- 1 października 2001 r w odniesieniu do wszystkich nowych typów ciągników,
- 1 października 2003 r. w odniesieniu do wszystkich nowych ciągników."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej decyzji najpóźniej do 30 września 2001 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/468/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa zwierząt łownych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4675)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/76/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z którym Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 97/468/WE [3] sporządzone zostały tymczasowe wykazy zakładów produkujących mięso zwierząt łownych.
(2) Łotwa przysłała wykaz zakładów wytwarzających mięso zwierząt łownych, w odniesieniu do których odpowiedzialne za to władze poświadczają, iż zakład spełnia przepisy Wspólnoty.
(3) Z tego powodu można sporządzić wstępny wykaz zakładów produkujących mięso zwierząt łownych na Łotwie.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst w załączniku do niniejszej decyzji dodaje się do załącznika do decyzji 97/468/WE.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od 15 grudnia 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 grudnia 1999 r.
zmieniająca decyzję 97/365/WE w sprawie ustalenia tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów z wołowiny, wieprzowiny, koniny, mięsa baraniego oraz koziego
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4688)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/78/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r., sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmieniona decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/222/WE [3], ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych.
(2) W odniesieniu do państw z tego wykazu, warunki zdrowia zwierząt i wymogi świadectw weterynaryjnych przy przywozie produktów mięsnych zostały określone w decyzji Komisji 97/221/WE [4].
(3) Tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów z wołowiny, wieprzowiny, koniny, mięsa baraniego oraz koziego, sporządzone zostały decyzją Komisji 97/365/WE [5].
(4) Komisja otrzymała z Bułgarii wykaz zakładów z gwarancjami, iż całkowicie spełniane są odpowiednie wymogi zdrowotne Wspólnoty.
(5) Wspólnotowa kontrola na miejscu wykazała, że w zakładzie istnieje wystarczająca norma higieny i z tego powodu zakład może zostać wpisany na pierwszy wykaz zakładów, z których dopuszcza się przywóz produktów mięsnych.
(6) Tym samym można sporządzić tymczasowy wykaz zakładów wytwarzających mięso w odniesieniu do Bułgarii.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do załącznika do decyzji 97/365/EWG.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 grudnia 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1999 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Pakistanu
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4754)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/83/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 97/79/EWG [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zespół ekspertów Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Pakistanie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa pakistańskiego Tanzanii w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W Pakistanie "The Marine Fisheries Department (MFD) of the Ministry of Food Agriculture and Livestock" jest w stanie skutecznie kontrolować przestrzeganie obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych/zarejestrowanych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych; należy sporządzić wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy 92/48/EWG [3]; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez MFD; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem MFD.
(7) MFD złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania lub rejestracji przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub statków zamrażalni pochodzenia produktu.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"The Marine Fisheries Department (MFD) of the Ministry of Food Agriculture and Livestock" jest w Pakistanie właściwym organem do weryfikowania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Pakistanu muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Pakistan" oraz numerem zezwolenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone, co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela MFD oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1999 r.
zmieniająca decyzję 1999/276/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Mauritiusa
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4755)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/84/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji oraz wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2],w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 1999/276/EWG z dnia 23 kwietnia 1999 ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Mauritiusa [3] stanowi, że Official Veterinary Services (OVS) of the Ministry of Agriculture, Fisheries and Cooperatives jest na Mauritiusie organem właściwym do weryfikowania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji Mauritiusa organ właściwy do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (OVS) został zastąpiony przez Division of Veterinary Services (DVS) of the Ministry of Agriculture, Food Technology and Natural Resources.
Ten nowy organ jest w stanie efektywnie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw.
Niezbędna jest zatem zmiana właściwego organu wymienionego w decyzji 1999/276/WE oraz wzoru świadectwa zdrowia znajdującego się w załączniku A do niniejszej decyzji.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1999/276/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
The Division of Veterinary Services (DVS) of the Ministry of Agriculture, Food Technology and Natural Resources stanowi właściwy organ na Mauritiusie w celu kontrolowania oraz poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG."
2) W art. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na świadectwie musi znajdować się nazwisko, funkcja oraz podpis przedstawiciela DVS oraz jego urzędowa pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie."
3) Załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1999 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Chin i uchylająca decyzję 97/368/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4761)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/86/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Chinach w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa chińskiego w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W Chinach "State Administration for Entry/Exit Inspection and Quarantine (CIQ SA)" jest zdolna do efektywnej kontroli stosowania obowiązującego prawa.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka (-ów), w jakim/jakich musi być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciego oraz numer identyfikacyjny zakładu, statku przetwórni, pomieszczenia chłodniczego i statku zamrażalni pochodzenia.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub pomieszczeń chłodniczych oraz wykaz statków zamrażalni zarejestrowanych w rozumieniu dyrektywy Rady 92/48/EWG [3]. Wykazy te należy sporządzić w oparciu o komunikat CIQ SA przekazany do Komisji. Dlatego to CIQ SA musi zagwarantować zgodność z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG.
(7) CIQ SA złożyła oficjalne zapewnienia w odniesieniu do zgodności z zasadami ustalonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymagań równoważnych do wymagań ustalonych w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzenia lub rejestracji zakładów oraz statków przetwórni, pomieszczeń chłodniczych lub statków zamrażalni pochodzenia.
(8) W następstwie wyników wizyty inspekcyjnej należy uchylić decyzję Komisji 97/368/WE z dnia 11 czerwca 1997 r dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa pochodzących z Chin [4], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 98/321/WE [5].
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"State Administration for Entry/Exit Inspection and Quarantine (CIQ SA)" jest uznana w Chinach za organ właściwy w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Chin muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany z podaniem daty, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, pomieszczeń chłodniczych lub zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem, przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą zawierać wyraz "Chiny" oraz numer identyfikacyjny zakładu, statku przetwórni, pomieszczenia chłodniczego lub statku zamrażalni pochodzenia, naniesione nieusuwalnym pismem.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela CIQ SA i jego pieczęć urzędową w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Decyzja 97/368/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 1999 r.
w sprawie stopniowego obejmowania chorób zakaźnych siecią wspólnotową zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4015)
(2000/96/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającą sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 3 lit. a)–e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE, na poziomie wspólnotowym ma zostać utworzona sieć w celu wspierania współpracy i koordynacji między Państwami Członkowskimi, przy wsparciu Komisji, mając na uwadze lepsze zapobieganie i zwalczanie we Wspólnocie niektórych kategorii chorób zakaźnych, wymienionych w Załączniku do tej decyzji.
Sieć ma być wykorzystywana do nadzoru epidemiologicznego tych chorób oraz do stworzenia systemu wczesnego ostrzegania i reagowania.
(2) W zakresie nadzoru epidemiologicznego, sieć zostanie utworzona dzięki stałej, dwustronnej łączności z wykorzystaniem wszystkich właściwych środków technicznych między Komisją a tymi strukturami i/lub organami, które, na poziomie każdego Państwa Członkowskiego i w ramach odpowiedzialności tego Państwa Członkowskiego, są właściwe na szczeblu krajowym i są odpowiedzialne za zbieranie informacji dotyczących nadzoru epidemiologicznego chorób zakaźnych.
(3) Wybór chorób i zagadnień związanych ze zdrowiem, objętych nadzorem epidemiologicznym na poziomie wspólnotowym, powinien odzwierciedlać bieżące potrzeby we Wspólnocie, w szczególności wartość dodaną nadzoru na poziomie wspólnotowym.
(4) Wykaz chorób i zagadnień związanych ze zdrowiem, objętych nadzorem, powinien odzwierciedlać zmiany w rozprzestrzenianiu się danej choroby oraz pojawianie się nowych chorób zakaźnych zagrażających zdrowiu publicznemu.
(5) Komisja powinna wyposażyć sieć wspólnotową w odpowiednie narzędzia informacyjne zapewniając spójność i zgodność z odpowiednimi programami i inicjatywami wspólnotowymi.
(6) Niniejszą decyzję powinno się stosować bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 92/117/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. dotyczącej środków ochrony przed określonymi chorobami odzwierzęcymi i odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi u zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego, w celu zapobieżenia zakażeniom i zatruciom przenoszonym przez żywność [2], zmienionej dyrektywą 1999/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
(7) Niniejsza decyzja powinna ułatwić integrację sieci wspólnotowej ustanowionej zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE z innymi sieciami szybkiego ostrzegania ustanowionymi na poziomie krajowym lub wspólnotowym w celu objęcia chorób i zagadnień związanych ze zdrowiem systemem wczesnego ostrzegania i reagowania.
W celu wykonania niniejszej decyzji sieć wspólnotowa powinna zatem funkcjonować z wykorzystaniem systemu nadzoru medycznego chorób zakaźnych w ramach europejskiej sieci informacyjnej zdrowia publicznego (Euphin-HSSCD), składającego się z trzech elementów:
a) systemu wczesnego ostrzegania i reagowania obejmującego sprawozdania w sprawie określonych zagrożeń dla społeczeństwa, przekazywane przez właściwe organy zajmujące się zdrowiem publicznym w każdym Państwie Członkowskim odpowiedzialne za określenie środków, które mogą być wymagane dla ochrony zdrowia publicznego;
b) wymiany informacji między akredytowanymi strukturami a organami Państw Członkowskich zajmującymi się zdrowiem publicznym;
c) szczególnych sieci zajmujących się chorobami wyznaczonymi do nadzoru epidemiologicznego między akredytowanymi strukturami a organami Państw Członkowskich.
(8) Rozwój nowych użytecznych technologii powinien być regularnie monitorowany i wzięty pod uwagę w celu poprawy elektronicznej wymiany informacji.
(9) Ze względów logistycznych nie wszystkie choroby zakaźne i szczególne zagadnienia związane ze zdrowiem wyznaczone do nadzoru epidemiologicznego mogą zostać niezwłocznie objęte odpowiednimi uzgodnieniami dotyczącymi sieci nadzoru.
Niemniej jednak, aby sieć wspólnotowa mogła rozpocząć działanie i zdobywanie doświadczenia, właściwe organy Państw Członkowskich powinny rozpowszechniać w niej istotne informacje znajdujące się w ich posiadaniu.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 7 decyzji nr 2119/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Choroby zakaźne oraz szczególne zagadnienia związane ze zdrowiem, które mają być objęte nadzorem epidemiologicznym w sieci wspólnotowej zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE, są wymienione w załączniku I do niniejszej decyzji.
Nadzór jest prowadzony w sposób efektywny pod względem kosztów, uwzględniając rodzaj choroby, istniejące sieci oraz wspólnotową wartość dodaną.
Artykuł 2
Kryteria wyboru chorób oraz szczególnych zagadnień związanych ze zdrowiem, które zostaną objęte nadzorem epidemiologicznym w ramach sieci wspólnotowej są wymienione w załączniku II.
Artykuł 3
Do celów technicznego wykonania niniejszej decyzji, sieć wspólnotowa funkcjonuje początkowo z wykorzystaniem systemu nadzoru medycznego chorób zakaźnych w ramach europejskiej sieci informacyjnej zdrowia publicznego (Euphin-HSSCD).
Artykuł 4
Sieć wspólnotowa zostaje uruchomiona poprzez zmianę i właściwe zintegrowanie istniejących sieci nadzoru wspieranych przez Wspólnotę oraz budowę nowych sieci dla chorób nieobjętych jeszcze sieciami nadzoru.
Jeżeli niewielka liczba przypadków danej choroby nie pozwala na stworzenie wydzielonej sieci nadzoru dla tej choroby, to informacje dotyczące nadzoru są udostępniane w sieci wspólnotowej na zasadzie sprawozdań dotyczących przypadków choroby.
Artykuł 5
Definicje przypadków, charakter i rodzaj zbieranych i przekazywanych danych oraz odpowiednie metody nadzoru epidemiologicznego i mikrobiologicznego są określane dla każdej poszczególnej sieci nadzoru zintegrowanej z siecią wspólnotową lub dla niej stworzonej.
Definicje przypadków i metody nadzoru określa się również dla chorób, o których informacje są udzielane jedynie za pomocą sprawozdań dotyczących przypadków choroby.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie rozpowszechniają w sieci wspólnotowej odpowiednie informacje znajdujące się w ich posiadaniu zebrane przez ich krajowe systemy nadzoru i dotyczące chorób zakaźnych lub szczególnych zagadnień związanych ze zdrowiem wybranych do nadzoru epidemiologicznego, nieobjętych jeszcze uzgodnieniami dotyczącymi wyspecjalizowanej wspólnotowej sieci nadzoru.
Artykuł 7
Istotne informacje dotyczące chorób zakaźnych niewymienionych w załączniku I są rozpowszechniane przez sieć wspólnotową zgodnie z art. 4 decyzji nr 2119/98/WE w każdym przypadku, gdy jest to uznane za konieczne w celu ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie.
Artykuł 8
W przypadku gdy odpowiednie sieci nadzoru są wprowadzone dla chorób odzwierzęcych, dla których nadzór nad przypadkami występującymi u ludzi jest wymagany na podstawie dyrektywy 92/117/EWG, to nadzór taki przeprowadza się zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE, a dane wymagane do wykonania dyrektywy 92/117/WE są w pełni udostępnione.
W tym celu definicje przypadków i metody nadzoru chorób ludzkich określa się, jeżeli to możliwe w taki sposób, że zebrane dane służą również do wykonania dyrektywy 92/117/WE.
Artykuł 9
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o innych chorobach i szczególnych zagadnieniach związanych ze zdrowiem, dla których nadzór epidemiologiczny na poziomie wspólnotowym jest stopniowo wprowadzany na podstawie kryteriów wymienionych w załączniku II.
Artykuł 10
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 stycznia 2000 r.
ustanawiająca Komitetu Zatrudnienia
(2000/98/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 Traktatu stanowi, że działania Wspólnoty obejmują popieranie koordynacji polityki zatrudnienia Państw Członkowskich w celu wzmocnienia ich efektywności i poprzez rozwijanie skoordynowanych strategii na rzecz zatrudnienia.
(2) W części III tytuł VIII Traktatu ustanowione zostały procedury, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie oraz Wspólnota powinny dążyć do rozwijania skoordynowanej strategii zatrudnienia oraz, w szczególności, wspierania wykwalifikowanych, wyszkolonych i łatwo przystosowujących się do danych warunków pracowników, jak i rynków pracy zdolnych do szybkiej reakcji na zmianę sytuacji gospodarczej; przepisy tego tytułu przewidują też ustanowienie Komitetu Zatrudnienia, o statusie doradczym ("Komitet").
(3) Wypełniając swoje zadania, które obejmują doradzanie i uczestniczenie w przygotowywaniu prac Rady i Komisji, Komitet powinien przyczyniać się do zapewniania, że Europejska Strategia Zatrudnienia, koordynacja polityki makroekonomicznej oraz proces reformy gospodarczej będą określane i wdrażane w sposób spójny i wzajemnie wzmacniający się.
(4) Wskazane jest, aby Komitet oraz organy wspólnotowe uczestniczące w koordynacji polityki gospodarczej, w szczególności Komitet Ekonomiczno-Finansowy oraz Komitet Polityki Gospodarczej, ściślej współpracowały.
(5) Komitet powinien ściśle współpracować z partnerami społecznymi, w szczególności z tymi, którzy są reprezentowani w Stałym Komitecie ds. Zatrudnienia, utworzonym decyzją Rady 1999/207/WE z 9 marca 1999 r. w sprawie reformy Stałego Komitetu ds. Zatrudnienia oraz uchylającą decyzję 70/532/EWG [2].
(6) Komitet Zatrudnienia zastąpi Komitet Zatrudnienia i Rynku Pracy utworzony na podstawie decyzji Rady 97/16/WE [3]; decyzja 97/16/WE powinna, zatem zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Instytucje i funkcje
1.
Zostaje utworzony doradczy Komitet Zatrudnienia (zwany dalej "Komitetem") przez Radę w celu wzmocnienia między Państwami Członkowskimi koordynacji w zakresie polityki zatrudnienia i polityki rynku pracy, zgodnie z przepisami Traktatu oraz biorąc pod uwagę kompetencje instytucji i organów wspólnotowych.
2.
Zadania Komitetu są następujące:
- monitorowanie sytuacji na rynku pracy oraz realizacji polityki zatrudnienia w Państwach Członkowskich i we Wspólnocie,
- z zastrzeżeniem przepisów art. 207 Traktatu, formułowanie opinii, na wniosek Rady lub Komisji albo z własnej inicjatywy oraz uczestnictwo w przygotowaniu dyskusji w Radzie, określonych w art. 128 Traktatu.
W tym celu, Komitet powinien także, w szczególności:
- promować uwzględnienie celu, jakim jest wysoki poziom zatrudnienia, w toku formułowania i wdrażania polityki i działań wspólnotowych,
- uczestniczyć w pracach nad przyjmowaniem ogólnych wytycznych w zakresie polityki gospodarczej w celu zapewnienia spójności między wytycznymi w zakresie zatrudnienia a tymi wytycznymi oraz przyczyniać się do synergii Europejskiej Strategii Zatrudnienia, koordynacji polityki makroekonomicznej oraz procesu reformy gospodarczej, w sposób wzajemnie wspierający się,
- uczestniczyć w dialogu makroekonomicznym na szczeblu Wspólnoty,
- promować wymianę informacji i doświadczeń między Państwami Członkowskimi i z Komisją.
Artykuł 2
Członkostwo
1.
Każde Państwo Członkowskie oraz Komisja mianuje po dwóch członków Komitetu.
Mogą one również mianować po dwóch zastępców członków.
2.
Członkowie Komitetu i zastępcy wybierani są spośród wyższych urzędników lub ekspertów posiadających wybitne kompetencje w zakresie zatrudnienia i polityki rynku pracy w Państwach Członkowskich.
3.
Komitet może zapraszać ekspertów spoza swojego grona, stosownie do porządku dziennego.
Artykuł 3
Działanie
1.
Komitet wybiera swojego przewodniczącego spośród członków wyznaczonych przez Państwa Członkowskie na nieodnawialną dwuletnią kadencję.
2.
Przewodniczący jest wspomagany przez czterech wiceprzewodniczących, z których dwóch jest wybieranych przez Komitet spośród jego członków na dwuletnią kadencję.
Trzeci jest przedstawicielem Państwa Członkowskiego, które w danym okresie sprawuje prezydencję w Radzie, a czwarty jest przedstawicielem Państwa Członkowskiego, które jako następne będzie sprawować prezydencję w Radzie.
3.
Komisja zapewnia analityczne i organizacyjne wsparcie Komitetu.
Wyznacza ona swojego pracownika jako sekretarza Komitetu, który wykonuje instrukcje Komitetu w toku wspomagania Komitetu w wypełnianiu jego zadań.
Komisja współpracuje z Sekretariatem Generalnym Rady w odniesieniu do kwestii odbywania posiedzeń.
4.
Komitet ustanawia swoje własne zasady działania.
5.
Posiedzenia Komitetu zwoływane są przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek większości członków Komitetu.
Artykuł 4
Grupy robocze
Komitet może powierzyć przeprowadzanie badań nad poszczególnymi kwestiami zastępcom członków lub może w tym celu utworzyć grupy robocze.
W takich przypadkach przewodnictwo jest powierzane członkowi albo zastępcy członka Komitetu lub urzędnikowi Komisji wyznaczonemu przez Komitet.
Grupy robocze mogą korzystać z pomocy ekspertów.
Artykuł 5
Powiązania z innymi organami
1.
W toku wypełniania swojego mandatu, Komitet konsultuje się z partnerami społecznymi.
W tym kontekście, nawiązuje on kontakty z partnerami społecznymi reprezentowanymi w Stałym Komitecie ds. Zatrudnienia.
2.
Komitet współpracuje z innymi właściwymi organami i komitetami zajmującymi się kwestiami polityki gospodarczej.
Artykuł 6
Uchylenie
Komitet Zatrudnienia i Rynku Pracy utworzony na podstawie decyzji 97/16/WE zakończy swą działalność w dniu pierwszego posiedzenia Komitetu utworzonego na podstawie niniejszej decyzji.
Pierwsze posiedzenie Komitetu odbędzie się nie później niż cztery miesiące od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Decyzja 97/16/WE traci moc w dniu, w którym przestanie istnieć Komitet Zatrudnienia i Rynku Pracy.
Artykuł 7
Ogłoszenie
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1999 r.
wyznaczająca nowy bank antygenów oraz ustanawiająca przepisy w zakresie przesyłania i przechowywania antygenów w ramach działań wspólnotowych dotyczących rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 4782)
(2000/111/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/99 [2], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając decyzję Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającą wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [3], ostatnio zmienioną decyzją Rady 1999/762/WE [4], w szczególności jej art. 3 ust. 1 tiret trzecie oraz art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 decyzji 91/666/EWG, Komisja może wyznaczyć pomieszczenia do przechowywania wspólnotowych rezerw antygenu pryszczycy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 niniejszej decyzji, o ile spełniają one przepisy art. 4 i 6 tej decyzji.
(2) Artykuł 3 decyzji Komisji 93/590/WE z dnia 5 listopada 1993 r. w sprawie zakupu antygenów pryszczycy w ramach działania wspólnotowego dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy [5], ostatnio zmienionej decyzją 95/471/WE [6], przewiduje przepisy w zakresie przechowywania antygenów w trzech określonych miejscach.
(3) Decyzja Komisji 97/348/WE z dnia 23 maja 1997 r. w sprawie zakupu przez Wspólnotę antygenów pryszczycy oraz opracowania, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionek przeciwko pryszczycy [7] określa szczegółowe zasady rozmieszczenia nowo zakupionych antygenów w wyznaczonych bankach antygenów.
(4) Pomieszczenia Instytutu Zdrowia Zwierząt w Pirbright, w Zjednoczonym Królestwie nie są już wyznaczonym wspólnotowym bankiem antygenów.
Ponadto były bank antygenów w Pirbright odmówił przyjęcia ilości i typów antygenów określonych w decyzji 97/348/WE i antygen ten był przechowywany w pomieszczeniach producenta, Merial SAS w Pirbright.
(5) W związku z koniecznością poniesienia wydatków oraz rewizji odpowiedniego prawodawstwa właściwe wydaje się wyznaczenie producenta antygenu – Merial SAS w Pirbright w Zjednoczonym Królestwie – jako banku antygenów Wspólnoty i co za tym idzie sformułowanie przepisów w zakresie przesłania antygenu przechowywanego w Instytucie Zdrowia Zwierząt w Pirbright, w Zjednoczonym Królestwie do przechowywania w pomieszczeniach Merial SAS w Pirbright.
(6) Dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej odpowiedzialnej za wspólnotowe prawodawstwo weterynaryjne w dziedzinie zdrowia zwierząt jest upoważniony do podpisywania umów z wyznaczonymi bankami szczepionek będącymi własnością prywatną.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1 tiret pierwsze i drugie decyzji 91/666/EWG bank antygenów zostaje utworzony w Merial SAS w Pirbright, w Zjednoczonym Królestwie.
2.
Ilości i typy antygenów przechowywanych zgodnie z decyzją 93/590/WE we wspólnotowym banku antygenów w Instytucie Zdrowia Zwierząt w Pirbright, w Zjednoczonym Królestwie zostają przesłane do przechowywania do Merial SAS w Pirbright, w Zjednoczonym Królestwie.
Merial SAS jest odpowiedzialny za przesłanie antygenów.
3.
Antygen zakupiony przez Wspólnotę i przekazany do wspólnotowego banku antygenów w pomieszczeniach Instytutu Zdrowia Zwierząt w Pirbright zgodnie z decyzją 97/348/WE przechowywany jest w pomieszczeniach Merial SAS w Pirbright, w Zjednoczonym Królestwie.
Decyzja Komisji
z dnia 14 stycznia 2000 r.
szczegółowo określająca podział rezerw antygenów pomiędzy bankami antygenów utworzonych w ramach działania Wspólnoty dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy oraz zmieniająca decyzję Komisji 93/590/WE i decyzję Komisji 97/348/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/112/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. w sprawie ustalenia wspólnotowych rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy [1], zmienioną decyzją Rady 1999/762/WE [2], w szczególności jej art. 7,
oraz mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 decyzji Rady nr 91/666/EWG, Komisja uchwali szczegółowe przepisy dotyczące, w szczególności, podziału rezerw antygenów między bankami antygenów.
(2) Artykuł 3 decyzji Komisji nr 93/590/WE z dnia 5 listopada 1993 r. przewiduje, że dla celów zakupu antygenów pryszczycy w ramach działania Wspólnoty dotyczącego rezerw szczepionki przeciw pryszczycy [3], zmienionej decyzją 95/471/WE [4], antygen będzie przechowywany w trzech określonych miejscach.
(3) Decyzja Komisji 97/348/WE z dnia 23 maja 1997 r. szczegółowo wskazuje, że dla celów zakupu przez Wspólnotę antygenu pryszczycy oraz dla celów przygotowania formy użytkowej, produkcji, butelkowania i dystrybucji szczepionki pryszczycy [5] dystrybucję nowo zakupionego antygenu prowadzić będą wskazane banki antygenów.
(4) Na mocy decyzji 2000/111/WE [6] Komisja wyznaczyła Merial SAS w Pirbright w Zjednoczonym Królestwie jako trzeci bank antygenów i podjęła działania w celu przeniesienia antygenu z banku, który nie jest już dłużej wyznaczony.
(5) Należy uwzględnić nową sytuację w odniesieniu do ilości i typów antygenów przechowywanych w wyznaczonych bankach antygenów i ze względu na przejrzystość te ilości i typy antygenów powinny być zgodnie z nową sytuacją wyszczególnione w odniesieniu do każdego wyznaczonego banku antygenów.
(6) Przepisy art. 3 decyzji 93/590/WE i art. 5 decyzji 97/348/WE nie odpowiadają już nowej sytuacji i powinny zostać uchylone.
(7) Środki zawarte w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ilości i typy antygenu przechowywane w ramach rezerw Wspólnoty antygenu pryszczycy będą podzielone między wyznaczonymi bankami antygenów zgodnie z przepisami Załącznika.
Artykuł 2
1.
Uchyla się art. 3 decyzji 93/590/WE.
2.
Uchyla się art. 5 decyzji 97/348/WE.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lutego 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 stycznia 2000 r.
w sprawie zmiany decyzji 1999/246/EWG zatwierdzającej niektóre plany interwencyjne zwalczania klasycznego pomoru świń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/113/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/217/EWG z dnia 22 stycznia 1980 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania klasycznego pomoru świń [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 93/384/EWG [2], w szczególności jej art. 14b,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kryteria, które mają zostać zastosowane mutatis mutandis podczas sporządzania planu interwencyjnego zwalczania klasycznego pomoru świń, zostały określone w decyzji Komisji 91/42/EWG [3].
(2) Grecja i Luksemburg przedłożyły do zatwierdzenia narodowe plany interwencyjne.
(3) Po zbadaniu plany te spełniają kryteria określone w decyzji 91/42/EWG i pozwalają na osiągnięcie pożądanych celów pod warunkiem ich skutecznego wprowadzenia w życie.
(4) Komisja zatwierdziła plany interwencyjne przedstawione przez niektóre Państwa Członkowskie na mocy decyzji 1999/246/EWG [4].
(5) Należy zmienić decyzję 1999/246/EWG w celu włączenia do niej planów przedłożonych przez Grecję i Luksemburg.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 1999/246/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 1999 r.
odnosząca się do definicji cech charakterystycznych, listy produktów rolnych, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, odnoszących się do badań statystycznych w zakresie struktury gospodarstw rolnych
(notyfikowana jako dokument nr C(1999) 3875)
(2000/115/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 98/377/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 571/88, wszelkie zmiany stosunku do listy cech charakterystycznych odnoszących się do badania statystycznego, jak również do definicji cechy charakterystycznej odnoszącej się do badania oraz do rozgraniczenia regionów, badań okręgów i innych jednostek terytorialnych, ustanowione są na mocy procedury podanej w art. 15 niniejszego rozporządzenia, tzn. przez decyzję Komisji po opinii dostarczonej przez Stały Komitet ds. Statystyki Rolnictwa.
(2) Wyniki wspólnotowych badań struktury gospodarstw rolnych, przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 571/88, mogą być zgodne na całym obszarze Wspólnoty Europejskiej jedynie wtedy, gdy terminy zawarte w liście cech charakterystycznych są rozumiane i stosowane w jednolity sposób.
(3) Lista cech charakterystycznych odnoszących się do badania została ostatnio zmieniona decyzją 98/377/WE w związku z badaniem podstawowym na temat struktury gospodarstw rolnych w sezonie 1999/2000; decyzja Komisji 89/651/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 97/418/WE [4] ustanawia definicje, listę produktów rolnych, wyjątki od definicji stosowane w niektórych Państwach Członkowskich oraz regiony i okręgi badania, jakie mają być wykorzystywane w ramach badaństruktury w okresie 1988–1997 r.; w konsekwencji tego należy dostosować i uzupełnić decyzję 89/651/EWG.
(4) Dodano nowe zmienne do listy cech charakterystycznych; rozwój rolnictwa uczynił koniecznym zrewidowanie definicji różnych starych zmiennych; załącznik I do obecnej decyzji Komisji zawiera z tego powodu nową listę definicji, z myślą o badaniach struktury we Wspólnocie po 1997 r.
(5) Lista produktów rolnych, określona w definicji gospodarstw rolnych oraz lista wyjątków od wspólnotowych definicji wskutek specyficznych okoliczności w niektórych Państwach Członkowskich również muszą zostać zrewidowane; te zrewidowane listy produktów rolnych i zaakceptowanych wyjątków od listy definicji zawarte są w załączniku II i III do obecnej decyzji Komisji.
(6) Istnieje potrzeba większej przejrzystości korelacji między Nomenklaturą Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) i regionów oraz okręgów wykorzystanych do celów badań struktury rolnej; korzystne jest, jeśli te regiony i okręgi zdefiniowane są w odrębnym załączniku IV niniejszej decyzji Komisji.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnotowe definicje, które mają być wykorzystane do wspólnotowych badań statystycznych po roku 1997 na temat struktury gospodarstw rolnych, jak przewidziano w rozporządzeniu (EWG) nr 571/88, podane są w załączniku I, wraz z odpowiednimi wyjaśnieniami i przykładami.
Artykuł 2
Lista produktów rolnych, określona w definicji gospodarstwa rolnego zawartej w załączniku I, podana jest w załączniku II.
Artykuł 3
W związku ze specyficznymi okolicznościami, w stosunku do niektórych Państw Członkowskich zatwierdza się wyjątki od definicji wspólnotowych, jak wymieniono w załączniku III.
Artykuł 4
Lista regionów i okręgów do celów wspólnotowych badań statystycznych struktury rolnej, określona w definicji okręgu badania zawartej w załączniku I, podana jest w załączniku IV.
Artykuł 5
Decyzja 89/651/EWG niniejszym traci moc.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 31 stycznia 2000 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych ("Porozumienie Równoległe")
(2000/125/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 i 133, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją z dnia 3 listopada 1997 r., Rada upoważniła Komisję do negocjowania w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych ("Porozumienie Równoległe").
(2) W rezultacie tych negocjacji, dnia 25 czerwca 1998 r., Porozumienie Równoległe zostało otwarte do podpisu; Wspólnota podpisała to Porozumienie w dniu 18 października 1999 r.
(3) Międzynarodowa harmonizacja w sektorze samochodowym odbywa się już w ramach Rewidowanego Porozumienia EKG/ONZ z 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (Porozumienie z 1958 r.), którego Umawiającą się Stroną, Wspólnota stała się dnia 24 marca 1998 r.
(4) Zawarcie Porozumienia Równoległego stanowi cel wspólnej polityki handlowej zgodnie z art. 133 Traktatu w celu usunięcia istniejących i uniknięcia powstawania nowych barier technicznych w handlu pojazdami silnikowymi między Umawiającymi się Stronami; zaangażowanie Wspólnoty zapewni spójność między działaniami harmonizacyjnymi, prowadzonymi zarówno w ramach Porozumienia z 1958 r., jak i Porozumienia Równoległego i pozwoli w ten sposób na łatwiejszy dostęp do rynków państw trzecich.
(5) Zawarcie Porozumienia Równoległego przez Wspólnotę ustanawia konkretne ramy instytucjonalne, przez zorganizowanie procedury współpracy między Umawiającymi się Stronami; w związku z tym wymagana jest zgoda Parlamentu Europejskiego.
(6) Koniecznym jest ustanowienie praktycznych rozwiązań w odniesieniu do zaangażowania Wspólnoty w Porozumienie Równoległe.
(7) Komisja powinna być odpowiedzialna za spełnienie wszystkich wymogów notyfikacyjnych ustanowionych w Porozumieniu Równoległym; Porozumienie Równoległe ma działać równolegle z Porozumieniem z 1958 r.; oba Porozumienia będą działać w ramach EKG/ONZ i wykorzystywać te same grupy robocze i udogodnienia zapewnione w tych ramach.
(8) Porozumienie Równoległe tworzy ramy dla ustanowienia ogólnych przepisów technicznych w rejestrze ogólnym w drodze jednomyślnego głosowania; z uwagi na równoległe funkcjonowanie obu Porozumień, projekt przepisu technicznego stworzony przez grupy robocze będzie z zasady głosowany przez organy w ramach obu Porozumień; dla Porozumienia z 1958 r. została ustanowiona procedura podejmowania decyzji; stanowisko Wspólnoty przy głosowaniu w ramach Porozumienia Równoległego może w związku z tym zostać ustalone na podstawie tej samej procedury i w tych samych okolicznościach, co w przypadku Porozumienia z 1958 r.
(9) W przypadkach, gdy głosowanie odnośnie do przepisu jest przeprowadzane wyłącznie w ramach Porozumienia Równoległego, istnieje możliwość przekazania decyzji określającej stanowisko Wspólnoty Komisji wspomaganej przez komitet regulacyjny, ponieważ ustanowiony ogólny przepis techniczny musi w późniejszym etapie zostać przedłożony do przyjęcia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 95 i 251 Traktatu.
(10) Stanowisko Wspólnoty dotyczące proponowanych zmian do Porozumienia Równoległego powinno zostać ustalone zgodnie z procedurą, według której postępowano przy zatwierdzaniu tego Porozumienia; w odniesieniu do wyrażenia sprzeciwu wobec zmiany do Porozumienia Równoległego po jednomyślnym głosowaniu za jej przyjęciem, biorąc pod uwagę ograniczenia czasowe ustanowione w tym Porozumieniu, decyzja o stanowisku Wspólnoty może zostać podjęta przez Komisję przy zastosowaniu mniej złożonej procedury.
(11) Porozumienie Równoległe powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie dotyczące ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych, zwane dalej "Porozumieniem Równoległym", zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty, w granicach jej kompetencji.
Tekst Porozumienia Równoległego jest określony jako załącznik I.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do złożenia dokumentów zatwierdzających, zgodnie z wymaganiami art. 9.2 Porozumienia Równoległego oraz do złożenia oświadczenia zawartego w załączniku II.
Artykuł 3
Komisja dokonuje w imieniu Wspólnoty wszystkich notyfikacji ustanowionych w Porozumieniu Równoległym, w szczególności przewidzianych na mocy jego art. 7, 9, 12 i 15.
Artykuł 4
Praktyczne ustalenia w odniesieniu do udziału Wspólnoty i Państw Członkowskich w Porozumieniu Równoległym ustanowione są w załączniku III.
Artykuł 5
1.
Wspólnota głosuje za ustanawianiem projektów ogólnych przepisów technicznych lub projektów zmian do takich przepisów
- jeżeli decyzja o stanowisku Wspólnoty popierającym projekt przepisu technicznego została podjęta na mocy jednej z procedur ustanowionych w art. 4 ust. 2 decyzji Rady 97/836/WE [3],
- jeżeli ogólny przepis techniczny lub zmiana do takiego przepisu nie jest ustanowiona równolegle do przepisu lub zmiany takiego przepisu na mocy Porozumienia z 1958 r., w przypadku gdy projekt został zatwierdzony zgodnie z procedurą określoną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [4].
2.
W przypadku gdy nie zostało przyznane zatwierdzenie zgodnie z ust. 1, Wspólnota głosuje przeciwko ustanowieniu ogólnego przepisu technicznego w rejestrze ogólnym.
3.
Stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do zamieszczania i potwierdzenie zamieszczenia w kompendium propozycji przepisów technicznych, jak również w odniesieniu do rozstrzygnięcia sporu między Umawiającymi się Stronami ustalane jest w miarę potrzeby zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
1.
Wspólnota głosuje za proponowaną zmianą do Porozumienia Równoległego w przypadku gdy proponowana zmiana została zatwierdzona zgodnie z procedurą, stosowaną w celu zatwierdzenia tego Porozumienia.
W przypadku gdy procedura ta nie została zakończona we właściwym czasie przed głosowaniem, Komisja będzie głosować przeciwko zmianie w imieniu Wspólnoty.
2.
Decyzja o wyrażeniu sprzeciwu wobec zmiany do Porozumienia Równoległego podejmowana jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 ust. 1 tiret drugie.
Decyzja Komisji
z dnia 31 stycznia 2000 r.
zmieniająca decyzję Komisji 1999/253/WE w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa przywożonych lub pochodzących z Kenii i Tanzanii oraz zmieniająca świadectwo zdrowia dla produktów rybołówstwa pochodzących z Tanzanii
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 211)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/127/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z pewnymi przypadkami zatrucia ryb w Jeziorze Wiktorii spowodowanego prawdopodobnie obecnością pestycydów w wodach Jeziora Wiktorii i niewłaściwą praktyką połowową Komisja przyjęła decyzję 1999/253/WE [2].
Decyzja ta przewiduje, że po przyjęciu informacji o rozwoju sytuacji i przedstawieniu gwarancji przez właściwe władze Kenii i Tanzanii decyzja może zostać poddana analizie.
(2) W wyniku wizyty inspekcyjnej oraz gwarancji przedstawionych przez właściwe władze Tanzanii proponuje się zmienić decyzję 1999/253/WE w celu umożliwienia przywozu produktów rybołówstwa złowionych na Jeziorze Wiktorii i przywożonych lub pochodzących z Tanzanii.
(3) Niezbędne jest poddanie produktów rybołówstwa złowionych w Jeziorze Wiktorii odpowiednim kontrolom zmierzającym do zapewnienia, że są one zdrowe; kontrole takie muszą być zdolne wykryć w szczególności obecność pestycydów.
W związku z tym niezbędne jest dodanie szczególnej wzmianki o właściwych kontrolach w świadectwie zdrowia, ustanowionym w decyzji Komisji 98/422/WE [3] i towarzyszącym produktom rybołówstwa, przywożonym z Tanzanii.
(4) Jednakże konieczne jest pozostawienie więcej czasu władzom w Kenii na ustanowienie odpowiednich środków kontroli w celu gwarantowania bezpieczeństwa produktów rybołówstwa.
W związku z tym przywóz produktów rybołówstwa złowionych w Jeziorze Wiktorii i przywożonych lub pochodzących z Kenii powinien pozostać zawieszony.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1999/253/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do produktów rybołówstwa, świeżych, mrożonych lub przetworzonych, które zostały złowione w Jeziorze Wiktorii i zostały przywiezione lub pochodzą z Kenii.
Nie stosuje się jej do produktów rybołówstwa złowionych w morzu."
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Decyzja niniejsza zostanie poddana przeglądowi po przedstawieniu informacji o rozwoju sytuacji i przedstawieniu gwarancji przez właściwe władze Kenii, dotyczących bezpieczeństwa produktów rybołówstwa."
Artykuł 2
Punkt IV świadectwa zdrowia ustanowionego w Załączniku do decyzji 98/422/WE i towarzyszącego przesyłkom produktów rybołówstwa przywożonym lub pochodzącym z Tanzanii, które zostały złowione w Jeziorze Wiktorii, musi zostać uzupełniony o następujący punkt:
"— inspektor urzędowy potwierdza niniejszym, że produkty rybołówstwa, które zostały wymienione powyżej, zostały wyprodukowane w ramach systemu kontroli monitorujących, ustanowionych w rozdziale V pkt II.3.B Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG i że wyniki tych kontroli są pozytywne."
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zmieniają środki stosowane w handlu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 2000 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2000/2/WE zmieniającą decyzję Rady 79/542/EWG ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych i uchylająca decyzję 1999/301/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 412)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/136/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów sanitarnych i kontroli weterynaryjnych przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE z 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości w żywych zwierzętach i produktach zwierzęcych oraz uchylającą dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [3], w szczególności jej art. 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie mogą przywozić świeże mięso, w tym również podroby, wyłącznie z państw trzecich lub niektórych części państw trzecich, znajdujących na wykazie ustalonym przez Radę na wniosek Komisji.
(2) Wykaz wspomnianych państw trzecich lub ich części zawarty jest w decyzji Rady 79/542/EWG [4], ostatnio zmienionej decyzją 99/759/WE [5].
(3) Umieszczenie i utrzymanie państwa trzeciego w wykazie państw trzecich, przewidzianym w prawodawstwie Wspólnoty, z których Państwa Członkowskie mogą sprowadzać produkty pochodzenia zwierzęcego wymienione w dyrektywie Rady 96/23/WE, jest uzależnione od przedłożenia przez dane państwo trzecie planu określającego gwarancje, których może ono udzielić w związku z monitorowaniem niektórych grup pozostałości oraz substancji określonych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy; plan ten musi być aktualizowany na wniosek Komisji, zwłaszcza gdy kontrole, o których mowa w art. 29 ust. 3 wspomnianej wyżej dyrektywy wskazują, że istnieje taka konieczność.
(4) Jeśli wymogi zawarte w ust. 3 nie są spełniane, umieszczenie państwa trzeciego w wykazie państw trzecich, przewidzianym w prawodawstwie Wspólnoty, może być zawieszone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 33 dyrektywy Rady 96/23/WE.
(5) Stosowanie planów kontroli pozostałości oraz uzupełnianie ewidencji stosowania niezatwierdzonych substancji lub pozostałości, których poziomy przekraczają najwyższe dopuszczalne we Wspólnocie poziomy pozostałości jest niezbędne z punktu widzenia ochrony zdrowia publicznego.
(6) Stany Zjednoczone Ameryki Północnej wyraziły zgodę na podjęcie środków zaradczych, w celu usunięcia niedociągnięć stwierdzonych w projekcie oraz wdrażaniu programu kontrolowania pozostałości; informacja o tych środkach została przekazana Komisji.
(7) W związku ze środkami o jakich powiadomiły Stany Zjednoczone, Komisja podjęła działania mające na celu sprawdzenie adekwatności i skuteczności tych środków.
(8) W wyniku weryfikacji dokonanej przez Komisję w styczniu/lutym 2000 r. ujawniono, że mimo pewnego postępu, nadal występują poważne problemy z wprowadzeniem w życie i egzekwowaniem programu kontroli pozostałości w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej oraz wykazano, że program nie daje wystarczających gwarancji, wymaganych przez Wspólnotę Europejską, w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego wobec zagrożeń dla zdrowia wynikających z obecności pozostałości; Stany Zjednoczone Ameryki Północnej wyraziły zgodę na podjęcie dalszych kroków w celu natychmiastowego usunięcia niedociągnięć i w dniu 8 lutego 2000 r. złożyły propozycję zawarcia umowy na wykonanie analiz w zakresie wykrywania niektórych substancji z jednym lub kilkoma zatwierdzonymi laboratoriami, dysponującymi możliwościami przeprowadzania wymaganych analiz i mieszczącymi się poza terytorium Stanów Zjednoczonych; uznaje się, że okres jednego miesiąca jest niezbędny w celu podjęcia stosownych kroków i odpowiednich działań przez USA.
(9) W podobnych okolicznościach jak opisano wyżej, odpowiednia prawodawstwo Wspólnoty oraz umowy międzynarodowe, które mają zastosowanie w tym zakresie, zezwalają Wspólnocie Europejskiej na zawieszenie przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej; należy wyznaczyć Stanom Zjednoczonym czas na podjęcie niezbędnych środków i działań, które w sposób obiektywny zapewnią, że respektowany jest poziom ochrony sanitarnej, obowiązujący we Wspólnocie.
(10) W związku z powyższym, począwszy od dnia 15 marca 2000 r., Stany Zjednoczone Ameryki Północnej powinny zostać tymczasowo usunięte z wykazu państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa przeznaczonego do spożycia przez ludzi; zawieszenie przywozu w okolicznościach tej sprawy, jest jedynym środkiem, który w sposób uzasadniony jest dostępny Wspólnocie Europejskiej.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny być weryfikowane w świetle gwarancji przedłożonych przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, w zakresie skutecznego wprowadzania w życie środków kontroli pozostałości.
(12) W związku z niniejszą decyzją należy wprowadzić zmiany do decyzji Komisji 2000/2/WE [6] zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych i uchylająca decyzję 1999/301/WE.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 5 decyzji 2000/2/WE datę "15 lutego 2000 r." zastępuje się datą "15 marca 2000 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 2000 r.
zmieniająca decyzję 87/257/EWG w sprawie wykazu zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej zatwierdzonych do celu przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 380)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/138/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą nr 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz zakładów w Stanach Zjednoczonych Ameryki, zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, został wstępnie ustalony decyzją Komisji 87/257/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 1999/301/WE [4]; wykaz ten może zostać zmieniony w każdej chwili w szczególności pod wpływem wyników wspólnotowych kontroli przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki Północnej przedstawiły gwarancję, że zakład 244 W, IBP, Waterloo, Iowa jest obecnie zdatny do przeprowadzania badania na obecność włośnia w wieprzowinie, zgodnie z dyrektywą Rady 77/96/EWG [5], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/54/WE [6].
(3) Wykaz zakładów musi zostać odpowiednio uaktualniony/ujednolicony.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym załącznik do decyzji 87/257/EWG zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lutego 2000 r.
wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 133)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/147/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 3, 6 i 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, iż w celu uwzględnienia zróżnicowanych poziomów zabezpieczenia obiektów budowlanych, mogących występować na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, dla każdego zasadniczego wymogu można ustalać klasy dokumentów interpretacyjnych 89/106/EWG.
Dokumenty te zostały opublikowane jako "Komunikat Komisji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych dyrektywy Rady 89/106/EWG [3]".
(2) Podpunkt 4.2.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 uzasadnia potrzebę ustalenia zróżnicowanych poziomów zasadniczego wymogu w zależności od rodzaju, wykorzystania i usytuowania obiektu budowlanego, jego rozkładu oraz dostępu do sprzętu ratowniczego.
(3) Podpunkt 2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymienia kilka powiązanych ze sobą środków mających na celu spełnienie zasadniczego wymogu "bezpieczeństwa pożarowego", przyczyniających się wspólnie do określenia strategii bezpieczeństwa pożarowego, która może być realizowana w zróżnicowany sposób w Państwach Członkowskich.
(4) Podpunkt 4.2.3.3 dokumentu interpretacyjnego nr 2 podaje, jako jeden ze środków rozpowszechnionych w Państwach Członkowskich, ograniczenie powstawania i rozprzestrzeniania się ognia i dymu w pomieszczeniu (lub na danym obszarze), w którym powstał, kiedy zostanie ograniczone pełne rozwinięcie się ognia w wyrobach budowlanych.
(5) Ustalenie klas wymogów zasadniczych zależy częściowo od poziomu takiego ograniczenia.
(6) Poziom tego ograniczenia może być wyrażony tylko przez zróżnicowane poziomy reakcji na ogień dotyczące wyrobów budowlanych w ich docelowym zastosowaniu.
(7) Zgodnie z ppkt 4.3.1.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 dla umożliwienia oceny reakcji na ogień dotyczącej wyrobów budowlanych opracowane zostanie zharmonizowane rozwiązanie, które może stosować badania pełne lub próby laboratoryjne, zestawione z odpowiednimi scenariuszami pożaru rzeczywistego.
(8) Zharmonizowane rozwiązanie znajduje się w systemie klas, które nie są zawarte w dokumencie interpretacyjnym.
(9) System klas określony w tym celu odnosi się do kilku procedur badawczych, znanych już europejskim organizacjom normalizacyjnym.
(10) Decyzja Komisji 94/611/WE z dnia 9 września 1994 r. wykonująca art. 20 dyrektywy 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych [4] określająca system klas, nie podaje progów klas B, C i D, ponieważ badanie pojedynczych płonących przedmiotów stanowiących jego pozycje nie było jeszcze wystarczająco opracowane w tym czasie.
(11) Ponieważ niezbędne dane są dostępne, decyzja 94/611/WE powinna być z tego powodu zastąpiona przez nową decyzję, zawierającą progi klas oraz pewne dostosowania do postępu technicznego; w przyszłości powinny być podane w normie europejskiej lub decyzji Komisji, w oparciu o porozumienie między Komisją a Państwami Członkowskimi i w konsultacji z CEN/CENELEC i EOTA, alternatywne procedury badań.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Gdy docelowe zastosowanie wyrobu budowlanego jest takie, iż przyczynia się do powstawania i rozprzestrzeniania się ognia i dymu w pomieszczeniu (lub na obszarze) powstania pożaru lub poza nim, to taki wyrób powinien być klasyfikowany z uwzględnieniem jego reakcji na ogień oraz z uwzględnieniem systemu klasyfikacyjnego wymienionego w tabelach 1 i 2 Załącznika.
2.
Wyroby powinny być rozpatrywane pod kątem ich zastosowania końcowego.
Jeśli klasyfikacja oparta na badaniach zharmonizowanych i kryteriach wymienionych w tabelach 1 i 2 Załącznika nie jest właściwa, wówczas można się odwoływać, w ramach procedury dla badań alternatywnych, do jednego lub kilku odnośnych scenariuszy (reprezentatywnych badań standardowych odzwierciedlających uzgodniony scenariusz zagrożenia).
Artykuł 2
Decyzja 94/611/WE traci moc.
Odwołania do uchylonej decyzji należy traktować jako odwołania do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lutego 2000 r.
w sprawie tymczasowego zatwierdzenia planów państw trzecich w zakresie kontroli pozostałości zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 343)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/159/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/23/WE [1], w szczególności jej art. 29,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG [2] z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa, ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [3]; w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre państwa trzecie przedstawiły służbom Komisji plany monitorowania pozostałości wraz z ich wynikami, a istnieje potrzeba dodatkowych informacji i dalszych wyjaśnień.
(2) Inne państwa trzecie dostarczają informacji na temat planów w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych na warunkach ustanowionych przed wykonaniem dyrektywy 96/23/WE i obecnie dokonują wywozu do Wspólnoty, chociaż nie przedłożyły aktualnego planu monitorowania pozostałości lub właściwych wyników, a niektóre aspekty wymagają więcej informacji i wyjaśnień.
(3) Państwa trzecie, które chcą dokonywać wywozu do Wspólnoty produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wymienionych w dyrektywie 96/23/WE, mogą przedłożyć w każdym czasie swój plan monitorowania pozostałości służbom Komisji w celu zatwierdzenia.
Gdy są zgodne z dyrektywą 96/23/WE, mogą zostać dodane do niniejszej decyzji.
(4) W interesie państw trzecich i Wspólnoty Europejskiej istnieje potrzeba zapewnienia przejrzystości wszystkich działań, a jednocześnie zapewnienia wystarczającego czasu państwom trzecim, by mogły dostosować swoje ustawodawstwo do wymogów wspólnotowych.
(5) Pozostałości w produktach pochodzenia zwierzęcego mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Dlatego plany w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych są zatwierdzane i regularnie uaktualniane.
(6) Decyzja Rady 79/542/EWG [4] ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2000/02/WE [5] zawiera wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych, a także przepisy odnoszące się do planów monitorowania pozostałości, które są objęte niniejszą decyzją.
W związku z tym decyzja 79/542/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(7) Artykuł 29 ust. 1 dyrektywy 96/23/WE stwierdza, że włączenie i utrzymanie w wykazach państw trzecich określonych w ustawodawstwie wspólnotowym, z których zezwala się Państwom Członkowskim na przywóz zwierząt i produktów zwierzęcych objętych tą dyrektywą, będzie uzależnione od przedłożenia przez zainteresowane państwo trzecie planu wymieniającego gwarancje, jakie są przez nie oferowane w odniesieniu do monitorowania grup pozostałości i substancji określonych w załączniku I.
(8) Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 96/23/WE stanowi, że nie później niż do dnia 31 marca każdego roku Państwa Członkowskie przekazują Komisji wyniki swych planów wykrywania substancji i ich pozostałości oraz swych środków kontroli.
(9) Artykuł 29 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 96/23/WE stanowi, że przepisy art. 8 dotyczące terminów składania i uaktualniania planów stosują się do planów przedłożonych przez państwa trzecie i ponadto, że gwarancje muszą mieć przynajmniej efekt równoważny do tych przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zwierzęta lub produkty zwierzęce z państw trzecich występujących w wykazie w Załączniku oznaczone "X" są uważane za tymczasowo zgodne z dyrektywą 96/23/WE, jeśli chodzi o zatwierdzenie planów w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych.
Artykuł 2
Komisja dokona przeglądu niniejszej decyzji, gdy okaże się to niezbędne.
Począwszy od dnia 1 kwietnia 2000 r. Komisja będzie oceniać plany monitorowania pozostałości przedłożone przez państwa trzecie zgodnie z art. 29 dyrektywy 96/23/WE przed udzieleniem ostatecznego zatwierdzenia.
Do dnia 31 marca 2000 r. państwa trzecie muszą przedstawić plan monitorowania pozostałości dotyczący tych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych na przywóz do Wspólnoty w roku 2000, wykazujący zgodność z dyrektywą 96/23/WE, który może zawierać przepis o równoważnych gwarancjach; a także przedstawić wyniki planu monitorowania pozostałości za rok 1999 w odniesieniu do tych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego przywożonych do Wspólnoty w roku 1999.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 2000 r.
zmieniająca decyzję Komisji 92/160/EWG w odniesieniu do przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z Brazylii
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 365)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/163/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 13 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/160/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 1999/558/WE [3], ustanawia regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych.
(2) Stany Alagoas i Pernambuco w Brazylii są zamieszczone w wykazie stanów Brazylii w Załączniku do decyzji 92/160/EWG, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz zwierząt z rodziny koniowatych.
(3) Brazylia powiadomiła o przypadkach nosacizny u koni roboczych w niektórych okręgach stanów Alagoas i Pernambuco.
Źródło zakażenia pozostaje dotychczas nieznane.
(4) Zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym Państwa Członkowskie są upoważnione do przywozu koniowatych z państw trzecich albo, w przypadku regionalizacji, z tych części terytorium państwa trzeciego, które pozostają wolne od nosacizny przez okres sześciu miesięcy przed wywozem.
Z tego powodu właściwe jest dostosowanie regionalizacji do sytuacji chorobowej w danym państwie.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG, z wykazu stanów Brazylii skreśla się wyrazy "Alagoas, Pernambuco".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lutego 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia tiakloprydu, forchlorfenuronu i tiametoksamu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 474)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/181/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków och- rony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/80/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Wnioskodawcy przedłożyli władzom Państw Członkowskich dokumentacje dotyczące czterech substancji czynnych w celu uzyskania włączenia substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy.
(3) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej tiakloprydu została przedłożona przez Bayer plc władzom Zjednoczonego Królestwa w dniu 11 września 1998 r.
(4) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej forchlorfenuronu została przedłożona przez SKW Trostberg AG władzom hiszpańskim w dniu 7 grudnia 1998 r.
(5) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej tiametoksamu została przedłożona przez Novartis Crop Protection AG władzom hiszpańskim w dniu 17 marca 1999 r.
(6) Wymienione władze przekazały Komisji wyniki pierwszego badania kompletności dokumentacji pod względem wymogów dotyczących danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentacje Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(7) Dokumentacje dotyczące tiakloprydu, forchlorfenuronu i tiametoksamu zostały przekazane Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 20 lipca 1999 r.
(8) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidzianych w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(9) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu otwarcia Państwom Członkowskim możliwości udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy oraz w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy.
(10) Decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji.
(11) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej tiakloprydu, a Hiszpania przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczących forchlorfenuronu i tiametoksamu.
(12) Zjednoczone Królestwo i Hiszpania przekażą wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku.
Z chwilą otrzymania tego sprawozdania z oceny prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przy wykorzystaniu wiedzy fachowej ze wszystkich Państw Członkowskich w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do tej dyrektywy z uwzględnieniem proponowanych zastosowań:
1) Dokumentacja przedłożona przez Bayer plc Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia tiakloprydu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 20 lipca 1999 r.
2) Dokumentacja przedłożona przez SKW Trostberg AG Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia florchlorfenuronu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 20 lipca 1999 r.
3) Dokumentacja przedłożona przez Novartis Crop Protection AG Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia tiametoksamu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 20 lipca 1999 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 7 lutego 2000 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia zmieniającego Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 224)
(2000/192/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 94/184/WE z dnia 24 stycznia 1994 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem[1], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem, podpisane w Brukseli i Canberrze, odpowiednio w dniach 26 oraz 31 stycznia 1994 r.[2],
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 24 stycznia 2000 r.
w sprawie zawarcia Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Królestwem Maroka z drugiej strony
(2000/204/WE, EWWiS)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
po konsultacji z Komitetem Doradczym i za jednomyślną zgodą Rady,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka z drugiej strony, podpisany w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka z drugiej strony, protokoły do niego załączone, deklaracje oraz wymiany listów załączone do Aktu Końcowego.
Tekst Układu, załączników i Wspólnych deklaracji załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, które przyjmie Wspólnota w Radzie Stowarzyszenia i w Komitecie Stowarzyszenia, jest ustalane przez Radę na wniosek Komisji lub, gdzie właściwe, przez Komisję, w każdym wypadku zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
Decyzja Rady
z dnia 28 lutego 2000 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego niektórych zmian w załącznikach 2, 3, 4 i 6 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony
(2000/205/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 ust. 3 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na czas, jaki upłynął od podpisania w dniu 26 lutego 1996 r. Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony oraz ze względu na zmiany, które zaszły, należy wprowadzić pewną liczbę niewielkich zmian w niektórych załącznikach do Układu.
(2) Skutkiem tych zmian ma być liberalizacja uzgodnień taryfowych stosowanych przez Maroko do przywozu produktów przemysłowych pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej.
(3) Należy zatwierdzić Porozumienie w formie wymiany listów wynegocjowane w tym celu między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się, w imieniu Wspólnoty, Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczące niektórych zmian w załącznikach 2, 3, 4 i 6 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lutego 2000 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 97/78/WE dotyczącej tranzytu drogowego przez terytorium Wspólnoty Europejskiej produktów pochodzenia zwierzęcego z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 468)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/208/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uniknięcia jakichkolwiek niepotrzebnych opóźnień w handlu, niezbędne jest niezwłoczne przyjęcie przepisów, zgodnie z którymi produkty pochodzenia zwierzęcego przewożone tranzytem drogowym przez Wspólnotę Europejską z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego mogą opuszczać terytorium Wspólnoty.
(2) Przepisy te stosują się w odniesieniu do art. 11 ust. 2 lit. e) dyrektywy 97/78/WE do procedur związanych wyłącznie z przejazdami drogowymi przez terytorium Wspólnoty.
(3) Istotne jest, aby urzędowy lekarz weterynarii, właściwy dla punktu kontroli granicznej, przez który towary objęte tranzytem mają opuścić terytorium Wspólnoty, był za każdym razem powiadamiany o przesyłkach, w szczególności o tych odprawianych poza normalnymi godzinami pracy punktu kontroli granicznej.
(4) Ważne jest określenie kontroli, jakie muszą zostać przeprowadzone w punkcie kontroli granicznej miejsca opuszczenia terytorium Wspólnoty w celu potwierdzenia pochodzenia przesyłki.
(5) Istotne jest także określenie kategorii zatwierdzenia punktu kontroli granicznej miejsca opuszczenia terytorium Wspólnoty w celu zapewnienia, że pracujący tam personel jest zaznajomiony z produktami poddawanymi kontroli.
(6) Niezbędne jest zapewnienie ujednoliconych zasad badania przesyłek oraz wystawiania zaświadczeń, które mają zostać odesłane do punktu kontroli granicznej miejsca wprowadzenia na terytorium Wspólnoty.
(7) Dokonano odstępstwa dotyczącego przeprowadzenia kontroli przez personel punktów kontroli granicznej zatwierdzonych jedynie do kontroli produktów rybołówstwa.
(8) Niniejsza decyzja będzie stosowana niezależnie od jakichkolwiek porozumień zawartych przez Wspólnotę z określonymi państwami trzecimi w ramach uznanych umów międzynarodowych.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podczas stosowania art. 11 dyrektywy 97/78/WE, w szczególności art. 11 ust. 2 lit. e), w przypadku tranzytu drogowego przez terytorium Wspólnoty Europejskiej produktów pochodzenia zwierzęcego z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego obowiązują poniższe przepisy.
Artykuł 2
Punktami kontroli granicznej, wymienionymi w art. 11 ust. 2 lit. e) dyrektywy 97/78/WE, są:
- w przypadku produktów rybołówstwa – wszystkie punkty kontroli granicznej znajdujące się na wykazie ustalonym decyzją Komisji 97/778/WE [2] (ze zmianami),
- w przypadku innych produktów pochodzenia zwierzęcego nieokreślonych w tiret pierwszym – wszystkie punkty kontroli granicznej, do których odnosi się tiret pierwsze, z wyłączeniem tych przeznaczonych wyłącznie do inspekcji produktów rybołówstwa.
Artykuł 3
Urzędowy lekarz weterynarii lub – w przypadku produktów rybołówstwa – urzędowy lekarz weterynarii albo agent wyznaczony przez właściwy organ jest odpowiedzialny za dopilnowanie przeprowadzenia niezbędnych kontroli w punkcie kontroli granicznej miejsca opuszczenia terytorium Wspólnoty, zgodnie z niniejszym przepisem.
Kontrole mają na celu potwierdzenie, że odprawiana przesyłka odpowiada tej wysłanej z punktu kontroli granicznej miejsca wprowadzenia na terytorium Wspólnoty oraz że jest ona zgodna z informacjami zawartymi w zaświadczeniu towarzyszącym tej przesyłce i zgodnym ze wzorem przedstawionym w załączniku B do decyzji Komisji 93/13/EWG [3].
Artykuł 4
Po zakończeniu kontroli zaświadczenie, określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/78/WE, towarzyszące przesyłce, musi zostać uzupełnione adnotacją w brzmieniu: "formalności związane z opuszczeniem terytorium WE i kontrole przewożonych tranzytem towarów, potwierdzone zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. e) dyrektywy 97/78/WE", opatrzone pieczęcią punktu kontroli granicznej i datą oraz podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii, a w przypadku produktów rybołówstwa – urzędowego lekarza weterynarii lub agenta wyznaczonego przez właściwy organ.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla jakichkolwiek porozumień zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi w ramach uznanych umów międzynarodowych.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2000 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lutego 2000 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG oraz decyzje 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt przy odprawie czasowej, ponownym wprowadzeniu oraz przy przywozie do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Republiki Korei
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 472)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/209/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii oraz Szwecji, w szczególności jej art. 12, 13, 15, 16 i art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2000/2/WE [3], ustala wykaz państw trzecich, z których przywóz bydła, trzody chlewnej, koni, owiec i kóz, świeżego mięsa oraz produktów mięsnych jest uznawany przez Państwa Członkowskie.
(2) Warunki zdrowotne oraz świadectwa weterynaryjne do celów odprawy czasowej, przywozu oraz powtórnego wwozu zarejestrowanych koni są odpowiednio ustanowione w decyzjach Komisji 92/260/EWG [4] i 93/197/EWG [5], ostatnio zmienionych decyzją Komisji 1999/613/WE [6], i decyzją 93/195/EWG [7], ostatnio zmienioną decyzją 1999/558/WE [8].
(3) W następstwie wspólnotowej misji weterynaryjnej w Republice Korei okazuje się, że sytuacja zdrowotna zwierząt jest pod wystarczającą kontrolą służb weterynaryjnych.
(4) Władze weterynaryjne Republiki Korei przedstawiły pisemne zobowiązanie do informowania, faksem, telegramem lub teleksem w ciągu 24 godzin Komisji i Państw Członkowskich o potwierdzeniu wszelkich zakaźnych lub zaraźliwych chorób koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia władzom weterynaryjnym w tym kraju oraz w odpowiednim czasie o wszelkich zmianach w szczepieniach lub polityce przywozowej w odniesieniu do koniowatych.
(5) W następstwie analizy serologicznej przeprowadzanej w przygotowywaniu Igrzysk Olimpijskich w 1986 r. oraz biorąc pod uwagę wyniki wspomnianej wyżej misji inspekcyjnej, kraj ten powinien zostać uznany za wolny od nosacizny i zarazy stadniczej koni co najmniej przez sześć miesięcy; afrykański pomór koni, wenezuelskie zapalenie mózgu i rdzenia u koni oraz pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej nigdy nie wystąpiły.
(6) Republika Korei nie może być traktowana jako wolna od japońskiego zapalenia mózgu typu B u koni i przeprowadzane jest szczepienie przeciwko tej chorobie.
(7) Warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne muszą zostać przyjęte zgodnie z sytuacją zdrowotną zwierząt w konkretnym państwie trzecim; obecny przypadek odnosi się wyłącznie do zarejestrowanych koni.
(8) Do celów jasności powinien być wykorzystywany krajowy kod ISO we wszelkich zmianach wykazu państw trzecich.
(9) Decyzja 79/542/EWG i decyzje 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W część 2 Załącznika do decyzji 79/542/EWG w specjalnej kolumnie dla zarejestrowanych koni dodaje się następujący wiersz zgodnie z kolejnością alfabetyczną krajowych kodów ISO:
"KR _BAR_ Republika Korei _BAR_ X" _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w grupie C załącznika I wykaz państw trzecich otrzymuje brzmienie:
"Kanada (CA), Hongkong (HK), Japonia (JP), Republika Korei (KR), Makao (MO), Malezja (Półwysep) (MY), Singapur (SG), Tajlandia (TH), Stany Zjednoczone Ameryki Północnej (US)";
2) tytuł świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II C otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
w celu odprawy czasowej zarejestrowanych koni do Wspólnoty z Kanady, Hongkongu, Japonii, Republiki Korei, Makao, Malezji (Półwysep), Singapuru, Tajlandii, Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej na okres krótszy niż 90 dni";
3) w załączniku II C rozdział III lit. d) tiret trzecie dodaje się nazwę "Republice Korei (KR)";
4) w przypisie(6) załącznika II C nazwy "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (Półwysep), Singapurze, Tajlandii" zastępuje się nazwami "Hongkongu, Japonii, Republice Korei, Makao, Malezji (Półwysep), Singapurze, Tajlandii";
5) w załączniku II A, B, D i E rozdział III lit. d) tiret trzecie dodaje się wyrazy "Republice Korei (KR)".
Artykuł 3
w decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w grupie C załącznika I wykaz państw trzecich otrzymuje brzmienie:
"Kanada (CA), Hongkong (HK), Japonia (JP), Republika Korei (KR), Makao (MO), Malezja (Półwysep) (MY), Singapur (SG), Tajlandia (TH), Stany Zjednoczone Ameryki Północnej (US)";
2) w grupie C w tytule świadectwa określonego w załączniku II wykaz państw trzecich otrzymuje brzmienie:
"Kanady, Hongkongu, Japonii, Republiki Korei, Makao, Malezji (Półwysep), Singapuru, Tajlandii, Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej.".
Artykuł 4
w decyzji 93/197 wprowadza się następujące zmiany:
1) w grupie C załącznika I wykaz państw trzecich otrzymuje brzmienie:
"Kanada (CA), Hongkong (HK), Japonia (JP), Republika Korei (KR), Makao (MO), Malezja (Półwysep) (MY), Singapur (SG), Tajlandia (TH), Stany Zjednoczone Ameryki (US)";
2) tytuł świadectwa zdrowia określonego w załączniku II C otrzymuje brzmienie:
"ŚWIADECTWO ZDROWIA
dla przywozu na terytorium Wspólnoty rejestrowanych koni z Hongkongu, Japonii, Republiki Korei, Makao, Malezji (Półwysep), Singapuru, Tajlandii oraz zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych do hodowlanych i użytkowych z Kanady i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej";
3) w przypisie(5) załącznika II C nazwy "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (Półwysep), Singapuru i Tajlandii" zastępuje się wyrazami "Hongkongu, Japonii, Republiki Korei, Makao, Malezji (Półwysep), Singapuru, Tajlandii".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lutego 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia spinosadu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 476)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/210/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/80/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (dalej zwana "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczanych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Wnioskodawca przedłożył dokumentację władzom kilku Państw Członkowskich w celu uzyskania włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
(3) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej spinosadu została przedłożona przez Dow Agro Sciences niderlandzkim władzom w dniu 19 lipca 1999 r.
(4) Wspomniane władze powiadomiły Komisję o wynikach wstępnego badania dokumentacji, aby zapewnić, że zawiera wszelkie informacje ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(5) Dokumentacja dotycząca spinosadu została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 17 sierpnia 1999 r.
(6) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg oficjalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(7) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, przy przestrzeganiu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin w świetle wymogów dyrektywy.
(8) Decyzja ta nie wyklucza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje lub dane są wymagane do podjęcia decyzji.
(9) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niderlandy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej spinosadu.
(10) Niderlandy prześlą Komisji sprawozdanie określające wnioski z badania wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku.
Z chwilą otrzymania tego sprawozdania, prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przez wszystkie Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następująca dokumentacja spełnia zasadniczo wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu co najmniej do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy z uwzględnieniem zamierzonych zastosowań:
dokumentacja przedłożona przez Dow AgroSciences Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia spinosadu jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 17 sierpnia 1999 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 2000 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych
(2000/223/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej EBC) z dnia 21 lutego 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rachunki EBC oraz krajowych banków centralnych mają podlegać audytowi niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC oraz zatwierdzonych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Rada Prezesów EBC zaleciła Radzie, aby zatwierdziła zastąpienie, poczynając od roku budżetowego 2000, jednego z zewnętrznych biegłych rewidentów Deutsche Bundesbank, który został zatwierdzony przez Radę w decyzji 1999/70/WE [1].
(3) Właściwe jest dostosowanie się do zalecenia Rady Prezesów,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 1999/70/WE ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
KPMG Deutsche Treuhand-Gesellschaft AG oraz Ernst & Young Deutsche Allgemeine Treuhand AG zostają niniejszym zatwierdzeni jako zewnętrzni biegli rewidenci Deutsche Bundesbank do sprawozdań rocznych, poczynając od roku budżetowego 2000."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje notyfikowana EBC.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 marca 2000 r.
ustalająca indykatywny podział pomiędzy kraje beneficjentów całkowitej kwoty pomocy wspólnotowej w ramach Instrumentu Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 552)
(2000/229/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [1], zwany dalej "ISPA", w szczególności jego art. 4 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 zawiera wykaz krajów kwalifikujących się do ISPA.
(2) Artykuł 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 stanowi, że indykatywny podział pomiędzy kraje beneficjentów całej kwoty pomocy wspólnotowej w ramach ISPA ma zostać zrealizowany przez Komisję na podstawie kryteriów zaludnienia, produktu krajowego brutto (PKB) na mieszkańca według parytetu siły nabywczej i kryterium powierzchni.
Przydział ten może być dostosowany zgodnie z ust. 2 tego samego artykułu.
(3) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1267/1999 określa, że w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej, kraj traci prawo do pomocy z ISPA oraz, że finansowanie w ten sposób uruchomione zostanie przesunięte na rzecz innych krajów beneficjentów.
(4) Środek przewidziany w niniejszej decyzji jest zgodny z opinią Komitetu Zarządzającego Instrumentem Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Indykatywny podział pomiędzy kraje beneficjentów całkowitej kwoty pomocy wspólnotowej w ramach ISPA określony jest w Załączniku do niniejszej decyzji.
Indykatywny podział zostaje dostosowany, jeżeli kraj beneficjent, na mocy przystąpienia do Unii Europejskiej, traci swoje prawo do pomocy z ISPA.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2000 r.
dotycząca niewłączania pirazofosu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 655)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/233/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/73/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2330/95 [6], ustanowiło substancje czynne zawarte w środkach ochrony roślin, wyznaczyło Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 oraz określiło powiadamiających w odniesieniu do każdej substancji czynnej.
(2) Pirazofos jest jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Niderlandy, wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, przedłożyły Komisji, w dniu 14 maja 1998 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez jedynego powiadamiającego zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(4) Przedstawione sprawozdanie zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 20 lipca 1999 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego pirazofosu, zgodnie z przepisami art. 7. ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(5) Po przeprowadzeniu ocen okazało się, że przedłożone informacje nie są wystarczające do wykazania, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniają wymogi ustanowione w art. 5. ust. 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Jedyny powiadamiający poinformował Komisję oraz Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, że nie będzie dalej uczestniczyć w programie pracy dotyczącym tej substancji czynnej.
W związku z tym nie zostaną złożone dalsze informacje wymagane w celu osiągnięcia pełnej zgodności z wymogami dyrektywy 91/414/EWG.
(7) W związku z tym, nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Należy przewidzieć okres karencji w odniesieniu do zbytu, składowania, wprowadzania do obrotu i wykorzystania istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania przepisów dyrektywy Rady 90/642/EWG [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/71/WE [8], w szczególności jej art. 5b.
(10) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek działań, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w związku z tą substancja czynną w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [9].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pirazofosu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające pirazofos zostały cofnięte w okresie sześciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji;
2) od dnia notyfikacji niniejszej decyzji nie zostawały przyznane lub odnowione żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające pirazofos, w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyznają okres karencji w odniesieniu do zbytu, składowania, wprowadzania do obrotu i wykorzystania istniejących zapasów, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, który jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2000 r.
dotycząca niewłączania monolinuronu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/WE oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancje czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 656)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/234/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1],ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/73/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2330/95 [6] ustanowiło substancje czynne zawarte w środkach ochrony roślin, wyznaczyło Państwa Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawców w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 i określiło powiadamiających w odniesieniu do każdej substancji czynnej.
(2) Monolinuron jest jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3600/92, Zjednoczone Królestwo, wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy, przedłożyło Komisji w dniu 30 kwietnia 1996 r., sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez jedynego powiadamiającego zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
(4) Przedstawione sprawozdanie zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 20 lipca 1999 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego monolinuronu, zgodnie z przepisami art. 7. ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(5) Po przeprowadzeniu ocen okazało się, że przedłożone informacje nie są wystarczające, do wykazania, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniają wymogi określone w art. 5. ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Jedyny powiadamiający poinformował Komisję i Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy, że nie będzie dalej uczestniczyć w programie pracy dotyczącym tej substancji czynnej.
W związku z tym nie zostaną złożone dalsze informacje wymagane w celu osiągnięcia pełnej zgodności z wymogami dyrektywy 91/414/EWG.
(7) W związku z tym nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Należy przewidzieć okres karencji w odniesieniu do zbytu, składowania, wprowadzania do obrotu i wykorzystania istniejących zapasów, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek działań, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w związku z tą substancją czynną w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Monolinuronu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające monolinuron zostały cofnięte w okresie sześciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji;
2) od dnia notyfikacji niniejszej decyzji nie zostały przyznane lub odnowione żadne zezwolenie na środki ochrony roślin zawierające monolinuron w ramach odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyznają okres karencji w odniesieniu do zbytu, składowania, wprowadzania do obrotu i wykorzystania istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, który jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 marca 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/830/WE w odniesieniu do miejsc wejścia w Niemczech
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 501)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/238/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 10 ust. 1,
po konsultacji z Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja w decyzji 97/830/WE [2], zmienionej decyzją 98/400/WE [3], przyjęła środki nakładające specjalne warunki na przywóz pistacji i niektórych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysłanych z Iranu.
(2) Konieczne jest dodanie w załączniku II do decyzji 97/830/WE jeszcze dwóch miejsc wejścia w Niemczech, przez które te pistacje i produkty mogą być wwożone.
(3) Ze względu na jasność zatem załącznik II powinien zostać zastąpiony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik II do decyzji 97/830/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 marca 2000 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarii, z drugiej strony, w sprawie Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
(2000/239/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, dotyczące Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [1], zostało wynegocjowane na zasadzie wzajemności w celu udoskonalenia porozumień handlowych i rozwiązania niektórych związanych z tymi porozumieniami problemów.
(2) Niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2].
(3) Niniejsze Porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie Protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 3 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Horyzontalnych Problemów dotyczących Handlu Produktami Rolnymi Przetworzonymi, niewymienionymi w załączniku II, określony w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 [3].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczącego Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 marca 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/787/WE przewidującą wyjątkową pomoc finansową dla Armenii i Gruzji w celu rozszerzenia jej na Tadżykistan
(2000/244/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wnioski Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 97/787/WE przewiduje wyjątkową pomoc finansową dla Armenii i Gruzji [2].
(2) Równolegle ze swą decyzją przewidującą wyjątkową pomoc dla Armenii i Gruzji, Rada zgodziła się również na rozważenie podobnego działania w przypadku Tadżykistanu, jak tylko pozwolą na to okoliczności.
(3) Tadżykistan przeprowadza podstawowe reformy polityczne i gospodarcze i ponosi istotne wysiłki w celu realizacji modelu gospodarki rynkowej.
(4) Ze względu na początkowe wyniki, szczególnie w zakresie wzrostu i kontroli inflacji, reformy te powinny być kontynuowane z podstawowym celem poprawy warunków życia ludzi oraz tworzenia miejsc pracy.
(5) Oczekiwany jest rozwój handlu, stosunków handlowych i gospodarczych między Wspólnotą a Tadżykistanem.
Tadżykistan może przystąpić do Umowy o partnerstwie i współpracy ze Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi oraz zwrócił się on z formalnym wnioskiem o uzyskanie statusu beneficjenta Umowy możliwie jak najszybciej.
(6) Tadżykistan uzgodnił z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) w czerwcu 1998 r. utworzenie na trzy lata instytucji wzmacniającej dostosowania strukturalne.
(7) Władze tadżyckie formalnie podjęły się całkowitego uregulowania zaległych zobowiązań finansowych wobec Wspólnoty, a Tadżykistan zapewnia minimalną obsługę zaległych roszczeń Wspólnoty.
(8) Władze tadżyckie złożyły formalny wniosek o wyjątkową pomoc finansową ze strony Wspólnoty.
(9) Tadżykistan jest krajem o niskim poziomie dochodów i znajduje się w obliczu szczególnie krytycznej sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej.
Kraj ten może ubiegać się o pożyczki na ulgowych warunkach z Banku Światowego i MFW.
(10) Pomoc finansowa na ulgowych warunkach ze strony Wspólnoty w formie połączonej pożyczki długoterminowej i dotacji bezpośredniej jest odpowiednim środkiem pomocy dla kraju beneficjenta znajdującego się w tych krytycznych okolicznościach.
(11) Pomoc ta, zarówno pożyczka, jak i dotacja, ma charakter wysoce wyjątkowy i tym samym, w żadnym stopniu nie stanowi precedensu.
(12) Włączenie elementu dotacji do niniejszej pomocy pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień organu budżetowego.
(13) Pomoc ta powinna być zarządzana przez Komisję.
(14) Komisja ma zapewnić, by pomoc finansowa była wykorzystywana zgodnie z zasadami kontroli budżetowej.
(15) Przy wykonywaniu niniejszej decyzji, Komisja odpowiednio uwzględni postęp dokonany w wewnątrztadżyckim procesie pokojowym oraz, w szczególności, w organizacji wyborów na akceptowalnych warunkach.
(16) Przed przekazaniem swojego wniosku, Komisja zasięgnęła opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
(17) Traktat nie ustanawia, w celu przyjęciu niniejszej decyzji, uprawnień innych niż wynikające z art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W decyzji 97/787/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1–3 otrzymują brzmienie:
"1.
Wspólnota udostępnia Armenii, Gruzji i Tadżykistanowi wyjątkową pomoc finansową, w formie pożyczek długoterminowych oraz dotacji bezpośrednich.
2.
Łączna wartość pożyczki omawianej pomocy wynosi maksimum 245 milionów EUR, przy maksymalnym piętnastoletnim okresie spłaty i dziesięcioletnim okresie karencji.
W tym celu, Komisja zostaje uprawniona do pożyczenia, w imieniu Wspólnoty, niezbędnych środków, które zostają oddane do dyspozycji krajów beneficjentów w formie pożyczek.
3.
Część tej pomocy, którą stanowią dotacje składa się z kwoty do wysokości 130 milionów EUR na okres 1997–2004 r. przy maksymalnej kwocie 24 milionów EUR rocznie.
Dotacje zostają udostępnione jak tylko zostanie zmniejszony stan zadłużenia netto krajów beneficjentów wobec Wspólnoty, co najmniej o podobną kwotę.";
2) w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 1 ust. 4 oraz art. 2 łączna kwota pożyczki oferowanej każdemu krajowi zostanie udostępniona przez Komisję równolegle z pierwszą ratą dotacji.
Pozostała część dotacji zostanie udostępniona przez Komisję w kolejnych ratach, z zastrzeżeniem tych samych przepisów.";
3. w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przed dniem 31 grudnia 2004 r. Rada zbada stosowanie niniejszej decyzji do tej daty w oparciu o szczegółowe sprawozdanie Komisji, które zostanie przekazane również Parlamentowi Europejskiemu.".
Decyzja Komisji
z dnia 2 lutego 2000 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 4 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie wyrobów ze szkła płaskiego, szkła profilowanego i elementów szklanych
(notyfikowana jako dokument nr C (1999) 5016)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/245/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy nr 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom określonym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji nie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa.
(6) Decyzja została przedłożona Radzie, która nie zajęła stanowiska w ciągu trzymiesięcznego okresu, przewidzianego w dyrektywie 89/106/EWG.
Dlatego zaproponowane środki zostają przez Komisję przyjęte,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów określonych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności, określoną w załączniku III, wskazuje się w mandatach dotyczących norm zharmonizowanych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia RPA407213 (fenamidon) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 699)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/251/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/80/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej RPA407213 (fenamidon) została przedłożona przez Rhône-Poulenc Ag. francuskim władzom w dniu 15 września 1999 r.
(3) Wspomniane władze powiadomiły Komisję o wynikach wstępnego badania dokumentacji, aby zapewnić, że zawiera wszelkie informacje ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja dotycząca RPA407213 (fenamidon) została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 17 stycznia 2000 r.
(5) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg oficjalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu co najmniej do jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(6) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, przy przestrzeganiu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin w świetle wymogów ustanowionych dyrektywą.
(7) Decyzja ta nie wyklucza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych informacji, jeśli okaże się podczas szczegółowego badania, że takie informacje są wymagane do podjęcia decyzji.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Francja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej RPA407213 (fenamidon).
(9) Francja prześle Komisji sprawozdanie z oceny, określające wnioski z badania wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku.
Z chwilą otrzymania tego sprawozdania, prowadzone będzie dalej szczegółowe badanie przez wszystkie Państwa Członkowskie w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następująca dokumentacja zasadniczo spełnia wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III tej dyrektywy, z uwzględnieniem zamierzonych zastosowań:
dokumentacja przedłożona przez Rhône-Poulenc Ag. Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia RPA407213 (fenamidon) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 17 stycznia 2000 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 stycznia 2000 r.
ustanawiająca drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 i 150,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4],
w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 10 listopada 1999 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską przewiduje, że działania Wspólnoty przyczyniają się, między innymi, do rozwoju edukacji i szkolenia wysokiej jakości; środki w ramach niniejszego programu powinny wspierać europejski wymiar edukacji oraz przyczyniać się do rozwoju edukacji wysokiej jakości, mając na celu zachęcanie do nauki przez całe życie.
(2) Decyzją nr 819/95/WE Parlament Europejski i Rada ustanowili wspólnotowy program działań Sokrates [5].
(3) Rada Europejska na nadzwyczajnym posiedzeniu w sprawie zatrudnienia, które odbyło się w Luksemburgu w dniach 20 oraz 21 listopada 1997 r., uznała, iż nauka przez całe życie i szkolenie mogą stanowić istotny wkład w polityki zatrudnienia Państw Członkowskich, w celu zwiększenia zdolności zatrudnienia, zdolności dostosowywania się, kultury przedsiębiorczości oraz wspierania równych szans.
(4) Komisja w swoim komunikacie "Ku Europie wiedzy" zawarła wytyczne dla stworzenia otwartego i dynamicznego europejskiego obszaru edukacji, w którym możliwe byłoby osiągnięcie celu nauki przez całe życie oraz szkolenia.
(5) W swojej białej księdze "Nauczanie i uczenie się – ku społeczeństwu kognitywnemu" Komisja stwierdziła, iż pojawienie się społeczeństwa kognitywnego pociąga za sobą wspieranie zdobywania wiedzy; w tym celu należy zwiększać motywację do nauki przy każdej okazji. Komisja w swojej zielonej księdze "Nauczanie, szkolenie, badania: przeszkody na drodze do mobilności transnarodowej" uwydatniła korzyści wynikające z mobilności dla osób oraz konkurencyjności w Unii Europejskiej.
(6) Celem Komisji, zgodnie z życzeniem Parlamentu Europejskiego, jest osiągnięcie stopy udziału około 10 % szkół w ramach programu Comenius oraz około 10 % udziału uczniów w mobilności w ramach programu Erasmus.
(7) Istnieje potrzeba wspierania aktywnego obywatelstwa oraz podejmowania walki z pozostawaniem poza obrębem społeczeństwa we wszystkich formach, w tym z rasizmem oraz ksenofobią; szczególna uwaga powinna zostać zwrócona na wspieranie równości, umacnianie równych szans dla kobiet i mężczyzn oraz osób o szczególnych potrzebach.
(8) Parlament Europejski oraz Rada w decyzji w sprawie młodzieży oraz Rada w decyzji 1999/382/WE w sprawie szkolenia [6] ustanowili wspólnotowy program działań w odniesieniu do młodzieży oraz w zakresie szkolenia, który przyczynia się wraz z programem Sokrates do promowania Europy wiedzy.
(9) W celu wzmocnienia wartości dodanej działania wspólnotowego niezbędne jest, aby Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewniła, na wszystkich poziomach, spójność oraz komplementarność między działaniami zrealizowanymi w ramach niniejszej decyzji i innymi odpowiednimi politykami, instrumentami i działaniami wspólnotowymi.
(10) Niezbędne jest zapewnienie możliwości organizowania wspólnych działań obejmujących program Sokrates i inne programy lub działania wspólnotowe o wymiarze edukacyjnym, wspierając w ten sposób synergię oraz wzmacniając wartość dodaną działania wspólnotowego.
(11) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) przewiduje rozszerzoną współpracę w dziedzinie kształcenia, szkolenia oraz młodzieży między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Państwami Członkowskimi Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu biorącymi udział w Europejskim Obszarze Gospodarczym (państwa EFTA/EOG) z drugiej strony.
(12) Należy przewidzieć otwarcie niniejszego programu na uczestnictwo państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustalonymi w Układach Europejskich, w ich protokołach dodatkowych oraz w odpowiednich decyzjach Rad Stowarzyszenia. W przypadku Cypru udział ten finansowany jest z dodatkowych środków zgodnie z procedurami, które mają zostać uzgodnione z tym państwem, jak również w przypadku Malty i Turcji udział ten finansowany jest z dodatkowych środków zgodnie z postanowieniami Traktatu.
(13) Niniejszy program powinien być regularnie monitorowany oraz poddawany ocenie we współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu umożliwienia ponownego dostosowania, szczególnie w ramach priorytetów mających na celu wprowadzenie w życie środków; ocena powinna obejmować zewnętrzną ocenę, którą mają przeprowadzić niezależne bezstronne organy.
(14) Zgodnie z zasadami pomocniczości oraz proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, ponieważ cele zaproponowanego działania dotyczące wkładu europejskiej współpracy w rozwój edukacji wysokiej jakości nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie między innymi ze względu na potrzebę partnerstwa wielostronnego, wielostronnej mobilności oraz wymiany informacji na poziomie wspólnotowym, mogą one z tego względu być lepiej osiągane na poziomie wspólnotowym ze względu na transnarodowy wymiar działań i środków wspólnotowych. Niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(15) Ulepszenie europejskiego systemu transferu punktów ECTS jest skutecznym środkiem zapewnienia, iż mobilność osiągnie w pełni swoje cele. Należy zachęcać uniwersytety biorące udział w programie do możliwie najszerszego wykorzystania systemu ECTS.
(16) Niniejsza decyzja ustanawia na cały czas trwania programu ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [7].
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji Sokrates, zwanego dalej "niniejszym programem".
2.
Niniejszy program realizowany jest w okresie rozpoczynającym się dnia 1 stycznia 2000 r. a kończącym się dnia 31 grudnia 2006 r.
3.
Niniejszy program przyczynia się do promowania Europy wiedzy przez rozwój wymiaru europejskiego w obszarze edukacji i szkolenia, promując naukę przez całe życie, opartą na edukacji tradycyjnej oraz nieformalnej i na szkoleniu.
Wspiera zdobywanie wiedzy, umiejętności i kompetencji, mogących sprzyjać aktywnemu obywatelstwu, jak również zdolności zatrudnienia.
4.
Niniejszy program wspiera i uzupełnia działania podejmowane przez Państwa Członkowskie i w Państwach Członkowskich, jednocześnie w pełni szanując ich odpowiedzialność za treść programów oraz organizację systemów kształcenia i szkolenia, oraz ich różnorodność kulturową i językową.
Artykuł 2
Cele programu
Mając na uwadze rozwój edukacji wysokiej jakości oraz zachęcania do nauki przez całe życie, jednocześnie w pełni uznając odpowiedzialność Państw Członkowskich, ustala się następujące cele:
a) wzmocnienie wymiaru europejskiego edukacji na wszystkich poziomach oraz ułatwienie szerokiego transnarodowego dostępu do zasobów edukacyjnych w Europie, jednocześnie wspierając równe szanse we wszystkich obszarach edukacji;
b) wspieranie jakościowego i ilościowego pogłębiania znajomości języków Unii Europejskiej, w szczególności tych, które są używane w węższym zakresie oraz których nauczanie jest mniej powszechne, tak aby doprowadzić do lepszego zrozumienia i większej solidarności miedzy narodami Unii Europejskiej, oraz wspieranie międzykulturowego wymiaru edukacji;
c) wspieranie współpracy i mobilności w obszarze edukacji, w szczególności przez:
- wspieranie wymiany między instytucjami,
- promowanie kształcenia otwartego i na odległość,
- promowanie poprawy w dziedzinie uznawania dyplomów oraz okresów nauki,
- wymianę informacji,
oraz pomoc w usuwaniu przeszkód w tym zakresie;
d) wspieranie innowacyjności w opracowywaniu praktyki i materiałów edukacyjnych, w szczególności, tam gdzie stosowne, wykorzystanie nowych technologii oraz badanie spraw będących wspólnym przedmiotem zainteresowania w dziedzinie edukacji.
Artykuł 3
Działania Wspólnoty
1.
Cele niniejszego programu, jak określono w art. 2, realizowane są za pośrednictwem następujących działań, których treść operacyjna i zastosowanie procedur opisane są w Załączniku:
Działanie 1 _BAR_ Edukacja szkolna (Comenius); _BAR_
Działanie 2 _BAR_ Szkolnictwo wyższe (Erasmus); _BAR_
Działanie 3 _BAR_ Kształcenie dorosłych i inne ścieżki edukacji (Grundtvig); _BAR_
Działanie 4 _BAR_ Nauczanie i nauka języków (Lingua); _BAR_
Działanie 5 _BAR_ Kształcenie otwarte i na odległość; technologie informacyjne i komunikacyjne w obszarze edukacji (Minerwa); _BAR_
Działanie 6 _BAR_ Obserwacja i innowacja; _BAR_
Działanie 7 _BAR_ Wspólne działania; _BAR_
Działanie 8 _BAR_ Środki towarzyszące. _BAR_
2.
Działania te realizowane są poprzez następujące rodzaje środków w postaci operacji transnarodowych, które mogą łączyć wiele środków:
a) wspieranie transnarodowej mobilności osób w obszarze edukacji w Europie;
b) wspieranie wykorzystywania nowych technologii informacyjnych i komunikacyjnych (ICT) w edukacji;
c) wspieranie rozwoju sieci współpracy transnarodowej, ułatwiającej wymianę doświadczeń i dobrej praktyki;
d) promowanie umiejętności językowych i zrozumienia różnych kultur;
e) wspieranie nowatorskich projektów pilotażowych, opierających się na partnerstwie przeznaczonych zaprojektowanych w celu rozwoju innowacyjności i jakości w edukacji;
f) ciągłe ulepszanie wspólnotowych materiałów referencyjnych poprzez:
- obserwacje i analizy narodowych polityk edukacyjnych,
- obserwację i rozpowszechnianie dobrej praktyki i innowacyjności,
- wszechstronną wymianę informacji.
Artykuł 4
Dostęp do programu
1.
Na warunkach i zgodnie z ustaleniami mającymi na celu realizację określoną w Załączniku niniejszy program skierowany jest w szczególności do:
a) uczniów, studentów lub innych uczących się;
b) personelu bezpośrednio biorącego udział w nauczaniu;
c) wszelkiego rodzaju instytucji edukacyjnych określonych przez każde Państwo Członkowskie;
d) osób i organów odpowiedzialnych za systemy nauczania i polityki edukacyjne na poziomie lokalnym, regionalnym oraz krajowym w Państwach Członkowskich.
2.
Publiczne lub prywatne organy współpracujące z instytucjami nauczania mogą również brać udział w odpowiednich działaniach, wynikających z niniejszego programu, w szczególności:
- lokalne i regionalne organy oraz organizacje,
- stowarzyszenia działające w dziedzinie edukacji, w tym stowarzyszenia studenckie, uczniowskie, nauczycielskie i rodzicielskie,
- spółki i konsorcja, organizacje handlowe i izby handlowe i branżowe,
- partnerzy społeczni i ich organizacje na każdym poziomie,
- ośrodki oraz organy badawcze.
Artykuł 5
Realizacja programu i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja:
- zapewnia realizację działań wspólnotowych objętych niniejszym programem zgodnie z Załącznikiem,
- konsultuje się z partnerami społecznymi oraz odpowiednimi stowarzyszeniami w dziedzinie edukacji na poziomie europejskim oraz informuje Komitet, określony w art. 8 ust. 1, o swoich opiniach.
2.
Państwa Członkowskie:
- podejmują niezbędne kroki mające na celu zapewnienie skutecznego działania programu na poziomie krajowym w Państwie Członkowskim, obejmując wszystkie strony zainteresowane edukacją, zgodnie z praktyką krajową,
- ustanawiają właściwe struktury na poziomie Państwa Członkowskiego w celu skoordynowanego zarządzania realizacją działań programu (krajowe agencje programu Sokrates),
- zachęcają do przyjęcia takich środków, jakie uważają za stosowne, w celu usunięcia przeszkód prawnych i administracyjnych w dostępie do niniejszego programu,
- podejmują kroki mające na celu zapewnienie potencjalnej synergii z innymi programami wspólnotowymi, realizowanymi na poziomie Państwa Członkowskiego.
3.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewnia:
- przejście między działaniami prowadzonymi w ramach poprzedniego programu w dziedzinie edukacji (program Sokrates, ustanowiony decyzją nr 819/95/WE) i tymi, które mają zostać zrealizowane w ramach niniejszego programu,
- upowszechnianie wyników działań podjętych w ramach poprzedniego programu w dziedzinie edukacji (program Sokrates) i tych, które mają zostać zrealizowane w ramach niniejszego programu,
- odpowiedniej informacji, reklamy i ciągłości w odniesieniu do działań wspieranych przez niniejszy program.
Artykuł 6
Działania wspólne
Jako część procesu budowania Europy wiedzy środki zawarte w niniejszym programie mogą być realizowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 8 ust. 2, jako działania wraz ze związanymi z nimi programami i działaniami wspólnotowymi w szczególności programem Leonardo da Vinci i Młodzież, tak jak programami wspólnotowymi w dziedzinie badań oraz rozwoju nowych technologii.
Artykuł 7
Środki wykonawcze
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji dotyczące zagadnień określonych poniżej przyjmowane są zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 8 ust. 2:
a) roczny plan pracy, w tym priorytety, tematyka wspólnych działań, jak również kryteria i procedury wyboru;
b) wsparcie finansowe (wysokość, czas trwania i beneficjenci), którego ma dostarczyć Wspólnota, oraz ogólne wskazania mające na celu realizację programu;
c) budżet roczny oraz podział funduszy między różne działania programu;
d) podział środków finansowych między Państwa Członkowskie w ramach działań zarządzanych w sposób zdecentralizowany;
e) ustalenia mające na celu monitorowanie i ocenę programu, jak również upowszechnianie i przekazywanie wyników;
f) wnioski Komisji mające na celu wybór projektu, w tym tych w ramach działania 7 (wspólne działania).
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji dotyczące wszystkich pozostałych zagadnień przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 8 ust. 3.
Artykuł 8
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku powołania się na ten ustęp stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku powołania się na ten ustęp stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
4.
Komitet przyjmuje jego własny regulamin.
Artykuł 9
Współpraca z innymi komitetami programu oraz informacja w sprawie innych inicjatyw wspólnotowych
1.
Komitet ustanawia regularną i ustrukturyzowaną współpracę z Komitetem powołanym w ramach programu działań Leonardo da Vinci w celu wykonania wspólnotowej polityki kształcenia zawodowego, jak również z Komitetem powołanym w ramach programu działań wspólnotowych Młodzież.
2.
W celu zapewnienia spójności niniejszego programu z innymi środkami, określonymi w art. 11, Komisja informuje regularnie Komitet o inicjatywach wspólnotowych podjętych w dziedzinach edukacji, kształcenia zawodowego, młodzieży, w tym współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 10
Finansowanie
1.
Ramy finansowe dla realizacji niniejszego programu w okresie określonym w art. 1 ustala się na 1850 mln EUR.
2.
Roczne środki zatwierdza organ budżetowy w granicach perspektywy finansowej.
Artykuł 11
Spójność i komplementarność
1.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewnia ogólną spójność i komplementarność z innymi właściwymi politykami, instrumentami i działaniami wspólnotowymi.
Program przyczynia się do osiągania celów wspólnotowej polityki w obszarze równości, równych szans dla kobiet i mężczyzn oraz wspiera integrację społeczną.
Komisja zapewnia skuteczne powiązanie między niniejszym programem a programami i działaniami w obszarze edukacji, podjętymi w ramach współpracy Wspólnoty z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
2.
Wykonując środki niniejszego programu, Komisja i Państwa Członkowskie odnoszą się do priorytetów ustalonych we wskazaniach dotyczących zatrudnienia, przyjętych przez Radę jako część skoordynowanej strategii zatrudnienia.
Artykuł 12
Uczestnictwo państw EFTA/EOG, Państw Stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i Turcji
Niniejszy program jest otwarty na uczestnictwo:
- państw EFTA/EOG zgodnie z warunkami ustalonymi w Porozumieniu EOG,
- państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej zgodnie z warunkami ustalonymi w Układach Europejskich, w ich protokołach dodatkowych i decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia,
- Cypru, finansowanego z dodatkowych środków zgodnie z procedurami, jakie mają zostać uzgodnione z tym krajem,
- Malty i Turcji, finansowanych z dodatkowych środków zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Artykuł 13
Współpraca międzynarodowa
W ramach niniejszego programu oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2 Komisja może współpracować z państwami trzecimi oraz z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności Radą Europy.
Artykuł 14
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja regularnie monitoruje niniejszy program we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Wyniki procesu monitorowania i oceny powinny być użyte podczas realizowania programu.
Monitorowanie powinno obejmować sprawozdania określone w ust. 3 i szczególne działania.
2.
Niniejszy program jest regularnie oceniany przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Ocena ta ma na celu ocenienie adekwatności, skuteczności i wpływu działań realizowanych w odniesieniu do celów określonych w art. 2.
Uwzględni ona także wpływ programu jako całości.
Ocena ta zbada również komplementarność między działaniami w ramach niniejszego programu a tymi przeprowadzonymi w ramach innych odpowiednich wspólnotowych polityk, instrumentów i działań.
Zgodnie z kryteriami ustanowionymi zgodnie z procedurą opisaną w art. 8 przeprowadzane będą regularne, niezależne oceny niniejszego programu.
3.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz do dnia 30 czerwca 2007 r., odpowiednio, sprawozdania w sprawie realizacji oraz wpływu niniejszego programu.
4.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, oraz Komitetowi Regionów:
- w sprawie przystąpienia nowych Państw Członkowskich sprawozdanie w sprawie skutków finansowych tego przystąpienia dla programu, wraz, jeżeli jest to właściwe, wnioskami finansowymi w celu uporania się ze skutkami finansowymi tego przystąpienia, zgodnie z przepisami Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej oraz zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej w Berlinie z marca 1999 r.
Parlament Europejski oraz Rada podejmą decyzję w sprawie tych wniosków, tak szybko jak to możliwe,
- przejściowe sprawozdanie oceniające w sprawie osiągniętych wyników oraz aspektów jakościowych i ilościowych realizacji niniejszego programu, do dnia 30 czerwca 2004 r.,
- komunikat w sprawie kontynuacji programu, do dnia 31 grudnia 2006 r.,
- sprawozdanie oceniające o charakterze ex post do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 marca 2000 r.
zmieniająca decyzję 94/984/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich w odniesieniu do Argentyny
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 703)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/254/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 11 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/984/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 1999/549/WE [4], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich.
Ustanowiono dwa osobne świadectwa, wzór A i wzór B. Ich stosowanie zależy od rozwoju sytuacji chorobowej rzekomego pomoru drobiu w danym kraju.
(2) Argentyna wymieniona jest w załączniku I do decyzji 94/984/WE jako państwo trzecie, któremu zezwala się na stosowanie świadectwa o wzorze B, ustanowionym w załączniku II do tej decyzji.
Artykuł 2 Niniejsza decyzja ma zastosowanie do świeżego mięsa drobiowego posiadającego świadectwa, począwszy od dnia 1 kwietnia 2000 r. Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 marca 2000 r.
określająca specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie
(2000/258/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A (I) do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/65/EWG przewiduje alternatywny system kwarantanny w celu wprowadzenia niektórych domowych zwierząt mięsożernych na terytorium niektórych Państw Członkowskich wolnych od wścieklizny.
System ten wymaga kontroli skuteczności szczepień tych zwierząt poprzez oznaczanie antyciał metodą miareczkowania.
(2) W celu zagwarantowania skutecznego systemu monitorowania laboratoriów, które będą przeprowadzać te analizy, właściwe jest ustanowienie systemu zatwierdzania takich laboratoriów przez Wspólnotę.
(3) Zatwierdzanie laboratoriów powinno być koordynowane przez referencyjne laboratorium Wspólnoty zajmujące się takimi sprawami.
(4) Laboratorium Agence française de sécurité sanitaire des aliments de Nancy (Francuska Agencja ds. Bezpieczeństwa Żywności, Nancy) spełnia warunki wymagane do wyznaczenia go jako laboratorium referencyjnego Wspólnoty zajmującego się takimi sprawami.
(5) Laboratorium referencyjne może otrzymywać pomoc wspólnotową przewidzianą w art. 28 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1999 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2].
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Laboratorium Agence française de sécurité sanitaire des aliments w Nancy (AFFSA, Nancy), którego szczegółowe dane są określone w załączniku I, zostaje niniejszym wyznaczone jako specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepionek przeciw wściekliźnie.
Artykuł 2
Obowiązki laboratorium określonego w art. 1 wymienione są w załączniku II.
Artykuł 3
Laboratorium określone w art. 1 przesyła Komisji wykaz laboratoriów wspólnotowych, które mają być uprawnione do wykonywania testów serologicznych w celu kontrolowania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie.
Laboratoria są zatwierdzane zgodnie z art. 5 ust. 2.
Artykuł 4
W załącznikach do niniejszej decyzji zmiany wprowadza się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Weterynaryjny, zwany dalej "Komitetem", ustanowiony art. 1 decyzji 68/361/EWG [4].
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 marca 2000 r.
w sprawie poprawy wymiany informacji w celu zwalczania fałszowania dokumentów podróży
(2000/261/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Fałszowanie dokumentów podróży wzrosło do alarmującego stopnia.
(2) Skomputeryzowany system przechowywania i przesyłu obrazów (FADO) został ustanowiony wspólnym działaniem Rady z dnia 3 grudnia 1998 r. [3]
(3) Poprawa wymiany informacji o sfałszowanych dokumentach podróży umożliwi ograniczenie fałszowania dokumentów, a przez to efektywnie przyczyni się do zwalczania przestępczości i przemytu ludzi.
(4) Wykorzystanie standaryzowanego zbierania informacji ułatwi i przyśpieszy prowadzenie postępowań karnych.
(5) Niniejsza decyzja nie ma wpływu na kompetencje Państw Członkowskich odnoszące się do uznawania paszportów, dokumentów podróży, wiz lub innych dokumentów tożsamości,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W celu dalszej poprawy wymiany między Państwami Członkowskimi informacji o fałszywych dokumentach, wykorzystywany jest system sprawozdawania, mający na celu wykrywanie sfałszowanych dokumentów podróży.
Celem systemu jest:
a) ułatwienie wykrywania w trakcie kontroli sfałszowanych dokumentów; oraz
b) zwiększenie skuteczności poszukiwania skradzionych dokumentów podróży, ze szczególnym zwróceniem uwagi na numer seryjny dokumentu podróży.
2.
Wymiana informacji nie obejmuje szczegółowych danych osobistych.
Artykuł 2
1.
Standardowy formularz określony w załączniku I wykorzystywany jest do celów przekazywania informacji zgodnie z art. 1.
2.
Centralna jednostka każdego Państwa Członkowskiego bezpośrednio i niezwłocznie wymienia informacje z centralną jednostką każdego z pozostałych Państw Członkowskich.
Zawiadamia również Sekretariat Generalny Rady.
Artykuł 3
1.
Do celów jednolitego zbierania informacji, które mogą być wymagane do późniejszych postępowań karnych odnoszących się do fałszowania dokumentów podróży, Państwa Członkowskie wykorzystują, w jak najpełniejszym stopniu, ankietę, określoną w załączniku II.
2.
Dane wymagane do postępowań karnych, określonych w ust. 1, są przekazywane innym Państwom Członkowskim zgodnie z prawem krajowym i konwencjami międzynarodowymi.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w trzy miesiące po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 27 marca 2000 r.
w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania, przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, umowami zawartymi przez niego, w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, Sisnet
(2000/265/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego w ramy Unii Europejskiej dorobek Schengen (zwany dalej "Protokołem z Schengen"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście włączania dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej zastępca sekretarza generalnego Rady został upoważniony decyzją 1999/870/WE [1] do reprezentowania niektórych Państw Członkowskich w zakresie zawierania umów związanych z instalacją i funkcjonowaniem infrastruktury łączności dla środowiska Schengen (zwanego dalej "Sisnet") oraz do zarządzania tymi umowami.
(2) Wynikające z tych umów zobowiązania finansowe nie są pokrywane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej; dlatego przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r., odnoszących się do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, nie stosuje się [2].
(3) Niezbędne zatem jest ustanowienie szczególnych zasad precyzujących szczegółowe procedury ustalenia i wykonywania budżetu, tak aby uwzględnić wszelkie wydatki poniesione w trakcie zawierania umów i zobowiązania wynikające z umów już zawartych w celu windykacji udziałów, które mają być wnoszone przez dane państwa oraz dla przedstawiania i kontrolowania rachunków.
(4) Niezbędne jest również określenie zasad stosowanych do zawierania tych umów.
(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu z Schengen,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia finansowego, "budżet" jest instrumentem, w którym dla każdego roku budżetowego preliminowane i z góry zatwierdzane są dochody i wydatki wymagane do wypełnienia zobowiązań wynikających z umów, określonych w decyzji 1999/870/WE.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie finansowe ustanawia szczegółowe zasady zawierania umów dotyczących Sisnet oraz ustalenia i wykonywania wymaganego budżetu w związku z takimi umowami.
Artykuł 3
1.
Budżet jest dzielony dalej na działy obejmujące budżet odnoszący się do działań wstępnych prowadzących do zawarcia przedmiotowych umów, łącznie z wszelkimi kosztami poniesionymi w okresie przygotowywania zaproszeń do składania ofert w odniesieniu do Sisnet, budżet na instalację i budżet na funkcjonowanie Sisnet.
W razie konieczności, każdy dział dzieli się dalej na rozdziały i artykuły.
2.
Wykazane w każdym z działów środki nie mogą być przeznaczone na wydatki z innego działu.
Artykuł 4
Środki przyznawane w budżecie powinny być wykorzystane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, w szczególności zasadami gospodarności i efektywności pod względem kosztów.
Artykuł 5
Pobierane dochody i ponoszone wydatki powinny znaleźć odzwierciedlenie w jednym z artykułów w budżecie.
Bez uszczerbku dla art. 17, nie można dokonywać wydatków lub udzielać upoważnienia do ich dokonania, przekraczających wysokość przyznanych środków.
Artykuł 6
1.
Z zastrzeżeniem art. 17, wszelkie przychody i wydatki wprowadza się do budżetu w pełnej wysokości, a na rachunkach nie dokonuje się żadnego ich dostosowania.
Całkowite przychody powinny równać się całkowitym wydatkom.
2.
Rok budżetowy trwa od dnia 1 stycznia i kończy dnia 31 grudnia.
3.
Wkłady do budżetu wnoszone są przed rozpoczęciem roku budżetowego, którego dotyczą, przez Państwa określone w art. 25 i uznawane w danym roku budżetowym.
4.
Wydatki danego roku budżetowego będą wykazywane na rachunkach w tym roku na podstawie wydatków, których zestawienie powinno najpóźniej do dnia 31 grudnia wpłynąć do kontrolera finansowego, i dla których odpowiadające im płatności powinny być dokonane przez księgowego do dnia 15 lutego następnego roku.
5.
Środki przyznane mogą być wykorzystane jedynie w celu pokrycia wydatków prawidłowo wykazanych i poniesionych w roku budżetowym, na który zostały przyznane, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów przewidzianych w art. 7, oraz w celu pokrycia zadłużenia powstałego w poprzednich latach budżetowych, na które nie przeniesiono przyznanych środków.
Artykuł 7
1.
Wykorzystaniem środków przyznanych rządzą następujące zasady:
a) środki przyznane, co do których nie zaciągnięto jeszcze żadnych zobowiązań na koniec roku budżetowego, na który je przewidziano, ulegają przepadkowi;
b) środki w odniesieniu do płatności nieuregulowanych na dzień 31 grudnia, z tytułu zobowiązań należycie zaksięgowanych w okresie między dniem 1 stycznia a 31 grudnia, podlegają automatycznemu przeniesieniu wyłącznie na następny rok budżetowy.
2.
Bez względu na ust. 1, przed dniem 31 stycznia zastępca sekretarza generalnego Rady może przesyłać do Grupy Roboczej Systemu Informacyjnego Schengen, zwanej dalej "Grupą Roboczą SIS", właściwie umotywowane wnioski o przeniesienie na następny rok budżetowy przyznanych, a niewykorzystanych do dnia 31 grudnia środków w przypadku gdy środki przyznane na określone pozycje w budżecie na następny rok budżetowy nie pokrywają zapotrzebowania.
O przeniesienie środków przyznanych można wystąpić jedynie z przyczyn wyjątkowych.
Wykonując swoje kompetencje w zakresie wykonania budżetu zastępca sekretarza generalnego, w zależności od wymogów zarządzania, w pierwszej kolejności dąży do wykorzystania środków przyznanych, zatwierdzonych na bieżący rok budżetowy aż do ich wyczerpania a nie do korzystania ze środków przeniesionych.
Na wniosek o przeniesienie środków Grupa Robocza SIS odpowiada najpóźniej do dnia 1 marca.
3.
Jeśli przyznane środki przeniesione z poprzedniego roku budżetowego pozostają niewykorzystane do końca roku budżetowego, na który zostały przeniesione, ulegają przepadkowi.
4.
Wykaz środków przyznanych, które mają być automatycznie przeniesione w zastosowaniu ust. 1 lit. b), przekazuje się do wiadomości Grupy Roboczej SIS do 1 marca.
5.
Do celów wykonania budżetu wykorzystanie środków z przeniesienia wykazuje się odrębnie dla każdej pozycji budżetu na rachunkach za bieżący rok budżetowy.
ROZDZIAŁ II
Ustalanie budżetu
Artykuł 8
1.
Budżet jest ustalany w euro.
2.
Zastępca sekretarza generalnego przesyła wstępny projekt budżetu do Grupy Roboczej SIS przed dniem 30 września, dołączając uzasadnienie.
3.
Grupa Robocza SIS przedstawia swoją opinię wobec wstępnego projektu budżetu.
4.
Sekretarz generalny uchwala projekt budżetu i przekazuje go najpóźniej do dnia 31 października Państwom określonym w art. 25.
5.
Określone w art. 25 Państwa Członkowskie, zebrane w Radzie, przyjmują budżet przed końcem roku.
6.
W decyzji o przyjęciu budżetu, o której sekretarz generalny zgodnie z przepisami powiadamia Państwa określone w art. 25, zaznacza się czas, w którym wkłady tych państw przypadają do zapłaty.
Artykuł 9
1.
Jeżeli budżet nie zostanie ostatecznie przyjęty na początku roku budżetowego, wówczas:
a) płatności mogą być dokonywane miesięcznie do wysokości jednej dwunastej całkowitej sumy środków przyznanych w każdym z działów budżetu poprzedniego roku budżetowego; oraz
b) Państwa określone w art. 25 mogą być wezwane do wpłacania wkładów miesięcznie w wysokości jednej dwunastej kwot wpłaconych w ramach ostatniego, przyjętego zgodnie z przepisami, budżetu.
2.
Każda decyzja o wykorzystaniu każdorazowo jednej dwunastej dochodów i wydatków do wysokości trzech dwunastych środków ostatniego, przyjętego zgodnie z przepisami budżetu, podejmowana jest przez sekretarza generalnego i przekazywana listownie Państwom określonym w art. 25.
3.
Decyzja zezwalająca na płatności i wezwanie do wpłacenia kwot powyżej granicy trzech dwunastych środków, ostatniego zgodnie z przepisami przyjętego budżetu podejmowana jest przez określone w art. 25 Państwa Członkowskie, zebrane w Radzie.
4.
Wraz z ostatecznym przyjęciem budżetu należy niezwłocznie zakończyć stosowanie wszelkich środków podjętych na podstawie ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 10
1.
Wszystkie projekty dodatkowe lub zmieniające budżet należy przedkładać, badać i ustalać w tej samej formie i zgodnie z tą samą procedurą, co budżet, którego założenia mają one zmieniać.
2.
Corocznie, w ciągu miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z art. 46 ust. 1 następuje zamknięcie kont, przedkłada się projekt budżetu zmieniającego w celu wykorzystania salda wykonania ubiegłorocznego budżetu, jeżeli jest ono dodatnie należy je zaksięgować po stronie przychodów, jeżeli ujemne po stronie wydatków.
Artykuł 11
Budżet może być przekazany do wiadomości publicznej.
ROZDZIAŁ III
Wykonanie budżetu i rachunkowość
Artykuł 12
Budżet wykonywany jest zgodnie z zasadą rozdziału uprawnień między dysponentem środków finansowych a księgowością.
Działalności dysponenta środków finansowych, księgowego i kontrolera finansów nie można ze sobąłączyć.
Artykuł 13
1.
Kompetencje dysponowania środkami w przypadku dochodów i wydatków przysługują dyrektorowi generalnemu Sekretariatu Generalnego Rady.
Dysponent środków finansowych wykonuje budżet w imieniu sekretarza generalnego w granicach przyznanych środków. Swoje kompetencje może przekazać dyrektorowi.
2.
Dysponent środków finansowych może zadecydować o przesuwaniu środków między pozycjami w ramach jednego rozdziału.
Za zgodą Grupy Roboczej SIS może zadecydować o przenoszeniu środków z rozdziału do rozdziału w ramach jednego działu.
Grupa Robocza SIS udziela zgody na tych samych zasadach, jakie obowiązują przy przyjmowaniu przez nią opinii w sprawie budżetu.
Artykuł 14
Kontrolę finansową sprawuje kontroler finansowy Rady zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie przy wypełnianiu jego obowiązków.
Artykuł 15
Przyjmowanie przychodów i dokonywanie wypłat należy do obowiązków księgowego z Dyrekcji Generalnej A, Sekretariatu Generalnego Rady.
Artykuł 16
1.
Do zebrania wszelkich kwot należnych zgodnie z art. 25 lub wszelkich długów podlegających zapłacie na rzecz danych Państw od stron trzecich odnoszących się do zawierania umów, instalacji i funkcjonowania Sisnet, potrzebne jest wydanie zlecenia ściągnięcia przez dysponenta.
Zlecenia tego rodzaju zostają przekazane księgowemu, który ze swej strony przekazuje je kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia.
2.
Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:
a) przychód został prawidłowo zaksięgowany w pozycji budżetowej;
b) zlecenie ściągnięcia jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami;
c) dokumenty uzupełniające są prawidłowe;
d) dłużnik lub właściwy organ zadłużonego kraju są prawidłowo opisane;
e) termin wymagalności został wskazany;
f) zastosowano się do zasad należytego zarządzania finansami, określonych w art. 4;
g) kwota i waluta sumy, podlegającej ściągnięciu są prawidłowe;
3.
Księgowy wykonuje prawidłowo wystawione zlecenie ściągnięcia wierzytelności;
Artykuł 17
Bez względu na art. 5 i 6:
1. z rachunków, faktur i zestawień kierowanych następnie do zapłaty w wysokości sumy netto można dokonać następujących potrąceń:
a) grzywny nałożonej na stronę umowy wynikającej z przyjętej oferty;
b) dostosowania kwot pomyłkowo wypłaconych, czego można dokonać w drodze odliczenia nadpłaty z góry przy okazji zatwierdzania innego wydatku ponoszonego z tego samego działu, rozdziału, artykułu i w roku budżetowym, w którym nadpłata miała miejsce.
Obniżki, zwroty i rabaty na fakturach i rachunkach nie są księgowane jako odrębne przychody;
2. Następujące sumy można wykorzystać ponownie zgodnie z pozycją, na którą został poniesiony pierwotny wydatek:
- przychody wynikające ze zwrotu sum wypłaconych pomyłkowo w stosunku do środków przewidzianych w budżecie.
Ponowne wykorzystanie powyższych sum musi nastąpić przed końcem roku budżetowego następującego po roku budżetowym, w którym przychód został pobrany.
Artykuł 18
1.
Wszystkie środki, mogące prowadzić do wydatków obciążających budżet, muszą wcześniej być przedmiotem wniosku o realizację wydatków, który dysponent środków finansowych kieruje do księgowego, we wniosku należy podać przedmiot wydatków, wysokość, pozycję budżetową i wierzyciela.
Wniosek ten księgowy przekazuje kontrolerowi finansowemu do zatwierdzenia.
2.
Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:
a) wniosek o dokonanie wydatków jest zgodny z ust. 1;
b) wydatki zostały prawidłowo uwzględnione w pozycji budżetowej;
c) środki przyznane są dostępne z budżetu;
d) zastosowano się do zasad należytego zarządzania finansami, określonych w art. 4;
e) wydatki są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami.
Artykuł 19
1.
W celu zatwierdzenia wydatków dysponent środków finansowych:
a) sprawdza roszczenia wierzyciela;
b) ustala lub sprawdza istnienie należnej kwoty i jej wysokość;
c) sprawdza warunki terminu płatności należności;
d) sprawdza, czy zakupy lub świadczone usługi są zgodne z zamówieniem.
2.
Dysponent środków finansowych może dokonać sprawdzenia na swoją odpowiedzialność.
Artykuł 20
1.
Dysponent środków finansowych upoważnia księgowego, na podstawie wystawionego polecenia zapłaty (upoważnienie), do zapłacenia za zatwierdzoną pojedynczą płatność.
2.
Upoważnienie musi zawierać:
a) rok budżetowy, w którym wydatek ma zostać zaksięgowany;
b) dział, rozdział i pozycję budżetową;
c) kwotę do wypłaty w liczbach i słownie oraz odpowiednią walutę;
d) nazwisko i adres wierzyciela;
e) cel wydatku;
f) formę zapłaty;
g) numer i datę odnośnego zatwierdzenia zobowiązań.
3.
Polecenie zapłaty powinno być podpisane przez dysponenta środków i opatrzone datą.
4.
Księgowy przedkłada polecenie zapłaty, wraz z oryginalnymi dokumentami uzupełniającymi kontrolerowi finansowemu, do zatwierdzenia.
5.
Celem tego zatwierdzenia jest ustalenie, że:
a) polecenie zapłaty zostało prawidłowo sporządzone;
b) polecenie zapłaty jest zgodne z zaciągniętym zobowiązaniem wydatkowym oraz że suma, na jaką opiewa jest prawidłowa, uwzględniwszy zasady i wymogi należytego zarządzania finansami określone w art. 4;
c) wydatek został prawidłowo zaksięgowanym w odpowiedniej pozycji budżetowej;
d) w budżecie w odnośnym rozdziale lub pozycji znajdują się odpowiednie środki;
e) prawidłowość dokumentów towarzyszących; oraz
f) wierzyciel jest prawidłowo wskazany i opisany.
6.
Każdy wydatek musi mieć uprzednio pokrycie we wkładach Państw określonych w art. 25 lub, w razie potrzeby, w kredycie bankowym.
Koszty kredytu pobranego przed właściwym finansowaniem z powodu nie wniesienia wkładów należy rozdzielić między państwa, które nie dotrzymały warunków, proporcjonalnie do ich zaległych wkładów i z uwzględnieniem długości trwania zwłoki.
Artykuł 21
Płatności dokonuje się poprzez rachunek bankowy otwarty zgodnie z art. 17 decyzji Rady 1999/323/WE [3] w imieniu Sekretarza Generalnego Rady.
Bankowe polecenia przelewu realizowane na mocy niniejszego rozporządzenia finansowego wymagają podpisów dwóch urzędników wyznaczonych przez zastępcę sekretarza generalnego, przy czym jeden z nich to księgowy.
Artykuł 22
Jeżeli kontroler finansowy odmówi zatwierdzenia ustanowionego w art. 16, 18 lub 20, a dysponent środków finansowych podtrzymuje swój wniosek, sprawę należy przekazać sekretarzowi generalnemu.
Z wyjątkiem przypadków, gdy wątpliwa jest dostępność przyznanych środków, sekretarz generalny może na mocy należycie uzasadnionej decyzji nie zważając na odmowę zatwierdzić polecenie o ściągnięciu wierzytelności, zobowiązanie do dokonania wydatków lub polecenie zapłaty.
Zastępca sekretarza generalnego w terminie miesiąca powiadamia o takiej decyzji Trybunał Obrachunkowy.
Decyzja podlega wykonaniu ze skutkiem od chwili odmowy zatwierdzenia.
Artykuł 23
Dysponent środków finansowych, kontroler finansowy i księgowy odpowiadają dyscyplinarnie w razie nieprzestrzegania niniejszych przepisów finansowych zgodnie z regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
Rachunkowość należy prowadzić według lat kalendarzowych zgodnie z metodą podwójnego zapisu.
Musi ona obejmować wszystkie dochody i wydatki na rok budżetowy.
ROZDZIAŁ IV
Wkłady Państw Członkowskich
Artykuł 25
1.
Dochody budżetu pochodzą z wkładów pieniężnych następujących Państw Członkowskich: Belgii, Danii, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch, Luksemburga, Niderlandów, Austrii, Portugalii, Finlandii i Szwecji, jak również Islandii i Norwegii.
2.
Wkłady tych Państw są określone w budżecie i przedstawiane w euro.
Artykuł 26
Państwa określone w art. 25 przekazują Sekretarzowi Generalnemu swe wkłady finansowe zgodnie z następującym kluczem podziału.
Wysokość wkładów, które wpłacają Państwa Członkowskie określone w art. 25 z jednej strony, a Islandia i Norwegia z drugiej strony obliczana jest corocznie dla każdego z zainteresowanych Państw Członkowskich na podstawie jego udziału, a dla innych państw na podstawie całkowitego produktu krajowego brutto (PKB) dla wszystkich państw określonych w art. 25 za poprzedni rok.
Wysokość wkładów zainteresowanych Państw Członkowskich obliczana jest corocznie, uwzględniając wkłady Islandii i Norwegii, na podstawie wskaźnika środków własnych pochodzących z VAT każdego z tych Państw Członkowskich do sumy środków Wspólnot Europejskich pochodzących z VAT ustalonych po ostatnich zmianach budżetu Unii za poprzedni rok budżetowy.
Artykuł 27
1.
Zastępca sekretarza generalnego przesyła pisemne wezwania do wniesienia wkładów do każdego z Państw określonych w art. 25 poprzez administracje krajową, której namiaryzostały mu przekazane.
2.
Pismo to zawiera następujące informacje:
a) decyzję o przyjęciu budżetu lub w przypadku odwołania się do art. 9, decyzję o przejściowym pobieraniu wkładów w wysokości dwunastej części;
b) wysokość wpłacanego wkładu, obliczoną w euro zgodnie z kluczem podziału określonym w art. 26;
c) niezbędne szczegóły dotyczące wpłaty wkładu.
3.
Wkłady należy wpłacać na rachunek bankowy określone w art. 21.
4.
Wkłady płatne są w euro.
Artykuł 28
1.
Państwa określone w art. 25 powinny uiścić swe wkłady każdorazowo w jednej czwartej najpóźniej do dnia 15 lutego, 1 kwietnia, 1 lipca oraz 1 października.
2.
Jeżeli Państwo ma zaległości w swoich zobowiązaniach finansowych, stosuje się odpowiednio, obowiązujące reguły wspólnotowe dotyczące odsetek obciążających Państwo w przypadku przeterminowanych płatności wkładów do budżetu Unii, bez uszczerbku dla kosztów, jakie to Państwo musi ponosić na mocy przepisów art. 20 ust. 6.
ROZDZIAŁ V
Zawieranie umów
Artykuł 29
1.
Umowy dotyczące kupna i najmu rzeczy, lub świadczenia usług sporządza się na piśmie.
2.
Wszelkie takie umowy, których szacunkowa wartość jest równa lub przekracza progi wymienione w dyrektywie Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy [4] lub w dyrektywie Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [5] zawiera się po ogłoszeniu zaproszenia do składania ofert zgodnie z przepisami, zawartymi w tych dyrektywach, z uwzględnieniem dalszych zmian, które mogą zostać dla nich uzgodnione. (zwanych dalej "dyrektywami Rady w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych").
3.
Umowy, których szacunkowa wartość nie przekracza progów wymienionych w dyrektywach Rady w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych, może być zawarta w drodze umowy prywatnej.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie określone w art. 25 pozostają jednak związane w miarę możliwości i z użyciem właściwych środków do umożliwienia konkurowania dostawcom, którzy mogą dostarczyć towary i usługi.
4.
Zaproszenia do składania ofert są z reguły publikowane przez Sekretariat Generalny Rady w imieniu Państw Członkowskich, określonych w art. 25, we wszystkich Państwach Członkowskich.
5.
Procedury przetargowe oraz kryteria wyboru kontrahenta i udzielania zamówienia są ustalane i regulowane przepisami dyrektyw Rady w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych, uzupełnionych przepisami niniejszego rozporządzenia finansowego.
6.
Każde zaproszenie do składania ofert jest przygotowywane przez Sekretariat Generalny Rady w imieniu Państw Członkowskich, określonych w art. 25, i:
a) określa procedurę składania ofert i sposób ich przedstawiania, włączając, w szczególności, wszelkie wymagania dotyczące stosowania typowego formularza odpowiedzi;
b) odnosi się, gdzie stosowne, do warunków ogólnych stosowanych do przedmiotowych umów (dostawa, usługi), lub do wszelkich dokumentów, zawierających warunki szczególnie stosowane do określonej umowy;
c) zawiera klauzulę stwierdzającą, że złożenie oferty jest równoznaczne z przyjęciem określonych warunków;
d) precyzuje warunki, na jakich można przeprowadzać kontrole, gdzie stosowne, szczegółowo określone w przypadku kontroli na miejscu;
e) wyznacza termin, w którym oferta pozostaje ważna i nie może być zmieniona pod żadnym względem;
f) określa kary za nieprzestrzeganie postanowień umowy;
g) określa szczegółowe dane, jakie muszą zawierać faktury (lub właściwe dokumenty uzupełniające);
h) zakazuje wszelkich kontaktów między zastępcą sekretarza generalnego i jego personelem, przedstawicielami rządów Państw Członkowskich określonych w art. 25, przedstawicielami rządów Islandii i Norwegii oraz oferentami w sprawach związanych z przedmiotowym zaproszeniem do składania ofert, chyba że zaistnieją następujące wyjątkowe okoliczności:
przed ostatecznym terminem składania ofert:
i) w przypadku oferentów:
można przekazywać oferentom informacje dodatkowe wyłącznie w celu wyjaśnienia charakteru zaproszenia do składania ofert;
ii) w przypadku zastępcy sekretarza generalnego:
jeśli Państwa Członkowskie określone w art. 25, lub Islandia i Norwegia, lub Sekretariat Generalny Rady odnajdą w tekście zaproszenia do składania ofert błąd, nieścisłość, pominięcie, lub innego rodzaju błąd maszynowy, Sekretariat Generalny może, w sposób identyczny jak stosowany w przypadku pierwotnego zaproszenia do składowania ofert, odpowiednio poinformować o tym zainteresowanych;
iii) po otwarciu ofert i w przypadku Państwa Członkowskiego określonego w art. 25, Islandii i Norwegii, lub Sekretariatu Generalnego Rady, jeśli zaistnieje konieczność wyjaśnienia w związku z przetargiem, albo naprawienia oczywistego błędu urzędniczego, Sekretariat Generalny Rady może skontaktować się z oferentem.
Artykuł 30
W każdym przypadku kontaktowania się na warunkach przewidzianych w art. 29 ust. 6 lit. h) należy sporządzić "notatkę do akt" i zaznaczyć to w sprawozdaniu, które zostanie przedłożone następnie komitetowi doradczemu określonemu w art. 36.
Artykuł 31
Przy zawieraniu umów przez sekretarza generalnego w imieniu Państw Członkowskich wymienionych w art. 25. nie stosuje się żadnych praktyk dyskryminacyjnych z uwagi na przynależność państwową, gdy chodzi o jakiekolwiek rozróżnienia między obywatelami Państw Członkowskich oraz Islandii i Norwegii
Artykuł 32
Do zaproszenia do składania ofert załącza się również ogólne warunki dotyczące proponowanej umowy.
Załącza się również każdy dokument zawierający warunki szczególnie odnoszące się do danej umowy.
Artykuł 33
Oferenci mogą składać oferty:
a) pocztą:
w takim przypadku zaproszenie do składania ofert musi stwierdzać, że za datę złożenia oferty uważa się datę nadania oferty, potwierdzoną stemplem pocztowym.
Przedłożone drogą pocztową oferty przetargowe muszą być przesyłane listem poleconym; lub
b) osobiście, bezpośrednio do Sekretariatu Generalnego Rady lub przez pośrednika reprezentującego oferenta, w tym przez prywatne przedsiębiorstwo świadczące usługi kurierskie;
w takim przypadku zaproszenie do składania ofert musi określać datę i godzinę, w której oferty mają być przedłożone oraz wskazywać departamenty, do których muszą być dostarczone za pokwitowaniem zawierającym podpis i datę.
W obu przypadkach data musi być taka sama.
W celu zachowania tajności i uniknięcia trudności, zaproszenie do składania ofert powinno zawierać następujący przepis:
"Oferty należy składać w zapieczętowanej kopercie umieszczonej w drugiej zapieczętowanej kopercie.
Na kopercie wewnętrznej należy umieścić, poza nazwą departamentu, do którego jest adresowana, wskazanego w zaproszeniu do składania ofert, słowa: "Zaproszenie do składania ofert - nie otwierać w Sekretariacie".
W przypadku zastosowania kopert samoprzylepnych, muszą one być zaklejone taśmą klejącą, a nadawca musi złożyć swój podpis na taśmie."
Artykuł 34
Każdą ofertę należy otworzyć.
Komitet wyznaczony w tym celu przez zastępcę sekretarza generalnego otwiera wszystkie oferty jednocześnie.
Składa się on z trzech wysokiej rangi urzędników z różnych dyrekcji Sekretariatu Generalnego Rady.
O otwarciu ofert należy zawiadomić kontrolera finansowego.
Kontroler finansowy lub jego przedstawiciel uczestniczy w otwarciu ofert w charakterze obserwatora.
Komitet opracowuje sprawozdanie z otwarcia ofert, pod którym wszyscy jego członkowie składają podpisy.
Na każdej stronie każda oferta jest parafowana przez przynajmniej jednego członka komitetu.
Komitet sporządza na piśmie rejestr otrzymanych ofert przetargowych, wymieniając w szczególności wszystkie dokumenty załączone przez każdego z oferentów w związku z ofertą.
Artykuł 35
Każda oferta jest oceniana przez Państwa Członkowskie, określone w art. 25, wraz z Islandią i Norwegią.
Sprawozdanie jednomyślnie zatwierdzone przez te Państwa jest przedstawiane Komitetowi Doradczemu, określonemu w art. 36, przez właściwego urzędnika Sekretariatu Generalnego Rady, wyznaczonego przez dysponenta lub przez wskazaną przez niego inną osobę.
Takie sprawozdanie zawiera w szczególności:
a) oświadczenie o przyczynach odrzucenia ofert;
b) techniczną i finansową ocenę każdej oferty, łącznie z porównawczą tabelą cen jednostkowych;
c) uzasadnienie wyboru zalecanego oferenta.
Artykuł 36
Umowy, które mają być zawierane przez zastępcę sekretarza generalnego w imieniu Państw Członkowskich, określonych w art. 25, oraz przez właściwych przedstawicieli Islandii i Norwegii, po ogłoszeniu zaproszenia do składania ofert są najpierw przedkładane do zaopiniowania Komitetowi Doradczemu ds. zamówień publicznych i umów.
Artykuł 37
W skład Komitetu Doradczego określonego w art. 36 wchodzi jeden przedstawiciel każdego Państwa Członkowskiego określonego w art. 25, oraz jeden przedstawiciel Islandii i jeden przedstawiciel Norwegii.
Państwa Członkowskie określone w art. 25, wraz z Islandią i Norwegią gwarantują, że wybrani przedstawiciele mają odpowiednie przygotowanie informatyczne i/lub w sprawach finansowych i/lub w sprawach prawnych.
Przedstawiciele nie mogą uczestniczyć w ocenie materiałów przedstawianych Komitetowi Doradczemu.
Przedstawiciel kontrolera finansowego jest obecny w charakterze obserwatora.
Komitet Doradczy wybiera zwykłą większością głosów przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego z grona swoich przedstawicieli.
Komitet Doradczy wyraża opinię, czy przy wyborze oferenta zachowana została właściwa procedura, oraz ogólnie na temat zaproponowanych warunków umowy.
Wszelkie inne problemy dotyczące spraw poruszonych w tym rozdziale można przekazywać Komitetowi Doradczemu do zaopiniowania
Komitet Doradczy dąży do przyjęcia opinii na zasadzie konsensusu.
Jeśli taki konsensus nie jest możliwy do osiągnięcia, Komitet Doradczy przyjmuje swoje opinie zwykłą większością głosów swoich przedstawicieli.
Aby postępowanie było ważne, wymagane kworum wynosi 11 przedstawicieli.
W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego.
Sekretariat Generalny Rady zapewni Komitetowi Doradczemu pomoc sekretariatu.
Artykuł 38
Komitet Doradczy przyjmuje swój regulamin na podstawie regulaminu Komitetu Rady Unii Europejskiej ds. zamówień publicznych i umów.
Artykuł 39
Komitet Doradczy zobowiązany jest do wydania opinii o czysto doradczym charakterze w sprawie:
a) każdej proponowanej umowy na dostawy i usługi, w tym zbadania, czy szacunkowa wartość umów jest równa, czy też przekracza progi określone w dyrektywach Rady w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych;
b) każdej proponowanej umowy dodatkowej do któregokolwiek z zamówień, określonych w lit. a), w każdym przypadku, gdy wystąpią istotne zmiany, szczególnie, gdy taka umowa dodatkowa powodowałaby zmianę wielkości kwoty przewidzianej w pierwotnym kontrakcie;
c) każdej proponowanej umowy dodatkowej, która powodowałaby zwiększenie ogólnej kwoty przewidzianej w zawartym już kontrakcie do wielkości przekraczającej progi, określone w lit. a);
d) problemów powstałych przy udzielaniu zamówień lub w trakcie ich realizacji (np. anulowanie zamówień, wnioski o zwolnienie od kar za zwłokę, odstępstwa od specyfikacji lub ogólnych warunków umowy), powinny one stanowić wystarczająco poważną podstawę uzasadniającą żądanie wydania opinii;
e) na żądanie jednego z Państw Członkowskich określonych w art. 25 lub Islandii lub Norwegii lub członka Komitetu Doradczego, albo zastępcy sekretarza generalnego, jeżeli proponowane umowy opiewające na sumy niższe od progów określonych w lit. a), budzą wątpliwości co do zasad lub mają szczególny charakter.
Artykuł 40
Do materiałów przedłożonych Komitetowi Doradczemu do zaopiniowania na podstawie art. 39 lit. b)-e) dołącza się również sprawozdanie przyjęte jednomyślnie przez Państwa Członkowskie określone w art. 25 oraz przez Islandię i Norwegię.
Artykuł 41
Opinie Komitetu Doradczego podpisuje jego przewodniczący.
Aby uniknąć opóźnień wynikających z interwencji Komitetu Doradczego, Państwa Członkowskie określone w art. 25, jak również Islandia i Norwegia mogą, jeśli uznają to za konieczne, narzucić rozsądny nieprzekraczalny termin do wydania opinii.
Opinie są przekazywane zastępcy sekretarza generalnego oraz Państwom Członkowskim określonym w art. 25, jak również Islandii i Norwegii.
Po wnikliwym rozpatrzeniu takiej opinii, Państwa Członkowskie określone w art. 25 oraz Islandia i Norwegia jednomyślnie podejmują ostateczną decyzję w tej sprawie.
Po podjęciu decyzji, zastępca sekretarza generalnego w imieniu Państw Członkowskich określonych w art. 25 oraz właściwi przedstawiciele w imieniu Islandii i Norwegii zawierają umowę bądź umowy będące przedmiotem poszczególnych opinii.
Artykuł 42
Wszyscy oferenci są informowani przez Sekretariat Generalny Rady o decyzji, jaka zapadła w odniesieniu do ich ofert.
Artykuł 43
1.
Jeśli spodziewana wartość towarów i usług nie przekracza 2000 EUR umowy mogą być zawierane w oparciu o faktury lub zestawienie kosztów.
2.
W ramach gwarancji wykonania umów dostawcy, wykonawcy i dostawcy usług mogą być zobowiązani klauzulą gwarancyjną do wpłacenia depozytu wstępnego.
Depozyt taki musi obejmować nie tylko cały okres ważności gwarancji, ale również okres wystarczająco długi, umożliwiający jej odwołanie.
Depozyt składa się zasadniczo z wpłaty w euro na rachunek bankowy specjalnie do tego celu otwarty w imieniu Sekretariatu Generalnego Rady.
Depozyt taki można wnieść wyłącznie do uznanej instytucji kredytowej na rachunku depozytowym a vista lub krótkoterminowym rachunku depozytowym wyrażonym w euro.
3.
Wysokość depozytu ustala się zgodnie z powszechnie przyjętymi warunkami handlowymi.
4.
Złożenie takiego zabezpieczenia jest obowiązkowe w przypadku gdy wartość danej umowy jest równa lub przekracza progi wymienione w dyrektywach Rady w sprawie procedur udzielania zamówień publicznych.
5.
Zabezpieczenie to można zastąpić solidarną gwarancją osobistą udzieloną przez stronę trzecią i zatwierdzoną przez księgowego.
Zasadniczo gwarancja ta jest wyrażona w euro i musi być zgodna z takimi samymi zasadami co gwarancja określona w ust. 2.
6.
W przypadku gdy umowa nie została wykonana lub jej wykonanie zostało opóźnione, zastępca sekretarza generalnego zapewnia, że Państwa Członkowskie określone w art. 25, wraz z Islandią i Norwegią otrzymują odpowiednią odszkodowanie za wszelkie szkody, odsetki i koszty poprzez odjęcie od kwoty depozytu niezależnie od tego, czy został wniesiony przez dostawcę, wykonawcę, czy przez stronę trzecią.
Artykuł 44
Stosowane zwykle dokumenty towarzyszące załączone do pierwszego polecenia zapłaty w ramach umowy przewidującej wniesienie depozytu uzupełnia się o poświadczoną przez księgowego kopię dowodu wpłaty depozytu lub, również poświadczoną przez księgowego, kopię oświadczenia strony kontrahenta lub strony trzeciej udzielającej gwarancji.
Artykuł 45
Zastępca sekretarza generalnego, zgodnie z przepisami stosownej umowy lub gwarancji, zwraca depozyt lub zwalnia gwarancje określone w art. 43, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 43 ust. 6, czyli niewykonania lub opóźniania wykonania umowy.
ROZDZIAŁ VI
Przedstawienie i kontrolowanie rachunków
Artykuł 46
1.
Zastępca sekretarza generalnego sporządza, w terminie dwóch miesięcy od zakończenia okresu wykonania budżetu, rachunek dochodów i wydatków oraz bilans, który przekazuje Grupie Roboczej SIS.
2.
W rachunku dochodów i wydatków należy wykazać wszystkie dochody i wydatki, odnoszące się do poprzedniego roku budżetowego.
Ma on tę samą formę i ten sam podział co budżet.
3.
Do rachunku dochodów i wydatków należy załączyć:
a) zestawienie, przedstawiające sytuację każdego z państw określonych w art. 25 odnośnie do jego wkładu finansowego; oraz
b) zestawienie transferów środków.
4.
W bilansie należy wykazać aktywa i pasywa budżetu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku budżetowego.
Artykuł 47
1.
O przeprowadzenie kontroli kont należy zwrócić się do Trybunału Obrachunkowego.
2.
Zastępca sekretarza generalnego przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu w terminie 15 dni od upływu terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 rachunek dochodów i wydatków oraz bilans.
3.
Kontrola, którą przeprowadza Trybunał Obrachunkowy, ma na celu ustalenie prawidłowości i zgodności z prawem wszystkich dochodów i wydatków w odniesieniu do zarządzanych umów, budżetu i niniejszego rozporządzenia finansowego.
4.
Zastępca sekretarza generalnego zapewnia Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkie wsparcie, które Trybunał uzna za konieczne przy pełnieniu swojej funkcji
Artykuł 48
Rachunek dochodów i wydatków, bilans oraz sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego, gdzie stosowne, opatrzone uwagami zastępcy sekretarza generalnego przedstawia się, do dnia 1 lipca Państwom określonym w art. 25.
Państwa Członkowskie określone w art. 25, zebrane w Radzie, udzielają zastępcy sekretarza generalnego absolutorium z wykonania budżetu.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy końcowe
Artykuł 49
Wprowadzenie postanowień dorobku Schengen dotyczących Systemu Informatycznego Schengen w państwie innym niż określone w art. 25 (zwanym dalej "innym państwem") pociąga za sobą:
a) nowy podział wkładów Państw określonych w art. 25, jak ustanowiono w art. 26;
b) dostosowanie wkładów państw określonych w art. 25, w celu ustalenia wkładu płatnego przez inne państwo na rzecz funkcjonowanie Sisnet za cały bieżący roku budżetowy;
c) dostosowanie wkładów Państw określonych w art. 25 w celu ustalenia udziału we wcześniejszych kosztach instalacji Sisnet, które poniesie inne Państwo.
Udział ten oblicza się na podstawie współczynnika środków z podatku VAT wpłaconych przez inne Państwo w stosunku do całkowitych środków Wspólnot Europejskich z podatku VAT za poprzednie lata budżetowe, w których poniesiono konieczne koszty instalacji Sisnet.
Wkład ten będzie przedmiotem "noty uznaniowej" na rzecz Państw określonych w art. 25 w wysokości proporcjonalnej do ich udziału obliczonego zgodnie z art. 26.
Inne Państwa mogą albo przenieść daną kwotę do ich udziału w budżecie, albo zażądać jej zwrotu.
Artykuł 50
1.
Niniejsze rozporządzenie finansowe stosuje się do przyjęcia budżetu w odniesieniu do dochodów i wydatków w wysokości pozwalającej wypełnić zobowiązania wynikające z podejmowania wszelkich działań na podstawie art. 1 decyzji 1999/870/WE, na rok budżetowy, w którym niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, do celów budżetu, określonych w ust. 1, zastępca sekretarza generalnego Rady przesyła wstępny projekt budżetu do Grupy Roboczej SIS w terminie możliwie najszybszym po przyjęciu niniejszego rozporządzenia finansowego.
Po wydaniu opinii przez Grupę Roboczą SIS i ustaleniu projektu budżetu, Państwa Członkowskie określone w art. 25, zebrane w Radzie, bezzwłocznie przyjmują budżet.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 2000 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie siedmiu produktów poddanych europejskiemu zatwierdzeniu technicznemu bez wytycznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 668)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/273/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG, "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 pkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 pkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 pkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent, jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskiej aprobaty technicznej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 marca 2000 r.
w sprawie równoważności niektórych kategorii praw jazdy
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 511)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/275/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/439/EWG z 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/26/WE [2] w szczególności jej art. 1 ust. 2 i art. 10 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 91/439/EWG wszystkie prawa jazdy wydane przez Państwa Członkowskie, łącznie z wydanymi przed wdrożeniem tej dyrektywy do ustawodawstwa krajowego, muszą być wzajemnie uznawane.
(2) Zasada wzajemnego uznawania praw jazdy wymaga całkowitego uznania wszystkich uprawnień, które zostały przyznane posiadaczowi prawa jazdy zgodnie z krajowymi przepisami obowiązującymi w tym czasie.
(3) Zgodnie z dyrektywą 91/439/EWG Państwa Członkowskie mają ustanowić równoważność kategorii praw jazdy wydanych przed wdrożeniem tej dyrektywy oraz tych określonych w jej art. 3.
Ta równoważność wymaga zgody Komisji w formie prawnie wiążącej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do wszystkich ważnych praw jazdy wydanych w Państwach Członkowskich, które nadal pozostają w obiegu.
Artykuł 2
Tabele ekwiwalencyjne kategorii praw jazdy, które zostały wydane w Państwach Członkowskich przed wdrożeniem dyrektywy 91/439/EWG i zharmonizowane kategorie określone w art. 3 dyrektywy 91/439/EWG są podane w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Kategorie praw jazdy wydanych przed wdrożeniem dyrektywy 91/439/EWG uprawniają posiadacza do kierowania pojazdami odpowiadających im kategorii, zgodnie z opisem zawartym w tabelach w Załączniku do niniejszej decyzji, bez ograniczeń, chyba że dla odnośnego uprawnienia podano inaczej.
2.
Kody wskazujące na ograniczenia odpowiednich uprawnień w tabelach są zharmonizowanymi kodami Wspólnoty określonymi w art. 7 lit. a) dyrektywy 91/439/EWG.
3.
Przy wymianie prawa jazdy na prawo jazdy zgodne ze wzorem wspólnotowym opisanym w załącznikach I i I(a) do dyrektywy 91/439/EWG zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, przyznaje się równoważne uprawnienia opisane w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 marca 2000 r.
w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktatu WIPO o prawach autorskich oraz Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach [1]
(2000/278/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 95, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat WIPO o prawie autorskim (WCT) oraz Traktat WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach (WPPT) przyjęte w Genewie dnia 20 grudnia 1996 r. pod auspicjami Światowej Organizacji Własności Intelektualnej przyczyni się do zapewnienia zrównoważonego poziomu ochrony dzieł oraz innych chronionych przedmiotów, umożliwiając publiczny dostęp poprzez sieci do dostępnych materiałów.
(2) Właściwość Wspólnoty w sprawie zawierania i przystępowania do umów międzynarodowych lub Traktatów nie wynika tylko z wyraźnego nadania przez Traktat, ale może również wynikać z innych przepisów Traktatu oraz z aktów przyjętych na podstawie tych przepisów przez instytucje Wspólnoty.
(3) Przedmiot WCT i WPPT obejmuje w dużym stopniu zakres dyrektyw wspólnotowych w tej dziedzinie.
(4) Wynika z tego, że zatwierdzenie WCT i WPPT jest sprawą zarówno Wspólnoty, jak i jej Państw Członkowskich.
(5) Dlatego należy zatwierdzić WCT i WPPT w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do kwestii znajdujących się w jej kompetencji.
(6) Wspólnota podpisała już WCT i WPPT, z zastrzeżeniem ostatecznego zawarcia Traktatów.
(7) Złożenie dokumentów zawarcia przez Wspólnotę powinno mieć miejsce możliwie równocześnie ze złożeniem dokumentów ratyfikacyjnych przez Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Traktat WIPO o prawie autorskim (WCT) zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do kwestii znajdujących się w jej kompetencji.
2.
Traktat WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach (WPPT) zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty w odniesieniu do kwestii znajdujących się w jej kompetencji.
3.
Teksty Traktatów załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do złożenia dokumentów zawarcia Traktatów u dyrektora Generalnego Światowej Organizacji Własności Intelektualnej począwszy od momentu, w którym Państwa Członkowskie będą musiały wprowadzić w życie środki niezbędne do dostosowania istniejącego prawodawstwa wspólnotowego do zobowiązań wynikających z WCT i WPPT, przyjęte przez Parlament Europejski i Radę.
Artykuł 3
1.
Komisja jest niniejszym upoważniona do reprezentowania Wspólnoty na zebraniach Zgromadzeń określonych w WCT i WPPT.
2.
W sprawie wszelkich kwestii znajdujących się w zakresie kompetencji Wspólnoty, Komisja prowadzi negocjacje podczas Zgromadzeń WCT i WPPT w imieniu Wspólnoty, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami Traktatu WE, w szczególności jego art. 300.
3.
Stanowisko, które może zostać przyjęte przez Wspólnotę na Zgromadzeniach, jest przygotowywane przez odpowiednią grupę roboczą Rady.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 5 kwietnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 91/516/EWG ustanawiającą wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 930)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/285/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi[1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/87[2], w szczególności jej art. 10 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Materiały paszowe mogą znajdować się w obrocie we Wspólnocie tylko wówczas, gdy są w dobrym stanie, oryginalne oraz mają jakość handlową.
Materiały paszowe nie mogą stanowić jakiegokolwiek zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi.
(2) Decyzja Komisji 91/516/EWG z dnia 9 września 1991 r.[3] ustanawiająca wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione, ostatnio zmieniona decyzją Komisji 1999/420/WE[4], ustanawia wykaz materiałów paszowych, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione.
(3) Ze względu na zdrowie ludzi i zwierząt, doświadczenie dowiodło potrzeby poprawy bezpieczeństwa materiałów paszowych stosowanych w żywieniu zwierząt, w szczególności w świetle ostatnich sprawozdań o stosowaniu w żywieniu zwierząt ścieków z zakładów oczyszczających ścieki.
(4) Żadne odpady zebrany w trakcie i/lub wynikające z różnych faz procesu oczyszczania ścieków (fizycznego, chemicznego i biologicznego) nie mogą być uważane za nadające się do uznania jako źródło pasz dla zwierząt, bez względu na dalsze przetwarzanie tych odpadów oraz bez względu na pochodzenie ścieków.
(5) Chociaż decyzja 91/516/EWG zabrania stosowania ścieków z oczyszczalni zajmujących się oczyszczaniem ścieków jako materiałów paszowych w mieszankach paszowych ścieków nie definiuje pojęcia "osady" lub "ścieki".
Z tego względu pożądane jest wyjaśnienie tekstu wskazującego, że zakaz ten ma zastosowanie nie tylko w stosunku do osadów pochodzących z procesu "biologicznego oczyszczania", lecz także w stosunku do innych odpadów, zebranych w takcie wstępnego oczyszczania, jak również w trakcie innego fizycznego i chemicznego oczyszczania ścieków.
Poza tym niezbędne jest podkreślenie, że słowo "ściek" nie odnosi się jedynie do ścieków komunalnych, lecz także innych ścieków, w tym z zakładów przetwórczych produktów zwierzęcych.
(6) Dyrektywa Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiająca przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich do obrotu oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniająca dyrektywę 90/425/EWG[5] ustanawia wymagania w odniesieniu do zakładów przetwórczych odpadów odzwierzęcych.
(7) Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych[6] definiuje pojęcia "ściek komunalny", "ściek domowy" i "ściek przemysłowy".
(8) Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi[7] ustala wymagania w odniesieniu do uznawania wody za "zdrową i czystą".
(9) Dyrektywa Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa[8] określa, że "czysta woda morska" jest wolna od zanieczyszczeń mikrobiologicznych, substancji szkodliwych i/lub toksycznego planktonu morskiego w takich ilościach, które mogą wpływać na jakość zdrowotną produktów rybołówstwa.
(10) Obecne przepisy mają charakter tymczasowy i powinny zostać poddane przeglądowi w świetle przyszłej zmiany dyrektywy Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiająca warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych i zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 79/373/EWG i 82/471/EWG[9]; taka zmiana mogłaby zapewnić warunki zatwierdzenia producentów niektórych materiałów paszowych.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 91/516/EWG pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Wszelkie wody uzyskane w trakcie różnych faz procesu oczyszczania ścieków miejskich, domowych i przemysłowych*, bez względu na jakiekolwiek dalsze przetwarzanie tych wód oraz bez względu na pochodzenie wód.
Termin ściek nie odnosi się do ścieków z przetwórstwa, to jest wody z niezależnych kanałów zintegrowanych w przemyśle spożywczym i paszowym; tam gdzie te kanały są zaopatrywane w wodę, musi to być woda zdrowa i czysta**.
W przypadku sektora rybołówstwa wspomniane kanały mogą być także zaopatrywane w czystą wodę morską***.
Ścieki z przetwórstwa mogą jedynie przenosić materiały pasz lub środków spożywczych i są technicznie wolne od środków czyszczących, środków odkażających lub innych substancji niedopuszczonych przez prawodawstwo z zakresu żywienia zwierząt.
Materiały pochodzenia zwierzęcego w wodzie poddanej obróbce są przetwarzane zgodnie z dyrektywą Rady 90/667/EWG.
______________________ * Jak to określa art. 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
** Jak to określa art. 4 dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.
*** Jak to określa art. 2 dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa.".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 2000 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 kwietnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 92/486/EWG w sprawie formy współpracy między centrum serwerowym ANIMO a Państwami Członkowskimi
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 922)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/288/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Różne wspólnotowe badania i seminaria wskazują na konieczność zrewidowania architektury sieci ANIMO w ten sposób, by mógł zostać wprowadzony system weterynaryjny integrujący różne aplikacje komputerowe.
(2) Należy zmienić decyzję 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r. ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym ANIMO a Państwami Członkowskimi [3], ostatnio zmienioną decyzją 1999/716/WE [4], w celu zagwarantowania ciągłości pracy sieci Animo.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 lit. a) decyzji 92/486/EWG dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Na okres od dnia 1 kwietnia 2000 r. do dnia 31 marca 2001 r. współpracujące władze przewidziane w art. 1 zapewniają, że umowy określone w tym artykule przedłuża się o jeden rok.
W odniesieniu do niniejszego ustępu stosuje się następującą opłatę:
386 EUR za jednostkę (jednostka centralna, jednostka lokalna, punkt kontroli granicznej) dla wszystkich jednostek ANIMO wymienionych w decyzji 2000/287/WE [5]."
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 2000 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 kwietnia 2000 r.
ustanawiająca wstępną klasyfikację urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz związanych z nimi znaków identyfikacyjnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 938)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/299/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie powiadamiają o uregulowanych prawnie interfejsach, aby można było ustalić ich równoważność.
(2) Wiadomo już, że niektóre interfejsy urządzeń radiowych są równoważne z punktu widzenia regulacji prawnych, należy tymczasowo ustanowić równoważność między takimi interfejsami do czasu powiadomienia o uregulowanych interfejsach.
(3) Biegli z Państw Członkowskich specjalizujący się w danym sektorze zbadali klasyfikację przepisów dotyczących interfejsów.
Z badań tych wywnioskowano, że szeroka klasyfikacja i znakowanie nie leżałyby w interesie konsumenta ani organów nadzoru.
(4) Państwa Członkowskie nie powiadomiły jeszcze o interfejsach uregulowanych na swoich terytoriach.
(5) Niemniej jednak znanych jest wiele interfejsów, w szczególności tych uregulowanych wspólnymi rozporządzeniami technicznymi przyjętymi zgodnie z dyrektywą 98/13/WE.
(6) Należy zgrupować w jednej klasie urządzenia, które mogą zostać wprowadzone na rynek na całym obszarze Wspólnoty i które mogą być wprowadzane do użytku bez ograniczeń.
(7) Właściwe jest, aby takie urządzenia nosiły tylko znak CE.
(8) Jednakże w interesie konsumentów i organów nadzoru rynku leży, aby byli oni informowani poprzez znak identyfikacyjny klasy urządzeń, w przypadku gdy dochodzi do ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu lub oddawaniu do użytku urządzeń radiowych.
(9) Wszelkie urządzenia, w przypadku których istnieją takie ograniczenia, mogą zostać tymczasowo zgrupowane w jedną klasę.
(10) Jednakże możliwe jest ustanowienie kolejnych klas po powiadomieniu przez Państwa Członkowskie o uregulowanych interfejsach.
(11) Dobrze byłoby zrezygnować ze szczegółowego opisywania w niniejszej decyzji klas w kategoriach rodzaju urządzeń.
Z tego względu, po konsultacji ze Stałym Komitetem dyrektywy 1999/5/WE (Komitet ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku TCAM), Komisja opublikuje i będzie uaktualniać w Internecie indykatywny i otwarty wykaz urządzeń, z podziałem na poszczególne klasy, stanowiący wytyczne dla producentów.
Producentom zaleca się zasięganie opinii u organu notyfikowanego dla produktów, w stosunku do których takie wytyczne nie zostały jeszcze udostępnione.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu TCAM,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Urządzenia radiowe i końcowe urządzenia telekomunikacyjne, które mogą być wprowadzane do obrotu i do użytku bez ograniczeń, będą stanowiły jedną klasę. Klasa ta zwana będzie "Klasą 1".
Ta klasa urządzeń nie posiada przypisanego jej znaku identyfikacyjnego klasy urządzeń.
2.
Urządzenia radiowe, wobec którego Państwa Członkowskie stosują ograniczenia w oddawaniu do użytku, przewidziane w art. 7 ust. 2 dyrektywy 1999/5/WE, lub wobec którego Państwa Członkowskie stosują ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu, przewidziane w art. 9 ust. 5 dyrektywy 1999/5/WE, będą stanowiły jedną klasę.
Klasa ta zwana będzie "Klasą 2".
Urządzeniu w ramach tej klasy przypisuje się następujący znak identyfikacyjny klasy urządzeń:
+++++ TIFF +++++
3.
Po konsultacjach z Komitetem ds. Oceny Zgodności Telekomunikacji i Nadzoru Rynku (TCAM) Komisja opublikuje i będzie uaktualniać indykatywny i otwarty wykaz urządzeń lub typów urządzeń objętych powyższymi klasami na stronie internetowej, zawierającej informacje dotyczące dyrektywy 1999/5/WE (http://europa.eu.int/comm/enterprise/rtte).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 2000/86/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Chin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 831)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/300/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 2000/86/WE [3]"The State Administration for Estry/Exit Inspection and Quarantine (CIQ SA)" jest właściwym organem chińskim do weryfikowania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) Przed wejściem w życie decyzji 2000/86/WE, przywóz produktów rybołówstwa z Chin był dozwolony na warunkach określonych w decyzji Komisji 97/296/WE [4], ostatnio zmienionej decyzją 2000/17/WE [5], z przedsiębiorstw zatwierdzonych przez każde Państwo Członkowskie.
(3) W celu ułatwienia przejścia do reżimu określonego w decyzji 2000/86/WE oraz w celu uniknięcia zakłóceń w handlu, powinien zostać przyznany ograniczony okres przejściowy na przywóz produktów rybołówstwa, które dotrą do Wspólnoty nie później niż dnia 1 marca 2000 r., poświadczany przez właściwy organ chiński do dnia 2 lutego 2000 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2000/86/WE dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Chin i przywożonych z przedsiębiorstw niewymienionych w załączniku B, z zastrzeżeniem następujących warunków:
1) przedsiębiorstwa zostały zatwierdzone przez importujące Państwo Członkowskie dnia 22 grudnia 1999 r.;
2) świadectwo zdrowia zostało wydane przez właściwy organ chiński nie później niż dnia 2 lutego 2000 r.; oraz
3) takie produkty rybołówstwa zostały przedstawione wspólnotowemu punktowi kontroli granicznej nie później niż dnia 1 marca 2000 r. oraz wprowadzone do obrotu wyłącznie na terytorium importującego Państwa Członkowskiego lub innych Państw Członkowskich, które zatwierdziły przedsiębiorstwa pochodzenia."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 marca 2000 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią dotyczącego poszerzenia wspólnej sieci łączności/wspólnego systemu połączeń (CCN/CSI) w ramach Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej
(2000/305/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykonywanie skomputeryzowanego systemu tranzytowego przewidzianego decyzją nr 1/1999 Komisji Mieszanej WE/EFTA ds. Wspólnego Tranzytu [1] wymaga utworzenia międzynarodowej sieci komputerowej w celu umożliwienia wymiany informacji między właściwymi władzami Umawiających się Stron Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [2], zwanej dalej "Konwencją".
(2) Wspólnota Europejska rozwinęła już wspólną sieć łączności/wspólny system połączeń (CCN/CSI), który spełnia wszystkie wymagane warunki.
(3) Decyzja nr 2/1999 Komisji Mieszanej WE/EFTA ds. Wspólnego Tranzytu przewiduje, że CCN/CSI ma być stosowany przez wszystkie Umawiające się Strony Konwencji [3] oraz że udział finansowy krajów partnerskich i inne powiązane kwestie zostaną ustalone w drodze dwustronnego Porozumienia między Wspólnotą a każdym z krajów partnerskich.
(4) W dniu 22 października 1999 r. Rada upoważniła Komisję Wspólnot Europejskich do prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi, które są Umawiającymi się Stronami Konwencji, w sprawie Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie poszerzenia CCN/CSI do każdego z nich.
(5) Komisja wynegocjowała poszerzenie CCN/CSI na Szwajcarię.
(6) Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tego rozszerzenia powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią dotyczące poszerzenia wspólnej sieci łączności/wspólnego systemu połączeń (CCN/CSI) w ramach Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej.
Treść Porozumienia w formie wymiany listów załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, w celu uczynienia go wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 1999/813/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu
(notyfikowana jako dokument numer C(2000) 1050)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/331/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/813/WE z dnia 16 listopada 1999 r. ustanawia specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu [3].
(2) Komisja przyjęła decyzję 2000/333/WE ustanawiającą specjalne warunki dotyczące przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu [4].
(3) Socjalistyczna Republika Wietnamu pragnie eksportować do Wspólnoty mrożone lub przetworzone małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie, które zostały poddane sterylizacji lub obróbce cieplnej zgodnie z wymaganiami decyzji Komisji 93/25/EWG [5], zmienionej decyzją 97/275/WE [6].
(4) Dlatego też konieczna jest zmiana świadectwa zdrowia określonego w załączniku A do decyzji 1999/813/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych;
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Świadectwo zdrowia określone w załączniku A odnośnie do decyzji 1999/813/WE towarzyszące partiom produktów rybołówstwa pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu lub przemieszczających się przez Socjalistyczną Republikę Wietnamu zmienia się następująco:
1. Punkt IV zostaje uzupełniony przez następujący punkt:
"7. dodatkowo, tam gdzie produkty rybołówstwa zostały zamrożone lub przetworzone małże: małże pochodzą z zatwierdzonych obszarów produkcji określonych w Załączniku do decyzji Komisji 2000/333/WE [7] określającej specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu oraz zostały poddane sterylizacji lub obróbce cieplnej zgodnie z wymaganiami decyzji Komisji 93/25/WE."
2. Ostatnie tiret punktu IV zostaje zastąpione następującym tekstem:
"— podpisany poniżej inspektor urzędowy oświadcza, że jest świadom przepisów dyrektywy 91/492/EWG, dyrektywy 91/493/EWG, dyrektywy 92/48/EWG, decyzji 93/25/WE, decyzji 1999/813/WE oraz decyzji 2000/333/WE."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 kwietnia 2000 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Socjalistycznej Republiki Wietnamu
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1054)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/333/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Socjalistycznej Republice Wietnamu w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Zgodnie z przepisami prawa Socjalistycznej Republiki Wietnamu Krajowa Inspekcja Rybołówstwa i Centrum Gwarancji Jakości (Nafiqacen) jest odpowiedzialna za badanie stanu zdrowotnego małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitoring warunków sanitarnych i higieny produkcji.
Te same przepisy prawa upoważniają Nafiqacen do wydawania zezwoleń lub zakazów w sprawie zbioru małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach.
(3) Nafiqacen i jego laboratoria są w stanie skutecznie sprawdzać stosowanie obowiązującego prawa w Socjalistycznej Republice Wietnamu.
(4) Właściwe organy Socjalistycznej Republiki Wietnamu zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji danych dotyczących występowania w strefach połowu planktonu zawierającego toksyny.
(5) Właściwe organy Socjalistycznej Republiki Wietnamu udzieliły oficjalnego zapewnienia w sprawie zgodności z wymaganiami określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG i z wymaganiami równoważnymi wymaganiom wymienionym w tej dyrektywie odnośnie do klasyfikacji stref produkcyjnych i strefprzejściowych, zatwierdzania wysyłki i ośrodków czyszczenia oraz kontroli zdrowia publicznego i monitoringu produkcji.
(6) Socjalistyczna Republika Wietnamu kwalifikuje się do umieszczenia jej w wykazie państw trzecich spełniających warunki równoważności wspomniane w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG.
(7) Socjalistyczna Republika Wietnamu pragnie wywozić do Wspólnoty mrożone lub przetworzone małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie, które zostały poddane sterylizacji lub obróbce cieplnej zgodnie z wymaganiami decyzji Komisji 93/25/EWG [3], zmienionej decyzją 97/275/WE [4].
W tym celu powinny być wyznaczone obszary produkcyjne, na których mogą być odławiane i wywożone do Wspólnoty małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie.
(8) Specjalne warunki przywozowe powinny obowiązywać bez uszczerbku dla decyzji podjętych w celu zastosowania dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu do obrotu zwierząt i produktów akwakultury [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 95/22/WE [6].
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Krajowa Inspekcja Rybołówstwa i Centrum Gwarancji Jakości (Nafiqacen) Ministerstwa Rybołówstwa jest właściwym organem Socjalistycznej Republiki Wietnamu dokonującym weryfikacji i wystawiającym świadectwa, że małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie spełniają wymagania dyrektywy 91/492/EWG.
Artykuł 2
Małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu i przeznaczone do spożycia przez ludzi muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych wymienionych w niniejszym Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 maja 2000 r.
dotycząca zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty, nowego załącznika V do Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku w sprawie ochrony i zachowania ekosystemów i różnorodności biologicznej obszaru morskiego oraz odpowiadającego dodatku 3
(2000/340/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku (Konwencji OSPAR) na podstawie decyzji 98/249/WE [3].
(2) Celem Konwencji OSPAR jest zapobieganie i eliminowanie zanieczyszczenia oraz ochrona obszaru morskiego przed negatywnymi skutkami działalności ludzkiej; weszła w życie dnia 25 marca 1998 r.
(3) Organ wykonawczy Konwencji OSPAR (Komisja OSPAR) może przyjmować zmiany do Konwencji, w tym nowe załączniki i dodatki; Komisja przyjęła nowy Załącznik, to jest załącznik V w sprawie ochrony i zachowania ekosystemów i różnorodności biologicznej obszaru morskiego, dodatek 3, który się z niego wywodzi, oraz Porozumienie w sprawie znaczenia niektórych pojęć w załączniku V.
(4) Zachowanie, ochrona i poprawa jakości środowiska naturalnego, włączając zachowanie siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej flory i fauny a także ochronę bioróżnorodności są najistotniejszym celem dobra ogólnego, który osiągany jest przez Wspólnotę jak przewidziano w art. 174 Traktatu; nowy załącznik V do Konwencji OSPAR może przyczyniać się do osiągnięcia tego celu.
(5) Wspólnota przyjęła środki w dziedzinie objętej załącznikiem V; powinna podjąć zobowiązania międzynarodowe w tej dziedzinie.
(6) Cele załącznika V uzupełniają cele dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [4] oraz dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [5]; dyrektywy te przewidują już ramy wspólnotowe ochrony siedlisk i gatunków na obszarze geograficznym, na którym są stosowane; przyjęcie załącznika V przez Wspólnotę nie ogranicza wykonania tych dyrektyw.
(7) Komisja uczestniczyła w negocjacjach dotyczących załącznika V, zgodnie z konkluzjami Rady dotyczącymi dyrektyw negocjacyjnych dla Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku.
(8) Wspólnota powinna zatwierdzić załącznik V do Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku (włączając odpowiadający dodatek 3),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Załącznik V do Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku (włączając odpowiadający dodatek 3) zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst wymienionego załącznika V załączony jest do niniejszej decyzji.
2.
Komisja jest upoważniona do to notyfikowania zatwierdzenia określonego w ust. 1 Komisji OSPAR.
Decyzja Komisji
z dnia 2 maja 2000 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków oraz zespołów produkcji zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do celów wywozu zarodków bydlęcych do Wspólnoty
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1145)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/344/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 2000/51/WE [3], ustanawia wykaz zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków, zatwierdzonych w państwach trzecich do celów wywozu zarodków bydła do Wspólnoty.
(2) Właściwe służby weterynaryjne Kanady przedłożyły wnioski o wprowadzenie zmian w wykazach zespołów oficjalnie zatwierdzonych na jej terytorium do celów wywozu zarodków bydła do Wspólnoty; konieczne jest zatem wprowadzenie zmian w wykazie zatwierdzonych zespołów; Komisja otrzymała gwarancje dotyczące przestrzegania wymogów określonych w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG w wykazie dotyczącym Kanady:
- dodaje się następujące zespoły:
- Numer identyfikacyjny zespołu: E 945
Adres: _BAR_ Hopital Vet.
Iberville Missisisquoi 1120 Boulevard d'Iberville Iberville, QC J2X 4B6 _BAR_
Lekarz weterynarii zespołu: dr Daniel Gervais
- Numer identyfikacyjny zespołu: E 646
Adres: _BAR_ R R 1 Terra Cotta, Ontario LOP 1NO _BAR_
Lekarz weterynarii zespołu: dr Milford Wain
- dwa wiersze dotyczące zespołu nr 933 otrzymują brzmienie:
- Numer identyfikacyjny zespołu: E 933
Adres: _BAR_ ETE Inc 3700 Boulevard de la Chaudière suite 100 Ste Foy, Québec G1X 4B7 _BAR_
Lekarze weterynarii zespołu: dr Louis Picard, dr Marc Dery.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2000 r.
w sprawie procedury wyznaczenia nowego wspólnego serwera macierzystego dla zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 818)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/351/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 92/438/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie komputeryzacji weterynaryjnych procedur przywozowych (Projekt SHIFT), zmieniająca dyrektywy 90/675/EWG, 91/496/EWG, 91/628/EWG i decyzję 90/424/EWG, oraz uchylająca decyzję 88/192/EWG [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 92/373/EWG [4] Komisja wyznaczyła serwer macierzysty ANIMO, i zgodnie z decyzją Komisji 92/486/EWG [5], ostatnio zmienioną decyzją 1999/716/WE [6], serwer macierzysty ANIMO ma działać przynajmniej do dnia 31 marca 2000 r.
(2) W wyniku prac na poziomie wspólnotowym, włączając badania i seminaria dotyczące modyfikacji architektury sieci ANIMO, należy wprowadzić w życie system weterynaryjny integrujący różne komputerowe programy użytkowe.
(3) W obecnej fazie niezbędne jest określenie procedury, jaka ma być zastosowana do wyznaczenia nowego wspólnego serwera macierzystego do wykonywania wszystkich funkcji wymaganych w zintegrowanym komputerowym systemie weterynaryjnym.
(4) Wspólny serwer macierzysty musi spełniać dokładnie określone specyfikacje techniczne.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja ogłasza zaproszenie do składania ofert w przetargu, otwieranym w 2000 r., na wspólny serwer macierzysty, biorąc pod uwagę postęp technologii przesyłania danych oraz usług nowego typu koniecznych dla wymiany informacji między Państwami Członkowskimi w ramach zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego.
2.
Przewidziane w ust. 1 zaproszenie do składania ofert, zawierające wszystkie informacje niezbędne do przystąpienia do przetargu (szczegółowa specyfikacja), uwzględnia co najmniej specyfikacje techniczne określone w Załączniku.
3.
Zgodnie z zaproszeniem do składania ofert przewidzianym w ust. 1, Komisja w celu wyznaczenia serwera macierzystego wybiera co najmniej trzy oferty spełniające specyfikacje techniczne określone w ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 2000 r.
zmieniająca decyzję 94/984/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1163)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/352/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 11 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 94/984/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2000/254/WE [4], ustanowiła warunki zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich; ustanowiono dwa różne świadectwa, wzór A i wzór B; ich stosowanie zależy od sytuacji rzekomego pomoru drobiu w danym kraju.
(2) Niektóre części terytorium Chin wymienione w załączniku I do decyzji 94/984/WE były uprawnione do stosowania świadectwa wzór B do momentu, gdy inspekcja ujawniła problemy ze świadectwami; z tego względu na mocy decyzji Komisji 96/456/WE przywóz świeżego mięsa drobiowego z Chin został od dnia 1 sierpnia 1996 r. zawieszony.
(3) Komisja przeprowadziła w październiku 1999 r. w Chinach misję kontrolną, która wykazała osiągnięcie zdecydowanej poprawy wśród chińskich służb weterynaryjnych i wydano też pisemne zapewnienia, tak że wyżej wymienione zawieszenie przywozu może zostać uchylone.
(4) Sytuacja chorobowa odnośnie do rzekomego pomoru drobiu wymaga wciąż spełnienia dodatkowych gwarancji, które są ustanowione we wzorze B świadectwa z decyzji 94/984/WE.
(5) Dla jasności niniejsza decyzja stosuje się do świeżego mięsa drobiowego od dnia 1 czerwca 2000 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 94/984/WE wprowadza się następujące zmiany:
W linii "CN Chiny (PR)" skreśla się przypis "3" po wyrazie "Shandong" i po literze "B" oraz odpowiadające przypisowi "3, przywóz zawieszony od dnia 1 sierpnia 1996 r." na dole strony.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się do świeżego mięsa drobiowego certyfikowanego, począwszy od dnia 1 czerwca 2000 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 maja 2000 r.
ustanawiająca Komitet ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysami
(2000/354/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach działań zmierzających do wzmocnienia Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, w szczególności Wspólnej Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony, przewidzianej w art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej, Rada Europejska na swoim posiedzeniu w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r. wystosowała, wraz z sekretarzem generalnym/wysokim przedstawicielem, prośbę do Prezydencji o zaawansowanie prowadzonych w Radzie ds. ogólnych prac w zakresie wszystkich aspektów poruszonych w sprawozdaniu Prezydencji, łącznie z pracami nad powołaniem Komitetu ds. Zarządzania Kryzysami Cywilnymi.
(2) Rada Europejska na posiedzeniu w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. zaprosiła Radę do ustanowienia w czasie posiedzenia Rady Europejskiej w Feirze Komitetu ds. Zarządzania Kryzysami Cywilnymi.
Artykuł 2 Komitet działa jako grupa robocza Rady i składa sprawozdania Komitetowi Stałych Przedstawicieli. Przekazuje informacje, formułuje zalecenia i udziela rad odnośnie do cywilnych aspektów zarządzania kryzysami tymczasowemu Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa oraz innym właściwym organom Rady, zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami. Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia. Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 maja 2000 r.
w sprawie publikacji odniesień do norm EN 1459:1999 "Bezpieczeństwo wózków natorowych – samobieżnych wózków o zmiennym wysięgu" oraz EN 1726–1:1999 "Bezpieczeństwo wózków natorowych – samobieżnych wózków o ładowności do 10000 kg włącznie i ciągników przemysłowych o uciągu do 20000 N włącznie – Część 1: Wymogi ogólne"
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1174)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/361/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [1], zmienioną dyrektywą 98/79/WE [2],
uwzględniając opinię komitetu powołanego na mocy dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [3], zmienionej dyrektywą 98/48/WE [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 dyrektywy 98/37/WE, ze zmianami, stanowi, że maszyny mogą być wprowadzane do obrotu i oddawane do użytku jedynie wówczas, gdy nie zagrażają zdrowiu lub bezpieczeństwu osób oraz, w stosownych przypadkach, zwierząt domowych bądź mieniu, gdy są prawidłowo zainstalowane i konserwowane oraz użytkowane zgodnie z ich zamierzonym przeznaczeniem.
(2) Maszyny, które spełniają zharmonizowane normy, do których opublikowano odniesienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, uznaje się za spełniające zasadnicze wymogi w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa określone w art. 3 dyrektywy 98/37/WE, ze zmianami.
(3) Państwa Członkowskie zobowiązane są do publikowania odniesień do norm krajowych stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych.
(4) Zharmonizowane normy EN 1459:1999 "Bezpieczeństwo wózków natorowych – samobieżnych wózków o zmiennym wysięgu" i EN 1726–1:1999 "Bezpieczeństwo wózków natorowych – samobieżnych wózków, o ładowności do 10000 kg włącznie i ciągników przemysłowych o uciągu do 20000 N włącznie – Część 1: Wymogi ogólne" odnoszą się do urządzeń, które stanowią szczególne zagrożenie dla operatora, a mianowicie stwarzają groźbę zgniecenia między podłożem a pojazdem w razie przypadkowego wywrócenia się pojazdu.
(5) W związku z dużą liczbą wypadków, które miały miejsce na terytorium Państw Członkowskich, Państwa te wyraziły opinię, że pomimo poprawności wyżej wymienionych norm, nie uwzględniają one wszystkich zasadniczych wymogów dyrektywy, w szczególności ryzyka zgniecenia operatora.
(6) Konieczne jest zwrócenie uwagi na to potencjalne niebezpieczeństwo, które nie zostało uwzględnione w wyżej wymienionych normach.
(7) Do czasu zmiany norm, ze względu na ich skuteczność, istotne jest uwzględnienie braków, które mimo wszystko nie mają wpływu na obecną treść norm.
(8) Dlatego konieczne jest opublikowanie norm EN 1726–1:1999 i EN 1459:1999, wraz z odpowiednim ostrzeżeniem i wskazaniem, że trzeba udzielić mandatu Europejskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (CEN) do zmiany norm.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Publikacja załączona do niniejszej decyzji sporządzona jest zgodnie z dyrektywą 98/37/WE art. 5 ust. 2, ze zmianami, na podstawie następujących zharmonizowanych norm: EN 1459:1999 "Bezpieczeństwo wózków natorowych – samobieżnych wózków o zmiennym wysięgu" i EN 1726–1:1999 "Bezpieczeństwo wózków natorowych – samobieżnych wózków o ładowności do 10000 kg włącznie i ciągników przemysłowych o uciągu do 20000 N włącznie – Część 1: Wymogi ogólne" oraz towarzyszy jej następujące ostrzeżenie:"Niniejszym informuje się użytkowników normy, że norma nie obejmuje zagrożenia dla operatora w razie przypadkowego wywrócenia się pojazdu. W tym przypadku norma nie zakłada zgodności"
Artykuł 2
W przypadku publikacji odniesień do norm krajowych stanowiących transpozycję norm zharmonizowanych EN 1459:1999 i EN 1726–1:1999, na mocy dyrektywy 98/37/WE art. 5 ust. 2, Państwa Członkowskie zobowiązane są opublikować wraz z tymi odniesieniami ostrzeżenie o treści identycznej, jak ta przewidziana w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 2000 r.
w sprawie zasad wykonania dyrektywy Rady 95/64/EWG w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu towarów i pasażerów drogą morską
(notyfikowana jako dokument C(2000) 1134)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/363/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 95/64/EWG z dnia 8 grudnia 1995 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu towarów i pasażerów drogą morską [1], ze zmianami wprowadzonymi decyzją Komisji nr 98/385/WE [2], w szczególności jej art. 4 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz portów ustanowiony powyższą decyzją musi być regularnie uaktualniany przez Komisję.
(2) Treść załączników do wspomnianej dyrektywy powinna ulegać zmianom.
(3) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, utworzonego decyzją Rady nr 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W załącznikach nr II, IV, V i VIII do dyrektywy nr 95/64/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik II: w ramach typów klasyfikacji ładunku:
a) w kategorii "Ładunek toczny (z własnym napędem)":
i) opis podkategorii "Samochody osobowe oraz towarzyszące im przyczepy towarowe/mieszkalne" (kod 52) zastępuje się następującym opisem: "Samochody osobowe, motocykle oraz towarzyszące im przyczepy towarowe/mieszkalne";
ii) dodaje się podkategorię: "Pozostałe pojazdy z własnym napędem" opatrzoną kodem 59;
b) w kategorii "Ładunek toczny (bez własnego napędu)":
i) opis podkategorii "Pozostałe pojazdy" (kod 60) zastępuje się opisem "Pojazdy bez własnego napędu";
ii) opis podkategorii "Przyczepy mieszkalne oraz inne przyczepy drogowe, rolnicze i przemysłowe bez towarzyszących im pojazdów" (kod 62) zastępuje się opisem "Przyczepy mieszkalne bez towarzyszących im pojazdów oraz inne pojazdy drogowe, rolnicze i przemysłowe";
iii) dodaje się podkategorię "Pozostałe pojazdy bez własnego napędu" opatrzoną kodem 69.
2.
Załącznik IV: w liście kodów nadmorskich stref przybrzeżnych:
a) po kodzie "0012 Francja: Morze Śródziemne" dodaje się nowe kody: "0013 departamenty zamorskie Francji: Gujana Francuska", "0014 francuskie departamenty zamorskie: Martynika i Gwadelupa", "0015 francuskie departamenty zamorskie: Reunion";
b) kod "0043 Niemcy: rzeka Ren", zastępuje się kodem "0043 Niemcy: obszar śródlądowy";
c) kod "0112 Hiszpania: Morze Śródziemne i Ocean Atlantycki (obszar południowy)" zastępuje się kodem: "0112 Hiszpania: Morze Śródziemne i Ocean Atlantycki (obszar południowy), łącznie z Balearami i Wyspami Kanaryjskimi".
3.
Załącznik V: w wykazie kodów przynależności państwowej statków według rejestru:
a) dodaje się kody: "0051 Włochy - pierwszy rejestr" i "0052 Włochy - rejestr międzynarodowy";
b) kod "4611" dla Brytyjskich Wysp Dziewiczych zastępuje się kodem "4680";
c) kod "4612" dla Montserrat zastępuje się kodem "4700".
4.
Załącznik VIII: w tabeli "Zbiór danych C1":
a) w kolumnie "Nomenklatura", odniesienie "Rodzaj ładunku (tylko kontenery i ładunek toczny), załącznik II (podkategorie 30, 31, 32, 33, 34, 50, 51, 52, 53, 54, 56, 60, 61, 62 i 63)" dla zmiennej "Rodzaj ładunku" zastępuje się tekstem: "Rodzaj ładunku (kontenery, tylko ładunek toczny), załącznik II (podkategorie 30, 31, 32, 33, 34, 50, 51, 52, 53, 54, 56, 59, 60, 61, 62, 63 i 69)";
b) w ostatnim wierszu tabeli "Dane", dla wszystkich trzech wartości "Waga brutto towarów w tonach", "Liczba jednostek" oraz "Liczba jednostek bez ładunku" dodaje się nowe podkategorie "59" i "69".
2.
Nowe wersje załączników II, IV, V i VIII do dyrektywy 95/64/EWG, zwierające zmiany, określone w ust. 1, wskazane są w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wykaz portów wskazany w załączniku II do decyzji 98/385/WE zastępuje się uaktualnioną listą, zawierającą kody oraz klasyfikację portów według państw i nadmorskich stref przybrzeżnych, określonych w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 maja 2000 r.
dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen
(2000/365/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 4 Protokołu włączającego dorobek Schengen do systemu Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Protokołem z Schengen"),
uwzględniając wniosek Rządu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej złożony w drodze listów do przewodniczącego Rady z dnia 20 maja 1999 r., z dnia 9 lipca 1999 r. i z dnia 6 października 1999 r., dotyczący uczestnictwa w części przepisów dorobku Schengen, jak określono w wymienionych listach,
uwzględniając opinię Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 20 lipca 1999 r. w sprawie wniosku,
a także mając na uwadze, co następuje: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zajmuje szczególne stanowisko w odniesieniu do spraw ujętych w części trzeciej tytuł IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, co zostało ujęte w Protokole w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz w Protokole w sprawie zastosowania przez Zjednoczone Królestwo i Irlandię niektórych aspektów art. 14 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, załączonego przez Traktat z Amsterdamu do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
dorobek Schengen został stworzony i funkcjonuje jako spójny zespół, który musi być w pełni przyjęty i zastosowany przez wszystkie państwa popierające zasadę zniesienia kontroli osób na ich wspólnych granicach;
Protokół z Schengen przewiduje możliwość uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w niektórych przepisach dorobku Schengen, w związku z zajęciem przez Zjednoczone Królestwo wyżej wymienionego szczególnego stanowiska;
Zjednoczone Królestwo przyjmie obowiązki Państwa Członkowskiego wynikające z odpowiednich artykułów Konwencji z Schengen z 1990 r., wymienionych w niniejszej decyzji;
uwzględniając wyżej wymienione szczególne stanowisko Zjednoczonego Królestwa, ani Zjednoczone Królestwo, ani terytoria określone w art. 5 nie uczestniczą na mocy niniejszej decyzji w przepisach Konwencji z Schengen z 1990 r. dotyczących granic;
uwzględniając poważne zagadnienia, które zostały wymienione w art. 26 i 27 Konwencji z Schengen z 1990 r., Zjednoczone Królestwo i Gibraltar zastosują wyżej wymienione artykuły;
Zjednoczone Królestwo złożyło wniosek o uczestnictwo w zespole przepisów dorobku Schengen dotyczących ustanowienia i funkcjonowania Systemu Informatycznego Schengen (zwanego dalej "SIS"), z wyłączeniem przepisów dotyczących wpisów określonych w art. 96 Konwencji z Schengen z 1990 r. oraz innych przepisów odnoszących się do wpisów;
w opinii Rady jakiekolwiek częściowe uczestnictwo w dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo musi uwzględniać spójność obszarów tematycznych, które stanowią zespół tego dorobku;
Rada uznaje prawo Zjednoczonego Królestwa do złożenia, zgodnie z art. 4 Protokołu z Schengen, wniosku o częściowe uczestnictwo, odnotowując jednocześnie, że konieczne jest rozważenie takiego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w przepisach dotyczących ustanowienia i funkcjonowania SIS na wykładnię innych stosownych przepisów dorobku Schengen oraz na jego następstwa finansowe;
Komitet Mieszany, ustanowiony na podstawie art. 3 Umowy zawartej między Radą Unii Europejskiej i Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii, dotyczącej stowarzyszenia tych ostatnich z wykonaniem, stosowaniem i rozwojem dorobku Schengen [1], został poinformowany o przygotowaniu niniejszej decyzji, zgodnie z art. 5 tej umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uczestniczą w następujących przepisach dorobku Schengen:
a) w odniesieniu do przepisów Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., jej odnośnego Aktu Końcowego i wspólnych deklaracji:
i) artykuły 26 i 27;
artykuły 39 i 40;
artykuły 42 i 43 w zakresie, w jakim odnoszą się do art. 40;
artykuł 44;
artykuły 46 i 47, z wyjątkiem art. 47 ust. 2 lit. c);
artykuły 48–51;
artykuły 52 i 53;
artykuły 54–58;
artykuł 59;
artykuły 61–66;
artykuły 67–69;
artykuły 71–73;
artykuły 75 i 76;
artykuły 126-130 w zakresie, w jakim odnoszą się do przepisów, w których Zjednoczone Królestwo uczestniczy na mocy tego akapitu;
deklaracja 3 do Aktu Końcowego, dotycząca art. 71 ust. 2;
ii) następujące przepisy dotyczące Systemu Informatycznego Schengen w zakresie, w jakim nie odnoszą się do art. 96:
artykuł 92;
artykuły 93–95;
artykuły 97–100;
artykuł 101, z wyjątkiem ust. 2;
artykuły 102–108;
artykuły 109-111 w odniesieniu do danych osobowych przechowywanych w krajowej części SIS Zjednoczonego Królestwa;
artykuły 112 i 113;
artykuł 114 w odniesieniu do danych osobowych przechowywanych w krajowej części SIS Zjednoczonego Królestwa;
artykuły 115–118;
iii) inne przepisy dotyczące Systemu Informatycznego Schengen:
artykuł 119;
b) w odniesieniu do przepisów zawartych w umowach o przystąpieniu do Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., ich Aktów Końcowych i wspólnych deklaracji:
i) Umowa podpisana w dniu 27 listopada 1990 r. o przystąpieniu Republiki Włoskiej: art. 2 i 4 oraz wspólna deklaracja w sprawie art. 2 i 3 w zakresie, w jakim odnosi się do art. 2;
ii) Umowa podpisana w dniu 25 czerwca 1991 r. o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii: art. 2 i 4 oraz część III deklaracji 2 Aktu Końcowego;
iii) Umowa podpisana w dniu 25 czerwca 1991 r. o przystąpieniu Republiki Portugalskiej: art. 2, 4, 5 i 6;
iv) Umowa podpisana w dniu 6 listopada 1992 r. o przystąpieniu Republiki Greckiej: art. 2, 3, 4 i 5 oraz część III deklaracji 2 Aktu Końcowego;
v) Umowa podpisana w dniu 28 kwietnia 1995 r. o przystąpieniu Republiki Austrii: art. 2 i 4;
vi) Umowa podpisana w dniu 19 grudnia 1996 r. o przystąpieniu Królestwa Danii: art. 2, 4 i 6 oraz część II wspólnej deklaracji 3 Aktu Końcowego;
vii) Umowa podpisana w dniu 19 grudnia 1996 r. o przystąpieniu Republiki Finlandii: art. 2, 4 i 5 oraz część II wspólnej deklaracji 3 Aktu Końcowego;
viii) Umowa podpisana w dniu 19 grudnia 1996 r. o przystąpieniu Królestwa Szwecji: art. 2, 4 i 5 oraz część II wspólnej deklaracji 3 Aktu Końcowego;
c) w odniesieniu do przepisów zawartych w następujących decyzjach Komitetu Wykonawczego, utworzonego na mocy Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w zakresie, w jakim odnoszą się do przepisów, w których Zjednoczone Królestwo uczestniczy na mocy lit. a):
i) SCH/Com-ex (93) 14 (usprawnianie praktycznej współpracy między organami sądowymi w celu zwalczania handlu narkotykami);
SCH/Com-ex (94) 28 rev (świadectwo przewidziane w art. 75 dla przewozu narkotyków i/lub substancji psychotropowych);
SCH/Com-ex (98) 26 def (ustanowienie Stałego Komitetu ds. Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen), podlegającej wewnętrznym ustaleniom określającym formy uczestnictwa ekspertów Zjednoczonego Królestwa w misjach prowadzonych pod patronatem odpowiedniej grupy roboczej Rady;
SCH/Com-ex (98) 51 rev 3 (transgraniczna współpraca policji w obszarze zapobiegania i wykrywania przestępstw, gdy o to wnioskowano);
SCH/Com-ex (98) 52 (poradnik dotyczący transgranicznej współpracy policji);
SCH/Com-ex (99) 1 rev 2 (sytuacja w zakresie narkotyków);
SCH/Com-ex (99) 6 (telekomunikacja);
SCH/Com-ex (99) 8 rev 2 (wynagradzanie informatorów);
SCH/Com-ex (99) 11 rev 2 (porozumienie w sprawie współpracy w zakresie procedury sądowej w zakresie wykroczeń drogowych);
SCH/Com-ex (99) 18 (usprawnianie współpracy policyjnej w zakresie zapobiegania i wykrywania przestępstw);
ii) SCH/Com-ex (97) 2 rev 2 (udzielenie zamówienia na sporządzenie wstępnej analizy SIS II);
SCH/Com-ex (97) 18 (udział Norwegii i Islandii w kosztach operacyjnych C. SIS);
SCH/Com-ex (97) 24 (przyszłość SIS);
SCH/Com-ex (97) 35 (przepisy finansowe C. SIS);
SCH/Com-ex (98) 11 (C. SIS z połączeniami 15/18);
SCH/Com-ex (99) 5 (podręcznik SIRENE);
d) w odniesieniu do przepisów zawartych w następujących deklaracjach Komitetu Wykonawczego, ustanowionego na mocy Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w zakresie, w jakim odnoszą się do przepisów, w których uczestniczy Zjednoczone Królestwo na mocy lit. a);
i) SCH/Com-ex (96) decl 6 rev 2 (deklaracja o ekstradycji).
ii) SCH/Com-ex (97) decl 13 rev 2 (uprowadzanie nieletnich);
SCH/Com-ex (99) decl 2 rev (struktura SIS).
Artykuł 2
1.
Funkcjonariusze wymienieni w przepisie art. 40 ust. 4 Konwencji z 1990 r. w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa są funkcjonariuszami sił policyjnych Zjednoczonego Królestwa i funkcjonariuszami Urzędu ds. Ceł i Akcyzy Jej Królewskiej Mości.
2.
Organ wymieniony w art. 40 ust. 5 konwencji z 1990 r. w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa to Krajowa Kryminalna Służba Wywiadowcza.
Artykuł 3
Właściwym ministerstwem, określonym w przepisie art. 65 ust. 2 Konwencji z 1990 r., w odniesieniu do Anglii, Walii i Północnej Irlandii jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, w odniesieniu do Szkocji — Regionalny Rząd Szkocki.
Artykuł 4
Delegacja Zjednoczonego Królestwa we wspólnym organie nadzorczym, utworzonym na mocy art. 115 konwencji z 1990 r., reprezentująca krajowy organ nadzorczy Zjednoczonego Królestwa, nie jest uprawniona do brania udziału w głosowaniach mających w ramach wspólnego organu nadzorczego dotyczących zastosowania przepisów dorobku Schengen lub rozwoju dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy.
Artykuł 5
1.
Zjednoczone Królestwo notyfikuje na piśmie przewodniczącemu Rady, które z przepisów określonych w art. 1 zamierza zastosować do Wysp Normandzkich i do wyspy Man.
Decyzja dotycząca tego wniosku zostanie podjęta przez członków Rady stanowiących jednomyślnie, określonych w art. 1 Protokołu z Schengen i przez przedstawiciela rządu Zjednoczonego Królestwa.
2.
Następujące przepisy art. 1 mają zastosowanie do Gibraltaru:
a) w zakresie, w jakim dotyczy to przepisów Konwencji wykonawczej z 1990 r., do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., jej Aktu Końcowego i wspólnych deklaracji:
artykuły 26 i 27;
artykuł 39;
artykuł 44 w zakresie, w jakim nie dotyczy on gorącego pościgu i kontroli transgranicznej;
artykuły 46 i 47, z wyjątkiem art. 47 ust. 2 lit. c);
artykuły 48–51;
artykuły 52–53;
artykuły 54–58;
artykuł 59;
artykuły 61–63;
artykuły 65–66;
artykuły 67–69;
artykuły 71–73;
artykuł 75 i 76;
artykuły 126-130 w zakresie, w jakim dotyczą przepisów, w których uczestniczy Gibraltar na mocy tego akapitu;
deklaracja 3 do Aktu Końcowego, dotycząca art. 71 ust. 2.
b) w odniesieniu do przepisów zawartych w umowach o przystąpieniu do Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., ich aktów końcowych i wspólnych deklaracji:
i) Umowa podpisana w dniu 27 listopada 1990 r. o przystąpieniu Republiki Włoskiej: art. 4;
ii) Umowa podpisana w dniu 25 czerwca 1991 r. o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii: art. 4 oraz część III deklaracji 2 Aktu Końcowego;
iii) Umowa podpisana w dniu 25 czerwca 1991 r. o przystąpieniu Republiki Portugalskiej: art. 4, 5 i 6;
iv) Umowa podpisana w dniu 6 listopada 1992 r. o przystąpieniu Republiki Greckiej: art. 3, 4 i 5 oraz część III deklaracji 2 Aktu Końcowego;
v) Umowa podpisana w dniu 28 kwietnia 1995 r. o przystąpieniu Republiki Austrii: art. 4;
vi) Umowa podpisana w dniu 19 grudnia 1996 r. o przystąpieniu Królestwa Danii: art. 4 i 6 oraz część II wspólnej deklaracji 3 Aktu Końcowego;
vii) Umowa podpisana w dniu 19 grudnia 1996 r. o przystąpieniu Republiki Finlandii: art. 4 i 5 oraz część II wspólnej deklaracji 3 Aktu Końcowego;
viii) Umowa podpisana w dniu 19 grudnia 1996 r. o przystąpieniu Królestwa Szwecji: art. 4 i 5 oraz część II wspólnej deklaracji 3 Aktu Końcowego;
c) w zakresie, w jakim dotyczy to decyzji Komitetu Wykonawczego, utworzonego na mocy Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r:
SCH/Com-ex (93) 14 (usprawnianie praktycznej współpracy między organami sądowymi w celu zwalczania handlu narkotykami);
SCH/Com-ex (94) 28 rev (świadectwo przewidziane w art. 75 dla przewozu narkotyków i/lub substancji psychotropowych);
SCH/Com-ex (98) 51 rev 3 (transgraniczna współpraca policji w obszarze zapobiegania i wykrywania przestępstw, gdy o to wnioskowano);
SCH/Com-ex (98) 52 (poradnik dotyczący transgranicznej współpracy policji);
SCH/Com-ex (99) 1 rev 2 (sytuacja w zakresie narkotyków);
SCH/Com-ex (99) 6 (telekomunikacja);
SCH/Com-ex (99) 8 rev 2 (wynagradzanie informatorów);
SCH/Com-ex (99) 11 rev 2 (porozumienie w sprawie współpracy w zakresie procedury sądowej w zakresie wykroczeń drogowych);
SCH/Com-ex (99) 18 (usprawnianie współpracy policyjnej w zakresie zapobiegania i wykrywania przestępstw;
d) w zakresie, w jakim dotyczy to następującej deklaracji Komitetu Wykonawczego, utworzonego na mocy Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.:
SCH/Com-ex (96) decl 6 rev 2 (deklaracja w sprawie ekstradycji).
3.
Artykuł 8 ust. 3 stosuje się do terytoriów określonych w wyżej wymienionych ust. 1 i 2.
Artykuł 6
1.
Z zastrzeżeniem art. 8 ust. 3 przepisy określone w art. 1 zostają wprowadzone w życie między Zjednoczonym Królestwem a Państwami Członkowskimi oraz innymi państwami, wobec których wyżej wymienione przepisy już zostały wprowadzone w życie, gdy warunki wstępne dla wykonania tych przepisów zostaną spełnione przez wszystkie te Państwa Członkowskie i inne państwa, w drodze decyzji podjętej przez Radę.
Rada może ustanowić różne terminy wejścia w życie poszczególnych przepisów, zgodnie z ich obszarem tematycznym.
2.
Przed wejściem w życie przepisów określonych w art. 1 zgodnie z zapisem ust. 1 Rada podejmuje decyzje w sprawie szczegółowych prawnych i technicznych uzgodnień, włącznie z przepisami odnoszącymi się do ochrony danych, dotyczącymi uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w przepisach określonych w art. 1 lit. a) ppkt ii) i iii), lit. c) ppkt ii) i lit. d) ppkt ii).
3.
Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do wprowadzania w życie przepisów art. 5 w odniesieniu do odnośnych terytoriów.
4.
Każda decyzja Rady na podstawie ust. 1, 2 i 3 zostanie podjęta przez członków Rady stanowiących jednomyślnie, określonych w art. 1 Protokołu z Schengen i przez przedstawiciela rządu Zjednoczonego Królestwa.
5.
Przepisy art. 75 Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. oraz decyzji Komitetu Wykonawczego SCH/Com-ex (94) 28 rev (świadectwo przewidziane w art. 75 dla przewozu narkotyków i/lub substancji psychotropowych) są bezpośrednio stosowane w Zjednoczonym Królestwie.
Artykuł 7
1.
Zjednoczone Królestwo związane jest:
a) decyzją Rady 1999/323/WE z dnia 3 maja 1999 r. w sprawie ustanowienia przepisów finansowych regulujących aspekty budżetowe zarządzania przez sekretarza generalnego Rady umowami zawartymi przez niego w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczących instalacji i działania "serwera stanowiska pomocy" jednostki zarządzającej oraz fazy II sieci Sirene [2], z wszelkimi późniejszymi zmianami;
b) decyzją Rady 2000/265/WE z dnia 27 marca 2000 r. w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty budżetowe zarządzania, przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, umowami zawartymi przez niego, w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, Sisnet [3].
2.
Zjednoczone Królestwo ponosi wszelkie koszty związane z osiągnięciem technicznej strony uczestnictwa w działaniu SIS.
Artykuł 8
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Od daty przyjęcia niniejszej decyzji uważa się, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nieodwołalnie notyfikuje przewodniczącemu Rady na mocy art. 5 Protokołu z Schengen o zamiarze brania udziału we wszystkich wnioskach i inicjatywach, powstających na bazie dorobku Schengen, określonych w art. 1.
Uczestnictwo takie obejmuje terytoria określone odpowiednio w art. 5 ust. 1 i 2, w stopniu, w jakim wnioski i inicjatywy podejmowane są na bazie przepisów dorobku Schengen, którymi terytoria te zostają związane.
3.
Działania podejmowane na bazie dorobku Schengen, określone w art. 1, które zostały przyjęte przed przyjęciem decyzji Rady, określonej w art. 6, stosują się w Zjednoczonym Królestwie w dniu lub w dniach, w których Rada na podstawie art. 6 zadecyduje o wprowadzeniu w życie na terytorium Zjednoczonego Królestwa dorobku określonego w art. 1, chyba że same działania przewidują datę późniejszą.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2000 r.
wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w zakresie klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych, obiektów budowlanych i ich części na działanie ognia
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1001)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/367/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 3, 6 i 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, iż w celu uwzględnienia zróżnicowanych poziomów zabezpieczenia obiektów budowlanych, mogących występować na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, dla każdego zasadniczego wymogu można ustalać klasy dokumentów interpretacyjnych.
Dokumenty te zostały opublikowane jako Komunikat Komisji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych dyrektywy Rady 89/106/EWG [3].
(2) Podpunkt 4.2.1 dokumentu interpretacyjnego nr 2 uzasadnia potrzebę ustalenia zróżnicowanych poziomów zasadniczego wymogu "bezpieczeństwa pożarowego" w zależności od rodzaju, wykorzystania i usytuowania obiektu budowlanego, jego rozkładu oraz dostępu do sprzętu ratowniczego.
(3) Podpunkt 2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymienia kilka powiązanych z sobą środków mających na celu spełnienie zasadniczego wymogu "bezpieczeństwa pożarowego", przyczyniających się wspólnie do określenia strategii bezpieczeństwa pożarowego, która może być realizowana w zróżnicowany sposób w Państwach Członkowskich.
(4) Podpunkt 4.3.1.3 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymienia jeden z istniejących w Państwach Członkowskich środków, który odnosi się do odporności wyrobów budowlanych i/lub części obiektów budowlanych na działanie ognia.
(5) Aby umożliwić ocenę odporności wyrobów budowlanych i obiektów budowlanych lub ich części na działanie ognia, rozwiązanie zharmonizowane opiera się na systemie klas włączonym do dokumentu interpretacyjnego nr 2.
(6) System klas został dopasowany do postępu technicznego w ramach upoważnienia ze strony Komisji dla europejskich organów normalizacyjnych CEN i Cenelec.
(7) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG stanowi, iż Państwa Członkowskie mogą określać poziomy wydajności, które mają być spełnione na ich terytorium tylko przy przestrzeganiu klasyfikacji przyjętej na poziomie wspólnotowym i tylko pod warunkiem stosowania wszystkich klas, kilku lub jednej klasy.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjęty na poziomie wspólnotowym system klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych, obiektów budowlanych oraz ich części na działanie ognia jest określony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 2000 r.
zawierająca sprostowanie dyrektywy 98/98/WE dostosowującej po raz dwudziesty piąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1333)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/368/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wytyczne klasyfikacji i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych.
Załącznik VI był ostatnio zmieniony załącznikiem 4 do dyrektywy 98/98/WE [3].
Podpunkty 3.2.3, 3.2.8, 6.2 i pkt 8 załącznika 4 do dyrektywy 98/98/WE są niekompletne.
W konsekwencji niezbędne jest skorygowanie załącznika 4 do dyrektywy 98/98/WE.
(2) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Substancjami i Preparatami Niebezpiecznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik 4 do dyrektywy 98/98/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 maja 2000 r.
w sprawie zwalczania pornografii dziecięcej w Internecie
(2000/375/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit c),
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając inicjatywę Republiki Austrii,
uwzględniając rezolucje przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 19 września 1996 r. w sprawie nieletnich ofiar przemocy [2], z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie środków ochrony nieletnich w Unii Europejskiej [3], z dnia 24 kwietnia 1997 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego nielegalnych i szkodliwych treści w Internecie [4] i z dnia 6 listopada 1997 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego zwalczania turystyki seksualnej związanej z wykorzystaniem dzieci oraz memorandum w sprawie wkładu Unii Europejskiej w umocnienie zapobiegania wyzyskowi i wykorzystywaniu seksualnemu dzieci [5],
uwzględniając Deklarację i Program Działania przyjęte jednomyślnie przez delegatów Światowego Kongresu przeciwko wykorzystywaniu seksualnemu dzieci w celach handlowych, który odbył się w Sztokholmie w sierpniu 1996 r., oraz wnioski i zalecenia z europejskiej konferencji monitorującej realizację ustaleń Światowego Kongresu, który odbył się w Strasburgu w kwietniu 1998 r.,
uwzględniając Europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjętą w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., w szczególności art. 2, 3 oraz art. 10 ust. 2,
uwzględniając Europejską Konwencję o wykonywaniu praw dzieci, przyjętą w Strasburgu w dniu 25 stycznia 1996 r., w szczególności jej art. 1, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 i 15,
uwzględniając Powszechną Deklarację Praw Człowieka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w rezolucji 217 A (III) w dniu 10 grudnia 1948 r. w Paryżu, w szczególności art. 2, 3, 7, 25 i 26,
uwzględniając art. 34 Konwencji Praw Dziecka z dnia 20 listopada 1989 r.,
uwzględniając Wspólne Działanie Rady 96/700/WSiSW z dnia 29 listopada 1996 r. ustanawiające Program zachęty i wymiany dla osób odpowiedzialnych za zwalczanie handlu ludźmi i seksualne wykorzystywanie dzieci [6],
uwzględniając rezolucję Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie w dniu 17 lutego 1997 r. w sprawie nielegalnych i szkodliwych treści rozpowszechnianych w Internecie [7],
uwzględniając wspólne działanie 97/154/WSiSW z dnia 24 lutego 1997 r., przyjęte przez Radę na podstawie art. K. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące działań mających na celu zwalczanie handlu ludźmi i seksualnego wykorzystywania dzieci [8],
uwzględniając decyzję Rady z dnia 3 grudnia 1998 r. uzupełniającą definicję formy przestępczości pod nazwą "handel ludźmi" zawartej w Załączniku do Konwencji o Europolu [9] i uwzględniając przyjętą przez Radę deklarację z dnia 3 grudnia 1998 r.,
uwzględniając zalecenie przyjęte przez Radę w dniu 24 września 1998 r. w sprawie rozwoju konkurencyjności europejskiego przemysłu usług audiowizualnych i informacyjnych przez wspieranie krajowych programów ramowych w celu zapewnienia skutecznego i porównywalnego poziomu ochrony nieletnich i godności ludzkiej [10],
uwzględniając plan działań przyjęty przez Radę w dniu 28 kwietnia 1997 r. w sprawie zwalczania przestępczości zorganizowanej [11], zatwierdzony przez Radę Europejską w Amsterdamie w czerwcu 1997 r., jak również dziesięć zasad grupy G8 dotyczących przestępczości związanej z zaawansowaną technologią, które Rada przyjęła do wiadomości podczas sesji z dnia 19 marca 1998 r., jak również zalecenie Rady Europejskiej w Wiedniu w dniach 11 i 12 grudnia 1998 r. w celu zapewnienia na szczeblu europejskim i międzynarodowym skutecznego nadzorowania inicjatyw mających na celu ochronę dzieci, w szczególności w dziedzinie pornografii dziecięcej w Internecie,
uwzględniając decyzję nr 276/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 stycznia 1999 r. przyjmującą wieloletni plan działań Wspólnoty w zakresie promowania bezpieczniejszego korzystania z Internetu poprzez zwalczanie sprzecznych z prawem i szkodliwych treści w światowych sieciach komputerowych [12],
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 1999/364/WSiSW z dnia 27 maja 1999 r., przyjęte przez Radę na podstawie art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie negocjacji dotyczących projektu Konwencji w sprawie cyberprzestępczości, prowadzonych w Radzie Europy [13], a także mając na uwadze, co następuje:
handel ludźmi i wykorzystywanie seksualne dzieci stanowią poważne naruszenie podstawowych praw człowieka, w szczególności godności ludzkiej;
świadomość, że wykorzystywanie seksualne dzieci, jak również produkcja, przetwarzanie, posiadanie i rozpowszechnianie materiałów z pornografią dziecięcą mogą stanowić poważną formę międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, której rozmiary są przedmiotem coraz poważniejszego zaniepokojenia Unii Europejskiej;
w przekonaniu, że poszanowanie integralności fizycznej i psychicznej dzieci oraz ochrona ofiar wykorzystywania seksualnego mają podstawowe znaczenie i powinny znaleźć się w centrum zainteresowania Unii Europejskiej;
świadomość potrzeby innych środków działania Unii w celu wspierania bezpiecznego użycia Internetu;
w celu zapobiegania i zwalczania wykorzystywania seksualnego dzieci, w szczególności produkcji, przetwarzania, rozpowszechniania i posiadania materiałów pornografii dziecięcej w Internecie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W ramach decyzji nr 276/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz w celu zaostrzenia środków zapobiegania i zwalczania produkcji, przetwarzania, posiadania i rozpowszechniania materiałów z pornografią dziecięcą oraz wspierania efektywności wykrywania i karania przestępstw w tej dziedzinie, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zachęcenia użytkowników Internetu do informowania organów przestrzegania prawa, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, w przypadku podejrzenia o rozpowszechnianie materiałów z pornografią dziecięcą w Internecie, jeżeli natkną się na materiały tego typu.
Użytkownicy Internetu informowani są o sposobach nawiązania kontaktu z organami ścigania lub z podmiotami posiadającymi uprzywilejowane związki z organami ścigania, w celu umożliwienia tym organom skutecznego zapobiegania i zwalczania pornografii dziecięcej w Internecie.
2.
W miarę potrzeby i biorąc pod uwagę strukturę administracyjną każdego Państwa Członkowskiego, środki wspierania efektywności ścigania i karania przestępstw w tej dziedzinie mogą polegać na tworzeniu, w ramach organów przestrzegania prawa, jednostek specjalistycznych wyposażonych w szczególną wiedzę specjalistyczną i środki umożliwiające szybkie przetwarzanie informacji o podejrzewanych przypadkach produkcji, przetwarzania, rozpowszechniania i posiadania pornografii dziecięcej.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby organy ścigania reagowały natychmiast po otrzymaniu informacji o podejrzewanych przypadkach produkcji, przetwarzania, rozpowszechniania i posiadania materiału z pornografią dziecięcą.
Organy ścigania mogą odroczyć podjęcie działań tak długo, jak jest to taktycznie niezbędne, w celu zidentyfikowania osób odpowiedzialnych za czyny przestępcze lub sieci (siatki pornografii dziecięcej).
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zapewniają możliwie najszerszą i najszybszą współpracę w celu ułatwienia skutecznego ścigania i karania przestępstw dotyczących pornografii dziecięcej w Internecie zgodnie z obowiązującymi ustaleniami i umowami.
2.
W celu zapewnienia szybkiego i skutecznego reagowania na te przestępstwa, Państwa Członkowskie informują już istniejące punkty kontaktowe działające 24 godziny na dobę, złożone z wykwalifikowanego personel, jak również jednostki specjalistyczne, o których mowa w art. 1 ust. 2 i które mogą być wykorzystywane do wymiany informacji oraz do innych kontaktów między Państwami Członkowskimi.
Punkty kontaktowe, które Państwa Członkowskie już utworzyły do wypełniania innych misji, mogą być również wykorzystywane w tych celach.
Wykorzystane będą również istniejące sposoby komunikowania się, jak Europol i Interpol.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby Europol był informowany, w granicach swoich kompetencji, o podejrzewanych przypadkach pornografii dziecięcej.
4.
Państwa Członkowskie, we właściwej współpracy z Europolem, badają możliwość regularnego organizowania spotkań między właściwymi władzami wyspecjalizowanymi w zwalczaniu pornografii dziecięcej w Internecie w celu wspierania wymiany ogólnych informacji, analizowania sytuacji i koordynowania taktyki śledczej.
5.
Każde Państwo Członkowskie informuje Sekretariat Generalny Rady o swojej służbie lub służbach pełniących rolę punktów kontaktowych zgodnie z ust. 2.
Sekretariat Generalny informuje pozostałe Państwa Członkowskie o tych punktach kontaktowych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie angażują się w konstruktywny dialog z sektorem przemysłowym oraz badają właściwe środki, o charakterze dobrowolnym lub prawnie wiążące, w celu wyeliminowania pornografii dziecięcej w Internecie.
W szczególności Państwa Członkowskie wymieniają swoje doświadczenia dotyczące skuteczności środków podjętych w celu wyeliminowania pornografii dziecięcej w Internecie.
W tym kontekście badają niżej wymienione środki, które zmuszałyby dostawców usług internetowych do:
a) informowania właściwych jednostek wymienionych w art. 1 ust. 1 lub jednostek wymienionych w art. 1 ust. 2, o materiałach z pornografią dziecięcą, o których dowiedzieli się lub byli świadomi, że były rozpowszechniane za ich pośrednictwem;
b) wycofywania z obiegu materiałów z pornografią dziecięcą, o których dowiedzieli się lub byli świadomi, że były rozpowszechniane za ich pośrednictwem, chyba że właściwe władze ustalą inaczej;
c) zachowywania, zgodnie z uchwałą Rady z dnia 17 stycznia 1995 r. w sprawie legalnego podsłuchu rozmów w telekomunikacji [14], stosowanych w określonych przypadkach i kiedy jest to technicznie możliwe, danych dotyczących handlu – w szczególności w celu karania w przypadkach podejrzenia wykorzystywania seksualnego dzieci, jak również produkcji, przetwarzania i rozpowszechniania materiału z pornografią dziecięcą – w okresie ustalonym przez stosowane prawo krajowe, aby dane te mogły być udostępnione organom śledczym w celu zbadania, zgodnie ze stosowanymi zasadami postępowania;
d) ustanowienia własnych systemów kontroli zwalczania produkcji, przetwarzania, posiadania i rozpowszechniania materiału z pornografią dziecięcą.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie sprawdzają regularnie, czy rozwój technologiczny wymaga, w celu utrzymania skuteczności walki z pornografią dziecięcą w Internecie, zmian procedury karnej, z poszanowaniem zawartych tam podstawowych zasad i, w miarę potrzeb inicjowania w tym celu nowego, odpowiedniego ustawodawstwa.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie współpracują z sektorem przemysłowym, dzieląc się swoimi doświadczeniami i wspomagając, na ile to możliwe, produkcję filtrów i innych urządzeń technicznych przeznaczonych do zapobiegania i wykrywania rozpowszechniania materiałów z pornografią dziecięcą.
Artykuł 6
1.
Rada bada, w jakim stopniu Państwa Członkowskie wypełniają własne zobowiązania zgodnie z wspólnym działaniem 97/154/WSiSW oraz stopień skuteczności środków zaproponowanych w niniejszej decyzji.
2.
Badanie określone w ust. 1 jest prowadzone zgodnie ze wspólnym działaniem 97/827/WSiSW przyjętym przez Radę w dniu 5 grudnia 1997 r. na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, ustanawiającym mechanizm oceny zastosowania i wdrażania na poziomie krajowym międzynarodowych przedsięwzięć w zakresie walki ze zorganizowaną przestępczością [15], pod warunkiem że:
a) zespoły oceniające składają się z dwóch ekspertów;
b) ocenę na miejscu przeprowadza się tak, aby uniknąć uciążliwych procedur.
3.
Nie stosuje się oceny przewidzianej w tytule IV B wspólnego działania 97/154/WSiSW.
Zastępuje ją ocena określona w ust. 2 niniejszego artykułu.
4.
Na podstawie informacji otrzymanych w trakcie oceny, na mocy ust. 2, Rada bada inne środki, które może podjąć w celu zwiększenia efektywności zwalczania pornografii dziecięcej i wykorzystywania seksualnego dzieci.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 8
Środki przewidziane w niniejszej decyzji Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 19 kwietnia 2000 r.
w sprawie zawarcia Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony
(2000/384/WE, EWWiS)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 310 wraz z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 310 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym i po uzyskaniu jednomyślnej zgody Rady,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, podpisany w Brukseli, dnia 20 listopada 1995 r., powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, załączone do niego protokoły oraz załączona deklaracja do Aktu Końcowego zostały niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
Tekst, określony w akapicie pierwszym, jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Wspólnotę w ramach Rady Stowarzyszenia oraz Komitetu Stowarzyszenia, zostaje ustanowione przez Radę, na wniosek Komisji, lub, odpowiednio, przez Komisję, każde zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską i Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
Decyzja Komisji
z dnia 7 czerwca 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia EXP60707B (acetamipryd) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1562)
(2000/390/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/80/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej EXP60707B (acetamipryd) została przedłożona przez Nisso Chemical Europe Gmbh władzom greckim w dniu 22 października 1999 r.
(3) Wspomniane władze powiadomiły Komisję o wynikach wstępnego badania dokumentacji, aby zapewnić, że zawiera wszelkie informacje ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja dotycząca EXP60707B (acetamipryd) została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 22 lutego 2000 r.
(5) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg oficjalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(6) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, przy przestrzeganiu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy oraz w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin w świetle wymogów dyrektywy.
(7) Decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych oraz informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Żądanie ze strony Państwa Członkowskiego sprawozdawcy przedłożenia dalszych danych koniecznych do wyjaśnienia dokumentacji nie wpływa na termin przedłożenia sprawozdania określonego w akapicie 9.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Grecja przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej EXP60707B (acetamipryd).
(9) Grecja przekaże wnioski z tego badania wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następująca dokumentacja zasadniczo spełnia wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy z uwzględnieniem proponowanego zastosowania:
dokumentacja przedłożona przez Nisso Chemical Europe Gmbh Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia EXP60707B (acetamipryd) jako substancji czynnej w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG oraz która została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 22 lutego 2000 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 czerwca 2000 r.
w sprawie procedury dotyczącej odstępstwa od reguł pochodzenia wymienionych w protokole nr 1 do Umowy o Partnerstwie AKP-WE
(2000/399/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Czwarta Konwencja AKP-WE wygasła dnia 29 lutego 2000 r.
(2) Nowa Umowa o Partnerstwie AKP-WE nie mogła wejść w życie w tym dniu.
(3) Artykuł 3 decyzji nr 1/2000 Komitetu Ambasadorów z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie środków przejściowych ważnych od dnia 1 marca 2000 r.
[1] zakłada, że regulacje prawne w zakresie handlu Umowy o Partnerstwie AKP-WE, łącznie z protokołem nr 1 dotyczące pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej w ramach Konwencji mają zastosowanie od dnia 1 marca 2000 r.
(4) art. 38 ust. 9 wspomnianego protokołu zakłada, że żądania ze strony Państw odnośnie do odstępstw od reguły pochodzenia w ramach tego samego protokołu uważa się za przyjęte, jeśli Wspólnota nie poinformuje Państw AKP o swoim stanowisku odnośnie do powyższych żądań w terminie 75 dni roboczych po ich otrzymaniu przez współprzewodniczącego z ramienia WE Komitetu Współpracy Celnej AKP-WE, ustanowionego na mocy art. 37 protokołu nr 1.
(5) Jest zatem konieczne przyjęcie takiej procedury, która zapewni, że stanowisko Wspólnota może zostać przyjęte i przekazane Państwom AKP w terminie 75 dni roboczych.
(6) Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [2].
(7) Decyzja Rady 90/523/EWG [3] zakłada przekazanie Komisji uprawnień w odniesieniu do przyjęcia wspólnego stanowiska Wspólnoty po otrzymaniu żądania od Państw AKP odnośnie do odstępstwa od reguły pochodzenia ustanowionej w protokole nr 1 do Czwartej Konwencji AKP-WE.
Podobne przekazanie uprawnień do Komisji powinno zostać umożliwione w odniesieniu do żądań odstępstwa od reguły pochodzenia ustanowione w protokole nr 1 do Umowy o Partnerstwie AKP-WE.
(8) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 [4] ustanawia zasady mające zastosowanie to terminów, dat i limitów czasowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólne stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do żądania przedstawionego przez Państwa odnośnie do odstępstwa od reguły pochodzenia ustanowionej w protokole nr 1 do Umowy o Partnerstwie AKP-WE zostanie przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowiona w art. 2.
Artykuł 2
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [5], zwany dalej "Komitetem".
Przedstawiciele Komisji przedstawiają Komitetowi projekt wspólnego stanowiska w terminie 25 dni roboczych po otrzymaniu żądania odnośnie do odstępstwa przez współprzewodniczącego z ramienia Komitet Współpracy Celnej AKP-WE.
Komitet wyraża opinię odnośnie do projektu w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego zgodnie z pilnością danej sprawy.
Opinia zostaje przyjęta zwykłą większością ustaloną na mocy art. 205 ust. 2 Traktatu w przypadku tych decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć do otrzymaniu propozycji ze strony Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są obliczane w sposób wymieniony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja zatwierdza wspólne stanowisko i przekazuje je niezwłocznie Państwom AKP.
Jednakże jeśli wspólne stanowisko nie jest zgodne z opinią Komitetu, zostanie ono bezzwłocznie przedłożone przez Komisję Radzie.
W tym przypadku, Komisja odracza jego przekazanie Państwom AKP na okres 25 dni roboczych od daty głosowania w Komitecie.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może przyjąć inne wspólne stanowisko w terminie przewidzianym w akapicie trzecim.
Artykuł 3
Określenie dni roboczych do celów niniejszej decyzja ustala się w rozporządzeniu (EWG, Euratom) nr 1182/71.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 czerwca 2000 r.
dotycząca zapewnienia równowagi płci w powołanych przez nią komitetach i grupach ekspertów
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1600)
(2000/407/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 Traktatu równość mężczyzn i kobiet jest jednym z zadań promowanych przez Wspólnotę.
(2) Zgodnie z art. 3 Traktatu we wszystkich swoich działaniach Wspólnota zmierza do zniesienia nierówności i promowania równości mężczyzn i kobiet.
(3) Mimo zalecenia Rady 96/694/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. w sprawie równego udziału kobiet i mężczyzn w procesie podejmowania decyzji [1] kobiety nadal nie są wystarczająco reprezentowane w organach decyzyjnych, włączając w to organy powołane przez Komisję [2].
(4) Uchwała Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 1994 r. w sprawie udziału kobiet w procesach decyzyjnych wzywa Państwa Członkowskie Unii Europejskiej do podjęcia szczególnych działań w tym zakresie, a następnie rezolucja Rady z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie równego udziału kobiet i mężczyzn w podejmowaniu decyzji.
(5) Równość kobiet i mężczyzn jest istotą godności ludzkiej i demokracji, stanowi jedną z fundamentalnych zasad prawa wspólnotowego, konstytucji i ustawodawstwa Państw Członkowskich oraz międzynarodowych i europejskich konwencji.
(6) Komisja przyjęła politykę ukierunkowaną na zapewnienie równości szans mężczyzn i kobiet oraz uwzględnianie problematyki równości szans we wszystkich wspólnotowych działaniach i politykach.
(7) Na IV Światowej Konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Kobiet (Beijing/Pekin 1995) Wspólnota Europejska zaangażowała się w promowanie uczestnictwa kobiet w procesach decyzyjnych.
(8) Rada Europy w swoim zaleceniu nr 1413 z 1999 r. zachęca, aby Państwa Członkowskie dążyły do osiągnięcia równej reprezentacji kobiet i mężczyzn w życiu prywatnym i publicznym.
(9) Na Paryskiej Konferencji Unii Europejskiej z dnia 17 kwietnia 1999 r. w sprawie mężczyzn i kobiet sprawujących władzę wezwano Państwa Członkowskie do poszanowania równości kobiet i mężczyzn w odniesieniu do mianowania na stanowiska w organach decyzyjnych.
(10) Właściwe jest przyjęcie szczególnych środków w celu wspierania równego udziału kobiet i mężczyzn w procesie decyzyjnym w celu realizacji zasady równości szans kobiet i mężczyzn.
(11) Komisja zobowiązała się do osiągnięcia 40-procentowej reprezentacji kobiet we wszystkich komitetach i innych organach działających w dziedzinie badań naukowych [3]. Powyższy cel realizowany jest także w odniesieniu do innych zagadnień w grupach ekspertów i komitetach powoływanych przez Komisję.
(12) Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do komitetów wchodzących w zakres decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do grup ekspertów i komitetów powołanych przez Komisję.
Obejmuje zarówno istniejące, jak również nowo powstałe grupy ekspertów i komitety.
Artykuł 2
Komisja zobowiązuje się do wprowadzenia zasady równowagi płci w grupach ekspertów i komitetach przez nią powołanych.
Celem jest osiągnięcie co najmniej 40-procentowej reprezentacji jednej płci w każdej grupie i komitecie.
W odniesieniu do istniejących komitetów i grup ekspertów Komisja dąży do zmiany nierówności w reprezentacji płci w ramach każdego zastępstwa członka lub w ramach wygaśnięcia mandatów członków danej grupy lub komitetu.
Artykuł 3
W terminie trzech lat od przyjęcia niniejszej decyzji Komisja ocenia jej stosowanie i publikuje sprawozdanie, zawierające statystyczną analizę równowagi płci w grupach ekspertów i komitetach.
W zależności od wyników tej oceny Komisja podejmuje właściwe działania.
Decyzja Rady
z dnia 19 czerwca 2000 r.
w sprawie podpisania i zawarcia Uzgodnionego Protokołu między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Korei, odnoszącego się do rynku światowego przemysłu stoczniowego
(2000/409/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Światowy przemysł stoczniowy boryka się z poważnymi problemami głównie ze względu na nadwyżkę zdolności produkcyjnych.
W przeciwieństwie do przemysłu wspólnotowego, który przeprowadził restrukturyzację i ograniczył zdolności produkcyjne w latach tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątych, koreańskie stocznie, począwszy od 1993 r., znacznie zwiększyły swoje zdolności produkcyjne.
(2) Analiza koreańskich umów, przeprowadzona dla Komisji przez niezależnego konsultanta wykazała, że koreańskie stocznie ustalały ceny znacznie poniżej kosztów.
Takie praktyki umożliwiły koreańskiemu przemysłowi zwiększenie w zasadniczym stopniu jego udziału w rynku, w szczególności kosztem przemysłu wspólnotowego, który obecnie boryka się z poważnymi trudnościami.
Przy bardzo niskich cenach światowych, przemysł wspólnotowy odnotował spadek swego udziału w rynku z 25 % w 1998 r. Do 17 % w 1999 r.
(3) W dniach 9 listopada 1999 r. i 18 maja 2000 r. Rada, badając pierwsze i drugie sprawozdanie dotyczące sytuacji światowego przemysłu stoczniowego, przedstawione przez Komisję na mocy art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r.
Ustanawiającego nowe reguły dotyczące pomocy dla przemysłu stoczniowego [1], stwierdziła, że ten sektor na całym świecie znalazł się w obliczu krytycznej sytuacji i wyraziła swoje poważne zaniepokojenie z powodu takich praktyk, które w istotnym stopniu szkodzą interesom stoczni we Wspólnocie.
W swoich wnioskach, ministrowie przemysłu zwrócili się do Komisji by podjęła ona starania w celu ustanowienia równych reguł gry dla tego sektora poprzez niezwłoczne włączenie Republiki Korei do konstruktywnych konsultacji, w celu powstrzymania nieuczciwej konkurencji.
(4) Zgodnie ze wskazówkami, Komisja przeprowadziła kilka rund wzmożonych konsultacji z Rządem Korei i wynegocjowała projekt Uzgodnionego Protokołu.
Z chwilą podpisania, Uzgodniony Protokół będzie zobowiązywał Rząd Korei do powstrzymania się od bezpośrednich lub pośrednich działań mających na celu pokrywanie strat nierentownych koreańskich stoczni, do stosowania międzynarodowo akceptowanych zasad finansowych i rachunkowości oraz do zapewnienia, że koreańskie stocznie ustalą ceny będące odzwierciedleniem warunków rynkowych.
Uzgodniony Protokół również przewiduje mechanizm konsultacji ad hoc, który w celu umożliwienia szybkiego rozwiązywania problemów zgłaszanych przez którąkolwiek ze stron.
(5) Uzgodniony Protokół powinien zostać zatwierdzony,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Uzgodniony Protokół między Wspólnotą Europejską a Rządem Republiki Korei, odnoszący się do rynku światowego przemysłu stoczniowego zostaje niniejszym zatwierdzony.
Tekst Uzgodnionego Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Uzgodnionego Protokołu, aby stał się wiążący dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 26 czerwca 2000 r.
zmieniająca decyzję 1999/695/WE ustalającą zasady wskaźnikowego przyznawania pomocy Państwom Członkowskim w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej na rzecz środków rozwoju obszarów wiejskich na okres 2000–2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1648)
(2000/426/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jego art. 46 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 1999/659/WE [2] Komisja określiła początkowe przydziały na rzecz Państw Członkowskich środków rozwoju obszarów wiejskich częściowo finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR na okres 2000–2006 r.
(2) Dla jasności i przejrzystości powinny zostać określone wydatki pokrywane przez fundusze przydzielone Państwom Członkowskim w drodze tej decyzji.
(3) Wypłaty z Sekcji Gwarancji EFOGR na środki towarzyszące na mocy rozporządzeń Rady (EWG) nr 2078/92, (EWG) nr 2079/92 i (EWG) nr 2080/92 [3], które utraciły moc w dniu 1 stycznia 2000 r., będą nadal dokonywane w odniesieniu do roku budżetowego 2000 i następnych lat budżetowych. Fundusze przeznaczone dla Państw Członkowskich na okres 2000–2006 r. również obejmują te wydatki.
(4) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2761/1999 [5], stwierdza, że dla roku n należy wziąć pod uwagę wydatki dokonane przez Państwa Członkowskie od dnia 16 października roku n-1 do dnia 15 października roku n. W konsekwencji wydatki poniesione przez Sekcję Gwarancji EFOGR na środki na mocy rozporządzeń (EWG) nr 2078/92, (EWG) nr 2079/92 i (EWG) nr 2080/92 od dnia 16 października 1999 r. podlegają budżetowi na rok budżetowy 2000 i muszą zostać wzięte pod uwagę w ramach przydziału na okres 2000–2006 r. Dodatkowo, wypłaty dokonane przez agencje płatnicze od dnia 16 października do dnia 31 grudnia 2006 r. mają zostać zapisane na rok budżetowy 2007.
(5) Wychodzi również na jaw, że tabela w Załączniku do decyzji ustanawiającej początkowe przydziały na rzecz Państw Członkowskich nie pozwala na odpowiednie obliczenie rocznych pułapów budżetowych.
Tabela ta musi zostać zgodnie z tym zastąpiona bardziej szczegółową tabelą określającą kwoty roczne, których żadne Państwo Członkowskie nie może przekroczyć,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1999/659/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 dodaje się akapity w brzmieniu:
"Przydziały, określone w akapicie pierwszym, obejmują także:
a) wydatki poniesione przez Sekcję Gwarancji EFOGR na środki towarzyszące na mocy rozporządzeń Rady (EWG) nr 2078/92, (EWG) nr 2079/92 i (EWG) nr 2080/92 od roku budżetowego 2000 i, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96, wypłaty dokonane przez agencje płatnicze od dnia 16 października 1999 r.;
b) inne środki na rzecz rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzone przed dniem 1 stycznia 2000 r. i objęte nowymi programami zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2603/1999 [6].
Za okres od dnia 16 października do dnia 31 grudnia 2006 r. maksymalna kwota uprawniona w ramach EFOGR na wydatki dokonane przez agencje płatnicze Państw Członkowskich nie może przekroczyć łącznych wydatków poniesionych przez te Państwa Członkowskie w okresie od dnia 16 października do dnia 31 grudnia 1999 r."
2) Tabelę w Załączniku zastępuje się tabelą przedstawioną w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 lipca 2000 r.
ustanawiająca procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek i kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia i diagnostyki różnicowej choroby pęcherzykowej świń
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1805)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/428/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającą ogólne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności pkt 3 jej załącznika II,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Konieczne jest ustanowienie na poziomie wspólnotowym procedur diagnostycznych, metod pobierania próbek i kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia choroby pęcherzykowej świń i natychmiastowego różnicowania od pryszczycy, w celu zapewnienia usprawnienia kontroli obu chorób.
(2) Załącznik III do dyrektywy Rady 92/119/EWG ustanawia funkcje i obowiązki wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla choroby pęcherzykowej świń w celu koordynacji, w porozumieniu z Komisją, metod stosowanych w Państwach Członkowskich w przypadku diagnozowania tej choroby; omawiane funkcje i obowiązki obejmują także, na poziomie wspólnotowym, organizację okresowych badań porównawczych i dostarczanie odczynników wzorcowych.
(3) Ostatnio ulepszone zostały badania laboratoryjne zapewniające szybkie diagnozowanie choroby pęcherzykowej świń i różnicowanie jej od pryszczycy.
(4) Wyniki najbardziej aktualnych badań porównawczych przeprowadzonych na poziomie wspólnotowym sugerują w szczególności, iż powstały niezawodne badania wykrywające antygen lub genom wirusa choroby pęcherzykowej świń oraz że badania te mogą z powodzeniem uzupełniać badanie na izolację wirusa w ramach wirusologicznej diagnostyki choroby pęcherzykowej świń.
(5) Zdobyte doświadczenie w kontroli choroby pęcherzykowej świń w ostatnich latach dało w wyniku określenie najbardziej odpowiednich procedur pobierania próbek oraz najwłaściwszych kryteriów oceny wyników badań laboratoryjnych w celu prawidłowej diagnostyki choroby pęcherzykowej świń w różnych sytuacjach.
(6) Wzięto pod uwagę opinie i zalecenia w sprawie choroby pęcherzykowej świń wydane przez Komitet Naukowy ds. Zdrowia Zwierząt i ich Dobrostanu.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, iż potwierdzenie przypadku choroby pęcherzykowej świń i diagnostyki różnicowej z pryszczycą następuje w oparciu o:
a) wykrycie objawów klinicznych choroby;
b) wykrycie obecności wirusa, antygenu lub genomu w próbkach tkanek nabłonka, płynu z pęcherzy lub kału;
c) wykazanie specyficznych przeciwciał w próbkach surowicy,
zgodnie z procedurami, metodami pobierania próbek i kryteriami oceny wyników badań laboratoryjnych ustanowionymi w instrukcji załączonej do niniejszej decyzji.
2.
Jednakże krajowe laboratoria diagnostyczne określone w pkt 5 załącznika II do dyrektywy 92/119/EWG mogą dokonywać modyfikacji w badaniach laboratoryjnych określonych w instrukcji załączonej do niniejszej decyzji lub stosować inne badania, o ile zostanie wykazana ich równorzędna czułość i swoistość.
Czułość i swoistość omawianych zmodyfikowanych lub odmiennych badań musi być oceniona w ramach okresowych badań porównawczych organizowanych przez wspólnotowe laboratorium referencyjne dla choroby pęcherzykowej świń.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od 1 października 2000 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lipca 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/365/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów z wołowiny, wieprzowiny, koniny, mięsa baraniego oraz koziego
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1844)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/429/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowych [1], zmienioną decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/222/WE [3], ustanawiająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych.
(2) W odniesieniu do państw znajdujących się w tym wykazie, wymagania zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych zostały ustanowione w decyzji Komisji 97/221/WE [4].
(3) Decyzją Komisji 97/365/WE [5] sporządzony został tymczasowy wykaz zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów z wołowiny, wieprzowiny, mięsa końskiego, mięsa baraniego oraz mięsa koziego.
(4) Komisja otrzymała wykaz zakładów ze Słowacji, z gwarancjami, iż w pełni spełniają one właściwe wspólnotowe wymagania zdrowotne.
(5) Z tego powodu można sporządzić tymczasowy wykaz zakładów produkujących produkty z wołowiny, wieprzowiny, mięsa końskiego, mięsa baraniego oraz mięsa koziego, w odniesieniu do Słowacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 97/365/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 lipca 2000 r.
zmieniająca decyzję 1999/710/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa mielonego i wyrobów mięsnych
(notyfikowana jako dokument C(2000) 1846)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/430/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], zmienioną decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1 oraz art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 1999/710/WE [3] sporządzono tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne.
(2) Rumunia przesłała wykaz zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne, wobec których odpowiedzialne organy poświadczają, iż te zakłady spełniają przepisy wspólnotowe.
(3) Tymczasowy wykaz zakładów produkujących mięso mielone i wyroby mięsne może zatem być sporządzony dla Rumunii, zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji Rady 95/408/WE w odniesieniu do niektórych państw.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 1999/710/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 czerwca 2000 r.
ustanawiająca Komitet Ochrony Socjalnej
(2000/436/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 202,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swoim komunikacie "Spójna Strategia Unowocześniania Ochrony Socjalnej" z dnia 14 lipca 1999 r. Komisja przedstawiła sugestie co do udoskonalenia współpracy w dziedzinie ochrony socjalnej poprzez, między innymi, ustanowienie grupy urzędników wysokiego szczebla.
(2) W swojej rezolucji z dnia 16 lutego 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego uzgodnionej strategii unowocześniania ochrony socjalnej Parlament Europejski pozytywnie ocenił komunikat Komisji oraz fakt utworzenia takiej grupy.
(3) W swoich wnioskach z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wzmocnienia współpracy w unowocześnianiu i poprawianiu ochrony socjalnej [1] Rada podkreśliła potrzebę współpracy w celu unowocześniania ochrony socjalnej w oparciu o stały i zasadniczy dialog, śledzenie rezultatów oraz wymianę informacji, doświadczeń i dobrej praktyki między Państwami Członkowskimi.
(4) Rada, w tych samych wnioskach:
- poparła sugestię Komisji co do stworzenia mechanizmu wzmocnionej współpracy, określonej przez grupę urzędników wysokiego szczebla, utworzoną w celu podjęcia niniejszego działania,
- podkreśliła, że ten rodzaj współpracy powinien obejmować wszystkie formy ochrony socjalnej i pomóc Państwom Członkowskim w miarę potrzeby w poprawie i wzmacnianiu ich systemów ochrony socjalnej, zgodnie z ich krajowymi priorytetami, oraz przypomniała, że do kompetencji Państw Członkowskich należy organizacja i finansowanie ochrony socjalnej,
- uznała za szczególnie ważne, żeby ta nowa współpraca, której celem jest ulepszanie i unowocześnianie ochrony socjalnej, była działaniem konsekwentnym, równoległym do i wzajemnie oddziałującym na realizację Europejskiej Strategii na rzecz Zatrudnienia, jak również do prowadzonego dialogu makroekonomicznego,
- zaaprobowała cztery ogólne cele określone przez Komisję, czyli: uczynienie pracy opłacaną i zapewniającą pewne dochody; uczynienie emerytur pewnymi, a systemy emerytalne trwałymi, wspieranie włączenia społecznego oraz zapewnienie wysokiej jakości i pewności opieki zdrowotnej, oraz uznała, że aspekty finansowe są wspólne dla wszystkich celów,
- podkreśliła, że zasada mówiąca o równości kobiet i mężczyzn musi być włączona do zakresu wszystkich działań podejmowanych w ramach tych czterech celów,
- podkreśliła rolę partnerów społecznych w procesie unowocześniania ochrony socjalnej.
(5) Wnioski Rady ze szczytu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. potwierdziły znaczenie ochrony socjalnej w dalszym rozwijaniu i unowocześnianiu aktywnego i dynamicznego państwa dobrobytu w Europie i zaprosiły Radę do podjęcia działania na rzecz wzmocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi poprzez wymianę doświadczeń i najlepszych praktyk, na podstawie unowocześnionych sieci informacyjnych, które są podstawowymi narzędziami w tym obszarze.
(6) W celu wspierania tej współpracy Rada Europejska w Lizbonie wyznaczyła grupie urzędników wysokiego szczebla pewne kluczowe zadania, w szczególności, traktując jako priorytet:
- przygotowanie badania dotyczącego przyszłych przemian ochrony socjalnej, z długoterminowego punktu widzenia, zwracając szczególną uwagę na trwałość systemów emerytalnych, oraz
- zaangażowanie w wyznaczanie odpowiednich celów oraz w ustanawianie wskaźników, w celu wspierania wdrażania wysiłków Państw Członkowskich i Unii Europejskiej w promowaniu włączenia społecznego.
(7) Właściwe jest kontynuowanie pracy już rozpoczętej przez tymczasowo powstałą grupę urzędników wysokiego szczebla, utworzoną zgodnie z wyżej wspomnianymi wnioskami Rady, poprzez zastąpienie jej Komitetem doradczym, stosownie do przepisów niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się Komitet Doradczy ds. Ochrony Socjalnej (zwany dalej "Komitetem") w celu wzmocnienia współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie polityki ochrony socjalnej w pełnej zgodności z postanowieniami Traktatu oraz w należytym poszanowaniu kompetencji instytucji i organów wspólnotowych.
2.
Zadania Komitetu to:
- monitorowanie rozwoju polityki ochrony socjalnej w Państwach Członkowskich oraz we Wspólnocie,
- wspieranie wymiany informacji, doświadczeń i dobrej praktyki między Państwami Członkowskimi i Komisją,
- bez uszczerbku dla postanowień art. 207 Traktatu przygotowywanie rocznego sprawozdania w sprawie ochrony socjalnej, przedkładanego Radzie, informującego o rozwoju działań podjętych dla osiągnięcia celów wyznaczonych przez Radę.
Komitet może, na wniosek Rady lub Komisji albo z własnej inicjatywy, przygotowywać inne sprawozdania lub opinie bądź podejmować inne prace w zakresie swoich kompetencji.
3.
Komitet, tam gdzie jest to właściwe, pracuje we współpracy z innymi odpowiednimi organami oraz komitetami zajmującymi się sprawami polityki społecznej i gospodarczej, takimi jak Komitet ds. Zatrudnienia oraz Komitet ds. Polityki Gospodarczej.
4.
Wypełniając swój mandat, Komitet ustanowi właściwe kontakty z partnerami społecznymi.
Artykuł 2
1.
Komitet składa się z dwóch przedstawicieli wyznaczonych przez każde Państwo Członkowskie oraz z dwóch przedstawicieli Komisji.
Przedstawiciele mogą być wspomagani przez dwóch zastępców.
2.
Komitet może zapraszać ekspertów spoza swego grona, stosownie do porządku dziennego.
Artykuł 3
1.
Komitet wybiera swojego przewodniczącego spośród przedstawicieli Państw Członkowskich na nieodnawialną dwuletnią kadencję.
2.
Przewodniczący jest wspomagany przez czterech wiceprzewodniczących, z których dwóch zostanie wybranych przez Komitet spośród swoich członków na dwuletnią kadencję; trzeci jest przedstawicielem Państwa Członkowskiego, które w danym okresie sprawuje prezydencję w Radzie, a czwarty jest przedstawicielem Państwa Członkowskiego, które jako następne będzie sprawować prezydencję w Radzie.
3.
Komisja zapewnia analityczne i organizacyjne wsparcie dla Komitetu.
Wyznacza ona swojego pracownika jako sekretarza Komitetu, który wykonywać będzie instrukcje Komitetu w toku wspomagania Komitetu w wypełnianiu jego zadań.
Komisja współpracuje z Sekretariatem Generalnym Rady w odniesieniu do kwestii odbywania posiedzeń.
4.
Komitet ustanawia własne zasady działania.
5.
Posiedzenia Komitetu zwoływane są przez przewodniczącego z jego inicjatywy albo na wniosek co najmniej połowy członków Komitetu.
Artykuł 4
Komitet może powierzyć badanie poszczególnych spraw zastępcom członków lub może w tym celu utworzyć grupy robocze.
W takich przypadkach przewodnictwo powierzane jest członkowi albo zastępcy członka Komitetu lub urzędnikowi Komisji, wyznaczonemu przez Komitet.
Grupy robocze mogą korzystać z pomocy ekspertów.
Artykuł 5
Tymczasowa grupa robocza urzędników wysokiego szczebla, utworzona zgodnie z wnioskami Rady z dnia 17 grudnia 1999 r., zakończy swoją działalność w dniu pierwszego posiedzenia Komitetu, utworzonego na podstawie niniejszej decyzji.
Pierwsze posiedzenie Komitetu odbędzie się nie później niż sześć miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 29 czerwca 2000 r.
w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez Państwa Członkowskie na gromadzenie danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa
(2000/439/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3] przewiduje potrzebę systematycznego dokonywania oceny sytuacji w odniesieniu do zasobów połowowych i ich ekonomicznych następstw.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1543/2000 [4] ustanawia ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb.).
(3) Poprzez gromadzenie tych danych Państwa Członkowskie wykonują zadanie użyteczne dla Wspólnoty, co pozwala na bardziej skuteczne zarządzanie wspólnymi zasobami. Ponieważ wykonywanie programów leży w zakresie odpowiedzialności Państw Członkowskich, powinny się one kwalifikować do wkładu Wspólnoty względem niektórych kosztów ponoszonych w związku z gromadzeniem danych i zarządzaniem tymi danymi.
(4) Działania podejmowane przez Wspólnotę dla wspierania gromadzenia tych danych w drodze corocznego wzywania do składania wniosków o finansowanie tych prac przez FIFG jako środków o charakterze innowacyjnym, osiągnęły poziom ustabilizowany.
Dlatego też działania te należy skonsolidować na zasadzie akcji o charakterze wieloletnim.
(5) Finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, jest włączona do niniejszej decyzji dla całego czasu trwania programu, nie naruszając tym samym kompetencji władzy budżetowej, jak zdefiniowano w Traktacie.
(6) W celu zagwarantowania niezbędnych środków finansowych przygotowanie narodowych programów i odpowiadających im decyzji Komisji w przedmiocie ich dofinansowywania powinno mieć miejsce w roku poprzedzającym ich realizację.
(7) Należy ustanowić odpowiednie przepisy dla zapewnienia, aby w 2001 r. zgromadzone zostały dane niezbędne do prowadzenia WPRyb.
(8) Należy porównać metody stosowane dla gromadzenia i przetwarzania podstawowych danych dotyczących rybołówstwa i znaleźć sposoby ich udoskonalenia. Należy regularnie dokonywać badania i oceny jakości uzyskiwanych rezultatów.
(9) Należy w związku z tym udzielić pomocy finansowej dla zbadania możliwości i celowości rozszerzenia zakresu ram wspólnotowych w celu gromadzenia oraz zarządzania danymi podstawowymi.
(10) Do udzielania wsparcia powinny się kwalifikować projekty pilotażowe i badania potrzebne dla prowadzenia CFP, w szczególności te, które obejmują analizy ekonomiczne i bioekonomiczne, oraz prace poświęcone eliminowaniu i zapobieganiu nadwyżkom zdolności produkcyjnych oraz relacjom między rybołówstwem, akwakulturą i rozwojem ekosystemu wodnego.
(11) Należy podjąć odpowiednie kroki zapewniające uzyskiwanie zadowalających wyników środków finansowanych na mocy niniejszej decyzji.
(12) W celu ułatwienia wykonywania tych przepisów powinna istnieć procedura ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach komitetu zarządzającego.
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(14) Należy ustanowić reguły obowiązujące przy kwalifikowaniu wydatków, określaniu poziomu wkładu wspólnotowego i warunków, na jakich będzie on udostępniany,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota może udzielać pomocy finansowej w odniesieniu do środków określonych w niniejszej decyzji na zasadach i na warunkach w niej określonych.
2.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na wykonywanie tych środków w ramach pomocy finansowej przewidzianej w latach 2000-2005 wynosi 132 miliony EUR.
Wartość rocznych środków przyznanych jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach limitów Perspektywy finansowej.
TYTUŁ I
Wydatki ponoszone w ramach wspólnotowych w zakresie gromadzenia i zarządzania danymi
Artykuł 2
Pomoc wspólnotowa pokrywa kwalifikujące się wydatki publiczne ponoszone przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1543/2000.
Do tej pomocy kwalifikują się wyłącznie wydatki określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wkład Wspólnoty do tych wydatków nie przekracza:
- 50 % kosztów kwalifikujących się do tych wydatków publicznych, ponoszonych w związku z realizacją programu minimalnego, jak przewidziano w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000,
- 35 % dodatkowych, kwalifikujących się wydatków publicznych ponoszonych w związku z realizacją programu rozszerzonego, jak przewidziano w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000.
Wkład finansowy może zostać przyznany na środki związane z programami rozszerzonymi Wspólnoty, tylko pod warunkiem że zainteresowane Państwo Członkowskie całkowicie spełnia wymagania dotyczące programu minimalnego Wspólnoty i że roczne środki Wspólnoty dostępne na podstawie niniejszej decyzji nie zostaną uprzednio zużyte na pomoc finansową dla programu minimalnego.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie pragnące otrzymać wkład finansowy przedstawiają Komisji nie później niż do dnia 31 maja 2001 r.:
- krajowy program określony w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000,
- prognozę swoich wydatków rocznych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., w stosunku do których pragną otrzymać wkład finansowy ze strony Wspólnoty.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji przed dniem 31 maja każdego roku:
- poczynając od 2003 r. — sprawozdanie finansowe zawierające porównanie prognozy wydatków z tymi poniesionymi w poprzednim roku kalendarzowym,
- poczynając od 2002 r., tam, gdzie jest to konieczne — swój zaktualizowany program krajowy i/lub roczną prognozę wydatków, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000, na rok bieżący i na lata następne.
3.
Komisja corocznie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 2 i na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, podejmuje decyzję w sprawie:
a) kwalifikowania się wydatków objętych prognozą;
b) kwoty pomocy finansowej Wspólnoty na rok następny.
4.
Decyzje Komisji przyznające pomoc finansową są traktowane jako równoważne z zobowiązaniami w zakresie wydatków zatwierdzonych w budżecie.
Artykuł 5
W celu udzielenia pomocy w odniesieniu do gromadzenia i zarządzania danymi w 2001 r. Komisja zaprasza, jeśli to właściwe, do składania wniosków i do składania ofert zgodnie z ustanowionymi zasadami i praktyką.
Artykuł 6
1.
Pomoc przyznana Państwu Członkowskiemu w odniesieniu do każdego roku wykonywania programu jest wypłacana w dwóch ratach, jak następuje:
a) 50 % w chwili zatwierdzenia wniosku;
b) różnica jest wypłacana po przekazaniu do Komisji rocznego wniosku o zwrot wydatków poniesionych przez Państwo Członkowskie, następnie po zaakceptowaniu przez Komisję sprawozdania finansowego określonego w art. 4 ust. 2 i sprawozdania technicznego określonego w ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają, począwszy od 2003 r., nie później niż do dnia 31 maja każdego następnego roku, w którym wykonują one program:
- sprawozdania techniczne zawierające szczegóły realizacji celów ustalanych podczas opracowywania minimalnego i rozszerzonego programu,
- swoje wnioski o zwrot wydatków poniesionych w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego, wraz z dokumentami uzupełniającymi.
3.
Przedkładając wnioski o zwrot wydatków, Państwa Członkowskie podejmują właściwe kroki dla sprawdzenia i potwierdzenia, że:
- wykonywane środki i wydatki poniesione na podstawie decyzji Komisji podjętej zgodnie z art. 4 ust. 3 odpowiadają programowi zaakceptowanemu przez Komisję,
- wydatki te są zgodne z warunkami ustanowionymi w niniejszej decyzji, w szczególności w Załączniku,
- zamówienia są udzielane zgodnie z przepisami dotyczącymi zamówień publicznych.
Artykuł 7
1.
Przedstawiciele Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu, między innymi poprzez losowe dobieranie środków finansowanych na podstawie niniejszej decyzji oraz badać uzgodnienia kontrolne i środki wprowadzone przez organy krajowe dla zapobiegania nieprawidłowościom i karania oraz, w miarę potrzeby, odzyskiwania funduszy utraconych w wyniku takich nieprawidłowości.
2.
Komisja może przeprowadzać wszelkie kontrole, jakie uzna za niezbędne, aby zapewnić zgodność z warunkami i wykonywanie obowiązków nałożonych przez niniejszą decyzję na Państwa Członkowskie, które ze swojej strony udzielają pomocy przedstawicielom wyznaczonym w tym celu przez Komisję.
Artykuł 8
1. Sprawozdanie, jakie Komisja ma sporządzić do dnia 31 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000, zawiera również analizę stosunku kosztów i korzyści wykonywanych prac.
2.
Na podstawie sprawozdania określonego w ust. 1 Komisja bada, czy zachodzi potrzeba dokonania jakichkolwiek zmian niniejszej decyzji lub ulepszeń w sposobie jej wykonywania i przedstawia Radzie, jeśli to właściwe, wnioski w tym zakresie.
TYTUŁ II
Badania i projekty pilotażowe
Artykuł 9
1.
Komisja może przeprowadzać badania i realizować programy pilotażowe.
2.
Obszary działalności, których to może dotyczyć, obejmują:
a) badania metodologiczne i projekty skierowane na optymalizację i standaryzację metod gromadzenia danych określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1543/2000;
b) projekty badawcze dotyczące gromadzenia danych w obszarach określonych w art. 10 ust. 3 rozporządzania (WE) nr 1543/2000;
c) analizy i symulacje ekonomiczne i bioekonomiczne związane z decyzjami planowanymi w ramach WPRyb. i oceny wpływu prowadzenia WPRyb.;
d) wybrane techniki połowowe i badania związków między zdolnościami połowowymi, nakładami połowowymi i śmiertelnością w każdym łowisku;
e) poprawę wykonywania WPRyb., w szczególności w kategoriach efektywności pod względem kosztów;
f) ocenę i kontrolę powiązań między działalnością połowową a akwakulturą i ekosystemami wodnymi.
3.
Projekty pilotażowe i badania nie mogą dotyczyć następujących środków, które:
a) kwalifikują się do pomocy w związku z europejskim programem ramowym w sprawie badań;
b) są objęte tytułem I niniejszej decyzji;
c) są objęte przepisami art. 21 i 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [6].
4.
Komisja publikuje każdego roku wykaz priorytetowych tematów badań i projektów pilotażowych.
5.
Udział Komisji w finansowaniu badań i projektów pilotażowych nie przekracza:
a) w przypadku środków stosowanych w następstwie zaproszenia do składania wniosków — 50 % łącznych kwalifikujących się do tego kosztów.
Uniwersytety i publiczne instytucje badawcze, od których na mocy przepisów krajów, w których działają, wymaga się potrącania kosztów stałych, mogą przedkładać wnioski w odniesieniu do 100 % kosztów krańcowych zaistniałych w trakcie realizowania projektu;
b) 100 % kwalifikujących się wydatków, poniesionych podczas prowadzenia badań i projektów pilotażowych z inicjatywy Komisji, w wyniku zastosowania procedur innych niż zaproszenie do składania wniosków.
6.
Finansowanie wszystkich badań i projektów pilotażowych dokonywanych zgodnie z art. 2 lit. c)-f) nie może przekroczyć 15 % rocznych środków zatwierdzonych w stosunku do środków finansowanych na podstawie niniejszej decyzji.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 10
Finansowanie może także mieć miejsce z inicjatywy Komisji, w okresie określonym w art. 1 ust. 2, w celu pokrycia:
1) wydatków na pomoc techniczną i administracyjną wzajemnie korzystną dla beneficjentów tego finansowania i Komisji oraz wykraczających poza sferę bieżących zadań służby publicznej, związanych z identyfikowaniem, przygotowywaniem, zarządzaniem, monitorowaniem, rewizją ksiąg i kontrolą programów i projektów, określonych w tytułach I i II;
2) kosztów rozpowszechniania rezultatów osiąganych w wyniku realizacji programów krajowych, badań i projektów pilotażowych, określonych w tytułach I i II.
Artykuł 11
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, odnoszące się w szczególności do spraw, o których mowa w art. 4, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury, ustanowiony na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 13
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 22 lipca 2000 r.
Artykuł 14
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 lipca 2000 r.
zmieniająca po raz drugi decyzje 1999/466/WE i 1999/467/WE ustanawiające status bydła oficjalnie wolnego odpowiednio od brucelozy i gruźlicy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1943)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/442/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/15/WE [2], w szczególności jej załącznik A sekcja I ust. 4 i załącznik A sekcja II ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/466/WE z dnia 15 lipca 1999 r. ustanawiająca status bydła oficjalnie wolnego od brucelozy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich oraz uchylająca decyzję 97/175/WE [3], zmieniona decyzją 2000/69/WE [4], przyznała ten status niektórym Państwom Członkowskim i ich regionom do dnia 30 czerwca 2000 r.
(2) Decyzja Komisji 1999/467/WE z dnia 15 lipca 1999 r. ustanawiająca status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich oraz uchylająca decyzję 97/76/WE [5], zmieniona decyzją 2000/69/WE, przyznała ten status niektórym Państwom Członkowskim i ich regionom do dnia 30 czerwca 2000 r.
(3) Przewidziane w powyższych decyzjach czasowe ograniczenia statusu bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy i brucelozy wprowadzono z powodu niespójności dat w różnych przepisach prawnych odnoszących się do systemu identyfikacji bydła.
(4) W oczekiwaniu na wejście w życie zmiany załączników A sekcja I ust. 4 lit. b) i A sekcja II ust. 7 lit. b) do dyrektywy 64/432/EWG, konieczne jest przedłużenie czasowego zatwierdzenia statusu bydła oficjalnie wolnego odpowiednio od gruźlicy i brucelozy dla stad z regionów wymienionych w załącznikach II do decyzji 1999/466/WE i 1999/467/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
W tytule załącznika II do decyzji 1999/466/WE wyrażenie "do dnia 30 czerwca 2000 r." zastępuje się wyrażeniem "do dnia 31 października 2000 r."
2.
W tytule załącznika II do decyzji 1999/467/WE wyrażenie "do dnia 30 czerwca 2000 r." zastępuje się wyrażeniem "do dnia 31 października 2000 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 18 maja 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/404/WE z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia Naukowego Komitetu Sterującego oraz decyzję 97/579/WE z dnia 23 lipca 1997 r. ustanawiającą komitety naukowe w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1343)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/443/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję 97/404/WE z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia Naukowego Komitetu Sterującego[1], w szczególności jej art. 3, 4 i 8,
uwzględniając decyzję 97/579/WE z dnia 23 lipca 1997 r. ustanawiającą komitety naukowe w dziedzinie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności[2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W lipcu 2000 r. dobiegną końca kadencje ośmiu członków Naukowego Komitetu Sterującego, którzy nie przewodniczą innym komitetom naukowym.
W listopadzie 2000 r. zakończą się kadencje członków ośmiu branżowych komitetów naukowych.
W związku z tym nowi członkowie tych komitetów będą musieli zostać powołani do Naukowego Komitetu Sterującego najpóźniej w lipcu 2000 r., a do branżowych komitetów naukowych - w listopadzie 2000 r.
Przed powołaniem nowych członków zachodzi konieczność uściślenia ustanawiających komitety decyzji, w świetle nabytego doświadczenia, w zakresie długości kadencji ich członków, zasad poufności i corocznego składania deklaracji interesów.
(2) W trakcie kadencji komitetów naukowych ich członkostwo może być częściowo odnawiane (zastępowanie członków ustępujących, zwiększanie liczby członków).
W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i spójności działań przedmiotowych komitetów wskazane jest skracanie kadencji nowych członków komitetów do długości pozostałej części kadencji innych członków komitetów.
Mając na uwadze ograniczony często czas trwania tych częściowych kadencji, podkreśla się, że zasada ograniczająca członkostwo do najwyżej dwóch kolejnych kadencji odnosi się jedynie do kadencji pełnych.
(3) Artykuł 4 decyzji 97/404/WE z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia Naukowego Komitetu Sterującego przewiduje obowiązek corocznego składania deklaracji interesów w celu zapewnienia niezależności Naukowego Komitetu Sterującego.
Zasadą tą powinna zostać objęta grupa ad hoc Naukowego Komitetu Sterującego, ustanowiona wspomnianą wyżej decyzją z dnia 10 czerwca w celu uwzględnienia stałego statusu tej grupy.
Nawet, jeżeli członkowie grupy ad hoc składają już coroczne deklaracje interesów zgodnie z regulaminem, zobowiązanie to należy uwzględnić w decyzji.
(4) Obowiązek zachowania poufności na mocy art. 8 decyzji 97/404/WE z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia Naukowego Komitetu Sterującego, dotyczy jedynie członków komitetu, podczas gdy art. 11 drugiej z wyżej wspomnianych decyzji z dnia 23 lipca 1997 r. ustanawiającej komitety naukowe, wprowadza obowiązek zachowania poufności zarówno przez członków komitetów, jak i przez ekspertów zewnętrznych.
Nawet jeżeli wprowadzony przez obie decyzje regulamin w zakresie obowiązku zachowania poufności obejmuje zarówno członków jak i ekspertów zewnętrznych, konieczne jest obecnie dostosowanie brzmienia wyżej wspomnianego art. 8 do brzmienia wyżej wspomnianego art. 11,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 97/404/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 3 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Kadencja członków NKS nie będących przewodniczącymi komitetów naukowych wynosi trzy lata.
Kadencja ta może zostać skrócona w akcie powołania członka, w celu zapewnienia, iż kadencje wszystkich członków upłyną jednocześnie.
Członkowie nie mogą urzędować dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.
Po upływie trzech lat pełnią swoją funkcję do czasu ich zastąpienia lub ponownego powołania."
2.
W art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Członkowie NKS i jego grupy ad hoc corocznie powiadamiają Komisję o wszelkich sprawach, które mogą być postrzegane jako zakłócające ich niezależność."
3.
Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Bez uszczerbku dla przepisów art. 287 Traktatu, zobowiązuje się członków oraz ekspertów zewnętrznych do nieujawniania informacji uzyskanych w toku prac NKS lub jednej z jego grup roboczych, jeśli zostaną oni powiadomieni, że informację tę należy traktować jako poufną."
Artykuł 2
W art. 5 decyzji 97/579/WE ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kadencja członków komitetów naukowych wynosi trzy lata.
Kadencja ta może zostać skrócona w akcie powołania członka, w celu zapewnienia, iż kadencje wszystkich członków upłyną jednocześnie.
Członkowie nie mogą urzędować dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.
Po upływie trzech lat pełnią swoją funkcją do czasu ich zastąpienia lub ponownego powołania."
Decyzja Komisji
z dnia 13 czerwca 2000 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie płyt powłokowych sprężonych nośnych drewnopochodnych prefabrykowanych i płyt zespolonych lekkich samonośnych prefabrykowanych
(notyfikowana jako dokument nr C (2000) 804)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/447/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, przy pomocy których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji, zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Parlamentu Ruropejskiego, Rady, Komisji, trybunału sprawiedliwości, trybunału obrachunkowego, komitetu ekonomiczno-społecznego oraz komitetu regionów
z dnia 20 lipca 2000 r.
w sprawie organizacji i działania Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
(2000/459/WE, EWWiS, Euratom)
PARLAMENT EUROPEJSKI,
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA,
TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI,
TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY,
KOMITET EKONOMICZNO-SPOŁECZNY,
KOMITET REGIONÓW,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 decyzji przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. w sprawie tymczasowego umiejscowienia niektórych instytucji i służb Wspólnot [1] ustanowił siedzibę Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "Urzędem") w Luksemburgu.
To postanowienie zostało wykonane decyzją 69/13/Euratom, EWWiS, EWG [2], zmienioną decyzją 80/443/EWG, Euratom, EWWiS [3].
(2) Rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r., które ma zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2779/98 [5], ustanawia przepisy szczególne dotyczące funkcjonowania Urzędu.
(3) Zasady regulujące działanie Urzędu muszą być dostosowane w taki sposób, żeby uwzględniały zmiany praktyk w zakresie kompetencji powierzonych organowi powołującemu.
(4) Znaczny postęp technologiczny w działalności wydawniczej musi być uwzględniony w działaniu Urzędu.
(5) Decyzja 69/13/Euratom, EWWiS, EWG została zmieniona w znacznym stopniu.
W związku z opracowywaniem nowych zmian, decyzję należy przeredagować dla jasności,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zadaniem "Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich" (Urzędu) jest wydawanie publikacji instytucji Wspólnot Europejskich oraz ich służb w optymalnych warunkach technicznych i finansowych, działając pod nadzorem tych instytucji.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
1. "wydawać": przygotowywać i rozpowszechniać publikacje w jakiejkolwiek formie i kształcie oraz za pomocą jakichkolwiek środków, obecnie lub w przyszłości;
2. "instytucje": Parlament Europejski, Rada, Komisja, Trybunał Sprawiedliwości, Trybunał Obrachunkowy, Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów;
3. "organy, urzędy i agencje": organy, urzędy oraz agencje ustanowione przez Traktaty lub zgodnie z Traktatami.
Artykuł 3
1.
Urząd wykonuje następujące zadania lub powierza ich wykonanie wykonawcom:
a) wydawanie Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich (Dziennik Urzędowy);
b) wydawanie innych publikacji dla instytucji Wspólnot Europejskich lub ich służb, bez wpływu na ust. 2 i 3;
c) wydawanie publikacji dla organów, urzędów i agencji na ich żądanie.
2.
Dokumenty wewnętrzne mogą być sporządzane i rozpowszechniane przez każdą instytucję.
3.
Instytucje, organy, urzędy i agencje mogą, w wyjątkowych okolicznościach, wydawać publikacje bez udziału Urzędu, gdyby taki udział znacznie podwyższył koszty lub gdy ze względów technicznych Urząd nie jest w stanie spełnić wymogu pilności w odniesieniu do publikacji wydawanych i rozpowszechnianych w bardzo krótkich terminach.
W takim przypadku instytucje niezwłocznie powiadamiają Komitet Zarządzający.
4.
Zadania Urzędu obejmują:
a) zestawianie dokumentów przeznaczonych do wydania;
b) przygotowywanie i sprawdzanie tekstów oraz innych elementów według instrukcji instytucji, organów, urzędów i agencji;
c) zawieranie umów z wykonawcami;
d) drukowanie pilnych dokumentów lub małych nakładów;
e) nadzorowanie prowadzonych prac;
f) kontrolę jakości;
g) monitorowanie finansowe umów z wykonawcami;
h) zatwierdzanie w zakresie jakości i ilości;
i) kontrolę rachunkowości, obejmującą poświadczanie upoważnień do płatności oraz wydawanie certyfikatów zgodnie z rozporządzeniem finansowym;
j) katalogowanie i archiwizację;
k) zarządzanie sprzedażą;
l) rozpowszechnianie publikacji.
Urząd dostarcza także instytucjom, organom, urzędom oraz agencjom wszystkich odpowiednich informacji technicznych, finansowych oraz handlowych w odniesieniu do prowadzonych projektów wydawniczych oraz zapewnia pomoc w sporządzaniu standardowych formularzy umów ogólnych.
5.
Decyzje dotyczące wydawania pozostają wyłącznie w zakresie kompetencji instytucji, organów, urzędów lub agencji.
Artykuł 4
1.
Ustanawia się Komitet Zarządzający Urzędu.
Każda instytucja posiada jeden głos w Komitecie.
2.
Komitet Zarządzający jest zwoływany z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek instytucji. Posiedzenia odbywają się co najmniej raz na sześć miesięcy.
3.
Decyzje Komitetu Zarządzającego podejmowane są zwykłą większością głosów, z wyjątkiem przypadków, gdy stwierdzono inaczej.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 ust. 5, w przypadku gdy Komitet Zarządzający ma podjąć decyzję odnoszącą się do publikacji tekstu jednej z instytucji, większość obejmuje głos oddany przez zainteresowaną instytucję.
Artykuł 5
1.
We wspólnym interesie instytucji, organów, urzędów i agencji, Komitet Zarządzający:
a) jednomyślną decyzją ustanawia zasady regulujące prowadzenie Urzędu;
b) jednomyślną decyzją ustanawia wytyczne polityki dotyczącej sprzedaży i bezpłatnego rozpowszechniania;
c) przedstawia instytucjom, organom, urzędom i agencjom jakiekolwiek sugestie dotyczące poprawy sprawnego funkcjonowania Urzędu;
d) zgodnie z procedurą budżetową przygotowuje prognozy dochodów i wydatków na podstawie projektu sporządzonego przez dyrektora Urzędu oraz przesyła je Komisji w celu ustanowienia prognoz dochodów i wydatków Komisji; jednocześnie przedstawia Komisji projekty jakichkolwiek poprawek, które uzna za konieczne, do planu dochodów i wydatków Urzędu;
e) określa rodzaj dodatkowych usług, które Urząd może świadczyć odpłatnie instytucjom, organom, urzędom i agencjom, oraz wysokość odpowiednich opłat;
f) określa rodzaj usług, w celu świadczenia których Urząd może zatrudnić wykonawców;
g) przygotowuje roczne sprawozdanie z zarządzania na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora, obejmujące pozycje dochodów i wydatków związanych z wykonaną pracą i usługami świadczonymi przez Urząd w świetle księgowości analitycznej; do dnia 1 maja każdego roku przesyła sprawozdanie z roku budżetowego właśnie zakończonego przez instytucje;
h) bierze udział w powoływaniu określonych urzędników, jak przewidziano w art. 6.
2.
Kompetencje Komitetu Zarządzającego w zakresie Dziennika Urzędowego obejmują:
a) zapewnienie, że właściwe organy każdej instytucji podejmują podstawowe decyzje, które mają mieć zastosowanie wspólnie przez instytucje korzystające z Dziennika Urzędowego oraz zapewnienie, że przyjęte decyzje są należycie wykonywane;
b) przesyłanie jakichkolwiek posiadanych wniosków zmierzających do ulepszenia struktury oraz prezentacji Dziennika Urzędowego;
c) przesyłanie wniosków instytucjom w celu zharmonizowania prezentacji tekstów do publikacji;
d) badanie jakichkolwiek trudności napotkanych w trakcie codziennych działań związanych z wydawaniem Dziennika Urzędowego oraz wydawanie niezbędnych instrukcji dla Urzędu oraz przesyłanie odpowiednich zaleceń do instytucji w celu przezwyciężenia tych trudności;
e) podejmowanie jednomyślnych decyzji, czy i w jakich okolicznościach publikacje pochodzące z zewnątrz mogą być zamieszczane w Dzienniku Urzędowym.
Przepisy te nie dotyczą jednakże publikacji wydanych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym;
f) zgodnie z art. 133 rozporządzenia finansowego, złożenie wniosku do Komisji o otworzenie rachunku bankowego w celu obsługi funduszy operacyjnych dla finansowania tych podstawowych czynności związanych z wydawaniem Dziennika Urzędowego, które zostały objęte podzleceniami.
3.
Komitet Zarządzający uchwala swój regulamin jednomyślną decyzją, po przedstawieniu go instytucjom.
Komitet powołuje przewodniczącego spośród swoich członków.
Artykuł 6
1.
Kompetencje organu powołującego dotyczące urzędników lub pracowników klas A 1, A 2, A 3 i LA 3 są wykonywane przez Komisję jak opisano poniżej.
Komisja nie powołuje urzędników klas A 1, A 2, A 3 i LA 3, jeżeli Komitet Zarządzający nie wydał pozytywnej opinii.
W przypadku stopni A 1 i A 2, opinia musi być jednomyślna.
Komitet Zarządzający jest ściśle zaangażowany w jakiekolwiek procedury, które należy przeprowadzić przed powołaniem urzędników lub innych pracowników klas A 1, A 2, A 3 i LA 3, w szczególności w przygotowanie zawiadomienia o wakatach, weryfikację wniosków oraz powoływanie Komisji selekcyjnych konkursów.
2.
Kompetencje organu powołującego dotyczące urzędników lub pracowników innych, niż określonych w ust. 1, są wykonywane przez Komisję.
Komisja może przekazać te kompetencje dyrektorowi Urzędu.
Komisja lub dyrektor Urzędu, jeżeli zostały mu przekazane kompetencje organu powołującego, informuje Komitet Zarządzający o wszystkich przypadkach powołania, zawarcia umowy, awansu lub postępowania dyscyplinarnego dotyczących urzędników lub pracowników innych niż wymienieni w ust. 1.
Jeżeli Komisja nie przekazała dyrektorowi Urzędu kompetencji organu powołującego tych urzędników lub pracowników, przedmiotowe akty są przyjmowane przez Komisję w oparciu o wnioski przedstawione przez dyrektora.
3.
Procedury administracyjne związane z aktami urzędowymi wymienionymi w ust. 1 i 2, oraz bieżące zarządzanie kadrami, w szczególności kwestie związane z przechodzeniem na emeryturę, ubezpieczenia chorobowego, wypadków przy pracy, pensji oraz urlopów, przeprowadza się w ten sam sposób, jak w przypadku pracowników Komisji zatrudnionych w Luksemburgu.
4.
Urzędnicy wszystkich instytucji wspólnotowych są powiadamiani o wakatach w Urzędzie we właściwym terminie.
Artykuł 7
1.
Środki przyznane dla Urzędu, których całkowita kwota wykazana jest w osobnej pozycji w sekcji budżetu odnoszącej się do Komisji, określone są szczegółowo w Załączniku do tej sekcji.
Załącznik ten jest w formie oświadczenia dochodów i wydatków dzielonych dalej w taki sam sposób, jak sekcje budżetu.
2.
Stanowiska w Urzędzie wymienione są w Załączniku do tabeli przedstawiającej personel Komisji.
3.
Każda instytucja, organ, urząd lub agencja działa w charakterze zarządzającego środkami przyznanymi w pozycji "koszty wydawania" w budżecie.
Koszty bezpłatnego rozpowszechniania publikacji pokrywa zainteresowana instytucja, organ, urząd lub agencja.
Komitet Zarządzający ustanawia procedury współpracy w zakresie księgowości między Urzędem a instytucjami, organami, urzędami oraz agencjami.
4.
Za odpłatne usługi świadczone przez Urząd wystawia się faktury, zgodnie z przepisami Komitetu Zarządzającego.
Na koniec roku budżetowego Komitet Zarządzający informuje organy budżetowe w Załączniku do pozycji budżetowej o podziale kwot w ten sposób uzyskanych.
5.
Urząd prowadzi osobne księgi dotyczące sprzedaży Dziennika Urzędowego i publikacji.
Przychody netto ze sprzedaży przekazywane są instytucjom, organom, urzędom i agencjom po zakończeniu roku budżetowego.
"Przychody netto ze sprzedaży" oznaczają: łączną sumę faktur pomniejszoną o koszty zarządzania, odzyskiwania i koszty pozostałe.
Artykuł 8
Dyrektor Urzędu jest odpowiedzialny za jego sprawne funkcjonowanie, działając z upoważnienia Komitetu Zarządzającego w ramach jego kompetencji.
Zapewnia usługi sekretariatu na rzecz Komitetu Zarządzającego, składa sprawozdania do Komitetu dotyczące wykonywania swoich obowiązków oraz jakiekolwiek wnioski dotyczące usprawnienia pracy Urzędu.
Sprawuje urzędową zwierzchność nad pracownikami Urzędu.
W przypadku gdy dyrektor jest nieobecny lub nieosiągalny, jego obowiązki, w drodze wyjątku od przepisów dotyczących zastępowania, wypełniane są przez pracownika Urzędu wyznaczonego przez Komitet Zarządzający.
Artykuł 9
Decyzja 69/13/Euratom, EWWiS, EWG traci moc.
Odniesienia do uchylonej decyzji należy traktować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 17 lipca 2000 r.
zmieniająca decyzję 1999/311/WE przyjmującą trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006)
(2000/460/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 1999/311/WE [4] Rada przyjęła trzeci etap programu współpracy transeuropejskiej w dziedzinie szkolnictwa wyższego (program Tempus III) (2000–2006).
(2) Program ten jest przeznaczony dla niestowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej uprawnionych do pomocy gospodarczej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 (program PHARE) [5] lub programu, który ma go zastąpić, oraz dla nowych niepodległych państw byłego Związku Radzieckiego i Mongolii, jak ustanowiono w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącym świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej [6] (które zastępuje stary program TACIS).
(3) Przypis dodany w art. 2 stanowi, że "obecnie" program jest przeznaczony dla Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
(4) Jest ważne, aby móc w przyszłości rozszerzyć zakres programu Tempus III na inne kraje w regionie, szczególnie na Chorwację,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 1999/311/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Program Tempus III jest przeznaczony dla niestowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej, które są uprawnione do pomocy gospodarczej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 (program PHARE) lub programu, który ma go zastąpić, i dla nowych państw niepodległych byłego Związku Radzieckiego i Mongolii, wymienionych w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 99/2000 (które zastępuje stary program TACIS).
Kraje te są dalej zwane "uprawnionymi krajami"."
2.
Skreśla się przypis 1.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 12 lipca 2000 r.
dotycząca świadectw zdrowia przy przywozie pszczół/uli, królowych i ich robotnic z państw trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1966)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/462/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 90/425/EWG[1], ostatnio zmienioną decyzją 95/176/WE[2], w szczególności jej art. 17 i 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/65/EWG należy określić państwa trzecie, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz pszczół/uli lub królowych (wraz z robotnicami) do Wspólnoty; niniejsze zezwolenie ma zastosowanie do każdego państwa trzeciego.
(2) Zgodnie z wymaganiami dyrektywy Rady 92/65/EWG należy opracować świadectwo zdrowia przy przywozie do Wspólnoty pszczół/uli, królowych i ich robotnic.
(3) Jeżeli zajdzie taka potrzeba, muszą być podjęte dodatkowe środki przeciwdziałania chorobom, w przypadku nowych lub egzotycznych chorób.
(4) Dyrektywa Rady 96/93/EWG[3] określa normy dotyczące wystawiania świadectw, niezbędne do uznania świadectw oraz zapobiegania nadużyciom; należy zapewnić, aby świadectwa wystawione według zasad i reguł stosowanych przez urzędników odpowiedzialnych za ich wydawanie w państwach trzecich dawały gwarancje odpowiadające co najmniej gwarancjom ustanowionym w niniejszej dyrektywie.
(5) Biorąc pod uwagę, że niniejszym zostaje utworzony nowy system regulujący wystawianie świadectw, należy zapewnić pewien czas na jego wprowadzenie w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz pszczół (Apis mellifera)/uli, królowych i ich robotnic z dowolnego państwa trzeciego tylko w przypadku, gdy odpowiadają one gwarancjom ustanowionym w świadectwie zdrowia, sporządzonym według wzoru zamieszczonego w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2000 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia MKH 65 61 (propoksykarbazon sodowy) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2006)
(2000/463/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/10/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (dalej zwana "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej MKH 65 61 (propoksykarbazon sodowy) została przedłożona przez Bayer AG władzom niemieckim w dniu 25 stycznia 2000 r.
(3) Wspomniane władze powiadomiły Komisję o wynikach wstępnego badania dokumentacji, aby zapewnić, że zawiera wszelkie informacje ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przedłożył dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja dotycząca MKH 65 61 (propoksykarbazon sodowy) została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 10 marca 2000 r.
(5) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg oficjalnego potwierdzenia na poziomie wspólnotowym, że każda dokumentacja spełnia wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(6) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, przy przestrzeganiu warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnej oraz środka ochrony roślin w świetle wymogów dyrektywy.
(7) Decyzja ta nie narusza możliwości zażądania od wnioskodawcy dalszych danych lub informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Żądanie ze strony Państwa Członkowskiego sprawozdawcy przedłożenia dalszych danych koniecznych do wyjaśnienia dokumentacji nie wpływa na termin przedłożenia sprawozdania, określonego w pkt 9.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej MKH 65 61 (propoksykarbazon sodowy).
(9) Niemcy przekażą wnioski z tych badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następująca dokumentacja zasadniczo spełnia wymogi dotyczące informacji ustanowione w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy z uwzględnieniem zamierzonych zastosowań:
dokumentacja przedłożona przez Bayer AG Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia MKH 65 61 (propoksykarbazon sodowy) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 10 marca 2000 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 czerwca 2000 r.
w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz jej tymczasowego stosowania
(2000/464/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską w szczególności jego art. 133, łącznie z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W imieniu Wspólnoty Europejskiej, Komisja wynegocjowała z Socjalistyczną Republiką Wietnamu, Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi, zwane dalej Porozumieniem w formie wymiany listów.
(2) To Porozumienie w formie wymiany listów, które zostało parafowane w dniu 31 marca 2000 r., powinno zostać podpisane w imieniu Wspólnoty.
(3) Właściwe jest stosowanie, na zasadzie wzajemności, tego Porozumienia w formie wymiany listów na warunkach tymczasowych począwszy od dnia 1 lipca 2000 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur, celem jej formalnego zawarcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty podpisanie Porozumienie w formie wymiany listów, pod warunkiem decyzji Rady odnośnie do zawarcia wymienionego Porozumienia.
Tekst wymienionego Porozumienia zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w imieniu Wspólnoty pod warunkiem jego zawarcia.
Artykuł 3
Porozumienie w formie wymiany listów stosuje się na zasadzie wzajemności na tymczasowych warunkach począwszy od dnia 1 lipca 2000 r. do czasu zakończenia odpowiednich procedur celem jego formalnego zawarcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2000 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do tymczasowego dopuszczenia do obrotu materiału siewnego niektórych gatunków niespełniających wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1782)
(2000/476/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE [2], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Szwecji ilość dostępnego materiału siewnego odmian jarych grochu zwyczajnego (Pisum sativum), odpowiedniego ze względu na krajowe warunki klimatyczne i spełniającego wymagania wymienionej dyrektywy, takie jak zdolność kiełkowania, jest niewystarczająca i dlatego potrzeby kraju nie mogą być zaspokojone.
(2) Niemożliwe jest zaspokojenie istniejącego popytu przy pomocy materiału siewnego z innych Państw Członkowskich lub z państw trzecich, które spełniałyby wszystkie wymagania ustanowione w tej dyrektywie.
(3) Dlatego Szwecja powinna zostać upoważniona do tymczasowego dopuszczenia do dnia 30 czerwca 2000 r. do obrotu grochu zwyczajnego odmiany Carneval, przyjmując mniej ostre wymagania.
(4) Ponadto pozostałe Państwa Członkowskie, które są w stanie dostarczyć Szwecji materiał siewny wyżej wymienionej odmiany, powinny zostać upoważnione do dopuszczenia do obrotu takiego materiału siewnego.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Szwecja zostaje upoważniona do dopuszczenia do obrotu na jej terytorium na okres upływający dnia 30 czerwca 2000 r. 50 ton kwalifikowanego materiału siewnego odmian jarych grochu zwyczajnego (Pisum sativum) odmiany Carnevalk, która nie spełnia wymogów określonych w dyrektywie 66/401/EWG, takich jak minimalna zdolność kiełkowania, pod warunkiem jednak, że będą spełnione następujące wymagania:
a) zdolność kiełkowania wynosi przynajmniej 72 %;
b) urzędowa etykieta określa zdolność kiełkowania potwierdzoną w sprawozdaniu z urzędowego badania materiału siewnego.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie inne niż wnioskujące Państwa Członkowskie są również upoważnione do dopuszczenia, na warunkach określonych w art. 1 i do celów zgodnych z intencjami wnioskującego Państwa Członkowskiego, do obrotu na swoich terytoriach materiału siewnego, który może zostać wprowadzony do obrotu na mocy niniejszej decyzji.
2.
Do celów stosowania ust. 1 dane Państwa Członkowskie zobowiązane są pomagać sobie wzajemnie w sprawach administracyjnych.
Wnioskujące Państwa Członkowskie są powiadamiane przez pozostałe Państwa Członkowskie o ich zamiarze dopuszczenia do obrotu określonego materiału siewnego, zanim zostanie wydane jakiekolwiek upoważnienie.
Wnioskujące Państwa Członkowskie mają prawo złożyć sprzeciw, jeśli cała ilość przewidziana niniejszą decyzją została już przydzielona.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o różnych ilościach materiału siewnego, oznakowanego i dopuszczonego do obrotu na ich terytoriach zgodnie z niniejszą decyzją.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 lipca 2000 r.
w sprawie wdrożenia europejskiego rejestru emisji zanieczyszczeń (EPER) zgodnie z art. 15 dyrektywy Rady 96/61/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC)
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2004)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/479/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [1], w szczególności jej art. 15 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 3 dyrektywy 96/61/WE nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek zbierania i dostarczania danych dotyczących głównych emisji i źródeł ich pochodzenia.
(2) Komisja będzie publikować rezultaty zbierania danych co trzy lata oraz ustanawia format i szczegóły przekazywania danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z procedurą zawartą w art. 19 dyrektywy 96/61/WE.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu, określonego w art. 19 dyrektywy 96/61/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie składają sprawozdania Komisji o emisjach ze wszystkich poszczególnych obiektów prowadzących jeden lub więcej rodzajów działalności wymienionych w Załączniku I do dyrektywy 96/61/WE.
2.
Sprawozdanie musi zawierać emisje do powietrza i wód wszystkich zanieczyszczeń, które przekraczają wartości progowe; zarówno zanieczyszczenia, jak i wartości progowe są wyszczególnione w załączniku A1.
3.
Dane o emisjach zgłasza się dla każdego obiektu zgodnie z formatem załącznika A2, z uwzględnieniem opisu wszystkich rodzajów działalności wymienionych w załączniku I do dyrektywy 96/61/WE wraz z odpowiednimi kategoriami źródeł i kodami NOSE-P wyszczególnionymi w załączniku A3.
4.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji całościowe sprawozdanie, zawierające dla danego kraju wartości ogółem wszystkich zgłaszanych emisji dla każdej z kategorii źródeł z rodzajami działalności z załącznika I i odpowiednim kodem NOSE-P, zgodnie z wyszczególnieniem w załączniku A3.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie składają sprawozdania co trzy lata.
2.
Pierwsze sprawozdanie Państw Członkowskich zostanie wysłane do Komisji w czerwcu 2003 r., dostarczając danych o emisjach za 2001 r. (lub też do wyboru za 2000 r. albo 2002 r., gdy dane za 2001 r. są niedostępne).
3.
Drugie sprawozdanie Państw Członkowskich zostanie wysłane do Komisji w czerwcu 2006 r., dostarczając danych o emisjach za 2004 r.
4.
Poczynając od roku T = 2008, w zależności od rezultatów drugiego cyklu sprawozdawczego, zachęca się Państwa Członkowskie do corocznego przesyłania następnych sprawozdań dla Komisji w grudniu roku T, dostarczając danych o emisjach za rok T-1.
Artykuł 3
1.
Komisja ułatwi organizację przez Państwa Członkowskie warsztatów przygotowawczych na szczeblu krajowym oraz przygotuje dokument zawierający wskazówki na temat wprowadzenia EPER do grudnia 2000 r. z udziałem przedstawicieli przemysłu i w konsultacji z Komitetem określonym w art. 19 dyrektywy 96/61/WE.
2.
Dokument zawierający wskazówki na temat wdrożenia EPER zajmie się szczegółami formatowania danych sprawozdawczych oraz poszczególnymi kwestiami, łącznie z interpretacją definicji, jakością danych, zarządzaniem danymi, odniesieniem do metodyki szacowania emisji i podlistami specyficznych dla poszczególnych sektorów zanieczyszczeń dla kategorii źródeł wyszczególnionych w załączniku A3.
3.
Po każdym cyklu sprawozdawczym Komisja opublikuje rezultaty sprawozdań Państw Członkowskich i dokona przeglądu procesu sprawozdawczego w ciągu sześciu miesięcy od terminów dostarczenia sprawozdań przez Państwa Członkowskie, wymienionych w art. 2.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przekazują wszystkie dane sprawozdawcze w formie elektronicznej.
2.
Komisja z pomocą Europejskiej Agencji Środowiska publicznie udostępni dane ze sprawozdań poprzez Internet.
3.
Szczegółowe definicje używane w związku ze sprawozdawczością o emisjach są podane w załączniku A4.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 lipca 2000 r.
w sprawie przyjęcia przez Wspólnotę Europejską zmiany do Porozumienia w sprawie powołania do życia Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego w celu ustanowienia niezależnego budżetu dla tej organizacji
(2000/487/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, wraz z art. 300 ust. 2, zdanie pierwsze, oraz ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska jest członkiem Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM) [3]
(2) Gospodarka zasobami rybnymi w Morzu Śródziemnym wymaga podjęcia działań na szczeblu wielostronnym w celu uregulowania działań połowowych na pełnym morzu.
Współpraca międzynarodowa może mieć korzystny wpływ na rozwój akwakultury GFCM jest odpowiednią strukturą ramową dla tych działań.
(3) GFCM przyjęła ostatnio zmiany mające na celu wprowadzenie w życie tych działań poprzez powołanie Naukowego Komitetu Doradczego, który spotyka się raz w roku.
Nowa działalność tej organizacji wymaga niezbędnych środków finansowych.
(4) GFCM w całości zależna jest od budżetu Organizacji ds. Żywności i Rolnictwa (FAO).
Ograniczenia nakładane na ten budżet oznaczają, że brak finansowania dla nowej działalności GFCM, niezbędnej do pełnienia jej nowej wzmocnionej roli.
Dlatego też GFCM musi mieć swój własny niezależny budżet.
(5) Na spotkaniu w dniach 13–16 października 1997 r. GFCM przyjęła zmiany do tekstu porozumienia, ustanawiające niezależny budżet.
Wspomniany budżet stanowi nowe zobowiązanie nałożone na strony umawiające się należące do GFCM, w rozumieniu art. X.2 Porozumienia powołującego do życia GFCM.
(6) Te nowe zobowiązania mogą wejść w życie dopiero po akceptacji przez dwie trzecie liczby członków Komisji GFCM, a w odniesieniu do poszczególnych członków, jedynie po ich akceptacji przez danego członka.
(7) Wspólnota powinna więc przyjąć instrument akceptacji niezależnego budżetu GFCM,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
1.
Wspólnota akceptuje ustanowienie niezależnego budżetu dla Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego, zgodnie z instrumentem przedstawionym w załączniku I.
2.
Tekst zmienionego Porozumienia oraz poprawione przepisy Procedur Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego, w tym postanowienia odnośnie do niezależnego budżetu, przedstawiono w załączniku II.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1997)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/496/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży dwuskorupowych [1], ostatnio zmieniona decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją Komisji 97/467/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2000/329/WE [4], sporządzone zostały tymczasowe wykazy zakładów produkujących mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka.
(2) Słowenia przesłała wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka, w odniesieniu do którego odpowiedzialne organy poświadczają, iż zakład spełnia przepisy wspólnotowe.
(3) Z tego powodu można sporządzić wykaz zakładów produkujących mięso królicze i mięso dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka w odniesieniu do Słowenii.
(4) W związku z powyższym decyzja 97/467/WE powinna zostać zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika decyzji 97/467/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 25 lipca 2000 r.
zmieniająca decyzję 93/42/EWG dotyczącą dodatkowych gwarancji odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy w stosunku do bydła przeznaczonego do pewnych części terytorium Wspólnoty nie dotkniętych tą chorobą oraz uchylająca decyzje 95/109/WE i 98/580/WE
(notyfikowana jako dokument numer C(2000) 2260)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/502/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną1, ostatnio zmieniona dyrektywą Rady 2000/20/WE2, w szczególności jej art. 9 i art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 93/42/EWG3, ostatnio zmieniona decyzją 1999/579/WE4, przyznaje dodatkowe gwarancje w odniesieniu do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła w stosunku do bydła nie dotkniętego tą chorobą przeznaczonego do Danii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
(2) W celu zapewnienia postępów i pomyślnego zakończenia programu zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła, prowincja Bolzano we Włoszech otrzymała niektóre dodatkowe gwarancje na mocy decyzji Komisji 95/109/WE5, ostatnio zmienionej decyzją 1999/579/WE.
(3) Włochy uważają obecnie prowincję Bolzano za niedotkniętą zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicy bydła i przedłożyły Komisji dokumentację potwierdzającą.
(4) Władze Włoch stosują krajowe zasady przemieszczania bydła, co najmniej równoważne zasadom przewidzianym w niniejszej decyzji.
(5) Właściwe jest zaproponowanie pewnych dodatkowych gwarancji w celu zachowania postępów osiągniętych w prowincji Bolzano we Włoszech oraz odpowiednia zmiana Załącznika do decyzji 93/42/EWG.
(6) W świetle zaproponowanych środków decyzja 95/109/WE musi zostać uchylona.
(7) Program zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła we Włoszech, szczególnie w prowincji Bolzano, został zatwierdzony decyzją Komisji 98/580/WE6 na trzy lata. W świetle zaproponowanych środków ta decyzja musi zostać uchylona.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 2000 r.
zmieniająca załącznik IV do dyrektywy Rady 90/539/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych oraz zmieniająca decyzję 96/482/WE, ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu drobiu i jaj wylęgowych innych gatunków niż ptaki bezgrzebieniowe i ich jaj pochodzących z państw trzecich z uwzględnieniem środków zdrowotnych stosowanych przy ich przywozie
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2261)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/505/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/90/WE [2], w szczególności jej art. 23 ust. 1, art. 24, 26 ust. 2, art. 27a i art. 34,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r., ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/482/WE [5], ostatnio zmieniona decyzją 1999/549/WE [6], ustanawiająca wymagania dotyczące zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu drobiu i jaj wylęgowych innych gatunków niż ptaki bezgrzebieniowe i ich jaj pochodzących z państw trzecich z uwzględnieniem środków zdrowotnych stosowanych przy ich przywozie.
(2) W świetle doświadczeń zdobytych w okresie stosowania wprowadzonych środków, konieczne jest zmodyfikowanie warunków, na jakich odbywa się handel w ramach Wspólnoty pisklętami jednodniowymi pochodzącymi z jaj wylęgowych przywożonych z państw trzecich.
Modyfikacja ta powinna umożliwiać Państwom Członkowskim wysyłkę piskląt jednodniowych do gospodarstw znajdujących się w innym Państwie Członkowskim, gwarantując jednocześnie, że w takich wypadkach będzie stosowana izolacja po przywozowa.
(3) Dlatego konieczna jest zmiana wzoru świadectwa, ustanowionego w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG oraz w decyzji 96/482/WE odpowiednio.
(4) Konieczne jest, aby właściwy organ Państwa Członkowskiego wysyłki, informował właściwy organ państwa ostatecznego miejsca przeznaczenia piskląt jednodniowych, za pośrednictwem systemu Animo o wymogach zdrowotnych zwierząt, dotyczących niezbędnego okresu izolacji, jaki należy zastosować w danym wypadku.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik IV wzór 2 dyrektywy 90/539/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W art. 3 ust. 1 decyzji 96/486/WE dodaje się tekst w brzmieniu:
"Jeżeli pisklęta jednodniowe nie są chowane w tym samym Państwie Członkowskim, które przywoziło jaja wylęgowe, zostają one bezpośrednio przewiezione do gospodarstwa przeznaczenia określonego w ppkt 9.2 świadectwa zdrowia w załączniku IV wzór 2 do dyrektywy Rady 90/539/EWG, i pozostają tam w przez okres co najmniej trzech tygodni, licząc od dnia wylęgu." .
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się do przesyłek piskląt jednodniowych, zatwierdzonych od dnia 1 października 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 31 lipca 2000 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Norwegią dotyczącego rozszerzenia wspólnej sieci łączności/wspólnego systemu połączeń (CCN/CSI) w ramach Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej
(2000/506/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wprowadzenie skomputeryzowanego systemu przyjętego decyzją nr 1/1999 Wspólnego Komitetu WE/EFTA ds. Wspólnego Tranzytu [1] wymaga utworzenia międzynarodowej sieci komputerowej w celu umożliwienia wymiany informacji między właściwymi organami Umawiających się Stron w ramach Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [2], zwanej dalej "Konwencją".
(2) Wspólnota Europejska utworzyła już wspólną sieć łączności/wspólny system połączeń (CCN/CSI), który spełnia konieczne wymagania.
(3) Decyzja nr 2/1999 Wspólnego Komitetu WE/EFTA ds. Wspólnego Tranzytu przewiduje, że CCN/CSI stosują Umawiające się Strony Konwencji [3] oraz że udział finansowy krajów partnerskich oraz inne związane z tym problemy będą rozstrzygane w drodze wzajemnego porozumienia między Wspólnotą a każdym krajem partnerskim.
(4) W dniu 22 października 1999 r. Rada upoważniła Komisję Wspólnot Europejskich do przeprowadzenia negocjacji z każdym krajem partnerskim spoza Wspólnoty będącym Umawiającą się Stroną Konwencji w sprawie Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie rozszerzenia CCN/CSI z każdym krajem partnerskim.
(5) Komisja przeprowadziła negocjacje w sprawie rozszerzenia CCN/CSI na Norwegię.
(6) Zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące niniejszego rozszerzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Norwegią dotyczące rozszerzenia wspólnej sieci łączności/wspólnego systemu połączeń (CCN/CSI) w ramach Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby umocowanej/osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w celu nadania mu mocy wiążącej dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja NR 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 14 lutego 2000 r.
ustanawiająca program "Kultura 2000"
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 151 ust. 5 tiret pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 9 grudnia 1999 r. [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kultura przedstawia wielką wartość samą w sobie dla wszystkich ludzi w Europie, jest podstawowym elementem integracji europejskiej i przyczynia się do afirmacji i żywotności europejskiego modelu społeczeństwa oraz wpływu Wspólnoty na arenie międzynarodowej.
(2) Kultura jest jednocześnie czynnikiem ekonomicznym i czynnikiem integracji społecznej i obywatelskiej; z tego powodu odgrywa ona istotną rolę wobec nowych wyzwań stojących przed Wspólnotą, takich jak globalizacja, społeczeństwo informacyjne, jedność społeczna oraz tworzenie nowych miejsc pracy.
(3) Ze względu na konieczność sprostania potrzebom wymiaru kulturowego w Unii Europejskiej Wspólnota musi uwzględniać w swych działaniach aspekty kulturalne zgodnie z przepisami Traktatu innymi niż art. 151, w szczególności w celu poszanowania i wspierania różnorodności kultur wchodzących w jej skład, w tym kontekście Komisja powinna zachęcać do upowszechniania informacji o możliwościach, jakie stwarzają dla przemysłu kulturalnego fundusze strukturalne zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [4] oraz podjąć badania w tym celu.
(4) Ze względu na rosnącą wagę kultury dla społeczeństwa europejskiego oraz na zadania stojące przed Wspólnotą u progu XXI wieku istotne jest zwiększenie skuteczności i spójności środków wspólnotowych w zakresie kultury poprzez zaproponowanie jednolitych wytycznych i ram programowych na okres 2000-2004, mając na uwadze potrzebę większego uwzględnienia kultury w politykach wspólnotowych; z tego względu decyzja Rady z dnia 22 września 1997 r. dotycząca przyszłości działalności kulturalnej w Europie [5], wzywa Komisję do złożenia wniosków w celu ustanowienia jednolitego instrumentu programowania i finansowania, mającego na celu wykonanie art. 151 Traktatu.
(5) Jeśli obywatele w pełni wspierają i uczestniczą w integracji europejskiej, większy nacisk należy położyć na podkreślenie ich wspólnych wartości i korzeni kulturowych jako kluczowego elementu ich tożsamości i przynależności do społeczeństwa opartego na zasadzie wolności, demokracji, tolerancji i solidarności; niezbędne jest osiągnięcie lepszej równowagi między aspektem ekonomicznym a kulturalnym we Wspólnocie, tak aby aspekty te mogły się uzupełniać i równoważyć.
(6) Traktat zobowiązuje Unię Europejską do tworzenia bliższych związków między narodami Europy oraz przyczyniania się do rozkwitu kultur Państw Członkowskich, z poszanowaniem ich różnorodności narodowej i regionalnej, jednocześnie podkreślając znaczenie wspólnego dziedzictwa kulturowego; należy poświęcać specjalną uwagę ochronie pozycji małych kultur europejskich i języków mniej używanych.
(7) Wspólnota w konsekwencji zaangażowana jest w prace nad rozwojem przestrzeni kulturowej wspólnej dla narodów europejskich, otwartej, zróżnicowanej i powstałej na zasadzie pomocniczości, współpracy między wszystkimi zaangażowanymi w sektorze kulturowym, promowaniu ram legislacyjnych sprzyjających działaniom kulturalnym oraz zapewnieniu przestrzegania różnorodności kulturowych, a także zintegrowaniu wymiaru kulturalnego do polityk Wspólnoty zgodnie z art. 151 ust. 4 Traktatu.
(8) Aby ta wspólna przestrzeń kulturowa narodów Europy stała się faktem, potrzebne jest pobudzanie twórczych działań, wspieranie dziedzictwa kulturowego w wymiarze europejskim, zwiększanie wzajemnej świadomości historycznej i kulturowej narodów europejskich, a także wspieranie wymiany kulturowej w celu poprawy upowszechniania wiedzy oraz stymulacji współpracy i działań twórczych.
(9) W tym kontekście istnieje potrzeba wspierania bliższej współpracy z zaangażowanymi w działania kulturalne poprzez zachęcanie ich do zawierania umów o współpracy, w celu realizowania wspólnych projektów, większe wspieranie docelowych środków o wysokim profilu europejskim, a także zapewnianie wsparcia dla szczególnych innowacyjnych środków oraz zachęcanie do wymiany i dialogu na wybrane tematy istotne dla Europy.
(10) Programy kulturalne Kaleidoscope, Ariane i Raphael, określone kolejno w decyzji nr 719/96/WE [6], decyzji nr 2085/97/WE [7] i decyzji nr 2228/97/WE [8] Parlamentu Europejskiego i Rady, wyznaczyły pierwszy pozytywny etap we wdrażaniu działań wspólnotowych w dziedzinie kultury; jednakże starania kulturalne Wspólnoty powinny być uproszczone i wzmocnione na podstawie rezultatów oceny i dokonań wyżej wspomnianych programów.
(11) Zgodnie z komunikatem Komisji "Agenda 2000" należy zwiększyć skuteczność środków na poziomie wspólnotowym, w szczególności poprzez skoncentrowanie dostępnych zasobów polityki wewnętrznej, włączając działania kulturalne.
(12) Znaczne doświadczenia zostały zdobyte, w szczególności poprzez ocenę pierwszych programów kulturalnych, szeroką konsultację ze wszystkimi zainteresowanymi stronami oraz jako rezultat forum kulturalnego Unii Europejskiej, które odbyło się w dniach 29 i 30 stycznia 1998 r.
(13) Działania Wspólnoty w dziedzinie kultury powinny uwzględniać specyficzny charakter, a więc również specyficzne potrzeby obszaru kulturowego.
(14) Konkluzje Rady Europejskiej na szczycie w Kopenhadze w dniach 21 i 23 czerwca 1993 r. wezwały do otwarcia programów wspólnotowych dla państw Europy Środkowej i Wschodniej, które podpisały układy stowarzyszeniowe; Wspólnota podpisała z niektórymi państwami trzecimi umowy o współpracy zawierające klauzulę dotyczącą kultury.
(15) Niniejsza decyzja dlatego ustanawia jednolity instrument finansowania i programowania współpracy kulturalnej zatytułowany "Kultura 2000" na okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
(16) Niniejsza decyzja ustanawia na cały czas trwania programu ramy finansowe, tworzące podstawowe odniesienie w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej oraz usprawnienia procedury budżetowej [9].
(17) Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10].
(18) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ustanowionymi w art. 5 Traktatu, jako że cele niniejszego działania nie mogą być osiągnięte w zadowalający sposób przez Państwa Członkowskie, dlatego ze względu na szeroki zakres i skalę skutków mogą zostać lepiej zrealizowane przez Wspólnotę; niniejsza decyzja ogranicza się do niezbędnego minimum wymaganego dla osiągnięcia celów i nie wychodzi ponad to, co konieczne do osiągnięcia celu.
(19) Program "Kultura 2000" powinien być jedynym programem działającym od roku 2000 w zakresie kultury, dlatego decyzja nr 2228/97/WE powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Czas trwania i cele
Jednolity instrument finansowania i programowania współpracy kulturalnej, zwany dalej "Kultura 2000", zostaje niniejszym ustanowiony na okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
Program "Kultura 2000" przyczynia się do promowania przestrzeni kulturowej wspólnej dla narodów europejskich.
W tym kontekście wspiera on współpracę twórców, działaczy kultury, prywatnych i publicznych promotorów, działania sieci kulturalnych oraz innych partnerów, a także instytucji kulturalnych Państw Członkowskich i innych państw uczestniczących, w celu osiągnięcia następujących celów:
a) promocja dialogu kulturalnego i wzajemnego poznawania kultury i historii narodów europejskich;
b) promocja twórczości i ponadnarodowego upowszechniania kultury oraz przemieszczania się artystów, twórców, innych działaczy kultury i profesjonalistów oraz ich prac, ze szczególnym naciskiem na młodych i społecznie pokrzywdzonych oraz na różnorodność kulturową;
c) podkreślanie różnorodności kulturowej i rozwój nowych form ekspresji kulturalnej;
d) dzielenie i podkreślanie, na poziomie europejskim, wspólnego dziedzictwa kulturowego o znaczeniu europejskim; upowszechnianie wiedzy i promowanie dobrych praktyk dotyczących ochrony i zabezpieczania tego dziedzictwa;
e) uwzględnianie roli kultury w rozwoju społeczno-gospodarczym;
f) popieranie międzykulturowego dialogu i wzajemnej wymiany między kulturami europejskimi a pozaeuropejskimi;
g) wyraźne uznanie kultury jako czynnika ekonomicznego oraz jako czynnika w społecznej integracji i obywatelstwie;
h) poprawa dostępu do uczestnictwa kulturalnego w Unii Europejskiej dla możliwie największej liczby obywateli.
Program "Kultura 2000" wspiera dalsze skuteczne związki z przedsięwzięciami wykonawczymi w ramach innych polityk wspólnotowych, które mają oddziaływanie kulturalne.
Artykuł 2
Rodzaje działań i wydarzeń kulturalnych
Osiągnięcie celów wymienionych w art. 1 odbywa się z zastosowaniem następujących środków:
a) szczególnie nowatorskie i/lub eksperymentalne działania;
b) zintegrowane działania objęte wieloletnimi umowami o współpracy kulturalnej;
c) szczególne wydarzenia kulturalne o wymiarze europejskim i/lub międzynarodowym.
Działania oraz ich środki wykonawcze opisane są w załączniku I. Istnieją działania pionowe (dotyczące jednej dziedziny kultury) lub działania poziome (łączące kilka dziedzin kultury).
Artykuł 3
Budżet
Ramy finansowe dla wdrożenia programu "Kultura 2000" w okresie określonym w art. 1 ustala się niniejszym na 167 mln EUR.
Wartość rocznych środków zatwierdzają władze budżetowe w ramach limitów finansowych.
Artykuł 4
Wykonanie
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, odnoszące się do spraw wymienionych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 5 ust. 2:
a) priorytety i ogólne wytyczne dla wszystkich przedsięwzięć opisanych w załączniku I oraz rocznym programie z niego wynikającym;
b) ogólna równowaga wszystkich działań;
c) zasady selekcji i kryteria dla różnych typów projektów opisanych w załączniku I działanie I.1, I.2 i I.3,
d) wsparcie finansowe, udzielone przez kwoty wspólnotowe, czas trwania, dystrybucja i beneficjenci;
e) szczegółowe procedury monitorowania i oceny niniejszego programu, wraz z wnioskami z oceny sprawozdania przewidzianego w art. 8 oraz wszystkie inne działania przystosowujące program "Kultura 2000", wynikające ze sprawozdania.
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, odnoszące się do wszystkich innych kwestii, przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 5 ust. 3.
Artykuł 5
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet.
2.
Tam, gdzie dokonano odwołania do tego ustępu, mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
Tam, gdzie dokonano odwołania do tego ustępu, mają zastosowanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
4.
Komitet przyjmuje własne zasady procedury.
Artykuł 6
Zgodność i komplementarność
Wykonując program "Kultura 2000", Komisja zapewnia, we współpracy z Państwami Członkowskimi, całkowitą spójność i komplementarność z odnośnymi politykami Wspólnoty i działaniami mającymi wpływ w zakresie kultury.
Może to dotyczyć możliwości włączenia komplementarnych projektów finansowanych za pośrednictwem innych programów wspólnotowych.
Artykuł 7
Państwa trzecie i organizacje międzynarodowe
W programie "Kultura 2000" mogą uczestniczyć państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Cypru, a także państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w umowach stowarzyszeniowych lub dodatkowych protokołach do umów stowarzyszeniowych, odnoszących się do uczestnictwa w programach wspólnotowych, które zostały lub będą zawarte z tymi państwami.
Program "Kultura 2000" dopuszcza również współpracę z państwami trzecimi, które zawarły umowy stowarzyszeniowe lub umowy o współpracy, zawierające klauzule dotyczące kultury, na podstawie dodatkowych funduszy dostępnych zgodnie z procedurami, które będą uzgodnione z tymi państwami.
Program "Kultura 2000" dopuszcza wspólne działanie właściwych w dziedzinie kultury organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO czy Rada Europy, na podstawie wspólnych wkładów i zgodnie z różnymi zasadami dla każdej instytucji czy organizacji, w zakresie realizacji działań i wydarzeń kulturalnych wymienionych w art. 2.
Artykuł 8
Ocena i monitorowanie
Nie później niż dnia 31 grudnia 2002 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów szczegółową ocenę sprawozdania z wyników programu "Kultura 2000", uwzględniając jego cele, zaopatrzone w miarę potrzeb w propozycję poprawek do niniejszej decyzji.
Wraz z zakończeniem programu "Kultura 2000" Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie dotyczące jego wdrożenia.
Ponadto Komisja corocznie przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz Komitetowi Regionów krótkie sprawozdanie monitorujące stan wykonania programu "Kultura 2000".
Powyższe sprawozdania podkreślają w szczególności tworzenie dodatkowych wartości, szczególnie o charakterze kulturalnym, oraz społeczno-gospodarcze konsekwencje finansowego wsparcia Wspólnoty.
Artykuł 9
Uchylenie
Niniejszym z dniem 1 stycznia 2000 r. decyzja nr 2228/97/WE traci moc.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2000 r.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 2000 r.
na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie właściwej ochrony danych osobowych w Szwajcarii
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2304)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/518/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 25 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane zapewnić, że przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego następuje wyłącznie wtedy, gdy zainteresowane państwo trzecie gwarantuje odpowiedni poziom ochrony oraz, jeśli przed przekazaniem danych, dostosowane zostaną prawa Państwa Członkowskiego wykonujące inne przepisy dyrektywy.
(2) Komisja może stwierdzić, że państwo trzecie gwarantuje właściwy poziom ochrony.
W takim przypadku dane osobowe można przekazywać z Państw Członkowskich bez konieczności zapewniania dodatkowych gwarancji.
(3) Na mocy dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych należy ocenić w świetle wszystkich okoliczności związanych z czynnościami przekazywania danych lub ciągiem czynności przekazywania danych oraz w odniesieniu do określonych warunków.
Grupa Robocza ds. Ochrony Osób Prywatnych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, ustanowiona na mocy tej dyrektywy, wydała wytyczne w sprawie dokonywania takich ocen [2].
(4) W warunkach zróżnicowanego podejścia państw trzecich do ochrony danych należy przeprowadzić ocenę adekwatności, natomiast wszelkie decyzje podjęte w oparciu o art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE należy wprowadzić w życie w sposób, który, w świetle aktualnych międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, ani arbitralnie, ani z nieusprawiedliwionych powodów, nie dyskryminuje państw trzecich ani nie prowadzi do dyskryminacji między państwami trzecimi, ani też żadnego z państw trzecich, w których obowiązujące prawa nie powodują ani nie stanowią ukrytej bariery na drodze wymiany handlowej.
(5) W odniesieniu do Konfederacji Szwajcarii normy prawne w zakresie ochrony danych osobowych mają wiążący skutek prawny zarówno na poziomie federalnym, jak i na poziomie kantonu.
(6) Konstytucja Federalna, zmieniona przez referendum z dnia 18 kwietnia 1999 r., wprowadzona w życie z dniem 1 stycznia 2000 r., gwarantuje każdej osobie prawo do poszanowania prywatności oraz do ochrony przed nieprawidłowym wykorzystywaniem danych osobowych jej dotyczących w szczególności.
Na podstawie poprzedniej Konstytucji, która nie zawierała żadnego przepisu w tym zakresie, Sąd Federalny sformułował orzecznictwo ustanawiające zasady ogólne mające zastosowanie do przetwarzania danych osobowych, uwzględniając w szczególności jakość przetwarzanych danych, prawo dostępu do nich dla osób, których te dane dotyczą, oraz prawo tych osób do żądania wprowadzenia w nich zmian lub zniszczenia danych.
Zasady te mają charakter wiążący, zarówno dla Federacji, jak i każdego kantonu.
(7) Szwajcarską ustawę o ochronie danych osobowych z dnia 19 czerwca 1992 r. wprowadzono w życie z dniem 1 lipca 1993 r.
Przepisy wykonawcze dotyczące określonych przepisów ustawy, w szczególności, prawa dostępu do danych osobowych osób zainteresowanych, obowiązku powiadamiania niezależnego organu nadzorczego o przetwarzaniu oraz przekazywaniu danych do państwa obcego, ustanowiono na mocy zarządzenia Rady Federalnej.
Ustawa ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez organy federalne oraz przez cały sektor prywatny, a także do przetwarzania wykonywanego przez organy kantonów na mocy prawa federalnego w przypadku, gdy takie przetwarzanie nie podlega przepisom kantonu w sprawie ochrony danych.
(8) Większość z kantonów przyjęło ustawodawstwo w sprawie ochrony danych osobowych w obszarach, w odniesieniu do których posiadają one odpowiednie kompetencje, w szczególności w odniesieniu do szpitali państwowych, placówek edukacyjnych, bezpośrednich organów podatkowych kantonu oraz policji.
W pozostałych kantonach przetwarzanie danych osobowych podlega aktom wykonawczym lub zasadom orzecznictwa kantonalnego.
Niezależnie od źródła oraz treści przepisów obowiązujących w kantonach, lub nawet, jeśli takie przepisy nie istnieją, kantony muszą stosować się do zasad konstytucyjnych.
W obszarach swoich kompetencji władze kantonów mogą mieć obowiązek przekazania danych osobowych organom administracji państwowej w krajach sąsiadujących, głownie do celów wzajemnej pomocy zmierzającej do zagwarantowania istotnych interesów państwa lub, w przypadku szpitali państwowych, w celu ochrony nadrzędnych swobód osób zainteresowanych.
(9) W dniu 2 października 1997 r. Szwajcaria ratyfikowała Konwencję Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (Konwencja nr 108) [3], której celem jest zwiększenie ochrony danych osobowych oraz zagwarantowanie swobodnego przepływu danych osobowych między umawiającymi się stronami, z zastrzeżeniem wszelkich wyjątków, które strony te mogą określić.
Mimo że Konwencja nie ma bezpośredniego zastosowania, stanowi ona wykładnię zobowiązań międzynarodowych zarówno Federacji, jak i kantonów.
Zobowiązania te dotyczą nie tylko podstawowych zasad ochrony danych osobowych, które każda z umawiających się stron musi wprowadzić w ramach swojego wewnętrznego prawodawstwa, ale także mechanizmów współpracy między umawiającymi się stronami.
W szczególności właściwe władze szwajcarskie muszą dostarczyć władzom pozostałych stron umowy, które tego żądają, wszelkich informacji w sprawie prawa i praktyk administracyjnych dotyczących ochrony danych osobowych oraz informacji dotyczących wszelkich szczególnych przypadków automatycznego przetwarzania danych osobowych.
Muszą one również udzielić pomocy każdej osobie mieszkającej za granicą w egzekwowaniu jej prawa do uzyskiwania informacji na temat przetwarzania danych, które jej dotyczą, jej prawa do dostępu do jej danych osobowych oraz do zwracania się z prośbą o wprowadzenie zmian lub usunięcie danych, a także prawa do korzystania z sądowych środków odwoławczych.
(10) Aby zagwarantować ochronę interesów publicznych, normy prawne mające zastosowanie w Szwajcarii obejmują wszystkie podstawowe zasady niezbędne do zapewnienia właściwego poziomu ochrony osobom fizycznym, nawet jeśli przewidziano również wyjątki oraz ograniczenia.
Stosowanie tych norm jest gwarantowane przez sądowe środki odwoławcze oraz przez niezależną kontrolę przeprowadzaną przez takie organy, jak urząd Komisarza Federalnego, posiadający kompetencje w zakresie przeprowadzania śledztwa i podejmowania działań interwencyjnych.
Ponadto przepisy ustawodawstwa szwajcarskiego dotyczącego odpowiedzialności cywilnej mają zastosowanie w przypadku nieuprawnionego przetwarzania szkodliwego dla osób zainteresowanych.
(11) W interesie przejrzystości i w celu zabezpieczenia zdolności właściwych organów w Państwach Członkowskich do zagwarantowania osobom prywatnym ochrony w zakresie przetwarzania ich danych osobowych konieczne jest określenie w niniejszej decyzji wyjątkowych okoliczności, w których uzasadnione może być zawieszenie przepływu danych szczególnych, niezależnie od uznania poziomu ochrony za właściwy.
(12) Grupa Robocza ds. Ochrony Osób Prywatnych w zakresie przetwarzania danych osobowych, ustanowiona na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE, wydała opinie w sprawie poziomu ochrony stosowanego przez prawo szwajcarskie, uwzględnione w niniejszej decyzji [4].
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 31 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE, w odniesieniu do wszystkich działań wchodzących w zakres niniejszej dyrektywy, uznaje się, iż Szwajcaria zapewnia właściwy poziom ochrony danych osobowych przekazywanych ze Wspólnoty.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy wyłącznie właściwości ochrony w Szwajcarii, z punktu widzenia spełniania wymogów art. 25 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE i nie dotyczy pozostałych warunków ani ograniczeń w wykonywaniu innych przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących przetwarzania danych osobowych w Państwach Członkowskich.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla ich kompetencji do podejmowania działań zmierzających do zagwarantowania zgodności z przepisami krajowymi przyjętymi zgodnie z przepisami innymi niż zawarte w art. 25 dyrektywy 95/46/WE właściwe władze w Państwach Członkowskich mogą wykonywać obecne uprawnienia do zawieszenia przepływu danych do ich odbiorców w Szwajcarii w celu ochrony osób prywatnych w odniesieniu do przetwarzania ich danych osobowych w przypadku, gdy:
a) właściwy organ szwajcarski ustalił, że odbiorca narusza obowiązujące normy ochrony; lub
b) istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że normy ochrony są naruszane; istnieją uzasadnione podstawy, aby domniemywać, iż właściwy organ szwajcarski nie podejmuje lub nie podejmie właściwych i natychmiastowych kroków zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy; dalsze przekazywanie danych spowodowałoby realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody osobom, których dotyczą dane osobowe, a właściwe organy w Państwie Członkowskim podjęły odpowiednie w tych okolicznościach wysiłki w celu dostarczenia stronie odpowiedzialnej za przetwarzanie ustanowione w Szwajcarii powiadomienia o powyższym oraz umożliwienia jej udzielenia odpowiedzi.
Zawieszenie przepływu danych ustaje z chwilą, gdy normy ochrony zostają zapewnione, a właściwy zainteresowany organ we Wspólnocie zostaje o tym powiadomiony.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o przyjęciu środków na podstawie ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie oraz Komisja powiadomią się wzajemnie o przypadkach, gdy działania organów odpowiedzialnych za zapewnianie zgodności z normami ochrony w Szwajcarii nie gwarantują takiej zgodności.
4.
Jeśli informacje zebrane w oparciu o ust. 1, 2 i 3 dowodzą, iż żaden organ odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z normami ochrony w Szwajcarii nie pełni skutecznie swojej roli, Komisja powiadomi o tym właściwy organ szwajcarski i, jeśli to konieczne, przedstawi projekt środków zgodnych z procedurą ustanowioną na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE w odniesieniu do uchylenia lub zawieszania niniejszej decyzji lub ograniczania jej zakresu.
Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja może zostać zmieniona w dowolnym momencie w świetle doświadczenia w zakresie jej funkcjonowania lub w wyniku zmian w ustawodawstwie szwajcarskim.
Komisja oceni funkcjonowanie niniejszej decyzji w oparciu o dostępne informacje, trzy lata po jej notyfikowaniu Państwom Członkowskim, oraz przekaże wszelkie stosowne wnioski komitetowi ustanowionemu na podstawie art. 31 dyrektywy 95/46/WE, w tym także wszelkie dowody, które mogłyby wpłynąć na zapisy zawarte w art. 1 niniejszej decyzji stwierdzające, że ochrona danych w Szwajcarii jest odpowiednia w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46/WE, oraz które mogą wykazać, że niniejsza decyzja jest stosowana w sposób dyskryminacyjny.
2.
Komisja, w razie potrzeby, przedstawi projekt środków zgodnych z procedurą ustanowioną na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie wysiłki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji najpóźniej przed upływem okresu 90 dni od dnia jej notyfikacji Państwom Członkowskim.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 2000 r.
przyjęta na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,
w sprawie adekwatności ochrony przewidzianej przez zasady ochrony prywatności w ramach "bezpiecznej przystani" oraz przez odnoszące się do nich najczęściej zadawane pytania, wydane przez Departament Handlu USA (notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2441)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/520/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 25 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 95/46/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane zapewnić, że przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego może odbywać się tylko wtedy, gdy dane państwo trzecie zapewnia adekwatny poziom bezpieczeństwa, a prawa Państwa Członkowskiego wprowadzające w życie inne przepisy dyrektywy są przestrzegane przed przekazaniem danych.
(2) Komisja może stwierdzić, że państwo trzecie zapewnia adekwatny poziom bezpieczeństwa.
W tym przypadku dane osobowe mogą być przekazywane z Państw Członkowskich bez konieczności dodatkowych gwarancji.
(3) Na mocy dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych powinien zostać oceniony w świetle wszystkich okoliczności związanych z operacją przekazywania danych albo zespołem operacji przekazywania danych oraz w odniesieniu do danych warunków.
Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych powołana na podstawie wspomnianej dyrektywy [2] wydała wytyczne na temat dokonywania takich ocen [3].
(4) Biorąc pod uwagę różne podejścia do problemu ochrony danych w państwach trzecich, ocena adekwatności i każda decyzja na podstawie art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE powinna być wprowadzona w życie w taki sposób, który ani nie dokonuje dyskryminacji w sposób arbitralny lub nieusprawiedliwiony wobec państw trzecich lub między tymi państwami, w których panują podobne warunki, ani też nie stwarza ukrytych barier w handlu uwzględniając obecne zobowiązania międzynarodowe Wspólnoty.
(5) Adekwatny poziom ochrony przekazywania danych ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, uznany przez niniejszą decyzję, powinien zostać osiągnięty, jeżeli organizacje będą przestrzegać zasad ochrony prywatności w ramach "bezpiecznej przystani" dotyczących ochrony danych osobowych przekazywanych z Państwa Członkowskiego do Stanów Zjednoczonych (zwanych dalej "zasadami") i najczęściej zadawanych pytań (zwanych dalej "NZP"), zawierających wytyczne dotyczące wprowadzania w życie zasad wydanych przez Rząd Stanów Zjednoczonych w dniu 21 lipca 2000 r.
Ponadto organizacje powinny publicznie ujawnić stosowane przez nie polityki ochrony prywatności, a także powinny zostać poddane bądź to właściwości (Federalnej Komisji Handlu (FKH)) na podstawie sekcji 5 Ustawy o Federalnej Komisji Handlu, która zakazuje nieuczciwych lub wprowadzających w błąd czynów bądź praktyk handlowych lub wpływających na handel, bądź innego ustawowego organu, który skutecznie zapewni przestrzeganie zasad wdrożonych zgodnie z NZP.
(6) Z zakresu niniejszej decyzji powinny być wyłączone sektory i/lub przetwarzanie danych niepodlegające właściwości żadnego spośród organów rządowych w Stanach Zjednoczonych, wymienionych w załączniku VII do niniejszej decyzji.
(7) W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszej decyzji konieczne jest, żeby organizacje przestrzegające zasad i NZP mogły być uznane przez strony zainteresowane, takie jak osoby, których dane dotyczą, eksporterzy danych i organy ochrony danych.
W tym celu Departament Handlu USA albo osoba przez niego wyznaczonapowinna podjąć się prowadzenia i publicznego udostępniania wykazu organizacji deklarujących przestrzeganie zasad wdrożonych zgodnie z NZP oraz podlegających właściwości, co najmniej jednego organu rządowego wymienionego w załączniku VII do niniejszej decyzji.
(8) Dla zachowania przejrzystości i w celu zagwarantowania właściwym władzom w Państwach Członkowskich możliwości zapewnienia ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania ich danych osobowych, konieczne jest wyszczególnienie w niniejszej decyzji okoliczności wyjątkowych, w których zawieszenie określonych przekazów danych powinno być usprawiedliwione, bez względu na to czy stwierdzono ich właściwą ochronę.
(9) W świetle doświadczenia oraz nowych rozwiązań dotyczących ochrony prywatności w okolicznościach, w których technika umożliwia coraz łatwiejsze przekazywanie i przetwarzanie danych osobowych, a także w świetle sprawozdań w sprawie wprowadzenia w życie sporządzonych przez zaangażowane władze wykonawcze, może zajść potrzeba dokonania przeglądu "bezpiecznej przystani" tworzonej przez zasady i NZP.
(10) Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, powołana na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE, wydała opinie o poziomie bezpieczeństwa, jaką zapewniają zasady "bezpiecznej przystani" w Stanach Zjednoczonych, które zostały uwzględnione przy przygotowaniu niniejszej decyzji [4].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE.
(12) Zgodnie z decyzją Komisji nr 1999/468/WE, w szczególności jej art. 8, w dniu 5 lipca 2000 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję nr A5–0177/2000 w sprawie projektu decyzji Komisji w sprawie adekwatności ochrony przyznanej przez zasady ochrony prywatności w ramach "bezpiecznej przystani" i związanymi z nią najczęściej zadawanymi pytaniami wydany przez Departament Handlu USA [5].
Komisja ponownie zbadała projekt decyzji w świetle tej rezolucji i stwierdziła, że pomimo, iż Parlament Europejski wyraził pogląd, że należy dokonać pewnych ulepszeń w zasadach "bezpiecznej przystani" i odnośnych NZP zanim uzna się, że zapewniają adekwatną ochronę, nie ustanowił on, że Komisja przekroczyłaby swoje uprawnienia przyjmując tę decyzję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE, w odniesieniu do wszystkich działań wchodzących w zakres niniejszej dyrektywy przyjmuje się, że zasady ochrony prywatności w ramach "bezpiecznej przystani" (zwane dalej "zasadami"), jak określono w załączniku I do niniejszej decyzji, wprowadzane w życie zgodnie z wytycznymi zawartymi w najczęściej zadawanych pytaniach (zwanych dalej NZP) wydanych przez Departament Handlu USA w dniu 21 lipca 2000 r., jak określono w załączniku II do niniejszej decyzji, zapewniają adekwatny poziom ochrony danych osobowych przekazywanych ze Wspólnoty do organizacji mających siedzibę w Stanach Zjednoczonych, z uwzględnieniem następujących dokumentów wydanych przez Departament Handlu USA:
a) przegląd egzekwowania "bezpiecznej przystani", przedstawiony w załączniku III;
b) memorandum w sprawie odszkodowań z tytułu naruszenia prywatności i wyraźnych upoważnień w prawie amerykańskim, przedstawione w załączniku IV;
c) list Federalnej Komisji Handlu, przedstawiony w załączniku V;
d) list Departamentu Transportu USA, przedstawiony w załączniku VI.
2.
W stosunku do każdego przekazu danych powinny zostać spełnione następujące warunki:
a) organizacja otrzymująca dane jednoznacznie i publicznie ujawniła swoje zobowiązanie przestrzegania zasad wdrożonych zgodnie z NZP; oraz
b) organizacja podlega ustawowym uprawnieniom organu rządowego Stanów Zjednoczonych wymienionego w załączniku VII do niniejszej decyzji, który w przypadku nieprzestrzegania zasad wdrożonych przy pomocy NZP jest upoważniony do badania skarg i uwalniania od nieuczciwych lub wprowadzających w błąd praktyk oraz uzyskiwania odszkodowania dla osób fizycznych, niezależnie od ich kraju zamieszkania bądź przynależności państwowej.
3.
Przyjmuje się, że warunki określone w ust. 2 spełnia każda organizacja, która deklaruje przestrzeganie zasad wdrożonych zgodnie z NZP od dnia, w którym ta organizacja zawiadomi Departament Handlu USA (albo osobę przez niego wyznaczoną) o publicznym ujawnieniu zobowiązania określonego w ust. 2 lit. a) oraz danych organu rządowego, określonego w ust. 2 lit. b).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja dotyczy jedynie adekwatności ochrony zapewnianej w Stanach Zjednoczonych na mocy zasadwdrożonych zgodnie z NZP w celu spełnienia wymagań art. 25 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE i nie wpływa na stosowanie innych przepisów tej dyrektywy, które dotyczą przetwarzania danych osobowych w Państwach Członkowskich, w szczególności jej art. 4.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla ich uprawnień do podejmowania działania zmierzającego do zapewnienia zgodności z przepisami krajowymi przyjętymi na mocy przepisów innych niż art. 25 dyrektywy 95/46/WE, właściwe władze Państw Członkowskich mogą wykonywać posiadane uprawnienia w celu zawieszenia przepływu danych do organizacji, która złożyła zaświadczenie o przestrzeganiu zasad wdrożonych zgodnie z NZP, w celu ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania ich danych osobowych w przypadkach, gdy:
a) organ rządowy w Stanach Zjednoczonych, określony w załączniku VII do niniejszej decyzji lub mechanizm niezależnej ochrony prawnej w rozumieniu lit. a) Zasady Realizacji Prawa określonej w załączniku I do niniejszej decyzji ustali, że organizacja narusza zasady wdrożone zgodnie z NZP; lub
b) istnieje duże prawdopodobieństwo, że zasady są łamane; istnieje uzasadnione domniemanie, że mechanizm realizacji prawa o którym mowa nie podejmuje lub nie podejmie właściwych kroków w odpowiednim czasie w celu załatwienia spornej sprawy; dalszy przekaz tworzyłby bezpośrednie ryzyko wystąpienia poważnej szkody dla osób, których dane dotyczą; a właściwe władze Państwa Członkowskiego dołożyły należytych starań w tych okolicznościach w celu powiadomienia danej organizacji i umożliwienia udzielenia odpowiedzi.
Zawieszenie ustaje z chwilą, gdy zostanie zapewnione przestrzeganie zasad wdrożonych zgodnie z NZP oraz właściwe władze Wspólnoty zostaną o tym powiadomione.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią Komisję o przyjęciu środków na podstawie ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja powiadomią się także o przypadkach, w których działanie organów odpowiedzialnych za zapewnienie przestrzegania zasad wdrożonych zgodnie z NZP w Stanach Zjednoczonych nie zapewnia ich przestrzegania.
4.
Jeżeli informacje zebrane zgodnie z ust. 1, 2 i 3 dostarczą dowodów, że jakikolwiek organ odpowiedzialny za zapewnienie przestrzegania zasad wdrożonych zgodnie z NZP w Stanach Zjednoczonych nie spełnia skutecznie swojej roli, Komisja informuje o tym Departament Handlu USA oraz, w razie potrzeby, przedstawia projekt środków zgodnie z procedurą, określoną w art. 31 dyrektywy 95/46/WE, w celu uchylenia albo zawieszenia niniejszej decyzji lub też ograniczenia jej zakresu.
Artykuł 4
1.
Niniejsza decyzja może być dostosowywana w dowolnym czasie w świetle doświadczenia uzyskanego podczas wprowadzania jej w życie i/lub, jeżeli wymagania ustawodawstwa USA będą wyższe niż poziom bezpieczeństwa zapewniany przez zasad y i NZP.
W każdym przypadku, Komisja oceni wprowadzanie w życie niniejszej decyzji na podstawie dostępnych informacji trzy lata od jej notyfikowania Państwom Członkowskim i złoży sprawozdanie na temat wszelkich stosownych ustaleń komitetowi, ustanowionemu na podstawie art. 31 dyrektywy 95/46/WE, łącznie z wszelkimi dowodami, które mogą wpływać na ocenę przepisów określonych w art. 1 niniejszej decyzji w odniesieniu do zapewniania przez nie właściwej ochrony w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46/WE oraz wszelkimi dowodami na stosowanie praktyk dyskryminacyjnych przy wprowadzaniu w życie niniejszej decyzji.
2.
Komisja, w miarę potrzeb, przedstawia projekt środków zgodnie z procedurą określoną w art. 31 dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z niniejszą decyzją najpóźniej do końca okresu 90 dni upływającego od dnia jej notyfikowania Państwom Członkowskim.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja europejskiej agencji ochrony środowiska
z dnia 20 marca 2000 r.
ustanawiająca kodeks dobrego postępowania administracyjnego w Agencji
(2000/529/WE)
EUROPEJSKA AGENCJA OCHRONY ŚRODOWISKA,
uwzględniając przepisy w sprawie otwartości Traktatu Amsterdamskiego, w szczególności art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 21 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
uwzględniając inicjatywę podjętą przez Roya Perry'ego, przedstawiającego sprawozdanie Komitetu ds. wniosków w sprawie działań własnych w latach 1996–1997 [1] na rzecz ustanowienia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego,
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 1997 r. (C4-0270/98) [2],
uwzględniając własną inicjatywę Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie przeprowadzenia rozpoznania w odniesieniu do istnienia i powszechnej dostępności, w różnych instytucjach i organach wspólnotowych, kodeksu dobrego postępowania administracyjnego urzędników, regulującego ich relacje ze społeczeństwem,
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 1998 r. (C4-0138/99),
uwzględniając istniejący kodeks dotyczący publicznego dostępu do dokumentów Komisji, zawarty w decyzji 94/90/EWWiS, EW, Euratom [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat Amsterdamski jednoznacznie wprowadził koncepcję otwartości do Traktatu o Unii Europejskiej, stwierdzając, że wyznacza ona nowy etap w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku, w którym decyzje podejmuje się przy możliwie jak największej otwartości i w ścisłej więzi z obywatelami;
Komisja Europejska jednakowo dąży do reformowania procedur administracji Wspólnoty w celu pełnego wprowadzenia w życie tej koncepcji;
w celu przybliżenia administracji obywatelom i zagwarantowania lepszej jakości administracji, należy przyjąć kodeks zawierający podstawowe zasady dobrego postępowania administracyjnego, którymi kierować się będą urzędnicy w kontaktach ze społeczeństwem;
taki kodeks jest użyteczny zarówno dla urzędników, gdyż informuje ich w sposób szczegółowy o zasadach, jakimi powinni kierować się w kontaktach ze społeczeństwem, jak i dla obywateli, gdyż dostarcza im informacji o normach postępowania, jakich mają prawo oczekiwać, załatwiając sprawy w urzędach administracji Wspólnoty;
kodeks taki może być skuteczny jedynie wówczas, gdy stanie się dokumentem powszechnie udostępnionym obywatelom, a zatem powinien zostać opublikowany w formie decyzji podobnie jak wyżej wspomniana decyzja w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Komisji;
w rezolucjach C4-0270/98 i C4-0138/99 Parlament z zadowoleniem przyjął inicjatywę ustanowienia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego instytucji i organów europejskich, podkreślając pilną potrzebę opracowania takiego kodeksu tak szybko jak to tylko możliwe;
jednakowo Parlament podkreślił, iż kodeksowi należy nadać, w miarę możliwości, jednolitą postać dla wszystkich instytucji i organów europejskich, aby umożliwić dostęp do niego wszystkim obywatelom Europy oraz opublikować go w Dzienniku Urzędowym;
uwzględniając również, jako szczególną podstawę prawną powyższego kodeksu postępowania, rozporządzenie Rady (EWG) nr 1210/90 z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska, które zostało zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 933/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r., w szczególności jego art. 17: "Personel Agencji podlega przepisom i zasadom dotyczącym urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich", "regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich" oraz decyzji Zarządu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska z dnia 21 marca 1997 [4] w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EAOŚ;
uznając dlatego za pożądane ustanowienie kodeksu zasad dobrego postępowania administracyjnego, których pracownicy EAOŚ powinni przestrzegać w swoich relacjach ze społeczeństwem oraz publiczne udostępnienie tego kodeksu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
W swoich relacjach ze społeczeństwem personel Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska przestrzega zasad ustanowionych w niniejszej decyzji, stanowiących kodeks dobrego postępowania administracyjnego, zwany dalej "kodeksem".
Artykuł 2
Podmiotowy zakres stosowania
1.
Kodeks stosuje się do wszystkich urzędników i innych pracowników, którzy podlegają regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia innych pracowników, w ich relacjach ze społeczeństwem.
W dalszej części niniejszej decyzji terminem "urzędnik" określa się zarówno urzędników, jak i innych pracowników.
2.
Europejska Agencja Ochrony Środowiska podejmuje niezbędne środki dla zapewnienia, aby przepisy wymienione w niniejszym kodeksie miały zastosowanie również wobec innych osób pracujących na rzecz Agencji, tak jak osoby zatrudnione na podstawie umów prawa prywatnego, ekspertów oddelegowywanych z krajowych służb cywilnych i praktykantów.
3.
Poprzez "społeczeństwo" określa się osoby fizyczne i prawne, bez względu na to, czy zamieszkują na stałe na terytorium Państwa Członkowskiego lub posiadają siedzibę w Państwie Członkowskim czy nie.
Artykuł 3
Przedmiotowy zakres stosowania
1.
Niniejszy Kodeks zawiera zasady ogólne dobrego postępowania administracyjnego, które stosuje się do wszystkich relacji urzędników Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska ze społeczeństwem, o ile relacji tych nie regulują przepisy szczególne.
2.
Zasad ustanowionych niniejszym Kodeksem nie stosuje się do relacji między Europejską Agencją Ochrony Środowiska a jej urzędnikami.
Relacje te reguluje regulamin pracowniczy.
Artykuł 4
Legalność
Urzędnik działa zgodnie z prawem i stosuje zasady, przepisy i procedury ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym.
W szczególności, urzędnik ma obowiązek zadbać, aby decyzje, które naruszają prawa lub interesy obywateli, miały podstawę prawną i aby ich treść była zgodna z prawem.
Artykuł 5
Brak dyskryminacji
1.
Rozpatrując wnioski społeczeństwa i podejmując decyzje, urzędnik zapewni poszanowanie zasady równego traktowania.
Członkowie społeczeństwa będący w takiej samej sytuacji, mają być traktowani w podobny sposób.
2.
W przypadku różnic w traktowaniu, urzędnik zapewni, aby były one uzasadnione obiektywnymi odnośnymi cechami charakterystycznymi poszczególnych przypadków.
3.
Urzędnik unikać będzie w szczególności nieuzasadnionej dyskryminacji między członkami społeczeństwa ze względu na przynależność państwową, płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Artykuł 6
Proporcjonalność
1.
Podejmując decyzje, urzędnik zapewnia, aby podejmowane środki były proporcjonalne w stosunku do realizowanego celu.
Urzędnik unika w szczególności ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich opłat, w przypadku jeśli te ograniczenia lub opłaty nie wiążą się w sposób racjonalnie uzasadniony z celem podejmowanych działań.
2.
Podejmując decyzje urzędnik, zachowuje odpowiednią równowagę między interesami osób prywatnych a interesem publicznym.
Artykuł 7
Nienadużywanie władzy
Kompetencje są wykonywane jedynie w celach, w których zostały przyznane na mocy odpowiednich przepisów.
Urzędnik unika w szczególności wykorzystywania tych kompetencji w celach, które nie mają podstawy prawnej lub nie są uzasadnione interesem publicznym.
Artykuł 8
Bezstronność i niezależność
1.
Urzędnik jest bezstronny i niezależny.
Urzędnik powstrzymuje się od wszelkich działań o charakterze arbitralnym, które mogą przynieść negatywne skutki dla członków społeczeństwa, jak również od preferencyjnego traktowania na jakiejkolwiek podstawie.
2.
Urzędnik zobowiązany jest działać niezależnie od jakichkolwiek zewnętrznych wpływów, włącznie z wpływami politycznymi, lub od interesów osobistych.
3.
Urzędnik nie angażuje się w podejmowanie decyzji w sprawach dotyczących własnych interesów lub interesów członków rodziny, krewnych, przyjaciół i znajomych urzędnika.
Artykuł 9
Obiektywizm
Podejmując decyzje, urzędnik bierze pod uwagę związane z nią czynniki i nadaje każdemu z nich odpowiednią wagę, wykluczając elementy, które nie mają związku ze sprawą.
Artykuł 10
Uzasadnione oczekiwania i spójność
1.
Urzędnik jest konsekwentny we własnym postępowaniu administracyjnym, jak również w działaniach administracyjnych Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
Urzędnik stosuje normalne praktyki administracyjne tej instytucji, o ile nie ma uzasadnionych podstaw odstąpienia od tych praktyk w indywidualnym przypadku.
2.
Urzędnik szanuje słuszne i uzasadnione oczekiwania członków społeczeństwa w świetle tego, w jaki sposób Europejska Agencja Ochrony Środowiska działała w przeszłości.
Artykuł 11
Sprawiedliwość
Urzędnik działa sprawiedliwie i racjonalnie.
Artykuł 12
Uprzejmość
1.
W kontaktach ze społeczeństwem urzędnik jest usłużny, dokładny, uprzejmy i dostępny.
Odpowiadając na korespondencję, odbierając telefony i pocztę elektroniczną, urzędnik dokłada wszelkich starań, aby być pomocnym i odpowiadać na zadawane pytania.
2.
W przypadku gdy dana sprawa nie leży w zakresie odpowiedzialności danego urzędnika, kieruje on obywatela do właściwego urzędnika.
3.
W przypadku popełnienia błędu wywołującego negatywne skutki dla praw lub interesów członka społeczeństwa, urzędnik przeprasza za błąd.
Artykuł 13
Odpowiedzi na listy w języku obywatela
Urzędnik zapewnia, aby każdy obywatel Unii lub członek społeczeństwa, który pisze do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska w jednym z języków Traktatu, otrzymał odpowiedź w takim samym języku.
Artykuł 14
Potwierdzenie otrzymania korespondencji i wskazanie właściwego urzędnika
1.
Na każdy list lub skargę złożoną do instytucji należy wysłać potwierdzenie otrzymania w terminie dwóch tygodni od otrzymania listu lub skargi, z wyjątkiem przypadków gdy możliwe jest wysłanie w tym terminie odpowiedzi merytorycznej.
2.
W odpowiedzi lub potwierdzeniu otrzymania korespondencji należy wskazać nazwisko i numer telefonu urzędnika, który prowadzi daną sprawę, jak również rodzaj służb, do których ten urzędnik należy.
3.
Nie wysyła się potwierdzenia otrzymania ani odpowiedzi w przypadku gdy listy lub skargi mają obraźliwy charakter, z uwagi na ich nadmierną ilość, zbędne powtórzenia tej samej treści lub bezcelowy charakter.
Artykuł 15
Obowiązek przekazania korespondencji właściwym służbom Instytucji
1.
W przypadku gdy list lub skarga do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska zostały zaadresowane lub przekazane do programu lub jednostki, które nie mają kompetencji do zajmowania się tą sprawą, pracownicy tej służby zapewnią, aby korespondencja ta została niezwłocznie przekazana właściwym służbom Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
2.
Służby, które pierwotnie otrzymały list lub skargę, zawiadamiają autora o przesłaniu korespondencji do właściwych służb, ze wskazaniem nazwiska i numeru telefonu urzędnika, któremu przekazano korespondencję.
3.
W przypadku gdy na adres Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska wpłynie list lub skarga, która nie mieści się w jej kompetencjach, Europejska Agencja Ochrony Środowiska zapewnia, aby korespondencję tę przesłano właściwemu organowi europejskiemu i poinformuje nadawcę, komu przekazano sprawę.
Artykuł 16
Prawo do bycia wysłuchanym i do składania oświadczeń
1.
W przypadku gdy sprawa dotyczy praw lub interesów obywateli, urzędnik zapewnia, aby na każdym etapie procedury podejmowania decyzji przestrzegano prawa do obrony.
2.
Każdy członek społeczeństwa ma prawo, w przypadku gdy ma zostać podjęta decyzja naruszająca jego prawa lub interesy, przedłożyć uwagi na piśmie oraz, w miarę potrzeby, przedstawić uwagi ustne przed podjęciem decyzji.
Artykuł 17
Rozsądny termin podejmowania decyzji
1.
Urzędnik zapewnia, aby decyzję w sprawie każdego wniosku lub skargi złożonej do instytucji podjęto w rozsądnym terminie, bezzwłocznie, a w każdym razie nie później niż w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku lub skargi.
Tę samą zasadę stosuje się w przypadku odpowiedzi na listy od członków społeczeństwa.
2.
W przypadku gdy niemożliwe jest podjęcie decyzji w sprawie wniosku lub skargi do Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska we wspomnianym wyżej terminie z uwagi na złożoność poruszonej sprawy, urzędnik jak najszybciej informuje autora o tym fakcie.
W takim przypadku ostateczną decyzję należy przekazać autorowi w jak najkrótszym terminie.
Artykuł 18
Obowiązek przedstawienia uzasadnienia decyzji
1.
W przypadku każdej decyzji Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, która może naruszać prawa lub interesy osoby prywatnej, należy przedstawić uzasadnienie, wyraźnie wskazując na stan faktyczny i podstawę prawną decyzji.
2.
Urzędnik unika podejmowania decyzji, które są oparte na niekompletnych lub niejasnych podstawach lub nie zawierają szczegółowego uzasadnienia.
3.
W przypadku gdy ze względu na dużą liczbę osób, których dotyczą podobne decyzje, niemożliwe jest przedstawienie szczegółowego uzasadnienia decyzji i w związku z tym udziela się normalnych odpowiedzi, urzędnik gwarantuje, że w późniejszym terminie dostarczy szczegółowe uzasadnienie danemu obywatelowi, na jego wyraźne żądanie.
Artykuł 19
Wskazanie możliwości odwołania
1.
Decyzja Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, która może naruszać prawa lub interesy osoby prywatnej, wskazuje możliwości odwołania, w przypadku jej zakwestionowania.
W szczególności decyzja określa charakter środków odwoławczych, organy, przed którymi mogą być one wykonane, jak również terminy ich wykonania.
2.
Decyzje wskazują w szczególności na możliwość wszczęcia postępowania sądowego i wniesienia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z warunkami określonymi, odpowiednio, w art. 230 i 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 20
Powiadomienie o decyzji
1.
Urzędnik zapewnia, aby powiadomienia o decyzjach naruszających prawa lub interesy jednostki były przekazywane osobom zainteresowanym w formie pisemnej, niezwłocznie po podjęciu decyzji.
2.
Urzędnik powstrzymuje się od podawania decyzji do wiadomości innym źródłom, dopóki nie zostaną o niej poinformowane osoby zainteresowane.
Artykuł 21
Ochrona danych
1.
Urzędnik, który posiada dostęp do danych osobowych dotyczących obywatela, przestrzega zasad ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
2.
Urzędnik unika w szczególności przetwarzania danych osobowych w celach prawnie niedozwolonych lub przekazywania ich osobom nieuprawnionym.
Artykuł 22
Żądanie informacji
1.
W przypadku gdy urzędnik odpowiada za prowadzenie danej sprawy, udziela on członkom społeczeństwa, na ich żądanie, wymaganych informacji.
Urzędnik dba o to, aby przekazywane informacje były jasne i zrozumiałe.
2.
Jeśli ustny wniosek o udzielenie informacji okaże się zbyt skomplikowany lub zbyt obszerny, aby go przyjąć, urzędnik radzi osobie zainteresowanej sformułowanie swojego żądania na piśmie.
3.
W przypadku gdy urzędnikowi nie wolno ujawnić żądanej informacji ze względu na jej poufny charakter, może on, zgodnie z art. 18 niniejszego Kodeksu, wskazać osobie zainteresowanej powody, dla których nie może przekazać mu tej informacji.
4.
W przypadku wniosków o udzielenie informacji w sprawach, za które urzędnik nie ponosi odpowiedzialności, kieruje on osobę składającą wniosek do osoby właściwej, podając jej nazwisko i numer telefonu.
W przypadku wniosków o udzielenie informacji dotyczących innych instytucji lub organów Wspólnoty, urzędnik kieruje osobę zgłaszającą żądanie do tej instytucji lub organu.
5.
Tam gdzie stosowne urzędnik, w zależności od przedmiotu wniosku, kieruje osobę poszukującą informacji do służb instytucji odpowiedzialnych za informowanie społeczeństwa.
Artykuł 23
Wnioski o publiczny dostęp do dokumentów
1.
W przypadku wniosków o dostęp do dokumentów Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, urzędnik udostępnia te dokumenty zgodnie z decyzją Zarządu Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EAOŚ z dnia 21 marca 1997 [5].
2.
Jeżeli urzędnik nie może przyjąć ustnego wniosku o dostęp do dokumentów, zaleca obywatelowi sformułowanie go na piśmie.
Artykuł 24
Prowadzenie odpowiednich zapisów
Służby Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska prowadzą odpowiednie zapisy dotyczące korespondencji przychodzącej i wychodzącej, otrzymywanych dokumentów i podejmowanych środków.
Artykuł 25
Publiczny dostęp do kodeksu
1.
Europejska Agencja Ochrony Środowiska podejmie niezbędne środki w celu zapewnienia jak najszerszego upowszechnienia niniejszego Kodeksu wśród obywateli.
W szczególności EAOŚ zapewni rozpowszechnienie ulotek pt. "Kodeks dobrego postępowania administracyjnego w Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska", która zawierać będzie prezentację Kodeksu i jego kompletny tekst w Załączniku.
2.
Europejska Agencja Ochrony Środowiska dostarczy obywatelom, na ich prośbę, egzemplarze niniejszego Kodeksu.
Artykuł 26
Prawo wnoszenia skarg do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
Wszelkie przypadki naruszenia przez urzędnika zasad ustanowionych w niniejszym Kodeksie mogą być przedmiotem skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z art. 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Statutem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [6].
Artykuł 27
Przegląd
Przegląd niniejszej decyzji zostanie przeprowadzony po dwóch latach jej stosowania.
W 2002 r. dyrektor Zarządzający, w ramach przygotowań do tego przeglądu, przedstawi Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej decyzji w okresie od 2000 do 2002 r.
Artykuł 28
Wejście w życie
Zarząd Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska przyjmuje niniejszą decyzję dnia 20 marca 2000 r. Decyzja staje się skuteczna dnia 20 czerwca 2000 r. po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 maja 2000 r.
zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 1147)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/532/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [1], zmienioną dyrektywą 91/156/EWG [2], w szczególności jej art. 1 lit. a),
uwzględniając dyrektywę Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [3], w szczególności jej art. 1 ust. 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kilka Państw Członkowskich zgłosiło wiele kategorii odpadów, które ich zdaniem wykazują jedną lub więcej właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG.
(2) Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG nakłada na Komisję obowiązek zbadania zgłoszeń Państw Członkowskich w celu ustalenia, czy należy wprowadzić zmiany do wykazu odpadów niebezpiecznych ustanowionego w decyzji Rady 94/904/WE [4].
(3) Wszystkie odpady dodane do wykazu odpadów niebezpiecznych muszą także być ujęte w Europejskim Katalogu Odpadów ustanowionym decyzją Komisji 94/3/WE [5].
Aby zwiększyć przejrzystość systemu klasyfikacji odpadów i uprościć obecne przepisy, właściwe jest ustanowienie jednego wspólnotowego wykazu, łączącego wykaz odpadów ustanowiony w decyzji 94/3/WE i wykaz odpadów niebezpiecznych ustanowiony w decyzji 94/904/WE.
(4) W wykonaniu tego zadania Komisję wspomaga komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią wymienionego powyżej komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się wykaz zawarty w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Uznaje się, że odpady klasyfikowane jako niebezpieczne wykazują jedną lub więcej właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG oraz, w odniesieniu do pozycji H3 – H8, H10 [6] i H11 Załącznika, jedną lub więcej z następujących właściwości:
- temperatura zapłonu ≤ 55 °C,
- zawartość jednej lub więcej substancji sklasyfikowanych jako bardzo toksyczne [7] przy całkowitym stężeniu ≥ 0,1 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji sklasyfikowanych jako toksyczne przy całkowitym stężeniu ≥ 3 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji sklasyfikowanych jako szkodliwe przy całkowitym stężeniu ≥ 25 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji żrących sklasyfikowanych jako R35 przy całkowitym stężeniu ≥ 1 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji żrących sklasyfikowanych jako R34 przy całkowitym stężeniu ≥ 5 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji drażniących sklasyfikowanych jako R41 przy całkowitym stężeniu ≥ 10 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji drażniących sklasyfikowanych jako R36, R37 i R38 przy całkowitym stężeniu ≥ 20 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji znanych jako rakotwórcze kategorii 1 lub 2 przy całkowitym stężeniu ≥ 0,1 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji toksycznych do celów reprodukcyjnych kategorii 1 lub 2, sklasyfikowanych jako R60 lub R61 przy całkowitym stężeniu ≥ 0,5 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji toksycznych do celów reprodukcyjnych kategorii 3, sklasyfikowanych jako R62 lub R63 przy całkowitym stężeniu ≥ 5 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji mutagennych kategorii 1 lub 2, sklasyfikowanych jako R46 przy całkowitym stężeniu ≥ 0,1 %,
- zawartość jednej lub więcej substancji mutagennych kategorii 3, sklasyfikowanych jako R40 przy całkowitym stężeniu ≥ 1 %.
Artykuł 3
W wyjątkowych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zadecydować, na podstawie dokumentacji dowodowych dostarczonych we właściwy sposób przez właściciela, że szczególny rodzaj odpadów określony w wykazie jako niebezpieczny nie wykazuje żadnej z właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG.
Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 91/689/EWG, w wyjątkowych przypadkach Państwa Członkowskie mogą uznać, że rodzaj odpadów określony w wykazie jako inny niż niebezpieczny wykazuje jedną lub więcej właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG.
O wszystkich takich decyzjach Państwa Członkowskie informują Komisję raz w roku.
Komisja dokonuje łącznej oceny tych decyzji w celu ustalenia, czy w ich świetle należy wprowadzić zmiany do wspólnotowego wykazu odpadów i odpadów niebezpiecznych.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji najpóźniej do dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 5
Decyzje 94/3/WE i 94/904/WE tracą moc od 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonych do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia RH-7281 (zoksamid), B-41; E-187 (milbemektyna), BAS500F (piraklostrobina) i AEF130360 (foramsulfuron) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2285)
(2000/540/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/141/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/10/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (dalej zwana "dyrektywą") przewiduje sporządzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczonych do stosowania w środkach ochrony roślin.
(2) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej RH-7281 (zoksamid) została przedłożona przez Rohm and Haas France SA władzom Zjednoczonego Królestwa dnia 2 czerwca 1999 r. w celu uzyskania jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(3) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej B-41; E-187 (milbemektyna) została przedłożona przez Sankyo Company Limited władzom niderlandzkim dnia 6 marca 2000 r. w celu uzyskania jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(4) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej BAS500F (piraklostrobina) została przedłożona przez BASF AG władzom niemieckim dnia 28 lutego 2000 r. w celu uzyskania jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(5) Dokumentacja dotycząca substancji czynnej AEF130360 (foramsulfuron) została przedłożona przez Aventis GmbH władzom niemieckim dnia 30 marca 2000 r. w celu uzyskania jej włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(6) Wymienione władze przekazały Komisji, że po wstępnym badaniu dokumentacja wydaje się spełniać wymogi dotyczące danych oraz informacji, ustanowione w załączniku II do dyrektywy.
Ponadto uważają one, że dokumentacja zawiera dane i informacje wymagane w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego dane substancje czynne.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przekazał dokumentacje Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(7) Dokumentacja dotycząca RH-7281 (zoksamid), B-41; E-187 (milbemektyna), BAS500F (piraklostrobina) i AEF130360 (foramsulfuron) została przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin w dniu 31 maja 2000 r.
(8) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg potwierdzenia na poziomie wspólnotowym uznania każdej dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji, przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy.
(9) Takie potwierdzenie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu umożliwienia Państwom Członkowskim udzielenia tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających daną substancję czynną, z należytym przestrzeganiem warunków ustanowionych w art. 8 ust. 1 dyrektywy, w szczególności warunku dokonania szczegółowej oceny substancji czynnych oraz środków ochrony roślin pod względem wymogów dyrektywy.
(10) Decyzja ta nie narusza prawa Komisji do zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dalszych danych oraz informacji Państwu Członkowskiemu sprawozdawcy w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Przedłożenie dalszych danych niezbędnych do wyjaśnienia dokumentacji nie wpływa na termin przedłożenia sprawozdania, określonego w motywie 12.
(11) Państwa Członkowskie oraz Komisja uzgodniły, że Zjednoczone Królestwo przeprowadzi szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej RH-7281 (zoksamid), Niderlandy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej B-41; E-187 (milbemektyna), a Niemcy przeprowadzą szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej BAS500F (piraklostrobina) i AEF130360 (foramsulfuron).
(12) Zjednoczone Królestwo, Niderlandy i Niemcy przekażą wnioski z ich badań wraz z wszelkimi zaleceniami włączenia bądź niewłączenia oraz wszelkimi warunkami tego dotyczącymi Komisji, w możliwie najkrótszym terminie, a najpóźniej w terminie jednego roku od daty opublikowania niniejszej decyzji.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące dokumentacje zasadniczo spełniają wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, w załączniku III do dyrektywy z uwzględnieniem proponowanych zastosowań:
1. dokumentacja przedłożona przez Rohm and Haas France SA Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia RH-7281 (zoksamid) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 31 maja 2000 r.;
2. dokumentacja przedłożona przez Sankyo Company Limited Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia B-41; E-187 (milbemektyna) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 31 maja 2000 r.;
3. dokumentacja przedłożona przez BASF AG Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia BAS500F (piraklostrobina) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 31 maja 2000 r.;
4. dokumentacja przedłożona przez Aventis GmbH Komisji oraz Państwom Członkowskim w celu włączenia AEF130360 (foramsulfuron) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przekazana Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin dnia 31 maja 2000 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2000 r.
w sprawie kryteriów oceny krajowych planów zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 1999/13/WE
(2000/541/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych, spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach [1], a w szczególności jej art. 6 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie mogą określać i wdrażać krajowe plany redukcji poziomu emisji będącej skutkiem pewnych działań i instalacji objętych dyrektywą.
(2) Ważnym celem zastosowania kryteriów krajowych planów jest zapewnienie, aby efektem krajowych planów była redukcja emisji równoważna z redukcją emisji, którą można osiągnąć poprzez zastosowanie limitów emisji.
(3) Komisja ma zadecydować, w oparciu o wzmiankowane kryteria, czy krajowe plany przedłożone przez Państwa Członkowskie mają być uważane za wystarczające czy niewystarczające.
(4) Komisja poinformuje o kryteriach Komitet Doradczy ustanowiony na mocy art. 13 dyrektywy,
STANOWI:
Artykuł
W celu dokonania oceny krajowych planów zgodnie z art. 6 dyrektywy 1999/13/WE stosuje się kryteria przedstawione w załączniku do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2000 r.
wykonująca dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do odporności pokryć dachowych na ogień zewnętrzny
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2266)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/553/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 i 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 89/106/EWG Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie, że obiekty i roboty budowlane na ich terytorium są projektowane i wykonywane w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi, zwierząt domowych i mienia, z uwzględnieniem przy tym innych zasadniczych wymogów dobra ogólnego.
(2) Ustanowienie przepisów odnoszących się do projektowania i wykonywania konstrukcji dachowych wchodzi w zakres obowiązków Państw Członkowskich.
(3) Komunikat Komisji w odniesieniu do dokumentów interpretacyjnych do dyrektywy Rady 89/106/EWG [3] wymienia w ppkt 2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 powiązane między sobą sposoby spełnienia zasadniczego wymogu, jakim jest "bezpieczeństwo pożarowe"; przyczyniają się one w całości do określenia strategii bezpieczeństwa pożarowego, która może być rozwijana w Państwach Członkowskich na różne sposoby.
(4) Podpunkt 4.3.1.2.2 dokumentu interpretacyjnego nr 2 wymienia wymogi dotyczące wyrobów budowlanych przeznaczonych na dachy narażone na ogień zewnętrzny.
(5) Decyzje Komisji 98/436/WE [4], 98/599/WE [5], 98/600/WE [6], 1999/90/WE [7], 2000/245/WE [8] i 2000/553/WE w sprawie atestacji zgodności wyrobów budowlanych przeznaczonych na pokrycia dachowe narażone na ogień zewnętrzny przewidują, że niektóre wyroby/materiały ze względu na swe właściwości mogą być uznane za spełniające wymogi w zakresie odporności na ogień zewnętrzny, bez potrzeby przeprowadzania jakichkolwiek badań.
(6) Odporność na ogień zewnętrzny wielu wyrobów/materiałów przeznaczonych na pokrycia dachowe jest jednoznacznie ustalona i wystarczająco dobrze znana organom nadzorującym przestrzeganie przepisów przeciwpożarowych w Państwach Członkowskich, dlatego nie jest w stosunku do nich wymagane jakiekolwiek badanie w odniesieniu do właściwości związanych z odpornością.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku do niniejszej decyzji są wymienione wyroby i/lub materiały przeznaczone na pokrycia dachowe, które mogą być uznane za spełniające wszystkie wymogi w odniesieniu do "odporności na ogień zewnętrzny" bez potrzeby przeprowadzania jakichkolwiek badań, pod warunkiem zgodności z mającymi do nich zastosowanie przepisami krajowymi w sprawie projektowania i wykonywania robót budowlanych.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 września 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/569/WE ustalającą tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz produktów mięsnych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2480)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/555/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania, na okres przejściowy, tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tymczasowe wykazy zakładów produkujących produkty mięsne w państwach trzecich zostały opracowane w decyzji Komisji 97/569/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 2000/253/WE [4].
(2) Australia przesłała wykaz zakładów wytwarzających produkty mięsne, w odniesieniu do których odpowiedzialne za to władze poświadczają, iż są one zgodne z regułami wspólnotowymi.
(3) Z tego powodu można sporządzić tymczasowy wykaz zakładów wytwarzających produkty mięsne w odniesieniu do Australii.
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 97/569/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do niniejszej decyzji dodaje się do Załącznika do decyzji 97/569/WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 września 2000 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykazy zespołów pobierania zarodków zatwierdzonych w państwach trzecich do wywozu do Wspólnoty zarodków bydlęcych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2497)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/557/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 92/452/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 2000/344/WE [3], ustanawia wykaz zatwierdzonych w państwach trzecich zespołów pobierania zarodków i zespołów produkcji zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty zarodków zwierząt domowych z gatunku bydła.
(2) Właściwe służby weterynaryjne Australii przekazały wniosek w sprawie dokonania zmian w wykazie zespołów zatwierdzonych urzędowo na jej terytorium do wywozu zarodków zwierząt domowych gatunku bydła do Wspólnoty.
Konieczne jest dokonanie zmian w wykazie zatwierdzonych zespołów.
Komisja otrzymała gwarancje dotyczące zgodności z wymaganiami określonymi w art. 8 dyrektywy 89/556/EWG.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/452/EWG, w wykazie dotyczącym Australii, dodaje się następujący zespół:
"AU _BAR_ _BAR_ ETV 0013 _BAR_ _BAR_ PO Box 499 Cowes Victoria 3922 _BAR_ DR Todd Landes" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 sierpnia 2000 r.
ustanawiająca metody kontroli weterynaryjnych produktów pochodzących z państw trzecich, przeznaczonych do wprowadzenia do wolnych obszarów celnych, składów wolnocłowych, składów celnych lub dla podmiotów gospodarczych zaopatrujących środki transgranicznego transportu morskiego
(notyfikowana jako dokument nr C (2000) 2532)
(Tekst mający znaczenia dla EOG)
(2000/571/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych na obszar Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 12 ust. 12 i art. 13 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/78/WE ustala wymagania odnoszące się do kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego wprowadzanych do Wspólnoty w punkcie kontroli granicznej, mając na celu ochronę zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego.
(2) Przesyłki produktów zgłoszonych w celu wprowadzenia do wolnych obszarów celnych, składów wolnocłowych lub składów celnych mogą zostać dopuszczone jedynie, gdy osoba odpowiedzialna za ładunek zadeklarowała uprzednio, czy produkty są ostatecznie przeznaczone do swobodnego obrotu czy też są one przeznaczone do innego ostatecznego wykorzystania.
(3) Produkty, które nie spełniają wymagań Wspólnoty, mogą zostać zgłoszone do wprowadzenia do składów w wolnych obszarach celnych, składów wolnocłowych lub składów celnych oraz do zaopatrywania środków transgranicznego transportu morskiego, a z uwagi na to, że produkty te stanowią dodatkowe ryzyko zarówno dla zdrowia zwierząt, jak i dla zdrowia publicznego we Wspólnocie, muszą one zostać poddane dodatkowym kontrolom w celu zapewnienia prawidłowego obchodzenia się z tymi produktami podczas ich transportu, składowania i dostarczania, w celu zapobieżenia wprowadzeniu tych produktów na rynek Wspólnoty.
(4) W celu kontroli i umożliwienia skutecznego śledzenia faktycznego pochodzenia przesyłek produktów niespełniających wymogów muszą zostać jasno określone zarówno szczegóły odnoszące się do stosowania różnych świadectw dopuszczonych na mocy dyrektywy 97/78/WE, jak również wymagania odnoszące się do oznakowania takich przesyłek podczas składowania w celu umożliwienia łatwej identyfikacji.
(5) Urzędowy lekarz weterynarii w punkcie kontroli granicznej wejścia musi zapewnić higienę i bezpieczeństwo produktów niespełniających wymogów, transportowanych do składów i ze składów przed zatwierdzeniem wysyłki i w przypadku przemieszczania do składów w innym Państwie Członkowskim zapewnić, że właściwy organ tego Państwa Członkowskiego zezwolił składowi przeznaczenia na przyjmowanie produktów tego rodzaju.
(6) Składy, do których produkty niespełniające wymogów są dostarczane i w których są one przechowywane, muszą znajdować się pod kontrolą właściwego organu i muszą przechowywać dane umożliwiające łatwe prześledzenie pochodzenia wszystkich produktów tego rodzaju, które przechodzą przez skład.
(7) Należy sprecyzować kontrole, jakie mają być przeprowadzane przez urzędowego lekarza weterynarii, produktów niespełniających wymagań, które zostały wprowadzone, są przechowywane lub które mają opuścić składy, jak również zakres dopuszczalnego podziału przesyłek podczas składowania.
(8) Proces powiadamiania i szczegóły świadectw, które muszą towarzyszyć przesyłkom wysłanym od podmiotów gospodarczych zaopatrujących bezpośrednio środki transgranicznego transportu morskiego, muszą zostać ustanowione w celu zapewnienia skutecznego systemu kontroli aż do miejsca dostawy.
(9) Podmioty gospodarcze zaopatrujące środki transgranicznego transportu morskiego oraz wszelkie wykorzystywane przez nie składy muszą znajdować się pod nadzorem właściwych władz.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wszystkim produktom niespełniającym wymagań Wspólnoty, dopuszczonym pod dozorem celnym i przemieszczanym do składów w wolnych obszarach celnych, składów wolnocłowych lub składów celnych, ze składów w wolnych obszarach celnych, składów wolnocłowych lub składów celnych lub przechowywanym w składach w wolnych obszarach celnych, składach wolnocłowych lub składach celnych, musi towarzyszyć świadectwo, określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/78/WE, wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 świadectwo, określone w art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE, powinno towarzyszyć wszystkim przesyłkom produktów niespełniających wymagań, wysłanych ze składu bezpośrednio do środków transgranicznego transportu morskiego lub przez specjalnie zatwierdzony skład, określony w art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE.
3. W przypadku produktów niespełniających wymagań, które są przemieszczane bezpośrednio z punktu kontroli granicznej do środków transgranicznego transportu morskiego, przesyłce powinny towarzyszyć dwa świadectwa: świadectwo określone w art. 5 ust. 1 oraz świadectwo określone w art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE.
4.
Oryginalne dokumenty weterynaryjne lub świadectwa przybywające wraz z przesyłkami produktów niespełniających wymagań z państw trzecich powinny pozostać przy przesyłce.
Podczas kontroli, określonych w art. 12 ust. 2 dyrektywy 97/78/WE, urzędowy lekarz weterynarii powinien sporządzić kopie tych dokumentów weterynaryjnych w celu pozostawienia w punkcie kontroli granicznej.
5.
Każda jednostka przesyłek produktów niespełniających wymagań, przechowywanych w składach, musi być oznaczona niepowtarzalnym numerem odpowiadającego świadectwa, określonego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/78/WE, w celu ułatwienia identyfikacji.
6.
W przypadku gdy przesyłka produktów niespełniających wymagań zostaje podzielona na dwie lub więcej części w składzie w wolnym obszarze celnym, w składzie wolnocłowym lub składzie celnym, urzędowy lekarz weterynarii powinien wystawić nowe świadectwo dla każdej części przesyłki.
W celu umożliwienia prześledzenia pochodzenia, wszystkie nowe wystawione świadectwa muszą zawierać odniesienie do oryginalnego świadectwa, określonego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/78/WE, które przybyło do składu razem z produktami.
To oryginalnie przybyłe świadectwo powinno zostać zatrzymane przez urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 2
Transport przesyłek, określony w art. 1, do składów i ze składów zatwierdzonych na mocy art. 12 ust. 4 lit. b) lub art. 13 ust. 1 dyrektywy 97/78/WE, podlega następującym warunkom:
- urzędowy lekarz weterynarii punktu kontroli granicznej musi się upewnić, jeżeli to konieczne – poprzez skontaktowanie się z właściwym organem, że właściwy organ dla miejsca przeznaczenia zatwierdził skład w wolnym obszarze celnym, skład wolnocłowy, skład celny lub podmiot gospodarczy zaopatrujący środki transgranicznego transportu morskiego do przyjmowania produktów tego rodzaju, niespełniających wymagań wspólnotowych,
- organ właściwy dla miejsca wysyłki informuje organ właściwy dla miejsca przeznaczenia za pośrednictwem sieci Animo,
- zastosowane plomby, określone w art. 12 ust. 7 i 8 dyrektywy 97/78/WE, muszą ulegać zniszczeniu w momencie jakiegokolwiek otwarcia pojazdu lub kontenera,
- środki transportu lądowego wykorzystywane do przewożenia produktów niespełniających wymagań muszą zostać oczyszczone i zdezynfekowane po użyciu, o ile jest to konieczne,
- przesyłki muszą przybyć do wskazanego miejsca przeznaczenia w ciągu maksymalnie 30 dni od momentu wysyłki lub sprawa powinna zostać zgłoszona władzom celnym w celu dalszego dochodzenia.
Artykuł 3
1.
Składy zatwierdzone zgodnie z art. 12 ust. 4 lit. b) dyrektywy 97/78/WE muszą oprócz spełnienia wymagań tego artykułu przynajmniej:
- znajdować się pod kontrolą właściwego organu,
- posiadać faks i telefon do dyspozycji urzędowego lekarza weterynarii.
2. Rejestr wejść i wysyłek, określony w art. 12 ust. 4 lit. b) tiret trzecie dyrektywy 97/78/WE, prowadzony w zatwierdzonym składzie musi zapewnić możliwość prześledzenia pochodzenia przesyłek oraz zgodności ilości materiału wprowadzanego i opuszczającego skład. Dodatkowo, oprócz informacji wymienionych w art. 12 ust. 4 lit. b) dyrektywy 97/78/WE, rejestr musi zawierać następujące informacje:
- kraj pochodzenia i odpowiedni punkt kontroli granicznej wejścia dla wprowadzanych przesyłek,
- niepowtarzalny numer referencyjny odpowiedniego świadectwa, określonego w art. 5 ust. 1 albo w art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE, dla każdej przesyłki,
- numer referencyjny i adres składu przeznaczenia, określone w art. 13 ust. 1 lit. c) dyrektywy 97/78/WE (o ile dotyczy),
- statek przeznaczenia lub państwo trzecie przeznaczenia i punkt kontroli granicznej wyjścia (o ile dotyczy).
Artykuł 4
Urzędowy lekarz weterynarii lub osoby działające pod jego nadzorem zapewniają, żeby w składach zatwierdzonych na mocy art. 12 ust. 4 lit. b) dyrektywy 97/78/WE i w przypadku przesyłek produktów niespełniających wymagań wspólnotowych:
- wszystkie przesyłki dostarczone do składu zostały poddane kontroli dokumentacji,
- kontrole dokumentów i tożsamości przesyłek były dokonywane podczas składowania i przed opuszczeniem składu w celu weryfikacji ich źródła i przeznaczenia,
- wydane zostało zezwolenie na wysyłkę każdej przesyłki ze składu,
- w przypadku podzielenia przesyłki – opakowanie oddzielnych podjednostek składających się na przesyłkę pozostaje niezmienione.
Właściwy organ może również, jeśli jest to konieczne, dokonywać kontroli bezpośrednich wszystkich produktów określonych powyżej oraz dostarczanych, przechowywanych lub wysyłanych ze składów w wolnych obszarach celnych, składów wolnocłowych lub składów celnych w przypadku wystąpienia podejrzeń zagrożenia zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego.
Artykuł 5
1. Wszelkie pomieszczenia określone w art. 13 ust. 1 lit. c) lub art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE muszą znajdować się pod nadzorem właściwego organu.
2.
Dokument weterynaryjny określony w art. 13 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE musi być oparty na wzorze znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Jedno świadectwo może zostać wykorzystane dla przesyłki zawierającej produkty pochodzące z przesyłek różnego pochodzenia, zgodnie ze wzorem świadectwa znajdującym się w Załączniku.
3.
Za pomocą opisanego powyżej świadectwa należy dokonywać zgłoszenia właściwym organom miejsca pochodzenia, określonego w art. 13 ust. 2 lit. b) dyrektywy 97/78/WE.
W przypadku gdy miejsce przeznaczenia przesyłki stanowi port w innym Państwie Członkowskim, kopia określonego wyżej świadectwa musi zostać przekazana właściwemu organowi portu przeznaczenia.
W momencie zakończenia przeładunku produktów na pokład środka transportu morskiego świadectwo określone w ust. 2 musi zostać kontrasygnowane przez urzędnika właściwego organu lub przedstawiciela kapitana żeglugi morskiej i zwrócone urzędowemu lekarzowi weterynarii jako dowód dostawy.
Artykuł 6
Decyzja Komisji 93/14/EWG [2] zostaje niniejszym uchylona.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 września 2000 r.
ustanawiająca warunki dotyczące zdrowia zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwo weterynaryjne przy przywozie mięsa mielonego i wyrobów mięsnych z państw trzecich oraz uchylająca decyzję 97/29/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2533)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/572/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/65/WE z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiającą wymagania dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu mielonego mięsa oraz wyrobów mięsnych [1], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) We wzorze świadectwa obejmującego zarówno warunki zdrowia zwierząt, jak i zdrowia publicznego muszą być dokładnie określone warunki odnoszące się do wymagań dyrektywy 94/65/WE przy przywozie mięsa mielonego i wyrobów mięsnych do Wspólnoty.
Warunki te nie mogą być mniej rygorystyczne niż te ustanowione w art. 3 i 5 tej dyrektywy.
(2) Decyzja Komisji 97/29/WE [2] ustala świadectwo warunków zdrowotnych i zdrowia publicznego przy przywozie mięsa mielonego i wyrobów mięsnych z państw trzecich.
(3) Warunki zdrowia zwierząt nie zostały jeszcze ustalone.
(4) Musi zostać ustalony nowy wzór świadectwa, ustanawiający zarówno warunki dotyczące zdrowia zwierząt, jak i warunki zdrowia publicznego przy przywozie mięsa mielonego i wyrobów mięsnych.
(5) Decyzja 97/29/WE musi zostać uchylona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia warunki dotyczące zdrowia zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwo weterynaryjne przy przywozie mięsa mielonego i wyrobów mięsnych.
Artykuł 2
Przywóz mięsa mielonego podlega następującym warunkom:
1) zostało wyprodukowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w art. 3 i 7 dyrektywy 94/65/WE;
2) pochodzi z zakładu lub zakładów oferujących gwarancje przewidziane w załączniku I do dyrektywy 94/65/WE;
3) zostało głęboko zamrożone w zakładzie lub zakładach produkcyjnych pochodzenia.
Artykuł 3
Przywóz wyrobów mięsnych podlega następującym warunkom:
1) zostały wyprodukowane zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w art. 5 i 7 dyrektywy 94/65/WE;
2) pochodzą z zakładu lub zakładów oferujących gwarancje przewidziane w załączniku I do dyrektywy 94/65/WE;
3) zostały głęboko zamrożone w zakładzie lub zakładach produkcyjnych pochodzenia.
Artykuł 4
1.
Każdej przesyłce mięsa mielonego towarzyszy oryginał numerowanego świadectwa zdrowia, wypełnionego, podpisanego i opatrzonego datą, składający się z jednego arkusza i zgodny ze wzorem ustanowionym w załączniku I.
2.
Każdej przesyłce preparatów mięsnych towarzyszy oryginał numerowanego świadectwa zdrowia, wypełnionego, podpisanego i opatrzonego datą, składający się z jednego arkusza i zgodny ze wzorem ustanowionym w załączniku II.
3.
Świadectwa są sporządzane co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego miejsca wprowadzenia do Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 2000 r.
Artykuł 6
1.
Decyzja 97/29/WE traci moc z dniem określonym w art. 5.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa mielonego i wyrobów mięsnych, wyprodukowanych i zaopatrzonych w świadectwa zgodnie z wymaganiami decyzji 97/29/WE w ciągu 35 dni następujących po dniu wymienionym w ust. 1.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 września 2000 r.
zmieniająca decyzję 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2735)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/583/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/78/WE uchyliła i zastąpiła dyrektywę Rady 90/675/EWG [2], na mocy której została sporządzona decyzja Komisji 94/360/WE w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich [3].
(2) W związku z wcześniejszym wykryciem ksenobiotycznych hormonów wzrostu w mięsie przywożonym ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, decyzja Komisji 1999/302/WE [4] wprowadziła zaawansowany system kontroli wszelkiego przywozu świeżej wołowiny i jej podrobów z tego państwa z wyjątkiem mięsa i podrobów z bizonów.
(3) Po wykryciu tych pozostałości, władze w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej w czerwcu 1999 r. wzmocniły swój program hodowli bydła bez zastosowania hormonów, lecz w obliczu dalszych problemów związanych z tym programem rozpoznanych w trakcie misji przedstawicieli Biura ds. Żywności i Weterynarii Komisji w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, wyżej wspomniany program został zawieszony w lipcu 1999 r. i wznowiony w udoskonalonej formie jako program hodowli bydła nie leczonego hormonami we wrześniu 1999 r.
(4) Dodatkowe kontrole wprowadzone na mocy decyzji 1999/302/WE nie wykazały żadnej próby z wynikiem pozytywnym wykonanej w okresie interwencji, ponadto żaden test przeprowadzony zgodnie z dodatkowym programem badań Wspólnoty Europejskiej w zakresie hormonów nie wykazał pozytywnych wyników.
(5) Rozważa się, a obecnie uznaje się za właściwe zniesienie dodatkowych środków bezpieczeństwa ustanowionych w 1999 r. oraz zmniejszenie częstotliwości kontroli surowego mięsa przywożonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej z kontroli każdej przesyłki do kontroli jedynie 20 % przesyłek, co jest równoważne zwykłemu poziomowi kontroli bezpośrednich wszelkiego surowego mięsa przywożonego z państw trzecich, ustanowionemu w decyzji 94/360/WE.
(6) Należy wyraźnie podkreślić, że wszystkie przesyłki świeżego mięsa przywożonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, które są poddawane kontrolom bezpośrednim, muszą nadal przechodzić badania laboratoryjne na obecność pozostałości odpowiednich hormonów.
(7) Niniejsza decyzja jest pierwszym krokiem w kierunku całkowitego zlikwidowania obowiązku badań pod kątem hormonów każdej przesyłki wybranej do kontroli bezpośredniej, zostanie ona poddana rewizji na podstawie przyszłych wyników badań.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/360/WE wprowadza się następuje zmiany:
1) W art. 1a ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— częstotliwość kontroli bezpośrednich wynosi 20 %,"
2) W art. 1a ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— z każdej badanej przesyłki są pobierane dwie urzędowe próby i następnie badane na obecność pozostałości każdego z ksenobiotycznych hormonów: octanu melengestrolu, trenbolonu, zeranolu i stilbenów, a także dietylostilbestrolu oraz na obecność podwyższonego poziomu pozostałości naturalnych hormonów: 17-beta-estradiolu, progesteronu i testosteronu,"
3) W art. 1a skreśla się ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 września 2000 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego z państw trzecich oraz uchylająca decyzje Komisji 97/217/WE, 97/218/WE, 97/219/WE i 97/220/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2492)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/585/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 11, 12 i 14,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A do dyrektywy 89/662/EWG rozdział I oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu dziczyzny [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE, w szczególności jej art. 16 ust. 2 lit. c) i ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/217/WE [6], ostatnio zmieniona decyzją 200/161/WE [7], ustanawia grupy państw trzecich, które mogą stosować świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka oraz mięsa króliczego z państw trzecich.
(2) Decyzja Komisji 97/218/WE [8] ustanawia warunki sanitarne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt łownych (z wyłączeniem mięsa dzikich świń) z państw trzecich.
(3) Decyzja Komisji 97/219/WE [9], ostatnio zmieniona decyzją 2000/162/WE [10], ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego z państw trzecich.
(4) Decyzja Komisji 97/220/WE [11] ustanawia warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa dzikich świń z państw trzecich.
(5) W celu ułatwienia konsultacji i zapewnienia przejrzystości prawodawstwa Unii Europejskiej oraz zaktualizowania warunków zdrowotnych zwierząt i warunków zdrowia publicznego oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie mięsa zwierząt łownych i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka oraz mięsa króliczego z państw trzecich uważa się, że niezbędne jest opracowanie jednej decyzji; w związku z tym należy uchylić decyzje Komisji 97/217/WE, 97/218/WE, 97/219/WE i 97/220/WE.
(6) Ze względu na konieczność wdrożenia nowego systemu świadectw w odniesieniu do krajów wywozu należy przewidzieć odpowiedni okres czasu na jego wprowadzenie w życie.
(7) Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana w świetle rozwoju sytuacji pod względem stanu zdrowia zwierząt na obszarach ich pochodzenia, w szczególności w ramach obowiązywania porozumień miedzy Wspólnotą a państwami trzecimi, dotyczących kwestii objętych niniejszą decyzją, w szczególności w odniesieniu do art. 5 porozumienia między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady w sprawie środków zdrowotnych mających na celu ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w zakresie handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi, oraz art. 6 porozumienia między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej w sprawie środków zdrowotnych mających na celu ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w zakresie handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji "ptactwo łowne utrzymywane przez człowieka" oznacza przepiórki, gołębie, bażanty, kuropatwy i inne ptactwo łowne.
Definicja ta nie obejmuje ptactwa domowego, indyków, perliczek, kaczek, gęsi i bezgrzebieniowców.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz następujących rodzajów świeżego mięsa:
- mięso zwierząt łownych parzystokopytnych, oprócz podrobów, z wyjątkiem mięsa dzikich świń,
- mięso dzikich zwierząt parzystokopytnych utrzymywanych przez człowieka, z wyjątkiem dzikich świń utrzymywanych przez człowieka,
- mięso dzikich świń, oprócz podrobów,
- mięso dzikich świń utrzymywanych przez człowieka,
- mięso ptactwa łownego, oprócz podrobów, z wyjątkiem skubanego i niepatroszonego ptactwa łownego,
- mięso ptactwa dzikiego utrzymywanego przez człowieka,
- mięso dzikich zwierząt nieparzystokopytnych, oprócz podrobów, określane jako mięso zebry,
- mięso dzikich zwierząt z rodziny Leporidae, określanych jako króliki i zające, oprócz podrobów, z wyjątkiem zwierząt nieskórowanych i niepatroszonych,
- mięso królików utrzymywanych przez człowieka,
- mięso dzikich ssaków lądowych, oprócz podrobów, z wyjątkiem dzikich zwierząt kopytnych i zwierząt z rodziny Leporidae,
pochodzącego z terytoriów określonych w załączniku I, jeżeli spełniają one warunki ustanowione w odpowiednim świadectwie zdrowia zamieszczonym w załączniku III, zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na wprowadzanie na ich terytorium mięsa zwierząt łownych lub dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka oraz mięsa króliczego z kraju ich pochodzenia, z zastrzeżeniem warunków szczególnych wymaganych w załączniku II i opisanych w załączniku IV.
Warunki szczególne muszą zostać wykazane przez kraj wywozu w sekcji V każdego wzoru świadectwa ustanowionego w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 60. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
1.
Decyzje Komisji 97/217/WE, 97/218/WE, 97/219/WE i 97/220/WE tracą moc w dniu, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie, wymienionym w art. 3.
2.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz świeżego mięsa objętego niniejszą decyzją, wyprodukowanego i certyfikowanego zgodnie z wymaganiami decyzji Komisji 97/217/WE, 97/218/WE, 97/219/WE i 97/220/WE przez okres 35 dni od dnia podanego w art. 3.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 września 2000 r.
ustanawiająca procedurę zmiany art. 40 ust. 4 i 5, art. 41 ust. 7 i art. 65 ust. 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach
(2000/586/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. b), art. 32 i 34,
uwzględniając inicjatywę Wielkiego Księstwa Luksemburga [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 czerwca 1997 r. rządy Królestwa Belgii, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Grecji, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Republiki Portugalii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji uzgodniły Protokół zmieniający art. 40, 41 i 65 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r. (zwany dalej "Protokołem") poprzez wprowadzenie uproszczonej procedury zmieniania zawartych w tych artykułach odesłań do "urzędników", "władz" i "właściwych ministrów".
(2) W dniu 1 maja 1999 r., stanowiącym datę wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu, który między innymi postanawiał o włączeniu dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, Protokół ten nie wszedł w życie.
(3) Protokół nie stanowi części dorobku Schengen, włączonego w ramy Unii Europejskiej.
(4) Po włączeniu dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej Państwa Członkowskie nie mogą dłużej zmieniać Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r. (zwanej dalej "Konwencją z Schengen").
(5) Po włączeniu dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej w dalszym ciągu istnieje potrzeba uproszczonej procedury zmieniania odesłań do "urzędników", "władz" i "właściwych ministrów", zgodnie z którą Rada zezwoliłaby każdemu Państwu Członkowskiemu na zmienianie odesłań do ich "urzędników", "władz" i "właściwych ministrów" zgodnie z przepisami art. 40 ust. 4 i 5, art. 41 ust. 7 i art. 65 ust. 2 Konwencji z Schengen (uzupełnionej przez przepisy porozumień w sprawie przystąpienia do Konwencji z Schengen), w przypadku gdy wewnętrzne zmiany i reorganizacje spowodują, że istniejące odniesienia staną się niewłaściwe, bez konieczności formalnego przyjmowania przez Radę zmiany tych odesłań.
(6) Wszelkie zmiany wymienionych wyżej przepisów, które nie wynikają jedynie z wewnętrznych zmian lub reorganizacji, ale zmierzają do rozszerzenia kompetencji wynikających z przepisów art. 40 i 41 na innych "urzędników" i "władze", są przyjmowane zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.
(7) Zjednoczone Królestwo będzie uczestniczyć w niniejszej decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji Rady nr 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [3], w takim stopniu, w jakim decyzja ta odnosi się do postanowień dorobku Schengen, wskazanych w tej decyzji.
(8) Decyzja rozwija postanowienia, na których potrzeby przyjęto ściślejszą współpracę na mocy Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączając dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, oraz które należą do jednego z obszarów objętych art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Każde Państwo Członkowskie może zmienić odesłania do "urzędników", "władz" i "właściwych ministrów" zgodnie z przepisami art. 40 ust. 4 i 5, art. 41 ust. 7 oraz art. 65 ust. 2 Konwencji z Schengen w stosunku do własnych urzędników, władz i właściwych ministrów, w każdym przypadku gdy w rezultacie wewnętrznych zmian lub reorganizacji istniejące odesłania staną się niewłaściwe.
2.
Wszelkie zmiany wydane w wykonaniu ust. 1 Państwa Członkowskie zgłaszają do Sekretariatu Generalnego Rady, który przekaże to zgłoszenie wszystkim członkom Rady.
Artykuł 2
Procedurę określoną w art. 1 stosuje się także do zmian, które zostały już dokonane na podstawie art. 1. Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 28 września 2000 r.
ustanawiająca Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców
(2000/596/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przygotowanie wspólnej polityki azylowej, łącznie ze wspólnymi uzgodnieniami europejskimi dotyczącymi azylu, jest integralną częścią celu Unii Europejskiej, jakim jest ustanowienie i systematyczne powiększanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, otwartej dla wszystkich tych, których okoliczności zmuszają do poszukiwania na drodze prawnej ochrony w Unii Europejskiej.
(2) Wprowadzenie w życie takiej polityki powinno być oparte na solidarności między Państwami Członkowskimi i wymaga istnienia mechanizmów utrzymujących równowagę w staraniach Państw Członkowskich odnoszących się do przyjmowania i ponoszenia konsekwencji wynikających z przyjmowania uchodźców i wysiedleńców.
W tym celu ustanawia się Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców.
(3) Niezbędne jest wspieranie wysiłków Państw Członkowskich, odnoszących się do zagwarantowania właściwych warunków dla uchodźców i wysiedleńców, w tym rzetelnych i rzeczywistych procedur udzielania azylu, tak aby chronione były prawa osób wymagających ochrony międzynarodowej.
(4) Integracja uchodźców ze społeczeństwem państwa, w którym się znaleźli, jest jednym z celów Konwencji genewskiej i w tym celu powinna być wspierana przez działania Państw Członkowskich skierowane na wspieranie ich integracji społecznej i gospodarczej, w zakresie, w jakim przyczyniają się one do spójności gospodarczej i społecznej, której utrzymanie i wzmocnienie jest podstawowym celem Wspólnoty, określonym w art. 2 i 3 ust. 1 lit. k) Traktatu.
(5) Zarówno w interesie tych osób, jak i Państw Członkowskich jest, aby uchodźcy i wysiedleńcy, którzy otrzymali prawo pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego, mogli utrzymywać się z pracy.
(6) O ile środki wspierane przez fundusze strukturalne i inne środki wspólnotowe w zakresie edukacji i kształcenia zawodowego nie są wystarczające do wspierania takiej integracji, powinno być zapewnione wsparcie dla środków specjalnych, w celu umożliwienia uchodźcom i wysiedleńcom korzystania w pełni ze zorganizowanych programów pomocowych.
(7) Potrzebne jest praktyczne wsparcie w celu utworzenia lub poprawy warunków pozwalających uchodźcom i wysiedleńcom podjąć świadomą decyzję o opuszczeniu terytorium Państwa Członkowskiego i powrocie do domu, jeżeli takie jest ich życzenie.
(8) Należy znaleźć praktyczne sposoby w celu sprawdzenia innowacyjnych działań w tej dziedzinie, powinna być także popierana wymiana doświadczeń między Państwami Członkowskim w celu identyfikacji i wspierania najbardziej efektywnych praktyk.
(9) Należy uwzględnić doświadczenia nabyte podczas wprowadzania w życie wspólnego działania Rady 1999/290/WSiSW [5] w sprawie przyjęcia i dobrowolnej repatriacji uchodźców, wysiedleńców i ubiegających się o azyl.
(10) Podczas spotkania w Tampere w dniach 15 i 16 października Rada Europejska wezwała do utworzenia rezerwy finansowej, aby wprowadzić w życie nadzwyczajne środki w celu zapewnienia tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu uchodźców.
(11) Właściwe jest rozdzielenie zasobów proporcjonalnie do obciążenia Państwa Członkowskiego wysiłkami związanymi z przyjmowaniem uchodźców i wysiedleńców.
(12) Wsparcie ze środków Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców będzie bardziej skuteczne i lepiej skierowane, jeżeli współfinansowanie danego działania oparte jest na wniosku każdego Państwa Członkowskiego z uwzględnieniem jego sytuacji i potrzeb.
(13) W celu przyspieszenia i uproszczenia procedur współfinansowania obowiązki Komisji powinny być oddzielone od obowiązków Państw Członkowskich.
Konieczne jest więc, aby Komisja, po rozpatrzeniu wniosków Państw Członkowskich o współfinansowanie, podjęła decyzję o współfinansowaniu, a Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić właściwą realizację działań.
(14) Takie zdecentralizowane wprowadzenie w życie działań realizowanych przez Państwa Członkowskie powinno w dostatecznym stopniu gwarantować jakość i szczegóły wprowadzenia w życie, wyniki działań, ich ocenę, należyte zarządzanie środkami finansowymi i nadzór.
(15) Jednym ze sposobów zapewnienia efektywności działań prowadzonych przy wsparciu Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców jest rzeczywiste ich monitorowanie.
Warunki takiego monitorowania powinny być określone.
(16) Bez uszczerbku dla obowiązków Komisji w zakresie kontroli finansowej powinna zostać podjęta w tej dziedzinie współpraca między Komisją a Państwami Członkowskimi.
(17) Powinny zostać określone obowiązki Państw Członkowskich dotyczące identyfikacji i usuwania nieprawidłowości i naruszeń, a także obowiązki Komisji, o ile Państwa Członkowskie nie wypełniają swoich obowiązków.
(18) Skuteczność i skutki działań wspieranych przez Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców zależy także od ich oceny i odpowiedzialności Państw Członkowskich i Komisji w tym zakresie. W celu zapewnienia wiarygodności oceny powinny zostać ustanowione jej kryteria.
(19) Działania powinny podlegać ocenie w związku z oceną średniookresową i oceną ich skutków, a procedura oceny powinna zostać włączona do zakresu monitorowania działania.
(20) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(21) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, cele planowanych działań, a mianowicie wykazanie solidarności między Państwami Członkowskimi przez osiągnięcie równowagi działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie w zakresie przyjmowania uchodźców i wysiedleńców oraz ponoszenie konsekwencji tych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne, do osiągnięcia tych celów.
(22) Niniejszą decyzję stosuje się do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii na podstawie notyfikacji, które zostały złożone przez te kraje, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(23) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego instrumentu i dlatego nie podlega zobowiązaniom wynikającym ze stosowania instrumentu ani nie jest objęta jego zastosowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
CELE I ZADANIA
Artykuł 1
Utworzenie i cele Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców
1.
Ustanawia się Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców (dalej zwany Funduszem) w celu wspierania i podejmowania wysiłków Państw Członkowskich do przyjmowania, a także ponoszenia konsekwencji związanych z przyjmowaniem uchodźców i wysiedleńców.
2.
Fundusz rozpoczyna działalność od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 2
Przepisy finansowe
1.
Określa się finansową kwotę referencyjną do celów wprowadzenia w życie niniejszej decyzji, w wysokości 216 mln EUR.
2.
Wartość rocznych środków przyznanych jest zatwierdzona przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Władza właściwa ds. budżetu przydziela roczne środki przeznaczone na działania określone odpowiednio w art. 4 i 6 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Docelowe grupy osób
Do celów niniejszej decyzji grupy docelowe obejmują następujące kategorie:
1) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, których status został określony przez Konwencję genewską z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców i którzy, jako uchodźcy, uzyskali zezwolenie na pobyt na terytorium jednego z Państw Członkowskich;
2) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, objęci jedną z form ochrony międzynarodowej, przyznanej przez Państwo Członkowskie, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym lub praktyką;
3) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, którzy złożyli wniosek o objęcie ich jedną z form ochrony, określoną w pkt 1 i 2;
4) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, którzy korzystają z tymczasowych przepisów ochronnych Państwa Członkowskiego;
5) osoby, których prawo do ochrony tymczasowej podlega aktualnie sprawdzeniu w Państwie Członkowskim.
Artykuł 4
Środki
1.
Dla osiągnięcia celów określonych w art. 1 i w odniesieniu do właściwych kategorii osób wymienionych w art. 3 Fundusz wspiera działania Państw Członkowskich odnoszące się do:
a) warunków przyjęcia;
b) integracji osób, których pobyt na terytorium Państwa Członkowskiego ma charakter długotrwały lub stały;
c) repatriacji, pod warunkiem że osoba, której ona dotyczy, nie uzyskała nowej przynależności państwowej i nie opuściła terytorium Państwa Członkowskiego.
2.
W odniesieniu do warunków przyjęcia i dostępu do procedur udzielenia azylu działania w szczególności mogą dotyczyć infrastruktury lub usług związanych z zakwaterowaniem, dostaw pomocy materialnej, ochrony zdrowia, pomocy społecznej lub pomocy związanej z formalnościami administracyjno-prawnymi, w tym pomocy prawnej.
Uwzględnić można także specjalne potrzeby osób najsłabszych.
3.
W odniesieniu do integracji ze społeczeństwem Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania osób określonych w ust. 1 lit. b) oraz członków ich rodzin działania w szczególności mogą dotyczyć udzielania pomocy społecznej w takich dziedzinach, jak: zakwaterowanie, dostarczanie środków utrzymania i ochrona zdrowia lub przyznania zasiłków pozwalających na integrację ze społeczeństwem lub do wykorzystania przez samych zainteresowanych.
4.
W odniesieniu do repatriacji działania w szczególności mogą dotyczyć udzielenia informacji i poradnictwa w zakresie planów dotyczących dobrowolnego powrotu i aktualnej sytuacji w państwie pochodzenia lub udzielania informacji na temat kształcenia ogólnego lub zawodowego i pomocy w zakresie przesiedlenia.
Artykuł 5
Działanie Wspólnoty
1.
Z inicjatywy Komisji do 5 % dostępnych zasobów Funduszu może zostać przeznaczone na finansowanie działań innowacyjnych lub działań podejmowanych w interesie Wspólnoty jako całości, odrębnie od działań prowadzonych przez Państwa Członkowskie, w tym badania, wymianę doświadczeń i czynności w celu współpracy na poziomie wspólnotowym, a także ocenę stosowanych środków i pomocy technicznej.
2.
Komisja bada wnioski przedłożone przez dwa lub więcej Państwa Członkowskie w celu wspólnego stosowania działań ponadnarodowych.
3.
Takie działania mogą być w 100 % finansowane ze środków Funduszu.
Artykuł 6
Środki nadzwyczajne
1.
Na podstawie decyzji Rady, podjętej jednomyślnie na wniosek Komisji, Fundusz może być użyty do finansowania środków nadzwyczajnych, odrębnych oraz uzupełniających działania określone w art. 4, w celu udzielenia pomocy jednemu, kilku lub wszystkim Państwom Członkowskim w przypadku masowego napływu uchodźców lub wysiedleńców, lub, jeżeli zachodzi taka konieczność, w celu ich ewakuacji z państwa trzeciego, w szczególności, jeżeli dotyczy to odpowiedzi na apel organizacji międzynarodowych.
Po wejściu w życie dyrektywy w sprawie ochrony tymczasowej decyzja Rady przewidziana w akapicie pierwszym będzie podejmowana zgodnie z warunkami określonymi w wyżej wymienionej dyrektywie.
2.
W sytuacji określonej w ust. 1 kwalifikujące się środki nadzwyczajne obejmują następujące rodzaje działań:
a) przyjęcie i zakwaterowanie;
b) zapewnienie środków utrzymania, w tym żywności i odzieży;
c) udzielanie pomocy medycznej, psychologicznej i innej;
d) poniesienie kosztów osobowych i administracyjnych, powstałych w wyniku przyjęcia osób i stosowania odpowiednich środków;
e) poniesienie kosztów logistyki i transportu.
ROZDZIAŁ II
POSTANOWIENIA SZCZEGÓŁOWE
Artykuł 7
Wykonanie
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wprowadzenie w życie działań wspieranych przez Fundusz.
W tym celu każde Państwo Członkowskie wyznacza odpowiedzialny organ, który utrzymuje łączność z Komisją.
Organ taki jest organem administracji publicznej, ale może przekazać on swoją odpowiedzialność w zakresie wprowadzenia w życie na rzecz innego organu administracji publicznej lub organizacji pozarządowej.
Artykuł 8
Wnioski w sprawie współfinansowania
1.
Corocznie Państwa Członkowskie przedkładają Komisji, zgodnie z harmonogramem określonym w art. 11, wniosek w sprawie współfinansowania wprowadzania w życie ich rocznych programów, które dla każdej dziedziny określonej w art. 4 opisują:
a) sytuację w Państwie Członkowskim i wymagania uzasadniające zastosowanie środków kwalifikujących się do wsparcia z Funduszu;
b) działania, jakie zamierza podjąć Państwo Członkowskie, w tym:
i) ich rodzaj i cel;
ii) konkretne oczekiwane rezultaty;
iii) ich koszt, w tym wielkość finansowania ze strony Państwa Członkowskiego i, jeżeli znajduje to zastosowanie, finansowanie ze strony zaangażowanych w podejmowane działania organizacji.
2.
Dodatkowo, pierwszy wniosek o współfinansowanie zawiera opis metod zastosowanych przez Państwo Członkowskie w celu:
a) zapewnienia koordynacji i spójności działań;
b) dokonania wyboru projektów i zapewnienia przejrzystości procedur;
c) zapewnienia właściwego zarządzania, monitorowania, kontroli i oceny projektów.
3.
Wniosek zawiera, dla każdego z aspektów określonych w ust. 1 i 2, dostatecznie szczegółowe dane w celu umożliwienia Komisji dokonania weryfikacji wniosku, w zakresie jego zgodności z przepisami tej decyzji i obowiązującymi przepisami finansowymi.
Artykuł 9
Kryteria wyboru
1.
Państwa Członkowskie posiadają wyłączną odpowiedzialność dokonywania wyboru indywidualnych projektów, zarządzania finansami i administrowania projektami wspomaganymi przez Fundusz, przy jednoczesnym uwzględnieniu polityki Wspólnoty i kryteriów kwalifikacyjnych.
2.
W celu uzyskania środków finansowych z Funduszu władze publiczne (krajowe, regionalne lub lokalne, centralne lub upoważnione), instytucje badawcze i placówki edukacyjne, ośrodki szkoleniowe, organizacje społeczne, agendy rządowe, organizacje międzynarodowe i organizacje pozarządowe działające samodzielnie lub wspólnie przedstawiają projekty mające niezarobkowy charakter, powstałe w wyniku publicznego wezwania do składania ofert.
3.
Odpowiedzialne władze dokonają wyboru projektów na podstawie następujących kryteriów:
a) sytuacja i zapotrzebowanie Państw Członkowskich;
b) efektywność pod względem kosztów wydatków przy uwzględnieniu liczby osób, których projekt dotyczy;
c) doświadczenie, wiarygodność i finansowy wkład własny organizacji wnioskujących o współfinansowanie oraz ich organizacji partnerskich;
d) zakres, w jakim dany projekt uzupełnia inne działania finansowane z budżetu Wspólnot Europejskich lub w jakim stanowi część programów krajowych.
Artykuł 10
Podział zasobów
1.
W latach 2000-2004 każde Państwo Członkowskie otrzymuje stałą, roczną sumę środków z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców:
na rok 2000: 500000 EUR,
na rok 2001: 400000 EUR,
na rok 2002: 300000 EUR,
na rok 2003: 200000 EUR,
na rok 2004: 100000 EUR.
2.
Resztę dostępnych zasobów dzieli się proporcjonalnie między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
a) 65 % proporcjonalnie do liczby osób, określonych w art. 3 ust. 3, 4 i 5, które znalazły się na terenie Państw Członkowskich w okresie trzech ostatnich lat;
b) 35 % proporcjonalnie do liczby osób zaliczonych do jednej z kategorii określonych w art. 3 ust. 1 i 2, w okresie trzech ostatnich lat.
3.
Wyżej wymienione dane ustala się na podstawie najbardziej aktualnych danych statystycznych ustalonych przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Harmonogram
1.
Najpóźniej do 1 czerwca każdego roku Komisja dostarcza Państwom Członkowskim preliminarz dotyczący wysokości środków, jakie będą im przyznane w roku następnym ze środków ogólnych ujętych w rocznej procedurze budżetowej.
2.
Najpóźniej do 1 października każdego roku Państwa Członkowskie przedkładają wnioski o współfinansowanie określone w art. 7.
3.
W okresie trzech miesięcy od daty złożenia wniosków Komisja zatwierdza wnioski, dokonując ich oceny zgodnie z art. 8 ust. 2.
Artykuł 12
Pomoc techniczna i administracyjna
Suma nieprzekraczająca 5 % ogólnej sumy przyznanej Państwu Członkowskiemu może być przyznana dodatkowo na udzielenie pomocy technicznej i administracyjnej w przygotowaniu, monitorowaniu i ocenie działań podjętych przez państwo w rozumieniu art. 7.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 13
Struktura finansowania
Wkład z Funduszu w finansowanie zastosowanych środków nie przekracza 50 % kosztów tych środków ogółem.
Ten udział może być zwiększony do 75 % w Państwach Członkowskich objętych Funduszem Spójności.
Artykuł 14
Zdolność do korzystania z pomocy
1.
Wydatki nie mogą być uznane za podlegające wsparciu przez Fundusz, jeżeli zostały poniesione przed datą zatwierdzenia przez Komisję wniosku Państwa Członkowskiego o współfinansowanie.
Ta data jest punktem wyjściowym, niezbędnym do uznania wydatków.
2.
Komisja przyjmuje zasady regulujące uznawanie wydatków, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 15
Decyzja w sprawie współfinansowania ze środków Funduszu
Po rozpatrzeniu wniosku o współfinansowanie, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2, Komisja podejmuje decyzję w sprawie współfinansowania ze środków Funduszu.
W decyzji określona jest wielkość środków przeznaczona dla Państwa Członkowskiego.
Artykuł 16
Zobowiązania budżetowe
Zobowiązania budżetowe Wspólnoty określa się na podstawie decyzji Komisji o współfinansowaniu.
Artykuł 17
Płatności
1.
Komisja dokonuje płatności wkładu Funduszu na rzecz odpowiedzialnej władzy, zgodnie ze zobowiązaniami budżetowymi.
2.
Niezwłocznie po podjęciu przez Komisję decyzji w sprawie wkładu Funduszu dokonuje się na rzecz Państwa Członkowskiego wstępnej płatności w wysokości 50 % środków przyznanych w danym roku.
Tymczasową płatność w wysokości 30 % dokonuje się wtedy, kiedy Państwo Członkowskie składa deklarację, że wydało już połowę zaliczki.
Pozostałą sumę wypłaca się w terminie trzech miesięcy od momentu uznania wydatków poniesionych przez Państwo Członkowskie, przedstawionych w sprawozdaniu rocznym o wprowadzaniu w życie programu.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA I OCENA
Artykuł 18
Kontrola
1.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności Komisji w sprawie wykonania budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich Państwa Członkowskie są przede wszystkim odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli finansowej działań.
W tym celu podejmują one działania, na które składają się:
a) sprawdzenie, czy zostały określone zasady kierowania i kontroli oraz czy są one wprowadzane w życie w taki sposób, że gwarantują właściwe i skuteczne wykorzystanie funduszów Wspólnoty;
b) przedstawienie Komisji opisu tych zasad;
c) zagwarantowanie, że działania są kierowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi oraz że dystrybucja funduszy jest zgodna z zasadą należytego zarządzania finansami;
d) zaświadczenie, że deklaracje dotyczące wydatków przedstawione Komisji są dokładne i gwarantują, że wyniki otrzymane z systemów rachunkowych poparte są nadającymi się do sprawdzenia dokumentami towarzyszącymi;
e) zapobieganie, wykrywanie i usuwanie nieprawidłowości, a także, zgodnie z obowiązującymi przepisami powiadomienie o tym fakcie Komisji oraz stałe informowanie Komisji o wynikach procedur sądowej i administracyjnej;
f) współpraca z Komisją w celu zagwarantowania wykorzystania funduszy wspólnotowych zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
g) odzyskanie każdej kwoty straconej w wyniku wykrytych nieprawidłowości oraz, jeżeli jest to stosowne, naliczenie odsetek od opóźnionych płatności.
2.
W zakresie odpowiedzialności dotyczącej realizacji budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich na Komisji ciąży obowiązek zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli w Państwach Członkowskich w celu skutecznego i prawidłowego wykorzystania funduszy Wspólnoty.
W tym celu bez uszczerbku dla uprawnień Trybunału Obrachunkowego lub zakresu kontroli przeprowadzanej przez Państwa Członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi urzędnicy i pracownicy Komisji mogą, zgodnie z ustaleniami przyjętymi w porozumieniu z Państwami Członkowskimi w ramach współpracy określonej w ust. 1 lit. f) i z zachowaniem co najmniej jednodniowego okresu powiadomienia o kontroli przeprowadzić kontrolę na miejscu, włączając przeprowadzenie kontroli wyrywkowych, które dotyczą operacji finansowanych przez Fundusz oraz systemów zarządzania i kontroli.
Komisja powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie w celu uzyskania wszelkiej niezbędnej pomocy.
Urzędnicy lub przedstawiciele zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą brać udział w takich kontrolach.
Komisja może wymagać od danego Państwa Członkowskiego przeprowadzenia kontroli na miejscu w celu zweryfikowania poprawności wezwań do wypłaty.
Urzędnicy lub pracownicy Komisji mają prawo uczestniczyć w takiej kontroli.
3.
Po zakończeniu właściwej procedury weryfikacyjnej Komisja wstrzymuje tymczasowe płatności w następujących sytuacjach:
a) jeżeli Państwo Członkowskie nie wprowadza w życie uzgodnionych działań ujętych w decyzji o współfinansowaniu; lub
b) jeżeli całość działań lub ich część nie uzasadnia ani całkowitego, ani częściowego współfinansowania ze środków Funduszu.
W takich przypadkach Komisja, podając przyczyny, zwraca się do Państwa Członkowskiego o przedłożenie uwag, jeżeli jest to stosowne, o usunięcie nieprawidłowości w określonym terminie.
4.
W końcu okresu ustalonego przez Komisję, jeżeli nie osiągnięto porozumienia i Państwo Członkowskie nie usunęło nieprawidłowości, Komisja może, uwzględniając uwagi przedłożone przez Państwo Członkowskie, w ciągu trzech miesięcy podjąć decyzję o:
a) zmniejszeniu wielkości płatności przejściowej, określonej w art. 17 ust. 2; lub
b) dokonaniu korekty finansowej wymaganej przez anulowanie całości lub części udziału Funduszu we współfinansowaniu danych działań.
W przypadku braku decyzji określonej w lit. a) lub b) należy niezwłocznie odblokować płatność tymczasową.
Artykuł 19
Korekty finansowe
1.
Państwa Członkowskie ponoszą w pierwszym rzędzie odpowiedzialność za przeprowadzenie dochodzenia w sprawie nieprawidłowości, opierając się na dowodach dotyczących istotnych zmian, które miały wpływ na wprowadzenie w życie lub nadzór działań i spowodowały konieczność wprowadzenia korekt finansowych.
Państwo Członkowskie dokonuje korekty finansowej, wymaganej w powiązaniu do indywidualnego lub systemowego charakteru nieprawidłowości.
Korekta finansowa dokonana przez Państwo Członkowskie polega na anulowaniu całości lub części wkładu Wspólnoty.
Zwolnione w ten sposób fundusze Wspólnoty mogą być użyte ponownie przez Państwo Członkowskie na podjęcie działań w tej samej dziedzinie, określonej w art. 4, zgodnie z zasadami, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
2.
Jeżeli po dokonaniu niezbędnych działań weryfikujących Komisja stwierdza, że Państwo Członkowskie nie wypełniło swoich zobowiązań określonych w ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio art. 18 ust. 3 i 4.
3.
Kwoty nienależnie otrzymane i podlegające zwrotowi zwracane są Komisji wraz z odsetkami z tytułu płatności przeterminowanej.
Artykuł 20
Monitorowanie i ocena
1.
W każdym Państwie Członkowskim właściwa władza podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu monitorowania i oceny działań.
W tym celu umowy zawarte z organizacjami upoważnionymi do realizacji działań zwierają klauzulę przewidującą obowiązek sporządzenia przez te organizacje przynajmniej jednego sprawozdania rocznie, zawierającego szczegółowy opis rozwoju realizowanych działań oraz postępu w osiąganiu celów, których dotyczą.
Dodatkowo właściwa władza zleca wykonanie niezależnej oceny stopnia wykonania i skutków realizacji podejmowanych działań.
2.
Corocznie właściwa władza opracowuje skrócone sprawozdanie o realizacji działań. Sprawozdanie stanowi Załącznik do wniosku o współfinansowanie określone w art. 8.
3.
W terminie sześciu miesięcy od terminu ustalonego w decyzji o współfinansowaniu na wykonywanie wydatków właściwa władza przedkłada Komisji sprawozdanie końcowe zawierające:
a) sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie z wykonania działań, sporządzone stosownie do zasad przyjętych przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2;
b) sprawozdanie o ocenie określonej w ust. 1.
4.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie średniookresowe, a najpóźniej do dnia 1 września 2005 r. sprawozdanie końcowe.
ROZDZIAŁ V
KOMITET
Artykuł 21
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
4.
Komitet może rozpatrywać wszelkie kwestie odnoszące się do niniejszej decyzji, zgłoszone przez przewodniczącego lub przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ VI
SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE ŚRODKÓW NADZWYCZAJNYCH
Artykuł 22
Szczegółowe przepisy dotyczące środków nadzwyczajnych
1.
Przepisy określone w ust. 2-5 niniejszego artykułu stosuje się przy wprowadzaniu w życie środków nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 6.
2.
Okres udzielania pomocy finansowej Funduszu jest ograniczony do sześciu miesięcy, a wielkość pomocy nie może przekroczyć 80 % kosztów każdego ze środków.
3.
Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie dotknięte masowym napływem, określonym w art. 6 ust. 1, dostarczają Komisji wykaz wymagań i plan wprowadzenia środków nadzwyczajnych, w tym także opis planowanych środków i wykaz organów odpowiedzialnych za ich wprowadzenie w życie.
4.
Dostępne zasoby są rozdzielane między Państwa Członkowskie, na podstawie liczby osób, które znalazły się na terenie każdego Państwa Członkowskiego jako część masowego napływu określonego w art. 6 ust. 1.
5.
Stosuje się art. 9 oraz art. 18-21.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 23
Przepisy przejściowe
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 11 w celu wykonania założeń lat finansowych 2000 i 2001 stosuje się następujący harmonogram:
- w dniu następującym po wejściu w życie niniejszej decyzji Komisja informuje Państwa Członkowskie o szacunkowej wysokości kwot przeznaczonych dla nich.
Jeżeli Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich nie dysponuje jeszcze wszystkimi danymi statystycznymi określonymi w art. 10, zastosowane są dane dostarczone przez Państwa Członkowskie; w takim przypadku Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2, zasady interpretacji danych statystycznych dostarczonych przez Państwa Członkowskie,
- Państwa Członkowskie składają do Komisji wnioski o współfinansowanie określone w art. 8 nie później niż dnia 20 listopada 2000 r.,
- Komisja rozpatruje wnioski o współfinansowanie w ciągu trzech miesięcy od daty złożenia wniosku, po sprawdzeniu danych szczegółowych określonych w art. 8 ust. 2, a w odniesieniu do roku budżetowego 2000 przenosi przyznane środki na rok budżetowy 2001,
- na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 14 wydatki poniesione w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do nieprzekraczalnego terminu ustalonego w decyzji gwarantującej współfinansowanie mogą uzyskać wsparcie Funduszu.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
Wykonanie
1.
Komisja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszej decyzji.
2.
W miarę potrzeby Komisja przyjmuje inne przepisy, niezbędne do wykonania niniejszej decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.
Artykuł 25
Klauzula przeglądowa
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2004 r. Rada dokonuje przeglądu niniejszej decyzji na podstawie wniosku Komisji.
Artykuł 26
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 września 2000 r.
w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich
(2000/597/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 269,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 173,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła między innymi, że system środków własnych Wspólnot powinien być sprawiedliwy, przejrzysty, oszczędny, prosty i oparty na kryteriach, które w najlepszy sposób odzwierciedlają możliwości wpłat każdego Państwa Członkowskiego.
(2) System środków własnych Wspólnot musi zapewniać odpowiednie środki na uporządkowane prowadzenie polityki Wspólnot, przy uwzględnieniu potrzeby ścisłej dyscypliny budżetowej.
(3) Do celów budżetowych środków własnych Unii Europejskiej i Wspólnot należy wykorzystywać dane najwyższej jakości.
Stosowanie Europejskiego systemu zintegrowanych rachunkowości gospodarczych (zwanego dalej "ESA 95") zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 [5] poprawi jakość pomiaru narodowych danych rachunkowych.
(4) Do celów środków własnych należy wykorzystywać najnowsze pojęcia statystyczne i odpowiednio do tego definiować produkt narodowy brutto (PNB) jako równy dla tych celów dochodowi narodowemu brutto (DNB), jak przewiduje Komisja w zastosowaniu ESA 95 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96.
(5) Ponadto jeżeli modyfikacje ESA 95 spowodują znaczące zmiany w DNB, jak przewiduje Komisja zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96, właściwe jest, aby Rada zdecydowała, czy te modyfikacje mają zastosowanie do celów środków własnych.
(6) Zgodnie z decyzją Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [6] maksymalny pułap środków własnych został wyznaczony na 1,27 % PNB Wspólnot według cen rynkowych, a całościowy pułap 1,335 % PNB Wspólnot wyznaczono dla środków przyznanych na realizację zobowiązań.
(7) Należy przyjąć te pułapy wyrażone jako procent PNB w celu utrzymania na niezmienionym poziomie kwoty środków finansowych do dyspozycji Wspólnot poprzez ustalenie formuły określania nowych pułapów, w stosunku do PNB jak to zdefiniowano dla obecnych celów, do zastosowania po wejściu w życie niniejszej decyzji.
(8) Należy zastosować tę samą metodę w przyszłości przy okazji zmian ESA 95, które mogą mieć wpływ na poziom PNB.
(9) W celu dalszej kontynuacji procesu uwzględniania zdolności każdego Państwa Członkowskiego do wpłat w ramach systemu środków własnych oraz korekty aspektów regresywnych bieżącego systemu dla najbiedniejszych Państw Członkowskich, Rada Europejska na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła, że zasady finansowania Unii zostaną zmienione w następujący sposób:
- maksymalna stopa zwrotu środków VAT zostanie zmniejszona z 1 % do 0,75 % w 2002 i 2003 r. oraz do 0,50 %, począwszy od 2004 r.,
- baza podatku od wartości dodanej Państw Członkowskich będzie nadal ograniczona do 50 % ich PNB.
(10) Rada Europejska na posiedzeniu z dnia 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła, że należy dostosować kwotę zatrzymywaną przez Państwa Członkowskie na pokrycie kosztów poboru w związku z tak zwanymi tradycyjnymi środkami własnymi wpłacanymi do budżetu Unii Europejskiej.
(11) Brak równowagi budżetowej powinien być korygowany w taki sposób, aby nie miało to wpływu na środki własne dostępne dla polityk wspólnotowych, i rozwiązywany w miarę możliwości za pomocą polityki wydatków.
(12) Rada Europejska na posiedzeniu z dnia 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła, że sposób obliczania korekty nierównowagi budżetowej na korzyść Zjednoczonego Królestwa, jak to określono w decyzji 88/376/EWG, Euratom [7] i potwierdzono decyzją 94/728/WE, Euratom, nie powinny obejmować nadzwyczajnych zysków wynikających ze zmian w systemach finansowania oraz z przyszłego rozszerzenia.
Odpowiednio, w momencie rozszerzenia korekta zmniejszy "całkowite przydzielone wydatki" o kwotę równą rocznym wydatkom przedakcesyjnym w krajach przystępujących, zapewniając w ten sposób, że nieobniżone wydatki pozostaną na takim samym poziomie.
(13) Dla jasności opis obliczenia korekty w odniesieniu do nierównowagi budżetowej przyznanej Zjednoczonemu Królestwu został uproszczony.
To uproszczenie nie ma wpływu na określenie kwoty tej korekty przyznanej Zjednoczonemu Królestwu.
(14) Rada Europejska na posiedzeniu z dnia 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła, że finansowanie korekty nierównowagi budżetowej na korzyść Zjednoczonego Królestwa powinno zostać zmodyfikowane, aby Austria, Niemcy, Niderlandy i Szwecja mogły dostrzec obniżkę swojego udziału w finansowaniu do 25 % normalnego udziału.
(15) Rezerwa pieniężna, dalej nazywana "rezerwą pieniężną EFOGR", rezerwa na finansowanie Funduszu Gwarancji Kredytowych oraz rezerwa na pomoc w nagłych przypadkach w państwach nieczłonkowskich są objęte specjalnymi przepisami.
(16) Komisja powinna podjąć przed dniem 1 stycznia 2006 r. ogólny przegląd funkcjonowania systemu środków własnych, któremu w razie konieczności towarzyszyć będą odpowiednie propozycje, uwzględniające wszystkie istotne skutki rozszerzenia dla finansowania budżetu Unii Europejskiej, możliwość modyfikacji struktury środków własnych poprzez stworzenie nowych autonomicznych środków własnych oraz korektę nierównowagi budżetowej przyznanej Zjednoczonemu Królestwu, a także przyznanie Austrii, Niemcom, Niderlandom i Szwecji redukcji w zakresie finansowania nierównowagi budżetowej na korzyść Zjednoczonego Królestwa.
(17) Należy określić przepisy obejmujące przejście z systemu wprowadzonego decyzją 94/728/WE, Euratom na system wynikający z niniejszej decyzji.
(18) Rada Europejska na posiedzeniu z dnia 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła, że niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,
USTANOWIŁA NINIEJSZE PRZEPISY, KTÓRE ZALECA DO PRZYJĘCIA PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:
Artykuł 1
Wspólnotom przyznane zostają środki własne zgodnie z zasadami określonymi w następnych artykułach w celu zapewnienia – zgodnie z art. 269 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem WE") i art. 173 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (zwanego dalej "Traktatem Euratom") – finansowania budżetu Unii Europejskiej.
Budżet Unii Europejskiej jest, niezależnie od innych przychodów, finansowany w całości z środków własnych Wspólnot.
Artykuł 2
1.
Przychody z następujących źródeł będą składać się na środki własne określone w budżecie Unii Europejskiej:
a) podatki, premie, kwoty dodatkowe lub wyrównawcze, kwoty lub czynniki dodatkowe i inne opłaty ustanowione lub do ustanowienia przez instytucje Wspólnot w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w ramach wspólnej polityki rolnej, a także wpłaty i inne opłaty przewidziane w ramach wspólnej organizacji rynku cukru;
b) cła pobierane na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej i inne cła ustanowione lub do ustanowienia przez instytucje Wspólnot w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi oraz cła na produkty objęte Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;
c) stosowanie jednorodnej stawki ważnej dla wszystkich Państw Członkowskich do zharmonizowanej bazy naliczania VAT zgodnie z zasadami wspólnotowymi.
Podstawa naliczania brana pod uwagę w tym celu nie będzie przekraczać 50 % PNB dla każdego Państwa Członkowskiego, jak to określono w ust. 7;
d) stosowanie stawki – która ma być określona stosownie do procedury budżetowej, mając na uwadze sumę wszystkich innych przychodów – do sumy PNB wszystkich Państw Członkowskich.
2.
Przychody pochodzące z wszelkich nowych obciążeń wprowadzonych w ramach wspólnej polityki, zgodnie z Traktatem WE lub Traktatem Euratom, pod warunkiem że przestrzegana była procedura określona w art. 269 Traktatu WE lub w art. 173 Traktatu Euratom, będą również stanowić środki własne zapisywane w budżecie Unii Europejskiej.
3.
Państwa Członkowskie zatrzymają jako koszty poboru 25 % kwot, określonych w ust. 1 lit. a) i b), które zostaną ustanowione po dniu 31 grudnia 2000 r.
4.
Jednolita stawka, określonej w ust. 1 lit. c), będzie odpowiadać stawce wynikającej z różnicy między:
a) maksymalną stawką zwrotu środków VAT, która jest ustalona na:
0,75 % w 2002 i 2003 r.,
0,50 % począwszy od 2004 r.,
oraz
b) stawką ("stawką zamrożoną") równoważną stosunkowi między wielkością wyrównania, określonego w art. 4, a sumą baz naliczania VAT (ustaloną zgodnie z ust. 1 lit. c)) wszystkich Państw Członkowskich, uwzględniając fakt, że Zjednoczone Królestwo jest wyłączone z finansowania jego korekty oraz że udział Austrii, Niemiec, Niderlandów i Szwecji w finansowaniu korekty Zjednoczonego Królestwa jest zmniejszony do jednej czwartej jego normalnej wartości.
5.
Stawka ustalona zgodnie z ust. 1 lit. d) ma zastosowanie do PNB każdego Państwa Członkowskiego.
6.
Jeżeli na początku roku budżetowego budżet nie będzie przyjęty, poprzednia jednolita stawka VAT oraz stawka stosowana do PNB Państw Członkowskich – bez uszczerbku dla przepisów przyjętych zgodnie z art. 8 ust. 2 odnośnie do rezerwy monetarnej EFOGR, rezerwy na finansowanie Funduszu Gwarancji Kredytowych i rezerwy na pomoc w nagłych przypadkach – będą nadal obowiązywać do czasu wejścia w życie nowych stawek.
7.
Do celów stosowania niniejszej decyzji PNB oznacza DNB za dany rok według cen rynkowych, jak przewidziała Komisja w zastosowaniu ESA 95 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2223/96.
Jeżeli modyfikacje ESA 95 spowodują znaczące zmiany w DNB, jak przewidziała Komisja, Rada, działając jednomyślnie na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, podejmie decyzję, czy te zmiany stosuje się do celów niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Całkowita kwota środków własnych powierzona Wspólnotom na pokrycie środków przyznanych na płatności nie może przekraczać określonego procentu sumy PNB Państw Członkowskich.
Procent ten, wyrażony z dokładnością do dwóch cyfr po przecinku, zostanie obliczony przez Komisję w grudniu 2001 r. na podstawie następującego wzoru:
+++++ TIFF +++++
2.
Środki przyznane na zobowiązania zapisane w budżecie ogólnym Unii Europejskiej muszą następować w uporządkowanej progresji dającej całkowitą kwotę, która nie przekracza określonego procentu sumy PNB Państw Członkowskich.
Procent ten wyrażony z dokładnością do dwóch cyfr po przecinku, zostanie obliczony przez Komisję w grudniu 2001 r. na podstawie następującego wzoru:
+++++ TIFF +++++
Zachowany zostanie uporządkowany stosunek między środkami przyznanymi na zobowiązania a środkami przyznanymi na płatności dla zagwarantowania ich zgodności i umożliwienia przestrzegania w kolejnych latach pułapów stosownie do ust. 1.
3.
Komisja powiadomi władze budżetowe o nowych pułapach dla środków własnych przed dniem 31 grudnia 2001 r.
4.
Metoda opisana w ust. 1 i 2 będzie stosowana w przypadku modyfikacji ESA 95, które spowodują zmiany w poziomie PNB.
Artykuł 4
Zjednoczonemu Królestwu przyznana zostaje korekta w odniesieniu do nierównowagi budżetowej.
Korekta ta zostanie ustalona poprzez:
a) obliczenie różnicy w poprzednim roku budżetowym między:
- procentowym udziałem Zjednoczonego Królestwa w sumie baz wymiaru nieograniczonego podatku VAT, a
- procentowym udziałem Zjednoczonego Królestwa w całkowitych przeznaczonych wydatkach;
b) pomnożenie tak obliczonej różnicy przez sumę przeznaczonych wydatków;
c) pomnożenie wyniku zgodnie z lit. b) przez 0,66;
d) odjęcie od wyniku zgodnie z lit. c) skutków wynikających dla Zjednoczonego Królestwa z przejścia na ograniczony podatek VAT oraz z płatności, określonych w art. 2 ust. 1 lit. d), a mianowicie różnicy między:
- tym, co Zjednoczone Królestwo musiałoby zapłacić na kwoty finansowane środkami, określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) i d), jeżeli byłaby stosowana jednolita stawka do baz nieograniczonego podatku VAT, a
- płatnościami Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art..
2 ust. 1 lit. c) i d);
e) począwszy od roku 2001, odjęcie od wyniku z lit. d) zysków netto Zjednoczonego Królestwa wynikających ze wzrostu procentu środków, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b), zatrzymywanych przez Państwa Członkowskie na pokrycie kosztów poboru i pokrewnych kosztów;
f) obliczenie w momencie każdego rozszerzenia Unii Europejskiej korekty wyniku z lit. e), tak aby zmniejszyć wyrównanie, gwarantując tym samym, że wydatki, które są nieobniżone przed rozszerzeniem, pozostaną takie same po rozszerzeniu.
Dostosowanie to wykonuje się poprzez zmniejszenie sumy przeznaczonych wydatków o kwotę równą rocznym wydatkom przedakcesyjnym w krajach przystępujących.
Wszystkie kwoty tak obliczone zostaną przeniesione na następne lata i będą dostosowywane corocznie poprzez zastosowanie deflatora PNB EUR używanego do dostosowywania planu finansowego.
Artykuł 5
1.
Koszt korekty zostanie poniesiony przez pozostałe Państwa Członkowskie zgodnie z następującymi rozwiązaniami:
Rozłożenie kosztów zostanie najpierw obliczone w odniesieniu do udziału każdego Państwa Członkowskiego w płatnościach, określonych w art. 2 ust. 1 lit. d), z wyłączeniem Zjednoczonego Królestwa; następnie zostanie skorygowane w taki sposób, aby ograniczyć udział finansowy Austrii, Niemiec, Niderlandów i Szwecji do jednej czwartej normalnego udziału wynikającego z tego obliczenia.
2. Korekta zostaje przyznana Zjednoczonemu Królestwu poprzez zmniejszenie jego płatności wynikających ze stosowania art. 2 ust. 1 lit. c) i d). Koszty ponoszone przez pozostałe Państwa Członkowskie zostaną dodane do ich płatności wynikających z zastosowania do każdego Państwa Członkowskiego art. 2 ust. 1 lit. c) i d).
3.
Komisja przeprowadzi obliczenia niezbędne do stosowania art. 4 i niniejszego artykułu.
4.
Jeżeli na początku roku budżetowego budżet nie będzie przyjęty, zastosowanie będą miały korekta przyznana Zjednoczonemu Królestwu oraz koszty ponoszone przez pozostałe Państwa Członkowskie w postaci zapisanej w ostatnim przyjętym budżecie.
Artykuł 6
Przychody, określonych w art. 2, będą wykorzystywane bez rozróżnienia do finansowania wydatków zapisanych w budżecie.
Przychody potrzebne na pokrycie w całości lub w części rezerwy pieniężnej EFOGR, rezerwy pieniężne na finansowanie Funduszu Gwarancji Kredytowych oraz rezerwy na pomoc w nagłych przypadkach w państwach trzecich, zapisane w budżecie nie będą wymagane od Państw Członkowskich przed wykorzystaniem tych rezerw.
Przepisy dotyczące funkcjonowania tych rezerw zostaną w razie potrzeby przyjęte zgodnie z art. 8 ust. 2.
Artykuł 7
Wszelka nadwyżka przychodów Wspólnot nad całkowitymi rzeczywistymi wydatkami podczas roku budżetowego zostanie przeniesiona na następny rok budżetowy.
Wszelka nadwyżka powstała w wyniku transferu z rozdziałów Sekcji Gwarancji EFOGR lub nadwyżka z Funduszu Gwarancyjnego wynikająca z działań zewnętrznych, przeniesiona na rachunek przychodów, będzie uważana za środki własne.
Artykuł 8
1.
Środki własne Wspólnot, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b), są pobierane przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami prawa krajowego wprowadzonymi ustawą, rozporządzeniem lub aktem administracyjnym, które w razie potrzeby zostaną dostosowane, aby spełniały wymagania określone przez zasady wspólnotowe.
Komisja bada w regularnych odstępach czasu przepisy prawa krajowego przekazywane jej przez Państwa Członkowskie, przekazuje Państwom Członkowskim korekty, które uważa za niezbędne w celu zapewnienia ich zgodności z zasadami wspólnotowymi, oraz składa sprawozdania władzom budżetowym.
Państwa Członkowskie udostępnią Komisji środki przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. a)-d).
2.
Bez uszczerbku dla rewizji rachunków i dla sprawdzenia, czy są one legalne i prawidłowe, jak ustanowiono w art. 248 Traktatu WE i w art. 160C Traktatu Euratom – takie rewizje i sprawdziany dotyczą głównie rzetelności i skuteczności krajowych systemów i procedur określania bazy dla środków własnych liczonych od wysokości VAT i PNB – oraz bez wpływu na zastosowanie rozwiązań w zakresie inspekcji przewidzianych w art. 279 lit. c) Traktatu WE i w art. 183 lit. c) Traktatu Euratom, Rada, działając jednomyślnie na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmie przepisy niezbędne do zastosowania niniejszej decyzji i umożliwienia inspekcji poboru, udostępniania Komisji i wpłat przychodów, określonych w art. 2 i 5.
Artykuł 9
Komisja podejmie przed dniem 1 stycznia 2006 r. ogólny przegląd funkcjonowania systemu środków własnych, któremu w razie konieczności towarzyszyć będą właściwe propozycje, uwzględniające wszystkie istotne skutki rozszerzenia dla finansowania budżetu Unii Europejskiej, możliwość modyfikacji struktury środków własnych poprzez stworzenie nowych autonomicznych środków własnych oraz korektę nierównowagi budżetowej przyznanej Zjednoczonemu Królestwu, a także przyznanie Austrii, Niemcom, Niderlandom i Szwecji redukcji zgodnie z art. 5 ust. 1.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie zostaną powiadomione o niniejszej decyzji przez sekretarza generalnego Rady i niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadomią sekretarza generalnego Rady o zakończeniu procedur związanych z przyjęciem niniejszej decyzji zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca po otrzymaniu ostatniego z powiadomień, określonych w akapicie drugim.
Zacznie obowiązywać dnia 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 2 ust. 3 i art. 4, które obowiązują od dnia 1 stycznia 2001 r.
2. a) Stosownie do lit. b), decyzja 94/728/WE traci moc z dniem 1 stycznia 2002 r.
Wszelkie odniesienia do decyzji Rady z dnia 21 kwietnia 1970 r. na temat zastąpienia wkładów finansowych Państw Członkowskich przez środki własne Wspólnot [8], do decyzji Rady 85/257/EWG, Euratom z dnia 7 maja 1985 r. na temat systemu środków własnych Wspólnot [9] oraz do decyzji 88/376/EWG, Euratom lub do decyzji 94/728/WE, Euratom należy interpretować jako odniesienia do niniejszej decyzji.
b) Artykuły 2, 4 i 5 decyzji 88/376/EWG, Euratom i 94/728/WE, Euratom nadal mają zastosowanie do obliczania i dostosowywania przychodów należnych ze stosowania jednolitej stawki ważnej dla wszystkich Państw Członkowskich do bazy VAT określanej w jednolity sposób i mieszczącej się w przedziale 50 % do 55 % PNB każdego Państwa Członkowskiego, zależnie od właściwego roku, oraz do obliczania korekty nierównowagi budżetowej przyznanej Zjednoczonemu Królestwu na lata 1988–2000.
c) W przypadku kwot, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b), które powinny zostać udostępnione przez Państwa Członkowskie przed dniem 28 lutego 2001 r. zgodnie ze stosownymi zasadami wspólnotowymi, Państwa Członkowskie będą nadal zatrzymywać 10 % tych kwot na poczet kosztów poboru.
Decyzja Rady
z dnia 28 września 2000 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
(2000/602/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 30 w połączeniu z drugim zdaniem akapitu pierwszego art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [3] przewiduje w art. 13, że Centrum ma być otwarte na udział krajów spoza Wspólnoty, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i jej Państw Członkowskich celami i pracami Centrum.
(2) Porozumienie między Wspólnotą a Norwegią w sprawie udziału tej drugiej w Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, wynegocjowane w imieniu Wspólnoty Europejskiej przez Komisję, powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty, oraz dokonania notyfikacji w drodze noty dyplomatycznej przewidzianej w art. 12 Porozumienia [4].
Decyzja Rady
z dnia 29 września 2000 r.
w sprawie składu i Statutu Komitetu Polityki Gospodarczej
(2000/604/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 209,
uwzględniając opinię Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komitet Polityki Gospodarczej (zwany dalej "Komitetem") został utworzony na podstawie decyzji 74/122/EWG [1].
(2) Komitet sprawował wszystkie funkcje powierzone do tej pory Krótkoterminowemu Komitetowi Polityki Gospodarczej utworzonemu na podstawie decyzji Rady z dnia 9 marca 1960 r. w sprawie koordynacji polityk koniunkturalnych Państw Członkowskich [2], Komitetowi Polityki Budżetowej utworzonemu na podstawie decyzji Rady z dnia 8 maja 1964 r. w sprawie współpracy między właściwymi agendami rządowymi Państw Członkowskich w dziedzinie polityki budżetowej [3], oraz Średnioterminowemu Komitetowi Polityki Gospodarczej utworzonemu na podstawie decyzji Rady z dnia 15 kwietnia 1964 r. powołującej Średnioterminowy Komitet Polityki Gospodarczej [4].
(3) Komitet jest przewidziany w art. 272 Traktatu.
(4) Statut Komitetu powinien odzwierciedlać nowe instytucjonalne otoczenie, które zostało stworzone poprzez przejście do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej.
Wydaje się godne polecenia utrzymanie podstawowej struktury Komitetu i jednoczesne podjęcie niezbędnego dostosowania, w celu poprawy jego funkcjonowania i bardziej precyzyjne opisanie jego zadań.
(5) Zadania powierzone Komitetowi są bez uszczerbku dla prawa Komisji do wydawania zaleceń i opinii w sprawach będących przedmiotem Traktatu;
(6) Wprowadzenie EUR wzmacnia potrzebę ścisłej koordynacji polityki gospodarczej oraz trwałego zbliżania dokonań gospodarczych Państw Członkowskich.
Zgodnie z rezolucją Rady Europejskiej z dnia 13 grudnia 1997 r. w sprawie koordynacji polityki gospodarczej na trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej [5] wzmocniona koordynacja polityki gospodarczej powinna obejmować dokładniejszą obserwację rozwoju makroekonomicznego Państw Członkowskich oraz polityki strukturalnej Państw Członkowskich w obszarach rynku pracy, towarów i usług, tendencji kosztów i cen, w szczególności wówczas, gdy mogą wpływać na możliwości osiągnięcia trwałego nieinflacyjnego wzrostu i tworzenia miejsc pracy.
(7) Ogólne wytyczne polityki gospodarczej i procedura nadzoru wielostronnego przewidzianej w art. 99 Traktatu są głównymi punktami koordynacji polityki gospodarczej.
Bez uszczerbku dla zadań Komitetu Ekonomiczno-Finasowego, Komitet powinien zapewnić wsparcie dla określania wytycznych i przyczynić się do procedury nadzoru wielostronnego w obszarach wymienionych w niniejszej decyzji.
(8) Na swoim posiedzeniu w Cardiff w dniu 16 czerwca 1998 r. Rada Europejska przyjęła z zadowoleniem decyzję Rady ECOFIN i ministrów zgromadzonych w tej Radzie z dnia 1 maja 1998 r. [6] dotyczącą ustanowienia procedury uproszczonej, w pełni przestrzegającej zasady pomocniczości, na potrzeby monitoringu postępu reformy gospodarczej.
(9) Rezolucja Rady Europejskiej na szczycie w dniach 3 i 4 czerwca 1999 r. rozpoczęła proces dialogu makroekonomicznego na poziomie wspólnotowym.
Ten dialog makroekonomiczny prowadzić ma do poprawy współdziałania między wzrostem płac a politykami makroekonomicznymi.
Rada Europejska doszła do wniosku, że dialog makroekonomiczny na poziomie technicznym powinien być prowadzony przez grupę roboczą powołaną w ramach Komitetu we współpracy z Komitetem ds. Zatrudnienia i Rynku pracy przy udziale przedstawicieli obu Komitetów (włącznie z Europejskim Bankiem Centralnym), Komisji i Makroekonomicznej Grupy ds. Dialogu Społecznego.
Komitet powinien w szczególności organizować wnoszenie wkładów w ten dialog na tym poziomie przez przedstawicieli rządów.
(10) W rezolucji Rady Europejskiej z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie wzrostu i zatrudnienia [7] wezwano do wzmocnionej koordynacji polityk gospodarczych w celu uzupełnienia procedury przewidzianej w nowym tytule Traktatu dotyczącym zatrudnienia, i zażądano aby Komitet Zatrudnienia ściśle współpracował z Komitetem.
(11) Traktat przewiduje powołanie Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.
Zadania Komitetu Ekonomiczno-Finansowego określone są w art. 114 ust. 2 Traktatu.
Statut Komitetu Ekonomiczno-Finansowego przyjęty został decyzją Rady z dnia 31 grudnia 1998 r [8].
Komitet powinien ściśle współpracować z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym w celu wspierania Rady.
(12) Traktat wzywa do powołania Komitetu Zatrudnienia.
Konieczna jest także ścisła współpraca z tym Komitetem.
(13) Określenie zadań Komitetu jest bez uszczerbku dla wszelkich przepisów prawa wtórnego, które mogą być przyjęte w przyszłości, dotyczących procedury nadzoru wielostronnego przewidzianej w art. 99 ust. 5 Traktatu.
(14) Państwa Członkowskie, Komisja i Europejski Bank Centralny powinny być odpowiednio reprezentowane w Komitecie.
Każde z nich powinno wyznaczyć czterech członków.
(15) Członkowie Komitetu powinni być powoływani osobiście i przy wykonywaniu swoich obowiązków powinni kierować się ogólnymi interesami Wspólnoty.
(16) Przewodniczący Komitetu powinien być wybierany na dwa lata.
Z reguły jego mandat nie jest odnawialny.
Przedłużenie mandatu powinno być możliwe, jeżeli na stanowisko to nie ma innego kandydata.
(17) Członkostwo urzędników Europejskiego Banku Centralnego i krajowych banków centralnych w Komitecie jest bez uszczerbku dla postanowień art. 108 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się Statut Komitetu Polityki Gospodarczej ("Komitet") przewidziany w art. 272 Traktatu.
Tekst Statutu jest ustanowiony w niniejszym Załączniku
Artykuł 2
Decyzja 74/122/EWG traci moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 26 września 2000 r.
zmieniająca decyzję 96/603/WE ustanawiającą wykaz produktów należących do klasy A "Materiały niepalne" przewidziany w decyzji 94/611/WE wykonującej art. 20 dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2640)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/605/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 96/603/WE [3] ustanowiła wykaz produktów należących do klasy A "Materiały niepalne" przewidziany w tabelach 1 i 2 Załącznika do decyzji Komisji 94/611/WE [4], w których opisano europejski system klasyfikacji odnoszący się do reakcji wyrobów budowlanych na ogień.
(2) Decyzję 94/611/WE zastąpiono decyzją Komisji 2000/147/WE [5], która nie odwołuje się do klas A, powodując tym samym konieczność wprowadzenia zmian w decyzji 96/603/WE.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/603/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Materiały i wytwarzane z nich wyroby, wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji, uwzględniając ich niski poziom palności oraz z zastrzeżeniem warunków określonych w Załączniku, zalicza się do klasy A1 i klasy A1FL przewidzianych w tabeli 1 i 2 Załącznika do decyzji 2000/147/WE";
2. w Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Materiały zaliczone do klas A1 i A1FL w zakresie reakcji na ogień, przewidzianych w decyzji 2000/147/WE, bez wymogu przeprowadzania prób";
b) w uwagach ogólnych wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapitach pierwszym i trzecim słowa "klasy A" zastępuje się słowami "klasa A1 i klasa A1FL";
ii) w akapitach pierwszym i czwartym słowa "(w zależności, która wartość jest niższa)" zastępuje się słowami "(w zależności, która wartość jest bardziej uciążliwa)".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 września 2000 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na podstawie art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w zakresie sześciu wyrobów poddanych europejskiemu zatwierdzeniu technicznemu bez wytycznych
(notyfikowana jako dokument nr C (2000) 2641)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/606/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja jest zobowiązana wybrać między dwiema procedurami zaświadczania zgodności wyrobu, przewidzianymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy nr 89/106/EWG "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa"; oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wspomnianymi w art. 13 ust. 4, wymagana jest interwencja zatwierdzonej jednostki certyfikującej.
(2) Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych.
(3) Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4) Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez stałego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III, sekcja 2 ppkt ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III, sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem stałym, w załączniku III, sekcja 2 ppkt ii).
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za system fabrycznej kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku II zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest zatwierdzona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku III wskazuje się w mandatach dotyczących wytycznych dla europejskich zatwierdzeń technicznych.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 września 2000 r.
dotycząca not wyjaśniających w zakresie oceny ryzyka opisanej w załączniku III do dyrektywy 90/219/EWG w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2736)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/608/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie [1] ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 98/81/WE [2], w szczególności jej art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 ust. 2 wymienionej dyrektywy od użytkownika wymaga się przeprowadzania oceny ograniczonego użycia mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych (MGZ) z zastosowaniem jako minimum zasad wymienionych w załączniku III uzupełnionym notami przewodnimi.
(2) Załącznik III wymaga, aby owe noty przewodnie zostały opracowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 21.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 21 dyrektywy 90/219/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do prowadzenia oceny ograniczonego użycia mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych na mocy art. 5 dyrektywy 90/219/EWG będą stosowane załączone noty przewodnie w zakresie oceny ryzyka, które uzupełniają załącznik III do tej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 września 2000 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych, zmieniająca decyzję 94/85/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2885)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/609/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulującą handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12, 14 ust. 1 art. 14a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego, regulującą handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A(1) do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 97/79/WE [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptaki bezgrzebieniowe są "drobiem" zgodnie z art. 2 dyrektywy 91/494/EWG, jak również "hodowlaną dziczyzną" zgodnie z dyrektywą Rady 91/495/EWG z dnia 27 listopada 1990 r., dotyczącą zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu mięsa króliczego oraz dziczyzny hodowlanej [5].
(2) Mięso ptaków bezgrzebieniowych może być przywożone z państw trzecich, jeżeli będą spełnione co najmniej wymagania zdrowotne zwierząt określone w rozdziale III dyrektywy 91/494/EWG oraz, zgodnie z rozdziałem 11 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG, wymagania zdrowia publicznego określone w rozdziale III dyrektywy 91/495/EWG.
(3) Na skutek niniejszej decyzji art. 17 dyrektywy 91/495/EWG staje się nieaktualny dla świeżego mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych.
(4) Decyzja Komisji 94/984/WE z dnia 20 grudnia 1994 r., ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich [6], ostatnio zmienionadecyzją 2000/352/EWG [7], ani decyzja Komisji 97/219/WE z 28 lutego 1997 r., ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka i mięsa króliczego z państw trzecich [8], zmieniona decyzją Komisji 2000/160/WE [9], nie mają zastosowania do mięsa ptaków bezgrzebieniowych, ponieważ ptaki te są wyłączone z zakresu powyższych decyzji.
(5) Niezbędne jest ustanowienie warunków zdrowotnych zwierząt i zdrowia publicznego oraz świadectw weterynaryjnych przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych do Wspólnoty.
(6) Decyzja Komisji 96/659/WE z dnia 22 listopada 1996 r., dotycząca środków ochronnych w odniesieniu do kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej [10], ostatnio zmieniona decyzją 97/183/WE [11], upoważnia Państwa Członkowskie do przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych, pod warunkiem udzielenia dodatkowych gwarancji odnośnie do kongijsko-krymskiej gorączki krwotocznej; gwarancje te powinny być wzięte pod uwagę.
(7) Republika Czech, Izrael i Szwajcaria nie są wolne od rzekomego pomoru drobiu, jednakże stosują one środki kontroli rzekomego pomoru drobiu co najmniej równoważne tym ustanowionym w dyrektywie Rady 92/66/EWG [12], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
(8) Na tej podstawie właściwe jest, aby dopuścić przywóz mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych ze wspomnianych krajów.
(9) Niektóre państwa trzecie nie są wolne od rzekomego pomoru drobiu i nie stosują środków, które byłyby co najmniej równoważne tym ustalonym w dyrektywie Rady 92/66/EWG.
Jednakże te kraje powinny mieć możliwość wywozu świeżego mięsa ptaków bezgrzebieniowych do Unii Europejskiej, pod warunkiem że stosowane przez nie środki kontroli wspomnianej choroby dają gwarancje zdrowia zwierząt co najmniej równoważne tym, jakie oferuje rozdział II dyrektywy 91/494/EWG.
(10) Namibia, Afryka Południowa i Zimbabwe udzieliły niezbędnych gwarancji, określonych powyżej, w celu umożliwienia przywozu mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych zgodnie z warunkami ustalonymi w świadectwie w załączniku II część 2 model B w niniejszej decyzji i przedłożyły Komisji odpowiednio poparty statystyką plan pobierania próbek dla nadzoru nad rzekomym pomorem drobiu w gospodarstwach, z których hodowlane ptaki bezgrzebieniowe będą wysyłane na ubój do wywozu do UE.
(11) Dyrektywa Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r., ustanawiająca ochronę zwierząt podczas uboju lub zabijania [13], powinna być wzięta pod uwagę przy ustanawianiu warunków dla przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych z państw trzecich.
(12) Dyrektywa Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r., dotycząca zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i ß-agonistycznym, i uchylająca dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG oraz 88/299/EWG [14] i dyrektywę Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach zwierzęcych oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG [15], są brane pod uwagę przy ustalaniu wymagań zdrowia publicznego dla przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(13) Należy sporządzić wykaz państw trzecich, którym zezwala się używać świadectw przy przywozie mięsa ptaków bezgrzebieniowych w celu uzyskania pełnej harmonizacji warunków przy przywozie mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(14) Niniejszy wykaz musi być sporządzony w oparciu o główny wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego sporządzony na mocy decyzji Komisji 94/85/WE [16], ostatnio zmienionej decyzją 96/2/WE [17].
(15) Tunezja udzieliła niezbędnych gwarancji dla włączenia jej do wykazu ustalonego decyzją 94/85/WE.
(16) Środki przewidziane w niniejszej decyzji wynikają z procedury zgłaszania Porozumienia o zastosowaniu środków sanitarnych i fitosanitarnych (SPS), ustanowionej w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO).
(17) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych jedynie z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że spełniają one wymagania danego świadectwa zdrowia określonego w załączniku II i że takie świadectwo, należycie wypełnione i podpisane, zostaje dołączone.
Świadectwo składa się z części ogólnej zgodnej z załącznikiem II część 1, i ze szczegółowego poświadczenia zdrowia zgodnego z załącznikiem II, część 2, odpowiednio do wymaganego wzoru (A lub B), jak podano w załączniku I.
Artykuł 2
W załączniku do decyzji 94/85/WE wprowadza się następujący, nowy wiersz, w porządku alfabetycznym kodu ISO:
"TN _BAR_ Tunezja _BAR_ x" _BAR_
Artykuł 3
Niniejszą decyzje stosuje się do przesyłek poświadczanych od dnia 1 października 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2000 r.
dotycząca niewłączenia klozolinatu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3007)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/626/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 97/73/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r., ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/97 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6] ustanawia substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin, wyznaczone przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, a także określa powiadamiających dla każdej substancji czynnej.
(2) Klozolinat jest jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Grecja, będąca wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, w dniu 3 listopada 1997 r. przedłożyła Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez jedynego powiadamiającego zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(4) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 30 listopada 1999 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego klozolinatu zgodnie z przepisami art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 3600/92.
(5) Przeprowadzone oceny ujawniły, że przedłożone informacje nie są wystarczające, aby wykazać, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniają wymogi ustanowione w art. 5. ust. 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 91/414/EWG.
(6) Jedyny powiadamiający poinformował Komisję oraz Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierza dłużej uczestniczyć w programie pracy w odniesieniu do tej substancji czynnej.
Dlatego nie zostaną przedłożone dalsze informacje wymagane do osiągnięcia pełnej zgodności z wymogami dyrektywy 91/414/EWG.
(7) Dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Należy wyznaczyć szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów zgodnie przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Klozolinat nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające klozolinat zostały cofnięte w okresie sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2) od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające klozolinat nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wyznaczą szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, który jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2000 r.
w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE w stosunku do urządzeń radiowych objętych regionalnym porozumieniem dotyczącym usług radiotelefonicznych na wodnych drogach śródlądowych
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2718)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/637/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szereg Państw Członkowskich zamierza wprowadzić w życie wspólne przepisy i zasady bezpieczeństwa osób i towarów na wodnych drogach śródlądowych.
(2) Harmonizacja usług radiotelefonicznych przyczyni się do podniesienia poziomu bezpieczeństwa żeglugi na wodnych drogach śródlądowych, w szczególności w przypadku złych warunków pogodowych.
(3) Wziąwszy udział w regionalnej konferencji w Bazylei, która odbyła się zgodnie z art. S6 Regulaminu Radiotelekomunikacyjnego Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego ITU, szereg Państw Członkowskich, na terytorium których odbywa się żegluga śródlądowa, zamierza zatwierdzić i wprowadzić w życie porozumienie dotyczące usług radiotelefonicznych na wodnych drogach śródlądowych (zwane dalej "porozumieniem").
(4) Porozumienie obejmuje wyłącznie urządzenia przewidziane do zainstalowania na statkach żeglugi śródlądowej w Państwach Członkowskich, w których porozumienie ma być wprowadzone w życie oraz operujących w zakresach częstotliwości ustalonych w porozumieniu.
(5) Wszystkie urządzenia operujące w tych zakresach częstotliwości powinny odpowiadać celom niniejszego porozumienia i wdrożyć automatyczny nadawczy system identyfikacji (ATIS), jak zdefiniowano w załączniku B do ETS 600698, oraz nie mogą operować powyżej określonej maksymalnej mocy transmisyjnej w kategoriach usług: "statek — statek", "statek — zarząd portu" i "łączność pokładowa".
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do sprzętu radiowego wykorzystywanego na drogach wodnych, objętego porozumieniem dotyczącym usług telekomunikacyjnych na wodnych drogach śródlądowych, zawartym w Bazylei dnia 6 kwietnia 2000 r., w Państwach Członkowskich, w których porozumienie ma zostać wprowadzone w życie. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 22 września 2000 r.
w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE w stosunku do urządzeń morskiej łączności radiowej przeznaczonych do zainstalowania na statkach pełnomorskich nieobjętych przepisami Międzynarodowej Konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) i który ma być stosowany w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS), i który nie jest objęty dyrektywą Rady 96/98/WE w sprawie wyposażenia statków
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2719)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/638/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1995/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. e),
uwzględniając dyrektywę Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków [2], zmienioną dyrektywą Komisji 98/85/WE [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szereg Państw Członkowskich wprowadziło w życie lub zamierza wprowadzić w życie wspólne przepisy i zasady dotyczące urządzeń radiowych na statkach pełnomorskich nieobjętych Konwencją SOLAS.
(2) Harmonizacja usług radiowych przyczyni się do podniesienia poziomu bezpieczeństwa żeglugi na statkach pełnomorskich nieobjętych Konwencją SOLAS, w szczególności w przypadku niebezpieczeństwa i złych warunków pogodowych.
(3) Okólnik Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu (MSC) 803 w sprawie udziału statków nieobjętych Konwencją SOLAS w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS) oraz rezolucja MSC.77(69) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) wzywają rządy do zastosowania wytycznych do udziału statków nieobjętych Konwencją SOLAS w systemie GMDSS i nalegają, by rządy wymagały wprowadzenia określonych elementów do urządzeń zainstalowanych na statkach pełnomorskich nieobjętych Konwencją SOLAS w związku z Światowym Morskim Systemem Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa.
(4) Wyposażenie wchodzące w zakres dyrektywy 98/96/WE w sprawie wyposażenia statków, zmienionej dyrektywą 85/98/WE, nie jest objęte niniejszą dyrektywą i nie wchodzi w zakres dyrektywy 1999/5/WE.
(5) Regulamin Radiotelekomunikacyjny Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego ITU określa niektóre częstotliwości przeznaczone do używania w ramach systemu GMDSS.
(6) Wszystkie urządzenia radiowe operujące na tych częstotliwościach, które mają być używane w razie niebezpieczeństwa, powinny być używane zgodnie z przeznaczeniem tych częstotliwości i powinny dawać rozsądną gwarancję zapewnienia prawidłowego działania w razie niebezpieczeństwa.
(7) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzję stosuje się do urządzeń radiowych operujących w zakresie:
i) morskiej łączności komórkowej, jak zdefiniowanej w art. S1.28 przepisów dotyczących łączności radiowej ITU lub
ii) morskiej łączności satelitarnej, jak zdefiniowanych w art. S1.28 przepisów dotyczących łączności radiowej ITU,
które mają zostać zainstalowane na statkach pełnomorskich, nieobjętych rozdziałem IV Międzynarodowej Konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) z 1974 r. zmienionej w 1988 r. (statki nieobjęte Konwencją SOLAS),
i które mają być stosowane w systemie GMDSS, jak ustanowiono w rozdziale I
Decyzja Rady
z dnia 17 października 2000 r.
ustanawiająca sekretariat dla wspólnych organów nadzoru ochrony danych utworzony na podstawie Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu), Konwencji w sprawie wykorzystania technologii informatycznych dla potrzeb celnych oraz Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Konwencja z Schengen)
(2000/641/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 30 i art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej,
uwzględniając art. 2 protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej,
uwzględniając inicjatywę Republiki Portugalskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu) [3], Konwencja w sprawie wykorzystania technologii informatycznych dla potrzeb celnych [4] oraz Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Konwencja z Schengen) [5] stworzyły wspólne organy nadzoru mające na celu kontrolę poprawnego stosowania przepisów o ochronie danych w odnośnych instrumentach.
(2) W celu zwiększenia efektywności działania i zmniejszenia kosztów, organy nadzoru powinny być obsługiwane przez jeden, niezależny sekretariat ochrony danych, który, wykonując swoje zadania, związany jest tylko instrukcjami tych organów.
(3) Do celów praktycznych administracja sekretariatu ochrony danych powinna być ściśle związana z Sekretariatem Generalnym Rady, zachowując przy tym niezależność w wykonywaniu swoich zadań.
(4) W celu zapewnienia niezależności decyzje o mianowaniu i przymusowej dymisji szefa sekretariatu ochrony danych podejmowane są przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, działającego na wniosek wspólnych organów nadzoru, a pozostali urzędnicy przydzieleni do sekretariatu ochrony danych podlegają wyłącznie instrukcjom szefa sekretariatu ochrony danych.
(5) Wydatki administracyjne sekretariatu ochrony danych powinny być ponoszone przez ogólny budżet Unii Europejskiej.
Europol przyczynia się do finansowania wydatków w związku ze spotkaniami odnoszącymi się do spraw wprowadzania w życie Konwencji o Europolu.
(6) Ponieważ decyzja Rady 1999/438/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotycząca wspólnego organu nadzoru ustanowionego na mocy artykułu 115 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanego w dniu 19 czerwca 1990 r. [6], zostaje zastąpiona niniejszą decyzją, zostaje ona uchylona w dniu, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie.
(7) Istniejące wspólne organy nadzoru zaaprobowały zasady wymienione w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie i zadania sekretariatu ochrony danych
1.
Niniejszym ustanowiony zostaje sekretariat (dalej zwany "sekretariatem ochrony danych") dla wspólnych organów nadzoru na podstawie Konwencji w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Konwencja o Europolu), Konwencji w sprawie stosowania technologii informatycznych dla potrzeb celnych oraz Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Konwencja z Schengen).
2.
Sekretariat ochrony danych spełnia zadania przeznaczone dla sekretariatów wspólnych organów nadzoru, ustanowionych w odpowiednich regulaminach tych organów.
Artykuł 2
Sekretarz ochrony danych
1.
Sekretariat ochrony danych działa pod kierownictwem sekretarza ochrony danych, którego niezależność w wykonywaniu zadań jest chroniona w przedmiocie instrukcji tylko od wspólnych organów nadzoru i ich przewodniczących.
Zastępca sekretarza generalnego Rady na propozycję wspólnych organów nadzoru mianuje sekretarza ochrony danych na okres trzech lat.
Sekretarz ochrony danych może być mianowany ponownie.
2.
Sekretarz ochrony danych wybierany jest spośród osób będących obywatelami krajów Unii Europejskiej, mających pełne prawa obywatelskie i polityczne, właściwie wykorzystujących swoje doświadczenie i umiejętności w wykonywania obowiązków i zapewniających wszelkie gwarancje niezależności.
Powstrzymuje się on od wszelkich czynności sprzecznych ze swymi obowiązkami i nie wykonuje żadnej innej zarobkowej lub niezarobkowej działalności zawodowej podczas swojej kadencji.
Po zakończeniu kadencji postępuje uczciwie i roztropnie w zakresie przyjmowania stanowisk i korzyści.
3.
Sekretarz ochrony danych zostaje odwołany ze stanowiska przez zastępcę sekretarza generalnego Rady na propozycję wspólnych organów nadzoru, jeśli przestaje spełniać warunki niezbędne do wykonywania swych funkcji lub jeśli winny jest poważnego uchybienia.
4.
Poza przypadkami normalnej rotacji po zakończeniu kadencji lub w przypadku śmierci lub przymusowej dymisji na mocy ust. 3 kadencja sekretarza ochrony danych kończy się wraz z jego rezygnacją.
W przypadku zakończenia kadencji oraz w przypadku rezygnacji, na żądanie wspólnych organów nadzoru sekretarz pełni swoją funkcję do czasu jego zastąpienia.
5.
Sekretarz ochrony danych podczas trwania i po zakończeniu swojej kadencji objęty jest obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej w odniesieniu do informacji poufnych, w których posiadanie wchodzi podczas wykonywania swoich obowiązków.
6.
Podczas swojej kadencji sekretarz ochrony danych, jeśli nie zostanie to stwierdzone inaczej w niniejszej decyzji, objęty jest zasadami mającymi zastosowanie do osób o statusie przedstawiciela tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich [7], uwzględniając art. 12—15 i art. 18 Protokółu o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich.
Sekretarz ochrony danych zaliczany jest do szczebla A, zaś poziom i stopień, na którym jest zatrudniony ustalane są na podstawie kryteriów stosowanych wobec urzędników i innych przedstawicieli Wspólnot.
Jeśli mianowana osoba jest już urzędnikiem Wspólnot, zostaje oddelegowana na czas trwania kadencji w interesie służby na mocy art. 37 lit. a) tiret pierwsze regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (regulamin pracowniczy) [8].
Pierwsze zdanie ostatniego akapitu art. 37 regulaminu pracowniczego stosuje się, nie naruszając ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Personel
1.
Sekretariat ochrony danych posiada personel niezbędny do wykonywania swoich zadań.
Członkowie personelu przydzieleni do sekretariatu ochrony danych zajmują etaty znajdujące się na wykazie etatów załączonym do sekcji budżetu ogólnego Unii Europejskiej dotyczącej Rady.
2.
Wykonując swoje obowiązki, członkowie personelu określeni w ust. 1 wykonują wyłącznie polecenia sekretarza ochrony danych i wspólnych organów nadzoru i ich przewodniczących.
W związku z tym nie mogą ani występować o polecenia, ani przyjmować ich od jakiegokolwiek rządu, jakichkolwiek władz, organizacji lub osób, poza sekretarzem ochrony danych i wspólnymi organami nadzoru oraz ich przewodniczącymi.
3.
Nie naruszając ust. 2, personel wyznaczony do sekretariatu ochrony danych objęty jest przepisami i zasadami mającymi zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
W zakresie kompetencji przyznanych im przez regulamin pracowniczy organu właściwego do powołania i kompetencji na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, personel podlega tym samym regułom co urzędnicy i inni przedstawiciele Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Wsparcie administracyjne
1.
Sekretariat Generalny Rady zapewnia przestrzeń biurową i wyposażenie niezbędne do wykonywania obowiązków sekretariatu ochrony danych.
Zapewnia urządzenia do prowadzenia spotkań wspólnych organów nadzoru w lokalach Rady, w tym urządzenia do tłumaczenia.
2.
Daty spotkań zwoływanych w lokalach należących do Rady ustalają przewodniczący wspólnych organów nadzoru, uzgadniając je uprzednio z Prezydencją Rady.
Artykuł 5
Finansowanie
1.
Ogólne koszty administracyjne sekretariatu ochrony danych (w szczególności wyposażenia, wynagrodzenia dodatki i inne koszty osobowe) ponoszone są przez sekcję ogólnego budżetu Unii Europejskiej dotyczącą Rady.
2.
Koszty bezpośrednio związane ze spotkaniami ponoszone są
- przez Radę — za spotkania odbywające się w lokalach Rady i dotyczące spraw wprowadzenia w życie postanowień Konwencji z Schengen, jak również koszty podróży w celu przeprowadzenia kontroli w C. SIS oraz spotkania odnoszące się do spraw wprowadzania w życie postanowień Konwencji o wykorzystywaniu technologii informatycznych do celów celnych,
- przez Europol — za spotkania dotyczące wprowadzania w życie postanowień Konwencji o Europolu.
Artykuł 6
Przepisy końcowe
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu przez Radę.
Niniejsza decyzję stosuje się od dnia 1 września 2001 r.
2.
Od daty wejścia w życie niniejszej decyzji mogą być podejmowane decyzje i czynności niezbędne do wprowadzenia w życie jej przepisów.
Nie mają one skutku przed dniem, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie.
3.
W dniu, w którym niniejsza decyzja wchodzi w życie, decyzja 1999/438/WE traci moc.
Pozostaje ona jednakże w mocy jeśli chodzi o wydatki powstałe w wyniku wydarzeń, które miały miejsce przed odnośną datą.
Decyzja Rady
z dnia 17 października 2000 r.
dotycząca uzgodnień w sprawie współpracy pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego Państw Członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji
(2000/632/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Republiki Finlandii,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Plan działań w celu zwalczania przestępczości zorganizowanej został zatwierdzony podczas spotkania Rady Europejskiej w Amsterdamie w dniach 16–17 czerwca 1997 r. [1].
Plan działań zalecał, w szczególności w zaleceniu 26 lit. e), aby nastąpiła poprawa we współpracy pomiędzy punktami kontaktowymi, właściwymi do otrzymywania sprawozdań o podejrzanych transakcjach zgodnie z dyrektywą Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy [2].
(2) Wszystkie Państwa Członkowskie powołały własne jednostki wywiadu finansowego (JWF) dla potrzeb zbierania i analizowania informacji uzyskanych zgodnie z przepisami dyrektywy 91/308/EWG w celu określenia powiązań między podejrzanymi transakcjami finansowymi a działalnością przestępczą leżącą u podstaw tych transakcji, to w celu zapobiegania i zwalczania prania pieniędzy.
(3) Jednym z celów uznanych przez Grupę Ekspertów ds. Prania Pieniędzy, którą powołano w ramach Wielozadaniowej Grupy ds. Przestępczości Zorganizowanej, jest poprawa mechanizmów wymiany informacji pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego (JWF) wraz z poprawą wymiany informacji pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego a służbami dochodzeniowymi Państw Członkowskich, a także poprawa wielozadaniowej organizacji jednostek wywiadu finansowego, to w celu zbierania informacji w sprawie sektorów: finansowego, ścigania oraz sądownictwa.
(4) Konkluzje Rady z marca 1995 r. podkreśliły szczególnie, że wzmocnienie systemów zwalczania prania pieniędzy zależy od ściślejszej współpracy pomiędzy różnymi organami zaangażowanymi w taki system zwalczania.
(5) Drugie sprawozdanie Komisji przedstawione Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie wprowadzania w życie dyrektywy 91/308/EWG określiło trudności, które nadal się pojawiają i utrudniają porozumiewanie się i wymianę informacji pomiędzy niektórymi jednostkami o różnym statusie prawnym.
(6) Rzeczą niezbędną jest ustanowienie ścisłej współpracy pomiędzy odpowiednimi organami Państw Członkowskich zaangażowanymi w zwalczanie prania pieniędzy oraz określenie zasady bezpośredniego porozumiewania się takich organów.
(7) Sukcesem zakończyły się przygotowania podjęte przez Państwa Członkowskie w tej sprawie, które zostały oparte przede wszystkim na zasadach ustanowionych w modelowym protokole ustaleń zaproponowanym przez nieformalną światową sieć jednostek wywiadu finansowego, zwaną "Grupą Egmont".
(8) Państwa Członkowskie muszą zorganizować swoje jednostki wywiadu finansowego w taki sposób, aby zapewnić przedkładanie informacji i dokumentów w odpowiednim czasie.
(9) Niniejsza decyzja nie narusza żadnej konwencji ani porozumienia dotyczącego pomocy wzajemnej w sprawach karnych pomiędzy organami sądowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby jednostki wywiadu finansowego, które zostały powołane lub uprawnione do zbierania informacji finansowych do celów zwalczania prania brudnych pieniędzy, działając w oparciu o swoje krajowe uprawnienia, mogły współpracować w celu zbierania, analizowania i badania informacji związanych z jakimkolwiek zdarzeniem, które mogłoby wskazywać na pranie brudnych pieniędzy.
2.
Do celów ust. 1 Państwa Członkowskie zapewniają, aby jednostki wywiadu finansowego dokonywały między sobą, z własnej inicjatywy lub na wniosek, w oparciu o niniejszą decyzję lub w oparciu o istniejące lub przyszłe protokoły ustaleń, wymiany wszelkich dostępnych informacji, które mogłyby dotyczyć przetwarzania lub analizowania informacji bądź podjęcia dochodzenia dotyczącego transakcji finansowych związanych z praniem brudnych pieniędzy oraz zaangażowanych w to osób fizycznych lub prawnych.
3.
W przypadku gdy dane Państwo Członkowskie zleciło władzom policyjnym zadania przynależne jednostce wywiadu finansowego, państwo to może przekazywać informacje zebrane przez daną jednostkę wywiadu finansowego odpowiednim organom otrzymującego Państwa Członkowskiego, które w tym celu zostały powołane i są kompetentne w dziedzinach wymienionych w ust. 1.
Artykuł 2
1.
W celach niniejszej decyzji Państwa Członkowskie zapewniają, iż jednostka wywiadu finansowego w każdym państwie jest tylko jedna i że spełnia ona warunki poniższej definicji:"Centralna jednostka narodowa, która w celu zwalczania prania brudnych pieniędzy, odpowiada za zbieranie informacji (oraz ma prawo, w określonym zakresie, żądać informacji), analizowanie i przekazywanie właściwym organom takich informacji finansowych, które mogą dotyczyć domniemanych wpływów z przestępstw lub są wymagane przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa krajowego".
2.
W związku z ust. 1 Państwo Członkowskie może ustanowić centralną jednostkę do celów otrzymywania lub przekazywania informacji - ze zdecentralizowanych agencji lub do nich.
3.
Państwa Członkowskie wskazują jednostkę, która będzie wykonywała zadania jednostki wywiadu finansowego w rozumieniu niniejszego artykułu i powiadamiają o tym pisemnie Sekretariat Generalny Rady.
Powiadomienie takie nie będzie miało wpływu na bieżące zasady dotyczące współpracy pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewniają, że wykonywanie funkcji jednostki wywiadu finansowego w ramach niniejszej decyzji nie jest ograniczone jej statusem krajowym, niezależnie od tego, czy jest to organ administracyjny, organ ścigania czy organ sądowy.
Artykuł 4
1.
Do każdego wniosku złożonego zgodnie z niniejszą decyzją dołącza się krótkie oświadczenie dotyczące stanu faktycznego znanego jednostce wywiadu finansowego.
Jednostka wywiadu finansowego określa w takim wniosku sposób, w jaki zostanie wykorzystana otrzymana informacja.
2.
W przypadku złożenia wniosku zgodnie z niniejszą decyzją jednostka wywiadu finansowego będąca adresatem wniosku udziela wszelkich istotnych informacji, wraz z dostępnymi informacjami finansowymi oraz danymi o stosowaniu prawa, których taki wniosek dotyczy. Jednostka taka nie wymaga oficjalnego podania o udzielenie informacji, zgodnego z odpowiednimi konwencjami lub porozumieniami zawartymi między Państwami Członkowskimi.
3.
Jednostka wywiadu finansowego może odmówić udzielenia informacji, których ujawnienie mogłoby przynieść szkodę prowadzonemu w Państwie Członkowskim dochodzeniu w sprawie karnej albo w szczególnych przypadkach, gdy ujawnienie takiej informacji byłoby wyraźnie niewspółmierne z uzasadnionymi roszczeniami osoby fizycznej lub prawnej lub zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub w inny sposób nie byłoby to zgodne z podstawowymi zasadami prawa krajowego.
Każda taka odmowa jest odpowiednio uzasadniana jednostce wywiadu finansowego, która wystąpiła z wnioskiem o takie informacje.
Artykuł 5
1.
Informacje lub dokumenty uzyskane zgodnie z niniejszą decyzją będą wykorzystane jedynie dla celów określonych w art. 1 ust. 1.
2.
W przypadku gdy na mocy niniejszej decyzji nastąpi przekazanie informacji lub dokumentów, przekazująca jednostka wywiadu finansowego może określić ograniczenia i warunki wykorzystania informacji dla celów innych, niż cele wymienione w ust. 1.
Otrzymująca jednostka wywiadu finansowego dostosowuje się do takich ograniczeń i warunków.
3. W przypadku gdy Państwo Członkowskie będące państwem otrzymującym informacje i dokumentację chce wykorzystać otrzymaną informację lub dokumentację w karnym postępowaniu przygotowawczym lub sądowym w celach ustanowionych w art. 1 ust. 1, Państwo Członkowskie będące państwem przekazującym informacje i dokumentację nie może odmówić swojej zgody na takie wykorzystanie informacji lub dokumentacji z wyjątkiem przypadków uzasadnionych ograniczeniami wynikającymi z prawa krajowego lub warunkami określonymi w art. 4 ust. 3. Każda odmowa udzielenia zgody musi być odpowiednio uzasadniona.
4.
Jednostka wywiadu finansowego podejmuje wszelkie niezbędne działania, łącznie ze środkami bezpieczeństwa, w celu zapewnienia, aby informacja przekazana na mocy niniejszej decyzji nie została udostępniona innym organom, agencjom lub jednostkom.
5.
Zgodnie z Konwencją Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz biorąc pod uwagę zalecenie Rady Europy R(87)15 z dnia 15 września 1987 r. regulujące wykorzystywanie danych osobowych przez policję, przekazane informacje będą chronione w drodze zastosowania przynajmniej takich samych zasad poufności i ochrony danych osobowych, jakie są stosowane zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym wobec jednostki wywiadu finansowego wnoszącej o te informacje.
Artykuł 6
1.
Jednostki wywiadu finansowego mogą wymieniać odpowiednie informacje w ramach ograniczeń wynikających z obowiązującego prawa krajowego. W takich sprawach jednostki wywiadu finansowego nie muszą składać odrębnych wniosków.
2.
Artykuł 5 stosuje się w odniesieniu do informacji przekazanych zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają i dochodzą do porozumienia w sprawie właściwych i chronionych kanałów komunikacji pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich wobec Europolu, zgodnie z ich określeniem w Konwencji o Europolu.
Artykuł 9
1.
W zakresie, w jakim poziom współpracy między jednostkami wywiadu finansowego określony w protokołach ustaleń zawartych pomiędzy władzami Państw Członkowskich jest zgodny z niniejszą decyzją lub jest wyższy, niniejsza decyzja nie ma wpływu na jego stosowanie.
W przypadku gdy przepisy niniejszej decyzji idą dalej niż przepisy jakiegokolwiek protokołu ustaleń zawartego między władzami Państw Członkowskich, niniejsza decyzja zastąpi taki protokół po upływie dwóch lat od jej wejścia w życie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że będą posiadały pełną możliwość współpracy zgodnie z przepisami niniejszej decyzji najpóźniej w ciągu trzech lat od wejścia niniejszej decyzji w życie.
3.
Rada oceni stosowanie niniejszej decyzji przez Państwa Członkowskie w ciągu czterech lat od jej wejścia w życie. Rada może podjąć decyzję o regularnym dokonywaniu takich ocen.
Artykuł 10
Niniejszą decyzją stosuje się do Gibraltaru.
W tym celu, nie naruszając przepisów art. 2, Zjednoczone Królestwo może przekazać Sekretariatowi Generalnemu Rady informacje o jednostce wywiadu finansowego w Gibraltarze.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 17 października 2000 r.
Decyzja Rady
z dnia 17 października 2000 r.
zawierajaca sprostowanie dorobku Schengen zawartego w dokumencie Komitetu Wykonawczego Schengen SCH/Com-ex (94)15 rev.
(2000/645/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (dalej zwanego "Protokołem z Schengen"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja SCH/Com-ex (94)15 rev. [1] Komitetu Wykonawczego Schengen została określona jako część dorobku Schengen w załączniku A do decyzji Rady 1999/435/WE z dnia 20 maja 1999 r. dotyczącej definicji dorobku Schengen, do celów określenia, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawy prawnej dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen [2].
(2) Decyzja SCH/Com-ex (94)15 rev. w celu wydawaniu wiz wprowadziła skomputeryzowaną procedurę konsultowania z władzami centralnymi, o których mowa w art. 17 ust. 2 Konwencji, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. przez Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Francuską, Wielkie Księstwo Luksemburga i Królestwo Niderlandów, wykonującej Układ z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach.
(3) Decyzja SCH/Com-ex (94)15 rev. przewiduje, że przywołana powyżej skomputeryzowana procedura powinna być stosowana zgodnie z zasadami określonymi w słowniku danych załączonym do decyzji (zawartym w dokumencie SCH-II-Vision (93) 20 rev. 3, zatytułowanym "Sieć konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne)").
(4) Dokument SCH/II–Vision (93)20 rev. 3 został zastąpiony dokumentem SCH/II–Vision (99)5 (również zatytułowanym "Sieć konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne)").
Dokument ten został zatwierdzony przez podgrupę Vision grupy roboczej II, zajmującej się przemieszczaniem się osób, w dniu 31 marca 1999 r., jednakże przez przeoczenie, decyzja SCH/Com-ex (94)15 rev. Komitetu Wykonawczego Schengen nie została uaktualniona przez Komitet Wykonawczy w drodze uwzględnienia tego zatwierdzenia przed włączeniem dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej.
(5) Przeoczenie to należy obecnie sprostować zastępując w decyzji SCH/Com-ex (94)15 rev. odesłania do dokumentu SCH/II–Vision (93)20 rev. 3 odesłaniami do dokumentu SCH/II–Vision (99)5, tak aby obecnie stosowana wersja sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne) została formalnie zatwierdzona przez Radę, która zastąpiła Komitet Wykonawczy, zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit pierwszy zdanie drugie Protokołu z Schengen.
(6) Ponieważ celem niniejszej decyzji jest naprawienie niedopatrzenia Komitetu Wykonawczego, jakim było nieuznanie wersji sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne), zawartej w SCH/II-Vision (99)5, za część dorobku Schengen przed włączeniem tego dorobku w ramy Unii Europejskiej i potwierdzenie jego włączenia, nie zaś wprowadzenie jakichkolwiek zmian w samym dokumencie, art. 2 ust. 1 Protokołu Schengen stanowi odpowiednią podstawę prawną do potwierdzenia.
Należy rozumieć, że jakiekolwiek dalsze zmiany w SCH/II–Vision (99)5 będą musiały być dokonane zgodnie z odpowiednimi przepisami Traktatów.
(7) Komitet Mieszany, ustanowiony na podstawie art. 3 Porozumienia, zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącego przystąpienia tych dwóch państw do wdrażania, stosowania i rozwijania dorobku Schengen, zajmuje się tą sprawą, zgodnie z art. 4 Porozumienia.
(8) Dokument SCH/II–Vision (99)5 zawiera szczegółowe praktyczne i techniczne informacje o zasadach, jakie powinny stosować odpowiednie władze konsularne przy wzajemnym komunikowaniu się za pomocą skomputeryzowanej procedury konsultacji, wprowadzonej decyzją SCH/Com-ex (94)15 rev. Dokument SCH/II–Vision (99)5 traktuje się zatem jako dokument poufny,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji SCH/Com-ex (94)15 rev. odesłanie do dokumentu SCH/II–Vision (93)20 rev. 3 zastępuje się odesłaniem do dokumentu SCH/II–Vision (99)5.
Artykuł 2
Dokument SCH/II–Vision (99)5 zostaje zaklasyfikowany jako poufny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 12 października 2000 r.
zmieniająca decyzję 94/442/WE ustanawiająca procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2988)
(2000/649/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Odkąd współczesne metody audytu finansowego stają się coraz bardziej istotne w procedurze rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, należy utworzyć organ pojednawczy złożony nie tylko z członków, którzy posiadają wysokie kwalifikacje w zakresie spraw Sekcji Gwarancji EFOGR, ale również członków z wysokim poziomem doświadczenia praktycznego w audycie finansowym; decyzję Komisji 94/442/WE ustanawiającą procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [2] należy odpowiednio dostosować.
(2) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/442/WE wprowadza się następujące zmiany:
W art. 3 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Organ pojednawczy składa się z pięciu członków wybranych spośród wybitnych osób dających gwarancję niezależności i posiadających wysokie kwalifikacje w zakresie spraw Sekcji Gwarancji EFOGR lub posiadających praktykę w zakresie audytu finansowego.
Muszą to być obywatele różnych Państw Członkowskich.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 28 września 2000 r.
dotycząca zawarcia Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony
(2000/658/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 2, art. 47, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 133 i art. 181, wraz z jego art. 300 ust. 2 zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa o partnerstwie gospodarczym, koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, podpisana w Brukseli 8 grudnia 1997 r., powinna być zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa o partnerstwie gospodarczym, koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, łącznie z deklaracjami składanymi jednostronnie przez Wspólnotę lub wspólnie z drugą Stroną, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Teksty aktów określonych w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 60 Umowy w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Stanowisko zajmowane przez Wspólnotę w ramach Wspólnej Rady i Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy zostaje przyjęte przez Radę na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.
2.
Przewodniczący Rady przewodniczy Wspólnej Radzie zgodnie z art. 46 Umowy i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Zgodnie z art. 48 Umowy przedstawiciel Komisji przewodniczy Wspólnemu Komitetowi i przedstawia stanowisko Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 13 października 2000 r.
zmieniająca decyzję 94/323/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Singapuru
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3000)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/660/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 decyzji Komisji 94/323/WE z dnia 19 maja 1994 r. ustanawiającej specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Singapuru [3] stanowi, że Ministry of National Development, Primary Production Department (Veterinary Public Health Division) jest w Singapurze właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
(2) W następstwie restrukturyzacji administracji Singapuru organ właściwy do wystawiania świadectw zdrowia dla produktów rybołówstwa (Ministry of National Development, Primary Production Department (Veterinary Public Health Division)) został zastąpiony przez Agri-Food & Veterinary Authority of Singapore: Veterinary Public Health Service (AVA).
Ten nowy organ jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązującego prawa.
Niezbędne jest zatem dokonanie zmiany nazwy właściwego organu wymienionego w decyzji 94/323/WE oraz wzoru świadectwa zdrowia zawartego w załączniku A do niniejszej decyzji.
(3) Należy zharmonizować terminologię decyzji 94/323/WE z terminologią później przyjętych decyzji Komisji, ustanawiających warunki specjalne przywozu produktu rybołówstwa i akwakultury pochodzących z niektórych państw trzecich.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/323/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
The Agri-Food & Veterinary Authority of Singapore: Veterinary Public Health Service (AVA) jest w Singapurze właściwym organem w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG."
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Singapuru muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z pojedynczej kartki papieru zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą zawierać wykonane w sposób trwały napis "SINGAPUR" oraz numer identyfikacyjny lub numer rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni, z których pochodzą takie opakowania."
3) W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Świadectwa muszą być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela AVA oraz urzędową pieczęcią takiego urzędnika, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje."
4) Załącznik A zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 października 2000 r.
zmieniająca decyzję 2000/265/WE w sprawie ustanowienia rozporządzenia finansowego regulującego aspekty finansowe zarządzania, przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, umowami zawartymi przez niego, w imieniu niektórych Państw Członkowskich, dotyczącymi zainstalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, "SISNET"
(2000/664/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. 2 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Protokołu załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem Schengen"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 1999/870/WE [1] upoważniła zastępcę sekretarza generalnego Rady do działania, w kontekście działań związanych z włączeniem dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej, jako przedstawiciel niektórych Państw Członkowskich w celu zawierania umów dotyczących instalowania i funkcjonowania infrastruktury łączności dla środowiska Schengen, "SISNET" oraz do zarządzania takimi umowami.
(2) Zobowiązania finansowe wynikające z tych umów nie obciążają ogólnego budżetu Unii Europejskiej. Dlatego też przepisy zawarte w rozporządzeniu finansowym z dnia 21 grudnia 1997 r. stosowanym wobec budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] nie mają zastosowania.
(3) W związku z tym, na podstawie decyzji 2000/265/WE [3], przyjęte zostało rozporządzenie finansowe określające szczególne zasady określania szczegółowych procedur ustanawiania i wykonywania budżetu wymaganego dla pokrycia wszelkich wydatków ponoszonych w trakcie zawierania umów, zobowiązań wynikających z tych umów po ich podpisaniu, odzyskiwania składek, które mają być opłacone przez zainteresowane Państwa oraz przedstawiania i audytu rachunków.
(4) Zasady prawidłowego prowadzenia rachunkowości wymagają wprowadzenia pomniejszych, formalnych zmian w wyżej wymienionym rozporządzeniu finansowym.
(5) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu "Protokołu Schengen",
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Rady 2000/265/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 7 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) środki przyznane na płatności z tytułu zobowiązań prawidłowo zaksięgowanych między dniem 1 stycznia a dniem 15 grudnia, które do dnia 31 grudnia nie zostały uregulowane, przesuwane są automatycznie, wyłącznie na następny rok budżetowy."
2.
W art. 7 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez względu na przepisy ust. 1, zastępca sekretarza generalnego Rady ma prawo przesyłania grupie roboczej Systemu Informatycznego Schengen, zwanej dalej "grupą roboczą SIS", przed dniem 31 stycznia, odpowiednio uzasadnionych wniosków o przesunięcie na następny rok budżetowy środków niezrealizowanych na dzień 15 grudnia, jeżeli środki przyznane w odpowiednich działach budżetu na następny rok budżetowy nie pokrywają potrzeb."
3.
W art. 21 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: "Płatności są dokonywane przez rachunek bankowy, utworzony specjalnie w tym celu w imieniu Sekretariatu Generalnego Rady."
Artykuł 2
1.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
2.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 października 2000 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3012)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/666/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1] ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/176/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 2 lit. b) i ust. 3 oraz art. 18 ust. 1 tiret pierwsze i czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest ustanowienie warunków zdrowotnych zwierząt i warunków wydawania świadectw przy przywozie ptaków innych niż drób z niektórych państw trzecich.
(2) Ptaki inne niż drób po ich przywozie na terytorium Wspólnoty są poddawane kwarantannie zgodnie z art. 7 ust.
A nr 1 lit. c) dyrektywy 92/65/EWG w miejscach lub stacjach kwarantanny Wspólnoty przed wprowadzeniem ich do obrotu; należy ustalić specjalne warunki zatwierdzania miejsc lub stacji kwarantanny.
(3) Pozytywny wynik na występowanie influenzy drobiu lub rzekomego pomoru drobiu czy też stwierdzenie tych chorób u ptaków poddanych kwarantannie lub kurcząt wskaźnikowych nie jest zgłaszane jako ognisko w rozumieniu dyrektywy Rady 82/894/EWG [3] w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie, niemniej jednak należy powiadomić o tym Komisję.
(4) Kraje ubiegające się o wywożenie ptaków do Wspólnoty muszą być członkami Światowej Organizacji ds. Zdrowia Zwierząt (OIE) i muszą spełniać ogólne wymogi oddziału etyki weterynaryjnej i wydawania certyfikacji w handlu międzynarodowym.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały poddane procedurze notyfikacji Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (SPS) ustanowionym w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO).
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji ma zastosowanie definicja influenzy drobiu podana w dyrektywie Rady 92/40/EWG [4] i definicja rzekomego pomoru drobiu podana w dyrektywie Rady 92/66/EWG [5].
Ponadto: - "miejsce kwarantanny" oznacza pomieszczenia oddalone od gospodarstw zajmujące się hodowlą drobiu i gospodarstw zajmujące się hodowlą innych ptaków na rozsądną odległość, biorąc pod uwagę epidemiologię rzekomego pomoru drobiu i influenzy drobiu w odniesieniu do rozprzestrzeniania się przez powietrze, w których kwarantanna przywożonych ptaków odbywa się według zasady całkowitego zasiedlenia i opróżniania obiektu,
- "stacja kwarantanny" oznacza pomieszczenia obejmujące pewną liczbę pomieszczeń przeznaczonych do kwarantanny, oddzielonych od siebie funkcjonalnie i fizycznie, w których umieszcza się wyłącznie ptaki z tej samej przesyłki i w tym samym stanie zdrowia, stanowiące dlatego jedną jednostkę epidemiologiczną; w każdym z pomieszczeń, kwarantanna przywożonych ptaków odbywa się według zasady całkowitego zasiedlenia i opróżniania; i które to obiekty są oddalone od gospodarstw zajmujących się hodowlą drobiu i gospodarstw zajmujących się hodowlą innych ptaków na rozsądną odległość, biorąc pod uwagę epidemiologię rzekomego pomoru drobiu i influenzy drobiu w odniesieniu do przenoszenia przez powietrze,
- "ptaki" oznaczają zwierzęta z gatunków ptaków nieobjętych art. 2 nr 1 dyrektywy Rady 90/539/EWG [6], z wyłączeniem ptaków określonych w art. 1 akapit trzeci (odnoszący się do ptaków domowych, towarzyszących swoim właścicielom) i art. 19 dyrektywy 92/65/EWG (odnoszący się do ptaków dla ogrodów zoologicznych, cyrków, parków rozrywki i laboratoriów doświadczalnych),
- "kurczęta wskaźnikowe" oznaczają drób, który ma służyć jako pomoc diagnostyczna podczas kwarantanny.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do ptaków dzikich sprowadzanych do programów ochrony zatwierdzonych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz ptaków z krajów wymienionych w załączniku D do niniejszej decyzji tylko, jeżeli te ptaki:
1. pochodzą z gospodarstw zarejestrowanych przez właściwy organ kraju wywozu;
2. towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt ustanowione w załączniku A;
3. są transportowane w skrzyniach lub klatkach opatrzonych indywidualnymi numerami, które powinny odpowiadać numerom identyfikacyjnym podanym na świadectwie zdrowia zwierząt;
4. importer może na posterunku kontroli granicznej udowodnić, że ptaki zostaną przyjęte przez zatwierdzone miejsce kwarantanny lub stację kwarantanny.
Dowód na piśmie, wydany przez urzędnika wyznaczonego przez właściwy organ, zawiera nazwę i adres zatwierdzonego obiektu.
Artykuł 3
1.
Ptaki transportuje się bezpośrednio z punktu kontroli granicznej, w klatkach lub skrzyniach, do zatwierdzonego miejsca lub stacji kwarantanny, bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 91/628/EWG [7].
2.
Po kontroli ptaków skrzynie lub klatki, lub pojazd transportujący muszą być zapieczętowane przez urzędnika odpowiedzialnego za posterunek kontroli granicznej, w sposób uniemożliwiający jakąkolwiek możliwość zamiany ich zawartości w czasie transportu do miejsca lub stacji kwarantanny.
3.
Ptaki są poddane kwarantannie w zatwierdzonym miejscu lub stacji kwarantanny co najmniej przez 30 dni.
4.
Miejsce lub stacja kwarantanny jest zatwierdzana przez właściwy organ zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku B.
5.
Dla każdej przesyłki przebieg kwarantanny kontroluje urzędowy lekarz weterynarii, co najmniej przy jej rozpoczęciu i zakończeniu, włączając w to kontrolę sprawozdania o śmiertelności i badanie kliniczne ptaków w każdym obiekcie stacji lub w miejscu kwarantanny.
Urzędowy lekarz weterynarii lub upoważniony lekarz weterynarii ma obowiązek wykonywania częstszych kontroli, jeśli sytuacja choroby tego wymaga.
Artykuł 4
1.
Po umieszczeniu ptaków w kwarantannie następuje pobieranie próbek i badanie ptaków i/lub kurcząt wskaźnikowych, jak podano w załączniku C.
2.
Jeżeli wykorzystuje się kurczęta wskaźnikowe, mogą być one wykorzystane tylko raz. Nie mogą być szczepione, muszą uzyskać wynik seronegatywny w stosunku do rzekomego pomoru drobiu i influenzy drobiu na nie mniej niż siedem i nie więcej niż czternaście dni przed rozpoczęciem kwarantanny, mieć co najmniej trzy tygodnie życia, zostać umieszczone w pomieszczeniu kwarantanny przed przybyciem ptaków, być zaobrączkowane na nodze w celu identyfikacji lub rozpoznawalne za pomocą innego, nieusuwalnego identyfikatora i umieszczone w pomieszczeniu kwarantanny możliwie najbliżej ptaków w taki sposób, żeby był zapewniony kontakt między kurczętami wskaźnikowymi a ekskrementami ptaków poddanych kwarantannie.
Należy użyć co najmniej czterech kurcząt wskaźnikowych w miejscu kwarantanny lub w jednym pomieszczeniu w stacji kwarantanny.
3.
Jeżeli podczas kwarantanny, jak przewidziano w art. 3, podejrzewa się, że jeden lub więcej ptaków został zakażony influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu, pobiera się próbki do badań wirusologicznych, jak określono w załączniku C pkt 2, od ptaków w miejscu lub w podejrzewanym obiekcie i dokonuje stosownej analizy.
4.
Jeżeli podczas kwarantanny przewidzianej w art. 3 jeden lub więcej ptaków zostanie zakażonych influenzą drobiu lub rzekomym pomorem drobiu, następujące zasady mają zastosowanie:
a) należy zabić i zniszczyć wszystkie ptaki z zakażonego miejsca lub pomieszczenia kwarantanny;
b) zakażone miejsce lub pomieszczenie kwarantanny należy wyczyścić i odkazić;
c) w przypadku stacji kwarantanny od kurcząt wskaźnikowych należy pobrać próbki do badań serologicznych w innych pomieszczeniach kwarantanny, nie wcześniej niż 21 dni po końcowym czyszczeniu i odkażeniu; lub
d) w przypadku stacji kwarantanny, w których kurczęta wskaźnikowe nie są wykorzystywane, w czasie od 7 do 15 dni od końcowego czyszczenia i odkażenia należy pobrać próbki do badań wirusologicznych od ptaków w innych pomieszczeniach kwarantanny;
e) żadne ptaki nie opuszczają stacji kwarantanny do chwili potwierdzenia, że wyniki badania próbek opisanych w poprzednich tiret są negatywne;
f) żadnych ptaków nie umieszcza się w uprzednio zakażonym miejscu lub pomieszczeniu kwarantanny przed upływem 21 dni od końcowego czyszczenia i odkażenia.
5.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 właściwy organ może zadecydować, że ptaki nie zostaną zniszczone po pozytywnym ustaleniu rzekomego pomoru drobiu u jednego lub więcej ptaków lub u kurcząt wskaźnikowych, jeżeli, co najmniej 30 dni od śmierci lub klinicznego powrotu do zdrowia ostatniego przypadku, pobieranie próbek według załącznika C pkt 1 pkt B (z pominięciem odniesienia do określonego okresu) zostało wykonane z wynikiem negatywnym.
Ptaki nie mogą opuścić kwarantanny przed upływem 60 dni od czasu, gdy objawy kliniczne rzekomego pomoru drobiu zanikły.
Jakakolwiek substancja lub odpady, które mogą być zakażone, muszą zostać zniszczone w sposób gwarantujący zniszczenie ewentualnie obecnego tam wirusa rzekomego pomoru drobiu, jak również wszelkich odpadów nagromadzonych w ciągu 60-dniowego okresu.
O środkach podjętych w każdym przypadku informuje się Komisję.
Artykuł 5
Jeżeli w czasie trwania kwarantanny przewidzianej w art. 3 nastąpi podejrzenie lub potwierdzenie zarażenia papugowych wirusem Chlamydia psittaci, wszystkie ptaki z przesyłki muszą zostać poddane leczeniu metodą zatwierdzoną przez właściwy organ, a kwarantanna musi zostać przedłużona co najmniej o dwa miesiące następujące po zanotowaniu ostatniego przypadku.
Artykuł 6
Podczas przyjmowania na kwarantannę papugowatych muszą one być indywidualnie oznakowane zgodnie z załącznikiem B rozdział 2B.
Ich numery identyfikacyjne muszą być wpisane do rejestru prowadzonego zgodnie z art. 7.
Artykuł 7
Przepisy odnoszące się do zarządzania miejscem lub stacją kwarantanny, włączając w to usuwanie odpadów i prowadzenie rejestru, muszą być zgodne z wymogami załącznika B rozdział 2A.
Artykuł 8
Wszystkie koszty kwarantanny wynikające ze stosowania niniejszej decyzji ponosi importer.
Artykuł 9
Ptaki mogą zostać wypuszczone z kwarantanny tylko na podstawie pisemnego zezwolenia wydanego przez urzędowego lekarza weterynarii.
Artykuł 10
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2001 r.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2000 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Wenezueli
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3056)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/672/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Wenezueli, w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Wenezueli w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W Wenezueli Servicio Autonomo de Recursos Pesqueros (SARPA) należąca do Ministerio de Agricultura y Cria zdolna jest do skutecznej kontroli stosowania obowiązujących praw.
(4) Procedura otrzymywania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG, musi także obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnośnie do języka(-ów), w którym(-ych) ma ono być sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania.
(5) Stosownie do art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, do opakowań produktów rybołówstwa powinien być przytwierdzony znak z nazwą państwa trzeciegooraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z pkt 1–7 załącznika II do dyrektywy 92/48/EWG [3]. Wykazy te należy sporządzić w oparciu o komunikat przekazany Komisji przez SARPA. W gestii SARPA leży zatem zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4) dyrektywy 91/493/EWG.
(7) SARPA dostarczyła oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z zasadami podanymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Servicio Autonomo de Recursos Pesqueros (SARPA) należąca do Ministerio de Agricultura y Cria jest w Wenezueli właściwym organem w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Wenezueli muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "VENEZUELA" oraz numerem zatwierdzenia/rejestracyjnym przedsiębiorstwa, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela SARPA oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po sześćdziesięciu dniach po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2000 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Namibii
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3063)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/673/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Namibii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Namibii w zakresie kontroli sanitarnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) Ministerstwo Handlu i Przemysłu (MTI) w Namibii jest w stanie skutecznie sprawdzić stosowanie obowiązujących praw.
(4) Na mocy Porozumienia między Republiką Namibii oraz Południowoafrykańskim Biurem ds. Standardów (SABS) SABS zostało mianowane organem technicznym, a MTI, zgodnie z zakresem swoich zobowiązań, zleciło SABS zadania dokonywania inspekcji oraz monitorowania zakładów i statków, a także wydawania świadectw zdrowia.
(5) Procedura otrzymywania świadectwa zdrowia, określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG, musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka(-ów), w którym(-ych) musi ono zostać sporządzone oraz stopień osoby upoważnionej do jego podpisania.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego oraz numer zezwolenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktów.
(7) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni oraz chłodni składowych oraz należy sporządzić wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z pkt 1–7 załącznika II do dyrektywy 92/48/EWG [3]. Wykazy te należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez MTI. W gestii MTI leży zatem zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG.
(8) MTI udzieliło oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z przepisami określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymagań równoważnych wymaganiom ustanowionym przez tę dyrektywę.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Ministerstwo Handlu i Przemysłu (MTI) jest w Namibii właściwym organem w celu sprawdzania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
2.
Południowoafrykańskie Biuro ds. Standardów (SABS) jest organem technicznym upoważnionym przez MTI do dokonywania inspekcji i zaświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/WE.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Namibii muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z pojedynczej kartki papieru, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni, wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa, luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "NAMIBIA" oraz numerem zezwolenia/rejestracji zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktów.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela SABS oraz urzędową pieczęcią tego ostatniego w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po sześćdziesięciu dniach po jej publikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 20 października 2000 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa pochodzących z Islamskiej Republiki Iranu
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3066)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/675/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiająca warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Islamskiej Republice Iranu w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty.
(2) Przepisy ustawodawstwa Islamskiej Republiki Iranu w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG.
(3) W Islamskiej Republice Iranu Irańska Organizacja Weterynaryjna (IVO) Ministerstwa Jihad-e-Sazandegi jest zdolna do skutecznej weryfikacji stosowania obowiązujących ustaw.
(4) Procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania.
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia/rejestracyjny zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni lub chłodni składowych oraz wykaz statków zamrażalni wyposażonych zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy 92/48/EWG [3] pkt 1–7. Powyższe wykazy muszą być sporządzone na podstawie komunikatu IVO dla Komisji. Zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem IVO.
(7) IVO dostarczyła urzędowe zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Irańska Organizacja Weterynaryjna (IVO) Ministerstwa Jihad-e-Sazandegi jest właściwym organem w Islamskiej Republice Iranu w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Islamskiej Republiki Iranu muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów, statków przetwórni, chłodni składowych lub zarejestrowanych statków zamrażalni wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "IRAN" oraz numerem zatwierdzenia/rejestracyjnym zakładu, statku przetwórni, chłodni składowej lub statku zamrażalni pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela IVO oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po sześćdziesięciu dniach od jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 2000 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady rejestracji gospodarstw w krajowych bazach danych świń, przewidzianych w dyrektywie Rady 64/432/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3075)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/678/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], zmienioną i uaktualnioną dyrektywą 97/12/WE [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3], w szczególności jej art. 14 ust. 3 lit. c) i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia operacyjnego charakteru bazy danych świń ważne jest ustalenie rodzaju danych, jakie ta baza musi zawierać.
(2) W pierwszej kolejności stosowne jest ustalenie danych dotyczących rejestracji gospodarstw posiadających świnie.
(3) Ważne jest, aby wszystkie bazy danych Państw Członkowskich zawierały pewne obowiązkowe informacje, a także wykaz dodatkowych informacji nieobowiązkowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Rejestr gospodarstw zawiera, co najmniej poniższe informacje na temat gospodarstw posiadających świnie:
a) kod państwa oraz numer identyfikacyjny składający się z nie więcej niż 12 cyfr (z wyjątkiem kodu państwa);
b) adres gospodarstwa;
c) nazwisko i adres osoby odpowiedzialnej za zwierzęta;
d) współrzędne geograficzne lub równoważne dane geograficzne gospodarstwa;
e) pole umożliwiające odpowiednim władzom wprowadzenie danych sanitarnych, na przykład dotyczące ograniczenia przemieszczania zwierząt, status lub inne istotne informacje w odniesieniu do programów wspólnotowych lub krajowych.
2.
Poza danymi przewidzianymi w ust. 1 rejestr gospodarstw może zawierać poniższe informacje na temat gospodarstw posiadających świnie:
a) typ produkcji;
b) wydajność;
c) nazwisko i adres właściciela gospodarstwa;
d) nazwisko i adres osoby odpowiedzialnej za stan sanitarny;
e) inne informacje uważane za przydatne przez właściwe władze.
Państwa Członkowskie informują Komisję o informacjach wymienionych w ust. 2, które znajdują się w rejestrze gospodarstw krajowych baz danych świń.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 października 2000 r.
zatwierdzająca plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3136)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/680/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 17 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/66/EWG z dnia 14 lipca 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania rzekomego pomoru drobiu [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 21 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Influenza drobiu oraz rzekomy pomór drobiu są chorobami atakującymi gatunki ptaków.
(2) Kryteria, które należy stosować przy sporządzaniu planów ktyzysowych w zakresie zwalczania influenzy drobiu oraz rzekomego pomoru drobiu, są ustanowione odpowiednio w załączniku VI do dyrektywy 92/40/EWG i w załączniku VII do dyrektywy 92/66/EWG.
(3) Wymienione w dwóch wspomnianych załącznikach kryteria w stosunku do planów gotowości są identyczne.
(4) Środki zwalczania chorób stosowane w przypadku ogniska influenzy drobiu oraz rzekomego pomoru drobiu oparte są na tych samych zasadach oraz dotyczą producentów drobiu, podmiotów zajmujących się ubojem i tuczem, lokalnych weterynarzy oraz laboratoriów diagnostycznych.
W związku z powyższym, możliwe jest przygotowanie planów kryzysowych obejmujących jednocześnie influenzę drobiu, jak i rzekomy pomór drobiu.
(5) Państwa Członkowskie przedłożyły do zatwierdzenia krajowe plany kryzysowe, które wymieniają i opisują środki, które należy podjąć w przypadku pojawienia się influency drobiu i rzekomego pomoru drobiu.
(6) Po zbadaniu, plany te spełniają ustanowione kryteria i pozwalają na osiągnięcie założonych celów, pod warunkiem ich skutecznego wdrożenia.
(7) Państwa Członkowskie przeprowadzą analizę przebiegu wydarzeń oraz symulacje w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia powyższych planów.
(8) Państwa Członkowskie są zobowiązane do regularnej aktualizacji tych panów.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu oraz rzekomego pomoru drobiu przedłożone przez Państwa Członkowskie wymienione w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 12 października 2000 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony
(2000/682/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 1, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, art. 94, art. 133 i art. 308, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zatwierdzenie Rady, zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
po zasięgnięciu opinii Komitetu Konsultacyjnego EWWiS i za zgodą Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony [2], która weszła w życie 1 grudnia 1997 r., przyczynia się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim stanowi to zasadniczą część strategii Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich w odniesieniu do Federacji Rosyjskiej.
(2) Ponieważ Umowa o partnerstwie i współpracy została podpisana przed rozszerzeniem Unii Europejskiej o Austrię, Finlandię i Szwecję, 21 maja 1997 r. podpisany został Protokół rozszerzający jej zastosowanie na te trzy nowe Państwa Członkowskie.
(3) Zostało osiągnięte porozumienie między stronami w kwestii tymczasowego zastosowania Protokołu przez Wspólnoty Europejskie, Federację Rosyjską i wszystkie Państwa Członkowskie z wyjątkiem Austrii, Szwecji, Finlandii, Danii i Portugalii.
(4) Wszyscy sygnatariusze Protokołu dokonali już jego ratyfikacji,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zatwierdza się niniejszym Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu.
Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 12 października 2000 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony
(2000/683/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 1, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, art. 94, art. 133 i art. 308, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zatwierdzenie Rady, zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
po zasięgnięciu opinii Komitetu Konsultacyjnego EWWiS i za zgodą Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony [2], która weszła w życie 1 marca 1998 r., przyczynia się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim stanowi to zasadniczą część strategii Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich w odniesieniu do Ukrainy.
(2) Ponieważ Umowa o partnerstwie i współpracy została podpisana przed rozszerzeniem Unii Europejskiej o Austrię, Finlandię i Szwecję, 10 kwietnia 1997 r. podpisany został Protokół rozszerzający jej zastosowanie na te trzy nowe Państwa Członkowskie.
(3) Strony wyraziły zgodę na tymczasowe zastosowanie Protokołu przez Wspólnoty Europejskie, Ukrainę i wszystkie Państwa Członkowskie z wyjątkiem Austrii, Szwecji, Finlandii, Danii i Portugalii.
(4) Wszyscy sygnatariusze Protokołu dokonali już jego ratyfikacji,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zatwierdza się Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony.
Tekst Protokołu zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notyfikacji przewidzianej w art. 4 Protokołu.
Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 12 października 2000 r.
w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony
(2000/684/WE, EWWiS, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44 ust. 1, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie, art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, art. 94, art. 133 i art. 308, w związku z art. 300 ust. 2 zdanie drugie i art. 300 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zatwierdzenie Rady, zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
po zasięgnięciu opinii Komitetu Konsultacyjnego EWWiS i za zgodą Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o partnerstwie i współpracy ustanawiająca partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony [2], która weszła w życie 1 lipca 1998 r., przyczynia się do osiągnięcia celów Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim stanowi to zasadniczą część strategii Wspólnot Europejskich i ich Państw Członkowskich w odniesieniu do Mołdawii.
(2) Ponieważ Umowa o partnerstwie i współpracy została podpisana przed rozszerzeniem Unii Europejskiej o Austrię, Finlandię i Szwecję, 15 maja 1997 r. podpisany został Protokół rozszerzający jej zastosowanie na te trzy nowe Państwa Członkowskie.
(3) Zostało osiągnięte między Stronami porozumienie w kwestii tymczasowego zastosowania Protokołu przez Wspólnoty Europejskie, Republikę Mołdawii i wszystkie Państwa Członkowskie z wyjątkiem Austrii, Szwecji, Finlandii, Danii i Portugalii.
(4) Wszyscy sygnatariusze Protokołu dokonali już jego ratyfikacji,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zatwierdza się niniejszym Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony.
Tekst Protokołu zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, notyfikacji, przewidzianej w art. 4 Protokołu.
Przewodniczący Komisji dokonuje takiej notyfikacji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2000 r.
zmieniającą decyzję 2000/24/WE w celu poszerzenia gwarancji wspólnotowej udzielonej Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu dla pokrycia pożyczek na projekty w Chorwacji
(2000/688/WE)
RADA UNII EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 6 marca 1995 r. Rada ds. Ogólnych przyjęła dyrektywy negocjacyjne w sprawie zawarcia porozumienia dotyczącego współpracy gospodarczej i handlowej, zawierającego Protokół finansowy, z Chorwacją.
Protokół finansowy przewidywał specjalną pożyczkę z Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w wysokości 230 milionów EUR, dla Chorwacji, na okres pięciu lat. Dnia 4 sierpnia 1995 r.
Prezydencja Rady ogłosiła zawieszenie negocjacji z Chorwacją w sprawie porozumienia o współpracy gospodarczej i handlowej w związku z rozpoczęciem działań militarnych w Krajinie.
(2) Rozwój sytuacji w ostatnim czasie, w związku z wynikami wyborów parlamentarnych i prezydenckich na początku 2000 r. spowodował całkowitą zmianę scenariusza politycznego w Chorwacji.
Nowy rząd chorwacki jest w pełni zaangażowany w wykonywanie programu reform politycznych i gospodarczych, zgodnego z warunkami Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia Unii Europejskiej w odniesieniu do krajów Europy Południowo-Wschodniej.
(3) Dnia 24 stycznia 2000 r. Rada ds. Ogólnych przyjęła szczególną deklarację w odniesieniu do Chorwacji i ponownie podkreśliła swoją gotowość do pomocy Chorwacji w sprostaniu wyzwaniom, które napotyka w rozwijaniu bliższych relacji z Unią Europejską.
(4) Na wezwanie Rady ds. Ogólnych z dnia 14 lutego 2000 r., dnia 24 maja 2000 r., Komisja przyjęła sprawozdanie dotyczące możliwości otwarcia negocjacji z Chorwacją w sprawie Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
Sprawozdanie to zostało zatwierdzone przez Radę ds. Ogólnych dnia 14 lutego 2000 r., po czym dnia 19 lipca 2000 r. Komisja przyjęła zalecenie skierowane do Rady w sprawie otwarcia negocjacji.
(5) Kluczowe jest okazanie wsparcia Unii Europejskiej dla Chorwacji w obecnej chwili podczas wykonywania programu reform politycznych i gospodarczych, wypracowanego po wyborach na początku 2000 r., zgodnego z warunkami Procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia Unii Europejskiej, poprzez wspieranie działalności inwestycyjnej w rozwój infrastruktury i sektora prywatnego.
(6) Dlatego też właściwe jest zapewnienie poręczenia EIB mającego na celu umożliwienie rozpoczęcie działalności kredytowej w Chorwacji.
EIB wyraził swoją zdolność i chęć udzielenia pożyczek ze swoich własnych zasobów w Chorwacji, zgodnie ze swoim Statutem.
(7) Dnia 31 października 1994 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2728/94 ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych [3].
(8) Decyzja Rady 2000/24/WE [4] udziela EBI gwarancję wspólnotową na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami udzielonymi na potrzeby projektów prowadzonych poza obszarem Wspólnoty (Europa Środkowa i Wschodnia, kraje basenu Morza Śródziemnego, Ameryka Łacińska i Azja oraz Republika Południowej Afryki).
(9) Ta gwarancja globalna obejmująca ogólne upoważnienie EBI do udzielania pożyczek zewnętrznych określona w decyzji 2000/24/WE, powinna zostać rozszerzona na Chorwację.
Kwota pożyczki powinna zostać zwiększona w celu uwzględnienia rozszerzenia stosownych pożyczek na Chorwację.
Dlatego decyzja 2000/24/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(10) Traktat nie przewiduje, w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji, niż wymienione w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 2000/24/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ust. 1 akapit drugi zdanie drugie wprowadza się następujące zmiany:
a) w części wprowadzającej "18410 milionów EUR" zastępuje się "18660 milionów EUR";
b) w tiret pierwszym "8680 milionów EUR" zastępuje się "8930 milionów EUR".
2.
W ust. 2 tiret pierwsze, po wyrazie "Bułgaria" dodaje się wyraz "Chorwacja".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 listopada 2000 r.
ustanawiająca Zespół do spraw Polityki Przedsiębiorczości
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3089)
(2000/690/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 157 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską powierza Wspólnocie i Państwom Członkowskim zadanie zapewnienia warunków niezbędnych do konkurencyjności przemysłu Wspólnoty.
(2) Ze względu na racjonalizację oraz w celu ułatwienia integracji prac Komisji nad zasadami dobrej praktyki i koordynacji z Państwami Członkowskimi, zgodnie z komunikatem Komisji "Wyzwania dla polityki przedsiębiorczości w gospodarce opartej na wiedzy" [1] Komisji niezbędny jest organ do celów rozważań, dyskusji oraz doradztwa, składający się z wysokiej klasy ekspertów ze środowiska przedsiębiorców oraz przedstawicieli Państw Członkowskich, zwany "Zespołem ds. polityki przedsiębiorczości" (EPG), którego zadaniem będzie badanie ogólnych kwestii polityki przedsiębiorczości oraz pomoc w rozpoznawaniu i upowszechnianiu dobrych praktyk.
(3) W celu osiągnięcia większej przejrzystości i skuteczności polityki przedsiębiorczości oraz zapewnienia jej bardziej strategicznej roli pozwalającej na sprostanie wyzwaniom gospodarki opartej na wiedzy zespół EPG powinien składać się z dwóch sekcji, pierwszej obejmującej przedstawicieli Państw Członkowskich i drugiej składającej się z wybitnych osób, wybranych przez Komisję z szerokiego kręgu odpowiednio wykwalifikowanych kandydatów, działających w przemyśle, usługach, środowisku handlowym lub w dziedzinach związanych z rozwijaniem innowacji i gospodarki opartej na wiedzy.
(4) Aby zapewnić odpowiednią reprezentację naczelnej kadry kierowniczej z przemysłu i władz państwowych odpowiedzialnych za małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), stosowne jest, aby Państwa Członkowskie mogły wyznaczyć do dwóch przedstawicieli do sekcji pierwszej.
(5) Należy w związku z powyższym utworzyć zespół EPG, określić zakres jego uprawnień i strukturę organizacyjną.
(6) W celu zagwarantowania odpowiedniej reprezentacji sektora MŚP należy wprowadzić stałe diety dla osób uczestniczących w pracach EPG i zatrudnianych przez małe lub średnie przedsiębiorstwo.
(7) Komitet ds. Handlu i Dystrybucji oraz Komitet Konsultacyjny dla Spółdzielni, Towarzystw Wzajemnej Pomocy, Stowarzyszeń i Fundacji powinny zostać rozwiązane,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komisja tworzy niniejszym Zespół ds. Polityki Przedsiębiorczości, zwany dalej "zespołem", którego członkowie mianowani są przez Komisję.
Jego zadaniem jest doradzanie Komisji w sprawach polityki przedsiębiorczości.
Artykuł 2
1.
Zespół składa się z dwóch sekcji:
- sekcja pierwsza (naczelna kadra kierownicza), obejmująca do dwóch przedstawicieli z każdego Państwa Członkowskiego, wyznaczonych przez Państwa Członkowskie,
- druga (izba zawodowa), obejmująca do 40 członków mianowanych przez Komisję, reprezentujących szeroki wachlarz wiedzy specjalistycznej z dziedzin ważnych z punktu widzenia przedsiębiorczości.
2.
Do zbadania szczególnych problemów mogą być powoływane grupy robocze działające na podstawie udzielonego mandatu.
3.
Do udziału w pracach zespołu, sekcji lub grup roboczych Komisja może zapraszać ekspertów.
4.
Zespół, jego sekcje i grupy robocze zbierają się na zasadach i zgodnie z harmonogramem określonym przez Komisję.
Komisja przewodniczy spotkaniom, a jej urzędnicy mogą w nich uczestniczyć.
5.
Zespół i jego sekcje przyjmują swój regulamin wewnętrzny na podstawie projektu przedstawionego przez Komisję.
Służby Komisji zapewniają obsługę sekretariatu.
6.
Komisja może publikować w internecie w oryginalnym języku danego dokumentu wszelkie konkluzje, streszczenia, częściowe konkluzje czy dokumenty robocze związane z pracami zespołu lub jego sekcji.
Artykuł 3
W odniesieniu do sekcji drugiej stosuje się następujące przepisy:
- członkowie są mianowani osobiście i przy doradzaniu Komisji nie są związani żadnymi zewnętrznymi instrukcjami,
- jeśli Komisja stwierdzi, iż informacje uzyskane w wyniku pracy zespołu, sekcji lub grup roboczych dotyczą spraw poufnych, wówczas nie będą one upowszechniane,
- kadencja członków zespołu wynosi dwa lata i jest odnawialna.
Pełnią oni swoje funkcje do chwili ich zastąpienia lub do wygaśnięcia kadencji,
- członkowie zespołu, którzy nie są w stanie dłużej brać efektywnego udziału w jego pracach lub złożą rezygnację, lub naruszą wymogi określone w pierwszym lub drugim tiret niniejszego artykułu, lub w art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mogą zostać zastąpieni na resztę kadencji,
- nazwiska członków zespołu zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Wydatki na podróże służbowe i koszty utrzymania ponoszone przez członków, obserwatorów i ekspertów w związku z działalnością zespołu są zwracane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
Członkowie zespołu nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
Niemniej jednak Komisarz odpowiedzialny za politykę przedsiębiorczości może zdecydować, że członkowie, obserwatorzy lub eksperci zatrudnieni przez małe lub średnie przedsiębiorstwo [2] mogą otrzymać zwrot kosztów wynikających z prac przygotowawczych oraz ich nieobecności w przedsiębiorstwie w postaci stałej diety wynoszącej 500 EUR dziennie za maksymalnie dziesięć dni w roku.
Artykuł 5
Decyzje Komisji 81/428/EWG [3] i 98/215/WE [4] tracą moc.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja zadecyduje o ewentualnym przedłużeniu jej stosowania przed tą datą.
Decyzja Komisji
z dnia 25 października 2000 r.
zmieniająca decyzję 97/467/WE ustalająca tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3093)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/691/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 95/408/WE z dnia 22 czerwca 1995 r. w sprawie warunków ustalania na okres przejściowy tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży [1], ostatnio zmienioną decyzją 98/603/WE [2], w szczególności jej art. 21 ust. 1 i art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 97/467/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2000/496/WE [4], ustala tymczasowy wykaz zakładów państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa króliczego oraz mięsa dzikich zwierząt utrzymywanych przez człowieka.
Wykaz zakładów ustalony przez wyżej wymienioną decyzję nie obejmuje zakładów produkujących mięso ptaków bezgrzebieniowych.
(2) Niedawno ustanowione zostały wykazy państw trzecich, z których Państwa Członkowskie są uprawnione do przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych, warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwo weterynaryjne wymagane przy przywozie tego mięsa do Wspólnoty.
(3) Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami decyzji 97/467/WE mogą do dnia 1 października 2000 r. dopuszczać zakłady do przywozu mięsa ptaków bezgrzebieniowych.
(4) W celu dopuszczenia do utworzenia wykazu zakładów z państw trzecich oraz w celu umożliwienia właściwym organom państw trzecich dostarczenia Komisji niezbędnych gwarancji zdrowotnych, a także z uwagi na utrzymanie istniejącego handlu, datę 1 października 2000 r. zastępuje się datą 30 kwietnia 2001 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2a decyzji 97/467/WE datę "1 października 2000 r." zastępuje się datą "30 kwietnia 2001 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 października 2000 r.
w sprawie wycofania odniesienia do normy EN 703 "Maszyny rolnicze — sieczkarnie zielonki — bezpieczeństwo" z wykazu odniesień do norm w ramach wykonywania dyrektywy 98/37/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3104)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/693/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [1], zmienioną dyrektywą 98/79/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
uwzględniając opinię Komitetu ustanowionego na mocy dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 dyrektywy 98/37/WE, z późniejszymi zmianami, przewiduje, że maszyny mogą być wprowadzane do obrotu handlowego i do eksploatacji tylko wówczas, gdy nie zagrażają zdrowiu i bezpieczeństwu osób oraz, gdzie właściwe, zwierząt domowych i nie stwarzają zagrożenia dla mienia, przy odpowiednim, zgodnym z przeznaczeniem zainstalowaniu, konserwacji oraz użytkowaniu.
(2) Domniemywa się, że maszyny zgodne z normami zharmonizowanymi, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, spełniają podstawowe wymagania dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa określone w art. 3 dyrektywy 98/37/WE, z późniejszymi zmianami.
(3) Państwa Członkowskie są zobowiązane do publikacji odniesień do norm krajowych stanowiących transpozycję norm europejskich.
(4) Odniesienia do normy zharmonizowanej EN 703:1995 "Maszyny rolnicze — sieczkarnie zielonki — bezpieczeństwo" zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich C 229 z dnia 8 sierpnia 1996 r. w ramach wykonywania dyrektywy 98/37/WE, z późniejszymi zmianami.
(5) Obecnie norma ta daje domniemanie zgodności.
(6) Włochy odnotowały, że na ich terytorium miało miejsce wiele śmiertelnych wypadków związanych z użytkowaniem sieczkarni zielonki produkowanych w zgodzie z normą EN 703.
W rezultacie Włochy stoją na stanowisku, że norma ta nie spełnia podstawowych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa zawartych w dyrektywie oraz że odniesienia do niej powinny zostać wycofane z publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, by nie dawały domniemania zgodności z dyrektywą.
(7) Komitet Techniczny CEN/TC 144 zbadał problem i rozpoczął pracę nad rewizją normy.
W związku z istotnymi trudnościami, jakie napotkał podczas prac, Komitet uznał, że do czasu ratyfikacji zrewidowanej normy upłynie kilka lat.
(8) Biorąc pod uwagę przewidywane opóźnienie, proponuje się, by odniesienia do tej normy zostały niezwłocznie wycofane, aby zapobiec stosowaniu ich w przyszłości jako normy zharmonizowanej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 2000 r.
zmieniająca po raz trzeci decyzje 1999/466/WE i 1999/467/WE ustanawiające status bydła oficjalnie wolnego odpowiednio od brucelozy i gruźlicy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C (2000) 3133)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/694/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/20/WE [2], w szczególności załącznik AI pkt 4 i załącznik AII pkt 7 do niej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/466/WE z dnia 15 lipca 1999 r. ustanawiająca status bydła oficjalnie wolnego od brucelozy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich od oraz uchylająca decyzję 97/175/WE [3], ostatnio zmieniona decyzją 2000/442/WE [4], przyznała ten status niektórym Państwom Członkowskim i ich regionom do dnia 31 października 2000 r.
(2) Decyzja Komisji 1999/467/WE z dnia 15 lipca 1999 r. ustanawiająca status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy dla stad w niektórych Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich oraz uchylająca decyzję 97/76/WE [5], ostatnio zmieniona decyzją 2000/442/WE, przyznała ten status niektórym Państwom Członkowskim i ich regionom do dnia 31 października 2000 r.
(3) Przewidziane w powyższych decyzjach czasowe ograniczenia statusu bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy i brucelozy wprowadzono z powodu niespójności dat w różnych przepisach prawnych odnoszących się do systemu identyfikacji bydła.
(4) Zgodnie z załącznikiem AI pkt 4 lit. b) i załącznikiem AII pkt 7 lit. b) do dyrektywy 64/432/EWG, zmienionej dyrektywą 2000/20/WE, identyfikacja bydła zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym jest wymagana jako warunek wstępny przyznania statusu bydła oficjalnie wolnego odpowiednio od gruźlicy i brucelozy.
(5) Ponieważ bydło w gospodarstwach w regionach Bolzano i Trento we Włoszech oraz w Wielkiej Brytanii w Zjednoczonym Królestwie identyfikowane jest zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym, właściwym jest dostosowanie decyzji 1999/466/WE i 1999/467/WE do stanu prawnego obowiązującego od dnia opublikowania dyrektywy 2000/20/WE.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2000 r.
dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie Renu
(2000/706/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 i art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 77/586/EWG [2] Wspólnota zawarła Konwencję o ochronie Renu przed zanieczyszczeniem chemicznym i dodatkowe porozumienie do porozumienia, podpisane w Bernie dnia 29 kwietnia 1963 r., dotyczące Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Renu przed Zanieczyszczeniem.
Tekst Konwencji jest załączony do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Przewodniczący Rady ma uprawnienia do desygnowania osoby lub osób posiadających prawo do powierzenia instrumentu w postaci zatwierdzenia Rządowi Konfederacji Szwajcarskiej zgodnie z art. 17 Konwencji.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2000 r.
w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty w odniesieniu do przechowywania we Francji, Włoszech i Zjednoczonym Królestwie antygenu do produkcji szczepionki przeciwko pryszczycy oraz zmieniająca decyzję 2000/112/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3175)
(2000/707/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Rady 91/666/EWG z dnia 11 grudnia 1991 r. ustanawiającej wspólnotowe rezerwy szczepionek przeciwko pryszczycy [3], ostatnio zmienionej decyzją 1999/762/WE [4] powołanie banków antygenów stanowi część działania Wspólnoty w celu utworzenia wspólnotowych rezerw szczepionki przeciwko pryszczycy.
(2) Artykuł 3 powyższej decyzji wyznacza "Laboratoire de pathologie bovine du Centre national d’études vétérinaires et alimentaires" w Lyonie we Francji oraz "Instituto Zooprofilaticco Sperimentale di Brescia" we Włoszech jako banki antygenów przechowujące rezerwy Wspólnoty, a także przedstawia procedury wyznaczania, na mocy decyzji Komisji, innych podmiotów mogących spełniać rolę banków antygenów.
(3) Na mocy decyzji 2000/111/WE [5] Komisja wyznaczyła "Merial SAS" w Pirbright w Zjednoczonym Królestwie jako trzeci bank antygenów, a także przedstawiła zasady transferu antygenu z banku, który poprzednio pełnił tę rolę.
Wspólnotowy wkład finansowy w 2000 r. jest uzależniony od podpisania umowy między Komisją a "Merial SAS" na transfer i przechowywanie antygenu, zgodnie z niniejszą decyzją.
(4) Decyzja Komisji 2000/112/WE szczegółowo określająca podział rezerw antygenów pomiędzy bankami antygenów, ustanowiony w ramach działania Wspólnoty dotyczącego rezerw szczepionek przeciwko pryszczycy oraz zmieniająca decyzje 93/590/WE i 97/348/WE [6] w odniesieniu do miejsc przechowywania pewnych ilości i stężeń antygenu, obowiązuje od dnia 1 lutego 2000 r.
Transfer antygenu z "Institute for Animal Health" to "Merial SAS" w Pirbright został jednakże opóźniony ze względów technicznych, w konsekwencji czego "Institute for Animal Health" w Pirbright nadal pełni rolę banku antygenów aż do momentu transferu w dniu 28 czerwca 2000 r.
(5) Funkcje i zadania powyższych banków antygenów wymienione są w art. 4 decyzji 91/666/EWG a pomoc wspólnotowa jest uzależniona od ich wypełniania.
(6) Pomoc finansowa Wspólnoty udzielana jest bankom świadczącym usługi na rzecz Wspólnoty w celu umożliwienia im wypełniania powyższych funkcji i zadań w ciągu 2000 r.
(7) Ze względów budżetowych pomoc wspólnotowa udzielana jest na okres jednego roku.
(8) Do celów kontroli finansowej stosuje się art. 8 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(9) Decyzja Komisji 2000/112/WE ulega zmianie w celu uwzględnienia opóźnienia w transferze antygenu z "Institute for Animal Health" to "Merial SAS" w Pirbright w Zjednoczonym Królestwie.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota przyznaje Francji pomoc finansową na przechowywanie antygenu do produkcji szczepionki przeciwko pryszczycy.
2.
"Laboratoire de pathologie bovine du Centre national d’études vétérinaires et alimentaires" w Lyonie we Francji zarządza zapasami antygenu, określonego w ust. 1.
Stosuje się przepisy art. 4 decyzji 91/666/EWG.
3.
Pomoc finansowa Wspólnoty nie przekracza 30000 EUR na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 2
1.
Wspólnota przyznaje Włochom pomoc finansową na przechowywanie antygenu do produkcji szczepionki przeciwko pryszczycy.
2.
"Instituto Zooprofilattico Sperimentale di Brescia" we Włoszech przechowuje zapasy antygenu, określonego w ust. 1.
Stosuje się przepisy art. 4 decyzji 91/666/EWG.
3.
Pomoc finansowa Wspólnoty nie przekracza 30000 EUR na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 3
1.
Wspólnota przyznaje Zjednoczonemu Królestwu pomoc finansową na przechowywanie antygenu do produkcji szczepionki przeciwko pryszczycy.
2.
"Institute for Animal Health" w Pirbright w Zjednoczonym Królestwie zarządza zapasami antygenu, określonego w ust. 1.
Stosuje się przepisy art. 4 decyzji 91/666/EWG.
3.
Pomoc finansowa Wspólnoty nie przekracza 15000 EUR na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2000 r.
Artykuł 4
1. Pomoc finansowa Wspólnoty, określona w art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 3 oraz art. 3 ust. 3, jest wypłacana po przedstawieniu przez Państwa Członkowskie, do których pomoc ta jest skierowana, dokumentów uzupełniających wskazujących na rzeczywiste wywiązanie się z nałożonych zadań.
2.
Dokumenty uzupełniające określone w ust. 1 muszą być przedłożone Komisji przed dniem 1 marca 2001 r. i powinny zawierać:
a) informacje techniczne dotyczące:
- ilości i rodzaju przechowywanego antygenu (protokoły magazynowe),
- sprzęt używany do przechowywania (typ, numer i objętość pojemników),
- system bezpieczeństwa (kontrola temperatury, zabezpieczenia przeciw kradzieży),
- polisy ubezpieczeniowe (przeciwpożarowe, od nieszczęśliwych wypadków);
b) informacje finansowe (należy wypełnić tabelę w Załączniku).
Artykuł 5
Artykuł 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 6
W art. 3 decyzji 2000/112/WE datę "1 lutego 2000 r." zastępuje się datą "1 lipca 2000 r."
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2000 r.
zmieniająca po raz trzeci decyzję 1999/507/WE w sprawie niektórych środków ochronnych w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (Półwysep) oraz Australii
(notyfikowana jako dokument C(2000) 3178)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/708/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 96/43/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 1999/507/WE [3], ostatnio zmienioną decyzją 2000/6/WE [4], Komisja przyjęła środki ochronne w odniesieniu do niektórych nietoperzy owocożernych, psów i kotów pochodzących z Malezji (Półwysep) oraz Australii w odniesieniu do chorób Nipah i Hendra; między innymi łącznie z badaniami laboratoryjnymi psów i kotów przeznaczonych do przywozu do Wspólnoty.
(2) Choroby Hendra, będącej zgodnie z prawem australijskim chorobą podlegającą zgłaszaniu, nie zgłaszano w Australii od czasu przyjęcia decyzji 1999/507/WE.
Z tego względu przepisy niniejszej decyzji odnoszące się do Australii powinny zostać dostosowane do sytuacji chorobowej w danym kraju, w szczególności powinny zostać wycofane wymogi badań laboratoryjnych kotów przywożonych z Australii.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 decyzji 1999/507/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się ust. 2 tiret drugie.
2) Dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania do kotów przewożonych w tranzycie, pod warunkiem że pozostają one w granicach międzynarodowego portu lotniczego.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 listopada 2000 r.
w sprawie minimalnych kryteriów jakie powinny zostać wzięte pod uwagę przez Państwa Członkowskie przy wyznaczaniu organów zgodnie z art. 3 ust. 4 dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3179)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/709/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego [1], w szczególności jej art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 13 grudnia 1999 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 1999/93/WE w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego.
(2) Załącznik III do dyrektywy 1999/93/WE zawiera wymagania dla bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu. Zgodnie z art. 3 ust. 4 tej dyrektywy zgodność bezpiecznych urządzeń do składania podpisu z wymaganiami ustanowionymi w załączniku III jest ustalana przez właściwe instytucje publiczne lub prywatne wyznaczone przez Państwa Członkowskie, a Komisja ustanawia kryteria obowiązujące Państwa Członkowskie w celu ustalenia, czy dany organ powinien zostać powołany do przeprowadzania takich ocen zgodności.
(3) Ustanawianie powyższych kryteriów przez Komisję musi odbywać się po konsultacji z Komitetem ds. Podpisu Elektronicznego ustanowionym na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy 1999/93/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Podpisu Elektronicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej decyzji jest ustanowienie kryteriów obowiązujących Państwa Członkowskie w celu ustalenia, czy organ krajowy powinien zostać wyznaczony jako odpowiedzialny za ocenę zgodności bezpiecznych urządzeń do składania podpisu.
Artykuł 2
W przypadku gdy wyznaczony organ jest częścią organizacji zaangażowanej w działalność inną niż ocena zgodności bezpiecznych urządzeń do składania podpisu z wymaganiami ustanowionymi w załączniku III do dyrektywy 1999/93/WE musi on być wyraźnie określony w ramach tej organizacji.
Konieczne jest jasne rozróżnienie między różnymi formami działalności.
Artykuł 3
Organ i jego personel nie mogą angażować się w żadną działalność, która może kolidować z niezawisłością wydawanych przez niego opinii oraz uczciwością związaną z powierzonym mu zadaniem.
Organ taki musi być w szczególności niezależny od zaangażowanych stron.
Z tego względu organ ten, osoba nim kierująca i pracownicy odpowiedzialni za przeprowadzanie oceny zgodności nie mogą być projektantami, producentami, dostawcami ani instalatorami bezpiecznych urządzeń do składania podpisu, ani dostawcami usług certyfikacji wydającymi zaświadczenia dla ludności, ani upoważnionymi przedstawicielami żadnej z wymienionych stron.
Ponadto muszą być oni niezależni finansowo i nie wolno im się bezpośrednio zaangażować w projektowanie, konstrukcję, wprowadzanie do obrotu ani obsługę bezpiecznych urządzeń do składania podpisu, ani też reprezentować stron zaangażowanych w taką działalność.
Nie wyklucza to możliwości wymiany informacji technicznej między producentem i wyznaczonym organem.
Artykuł 4
Organ i jego personel muszą być w stanie ustalać zgodność bezpiecznych urządzeń do składania podpisu z wymaganiami ustanowionymi w załączniku III do dyrektywy 1999/93/WE z dużą dozą uczciwości zawodowej, rzetelności i wystarczających kompetencji technicznych.
Artykuł 5
Wyznaczony organ musi być przejrzysty w swoich działaniach dotyczących oceny zgodności i odnotowywać wszelkie istotne informacje dotyczące owych działań.
Wszystkie zainteresowane strony muszą mieć dostęp do usług świadczonych przez organ.
Procedury, na których opiera się działalność organu, muszą być wykonywane w sposób niedyskryminacyjny.
Artykuł 6
Wyznaczony organ musi mieć do swojej dyspozycji niezbędny personel i udogodnienia umożliwiające mu poprawne i szybkie wykonywanie obowiązków technicznych i administracyjnych związanych z zadaniem, do którego został wyznaczony.
Artykuł 7
Personel odpowiedzialny za ocenę zgodności musi posiadać:
- gruntowne przeszkolenie techniczne i zawodowe, w szczególności w dziedzinie technologii podpisu elektronicznego i związanych z tym aspektów bezpieczeństwa w technologiach informatycznych,
- wystarczającą wiedzę na temat wymagań ocen zgodności, które przeprowadza, oraz stosowne doświadczenie do przeprowadzania takich ocen.
Artykuł 8
Gwarantuje się bezstronność pracowników.
Ich wynagrodzenie nie jest uzależnione od liczby przeprowadzonych ocen, zgodności ani też od wyników takich ocen zgodności.
Artykuł 9
Organ musi dysponować stosownymi uzgodnieniami w celu pokrycia zobowiązań wynikających z jego działalności, na przykład poprzez uzyskanie odpowiedniego ubezpieczenia.
Artykuł 10
Organ musi dysponować stosownymi uzgodnieniami, aby zagwarantować poufność informacji uzyskanych w trakcie wykonywania swoich zadań zgodnie z dyrektywą 1999/93/WE lub wszelkimi innymi przepisami prawa krajowego nadającymi im moc obowiązującą, z wyjątkiem sytuacji, gdy chodzi o właściwe władze wyznaczającego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
W przypadku gdy wyznaczony organ ustala, że część ocen zgodności jest przeprowadzana przez stronę trzecią, musi zagwarantować i być w stanie wykazać, że owa trzecia strona jest wystarczająco kompetentna, aby świadczyć daną usługę.
Wyznaczony organ musi przyjąć pełną odpowiedzialność za pracę wykonaną na mocy tych ustaleń.
Ostateczna decyzja pozostaje w gestii wyznaczonego organu.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 7 listopada 2000 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do regulaminu nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zatwierdzenia specjalnego wyposażenia dla pojazdów silnikowych napędzanych gazem płynnym
(2000/710/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 97/836/WE z dnia 27 listopada 1997 r. w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań ("Zrewidowane porozumienie z 1958 r.") [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zmieniona wersja regulaminu nr 67 w sprawie zatwierdzenia specjalnego wyposażenia dla pojazdów silnikowych napędzanych gazem płynnym usunie bariery techniczne w handlu pojazdami silnikowymi między Umawiającymi się Stronami w odniesieniu do specjalnego wyposażenia stosowanego w takich pojazdach silnikowych.
Jednolite wymagania tego regulaminu zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska.
(2) Umawiającym się Stronom notyfikowano zmianę regulaminu nr 67, która to zmiana wejdzie w życie we wszystkich Umawiających się Stronach, które nie zgłosiły sprzeciwu, w terminie w nim określonym w formie regulaminu dołączonego do Zrewidowanego porozumienia z 1958 r.
(3) Regulamin nr 67 powinien zostać włączony do systemu zatwierdzania dla pojazdów i powinien stanowić uzupełnienie obecnie obowiązującego prawodawstwa wspólnotowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł .
Wspólnota Europejska przystępuje do regulaminu nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zatwierdzenia specjalnego wyposażenia dla pojazdów silnikowych napędzanych gazem płynnym, zmienionego i notyfikowanego Umawiającym się Stronom, jeżeli środki lub zmiany wejdą w życie w terminie w nim określonym.
Decyzja Komisji
z dnia 20 listopada 2000 r.
dotycząca niewłączenia technazenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3354)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/725/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/10/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1972/1999 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], ustanowiło substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin, wyznaczone przez Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, a także określiło powiadamiających dla każdej substancji czynnej.
(2) Technazen jest jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Zjednoczone Królestwo, będące wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, w dniu 15 maja 1996 r. przedłożyło Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez jedynego powiadamiającego zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(4) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z jedynym pozostałym powiadamiającym (Hickson & Welch), jak to przewiduje art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(5) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 12 kwietnia 2000 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego technazenu zgodnie z przepisami art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 3600/92.
(6) Przeprowadzone oceny ujawniły, że przedłożone informacje nie są wystarczające, aby wykazać, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną spełniają wymogi ustanowione w art. 5. ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 91/414/EWG.
(7) Jedyny powiadamiający poinformował Komisję oraz Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierza dłużej uczestniczyć w programie pracy nad tą substancją czynną.
Dlatego nie zostaną przedłożone dalsze informacje wymagane do osiągnięcia pełnej zgodności z wymogami dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Należy wyznaczyć szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Technazen nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1. zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające technazen zostały cofnięte w okresie sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2. od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające technazen nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wyznaczą szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, który jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 20 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 listopada 2000 r.
ustanawiająca opłaty zgłoszeniowe i roczne wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowano do wiadomości w dokumencie numer C(2000)3279)
(Tekst odnoszący się do EOG)
(2000/728/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności art. 175 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], a w szczególności jego art. 12 oraz załącznik V,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że każdorazowe złożenie wniosku o przyznanie oznakowania ekologicznego powinno podlegać opłacie pokrywającej powstałe w związku z tym koszty oraz że korzystanie z oznakowania ekologicznego powinno wiązać się z wnoszeniem opłaty rocznej.
(2) Artykuł 12 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że wysokość opłat rocznych oraz za złożenie wniosku powinna być ustalona przez Komisję zgodnie z załącznikiem V oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(3) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje ustalenie minimalnej i maksymalnej wysokości opłaty za złożenie wniosku oraz mówi, że w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw [2] oraz producentów i dostawców usług z krajów rozwijających się opłata ta powinna być obniżona o co najmniej 25 %.
(4) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że roczna opłata powinna zostać obliczona na podstawie rocznej wielkości sprzedaży wyrobu, któremu przyznano wspólnotowe oznakowanie ekologiczne oraz że minimalna i maksymalna opłata powinna być stała.
(5) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw oraz producentów i dostawców usług z krajów rozwijających się roczna opłata powinna być obniżona o co najmniej 25 %.
(6) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że w przypadku podmiotów, które otrzymały już certyfikaty EMAS lub ISO 14001, mogą być zastosowane dalsze obniżki rocznej opłaty.
(7) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 przewiduje, że obniżki opłaty mogą zostać rozważone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 powyższego rozporządzenia.
(8) Niniejsza decyzja zgodna jest z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Złożenie wniosku o przyznanie znaku podlega opłacie związanej z powstałymi z tego tytułu kosztami.
2.
Minimalna opłata za złożenie wniosku wynosi 300 EUR.
Maksymalna opłata wynosi 1300 EUR.
3.
W przypadku małych i średnich przedsiębiorstw oraz producentów i dostawców usług z krajów rozwijających się opłata za złożenie wniosku zostanie zmniejszona o 25 %.
Obie obniżki są łączne i dotyczą zarówno opłaty minimalnej jak i maksymalnej.
Artykuł 2
1.
Każdy podmiot, któremu przyznane zostało oznakowanie ekologiczne zobowiązany jest do wnoszenia rocznej opłaty na rzecz instytucji, która znak przyznała.
2.
Opłata obejmuje okres, który rozpoczyna się z dniem przyznania oznakowania ekologicznego.
3.
Roczna wartość sprzedaży jest obliczana w oparciu o ceny loco fabryka, jeśli wyrób, któremu przyznano oznakowanie ekologiczne, jest towarem.
W przypadku usług wartość sprzedaży obliczana jest na podstawie cen łącznie z dostawą.
4.
Roczna opłata wynosi 0,15 % wartości rocznej sprzedaży wyrobu, któremu przyznano oznakowanie ekologiczne Wspólnoty.
5.
Minimalna roczna opłata wynosi 500 EUR dla grupy wyrobów dla jednego podmiotu.
Maksymalna opłata wynosi 25000 EUR dla grupy wyrobów dla jednego podmiotu.
6.
W przypadku małych i średnich przedsiębiorstw jak również producentów i dostawców usług z krajów rozwijających się opłata roczna zostanie zmniejszona o 25 %.
Obie obniżki są łączne.
7.
Opłata roczna zostanie zmniejszona o 15 % w przypadku podmiotów, które otrzymały certyfikaty EMAS lub/i ISO 14001.
Obniżka może być przyznana pod warunkiem że podmiot zobowiąże się do zapewnienia pełnej zgodności swoich wyrobów oznaczonych oznakowaniem ekologicznym z kryteriami oznakowania ekologicznego przez cały czas trwania umowy oraz, że zobowiązanie to znajdzie się na jego liście celów związanych z ochroną środowiska.
Podmioty posiadające certyfikat ISO 14001 mają obowiązek przedstawić coroczne sprawozdanie z wdrażania tego zobowiązania.
Podmioty posiadające EMAS przedstawiają coroczny raport na temat ochrony środowiska.
8.
Kompetentne władze mogą przyznać obniżki do 25 % dla maksymalnie trzech pierwszych podmiotów z każdego Państwa Członkowskiego, które otrzymały oznakowanie ekologiczne dla określonej grupy wyrobów.
9.
Wszystkie wyżej wymienione obniżki są łączne i dotyczą również minimalnych i maksymalnych opłat rocznych i nie mogą w sumie przekroczyć 50 %.
10.
Wyroby, w przypadku których wyroby pośrednie obłożone zostały już opłatą roczną, będą jedynie podlegać opłacie odnoszącej się do rocznej sprzedaży wyrobu po odjęciu wartości wyrobu pośredniego.
Artykuł 3
Opłata za złożenie wniosku i opłata roczna nie dotyczą kosztów związanych z badaniem i weryfikacją, które mogą być niezbędne w przypadku niektórych wyrobów.
Ubiegający się o przyznanie oznakowania ekologicznego muszą sami ponieść takie koszty.
Artykuł 4
Umowy na stosowanie oznakowania ekologicznego zawarte przed wejściem w życie niniejszej decyzji mogą, na życzenie licencjobiorcy, zostać zmodyfikowane w celu uwzględnienia postanowień niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Przyjęcie lub zmiana przez Wspólnotę grup wyrobów dla oznakowania ekologicznego, zgodnie z procedurą ustanowioną przez art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, może doprowadzić do zmian w zastosowaniu niniejszej decyzji ustanawiającej koszty i opłaty dla poszczególnych grup wyrobów.
Zmiany takie powinny znaleźć się w decyzji ustanawiającej kryteria ekologiczne dla poszczególnych grup wyrobów.
Artykuł 6
Decyzja Komisji 93/326/EWG z dnia 13 maja 1993 r., ustanawiająca wskazówki do ustalenia kosztów i opłat w związku ze wspólnotowym oznakowaniem ekologicznym [3], traci moc.
Artykuł 7
Komisja może w ciągu dwóch lat poddać ocenie sposób wdrażania niniejszej decyzji i wprowadzić do niej stosowne zmiany.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 listopada 2000 r.
w sprawie standardowej umowy obejmującej warunki stosowania wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3278)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/729/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) Nr 1980/2000, przewiduje, że standardową umowę przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
(2) Aby nie naruszyć zasad konkurencji, jak również zagwarantować ochronę interesów konsumentów i użytkowników, warunki stosowania oznakowania powinny być takie same w całej Wspólnocie.
(3) Tym niemniej, z zastrzeżeniem zgodności z rozporządzeniem (WE) Nr 1980/2000, właściwy organ powinien mieć możliwość zawarcia w kontrakcie dodatkowych postanowień.
(4) Umowa powinna zawierać postanowienia dotyczące monitorowania zgodności, które powinny umożliwić właściwemu organowi zagwarantowanie, że oznakowanie ekologiczne stosowane jest jedynie w przypadku produktów realizujących cele i zasady określone w art. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1980/2000 oraz zgodnych z warunkami umowy.
(5) Ponadto, należy przewidzieć możliwość zawieszenia lub wycofania przyznanego oznakowania, w przypadku nie stosowania się do celów i zasad wspomnianego rozporządzenia oraz do warunków umowy.
(6) Środki określone w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Komitetu utworzonego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa zawarta między właściwym organem a każdym wnioskodawcą zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) Nr 1980/2000 ma formę ustaloną w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 1, właściwy organ może zawrzeć w kontrakcie dodatkowe postanowienia pod warunkiem że będą one zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000.
Artykuł 3
Niniejszym traci moc decyzja Komisji nr 93/517/EWG z dnia 15 września 1993 r. w sprawie standardowej umowy obejmującej warunki stosowania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [2].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 listopada 2000 r.
ustanawiająca Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego oraz jego regulamin wewnętrzny
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3280)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/730/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ustęp 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja tworzy Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego, dalej zwany "EUEB" składający się z właściwych organów, o których mowa w art. 14 oraz z Forum Konsultacyjnego, o którym mowa w art. 15.
(2) Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja ustanawia regulamin wewnętrzny EUEB zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 oraz z uwzględnieniem zasad proceduralnych określonych w załączniku IV.
(3) Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że EUEB angażuje się w szczególności w określanie i przegląd kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego oraz wymogów oceny i weryfikacji.
(4) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja zapewnia, że w ramach swoich działań EUEB stosuje się w odniesieniu do każdej grupy produktów do zasady harmonijnego uczestnictwa wszystkich odpowiednich stron zainteresowanych daną grupą produktów, takich jak przedstawiciele przemysłu i dostawcy usług, włącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami, rzemieślnikami i ich związkami branżowymi, związkami zawodowymi, handlowcami hurtowymi i detalicznymi, importerami, organizacjami ochrony środowiska i organizacjami konsumenckimi.
(5) Akapit 5 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że w celu uzyskania akceptacji ogółu społeczeństwa dla programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego, ważne jest, aby pozarządowe organizacje ekologiczne oraz organizacje konsumenckie odgrywały istotną rolę w opracowywaniu i ustalaniu kryteriów przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(6) Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że EUEB może zwrócić się do Komisji z wnioskiem o zainicjowanie procedury określania kryteriów ekologicznych.
(7) Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja udziela EUEB upoważnienia na rozwijanie i okresowy przegląd kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego, jak również wymogów oceny i weryfikacji tych kryteriów, mających zastosowanie w przypadku grup produktów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia.
(8) Artykuł 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że na podstawie posiadanego upoważnienia, EUEB przygotuje projekt kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego dla danej grupy produktów oraz wymogów oceny i weryfikacji związanych z takimi kryteriami, jak określono w art. 4 i załączniku IV do tego rozporządzenia uwzględniając wyniki studium wykonalności i badań rynkowych oraz kwestie związane z cyklem życia produktu, jak również analizę udoskonaleń określone w załączniku II do tego rozporządzenia.
(9) Załącznik IV ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że w ramach EUEB powstanie specjalna doraźna grupa robocza składająca się ze stron zainteresowanych określonych w art. 15 oraz z właściwych organów określonych w art. 14, której celem będzie opracowanie kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego w odniesieniu do każdej grupy produktów.
(10) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że EUEB świadczy Komisji usługi konsultacyjne w zakresie planu prac wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(11) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że członkowie EUEB współpracują z Państwami Członkowskimi oraz z Komisją w zakresie popularyzacji wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się zasady tworzące Komitetu Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego oraz jego regulamin wewnętrzny zamieszczony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 10 listopada 2000 r.
ustanawiająca regulamin wewnętrzny forum konsultacyjnego zrewidowanego programu wspólnotowego oznakowania ekologicznego
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3281)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/731/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) Nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja tworzy Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego (zwany dalej EUEB), składający się z właściwych organów określonych w art. 14 oraz z forum konsultacyjnego określonego w art. 15.
(2) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że w odniesieniu do każdej grupy produktów Komisja zapewnia przestrzeganie przez EUEB w ramach swojej działalności zasady zrównoważonego uczestnictwa bezpośrednio zainteresowanych stron związanych z daną grupą produktów, takich jak: przedstawiciele przemysłu i dostawcy usług, włącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami, rzemieślnikami i ich związkami branżowymi, związkami zawodowymi, handlowcami hurtowymi i detalicznymi, importerami, organizacjami ochrony środowiska i organizacjami konsumenckimi.
(3) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że strony te spotykają się w ramach forum konsultacyjnego.
(4) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że Komisja ustala regulamin wewnętrzny forum konsultacyjnego zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
(5) Akapit 5 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że w celu uzyskania powszechnego poparcia dla programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego, niezbędne jest, aby organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska oraz organizacje konsumenckie odgrywały istotną rolę w opracowywaniu i ustalaniu kryteriów przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(6) Załącznik IV ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000 stanowi, że w ramach EUEB powstanie specjalna doraźna grupa robocza składająca się ze stron zainteresowanych określonych w art. 15 i z właściwych organów określonych w art. 14, której celem będzie opracowanie kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego w odniesieniu do każdej grupy produktów.
(7) Środki ustanowione w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1980/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny forum konsultacyjnego zamieszczony w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym traci moc decyzja Komisji z dnia 18 listopada 1992 r. ustanawiająca regulamin wewnętrzny forum konsultacyjnego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 listopada 2000 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych
(2000/737/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 122 ust. 2,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 27 ust. 1,
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (dalej zwanego EBC) z dnia 5 października 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rachunkowość EBC i krajowych banków centralnych powinna być poddawana badaniu prowadzonemu przez zewnętrznych biegłych rewidentów, zaproponowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzonych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Na mocy decyzji 2000/427/WE [1], w wyniku spełnienia przez Grecję warunków niezbędnych do przyjęcia wspólnej waluty dnia 1 stycznia 2001 r., naruszenie przez Grecję, określone w akapicie czwartym decyzji 98/317/WE [2], zostaje uchylone, z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r.
(3) W następstwie uchylenia naruszenia przez Grecję, Rada Prezesów EBC zaleciła Radzie zatwierdzenie spółki Ernst & Young (Hellas) Certified Auditors SA oraz Pana Charalambosa Stathakisa, będącego licencjonowanym biegłym księgowym, jako zewnętrznych biegłych rewidentów dla Banku Grecji do przeglądu rocznych zestawień rachunków, począwszy od roku budżetowego 2001.
(4) W związku z tym należy wykonać zalecenie Rady Prezesów i zmienić decyzję 1999/70/WE [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji 1999/70/WE dodaje się ust. 12 w brzmieniu:
"12.
Spółka Ernst & Young (Hellas) Certified Auditors SA oraz Pan Charalambos Stathakis, licencjonowany biegły księgowy, zostają niniejszym zatwierdzeni jako zewnętrzni biegli rewidenci Banku Grecji do przeprowadzania badania rocznych rachunków począwszy od roku budżetowego 2001."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje przekazana do wiadomości EBC.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 listopada 2000 r.
dotycząca kwestionariusza raportów Państw Członkowskich dotyczących wdrożenia dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów
(notyfikowana pod numerem dokumentu C(2000) 3318)
(2000/738/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [1], w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 dyrektywy 1999/31/WE nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek przesłania do Komisji raportu dotyczącego wdrożenia tej dyrektywy.
(2) Raport ten jest sporządzany z wykorzystaniem kwestionariusza lub wzorcowego formularza opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy Rady 91/692/EWG [2].
(3) Pierwszy raport będzie obejmował okres od dnia 16 lipca 2001 r. do 2003 roku.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 6 dyrektywy 91/692/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjęty zostaje kwestionariusz przedstawiony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 listopada 2000 r.
dotycząca zawarcia Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej
(2000/742/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 170, wraz z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska i Federacja Rosyjska prowadzą określone programy badawcze w dziedzinach znajdujących się w obszarze wspólnego zainteresowania.
(2) Federacja Rosyjska z jednej strony, i Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie z drugiej strony, podpisały Umowy w sprawie Partnerstwa i Współpracy [3], w którym art. 62 przewiduje negocjacje "przepisów szczególnych" w dziedzinie nauki i technologii.
(3) W drodze decyzji z dnia 10 listopada 1997 r., Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej na okres Piątego Programu Ramowego, ustanowionego decyzją nr 182/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(4) Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Federacji Rosyjskiej zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady, w imieniu Wspólnoty, dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 12 Umowy [5].
Decyzja Rady
z dnia 27 listopada 2000 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań w zakresie zwalczania dyskryminacji (2001—2006 r.)
(2000/750/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowaniu praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawa, zasadach, które są wspólne dla wszystkich Państw Członkowskich.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej Unia powinna respektować podstawowe prawa zagwarantowane w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i wywodzące się ze wspólnych tradycji konstytucyjnych Państw Członkowskich jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(2) Parlament Europejski wielokrotnie i stanowczo zalecał, aby Unia Europejska opracowała i umocniła swoją politykę w zakresie równości traktowania i równości szans wobec wszelkich przyczyn dyskryminacji.
(3) Unia Europejska odrzuca teorie mające na celu udowodnienie istnienia odrębnych ras ludzkich.
Użycie w niniejszej decyzji terminu "pochodzenie rasowe" nie oznacza akceptacji takich teorii.
(4) Wprowadzając ów program, Wspólnota będzie dążyć zgodnie z Traktatem do wyeliminowania wszelkich nierówności i do promowania równości kobiet i mężczyzn, w szczególności, dlatego że kobiety są często ofiarami różnorodnych dyskryminacji.
(5) Dyskryminacja nie podlega stopniowaniu: każdy rodzaj dyskryminacji jest w jednakowym stopniu niedopuszczalny.
Wspomniany program ma na celu zarówno wzajemną wymianę dobrych praktyk istniejących w Państwach Członkowskich, jak i opracowywanie nowych praktyk oraz polityki zwalczania dyskryminacji, w szczególności dyskryminacji różnorodnych.
Niniejsza decyzja może pomóc w przygotowaniach do wykonania wszechstronnej strategii zwalczania wszelkich form dyskryminacji opartej na różnych podstawach, która powinna być opracowana równolegle.
(6) Doświadczenie w działaniu na poziomie wspólnotowym, w szczególności w dziedzinie społeczno-kulturowej tożsamości płci, wykazało, że w praktyce zwalczanie dyskryminacji wymaga połączenia różnych środków, w szczególności ustawodawstwa i działań praktycznych, dobranych w taki sposób, aby uzupełniały się wzajemnie.
Podobną naukę można wyciągnąć z doświadczeń w podejściu do problemów dotyczących pochodzenia rasowego i etnicznego oraz niepełnosprawności.
(7) Program powinien zająć się wszelkimi formami dyskryminacji, z wyjątkiem dyskryminacji ze względu na płeć, która jest przedmiotem odrębnego działania Wspólnoty.
Oparta na różnych podstawach dyskryminacja może wykazywać podobne cechy i można ją zwalczać podobnymi sposobami.
Nagromadzone przez wiele lat doświadczenie w zwalczaniu dyskryminacji opartej na niektórych podstawach, łącznie z dyskryminacją ze względu na płeć, może być wykorzystane przy zwalczaniu dyskryminacji opartej na innych podstawach.
Jednakże należy uwzględnić określone cechy charakterystyczne różnych form dyskryminacji.
W związku z tym powinno się brać pod uwagę konkretne potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie dostępności poszczególnych działań i ich rezultatów.
(8) Program jest dostępny dla wszystkich organizacji publicznych i/lub prywatnych oraz dla instytucji zaangażowanych w zwalczanie dyskryminacji.
W tym kontekście należy uwzględnić doświadczenie oraz możliwości zarówno lokalnych, jak i ogólnokrajowych organizacji pozarządowych.
(9) Wiele organizacji pozarządowych na poziomie europejskim posiada doświadczenie i wiedzę ekspercką zarówno w zwalczaniu dyskryminacji, jak i w działaniu na poziomie europejskim w obronie osób narażonych na dyskryminację.
Mogą oni zatem wnieść znaczący wkład w lepsze zrozumienie różnorodnych form i skutków dyskryminacji oraz w zapewnienie, że opracowywanie, wdrażanie i kontynuacja programu uwzględniają doświadczenia osób narażonych na dyskryminację.
W przeszłości Wspólnota zapewniała podstawowe finansowanie na rzecz różnych organizacji działających w sferze zwalczania dyskryminacji. Podstawowe finansowanie zapewnione skutecznie działającym organizacjom pozarządowym może być cennym wkładem w zwalczanie dyskryminacji.
(10) Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji należy przyjmować zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(11) Aby wzmocnić wartość działań Wspólnoty, konieczne jest, by Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewniła spójność oraz komplementarność na wszystkich poziomach działań wykonywanych w ramach niniejszej decyzji oraz innych stosownych polityk, instrumentów i działań wspólnotowych, w szczególności w zakresie oświaty i szkolenia oraz równości szans mężczyzn i kobiet zgodnie z Europejskim Funduszem Społecznym, oraz działań wspierających integrację społeczną.
Należy także zapewnić spójność i komplementarność z odnośnymi działaniami Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii.
(12) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) przewiduje szerszą współpracę w kwestiach społecznych pomiędzy Wspólnotą Europejską a jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a krajami należącymi do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, uczestniczącymi w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EFTA/EOG), z drugiej.
Należy wprowadzić przepisy umożliwiające uczestnictwo w tym programie krajów kandydujących z Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w układach europejskich, w ich protokołach dodatkowych oraz w decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia, oraz uczestnictwo Cypru, Malty i Turcji, finansowane z dodatkowych środków przyznanych zgodnie z procedurami uzgodnionymi z tymi krajami.
(13) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją [5] jest zawarta w niniejszej decyzji na cały okres trwania programu, co nie wpływa na kompetencje władzy budżetowej określone w Traktacie.
(14) Komisja i Państwa Członkowskie powinny starać się, aby wszystkie teksty, wytyczne i wezwania do składania wniosków, publikowane w ramach tego programu, były napisane jasnym, prostym i zrozumiałym językiem.
(15) Stosowne jest wzięcie pod uwagę potrzeby zapewnienia, gdzie jest to konieczne, szczególnej pomocy umożliwiającej ludziom przezwyciężenie przeszkód utrudniających im uczestnictwo w programie.
(16) Aby wszelkie działania Wspólnoty zakończyły się sukcesem, należy je monitorować i oceniać ich rezultaty w zestawieniu z zamierzonymi celami.
(17) Zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 5 Traktatu cele proponowanych działań dotyczących udziału Wspólnoty w zwalczaniu dyskryminacji nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie z uwagi na między innymi konieczność stworzenia wielostronnego partnerstwa, międzynarodowej wymiany informacji oraz wspólnotowego upowszechniania dobrych praktyk.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie programu
Niniejsza decyzja ustanawia wspólnotowy program działań, zwany dalej "programem", w celu wsparcia środków zwalczania bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, na okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
Cele
W zakresie uprawnień Wspólnoty program wspiera i uzupełnia starania podejmowane na poziomie wspólnotowym i w Państwach Członkowskich w celu wsparcia środków zapobiegających i zwalczających dyskryminację opartą na jednej lub kilku czynnikach, mając na uwadze, gdzie jest to stosowne, przyszły rozwój ustawodawstwa.
Cele programu obejmują:
a) poprawę rozumienia kwestii związanych z dyskryminacją poprzez poszerzenie wiedzy na temat tego zjawiska i poprzez ocenę skuteczności prowadzonej polityki i praktyki;
b) rozwijanie zdolności skutecznego zapobiegania i radzenia sobie z dyskryminacją, w szczególności poprzez wzmocnienie środków działania organizacji i poprzez wspieranie wymiany informacji i dobrych praktyk oraz tworzenia sieci współpracy na poziomie europejskim, z jednoczesnym uwzględnieniem specyficznych cech charakterystycznych dla różnych form dyskryminacji;
c) wspieranie i upowszechnianie wartości i praktyk leżących u podstaw zwalczania dyskryminacji, łącznie z wykorzystaniem kampanii budzących świadomość istnienia problemów w tej dziedzinie.
Artykuł 3
Działania wspólnotowe
1.
W związku z dążeniem do osiągnięcia celów określonych w art. 2 w ponadnarodowych ramach można przeprowadzać następujące działania:
a) analizę czynników związanych z dyskryminacją, łącznie z badaniami oraz opracowywaniem wskaźników i wzorców jakościowych i ilościowych, zgodnie z prawem i praktykami krajowymi, oraz ocena ustawodawstwa antydyskryminacyjnego i praktyk, mających na względzie jego skuteczność i wpływ, wraz z efektywnym upowszechnianiem rezultatów;
b) ponadnarodową współpracę i wspieranie tworzenia sieci współpracy na poziomie europejskim pomiędzy partnerami zaangażowanymi w zapobieganie i zwalczanie dyskryminacji, łącznie z organizacjami pozarządowymi;
c) podnoszenie poziomu świadomości, w szczególności podkreślanie europejskiego wymiaru zwalczania dyskryminacji i podanie do wiadomości publicznej wyników programu, w szczególności poprzez komunikaty, publikacje, kampanie i imprezy okolicznościowe.
2.
Uzgodnienia dotyczące wdrażania działań wspólnotowych opisanych w ust. 1 są wymienione w Załączniku.
Artykuł 4
Wykonanie programu i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja:
a) zapewnia wykonanie działań wspólnotowych objętych programem zgodnie z Załącznikiem;
b) dokonuje regularnej wymiany poglądów z przedstawicielami organizacji pozarządowych oraz partnerami społecznymi na poziomie europejskim w sprawie opracowania, wykonania i kontynuacji programów oraz kierunków prowadzenia związanej z nimi polityki.
W tym celu Komisja udostępnia wszelkie istotne informacje organizacjom pozarządowym i przedstawicielom pracodawców i pracowników.
Komisja informuje Komitet ustanowiony na mocy art. 6 o wymianie poglądów między nimi.
2.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi podejmuje konieczne kroki w celu:
a) wspierania zaangażowania w program wszystkich zainteresowanych stron, łącznie z różnej wielkości organizacjami pozarządowymi;
b) wspierania aktywnego partnerstwa i dialogu między wszystkimi partnerami zaangażowanymi w program, między innymi zachęcania do zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do zwalczania dyskryminacji;
c) zapewniania upowszechniania wyników działań podejmowanych w ramach programu;
d) dostarczania dostępnych informacji i stosownego podania do publicznej wiadomości i kontynuacji w odniesieniu do działań wspieranych przez program.
Artykuł 5
Środki wykonawcze
1.
Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji, dotyczące spraw wymienionych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzającą wymienioną w art. 6 ust. 2:
a) ogólne wytyczne do wykonania programu;
b) roczny plan prac nad wykonaniem działań przewidzianych w programie, łącznie z możliwością dostosowania lub uzupełniania tematyki programu;
c) wsparcie finansowe zapewniane przez Wspólnotę;
d) budżet roczny i rozdział funduszy między różne działania w ramach programu;
e) uzgodnienia dotyczące wyboru działań i organizacji, którym Wspólnota przyznaje wsparcie, oraz wstępny wykaz działań i organizacji zgłoszonych przez Komisję do otrzymania takiego wsparcia;
f) kryteria monitorowania i oceny programu oraz, w szczególności, jego efektywność pod względem kosztów i uzgodnienia dotyczące upowszechniania i przekazywania wyników.
2.
Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji, dotyczące wszystkich innych spraw, przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą wymienioną w art. 6 ust. 3.
Artykuł 6
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku powoływania się na niniejszy ustęp stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku powoływania się na niniejszy ustęp stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 7
Współpraca z innymi komitetami
W celu zapewnienia spójności i komplementarności programu z innymi środkami wymienionymi w art. 8 Komisja regularnie informuje Komitet o innych działaniach Wspólnoty przyczyniających się do zwalczania dyskryminacji.
O ile to konieczne, Komisja nawiązuje regularną i zorganizowaną współpracę między tym Komitetem a komitetami monitorującymi, ustanowionymi z myślą o innych podobnych politykach, instrumentach i działaniach.
Artykuł 8
Spójność i komplementarność
1.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewnia ogólną spójność z innymi politykami, instrumentami i działaniami Unii oraz Wspólnoty, w szczególności przez ustanawianie odpowiednich mechanizmów koordynowania działań prowadzonych w ramach programów z odpowiednimi działaniami w zakresie prac badawczych, zatrudnienia, równości kobiet i mężczyzn, włączania do społeczeństwa, kultury, edukacji, szkolenia i polityki wobec młodzieży oraz w dziedzinie stosunków zewnętrznych Wspólnoty.
2.
Komisja oraz Państwa Członkowskie zapewniają spójność i komplementarność działań podejmowanych w ramach tego programu z innymi działaniami Unii i Wspólnoty, w szczególności w ramach funduszy strukturalnych oraz wspólnotowej inicjatywy Equal.
3.
Państwa Członkowskie dołożą wszelkich starań, aby zapewnić spójność i komplementarność działań prowadzonych w ramach tego programu i działań prowadzonych na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym.
Artykuł 9
Uczestnictwo krajów EFTA/EOG, państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, Cypru, Malty i Turcji
Uczestnictwo w programie jest dostępne dla:
a) krajów EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu EOG;
b) krajów kandydujących z Europy Środkowej i Wschodniej (CCEE), zgodnie z warunkami ustanowionymi w układach europejskich, w protokołach dodatkowych do nich oraz w decyzjach właściwych Rad Stowarzyszenia;
c) Cypru, Malty i Turcji, finansowane z dodatkowych przyznanych środków, zgodnie z procedurami pozostającymi do uzgodnienia z tymi krajami.
Artykuł 10
Finansowanie
1.
Niniejszym ustala się finansową kwotę referencyjną na wykonanie programu na okres 2001—2006 na 98,4 miliona EUR.
2.
Roczne przyznane środki podlegają zatwierdzeniu przez władze budżetowe w granicach prognoz finansowych.
Artykuł 11
Monitorowanie i ocena
1. Komisja regularnie monitoruje program we współpracy z Państwami Członkowskimi, zgodnie z procedurami określonymi w art. 6 ust. 2 lub 3.
2.
Program jest oceniany przez Komisję z pomocą niezależnych ekspertów.
Ocena taka odnosi się do proporcji między współczynnikiem przydatności, skuteczności i efektywności pod względem kosztów działań wdrażanych w odniesieniu do celów wymienionych w art. 2.
Bada także oddziaływanie ogólne programu.
W ramach oceny badana jest także komplementarność działań podejmowanych w ramach programu i działań przeprowadzanych w ramach innych rodzajów stosownej polityki, instrumentów i działań Wspólnoty.
3.
Do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie oceniające wdrażanie programu.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 listopada 2000 r.
w sprawie odtajnienia niektórych części Wspólnego Podręcznika przyjętego przez Komitet Wykonawczy ustanowiony Konwencją wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.
(2000/751/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji z dnia 14 grudnia 1993 r. (SCH/Com-ex (93) 22 rev) oraz z dnia 23 czerwca 1998 r. (SCH/Com-ex (98) 17), Komitet Wykonawczy ustanowiony Konwencją wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., który został zastąpiony przez Radę na podstawie art. 2 Protokołu Schengen, określił jako "poufne" wszystkie przepisy zawarte we Wspólnym Podręczniku, którego ostatnia wersja została przyjęta na mocy decyzji wyżej wymienionego Komitetu Wykonawczego z dnia 28 kwietnia 1999 r. (SCH/Com-ex (99) 13).
(2) Wspólny Podręcznik oraz decyzje Komitetu Wykonawczego w sprawie jego utajnienia stanowią część dorobku Schengen określonego przez Radę w decyzji 1999/435/WE [1].
(3) Niektóre części Wspólnego Podręcznika powinny zostać odtajnione, włączając w to przepisy odpowiadające nieutajnionym przepisom Wspólnych Instrukcji Konsularnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Część I oraz załączniki 1, 2, 3, 4, 5, 5a, 6, 6a, 7, 8, 8a, 9, 10, 11, 12, 13, 14 i 14a Wspólnego Podręcznika zostają odtajnione.
Artykuł 2
Odtajnione części Wspólnego Podręcznika zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 2000 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych, po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3552)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/754/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 93/195/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją 2000/209/WE [3], ponowny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym ograniczone jest do koni trzymanych nie mniej niż 30 dni w państwie trzecim.
(2) W celu ułatwienia koniom pochodzącym ze Wspólnoty uczestnictwa w Pucharze Japonii i Międzynarodowych Wyścigach Koni w Hongkongu, okres ten powinien zostać przedłużony do okresu krótszego niż 90 dni.
(3) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 dodaje się tiret szóste w brzmieniu:
"— brały udział w Pucharze Japonii i Międzynarodowych Wyścigach Koni w Hongkongu oraz spełniają wymogi określone w świadectwie zdrowia zgodnie ze wzorem określonym w załączniku VI do niniejszej decyzji."
2.
Załącznik do niniejszej decyzji dodaje się jako załącznik VI.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 listopada 2000 r.
określająca specyfikacje projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, zidentyfikowanych w sektorze transeuropejskich sieci energetycznych na mocy decyzji nr 1254/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 2683)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/761/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 1254/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 1996 r. ustanawiającą zbiór wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych [1], ostatnio zmienioną decyzją nr 1741/1999/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania zidentyfikowane decyzją nr 1254/96/WE powinny być szczegółowo określone przez wskazanie ich umiejscowienia oraz, w przypadku gdy jest to wymagane, głównych właściwości.
(2) Decyzją 97/548/WE [3] Komisja określiła specyfikacje projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania zidentyfikowanych decyzją nr 1254/96/WE.
(3) Ponieważ nastąpiło rozwinięcie projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania oraz wprowadzono zmiany do decyzji 1254/96/WE, należy odpowiednio dostosować specyfikację.
Jest zatem celowe zastąpienie decyzji nr 97/548/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego przez art. 9 decyzji nr 1254/96/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Specyfikacja projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania zidentyfikowanych decyzją nr 1254/96/WE jest określona w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Decyzja nr 97/548/WE traci moc.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2000 r.
zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania chorób zwierzęcych oraz zapobiegania chorobom odzwierzęcym zgłoszonym przez Państwa Członkowskie na rok 2001
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3639)
(2000/774/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1258/1999 [2], w szczególności jego art. 24, 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość współuczestnictwa finansowego Wspólnoty w zwalczaniu i kontrolowaniu chorób zwierzęcych oraz w przeprowadzaniu kontroli w celu zapobiegania chorobom odzwierzęcym.
(2) Państwa Członkowskie przedstawiły programy zwalczania chorób zwierzęcych oraz zapobiegania chorobom odzwierzęcym w swoich krajach.
(3) Po dokonaniu oceny tych programów stwierdzono ich zgodność ze wspólnotowymi kryteriami zwalczania tych chorób, zgodnie z decyzją Rady 90/638/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/65/EWG [4].
(4) Powyższe programy znajdują się w priorytetowym wykazie programów zwalczania i nadzorowania chorób zwierzęcych oraz kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym, które to programy mogą korzystać ze współuczestnictwa finansowego Wspólnoty w roku 2001 i które zostały ustanowione na mocy decyzji Komisji 2000/640/WE [5].
(5) W związku ze znaczeniem programów dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego właściwe jest ustalenie współuczestnictwa finansowego Wspólnoty na poziomie 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie na środki określone w niniejszej decyzji, aż do całkowitego wykorzystania kwot przeznaczonych na każdy program.
(6) Na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 mechanizmy podjęte w sektorze weterynarii i zdrowia roślin, zgodnie z przepisami wspólnotowymi, powinny być finansowane z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; do celów kontroli finansowej ma zastosowanie art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(7) Udział finansowy Wspólnoty przyznaje się pod warunkiem, że planowane działania są skutecznie przeprowadzane, a organy dostarczą wszystkich niezbędnych informacji w przewidzianym terminie.
(8) Zatwierdzenie niektórych z powyższych programów nie wyklucza decyzji Komisji w sprawie przepisów dotyczących zwalczania tych chorób w oparciu o opinie naukowe.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Spis treści
Rozdział I _BAR_ Wścieklizna _BAR_ artykuł 1–7 _BAR_
Rozdział II _BAR_ Bruceloza bydła _BAR_ artykuł 8–14 _BAR_
Rozdział III _BAR_ Gruźlica bydła _BAR_ artykuł 15–20 _BAR_
Rozdział VI _BAR_ Enzootyczna białaczka bydła _BAR_ artykuł 21 i 22 _BAR_
Rozdział V _BAR_ Zaraza płucna bydła _BAR_ artykuł 23 _BAR_
Rozdział VI _BAR_ Bruceloza kóz i owiec _BAR_ artykuł 24–28 _BAR_
Rozdział VII _BAR_ Trzęsawka owiec _BAR_ artykuł 29–37 _BAR_
Rozdział VIII _BAR_ Salmonella drobiu _BAR_ artykuł 38–40 _BAR_
Rozdział IX _BAR_ ASF/CSF, SVD _BAR_ artykuł 41–44 _BAR_
Rozdział X _BAR_ Choroba Aujeszkyego u świń _BAR_ artykuł 45 _BAR_
Rozdział XI _BAR_ Przepisy końcowe _BAR_ artykuł 46–50 _BAR_
ROZDZIAŁ I
Wścieklizna
Artykuł 1
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Austrię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Współuczestnictwo finansowe Wspólnoty wynosi 50 % kosztów zakupu i dystrybucji przez Austrię szczepionek i przynęt, do maksymalnej wysokości 200000 EUR.
Artykuł 2
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Belgię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów zakupu i dystrybucji przez Belgię szczepionek i przynęt, do maksymalnej wysokości 160000 EUR.
Artykuł 3
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Finlandię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów zakupu i dystrybucji przez Finlandię szczepionek i przynęt, do maksymalnej wysokości 100000 EUR.
Artykuł 4
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Francję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów zakupu i dystrybucji przez Francję szczepionek i przynęt, do maksymalnej wysokości 200000 EUR.
Artykuł 5
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Niemcy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów zakupu i dystrybucji przez Niemcy szczepionek i przynęt, do maksymalnej wysokości 1800000 EUR.
Artykuł 6
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Włochy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów zakupu i dystrybucji przez Włochy szczepionek i przynęt, do maksymalnej wysokości 15000 EUR.
Artykuł 7
1.
Program zwalczania wścieklizny przedstawiony przez Luksemburg został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów zakupu i dystrybucji przez Luksemburg szczepionek i przynęt, do maksymalnej wysokości 70000 EUR.
ROZDZIAŁ II
Bruceloza bydła
Artykuł 8
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Francję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Francję na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 500000 EUR.
Artykuł 9
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Grecję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Grecję na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 500000 EUR.
Artykuł 10
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Irlandię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Irlandię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 5000000 EUR.
Artykuł 11
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Włochy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Włochy na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 1500000 EUR.
Artykuł 12
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Portugalię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Portugalię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 2200000 EUR.
Artykuł 13
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Hiszpanię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Hiszpanię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 2900000 EUR.
Artykuł 14
1.
Program zwalczania brucelozy bydła przedstawiony przez Zjednoczone Królestwo/Północną Irlandię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Zjednoczone Królestwo/Północną Irlandię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 700000 EUR.
ROZDZIAŁ III
Gruźlica bydła
Artykuł 15
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Grecję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Grecję na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 100000 EUR.
Artykuł 16
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Irlandię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Irlandię na zakup tuberkuliny, do maksymalnej wysokości 770000 EUR.
Artykuł 17
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Włochy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Włochy na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 700000 EUR.
Artykuł 18
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Portugalię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Portugalię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 100000 EUR.
Artykuł 19
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Hiszpanię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Hiszpanię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 5800000 EUR.
Artykuł 20
1.
Program zwalczania gruźlicy bydła przedstawiony przez Zjednoczone Królestwo/Północną Irlandię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Zjednoczone Królestwo/Północną Irlandię na zakup tuberkuliny, do maksymalnej wysokości 65000 EUR.
ROZDZIAŁ IV
Enzootyczna białaczka bydła
Artykuł 21
1.
Program zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawiony przez Włochy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Włochy na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 200000 EUR.
Artykuł 22
1.
Program zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawiony przez Portugalię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Portugalię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 2000000 EUR.
ROZDZIAŁ V
Zaraza płucna bydła
Artykuł 23
1.
Program zwalczania zarazy płucnej bydła przedstawiony przez Portugalię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Portugalię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 110000 EUR.
ROZDZIAŁ VI
Bruceloza kóz i owiec
Artykuł 24
1.
Program zwalczania brucelozy kóz i owiec przedstawiony przez Francję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Francję na analizy laboratoryjne oraz na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 350000 EUR.
Artykuł 25
1.
Program zwalczania brucelozy kóz i owiec przedstawiony przez Grecję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Grecję, do maksymalnej wysokości 900000 EUR, na:
- zakup szczepionki,
- analizy laboratoryjne,
- wynagrodzenie kontraktowych weterynarzy zatrudnionych specjalnie na potrzeby programu,
- rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta.
Artykuł 26
1.
Program zwalczania brucelozy kóz i owiec przedstawiony przez Włochy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Włochy na zakup szczepionki do użycia na Sycylii, na analizy laboratoryjne oraz na rekompensaty dla właścicieli ubitych zwierząt na terenie całych Włoch, do maksymalnej wysokości 2500000 EUR.
Artykuł 27
1.
Program zwalczania brucelozy kóz i owiec przedstawiony przez Portugalię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Francję na analizy laboratoryjne, zakup szczepionki oraz na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 2000000 EUR.
Artykuł 28
1.
Program zwalczania brucelozy kóz i owiec przedstawiony przez Hiszpanię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Hiszpanię na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 5700000 EUR.
Artykuł 28a
Dla programów określonych w art. 24–28 koszty analiz laboratoryjnych są refundowane do wysokości 0,3 EUR na odczyn czerwieni bengalskiej, 0,6 EUR na odczyn wiązania dopełniacza oraz 0,1 EUR na dawkę szczepionki.
ROZDZIAŁ VII
Trzęsawka owiec
Artykuł 29
1.
Program monitorowania trzęsawki owiec przedstawiony przez Austrię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Austrii na analizy, do maksymalnej wysokości 5000 EUR.
Artykuł 30
1.
Program monitorowania i zwalczania trzęsawki owiec przedstawiony przez Belgię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Belgii na analizy oraz rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 50000 EUR.
Artykuł 31
1.
Program monitorowania i zwalczania trzęsawki owiec przedstawiony przez Francję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych we Francji oraz na analizy poprzez rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 200000 EUR.
Artykuł 32
1.
Program monitorowania i zwalczania trzęsawki owiec przedstawiony przez Grecję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Grecji oraz na analizy poprzez rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 100000 EUR.
Artykuł 33
1.
Program monitorowania trzęsawki owiec przedstawiony przez Irlandię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Irlandii na analizę wyrywkowych prób pobieranych od starszych maciorek podczas uboju, do maksymalnej wysokości 200000 EUR.
Artykuł 34
1.
Program monitorowania i zwalczania trzęsawki owiec przedstawiony przez Włochy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych we Włoszech na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 100000 EUR.
Artykuł 35
1.
Program zwalczania trzęsawki owiec przedstawiony przez Niderlandy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Niderlandach na analizy prób na genotyp tryków, do maksymalnej wysokości 100000 EUR.
Artykuł 36
1.
Program monitorowania trzęsawki owiec przedstawiony przez Hiszpanię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Hiszpanii na analizy, do maksymalnej wysokości 25000 EUR.
Artykuł 37
Dla programów określonych w art. 29–33 koszty analiz laboratoryjnych są refundowane do wysokości 10 EUR na test genotypowy, 15 EUR na test histopatologiczny, 15 EUR na test immunocytochemiczny oraz 15 EUR na test ELISA.
Próby analizowane w ramach art. 6 lit. b) dyrektywy Rady 91/68/EWG [6] nie są refundowane.
ROZDZIAŁ VIII
Salmonella drobiu
Artykuł 38
1.
Program monitorowania i kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Austrię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Austrię do maksymalnej wysokości 100000 EUR na wprowadzanie w życie programu, tj.:
- zależnie od sytuacji zniszczenie drobiu hodowlanego lub różnicę między szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodami ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej, otrzymanego z tego drobiu,
- zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatora,
- zależnie od sytuacji niszczenie nieinkubowanych jaj wylęgowych lub różnicę między szacunkową wartością nieinkubowanych jaj wylęgowych a dochodem ze sprzedaży produktów jajecznych poddanych obróbce cieplnej.
Artykuł 39
1.
Program monitorowania i kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Danię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Danię do maksymalnej wysokości 200000 EUR na wprowadzanie w życie programu, tj.:
- zależnie od sytuacji zniszczenie drobiu hodowlanego lub różnicę między szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodami ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej, otrzymanego z tego drobiu,
- zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatora,
- zależnie od sytuacji zniszczenie nieinkubowanych jaj wylęgowych lub różnicę między szacunkową wartością nieinkubowanych jaj wylęgowych a dochodem ze sprzedaży produktów jajecznych poddanych obróbce cieplnej.
Artykuł 40
1.
Program monitorowania i kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawiony przez Francję został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych przez Francję do maksymalnej wysokości 3000000 EUR na wprowadzanie w życie programu, tj.:
- zależnie od sytuacji zniszczenie drobiu hodowlanego lub różnicę między szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodami ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej, otrzymanego z tego drobiu,
- zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatora,
- zależnie od sytuacji niszczenie nieinkubowanych jaj wylęgowych lub różnicę między szacunkową wartością nieinkubowanych jaj wylęgowych a dochodem ze sprzedaży produktów jajecznych poddanych obróbce cieplnej.
ROZDZIAŁ IX
Afrykański/klasyczny pomór świń, choroba pęcherzykowa świń
Artykuł 41
1.
Program zwalczania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Niemcy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Niemczech na wirusowe i serologiczne analizy laboratoryjne domowej trzody chlewnej oraz kontrolę pogłowia dzików, do maksymalnej wysokości 2000000 EUR.
Artykuł 42
1.
Program zwalczania afrykańskiego/klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Włochy/Sardynię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych na wirusowe i serologiczne analizy laboratoryjne oraz koszty poniesione we Włoszech na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 350000 EUR.
Artykuł 43
1.
Program zwalczania i kontroli choroby pęcherzykowatej świń oraz klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Włochy został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Luksemburgu na wirusowe i serologiczne analizy laboratoryjne oraz koszty poniesione we Włoszech na rekompensaty dla właścicieli za ubite zwierzęta, do maksymalnej wysokości 300000 EUR.
Artykuł 44
1.
Program zwalczania klasycznego pomoru świń przedstawiony przez Luksemburg został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Luksemburgu na wirusowe i serologiczne analizy laboratoryjne domowej trzody chlewnej oraz kontrolę pogłowia dzików, do maksymalnej wysokości 30000 EUR.
ROZDZIAŁ X
Choroba Aujeszky'ego u świń
Artykuł 45
1.
Program zwalczania choroby Aujeszky'ego u świń przedstawiony przez Belgię został zaakceptowany na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.
2.
Udział finansowy Wspólnoty wynosi 50 % kosztów poniesionych w Belgii na przeprowadzanie testów do wysokości 1,25 na test, do maksymalnej wysokości 950000 EUR.
ROZDZIAŁ XI
Przepisy końcowe
Artykuł 46
Wkład finansowy Wspólnoty na rekompensaty za ubój zwierząt jest ograniczony:
a) w odniesieniu do średniej rekompensaty na wszystkie zwierzęta danego gatunku kalkulacja dokonywana jest na podstawie ilości zwierząt ubitych w Państwie Członkowskim, do maksymalnej wysokości 300 EUR na jednostkę zwierzęcia z gatunku bydła oraz 40 EUR na jednostkę zwierzęcia z gatunku owce i kozy;
b) w odniesieniu do maksymalnej kwoty rekompensaty płaconej na jednostkę zwierzęcia do wysokości 1000 EUR na bydło oraz do 100 EUR na owce i kozy.
Artykuł 47
Wkład finansowy Wspólnoty na programy określone w art. 1–7 jest przyznawany pod warunkiem:
a) wprowadzenia w życie przez Państwo Członkowskie do dnia 1 stycznia 2001 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wprowadzania w życie programu;
b) składania do Komisji, w okresach sześciomiesięcznych, sprawozdań dotyczących zaawansowania programów oraz poniesionych kosztów, najpóźniej cztery tygodnie po zakończeniu każdego okresu sprawozdawczego;
c) złożenia sprawozdania końcowego, najpóźniej do dnia 1 lipca 2002 r., na temat technicznej realizacji programu zawierającego dowody uzasadniające poniesione koszty oraz wyniki osiągnięte w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.;
d) skutecznego wprowadzania w życie programu.
oraz pod warunkiem przestrzegania wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego.
Artykuł 48
Wkład finansowy Wspólnoty na programy określone w art. 8–39 jest przyznawany pod warunkiem:
a) wprowadzenia w życie przez Państwo Członkowskie, do dnia 1 stycznia 2001 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wprowadzenia w życie programu;
b) składania do Komisji, w okresach czteromiesięcznych, sprawozdań dotyczących zaawansowania programów oraz poniesionych kosztów, najpóźniej cztery tygodnie po zakończeniu każdego okresu sprawozdawczego;
c) złożenia sprawozdania końcowego, najpóźniej do dnia 1 lipca 2002 r., na temat technicznej realizacji programu zawierającego dowody uzasadniające poniesione koszty oraz wyniki osiągnięte w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r.;
d) skutecznego wprowadzania w życie programu;
oraz pod warunkiem przestrzegania wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego.
Artykuł 49
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 50
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 1 grudnia 2000 r.
w sprawie stosowania dorobku Schengen w Danii, Finlandii, Szwecji oraz Islandii i Norwegii
(2000/777/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół włączający dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając Układ zawarty przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczący włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [1] (zwany dalej "Układem z dnia 18 maja 1999 r."), który został podpisany dnia 18 maja 1999 r. i wszedł w życie dnia 26 czerwca 2000 r., w szczególności jego art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 1 Aktu Końcowego Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, podpisanej dnia 19 czerwca 1990 r., oraz odpowiednich Aktów Końcowych Umów o Przystąpieniu do tej Konwencji Królestwa Danii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji, które zostały podpisane dnia 19 grudnia 1996 r., zawiera wspólną deklarację w sprawie wejścia w życie dokumentów, o których mowa.
(2) Data, od której dorobek Schengen będzie miał zastosowanie do Danii, Finlandii, Szwecji, Islandii i Norwegii (zwanych dalej "państwami nordyckimi"), powinna zostać ustalona.
(3) W celu zachowania zgodności z Nordycką Unią Paszportową, data ta musi mieć zastosowanie do wszystkich państw nordyckich.
(4) Na przygotowanie niniejszej decyzji złożyły się niżej wymienione etapy.
Najpierw pełny kwestionariusz został przekazany państwom nordyckim, których odpowiedzi zostały zarejestrowane.
Następnie przeprowadzono kontrolne i oceniające inspekcje we wszystkich państwach nordyckich w zakresie współpracy policyjnej i ochrony danych, zgodnie z procedurami przyjętymi przez Radę.
W dniu 29 maja 2000 r. Rada stwierdziła, że wypełniono warunki w tych obszarach.
W odniesieniu do stosowania dorobku Schengen w sprawie wiz i współpracy konsularnej inspekcja wykazała, że z wyjątkiem kilku punktów, którymi państwa nordyckie zobowiązały się zająć, wymagania dotyczące prawodawstwa, zasobów ludzkich, kształcenia, infrastruktury i zasobów materialnych zostały spełnione.
(5) Jednakże w odniesieniu do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS), którego rozszerzenie w ramach projektu SIS 1 + powinno zakończyć się testami wykazującymi możliwość jego działania w 18 krajach, inspekcje mające na celu ocenę działania tego systemu powinny zostać przeprowadzone przed zniesieniem kontroli na przyszłych granicach wewnętrznych.
(6) Przeprowadzono inspekcje w kontekście kontroli i nadzoru na granicach zewnętrznych.
Wykazały one, że osiągnięty postęp jest wystarczający.
Jednakże wciąż pozostają pewne luki.
Konieczne jest zatem przeprowadzenie dalszych inspekcji.
(7) Państwa nordyckie przekazały Radzie wykaz właściwych władz określonych w art. 101 ust. 4 oraz art. 108 ust. 1 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, podpisanej dnia 19 czerwca 1990 r. Państwa nordyckie wypełniły zobowiązania wynikające z art. 114 wymienionej Konwencji wykonawczej.
(8) Celem sprawdzenia, czy SIS właściwie funkcjonuje w państwach nordyckich, krajowy moduł Systemu Informacyjnego Schengen (N.SIS) państw nordyckich powinien w pełni funkcjonować (tzn. użytkownicy końcowi powinni mieć dostęp do aktualnych danych we wszystkich 15 krajach) począwszy od dnia 1 stycznia 2001 r., przed zniesieniem kontroli na granicach wewnętrznych.
(9) Rada powinna zapewnić, aby ustalenia dotyczące kryteriów i mechanizmów ustanawiających państwo odpowiedzialnym za rozpatrzenie wniosku o azyl wniesionego w którymkolwiek z Państw Członkowskich lub w Islandii czy Norwegii, zgodnie z art. 7 Układu z dnia 18 maja 1999 r., zostały wprowadzone we właściwym trybie.
(10) Jeżeli Rada nie stwierdzi, w podsumowaniu inspekcji, które mają być przeprowadzone po dniu 1 stycznia 2001 r., że SIS funkcjonuje nieprawidłowo w jednym lub więcej państwach nordyckich lub że porty morskie lub powietrzne w tych krajach nie spełniają wszystkich koniecznych wymagań, cały dorobek Schengen będzie musiał mieć zastosowanie w odniesieniu do tych państw począwszy od dnia 25 marca 2001 r.
(11) Przestrzegano procedury określonej w art. 15 ust. 4 Układu z dnia 18 maja 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Począwszy od dnia 25 marca 2001 r. oraz z zastrzeżeniem art. 3 ust. 2:
a) wszystkie przepisy dorobku Schengen wymienione w załącznikach A, B, C oraz D do decyzji Rady 1999/436/WE z dnia 20 maja 1999 r. określającej, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i Traktatu o Unii Europejskiej, podstawę prawną dla każdego z postanowień lub decyzji stanowiących dorobek Schengen [2], a także wszelkie akty ustanawiające instrumenty, przyjęte przez Radę, które weszły w życie i stanowią dalszy rozwój przynajmniej jednego z tych przepisów, stosuje się do Danii, Finlandii i Szwecji w ich stosunkach wzajemnych oraz z Belgią, Niemcami, Grecją, Hiszpanią, Francją, Włochami, Luksemburgiem, Niderlandami, Austrią i Portugalią;
b) wszystkie przepisy określone w załącznikach A i B do Układu z dnia 18 maja 1999 r. zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, a także wszelkie akty przyjęte przez Radę, ustanawiające instrumenty, które weszły w życie i stanowią dalszy rozwój przynajmniej jednego z tych przepisów, stosuje się do Islandii i Norwegii w ich stosunkach wzajemnych oraz z Belgią, Danią, Niemcami, Grecją, Hiszpanią, Francją, Włochami, Luksemburgiem, Niderlandami, Austrią, Portugalią, Finlandią i Szwecją.
Artykuł 2
1.
Przepisy dorobku Schengen odnoszące się do SIS stosuje się, zgodnie z procedurą określoną w art. 1, począwszy od dnia 1 stycznia 2001 r.
W tym celu do SIS zostaną wprowadzone przez państwa nordyckie aktualne dane. Państwa te, podobnie jak Państwa Członkowskie, w odniesieniu do których wdrożono już dorobek Schengen, będą mogły korzystać z tych danych, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3.
Stosowanie to nie zakłóca współpracy w ramach Nordyckiej Unii Paszportowej.
2.
Przepisy określone w ust. 1 wymienione są w Załączniku.
3.
Do dnia wymienionego w art. 1, państwa nordyckie:
a) nie są zobowiązane do odmowy wjazdu na swoje terytorium ani do wydalenia obywateli państw trzecich, wobec których inne Państwo Członkowskie dokonało wpisu do SIS do celów odmowy wjazdu i którzy przyjechali bezpośrednio z Państwa Członkowskiego, w odniesieniu do którego przepisy dorobku Schengen już mają zastosowanie;
b) mogą wpuszczać na swoje terytorium obywateli państw trzecich, wobec których inne Państwo Członkowskie dokonało wpisu do SIS do celów odmowy wjazdu, w przypadku gdy państwo nordyckie zdecydowało się udzielić wizy lub innego dokumentu pobytowego tym obywatelom;
c) powstrzymują się od wprowadzania danych określonych w art. 96 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen.
Artykuł 3
1.
W styczniu i lutym 2001 r. zostają przeprowadzone inspekcje we wszystkich państwach nordyckich, zgodnie z procedurami stosowanymi w ramach Rady, w celu sprawdzenia, czy SIS tam funkcjonuje i czy jest poprawnie stosowany.
W tym samym okresie dodatkowe inspekcje przeprowadza się w duńskich i norweskich portach morskich oraz portach powietrznych wszystkich państw nordyckich celem sprawdzenia, czy te porty morskie i powietrzne spełniają konieczne wymagania.
Sprawozdania z tych inspekcji przedkłada się Radzie do dnia 1 marca 2001 r.
2.
Na podstawie tych sprawozdań Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów swoich członków reprezentujących rządy Państw Członkowskich wymienionych w art. 1 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, oraz głosami przynajmniej 10 tych członków, może postanowić o odroczeniu terminu wymienionego w art. 1.
W takim przypadku Rada wyznacza nowy termin, stanowiąc jednomyślnie głosami swoich członków reprezentujących rządy Państw Członkowskich wymienionych w art. 1 wymienionego Protokołu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Decyzja Rady
z dnia 20 listopada 2000 r.
w sprawie zatwierdzenia wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, dotyczącej zawieszenia tytułu II w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii
(2000/778/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii [1] została podpisana w drodze wymiany listów dnia 29 kwietnia 1997 r., i weszła w życie dnia 1 stycznia 1998 r.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r., wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów biorących udział lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej [2]
(3) Rozporządzeniem Rady (WE) nr 2563/2000 [3], zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2007/2000, Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii przyznano równowartość poprawionych autonomicznych preferencji handlowych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 2007/2000, z wyjątkiem koncesji na wino.
(4) Dlatego, w celu zastosowania do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii poprawionych autonomicznych preferencji handlowych, na mocy rozporządzenia (WE) nr 2007/2000, niezbędne jest zawieszenie przepisów handlowych oraz odnośnych załączników do Umowy o współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty, zatwierdza się wymianę listów między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, dotyczącą zawieszenia tytułu II w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii.
Zawieszenie stosuje się od daty stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2563/2000 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2007/2000.
Tekst wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania wymiany listów, tak, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 grudnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 2000/609/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i warunki zdrowia publicznego oraz świadectwa weterynaryjne przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych i zmieniająca decyzję 94/85/WE ustalającą wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego
(notyfikowana jako dokument C(2000) 3700)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/782/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/89/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 1 i art. 12,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt 1 do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/79/WE [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2000/609/WE [5], ustanowiła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie mięsa hodowlanych ptaków bezgrzebieniowych.
(2) Datą wejścia w życie decyzji 2000/609/WE jest dzień 1 października 2000 r.
(3) Niektóre państwa trzecie potrzebują więcej czasu na wprowadzenie w życie wymagań ustanowionych w świadectwie decyzji 2000/609/WE.
(4) Sześciomiesięczny okres nadzoru wymagany w pkt 2.6 wzoru B świadectwa ustanowionego w decyzji 2000/609/WE powinien być przesunięty o sześć miesięcy, by dać państwom, których to dotyczy, więcej czasu na pełne wprowadzenie w życie wymagań dotyczących nadzoru.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt 2.6 wzoru B świadectwa w załączniku II do decyzji 2000/609/WE na końcu zdania dołącza się przypis w brzmieniu:
"Ten sześciomiesięczny okres nie staje się skuteczny do dnia 1 maja 2001 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 grudnia 2000 r.
uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu możliwego włączenia UBH 820; UR 50601 (beflubutamid) do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3648)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/784/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/68/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 91/414/EWG (zwana dalej "dyrektywą") przewiduje utworzenie wspólnotowego wykazu substancji czynnych dopuszczanych do użycia w środkach ochrony roślin.
(2) W dniu 27 czerwca 2000 r. UBE Europe GmbH przedłożyła władzom Niemiec dokumentację substancji czynnych UBH 820; UR 50601 (beflubutamid) w celu włączenia jej do załącznika I do dyrektywy.
(3) Władze Niemiec zwróciły uwagę Komisję na fakt, że wstępne badanie kompletności dokumentacji wydaje się spełniać wymogi załącznika II do dyrektywy dotyczących danych oraz informacji.
Co więcej, uważają one, że dokumentacja zawiera dane i informacje wymagane przez załącznik III do dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierający daną substancję czynną.
Następnie, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, wnioskodawca przekazał dokumentację Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim.
(4) Dokumentacja została zbadana przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin w dniu 18 października 2000 r.
(5) Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy ustanawia wymóg formalnego potwierdzenia na poziomie Wspólnoty uznania dokumentacji za spełniającą zasadniczo wymogi dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II oraz, w odniesieniu do co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, spełniającą także wymogi przewidziane w załączniku III do dyrektywy.
(6) Potwierdzenie takie jest konieczne w celu przeprowadzenia szczegółowego badania dokumentacji, jak również w celu nadania Państwom Członkowskim możliwości przyznania tymczasowego zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy.
(7) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla możliwości zażądania przez Komisję od Państwa Członkowskiego sprawozdawcy dalszych danych lub informacji w celu wyjaśnienia niektórych punktów dokumentacji.
Żądanie przedłożenia dalszych koniecznych danych w celu wyjaśnienia dokumentacji nie ma wpływu na termin przedłożenia wniosków określonych w motywie 9.
(8) Państwa Członkowskie oraz Komisja zgadzają się, aby Niemcy przeprowadziły szczegółowe badanie dokumentacji dotyczącej UBH 820; UR 50601 (beflubutamid).
(9) Niemcy przekażą wnioski z tego badania wraz z zaleceniem włączenia lub niewłączania oraz z wszelkimi warunkami tego dotyczącymi do Komisji możliwie szybko, a najpóźniej w terminie jednego roku od dnia publikacji niniejszej decyzji.
(10) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dokumentacja przedłożona przez UBE Europe GmbH Komisji oraz Państwom Członkowskim w związku z włączeniem UBH 820; UR 50601 (beflubutamid) jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, która została zbadana przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin w dniu 18 października 2000 r., zasadniczo spełnia wymagania dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku II do dyrektywy.
Dokumentacja spełnia wymagania dotyczące danych oraz informacji przewidziane w załączniku III do dyrektywy w odniesieniu do jednego środka ochrony roślin zawierającego UBH 820; UR 50601 (beflubutamid) z uwzględnieniem proponowanego użycia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 2000 r.
zmieniająca decyzję 2000/24WE w celu ustanowienia specjalnego programu działań Europejskiego Banku Inwestycyjnego wspierającego konsolidację oraz intensyfikację unii celnej pomiędzy WE i Turcją
(2000/788/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 grudnia 1963 r. Rada przyjęła decyzję 64/732/EWG o w sprawie zawarcia Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją [2].
Protokół dodatkowy obowiązujący od 1 stycznia 1973 r. i dołączony do Układu Stowarzyszeniowego [3] określa warunki, uzgodnienia oraz harmonogramy postępującego wprowadzania unii celnej w okresie 22 lat.
(2) Na swym posiedzeniu w Luksemburgu w dniach 12 i 13 grudnia 1997 r. Rada Europejska wezwała do opracowania strategii przygotowania Turcji do akcesji poprzez zbliżenie jej do Unii Europejskiej we wszystkich dziedzinach.
4 marca 1998 r. Komisja przedłożyła Radzie dokument zatytułowany "Strategia europejska dla Turcji" przedstawiający program prac zmierzających do konsolidacji oraz dodania treści unii celnej, jak również do zwiększenia współpracy w innych dziedzinach istotnych dla dalszego rozwoju stosunków z Turcją.
(3) Na swym posiedzeniu w Cardiff w dniach 15 i 16 czerwca 1998 r. Rada Europejska z zadowoleniem powitała Strategię europejską dla Turcji jako platformę dla rozwoju stosunków pomiędzy Unią Europejską i Turcją w oparciu o odpowiednie i ewolucyjne zasady.
Przypominając o potrzebie finansowego wspierania Strategii europejskiej, Rada Europejska odnotowała zamiar Komisji odzwierciedlenia sposobów oraz instrumentów wspierających wdrażanie tej strategii jak również przedstawienia wniosków w tym zakresie.
(4) Na swym posiedzeniu w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r. Rada Europejska zdecydowała o tym, że Turcja stała się państwem kandydującym do wstąpienia do Unii w oparciu o te same kryteria, co inne państwa kandydujące.
(5) Zgodnie ze Strategią europejską dla Turcji oraz w następstwie nowego statusu Turcji jako państwa kandydującego nadanego podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Helsinkach, niniejsza decyzja powinna ustanowić specjalny program działań EBI wspierający konsolidację oraz intensyfikację unii celnej pomiędzy Wspólnotą Europejską i Turcją.
Decyzja ta powinna ułatwiać postęp w dziedzinach wciąż wymagających uwagi w zakresie wdrażania i efektywnego stosowania określonych aktów prawnych istotnych dla unii celnej, zgodnie z regularnymi raportami Komisji dotyczącymi postępów Turcji w kierunku akcesji oraz w odpowiednich dziedzinach określonych w Strategii europejskiej dla Turcji.
(6) Niniejsza decyzja wraz z oczekiwanym prawem Turcji do środków przedakcesyjnych w pełni realizuje zobowiązania Unii w zakresie kredytów EBI w Turcji w kontekście unii celnej.
(7) Działanie EBI na mocy niniejszej decyzji powinno być spójne z innymi środkami EBI dostępnymi w Turcji i powinno wspierać inwestycje wspomagające konkurencyjność przemysłu w Turcji, zwłaszcza w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw; inwestycje infrastrukturalne obejmujące transport, energetykę oraz telekomunikację i polepszające połączenia między infrastrukturą unijną i turecką, inwestycje wspierające bezpośrednią działalność inwestycyjną przedsiębiorstw ze Wspólnoty w Turcji; oraz, w sytuacjach, w których właściwym instrumentem jest finansowanie pożyczek przez EBI, inwestycje w instalacje techniczne ułatwiające funkcjonowanie unii celnej.
(8) Decyzja 2000/24/WE [4] daje EBI gwarancję Wspólnoty dla strat wynikłych z pożyczek na inwestycje poza granicami Wspólnoty (Europa Środkowo-Wschodnia, kraje regionu śródziemnomorskiego, Ameryka Łacińska i Azja oraz Republika Południowej Afryki).
(9) Wspomniana decyzja udziela dostępu do funduszu gwarantowanego dla działań zewnętrznych ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2728/94 [5].
(10) Gwarancja Wspólnoty obejmująca ogół mandatu EBI na udzielanie pożyczek zewnętrznych określona w decyzji 2000/24/WE powinna być rozszerzona w taki sposób, aby obejmowała specjalny program działań EBI wspomagający konsolidację oraz intensyfikację unii celnej pomiędzy Wspólnotą Europejską i Turcją.
Dlatego wspomniana decyzja powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(11) Postanowienia niniejszej decyzji są powiązane z poszanowaniem zasad demokratycznych, rządów prawa, praw człowieka oraz podstawowych wolności, jak również poszanowania prawa międzynarodowego, które to wartości stanowią fundament polityki Wspólnoty Europejskiej oraz jej państw członkowskich.
Wspólnota przywiązuje ogromną wagę do istniejącej w Turcji potrzeby doskonalenia i promowania praktyk demokratycznych oraz poszanowania podstawowych praw człowieka, jak również do większego zaangażowania w ten proces społeczeństwa obywatelskiego.
(12) Dla przyjęcia niniejszej decyzji Traktat nie przewiduje innych uprawnień niż uprawnienia zawarte w jego art. 308,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W drugim zdaniu drugiego akapitu pierwszego ustępu w art. 1 decyzji 2000/24/WE wprowadza się następujące zmiany:
a) w części wprowadzającej kwotę "18660" mln EUR zastępuje się kwotą "19110 mln EUR";
b) po tiret czwartym dodaje się kolejne tiret z tekstem o następującym brzmieniu:
"— Specjalne działanie wspierające konsolidację oraz intensyfikację unii celnej pomiędzy WE i Turcją:
450 mln EUR,".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja europejskiej fundacji na rzecz poprawy warunków życia i pracy
z dnia 11 lutego 2000 r.
ustanawiająca kodeks dobrego postępowania administracyjnego
(2000/791/WE)
EUROPEJSKA FUNDACJA NA RZECZ POPRAWY WARUNKÓW ŻYCIA I PRACY,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1947/93,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1860/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiające warunki zatrudnienia pracowników Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy i zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 680/87, (EWG) nr 1238/80 oraz (EWG) nr 510/82,
uwzględniając przepisy w sprawie otwartości Traktatu z Amsterdamu, w szczególności art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 21 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
uwzględniając sprawozdanie Komitetu ds. Petycji Parlamentu Europejskiego w sprawie jego własnej działalności w latach 1996 i 1997 [1], wzywające do ustanowienia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego,
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lipca 1998 r. w sprawie sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 1997 r. (C4–0270/98) [2],
uwzględniając inicjatywę własną Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie przeprowadzenia rozpoznania w odniesieniu do istnienia i powszechnej dostępności, w różnych instytucjach i organach wspólnotowych, kodeksu dobrego postępowania administracyjnego urzędników regulującego ich relacje ze społeczeństwem,
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 1998 r. (C4–0138/99),
uwzględniając istniejący kodeks postępowania dotyczący publicznego dostępu do dokumentów fundacji, zawarty w decyzji zarządu z dnia 21 listopada 1997 [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat z Amsterdamu jednoznacznie wprowadził pojęcie otwartości do Traktatu o Unii Europejskiej, stwierdzając, że wyznacza ona nowy etap w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku, w którym decyzje podejmowane są z możliwie najwyższym poszanowaniem zasady otwartości i jak najbliżej obywateli;
w celu przybliżenia administracji obywatelom i zagwarantowania lepszej jakości administracji, należy przyjąć kodeks zawierający podstawowe zasady dobrego postępowania administracyjnego, którymi kierować się będą urzędnicy w kontaktach ze społeczeństwem;
taki kodeks jest użyteczny zarówno dla pracowników, gdyż informuje ich w sposób szczegółowy o zasadach, jakimi powinni kierować się w kontaktach ze społeczeństwem, jak i dla obywateli, gdyż dostarcza im informacji o normach postępowania, jakich mają prawo oczekiwać załatwiając sprawy w urzędach administracji Wspólnoty;
kodeks taki może być skuteczny jedynie wówczas, gdy stanie się dokumentem powszechnie dostępnym dla obywateli, a zatem powinien zostać opublikowany w formie decyzji podobnie jak wyżej wspomniana decyzja w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Fundacji;
w rezolucjach C4–0270/98 i C4–0138/99 Parlament z zadowoleniem przyjął inicjatywę ustanowienia kodeksu dobrego postępowania administracyjnego instytucji i organów europejskich, podkreślając pilną potrzebę opracowania takiego kodeksu jak najszybciej;
jednakowo Parlament podkreślił, iż kodeksowi należy nadać, w miarę możliwości, jednolitą postać dla wszystkich instytucji i organów europejskich, aby umożliwić dostęp do niego wszystkim obywatelom Europy, oraz opublikować go w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
uznając dlatego za pożądane ustanowienie kodeksu zasad dobrego postępowania administracyjnego, których pracownicy powinni przestrzegać w swoich relacjach ze społeczeństwem oraz publiczne udostępnienie tego kodeksu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy ogólne
W swoich relacjach ze społeczeństwem pracownicy Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy przestrzegają zasad ustanowionych w niniejszej decyzji, stanowiących kodeks dobrego postępowania administracyjnego, zwany dalej "kodeksem".
Artykuł 2
Podmiotowy zakres stosowania
1.
Kodeks stosuje się do wszystkich pracowników, do których ma zastosowanie regulamin pracowniczy, w ich relacjach ze społeczeństwem.
2.
Fundacja podejmie środki niezbędne do zapewnienia, aby przepisy zawarte w niniejszym kodeksie miały zastosowanie również wobec innych osób, takich jak osoby zatrudnione na podstawie umów prawa prywatnego, ekspertów oddelegowywanych z krajowych służb cywilnych i praktykantów.
3.
Poprzez "społeczeństwo" określa się osoby fizyczne i prawne, bez względu na to, czy zamieszkują terytorium Państwa Członkowskiego lub posiadają zarejestrowaną siedzibę w Państwie Członkowskim, czy nie.
Artykuł 3
Przedmiotowy zakres stosowania
1.
Niniejszy kodeks zawiera ogólne zasady dobrego postępowania administracyjnego, które stosuje się do wszystkich relacji pracowników Fundacji ze społeczeństwem, o ile relacji tych nie regulują przepisy szczególne.
2.
Zasad zawartych w niniejszym kodeksie nie stosuje się do relacji między Fundacją a jej pracownikami.
Relacje te reguluje regulamin pracowniczy.
Artykuł 4
Legalność
Pracownik działa zgodnie z prawem i stosuje zasady, przepisy i procedury przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym.
W szczególności pracownik ma obowiązek zadbać, aby decyzje, które wpływają na prawa lub interesy obywateli, miały podstawę prawną i aby ich treść była zgodna z prawem.
Artykuł 5
Brak dyskryminacji
1.
Rozpatrując wnioski społeczeństwa i podejmując decyzje, pracownik zapewnia poszanowanie zasady równego traktowania.
Członkowie społeczeństwa traktowani są w podobny sposób w odniesieniu do podobnych spraw.
2.
W przypadku różnic w traktowaniu pracownik zapewnia, aby były one uzasadnione obiektywnymi odnośnymi cechami charakterystycznymi dla poszczególnego przypadku.
3.
Pracownik unika w szczególności nieuzasadnionej dyskryminacji członków społeczeństwa ze względu na obywatelstwo, płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Artykuł 6
Proporcjonalność
1.
Podejmując decyzje pracownik zapewnia, aby podejmowane środki były proporcjonalne w stosunku do realizowanego celu.
Pracownik unika w szczególności ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich opłat, w przypadku gdy te ograniczenia lub opłaty nie wiążą się w racjonalnie uzasadniony sposób z celem podejmowanych działań.
2.
Podejmując decyzje, pracownik zachowuje odpowiednią równowagę między interesami osób prywatnych a ogólnym interesem publicznym.
Artykuł 7
Nienadużywanie władzy
Kompetencje są wykonywane jedynie w celach, w których zostały przyznane na mocy odpowiednich przepisów.
Pracownik unika w szczególności wykorzystywania tych kompetencji do celów, które nie mają podstawy prawnej lub nie są uzasadnione interesem publicznym.
Artykuł 8
Bezstronność i niezależność
1.
Pracownik jest bezstronny i niezależny.
Pracownik powstrzymuje się od wszelkich działań o charakterze arbitralnym przynoszących negatywne skutki dla członków społeczeństwa, jak również od preferencyjnego traktowania na jakiejkolwiek podstawie.
2.
Pracownik działa niezależnie od jakichkolwiek zewnętrznych wpływów, włącznie z wpływami politycznymi, lub od interesów osobistych.
3.
Pracownik nie angażuje się w podejmowanie decyzji w sprawach dotyczących jego własnych interesów lub interesów członków rodziny, krewnych, przyjaciół i znajomych.
Artykuł 9
Obiektywizm
Podejmując decyzję, pracownik bierze pod uwagę związane z nią czynniki i nadaje każdemu z nich odpowiednią wagę, wykluczając elementy, które nie mają związku ze sprawą.
Artykuł 10
Oczekiwania w odniesieniu do legalności oraz spójność
1.
Pracownik jest konsekwentny we własnym postępowaniu, jak również w działaniach administracyjnych Fundacji.
Pracownik przestrzega normalnych praktyk administracyjnych Fundacji, o ile nie ma uzasadnionych podstaw odstąpienia od tych praktyk w indywidualnym przypadku.
2.
Pracownik szanuje słuszne i uzasadnione oczekiwania członków społeczeństwa w świetle tego, w jaki sposób Fundacja działała w przeszłości.
Artykuł 11
Uczciwość
Pracownik działa uczciwie i rozsądnie.
Artykuł 12
Uprzejmość
1. W kontaktach ze społeczeństwem pracownik jest usłużny, dokładny, uprzejmy i dostępny.
Odpowiadając na korespondencję, odbierając telefony i pocztę elektroniczną, pracownik dokłada wszelkich starań, aby być pomocnym i odpowiadać na zadawane pytania.
2.
W przypadku gdy dana sprawa nie leży w zakresie odpowiedzialności danego pracownika, kieruje on obywatela do właściwego pracownika.
3.
W przypadku popełnienia błędu wywołującego negatywne skutki dla praw lub interesów członka społeczeństwa, pracownik przeprasza za błąd.
Artykuł 13
Odpowiedź na listy w języku obywatela
Pracownik uznaje prawo każdego obywatela Unii i każdego członka społeczeństwa, który zwraca się do Fundacji w jednym z języków Traktatu, do otrzymania odpowiedzi w tym samym języku.
Artykuł 14
Potwierdzenie otrzymania korespondencji i wskazanie właściwego pracownika
1.
Na każdy list lub skargę skierowaną do Fundacji wysłane jest potwierdzenie odbioru w terminie dwóch tygodni od otrzymania listu lub skargi, z wyjątkiem przypadków, gdy możliwe jest wysłanie w tym terminie odpowiedzi merytorycznej.
2.
W odpowiedzi lub potwierdzeniu odbioru korespondencji należy wskazać nazwisko i numer telefonu pracownika, który prowadzi daną sprawę, jak również rodzaj służb, do których ten pracownik należy.
3.
Nie wysyła się potwierdzenia odbioru ani odpowiedzi w przypadku, gdy listy lub skargi mają obraźliwy charakter, z uwagi na ich nadmierną ilość, zbędne powtórzenia tej samej treści lub bezcelowy charakter.
Artykuł 15
Obowiązek przekazania do właściwych służb Fundacji
1.
W przypadku gdy list lub skarga do Fundacji zostały zaadresowane lub przekazane do służb, które nie mają kompetencji do zajmowania się tą sprawą, pracownicy tej służby zapewniają, aby dokumenty te zostały niezwłocznie przekazane właściwym służbom Fundacji.
2.
Służby, które pierwotnie otrzymały list lub skargę, powiadamiają autora o przesłaniu korespondencji do właściwych służb, ze wskazaniem nazwiska i numeru telefonu pracownika, któremu przekazano dokumentację.
Artykuł 16
Prawo do bycia wysłuchanym i do składania oświadczeń
1.
W przypadku gdy sprawa dotyczy praw lub interesów obywateli pracownik zapewnia, aby na każdym etapie procedury podejmowania decyzji przestrzegano prawa do obrony.
2.
Każdy członek społeczeństwa ma prawo, w przypadku gdy ma zostać podjęta decyzja wpływająca na jego prawa lub interesy, przedłożyć uwagi na piśmie oraz, w miarę potrzeb, przedstawić uwagi ustne przed podjęciem decyzji.
Artykuł 17
Podjęcie decyzji w rozsądnym terminie
1.
Pracownik zapewnia, aby decyzję w sprawie każdego wniosku lub skargi złożonej do Fundacji podjęto w rozsądnym terminie, bezzwłocznie, a w każdym przypadku nie później niż w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku lub skargi.
Tę samą zasadę stosuje się w przypadku odpowiedzi na listy od członków społeczeństwa.
2.
W przypadku gdy niemożliwe jest podjęcie decyzji w sprawie wniosku lub skargi do Fundacji we wspomnianym wyżej terminie z uwagi na złożoność poruszonej sprawy, pracownik informuje autora o tym fakcie jak najszybciej.
W takim przypadku ostateczną decyzję należy przekazać autorowi w jak najkrótszym terminie.
Artykuł 18
Obowiązek uzasadnienia decyzji
1.
W przypadku każdej decyzji Fundacji, która może naruszać prawa lub interesy osoby prywatnej, należy przedstawić uzasadnienie, wskazując wyraźnie stan faktyczny i podstawę prawną decyzji.
2.
Pracownik unika podejmowania decyzji, które oparte są na niekompletnych lub niejasnych podstawach lub nie zawierają indywidualnego uzasadnienia.
3.
W przypadku gdy ze względu na dużą liczbę osób, których dotyczą podobne decyzje, niemożliwe jest przedstawienie szczegółowego uzasadnienia decyzji i w związku z tym udziela się normalnych odpowiedzi, pracownik gwarantuje, że w późniejszym terminie dostarczy szczegółowe uzasadnienie danemu obywatelowi, na jego wyraźne żądanie.
Artykuł 19
Wskazanie możliwości odwołania się
1.
Decyzja Fundacji, która może naruszać prawa lub interesy osoby prywatnej, wskazuje możliwości odwołania w przypadku jej zakwestionowania.
W szczególności decyzja określa charakter środków odwoławczych, organy, przed którymi mogą być one wykonane, jak również terminy ich wykonania.
2.
Decyzje wskazują w szczególności na możliwość wszczęcia postępowania sądowego i wniesienia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z warunkami określonymi, odpowiednio, w art. 230 i 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 20
Powiadomienie o wydaniu decyzji
1.
Pracownik zapewnia, aby powiadomienia o decyzjach wpływających na prawa lub interesy jednostki były przekazywane osobom zainteresowanym w formie pisemnej, niezwłocznie po ich podjęciu.
2.
Pracownik powstrzymuje się od podawania decyzji do wiadomości innym źródłom, dopóki nie zostaną o niej poinformowane osoby zainteresowane.
Artykuł 21
Ochrona danych
1.
Pracownik, który posiada dostęp do danych osobowych dotyczących obywatela, przestrzega zasad ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.
2.
Pracownik unika w szczególności przetwarzania danych osobowych w celach prawnie niedozwolonych lub przekazywania ich osobom nieupoważnionym.
Artykuł 22
Żądanie informacji
1.
W przypadku gdy pracownik odpowiada za prowadzenie danej sprawy, udziela on członkom społeczeństwa, na ich żądanie, wymaganych informacji.
Pracownik dba o to, aby przekazywane informacje były jasne i zrozumiałe.
2.
Jeśli ustny wniosek o udzielenie informacji okaże się zbyt skomplikowany lub zbyt obszerny, aby go przyjąć, pracownik zaleca osobie zainteresowanej sformułowanie swojego żądania na piśmie.
3.
W przypadku gdy pracownikowi nie wolno ujawnić żądanej informacji ze względu na jej poufny charakter, może on, zgodnie z art. 18 niniejszego kodeksu, wskazać osobie zainteresowanej powody, dla których nie może przekazać jej informacji.
4.
W przypadku wniosków o udzielenie informacji w sprawach, za które pracownik nie ponosi odpowiedzialności, kieruje on osobę składającą wniosek do osoby właściwej podając jej nazwisko i numer telefonu.
W przypadku wniosków o udzielenie informacji dotyczących innych instytucji lub organów Wspólnoty, pracownik kieruje osobę zgłaszającą żądanie do tej instytucji lub organu.
5.
W odpowiednim przypadku pracownik, w zależności od przedmiotu wniosku, kieruje osobę poszukującą informacji do służb Fundacji odpowiedzialnych za informowanie społeczeństwa.
Artykuł 23
Żądania publicznego dostępu do dokumentów
1.
Po otrzymaniu wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów Fundacji pracownik udostępnia te dokumenty zgodnie z decyzją Fundacji dotyczącą publicznego dostępu do dokumentów Fundacji [4].
2.
Jeżeli pracownik nie może przyjąć ustnego wniosku o dostęp do dokumentów, zaleca obywatelowi sformułowanie go na piśmie.
Artykuł 24
Prowadzenie rejestru
Służby Fundacji prowadzą odpowiednie zapisy dotyczące korespondencji przychodzącej i wychodzącej, otrzymywanych dokumentów i podejmowanych środków.
Artykuł 25
Publiczny dostęp do kodeksu
1.
Fundacja podejmie środki niezbędne do zapewnienia jak najszerszego upowszechnienia niniejszego kodeksu wśród obywateli.
2.
Fundacja dostarczy obywatelom, na ich prośbę, egzemplarze niniejszego kodeksu.
Artykuł 26
Prawo wnoszenia skarg do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
Wszelkie przypadki naruszenia przez pracownika zasad ustanowionych w niniejszym kodeksie mogą być przedmiotem skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z art. 195 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Statutem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [5].
Artykuł 27
Przegląd
Przegląd niniejszej decyzji zostanie przeprowadzony po dwóch latach jej stosowania.
W 2002 r., przygotowując przegląd, dyrektor Fundacji przekaże zarządowi sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej decyzji za okres od dnia 12 lutego 2000 r. do dnia 11 lutego 2002 r.
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2000 r.
Zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2000 r.
dotycząca niewłączenia lindanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancje czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4014)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/801/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/80/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2262/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które 15 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały określone w rozporządzeniu (WE) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], określa substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznacza Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określa producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie odpowiednie powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Lindan jest jedną z 90 substancji czynnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Austria, będąca wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, 17 grudnia 1998 r. przedłożyła Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
(5) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym (CIEL), jak przewiduje art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Austrię zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono 13 lipca 2000 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego lindanu, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji wykazały, że nie można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające lindan spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa użytkowników narażonych na lindan oraz w odniesieniu do losu i zachowania się substancji w środowisku i jej potencjalnego wpływu na organizmy niebędące przedmiotem zwalczania.
(8) Dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających lindan, przyznany przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 18 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(10) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Lindan nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1. zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające lindan zostały cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2. od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające lindan nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Szczególny termin wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 2000 r.
w sprawie zawarcia umów dotyczących handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi (Republika Białorusi, Królestwo Nepalu, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Kazachstan, Mołdawia, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Chińska Republika Ludowa, Ukraina, Arabska Republika Egiptu)
(2000/804/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi.
(2) Umowy te zostały tymczasowo zastosowane z zastrzeżeniem wzajemności [1].
(3) Umowa w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, w formie wymiany listów z Republiką Kazachstanu została podpisana dnia 27 czerwca 2000 r., pod warunkiem jego zawarcia.
(4) Umowy te powinny zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty umowy wymienione w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umów, z wyjątkiem tego, które odnosi się do Kazachstanu [2] by stały się one wiążące dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 11 grudnia 2000 r.
ustanawiająca skodyfikowaną formę i kody zgłaszania chorób zwierząt na mocy dyrektywy Rady 82/894/EWG oraz uchylająca decyzje 84/90/EWG oraz 90/442/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 3701)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/807/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie powiadamiania o chorobach zwierząt we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 2000/556/WE [2], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 84/90/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją 89/163/EWG [4], ustanawia skodyfikowaną formę, za pomocą której zgłaszane są choroby zwierząt na mocy dyrektywy 82/894/EWG.
(2) Decyzja Komisji 90/442/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją z dnia 17 grudnia 1996 r. [6], ustanawia kody dla zgłaszania chorób zwierząt.
(3) Niezbędne jest skonsolidowanie i uaktualnienie tych decyzji.
Dla uzyskania większej przejrzystości zasadne jest uchylenie tych decyzji i ustanowienie odpowiednio nowej decyzji.
(4) Decyzja nr 2/1999 Wspólnego Komitetu WE–Andora z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie uzgodnień dotyczących wprowadzenia w życie Protokołu podpisanego w Brukseli dnia 15 maja 1997 r. w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniających porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory [7] wymaga włączenia Andory do Systemu Zgłaszania Chorób Zwierząt.
(5) Nowy system komputerowy oparty na połączeniach sieciowych jest obecnie wprowadzany, aby umożliwić przekazywanie informacji o chorobach, zgodnie z wymaganiami dyrektywy 82/894/EWG.
(6) Belgia, Finlandia, Niemcy, Grecja, Niderlandy, Norwegia, Portugalia i Hiszpania dokonały zmian systemu numeracji regionów używanych w systemie zgłaszania.
(7) W celu poprawy systemu konieczne jest umożliwienie dokładniejszej lokalizacji ognisk poprzez odniesienie się do długości i szerokości geograficznych.
(8) W celu ochrony poufności przekazywanych informacji załączniki do niniejszej decyzji nie powinny być opublikowane.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celu procedur zgłaszania chorób zwierząt informacje są przekazywane w wersji skodyfikowanej, ustanowionej w załącznikach I, II i III do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Do celu procedur zgłaszania chorób zwierząt dane są przekazywane przy użyciu kodów ustanowionych w załącznikach IV–X do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 4
Decyzje 84/90/EWG i 90/442/EWG zostają uchylone z datą określoną w art. 3.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 14 grudnia 2000 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania przepisów czwartego Protokołu ustanawiającego warunki połowów przewidzianych w Umowie w sprawie rybołówstwa zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony i Rządem Danii oraz Rządem Lokalnym Grenlandii z drugiej strony
(2000/815/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy Umowy w sprawie rybołówstwa zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony i Rządem Danii oraz Rządem Lokalnym Grenlandii z drugiej strony [1] dotyczącej połowów na wodach wyłącznej strefy ekonomicznej Grenlandii Wspólnota i Rząd Danii oraz Rząd Lokalny Grenlandii prowadziły negocjacje w sprawie nowego protokołu dotyczącego jej stosowania, z zamiarem objęcia nim lat 2001–2006.
(2) W wyniku tych negocjacji nowy protokół został parafowany dnia 13 września 2000 r.
(3) Zgodnie z nowym protokołem rybacy wspólnotowi będą korzystali z możliwości prowadzenia połowów na wodach podlegających jurysdykcji Grenlandii od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) Protokół ten stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r., jeżeli działalność połowowa statków wspólnotowych jest nieprzerwana.
W tym celu obydwie Strony parafowały Porozumienie w formie wymiany listów przewidujące tymczasowe stosowanie parafowanego protokołu od dnia następującego po dniu utraty ważności przez protokół obowiązujący obecnie.
Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone w oczekiwaniu na ostateczną decyzję, która zostanie przyjęta zgodnie z art. 37 Traktatu.
(5) W celu zapewnienia środków utrzymania dla rybaków wspólnotowych ważne jest otworzenie tych łowisk w dniu 1 stycznia 2001 r.; zważywszy na pilność sprawy, konieczne jest ustanowienie wyjątku w stosunku do sześciotygodniowego okresu wymienionego w ust. 1 pkt 3 protokołu w sprawie roli parlamentów krajowych Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu Amsterdamskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania przepisów czwartego Protokołu ustanawiającego warunki w odniesieniu do połowów przewidzianych w Umowie w sprawie rybołówstwa zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą z jednej strony i Rządem Danii oraz Rządem Lokalnym Grenlandii z drugiej strony
Treść Porozumienia w formie wymiany listów i Protokołu załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2000 r.
dotycząca niewłączenia kwintocenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancje czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4136)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/816/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/68/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2262/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 15 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6] określiło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Kwintocen jest jedną z 90 substancji czynnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Grecja, będąca wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, w dniu 1 grudnia 1997 r. przedłożyła Komisji sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy, Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównym powiadamiającym (Uniroyal Chemicals) jak przewidziano w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Grecję zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 13 lipca 2000 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego kwintocenu, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(7) Oceny przeprowadzone na podstawie przedłożonych informacji wykazały, że nie można oczekiwać, iż zgodnie z proponowanymi warunkami stosowania środki ochrony roślin zawierające kwintocen spełniają zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa użytkowników i konsumentów potencjalnie narażonych na kwintocen i w odniesieniu do trwałości substancji w środowisku oraz jej potencjalnego wpływu na organizmy niebędące przedmiotem zwalczania.
(8) Główny powiadamiający poinformował Komisję oraz Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierza dłużej uczestniczyć w programie pracy w odniesieniu do tej substancji czynnej i dlatego, nie zostaną przedłożone dalsze informacje.
(9) Dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Szczególny termin na zbycie, składowanie, wprowadzenie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających kwintocen, przyznany przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinien zostać ograniczony do okresu nieprzekraczającego 18 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w ciągu nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(11) Niniejsza decyzja nie ogranicza jakiegokolwiek działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kwintocen nie zostaje włączony jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1. zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające kwintocen zostały cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji;
2. od daty przyjęcia niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające kwintocen nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 3
Szczególny termin wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG jest możliwie najkrótszy i nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 grudnia 2000 r.
dotycząca niewłączenia permetryny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2000) 4140)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/817/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/68/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2266/2000 [4], w szczególności jego art. 7 ust. 3a lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 15 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5] z dnia 27 kwietnia 1994 r., ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6] określiło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli w wymaganym terminie powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Permetryna jest jedną z 90 substancji czynnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, Irlandia, będąca Państwem Członkowskim wyznaczonym do pełnienia roli sprawozdawcy, przedłożyła Komisji w dniu 10 czerwca 1998 r. sprawozdanie ze swojej oceny informacji przedłożonych przez powiadamiających zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
(5) Sprawozdanie z oceny przygotowane przez Irlandię zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin. Przegląd ten zakończono w dniu 13 lipca 2000 r. w formie sprawozdania kontrolnego Komisji dotyczącego permetryny, zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(6) Z dokonanej oceny wnika, że przedłożone informacje nie są wystarczające do wykazania, że, w proponowanych warunkach stosowania, środki ochrony roślin zawierające przedmiotową substancję czynną spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 91/414/EWG.
(7) Wszyscy powiadamiający poinformowali Komisję i Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy o tym, że nie zamierzają dłużej uczestniczyć w programie pracy nad tą substancją czynną.
Dlatego dalsze informacje, jakich wymagano do wykazania, że permetryna w pełni spełnia wymogi dyrektywy 91/414/EWG, nie zostaną przedłożone.
(8) Dlatego nie jest możliwe włączenie tej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Dostarczone zostały dowody natury technicznej wskazujące, że mogłoby zostać dopuszczone ograniczone wykorzystanie permetryny w leśnictwie, przy jednoczesnym dalszym prowadzeniu badań w celu znalezienia skutecznych alternatyw, pod warunkiem podejmowania odpowiednich środków ograniczających zagrożenie.
(10) Wszelkie okresy karencji w zakresie zbycia, składowania, wprowadzania do obrotu i zużycia istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających permetrynę, przyznane przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, powinny zostać ograniczone do okresu nieprzekraczającego 18 miesięcy w celu umożliwienia zużycia istniejących zapasów w terminie nie więcej niż jednego dodatkowego sezonu wegetacyjnego.
(11) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek działań, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG [7].
(12) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Permetryna nie zostaje włączona jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1. zezwolenia na wszelkie stosowanie środków ochrony roślin zawierających permetrynę zostały cofnięte w terminie sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji, z wyjątkiem zastosowań określonych w ust. 2;
2. zezwolenia na stosowanie środków ochrony roślin zawierających permetrynę w stosunku do młodych sadzonek dla leśnictwa zostały cofnięte w terminie do dnia 25 lipca 2003 r.;
3. od daty niniejszej decyzji żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające permetrynę nie zostawały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, z wyjątkiem zastosowań określonych w ust. 2.
Artykuł 3
Wszelkie okresy karencji przyznawane przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, są możliwie najkrótsze i nie dłuższe niż 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji. W odniesieniu do zastosowań określonych w art. 2 ust. 2 okres karencji wygasa nie później niż w dniu 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2000 r.
w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) (2001–2005)
(2000/819/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Znaczenie przedsiębiorstwa i przedsiębiorczości dla osiągnięcia celów wspólnotowych oraz trudności, na jakie napotykają przedsiębiorstwa i przedsiębiorcy, były tematem wielu komunikatów, decyzji i sprawozdań, a ostatnio komunikatu Komisji z dnia 26 kwietnia 2000 r. dotyczącego "polityki wobec przedsiębiorstw w gospodarce opartej na wiedzy".
Zidentyfikowały one główne obszary działania na poziomie wspólnotowym.
(2) Małe i średnie przedsiębiorstwa (MSP) wnoszą znaczny wkład w zakresie konkurencyjności, badań, innowacji, umiejętności i zatrudnienia oraz napotykają na szczególne problemy.
(3) Konieczne są działania w celu pomocy w przezwyciężaniu tych trudności.
Szereg programów, szczególnie Trzeci wieloletni program dla małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) w Unii Europejskiej (1997–2000), przyjęty decyzją Rady 97/15/WE [5], który wygasa dnia 31 grudnia 2000 r., przewidziały ramy dla takich działań.
(4) Dnia 29 czerwca 1999 r. Komisja złożyła w swoim komunikacie sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów z zewnętrznej oceny wspomnianego programu.
(5) Konieczne jest przyjęcie kolejnego programu na okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2001 r. oraz zapewnienie, że na politykę wobec przedsiębiorstw przeznaczono środki wystarczające dla osiągnięcia celów.
(6) Dnia 9 listopada 1999 r. Rada zatwierdziła sprawozdanie z włączenia trwałego rozwoju do polityki Unii Europejskiej wobec przedsiębiorstw.
Trwały rozwój należy uwzględnić przy definiowaniu i wprowadzaniu w życie środków przyjmowanych w ramach tego programu.
(7) Dnia 20 czerwca 2000 r. Rada Europejska zatwierdziła w Santa Maria da Feira Europejską Kartę Małych Przedsiębiorstw i zażądała jej pełnej realizacji, w szczególności jako części wniosków do Wieloletniego Programu dla Przedsiębiorców i Przedsiębiorczości.
Środki podejmowane przez Unię w celu wspierania MSP powinny uwzględniać cele wymienione w Karcie.
(8) Podobne działania podejmowano w ramach OECD, w szczególności w ramach Karty polityki wobec MSP przyjętej przez ministrów przemysłu państw OECD w Bolonii dnia 15 czerwca 2000 r.
(9) Dnia 7 listopada 2000 r. Rada podkreśliła konieczność znacznej poprawy finansowania firm innowacyjnych oraz zmiany kierunków działania instrumentów finansowych, aby wspierały nowo zakładane firmy, firmy wykorzystujące nowoczesne technologie oraz mikroprzedsiębiorstwa.
(10) Środki niezbędne do realizacji niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/486/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(11) Niniejsza decyzja stanowi podstawę prawną dla konkretnych uzupełniających środków, które nie stanowią części innej polityki wspólnotowej i które nie mogą być lepiej realizowane na poziomie Państw Członkowskich.
(12) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) zawarte z państwami należącymi do EFTA/EOG oraz protokoły dodatkowe do układów o stowarzyszeniu zawartych z państwami Europy Środkowej i Wschodniej przewidują uczestnictwo tych państw w programach wspólnotowych.
Należy również ustanowić przepisy przewidujące udział Cypru, Malty i Turcji w ramach układów o stowarzyszeniu zawartych z tymi państwami.
Można byłoby rozważyć uczestnictwo innych państw, jeśli pozwalają na to umowy i procedury.
(13) Finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [7], jest włączona do niniejszej decyzji na czas trwania programu bez naruszania kompetencji władzy budżetowej, zdefiniowanych w Traktacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się program wspólnotowy dla przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) na okres pięciu lat, od dnia 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 2
1.
Program ten ma następujące cele:
a) wspieranie wzrostu i konkurencyjności przedsiębiorstw w umiędzynarodowionej gospodarce opartej na wiedzy;
b) wspieranie przedsiębiorczości;
c) upraszczanie i poprawa ram administracyjnych i legislacyjnych przedsiębiorczości w celu umożliwienia rozkwitu badań, innowacji i tworzenia przedsiębiorstw;
d) poprawa finansowych warunków dla przedsiębiorstw, w szczególności dla MSP;
e) zapewnianie przedsiębiorstwom łatwiejszego dostępu do wsparcia ze strony Wspólnoty, programów i sieci oraz poprawa koordynacji tych ułatwień.
2.
Cele te są realizowane głównie poprzez obszary działań opisane w załączniku I.
3.
Ponadto, z uwagi na jego charakter, program ten jest wykorzystywany jako środek postępu w kierunku celów ustalonych w Europejskiej Karcie Małych Przedsiębiorstw.
Artykuł 3
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający Programem Przedsiębiorstw (dalej zwany "Komitetem").
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
1.
Środki i działania konieczne do realizacji tego programu, odnoszące się do spraw określonych poniżej, są przyjmowane zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 3 ust. 2:
- roczny program roboczy i odpowiednie środki budżetowe;
- kryteria i treść zaproszeń do przetargów, których wartość przekracza 100000 EUR;
- wskaźniki działalności służące do oceny działań potrzebnych do osiągnięcia celów ustalonych w art. 2.
2.
Komitet jest ponadto regularnie informowany o wszelkich innych kwestiach dotyczących tego programu, w szczególności o rocznym sprawozdaniu z realizacji i sprawozdaniach oceniających wymienionych w art. 5 ust. 1.
Artykuł 5
1.
Komisja ocenia realizację niniejszego programu i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów:
- co dwa lata sprawozdanie oceniające postęp w uwzględnianiu, w sposób skoordynowany:
- polityki wobec przedsiębiorstw w polityce wspólnotowej i jej programów jako całości,
- realizacji Europejskiej Karty Małych Przedsiębiorstw,
- zewnętrzne sprawozdanie oceniające do końca grudnia 2004 r.
2.
Sprawozdania te badają, czy osiągnięte zostały cele niniejszego programu.
Podejmują analizę kosztów i korzyści wprowadzonych w życie środków i działań, w szczególności na podstawie wskaźników działalności określonych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie.
Artykuł 6
Uczestnictwo w programie jest otwarte dla:
- państw EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu EOG;
- państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustalonymi w Układach Europejskich, w protokołach dodatkowych i decyzjach odpowiednich Rad Stowarzyszenia;
- Cypru, finansowanego z dodatkowych środków zgodnie z procedurami uzgodnionymi z tym krajem;
- Malty i Turcji, finansowanych z dodatkowych środków zgodnie z postanowieniami Traktatu;
- innych państw, jeśli pozwalają na to umowy i procedury.
Artykuł 7
1.
Finansowa kwota referencyjna dla realizacji tego programu wynosi 450 mln EUR.
2.
Wartość rocznych środków przyznanych jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. i dotyczy okresu do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2000 r.
ustanawiająca Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL)
(2000/820/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. c) oraz art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając inicjatywę Republiki Portugalskiej [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas spotkania w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska uzgodniła, że należy utworzyć Europejskie Kolegium Policyjne, zwane dalej "CEPOL", w celu szkolenia wyższych funkcjonariuszy sił policyjnych, sił w rozumieniu funkcjonariuszy stojących na straży prawa, jak określono w pkt 47 wniosków Prezydencji.
(2) Rada Europejska w Tampere uzgodniła, że CEPOL powinien początkowo składać się z sieci istniejących krajowych instytucji szkoleniowych, nie wykluczając utworzenia stałej instytucji na późniejszym etapie.
(3) Istnieją już krajowe, europejskie i międzynarodowe organizacje i instytucje działające w dziedzinie szkolenia policji, na których współdziałaniu CEPOL będzie mógł się opierać w wypełnianiu swoich zadań.
(4) Pożądane jest szybkie rozwinięcie wzajemnych relacji między CEPOL a krajowymi instytucjami szkoleniowymi w krajach kandydujących, z którymi Unia Europejska prowadzi negocjacje w sprawie przystąpienia, jak również z instytucjami w Islandii i Norwegii, tak, aby instytucje te miały dostęp do działań CEPOL.
(5) Unia Europejska była aktywna w tej dziedzinie, w szczególności poprzez przyjęcie i wykonanie programów zgodnie z tytułem VI Traktatu, takich jak wspólny program wymiany, szkolenia i współpracy między organami przestrzegania prawa (OISIN) [3] oraz program wymiany, szkolenia i współpracy osób odpowiedzialnych za działania mające na celu zwalczanie przestępczości zorganizowanej (Falcone) [4].
(6) CEPOL wykonuje swoje zadania w kolejnych etapach w świetle celów określonych w rocznych programach roboczych oraz z odpowiednim uwzględnieniem dostępnych zasobów.
(7) Niezbędne jest dokonanie przeglądu niniejszej decyzji po upływie trzyletniego okresu w celu zdecydowania o rozszerzeniu zadań CEPOLU oraz o zmianach w jego strukturze instytucjonalnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
TYTUŁ I
Organizacja
Artykuł 1
1.
Niniejszym powołuje się Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL).
2.
Z zastrzeżeniem dalszego rozwoju zalecanego w art. 9 CEPOL ustanawia się jako sieć zbliżającą krajowe instytucje szkoleniowe dla wyższych funkcjonariuszy policji w Państwach Członkowskich, które będą ściśle współpracować w tym celu.
3.
Zadaniem CEPOL jest wykonywanie programów i inicjatyw zatwierdzonych przez zarząd.
Artykuł 2
1.
Dyrektorzy krajowych instytucji szkoleniowych dla wyższych funkcjonariuszy stanowią Zarząd CEPOL.
W przypadku gdy jest kilku dyrektorów z jednego Państwa Członkowskiego, stanowią oni wspólnie delegację.
2.
Na czele zarządu stoi dyrektor krajowej instytucji szkoleniowej z Państwa Członkowskiego, które sprawuje Prezydencję.
Zarząd spotyka się przynajmniej raz w trakcie trwania Prezydencji.
Ustala on regulamin w drodze jednomyślnej decyzji.
3.
Każda delegacja ma jeden głos w zarządzie.
Przedstawiciele Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, Komisji oraz Europolu są zapraszani do udziału w posiedzeniach jako obserwatorzy bez prawa głosu.
Członkom zarządu mogą towarzyszyć eksperci.
Artykuł 3
1.
Zarząd podejmuje decyzje w sprawie rocznego programu stałego kształcenia (treść nauczania, rodzaj, ilość oraz długość środków szkoleniowych, które zostaną wdrożone).
Gdzie to stosowne, przyjmie dodatkowe programy i inicjatywy.
2.
Zarząd przygotowuje roczne sprawozdanie z działalności CEPOL.
3.
Decyzje zarządu określone w ust. 1 i 2 przyjmowane są jednomyślnie, a następnie przekazywane Radzie, która przyjmuje je do wiadomości i akceptuje.
Zarząd bierze pod uwagę wszelkie komentarze poczynione przez Radę.
Roczny raport z działań CEPOL przekazywany jest w celach informacyjnych do Parlamentu Europejskiego oraz Komisji.
Artykuł 4
1.
Zarząd ustanawia stały sekretariat, którego celem jest wspieranie CEPOL w zadaniach administracyjnych niezbędnych do jego działania i wykonania rocznego programu oraz, gdzie stosowne, dodatkowych programów i inicjatyw.
Stały sekretariat może być ustanowiony w ramach jednej z krajowych akademii policyjnych.
Rada decyduje o lokalizacji stałego sekretariatu.
2.
Sekretariatem kieruje dyrektor administracyjny mianowany przez zarząd na okres trzyletni.
3.
Wszystkie decyzje zarządu dotyczące sekretariatu są podejmowane jednomyślnie.
Artykuł 5
1.
Budżet CEPOL jest zarządzany przez sekretariat na podstawie rozporządzenia finansowego.
2.
Koszty wdrażania środków w rocznym programie, określonym w art. 3 wraz z kosztami administracyjnymi CEPOL, są ponoszone wspólnie przez Państwa Członkowskie.
W tym celu roczny udział Państwa Członkowskiego ustalany jest na podstawie produktu krajowego brutto (PKB) zgodnie ze skalą wykorzystywaną do określania części PKB w zasobach własnych dla finansowania ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Każdego roku PKB z roku poprzedniego jest uwzględniany jako podstawa odniesienia w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego.
3.
Rozporządzenie finansowe CEPOL oraz roczny budżet są przygotowywane przez Zarząd działający jednomyślnie oraz przedstawiane do zatwierdzenia przez rządy Państw Członkowskich zebrane w Radzie.
4.
Następujące wydatki są finansowane z budżetu CEPOL:
a) przygotowanie, wykonanie oraz ocena rocznego programu;
b) honoraria dla wykładowców z zewnątrz;
c) wydatki związane z podróżami członków zarządu uczestniczących w posiedzeniach zarządu, obejmujące dwóch członków na Państwo Członkowskie;
d) ogólne koszty operacyjne sekretariatu, z wyjątkiem wynagrodzeń jego członków;
e) koszty wszelkich innych inicjatyw przyjętych przez zarząd lub podjętych przez dyrektora administracyjnego zgodnie z rozporządzeniem finansowym;
f) zwrot, odnośnie do wkładu Państw Członkowskich, kosztów Państw Członkowskich/Państwa Członkowskiego płacących wynagrodzenia członkom sekretariatu.
5.
Bez uszczerbku dla wniosków Państw Członkowskich oraz działając zgodnie z instrukcjami zarządu, sekretariat może przedstawiać Komisji projekty lub programy szkoleniowe w celu współfinansowania, które znajdują się w obszarze właściwości programów budżetowych administrowanych przez Komisję.
TYTUŁ II
Cele i zadania
Artykuł 6
1.
Celem CEPOL jest udzielanie pomocy w szkoleniu wyższych funkcjonariuszy policji Państw Członkowskich poprzez optymalizację współpracy między poszczególnymi instytucjami wchodzącymi w skład CEPOL.
Wspiera ono i rozwija europejskie podejście do głównych problemów stojących przed Państwami Członkowskimi w walce z przestępczością, w zapobieganiu przestępczości oraz utrzymaniu prawa i porządku oraz bezpieczeństwa publicznego, w szczególności w wymiarze transgranicznym tych problemów.
2.
Ustala się następujący zakres działań CEPOL:
a) podnoszenie poziomu wiedzy o krajowych systemach i strukturach policyjnych w innych Państwach Członkowskich, o Europolu oraz o transgranicznej współpracy policyjnej w obrębie Unii Europejskiej;
b) umacnianie wiedzy o międzynarodowych instrumentach, w szczególności o tych, które istnieją na poziomie Unii Europejskiej w dziedzinie współpracy na rzecz zwalczania przestępstw;
c) zapewnienie właściwego szkolenia w odniesieniu do standardów demokracji, ze szczególnym uwzględnieniem prawa do obrony;
d) zachęcanie do współpracy między CEPOL a innymi policyjnymi instytucjami szkoleniowymi.
3.
CEPOL udostępnia również swoją infrastrukturę wyższym funkcjonariuszom policji z państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej, z którymi prowadzi ona negocjacje w sprawie przystąpienia, jak również z Islandii i Norwegii.
Artykuł 7
W celu realizacji tych celów CEPOL może, w szczególności, podjąć następujące działania:
a) zapewnić szkolenia, oparte na wspólnych standardach, dla wyższych funkcjonariuszy oficerów policji;
b) uczestniczyć w przygotowaniu zharmonizowanych programów szkolenia funkcjonariuszy policyjnych średniego szczebla, operacyjnych funkcjonariuszy policyjnych średniego szczebla oraz operacyjnych oficerów policyjnych w dziedzinie współpracy transgranicznej między siłami policyjnymi w Europie oraz pomagać w ustalaniu właściwych zaawansowanych programów szkoleniowych;
c) zapewnić specjalistyczne szkolenia dla funkcjonariuszy policyjnych odgrywających kluczową rolę w zwalczaniu przestępstw transgranicznych, w szczególności poświęconych przestępczości zorganizowanej;
d) rozwijać i zapewniać szkolenia dla instruktorów;
e) rozpowszechniać najlepszą praktykę oraz wyniki badań;
f) rozwijać i zapewniać szkolenia, których celem jest przygotowanie sił policyjnych Unii Europejskiej do udziału w zarządzaniu kryzysami bez udziału sił wojskowych;
g) rozwijać i zapewniać szkolenia, których celem jest szkolenie władz policyjnych z państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej, włączając w to oficerów policyjnych o kluczowym znaczeniu;
h) ułatwiać odpowiednie wymiany i delegacje służbowe funkcjonariuszy policji w zakresie szkoleń;
i) rozwijać sieć elektroniczną w celu zapewnienia wsparcie dla realizowanych przez CEPOL obowiązków zapewniając, że wszystkie niezbędne środki bezpieczeństwa zostały zastosowane;
j) umożliwić wyższym funkcjonariuszom policji z Państw Członkowskich zdobycie odpowiednich umiejętności językowych.
TYTUŁ III
Inne przepisy
Artykuł 8
CEPOL rozpatruje, dla każdego przypadku oddzielnie, możliwość przyjmowania urzędników z instytucji europejskich oraz innych organów Unii Europejskiej.
CEPOL może współpracować z krajowymi instytucjami szkolenia policji państw, które nie są członkami Unii Europejskiej.
W szczególności ustanawia stosunki z krajowymi instytucjami państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej, z którymi prowadzi ona negocjacje w sprawie przystąpienia, jak również tymi z Islandii i Norwegii.
CEPOL współpracuje również z odpowiednimi jednostkami szkolącymi w Europie, takimi jak Nordic Baltic Police Academy (NBPA) i Mitteleuropäische Polizeiakademie (MEPA).
Artykuł 9
Najpóźniej w trzecim roku po wejściu w życie niniejszej decyzji zarząd przedstawi Radzie sprawozdanie o działaniu i przyszłości sieci zgodnie z konkluzjami ze szczytu Rady Europejskiej z Tampere. Artykuł 10
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2000 r.
w sprawie realizacji programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus — Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001-2005)
(2000/821/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od dnia 6 do dnia 8 kwietnia 1998 r. Komisja, we współpracy z urzędującą Prezydencją, zorganizowała w Birmingham europejską konferencję audiowizualną zatytułowaną "Wyzwania i możliwości ery cyfrowej".
Ten proces konsultacji ujawnił zapotrzebowanie na rozszerzony program wsparcia dla europejskiego przemysłu audiowizualnego, w szczególności w dziedzinie rozwoju, rozpowszechniania i promocji europejskich utworów audiowizualnych.
Co więcej, w epoce cyfrowej działalność na polu audiowizualnym przyczynia się również do tworzenia nowych miejsc pracy, szczególnie w produkcji i upowszechnianiu treści audiowizualnych.
(2) Zatwierdzając wyniki Europejskiej Konferencji Audiowizualnej w Birmingham w dniu 28 maja 1998 r., Rada podkreśliła celowość wspierania rozwoju silnego i konkurencyjnego europejskiego przemysłu programów audiowizualnych, ze szczególnym uwzględnieniem różnorodności kulturowej Europy oraz specyficznych warunków panujących na obszarach, do których dostęp jest utrudniony ze względów językowych.
(3) Sprawozdanie Grupy Wysokiego Szczebla ds. polityki audiowizualnej z dnia 26 października 1998 r. zatytułowane "Era cyfrowa: europejska polityka audiowizualna" uznaje potrzebę wzmocnienia środków wsparcia na rzecz przemysłu kinematograficznego i audiowizualnego, w szczególności poprzez wspomaganie programu MEDIA zasobami proporcjonalnymi do rozmiarów i wagi strategicznej tego przemysłu.
(4) Wyzwania produkcji, rozpowszechniania i dostępności europejskich treści audiowizualnych były głównymi tematami dyskutowanymi na Forum Polityki Audiowizualnej zatytułowanym "Treści europejskie na cyfrowe tysiąclecie" zorganizowanego w Helsinkach dnia 10 i dnia 11 września 1999 r. przez urzędującą Prezydencję, we współpracy z Komisją.
(5) W komunikacie Komisji skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady Ministrów zatytułowanym "Polityka audiowizualna: kolejne kroki" Komisja uznaje potrzebę zwiększonego wsparcia publicznego, w szczególności na poziomie wspólnotowym, w celu wzmocnienia konkurencyjności europejskiego przemysłu audiowizualnego.
(6) Zielona Księga w sprawie "zbliżania sektorów telekomunikacji, mediów i technologii informacyjnychl, oraz implikacji dla ustanowienia rozporządzenia" podkreśla ryzyko związane z brakiem treści o dobrej jakości na rynku telewizji cyfrowej i analogowej.
(7) Publiczne konsultacje Komisji w sprawie Zielonej Księgi podkreśliły potrzebę uchwalenia ram ustanawiających podstawy rozpowszechniania i promocji europejskich treści audiowizualnych dla mediów tradycyjnych i nowych w środowisku cyfrowym.
(8) W swoich konkluzjach dotyczących wyników konsultacji publicznych w sprawie Zielonej Księgi [1] z dnia 27 września 1999 r. Rada wezwała Komisję do uwzględnienia tych rezultatów przy sporządzaniu propozycji środków służących wzmocnieniu europejskiego przemysłu audiowizualnego, łącznie z przemysłem multimedialnym.
(9) W swoim komunikacie z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie "Zasad i wytycznych dla wspólnotowej polityki audiowizualnej w erze cyfrowej", Komisja określiła jej priorytety w sektorze audiowizualnym na okres od 2000 do 2005 r.
(10) Komisja zrealizowała "Program działania wspierający rozwój europejskiego przemysłu audiowizualnego (MEDIA) (1991-1995 r.)", przyjęty decyzją Rady 90/685/EWG [2], który obejmował w szczególności środki zmierzające do wspierania rozwoju i rozpowszechniania europejskich utworów audiowizualnych.
(11) Oprócz Zielonej Księgi zatytułowanej "Opcje strategii wzmocnienia europejskiego przemysłu programów w kontekście polityki audiowizualnej Unii Europejskiej", Komisja przedłożyła, w listopadzie 1995 r., propozycję decyzji Rady ustanawiającej Europejski Fundusz Gwarancyjny w celu wspierania produkcji kinowej i telewizyjnej [3], w sprawie której Parlament Europejski wydał przychylną opinię w dniu 22 października 1996 r. [4]
(12) Wspólnotowa strategia rozwoju i wzmocnienia europejskiego przemysłu audiowizualnego została potwierdzona w ramach Programu MEDIA II (1996-2000 r.), przyjętego decyzją Rady 95/563/WE [5] oraz decyzją Rady 95/564/WE [6].
Właściwym jest, na podstawie doświadczeń nabytych w Programie, zapewnić jego rozszerzenie, uwzględniając uzyskane rezultaty.
(13) W swoim sprawozdaniu na temat wyników uzyskanych w ramach programu MEDIA II (1996-2000 r.), obejmującym okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 30 czerwca 1998 r., Komisja stwierdza, że program jest zgodny z zasadą subsydiarności pomocy wspólnotowej w stosunku do pomocy krajowej, ponieważ obszary, które wspiera MEDIA II, uzupełniają obszary tradycyjnie wspierane przez krajowe mechanizmy wsparcia.
(14) Należy brać pod uwagę aspekty kulturalne sektora audiowizualnego zgodnie z art. 151 ust. 4 Traktatu.
(15) Zgodnie z mandatem negocjacyjnym przyznanym Komisji przez Radę, Unia powinna zagwarantować, że podczas zbliżających się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO), podobnie jak podczas Rundy Urugwajskiej, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie utrzymają możliwość zachowania swoich polityk kulturalnych i audiowizualnych oraz rozwiną zdolność ich określania i realizacji w celu zachowania swojej różnorodności kulturowej.
(16) Parlament Europejski, przyjmując takie samo podejście w swojej uchwale z dnia 18 listopada 1999 r., uznał szczególną rolę europejskiego sektora audiowizualnego w podtrzymywaniu pluralizmu kulturowego, zdrowej gospodarki i wolności słowa, potwierdził swoje zobowiązania dotyczące swobody działania w sferze polityki audiowizualnej uzyskane w trakcie Rundy Urugwajskiej, oraz przyjął pogląd, że postanowienia Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS) w zakresie usług kulturalnych, w szczególności w sektorze audiowizualnym, nie powinny zagrozić różnorodności kulturowej i autonomii Umawiających się Stron WTO.
(17) Aby podnieść wartość dodaną środków wspólnotowych, należy zapewnić komplementarność między środkami podejmowanymi na poziomie wspólnotowym i krajowymi formami wsparcia.
(18) Konieczne jest ustanowienie spójności między niniejszą decyzją a działaniem Komisji w sprawie krajowych środków wspierających sektor audiowizualny, w szczególności w interesie zachowania różnorodności kulturowej w Europie, poprzez stworzenie możliwości dla rozwoju polityki krajowej stosownie do potencjału produkcji w Państwach Członkowskich.
Ponadto wsparcie wspólnotowe można łączyć z każdym innym rodzajem wsparcia publicznego.
(19) Powstanie europejskiego rynku audiowizualnego wymusza powstawanie i produkcję utworów europejskich, tj. powstających w Państwach Członkowskich, jak również utworów pochodzących z europejskich państw trzecich uczestniczących w programie MEDIA Plus, lub posiadających ramy współpracy spełniające warunki określone w dyrektywie Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [7].
(20) W ciągu następnych kilku lat rewolucja cyfrowa sprawi, że europejskie prace audiowizualne staną się łatwiej dostępne dzięki nowym sposobom przekazywania treści audiowizualnych, a także staną się szerzej dostępne poza krajem pochodzenia.
(21) Konkurencyjność przemysłu programów audiowizualnych zależy od stosowania nowych technologii na etapie przygotowania programu, produkcji i rozpowszechniania.
Z tego względu odpowiednim posunięciem jest zapewnienie właściwej i skutecznej koordynacji ze środkami podejmowanymi w dziedzinie nowych technologii, w szczególności z Piątym Programem Ramowym Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i działań pokazowych (1998-2002 r.), przyjętym decyzją nr 182/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8], przyszłym Szóstym Programem Ramowym oraz z nowymi możliwościami dla produkcji wielojęzycznej w celu wspierania spójności ze środkami podjętymi zgodnie z tymi programami, skupiając się w szczególności na potrzebach i potencjale małych i średnich przedsiębiorstw działających na rynku audiowizualnym.
(22) W celu wspierania europejskich projektów audiowizualnych, Komisja zbada możliwość dodatkowego finansowania w ramach instrumentów wspólnotowych, szczególnie w ramach "e-Europa" oraz inicjatyw wynikających z Rady Europejskiej ze szczytu w Lizbonie, takich jak Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI) i ramowe programy badawcze.
Profesjonaliści w sektorze audiowizualnym powinni zostać informowani o różnych uzgodnieniach dotyczących wsparcia dostępnych dla nich w ramach Unii Europejskiej.
(23) Zgodnie z wnioskami Rady Europejskiej ze szczytu w Lizbonie, Rada oraz Komisja mają do końca 2000 r. złożyć sprawozdanie z trwającego obecnie przeglądu instrumentów finansowych EBI i EFI w celu przekierowania finansowania ku nowo otwieranym przedsiębiorstwom, firmom produkującym nowoczesne technologie i mikroprzedsiębiorstwom, jak również inicjatyw z kapitałem ryzyka i uzgodnień gwarancyjnych proponowanych przez EBI oraz EFI.
W związku z tym należy zwrócić szczególną uwagę na przemysł audiowizualny, aby poprawić jego dostęp do rynków kapitałowych i podnieść jego konkurencyjność.
(24) W swoim sprawozdaniu skierowanym do Rady Europejskiej, zatytułowanym "Możliwości zatrudnienia w społeczeństwie informacyjnym", Komisja odniosła się do znacznego potencjału w tworzeniu miejsc pracy oferowanego przez nowe usługi audiowizualne.
(25) W swoim komunikacie w sprawie polityki Wspólnoty we wspieraniu zatrudnienia, Komisja uznała pozytywny wpływ programu MEDIA II na zatrudnienie w sektorze audiowizualnym.
(26) W związku z tym należy ułatwić rozwój inwestycji w europejski przemysł audiowizualny i zachęcać Państwa Członkowskie do wspierania tworzenia miejsc pracy w tym przemyśle na różne sposoby.
(27) Program MEDIA Plus powinien pozwolić na stworzenie środowiska sprzyjającego umiejętnościom przedsiębiorczym i inwestycjom w celu zapewnienia europejskiemu sektorowi audiowizualnemu miejsca w gospodarce światowej i efektywnej promocji różnorodności kulturowej.
(28) Wkład, jaki małe i średnie przedsiębiorstwa mogą wnieść w rozwój sektora audiowizualnego, powinien zostać dobrze wykorzystany.
(29) Istnieje potrzeba poprawy warunków rozpowszechniania i promocji europejskich prac kinematograficznych na rynkach europejskich i międzynarodowych.
Należy również zachęcać do współpracy międzynarodowych i krajowych dystrybutorów, właścicieli kin i producentów, należy zachęcać dystrybutorów do nawiązywania kontaktów, w szczególności należy zachęcać do współpracy małe i średnie przedsiębiorstwa i należy udzielić wsparcia zbiorowym działaniom promującym wspólne inicjatywy programowania na poziomie europejskim.
(30) Istnieje potrzeba poprawy perspektyw dla nadawania w telewizji prac europejskich na rynkach europejskich i międzynarodowych.
Biorąc pod uwagę wiodącą rolę, jaką mogą odgrywać kanały telewizyjne w upowszechnianiu prac europejskich oraz niedostateczną ilość czasu poświęcaną obecnie na takie prace w planowaniu swoich programów, ważne jest, by europejskie instytucje telewizyjne (określone w art. 2 dyrektywy 89/552/EWG), sprzyjały nadawaniu programów na skalę europejską poprzez zakup prac wyprodukowanych w innych Państwach Członkowskich.
(31) Istnieje potrzeba ułatwienia dostępu do rynku dla europejskich przedsiębiorstw produkcyjnych i dystrybucyjnych oraz promowania zarówno prac jak i przedsiębiorstw europejskich w sektorze audiowizualnym.
(32) Należy poprawić publiczny dostęp do europejskiego dziedzictwa audiowizualnego, w szczególności poprzez jego cyfryzację i tworzenie sieci na poziomie europejskim.
(33) Należy zachęcać europejskich posiadaczy treści do ujęcia w formie cyfrowej swoich katalogów, łącznie z archiwami i dziedzictwem kinematograficznym, i udostępniania ich w ramach sieci.
(34) Wspieranie rozwoju, rozpowszechniania i promocji powinno uwzględniać cele strukturalne, takie jak rozwój potencjału w krajach lub regionach o niskiej zdolności produkcji audiowizualnej i/lub obszarach, do których dostęp jest utrudniony ze względów językowych lub geograficznych i/lub rozwój niezależnego europejskiego sektora produkcji, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw.
(35) Państwa stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej, jak również Cypr, Malta, Turcja oraz te Kraje EFTA, które są stronami Porozumienia EOG, są uznawane za potencjalnych uczestników programów wspólnotowych na podstawie dodatkowych środków przyznanych i zgodnie z procedurami do ustalenia z owymi krajami.
(36) Inne państwa europejskie, które są stronami w Konwencji Europejskiej o telewizji ponadgranicznej stanowią integralną część europejskiego obszaru audiowizualnego i w związku z tym powinno się im umożliwić uczestnictwo w tym Programie na podstawie dodatkowych środków przyznanych, zgodnie z procedurami do ustanowienia w porozumieniach między zainteresowanymi stronami.
Państwa te powinny mieć możliwość, jeśli wyrażą takie życzenie, i mając na uwadze względy budżetowe lub priorytety swoich przemysłów audiowizualnych, uczestniczenia w programie i korzystania z bardziej ograniczonej formuły współpracy, na podstawie dodatkowych środków przyznanych oraz szczegółowych uzgodnień do ustalenia między zainteresowanymi stronami.
(37) Otwarcie Programu na europejskie państwa trzecie podlega uprzedniemu zbadaniu zgodności ich ustawodawstwa krajowego z dorobkiem wspólnotowym, w szczególności z dyrektywą Rady 89/552/EWG.
(38) Współpraca z państwami trzecimi spoza Europy, rozwijana w oparciu o wzajemne i zrównoważone interesy, może umożliwić europejskiemu przemysłowi audiowizualnemu uzyskanie wartości dodanej w kategoriach promocji, dostępu do rynku, rozpowszechniania, upowszechniania i wykorzystywania prac europejskich w tych państwach.
Objęcie programem państw trzecich podniesie świadomość różnorodności kulturowej Europy oraz będzie wspierało upowszechnianie wspólnych wartości demokratycznych.
Taką współpracę należy rozwijać w oparciu o dodatkowe środki przyznane oraz szczegółowe uzgodnienia do ustalenia w porozumieniach zawieranych z zainteresowanymi stronami.
(39) Referencyjna kwota finansowa, w rozumieniu pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [9] jest włączona do niniejszej decyzji na całkowity okres trwania programu, bez uszczerbku dla kompetencji władzy budżetowej określonej w Traktacie.
(40) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury stosowania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanowienie Programu i jego cele
1.
Niniejszym ustanowiony zostaje program, (zwany dalej "Programem"), w celu zachęcenia do rozwoju, rozpowszechniania i promocji europejskich utworów audiowizualnych w ramach i poza Wspólnotą, trwający od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w celu wzmocnienia europejskiego przemysłu audiowizualnego.
2.
Ustala się następujące cele Programu:
a) poprawa konkurencyjności europejskiego sektora audiowizualnego — łącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami — na rynkach europejskich i międzynarodowych, poprzez wspieranie rozwoju, rozpowszechniania i promocji europejskich utworów audiowizualnych, z uwzględnieniem rozwoju nowych technologii;
b) wzmocnienie sektorów pomagających w poprawie transnarodowego przepływu prac europejskich;
c) poszanowanie i promowanie różnorodności kulturowej i językowej w Europie;
d) umacnianie europejskiego dziedzictwa audiowizualnego, w szczególności poprzez stosowanie form cyfrowych i tworzenie sieci;
e) rozwój sektora audiowizualnego w krajach lub regionach o niskiej zdolności produkcji audiowizualnej i/lub w obszarach, do których dostęp jest utrudniony ze względów językowych lub geograficznych, oraz wzmocnienie tworzenia sieci i transnarodowej współpracy między małymi i średnimi przedsiębiorstwami;
f) upowszechnianie nowych rodzajów treści audiowizualnych z użyciem nowych technologii.
Cele te realizuje się zgodnie z szczegółowymi rozwiązaniami określonymi w Załączniku.
Artykuł 2
Szczegółowe cele Programu w dziedzinie rozwoju projektów
W dziedzinie rozwoju projektów ustala się następujące cele szczegółowe Programu:
a) promowanie, przez zapewnienie wsparcia finansowego, rozwoju projektów produkcji (dramatów dla kin lub telewizji, twórczych programów dokumentalnych, filmów animowanych dla telewizji lub kin, prac wykorzystujących dziedzictwo audiowizualne i kinematograficzne) przedłożonych przez niezależne przedsiębiorstwa, w szczególności małe i średnie oraz ukierunkowanych na rynki europejskie i międzynarodowe;
b) promowanie, przez zapewnienie wsparcia finansowego, rozwoju projektów produkcji wykorzystujących nowe technologie tworzenia, produkcji i upowszechniania.
Artykuł 3
Szczegółowe cele Programu w dziedzinie dystrybucji i upowszechniania
W dziedzinie dystrybucji i upowszechniania ustala się następujące cele szczegółowe Programu:
a) wzmocnienie europejskiego sektora dystrybucji kinowej poprzez zachęcanie dystrybutorów do inwestowania w produkcję, nabywanie, sprzedaż i promocję praw do dystrybucji oraz promocję zagranicznych europejskich filmów kinowych;
b) ustanowienie szerszej skali transnarodowego upowszechniania zagranicznych filmów europejskich na rynkach europejskich i międzynarodowych poprzez inicjatywy pobudzające ich dystrybucję i wyświetlanie w kinach, między innymi poprzez wspieranie skoordynowanych strategii marketingowych;
c) wzmocnienie sektora dystrybucji prac europejskich na nośnikach przeznaczonych do użytku prywatnego poprzez zachęcanie dystrybutorów do inwestowania w technologię cyfrową oraz w promocję zagranicznych filmów europejskich;
d) wspieranie przepływu, we Wspólnocie i poza nią, europejskich programów telewizyjnych produkowanych przez niezależne firmy poprzez zachęcanie do współpracy między instytucjami telewizyjnymi z jednej strony a niezależnymi europejskimi dystrybutorami z drugiej strony;
e) zachęcanie do tworzenia katalogów prac europejskich w postaci cyfrowej przeznaczonych do wykorzystania w nowych środkach przekazu;
f) wspieranie różnorodności językowej europejskich utworów audiowizualnych i kinematograficznych.
Artykuł 4
Szczegółowe cele Programu w dziedzinie promocji i dostępu do rynku
W dziedzinie promocji i dostępu do rynku Program będzie dążył do:
a) ułatwienia oraz wspierania promocji i przepływu europejskich utworów audiowizualnych i kinematograficznych na pokazach branżowych, targach i festiwalach audiowizualnych w Europie i na całym świecie, na tyle na ile takie wydarzenia mogą odegrać ważną rolę w promocji prac europejskich oraz w nawiązywaniu kontaktów między profesjonalistami;
b) zachęcenia do nawiązywania kontaktów między europejskimi podmiotami gospodarczymi, poprzez wspieranie wspólnych działań podejmowanych na rynkach europejskich i międzynarodowych przez krajowe publiczne lub prywatne organa promocji.
Artykuł 5
Przepisy finansowe
1.
Beneficjenci wsparcia wspólnotowego zapewniają znaczącą część finansowania, które może obejmować finansowanie z innych funduszy publicznych.
Finansowanie wspólnotowe nie przekracza 50 % kosztów dofinansowanej działalności.
Jednakże w przypadkach wyraźnie przewidzianych w Załączniku, proporcja ta może sięgać nawet 60 % kosztów dofinansowanej działalności.
2.
Referencyjna kwota finansowania na realizację Programu w okresie wymienionym w art. 1 ust. 1 wynosi 350 milionów EUR Podział tej kwoty ze wskazaniem na poszczególne cele między sektory jest wymieniony w Załączniku sekcja 1.5.
Roczne środki przyznane zatwierdza władza budżetowa w granicach Perspektywy finansowej.
3.
Bez uszczerbku dla porozumień i konwencji, w których Wspólnota jest Umawiającą się Stroną, przedsiębiorstwa korzystające z Programu musza być własnością i pozostać własnością, bezpośrednio lub przez większościowy udział kapitałowy, Państw Członkowskich i/lub obywateli Państw Członkowskich.
Artykuł 6
Wsparcie finansowe
Wsparcie finansowe w ramach Programu może być przyznane w postaci warunkowo zwrotnej zaliczki lub dotacji, określonych w Załączniku.
Zwroty w ramach Programu, wraz ze zwrotami z działalności prowadzonej w ramach programu MEDIA (1991-1995 r.) i programu MEDIA II (1996-2000 r.), przeznacza się na potrzeby Programu MEDIA Plus.
Artykuł 7
Wykonanie niniejszej decyzji
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, dotyczące spraw wymienionych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 8 ust. 2:
a) ogólne wytyczne dla wszystkich środków opisanych w Załączniku;
b) treść zaproszeń do składania propozycji, definicje kryteriów i procedur selekcji projektów;
c) pytania dotyczące rocznego wykazu środków finansowych Programu z podziałem na poszczególne cele, łącznie z podziałem na środki w sektorze rozwoju projektów, promocji i dystrybucji;
d) uzgodnienia dotyczące monitorowania i oceny;
e) wszelkie propozycje przydzielania funduszy wspólnotowych powyżej 200000 EUR w przypadku produkcji, lub 300000 EUR w przypadku dystrybucji, oraz 200000 EUR na beneficjenta i w wymiarze rocznym w przypadku promocji.
Progi te mogą zostać poddane przeglądowi przez Komitet w oparciu o nabyte doświadczenia;
f) wybór projektów pilotażowych przewidzianych w art. 10.
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji dotyczące wszystkich pozostałych spraw przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą wymienioną w art. 8 ust. 3.
Niniejsza procedura obowiązuje również w stosunku dostatecznego wyboru biur pomocy technicznej.
3.
Pomoc techniczna jest regulowana przepisami przyjętymi w zastosowaniu rozporządzenia finansowego.
4.
Komisja regularnie i w uzgodnionym terminie informuje Parlament Europejski i Radę o wykonywaniu niniejszej decyzji, w szczególności o wykorzystaniu dostępnych środków finansowych.
Artykuł 8
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspiera Komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE określa się na dwa miesiące.
3.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 9
Spójność i komplementarność
1.
Podczas realizacji Programu, Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia ogólną spójność i komplementarność z innymi politykami, programami i działaniami Wspólnoty, które wpływają na sektor audiowizualny.
2.
Komisja zapewni istnienie efektywnych powiązań między tym Programem oraz programami i działaniami w sektorze audiowizualnym, realizowanymi w ramach współpracy Wspólnoty z państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 10
Projekty pilotażowe
1. Projekty pilotażowe są realizowane przez czas trwania Programu w celu poprawy dostępu do europejskich treści audiowizualnych oraz wykorzystania nowych i innowacyjnych technologii, łącznie z ujęciem w formie cyfrowej i nowymi metodami upowszechniania.
2.
Przy dokonywaniu selekcji projektów pilotażowych, które będą realizowane, Komisji doradzają grupy ds. konsultacji technicznej złożone z biegłych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie.
Wykaz potencjalnych projektów jest regularnie składany do Komitetu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 2.
Artykuł 11
Otwarcie Programu na państwa trzecie
1.
Program jest otwarty na uczestnictwo państw stowarzyszonych Europy Środkowej i Wschodniej zgodnie z warunkami ustanowionymi w Układach o Stowarzyszeniu lub protokołach dodatkowych do Układów, dotyczących uczestnictwa w programach wspólnotowych zawartych, lub mających zostać zawarte, z tymi krajami.
2.
Program jest otwarty na uczestnictwo Cypru, Malty, Turcji i tych Krajów EFTA, które są członkami Porozumienia EOG, na podstawie dodatkowych środków przyznanych, zgodnie z procedurami do uzgodnienia z tymi krajami.
3.
Program jest otwarty na uczestnictwo krajów, które są stronami Konwencji Rady Europy o telewizji ponadgranicznej innych niż te określone w ust. 1 i 2, na podstawie dodatkowych środków przyznanych, zgodnie z warunkami do ustalenia w porozumieniach zawieranych między zainteresowanymi stronami.
4.
Otwarcie Programu na europejskie państwa trzecie, określone w ust. 1, 2 i 3, podlega uprzedniemu badaniu pod kątem zgodności ich ustawodawstwa krajowego z dorobkiem wspólnotowym, włączając art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 89/552/EWG.
5.
Program jest także otwarty na współpracę z innymi państwami trzecimi w oparciu o dodatkowe środki przyznane oraz szczegółowe uzgodnienia, łącznie z dzieleniem kosztów według uzgodnionych procedur, ustalanych w porozumieniach między zainteresowanymi stronami.
Europejskie państwa trzecie, określone w ust. 3, które nie wyrażają chęci pełnego uczestniczenia w Programie, mogą kwalifikować się do współpracy w ramach Programu zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym ustępie.
Artykuł 12
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja gwarantuje, że środki podjęte na podstawie niniejszej decyzji podlegają uprzedniemu oszacowaniu oraz, w następnej kolejności, monitorowaniu i ocenie. Komisja zapewnia dostępność programu i przejrzystość jego realizacji.
2.
Po ukończeniu projektów Komisja ocenia sposób, w jaki zostały przeprowadzone oraz wpływ ich realizacji, aby orzec, czy pierwotne cele zostały osiągnięte.
3.
Po upływie dwóch lat od rozpoczęcia realizacji Programu i po przedstawieniu sprawy przed Komitetem ds. mediów, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie oceniające wpływ i skuteczność Programu na podstawie uzyskanych wyników.
Do sprawozdania dołączone są, w razie potrzeby, wszelkie propozycje poprawek.
4.
Po zakończeniu Programu Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu szczegółowe sprawozdanie na temat realizacji i wyników Programu.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia 1 stycznia 2001 r.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 2000 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zmiany protokołów rolnych do Układu o Stowarzyszeniu między WE a Tunezją
(2000/822/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133, wraz z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) artykuł 16 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską z drugiej strony [1], obowiązującego od dnia 1 marca 1998 r., stanowi, że Wspólnota i Tunezja mają stopniowo liberalizować wzajemną wymianę handlową w dziedzinie produktów rolnych i rybołówstwa.
(2) artikuł 18 Układu Eurośródziemnomorskiego przewiduje, że od dnia 1 stycznia 2000 r. Wspólnota i Republika Tunezyjska mają dokonywać oceny sytuacji w celu określenia środków liberalizacyjnych, które zostaną zastosowane przez Umawiające się Strony z dniem 1 stycznia 2001 r.
(3) Wspólnota i Republika Tunezyjska uzgodniły, że zmienią protokoły nr 1 i 3 do Układu w drodze Porozumienia w formie wymiany listów.
Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone.
(4) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty niniejszym zatwierdza się Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą a Republiką Tunezyjską dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zmiany Protokołów Rolnych do Układu o Stowarzyszeniu między WE a Tunezją.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Zbóż ustanowiony na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [3] lub, w razie potrzeby, komitety ustanowione na podstawie odpowiednich przepisów innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków lub Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4].
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja NR 1031/2000/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 13 kwietnia 2000 r.
ustanawiająca wspólnotowy program działań "Młodzież"
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4], na podstawie jednolitego tekstu zatwierdzonego w dniu 9 marca 2000 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską stanowi, że działania Wspólnoty przyczyniają się między innymi do podniesienia poziomu kształcenia i szkolenia.
Postanowienie to zostało ze stanowczością powtórzone w Traktacie Amsterdamskim, podpisanym w dniu 2 października 1997 r., w którym stwierdza się, że zadaniem Wspólnoty jest również promowanie oraz zapewnienie swoim narodom jak najwyższego poziomu wiedzy poprzez szeroki dostęp do kształcenia oraz ciągłą aktualizację wiedzy.
(2) Decyzją nr 818/95/WE z dnia 14 marca 1995 r. przyjmującą trzeci etap programu "Młodzież dla Europy" [5] Parlament Europejski i Rada ustanowiły program działań dotyczący współpracy młodzieżowej.
Za właściwe uznaje się prowadzenie i wzmacnianie współpracy oraz wspólnotowych działań w tym zakresie na podstawie doświadczenia nabytego podczas realizacji tego programu.
(3) Nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej w sprawie zatrudnienia, które odbyło się w Luksemburgu w dniach 20-21 listopada 1997 r., przyjęło skoordynowaną strategię zatrudnienia, w której ustawiczne kształcenie i szkolenie odgrywa zasadniczą rolę w realizacji wytycznych określonych w uchwale Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. [6] dotyczących polityk zatrudnienia Państw Członkowskich, które mają zwiększyć możliwości zatrudnienia, rozwinąć umiejętność adaptacji i kulturę przedsiębiorczości oraz promować równe szanse.
(4) W komunikacie "Ku Europie wiedzy" Komisja przedstawiła wytyczne dotyczące tworzenia otwartego i dynamicznego obszaru kształcenia europejskiego, umożliwiające osiągnięcie celu ustawicznego kształcenia i szkolenia.
(5) W Białej Księdze zatytułowanej "Nauczanie i uczenie się — ku uczącemu się społeczeństwu" Komisja stwierdziła, że powstanie "uczącego się społeczeństwa" wymaga działań zachęcających do zdobywania nowej wiedzy, a tym samym zapewniających motywację do uczenia się przy każdej sposobności. W Zielonej Księdze zatytułowanej "Kształcenie, szkolenie, badania: przeszkody w mobilności ponadnarodowej" Komisja podkreśliła wynikające z mobilności korzyści dla ludzi i dla konkurencyjności w Unii Europejskiej.
(6) Istnieje potrzeba promowania aktywnej postawy obywatelskiej, wzmocnienia powiązań między działaniami prowadzonymi stosownie do niniejszego programu oraz wzmożenia walki o poszanowanie praw człowieka oraz walki z wszelkimi formami alienacji, w tym rasizmem i ksenofobią.
Szczególną uwagę należy poświęcić eliminacji dyskryminacji oraz promowaniu równych szans dla kobiet i mężczyzn.
(7) Akcje niniejszego programu powinny docierać do ogółu młodych ludzi, nie tylko tych, którzy rozpoczęli działalność i/lub należą już do organizacji młodzieżowych.
W związku z tym Komisja i Państwa Członkowskie powinny zobowiązać się do zapewnienia odpowiedniego przepływu informacji oraz właściwego upowszechniania wiedzy o tych akcjach.
(8) Niniejsza decyzja ustanawia wspólnotowe ramy działań, mających przyczynić się do rozwoju ponadnarodowego wolontariatu. Państwa Członkowskie powinny zabiegać o przyjęcie odpowiednich i skoordynowanych środków, aby usunąć prawne i administracyjne przeszkody w celu dalszej poprawy dostępu młodych ludzi do programu oraz ułatwienia uznawania szczególnego charakteru wolontariatu młodych ludzi.
(9) Wymiana młodzieży przyczynia się w szczególności do budowania wzajemnego zaufania, wzmocnienia demokracji, tolerancji oraz gotowości do współpracy i solidarności między młodymi ludźmi, a w związku z tym ma zasadnicze znaczenie dla spójności i dalszego rozwoju Unii.
(10) Uczestnictwo młodych ludzi w działaniach wolontariatu jest formą kształcenia nieformalnego, prowadzącego do zdobycia dodatkowej wiedzy, którego jakość powinna w dużej mierze opierać się na odpowiednich środkach przygotowawczych, włączając środki natury językowej i kulturalnej.
Pomaga ono również określić przyszły kierunek życia młodych ludzi, poszerzyć ich horyzonty oraz rozwijać umiejętność współżycia społecznego i aktywną postawę obywatelską, ułatwia także zrównoważoną integrację ze społeczeństwem z gospodarczego, społecznego i kulturalnego punktu widzenia, włączając przygotowanie do życia zawodowego oraz promowanie świadomości prawdziwego obywatelstwa europejskiego.
(11) W rezolucji z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie polityki informacji i komunikacji w Unii Europejskiej [7] Parlament Europejski stwierdził, że w odniesieniu do programów wsparcia i działań wybór projektów powinien być bardziej przejrzysty, a przyczyny wyboru jaśniejsze dla tych, którzy tworzą projekty.
(12) Komisja i Państwa Członkowskie powinny starać się zagwarantować komplementarność działań Europejskiego wolontariatu i różnych podobnych programów krajowych.
(13) Parlament Europejski i Rada, we wspólnej decyzji nr 253/2000/99/WE ustanawiającej drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji "Sokrates" oraz Rada, w decyzji nr 1999/382/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. ustanawiającej drugą fazę wspólnotowego programu działań w dziedzinie kształcenia zawodowego "Leonardo da Vinci", ustanowiły wspólnotowe programy działań w zakresie, odpowiednio, kształcenia i szkolenia, które wraz z programem młodzieżowym przyczyniają się do tworzenia Europy wiedzy.
(14) Polityka współpracy w sprawach młodzieżowych przyczynia się do promowania kształcenia nieformalnego, a zatem i kształcenia ustawicznego i politykę tę należy dalej rozwijać.
(15) Integracja młodych ludzi w świecie pracy stanowi zasadniczy element ich integracji ze społeczeństwem, co wymaga również uznania wszystkich umiejętności i kompetencji nabytych jako część kształcenia nieformalnego oraz nadania tym umiejętnościom i kompetencjom dużego znaczenia.
(16) W celu osiągnięcia dodatkowych korzyści z działań wspólnotowych konieczne jest, aby Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewniła na wszystkich szczeblach spójność i komplementarność działań realizowanych na mocy niniejszej decyzji oraz w ramach innych odpowiednich polityk, instrumentów i działań.
(17) Ważne jest, aby komitet programu "Młodzież" konsultował się, na mocy ustaleń, które mają być poczynione, z komitetami odpowiedzialnymi za realizację wspólnotowych programów w zakresie szkolenia zawodowego i kształcenia (Leonardo da Vinci i Sokrates).
Istotne jest również, aby komitet programu "Młodzież" był regularnie informowany o wspólnotowych inicjatywach podejmowanych w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego oraz spraw młodzieżowych.
(18) Podczas posiedzeń Rady Europejskiej w Essen (w dniach 9-10 grudnia 1994 r.) i w Cannes (w dniach 26-27 czerwca 1995 r.) podkreślono potrzebę prowadzenia dalszych działań na rzecz pełniejszej integracji ze społeczeństwem i zawodowej młodych ludzi w Europie.
W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej we Florencji (w dniach 21-22 czerwca 1996 r.) podkreślono, jak istotne jest ułatwienie młodym ludziom wkroczenia w szeregi siły roboczej.
Podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Amsterdamie (w dniach 15-17 czerwca 1997 r.) wyrażono poparcie dla działalności niedochodowej.
Parlament Europejski i Rada uchwaliły decyzję nr 1686/98/WE z dnia 20 lipca 1998 r. ustanawiającą wspólnotowy program działań "Europejski wolontariat młodzieży" [8].
(19) Działania "Europejskiego wolontariatu" nie zastępują służby wojskowej ani alternatywnych form służby przewidzianych w szczególności dla osób odmawiających służby wojskowej ze względu na przekonania, ani też obowiązkowej służby cywilnej istniejącej w kilku Państwach Członkowskich, i nie powinny też ograniczać czy zastępować potencjalnej lub istniejącej pracy zarobkowej.
(20) Przyznawanie zezwoleń na pobyt stały i wszelkich wiz należy do kompetencji władz Państw Członkowskich, a pojęcie osoby mającej prawo pobytu zdefiniowane jest w prawie krajowym.
(21) Parlament Europejski przyjął w dniu 2 lipca 1998 r. rezolucję w sprawie promowania roli organizacji i fundacji ochotniczych w Europie [9].
Sektor wolontariatu powinien również odgrywać istotną rolę w umożliwianiu wszystkim młodym ludziom, w szczególności tym mającym największe trudności, uczestnictwa w tych programach.
(22) Komisja i Państwa Członkowskie zapewnią, aby wspierana była współpraca z organizacjami pozarządowymi działającymi w dziedzinach spraw młodzieżowych i społecznych, jak również w dziedzinie ochrony środowiska, kultury, sportu i zwalczania różnych form alienacji.
(23) Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Porozumienie EOG) przewiduje szerszą współpracę w dziedzinach kształcenia, szkolenia oraz spraw młodzieżowych między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) należącymi do Europejskiego Obszaru Gospodarczego z drugiej strony. Porozumienie EOG ustanawia procedury regulujące uczestnictwo państw EFTA należących do EOG w programach wspólnotowych w dziedzinie kształcenia, szkolenia i spraw młodzieży.
(24) Konieczne jest otwarcie tego programu na uczestnictwo stowarzyszonych krajów Europy Środkowej i Wschodniej (CEEC), zgodnie z warunkami ustalonymi w Układach Europejskich, protokołach dodatkowych oraz decyzjach odpowiednich rad stowarzyszeniowych, a także uczestnictwo Cypru, którego udział finansowany będzie z dodatkowych środków przyznanych zgodnie z procedurami, które mają być uzgodnione z tym krajem, jak również Malty i Turcji, których udział finansowany będzie z dodatkowych środków przyznanych zgodnie z postanowieniami Traktatu.
(25) Program powinien być monitorowany i w sposób ciągły oceniany we współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi w celu umożliwienia dokonywania kolejnych korekt dotyczących, w szczególności, priorytetów wykonania środków.
(26) Zgodnie z zasadami subsydiarności i proporcjonalności zdefiniowanymi w art. 5 Traktatu oraz zważywszy, że cele proponowanych działań dotyczących rozwoju i wzmocnienia polityki współpracy w sprawach młodzieżowych, włączając "Europejskich wolontariat młodzieży" i wymianę młodzieży, zarówno we Wspólnocie, jak i w państwach trzecich, nie mogą być w sposób wystarczający osiągnięte przez Państwa Członkowskie z uwagi na złożoność i różnorodność problematyki młodzieżowej, mogą one być lepiej zrealizowane przez Wspólnotę dzięki ponadnarodowemu wymiarowi działań i środków wspólnotowych. Zakres niniejszej decyzji nie wykracza poza środki konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(27) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały okres trwania programu, ramy finansowe tworzące podstawowe odniesienie w rozumieniu pkt 33 Porozumienia między instytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [10], dla władz budżetowych w czasie trwania rocznej procedury budżetowej.
(28) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustalanie programu
1.
Niniejsza decyzja ustala wspólnotowy program działań "Młodzież", zwany dalej "programem", dotyczący polityki współpracy w sprawach młodzieżowych, włączając "Europejski wolontariat" oraz wymianę młodzieży, zarówno we Wspólnocie, jak i w państwach trzecich.
2.
Program jest urzeczywistniany przez okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2000 r. i kończący się z dniem 31 grudnia 2006 r.
3.
Program przyczynia się do promowania "Europy wiedzy" poprzez rozwój europejskiego obszaru współpracy w zakresie polityki młodzieżowej opartej na nieformalnym kształceniu i szkoleniu.
Powinien wspierać ideę ustawicznego kształcenia oraz przyczyniać się do budowania wiedzy, zdobywania umiejętności i kompetencji sprzyjających aktywnej postawie obywatelskiej i zwiększaniu szans zatrudnienia.
4.
Program wspiera i uzupełnia działania podejmowane przez Państwa Członkowskie z pełnym poszanowaniem ich kulturowej i językowej różnorodności.
Artykuł 2
Cele programu
1.
W celu umożliwienia młodym ludziom zdobywania wiedzy, umiejętności i kompetencji, które mogą stanowić jeden z fundamentów ich przyszłego rozwoju oraz w celu wypełniania obowiązków obywatelskich w sposób odpowiedzialny, pozwalający na aktywne uczestniczenie w życiu społecznym, a także mając na uwadze, jak istotne jest promowanie równych szans, w programie założono następujące cele:
a) promowanie aktywnego udziału młodych ludzi w budowaniu Europy poprzez uczestnictwo w wymianie ponadnarodowej we Wspólnocie lub w państwach trzecich w celu zrozumienia różnorodności kulturowej Europy i jej wspólnych fundamentalnych wartości, wspomagające w konsekwencji wspieranie postawy poszanowania praw człowieka oraz zwalczania rasizmu, antysemityzmu i ksenofobii;
b) wzmacnianie w młodych ludziach poczucia solidarności poprzez ich szersze uczestnictwo w świadczeniu ponadnarodowych usług we Wspólnocie lub w państwach trzecich, w szczególności państw, z którymi Wspólnota zawarła umowy o współpracy;
c) rozbudzanie w młodych ludziach inicjatywy, przedsiębiorczości i kreatywności, aby mogli brać czynny udział w życiu społecznym, działając jednocześnie na rzecz uznawania wartości kształcenia nieformalnego zdobywanego w kontekście europejskim;
d) wzmacnianie współpracy w sprawach młodzieży poprzez sprzyjanie wymianie sprawdzonych rozwiązań, szkolenie pracowników/liderów oraz rozwijanie innowacyjnych działań na szczeblu wspólnotowym.
2.
Program przyczynia się również do osiągania celów innych odpowiednich sfer polityki wspólnotowej.
Artykuł 3
Działania wspólnotowe
1.
Cele programu określone w art. 2 realizowane są za pomocą następujących działań, których zakres i procedury składania wniosków przedstawiono w Załączniku:
- Młodzież dla Europy
- Europejski wolontariat
- Inicjatywy młodzieżowe
- Wspólne działania
- Środki wspierania
2.
Działania te realizuje się za pomocą następujących rodzajów środków, które mogą być łączone:
a) wspieranie ponadnarodowej mobilności młodych ludzi;
b) wspieranie zastosowania technik informatyczno-komunikacyjnych (ICT) w działalności młodzieżowej;
c) wspieranie rozwoju sieci współpracy na szczeblu europejskim umożliwiające wzajemną wymianę doświadczeń i sprawdzonych rozwiązań;
d) wspieranie ponadnarodowych projektów w celu promocji obywatelstwa Unii oraz zaangażowania młodych ludzi w działania na rzecz rozwoju Unii;
e) promowanie znajomości języków oraz zrozumienia różnych kultur;
f) wspieranie projektów pilotażowych opartych na ponadnarodowych porozumieniach partnerskich, zmierzających do rozwoju innowacji i jakości w działalności młodzieżowej;
g) rozwijanie na szczeblu europejskim metod analizy i sposobu prowadzenia polityk młodzieżowych oraz ich ewolucji (np. bazy danych, podstawowe dane liczbowe, wzajemna znajomość "systemów") oraz metod rozpowszechniania sprawdzonych rozwiązań.
Artykuł 4
Dostęp do programu
1.
Program skierowany jest do młodych ludzi, zasadniczo w wieku 15-25 lat, oraz osób zaangażowanych w pracę z młodzieżą posiadających prawo pobytu w Państwie Członkowskim.
Granice wieku mogą zostać nieco zmienione, jeśli uzasadnione jest to specyficznymi okolicznościami niektórych projektów.
Nie naruszając kompetencji Państw Członkowskich, w ramach działań 1.2, 2.2 i 5 wymienionych w Załączniku, w programie uczestniczyć mogą również młodzi ludzie, zasadniczo w wieku 15-25 lat, oraz osoby zaangażowane w pracę z młodzieżą, które są mieszkańcami państw trzecich.
2.
Szczególną uwagę należy zwrócić na zapewnienie, aby wszyscy młodzi ludzie, bez dyskryminacji, mieli dostęp do działań programu.
3.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają, że dołożą szczególnych starań, aby pomóc młodym ludziom, którzy ze względów kulturowych, społecznych lub gospodarczych oraz z uwagi na ich warunki fizyczne lub umysłowe bądź z racji miejsca zamieszkania mają większe trudności w uczestniczeniu w odpowiednich programach działań na szczeblu wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym, a także małym grupom lokalnym.
Stosownie do tego, Komisja uwzględni trudności, jakie napotykają te grupy, przyczyniając się w ten sposób do zwalczania alienacji.
4.
Państwa Członkowskie dołożą starań, aby podjęte zostały właściwe środki w celu zapewnienia uczestnikom programu dostępu do opieki zdrowotnej zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego.
Państwa Członkowskie pochodzenia dołożą starań w celu podjęcia właściwych środków, aby uczestnicy Europejskiego wolontariatu mogli otrzymać ochronę socjalną.
Artykuł 5
Realizacja programu i współpraca z Państwami Członkowskimi
1.
Komisja zapewnia, że działania wspólnotowe objęte programem realizowane są zgodnie z Załącznikiem.
2.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, podejmuje kroki opisane w Załączniku (działanie 5) w celu najlepszego wykorzystania osiągnięć wspólnotowej współpracy w sprawach młodzieżowych.
3.
Komisja i Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie działania w celu rozwinięcia istniejących na szczeblu wspólnotowym i krajowym struktur, aby osiągnąć cele programu, w sposób zachęcający uczestników, a tym samym ułatwiający dostęp do programu młodym ludziom i innym partnerom na szczeblu lokalnym oraz w celu oceny i monitorowania działań przewidzianych w programie oraz stosowania przejrzystych rozwiązań w zakresie konsultacji i selekcji.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają, że podejmą środki ułatwiające młodym ludziom dostęp do mobilności ponadnarodowej poprzez stosownie środków zmierzających do informowania oraz pogłębiania znajomości omawianej tematyki.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają właściwą informację oraz upowszechnienie działań wspieranych przez program.
4.
Państwa Członkowskie podejmą kroki niezbędne do zapewnienia sprawnego prowadzenia programu; będą również w miarę możliwości dążyć do przyjęcia takich środków, jakie uznają za konieczne i pożądane w celu usunięcia prawnych i administracyjnych przeszkód utrudniających dostęp do programu.
5.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewni przejście od działań prowadzonych w ramach wcześniejszych wspólnotowych programów młodzieżowych (Młodzież dla Europy III i Europejski wolontariat) do działań, które mają być realizowane na mocy tego programu.
Artykuł 6
Wspólne działania
W ramach procesu budowania "Europy wiedzy" środki przewidziane w tym programie mogą być realizowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 8 jako działania wspólne z pokrewnymi programami i działaniami wspólnotowymi dotyczącymi problematyki młodzieżowej, kształcenia i szkolenia.
Artykuł 7
Środki wykonawcze
1.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji dotyczące spraw określonych poniżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 8 ust. 2:
a) ustalenia dotyczące realizacji programu, w tym roczny plan pracy dotyczący wykonania działań programu;
b) ogólne proporcje między różnymi działaniami programu;
c) kryteria stosowane do ustalenia indykatywnego podziału między Państwa Członkowskie funduszy zarządzanych w sposób zdecentralizowany, przeznaczonych na działania;
d) ustalenia dotyczące wykonania wspólnych działań;
e) ustalenia dotyczące oceny programu;
f) ustalenia dotyczące poświadczania uczestnictwa młodych ochotników.
2.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji, dotyczące wszystkich innych spraw, przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 8 ust. 3.
Artykuł 8
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE będą miały zastosowanie z uwagi na przepisy zawarte w art. 8 wymienionej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
W przypadku odniesienia od niniejszego ustępu art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE będą miały zastosowanie z uwagi na przepisy zawarte w art. 8 wymienionej decyzji.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 9
Finansowanie
1.
Ramy finansowe na wdrożenie programu w okresie określonym w art. 1 niniejszym ustala się na 520 mln EUR.
2.
Coroczne dotacje będą zatwierdzane przez władze budżetowe w ramach limitów preliminarza budżetowego.
Artykuł 10
Spójność i komplementarność
1.
Komisja, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi oraz nie naruszając indywidualnego charakteru i specyfiki każdego programu, zapewnia ogólną spójność i komplementarność z innymi odpowiednimi politykami, instrumentami i działaniami wspólnotowymi.
Szczególną uwagę należy zwrócić na promowanie równości oraz równych szans dla kobiet i mężczyzn.
2.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi zapewnia spójność wykonania programu z innymi działaniami wspólnotowymi dotyczącymi młodzieży, w szczególności działaniami w dziedzinie kultury i w sektorze audiowizualnym oraz działaniami dotyczącymi urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, społeczeństwa informacyjnego, środowiska, ochrony konsumentów, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), polityki społecznej, zatrudnienia i zdrowia publicznego.
3.
Komisja i Państwa Członkowskie zapewniają, aby środki programu miały odniesienie do wytycznych w zakresie zatrudnienia, przyjętych przez Radę jako element wspólnej strategii zatrudnienia.
4.
Komisja zapewnia skuteczne powiązanie między niniejszym programem a programami i działaniami dotyczącymi spraw młodzieżowych, podejmowanymi w ramach wspólnotowych stosunków zewnętrznych.
Artykuł 11
Uczestnictwo krajów EFTA/EOG, stowarzyszonych krajów Europy Środkowej i Wschodniej oraz Cypru, Malty i Turcji
Niniejszy program otwarty jest na uczestnictwo następujących krajów:
- kraje EFTA/EOG, zgodnie z warunkami ustalonymi w Porozumienia EOG;
- stowarzyszone kraje Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami ustalonymi w Układach Europejskich, protokołach dodatkowych oraz decyzjach odpowiednich rad stowarzyszeniowych,
- Cypr, którego udział będzie finansowany z dodatkowych środków zgodnie z procedurami, które mają być uzgodnione z tym krajem,
- Malta i Turcja, których udział będzie finansowany z dodatkowych środków zgodnie z postanowieniami Traktatu.
Artykuł 12
Współpraca międzynarodowa
Komisja w ramach programu, działając zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 7, wzmocni współpracę z państwami nienależącymi do Wspólnoty oraz odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy.
Artykuł 13
Monitorowanie i ocena
1.
Komisja regularnie monitoruje program we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Monitorowanie obejmuje sprawozdania określone w ust. 3 oraz działania specjalne.
2.
Program jest regularnie oceniany przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi.
Ocena służy zwiększaniu skuteczności działań realizowanych z uwzględnieniem celów określonych w art. 2 oraz zagwarantowaniu równego dostępu do programu zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 3.
Ocena zawierać również będzie badanie komplementarności działań podejmowanych na mocy tego programu z realizowanymi w ramach innych odpowiednich polityk, instrumentów i działań wspólnotowych.
Zgodnie z kryteriami, ustalanymi zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2, regularnie przeprowadzane będą zewnętrzne oceny wyników działań wspólnotowych.
3.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji w terminach, odpowiednio, do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz do dnia 30 czerwca 2007 r., sprawozdanie z wykonania programu oraz sprawozdanie dotyczące wpływu programu.
4.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów:
- w momencie przystąpienia nowych Państw Członkowskich sprawozdanie dotyczące skutków finansowych przystąpienia dla programu, a następnie w miarę potrzeby finansowe propozycje zajęcia się skutkami finansowymi powyższych przystąpień dla programu, zgodnie z postanowieniami Porozumienia między instytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej.
Parlament Europejski i Rada podejmą decyzję w sprawie takich propozycji w jak najkrótszym czasie;
- okresowe sprawozdanie oceny dotyczące jakościowych i ilościowych aspektów wykonania programu do dnia 30 czerwca 2005 r.,
- sprawozdanie końcowe z wykonania programu do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja nr 1445/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 maja 2000 r.
w sprawie zastosowania technik pomiarów aerofotogrametrycznych i teledetekcji do statystyk rolnych za lata 1999–2003
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 94/753/WE z dnia 14 listopada 1994 r. w sprawie dalszego zastosowania teledetekcji do statystyk rolnych w okresie 1994–1998 r. [3] wygasła dnia 31 grudnia 1998 r.
(2) Istnieje szczególne zapotrzebowanie na informacje dotyczące przeznaczenia gruntów oraz warunków upraw w kontekście rozwoju nowej sytuacji we wspólnej polityce rolnej oraz w związku z rozszerzeniem, w szczególności na analizę wzajemnych oddziaływań rolnictwa, środowiska i terenów wiejskich.
(3) W świetle zdobytego doświadczenia i uzyskanych wyników należy dostosować i zreorganizować szczegółowe zasady wdrażania środków przewidzianych w decyzji 94/753/WE.
(4) We współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi należy wprowadzić system pomiarów aerofotogrametrycznych, w celu gromadzenia niezbędnych danych o przeznaczeniu gruntów oraz innych parametrów będących przedmiotem zainteresowania.
(5) System agrometeorologiczny do prognozowania plonów i monitorowania warunków upraw znajduje się obecnie w fazie wykonania, należy go oddzielić od środków wymagających dalszych badań.
(6) Działania związane z teledetekcją, wymagające dalszych badań i rozwoju w latach 1999–2003 r. objęte są zakresem piątego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju [4].
(7) Należy ustanowić przepis w celu włączenia do czynności operacyjnych objętych zakresem niniejszej decyzji, w miarę potrzeb, postępu w zakresie metodologii, jaki może się dokonać wskutek przedmiotowych badań.
(8) Właściwe jest także umożliwienie Komisji powierzenia wdrażania przedmiotowych środków Wspólnocie lub organom krajowym odpowiedzialnym za opracowanie statystyki rolnej albo organom przez nie uznawanym, pod nadzorem Komisji.
(9) Środki statystyczne polegające na zastosowaniu technik pomiarów aerofotogrametrycznych lub detekcji są zgodne z zasadą pomocniczości, w zakresie wspólnej odpowiedzialności Państw Członkowskich i Komisji, a wdrażanie różnych środków jest zgodne z kryteriami efektywności i wykonalności.
(10) Przedmiotowe środki przyczyniają się do polepszenia wspólnotowych narzędzi statystycznych do określania, zarządzania i monitorowania wspólnej polityki rolnej.
(11) Niniejsza decyzja ustanawia na cały okres trwania programu jego ramy finansowe stanowiące zasadniczy punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 1 akapit drugi deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1995 r.
[5], dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej.
(12) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej decyzji należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Przez okres pięciu lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r., projekt pomiarów aerofotogrametrycznych podlega realizacji w statystyce rolnej na poziomie wspólnotowym.
Nadal stosuje się również metodę teledetekcji, w szczególności przy współdziałaniu systemu agrometeorologicznego.
2.
Uwzględniając dane, jakie zostały już zgromadzone przez Państwa Członkowskie, środki określone w ust. 1, na poziomie wspólnotowym oraz, w miarę możliwości, w obszarach będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, przeznaczone są dokładniej do:
- gromadzenia danych koniecznych do realizacji i monitorowania wspólnej polityki rolnej oraz do analizowania wzajemnych oddziaływań rolnictwa, środowiska i terenów wiejskich,
- opracowania danych szacunkowych w odniesieniu do obszarów zasadniczych upraw,
- zapewnienia monitorowania warunków upraw do czasu zbiorów, celem wczesnego oszacowania plonów i produkcji.
3.
Po upływie trzech lat, licząc od dnia 1 stycznia 1999 r., w świetle doświadczeń oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 2, należy podjąć decyzję o kontynuacji środków, ich zmianie na następne dwa lata bądź o zakończeniu ich stosowania.
Artykuł 2
Komisja zapewnia wykonanie środków w ramach dostępnych funduszy.
Organy krajowe odpowiedzialne za opracowanie statystyki rolnej lub organy przez nieuznane mogą dobrowolnie zaangażować się we wdrażanie przedmiotowych środków.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2, Komisja przedkłada corocznie Państwom Członkowskim sprawozdania dotyczące uzgodnień wykonawczych, stosowanych metod, wykorzystania środków, oceny wyników oraz programu pracy na następny rok.
Artykuł 3
Ramy finansowe dla wykonania niniejszego programu na lata 1999–2003 ustala się niniejszym na 12,5 mln EUR.
Wartość rocznych środków zatwierdzają władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 4
Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej decyzji przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 5 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Statystyki Rolnej.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 7 i 8 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 6
Najpóźniej do dnia 31 lipca 2003 r., Komisja zobowiązana jest przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrażania przedmiotowych środków oraz wykorzystania udostępnionych środków finansowych, wraz z wnioskami, w miarę potrzeb, dotyczącymi sposobu dalszego zastosowania technik pomiarów aerofotogrametrycznych i teledetekcji do statystyki rolnej.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja nr 1753/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 czerwca 2000 r.
ustanawiająca plan monitorowania średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 z nowych samochodów osobowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając propozycję Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Społeczno-Ekonomicznego [2],
po konsultacjach przeprowadzonych z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], oraz w świetle jednolitego tekstu zaakceptowanego przez Komitet Koncyliacyjny w dniu 9 marca 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Najważniejszym celem Konwencji Ramowej ONZ w sprawie Zmiany Klimatu jest osiągnięcie stabilizacji stężenia gazu cieplarnianego w atmosferze na poziomie, który pozwoli uniknąć ryzyka niebezpiecznych zaburzeń klimatu spowodowanych interwencją człowieka; Protokół z Kyoto do wzmiankowanej Konwencji Ramowej uzgodniony na Konferencji w Kyoto w grudniu 1997 r. przewiduje redukcję stężeń gazu cieplarnianego.
(2) Zgodnie z Protokołem z Kyoto, Wspólnota zaakceptowała cel jakim jest redukcja emisji szeregu gazów cieplarnianych w okresie od 2008 do 2012 r. o 8 % w odniesieniu do poziomów z 1990 r.
(3) Protokół z Kyoto wymaga, aby strony, o których mowa w załączniku I do Protokołu, do 2005 r. osiągnęły widoczny postęp w dążeniu do wyznaczonych celów.
(4) Decyzja 93/389/EWG [4] ustanowiła mechanizm monitorowania poziomu emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych z obszaru Wspólnoty.
(5) Uwzględniając znaczenie samochodów osobowych jako źródła emisji CO2, Komisja zaproponowała strategię Wspólnoty w celu redukcji emisji CO2 z samochodów osobowych oraz usprawnienia gospodarki paliwowej; we Wnioskach z dnia 25 czerwca 1996 r.
Rada przychylnie oceniła stanowisko Komisji.
(6) Parlament Europejski i Rada sformułowały poziom docelowy w wysokości 120 g/km (5 litrów/100 km dla silników benzynowych oraz 4,5 litra/100 km dla silników diesla) jako wartość średnią dla emisji CO2 w roku 2005 (najpóźniej w 2010 r.).
(7) Komisja prowadzi badania, które mają na celu sporządzenie, tak szybko jak to możliwe, właściwych propozycji dotyczących zharmonizowanych procedur służących do pomiaru indywidualnych poziomów emisji CO2 z samochodów kategorii N1 zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
(8) Indywidualne poziomy emisji CO2 z nowych samochodów osobowych są we Wspólnocie mierzone przy zastosowaniu jednolitej metody ustanowionej w dyrektywie Rady 80/1268/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zużycia paliwa w pojazdach silnikowych [6].
(9) Należy ustanowić obiektywne procedury w celu monitorowania indywidualnych poziomów emisji CO2 z nowych samochodów osobowych sprzedawanych na terenie Wspólnoty w celu weryfikacji skuteczności strategii Wspólnoty, o której mowa w komunikacji Komisji z dnia 20 grudnia 1995 r., jak również realizacji zobowiązań formalnie podjętych przez organizacje producentów samochodów.
Niniejsza decyzja zapewni taki plan monitoringu.
Komisja oświadczyła, że tak szybko jak to możliwe, rozważy potrzebę ustanowienia ram prawnych dla umów zawieranych w przyszłości z organizacjami producentów samochodów, w tym działań, które należy podjąć w przypadku gdyby takie umowy nie przyniosły zamierzonych skutków.
(10) Dla celów niniejszej Decyzji, Państwa Członkowskie powinny gromadzić jedynie oficjalne dane zgodne z dyrektywą 70/156/EWG.
(11) Dyrektywa 70/156/EWG stanowi, że do każdego nowego samochodu osobowego producenci wydają certyfikaty zgodności oraz że Państwa Członkowskie dopuszczają do użytku oraz zezwalają na rejestrację nowego samochodu osobowego tylko jeśli taki samochód posiada ważny certyfikat zgodności.
(12) Niniejsza decyzja nie ma na celu ujednolicenia narodowych systemów rejestracji pojazdów, a jedynie uznaje je za podstawę do kompilacji minimalnego zakresu informacji koniecznych do zapewnienia odpowiedniego funkcjonowania Wspólnotowego systemu monitorowania średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 z nowych samochodów osobowych.
(13) Wskazane jest uwzględnić wszystkie nowe samochody o alternatywnych źródłach zasilania, które są objęte zakresem zastosowania dyrektywy 70/156/EWG.
(14) Taki plan monitorowania powinien być stosowany jedynie do tych nowych samochodów osobowych, które mają być po raz pierwszy zarejestrowane na terenie Wspólnoty i nie były wcześniej nigdzie indziej rejestrowane.
(15) Należy utrzymać kontakty pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi odnośnie do kontroli jakości danych w celu zapewnienia właściwego wdrożenia niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja ustanawia plan monitorowania średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 z nowych samochodów osobowych rejestrowanych na terenie Wspólnoty.
Plan ten ma zastosowanie jedynie do tych samochodów osobowych, które są rejestrowane na terenie Wspólnoty po raz pierwszy i które nie były wcześniej rejestrowane nigdzie indziej.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej decyzji:
1) "samochód osobowy" oznacza każdy pojazd motorowy kategorii M1, zgodnie z definicją zawartą w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG, oraz który jest objęty zakresem zastosowania dyrektywy 80/1268/EWG.
Definicja powyższa nie obejmuje pojazdów objętych zakresem zastosowania dyrektywy 92/61/EWG [7] oraz pojazdów do specjalnych zastosowań zgodnie z definicją zawartą w drugim podpunkcie art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 70/156/EWG;
2) "samochód nowo zarejestrowany" oznacza samochód osobowy zarejestrowany po raz pierwszy na terenie Wspólnoty.
Powyższa definicja nie obejmuje w szczególności samochodów ponownie rejestrowanych w drugim Państwie Członkowskim ani samochodów, które były wcześniej rejestrowane poza Wspólnotą;
3) "certyfikat zgodności" oznacza certyfikat, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 70/156/EWG;
4) "indywidualny poziom emisji CO2" oznacza poziom emisji CO2 danego samochodu osobowego mierzony zgodnie z dyrektywą 80/1268/EWG i przedstawiony w załączniku VIII do dyrektywy 70/156/EWG oraz dołączony do dokumentacji homologacyjnej;
5) "producent" oznacza osobę lub instytucję odpowiedzialną wobec organu zatwierdzającego za wszelkie aspekty procesu homologacji oraz za zapewnienie zgodności produkcji.
Nie jest konieczne, aby taka osoba lub instytucja była bezpośrednio zaangażowana we wszystkie fazy produkcji samochodu, systemu, komponentu, lub samodzielnej jednostki technicznej stanowiących przedmiot homologacji;
6) "marka" oznacza handlową nazwę producenta, która pojawia się na certyfikacie zgodności oraz w dokumentacji homologacyjnej;
7) "maksymalna moc netto nowego samochodu osobowego" oznacza maksymalną moc silnika podaną w certyfikacie zgodności oraz w dokumentacji homologacyjnej mierzoną zgodnie z dyrektywą 80/1269/EWG [8];
8) "masa" oznacza masę sprawnego samochodu razem z nadwoziem, podaną w certyfikacie zgodności oraz dokumentacji homologacyjnej, zdefiniowaną w części 2.6 załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG;
9) "pojemność silnika" oznacza pojemność silnika podaną w certyfikacie zgodności oraz dokumentacji homologacyjnej;
10) "rodzaj paliwa" oznacza paliwo, dla którego samochód był oryginalnie homologowany, określone w certyfikacie zgodności i dokumentacji homologacji;
11) "plik rejestracji" oznacza elektroniczny plik zawierający informacje dotyczące rejestracji samochodu osobowego;
12) "typ", "wariant" i "wersja" oznaczają zróżnicowane pojazdy danej marki zdeklarowane przez producenta, jak to zostało opisane w załączniku II (B) do dyrektywy 70/156/EWG, oraz identyfikowane indywidualnie poprzez typ, wariant, i wersję oznaczone kodami alfa-numerycznymi;
13) "pojazd z alternatywnym źródłem zasilania" oznacza każdy pojazd motorowy kategorii M1, zgodnie z definicją zawartą w załączniku II (B) do dyrektywy 70/156/EWG, nie objęty zakresem zastosowania dyrektywy 80/1268/EWG;
14) "dokumentacja homologacyjna" oznacza pakiet informacyjny zawierający folder informacyjny, certyfikat homologacji, oraz wyniki testów, które są w obiegu pomiędzy narodowymi organami ds. homologacji zgodnie z art. 4 ust. 5 i 6 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
1.
W celu ustanowienia planu, o którym mowa w art. 1, Państwa Członkowskie zbierają informacje opisane w załączniku I w odniesieniu do każdego samochodu, o którym mowa w tymże artykule, rejestrowanego na ich obszarze.
2.
Państwa Członkowskie mogą pozyskiwać informacje, o których mowa w ustępie 1, zarówno z dokumentacji homologacyjnej Wspólnoty jak również certyfikatu zgodności.
3.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za sprawdzenie i jakość zbieranych danych.
Państwa Członkowskie biorą pod uwagę potencjalne źródła błędów opisane w załączniku II, podejmują kroki w celu ograniczenia takich błędów, i przekazują Wspólnocie ocenę, dokonaną metodą analizy statystycznej lub inną, dotyczącą proporcji błędnych danych wraz z raportem, o którym mowa w art. 4 ust. 4.
4.
Państwa Członkowskie podejmują działania w celu podniesienia jakości zbieranych danych, i na żądanie informują o nich Komisję.
Na podstawie takich informacji Komisja może, w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim, zaproponować działania, których podjęcie takie Państwo Członkowskie powinno rozważyć w celu dalszego podnoszenia jakości zbieranych danych.
Państwo Członkowskie informuje Komisję o dalszych krokach, które, odpowiednio do potrzeb, zostaną podjęte w celu podniesienia jakości danych.
Artykuł 4
1.
W każdym roku kalendarzowym Państwa Członkowskie określają następujące wielkości, zgodnie z metodami opisanymi w załączniku III, w podziale na poszczególnych producentów jak również łącznie dla wszystkich producentów:
a) dla każdego odrębnego rodzaju paliwa:
i) całkowita liczba nowo zarejestrowanych samochodów osobowych, zgodnie z punktem 1 załącznika III;
ii) średnie indywidualnych poziomów emisji CO2 dla nowo zarejestrowanych samochodów osobowych, zgodnie z punktem 2 załącznika III;
b) dla każdego rodzaju paliwa oraz dla każdej odrębnej kategorii emisji CO2 określonej w punkcie 3 załącznika III:
i) liczba nowo zarejestrowanych samochodów osobowych;
ii) średnie indywidualnych poziomów emisji CO2 , zgodnie z drugim akapitem punktu 3 załącznika III;
c) dla każdego rodzaju paliwa oraz dla każdej odrębnej kategorii masy samochodu zgodnie z punktem 4 załącznika III:
i) liczba nowo zarejestrowanych samochodów osobowych;
ii) średnie indywidualnych poziomów emisji CO2 , zgodnie z trzecim akapitem punktu 4 załącznika III;
iii) średnia masa zgodnie z drugim akapitem punktu 4 załącznika III [9];
d) dla każdego rodzaju paliwa oraz dla każdej odrębnej kategorii maksymalnej mocy netto określonej w punkcie 5 załącznika III:
i) liczba nowo zarejestrowanych samochodów osobowych;
ii) średnie indywidualnych poziomów emisji CO2 , zgodnie z trzecim akapitem punktu 5 załącznika III;
iii) średnia maksymalna moc netto, zgodnie z drugim akapitem punktu 5 załącznika III;
e) dla każdego rodzaju paliwa oraz dla każdej odrębnej kategorii pojemności silnika określonej w punkcie 6 załącznika III:
i) liczba nowo zarejestrowanych samochodów osobowych;
ii) średnie indywidualnych poziomów emisji CO2 , zgodnie z trzecim akapitem punktu 6 załącznika III;
iii) średnia pojemność silnika zgodnie z drugim akapitem punktu 6 załącznika III;
2.
Ponadto, odnośnie do pojazdów z alternatywnym źródłem zasilania, Państwa Członkowskie określają liczbę takich pojazdów zarejestrowanych na ich obszarze.
3.
Jeśli do pomiaru masy pojazdów zarejestrowanych na ich obszarze są stosowane różne metody, Państwa Członkowskie informują o tym Komisję.
4.
Informacje, o których mowa w ustępach 1 i 2 są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie raz w roku.
Po raz pierwszy wzmiankowane informację zostaną przekazane Komisji nie później niż w dniu 1 lipca 2001 r.
Po pierwszym przekazaniu, dane dotyczące monitoringu zebrane w ciągu każdego roku kalendarzowego, będą przekazywane nie później niż w dniu 1 kwietnia następnego roku.
Dane są przekazywane w formacie określonym w załączniku IV.
5.
Na życzenie Komisji Państwa Członkowskie przekazują również pełen zestaw danych zebranych zgodnie z wymogami art. 3.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie wyznaczają kompetentne organy odpowiedzialne za gromadzenie i przekazywanie informacji dotyczących monitoringu i informują o tym fakcie Komisję nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 6
Nie później niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej decyzji, Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie dotyczące tego, w jaki sposób zamierzają wdrożyć jej postanowienia.
Na podstawie wzmiankowanych sprawozdań, Komisja może zażądać dalszych informacji lub wprowadzenia, po konsultacjach z Państwami Członkowskimi, zmian w proponowanych metodach wdrożenia.
Artykuł 7
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania planu monitoringu ustanowionego na mocy niniejszej decyzji w terminie nie późniejszym niż dnia 31 grudnia 2002 r.
Artykuł 8
Dane zebrane w ramach planu monitoringu w roku 2003 i w latach następnych będą służyły za podstawę dla monitoringu realizacji zobowiązań do redukcji emisji CO2 z pojazdów motorowych podjętych dobrowolnie przez przemysł samochodowy względem Komisji, i w razie potrzeby, dla ich weryfikacji.
Artykuł 9
Za każdy rok kalendarzowy, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie raport opracowany na podstawie danych dotyczących monitoringu przekazane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Raporty dotyczące lat realizacji celów pośrednich [10] oraz lat realizacji celów końcowych wskażą czy osiągnięta redukcja jest skutkiem działań technicznych podjętych przez producentów czy też innych czynników takich jak zmiana zachowań konsumenckich.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja nr 2298/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 września 2000 r.
zmieniająca decyzję Rady 96/411/WE w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolniczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 96/411/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie usprawnienia wspólnotowych statystyk rolniczych [3] zmierza do tego, aby takie statystyki w bardziej zadowalający sposób odpowiadały potrzebom informacyjnym wynikającym z reformy wspólnej polityki rolnej.
(2) Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie postępu w wykonaniu decyzji 96/411/WE zawiera pozytywną ocenę wykonania tej decyzji.
(3) Proces dostosowywania krajowych systemów statystycznych do potrzeb wynikających z reformy wspólnej polityki rolnej nie został dotychczas zakończony.
(4) Zarówno rozwój wewnętrzny wspólnej polityki rolnej, jak i kontekst zewnętrzny rozszerzenia na Wschód oraz otwarcie nowej rundy wielostronnych negocjacji handlowych, wymagają lepszej identyfikacji potrzeb statystycznych i, tam gdzie to właściwe, środków działania w celu uzupełnienia obecnych ram regulacyjnych określających zakres informacji statystycznych w sprawie wspólnej polityki rolnej, które Państwa Członkowskie zobowiązane są udostępniać Komisji.
(5) Decyzja Rady 1999/126/WE z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie wspólnotowego programu statystycznego na okres 1998–2002 [4] zaleca kontynuację działań w celu poprawy istniejących statystyk rolniczych i planowania dalszego rozwoju w celu bardziej satysfakcjonującego odpowiadania na potrzeby wspólnej polityki rolnej.
(6) Należy przedłużyć ważność decyzji 96/411/WE.
(7) W świetle doświadczenia istnieje potrzeba zmiany niektórych przepisów decyzji 96/411/WE, w celu między innymi uproszczenia ich wykonania.
(8) Niniejsza decyzja ustanawia dla całego okresu trwania programu ramy finansowe, będące podstawowym odniesieniem, w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją [5], dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej.
(9) Środki niezbędne do wykonania decyzji 96/411/WE powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(10) Obecne analizy możliwości wykonania powinny być kontynuowane w celu określenia, czy jest technicznie możliwe ustanowienie bazy danych dotyczącej pomocy wypłacanej przez EFOGR (Sekcja Gwarancji) i jakie w tym celu byłyby wymagane zasoby,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 96/411/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) określa priorytetowe dziedziny statystyczne, spośród wymienionych w załączniku II, które mogą być przedmiotem działań na poziomie Państwa Członkowskiego na rok następny;".
2) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Ramy czasowe wykonania i procedura
Proces dostosowywania wspólnotowej statystyki rolniczej przewidziany w art. 1 kontynuowany jest w okresie 2000–2002.
Jest on koordynowany przez Komisję za pomocą planów działań technicznych, jak przewidziano w art. 4.
Po tym okresie Parlament Europejski i Rada mogą zadecydować o rozszerzeniu tego procesu zgodnie z propozycjami Komisji przewidzianymi w art. 11".
3) Skreśla się art. 4 ust. 2.
4) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Sprawozdania Państwa Członkowskiego
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji:
a) najpóźniej do dnia 31 maja każdego roku zgłoszenie określające ich zamiar, jeśli taki jest, uczestniczenia w działaniach priorytetowych na rok następny, któremu towarzyszy podsumowanie planów wykonania i prognoza kosztów;
b) po przyjęciu przez Komisję planu działań technicznych plan roboczy każdego działania, które ich dotyczy;
c) po zakończeniu każdego działania zwięzłe sprawozdanie w sprawie wykonania działania, w którym uczestniczyły.
Dokumenty, jakie należy przedłożyć na podstawie lit. a), b) i c), powinny obejmować planowane zmiany metodologii wykonania, prace, jakie mają zostać przeprowadzone, zidentyfikowane trudności oraz propozycje ich przezwyciężenia, krajowe i wspólnotowe zasoby, jakie należy zmobilizować oraz projekty usprawnień na poziomie wspólnotowym.
Należy zidentyfikować jako takie działania, dla których wymagane jest finansowe wsparcie wspólnotowe.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, Komisja opracowuje uproszczone standardowe formularze w celu ułatwienia przedstawiania powyższych informacji.".
5) W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wkład wypłacany jest na rzecz Państw Członkowskich w dwóch ratach, z których pierwsza, równoważna 30 % udziału wspólnotowego w kosztach działania, wypłacana jest z góry, po powiadomieniu i zaakceptowaniu przez Komisję roboczego planu przedmiotowych działań.
Różnica wypłacana jest po przedstawieniu sprawozdania z wykonania działania przez Państwa Członkowskie i jego zatwierdzeniu przez Komisję.
Komisja przeprowadza kontrole na miejscu, jakie uznaje za konieczne, we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich.";
b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Ramy finansowe wykonania niniejszego programu na lata 2000–2002 ustala się niniejszym na 3 miliony EUR.
Wartość rocznych środków przyznawanych zatwierdzana jest przez władze budżetowe w ramach limitów Perspektywy finansowej.".
6) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Komisja jest wspierana przez Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej, zwany dalej "Komitetem"..
2.
W przypadku odniesienia się do niniejszego artykułu art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE stosuje się z uwagi na przepisy zawarte w art. 8 wymienionej decyzji.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmie własny regulamin.".
7) W art. 11 wyrażenie "1999" zastępuje się wyrażeniem "2002".
8) W decyzji dodaje się art. 11a w brzmieniu:
"Artykuł 11a
Baza danych płatności dokonywanych przez EFOGR (Sekcja Gwarancji)
Komisja kontynuuje obecne analizy możliwości wykonania w celu ustalenia technicznej możliwości ustanowienia bazy danych odnoszącej się do wypłat dokonywanych przez EFOGR (Sekcja Gwarancji), tak aby obejmowała, w szczególności na poziomie każdego beneficjanta, dane dotyczące poziomu otrzymywanej pomocy, obszarów i liczby zwierząt, których pomoc dotyczy oraz najbardziej odpowiedni system komputerowy dla przetwarzania takich danych.
Najpóźniej w dniu 31 grudnia 2001 r. Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie wyników tych analiz możliwości wykonania oraz w sprawie zasobów (technicznych, finansowych i ludzkich), których należałoby wymagać w celu wprowadzenia bazy danych i statystycznego przetwarzania danych.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 3
Decyzja nr 2850/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 grudnia 2000 r.
ustanawiająca wspólnotowe ramy współpracy w dziedzinie przypadkowych lub umyślnych zanieczyszczeń mórz
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3], oraz w świetle wspólnego tekstu przyjętego przez komitet pojednawczy dnia 11 października 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działania podjęte przez Wspólnotę w dziedzinie przypadkowych zanieczyszczeń mórz od 1978 r. umożliwiły stopniowy rozwój współpracy między Państwami Członkowskimi w ramach wspólnotowego programu działania.
Podstawę tej współpracy tworzą rezolucja i decyzje przyjęte od 1978 r. [4]
(2) Szereg porozumień regionalnych w sprawie przypadkowych zanieczyszczeń mórz, takie jak umowa o współpracy z Bonn, już ułatwiają wzajemną pomoc i współpracę między Państwami Członkowskimi w tej dziedzinie.
(3) Należy mieć na względzie międzynarodowe konwencje i porozumienia podlegające stosowaniu w odniesieniu do europejskich mórz i obszarów morskich, takich jak Konwencja OSPAR, Konwencja barcelońska i Konwencja helsińska.
(4) Wspólnotowy system informacyjny służy udostępnianiu Państwom Członkowskim danych wymaganych do kontroli i redukcji zanieczyszczeń powodowanych przez wycieki węglowodorów i innych substancji szkodliwych do morza w dużych ilościach.
System informacyjny zostanie uproszczony przez zastosowanie nowoczesnego systemu automatycznego przetwarzana danych.
(5) Należy ustanowić system szybkiej i skutecznej wymiany informacji.
(6) Wspólnotowa grupa zadaniowa i inne działania w ramach wspólnotowego programu działania stanowią praktyczną pomoc dla podmiotów operacyjnych podczas sytuacji krytycznych związanych z zanieczyszczeniami mórz, oraz upowszechniają współpracę i utrzymywanie gotowości do skutecznego działania w razie wypadków.
(7) Przedstawiony przez Komisję wspólnotowy program polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i trwałego rozwoju [5] przewiduje wzmożenie działań Wspólnoty w szczególności w dziedzinie zagrożeń środowiskowych obejmujących przypadkowe lub umyślne zanieczyszczenia mórz.
(8) Dyrektywa 2000/59/WE z dnia 27 listopada 2000 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku [6] ma podstawowe znaczenie w kontekście niniejszej decyzji.
(9) Substancje szkodliwe oznaczają wszelkie substancje niebezpieczne lub szkodliwe mogące wywoływać niepokój w przypadku ich wycieków do środowiska morskiego.
(10) Wspólnotowa współpraca w dziedzinie przypadkowych zanieczyszczeń mórz polegająca na podejmowaniu działań wobec zagrożeń, pomaga w osiąganiu celów Traktatu wspierając solidarność między Państwami Członkowskimi, oraz wnosi wkład do zachowania i ochrony środowiska naturalnego, a także ochrony zdrowia ludzkiego, na podstawie art. 174 Traktatu.
(11) Ustanowienie wspólnotowych ram współpracy dostarczających środków wspierania, pomoże w sposób bardziej efektywny w rozwijaniu współpracy w dziedzinie przypadkowych zanieczyszczeń mórz.
Ramy takiej współpracy powinny się w znacznym stopniu opierać na doświadczeniach już zdobytych w tej dziedzinie od 1978 r.
(12) Wspólnotowe ramy współpracy zwiększą również przejrzystość, jak również skonsolidują i wzmocnią różne działania.
(13) Przypadkowe lub umyślne zanieczyszczenia morza, obejmują zanieczyszczenia pochodzące z urządzeń przybrzeżnych, oraz nielegalne wycieki ze statków.
(14) Istotne znaczenie mają działania mające na celu przekazywanie informacji i przygotowanie w Państwach Członkowskich podmiotów odpowiedzialnych i zaangażowanych w zwalczanie przypadkowych zanieczyszczeń morskich, zwiększają one stopień gotowości na wypadek takich zdarzeń i przyczyniają się do zapobiegania zagrożeniom.
(15) Istotną sprawą jest również podejmowanie wspólnotowych działań mających na celu poprawę metod i technik działania w razie wystąpienia sytuacji krytycznych, oraz usuwania ich skutków.
(16) Istotne znaczenie ma, jak się okazało, zapewnienie Państwom Członkowskim wsparcia operacyjnego w sytuacjach krytycznych, oraz ułatwianie upowszechniania doświadczeń z takich zdarzeń.
(17) Działania podejmowane w zakreślonych ramach powinny również wspierać zasadę "zanieczyszczający płaci", zasadę tę winno stosować się zgodnie z obowiązującymi krajowymi i międzynarodowymi przepisami dotyczącymi środowiska i prawem morskim.
(18) Środki niezbędne dla wprowadzenia niniejszej decyzji winny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [7].
(19) Niniejsza decyzja ustanawia na cały okres trwania współpracy ramy finansowe stanowiąc w ramach rocznej procedury budżetowej zasadniczy punkt odniesienia dla władzy budżetowej w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą, i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i usprawnienia procedury budżetowej [8].
(20) Przepisy niniejszej decyzji przejmują, w szczególności, program działania powołany rezolucją Rady z dnia 26 czerwca 1978 r. oraz wspólnotowy system informacyjny stworzony na podstawie decyzji Rady 86/85/EWG z dnia 6 marca 1986 r. ustanawiającej wspólnotowy system informacyjny do celów kontroli i redukcji zanieczyszczeń powodowanych przez wyciek węglowodorów i innych substancji szkodliwych do morza lub większych wód śródlądowych.
[9] Wymieniona decyzja powinna zostać uchylona z dniem wejścia w życie niniejszej decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym tworzy się wspólnotowe ramy współpracy w dziedzinie przypadkowych lub umyślnych zanieczyszczeń morskich (zwane dalej "ramy współpracy"), na okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Celem ram współpracy jest:
a) wspieranie i uzupełnianie wysiłków Państw Członkowskich na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym dla ochrony środowiska morskiego, wybrzeży i zdrowia ludzkiego, przed zagrożeniami powodowanymi przez przypadkowe lub umyślne zanieczyszczenia morza, z wyłączeniem ciągłych strumieni zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł lądowych;
zagrożenie przypadkowymi zanieczyszczeniami morskimi obejmuje uwalnianie szkodliwych substancji do środowiska morskiego niezależnie od ich pochodzenia, zarówno ze statków, jak i pochodzących z wybrzeża lub ujść rzek łącznie z materiałami wyrzuconymi, takimi jak amunicja, ale z wyłączeniem legalnych zrzutów, oraz ciągłych strumieni zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł lądowych;
b) przyczynianie się do zwiększenia możliwości reagowania Państw Członkowskich w razie zaistnienia wypadków pociągających za sobą wycieki ropy lub grożących wyciekami ropy lub innych szkodliwych substancji do morza, jak również przyczynianie się do zapobiegania takim zagrożeniom.
Zgodnie z wewnętrznym podziałem kompetencji wśród Państw Członkowskich dokonują one wymiany informacji w sprawie zatopionej amunicji w celu ułatwienia identyfikacji zagrożenia i przygotowania środków gotowości;
c) wzmocnienie warunków i ułatwienie skutecznej wzajemnej pomocy i współpracy między Państwami Członkowskimi w tej dziedzinie; oraz
d) wspieranie współpracy między Państwami Członkowskimi w celu zapewnienia odszkodowań za szkody zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla podziału obowiązków między Państwami Członkowskimi a Komisją, Komisja podejmuje, w ustalonych ramach współpracy, działania wymienione w załączniku I i II.
a) W ramach ustalonych ram współpracy tworzy się wspólnotowy system informacyjny do celów wymiany danych o gotowości do podejmowania działań w sytuacji pojawienia się przypadkowych lub umyślnych zanieczyszczeń morskich.
Na system składają się, co najmniej elementy wymienione w załączniku I.
Rodzaje działań podejmowanych na mocy ustalonych ram współpracy oraz uzgodnienia dotyczące finansowego wkładu Wspólnoty wymienione w załączniku II.
b) Na podstawie procedury ustanowionej w art. 4 ust. 2 i na podstawie między innymi informacji dostarczonych Komisji przez Państwa Członkowskie, przyjmuje się 3-letni plan wprowadzania w życie ustalonych ram współpracy. Podlega on corocznemu przeglądowi.
W miarę potrzeby, Komisja może uzgodnić podejmowanie dodatkowych działań, poza działaniami wymienionymi w załączniku II.
Takie dodatkowe działania ocenia się w świetle ustalonych priorytetów i dostępnych środków finansowych i przyjmuje się je zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 2.
c) Niniejszym ustala się ramy finansowe dla wprowadzania niniejszej decyzji na okres 2000–2006, w wysokości 7 mln EUR.
Środki budżetowe przyznane na działania przewidziane w niniejszej decyzji uwzględnia się w rocznych środkach ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Dostępne roczne środki finansowe zatwierdza organ budżetowy w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 3
1.
Plan wprowadzania w życie ram współpracy obejmuje działania indywidualne, jakie należy podjąć.
2.
Działania indywidualne dobiera się, przede wszystkim na podstawie następujących kryteriów:
a) przyczynianie się do dostarczania informacji, oraz przygotowywania w Państwach Członkowskich podmiotów odpowiedzialnych i uczestniczących w działaniach związanych ze zwalczaniem przypadkowych lub umyślnych zanieczyszczeń morskich, w razie potrzeby władz portowych, celem zwiększenia stopnia gotowości i przyczynienia się do zapobieganie zagrożeniom;
b) przyczynianie się do usprawniania technik i metod zwalczania wypadków, oraz usuwania ich skutków po wystąpieniu sytuacji krytycznych, a także ulepszanie technik oceny szkód wyrządzonych w środowisku morskim i nadbrzeżnym;
c) przyczynianie się do lepszego informowania opinii publicznej celem uświadomienia zagrożeń, oraz przekazywania informacji o wypadkach;
d) przyczynianie się do wzmocnienia współpracy z właściwymi organami lokalnymi, oraz organizacjami ochrony przyrody w zakresie zapobiegania zagrożeniom i ich zwalczania;
e) wnoszenie wkładu w zapewnienie wsparcia operacyjnego Państwom Członkowskim, przez mobilizowanie ekspertów należących do grupy zadaniowej Wspólnoty w sytuacjach krytycznych oraz przyczynianie się do wymiany między Państwami Członkowskimi informacji o takich zdarzeniach.
3.
Każde działanie indywidualne jest podejmowane w ścisłej współpracy z właściwymi organami na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym.
Artykuł 4
1.
Komisję wspiera Komitet Doradczy.
2.
W przypadku odwołań do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Komisja ocenia realizację ram współpracy w połowie ustalonego okresu i przed jej zakończeniem, oraz składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, nie później niż 36 miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji, a następnie sześć lat po jej wejściu w życie.
W razie potrzeby, w sprawozdaniu końcowym, Komisja przedstawia propozycje nowych środków celem kontynuowania ram współpracy.
Artykuł 6
Decyzja 86/85/EWG traci moc.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 24 stycznia 2000 r.
zmieniające i uzupełniające wspólne stanowisko 1999/318/WPZiB dotyczące dodatkowych środków ograniczających przeciwko Federalnej Republice Jugosławii (FRJ)
(2000/56/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne stanowisko 1999/318/WPZiB [1] wymaga zmiany i uzupełnienia w świetle zmian, jakie nastąpiły od daty jego przyjęcia.
(2) Te same kryteria powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do środków zakazu udzielania wiz przyjętych na podstawie wspólnych stanowisk 1998/240/WPZiB [2] i 1998/725/WPZiB [3],
(2) Rada wyraziła swe poparcie dla utrzymania i wzmocnienia sankcji wobec reżimu, bez karania ludności serbskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
We wspólnym stanowisku 1999/318/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) akapit 2 otrzymuje brzmienie:
"(2) Rada wyraziła swe poparcie dla utrzymania i wzmocnienia sankcji wobec reżimu, bez karania ludności serbskiej,";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Żadne wizy nie będą wydawane prezydentowi Milosevicowi, jego rodzinie, wszystkim ministrom i wyższym urzędnikom rządu federalnego i rządu serbskiego oraz osobom, które w swych działaniach wspierają prezydenta Milosevica.
2.
Do celów ust. 1 Rada dokonuje identyfikacji, w decyzji wykonawczej, osób odnotowanych do celów nieudzielenia im zgody na wjazd do Państw Członkowskich na podstawie któregokolwiek z niżej wymienionych kryteriów:
- osoby oskarżone o zbrodnie, jak określono w art. 1–5 statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Jugosławii,
- następujące osoby: prezydent Milosevic, jego rodzina, wszyscy ministrowie i wyżsi urzędnicy rządu federalnego i rządu serbskiego,
- osoby, które w swych działaniach wspierają prezydenta Milosevica politycznie i/lub finansowo (w tym wydawcy, redaktorzy naczelni i członkowie partii SPS),
- przywódcy sił zbrojnych i policji oraz odpowiedzialni za służby wywiadu lub służby bezpieczeństwa,
- osoby zaangażowane w działania represyjne.
3.
Osoby, w stosunku do których nie mają już zastosowania kryteria określone w ust. 2 skreśla się z listy osób odnotowanych do celów nieudzielenia im zgody na wjazd.
4.
Decyzje wykonawcze podjęte przez Radę są uaktualniane w miarę potrzeb, a przynajmniej co dwa miesiące.
5.
Prezydencja zapewnia wprowadzenie odpowiednich procedur w celu wykonania ust. 1–4.
6.
Wyżej wymienione ust. 2–5 stosuje się również w odniesieniu do środków zakazu udzielania wiz, przyjętych na podstawie art. 4 wspólnego stanowiska 1998/240/WPZiB i art. 1 wspólnego stanowiska 1998/725/WPZiB.
7.
W wyjątkowych przypadkach, o ile byłoby to zgodne z istotnymi celami Rady i prowadziłoby do politycznego załatwienia sprawy, mogą mieć miejsce wyłączenia, podlegające wcześniejszemu powiadomieniu pozostałych Państw Członkowskich przez Państwo Członkowskie udzielającego takiego wyłączenia.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne działanie Rady
z dnia 22 czerwca 2000 r.
dotyczące kontroli pomocy technicznej odnoszącej się do niektórych wojskowych użytkowników końcowych
(2000/401/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 22 czerwca 2000 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 [1] ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu produktów i technologii podwójnego zastosowania, które zapewnia skuteczny system kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania, w tym także oprogramowania i technologii.
Rozporządzenie to, w art. 4, zawiera między innymi przepisy dotyczące towarów niewymienionych w załączniku I, które wykorzystywane są lub mogą zostać wykorzystane w związku z bronią masowego rażenia lub rakietami przenoszącymi taką broń lub w związku z towarami wojskowymi dla krajów objętych embargiem na broń, nałożonym przez Unię Europejską, OBWE lub Organizację Narodów Zjednoczonych.
(2) Zobowiązania Państw Członkowskich Unii Europejskiej dotyczące nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia i wywozu konwencjonalnych towarów wojskowych do krajów objętych embargiem na broń wymagają skutecznego systemu kontroli wywozu, który powinien również obejmować, w oparciu o wspólne normy, pomoc techniczną, w tym ustne przekazywanie technologii, które powinno podlegać międzynarodowym procedurom kontrolnym, organom i traktatom zajmującym się kontrolą wywozu broni masowego rażenia i rakiet oraz konwencjonalnych towarów wojskowych wywożonych do krajów objętych wspomnianymi wyżej rodzajami embarga na broń.
Wskazane jest zdefiniowanie takich wspólnych norm we wspólnym działaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego wspólnego działania:
a) "pomoc techniczna" oznacza wszelkie formy wsparcia technicznego związane z naprawami, rozbudową, produkcją, montażem, testowaniem, konserwacją lub jakąkolwiek inną usługą techniczną w postaci instrukcji, kształcenia, przekazywania praktycznej wiedzy czy umiejętności lub usług konsultingowych;
b) "pomoc techniczna" oznacza również formy pomocy ustnej;
c) "międzynarodowe procedury, organy i traktaty ds. kontroli wywozu" oznaczają Grupę Australijską, Reżim Kontrolny Technologii Rakietowej, Grupę Dostawców Jądrowych, Porozumienie z Wassenaar, Komitet Zanggera, Konwencję o Zakazie Broni Chemicznej.
Artykuł 2
Pomoc techniczna podlega kontrolom (zakaz lub wymóg upoważnienia) wprowadzonym zgodnie z art. 5 w przypadku gdy jest przekazywana poza Wspólnotą Europejską przez osobę fizyczną lub prawną i przeznaczona jest, lub osoba udzielająca pomocy technicznej wie, że jest ona przeznaczona, do użytku związanego z rozbudową, produkcją, obsługą, użytkowaniem, działaniem, konserwacją, gromadzeniem, wykrywaniem, identyfikacją lub rozpowszechnianiem broni chemicznej, biologicznej lub jądrowej lub innych urządzeń jądrowych albo rozbudową, produkcją, konserwacją lub też gromadzeniem rakiet zdolnych przenosić broń tego rodzaju.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie rozważają wprowadzenie tego rodzaju kontroli także w przypadku gdy pomoc techniczna odnosi się do celów wojskowych innych niż te, określone w art. 2 i jest udzielana krajom przeznaczenia objętych embargiem na broń, nałożonym w wyniku wspólnego stanowiska lub wspólnego działania przyjętego przez Radę lub decyzję OBWE, albo embarga na broń nałożonego na mocy wiążącej rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 4
Artykuł 2 nie stosuje się do "pomocy technicznej":
a) w przypadku, gdy udzielana jest w kraju wymienionym w części 3 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1334/2000;
b) w przypadku, gdy ma formę przekazywania informacji stanowiącej "domenę publiczną" lub "prostych badań naukowych", jako, że terminy te są odpowiednio zdefiniowane w międzynarodowych procedurach kontroli wywozu, organach i Traktatach; lub
c) w przypadku, gdy odbywa się w formie ustnej i nie odnosi się do towarów wymagających kontroli ze strony jednej lub więcej międzynarodowych procedur kontroli wywozu, organów i Traktatów.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie, które nie włączyło jeszcze do swojego ustawodawstwa krajowego bądź przepisów działań kontrolnych, wykonujących niniejsze wspólne działanie lub nie ustaliło możliwych do zastosowania sankcji, przesyła odpowiednie propozycje dotyczące:
a) wykonania niniejszego wspólnego działania poprzez określenie przepisów kontrolnych;
b) ustalenia sankcji do zastosowania na szczeblu krajowym.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne działanie podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 29 czerwca 2000 r.
dotyczące wsparcia UE dla procesu pokojowego OJA między Etiopią a Erytreą
(2000/420/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 10 kwietnia 2000 r. Rada przyjęła wnioski w sprawie konfliktu między Etiopią a Erytreą na podstawie raportu specjalnego przedstawiciela Prezydencji.
(2) Rada przyjęła wspólne stanowisko 97/356/WPZiB dotyczące zapobiegania i rozwiązywania konfliktów w Afryce [1] i wspólne stanowisko 98/350/WPZiB dotyczące praw człowieka, demokratycznych zasad, państwa prawa i zasad dobrego rządzenia w Afryce [2].
(3) Jak stwierdzono w deklaracjach Prezydencji, wydanych w imieniu Unii Europejskiej dnia 17 listopada 1998 r., 15 stycznia, 11 lutego, 2 marca, 18 czerwca i 21 lipca 1999 r. oraz 10 maja, 17 maja i 14 czerwca 2000 r., a także w konkluzjach Rady z dnia 22 i 23 maja 2000 r., Unia zobowiązała się wspierać wprowadzanie planu procesu pokojowego opracowanego pod auspicjami Organizacji Jedności Afrykańskiej (OJA) przy założeniu, że strony przestrzegają i stosują ten plan zgodnie z określonymi w nim warunkami.
(4) Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucje 1177(98), 1226(99), 1227(99), 1297(2000) i 1298(2000.
(5) Dnia 18 czerwca 2000 r. rządy Etiopii i Erytrei podpisały umowę w sprawie zawieszenia wrogich działań, zaproponowaną przez OJA, którą Rada Europejska poparła deklaracją z dnia 20 czerwca 2000 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest wsparcie procesu pokojowego OJA między Etiopią a Erytreą.
Artykuł 2
Unia Europejska wspiera w skoordynowany sposób działania podjęte przez Organizację Jedności Afrykańskiej i Organizację Narodów Zjednoczonych w celu wprowadzenia pokojowego rozwiązania OJA, łącznie z porozumieniem o zawieszeniu wrogich działań podpisanym przez oba zainteresowane państwa dnia 18 czerwca 2000 r.
Unia Europejska wspiera w szczególności rozmieszczenie obserwatorów międzynarodowych, ustalenie i wytyczenie granic, usunięcie min i wysiłki w celu niesienia pomocy uchodźcom i wysiedleńcom.
Artykuł 3
Rada zauważa, że Komisja może ukierunkować swoją działalność zmierzającą do urzeczywistnienia celów omawianego wspólnego stanowiska, gdzie właściwe, za pomocą właściwych środków wspólnotowych.
Artykuł 4
Unia Europejska i jej Państwa Członkowskie zastrzegają sobie prawo do zmiany lub odwołania wszelkich rodzajów działań wspierających wprowadzenie pakietu pokojowego OJA, jeśli strony nie dotrzymają jego warunków.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólna strategia Rady europejskiej
z dnia 19 czerwca 2000 r.
w sprawie obszaru śródziemnomorskiego
(2000/458/WPZiB)
RADA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 13 ust. 2,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ WSPÓLNĄ STRATEGIĘ:
CZĘŚĆ I
WIZJA UE DLA OBSZARU ŚRÓDZIEMNOMORSKIEGO
1.
Obszar śródziemnomorski ma dla UE strategiczne znaczenie.
Prosperujący, demokratyczny, stabilny i bezpieczny, otwarty na Europę region służy najlepiej zarówno UE, jak i Europie jako całości.
2.
Obszar śródziemnomorski nadal stoi wobec wyzwań politycznych, gospodarczych, prawnych, ekologicznych i społecznych.
Sprostanie tym skomplikowanym i różnorodnym wyzwaniom wymaga od UE i partnerów śródziemnomorskich wspólnej pracy i wspólnej wizji, wrażliwości i wzajemnego szacunku.
3.
W swej polityce względem obszaru śródziemnomorskiego UE kieruje się zasadą partnerstwa, które powinno być aktywnie wspierane przez obie strony.
UE współpracuje ze swymi śródziemnym partnerami w celu: rozwijania dobrosąsiedzkich stosunków, poprawy koniunktury, walki z ubóstwem, propagowania i ochrony wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności, demokracji, dobrego zarządzania i zasad państwa prawnego, promocji kultury i tolerancji religijnej, rozwoju współpracy ze społeczeństwem obywatelskim, w tym z organizacjami pozarządowymi.
UE realizuje te cele poprzez wspieranie wysiłków partnerów śródziemnomorskich, zmierzających do urzeczywistnienia celów określonych w partnerstwie eurośródziemnomorskim, a także wykorzystując swoje stosunki dwustronne do realizacji tych celów, jak również poprzez wnoszenie wkładu w tworzenie pokojowego otoczenia na Bliskim Wschodzie.
4.
Niniejsza wspólna strategia oparta jest na partnerstwie eurośródziemnomorskim, ustanowionym mocą Deklaracji Barcelońskiej i jej aktów wykonawczych, Deklaracji Berlińskiej i długoletniej polityce Unii Europejskiej względem basenu Morza Śródziemnego, wraz z jej komponentami dwustronnym i regionalnym.
5.
UE jest przekonana, że pomyślne zakończenie bliskowschodniego procesu pokojowego na wszystkich jego płaszczyznach oraz rozwiązanie innych konfliktów w regionie stanowią ważne warunki konieczne dla osiągnięcia pokoju i stabilności na obszarze śródziemnomorskim.
Uwzględniając swoje interesy na obszarze oraz bliskie i długotrwałe więzy z państwami tego regionu, Unia dąży do odegrania w pełni swojej roli w przywracaniu stabilności i rozwoju na Bliskim Wschodzie.
Współpraca już rozpoczęta w ramach procesu barcelońskiego jest determinującym czynnikiem w ustanawianiu fundamentów po osiągnięciu pokoju.
Unia wspiera więc wysiłki stron w celu wykonania porozumień pokojowych.
W tym względzie przyjęcie Śródziemnomorskiej Karty Pokoju i Stabilności – cel, który poprzedza przyjęcie niniejszej strategii, powinien być decydującym czynnikiem w procesie po zakończeniu konfliktu na obszarze śródziemnomorskim.
6.
Mając na uwadze istotne znaczenie obszaru śródziemnomorskiego dla UE i celem dalszego wzmacniania jego wymiaru, Rada Europejska przyjmuje niniejszą wspólną strategię.
Obejmuje ona wszelkie relacje UE ze wszystkimi partnerami uczestniczącymi w procesie barcelońskim oraz z Libią.
Nie obejmuje jednakże dwustronnych stosunków UE z państwami śródziemnomorskimi kandydującymi do członkostwa w UE, ponieważ relacje te określa proces przystąpienia.
Zważywszy, że Unia Europejska chce nadal w pełni odgrywać swoją rolę w bliskowschodnim procesie pokojowym, zgodnie ze swym dorobkiem prawnym, obejmującym Deklarację Berlińską, niniejsza wspólna strategia obejmuje wkład UE w konsolidację pokoju na Bliskim Wschodzie, po osiągnięciu całościowego porozumienia pokojowego.
CZĘŚĆ II
CELE
7.
Cele polityki Unii Europejskiej na obszarze śródziemnomorskim obejmują:
- dokonanie znaczącego i wymiernego postępu w urzeczywistnianiu celów Deklaracji Barcelońskiej i wynikającego z niej dorobku, tj.:
- utworzenie wspólnego obszaru pokoju i stabilności poprzez partnerstwo w sferze polityki i bezpieczeństwa,
- stworzenie wspólnego obszaru dobrej koniunktury poprzez partnerstwo gospodarcze i finansowe,
- stworzenie partnerstwa w sprawach społecznych, kulturalnych i ludzkich: rozwój zasobów ludzkich, promowanie porozumienia między kulturami i wymianę między społeczeństwami obywatelskimi,
- propagowanie wartości podstawowych przyjętych przez UE i jej Państwa Członkowskie, w tym praw człowieka, demokracji, dobrego zarządzania, przejrzystości i zasady państwa prawnego,
- zachęcanie i wspieranie partnerów śródziemnomorskich w procesie ustanawiania wolnego handlu z UE i między sobą w zakresie Deklaracji Barcelońskiej, przekształceń gospodarczych i zwiększania inwestycji w regionie,
- umacnianie współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, zgodnie z ustaleniami Rady Europejskiej w Tampere,
- prowadzenie dialogu międzykulturowego i międzycywilizacyjnego w celu walki z nietolerancją, rasizmem i ksenofobią.
8.
Jeśli chodzi o sprawy bezpieczeństwa, UE zamierza skorzystać z kształtującej się europejskiej wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w celu rozważenia sposobów umocnienia, wraz z partnerami śródziemnomorskimi, bezpieczeństwa opartego na współpracy w regionie.
9.
Unia już w przeszłości odgrywała aktywną rolę w wysiłkach na rzecz ustanowienia sprawiedliwego, wszechstronnego i trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie i zapewnienia stabilności i rozwoju w regionie.
Jej zdaniem współpraca zainicjowana już w ramach procesu barcelońskiego jest czynnikiem warunkującym zapewnienie fundamentów, na których należy budować po osiągnięciu pokoju.
W ramach niniejszej wspólnej strategii i uwzględniając jej ust. 6, Unia Europejska stawia sobie za cele:
- propagowanie warunków, które pomogą stronom w wykonywaniu wzajemnych porozumień,
- rozwój podstaw do normalnych i dobrosąsiedzkich stosunków oraz zachęcanie stron do angażowania się we współpracę regionalną,
- przyczynianie się do konsolidacji pokoju w regionie, w tym integracji gospodarczej i wzajemnego zrozumienia między społeczeństwami obywatelskimi.
10.
W celu zwiększenia skuteczności, wpływu i widoczności unijnych działań i inicjatyw w regionie UE realizuje następujące cele ogólne:
- wzmacnianie koordynacji, spójności i komplementarności oraz zapewnianie współdziałania różnych regionalnych i subregionalnych działań, instrumentów i interwencji realizowanych przez UE i jej Państwa Członkowskie,
- zapewnianie komplementarności polityki śródziemnomorskiej UE z politykami UE względem innych partnerów.
CZĘŚĆ III
OBSZARY DZIAŁAŃ I SPECJALNE INICJATYWY
11.
UE razem ze swymi partnerami śródziemnomorskimi podejmuje się wszechstronnej rewizji procesu barcelońskiego w celu jego ugruntowania i większego zorientowania na działania i osiągnięte rezultaty.
12.
Unia Europejska realizuje kolejne specjalne inicjatywy, z możliwością podjęcia nowych, które mogłyby, gdzie jest to właściwe, uwzględniać specyficzną sytuację i potrzeby danych państw, regionów i podregionów.
Aspekty polityczne i bezpieczeństwa
13.
UE umacnia dialog polityczny i bezpieczeństwa ze swymi partnerami śródziemnomorskimi na wszystkich płaszczyznach: dwustronnie z poszczególnymi partnerami śródziemnomorskimi, w ramach Deklaracji Barcelońskiej, w tym Eurośródziemnomorskiej Karty Pokoju i Stabilności po jej wejściu w życie, i w innych wielostronnych kontekstach, jakimi są:
- znalezienie porozumienia w kwestiach bezpieczeństwa w celu ustanowienia wspólnego obszaru pokoju i stabilności,
- stworzenie instrumentów budujących partnerstwo, w szczególności poprzez popieranie regularnych konsultacji i wymiany informacji ze swoimi partnerami śródziemnomorskimi,
- zapewnianie aktualnych i właściwych informacji o inicjatywach, które mogłyby odnosić się do innych partnerów śródziemnomorskich,
- wzmocnienie współpracy w walce z globalnymi wyzwaniami dla bezpieczeństwa, takimi jak terroryzm, przestępczość zorganizowana i handel środkami odurzającymi,
- współpraca w sprawie ewentualnych uzgodnień dotyczących zapobiegania konfliktom, zarządzania kryzysami i odbudowy po zakończeniu konfliktu, zachęcając do pokojowego rozwiązania konfliktów i sporów, w tym na drodze sądowej,
- badanie możliwości zajęcia się problemem min przeciwpiechotnych w regionie śródziemnomorskim poprzez współpracę w akcji przeciwko minom, obejmującej usuwanie min, rozwijanie świadomości dotyczącej min oraz pomocy pacjentom, w związku z popieraniem celów Konwencji Ottawskiej,
- popieranie podpisania i ratyfikacji przez partnerów śródziemnomorskich wszystkich instrumentów dotyczących nierozprzestrzeniania, w tym Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej, Konwencji o Zakazie Broni Chemicznej, Traktatu o Wszechstronnym Zakazie Prób Jądrowych, Konwencji o Zakazie Broni Biologicznej,
- dążenie do stworzenia wzajemnie i skutecznie sprawdzalnej strefy bliskowschodniej wolnej od broni masowego rażenia, nuklearnej, chemicznej i biologicznej oraz od systemów jej dostarczania.
W tym względzie UE uwzględni dalszy rozwój wspólnej europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony.
Demokracja, prawa człowieka i zasada państwa prawa
14.
W ramach procesu barcelońskiego i w swoich stosunkach dwustronnych z partnerami śródziemnomorskimi UE:
- aktywnie wspiera wzmacnianie instytucji demokratycznych i zasady państwa prawa, w szczególności poprzez dialog polityczny i wspieranie reformy sądownictwa, rozwój instytucjonalny i wolność słowa, w szczególności poprzez wzmocnienie niezależności mediów,
- wspiera i zachęca do wysiłków na rzecz popierania dobrego zarządzania,
- podkreśla znaczenie wspierania i ochrony praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich, w tym poprzez wsparcie podmiotów ze sfer rządowych i pozarządowych, zaangażowanych w regionie poprzez kształcenie, monitorowanie, propagowanie i podnoszenie świadomości w zakresie praw człowieka,
- w kontekście Karty NZ i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka apeluje o przystąpienie do międzynarodowych instrumentów praw człowieka, obejmujących pełną realizację praw obywatelskich, kulturalnych, gospodarczych i politycznych oraz socjalnych, bez względu na kolor skóry, płeć, język lub religię,
- podejmuje środki w celu przekonania wszystkich partnerów śródziemnomorskich do zniesienia kary śmierci zgodnie z uzgodnionymi wytycznymi UE.
Pokój na Bliskim Wschodzie
15.
UE, uwzględniając ust. 6 niniejszej wspólnej strategii,
- służy ekspertyzą, przedstawia koncepcje i udostępnia swoją mediację i pomoc kluczowym stronom procesu pokojowego w celu ułatwienia zawarcia porozumień pokojowych i pomocy w przygotowaniu "ery popokojowej" na Bliskim Wschodzie,
- aktywnie wspiera postęp na wielostronnej drodze procesu pokojowego, czerpiąc także ze współdziałania z procesem barcelońskim.
W odniesieniu do kluczowych kwestii, takich jak woda i uchodźcy, UE oferuje swoją ekspertyzę za każdym razem, gdy jest o to proszona,
- w ramach obszernych uregulowań i na wniosek kluczowych stron uwzględnia uczestnictwo Państw Członkowskich w realizacji uzgodnień w dziedzinie bezpieczeństwa,
- wnosi wkład w międzynarodowe zobowiązanie konieczne do wprowadzenia i konsolidacji pokoju na Bliskim Wschodzie, szczególnie poprzez wspieranie regionalnej współpracy i integracji ekonomicznej oraz rozszerzanie obrotów handlowych,
- działa w kierunku wzmocnienia stabilności na Bliskim Wschodzie poprzez wspólne bezpieczeństwo będące skutkiem wniesienia wkładu w realizację Eurośródziemnomorskiej Karty Pokoju i Stabilności po jej przyjęciu i wejściu w życie.
Aspekty ekonomiczne i finansowe
16.
UE:
- aktywnie działa w kierunku wykonywania eurośródziemnomorskich umów stowarzyszeniowych, szczególnie poprzez dalsze propagowanie postępującej liberalizacji handlu we wszystkich dziedzinach odnoszących się do partnerów, w znaczeniu Deklaracji Barcelońskiej,
- podejmuje wszelkie wysiłki przyspieszające zawarcie i wykonywanie pozostałych umów stowarzyszeniowych,
- wspiera środki mające na celu podniesienie atrakcyjności regionu dla inwestorów, w szczególności poprzez rozszerzanie rynku, zachęcanie do dostosowania polityk odnoszących się do jednolitego rynku UE, poprawę ram regulacyjnych, zapewnienie sprawiedliwego traktowania inwestorów i podnoszenie świadomości w UE na temat korzyści inwestowania w regionie,
- zachęca i wspiera współpracę subregionalną, taką jak w obrębie Arabskiej Unii Magrebu, w ramach prowadzących do szerszej współpracy regionalnej,
- zachęca i wspiera wysiłki partnerów śródziemnomorskich w celu zwiększenia handlu Południe–Południe, w szczególności poprzez umowy handlowe Południe–Południe i postępującą harmonizację reguł pochodzenia,
- pomaga partnerom śródziemnomorskim we wzmacnianiu ich zdolności do formułowania odpowiednich polityk handlowych i do aktywnego uczestnictwa w negocjacjach handlowych, w szczególności w odniesieniu do rozwoju eurośródziemnomorskiej strefy wolnego handlu i przyszłych negocjacji WTO,
- zachęca tak szybko, jak to jest możliwe, do liberalizacji płatności z rachunków bieżących w związku z pełną liberalizacją przepływu kapitału.
Ponadto propaguje euro jako walutę umów i rozliczeń w handlu śródziemnomorskim,
- wspiera infrastrukturę wzajemnych powiązań między partnerami śródziemnomorskimi oraz między nimi a UE, czerpiąc z doświadczeń sieci transeuropejskich w transporcie, energii i telekomunikacji,
- zachęca do realizacji polityki podkreślającej rolę sektora prywatnego i promocji małych i średnich przedsiębiorstw w państwach będących partnerami śródziemnomorskimi, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw ukierunkowanych na wywóz, jako jeden z najbardziej efektywnych sposobów tworzenia miejsc pracy,
- zapewnia odpowiednie uwzględnienie celu tworzenia gospodarki rynkowej w wymiarze społecznym, w tym podstawowych norm pracy i propagowanie równości płci.
17.
UE zachęca wszystkich partnerów do uczestnictwa w WTO na właściwych warunkach.
18.
UE maksymalizuje wpływ współpracy finansowej poprzez budżet UE, w szczególności MEDA i EBI, za pomocą następujących środków:
- Wspólnota Europejska i Państwa Członkowskie koordynują swoje poszczególne strategie współpracy w dziedzinie finansów i rozwoju, programy i działania na rzecz partnerów śródziemnomorskich, a także współpracują z innymi darczyńcami w celu zapewnienia spójności, komplementarności i, gdzie jest to stosowne, współfinansowania,
- Unia Europejska wzmacnia dialog gospodarczy z partnerami śródziemnomorskimi, w szczególności w kontekście programowania pomocy finansowej, w związku z propagowaniem szybszej transformacji gospodarczej, solidnej polityki fiskalnej i pieniężnej oraz reformy strukturalnej,
- Komisja zapewni, by inne zasoby budżetowe Wspólnoty, dostępne w celach przynoszenia korzyści partnerom śródziemnomorskim, były wykorzystywane spójnie, będzie więc dążyć do lepszej koordynacji z odpowiednimi programami UE (piąty program ramowy badawczo-rozwojowy, potwierdzający międzynarodową rolę badań Wspólnoty z partnerami, Synergy, LIFE, Interreg III).
19.
UE propaguje lepsze zintegrowanie strategii wodnych i polityk gospodarki wodnej na obszarze śródziemnomorskim.
Środowisko naturalne
20.
UE zapewni uwzględnienie potrzeby lepszego propagowania integracji aspektów środowiskowych w świetle trwałości rozwoju gospodarczego.
Aspekty społeczne i kulturalne
21.
W uzupełnieniu do współpracy w ramach Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego UE:
- podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia i zachęcenia do rozwoju społeczeństwa obywatelskiego oraz przyszłego rozwoju wymiany zasobów ludzkich między UE i partnerami śródziemnomorskimi.
Organizacje pozarządowe będą zachęcane do uczestnictwa we współpracy na poziomie dwustronnym i regionalnym.
Szczególną uwagą otoczone zostaną media i uniwersytety,
- wspiera wysiłki w kierunku propagowania współpracy w sprawach społecznych, obejmujących promocję równych szans dla mężczyzn i kobiet oraz w kierunku wzmocnienia dialogu społecznego,
- zachęca do podejmowania wysiłków zmierzających do poprawy edukacji i szkoleń zawodowych, w szczególności dla młodzieży oraz kobiet, w celu wzmocnienia ich integracji na rynku pracy.
W tym kontekście współpraca regionalna jest ulepszana poprzez wymianę najlepszych praktyk, transferu know-how oraz budowania zdolności.
Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne
22.
Czerpiąc ze wspólnego dorobku procesu barcelońskiego, w dalszym ciągu z wniosków Rady Europejskiej w Tampere, UE:
- działa zgodnie z Konwencją Genewską w sprawie uchodźców i innymi odpowiednimi instrumentami oraz propaguje pełną zgodność partnerów śródziemnomorskich,
- bada możliwości uproszczenia i przyspieszenia procedur wizowych,
- wspiera identyfikację zbieżności w systemach prawnych różnych inspiracji w celu rozwiązywania problemów prawa cywilnego, odnoszących się do osób fizycznych: prawa spadkowego i prawa rodzinnego, w tym rozwodów,
- wspiera przejrzystość i większą przewidywalność systemów prawnych w krajach partnerskich w celu zachęcania do inwestycji zagranicznych i zachęca legalnych imigrantów do podejmowania działań na rzecz wspólnego rozwoju z ich państwami pochodzenia,
- zapewnia, by reguły przekazywania zysków były liberalizowane i znajduje rozwiązania unikające podwójnego opodatkowania, w szczególności dla legalnych imigrantów oraz osób o podwójnym obywatelstwie,
- rozwija skuteczne mechanizmy współpracy w celu walki z sieciami nielegalnej imigracji, w tym handlem ludźmi, między innymi, poprzez ustanowienie porozumień odnośnie do deportacji dotyczących obywateli własnych oraz obywateli państw trzecich nieposiadających przynależności państwowej,
- rozpoczyna dialogi dotyczące ustanowienia nowoczesnych i skutecznych systemów kontroli granicznej, oferujących, między innymi, dostęp do programów kształcenia i wymiany urzędników,
- pracuje z państwami śródziemnomorskimi w celu rozwiązania kwestii migracji, w pełni uwzględniając rzeczywistość społeczną, gospodarczą i kulturalną w państwach partnerskich.
Takie podejście wymaga walki z ubóstwem, poprawy warunków życia i możliwości pracy, zapobiegania konfliktom, konsolidowania państw demokratycznych i zapewnienia poszanowania praw człowieka,
- rozwija wspólne podejście do zapewnienia integracji ze społeczeństwem obywateli państw śródziemnomorskich, którzy od pewnego czasu są legalnymi mieszkańcami Państwa Członkowskiego i posiadają długoterminowe zezwolenie na pobyt, mające na celu zbliżenie ich statusu prawnego w danym Państwie Członkowskim do statusu obywateli UE,
- wymienia informacje i dane statystyczne z partnerami śródziemnomorskimi w sprawach ruchów migracyjnych.
23.
UE rozwija nadal swą współpracę z partnerami śródziemnomorskimi w celu walki z przestępczością zorganizowaną, w tym handlem środkami odurzającymi i praniem brudnych pieniędzy, w szczególności poprzez:
- pomoc w kształceniu pracowników organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości z naciskiem na przekazywanie informacji o dorobku prawnym Unii w dziedzinie przestępczości zorganizowanej,
- propozycje współpracy z partnerami śródziemnomorskimi w celu rozwijania niezbędnych ram prawnych, instytucjonalnych i sądowniczych dla efektywnego karania tych przestępstw i w celu rozwoju mechanizmów współpracy w celu walki z przestępczością transgraniczną.
UE nadal zachęca partnerów śródziemnomorskich do przynależności do międzynarodowych konwencji ONZ w sprawie terroryzmu oraz do działania w przekonaniu, że walka przeciw terroryzmowi musi być mocno oparta na zasadach prawa międzynarodowego i poszanowania praw człowieka.
CZĘŚĆ IV
INSTRUMENTY I ŚRODKI
Przepisy ogólne
24.
Niniejsza wspólna strategia jest realizowana przez instytucje i organy UE, przy czym każdy z nich działa w ramach kompetencji nadanych im przez Traktaty oraz zgodnie z procedurami określonymi w ramach tych Traktatów.
25.
W przypadku aspektów niniejszej wspólnej strategii dotyczących WPZiB Unii sekretarz generalny Rady/wysoki przedstawiciel do spraw WPZiB, wspierany przez specjalnego wysłannika do spraw procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, wspiera Radę i państwo pełniące przewodnictwo w UE w jej wykonywaniu i w wykonywaniu działań przyjętych na jej podstawie.
Bez wpływu na swe kompetencje w ramach Traktatu WE Komisja jest w pełni włączana, zgodnie z art. 18 i 27 Traktatu UE.
26.
Rada i Komisja, zgodnie z art. 3 Traktatu o UE, zapewnią spójność, jednolitość i skuteczność działań Unii.
Skuteczność niniejszej wspólnej strategii jest optymalizowana poprzez zapewnienie możliwie największej spójności między różnymi instrumentami i dziedzinami działalności podjętymi przez Unię, oraz między działaniami Unii i działaniami Państw Członkowskich.
Unia zapewni komplementarność między polityką śródziemnomorską i innymi politykami.
27.
Państwa Członkowskie ustanowią wkład w cele niniejszej wspólnej strategii poprzez odpowiednie i skoordynowane zastosowanie wszystkich odpowiednich instrumentów i środków, jakimi dysponują.
Obecne uzgodnienia, na podstawie których Państwa Członkowskie uznają państwa, decydują o członkostwie państw w organizacjach międzynarodowych lub decydują o podtrzymaniu i rozwijaniu stosunków dwustronnych, dyplomatycznych i innych (takich jak polityczne, sportowe i kulturalne), nie mają wpływu na niniejszą wspólną strategię.
Rada, Komisja i Państwa Członkowskie
28.
Rada, Komisja i Państwa Członkowskie:
- dokonają przeglądu, według swoich kompetencji i zdolności istniejących działań, programów, instrumentów i polityk innych niż Deklaracja Barcelońska i jej działania wykonawcze w celu zapewnienia ich zgodności z niniejszą wspólną strategią, a w przypadku zaistnienia jakichś niezgodności możliwie najszybciej wprowadzą niezbędne zmiany,
- wykorzystają odpowiednio i w całości istniejące instrumenty i środki oraz wszystkie odpowiednie programy UE i Państw Członkowskich oraz opracowują i prowadzą w tym celu dowodzący rejestr zasobów Unii, Wspólnoty i Państw Członkowskich, poprzez który niniejsza wspólna strategia będzie wykonywana.
Koordynacja
29.
Państwa Członkowskie poczynią dodatkowe wysiłki w celu koordynacji swoich działań w stosunku do obszaru śródziemnomorskiego, angażując organizacje regionalne i międzynarodowe, takie jak Rada Europy, ONZ, OBWE i międzynarodowe instrumenty finansowe; taka koordynacja w sposób właściwy uwzględni uprawnienia Wspólnoty.
30.
Państwa Członkowskie uczestniczące w innych forach, angażujące się bądź w realizację głównego celu, bądź w działania poboczne działań związanych z Morzem Śródziemnym, będą to robić w sposób zgodny z celami niniejszej wspólnej strategii.
31.
Przedstawiciele Państw Członkowskich oraz Komisja w państwach będących partnerami śródziemnomorskimi w pełni uwzględnią niniejszą wspólną strategię w koordynacji swoich działań na tym terenie.
32.
Rada, Komisja i Państwa Członkowskie pracują na rzecz bardziej efektywnej współpracy z organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi i usiłują, wraz z podobnie myślącymi państwami, osiągnąć cele niniejszej wspólnej strategii.
Wykonywanie i rewizja
33.
Rada Europejska zwraca się z wnioskiem, by Rada:
- zapewniła, że każda nowo wybrana Prezydencja przedstawia Radzie, w ramach swego ogólnego programu, priorytety do realizacji niniejszej wspólnej strategii, w oparciu o cele w części II, z właściwym uwzględnieniem obszarów działań w części III,
- dokonywała rewizji i oceny działania Unii w ramach niniejszej wspólnej strategii i nie mniej niż raz w roku składała Radzie Europejskiej sprawozdanie w sprawie postępów w osiąganiu tych celów,
- dokonywała przeglądu sytuacji na obszarze śródziemnomorskim i stanu współpracy partnerów śródziemnomorskich w realizacji niniejszej wspólnej strategii oraz przedstawiła Radzie Europejskiej sprawozdanie oceniające na ten temat,
- gdzie jest to konieczne, przedstawiła Radzie Europejskiej propozycje zmian do części II i III niniejszej wspólnej strategii.
34.
Komisja wnosi wkład w powyższe działania zgodnie ze swoimi kompetencjami.
Współpraca z partnerami śródziemnomorskimi
35.
Unia Europejska i jej Państwa Członkowskie blisko współpracują z partnerami śródziemnomorskimi podczas wykonywania niniejszej wspólnej strategii, w szczególności poprzez umowy stowarzyszeniowe i poprzez Eurośródziemnomorski Komitet ds. Procesu Barcelońskiego, z uwzględnieniem zaleceń i obaw wyrażanych przez partnerów śródziemnomorskich.
CZĘŚĆ V
Czas trwania
36.
Niniejszą wspólną strategię stosuje się od dnia jej opublikowania przez okres wstępny czterech lat.
Rada Europejska, na zalecenie Rady, może przedłużyć, dokonać rewizji i w razie potrzeby przyjąć niniejszą wspólną strategię.
Publikacja
37.
Niniejsza wspólna strategia zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 9 października 2000 r.
w sprawie poparcia dla demokratycznej FRJ i niezwłocznego zniesienia niektórych środków ograniczających
(2000/599/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swoim orędziu do narodu serbskiego z dnia 18 września 2000 r. Rada potwierdziła, że demokratyczna przemiana prowadziłaby do radykalnej zmiany polityki Unii Europejskiej w stosunku do Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ), zwłaszcza w dziedzinie sankcji.
(2) W wyniku wyborów w dniu 24 września 2000 r. wybrano demokratycznie i formalnie zaprzysiężono nowego prezydenta Federalnej Republiki Jugosławii p. V. Kosztunicę.
(3) Dnia 9 października 2000 r. Rada zatwierdziła "Deklarację w sprawie FRJ", która w szczególności przewiduje radykalne zrewidowanie polityki Unii Europejskiej w stosunku do FRJ.
(4) W tych okolicznościach należy znieść środki ograniczające dotyczące FRJ, zgodnie z podjętymi przez Unię Europejską zobowiązaniami.
(5) Zakaz sprzedaży i dostawy ropy naftowej i produktów ropopochodnych powinien zostać niezwłocznie uchylony, jak również należy znieść zakaz lotów w celach handlowych lub prywatnych między FRJ a Wspólnotą Europejską.
(6) Utrzymuje się w mocy szczególne środki ograniczające dotyczące p. Milosevicia i osób z nim związanych.
(7) Embargo na wywóz broni i dostawy sprzętu, który mógłby być wykorzystany w celach wewnętrznych represji lub terroryzmu, nie ulega uchyleniu.
(8) Potrzebne są działania Wspólnoty, aby zrealizować niektóre środki wymienione poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Wspólne stanowisko 1999/273/WPZiB z dnia 23 kwietnia 1999 r. dotyczące zakazu sprzedaży i dostawy ropy naftowej i produktów ropopochodnych do Federalnej Republiki Jugosławii [1] traci moc.
Artykuł 2
Artykuł 4 wspólnego stanowiska 1999/318/WPZiB z dnia 10 maja 1999 r. dotyczącego dodatkowych środków ograniczających wobec Federalnej Republiki Jugosławii [2] traci moc.
Artykuł 3
Wspólne stanowiska wymienione poniżej:
- wspólne stanowisko 1998/240/WPZiB z dnia 19 marca 1998 r. w sprawie środków ograniczających wobec Federalnej Republiki Jugosławii [3], z wyjątkiem art. 1 i 2,
- wspólne stanowisko 1998/326/WPZiB z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące zamrożenia funduszy posiadanych za granicą przez rządy Federalnej Republiki Jugosławii i Serbii [4],
- wspólne stanowisko 1998/374/WPZiB z dnia 8 czerwca 1998 r. dotyczące zakazu nowych inwestycji w Serbii [5],
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 10 listopada 2000 r.
w sprawie utrzymania szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko Miloszevicowi i osobom z nim powiązanym
(2000/696/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W deklaracji przyjętej w Luksemburgu dnia 9 października 2000 r. Rada wskazała na to, że Unia zdecydowała się uchylić wszelkie sankcje wobec Federalnej Republiki Jugosławii obowiązujące od 1998 r. z wyjątkiem postanowień skierowanych przeciwko byłemu prezydentowi Federalnej Republiki Jugosławii, Slobodanowi Milosevicowi, i osobom z nim powiązanym, jako że nadal stanowią oni zagrożenie dla konsolidacji demokracji w Federalnej Republice Jugosławii.
(2) Artykuł 3 wspólnego stanowiska 2000/599/WPZiB [1] przewiduje, że wspólne stanowiska: 1998/240/WPZiB [2], z wyjątkiem jego art. 1 i 2, 1998/326/WPZiB [3], 1998/374/WPZiB [4] oraz 1999/318/WPZiB [5] zostaną poddane przeglądowi, aby utrzymać tylko te postanowienia ograniczające, które są skierowane przeciwko Milosevicowi i powiązanym z nim osobom fizycznym.
(3) Ze względów przejrzystości i jasności postanowienia dotyczące Milosevica i powiązanych z nim osób fizycznych powinny zostać włączone do jednego tekstu.
(4) W celu zastosowania niektórych środków wyszczególnionych poniżej konieczne jest działanie na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Zakaz wydawania wiz określony w art. 4 wspólnego stanowiska 1998/240/WPZiB, art. 1 wspólnego stanowiska 1998/725/WPZiB [6] oraz art. 1 wspólnego stanowiska 1999/318/WPZiB ogranicza się do byłego prezydenta Federalnej Republiki Jugosławii, Slobodana Milosevica, oraz powiązanych z nim osób fizycznych.
2.
Sporządza się listę osób określonych lub objętych zakresem ust. 1 i uaktualnia ją decyzją wykonawczą Rady.
Artykuł 2
Zamrożenie funduszy trzymanych za granicą, wymienionych w art. 1 wspólnego stanowiska 1998/326/WPZiB oraz w art. 2 wspólnego stanowiska 1999/318/WPZiB, powinno ograniczać się do Milosevica oraz powiązanych z nim osób fizycznych.
Artykuł 3
Wspólne stanowisko 1998/374/WPZiB, art. 3 wspólnego stanowiska 1998/240/WPZiB, jak również art. 3 i 5 wspólnego stanowiska 1999/318/WPZiB, tracą moc.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 20 listopada 2000 r.
zmieniające wspólne stanowisko 96/184/WPZiB dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii
(2000/722/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 lutego 1996 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 96/184/WPZiB dotyczące wywozu broni do byłej Jugosławii, które zostało zmienione decyzjami 98/498/WPZiB [1] 2 [2] i 99/481/WPZiB [3].
(2) Rada doszła do wniosku, że rozwój sytuacji w Chorwacji, w szczególności jej zobowiązanie się do stosowania w pełnym zakresie Porozumień z Dayton/Paryża i jej polityka w odniesieniu do wywozu broni uzasadniają zniesienie środków restrykcyjnych podjętych wobec tego państwa na mocy wspólnego stanowiska 96/184/WPZiB.
(3) Rozumie się przez to, w odniesieniu do wywozu broni do Chorwacji i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, że Państwa Członkowskie będą ściśle stosowały przepisy kodeksu postępowania Unii Europejskiej w odniesieniu do wywozu broni przyjętego w dniu 8 czerwca 1998 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
We wspólnym stanowisku 96/184/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1. w pkt 2 i) skreśla się wyraz "Chorwacja";
2. w pkt 2 ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) z zastrzeżeniem przepisów rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1021 wnioski o pozwolenie dotyczące wywozu do byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i do Chorwacji są rozpatrywane dla każdego przypadku oddzielnie.
Niniejsze przepisy przyjmuje się rozumiejąc, że Państwa Członkowskie będą ściśle stosowały przepisy kodeksu postępowania Unii Europejskiej w odniesieniu do wywozu broni przyjętego w dniu 8 czerwca 1998 r.
Będą one również brały pod uwagę cele polityki Unii Europejskiej zmierzającej głównie do uspokojenia i stabilizacji sytuacji w tym regionie, w tym potrzebę kontroli uzbrojenia i jego obniżenia do najniższego możliwego poziomu oraz wprowadzania środków budowy zaufania."
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko obowiązuje od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko Rady
z dnia 31 stycznia 2000 r.
w sprawie proponowanego protokołu przeciwko nielegalnej produkcji i nielegalnemu handlowi bronią palną, jej częściami i elementami oraz amunicją do niej, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej
(2000/130/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 34 ust. 2 lit. a),
uwzględniając inicjatywę Republiki Portugalskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uznaje się wagę międzynarodowej współpracy w sprawach karnych do celów zapobiegania i zwalczania wszelkich poważnych form przestępczości, łącznie z nielegalnym handlem bronią, jak przewidziano w art. 29 Traktatu.
(2) Poczyniono przygotowania do opracowania i negocjowania Protokołu przeciwko nielegalnej produkcji i nielegalnemu handlowi bronią palną, jej częściami i elementami i amunicją do niej, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej.
(3) Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych zadecydowało, że ostateczna wersja tekstu proponowanej Konwencji i protokołów do niej powinna zostać mu przedstawiona do wcześniejszego przyjęcia przed konferencją na wysokim szczeblu, która odbędzie się w Palermo, i na której podpisane zostaną Konwencja i protokoły do niej.
(4) Wiele międzynarodowych instrumentów przyjętych w Unii i na innych forach już przewiduje przyjęcie środków zwalczających nielegalną produkcję i handel bronią i amunicją.
(5) Dnia 17 grudnia 1998 r. przyjęto wspólne działanie w sprawie udziału Unii Europejskiej w zwalczaniu destabilizującego gromadzenia i rozprzestrzeniania broni ręcznej i broni lekkiej [1].
(6) Oczekuje się, że przyczyni się ono w jak największym stopniu do negocjowania proponowanego Protokołu i do uniknięcia rozbieżności między proponowanym Protokołem a instrumentami przygotowanymi w Unii.
(7) W swoich konkluzjach z dnia 5 października 1998 r., Rada poprosiła Prezydencję o zaproponowanie jednego lub kilku wspólnych stanowisk, zgodnych z Traktatem o Unii Europejskiej, w związku z projektem Konwencji Narodów Zjednoczonych i protokołów do niej.
(8) Uwzględnia się wspólne stanowisko przyjęte przez Radę w dniu 29 marca 1999 r. w sprawie proponowanej Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko przestępczości zorganizowanej [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Negocjując projekt Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnej produkcji i nielegalnemu handlowi bronią palną, jej częściami i elementami i amunicją do niej, Państwa Członkowskie Unii Europejskiej poprą definicję broni palnej rozumianej jako śmiercionośna broń lufowa, która wyrzuca, jest przeznaczona do wyrzucania, lub może być szybko przerobiona do wyrzucania śrutu, kuli, lub pocisku poprzez działanie materiału wybuchowego, ale z wyłączeniem zabytkowej broni palnej lub jej replik.
W tym kontekście, kwestię definicji zabytkowej broni palnej należy uregulować w prawie krajowym, ale nie powinna ona obejmować broni palnej wyprodukowanej po1870 r.
Artykuł 2
Do celów projektu Protokołu, broń wybuchowa, taka jak bomby, granaty, rakiety niekierowane lub rakiety kierowane, nie jest uważana za broń palną.
Jednakże należy wprowadzić do tekstu postanowienie dotyczące karalności nielegalnej produkcji i nielegalnego handlu taką bronią.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie postanawiają, że bliższe rozpatrzenie wszelkich kwestii związanych z nielegalną produkcją i nielegalnym handlem materiałami wybuchowymi oraz wykorzystanie tych materiałów w celach przestępczych powinno zostać odłożone do czasu, gdy zostanie przedstawiony wynik badania przeprowadzonego przez grupę ekspercką ad hoc, określoną w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych E/1999/30 oraz na ewentualne opracowanie międzynarodowego instrumentu dotyczącego nielegalnej produkcji i nielegalnego handlu materiałami wybuchowymi przez Komitet Ad Hoc Narodów Zjednoczonych ds. opracowania konwencji przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej.
2.
Państwa Członkowskie wspierają prace grupy eksperckiej ad hoc Narodów Zjednoczonych i dążą do zagwarantowania jak najszybszego zakończenia jej prac.
Artykuł 4
Rada stara się, w miarę potrzeby, wypracować kolejne wspólne stanowiska dotyczące projektu Protokołu.
Decyzja ramowa Rady
z dnia 29 maja 2000 r.
w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje za fałszowanie w związku z wprowadzeniem euro
(2000/383/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 31 lit. e) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2];
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [3] stanowi, że waluta euro zostanie wprowadzona do obiegu od dnia 1 stycznia 2002 r. oraz zobowiązuje uczestniczące Państwa Członkowskie do zapewnienia odpowiednich sankcji za podrabianie i fałszowanie banknotów i monet euro.
(2) Należy odnotować komunikat Komisji z dnia 23 lipca 1998 r. skierowany do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Banku Centralnego zatytułowany "Ochrona euro – zwalczanie fałszowania".
(3) Należy odnotować uchwałę Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 1998 r. dotyczącą zawiadomienia Komisji z dnia 23 lipca 1998 r. skierowanego do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Banku Centralnego, zatytułowanego "Ochrona euro – zwalczanie fałszowania" [4].
(4) Należy odnotować rezolucję Europejskiego Banku Centralnego z dnia 7 lipca 1998 r. dotyczącą przyjęcia niektórych środków w celu ochrony prawnej banknotów i monet euro [5].
(5) Należy wziąć pod uwagę postanowienia Konwencji międzynarodowej z dnia 20 kwietnia 1929 r. o zwalczaniu fałszowania pieniędzy oraz Protokołu do niej.
(6) Należy wziąć pod uwagę szczególne europejskie znaczenie euro oraz zasadę niedyskryminacji określoną w art. 5 Konwencji z 1929 r., która uznaje konieczność nałożenia surowych sankcji karnych i innych sankcji za poważne przestępstwa w zakresie fałszowania euro i innych walut.
(7) Światowe znaczenie euro oznacza, że będzie ono szczególnie podatne na ryzyko fałszowania.
(8) Należy wziąć pod uwagę fakt, że istnieją już dowody oszukańczej działalności w odniesieniu do euro.
(9) Należy zapewnić, aby euro było chronione w odpowiedni sposób we wszystkich Państwach Członkowskich poprzez efektywne środki w dziedzinie prawa karnego, nawet jeszcze przed wprowadzeniem do obiegu waluty od dnia 1 stycznia 2002 r. w celu ochrony niezbędnej wiarygodności nowej waluty, a tym samym w celu uniknięcia poważnych konsekwencji ekonomicznych.
(10) Należy wziąć pod uwagę rezolucję Rady z dnia 28 maja 1999 r. w sprawie zwiększenia ochrony poprzez wprowadzenie sankcji karnych za fałszowanie w związku z wprowadzeniem euro [6], wraz z jej wskazówkami w sprawie wiążącego aktu prawnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej:
- "Konwencja" oznacza Konwencję międzynarodową z dnia 20 kwietnia 1929 r. o zwalczaniu fałszowania pieniędzy oraz Protokół do niej [7],
- "waluta" oznacza pieniądze papierowe (w tym banknoty) oraz pieniądze metalowe, których obieg jest prawnie dopuszczony, włączając banknoty i monety euro, których obieg jest prawnie dopuszczony na mocy rozporządzenia (WE) 974/98,
- "osoba prawna" oznacza podmiot posiadający taki status na mocy obowiązującego prawa wewnętrznego, z wyjątkiem państw lub innych organów publicznych wykonujących funkcje władzy państwowej oraz organizacji międzyrządowych.
Artykuł 2
Stosunek do Konwencji
1.
Celem niniejszej decyzji ramowej jest uzupełnienie postanowień oraz ułatwienie stosowania Konwencji przez Państwa Członkowskie, zgodnie z poniższymi przepisami.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie, które jeszcze nie przystąpiły do Konwencji, zobowiązują się do tego.
3.
Zobowiązania na mocy Konwencji pozostają niezmienione.
Artykuł 3
Przestępstwa ogólne
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia karalności następujących czynów:
a) jakiegokolwiek oszukańczego wytwarzania lub zmiany waluty, niezależnie od zastosowanych środków;
b) oszukańczego wykorzystywania sfałszowanej waluty;
c) przywozu, wywozu, transportu, otrzymywania lub uzyskiwania sfałszowanej waluty, w celu jej wykorzystania, przy świadomości, że jest ona sfałszowana;
d) oszukańczego wytwarzania, otrzymywania, uzyskiwania lub posiadania
- narzędzi, artykułów, programów komputerowych oraz wszelkich innych środków szczególnie dostosowanych do fałszowania lub zmiany waluty, lub
- hologramów lub innych składników waluty, które służą do ochrony przed fałszowaniem.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia karania osób uczestniczących i podżegających do czynów określonych w ust. 1 oraz usiłujących dokonania czynów określonych w ust. 1 lit. a) – c).
Artykuł 4
Przestępstwa dodatkowe
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia karania czynów określonych w art. 3 również w odniesieniu do banknotów lub monet wytwarzanych lub wytworzonych z wykorzystaniem legalnych urządzeń lub materiałów, z naruszeniem praw lub warunków, zgodnie z którymi właściwe organy mogą emitować walutę, bez zgody powyższych organów.
Artykuł 5
Waluta niewyemitowana, lecz przeznaczona do obiegu
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia karania czynów określonych w art. 3 i 4, jeżeli:
a) odnoszą się one do przyszłych banknotów lub monet euro oraz zostały popełnione przed dniem 1 stycznia 2002 r.;
b) odnoszą się one do banknotów lub monet, które nie zostały jeszcze wyemitowane, lecz są przeznaczone do obiegu oraz należą do waluty, która jest prawnym środkiem płatniczym.
Artykuł 6
Kary
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia karania czynów określonych w art. 3–5 poprzez efektywne, proporcjonalne i odstraszające sankcje karne, włączając kary pozbawienia wolności podlegające ekstradycji.
2.
Przestępstwa polegające na oszukańczym wytwarzaniu lub zmianie waluty, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), są zagrożone karą pozbawienia wolności na okres nie krótszy niż osiem lat.
Artykuł 7
Jurysdykcja
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego artykułu:
- każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji nad przestępstwami określonymi w art. 3–5, w przypadku gdy przestępstwo zostało popełnione w całości lub w części na jego terytorium,
- artykuły 8 i 9, jak również art. 17 Konwencji stosuje się do przestępstw określonych w art. 3–5 niniejszej decyzji ramowej.
2.
Przynajmniej Państwa Członkowskie, w których euro zostało przyjęte, podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby możliwe było ściganie fałszowania, co najmniej euro, niezależnie od obywatelstwa przestępcy oraz miejsca, w którym przestępstwo zostało popełnione.
3.
W przypadku gdy więcej niż jedno Państwo Członkowskie posiada jurysdykcję oraz dysponuje możliwością efektywnego ścigania przestępstwa opartego na tych samych faktach, zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w podejmowaniu decyzji co do tego, które Państwo Członkowskie ma ścigać przestępcę lub przestępców w celu scentralizowania ścigania w jednym Państwie Członkowskim, o ile to jest możliwe.
Artykuł 8
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoby prawne ponosiły odpowiedzialność za przestępstwa, o których mowa w art. 3–5 popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę, działającą indywidualnie lub w ramach organu danej osoby prawnej, która pełni kierowniczą rolę w ramach osoby prawnej, w oparciu o:
- pełnomocnictwo do reprezentowania osoby prawnej, lub
- upoważnienie do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej, lub
- upoważnienie do wykonywania kontroli w ramach osoby prawnej,
jak również za pomocnictwo lub podżeganie do popełnienia takich przestępstw lub za usiłowanie popełnienia przestępstw określonych w art. 3 ust. 1 lit. a) i b).
2.
Oprócz przypadków już przewidzianych w ust. 1, każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoba prawna ponosiła odpowiedzialność w przypadku, kiedy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby określonej w ust. 1 doprowadził do popełnienia przestępstwa określonego w art. 3–5 na korzyść danej osoby prawnej przez osobę pozostającą pod jej władzą.
3.
Odpowiedzialność osoby prawnej na mocy ust. 1 i 2 nie wyłącza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które są sprawcami, podżegaczami lub pomocnikami w popełnieniu przestępstwa, o którym mowa w art. 3–5.
Artykuł 9
Sankcje wobec osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoba prawna ponosząca odpowiedzialność zgodnie z art. 8 ust. 1 była karana poprzez efektywne, proporcjonalne oraz odstraszające kary, które obejmują grzywny karne i innego rodzaju oraz mogą obejmować inne kary, takie jak:
a) wyłączenie spod uprawnienia do korzystania z publicznych korzyści lub pomocy;
b) czasowy lub stały zakaz wykonywania działalności gospodarczej;
c) poddanie nadzorowi sądowemu;
d) sądowy nakaz likwidacji.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoba prawna ponosząca odpowiedzialność zgodnie z art. 8 ust. 2 była karana poprzez efektywne, proporcjonalne i odstraszające kary lub środki.
Artykuł 10
Stosowanie terytorialne
Niniejszą decyzję ramową stosuje się do Gibraltaru.
Artykuł 11
Wdrażanie
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej do dnia 31 grudnia 2000 r., gdy chodzi o art. 5 lit. a), oraz nie później niż do 29 maja 2001 r., gdy chodzi o inne przepisy.
2.
W tych samych terminach Państwa Członkowskie przekażą Sekretariatowi Generalnemu Rady, Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu teksty przepisów transponujących do ich prawa wewnętrznego zobowiązania nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r., na podstawie sprawozdania przygotowanego w oparciu o informacje i pisemne sprawozdanie Komisji, Rada dokona oceny stopnia, w jakim Państwa Członkowskie podjęły niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 25 maja 2000 r.
w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej: umożliwiające świadczenie na warunkach konkurencyjnych pełnego zakresu usług w dziedzinie komunikacji elektronicznej, w tym również szerokopasmowych usług multimedialnych i szybkiego internetu
(notyfikowane jako dokument nr C(2000) 1259)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2000/417/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konkluzje Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. stwierdzają, że jeżeli Europa ma w pełni wykorzystać możliwości rozwojowe i potencjał zatrudnienia cyfrowej gospodarki opartej na wiedzy, przedsiębiorcy i obywatele muszą posiadać dostęp do niedrogiej infrastruktury komunikacyjnej o światowej jakości oraz szerokiego zakresu usług.
Wzywa się Państwa Członkowskie i Komisję do działania na rzecz zwiększenia konkurencyjności w lokalnych sieciach dostępu przed końcem 2000 r. oraz uwolnienia pętli lokalnej w celu umożliwienia znacznej obniżki kosztów korzystania z internetu.
(2) Dyrektywa 97/33/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) [1], zmieniona dyrektywą 98/61/WE [2], w szczególności art. 4 ust. 2, art. 7, 9 i 11, określają zasady dostępu do sieci z uwzględnieniem kolokacji, upoważniając krajowe władze regulacyjne do pełnienia swoich obowiązków w tym zakresie.
(3) Dyrektywa 98/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci (ONP) w telefonii głosowej oraz w sprawie usług powszechnych w telekomunikacji w konkurencyjnym środowisku [3], w szczególności art. 16, określają warunki dostępu do sieci specjalnych w celu wspierania rozwoju nowych rodzajów usług telekomunikacyjnych.
(4) Dyrektywa Rady 92/44/EWG z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci do łączy dzierżawionych [4], zmieniona dyrektywą 97/51/WE [5] i decyzją Komisji nr 80/98/WE z dnia 7 stycznia 1998 r.
[6], w szczególności art. 8 ust. 2, określa warunki zapewnienia linii dzierżawionych.
(5) Dyrektywa Komisji 90/388/EWG [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 99/64/WE [8], w szczególności art. 4 lit. c), określa wymagania w zakresie rebilansowania taryf w warunkach rynku całkowicie zliberalizowanego.
(6) Termin "pętla lokalna" odnosi się do fizycznego obwodu przewodów miedzianych w lokalnej sieci dostępu, który łączy pomieszczenia odbiorcy usług z lokalną centralą operatora, koncentratorem lub z innym ekwiwalentnym urządzeniem.
Jak podkreślono w piątym raporcie Komisji z realizacji regulacyjnego pakietu dla telekomunikacji [9], lokalna sieć dostępu pozostaje jednym z najmniej konkurencyjnych segmentów zliberalizowanego rynku telekomunikacyjnego, gdyż podmioty dopiero wchodzące na ten rynek nie dysponują rozbudowaną alternatywną infrastrukturą sieci i stosując tradycyjne technologie nie mogą się równać z prowadzoną na wielką skalę i w szerokim zakresie działalnością tych operatorów, którzy zostali uznani za operatorów posiadających znaczną siłę rynkową w zakresie stałych sieci (zwanych dalej "uznanymi operatorami").
Wynika to z tego, że operatorzy układali swoje lokalne miedziane sieci dostępu na przestrzeni długiego okresu, chronieni prawami na wyłączność i korzystający z możliwości finansowania ponoszonych przez siebie nakładów inwestycyjnych z opłat monopolistycznych.
(7) Doprowadzenie do głównych użytkowników wykonanych z nowych przyłączeń światłowodowych o dużej przepustowości jest specyficznym rynkiem, który rozwija się w warunkach konkurencji, z nowymi inwestycjami i dlatego też niniejsze zalecenie nie dotyczy otwartego dostępu do lokalnych przyłączy światłowodowych.
(8) Dublowanie przez podmioty wchodzące na rynek całej odziedziczonej infrastruktury dostępu do lokalnej pętli miedzianej nie jest uzasadnione ekonomicznie w możliwym do przyjęcia okresie, a alternatywne rozwiązania infrastrukturalne (np. telewizja kablowa, dostęp przez satelitę, bezprzewodowe łącza lokalne) z reguły nie oferują takiej samej funkcjonalności czy powszechności.
(9) Powiadomieni operatorzy już obecnie rozwijają własne szerokopasmowe szybkie usługi cyfrowe w celu zapewnienia dostępu do internetu poprzez własne przyłącza miedziane, jednak mogą oni opóźniać wprowadzenie niektórych rodzajów technologii cyfrowego łącza abonenckiego i usług w sieci lokalnej, jeżeli mogłyby one zastąpić ich obecną ofertę.
Wszelkie tego rodzaju opóźnienia obciążyłyby użytkowników.
Dlatego też wskazane jest zapewnienie stronom trzecim swobodnego dostępu do sieci lokalnej powiadomionego operatora, w tym zwłaszcza, jak podkreślono w punkcie 5 zalecenia Komisji dotyczącego ustalania opłat za połączenie linii dzierżawionych [10], zaspokojenie potrzeb użytkowników odnośnie do zapewnienia na warunkach konkurencyjnych linii dzierżawionych i szybkiego dostępu do internetu.
(10) Zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 97/33/WE i z art. 16 dyrektywy 98/10/WE powiadomieni operatorzy są zobowiązani rozpatrzyć uzasadnione wnioski podmiotów wkraczających na rynek o zapewnienie dostępu do sieci, w tym zwłaszcza wnioski o zapewnienie współdostępu [11] do przewodów miedzianych, dążąc do uzgodnienia warunków finansowych i technicznych.
Jednak ponieważ zapewnienie jedynie wspólnego dostępu do sieci lokalnej nie może zaspokoić wszystkich oczekiwań rynku, uznano za wskazane, by powiadomiony operator doprowadził, niezależnie od dzielenia dostępu, również do całkowitego uwolnienia sieci lokalnej [12], co zwiększy konkurencję i poszerzy ofertę dla wszystkich grup odbiorców, gdyż to rynek zadecyduje o tym, które propozycje świadczenia uwolnionych usług dostępu są najlepiej dostosowane do potrzeb odbiorców.
(11) Powiadomieni operatorzy powinni przekazać stronom trzecim informacje i zapewnić im wolny dostęp na takich samych warunkach, jak w odniesieniu do własnych usług lub usług zapewnianych przez ich filie lub wspólników; ogłoszenie w tym celu przez powiadomionego operatora, w krótkim terminie, a najlepiej w internecie, oferty odniesienia na wolny dostęp do sieci lokalnej pod nadzorem sprawowanym przez krajowy urząd regulacji (KUR) przyczyniłoby się do stworzenia przejrzystych i wolnych od dyskryminacji warunków rynkowych.
(12) Chociaż negocjacje handlowe są preferowaną metodą uzgodnienia kwestii technicznych i finansowych związanych z dostępem do sieci lokalnej, to jednak doświadczenie dowodzi, że w większości przypadków konieczna jest interwencja regulatora, ze względu na nierówne pozycje negocjacyjne podmiotu wchodzącego dopiero na rynek i powiadomionego operatora, a także wobec braku innych alternatyw.
Zgodnie z art. 9 dyrektywy 97/33/WE i art. 16 ust. 4 dyrektywy 98/10/WE krajowy urząd regulacji może z własnej inicjatywy interweniować w celu określenia zagadnień, w tym również związanych z ustalaniem cen, aby zapewnić jednoczesne świadczenie usług, osiągnięcie najlepszych wyników ekonomicznych i możliwie największych korzyści dla końcowych użytkowników.
(13) Zasady naliczania kosztów i ustalania cen za korzystanie z sieci lokalnej i związanych z nią udogodnień (takich jak kolokacja i dzierżawione moce przesyłowe) powinny być przejrzyste, pozbawione dyskryminacji i obiektywne w stopniu zapewniającym równe traktowanie.
Zasady ustalania cen powinny umożliwiać podmiotowi udostępniającemu sieć lokalną zwrot uzasadnionych związanych z nią kosztów powiększony o rozsądny zysk.
Zasady ustalania cen za korzystanie z sieci lokalnej powinny uniemożliwiać wystąpienie wypaczeń konkurencji, w tym zwłaszcza ograniczenie różnicy między naliczanymi przez powiadomionego operatora cenami hurtowymi i detalicznymi.
W związku z tym uznano, że duże znaczenie ma opinia organów odpowiedzialnych za ochronę konkurencji.
(14) Zgodnie z dyrektywą 98/10/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane do zapewnienia, by wszystkie uzasadnione wnioski o przyłączenie obiektu o stałej lokalizacji do publicznej sieci telefonii stacjonarnej i o zapewnienie dostępu do usług publicznej telefonii stacjonarnej zostały uwzględnione przez co najmniej jednego operatora.
W przypadku gdy odbiorca zdecyduje się na zawarcie z podmiotem dopiero wchodzącym na rynek umowy o świadczenie na zasadach wyłączności usług za pośrednictwem w pełni udostępnionej sieci lokalnej, to należy uznać, że powiadomiony operator wypełnił swoje zobowiązania przewidziane art. 5 dyrektywy 98/10/WE.
Użytkownikom należy przekazać szczegółowe informacje o takich warunkach przewidzianych ich umowami zgodnie z art. 10 dyrektywy 98/10/WE i to bez uszczerbku dla zastosowania unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumentów.
(15) Dyrektywa 97/13/WE dotycząca licencji przewiduje stosowanie ogólnych zezwoleń na świadczenie usług telekomunikacyjnych, z wyjątkiem pewnych warunków, o których mowa w art. 7 wspomnianej dyrektywy.
Firmy stosujące technologię DSL do świadczenia odbiorcom usług poprzez uwolnioną sieć lokalną powinny uzyskać zezwolenie w myśl dyrektywy 97/13/WE na podstawie prowadzonej przez nich działalności i, zgodnie z zasadą neutralności technologicznej, świadczone w ten sposób usługi nie powinny podlegać żadnym specyficznym ograniczeniom regulacyjnym.
Upoważnionym operatorom sieci informatycznych lub operatorom telefonii głosowej powinno przysługiwać prawo do eksploatowania będących własnością powiadomionych operatorów sieci lokalnych, wydzielonych i/lub na zasadzie współdostępu, bez dodatkowych zezwoleń lub ewentualnych dodatkowych ograniczeń.
(16) Wskazane jest, by Komisja dokonywała okresowo przeglądu niniejszego zalecenia biorąc pod uwagę wydarzenia zachodzące na rynku i uzyskane doświadczenie, zwłaszcza w zakresie ustalania cen i treści załączonej w załączniku oferty referencyjnej.
(17) Zakres zastosowania zasad Wspólnoty dotyczących konkurencji wykracza poza niniejsze zalecenie,
ZALECA, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zapewnienie dostępu do sieci lokalnej
1.
W celu wspierania zaawansowanego, zharmonizowanego i konkurencyjnego rynku łączności elektronicznej, zapewniającego użytkownikom szeroki wybór pełnozakresowych usług telekomunikacyjnych, w tym szerokopasmowe usługi multimedialne i szybki dostęp do internetu, niniejsze zalecenie dotyczy warunków zapewnienia podmiotom dopiero wkraczającym na rynek wydzielonego dostępu do sieci lokalnej i związanych z nią urządzeń przez operatorów publicznych sieci stacjonarnych wskazanych przez krajowe organy regulacyjne jako podmioty dysponujące znaczną przewagą rynkową (zwanych dalej "operatorami powiadomionymi"), zgodnie z dyrektywą 97/33/WE, dyrektywą 92/44/EWG i dyrektywą 98/10/WE.
2.
Bez uszczerbku dla stosowania zasad Wspólnoty dotyczących konkurencji, zaleca się, by w tych Państwach Członkowskich, w których pełny wydzielony dostęp nie jest jeszcze osiągalny, podjęto odpowiednie kroki prawne i regulacyjne nakazujące wprowadzenie z dniem 31 grudnia 2000 r. pełny wydzielony dostęp do miedzianych przyłączy lokalnych powiadomionych operatorów na warunkach, które będą przejrzyste, sprawiedliwe i wykluczające dyskryminację.
3.
Zalecane zapewnienie pełnego wydzielonego dostępu do przyłączy powiadomionych operatorów pozostaje bez uszczerbku dla wynikających z dyrektyw ONP 97/33/WE obowiązków powiadomionych operatorów do [13]:
- uwzględnienia wniosków o zapewnienie innych form dostępu, w tym współdostępu do sieci lokalnej, zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 97/33/WE i art. 16 dyrektywy 98/10/WE;
- postępowania zgodnie z zasadą powstrzymywania się od dyskryminacji przy wykorzystaniu sieci publicznej telefonii stacjonarnej do zapewnienia stronom trzecim usług szybkiego przesyłu danych na takich samych zasadach, jak w przypadku własnych usług, zgodnie z art. 16 ust. 7 dyrektywy 98/10/WE.
Rozprowadzenie nowych usług
4.
Zaleca się, by stosując w praktyce nałożoną prawem Wspólnoty na powiadomionych operatorów zasadę powstrzymywania się od dyskryminacji, krajowe organy regulacyjne zapewniły, by powiadomiony operator udostępnił swoim konkurentom na jednakowych warunkach i w tych samych ramach czasowych, te same urządzenia, z których korzysta on sam lub związane z nim spółki.
Odnosi się to zwłaszcza do rozprowadzenia nowej usługi w lokalnej sieci dostępu, dostępu do wydzielonych przyłączy abonenckich, udostępnienia powierzchni do kolokacji, zapewnienia przepustowości łączy dzierżawionych do stanowisk kolokacji i procedur w zakresie zamówień, zaopatrzenia, jakości i konserwacji.
Ustalanie cen
5.
Aby uniknąć przewlekłych sporów na temat ustalania cen pomiędzy podmiotami wchodzącymi na rynek i powiadomionymi operatorami, którzy mogliby opóźniać wprowadzenie w praktyce wydzielonych przyłączy abonenckich, zaleca się, by krajowe organy regulacyjne określiły metodologię ustalania cen i odnośne parametry stosowane przy naliczaniu cen.
W uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą ustalić faktyczne ceny, o ile jest to zgodne z prawem Wspólnoty [14], przy czym zaleca się przeprowadzenie w tym celu analizy konkurencyjności.
6.
Zaleca się, by do czasu osiągnięcia poziomu konkurencji wystarczającego do zapobieżenia utrzymywaniu się nadmiernych cen za dostęp do wydzielonych przyłączy abonenckich, ceny naliczane za dostęp do wydzielonych przyłączy abonenckich były ustalone zgodnie z zasadą ukierunkowania kosztów.
Zasadniczo metoda perspektywiczna oparta na kosztach bieżących [15] sprzyjać będzie uczciwej i trwałej konkurencji, zapewniając alternatywne bodźce inwestycyjne; jednak w przypadku gdy metoda ta może doprowadzić na krótką metę do wypaczenia konkurencji, na przykład gdy taryfy powiadomionego operatora dla użytkownika końcowego nie będą w dalszym ciągu bilansowane na podstawie kosztów bieżących, to zaleca się, by krajowy organ regulacyjny, postępując zgodnie z procedurą opisaną w ust. 5, określił odpowiedni okres wymagany do stopniowego doprowadzenia ceny przyłączy abonenckich do poziomu kosztów bieżących, zachowując przy tym zgodność z systemem naliczania cen stosowanym w ramach regulacji usług detalicznych.
7.
Zgodnie z zasadą powstrzymywania się od dyskryminacji, w przypadku gdy powiadomieni operatorzy już obecnie oferują własne usługi szybkich cyfrowych łączy abonenckich (DSL) z wykorzystaniem wydzielonego dostępu do łączy lokalnych, krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć wymóg, by konkurentom zapewniono dostęp do łączy lokalnych po cenie naliczanej przez powiadomionego operatora w odniesieniu do własnych usług DSL.
Powyższa reguła "pozbawionego dyskryminacji" ustalania cen powinna również odnosić się do udostępnienia podmiotom wchodzącym na rynek urządzeń i udogodnień towarzyszących, takich jak możliwość kolokacji i dzierżawione moce przesyłowe w głównej sieci, z których korzysta powiadomiony operator przy realizacji własnych usług DSL lub usług zapewnianych przez jego filię lub spółkę stowarzyszoną.
8.
Zaleca się, by w celu zwiększenia zaufania do sprawiedliwego ustalania cen i aby wykazać zgodność postępowania z obowiązkiem do powstrzymywania się od dyskryminacji, zainteresowane strony przedstawiały krajowemu organowi regulacyjnemu, w ramach umowy o przestrzeganiu poufności i z uwzględnieniem wymogów tajemnicy handlowej, odpowiednio szczegółowe informacje na temat rozliczenia kosztów, w tym informacje na temat wyceny przesyłów wewnętrznych, w zakresie zgodnym z wytycznymi przedstawionymi w zaleceniu Komisji 98/322 [16].
9.
Zaleca się prowadzenie przez krajowe organy regulacyjne okresowych analiz warunków rynkowych dostępu na poziomie lokalnym i dostosowywanie w razie potrzeby zasad i zakresu obowiązków, względnie wycofywanie przez te organy regulacji cen po osiągnięciu wymaganego poziomu konkurencji i wystarczająco szerokiej oferty rynkowej.
Termin analizy rynkowej powinien zostać odpowiednio wcześnie podany do wiadomości podmiotów rynkowych, aby umożliwić im prognozowanie rozwoju rynku.
Warunki techniczne i kolokacja
10.
Należy zapewnić fizyczny dostęp do wszelkich możliwych punktów zaciskowych lokalnej sieci miedzianej, w którym podmiot wchodzący na rynek może kolokować i podłączyć własny sprzęt i urządzenia sieciowe w celu zapewnienia usług swoim klientom, czy to w lokalnej centrali, czy też w koncentratorze lub innym podobnym obiekcie.
Zasadniczo firmom prowadzącym kolokację należy umożliwić umieszczenie dowolnego sprzętu, który jest wymagany do zapewnienia dostępu do wydzielonego przyłącza abonenckiego, wykorzystując dostępną przestrzeń do kolokacji, a także przeznaczyć lub wydzierżawić łącza transmisyjne od tego punktu do miejsca zajmowanego przez nowy podmiot wchodzący na rynek.
Zaleca się krajowym organom regulacyjnym zapewnienie, by przestrzeń do kolokacji była oferowana podmiotom konkurencyjnym w sposób przejrzysty, sprawiedliwy i wolny od dyskryminacji.
11.
W odniesieniu do technologii i usług stosowanych w związku z wydzielonymi przyłączami abonenckimi zaleca się, by krajowe organy regulacyjne zapewniły, aby wszelkie ograniczenia mające na celu ochronę spójności sieci, a w przypadku współdostępu do przyłączy abonenckich ochronę kanału telefonii głosowej, były wolne od dyskryminacji i oparte na ustalonych z góry obiektywnych kryteriach, zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. b) dyrektywy 98/10/WE.
W myśl zasady neutralności technologicznej dostępu do miedzianych przewodów abonenckich, nie wolno nakładać żadnych dodatkowych lub specyficznych ograniczeń regulacyjnych na podmioty gospodarcze, które wykorzystują nowe technologie DSL do świadczenia klientom usług poprzez miedziane przewody abonenckie.
Przejrzystość i koordynacja
12.
Aby ograniczyć do minimum czas wymagany do wprowadzenia przez nowe podmioty wchodzące na rynek konkurencyjnych usług DSL, zaleca się krajowym organom regulacyjnym zapewnienie, by powiadomieni operatorzy w możliwie najkrótszym terminie udostępnili, najlepiej poprzez internet, ofertę referencyjną na współdostęp i pełny wydzielony dostęp do przewodów abonenckich, wraz z opisem propozycji i z podaniem odnośnych warunków, w tym również cen.
W Załączniku podano wstępną listę pozycji, które należy uwzględnić w ofercie referencyjnej dotyczącej wydzielonego dostępu do przewodów abonenckich.
13.
Ponadto zaleca się, by krajowe organy regulacyjne zapewniły łatwy dostęp do następujących informacji na temat usług w zakresie łączności realizowanych poprzez wydzielone przewody abonenckie:
- warunki koncesjonowania operatorów,
- informacje dla tych użytkowników, którzy są odbiorcami usług realizowanych przez operatorów z wykorzystaniem wydzielonego dostępu do pętli lokalnej, z podaniem wszystkich warunków umowy, a zwłaszcza taryf, praw użytkownika, minimalnych okresów naliczania czynszu, aspektów usługi uniwersalnej, rezygnacji ze świadczenia usług oraz procedur dotyczących reklamacji i naprawienia szkód.
14.
Zaleca się krajowym organom regulacyjnym utworzenie krajowych grup koordynacyjnych zainteresowanych stron, w których skład powinni wejść również przedstawiciele użytkowników, w celu dopracowania wymagań przewidzianych ust. 12 i 13, a także zapewnienia stałego doradztwa na temat stopnia szczegółowości informacji przewidzianych do ogłoszenia w ofercie referencyjnej.
Powiadomieni operatorzy powinni regularnie przekazywać właściwym Krajowym Organom Regulacyjnym sprawozdania z realizacji wydzielonego dostępu do pętli lokalnej, z podaniem informacji statystycznych dotyczących pozycji określonych w ofercie referencyjnej.
15.
Zaleca się Państwom Członkowskim dopilnowanie, by krajowe grupy koordynacyjne uwzględniły podobne działania prowadzone przez inne Państwa Członkowskie oraz właściwe organizacje międzynarodowe.
Zaleca się, by w celu ułatwienia koordynacji krajowe organy regulacyjne przedkładały Komitetowi ONP okresowe raporty na temat zagadnień związanych z realizacją wydzielonego dostępu do pętli lokalnej.
Aktualizacja
16.
Niniejsze zalecenie, w tym zwłaszcza załącznik, będzie analizowane przez Komisję w świetle rozwoju rynku i w razie potrzeby aktualizowane.
Artykuł 2
Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/1/WE
z dnia 14 stycznia 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 89/173/EWG w odniesieniu do niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/173/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 97/54/WE, w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem uwzględnienia postępu technicznego, konieczna jest obecnie zmiana niektórych przepisów dotyczących wymiarów i mas, w szczególności dotyczących sprzężenia mechanicznego, celem jak najlepszego wykorzystania norm ISO; oraz, celem poprawy bezpieczeństwa, uzgodnienia dotyczące badań należy określić w dyrektywie 89/173/EWG dla wszystkich możliwych konfiguracji.
(2) Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, IV i V do dyrektywy 89/173/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 2000 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG, lub udzielenia krajowej homologacji typu, w odniesieniu do typu ciągnika, lub
- zabronić dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeśli ciągniki te spełniają wymagania dyrektywy 89/173/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 2001 r., Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 89/173/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymagań dyrektywy 89/173/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 2000 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2000/2/WE
z dnia 14 stycznia 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 75/322/EWG odnoszącą się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych oraz dyrektywę Rady 74/150/EWG odnoszącą się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/54/WE [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/322/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [3],ostatnio zmienioną dyrektywą 97/54/WE, w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 75/322/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji WE, która została ustanowiona na podstawie dyrektywy 74/150/EWG.
W związku z tym, przepisy ustanowione dyrektywie 74/150/EWG, mające zastosowanie do systemów, części i oddzielnych zespołów technicznych mają ścisły związek z dyrektywą 75/322/EWG.
(2) Dyrektywa 75/322/EWG zawiera najwcześniejsze środki zmierzające do osiągnięcia podstawowej kompatybilności elektromagnetycznej dotyczącej zakłóceń radioelektrycznych.
W miarę upływu czasu postęp techniczny zwiększył stopień skomplikowania i zróżnicowania urządzeń elektrycznych i sprzętu elektronicznego.
(3) Uwzględniając wzrastające zainteresowanie rozwojem technologii wytwarzania urządzeń elektrycznych i sprzętu elektronicznego oraz potrzebę zapewnienia ogólnej zgodności różnego rodzaju urządzeń elektrycznych i sprzętu elektronicznego, dyrektywa Rady 89/336/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [5], ustanowiła ogólne przepisy dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej dla wszystkich wyrobów nieobjętych dyrektywą szczególną.
(4) Dyrektywa 89/336/EWG ustanowiła zasadę, że w przypadku gdy wymagania zabezpieczeń określone w tej dyrektywie zostały zharmonizowane, jej ogólne przepisy nie będą miały zastosowania lub przestaną mieć zastosowanie w odniesieniu do urządzeń objętych dyrektywami szczególnymi.
(5) Dyrektywa 75/322/EWG stanowi właśnie taką dyrektywę szczególną.
(6) W przypadku pojazdów silnikowych, dostosowanie do postępu technicznego nastąpiło na mocy dyrektywy Komisji 95/54/WE [6] odnoszącej się tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych.
Obecnie muszą być przyjęte wymagania ekwiwalentne z zakresu tłumienia zakłóceń radiowych wytwarzanych przez silniki stosowane w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych, poprzez ustanowienie dyrektywy szczególnej w ramach procedury homologacji typu, która przewiduje udzielanie homologacji przez wyznaczone organy krajowe na podstawie zharmonizowanych wymagań technicznych.
(7) Z dniem 1 października 2001 r. wymagania techniczne odnoszące się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilność elektromagnetyczna) wytwarzanych przez pojazdy, ich części oraz systemy, regulują jedynie przepisy dyrektywy 75/322/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego przez art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 75/322/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 75/322/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (kompatybilność elektromagnetyczna)."
2.
Artykuły 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza wszelki pojazd, jak określono w dyrektywie 74/150/EWG.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić przyznania homologacji WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do pojazdu, systemu, części lub oddzielnego zespołu technicznego na podstawie odniesienia do kompatybilności elektromagnetycznej, jeśli spełnione zostały wymagania niniejszej dyrektywy."
3.
Skreśla się art. 3.
4.
Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. do celów art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 89/336/EWG [7], niniejsza dyrektywa stanowi "dyrektywę szczegółową"."
5.
Załączniki zastępuje się załącznikami I–IX do dyrektywy 95/54/WE, z zastrzeżeniem zmian wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej:
- odmówić udzielenia homologacji WE lub krajowej homologacji typu, w odniesieniu do każdego typu pojazdu,
- odmówić udzielenia homologacji WE części lub oddzielnego zespołu technicznego w odniesieniu do każdego typu części lub oddzielnego zespołu technicznego,
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania pojazdów,
- zakazać sprzedaży lub stosowania części lub oddzielnych zespołów technicznych,
jeżeli pojazdy te, części lub oddzielne zespoły techniczne spełniają wymagania dyrektywy 75/322/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2002 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą udzielać homologacji WE w odniesieniu do pojazdu, części lub oddzielnego zespołu technicznego,
oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
w odniesieniu do pojazdów, części lub oddzielnych zespołów technicznych, jeżeli wymagania dyrektywy 75/322/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie zostały spełnione.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania do typu pojazdów homologowanych przed dniem 1 października 2002 r. na mocy dyrektywy Rady 77/537/EWG [8], ani do wszelkich innych funkcjonujących w następstwie rozszerzenia tych homologacji.
4.
Z mocą od dnia 1 października 2008 r. Państwa Członkowskie:
- świadectwa zgodności, w jakie zaopatrzone są nowe pojazdy, zgodnie z przepisami dyrektywy 74/150/EWG, uznawać będą za już nieobowiązujące w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy,
oraz
- mogą zakazać sprzedaży i wprowadzenia do użytkowania nowych, elektrycznych lub elektronicznych podzespołów jako części lub oddzielnych zespołów technicznych,
jeżeli wymagania niniejszej dyrektywy nie zostały spełnione.
5.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i 4, w przypadku części zamiennych, Państwa Członkowskie nadal przyznają homologację WE oraz zezwalają na sprzedaż i wprowadzenie do użytkowania części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do stosowania w tego typu pojazdach, które homologowano przed dniem 1 października 2002 r. na mocy dyrektywy 75/322/EWG lub dyrektywy 77/537/EWG oraz w stosownych przypadkach, w następstwie rozszerzenia tych homologacji.
Artykuł 3
W ppkt 3.17 załącznika I oraz w ppkt 2.4 załącznika II do dyrektywy 74/150/EWG, "tłumik zakłóceń" zastępuje się przez "kompatybilność elektromagnetyczna".
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2000/3/WE
z dnia 22 lutego 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/541/EWG odnoszącą się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
uwzględniając dyrektywę Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 96/36/WE [4], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 77/541/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw procedury udzielania homologacji WE, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w związku z tym przepisy odnoszące się do systemów i części oraz poszczególnych modułów w pojazdach ustanowione dyrektywą 70/156/EWG stosują się do dyrektywy 77/541/EWG.
(2) Postęp techniczny umożliwił poprawę ochrony pasażerów przez obowiązkowe instalowanie trzypunktowych pasów bezpieczeństwa na wszystkich miejscach w pojazdach silnikowych kategorii M1.
(3) Decyzją Rady 97/836/WE [5] Wspólnota zaakceptowała porozumienie Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG) w sprawie przyjęcia jednolitych warunków technicznych dla pojazdów kołowych oraz wyposażenia i części, które mogą być instalowane i/lub używane w pojazdach kołowych oraz w sprawie warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielanej na podstawie niniejszych przepisów, sporządzone w Genewie dnia 20 marca 1958 r. i zmienione dnia 16 października 1995 r.
(4) Przystępując do powyższego zmienionego porozumienia, Wspólnota zaakceptowała określony spis regulaminów zdefiniowanych w tym porozumieniu; spis ten obejmuje regulamin ONZ/EKG nr 44 w sprawie homologacji urządzeń przytrzymujących dzieci przewożone w pojazdach silnikowych (dziecięcych urządzeń przytrzymujących).
(5) Zaleca się ujęcie w dyrektywie 77/541/EWG przepisów dotyczących bezpieczeństwa dzieci i wprowadzenie do załączników zmian oraz włączenie szczegółowych wymogów dotyczących dziecięcych urządzeń przytrzymujących na podstawie regulaminu ONZ/EKG nr 44; dla zachowania przejrzystości zmieniono pełny tekst załączników do dyrektywy 77/541/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 77/541/EWG zastępuje się załącznikami znajdującymi się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Począwszy od dnia 1 października 2000 r. żadne Państwo Członkowskie nie może z przyczyn związanych z pasami bezpieczeństwa lub urządzeniami przytrzymującymi:
- odmówić udzielenia homologacji WE lub homologacji krajowej dla określonego typu pojazdu silnikowego, pasów bezpieczeństwa, urządzeń przytrzymujących i dziecięcych urządzeń przytrzymujących, lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzania do użytku pojazdów silnikowych lub sprzedaży bądź wprowadzania do użytku pasów bezpieczeństwa, systemów ochrony pasażera lub dziecięcych systemów ochrony pasażera,
jeżeli pasy bezpieczeństwa i urządzenia przytrzymujące lub dziecięce urządzenia przytrzymujące spełniają wymogi dyrektywy 77/541/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 października 2001 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji,
dla określonego typu pojazdu, jeżeli wymogi dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, odnośnie do dziecięcych urządzeń przytrzymujących oraz instalacji pasów bezpieczeństwa na wszystkich miejscach w pojazdach typu M1, włączając w to dziecięce urządzenia przytrzymujące, o ile pojazd jest w nie wyposażony, nie są spełnione.
Wymóg trzypunktowych pasów bezpieczeństwa na wszystkich miejscach pasażerskich w pojazdach typu M1 obowiązuje od dnia 1 kwietnia 2002 r.
Do tego dnia odnośnie do instalacji pasów bezpieczeństwa w pojazdach typu M1 obowiązują przepisy podane w załączniku XV do dyrektywy 77/541/EWG.
3.
Z mocą od dnia 1 października 2002 r. Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa homologacji typu nowych pojazdów kategorii M1, wydawane zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, za nieważne w odniesieniu do art. 7 ust. 1 tej dyrektywy i odmawiają rejestracji nowych pojazdów oraz nie wyrażają zgody na ich sprzedaż i wprowadzanie do użytku, jeżeli nie są one wyposażone w ważne świadectwo zgodności z dyrektywą 70/156/EWG, chyba że powołano się na art. 8 ust. 2 tej dyrektywy,
- mogą odmówić rejestracji lub nie wyrazić zgody na sprzedaż i wprowadzanie do użytku nowych pojazdów kategorii N1 i M2 o masie nieprzekraczającej 3,5 tony ze względu na zintegrowane dziecięce urządzenia przytrzymujące, o ile pojazd jest w nie wyposażony,
z powodów związanych z pasami bezpieczeństwa i urządzeniami przytrzymującymi, jeżeli wymogi dyrektywy 77/541/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą nie są spełnione.
Przy czym wymóg trzypunktowych pasów bezpieczeństwa na wszystkich miejscach w pojazdach typu M1 obowiązuje od dnia 1 października 2004 r.
Do tego dnia odnośnie do instalacji pasów bezpieczeństwa w pojazdach typu M1 obowiązują przepisy podane w załączniku XV do dyrektywy 77/541/EWG.
4.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. do zintegrowanych dziecięcych urządzeń przytrzymujących zainstalowanych jako oryginalne wyposażenie pojazdu w zakresie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG mają zastosowanie przepisy dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 września 2000 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Sprostowanie do dyrektywy Komisji 2000/3/WE z dnia 22 lutego 2000 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/541/EWG odnoszącą się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich L 53 z dnia 25 lutego 2000 r.)
Na str. 15, w ppkt. 2.7.3 załącznika I:podpunkt 2.7.3 otrzymuje brzmienie:
Kondycjonowanie taśm na potrzeby badania wytrzymałości na zerwanie.
Próbki odcięte z taśmy zgodnie z ppkt. 2.1.3.2 należy poddać następującym warunkom."
--------------------------------------------------
Dyrektywa 2000/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 lutego 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 74/60/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (wewnętrzne części przedziału pasażerskiego z wyjątkiem wewnętrznych lusterek wstecznych, rozmieszczenia urządzeń sterujących, dachu oraz dachu przesuwanego, oparć i tylnych części siedzeń)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pożądane jest wprowadzenie do dyrektywy Rady 74/60/EWG [4] wymagań dotyczących elektrycznie sterowanych okien w celu wyeliminowania zagrożenia dla dzieci, które pojawia się przy zamykaniu tego rodzaju okien; podobne wymagania powinny także mieć zastosowanie w odniesieniu do elektrycznie sterowanych ruchomych części dachu oraz układów przegradzających; w tym celu tytuł i zakres dyrektywy 74/60/EWG należy odpowiednio zmienić.
(2) Dyrektywa 74/60/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw w procedurze homologacji typu WE, która została ustanowiona przez dyrektywę 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5]; w związku z tym przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące pojazdów, układów pojazdów, części oraz oddzielnych zespołów technicznych stosuje się do dyrektywy 74/60/EWG.
(3) W szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej oddzielnej dyrektywy załączony był dokument informacyjny, obejmujący odpowiednie pozycje z załącznika I do dyrektywy 70/156/EWG, a także świadectwo homologacji oparte na załączniku VI do dyrektywy 70/156/EWG, tak aby możliwe było włączenie homologacji typu do systemu komputerowego.
(4) Istotne jest, aby pojazdy z kategorii innych niż M1, w szczególności te z kategorii M2 i N1, mogły jak najszybciej zapewnić kierowcy i pasażerom, w szczególności dzieciom, poziom bezpieczeństwa przewidziany w dyrektywie 74/60/EWG; w tym celu należy umożliwić rozszerzenie zakresu dyrektywy 74/60/EWG, tak aby objęła ona tego rodzaju pojazdy, zgodnie z procedurą ustanowiona w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
(5) Zmiany w dyrektywie 74/60/EWG odnoszą się tylko do jej administracyjnych przepisów oraz do elektrycznie sterowanych okien, ruchomych części dachu i/lub układów przegradzających; nie jest zatem konieczne unieważnienie obowiązujących homologacji udzielonych na mocy dyrektywy 74/60/EWG ani zakazywanie rejestracji, sprzedaży i dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, które nie są wyposażone w elektrycznie sterowane okna, ruchome części dachu i/lub układy przegradzające, objętych tymi homologacjami.
(6) Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w art. 5 akapit trzeci Traktatu środki zawarte w niniejszej dyrektywie nie wykraczają poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 74/60/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 74/60/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wewnętrznego pojazdów silnikowych."
2.
Artykuł 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd określony w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów, jeżeli spełnia ono wymagania ustanowione w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić rejestracji lub zakazać sprzedaży lub dopuszczenia pojazdów do ruchu lub wprowadzenia pojazdów do użytku z przyczyn odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów, jeżeli spełniają one wymagania ustanowione w załącznikach."
3.
Skreśla się art. 4 i 5.
4.
W załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 8 kwietnia 2001 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych:
- odmówić w odniesieniu do typu pojazdu udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu pojazdów,
jeżeli pojazdy te spełniają wymagania dyrektywy 74/60/EWG.
2.
Od dnia 8 kwietnia 2002 r. Państwa Członkowskie nie udzielają już homologacji typu WE w odniesieniu do nowego typu pojazdu z przyczyn odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych, jeżeli nie zostały spełnione wymagania dyrektywy 74/60/EWG.
3.
Od dnia 8 kwietnia 2003 r. Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności, w które nowe pojazdy zaopatrzone są zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG, za już nieważne do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, oraz
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży i dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, dla których nie wystawiono świadectw zgodności, chyba że powołano się na art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
z przyczyn odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych, jeżeli pojazdy są wyposażone w elektrycznie sterowane okna, ruchome części dachu i/lub układy przegradzające, a wymagania dyrektywy 74/60/EWG nie zostały spełnione.
4.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnych homologacji typu pojazdów, które nie są wyposażone w elektrycznie sterowane okna, ruchome części dachu i/lub układy przegradzające, wcześniej udzielonych na mocy dyrektywy 74/60/EWG, ani nie uniemożliwia rozszerzenia tych homologacji na warunkach tej dyrektywy, na mocy których zostały one pierwotnie udzielone.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 8 kwietnia 2001 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2000/5/WE
z dnia 25 lutego 2000 r.
zmieniająca załączniki C i D do dyrektywy Rady 92/51/EWG w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania wykształcenia i szkolenia zawodowego uzupełniającą dyrektywę 89/48/EWG [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 97/38/WE [2], w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rządy Zjednoczonego Królestwa i Republiki Austrii przedstawiły uzasadnione wnioski o dokonanie zmian w załącznikach C i D do dyrektywy 92/51/EWG.
(2) Kształcenie mające na celu uzyskanie kwalifikacji "licencjonowany pracownik socjalny w zakresie zdrowia psychicznego" oraz "przedstawiciel ds. znaków towarowych" skreśla się z treści załącznika C do dyrektywy 92/51/EWG.
W Zjednoczonym Królestwie zawód "licencjonowany pracownik socjalny w zakresie zdrowia psychicznego" nie jest zawodem regulowanym.
Kształcenie w kierunku "przedstawiciel ds. znaków towarowych" jest obecnie objęte definicją z art. 1 lit. a) akapit 1 tiret 2 (i) dyrektywy 92/51/EWG.
(3) Szkolenie w Zjednoczonym Królestwie prowadzące do uzyskania kwalifikacji "pracownika technicznego kompetentnego w dziedzinie gospodarki odpadami" dodaje się do załącznika C dyrektywy 92/51/EWG, pod warunkiem, iż kwalifikacje te akredytowane są w ramach Krajowych Ram Kwalifikacji Zawodowych (NVQ) na poziomie 3 i 4.
(4) Dział 5 załącznika C do dyrektywy 92/51/EWG, zgodnie z którym szkolenia wymienione w tym dziale prowadzą do uzyskania kwalifikacji akredytowanych w ramach Krajowych Ram Kwalifikacji Zawodowych (NVQ) bądź zatwierdzonych lub uznanych za równoważne przez Krajową Radę Kwalifikacji Zawodowych, powinien zostać zmieniony.
Procedura zatwierdzania lub uznawania nie jest już przewidziana w Zjednoczonym Królestwie.
Krajowa Rada Kwalifikacji Zawodowych została zastąpiona przez inny organ.
Nie uważa się za konieczne wymienianie właściwego organu w treści dyrektywy.
(5) Nowy szczególny rodzaj podstawowego szkolenia dla pielęgniarek specjalizujących się w sprawowaniu opieki nad dziećmi i osobami w młodym wieku oraz dla pielęgniarek zajmujących się chorymi psychicznie, wprowadzony w Austrii, powinien zostać włączony do załącznika C dyrektywy 92/51/EWG.
Ten rodzaj szkolenia prowadzi do uzyskania porównywalnego poziomu kwalifikacji, a po jego ukończeniu do podobnego stopnia odpowiedzialności i rodzaju działalności, jak w przypadku kształcenia przekraczającego poziom szkoły średniej, o którym mowa w art. 1 lit. a) akapit 1 tiret 2 (i) dyrektywy 92/51/EWG.
(6) Odniesienie do Krajowej Rady Kwalifikacji Zawodowych powinno zostać skreślone z załącznika D do dyrektywy 92/51/EWG.
Rada ta została zastąpiona przez inny organ i nie uważa się za konieczne wymienianie właściwego organu w treści dyrektywy.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 92/51/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmienia się załączniki C i D do dyrektywy 92/51/EWG zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne zgodne z niniejszą dyrektywą do dnia 27 lutego 2001 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zawierają w tych przepisach odniesienie do niniejszej dyrektywy bądź opatrują je takim odniesieniem w chwili ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dwudziesta czwarta dyrektywa Komisji 2000/6/WE
z dnia 29 lutego 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 98/62/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. produktów kosmetycznych i produktów nieżywnościowych przeznaczonych dla konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pochodne łoju, takie jak kwasy tłuszczowe, gliceryna, estry kwasów tłuszczowych, mydła i alkohole tłuszczowe, pochodzące od nich aminy i amidy tłuszczowe uważane są za bezpieczne składniki do produkcji produktów kosmetycznych z punktu widzenia ryzyka przenoszenia gąbczastej encefalopatii, jeżeli przygotowywane są ściśle zgodnie określonymi procesami fizyko — chemicznymi, w których główną rolę spełnia wysoka temperatura, od której zależą odpowiednie warunki ciśnieniowe.
Załącznik II do wyżej wymienionej dyrektywy powinien być w związku z tym odpowiednio zmieniony.
(2) Wykazano szkodliwe skutki uboczne w następstwie dłuższego używania hydrochinonu w postaci kremu do rozjaśniania skóry.
W związku z powyższym nie można zatwierdzić używania hydrochinonu do tego celu. Oznacza to konieczność zmiany części I załącznika III do niniejszej dyrektywy.
Badania pokazują również, że substancja ta zawarta w farbach do włosów nie powoduje skutków ubocznych, jeżeli jej stężenie nie przekracza 0,3 %.
Należy zmienić odpowiednio część I załącznika III do wyżej wymienionej dyrektywy.
(3) W świetle nowych danych naukowych, chlorek benzalkonium, bromek i sacharynian, zostały dodane do wykazu substancji, które mogą być wykorzystane jako środek konserwujący w produkcji produktów kosmetycznych ujętych w części 1 załącznika VI do wyżej wymienionej dyrektywy.
W świetle doświadczeń, uznaje się za dopuszczalne wykorzystywanie soli benzalkonium do innych celów w produktach kosmetycznych, w związku z długością ich łańcucha węglowego, przy założeniu przestrzegania maksymalnego dozwolonego stężenia.
Te szczególne cechy uzasadniają włączenie ich do wykazu części 1 załącznika III.
(4) Przemysł kosmetyczny dostarczył nowe dane naukowe oparte na badaniach wchłaniania przez skórę roztworów wodnych kwasu bornego, boranów i czteroboranów dla różnych odczynów pH i dla różnych stężeń. Wskazują one, że wymóg obojętnego lub lekko zasadowego współczynnika pH w celu zmniejszenia wchłaniania przez skórę pochodnych boru nie został potwierdzony.
Wykaz substancji, wymieniony w części 1 załącznika III, które nie mogą wchodzić w skład produktów kosmetycznych, należy odpowiednio zmienić, z wyjątkiem tych składników, które podlegają ograniczeniom i określonym warunkom.
(5) Benzylohemiformyl, zazwyczaj stosowany jako środek konserwujący w produktach kosmetycznych przeznaczonych do spłukiwania, występuje w stężeniach, w jakich nie ma on szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi.
W związku z powyższym substancja ta powinna zostać usunięta z części 2 załącznika VI do wyżej wspomnianej dyrektywy, która przedstawia wykaz środków konserwujących dopuszczonych tymczasowo do stosowania w produktach kosmetycznych i wprowadzona do części 1 załącznika VI, który zawiera wykaz środków konserwujących dopuszczonych do stosowania w tych produktach.
(6) Butylokarbaminian 3-jodo-2-propynylowy, stosowany jako środek konserwujący w produktach kosmetycznych, w stężeniach, w jakich występuje nie wykazuje niebezpiecznego wpływu na zdrowie ludzi.
Dlatego też powinien on zostać usunięty z wykazu w części 2 załącznika VI i wprowadzony do wykazu w części 1 załącznika VI.
(7) 4-dwumetyloaminobenzoesan etylo-2-heksylu (dimetyla oktyl PABA), stosowany jako filtr UV w kremach do ochrony przed promieniami słonecznymi, w stężeniach, w jakich występuje nie wykazuje niebezpiecznego wpływu na zdrowie użytkowników.
Dlatego też, powinien on zostać usunięty z części 2 załącznika VII do wyżej wymienionej dyrektywy, który zawiera wykaz filtrów UV dopuszczonych do wykorzystywania w produktach kosmetycznych. Należy go wprowadzić do części 1 załącznika VII, który zawiera zestawienie filtrów UV tymczasowo dopuszczonych do stosowania w produktach kosmetycznych.
(8) Kwas 2-hydroksy-4-metoksybenzofono-5-sulfonowy (benzofenon-5) i jego sole sodu, stosowany jako filtr UV w kremach do ochrony przed promieniami słonecznymi, w stężeniach, w jakich występuje nie wykazuje niebezpiecznego wpływu na zdrowie ludzi.
Dlatego też należy go usunąć z części 2 załącznika VII i wprowadzić do części 1 załącznika VII.
(9) Salicylan 4-izopropylo-benzylowy nie jest już używany jako filtr UV w produktach służących ochronie przed promieniami słonecznymi.
Wskutek tego substancję tę należy usunąć z części 2 załącznika VII.
(10) 2,2'-metyleno-bis-6-(2H-benzatriazol-2-ylo)-4-tetrametylo-butylo-1,1,3,3-fenol, wykorzystywany w dozwolonych stężeniach i zgodnie z warunkami przyjętymi przez przemysł kosmetyczny jako filtr UV w produktach służących ochronie przed promieniami słonecznymi, nie wykazuje prawdopodobnie niebezpiecznego wpływu na zdrowie użytkowników.
W związku z powyższym może on zostać wpisany do wykazu w części 1 załącznika VII.
(11) Chlorek sodowy kwasu 2-2'-bis-(1,4-fenyleno) 1H-benzimidazolo-4,6-dwusulfonowego, wykorzystywany w dozwolonych stężeniach i zgodnie z warunkami przyjętymi przez przemysł kosmetyczny jako filtr UV w produktach służących ochronie przed promieniami słonecznymi, nie wykazuje niebezpiecznego wpływu na zdrowie użytkowników.
W związku z powyższym może on zostać wpisany do wykazu w części 1 załącznika VII.
(12) (1,3,5)-triazyno-2,4-bis-((4-(2-etyloheksylo)-2-hydroksy)-fenylo)-6-(4-metoksyfenyl), wykorzystywany w dozwolonych stężeniach i zgodnie z warunkami przyjętymi przez przemysł kosmetyczny, jako filtr UV w produktach służących ochronie przed promieniami słonecznym, nie wykazuje niebezpiecznego wpływu na zdrowie użytkowników.
Dlatego też może zostać wpisany do wykazu w części 1 załącznika VII.
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego dyrektyw dotyczących zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, iż produkty kosmetyczne zawierające substancje wymienione w załącznikach II, III, VI i VII do dyrektywy 76/768/EWG, jak wymieniono w Załączniku do niniejszej dyrektywy, które zostaną dostarczone konsumentowi końcowemu po dniu 1 stycznia 2001 r., są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2000/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 marca 2000 r.
w sprawie prędkościomierzy do dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych i zmieniająca dyrektywę Rady 92/61/EWG w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Bezpieczeństwo drogowe należy do podstawowych celów Wspólnoty, wymagających kontrolowania prędkości i mierzenia jej przy pomocy prędkościomierzy, w celu zwiększenia, w szczególności wśród ludzi młodych, świadomości konieczności prawidłowego korzystania z dróg.
(2) Należy przyjąć przepisy techniczne dotyczące bezpieczeństwa drogowego w sposób zapewniający zachowanie spójności, w formie "pakietów" dyrektyw, w celu zwiększenia publicznej świadomości wkładu Unii Europejskiej w podnoszenie poziomu bezpieczeństwa drogowego.
(3) W każdym Państwie Członkowskim dwu- i trzykołowe pojazdy silnikowe muszą spełniać pewne parametry techniczne w zakresie prędkościomierzy, określone w obowiązkowych wymaganiach, które w różnych Państwach Członkowskich są nieujednolicone; zróżnicowanie to stanowi przeszkodę dla handlu wewnątrzwspólnotowego.
(4) Takie przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego można wyeliminować poprzez przyjęcie jednakowych wymagań we wszystkich Państwach Członkowskich w miejsce obecnie istniejących zasad i przepisów.
(5) Niniejsza dyrektywa ma być dodana do szczegółowych dyrektyw, z którymi musi być zgodna, na mocy art. 4 dyrektywy Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. dotyczącej homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [4].
(6) Wprowadzenie zharmonizowanych wymagań dotyczących prędkościomierzy instalowanych w dwu- lub trzykołowych pojazdach silnikowych jest konieczne w celu umożliwienia wprowadzenia w życie, dla każdego typu tych pojazdów, homologacji i procedur homologacyjnych przewidzianych w dyrektywie 92/61/EWG.
(7) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, cel przewidzianych działań, to jest wspólnotowa homologacja typu pojazdu, nie może zostać w zadowalającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i dlatego, ze względu na rozmiar i wpływ proponowanych działań, może być zrealizowany lepiej i skuteczniej za pośrednictwem działań na poziomie wspólnotowym.
Niniejsza dyrektywa ogranicza się do określenia minimum niezbędnego do osiągnięcia tego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do tego celu.
(8) W celu ułatwienia dostępu do rynku państwom trzecim konieczne jest oczywiście ustanowienie równoważności między wymaganiami niniejszej dyrektywy a wymaganiami określonymi w regulaminie nr 39 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwanym dalej "regulaminem nr 39 EKG ONZ").
(9) Państwa Członkowskie Unii Europejskiej muszą przeprowadzić w najszybszym możliwym terminie negocjacje w sprawie zmiany regulaminu nr 39 EKG ONZ, w celu ujednolicenia go z przepisami niniejszej dyrektywy.
(10) Dyrektywę 92/61/EWG należy dlatego odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do prędkościomierzy instalowanych we wszystkich typach pojazdów określonych w art. 1 dyrektywy 92/61/EWG.
2.
Każdy pojazd objęty zakresem dyrektywy 92/61/EWG musi zostać wyposażony w prędkościomierz zgodny z wymaganiami określonymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Procedury udzielania homologacji części prędkościomierzy do dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych i warunki, od których uzależniony jest swobodny obrót takimi pojazdami, ustanowione są, odpowiednio, w rozdziałach II i III dyrektywy 92/61/EWG.
Artykuł 3
Zgodnie z art. 11 dyrektywy 92/61/EWG niniejszym przyjmuje się i stwierdza równoważność między wymaganiami określonymi w niniejszej dyrektywie a wymaganiami określonymi w regulaminie nr 39 EKG ONZ, w ostatniej wersji przyjętej przez Wspólnotę.
Organy Państw Członkowskich udzielające homologacji typu uznają homologacje i znaki homologacji, udzielone zgodnie z wymaganiami wspomnianego powyżej regulaminu nr 39 w zakresie przewidzianym przepisami tego regulaminu, w miejsce odpowiadających im homologacji i znaków homologacji, udzielonych zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zmiany, które są konieczne w celu uwzględnienia zmian regulaminu nr 39 EWG ONZ oraz w celu dostosowania treści Załącznika do postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5].
Artykuł 5
W dyrektywie 92/61/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I pozycja nr 45 "Prędkościomierz i drogomierz do motocykli, motocykli trzykołowych i czterokołowych" zastępuje się przez "Prędkościomierz" oraz wyraz "CONF" przez "SD".
2.
W załączniku IIA wprowadza się następujące zmiany:
a) ppkt 4.7. "Prędkościomierz i drogomierz: tak/nie (1)" zastępuje się przez "Prędkościomierz";
b) dodaje się podpunkty w brzmieniu:
"4.7.3. Fotografie i/lub rysunki całego układu
4.7.4. Zakres wskazywanych prędkości
4.7.5. Tolerancja mechanizmu pomiarowego prędkościomierza
4.7.6. Stała techniczna prędkościomierza
4.7.7. Sposób działania i opis mechanizmu napędowego
4.7.8. Całkowity stosunek przełożenia mechanizmu napędowego".
3.
W załączniku IIIB pozycja nr 10.12, "Prędkościomierz i drogomierz do motocykli, motocykli trzykołowych i czterokołowych" zastępuje się przez "Prędkościomierz" oraz wyraz "CONF" przez "SD".
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą przed dniem 1 stycznia 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. Państwa Członkowskie nie będą mogły już zakazać wprowadzania po raz pierwszy do eksploatacji, z przyczyn odnoszących się do prędkościomierzy, pojazdów spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.
4.
Od dnia 1 lipca 2001 r. Państwa Członkowskie stosują wymagania określone w ust. 1 akapit pierwszy, z wyjątkiem motorowerów, do których wymagania te będą stosować się od dnia 1 lipca 2002 r.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 8
Dyrektywa 2000/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 marca 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 70/221/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 70/221/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników ciekłego paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], jest jedną ze szczegółowych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu WE, ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5]; w związku z tym przepisy i definicje ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG, dotyczące pojazdów, układów pojazdów, części i oddzielnych podzespołów technicznych mają zastosowanie do dyrektywy 70/221/EWG; niezbędne jest dostosowanie art. 1 dyrektywy 70/221/EWG do definicji zawartych w dyrektywie 70/156/EWG.
(2) W celu uwzględnienia postępu technicznego wskazane jest dostosowanie dyrektywy 70/221/EWG do wymagań technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych w jej regulaminie nr 34 odnoszącym się do homologacji pojazdów w odniesieniu do zapobiegania ryzyku pożarowemu, w szczególności do przepisów dotyczących zbiorników paliwa, wykonanych z tworzyw sztucznych.
(3) Przypadkowy wyciek paliwa (szczególnie oleju napędowego) na jezdnię powoduje poważne zagrożenie dla kierujących dwukołowymi pojazdami silnikowymi i pojazdami pedałowymi.
(4) Obecnie występuje coraz większe zainteresowanie paliwami gazowymi do napędu pojazdów silnikowych, z powodów związanych w szczególności z ochroną środowiska; dlatego w przyszłości dyrektywa 70/221/EWG powinna także zawierać przepisy dotyczące paliw innych niż paliwa płynne; w tym celu wskazane jest wprowadzenie odpowiednich zmian do tytułu i treści dyrektywy 70/221/EWG; szczegółowe wymagania techniczne dla zbiorników na paliwa gazowe zostaną wprowadzone w drodze dalszych zmian do tej dyrektywy.
(5) Ponadto, coraz częściej występuje zjawisko zastępowania oryginalnych zbiorników paliwa zbiornikami większymi lub instalowania w pojazdach dodatkowych, niehomologowanych zbiorników paliwa; w związku z tym należy uwzględnić, przy najbliższej możliwej okazji, wspólnotową homologację typu dla zbiorników paliwa ciekłego lub gazowego, traktowanych jako oddzielne podzespoły techniczne, w celu utrzymania wysokiego stopnia bezpieczeństwa w ruchu pojazdów silnikowych.
(6) Zmiany do przepisów dotyczących zbiorników paliwa muszą zostać przyjęte przez Parlament Europejski i Radę; jest ważne, aby w przyszłości zmiany niezbędne dla dostosowania wymagań technicznych dyrektywy 70/221/EWG dotyczących zbiorników paliwa do postępu technicznego, wprowadzane były zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
(7) Zmiany wprowadzone w drodze niniejszej dyrektywy dotyczą w szczególności zbiorników paliwa wykonanych z tworzyw sztucznych; w związku z tym nie jest konieczne unieważnianie istniejących homologacji, udzielonych na mocy dyrektywy 74/60/EWG [6] i podejmowanie działań na rzecz niedopuszczenia do sprzedaży, rejestrowania i wprowadzania do użytku nowych pojazdów, wyposażonych w metalowe zbiorniki paliwa, objęte tymi zatwierdzeniami.
(8) Uwzględniając rozmiar i skutki proponowanej akcji w danym sektorze, środki Wspólnoty podlegające niniejszej dyrektywie w tym zakresie są niezbędne lub nawet nieodzowne w celu osiągnięcia postawionego celu, jakim jest wspólnotowa homologacja typu pojazdu; cele te nie mogą być osiągnięte właściwie przez Państwa Członkowskie działające samodzielnie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 70/221/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zbiorników paliwa oraz tylnych zabezpieczeń pojazdów silnikowych i ich przyczep."
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy i jego przyczepę, jak określono w sekcji A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG."
3.
W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu pojazdu, z powodów odnoszących się do zbiorników paliwa tego pojazdu, jeżeli pojazd ten spełnia wymagania określone w niniejszej dyrektywie, dotyczące zbiorników paliwa."
4.
W art. 2a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić ani zakazać sprzedaży, rejestrowania, wprowadzenia do użytku lub użytkowania pojazdu, z powodów odnoszących się do zbiorników paliwa tego pojazdu, jeżeli pojazd ten spełnia wymagania określone w niniejszej dyrektywie, dotyczące zbiorników paliwa."
5.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania wymagań załączników do postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG."
6.
W wykazie załączników i do załącznika I do dyrektywy 70/221/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 3 maja 2001 r.
Państwa Członkowskie akceptują zgodność z wymaganiami dyrektywy 70/221/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywa, do celów art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG.
2.
Z mocą od dnia 3 maja 2002 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają homologacji typu WE, zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
w odniesieniu do nowego typu pojazdu, z przyczyn odnoszących się do zbiorników paliwa, jeżeli są one niezgodne z przepisami dyrektywy 70/221/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 3 maja 2003 r. Państwa Członkowskie
- uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, i
- mogą odmówić sprzedaży, rejestrowania lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów, do których nie są dołączone ważne świadectwa zgodności, spełniające przepisy dyrektywy 70/156/EWG, z wyjątkiem przypadków, w których występuje powołanie się na art. 8 ust. 2 tej dyrektywy,
z przyczyn odnoszących się do zbiorników paliwa, jeżeli nie są spełnione wymagania dyrektywy 70/221/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnych homologacji udzielonych uprzednio pojazdom wyposażonym w metalowe zbiorniki paliwa ciekłego, ani nie uniemożliwia rozszerzenia takich homologacji na warunkach tej dyrektywy, na mocy której zostały one pierwotnie udzielone.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 3 maja 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą te środki, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/9/WE
z dnia 20 marca 2000 r.
odnosząca się do urządzeń kolei linowych przeznaczonych do przewozu osób
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ustęp 2 oraz art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Urządzenia kolei linowych przeznaczone do przewozu osób (dalej zwane "urządzeniami kolei linowych") są zaprojektowane, zbudowane, oddane do użytku i wykorzystywane w celu przewozu osób.
Urządzenia kolei linowych to przede wszystkim górskie kolejki linowe wykorzystywane w ośrodkach wypoczynkowych i turystycznych na dużych wysokościach w formie kolejek linowych, wózków linowych, kolejek gondolowych i krzesełkowych oraz wyciągów orczykowych, ale mogą to być także urządzenia kolei linowych wykorzystywane do transportu miejskiego.
W niektórych typach kolei linowych mogą być wykorzystywane inne, zupełnie odmienne podstawowe rozwiązania, których nie można wykluczyć a priori.
Należy zatem wprowadzić takie uregulowania, które zapewnią spełnienie tych szczegółowych wymogów w zakresie bezpieczeństwa które są ustanowione w niniejszej dyrektywie.
(2) Urządzenia kolei linowych są zasadniczo wykorzystywane w związku z działalnością turystyczną, w szczególności na obszarach górskich, co odgrywa znaczącą rolę w gospodarce odnośnych regionów i staje się coraz bardziej istotnym czynnikiem w handlu pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi.
Z technicznego punktu widzenia ten sektor działalności gospodarczej zalicza się do obszarów związanych z produkcją dóbr inwestycyjnych oraz do działalności w zakresie budownictwa i inżynierii lądowej.
(3) Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa urządzeń kolei linowych w czasie produkcji, instalowania i użytkowania.
Ponadto są one, wraz z właściwymi organami władzy, odpowiedzialne za takie zagadnienia jak wykorzystanie terenu, planowanie regionalne i ochrona środowiska naturalnego.
Krajowe uregulowania w tym zakresie różnią się znacznie ze względu na szczególne rozwiązania stosowane w przemysłach krajowych oraz różne tradycje i rozwiązania technologiczne.
Rozwiązania te zakładają zastosowanie różnych wymiarów, urządzeń i charakterystyk.
Ze względu na te okoliczności producenci muszą dostosować swoje urządzenia do poszczególnych rynków.
Jest to przyczyną trudności w opracowaniu standardowych rozwiązań, a także wpływa ujemnie na rozwój konkurencji na tym rynku.
(4) Najważniejsze wymogi dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa muszą być zachowane po to, aby zapewnić bezpieczeństwo urządzeń kolei linowych.
Wymogi te muszą być stosowane z uwzględnieniem poziomu wiedzy i rozwiązań technologicznych stosowanych w chwili konstruowania urządzeń, a także z uwzględnieniem wymogów technicznych i ekonomicznych.
(5) Należy także pamiętać, że urządzenia kolei linowych mogą być zainstalowane tak, że obejmują sąsiednie kraje, co może oznaczać konieczność uwzględnienia sprzecznych przepisów krajowych.
(6) Należy przedsięwziąć działania w celu określenia na poziomie Wspólnoty zasadniczych wymogów dotyczących bezpieczeństwa ludzi, ochrony zdrowia, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumentów, które mają zastosowanie w odniesieniu do urządzeń kolei linowych, podzespołów i elementów instalacji oraz elementów systemów zabezpieczeń.
Bez określenia tych wymogów wzajemne uznawanie rozwiązań i regulacji prawnych na poziomie krajowym stanie się źródłem nierozwiązywalnych problemów natury politycznej i technicznej w odniesieniu do interpretacji przepisów i zakresu odpowiedzialności.
Z tych samych powodów standaryzacja bez wcześniejszego określenia zharmonizowanych wymogów w tym zakresie nie będzie wystarczającym środkiem służącym do rozwiązania tego problemu.
(7) Organem odpowiedzialnym za zatwierdzenie urządzeń kolei linowych jest z reguły odpowiedni organ krajowy, któremu te zagadnienia podlegają; w niektórych przypadkach wymagane zezwolenia dotyczące niektórych elementów nie są przyznawane wcześniej, a dopiero po wystąpieniu o nie zainteresowanego podmiotu.
W podobny sposób wymagana kontrola urządzeń kolei linowych, która jest przeprowadzana przed oddaniem urządzeń kolei linowej do eksploatacji, może zakończyć się odrzuceniem pewnych elementów lub wprowadzeniem innych rozwiązań technologicznych.
Ten stan rzeczy prowadzi do wzrostu kosztów oraz dłuższych okresów budowy i instalacji urządzeń kolei linowych i jest szczególnie uciążliwy dla niekrajowych producentów.
Ponadto w okresie kiedy są użytkowane, urządzenia kolei linowych są szczególnie dokładnie monitorowane przez instytucje publiczne.
Przyczyny poważniejszych wypadków mogą być powiązane z wyborem miejsca na zainstalowanie urządzeń kolei linowej, z samym systemem transportowym, mogą to być przyczyny strukturalne albo też wynikające ze sposobu, w jaki kolej jest obsługiwana i utrzymywana w ruchu.
(8) W takiej sytuacji bezpieczeństwo urządzeń kolei linowych zależy w równym stopniu od czynników zewnętrznych, jakości dostarczanych towarów przemysłowych, jak i od sposobu, w jaki są one montowane, instalowane, a także monitorowane podczas pracy kolei.
Dlatego też ważne jest, aby dokonać ogólnego przeglądu urządzeń kolei linowych po to, aby ocenić ich poziom bezpieczeństwa oraz aby przyjąć wspólną strategię na poziomie Wspólnoty w odniesieniu do zapewnienia jakości.
W tych okolicznościach należy określić pewne zasadnicze wymogi, które wraz z procedurami kontroli i nadzoru powinny zostać w równym stopniu wprowadzone we wszystkich Państwach Członkowskich, aby producenci mogli pokonać obecne trudności oraz aby użytkownicy mogli w pełni korzystać z urządzeń kolei linowych przy jednakowym poziomie zaawansowania technologicznego i bezpieczeństwa we wszystkich Państwach Członkowskich.
(9) Osoby korzystające z kolei linowych, zarówno pochodzące z Państw Członkowskich jak i spoza nich, muszą mieć zapewniony zadowalający poziom bezpieczeństwa.
Aby cel ten został osiągnięty, niezbędne jest ustanowienie procedur oraz sposobów badań i kontroli, a także metod nadzoru.
W tym celu konieczne jest użycie znormalizowanych rozwiązań technicznych, które muszą zostać wykorzystane w urządzeniach kolei linowych.
(10) W sytuacjach, w których jest to wymagane na podstawie dyrektywy Rady 85/337/EWG [4], należy ocenić wpływ urządzeń kolei linowej na środowisko naturalne; poza możliwym wpływem na środowisko, o czym mowa w tej dyrektywie, należy także uwzględnić zagadnienia ochrony środowiska naturalnego i wymogi w tym względzie w odniesieniu do stałego rozwoju turystyki.
(11) Urządzenia kolei linowych mogą podlegać postanowieniom zawartym w dyrektywie Rady nr 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [5].
(12) Całościowa dokumentacja lub specyfikacja techniczna danego kontraktu musi zawierać szczegółowe wymogi i warunki techniczne.
Te wymogi techniczne muszą zostać określone w odniesieniu do europejskich wymogów technicznych i dokumentacji, jeżeli takie istnieją.
(13) Aby łatwiej było wykazać, że zasadnicze wymogi zostały spełnione, należy zastosować zharmonizowane normy europejskie, z którymi zgodność byłaby wystarczającą przesłanką do uznania, że produkt spełnia wyżej wspomniane zasadnicze wymogi.
Zharmonizowane normy europejskie sporządzane są przez podmioty prywatne i muszą zachować swój fakultatywny charakter.
W związku z powyższym Europejski Komitet Normalizacji (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) zostają uznane za organy, które mają przyjąć zharmonizowane normy wynikające z ogólnych wytycznych dotyczących współpracy pomiędzy Komisją i tymi dwoma organami, jakie zostały uzgodnione 13 listopada 1984 r.
(14) Do celów niniejszej dyrektywy zharmonizowana norma to specyfikacja techniczna (norma europejska lub dokument dotyczący harmonizacji), przyjęta przez jeden z dwóch lub oba organy, o których mowa powyżej, z inicjatywy Komisji na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad świadczenia usług w społeczeństwie informacyjnym [6] oraz na podstawie ogólnych wytycznych, o których mowa powyżej.
W kwestiach dotyczących normalizacji Komisja korzysta z pomocy komitetu, o którym mowa w niniejszej dyrektywie i który może, w razie konieczności, prowadzić konsultacje z ekspertami.
(15) Wyłącznie takie elementy i systemy urządzeń kolei linowych, które spełniają normy krajowe odzwierciedlające zharmonizowane normy, do których odesłania zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, mogą być uznane za elementy i systemy spełniające odnośne zasadnicze wymogi określone w niniejszej dyrektywie, bez względu na to, czy wymagane jest dodatkowe uzasadnienie.
(16) Wobec braku specyfikacji europejskich w dokumentacji technicznej należy wykorzystać w maksymalnym stopniu odniesienia do innych norm używanych we Wspólnocie.
Główni kontrahenci mogą określić dodatkowe specyfikacje, które należy zastosować obok specyfikacji europejskich i innych norm.
Regulacje te mają zapewnić, aby w odniesieniu do urządzeń kolei linowych zostały spełnione wymogi zharmonizowane na poziomie Wspólnoty.
(17) Wprowadzenie międzynarodowego systemu normalizacji, który mógłby doprowadzić do wypracowania norm używanych przez partnerów w wymianie międzynarodowej, a także spełniających wymagania polityki Wspólnoty leży niewątpliwie w interesie Państw Członkowskich.
(18) W chwili obecnej w niektórych Państwach Członkowskich główny kontrahent może określić procedury kontroli i nadzoru w ogólnej dokumentacji czy dokumentacji technicznej dotyczącej konkretnego projektu.
W przyszłości procedury takie muszą, w szczególności w zakresie dotyczącym elementów systemu bezpieczeństwa, zostać objęte rozwiązaniami ramowymi przedstawionymi w uchwale Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. dotyczącej globalnego podejścia do oceny zgodności [7].
Elementy systemu bezpieczeństwa obejmują nie tylko przedmioty fizyczne, ale także elementy niematerialne, jak na przykład programy komputerowe.
Procedury oceny zgodności elementów systemu bezpieczeństwa muszą opierać się na wykorzystaniu modułów określonych w decyzji Rady 93/465/EWG [8].
W przypadku kluczowych i zasadniczych elementów systemu bezpieczeństwa należy określić zasady i warunki stosowania metod zapewnienia jakości w fazie projektowej; podejście takie jest niezbędne, aby zapewnić przyjęcie systemu zapewnienia jakości we wszystkich przedsiębiorstwach.
(19) W trakcie przeprowadzania systematycznej analizy stanu bezpieczeństwa urządzeń kolei linowych należy zwrócić szczególną uwagę na te elementy, od których bezpieczeństwo urządzeń kolei linowych zależy w największym stopniu.
(20) W dokumentach dotyczących poszczególnych umów główni kontrahenci precyzują, poprzez odniesienia do specyfikacji europejskich, dane techniczne i normy, jakich wykonawcy i producenci muszą w ramach zobowiązań wynikających z umowy przestrzegać, w szczególności w odniesieniu do elementów systemu bezpieczeństwa.
W tej sytuacji zgodność tych elementów jest związana zasadniczo z ich obszarem użycia, a nie wyłącznie ze swobodnym przepływem na rynku Wspólnoty.
(21) Elementy systemu bezpieczeństwa powinny zostać oznakowane znakiem zgodności WE, który ma być naniesiony przez producenta albo przez jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie.
Znak WE oznacza, że dany element systemu bezpieczeństwa spełnia warunki określone w niniejszej dyrektywie i innych dyrektywach Wspólnoty w sprawie oznaczania znakiem WE, które mają zastosowanie w danym przypadku.
(22) Nie jest konieczne znakowanie znakiem WE podzespołów, które zostały objęte przepisami niniejszej dyrektywy, a wystarczy jedynie deklaracja zgodności uzyskana w wyniku oceny zgodności przeprowadzonej na podstawie procedur ustanowionych w tym celu w niniejszej dyrektywie.
Przepis ten nie ma wpływu na nałożony na producenta obowiązek znakowania znakiem WE niektórych podzespołów w celu zaświadczenia, że spełniają one wymogi określone w innych przepisach Wspólnoty, które się do nich stosują.
(23) Odpowiedzialność Państw Członkowskich na ich obszarze w zakresie bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i innych aspektów, do których odnoszą się zasadnicze wymogi musi zostać odzwierciedlona w odpowiednich przepisach dotyczących ochrony, w których określone zostaną odpowiednie procedury na poziomie Wspólnoty.
(24) Niezbędne jest ustanowienie procedury dotyczącej badania i kontroli podzespołów urządzeń kolei linowych, zanim zostaną one dopuszczone do użytkowania.
Kontrola taka musi pozwolić właściwym organom stwierdzić, że na każdym etapie projektowania, produkcji, uruchamiania i eksploatacji uzyskiwane wyniki są zgodne ze stosownymi ustaleniami zawartymi w niniejszej dyrektywie.
Producenci muszą w tym względzie mieć zapewnione równe traktowanie, bez względu na to, w którym Państwie Członkowskim przeprowadzana jest taka kontrola.
W związku z tym należy określić zasady i warunki weryfikacji znakowania znakiem WE podzespołów urządzeń kolei linowych.
(25) Przy analizie bezpieczeństwa należy uwzględnić ograniczenia dotyczące eksploatacji urządzeń kolei linowych, jednak w taki sposób, aby względy te nie stanowiły zagrożenia dla zasady sobodnego przepływu towarów albo bezpieczeństwa urządzeń kolei linowych.
W związku z tym, chociaż niniejsza dyrektywa nie odnosi się do właściwej eksploatacji urządzeń kolei linowych, Komisja musi przedstawić Państwom Członkowskim szereg zaleceń, które mają zapewnić, aby takie urządzenia znajdujące się na ich obszarze były użytkowane w sposób gwarantujący użytkownikom, obsłudze i osobom trzecim wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony.
(26) W przypadku urządzeń kolei linowych przeprowadzenie na szeroką skalę testów i badań nowych rozwiązań technologicznych jest możliwe jedynie przy okazji budowy nowej instalacji.
Z tego względu należy ustanowić procedurę, która przy zachowaniu zasadniczych wymogów pozwala na wprowadzenie szczególnych warunków i rozwiązań.
(27) Urządzenia kolei linowych, dla których zostały już wydane stosowne zezwolenia, ale w przypadku których nie rozpoczęły się jeszcze prace budowlane lub też które są w trakcie budowy, muszą spełniać warunki określone w niniejszej dyrektywie, jeżeli Państwa Członkowskie nie zadecydują inaczej, przedstawiając powody takiej decyzji i jeżeli warunki ochrony i bezpieczeństwa są spełnione w porównywalny sposób.
Przepisy zawarte w niniejszej dyrektywie muszą być spełnione, jeżeli istniejące urządzenia kolei linowych są modyfikowane, a krajowe przepisy w tym względzie wymagają zezwoleń na takie modyfikacje.
(28) Nie jest konieczne wprowadzenie wymogu, aby wszystkie istniejące urządzenia kolei linowych dostosować do wymogów, które mają zastosowanie dla nowych urządzeń kolei linowych.
Jednak może to się okazać konieczne w przypadku, gdy nie są spełnione zasadnicze wymogi w zakresie bezpieczeństwa.
W takim przypadku Komisja przedstawia Państwom Członkowskim szereg zaleceń, których celem jest doprowadzenie do sytuacji, w której istniejące urządzenia kolei linowych na ich obszarze gwarantują użytkownikom wysoki poziom ochrony i bezpieczeństwa w świetle regulacji odnoszących się w tym względzie do nowych urządzeń.
(29) Wobec braku specyfikacji europejskich jednostki notyfikowane odpowiedzialne za procedury oceny zgodności zarówno elementów systemu bezpieczeństwa, jak i podzespołów urządzeń kolei linowych muszą sprawnie koordynować swoje decyzje.
Zadaniem Komisji jest zapewnienie, aby tak się stało.
(30) Wdrażanie zasadniczych wymogów, w szczególności odnoszących się do bezpieczeństwa urządzeń kolei linowych oraz koordynacja wszystkich procedur wymaga powołania komitetu.
(31) Działania niezbędne dla wdrożenia postanowień niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy urządzeń kolei linowych przeznaczonych do przewozu osób.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "urządzenia kolei linowych przeznaczone do przewozu osób" oznaczają wszelkie urządzenia składające się z elementów składowych, które są projektowane, wytwarzane, montowane i używane w celu przewozu osób.
Takie urządzenia kolei linowych wykorzystują urządzenia nośne albo urządzenia do ciągnięcia, przy czym elementem zapewniającym zawieszenie i/lub trakcję jest lina ułożona w osi ruchu.
3.
Urządzenia takie to:
a) koleje linowe naziemne oraz inne rodzaje urządzeń z wózkami na kołach lub zawieszonych w inny sposób, w których siła trakcyjna jest przenoszona za pomocą jednej lub kilku lin;
b) koleje linowe napowietrzne, gdzie urządzenia jezdne są unoszone i/lub przesuwane za pomocą jednej lub wielu lin nośnych; kategoria ta obejmuje koleje gondolowe i krzesełkowe;
c) wyciągi orczykowe, gdzie za pomocą odpowiedniego sprzętu użytkownicy są ciągnięci przez linę.
4.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do:
- urządzeń wybudowanych i oddanych do eksploatacji od momentu wejścia niniejszej dyrektywy w życie,
- podzespołów i elementów systemów bezpieczeństwa wprowadzonych na rynek od momentu wejścia niniejszej dyrektywy w życie.
Wprowadza ona takie uregulowania dotyczące harmonizacji, które są konieczne i wystarczające w celu zapewnienia i zagwarantowania zgodności z zasadniczymi wymogami, o których mowa w art. 3 ust. 1.
W przypadku gdy istotne dane techniczne urządzeń, ich podzespoły albo też elementy systemu bezpieczeństwa ulegają takim modyfikacjom lub zmianom, dla których zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym Państwie Członkowskim wymagane są nowe zezwolenia, modyfikacje takie oraz wszelkie ich następstwa dla pracy urządzeń muszą spełniać zasadnicze wymogi, o których mowa w art. 3 ust. 1.
5.
Do celów niniejszej dyrektywy:
"urządzenia" oznaczają cały system kolei linowej zainstalowany w określonym miejscu, w skład którego wchodzi infrastruktura i podzespoły przedstawione w załączniku I, przy czym infrastruktura zaprojektowana i skonstruowana specjalnie dla konkretnego zespołu urządzeń odnosi się do układu, danych systemowych oraz konstrukcji stacji, a także różnych elementów konstrukcyjnych wzdłuż osi liny, które są niezbędne dla budowy i eksploatacji całej instalacji, łącznie z fundamentami,
"elementy systemu bezpieczeństwa" oznaczają wszystkie podstawowe części, zespoły części oraz kompletne zespoły i podzespoły, a także każdy element będący częścią urządzeń kolei linowych, które zostały zainstalowane do celów zapewnienia bezpieczeństwa i których działanie jest brane pod uwagę przy analizie bezpieczeństwa urządzeń, a których niewłaściwe funkcjonowanie może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi, zarówno użytkowników, obsługi, jak i osób trzecich,
"główny kontrahent" oznacza jakąkolwiek osobę fizyczną lub prawną, która zleca budowę urządzeń,
"gotowość eksploatacyjna" oznacza wszelkie przepisy i środki natury technicznej, które mają wpływ na projekt i jego realizację oraz są niezbędne dla zapewnienia bezpiecznej eksploatacji urządzeń,
"łatwość konserwacji" oznacza wszelkie przepisy i środki natury technicznej, które mają wpływ na projekt i jego realizację oraz są niezbędne dla zapewnienia właściwej konserwacji koniecznej do bezpiecznej eksploatacji urządzeń.
6.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- urządzeń dźwigowych w rozumieniu dyrektywy 95/16/WE [10],
- tradycyjnych tramwajów o napędzie linowym,
- urządzeń wykorzystywanych do celów rolniczych,
- zamocowanych na stałe bądź ruchomych urządzeń używanych w wesołych miasteczkach i parkach rozrywki, które zostały zaprojektowane do celów rekreacyjnych, a nie jako środek transportu pasażerskiego,
- urządzeń górniczych lub zamontowanych na stałe urządzeń przemysłowych,
- promów linowych,
- kolei zębatych,
- urządzeń o napędzie łańcuchowym.
Artykuł 2
1.
Niniejsza dyrektywa jest stosowana bez uszczerbku dla innych dyrektyw Wspólnoty, chociaż spełnienie zasadniczych warunków ustanowionych w niniejszej dyrektywie może wymagać zastosowania specyfikacji europejskich opracowanych do tego celu.
2.
"Specyfikacje europejskie" oznaczają wspólne specyfikacje techniczne, europejskie zatwierdzenia warunków technicznych oraz normy krajowe odzwierciedlające normy europejskie.
3.
Odsyłacze do specyfikacji europejskich, które mogą być wspólnymi specyfikacjami technicznymi, europejskimi zatwierdzeniami warunków technicznych w rozumieniu dyrektywy 93/38/EWG lub krajowymi normami wprowadzonymi dla przeniesienia zharmonizowanych norm europejskich są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Państwa Członkowskie publikują odesłania krajowych norm wprowadzonych dla przeniesienia zharmonizowanych norm europejskich.
5.
Wobec braku zharmonizowanych norm europejskich Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu poinformowania zainteresowanych stron o tych istniejących krajowych normach i specyfikacjach technicznych, które uznawane są za istotne i pożyteczne dla właściwego przeniesienia zasadniczych wymogów, o których mowa w art. 3 ust. 1.
6.
Te specyfikacje techniczne, które są niezbędne jako wymogi dodatkowe do specyfikacji europejskich lub innych norm, nie mogą zagrażać przestrzeganiu zasadniczych wymogów, o których mowa w art. 3 ust. 1.
7.
W sytuacji gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uważają, że specyfikacje europejskie, o których mowa w ust. 2 nie spełniają w sposób zadawalający zasadniczych wymogów, o których mowa w art. 3 ust. 1, Komisja albo zainteresowane Państwo Członkowskie może wnieść tę kwestię, wraz z uzasadnieniem, do rozpatrzenia przez komitet, o którym mowa w art. 17.
W takiej sytuacji komitet wydaje swoją opinię bezzwłocznie.
W świetle opinii komitetu oraz dalszych konsultacji z komitetem, ustanowionym na podstawie dyrektywy 98/34/WE, w przypadku zharmonizowanych norm europejskich Komisja informuje Państwa Członkowskie, czy niezbędne jest wycofywanie specyfikacji europejskich z publikowanych materiałów informacyjnych, o których mowa w ust. 3.
Artykuł 3
1.
Urządzenia oraz ich infrastruktura, podzespoły i elementy systemów bezpieczeństwa urządzeń muszą spełniać zasadnicze wymogi, które są zestawione w załączniku II i które się do nich odnoszą.
2.
W przypadku gdy norma krajowa przenosząca zharmonizowaną normę europejską, odesłanie do której zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, obejmuje zasadnicze wymogi w zakresie bezpieczeństwa zestawione w załączniku II, urządzenia oraz ich infrastruktura, podzespoły i elementy systemów bezpieczeństwa urządzeń zbudowanych w zgodzie z tymi standardami są uważane za urządzenia spełniające odnośne zasadnicze wymogi.
Artykuł 4
1.
Na wniosek głównego kontrahenta lub jego upoważnionego przedstawiciela wszelkie planowane urządzenia mogą być poddane analizie bezpieczeństwa określonej w załączniku III, która obejmuje wszystkie aspekty bezpieczeństwa urządzeń i ich otoczenia w kontekście projektowania, realizacji projektu i oddania do eksploatacji i dzięki której możliwe jest, biorąc pod uwagę doświadczenia z przeszłości, określenie zagrożeń, które mogą wystąpić w trakcie eksploatacji urządzeń.
2.
Analiza bezpieczeństwa jest przedmiotem sprawozdania na temat bezpieczeństwa zalecającego środki, jakie należy przedsięwziąć odnośnie takich zagrożeń i zawierającego wykaz elementów systemu bezpieczeństwa oraz podzespołów, które muszą zostać objęte w zależności od przypadku przepisami rozdziałów II lub III.
ROZDZIAŁ II
ELEMENTY SYSTEMU BEZPIECZEŃSTWA
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że elementy systemów bezpieczeństwa:
- są wprowadzane na rynek wyłącznie jeżeli pozwalają na budowę urządzeń spełniających zasadnicze wymogi, o których mowa w art. 3 ust. 1,
- są instalowane wyłącznie jeżeli pozwalają na budowę urządzeń, które nie będą stanowiły zagrożenia dla zdrowia bądź bezpieczeństwa osób lub też, w stosownych przypadkach, dla bezpieczeństwa dóbr, jeżeli urządzenia są właściwie zainstalowane, konserwowane i wykorzystywane zgodnie z celem, dla którego zostały zaprojektowane.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma żadnego wpływu na prawa Państw Członkowskich do ustanowienia zgodnie z Traktatem takich wymogów, jakie mogą one uznać za konieczne, aby zapewnić konieczną ochronę osobom, w szczególności pracownikom obsługi w trakcie użytkowania urządzeń, pod warunkiem że nie oznacza to, iż urządzenia te są zmodyfikowane w taki sposób, który nie jest uwzględniony w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie nie mogą na podstawie niniejszej dyrektywy zakazywać, ograniczać bądź utrudniać wprowadzania na rynki krajowe elementów systemów bezpieczeństwa, które mogą być wykorzystane w urządzeniach, jeżeli elementy takie spełniają wymogi zawarte w przepisach niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie traktują elementy systemów bezpieczeństwa, o których mowa w art. 4 ust. 2, oznakowane znakiem zgodności WE zamieszczonym w załączniku IX i na które wystawiono deklarację zgodności WE, określoną w załączniku IV, jako elementy spełniające wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy, które się do nich odnoszą.
2.
Zanim element systemu bezpieczeństwa zostanie wprowadzony na rynek, producent lub jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie musi:
a) poddać ten element systemu bezpieczeństwa procedurze oceny zgodnie z załącznikiem V; oraz
b) oznakować ten element systemu bezpieczeństwa znakiem zgodności WE, a także sporządzić na podstawie modułów ustanowionych w decyzji 93/465/EWG deklarację zgodności WE zgodnie z załącznikiem IV.
3.
Procedura oceny zgodności elementu systemu bezpieczeństwa jest przeprowadzana na wniosek producenta bądź jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie przez organy kontrolne, o których mowa w art. 16, wyznaczone do tego celu przez składającego wniosek.
4.
W przypadkach gdy elementy systemów bezpieczeństwa podlegają przepisom innych dyrektyw dotyczących innych aspektów i które także zawierają przepisy dotyczące znakowania znakiem zgodności WE, znak taki jest przesłanką do założenia, że dany element systemu bezpieczeństwa spełnia przepisy tych innych dyrektyw.
5.
W przypadku gdy ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie nie wypełniają obowiązków określonych w ust. 1-4, obowiązki te przechodzą na podmiot wprowadzający elementy systemów bezpieczeństwa na rynek Wspólnoty.
Te same zobowiązania spoczywają na dowolnym podmiocie, który wytwarza elementy systemów bezpieczeństwa na swój własny użytek.
ROZDZIAŁ III
PODZESPOŁY
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, że podzespoły w znaczeniu określonym w załączniku I są wprowadzane na rynek wyłącznie jeżeli pozwalają na budowę urządzeń spełniających zasadnicze wymogi, o których mowa w art. 3 ust. 1.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie nie mogą na podstawie niniejszej dyrektywy zakazywać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania na rynki krajowe podzespołów, które mogą być wykorzystane w urządzeniach, jeżeli podzespoły takie spełniają wymogi zawarte w przepisach niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie traktują podzespoły w znaczeniu określonym w załączniku I, dla których zostały wydane deklaracje zgodności WE na podstawie wzoru podanego w załączniku VI oraz dokumentacja techniczna określona w ust. 3 niniejszego artykułu, jako podzespoły spełniające zasadnicze wymogi, o których mowa w art. 3 ust. 1 i które się do nich odnoszą.
2.
Procedura WE oceny podzespołów jest przeprowadzana na wniosek producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie, lub w innym przypadku, każdej innej osoby fizycznej lub prawnej, która wprowadza dany podzespół na rynek, przez jednostkę notyfikowaną, o której mowa w art. 16 wyznaczoną dla tego celu przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub wspomnianą wyżej osobę.
Deklaracja zgodności WE jest sporządzana przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela bądź wspomnianą wyżej osobę na podstawie badań WE, zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku VII.
3.
Jednostka notyfikowana sporządza certyfikat badań WE zgodnie z załącznikiem VII, wraz ze stosowną dokumentacją techniczną.
Dokumentacja techniczna musi zawierać wszelkie niezbędne dokumenty dotyczące charakterystyk podzespołu oraz tam, gdzie jest to wymagane, wszystkie dokumenty świadczące o zgodności elementów systemów bezpieczeństwa.
Musi ona także zawierać wszystkie istotne informacje dotyczące warunków i ograniczeń stosowania oraz instrukcji obsługi serwisowej.
ROZDZIAŁ IV
URZĄDZENIA
Artykuł 11
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia procedury dotyczące udzielania zezwolenia na budowę i oddanie do eksploatacji urządzeń, które znajdują się na jego obszarze.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania oraz opracowują procedury niezbędne do tego, aby elementy systemów bezpieczeństwa i podzespoły, o których mowa w załączniku I, wchodzące w skład urządzeń budowanych na ich obszarze zostały zainstalowane i były użytkowane jedynie wtedy, kiedy pozwalają na budowę urządzeń, które nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, a także, w stosownych przypadkch, nie stanowią zagrożenia dla dóbr, jeżeli są właściwie zainstalowane i konserwowane oraz wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uważa, że określony element systemu bezpieczeństwa, o którym mowa w załączniku I został opracowany lub wyprodukowany przy użyciu metod innowacyjnych, podejmuje wszelkie właściwe działania oraz może spowodować, aby budowa i/lub uruchomienie urządzeń, w których takie innowacyjne elementy systemu bezpieczeństwa bądź podzespoły mają być wykorzystane, zostały objęte specjalnymi warunkami kontroli.
Informuje ono niezwłocznie o tym fakcie Komisję, wraz z podaniem własnej argumentacji.
Komisja przekazuje tę sprawę do rozpatrzenia w trybie pilnym przez komitet, przewidziany w art. 17.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że urządzenia są budowane i oddawane do eksploatacji jedynie jeżeli zostały zaprojektowane i zbudowane w taki sposób, aby zagwarantowało to zgodność z zasadniczymi wymogami, o których mowa w art. 3 ust. 1.
5.
Na podstawie przepisów, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać swobodnego przepływu elementów systemów bezpieczeństwa lub podzespołów, o których mowa w załączniku I, jeżeli posiadają one deklaracje zgodności WE w znaczeniu określonym w art. 7 lub art. 10.
6.
Główny kontrahent lub jego upoważniony przedstawiciel musi przedłożyć analizę bezpieczeństwa, deklarację zgodności WE oraz towarzyszącą im dokumentację techniczną, odnoszące się do elementów systemów bezpieczeństwa oraz podzespołów, o których mowa w załączniku I organom odpowiedzialnym za wydanie zezwolenia na budowę urządzeń, a kopie tych dokumentów muszą być przechowywane w miejscu zainstalowania urządzeń.
7.
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, aby analiza bezpieczeństwa, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa oraz dokumentacja techniczna zostały dostarczone, oraz że zawierają one wszystkie wymagane dokumenty dotyczące charakterystyk technicznych urządzeń, a także, w tych przypadkach, gdzie jest to wymagane, wszystkie dokumenty potwierdzające zgodność elementów systemów bezpieczeństwa i podzespołów, o których mowa w załączniku I. Ponadto muszą istnieć dokumenty określające konieczne warunki, łącznie z ograniczeniami w zakresie eksploatacji, a także wszystkie szczegółowe informacje dotyczące obsługi serwisowej, konserwacji i wprowadzania koniecznych zmian.
Artykuł 12
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawnych Państwa Członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać budowy i oddania do użytku na swoim obszarze urządzeń, które spełniają wymogi zawarte w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie gwarantują, że urządzenia pozostaną w użyciu tylko jeśli spełnią warunki zawarte w sprawozdaniu dotyczącym stanu bezpieczeństwa.
ROZDZIAŁ V
ŚRODKI BEZPIECZEŃSTWA
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi, że element systemu bezpieczeństwa, oznakowany znakiem zgodności WE wprowadzony na rynek i używany zgodnie z jego przeznaczeniem, lub też podzespół posiadający deklaracje zgodności WE, o której mowa w art. 10 ust. 1, wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia ludzi oraz tam, gdzie stosowne, bezpieczeństwa dóbr, przyjmuje ono wszelkie odpowiednie środki, aby ograniczyć warunki użycia tych elementów lub podzespołów lub też zakazać ich użycia.
Zainteresowane Państwo Członkowskie bezzwłocznie informuje o tym fakcie oraz o wszystkich przyjętych środkach Komisję, podając jednocześnie powody swojej decyzji i informując, czy brak zgodności wynika w szczególności z:
a) niespełnienia zasadniczych wymogów, o których mowa w art. 3 ust. 1;
b) niewłaściwego zastosowania specyfikacji europejskich, o których mowa w art. 2 ust. 2, o ile zastosowanie tych specyfikacji ma znaczenie;
c) braków i niedociągnięć specyfikacji europejskich, o których mowa w art. 2 ust. 2.
2.
Komisja przeprowadza konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi stronami w najbliższym możliwym terminie.
Jeżeli w wyniku takich konsultacji Komisja ustali, że:
- środki takie są uzasadniopne, informuje o tym niezwłocznie Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą w danej sprawie oraz inne Państwa Członkowskie; jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1 wynika z braków i niedociągnięć specyfikacji europejskich, Komisja inicjuje, po konsultacjach z zainteresowanymi stronami, procedurę, o której mowa w art. 2 ust. 7, jeżeli państwo, które podjęło tę decyzję, podtrzymuje ją,
- środki odnoszące się do elementów systemów bezpieczeństwa nie są wystarczająco uzasadnione, informuje o tym niezwłocznie producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie oraz Państwo Członkowskie, które przyjęło takie środki,
- środki odnoszące się do podzespołów nie są wystarczająco uzasadnione, informuje o tym niezwłocznie producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie lub też, wobec braku powyższych, osobę fizyczną lub prawną, które wprowadziły dany podzespół na rynek oraz Państwo Członkowskie, które przyjęło takie środki.
3.
W przypadku gdy zostanie stwierdzony brak zgodności elementu systemów bezpieczeństwa oznakowanego znakiem zgodności WE właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie kroki przeciw jednostkom odpowiedzialnym za umieszczenie tego znaku i sporządzenie deklaracji zgodności WE oraz informuje o tym fakcie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
W przypadku gdy zostanie stwierdzony brak zgodności podzespołu, dla którego została sporządzona deklaracja zgodności WE właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie kroki przeciw jednostkom odpowiedzialnym za sporządzenie deklaracji zgodności WE oraz informuje o tym fakcie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
5.
Komisja dokłada starań, aby Państwa Członkowskie były informowane o wynikach stosowania niniejszej procedury.
Artykuł 15
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że urządzenia posiadające odpowiednie zezwolenia i używane zgodnie z ich przeznaczeniem mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa bądź zdrowia ludzi oraz tam, gdzie stosowne, dla bezpieczeństwa dóbr, podejmuje ono wszelkie odpowiednie działania, aby ograniczyć warunki użycia takich urządzeń lub też zakazać ich użycia.
ROZDZIAŁ VI
JEDNOSTKI NOTYFIKOWANE
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji i innym Państwom Członkowskim informacje na temat jednostek notyfikowanych, które są odpowiedzialne za przeprowadzenie procedury oceny zgodności, o której mowa w art. 7 i w art. 10, określając zakres kompetencji każdej z nich.
Komisja nadaje każdej z nich odpowiedni numer identyfikacyjny.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych, wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz zakresem kompetencji, a także dba o to, aby ten wykaz był uaktualniany.
2.
Przy ocenie jednostek notyfikowanych Państwa Członkowskie muszą stosować kryteria ustanowione w załączniku VIII.
Jednostki, które spełniają kryteria oceny przedstawione we właściwych zharmonizowanych normach europejskich, uznaje się za spełniające niniejsze kryteria.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało daną jednostkę musi wycofać tę notyfikację, jeżeli okaże się, że przestała ona spełniać kryteria ustanowione w załączniku VIII.
Powiadamia ono niezwłocznie Komisję i inne Państwa Członkowskie o tym fakcie.
4.
Jeśli zaistnieje taka potrzeba, koordynacja jednostek notyfikowanych jest przeprowadzana zgodnie z art. 17.
ROZDZIAŁ VII
KOMITET
Artykuł 17
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet.
2.
We wszystkich przypadkach, gdzie ustalenia odwołują się do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
3.
Komitet ustala swój regulamin wewnętrzny.
ROZDZIAŁ VIII
ZNAK ZGODNOŚCI WE
Artykuł 18
1.
Znak zgodności WE składa się z liter "CE". Wzór podany jest w załączniku IX.
2.
Znak zgodności WE jest nanoszony na każdy element systemów bezpieczeństwa w sposób wyraźny i czytelny lub tam, gdzie jest to niemożliwe, dołączany na nalepce, która jest przytwierdzona do elementu w sposób trwały.
3.
Zakazane jest nanoszenie lub przytwierdzanie oznaczeń, które mogą wprowadzać w błąd strony trzecie co do znaczenia i formy znaku zgodności WE.
Wszelkie inne symbole mogą być umieszczane na elemencie systemów bezpieczeństwa pod warunkiem, że nie straci na tym widoczność i czytelność znaku zgodności WE.
4.
Bez uszczerbku dla art. 14:
a) jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że znak zgodności WE został naniesiony bez uzasadnienia, producent elementu systemów bezpieczeństwa lub jego upoważniony przedstawiciel we Wspólnocie ma obowiązek dostosować produkt do przepisów dotyczących oznakowania znakiem zgodności WE oraz zaprzestać naruszania przepisów na warunkach określonych przez Państwo Członkowskie;
b) gdyby stan braku zgodności trwał nadal, Państwo Członkowskie musi przyjąć wszystkie właściwe środki, aby ograniczyć lub zakazać wprowadzania na rynek elementów systemów bezpieczeństwa, o których mowa, albo też zapewnić, że są one wycofane z rynku w zgodzie z procedurą określoną w art. 14.
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Wszelkie decyzje podjęte na podstawie niniejszej dyrektywy, które będą ograniczać użycie elementów systemów bezpieczeństwa lub podzespołów w urządzeniach lub też ograniczać ich wprowadzanie na rynek muszą zawierać uzasadnienie.
Zainteresowane strony są powiadamiane jak najszybciej o takiej decyzji, a także są im przekazywane informacje o możliwości odwołania się oraz terminach na wniesienie takiego odwołania, odpowiednio do przepisów obowiązujących w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 20
Urządzenia, dla których odpowiednie zezwolenia zostały wydane przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy i których budowa jeszcze się nie rozpoczęła, muszą spełniać warunki zawarte w niniejszej dyrektywie, jeżeli Państwa Członkowskie nie zadecydują inaczej przedstawiając powody takiej decyzji i jeżeli zostanie zapewniony równie wysoki poziom ochrony.
Artykuł 21
1.
Nie później niż 3 maja 2002 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które są niezbędne do stosowania przepisów niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym fakcie Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Przez okres czterech lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zezwalają na:
- budowę i oddawanie do eksploatacji urządzeń,
- wprowadzanie na rynek podzespołów i elementów systemów bezpieczeństwa,
które spełniają warunki uregulowań obowiązujących na ich obszarze w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
4.
Nie później niż 3 maja 2004 r.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 1 ust. 6 i art. 17, i jeżeli to się okaże konieczne, przedstawia propozycje odpowiednich zmian.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dwudziesta piąta dyrektywa Komisji 2000/11/WE
z dnia 10 marca 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego załącznik II do dyrektywy 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/6/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając konsultację z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jest faktem stwierdzonym, że 3'-etylo-5', 6', 7', 8'-tetrahydro-5', 5', 8', 8'-tetrametylo-2'-acetonafton lub 7-acetylo-6-etylo-1,1,4,4-tertatmetylo-1,2,3,4-tetrahydronaftalen jest substancją, która powoduje skutki neurotoksyczne.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych i umieścić ją w wykazie załącznika II do wyżej wspomnianej dyrektywy.
(2) Jest faktem stwierdzonym, że kwas arystolocholowy i jego sole, jak również Aristolochia spp. i jej preparaty, są substancjami o silnym działaniu rakotwórczym.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tych substancji w produktach kosmetycznych i umieścić je w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(3) Jest faktem stwierdzonym, że 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyna jest substancją toksyczną o wielkim potencjale rakotwórczym.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych i umieścić ją w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(4) Jest faktem stwierdzonym, że tritlenek 6-(piperydynylo)-2,4-pirymidynodiaminy (minoksydyl) i jego sole są substancjami działającymi silnie rozszerzająco na naczynia krwionośne.
Co więcej, konieczna jest specjalistyczna ocena naukowa na temat pochodnych minoksydylu w celu określenia ich możliwego oddziaływania na zdrowie.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania minoksydylu i jego pochodnych w produktach kosmetycznych i umieścić je w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(5) Jest faktem stwierdzonym, że 3,4', 5-tribromosalicyloanilid jest substancją powodującą silną i wydłużoną w czasie nadwrażliwość na światło.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych i umieścić ją w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(6) Jest faktem stwierdzonym, że Phytolacca spp. i ich preparaty są substancjami toksycznymi, powodującymi skutki niekorzystne dla zdrowia.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych i umieścić ją w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(7) Jest faktem stwierdzonym, że 11α-hydroksypregn-4-en-3, 20-dion) i jego estry są substancjami powodującymi zwiększoną aktywność gruczołów wydzielania wewnętrznego w korelacji z silnymi skutkami nadciśnieniowymi.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych i umieścić ją w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(8) Jest faktem stwierdzonym, że środek barwiący C. I. 42640 jest substancją powodującą skutki rakotwórcze.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych i umieścić ją w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(9) Jest faktem stwierdzonym, że antyandrogeny o strukturze steroidalnej są substancjami zakłócającymi funkcjonowanie organów androgenozależnych.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tych substancji w produktach kosmetycznych i umieścić je w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(10) Jest faktem stwierdzonym, że cyrkon i jego związki, inne niż hydratowany glin i hydroksychlorki cyrkonu, ich zespolenia z glicyną i lakami barwnymi cyrkonu, pigmenty lub sole środków barwiących, które mogą być zawarte w produktach kosmetycznych, są substancjami powodującymi skutki mutagenne.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tych substancji w produktach kosmetycznych i umieścić je w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(11) Jest faktem stwierdzonym, że tyrotrycyna i jej sole są antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym.
Dlatego też należy zabronić stosowania tych substancji w produktach kosmetycznych.
Ponieważ jednak są już one umieszczone w wyżej wspomnianym załączniku II, pod odniesieniem nr 39, umieszczanie ich w tym wykazie pod specjalnym numerem referencyjnym nie jest konieczne.
(12) Jest faktem stwierdzonym, że acetonitryl jest toksycznym rozpuszczalnikiem, który powoduje ostre zakłócenia systemowe i skutki potencjalnie rakotwórcze.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych i umieścić ją w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(13) Jest faktem stwierdzonym, że tetrahydrozolina i jej sole są substancjami powodującymi α-adrenergiczne skurcze naczyń krwionośnych.
Dlatego też powinno się zabronić stosowania tych substancji w produktach kosmetycznych i umieścić je w wykazie wyżej wspomnianego załącznika II.
(14) W orzeczeniu z dnia 25 stycznia 1994 r. (Angelopharm GmbH przeciwko Freie Hansestadt Hanburg) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich unieważnił przepisy art. 1 dwunastej dyrektywy Komisji 90/121/EWG [3] dostosowującej do postępu technicznego załączniki II, III, IV, V i IV do dyrektywy 76/768/EWG, o której mowa powyżej w celu włączenia 11α-hydroksyprge-4-en-3, 20-dionu i jego estrów do wykazu substancji zabronionych do stosowania w produktach kosmetycznych zgodnie ze wspomnianym wyżej załącznikiem II.
Jako powód swojego orzeczenia Trybunał podał, że umieszczenie tej substancji w wykazie wspomnianego wyżej załącznika II powinno zostać uzasadnione sprawozdaniem Komitetu Naukowego ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów, a takie uzasadnienie nie zostało dostarczone.
(15) W świetle tego orzeczenia należy wyciągnąć wniosek, że umieszczenie jakiejkolwiek substancji w wyżej wspomnianym załączniku II musi, siłą rzeczy, być poprzedzone konsultacją z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów.
W związku z tym w niniejszej dyrektywie należy zawrzeć przepisy dotyczące kroków w kierunku uchylenia decyzji o umieszczeniu substancji w wykazie wspomnianego powyżej załącznika II, podjętych wskutek niewłaściwego zastosowania się do przepisów jakiejkolwiek dyrektywy Komisji obciążonej tym samym defektem proceduralnym, a mianowicie dyrektywy Komisji 82/147/EWG [4], piątej dyrektywy Komisji 84/415/EWG [5], siódmej dyrektywy Komisji 86/179/EWG [6], dziewiątej dyrektywy Komisji 87/137/EWG [7], dziesiątej dyrektywy Komisji 88/233/EWG [8] i dwunastej dyrektywy Komisji 90/121/EWG.
(16) W konsekwencji wspomnianego powyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich numery odniesienia przyznane tym substancjom, które są nieprawidłowo umieszczone w wykazie wymienionego wyżej załącznika II, należy w sposób formalny wycofać i, tam, gdzie jest to właściwe, ponownie wprowadzić do wykazu na podstawie odpowiedniego sprawozdania naukowego, dostarczonego przez wspomniany wyżej Komitet Naukowy.
(17) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w celu zniesienia barier technicznych w handlu w sektorze produktów kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/WE wprowadza się następujące zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie działania potrzebne dla zapewnienia, iż produkty kosmetyczne dostarczane konsumentom końcowym nie zawierają żadnej z substancji wymienionych w wykazie załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Przed dniem 1 czerwca 2000 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 20 marca 2000 r.
odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 zdania pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 73/183/EWG z dnia 28 czerwca 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług w zakresie działalności na własny rachunek banków i innych instytucji finansowych [3], pierwsza dyrektywa Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [4], dyrektywa Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych [5], druga dyrektywa Rady 89/646/EWG z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania oraz prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, zmieniająca dyrektywę 77/780/EWG [6], dyrektywa Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych [7], dyrektywa Rady 92/30/EWG z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi [8] oraz dyrektywa Rady 92/121/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka ponoszonego przez instytucje kredytowe [9] były kilka razy zmieniane w istotny sposób.
Aby zapewnić przejrzystość i spójność wspomnianych dyrektyw, powinny one zostać skodyfikowane i połączone w jeden tekst.
(2) Na mocy Traktatu zabroniona jest wszelka dyskryminacja w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług, oparta albo na przynależności państwowej, albo na fakcie, że przedsiębiorstwo nie ma siedziby w Państwie Członkowskim świadczenia usług.
(3) W celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe zachodzi potrzeba usunięcia stwarzających największe przeszkody różnic w ustawodawstwach Państw Członkowskich dotyczących zasad, którym podlegają te instytucje.
(4) W sektorze instytucji kredytowych, z punktu widzenia zarówno swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług finansowych, niniejsza dyrektywa stanowi zasadniczy instrument dla urzeczywistnienia rynku wewnętrznego — który to kierunek działania został ustalony w Jednolitym Akcie Europejskim i został określony w formie harmonogramu w Białej Księdze Komisji.
(5) Do celów zarówno ochrony oszczędności, jak i stworzenia równych warunków konkurencji między instytucjami kredytowymi, środki służące koordynacji działalności tych instytucji muszą mieć zastosowanie do nich wszystkich.
Należy jednak odpowiednio uwzględnić, tam gdzie ma to zastosowanie, obiektywne różnice w statutach tych instytucji i w odpowiednich celach tych instytucji, przewidzianych w ustawodawstwach krajowych.
(6) Dlatego też zakres wspomnianych środków powinien być jak najszerszy, obejmując wszystkie instytucje, których działalność polega na przyjmowaniu od ludności środków podlegających zwrotowi zarówno w postaci depozytów, jak i w innej postaci, na przykład poprzez ciągłą emisję obligacji i innych porównywalnych papierów wartościowych, oraz udzielaniu kredytów na własny rachunek.
Należy uwzględnić konieczność stosowania wyjątków w przypadku niektórych instytucji kredytowych, do których przepisy niniejszej dyrektywy nie mogą mieć zastosowania.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają możliwości stosowania ustawodwawstw krajowych, które wymagają od instytucji kredytowych specjalnych zezwoleń dodatkowych na prowadzenie określonych rodzajów działalności czy też na podejmowanie określonych czynności.
(7) Przyjęte podejście zakłada dokonanie jedynie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i dostatecznym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwoleń i systemów nadzoru ostrożnościowego, co umożliwia udzielenie jednolitego zezwolenia uznawanego w całej Wspólnocie oraz stosowanie zasady, iż nadzór ostrożnościowy sprawowany jest przez Państwo Członkowskie pochodzenia.
Dlatego też wymóg opracowania programu działalności należy rozumieć jedynie jako czynnik umożliwiający właściwym władzom podjęcie decyzji na podstawie informacji bardziej precyzyjnych, przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych.
Jednakże dopuszcza się pewien stopień elastyczności w odniesieniu do wymogów dotyczących formy prawnej instytucji kredytowych i ochrony nazw związanych z bankowością.
(8) Zachodzi konieczność wprowadzenia równoważnych wymogów finansowych dla instytucji kredytowych w celu zapewnienia podobnej ochrony dla oszczędzających i sprawiedliwych warunków konkurencji między porównywalnymi grupami instytucji kredytowych.
Do czasu dalszej koordynacji powinny być sformułowane odpowiednie wskaźniki bilansowe umożliwiające śledzenie, w ramach współpracy między władzami krajowymi i zgodnie z metodami standardowymi, sytuacji instytucji kredytowych porównywalnego rodzaju.
Takie postępowanie powinno spowodować stopniowe zbliżenie systemów współczynników ustalonych i stosowanych przez Państwa Członkowskie.
Należy jednak odróżnić współczynniki mające zapewnić bezpieczne zarządzanie instytucjami kredytowymi od tych, które zostały ustalone do celów polityki gospodarczej i pieniężnej.
(9) Zasady wzajemnego uznawania i nadzoru w rodzimym Państwie Członkowskim wymagają, aby właściwe władze Państwa Członkowskiego odmówiły udzielenia zezwolenia lub cofnęły zezwolenie w przypadku, gdy takie czynniki jak treść programu działalności, rozmieszczenie geograficzne lub faktycznie prowadzona działalność wyraźnie wskazują, że instytucja kredytowa wybrała system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej wymagających norm obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, w którym instytucja ta zamierza prowadzić lub już prowadzi większą część swojej działalności.
Instytucja kredytowa będąca osobą prawną musi uzyskać zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę statutową.
Instytucja kredytowa niebędąca osobą prawną musi uzyskać zezwolenie w tym Państwie Członkowskim, w którym ma ona siedzibę zarządu.
Ponadto Państwa Członkowskie muszą wymagać, aby siedziba zarządu instytucji kredytowej zawsze znajdowała się w jej rodzimym Państwie Członkowskim i faktycznie tam działała.
(10) Właściwe władze nie powinny udzielić zezwolenia lub przedłużyć zezwolenia instytucji kredytowej wówczas, gdy skuteczne wykonywanie ich funkcji nadzorczych może zostać uniemożliwione przez bliskie powiązania, które istnieją między tą instytucją i innymi osobami fizycznymi lub prawnymi.
Instytucje kredytowe posiadające już zezwolenia muszą również spełnić wymogi właściwych władz w tym zakresie.
Definicja "bliskich powiązań" zawarta w niniejszej dyrektywie ustanawia kryteria minimalne.
Nie stanowi to przeszkody dla Państw Członkowskich w stosowaniu tej definicji również w sytuacjach innych niż te, które definicja ta przewiduje.
Sam fakt nabycia znacznego udziału w kapitale spółki nie stanowi o powstaniu udziału kapitałowego w rozumieniu "bliskich powiązań", jeśli ten pakiet akcji został nabyty wyłącznie jako lokata tymczasowa, która nie pozwala wywierać wpływu na strukturę lub politykę finansową danej instytucji.
(11) Powyższa wzmianka o skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych przez władze nadzorcze obejmuje również nadzór skonsolidowany, który musi być sprawowany nad instytucją kredytową w przypadkach przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego.
W takich przypadkach władze, do których wpływa wniosek o udzielenie zezwolenia, muszą być w stanie wskazać władze właściwe w zakresie sprawowania nadzoru skonsolidowanego nad daną instytucją kredytową.
(12) Państwo Członkowskie pochodzenia może również wprowadzać przepisy surowsze od przepisów ustanowionych w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 oraz art. 7, 16, 30, 51 i 65 dla instytucji, które uzyskały zezwolenie od właściwych władz tego państwa.
(13) Zniesienie wymogu uzyskania zezwolenia w odniesieniu do oddziałów wspólnotowych instytucji kredytowych pociąga za sobą konieczność zniesienia wymogu posiadania przez oddział wydzielonego kapitału.
(14) Wybrane podejście, dzięki zasadzie wzajemnego uznawania, umożliwia instytucjom kredytowym posiadającym zezwolenie udzielone w rodzimym Państwie Członkowskim prowadzenie w całej Wspólnocie któregokolwiek lub wszystkich rodzajów działalności wymienionych w załączniku I, przez zakładanie oddziałów lub świadczenie usług.
Prowadzenie innych rodzajów działalności, niewymienionych w załączniku I, objęte jest prawem przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług na mocy przepisów ogólnych Traktatu.
(15) Właściwe jest jednakże rozszerzanie zakresu zasady wzajemnego uznawania na rodzaje działalności wymienione w załączniku I, gdy są one prowadzone przez instytucje finansowe będące przedsiębiorstwami zależnymi instytucji kredytowych, pod warunkiem jednak, że owe przedsiębiorstwa zależne objęte są skonsolidowanym nadzorem przedsiębiorstw dominujących i spełniają pewne ściśle określone warunki.
(16) W związku z realizacją prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać zgodności ze szczególnymi przepisami krajowych ustaw lub rozporządzeń od instytucji nieposiadających zezwolenia na prowadzenie działalności instytucji kredytowej w swoich rodzimych Państwach Członkowskich i w odniesieniu do rodzajów działalności nie wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że, z jednej strony, takie przepisy są zgodne z prawem wspólnotowym, a celem ich jest ochrona dobra publicznego, a z drugiej strony takie instytucje lub rodzaje działalności nie podlegają równoważnym przepisom w ramach ustaw lub rozporządzeń w ich rodzimych Państwach Członkowskich.
(17) Państwa Członkowskie muszą zapewnić, iż nie ma żadnych przeszkód w prowadzeniu działalności objętej wzajemnym uznawaniem w taki sam sposób, jak w rodzimym Państwie Członkowskim, o ile działalność ta nie narusza przepisów prawnych chroniących dobro publiczne w przyjmującym Państwie Członkowskim.
(18) Istnieje konieczny związek między przedmiotem niniejszej dyrektywy i liberalizacją przepływu kapitału, wprowadzaną przez inne przepisy legislacji wspólnotowej.
W każdym przypadku posunięcia dotyczące liberalizacji usług bankowych muszą być zharmonizowane z posunięciami liberalizującymi przepływ kapitału.
(19) Zasady określające status i działanie oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą powinny być analogiczne we wszystkich Państwach Członkowskich.
Jest obecnie rzeczą ważną, aby określić, że takie zasady nie mogą być bardziej korzystne od tych, które są ustalone dla oddziałów instytucji z innego Państwa Członkowskiego.
Należy ustalić, że Wspólnota może zawierać umowy z państwami trzecimi, przewidujące stosowanie zasad, które zapewniają takim oddziałom takie samo traktowanie na całym obszarze Wspólnoty, z uwzględnieniem zasady wzajemności.
Oddziały instytucji kredytowych posiadających zezwolenie uzyskane w państwach trzecich nie korzystają ze swobody świadczenia usług zgodnie z art. 49 ust. 2 Traktatu, ani też ze swobody przedsiębiorczości w Państwach Członkowskich poza tymi, w których jednostki takie już założyły. Jednak wnioski o udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwom zależnym lub wnioski o zgodę na nabywanie pakietów akcji składane przez przedsiębiorstwo podlegające prawom państw trzecich podlegają procedurze mającej zapewnić, że wspólnotowe instytucje kredytowe są traktowane w tych państwach trzecich na zasadzie wzajemności.
(20) Zezwolenia przyznane instytucjom kredytowym przez właściwe władze na mocy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie w całej Wspólnocie, a nie tylko, jak dotąd, w poszczególnych państwach.
Istniejące klauzule o wzajemności traktowania nie mają zatem żadnego skutku.
W związku z tym potrzebna jest elastyczna procedura umożliwiająca ocenę wzajemności traktowania w skali całej Wspólnoty.
Celem takiej procedury nie jest zamykanie dostępu do rynków finansowych Wspólnoty, lecz, przeciwnie, zwiększenie liberalizacji globalnych rynków finansowych w innych państwach trzecich, gdyż Wspólnota zamierza pozostawić swoje rynki finansowe otwarte dla reszty świata.
W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia zasady prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi, a także wprowadza możliwość, w ostateczności, podejmowania środków powodujących zawieszenie przyjmowania nowych wniosków o udzielenie zezwolenia lub ograniczenie zakresu nowych zezwoleń.
(21) Pożądane jest osiągnięcie porozumienia, na zasadzie wzajemności, między Wspólnotą i państwami trzecimi w sprawie umożliwienia w praktyce wykonywania skonsolidowanego nadzoru na możliwie najszerszym obszarze geograficznym.
(22) Obowiązek nadzorowania stabilności finansowej instytucji kredytowej, w szczególności jej wypłacalności, ciąży na właściwych władzach Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego zachowają obowiązek nadzorowania płynności i polityki pieniężnej.
Nadzór nad ryzykiem rynkowym musi być przedmiotem bliskiej współpracy między właściwymi władzami przyjmujących Państw Członkowskich oraz rodzimych Państw Członkowskich.
(23) Sprawne działanie wewnętrznego rynku bankowego wymaga nie tylko odpowiednich przepisów prawnych, ale również ścisłej i regularnej współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich.
Najbardziej właściwym forum do rozpatrywania problemów dotyczących poszczególnych instytucji kredytowych pozostaje "groupe de contact" (grupa kontaktowa), składająca się z przedstawicieli poszczególnych władz nadzoru bankowego.
Grupa ta jest odpowiednim organem do wzajemnej wymiany informacji określonej w art. 28 niniejszej dyrektywy.
(24) Procedura wzajemnego przekazywania informacji w żadnym wypadku nie zastępuje współpracy dwustronnej ustanowionej w art. 28.
Właściwe władze przyjmujących Państw Członkowskich, nie tracąc swoich uprawnień do sprawowania właściwej kontroli, mogą w dalszym ciągu prowadzić, z własnej inicjatywy w sytuacjach nagłej potrzeby albo z inicjatywy właściwych władz rodzimych Państw Członkowskich — weryfikację działalności instytucji kredytowych założonych na ich terytoriach w zakresie przestrzegania przez te instytucje odpowiednich ustaw oraz zasad zdrowych procedur administracyjnych i rachunkowości, jak również stosowania adekwatnych mechanizmów kontroli wewnętrznej.
(25) Właściwym jest, aby umożliwić wymianę informacji między właściwymi władzami i innymi władzami lub organa mi, które z racji swojej funkcji przyczyniają się do wzmacniania stabilności systemu finansowego.
W celuzachowania poufnego charakteru przekazywanych informacji lista adresatów musi pozostawać ściśle ograniczona.
(26) Niektóre zachowania, takie jak nadużycia finansowe oraz przestępstwa popełnione w związku z wykorzystaniem informacji poufnych, mogą wpłynąć na stabilność systemu finansowego, w tym również na rzetelność jego funkcjonowania, nawet wówczas, gdy zachowania te dotyczą instytucji innych niż kredytowe.
(27) Konieczne jest określenie warunków, na jakich wyżej wspomniana wymiana informacji będzie dozwolona.
(28) Gdy zostało ustalone, że informacje mogą być ujawnione wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, mogą one w stosownych przypadkach uzależnić swoją zgodę od spełnienia rygorystycznych warunków.
(29) Należy również zezwolić na wymianę informacji między, z jednej strony, właściwymi władzami i, z drugiej strony, bankami centralnymi i innymi organami pełniącymi podobną funkcję w zakresie ich uprawnień jako władz monetarnych, jak również, gdy jest to stosowne, innymi władzami publicznymi odpowiedzialnymi za nadzór nad systemami płatniczymi.
(30) W celu wzmocnienia nadzoru nad instytucjami kredytowymi oraz ochrony klientów instytucji kredytowych należy postanowić, że biegły rewident musi być zobowiązany do niezwłocznego powiadomienia właściwych władz w każdym przypadku przewidzianym niniejszą dyrektywą, gdy w trakcie wykonywania swoich zadań wejdzie w posiadanie informacji o niektórych stanach faktycznych, które mogą mieć poważne konsekwencje dla sytuacji finansowej instytucji kredytowej lub dla funkcjonowania służb administracji i rachunkowości takiej instytucji.
Uwzględniając powyższy cel, jest rzeczą pożądaną, aby Państwa Członkowskie określiły, że taki obowiązek dotyczy również wszystkich okoliczności, w których biegły rewident stwierdza takie stany faktyczne podczas wykonywania swoich zadań w jednostce blisko powiązanej z instytucją kredytową.
Sam obowiązek biegłych rewidentów, aby w stosownych przypadkach powiadomić właściwe władze o niektórych stanach faktycznych i decyzjach dotyczących instytucji kredytowej, stwierdzonych podczas wykonywania zadań w podmiocie niefinansowym, nie zmienia charakteru ich zadań w takim podmiocie ani też wymaganego sposobu wykonywania tych zadań.
(31) Wspólne normy podstawowe w zakresie funduszy własnych instytucji kredytowych stanowią kluczowy czynnik w tworzeniu wewnętrznego rynku bankowego, gdyż fundusze własne służą zapewnieniu ciągłości działania instytucji kredytowych oraz ochronie oszczędności.
Harmonizacja norm w tej dziedzinie wzmacnia nadzór nad instytucjami kredytowymi i przyczynia się do dalszej koordynacji w sektorze bankowym.
(32) Takie normy muszą stosować się do wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie we Wspólnocie.
(33) Fundusze własne instytucji kredytowych mogą służyć do pokrycia strat, które nie są wyrównane dostateczną kwotą zysku.
Fundusze własne służą właściwym władzom również jako istotny miernik, w szczególności przy ocenie wypłacalności instytucji kredytowych, a także dla innych celów ostrożnościowych.
(34) Instytucje kredytowe działające na wewnętrznym rynku bankowym konkurują bezpośrednio ze sobą, a zatem definicje i normy dotyczące ich funduszy własnych muszą być równoważne.
W tym celu kryteria stosowane przy ustaleniu składników funduszy własnych nie mogą być określone tylko przez Państwa Członkowskie.
Przyjęcie wspólnych norm podstawowych w tym zakresie służyć będzie najlepszym interesom Wspólnoty, gdyż zapobiegnie zniekształceniu konkurencji i wzmocni wspólnotowy system bankowy.
(35) Definicja funduszy własnych ustanowiona w niniejszej dyrektywie określa maksymalny zakres składników tych funduszy i maksymalne kwoty pewnych pozycji zaliczonych do tych funduszy, natomiast uznaniu każdego Państwa Członkowskiego pozostawia się prawo stosowania wszystkich bądź niektórych tylko z tych pozycji, jak też stosowania niższych górnych granic tych kwot.
(36) Niniejsza dyrektywa określa kryteria zakwalifikowania niektórych pozycji do funduszy własnych, jednak Państwa Członkowskie zachowują prawo do stosowania przepisów bardziej wymagających.
(37) Na etapie wstępnym przyjęto szerokie definicje wspólnych norm podstawowych, aby objąć wszystkie pozycje, które wchodzą w skład funduszy własnych w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(38) W zależności od charakteru pozycji wchodzących w skład funduszy własnych, niniejsza dyrektywa rozróżnia, z jednej strony, pozycje funduszy własnych podstawowych, a z drugiej strony pozycje stanowiące fundusze własne uzupełniające.
(39) W celu odzwierciedlenia faktu, że pozycje stanowiące fundusze własne uzupełniające mają inny charakter od pozycji stanowiących fundusze własne podstawowe, kwota funduszy uzupełniających zaliczona do funduszy własnych nie może przewyższać kwoty funduszy podstawowych.
Ponadto kwota niektórych pozycji zakwalifikowanych do funduszy własnych uzupełniających nie może przewyższać połowy funduszy własnych podstawowych.
(40) Aby zapobiec zniekształceniu konkurencji, publiczne instytucje kredytowe nie mogą zaliczać do swoich funduszy własnych gwarancji otrzymanych od Państw Członkowskich lub władz lokalnych.
(41) W każdym przypadku, gdy w trakcie sprawowania nadzoru zaistnieje konieczność wyliczenia skonsolidowanych funduszy własnych grupy instytucji kredytowych, takie wyliczenie zostanie przeprowadzone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
(42) Szczegółowe techniki rachunkowości stosowane przy wyliczaniu funduszy własnych i współczynnika wypłacalności oraz przy ocenie wysokiego ryzyka muszą uwzględniać przepisy dyrektywy Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych [10], która zawiera pewne modyfikacje przepisów dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r., wydanej na podstawie art. 44 ust. 2 lit. g) Traktatu, w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [11].
(43) Przepisy dotyczące funduszy własnych stanowią część szerszych wysiłków międzynarodowych zmierzających do zbliżenia, w państwach o istotnym znaczeniu, obowiązujących przepisów w zakresie adekwatności funduszy własnych.
(44) Komisja sporządza odpowiednie sprawozdanie oraz okresowo bada przepisy dotyczące funduszy własnych, celem ich uściślenia, aby w ten sposób doprowadzić do większej zbieżności w zakresie wspólnej definicji funduszy własnych.
Taka zbieżność pozwoli dostosować do siebie fundusze własne wspólnotowych instytucji kredytowych.
(45) Przepisy dotyczące współczynników wypłacalności są wynikiem prac prowadzonych przez Komitet Doradczy ds. Bankowości, któremu powierzono obowiązek przygotowania dla Komisji propozycji zmierzających do koordynacji współczynników stosowanych w Państwach Członkowskich.
(46) Ustanowienie odpowiedniego współczynnika wypłacalności odgrywa kluczową rolę w nadzorowaniu instytucji kredytowych.
(47) Współczynnik, który przypisuje aktywom i pozycjom pozabilansowym wagi według stopnia ryzyka kredytowego, stanowi szczególnie przydatny miernik wypłacalności.
(48) Opracowanie wspólnych norm w zakresie funduszy własnych w stosunku do aktywów i pozycji pozabilansowych narażonych na ryzyko kredytowe stanowi zatem zasadniczy aspekt harmonizacji niezbędnej do urzeczywistnienia zasady wzajemnego uznawania rozwiązań nadzorczych a zatem do zakończenia procesu tworzenia wewnętrznego rynku bankowego.
(49) W tym kontekście przepisy w sprawie współczynnika wypłacalności należy rozpatrywać w połączeniu z innymi właściwymi instrumentami także służącymi harmonizacji podstawowych rozwiązań w zakresie nadzoru nad instytucjami kredytowymi.
(50) Na wewnętrznym rynku bankowym instytucje muszą bezpośrednio konkurować ze sobą, a przyjęcie wspólnych norm wypłacalności w postaci minimalnej wysokości wymaganego współczynnika zapobiega zniekształceniu konkurencji i wzmacnia wspólnotowy system bankowy.
(51) Niniejsza dyrektywa przewiduje nadanie zróżnicowanych wag ryzyka gwarancjom udzielonym przez różne instytucje finansowe.
Komisja zobowiązuje się zatem zbadać, czy dyrektywa w całości powoduje znaczące zniekształcenie konkurencji między instytucjami kredytowymi i zakładami ubezpieczeń, a w świetle wyników tych badań rozważy zasadność podjęcia środków naprawczych.
(52) Załącznik III określa sposób traktowania pozycji pozabilansowych dla wyliczenia wymogów kapitałowych instytucji kredytowych.
W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności w celu zapewnienia jednakowych warunków działania dla wszystkich przedsiębiorstw, Państwa Członkowskie mają obowiązek dążenia do jednolitej oceny umów kompensowania przez właściwe władze.
Załącznik III uwzględnia wyniki prac międzynarodowego forum nadzorców bankowych nad nadzorczym uznawaniem kompensowania dwustronnego, w tym w szczególności nad możliwością wyliczania wymogów w zakresie funduszy własnych dla określonych transakcji w stosunku do kwoty netto, a nie brutto, pod warunkiem istnienia prawnie obowiązujących umów zapewniających ograniczenie ryzyka kredytowego do kwoty netto.
Dla instytucji kredytowych prowadzących działalność międzynarodową oraz grup instytucji kredytowych w szerokim kręgu państw trzecich, które konkurują ze wspólnotowymi instytucjami kredytowymi, zasady przyjęte na szerszym forum międzynarodowym przyniosą udoskonalone podejście nadzorcze do pozagiełdowych instrumentów pochodnych.
W wyniku tego udoskonalenia obowiązkowe wymogi kapitałowe stają się bardziej stosowne, gdyż uwzględniają efekt umów kompensowania uznanych przez władze nadzorcze w postaci ograniczenia potencjalnego ryzyka kredytowego w przyszłości.
Rozliczanie pozagiełdowych instrumentów pochodnych przez izby rozliczeniowe pełniące funkcję centralnego kontrahenta odgrywa istotną rolę w niektórych Państwach Członkowskich.
Jest rzeczą właściwą, aby w ostrożnym traktowaniu ryzyka kredytowego uznać korzyści płynące z takiego mechanizmu rozliczeń w postaci ograniczenia ryzyka kredytowego i związanego z nim ryzyka systemowego.
Niezbędne jest pełne zabezpieczenie obecnych i przyszłych potencjalnych zaangażowań powstających z rozliczonych umów o pozagiełdowych instrumentach pochodnych oraz wyeliminowanie ryzyka wzrostu zaangażowań izby rozliczeniowej ponad wartość rynkową zaksięgowanych zabezpieczeń w celu zapewnienia na okres przejściowy rozliczonym pozagiełdowym instrumentom pochodnym traktowania ostrożnościowego takiego samego jak w przypadku giełdowych instrumentów pochodnych.
Właściwe władze muszą upewnić się co do odpowiedniej wysokości wymaganych depozytów gwarancyjnych wstępnych i uzupełniających, a także co do adekwatnej jakości i poziomu ochrony wynikającej z przyjętych zabezpieczeń.
W przypadku instytucji kredytowych zarejestrowanych w Państwach Członkowskich załącznik III stwarza podobną możliwość uznawania umów kompensowania dwustronnego przez właściwe władze, tym samym zapewniając tym instytucjom równe warunki konkurencji.
Zasady te są dobrze wyważone i właściwe pod względem dalszego wzmocnienia środków nadzorczych stosowanych wobec instytucji kredytowych.
Właściwe władze Państw Członkowskich powinny zapewnić, że dodatkowe obciążenia kapitałowe wyliczane są na podstawie kwot referencyjnych efektywnych, a nie pozornych.
(53) Minimalny poziom współczynnika przewidziany niniejszą dyrektywą umacnia kapitał instytucji kredytowych Wspólnoty.
Poziom 8 % został przyjęty w wyniku statystycznych badań wymogów kapitałowych obowiązujących na początku 1988 r.
(54) Należy zharmonizować najważniejsze przepisy dotyczące nadzoru instytucji kredytowych.
Państwa Członkowskie powinny jednak nadal mieć możliwość przyjęcia przepisów bardziej rygorystycznych niż te, które są przewidziane niniejszą dyrektywą.
(55) Monitorowanie i kontrola kredytów instytucji kredytowej stanowią integralną część nadzoru sprawowanego nad tą instytucją.
Nadmierna koncentracja zaangażowań wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów może zrodzić niedopuszczalne ryzyko poniesienia straty.
Taką sytuację można uznać za zagrażającą wypłacalności instytucji kredytowej.
(56) Instytucje kredytowe działające na wewnętrznym rynku bankowym konkurują bezpośrednio ze sobą, a zatem wymogi w zakresie monitorowania muszą być równoważne w całej Wspólnocie.
W tym celu kryteria stosowane dla określenia wysokiego ryzyka muszą być ujęte w prawnie wiążących przepisach na poziomie wspólnotowym i nie mogą być pozostawione całkowicie uznaniu Państw Członkowskich.
Przyjęcie wspólnych przepisów w tym zakresie będzie zatem najlepiej służyć interesom Wspólnoty, ponieważ zapobiegnie różnicom w warunkach konkurencji, wzmacniając jednocześnie system bankowy Wspólnoty.
(57) Przepisy w sprawie współczynnika wypłacalności obejmują wykaz ryzyka kredytowego, jakim mogą być obciążone instytucje kredytowe.
Wykaz ten należy wykorzystać również dla zdefiniowania ryzyka w celu stosowania ograniczeń wysokiego ryzyka.
Z zasady nie jest jednakże właściwe odniesienie się w tym kontekście do wagi lub stopni ryzyka ustalonych we wspomnianych przepisach.
Wspomniane wagi i stopnie ryzyka zostały przygotowane, aby określić ogólny wymóg dotyczący wypłacalności w celu pokrycia ryzyka kredytowego poniesionego przez instytucje kredytowe.
W kontekście regulacji w zakresie wysokiego ryzyka celem jest ograniczenie maksymalnej straty, na jaką instytucja kredytowa jest narażona z tytułu współpracy z pojedynczym klientem bądź też z grupą powiązanych ze sobą klientów.
Właściwe jest zatem przyjęcie rozsądnego podejścia, według którego ogólną zasadą jest uwzględnienie nominalnej wartości ryzyka, bez stosowania żadnych wag lub stopni ryzyka.
(58) Gdy instytucja kredytowa ponosi ryzyko wobec przedsiębiorstwa dominującego bądź też wobec innych instytucji, będących przedsiębiorstwami zależnymi tego przedsiębiorstwa dominującego, należy zachować szczególną ostrożność.
Zarządzanie ryzykiem wynikającym z zaangażowań instytucji kredytowych musi być prowadzone w sposób w pełni autonomiczny, zgodnie z zasadami bezpiecznej praktyki bankowej, nie kierując się żadnymi innymi względami poza tymi zasadami.
Przepisy niniejszej dyrektywy wprowadzają wymóg, że w przypadkach, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że osoby posiadające bezpośrednio lub pośrednio udział kapitałowy w kapitale instytucji kredytowej wywierają niekorzystny wpływ na stabilne i ostrożne zarządzanie tą instytucją, właściwe władze zastosują właściwe środki celem położenia kresu takiej sytuacji.
W odniesieniu do wysokiego ryzyka należy ustanowić także oddzielne normy dotyczące zaangażowań instytucji kredytowej wobec własnej grupy kapitałowej, przy czym w takich przypadkach uzasadnione są ograniczenia bardziej rygorystyczne aniżeli w przypadku innych zaangażowań.
Nie ma jednak konieczności stosowania ograniczeń bardziej rygorystycznych, jeśli przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową lub instytucją kredytową, lub wówczas, gdy inne przedsiębiorstwa zależne są instytucjami kredytowymi lub finansowymi, lub przedsiębiorstwami świadczącymi pomocnicze usługi bankowe, pod warunkiem że wszystkie te jednostki są objęte skonsolidowanym nadzorem nad instytucją kredytową.
W takich przypadkach monitorowanie grupy przedsiębiorstw w ujęciu skonsolidowanym pozwala na odpowiedni poziom nadzoru, a nakładanie bardziej surowych norm limitów zaangażowań nie jest wymagane.
Przy takim podejściu grupy bankowe otrzymają również zachętę do kształtowania swoich struktur organizacyjnych w sposób pozwalający na monitorowanie w ujęciu skonsolidowanym, co jest rzeczą pożądaną, gdyż umożliwia to bardziej wyczerpujący zakres monitorowania.
(59) Aby był skuteczny, nadzór skonsolidowany musi obejmować wszystkie grupy bankowe, w tym również te, w których przedsiębiorstwo dominujące nie jest instytucją kredytową.
Właściwe władze muszą dysponować instrumentami prawnymi niezbędnymi do wykonywania takiego nadzoru.
(60) W przypadku spółek holdingowych o profilu mieszanym, w których przedsiębiorstwo dominujące kontroluje przynajmniej jedno przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową, właściwe władze muszą mieć możliwość oceny sytuacji finansowej instytucji kredytowej wchodzącej w skład takiej grupy.
Do czasu dalszej koordynacji Państwa Członkowskie mogą ustalić odpowiednie metody konsolidacji do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
Właściwe władze muszą przynajmniej dysponować możliwościami uzyskania od wszystkich przedsiębiorstw grupy informacji niezbędnych do wykonywania swoich funkcji.
W przypadku grup kapitałowych składających się z przedsiębiorstw prowadzących różne rodzaje działalności finansowej musi zostać ustanowiona współpraca między władzami odpowiedzialnymi za nadzór nad różnymi sektorami rynku finansowego.
(61) Ponadto Państwa Członkowskie mogą odmówić udzielenia zezwolenia lub cofnąć udzielone zezwolenie bankowe w przypadku pewnych struktur grupowych uznanych za nieodpowiednie do celów prowadzenia działalności bankowej, w szczególności wówczas, gdy nie ma możliwości skutecznego nadzoru nad takimi strukturami. Właściwe władze posiadają w tym zakresie uprawnienia określone w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, art. 7 ust. 2, art. 14 ust. 1 lit. c) oraz art. 16 niniejszej dyrektywy, za pomocą których mogą zapewnić stabilne i ostrożne zarządzanie instytucjami kredytowymi.
(62) Państwa Członkowskie mogą również stosować właściwe techniki nadzorcze wobec grup o strukturze nieobjętej niniejszą dyrektywą.
Jeśli struktury takie staną się zjawiskiem powszechnym, niniejsza dyrektywa powinna być rozszerzona, aby objąć również i takie struktury.
(63) Skonsolidowany nadzór musi obejmować wszystkie rodzaje działalności wymienione w załączniku I. Należy zatem objąć skonsolidowanym nadzorem wszystkie przedsiębiorstwa, które przede wszystkim prowadzą te rodzaje działalności.
Stąd istnieje konieczność rozszerzenia definicji instytucji finansowych, aby objęła ona te rodzaje działalności.
(64) Dyrektywa 86/635/EWG wraz z dyrektywą 83/349/EWG ustanowiły zasady konsolidacji mające zastosowanie do skonsolidowanych sprawozdań finansowych ogłaszanych przez instytucje kredytowe.
W związku z tym możliwe jest bardziej precyzyjne określenie metod nadzoru ostrożnościowego stosowanych na zasadzie skonsolidowanej.
(65) Skonsolidowany nadzór nad instytucjami kredytowymi musi być ukierunkowany w szczególności na ochronę interesów deponentów tych instytucji oraz na zapewnienie stabilności systemu finansowego.
(66) Badanie problemów związanych z zagadnieniami objętymi niniejszą dyrektywą oraz innymi dyrektywami w zakresie działalności instytucji kredytowych wymaga współpracy między właściwymi władzami i Komisją w ramach Komitetu Doradczego ds. Bankowości, w szczególności w celu zacieśniania koordynacji.
Komitet Doradczy ds. Bankowości właściwych władz Państw Członkowskich nie wyklucza innych form współpracy między władzami nadzorującymi podejmowanie i wykonywanie działalności instytucji kredytowych, w szczególności współpracy w ramach "groupe de contact" (grupy kontaktowej), składającej się z przedstawicieli władz nadzoru bankowego.
(67) Od czasu do czasu może być konieczne wprowadzenie modyfikacji technicznych do szczegółowych zasad niniejszej dyrektywy celem uwzględnienia nowych rozwiązań w sektorze bankowym.
Komisja wprowadza odpowiednio niezbędne modyfikacje po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego ds. Bankowości w granicach uprawnień wykonawczych nadanych Komisji przez Traktat.
Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12].
(68) Artykuł 36 ust. 1 niniejszej dyrektywy zezwala na traktowanie zobowiązań solidarnych kredytobiorców instytucji kredytowych zorganizowanych w formie spółdzielni lub funduszy jako pozycji funduszy własnych na mocy art. 34 ust. 2 pkt 7.
Rząd duński wyraził duże zainteresowanie przekształceniem w spółki akcyjne kilku tamtejszych hipotecznych instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni lub funduszy.
W celu ułatwienia lub umożliwienia takiego przekształcenia wymagane jest tymczasowe odstępstwo, zezwalające tym instytucjom na zaliczanie części otrzymanych zobowiązań solidarnych do funduszy własnych.
To tymczasowe odstępstwo nie powinno wpłynąć ujemnie na konkurencję między instytucjami kredytowymi.
(69) Nadanie wagi 20 % posiadanym przez instytucje kredytowe obligacjom hipotecznym może zachwiać krajowym rynkiem finansowym, na którym takie instrumenty odgrywają rolę pierwszoplanową.
W tej sytuacji wprowadzono tymczasowy przepis dotyczący zastosowania wagi ryzyka 10 %.
Rynek zabezpieczeń rozwija się dynamicznie.
Dlatego też pożądane jest, aby Komisja razem z Państwami Członkowskimi zbadała podejście ostrożnościowe do papierów wartościowych zabezpieczonych wierzytelnościami i przedłożyła do dnia 22 czerwca 1999 r. propozycje mające na celu dostosowanie obowiązujących ustawodawstw celem sprecyzowania właściwego podejścia ostrożnościowego do papierów wartościowych zabezpieczonych wierzytelnościami.
Właściwe władze mogą zezwolić na stosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r. wagi ryzyka w wysokości 50 % w stosunku do należności zabezpieczonych hipotekami ustanowionymi na budynkach biurowych lub wielofunkcyjnych nieruchomościach handlowo-usługowych.
Nieruchomość obciążona hipoteką musi podlegać rygorystycznym kryteriom oceny i regularnym wycenom, aby uwzględnić zmiany zachodzące na rynku nieruchomości.
Nieruchomości powinny być użytkowane przez właściciela bądź też przez niego wynajmowane.
Kredyty developerskie są wyłączone z tej wagi ryzyka w wysokości 50 %.
(70) W celu zapewnienia zharmonizowanego stosowania przepisów dotyczących wysokiego ryzyka należy umożliwić Państwom Członkowskim zachowanie dwuetapowego procesu stosowania nowych limitów.
W przypadku mniejszych instytucji kredytowych uzasadniony może być dłuższy okres przejściowy, gdyż zbyt szybkie wprowadzenie normy w wysokości 25 % mogłoby zbyt gwałtownie ograniczyć ich działalność kredytową.
(71) Ponadto harmonizacja dokonuje się również w zakresie warunków reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych.
(72) Harmonizacji muszą podlegać także rozwiązania niezbędne do nadzorowania ryzyka płynności.
(73) Niniejsza dyrektywa nie może zmieniać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji określonych w części B załącznika V,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SPIS TREŚCI
TYTUŁ I DEFINICJE I ZAKRES …
Artykuł 1 Definicje …
Artykuł 2 Zakres …
Artykuł 3 Zakaz prowadzenia przez przedsiębiorstwó inne niż instytucje kredytowe działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych srodków podlegających zwrotowi …
TYTUŁ II WARUNKI PODEJMOWANIA I PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRZEZ INSTYTUCJE KREDYTOWE …
Artykuł 4 Uzyskanie zezwolenia …
Artykuł 5 Kapitał założycielski …
Artykuł 6 Zarząd, umiejscowienie siedziby zarządu instytucji kredytowej …
Artykuł 7 Akcjonariusze i udziałowcy …
Artykuł 8 Program działalności i struktura organizacyjna …
Artykuł 9 Potrzeby gospodarcze …
Artykuł 10 Odmowa udzielenia zezwolenia …
Artykuł 11 Powiadomienie Komisji o udzieleniu zezwolenia …
Artykuł 12 Uprzednie konsultacje z właściwymi władzami innych Państw Członkowskich …
Artykuł 13 Oddziały instytucji kredytowych posiadające zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim …
Artykuł 14 Cofnięcie zezwolenia …
Artykuł 15 Nazwa …
Artykuł 16 Znaczny pakiet akcji instytucji kredytowej …
Artykuł 17 Procedury i mechanizmy kontroli wewnętrznej …
TYTUŁ III PRZEPISY DOTYCZĄCE SWOBODY PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG …
Artykuł 18 Instytucje kredytowe …
Artykuł 19 Instytucje finansowe …
Artykuł 20 Wykonywanie prawa przedsiębiorczości …
Artykuł 21 Korzystanie ze swobody świadczenia usług …
Artykuł 22 Uprawnienia właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego …
TYTUŁ IV STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI …
Artykuł 23 Powiadomienie w sprawie przedsiębiorstw zależnych przedsiębiorstw z państw trzecich, warunki dostępu do rynków tych państw …
Artykuł 24 Oddziały instytucji kredytowych państw trzecich mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą …
Artykuł 25 Współpraca z właściwymi władzami państw trzecich w wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego …
TYTUŁ V ZASADY I INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO …
Rozdział 1 Zasady nadzoru ostrożnościowego …
Artykuł 26 Uprawnienia kontrolne Państwa Członkowskiego pochodzenia…
Artykuł 27 Uprawnienia przyjmującego Państwa Członkowskiego…
Artykuł 28 Współpraca w sprawowaniu nadzoru…
Artykuł 29 Weryfikacje na miejscu oddziałów ustanowionych w innym Państwie Członkowskim …
Artykuł30 Wymiana informacji i tajemnica zawodowa …
Artykuł 31 Obowiązki osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowego badania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych …
Artykuł 32 Właściwych władz do nakładania sankcji …
Artykuł 33 Prawo zaskarżania do sądu
Rozdział 2 Instrumenty techniczne nadzoru ostrożnościowego …
Sekcja 1 Fundusze własne …
Artykuł 34 Zasady ogólne …
Artykuł 35 Inne pozycje …
Artykuł 36 Inne przepisy dotyczące funduszy własnych …
Artykuł 37 Wyliczanie funduszy własnych w ujęciu skonsolidowanym …
Artykuł 38 Odliczenia i limity …
Artykuł 39 Przedkładanie dowodu właściwym władzom …
Sekcja 2 Współczynnik wypłacalności …
Artykuł 40 Zasady ogólne …
Artykuł 41 Licznik: fundusze własne …
Artykuł 42 Mianownik: aktywów i pozycje pozabilansowe ważone ryzykiem …
Artykuł 43 Wagi ryzyka
Artykuł 44 Wagi ryzyka dla wierzytelności wobec władz regionalnych lub lokalnych Państw Członkowskich …
Artykuł 45 Pozostałe wagi ryzyka …
Artykuł 46 Organy administracyj i podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej …
Artykuł 47 Wysokość współczynnika wypłacalności …
Sekcja 3 Wysokie ryzyko …
Artykuł 48 Sprawozdawczość w zakresie wysokiego ryzyka …
Artykuł 49 Limity wysokiego ryzyka …
Artykuł 50 Nadzór skonsolidowany lub nieskonsolidowany nad wysokim ryzykiem …
Sekcja 4 Znaczne pakiety akcji poza sektorem finansowym…
Artykuł 51 Limity dotyczące znacznych pakietów akcji przedsiębiorstw niefinansowych…
Rozdział 3 Nadzór skonsolidowany …
Artykuł 52 Nadzór skonsolidowany nad instytucjami kredytowymi …
Artykuł 53 Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego …
Artykuł 54 Forma i zakres konsolidacji. …
Artykuł 55 Informacje przedkładane przez spółki holdingowe o profilu mieszanym oraz przedsiębiorstwa zależne tych spółek …
Artykuł 56 Środki ułatwiające stosowanie nadzoru skonsolidowanego …
TYTUŁ VI KOMITET DORADCZY DS. BANKOWOŚCI …
Artykuł 57 Skład i zadania Komitetu Doradczego ds. Bankowości …
Artykuł 58 Badanie wymogów w zakresie uzyskania zezwolenia …
Artykuł 59 Wskaźniki obserwacyjne …
TYTUŁ VII UPRAWNIENIA WYKONAWCZE …
Artykuł 60 Dostosowania techniczne…
TYTUŁ VIII PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE …
Rozdział 1 Przepisy przejściowe…
Artykuł 61 Przepisy przejściowe dotyczące art. 36 …
Artykuł 62 Przepisy przejściowe dotyczące art. 43 …
Artykuł 63 Przepisy przejściowe dotyczące art. 47 …
Artykuł 64 Przepisy przejściowe dotyczące art. 49 …
Artykuł 65 Przepisy przejściowe dotyczące art. 51 …
Rozdział 2 Przepisy końcowe …
Artykuł 66 Powiadamianie Komisji …
Artykuł 67 Dyrektywy uchylone …
Artykuł 68 Wejście w życie…
Artykuł 69 Adresaci…
ZAŁĄCZNIK I Wykaz rodzajów działalności podlegających wzajemnemu uznawaniu …
ZAŁĄCZNIK II Klasyfikacja pozycji pozabilansowych…
ZAŁĄCZNIK III Traktowanie pozycji pozabilansowych …
ZAŁĄCZNIK IV Rodzaje pozycji pozabilansowych …
ZAŁĄCZNIK V Część A Dyrektywy uchylone wraz z ich późniejszymi zmianami (określone w art. 67 ) …
ZAŁĄCZNIK V Część B Terminy wykonania (określone w art. 67) …
ZAŁĄCZNIK VI Tabela zgodności …
TYTUŁ I
DEFINICJE I ZAKRES
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "instytucja kredytowa" oznacza przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu od ludności depozytów lub innych środków podlegających zwrotowi oraz na udzielaniu kredytów na własny rachunek.
Do celów sprawowania skonsolidowanego nadzoru "instytucja kredytowa" oznacza instytucję określoną w akapicie pierwszym oraz każde inne przedsiębiorstwo prywatne lub państwowe, które odpowiada definicji akapitu pierwszego i posiada zezwolenie udzielone w państwie trzecim.
Do celów nadzorowania i kontroli wysokiego ryzyka "instytucja kredytowa" oznacza instytucję określoną w akapicie pierwszym, łącznie z oddziałami w państwach trzecich, jak też każde inne przedsiębiorstwo prywatne lub państwowe, łącznie z jego oddziałami, które odpowiada definicji akapitu pierwszego i posiada zezwolenie przyznane w państwie trzecim;
2. "zezwolenie" oznacza wydany w jakiejkolwiek formie przez władze akt, na mocy którego zezwolono na prowadzenie działalności instytucji kredytowej;
3. "oddział" oznacza miejsce prowadzenia działalności, które prawnie stanowi zależną część instytucji kredytowej i które realizuje bezpośrednio wszystkie bądź niektóre spośród transakcji nieodłącznie związanych z działalnością instytucji kredytowych; jako jeden oddział będzie traktowana dowolna liczba miejsc prowadzenia działalności ustanowionych w tym samym Państwie Członkowskim przez daną instytucję kredytową z siedzibą zarządu w innym Państwie Członkowskim;
4. "właściwe władze" oznaczają władze krajowe, które z mocy ustawy lub rozporządzeń są uprawnione do nadzorowania instytucji kredytowych;
5. "instytucja finansowa" oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie jednego lub więcej spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 załącznika I;
6.
"Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, w którym dana instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie zgodnie z art. 4–11;
7. "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym dana instytucja kredytowa posiada oddział lub świadczy usługi;
8. "kontrola" oznacza związek zachodzący między przedsiębiorstwem dominującym i jego przedsiębiorstwem zależnym, zgodnie z definicją określoną w art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, bądź też podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem;
9. "udział kapitałowy" oznacza, do celów skonsolidowanego nadzoru, posiadany bezpośrednio lub pośrednio udział dający prawo do ponad 20 % głosów lub kapitału przedsiębiorstwa;
10. "znaczny pakiet akcji" oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udział w przedsiębiorstwie stanowiący 10 % lub więcej kapitału bądź dający prawo do 10 % lub więcej głosów, bądź też taki, który umożliwia wywieranie znacznego wpływu na zarządzanie tym przedsiębiorstwem;
11. "kapitał założycielski" oznacza kapitał w rozumieniu definicji określonej w art. 34 ust. 2 pkt 1 i 2;
12. "przedsiębiorstwo dominujące" oznacza jednostkę dominującą w rozumieniu definicji określonej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG.
Do celów skonsolidowanego nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka "przedsiębiorstwo dominujące" oznacza jednostkę dominującą w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG oraz wszelkie przedsiębiorstwa, które, w opinii właściwych władz, skutecznie wywierają dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo;
13. "przedsiębiorstwo zależne" oznacza jednostkę zależną w rozumieniu definicji określonej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG.
Do celów skonsolidowanego nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka "przedsiębiorstwo zależne" oznacza jednostkę zależną w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG oraz wszelkie przedsiębiorstwo, na które, w opinii właściwych władz, dominujący wpływ skutecznie wywiera przedsiębiorstwo dominujące.
Wszystkie przedsiębiorstwa zależne danego przedsiębiorstwa zależnego będą również uważane za przedsiębiorstwo zależne przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla;
14.
"Strefa A" obejmuje wszystkie Państwa Członkowskie, państwa będące pełnoprawnymi członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz te państwa, które zawarły specjalne porozumienia w sprawie udzielania kredytów z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) w związku z Ogólnym Porozumieniem o Zaciąganiu Kredytów MFW (GAB).
Jednak państwo, które dokonało zmiany terminów spłaty swojego zadłużenia zewnętrznego, zostaje wyłączone ze strefy A na okres lat pięciu;
15.
"Strefa B" obejmuje wszystkie państwa nie objęte Strefą A;
16. "instytucje kredytowe Strefy A" oznaczają wszystkie instytucje kredytowe posiadające zezwolenie udzielone w Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 4, łącznie z oddziałami takich instytucji w państwach trzecich oraz wszystkie przedsiębiorstwa prywatne i publiczne objęte definicją zawartą w ust. 1 akapit pierwszy, a posiadające zezwolenie udzielone w innym państwie Strefy A, łącznie z oddziałami tych przedsiębiorstw;
17. "instytucje kredytowe Strefy B" oznaczają wszystkie przedsiębiorstwa prywatne i publiczne posiadające zezwolenie udzielone poza Strefą A, a objęte definicją określoną w ust. 1 akapit pierwszy, łącznie z oddziałami tych przedsiębiorstw we Wspólnocie;
18. "sektor pozabankowy" oznacza wszystkich kredytobiorców, z wyjątkiem instytucji kredytowych według definicji określonej w pkt 16 i 17, rządów centralnych i banków centralnych, władz regionalnych i lokalnych, Wspólnot Europejskich, Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz banków rozwoju wielostronnego w rozumieniu definicji określonej w pkt 19;
19. "banki rozwoju wielostronnego" oznaczają Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju, Międzynarodową Korporację Finansową, Międzyamerykański Bank Rozwoju, Azjatycki Bank Rozwoju, Afrykański Bank Rozwoju, Fundusz Przesiedleńczy Rady Europy, Nordycki Bank Inwestycyjny, Karaibski Bank Rozwoju, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, Europejski Fundusz Inwestycyjny oraz Międzyamerykańską Korporację Inwestycyjną;
20. "pozycje pozabilansowe "pełnego ryzyka", "średniego ryzyka", "umiarkowanego ryzyka" oraz "niskiego ryzyka"" oznaczają pozycje określone w art. 43 ust. 2 i wymienione w załączniku II;
21. "finansowa spółka holdingowa" oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne są wyłącznie bądź głównie instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi, przy czym przynajmniej jedno z tych przedsiębiorstw zależnych jest instytucją kredytową;
22. "spółka holdingowa o profilu mieszanym" oznacza przedsiębiorstwo dominujące inne niż finansowa spółka lub instytucja kredytowa, wśród którego przedsiębiorstw zależnych jest przynajmniej jedna instytucja kredytowa;
23. "przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych" oznacza przedsiębiorstwo, którego podstawowa działalność polega na posiadaniu majątku lub zarządzaniu nim, zarządzaniu usługami w zakresie przetwarzania danych lub podobnej działalności o charakterze pomocniczym w stosunku do podstawowej działalności jednej lub więcej instytucji kredytowych;
24. "ryzyko" oznaczaja, do celów stosowania art. 48, 49 i 50,pozycje - w przypadku transakcji walutowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do 48 godzin po dokonaniu płatności, lub
- w przypadku transakcji kupna lub sprzedaży papierów wartościowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do pięciu dni roboczych po dokonaniu płatności lub dostawie papierów, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;
25. "grupa powiązanych klientów" - dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne, które, jeśli nie wykazano inaczej, stanowią jedno ryzyko, ponieważ jedna z nich sprawuje bezpośrednio lub pośrednio kontrolę nad inną lub innymi, bądź też
- dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne, między którymi nie zachodzi stosunek kontroli w rozumieniu definicji określonej w tiret pierwszym, lecz które należy uznać za stanowiące jedno ryzyko, gdyż są one na tyle wzajemnie ze sobą powiązane, iż powstanie problemów finansowych u jednej z nich prawdopodobnie oznaczałoby, że inna osoba lub wszystkie inne osoby napotkałyby trudności ze spłatą swoich zobowiązań;
26. "bliskie powiązania" a) udział kapitałowy, który oznacza posiadany bezpośrednio lub poprzez stosunek kontroli udział dający prawo do ponad 20 % głosów lub kapitału przedsiębiorstwu; lub
b) kontrolę, która oznacza związek zachodzący między przedsiębiorstwem dominującym i jego przedsiębiorstwem zależnym we wszystkich przypadkach określonych w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG, bądź też podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem; wszelkie przedsiębiorstwa zależne danego przedsiębiorstwa zależnego będą również uważane za przedsiębiorstwa zależne przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla.
Sytuacja, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest trwale związanych z jedną i tą samą osobą przez stosunek kontroli, będzie również uważana za bliskie powiązanie tych osób;
27. "uznane giełdy" i) funkcjonują regularnie;
ii) posiadają regulamin wydany lub zatwierdzony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia giełdy, który określa warunki działania giełdy, warunki dostępu do giełdy, jak również warunki, które muszą być spełnione przez umowę, zanim zostanie ona dopuszczony do faktycznego obrotu na giełdzie;
iii) dysponują mechanizmem rozliczeniowym, który przewiduje, że umowy wymienione w załączniku IV podlegają dziennym wymogom w zakresie depozytów gwarancyjnych, które to wymogi, w opinii właściwych władz, stanowią odpowiednie zabezpieczenie tych umów.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe.
Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich instytucji kredytowych.
2.
Przepisy art. 25 i 52-56 mają zastosowanie również do finansowych spółek holdingowych i spółek holdingowych o profilu mieszanym, które mają swoją siedzibę zarządu na terytorium Wspólnoty.
Instytucje trwale wyłączone na mocy ust. 3, z wyjątkiem jednak banków centralnych Państw Członkowskich, będą uważane za instytucje finansowe do celów art. 25 i 52-56.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
- banków centralnych Państw Członkowskich,
- instytucji świadczących żyro pocztowe,
- w Belgii: "Institut de Réescompte et de Garantie/Herdiscon tering- en Waarboginstituut",
- w Danii: "Dansk Eksportfinansieringsfond", "Danmarks Skibskreditfond" oraz "Dansk Landbrugs Realkreditfond",
- w Niemczech: "Kreditanstalt für Wiederaufbau", przedsiębiorstwo uznane na podstawie "Wohnungsgemeinnützigkeitsgesetz" za instytucje realizujące politykę mieszkaniową państwa, których główną działalnością nie są czynności bankowe, oraz inne przedsiębiorstwo uznane w tej ustawie za przedsiębiorstwa mieszkaniowe nieprowadzące działalności zarobkowej,
- w Grecji: "Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αυαπτύξεως" (Elliniki Trapeza Viomichanikis Anaptyxeos), "Ταμείο Παρακαταφηκών και Δανείων" (Tamio Parakatathikon kai Danion) oraz "Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο" (Tachidromiko Tamieftirio),
- w Hiszpanii: "Instituto de Crédito Oficial",
- we Francji: "Caisse des dépôts et consignations",
- w Irlandii: "credit unions" i "friendly societies",
- we Włoszech: "Cassa depositi e prestiti",
- w Niderlandach: "Nederlandse Investeringsbank voor Ontwikkelingslanden NV", "NV Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij", "NV Industriebank Limburgs Instituut voor Ontwikkeling en Financiering" oraz "Overijsselse Ontwikkelingsmaatschappij NV",
- w Austrii: przedsiębiorstwa uznane za towarzystwa mieszkaniowe działające w interesie publicznym oraz "Österreichische Kontrollbank AG",
- w Portugalii: "Caixas Eonómicas" istniejące w dniu 1 stycznia 1986 r., z wyjątkiem tych przedsiębiorstw założonych jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i z wyjątkiem "Caixas Económica Montepio Geral",
- w Finlandii: "Teollisen yhteistyön rahasto Oy/Fonden för industriellt samarbete AB" oraz "Kera Oy/Kera Ab",
- w Szwecji: "Svenska Skeppshypotekskassan",
- w Wielkiej Brytanii: "National Savings Bank", "Commonwealth Development Finance Company Ltd", "Agricultural Mortgage Corporation Ltd", "Scottish Agricultural Securities Corporation Ltd", "the Crown Agents for overseas governments and administrations", "credit unions" oraz "municipal banks".
4. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, która w tym celu zasięga opinii Komitetu określonego w art. 57 (zwanego dalej "Komitetem Doradczym ds. Bankowości"), podejmuje decyzje w sprawie wszelkich zmian wykazu przedstawionego w ust. 3.
5.
Instytucje kredytowe, mające siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim i stale powiązane w dniu 15 grudnia 1977 r. z organem centralnym sprawującym nad nimi nadzór i ustanowionym w tym samym Państwie Członkowskim, mogą być zwolnione z wymogów wymienionych w art. 6 ust. 1 oraz art. 8 i 59, jeśli, w terminie do 15 grudnia 1979 r., prawo krajowe stanowi, że:
- zobowiązania organu centralnego i instytucji powiązanych są zobowiązaniami solidarnymi, bądź też zobowiązania instytucji powiązanych są całkowicie gwarantowane przez organ centralny,
- wypłacalność i płynność organu centralnego oraz wszystkich instytucji powiązanych są monitorowane jako całość na podstawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych,
- zarząd organu centralnego jest uprawniony do wydawania poleceń zarządom instytucji powiązanych.
Instytucje kredytowe działające na szczeblu lokalnym, które po dniu 15 grudnia 1977 r. stały się jednostkami powiązanymi organu centralnego w rozumieniu akapitu pierwszego, mogą skorzystać z warunków ustanowionych w tym akapicie, jeśli stanowią one normalne uzupełnienia sieci danego organu centralnego.
W przypadku instytucji kredytowych innych niż te, które zostały założone na terenach niedawno odzyskanych z morza, lub te, które powstały w wyniku podziału lub połączenia istniejących instytucji zależnych od organu centralnego lub podporządkowanych temu organowi, Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, która w tym celu zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Bankowości, może ustanowić dodatkowe przepisy dotyczące stosowania akapitu drugiego, w tym przepisy uchylające wyłączenia ustanowione w akapicie pierwszym, jeśli jest zdania, że zrzeszanie nowych instytucji korzystających z zasad ustanowionych w akapicie drugim mogłoby niekorzystnie wpłynąć na warunki konkurencji.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
6.
Instytucja kredytowa, która zgodnie z definicją określoną w ust. 5 akapit pierwszy powiązana jest z centralnym organem w tym samym Państwie Członkowskim, może być zwolniona z przepisów art. 5, a także art. 40-51 oraz 65, pod warunkiem że całość, na którą składają się organ centralny wraz z instytucjami powiązanymi, podlega wyżej wymienionym przepisom w ujęciu skonsolidowanym, bez uszczerbku dla stosowania tych przepisów do organu centralnego.
W przypadku takiego zwolnienia art. 13, 18, 19, 20 ust. 1–6, art. 21 i 22 stosują się do całości, na którą składają się organ centralny wraz z instytucjami powiązanymi.
Artykuł 3
Zakaz prowadzenia przez przedsiębiorstwo inne niż instytucje kredytowe działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi
Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz dla osób lub przedsiębiorstw gospodarczych niebędących instytucjami kredytowymi prowadzenia działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi.
Zakaz ten nie dotyczy przyjmowania depozytów i innych środków podlegających zwrotowi przez Państwo Członkowskie lub władze regionalne bądź lokalne Państwa Członkowskiego, czy też przez organy międzynarodowe o charakterze publicznym, których członkami są jedno lub więcej Państw Członkowskich, jak również przypadków wyraźnie objętych legislacją krajową i wspólnotową, pod warunkiem jednak, że działalność ta podlega regulacjom i mechanizmom kontroli mającym na celu ochronę deponentów i inwestorów oraz mającym zastosowanie w takich przypadkach.
TYTUŁ II
WARUNKI PODEJMOWANIA I PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRZEZ INSTYTUCJE KREDYTOWE
Artykuł 4
Uzyskanie zezwolenia
Państwa Członkowskie wymagają od instytucji kredytowych uzyskania zezwolenia przed rozpoczęciem działalności.
Państwa te określają wymogi w zakresie uzyskania takich zezwoleń, z zachowaniem przepisów art. 5-9, i powiadamiają o nich zarówno Komisję, jak i Komitet Doradczy ds. Bankowości.
Artykuł 5
Kapitał założycielski
1.
Bez uszczerbku dla innych ogólnych warunków przewidzianych w prawie krajowym, właściwe władze nie udzielają zezwolenia, gdy instytucja kredytowa nie posiada wydzielonych funduszy własnych oraz w przypadkach, gdy kapitał założycielski danej instytucji wynosi mniej niż 5 milionów EUR.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że instytucje kredytowe niespełniające wymogu wydzielonych funduszy własnych, które już istniały w dniu 15 grudnia 1979 r., mogą nadal prowadzić swoją działalność.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć takie instytucje kredytowe z obowiązku stosowania się do wymogów określonych w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy.
2.
Państwa Członkowskie zachowują jednak możliwość udzielania zezwolenia poszczególnym kategoriom instytucji kredytowych, których kapitał założycielski wynosi mniej aniżeli określono w ust. 1.
W takich przypadkach:
a) kapitał założycielski nie może wynosić mniej niż 1 milion EUR;
b) zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o powodach, którymi się kierują przy korzystaniu z możliwości przewidzianej w niniejszym ustępie;
c) gdy zostaje opublikowany wykaz wymieniony w art. 11, dokonuje się odpowiedniej adnotacji przy nazwie każdej instytucji kredytowej, która nie spełnia minimalnych wymogów kapitałowych określonych w ust. 1.
3.
Wysokość funduszy własnych instytucji kredytowej nie może w chwili udzielenia zezwolenia obniżyć się poniżej poziomu kapitału założycielskiego wymaganego na podstawie ust. 1 i 2.
4.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że instytucje kredytowe już istniejące w dniu 1 stycznia 1993 r., których fundusze własne nie osiągają poziomu kapitału założycielskiego określonego w ust. 1 i 2, mogą w dalszym ciągu prowadzić swoją działalność.
W takim jednak razie fundusze własne tych instytucji nie mogą obniżyć się poniżej najwyższego poziomu osiągniętego po dniu 22 grudnia 1989 r.
5.
Jeśli kontrolę nad instytucją kredytową kwalifikującą się do kategorii określonej w ust. 4 przejmie inna osoba fizyczna lub prawna niż osoba, która wcześniej kontrolowała tę instytucję, fundusze własne tej instytucji muszą być podwyższone co najmniej do poziomu kapitału założycielskiego określonego w ust. 1 i 2.
6.
Jednakże, w określonych szczególnych okolicznościach i za zgodą właściwych władz, gdy następuje połączenie dwóch lub więcej instytucji kredytowych kwalifikujących się do kategorii określonej w ust. 4, fundusze własne instytucji powstałej w wyniku tego połączenia, o ile nie został osiągnięty odpowiedni poziom zgodnie z ust. 1 i 2, nie mogą obniżyć się poniżej sumy funduszy własnych łączących się ze sobą instytucji w chwili połączenia.
7.
Jednakże, jeśli w przypadkach określonych w ust. 3, 4 i 6 fundusze własne ulegną zmniejszeniu, właściwe władze mogą w uzasadnionych okolicznościach wyznaczyć instytucji ograniczony okres czasu, w którym musi ona poprawić swoją sytuację lub zaprzestać działalności.
Artykuł 6
Zarząd, umiejscowienie siedziby zarządu instytucji kredytowej
1.
Właściwe władze udzielają zezwolenia instytucji kredytowej jedynie wtedy, gdy przynajmniej dwie osoby będą faktycznie kierować działalnością tej instytucji.
Ponadto odpowiednie władze nie udzielą zezwolenia, jeśli osoby te nie mają dostatecznie nieposzlakowanej opinii lub nie posiadają one należytego doświadczenia do wykonywania takich obowiązków.
2.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby:
- każda instytucja kredytowa będąca osobą prawną i posiadająca na mocy prawa krajowego statutową siedzibę, miała siedzibę zarządu w tym samym Państwie Członkowskim, w którym posiada statutową siedzibę,
- każda inna instytucja kredytowa miała swoją siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim, które wydało jej zezwolenie i w którym faktycznie prowadzi swoją działalność.
Artykuł 7
Akcjonariusze i udziałowcy
1.
Właściwe władze nie udzielają zezwolenia na podjęcie działalności instytucji kredytowej, zanim nie zostaną poinformowane o tożsamości bezpośrednich lub pośrednich akcjonariuszy lub udziałowców tych instytucji, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, posiadających znaczne pakiety akcji, oraz o wielkości takich pakietów.
Do celów definicji znacznego pakietu akcji w rozumieniu niniejszego artykułu uwzględnia się prawa głosu określone w art. 7 dyrektywy 88/627/EWG [13].
2.
Właściwe władze odmawiają udzielenia zezwolenia, jeśli mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, nie są przekonane co do odpowiedniego charakteru wyżej wspomnianych akcjonariuszy lub udziałowców.
3.
W przypadku bliskich powiązań między instytucją kredytową i inną osobą prawną lub fizyczną właściwe władze udzielają zezwolenia tylko wówczas, gdy powiązania te nie stanowią przeszkody w skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych.
Właściwe władze odmawiają również udzielenia zezwolenia, jeśli skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych nie jest możliwe z powodu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa trzeciego mających zastosowanie do jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, z którymi instytucja kredytowa posiada bliskie powiązania, bądź też z powodu trudności w stosowaniu takich przepisów.
Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowych przedkładania informacji potrzebnych do stałego monitorowania przestrzegania warunków określonych w niniejszym ustępie.
Artykuł 8
Program działalności i struktura organizacyjna
Państwa Członkowskie wymagają, aby do wniosków o udzielenie zezwolenia dołączony był program działalności określający między innymi przewidziane rodzaje działalności oraz strukturę organizacyjną instytucji.
Artykuł 9
Potrzeby gospodarcze
Państwa Członkowskie nie mogą wymagać, aby wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony pod względem potrzeb gospodarczych rynku.
Artykuł 10
Odmowa udzielenia zezwolenia
W każdym przypadku odmowy udzielenia zezwolenia podaje się powody tej odmowy, a wnioskodawca jest o nich powiadomiony w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania wniosku lub, jeśli wniosek był niekompletny, w terminie sześciu miesięcy od dnia nadesłania informacji potrzebnych do podjęcia decyzji.
W każdym przypadku decyzję podejmuje się w terminie 12 miesięcy od daty otrzymania wniosku.
Artykuł 11
Powiadomienie Komisji o udzieleniu zezwolenia
Komisja powiadamiana jest o każdym udzielonym zezwoleniu.
Każdą instytucję kredytową umieszcza się w wykazie, który Komisja ogłasza w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i który Komisja stale aktualizuje.
Artykuł 12
Uprzednie konsultacje z właściwymi władzami innych Państw Członkowskich
Udzielenie zezwolenia instytucji kredytowej wymaga uprzedniej konsultacji z właściwymi władzami innego Państwa Członkowskiego, którego sprawa ta dotyczy, gdy instytucja ta jest:
- przedsiębiorstwem zależnym instytucji kredytowej posiadającym zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim, lub
- przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim, lub
- kontrolowana przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję kredytową posiadającą zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 13
Oddziały instytucji kredytowych posiadające zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim
Przyjmujące Państwa Członkowskie nie mogą wymagać zezwolenia od oddziałów instytucji kredytowych posiadających zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim oraz nie mogą wymagać wyposażenia tych oddziałów w wydzielony kapitał założycielski.
Zakładanie i nadzorowanie takich oddziałów odbywa się zgodnie z przepisami art. 17, 20 ust. 1–6 oraz art. 22–26.
Artykuł 14
Cofnięcie zezwolenia
1.
Właściwe władze mogą cofnąć zezwolenie udzielone instytucji kredytowej jedynie wówczas, gdy taka instytucja:
a) nie wykorzysta zezwolenia w ciągu 12 miesięcy, wyraźnie zrzeknie się zezwolenia lub nie prowadzi działalności od ponad sześciu miesięcy, o ile zainteresowane Państwo Członkowskie nie wprowadziło przepisu, że w takich przypadkach zezwolenie wygasa;
b) uzyskała zezwolenie wskutek przedłożenia fałszywych informacji czy też w jakikolwiek inny nieprawidłowy sposób;
c) nie spełnia już warunków, na podstawie których udzielono zezwolenia;
d) nie posiada już dostatecznych funduszy własnych lub utraciła wiarygodność w zakresie wykonywania swoich zobowiązań w stosunku do wierzycieli, w szczególności nie zapewnia już bezpieczeństwa powierzonym aktywom;
e) spełnia inne warunki cofnięcia zezwolenia, przewidziane przepisami prawa krajowego.
2.
Należy podać powody cofnięcia zezwolenia i poinformować o nich wszystkich zainteresowanych; o cofnięciu zezwolenia powiadamia się Komisję.
Artykuł 15
Nazwa
Do celów wykonywania swojej działalności instytucje kredytowe mogą używać na całym obszarze Wspólnoty tej samej nazwy, jakiej używają w Państwie Członkowskim, w którym posiadają siedzibę zarządu, bez względu na jakiekolwiek przepisy obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim w zakresie używania wyrazów "bank", "bank oszczędnościowy" lub innych nazw dotyczących bankowości.
W przypadku gdy istnieje możliwość mylenia nazw, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby nazwie instytucji towarzyszyły pewne wyjaśniające informacje.
Artykuł 16
Znaczny pakiet akcji instytucji kredytowej
1.
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej, która zgłasza zamiar bezpośredniego lub pośredniego nabycia znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej, uprzedniego powiadomienia o tym właściwych władz, z określeniem wielkości pakietu, który zamierzają nabyć.
Osoba taka musi odpowiednio powiadomić właściwe władze, jeśli zamierza zwiększyć posiadany już znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału osiągnąłby wówczas lub przekroczył poziom 20 %, 33 % bądź 50 % lub też sprawiłby, że instytucja kredytowa stanie się przedsiębiorstwem od niej zależnym.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, właściwe władze mają nie więcej niż trzy miesiące od daty powiadomienia określonej w akapicie pierwszym na sprzeciwienie się takiemu planowi, jeśli mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, nie są one przekonane co do odpowiedniego charakteru osoby określonej w akapicie pierwszym.
Jeśli władze te nie sprzeciwiają się planowi określonemu w akapicie pierwszym, mogą wyznaczyć maksymalny termin jego realizacji.
2.
Jeśli przedsiębiorstwo nabywające pakiet akcji określony w ust. 1 jest instytucją kredytową posiadającą zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim lub przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim, lub osobą fizyczną lub prawną kontrolującą instytucję kredytową posiadającą zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim, a jeśli w wyniku takiego nabycia instytucja, w której nabywca pragnie posiadać pakiet akcji, stałaby się przedsiębiorstwem zależnym lub podlegałaby kontroli nabywcy, ocena tego nabycia wymaga uprzedniej konsultacji określonej w art. 12.
3.
Państwa Członkowskie wymagają od osoby fizycznej lub prawnej, która zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet akcji w instytucji kredytowej, aby osoba ta uprzednio powiadomiła właściwe władze o wielkości pakietu akcji, który zamierza posiadać.
Osoba taka musi również powiadomić właściwe władze, jeśli zamierza zmniejszyć posiadany znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału spadłby wówczas poniżej poziomu 20 %, 33 % bądź 50 % lub sprawiłby, że instytucja kredytowa przestanie być przedsiębiorstwem od niej zależnym.
4.
Instytucje kredytowe powiadamiają właściwe władze, gdy tylko otrzymają odpowiednią wiadomość, o wszelkich przypadkach nabycia lub zbycia pakietów ich akcji, jeśli takie akty nabycia lub zbycia sprawią, że pakiety akcji przekroczą jeden z progów określonych w ust. 1 i 3 bądź spadną poniżej niego.
Ponadto, przynajmniej raz do roku, instytucje kredytowe przekazują nazwiska akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji i wielkość tych pakietów, na przykład zgodnie z informacjami otrzymanymi na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub w wyniku wykonania przepisów dotyczących spółek giełdowych.
5.
Gdy wpływ wywierany przez osoby określone w ust. 1 może okazać się niekorzystny dla ostrożnego i rozsądnego zarządzania instytucją, Państwa Członkowskie wymagają, aby właściwe władze podjęły odpowiednie środki w celu doprowadzenia do ustania tej sytuacji.
Do środków takich mogą należeć na przykład: nakazy sądowe, sankcje wobec członków władz i kierownictwa instytucji lub zawieszenie prawa głosu z akcji bądź udziałów posiadanych przez danych akcjonariuszy lub udziałowców.
Podobne środki stosuje się do osób fizycznych i prawnych, które nie spełniają obowiązku uprzedniego powiadomienia właściwych władz w sytuacjach określonych w ust. 1.
Jeśli mimo sprzeciwu właściwych władz dochodzi do nabycia pakietu akcji, Państwa Członkowskie, niezależnie od zastosowania innych sankcji, zarządzają zawieszenie danych praw głosu lub unieważnienie głosów oddanych, bądź też wprowadzają możliwość ich unieważnienia.
6.
Do celów definicji znacznego pakietu akcji oraz w odniesieniu do innych wielkości pakietów akcji określonych w niniejszym artykule uwzględniane są prawa głosu określone w art. 7 dyrektywy 88/627/EWG.
Artykuł 17
Procedury i mechanizmy kontroli wewnętrznej
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia wymagają, aby każda instytucja kredytowa posiadała bezpieczne procedury administracyjne i rachunkowości oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej.
TYTUŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE SWOBODY PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG
Artykuł 18
Instytucje kredytowe
Państwa Członkowskie zapewniają, że każda instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie udzielone przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego i nadzorowana przez te władze może prowadzić na ich terytoriach rodzaje działalności wymienione w załączniku I, zgodnie z art. 20 ust. 1–6, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 22 przez założenie oddziału lub poprzez świadczenie usług, pod warunkiem że taka działalność jest objęta wyżej wymienionym zezwoleniem.
Artykuł 19
Instytucje finansowe
Państwa Członkowskie zapewniają również, że każda instytucja finansowa z innego Państwa Członkowskiego może prowadzić na ich terytoriach rodzaje działalności wymienione w załączniku I, zgodnie z art. 20 ust. 1–6, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 22 przez założenie oddziału lub poprzez świadczenie usług, niezależnie od tego, czy stanowi ona przedsiębiorstwo zależne instytucji kredytowej, czy przedsiębiorstwo zależne będące wspólną własnością dwóch lub więcej instytucji kredytowych, o ile akt założycielski i umowa spółki tej instytucji zezwalają na prowadzenie tej działalności, a instytucja spełnia wszystkie następujące warunki:
- przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa dominujące muszą posiadać zezwolenie jako instytucje kredytowe w Państwie Członkowskim, którego ustawodawstwu podlega przedsiębiorstwo zależne,
- określona działalność musi być faktycznie prowadzona na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego,
- przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwo dominujące musi dysponować prawem 90 % lub więcej głosów z akcji w kapitale przedsiębiorstwa zależnego,
- przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa dominujące muszą spełniać wymogi właściwych władz, dotyczące ostrożnego zarządzania przedsiębiorstwem zależnym, oraz muszą oświadczyć, za zgodą właściwych władz odpowiedniego Państwa Członkowskiego pochodzenia, że odpowiadają solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez przedsiębiorstwo zależne,
- przedsiębiorstwo zależne musi być efektywnie objęte, w szczególności w zakresie danej działalności, skonsolidowanym nadzorem nad przedsiębiorstwem dominującym lub nad każdym spośród przedsiębiorstw dominujących, zgodnie z art. 52–56, w szczególności w zakresie wyliczania współczynnika wypłacalności, kontroli wysokiego ryzyka oraz limitów dotyczących wielkości pakietów akcji określonych w art. 51.
Zgodność z tymi warunkami musi zostać zweryfikowana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, które na tej podstawie muszą wystawić przedsiębiorstwu zależnemu odpowiednie zaświadczenie zgodności stanowiące część powiadomienia określonego w art. 20 ust. 1–6 oraz art. 21 ust. 1 i 2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia zapewniają nadzór nad przedsiębiorstwem zależnym zgodnie z art. 5 ust. 3, oraz art. 16, 17, 26, 28, 29, 30 i 32.
Przepisy wymienione w niniejszym artykule stosuje się odpowiednio do przedsiębiorstw zależnych, z niezbędnymi zmianami.
W szczególności wyrazy "instytucja kredytowa" oznaczają "instytucja finansowa spełniająca warunki określone w art. 19", a wyraz "zezwolenie" oznacza "akt założycielski i umowa spółki".
Artykuł 20 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przekazują także informacje o kwocie funduszy własnych zależnej instytucji finansowej i o wysokości skonsolidowanego współczynnika wypłacalności dominującej wobec niej instytucji kredytowej"
. Jeśli instytucja finansowa kwalifikująca się w ramach niniejszego artykułu przestaje spełniać jakikolwiek z nałożonych na nią warunków, Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia o tym właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, a działalność prowadzona przez tę instytucję w przyjmującym Państwie Członkowskim podlega odtąd ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 20
Wykonywanie prawa przedsiębiorczości
1.
Instytucja kredytowa pragnąca założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego powiadamia o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
2.
Państwo Członkowskie wymaga, aby każda instytucja kredytowa pragnąca założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego przekazała następujące informacje w powiadomieniu określonym w ust. 1:
a) Państwo Członkowskie, na terytorium którego planuje założyć oddział;
b) program działalności, określający, między innymi, przewidziany zakres działalności i strukturę organizacyjną oddziału;
c) adres w przyjmującym Państwie Członkowskim, pod którym można otrzymać dokumenty;
d) nazwiska osób wyznaczonych do kierowania oddziałem.
3.
O ile właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając przewidziany zakres działalności oddziału, nie mają powodu kwestionować adekwatności struktury administracyjnej lub kondycji finansowej instytucji kredytowej, to w ciągu trzech miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 2 przekazują te informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego i odpowiednio zawiadamiają zainteresowaną instytucję.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przedstawiają również informacje o kwocie funduszy własnych i o współczynniku wypłacalności instytucji kredytowej.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia odmawiają przekazania informacji określonych w ust. 2 właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, przedstawiają one zainteresowanej instytucji uzasadnienie tej decyzji odmownej w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji.
Decyzja odmowna lub brak odpowiedzi podlegają zaskarżeniu do sądu Państwa Członkowskiego pochodzenia.
4.
Przed rozpoczęciem działalności przez oddział instytucji kredytowej, w ciągu dwóch miesięcy od uzyskania informacji określonych w ust. 3, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego przygotowują się do nadzoru nad instytucją kredytową, zgodnie z art. 22, a jeśli jest to konieczne, wskazują także warunki, których w interesie dobra ogólnego należy przestrzegać przy prowadzeniu danych rodzajów działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim.
5.
W chwili otrzymania zawiadomienia od właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w przypadku, gdy okres przewidziany w ust. 4 wygasa bez otrzymania żadnego zawiadomienia od tych władz, oddział może zostać założony i rozpocząć działalność.
6.
W przypadku zmiany jakichkolwiek danych szczegółowych przekazanych zgodnie z ust. 2 lit. b), c) lub d) instytucja kredytowa powiadamia o tej zmianie na piśmie właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem zmiany, aby umożliwić właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia podjęcie decyzji zgodnie z ust. 3 oraz umożliwić właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego podjęcie decyzji w sprawie tej zmiany zgodnie z ust. 4.
7.
Domniemywa się, że oddziały, które rozpoczęły swoją działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w przyjmujących Państwach Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1993 r., poddane zostały procedurom określonym w ust. 1-5.
Od wyżej wymienionej daty oddziały te podlegają ust. 6 oraz art. 18, 19, 22 i 29.
Artykuł 21
Korzystanie ze swobody świadczenia usług
1.
Instytucja kredytowa, pragnąca po raz pierwszy korzystać ze swobody świadczenia usług przez prowadzenie działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia o tych rodzajach działalności, wymienionych w załączniku I, które zamierza prowadzić.
2.
W ciągu miesiąca od otrzymania powiadomienia określonego w ust. 1 właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przesyłają to powiadomienie właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
3.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na prawa nabyte przez instytucje kredytowe świadczące usługi przed dniem 1 stycznia 1993 r.
Artykuł 22
Uprawnienia właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego
1.
Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą do celów statystycznych wymagać, aby wszystkie instytucje kredytowe posiadające oddziały na ich terytoriach przekazywały okresowo sprawozdania dotyczące prowadzonej przez siebie działalności w tych przyjmujących Państwach Członkowskich właściwym władzom tych państw.
Wypełniając obowiązki nałożone na nie w art. 27, przyjmujące Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby oddziały instytucji kredytowych z innych Państw Członkowskich przedstawiały te same informacje, jakie wymagane są w tym celu od krajowych instytucji kredytowych.
2.
Gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego stwierdzają, że instytucja posiadająca oddział lub świadcząca usługi na terytorium tego państwa nie przestrzega przepisów prawnych przyjętych w tym państwie na mocy tych zapisów niniejszej dyrektywy, które dotyczą uprawnień właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, władze te wymagają, aby instytucja ta usunęła stwierdzoną nieprawidłowość.
3.
Jeśli dana instytucja nie podejmuje niezbędnych kroków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego powiadamiają odpowiednio właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego niezwłocznie podejmują wszelkie właściwe środki celem zapewnienia, że zainteresowana instytucja usunie stwierdzoną nieprawidłowość.
O charakterze tych środków zostaną powiadomione właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.
4.
Jeśli mimo podjęcia środków przez Państwo Członkowskie pochodzenia, a także w sytuacji, gdy środki te okazują się nieadekwatne lub nie ma możliwości ich zastosowania w danym Państwie Członkowskim, dana instytucja w dalszym ciągu narusza obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim przepisy prawne określone w ust. 2, wówczas państwo to, po zawiadomieniu właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, może podjąć odpowiednie środki celem zapobieżenia dalszym nieprawidłowościom lub wymierzenia za nie kary, jak również, o ile będzie to konieczne, celem uniemożliwienia danej instytucji inicjowania dalszych transakcji na jej terytorium.
Państwa Członkowskie podejmują stosowne działania w celu zapewnienia, że na ich terytoriach istnieje możliwość podjęcia odpowiednich działań prawnych niezbędnych do zastosowania takich środków wobec instytucji kredytowych.
5.
Przepisy ust. 1–4 nie mają wpływu na uprawnienia przyjmujących Państw Członkowskich do podejmowania właściwych środków celem zapobiegania nieprawidłowościom popełnianym na ich terytoriach, które pozostają w sprzeczności z przepisami prawnymi przyjętymi w interesie dobra ogólnego, lub wymierzania kar za owe nieprawidłowości.
Do uprawnień takich należy, między innymi, możliwość zakazywania instytucjom naruszającym przepisy inicjowania wszelkich dalszych transakcji na terytoriach tych państw.
6.
Wszelkie środki podjęte na mocy ust. 3, 4 i 5, a wiążące się ze stosowaniem kar lub ograniczaniem możliwości korzystania ze swobody świadczenia usług, muszą być odpowiednio uzasadnione i podane do wiadomości zainteresowanej instytucji.
Przysługuje prawo zaskarżenia każdego tego rodzaju środka do sądu Państwa Członkowskiego, którego władze ten środek zastosowały.
7.
W nagłych przypadkach właściwe władze przyjmujących Państw Członkowskich mogą przed zastosowaniem procedur przewidzianych w ust. 2, 3 i 4 podjąć wszelkie środki ostrożności niezbędne do ochrony interesów deponentów, inwestorów i innych osób, na rzecz których świadczone są usługi.
Komisja i właściwe władze innych zainteresowanych Państw Członkowskich muszą zostać niezwłocznie powiadomione o takich środkach.
Po konsultacji z właściwymi władzami zainteresowanych Państw Członkowskich Komisja może zobowiązać dane Państwo Członkowskie do zmiany lub uchylenia takich środków.
8.
Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą korzystać z uprawnień powierzonych im przez niniejszą dyrektywę przez podejmowanie właściwych środków celem zapobiegania lub karania za nieprawidłowości popełniane na ich terytoriach.
Do uprawnień takich należy, między innymi, możliwość zakazywania instytucjom inicjowania dalszych transakcji na terytoriach tych państw.
9. W przypadku cofnięcia zezwolenia powiadamia się o tym właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, po czym władze te podejmują odpowiednie środki uniemożliwiające danej instytucji inicjowanie dalszych transakcji na terytorium tego państwa oraz zabezpieczające interesy deponentów.
Co dwa lata Komisja przedstawia sprawozdanie dotyczące takich przypadków Komitetowi Doradczemu ds. bankowości.
10.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o liczbie i charakterze spraw, w których miała miejsce odmowa na podstawie art. 20 ust. 1–6 lub w których podjęte zostały środki zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu.
Co dwa lata Komisja przedstawia sprawozdanie dotyczące tego rodzaju spraw Komitetowi Doradczemu ds. bankowości.
11.
Żaden z przepisów niniejszego artykułu nie stanowi przeszkody dla reklamowania swoich usług przez instytucje kredytowe, których siedziby zarządu znajdują się w innych Państwach Członkowskich, wszelkimi dostępnymi środkami przekazu w przyjmujących Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem wszelkich przepisów dotyczących formy i treści tego rodzaju reklam przyjętych w interesie dobra ogólnego.
TYTUŁ IV
STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 23
Powiadomienie w sprawie przedsiębiorstw zależnych przedsiębiorstw z państw trzecich, warunki dostępu do rynków tych państw
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję:
a) o wszelkich przypadkach udzielania zezwolenia bezpośrednim lub pośrednim przedsiębiorstwom zależnym jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających prawu państw trzecich.
Komisja powiadamia odpowiednio Komitet Doradczy ds. Bankowości;
b) w każdym przypadku, gdy takie przedsiębiorstwo dominujące nabywa pakiet akcji we wspólnotowej instytucji kredytowej, który sprawia, że instytucja ta staje się przedsiębiorstwem od niego zależnym.
Komisja powiadamia odpowiednio Komitet Doradczy ds. Bankowości.
Jeśli zezwolenie zostało przyznane bezpośredniemu lub pośredniemu przedsiębiorstwu zależnemu jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających prawu państw trzecich, strukturę grupy opisuje się w powiadomieniu, które właściwe władze przekazują Komisji zgodnie z art. 11.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich ogólnych przeszkodach napotykanych przez instytucje kredytowe przy zakładaniu oddziałów lub prowadzeniu działalności bankowej w państwach trzecich.
3.
Komisja opracowuje okresowe sprawozdania, na warunkach określonych w ust. 4 i 5, badające sposób traktowania wspólnotowych instytucji kredytowych w państwach trzecich w zakresie zakładania jednostek i prowadzenia działalności bankowej oraz nabywania pakietów akcji w instytucjach kredytowych tych państw.
Komisja przekazuje sprawozdania Radzie wraz z właściwymi propozycjami.
4.
W każdym przypadku, gdy Komisja uzna, na podstawie sprawozdań określonych w ust. 3 lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie przyznaje wspólnotowym instytucjom kredytowym efektywnego dostępu do rynku, porównywalnego z dostępem przyznanym przez Wspólnotę instytucjom kredytowym z tego państwa trzeciego, Komisja może wystąpić z wnioskiem do Rady w sprawie uzyskania odpowiedniego upoważnienia do podjęcia negocjacji, celem uzyskania porównywalnych możliwości konkurowania dla wspólnotowych instytucji kredytowych.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
5.
W każdym przypadku, gdy Komisja uzna, na podstawie sprawozdań określonych w ust. 3 lub na podstawie innych informacji, że wspólnotowe instytucje kredytowe w państwie trzecim nie podlegają traktowaniu narodowemu zapewniającemu im te same możliwości konkurowania, jakie są dostępne dla krajowych instytucji kredytowych, i nie są spełnione warunki efektywnego dostępu do rynku, Komisja może zainicjować negocjacje zmierzające do poprawy sytuacji.
W okolicznościach opisanych w akapicie pierwszym można w dowolnym czasie postanowić, niezależnie od inicjowania negocjacji w trybie określonym w art. 60 ust. 2, że właściwe władze Państw Członkowskich mają obowiązek ograniczyć lub zawiesić decyzje dotyczące aktualnie rozpatrywanych lub przyszłych wniosków o udzielenie zezwolenia bądź nabycie pakietów akcji przez bezpośrednie lub pośrednie przedsiębiorstwo dominujące podlegające ustawodawstwu danego państwa trzeciego.
Czas trwania określonych środków nie może przekraczać trzech miesięcy.
Przed upływem takiego okresu trzymiesięcznego, w świetle wyników negocjacji, Rada może na wniosek Komisji podjąć kwalifikowaną większością głosów decyzję w sprawie kontynuowania tych środków.
Takie ograniczenia lub zawieszenie nie mogą stosować się do tworzenia przedsiębiorstw zależnych przez instytucje kredytowe lub ich przedsiębiorstwo zależne posiadające właściwe zezwolenie we Wspólnocie, ani do nabywania pakietów akcji we wspólnotowych instytucjach kredytowych przez takie instytucje lub przedsiębiorstwa zależne.
6.
W każdym przypadku, gdy Komisja uzna, że występuje jedna z sytuacji opisanych w ust. 4 i 5, Państwa Członkowskie przedkładają na jej wniosek informacje:
a) o wszelkich wnioskach o udzielenie zezwolenia złożonych przez bezpośrednie lub pośrednie przedsiębiorstwo zależne jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających prawu danego państwa trzeciego;
b) w każdym przypadku, gdy są powiadamiane zgodnie z art. 16, że przedsiębiorstwo takie zamierza nabyć pakiet akcji we wspólnotowej instytucji kredytowej, który to pakiet sprawi, iż instytucja ta stanie się przedsiębiorstwem od niego zależnym.
Ten obowiązek przekazywania informacji wygasa w każdym przypadku gdy tylko zostanie osiągnięte porozumienie z państwem trzecim określonym w ust. 4 lub 5, lub gdy stracą zastosowanie środki określone w ust. 5 akapit drugi i trzeci.
7.
Środki podejmowane na mocy niniejszego artykułu pozostają w zgodzie ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z wszelkich umów międzynarodowych, dwustronnych i wielostronnych, dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności instytucji kredytowych.
Artykuł 24
Oddziały instytucji kredytowych państw trzecich mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą
1.
Państwa Członkowskie nie stosują wobec oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą rozpoczynających lub prowadzących działalność, przepisów powodujących ich bardziej korzystne traktowanie w porównaniu z oddziałami instytucji kredytowych mających swoją siedzibę zarządu we Wspólnocie.
2.
Właściwe władze powiadamiają Komisję i Komitet Doradczy ds. Bankowości o wszystkich zezwoleniach udzielonych oddziałom instytucji kredytowych mających swoją siedzibę zarządu poza Wspólnotą.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1, Wspólnota może zgodzić się, na mocy porozumień zawartych zgodnie z Traktatem z jednym lub więcej państwami trzecimi, na stosowanie przepisów, które na podstawie zasady wzajemności zapewniają oddziałom instytucji kredytowej, mającej siedzibę zarządu poza Wspólnotą, identyczne traktowanie na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 25
Współpraca z właściwymi władzami państw trzecich w wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego
1.
Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub działając z własnej inicjatywy, może przedkładać Radzie propozycje negocjacji porozumień z jednym lub więcej państwami trzecimi, dotyczących sposobów wykonywania nadzoru skonsolidowanego nad:
- instytucjami kredytowymi, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę w państwie trzecim, oraz
- instytucjami kredytowymi mającymi siedziby w państwach trzecich, których przedsiębiorstwo dominujące, będące instytucją kredytową lub finansową spółką holdingową, posiada siedzibę zarządu we Wspólnocie.
2.
Porozumienia określone w ust. 1 dążą w szczególności do zapewnienia zarówno:
- możliwości uzyskania przez właściwe władze Państw Członkowskich informacji, opartych na danych o skonsolidowanej sytuacji finansowej, koniecznych do sprawowania nadzoru nad instytucjami kredytowymi i finansowymi spółkami holdingowymi mającymi siedziby we Wspólnocie, które posiadają zależne od siebie instytucje kredytowe lub instytucje finansowe umiejscowione poza Wspólnotą, bądź też posiadają udziały kapitałowe w takich instytucjach, jak i
- możliwości uzyskania przez właściwe władze państw trzecich informacji koniecznych do sprawowania nadzoru nad przedsiębiorstwami dominującymi, których siedziby zarządu umiejscowione są na ich terytorium i które posiadają zależne od siebie instytucje kredytowe lub instytucje finansowe umiejscowione w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, lub posiadają udziały kapitałowe w takich instytucjach.
3.
Komisja i Komitet Doradczy ds. Bankowości badają wyniki negocjacji określonych w ust. 1, a także powstałą sytuację.
TYTUŁ V
ZASADY I INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO
ROZDZIAŁ 1
ZASADY NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO
Artykuł 26
Uprawnienia kontrolne Państwa Członkowskiego pochodzenia
1.
Za ostrożnościowy nadzór nad instytucją kredytową, w tym nad działalnością prowadzoną przez tę instytucję zgodnie z art. 18 i 19, odpowiedzialne są właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, bez uszczerbku dla przepisów niniejszej dyrektywy, które powierzają taki obowiązek władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla nadzoru skonsolidowanego na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 27
Uprawnienia przyjmującego Państwa Członkowskiego
Do czasu dalszej koordynacji przepisów przyjmujące Państwa Członkowskie zachowują obowiązek nadzorowania płynności oddziałów instytucji kredytowych we współpracy z właściwymi władzami rodzimych Państw Członkowskich.
Bez uszczerbku dla środków niezbędnych dla wzmocnienia Europejskiego Systemu Walutowego przyjmujące Państwa Członkowskie pozostają w pełni odpowiedzialne za działania wynikające z realizacji ich polityki pieniężnej.
Działania te nie mogą pociągać za sobą dyskryminacyjnego lub restrykcyjnego traktowania instytucji kredytowej w następstwie faktu, że udzielono jej zezwolenia w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 28
Współpraca dotycząca nadzoru
Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują ściśle ze sobą w celu nadzorowania działalności instytucji kredytowych prowadzonej w jednym lub więcej Państwie Członkowskim innym niż te, w którym posiadają one siedzibę zarządu, w szczególności działalności prowadzonej za pośrednictwem założonych w tych państwach oddziałów.
Władze te wzajemnie przekazują sobie wszelkie informacje dotyczące zarządzania i własności takich instytucji kredytowych mogące ułatwiać nadzór nad nimi i badanie warunków udzielania im zezwolenia, jak też wszelkie informacje mogące pomóc w monitorowaniu tych instytucji, w tym w szczególności w odniesieniu do ich płynności i wypłacalności, gwarancji depozytów, ograniczania dużych zaangażowań, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej.
Artykuł 29
Weryfikacja na miejscu oddziałów ustanowionych w innym Państwie Członkowskim
1.
W przypadku gdy instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim prowadzi działalność za pośrednictwem oddziału, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia możliwość, po uprzednim zawiadomieniu właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, przeprowadzania na miejscu weryfikacji informacji określonych w art. 28 we własnym zakresie lub za pośrednictwem osób wyznaczonych do tego celu.
2.
Właściwe władze rodzimych Państw Członkowskich mogą również korzystać z innych procedur, ustanowionych w art. 56 ust. 7 w celu weryfikacji oddziałów.
3.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na uprawnienia właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego do przeprowadzania, w ramach obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, weryfikacji na miejscu wszystkich oddziałów założonych na jego terytorium.
Artykuł 30
Wymiana informacji i tajemnica zawodowa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie osoby obecnie lub w przeszłości zatrudnione przez właściwe władze, jak również biegli rewidenci lub eksperci działający w imieniu właściwych władz, podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej.
Oznacza to, bez uszczerbku dla przypadków podlegających przepisom prawa karnego, że żadne poufne informacje, które mogą otrzymywać w trakcie pełnienia swoich obowiązków, nie mogą być ujawnione jakiejkolwiek osobie ani władzom, chyba że w postaci skróconej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych instytucji.
Jednakże w przypadku ogłoszenia upadłości lub przeprowadzenia przymusowej likwidacji instytucji kredytowej informacje poufne, które nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w próbach ratowania tej instytucji, mogą być ujawnione w postępowaniu według prawa cywilnego lub handlowego.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji między właściwymi władzami różnych Państw Członkowskich, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do instytucji kredytowych.
Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy, umożliwiające wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich, lub z innymi władzami bądź organami państw trzecich w rozumieniu ust. 5 i 6 jedynie wówczas, gdy ujawniane informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej co najmniej równoważnymi określonym w niniejszym artykule.
Taka wymiana informacji musi służyć wykonywaniu zadań nadzoru przez wspomniane władze lub organy.
Informacja, która pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, może to nastąpić jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.
4.
Właściwe władze otrzymujące poufne informacje zgodnie z ust. 1 i 2 mogą te informacje wykorzystać jedynie w trakcie pełnienia swoich obowiązków:
- do sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki, którym podlega podejmowanie działalności instytucji kredytowej, oraz dla ułatwienia monitorowania takiej działalności, na zasadzie skonsolidowanej lub nieskonsolidowanej, w szczególności w odniesieniu do płynności, wypłacalności, wysokiego ryzyka, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, lub
- do nałożenia sankcji, lub
- w trakcie administracyjnego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji podjętej przez właściwe władze, lub
- w przypadku postępowania sądowego wszczętego na mocy art. 33 lub specjalnych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie lub w innych dyrektywach przyjętych w dziedzinie instytucji kredytowych.
5.
Ustępy 1 i 4 nie stanowią przeszkody dla wymiany informacji w ramach Państwa Członkowskiego, w którym są dwie lub więcej właściwe władze lub między Państwami Członkowskimi, między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie innych organizacji finansowych i zakładów ubezpieczeń oraz władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie rynków finansowych,
- organami uczestniczącymi w postępowaniu w sprawie likwidacji i upadłości instytucji kredytowych oraz w podobnych postępowaniach,
- osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzanie wymaganych ustawą badań sprawozdań finansowych instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych,
w trakcie pełnienia przez nie funkcji nadzorczych, oraz ujawniania wobec organów, które zarządzają systemami gwarancji depozytów, informacji koniecznych dla wykonywania ich obowiązków.
Otrzymane informacje podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1.
6.
Bez względu na ust. 1 i 4 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie organów uczestniczących w postępowaniu w sprawie likwidacji lub upadłości instytucji kredytowych oraz w podobnych postępowaniach, lub
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowych badań sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych.
Państwa Członkowskie, które odwołują się do przepisów akapitu pierwszego, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacje te służą do celów wykonywania zadań nadzoru wskazanych w akapicie pierwszym,
- informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w ust. 1,
- w przypadku gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie są one ujawniane bez wyraźnej zgody właściwych władz, które je ujawniły, i, gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które owe władze wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwę władz, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu.
7.
Bez względu na ust. 1–4 Państwa Członkowskie mogą zezwolić, w celu wzmacniania stabilności, w tym rzetelności, systemu finansowego, na wymianę informacji między właściwymi władzami i władzami lub organami odpowiedzialnymi z mocy prawa za wykrywanie i badanie naruszeń prawa spółek.
Państwa Członkowskie, które odwołują się do przepisu akapitu pierwszego, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacje te służą do celów wykonywania zadania wskazanego w akapicie pierwszym,
- informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w ust. 1,
- w przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie są one ujawniane bez wyraźnej zgody właściwych władz, które je ujawniły, gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które owe władze wyraziły zgodę.
Jeśli w Państwie Członkowskim władze lub organy wskazane w akapicie pierwszym, wykonują swoje zadania w zakresie wykrywania lub badania z pomocą osób wyznaczonych do tego celu i nie zatrudnionych w sektorze publicznym, ze względu na szczególne kompetencje tychże osób, możliwość wymiany informacji przewidziana w akapicie pierwszym może zostać rozszerzona również na takie osoby, zgodnie z warunkami określonymi w akapicie drugim.
W celu wykonania przepisów akapitu drugiego tiret trzecie, władze lub organy określone w akapicie pierwszym, przedstawiają właściwym władzom, które ujawniły dane informacje, nazwiska i dokładny zakres obowiązków osób, którym informacje te mają być przesłane.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy władz lub organów, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu.
Do dnia 31 grudnia 2000 r. Komisja opracowuje sprawozdanie dotyczące stosowania przepisów niniejszego ustępu.
8.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w przekazywaniu przez właściwe władze:
- bankom centralnym i innym organom pełniącym podobną funkcję w zakresie ich uprawnień jako władz monetarnych,
- gdzie sytuacja tego wymaga — innym władzom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych,
informacji mających służyć wykonywaniu ich zadań, ani też nie stanowi przeszkody dla tych władz lub organów w przekazywaniu właściwym władzom informacji, które mogą im być potrzebne do celów określonych w ust. 4.
Informacje otrzymane w tych okolicznościach podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w niniejszym artykule.
9.
Ponadto, bez względu na przepisy określone w ust. 1 i 4, Państwa Członkowskie mogą, na mocy przepisów prawa, zezwolić na ujawnienie niektórych informacji innym działom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za ustawodawstwo dotyczące nadzorowania instytucji kredytowych, instytucji finansowych, usług inwestycyjnych i zakładów ubezpieczeń oraz inspektorom występującym w imieniu tych działów.
Jednakże ujawnienie tych informacji może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne ze względów kontroli ostrożnościowej.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje uzyskane zgodnie z ust. 2 i 5 oraz informacje uzyskane za w drodze weryfikacji na miejscu określonej w art. 29 ust. 1 i 2, są ujawniane w przypadkach określonych w niniejszym ustępie, tylko i wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, które ujawniły te informacje, lub właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym została przeprowadzona weryfikacja na miejscu.
10.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w przekazywaniu przez właściwe władze informacji określonych w ust. 1–4 izbie rozrachunkowej lub innemu podobnemu organowi uprawnionemu według prawa krajowego do świadczenia usług w zakresie rozliczeń i rozrachunków dla jednego z rynków Państwa Członkowskiego, jeśli władze te uznają, że przekazanie tych informacji jest niezbędne w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych organów w przypadkach niewykonania zobowiązań oraz potencjalnego niewykonania zobowiązań przez uczestników rynku.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w ust. 1.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje uzyskane zgodnie z ust. 2 są ujawniane w okolicznościach określonych w niniejszym ustępie tylko i wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, które je ujawniły.
Artykuł 31
Obowiązki osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowego badania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że:
a) każda osoba posiadająca stosowne uprawnienia w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG [14], a wykonująca w instytucji kredytowej zadanie opisane w art. 51 dyrektywy 78/660/EWG [15], art. 37 dyrektywy 83/349/EWG, lub art. 31 dyrektywy 85/611/EWG [16] bądź też jakiekolwiek inne zadanie przewidziane ustawą, ma obowiązek bezzwłocznego zgłaszania właściwym władzom wszelkich faktów lub decyzji dotyczących tej instytucji, o której zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań, a które mogą:
- stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które określają warunki udzielania zezwolenia instytucjom kredytowym lub regulują prowadzenie działalności instytucji kredytowych, lub
- mieć negatywny wpływ na ciągłość działania instytucji kredytowej, lub
- spowodować odmowę zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydanie opinii z zastrzeżeniem;
b) osoba ta ma również obowiązek zgłaszania wszelkich faktów lub decyzji, o których zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań określonych w lit. a), które to fakty lub decyzje dotyczą jednostki blisko powiązanej, wynikające z istnienia stosunku kontroli z instytucją kredytową, w której osoba ta wykonuje wyżej wspomniane zadania.
2.
Ujawnienie właściwym władzom wszelkich faktów lub decyzji określonych w ust. 1 przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG, a działające w dobrej wierze, nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących ujawniania informacji określonych w umowie lub w jakimkolwiek przepisie ustawowym, wykonawczym lub administracyjnym, ani też nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.
Artykuł 32
Uprawnienie właściwych władz do nakładania sankcji
Bez uszczerbku dla procedur cofania zezwolenia oraz przepisów prawa karnego, Państwa Członkowskie zapewniają, że ich odpowiednie właściwe władze mogą nakładać lub zarządzać kary lub inne środki przeciw instytucjom kredytowym oraz osobom, które efektywnie kontrolują działalność instytucji kredytowych, gdy owe instytucje lub osoby naruszyły przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne dotyczące nadzoru nad ich działalnością lub zasad prowadzenia tej działalności, przy czym celem takich kar i środków będzie w szczególności spowodowanie ustania stwierdzonych naruszeń bądź przyczyn owych naruszeń.
Artykuł 33
Prawo zaskarżania do sądu
Państwa Członkowskie zapewniają, aby decyzje podjęte w odniesieniu do instytucji kredytowych na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą mogły podlegać zaskarżeniu do sądu.
To samo stosuje się w przypadku, gdy nie zostaje wydana decyzja w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku o zezwolenie, zawierającego wszelkie informacje wymagane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
ROZDZIAŁ 2
INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO
Sekcja 1
Fundusze własne
Artykuł 34
Zasady ogólne
1.
Ilekroć Państwo Członkowskie przyjmuje przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w wykonaniu legislacji wspólnotowej dotyczącej nadzoru ostrożnościowego nad działającą instytucją kredytową, w których użyte jest wyrażenie lub które odwołują się do pojęcia fundusze własne, ma ono obowiązek dostosowania tego wyrażenia lub pojęcia do definicji przedstawionej w ust. 2, 3 i 4 oraz w art. 35–38.
2. Z zastrzeżeniem ograniczeń nałożonych w art. 38, nieskonsolidowane fundusze własne instytucji kredytowych składają się z następujących pozycji:
1) kapitału w rozumieniu art. 22 dyrektywy 86/635/EWG, w takim zakresie, w jakim został on wpłacony, łącznie z ażio emisyjnym, lecz z wyłączeniem akcji uprzywilejowanych w zakresie dywidendy;
2) rezerw w rozumieniu art. 23 dyrektywy 86/635/EWG oraz niepodzielonego zysku i niepokrytej straty z lat ubiegłych.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić również na włączanie do tej pozycji zysku bieżącego okresu jedynie wówczas, gdy zysk ten został zweryfikowany przez osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych, a zostało wykazane, w sposób zadowalający dla właściwych władz, iż kwota zysku została wyliczona zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 86/635/EWG i podana w ujęciu netto, pomniejszonym o wszelkie dające się przewidzieć obciążenia lub dywidendy;
3) funduszy ogólnego ryzyka bankowego w rozumieniu art. 38 dyrektywy 86/635/EWG;
4) rezerwy z aktualizacji wyceny w rozumieniu art. 33 dyrektywy 78/660/EWG;
5) aktualizacji wyceny w rozumieniu art. 37 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG;
6) innych pozycji w rozumieniu art. 35;
7) zobowiązań członków instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni i zobowiązań solidarnych kredytobiorców niektórych instytucji utworzonych w formie funduszy określonych w art. 36 ust. 1;
8) akcji uprzywilejowanych w zakresie dywidendy o określonym terminie wykupu oraz zobowiązań podporządkowanych określonych w art. 36 ust. 3.
Następujące pozycje odejmuje się zgodnie z art. 38:
9) akcje własne posiadane przez instytucję kredytową, według wartości księgowej;
10) wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 4 ust. 9 ("aktywa") dyrektywy 86/635/EWG;
11) straty o istotnym znaczeniu poniesione w bieżącym roku budżetowym;
12) pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące powyżej 10 % kapitału tych instytucji oraz wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 35, gdy wierzytelności i instrumenty te odnoszą się do innych instytucji kredytowych i finansowych, w których dana instytucja kredytowa w każdym przypadku posiada pakiet akcji stanowiący powyżej 10 % kapitału.
W przypadku gdy pakiety akcji w innej instytucji kredytowej lub finansowej są posiadane tymczasowo do celów podjętego programu pomocy finansowej mającego na celu restrukturyzację finansową i uratowanie takiej instytucji, właściwe władze mogą odstąpić od tego wymogu;
13) pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące do 10 % kapitału tych instytucji, jak również wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 35, gdy wierzytelności i instrumenty te odnoszą się do instytucji kredytowych i finansowych innych pod względem sumy posiadanych w nich pakietów akcji od określonych w pkt 12, a także należności podporządkowane i instrumenty, które przekraczają kwotę 10 % funduszy własnych danej instytucji kredytowej, wyliczonych przed pomniejszeniem tych funduszy o pozycje z pkt 12 i 13.
Do czasu dalszej koordynacji przepisów w sprawie konsolidacji Państwa Członkowskie mogą zarządzić, że do celów wyliczania nieskonsolidowanych funduszy własnych przedsiębiorstwa dominujące objęte nadzorem skonsolidowanym nie muszą odejmować pakietów akcji w innych instytucjach kredytowych lub finansowych, które podlegają konsolidacji.
Przepis ten stosuje się do wszystkich zasad nadzoru ostrożnościowego harmonizowanych wspólnotowymi aktami prawnymi.
3.
Pojęcie funduszy własnych według definicji określonej w ust. 2 pkt 1–8 obejmuje maksymalną liczbę pozycji i kwot.
Stosowanie tych pozycji i określanie niższych pułapów tych kwot oraz odejmowania pozycji innych niż wymienione w ust. 2 pkt 9–13 pozostawia się uznaniu Państw Członkowskich.
Jednakże Państwa Członkowskie mają obowiązek rozważenia możliwości większego zbliżenia swoich przepisów do niniejszych ustaleń w celu dochodzenia do wspólnej definicji funduszy własnych.
W tym celu Komisja, nie później niż do dnia 1 stycznia 1996 r., przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego artykułu oraz art. 35–39, załączając, jeśli jest to właściwe, projekty zmian, jakie uzna za konieczne.
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1998 r. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno–Społecznym, zbadają definicję funduszy własnych, dążąc do jednolitego stosowania wspólnej definicji.
4.
Instytucja kredytowa musi mieć możliwość nieograniczonego i niezwłocznego wykorzystania pozycji wymienionych w ust. 2 pkt 1–5 do pokrycia ryzyka lub strat, gdy tylko one wystąpią.
Kwota tych pozycji musi być podana w ujęciu netto, pomniejszonym o wszelkie dające się przewidzieć w chwili wyliczania obciążenia podatkowe, bądź też musi być stosownie skorygowana, o ile takie obciążenia podatkowe obniżają kwotę, którą można wykorzystać na pokrycie ryzyka lub strat.
Artykuł 35
Inne pozycje
1.
Pojęcie funduszy własnych stosowane przez Państwo Członkowskie może również obejmować inne pozycje, pod warunkiem że niezależnie od ich kwalifikacji prawnej lub rachunkowej, pozycje mają następujące właściwości:
a) instytucja kredytowa może je swobodnie wykorzystywać na pokrycie normalnego ryzyka bankowego, gdy straty przychodów lub kapitału jeszcze nie zostały określone;
b) istnienie tych pozycji jest ujawniane w wewnętrznej dokumentacji rachunkowej;
c) kwota tych pozycji ustalana jest przez zarząd instytucji kredytowej i weryfikowana przez niezależnych biegłych rewidentów, a kwota ta jest następnie zgłaszana właściwym władzom i podlega nadzorowi tych władz.
2.
Papiery wartościowe o nieokreślonym terminie wykupu oraz inne instrumenty można również zaliczać do innych pozycji funduszy własnych, gdy spełniają one następujące warunki:
a) nie mogą one podlegać spłacie na wniosek okaziciela lub bez uprzedniej zgody właściwych władz;
b) umowa dłużna musi przyznawać instytucji kredytowej możliwość odroczenia spłaty odsetek z tytułu tego długu;
c) roszczenia pożyczkodawcy wobec instytucji kredytowej muszą być w pełni podporządkowane roszczeniom wierzycieli niepodporządkowanych;
d) dokumenty określające warunki emisji papierów wartościowych muszą zapewnić, że kwota długu wraz z odsetkami niespłaconymi pozwoli instytucji kredytowej pokryć straty przy zachowaniu kondycji finansowej umożliwiającej dalszą działalność;
e) uwzględniane są jedynie kwoty w pełni wpłacone.
Powyższe pozycje można uzupełnić o akcje uprzywilejowane w zakresie dywidendy inne niż określone w art. 34 ust. 2 pkt 8.
Artykuł 36
Inne przepisy dotyczące funduszy własnych
1.
Zobowiązania członków instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni określonych w art. 34 ust. 2 pkt 7 obejmują kapitał nieopłacony tych spółdzielni oraz prawne zobowiązania członków tych spółdzielni do wniesienia dodatkowych kwot bezzwrotnych w przypadku poniesienia straty przez instytucję kredytową, przy czym instytucja ta musi mieć możliwość zażądania niezwłocznego wniesienia tych kwot.
Zobowiązania solidarne kredytobiorców instytucji kredytowych utworzonych w formie funduszy traktuje się na tych samych zasadach co pozycje powyższe.
Wszystkie takie pozycje mogą zostać zaliczone do funduszy własnych, o ile na mocy prawa krajowego kwalifikują się do funduszy własnych instytucji tej kategorii.
2.
Państwa Członkowskie nie włączają do funduszy własnych publicznych instytucji kredytowych gwarancji otrzymanych od tych państw lub od władz lokalnych.
3.
Państwa Członkowskie lub właściwe władze mogą zaliczyć do funduszy własnych akcje uprzywilejowane w zakresie dywidendy o określonym terminie wykupu określone w art. 34 ust. 2 pkt 8 oraz pożyczki podporządkowane określone przez ten sam przepis, jeśli obowiązują wiążące umowy stanowiące o tym, iż w przypadku upadłości lub likwidacji instytucji kredytowej, pożyczkodawcy lub posiadacze tych akcji zajmą miejsce po wszystkich innych wierzycielach instytucji, a ich wierzytelności nie zostaną spłacone dopóty, dopóki nie zostaną uregulowane wszystkie inne długi instytucji pozostające do spłaty w tym momencie.
Ponadto zobowiązania podporządkowane muszą spełniać następujące kryteria:
a) uwzględniane są jedynie fundusze w pełni wpłacone;
b) zaciągnięte pożyczki muszą mieć pierwotny termin wymagalności przynajmniej pięciu lat, po którym to terminie można je spłacić; jeśli pożyczki te nie mają określonego terminu wymagalności, podlegają spłacie jedynie po pięcioletnim wypowiedzeniu pożyczki, chyba że pożyczka ta nie jest już zakwalifikowana do funduszy własnych lub istnieje wyraźny wymóg uzyskania uprzedniej zgody właściwych władz na dokonanie wcześniejszej spłaty danej pożyczki.
Właściwe władze mogą udzielać zgody na wcześniejszą spłatę takich pożyczek wówczas, gdy wniosek o taką zgodę został złożony z inicjatywy emitenta, a spłata nie wpłynie ujemnie na wypłacalność danej instytucji kredytowej;
c) kwota tych zobowiązań zaliczona do funduszy własnych musi podlegać stopniowemu obniżaniu przynajmniej w ciągu ostatnich pięciu lat przed terminem wymagalności;
d) umowa pożyczki nie może zawierać żadnych klauzul stanowiących o tym, że w określonych okolicznościach innych od likwidacji instytucji pożyczka taka stanie się wymagalna przed terminem umownym.
Artykuł 37
Wyliczanie funduszy własnych w ujęciu skonsolidowanym
1.
Gdy fundusze własne mają być wyliczone w ujęciu skonsolidowanym, stosuje się skonsolidowane kwoty odnoszące się do pozycji wymienionych w art. 34 ust. 2 zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 52–56.
Ponadto, gdy następujące pozycje mają saldo kredytowe ("ma"), można je zaliczać do rezerw skonsolidowanych przy wyliczaniu funduszy własnych:
- wszelkie udziały mniejszościowe w rozumieniu art. 21 dyrektywy 83/349/EWG, gdy integracja jest przeprowadzona metodą pełną,
- pierwsza różnica z konsolidacji w rozumieniu art. 19, 30 i 31 dyrektywy 83/349/EWG,
- różnice przeliczeniowe z konsolidacji zaliczane do rezerw z konsolidacji, zgodnie z art. 39 ust. 6 dyrektywy 86/635/EWG,
- ewentualne różnice wynikające z włączenia do konsolidacji niektórych udziałów kapitałowych, zgodnie z metodą wskazaną w art. 33 dyrektywy 83/349/EWG.
2.
Gdy powyższe są pozycjami dłużniczymi ("winien"), muszą być odejmowane przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych.
Artykuł 38
Odliczenia i limity
1.
Pozycje określone w art. 34 ust. 2 pkt 4–8 podlegają następującym limitom:
a) suma pozycji z pkt 4–8 nie może przewyższać maksymalnej wysokości 100 % sumy pozycji z pkt 1, 2 i 3, pomniejszonej o pozycje z pkt 9, 10 i 11;
b) suma pozycji z pkt 7 i 8 nie może przewyższać maksymalnej wysokości 50 % sumy pozycji z pkt 1, 2 i 3, pomniejszonej o pozycje z pkt 9, 10 i 11;
c) sumę pozycji z pkt 12 i 13 odejmuje się od sumy łącznej wszystkich pozycji.
2.
Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na przekroczenie limitów określonych w ust. 1 w sytuacjach tymczasowych i wyjątkowych.
Artykuł 39
Przedkładanie dowodu właściwym władzom
Zgodność z warunkami ustanowionymi w art. 34 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 35–38 musi być udowodniona właściwym władzom w sposób dla nich zadowalający.
Sekcja 2
Współczynnik wypłacalności
Artykuł 40
Zasady ogólne
1.
Współczynnik wypłacalności wyraża stosunek funduszy własnych, w rozumieniu art. 41, do sumy aktywów i pozycji pozabilansowych ważonych ryzykiem zgodnie z art. 42.
2.
Współczynnik wypłacalności instytucji kredytowej, która nie jest ani przedsiębiorstwem dominującym w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, ani przedsiębiorstwem zależnym takiego przedsiębiorstwa, wylicza się w ujęciu nieskonsolidowanym.
3.
Współczynnik wypłacalności instytucji kredytowej będącej przedsiębiorstwem dominującym wylicza się w ujęciu skonsolidowanym, zgodnie z metodami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 86/635/EWG.
4.
Właściwe władze, odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia i nadzór nad przedsiębiorstwem dominującym będącym instytucją kredytową, mogą wymagać od tego przedsiębiorstwa oraz jego przedsiębiorstw zależnych, które także podlegają zezwoleniu i nadzorowi ze strony tych władz, wyliczania również współczynnika skonsolidowanego na szczeblu niższym lub nieskonsolidowanego.
Gdy nie prowadzi się takiego monitorowania alokacji kapitału wewnątrz grupy bankowej w celu upewnienia się, iż jest ona zadowalająca, należy podjąć inne środki służące temu celowi.
5.
Bez uszczerbku dla zgodności instytucji kredytowych z wymogami ust. 2, 3 i 4 oraz art. 52 ust. 8 i 9, właściwe władze zapewniają, że współczynnik jest wyliczany przynajmniej dwa razy w roku bądź przez same instytucje kredytowe, które przedstawią wyniki tych wyliczeń właściwym władzom wraz z ewentualnymi danymi wejściowymi wymaganymi przez te władze, bądź przez właściwe władze na podstawie danych otrzymanych od instytucji kredytowych.
6.
Wycenę aktywów i pozycji pozabilansowych przeprowadza się zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG.
Artykuł 41
Licznik: fundusze własne
Licznik współczynnika wypłacalności stanowią fundusze własne w rozumieniu definicji określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 42
Mianownik: aktywa i pozycje pozabilansowe ważone ryzykiem
1.
Poszczególnym pozycjom aktywów przydziela się stopnie ryzyka kredytowego, wyrażone jako wagi procentowe, zgodnie z art. 43 i 44, a w wyjątkowych przypadkach zgodnie z art. 45, 62 i 63.
Wartość bilansową każdej pozycji aktywów mnoży się następnie przez stosowną wagę ryzyka celem wyliczenia wartości ważonej ryzykiem.
2.
W przypadku pozycji pozabilansowych wyszczególnionych w załączniku II stosuje się dwa etapy wyliczenia zgodnie ze wskazaniem art. 43 ust. 2.
3. W stosunku do pozycji pozabilansowych określonych w art. 43 ust. 3 potencjalny koszt odtworzenia umowy w przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta oblicza się za pomocą jednej z dwóch metod określonych w załączniku III. W celu ustalenia wartości ważonej ryzykiem takiej pozycji koszt ten mnoży się przez odpowiednie wagi ryzyka kontrahenta określone w art. 43 ust. 1, przy czym wagi 100 % tam przewidziane zastępuje się wagami 50 %.
4.
Suma wartości ważonych ryzykiem aktywów i pozycji pozabilansowych określonych w ust. 2 i 3 stanowi mianownik współczynnika wypłacalności.
Artykuł 43
Wagi ryzyka
1.
Poszczególnym kategoriom aktywów nadaje się następujące wagi ryzyka, jednakże właściwe władze mogą ustalić wyższe wagi, jeśli uznają to za stosowne:
a) Waga zerowa
1) gotówka w kasie lub pozycje równoważne;
2) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy A;
3) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec Wspólnot Europejskich;
4) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami rządów centralnych i banków centralnych Strefy A lub Wspólnot Europejskich;
5) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy B, wyrażone i wypłacone w walucie krajowej kredytobiorcy;
6) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami rządów centralnych i banków centralnych Strefy B, wyrażone i wypłacone w walucie krajowej wspólnej dla gwaranta i kredytobiorcy;
7) pozycje aktywów zabezpieczone w stopniu zadowalającym dla właściwych władz papierami wartościowymi rządów centralnych lub banków centralnych Strefy A bądź papierami wartościowymi wyemitowanymi przez Wspólnoty Europejskie, bądź też środkami na rachunku prowadzonym w instytucji udzielającej kredytu lub certyfikatami depozytowymi, bądź podobnymi instrumentami, wyemitowanymi przez tę instytucję i złożonymi w tej instytucji;
b) Waga 20 %
1) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec Europejskiego Banku Inwestycyjnego;
2) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec banków rozwoju wielostronnego;
3) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego;
4) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami banków rozwoju wielostronnego;
5) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych państw Strefy A, z zastrzeżeniem art. 44;
6) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami władz regionalnych i lokalnych państw Strefy A, z zastrzeżeniem art. 44;
7) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych Strefy A, lecz niezakwalifikowane do funduszy własnych tych instytucji;
8) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych Strefy B o terminie zapadalności do jednego roku, z wyłączeniem papierów wartościowych wyemitowanych przez te instytucje i uznanych za składniki funduszy własnych tych instytucji;
9) pozycje aktywów zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami instytucji kredytowych Strefy A;
10) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności o terminie zapadalności do jednego roku, zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami instytucji kredytowych Strefy B;
11) pozycje aktywów zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, papierami wartościowymi wyemitowanymi przez Europejski Bank Inwestycyjny lub wielostronne banki rozwoju;
12) pozycje środków pieniężnych w drodze;
c) Waga 50 %
1) kredyty w pełni i całkowicie zabezpieczone w stopniu zadowalającym dla właściwych władz hipoteką ustanowioną na nieruchomości mieszkalnej, którą kredytobiorca zamieszkuje lub będzie zamieszkiwał, bądź też oddał lub odda w najem, oraz kredyty w pełni i całkowicie zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej Ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, udzielone na zakup nieruchomości mieszkalnej, którą kredytobiorca zamieszkuje lub będzie zamieszkiwał, bądź też oddał lub odda w najem;
"papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką", które mogą być traktowane na równi z kredytami określonymi w akapicie pierwszym lub w art. 62 ust. 1, jeśli właściwe władze uznają, mając na względzie ramy prawne obowiązujące w każdym Państwie Członkowskim, że są one równoważne pod względem ryzyka kredytowego.
Bez uszczerbku dla rodzajów papierów wartościowych, które mogą być uwzględnione i są w stanie spełnić warunkininiejszego pkt 1, "papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką" mogą obejmować instrumenty w rozumieniu sekcji B ust. 1 lit. a) i b) Załącznika do dyrektywy Rady 93/22/EW [17].
Właściwe władze muszą zostać zapewnione, w szczególności że:
i) papiery te są całkowicie i bezpośrednio zabezpieczone pakietem hipotek o takich samych cechach, jak kredyty zdefiniowane w akapicie pierwszym lub w art. 62 ust. 1, przy czym kredyty te były w pełni obsługiwane w momencie utworzenia papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką;
ii) pozycje aktywów zabezpieczające papiery wartościowe są obciążone prawem zastawu o wysokim pierwszeństwie roszczeń, w stosunku proporcjonalnym do posiadanego udziału w emisji papierów na rzecz osób inwestujących w papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką, bądź też na rzecz powiernika lub pełnomocnika działającego w ich imieniu;
2) przedpłaty i narosłe odsetki (rozliczenia międzyokresowe czynne): te pozycje aktywów podlegają wagom ryzyka odpowiadającym danemu kontrahentowi, gdy instytucja kredytowa jest w stanie ustalić tożsamość tego kontrahenta, zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG.
W innych przypadkach, gdy tożsamości kontrahenta nie można ustalić, stosuje się jednolitą wagę 50 %;
d) Waga 100 %
1) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych strefy B, z wyjątkiem wierzytelności wyrażonych i wypłaconych w walucie krajowej kredytobiorcy;
2) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych państw strefy B;
3) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych Strefy B o terminie zapadalności powyżej jednego roku;
4) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec sektora pozabankowego strefy A lub strefy B;
5) "aktywa" rzeczowe w rozumieniu art. 4 ust. 10 dyrektywy 86/635/EWG;
6) pakiety akcji, udziały kapitałowe i inne składniki funduszy własnych innych instytucji kredytowych, których nie odejmuje się od funduszy własnych udzielającej kredytu instytucji;
7) wszystkie pozostałe pozycje aktywów, z wyłączeniem pozycji odejmowanych od funduszy własnych.
2.
Pozycje pozabilansowe inne od objętych ust. 3 traktowane są na następujących zasadach.
Po pierwsze, są klasyfikowane według grup ryzyka przedstawionych w załączniku II.
Uwzględnia się pełną wartość pozycji pełnego ryzyka, 50 % wartości pozycji średniego ryzyka i 20 % wartości pozycji umiarkowanego ryzyka, natomiast przyjmuje się zerową wartość pozycji niskiego ryzyka.
Drugi etap polega na pomnożeniu wartości pozycji pozabilansowych, skorygowanych w sposób wyżej opisany, przez wagi ryzyka odpowiadające danym kontrahentom, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do pozycji aktywów według ust. 1 oraz art. 44.
W przypadku sprzedaży i odkupu aktywów oraz rzeczywistych terminowych transakcji zakupu aktywów stosuje się wagi ryzyka przypisane danym kategoriom aktywów, a nie danym kontrahentom.
Tej części posiadanego przez instytucję kapitału subskrybowanego Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, która jest niewpłacona, można przypisać wagę 20 %.
3.
Metody przedstawione w załączniku III stosują się do pozycji pozabilansowych wymienionych w załączniku IV, z wyjątkiem:
- umów będących w obrocie na uznanych giełdach,
- umów wymiany walutowej (z wyjątkiem umów dotyczących złota) z pierwotnym terminem płatności nie dłuższym niż 14 dni kalendarzowych.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą wyłączyć stosowanie metod wymienionych w załączniku III w stosunku do umów pozagiełdowych rozliczanych przez izbę rozrachunkową, w których izba występuje jako strona umowy, zaś wszyscy uczestnicy ustanawiają codziennie pełne zabezpieczenie swoich zobowiązań wobec izby rozrachunkowej, zabezpieczając tym samym zarówno bieżące zaangażowania izby, jak i przyszłe potencjalne zaangażowania.
Właściwe władze muszą zostać zapewnione, że przyjęte zabezpieczenie daje ten sam poziom ochrony, co zabezpieczenie, które odpowiada warunkom określonym w ust. 1 lit. a) pkt 7 i że wyeliminowane zostało ryzyko skumulowania zaangażowań izby rozrachunkowej do wysokości przewyższającej wartość rynkową przyjętych zabezpieczeń.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o korzystaniu przez nie z tej możliwości.
4.
W przypadku gdy pozycje pozabilansowe objęte są bezpośrednimi gwarancjami, przypisuje się tym pozycjom wagi ryzyka odpowiadające zobowiązaniom pozabilansowym udzielonym gwarantowi, a nie kontrahentowi.
Gdy potencjalne ryzyko obciążające czynności pozabilansowe jest w pełni i całkowicie zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, pozycjami aktywów uznanymi za zabezpieczenia należności w ust. 1 lit. a) pkt 7 lub ust. 1 lit. b) pkt 11 stosuje się wagi ryzyka 0 % lub 20 %, w zależności od konkretnego rodzaju zabezpieczenia.
Państwa Członkowskie mogą nadać wagę 50 % pozycjom pozabilansowym w postaci poręczeń lub gwarancji o charakterze substytutu kredytu, które są w pełni zabezpieczone, w stopniu zadowalającym właściwe władze, hipoteką spełniającą warunki wymienione w ust. 1 lit. c) pkt 1, pod warunkiem jednak, że gwarant posiada bezpośredni tytuł do przedmiotu zabezpieczenia.
5.
W przypadku gdy aktywom i pozycjom pozabilansowym przypisuje się niższe wagi ryzyka ze względu na istnienie bezpośrednich gwarancji lub innych zabezpieczeń uznanych za odpowiednie przez właściwe władze, niższa waga ryzyka dotyczy jedynie tej części danej pozycji, która jest gwarantowana lub w pełni objęta danym zabezpieczeniem.
Artykuł 44
Wagi ryzyka dla wierzytelności wobec władz regionalnych lub lokalnych Państw Członkowskich
1.
Bez względu na wymogi art. 43 ust. 1 lit. b) Państwa Członkowskie mogą stosować wagę 0 % dla własnych władz regionalnych i lokalnych, jeśli nie ma różnicy między poziomem ryzyka obciążającym wierzytelności wobec tych władz i wierzytelności wobec rządu centralnego z uwagi na uprawnienia władz regionalnych i lokalnych w zakresie zasilania swoich budżetów oraz istnienie szczególnych uregulowań instytucjonalnych, które ograniczają możliwość, że władze te nie wywiążą się ze swoich zobowiązań.
Zerowa waga ryzyka ustalona zgodnie z powyższymi kryteriami ma zastosowanie do wierzytelności wobec danych władz regionalnych i lokalnych oraz zobowiązań pozabilansowych nałożonych na te władze oraz do wierzytelności wobec innych przedsiębiorstw i zobowiązań pozabilansowych nałożonych na te przedsiębiorstwa, które są gwarantowane przez dane władze regionalne i lokalne lub zabezpieczone, w stopniu zadowalającym właściwe władze, papierami wartościowymi wyemitowanymi przez te władze regionalne i lokalne.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, jeśli uważają, iż waga zerowa jest uzasadniona w świetle kryteriów ustanowionych w ust. 1.
Komisja odpowiednio rozpowszechnia te informacje.
Pozostałe Państwa Członkowskie mogą wówczas zaoferować instytucjom kredytowym nadzorowanym przez swoje właściwe władze możliwość stosowania wagi zerowej do transakcji prowadzonych z danymi władzami regionalnymi lub lokalnymi oraz do należności zabezpieczonych gwarancjami tych władz, w tym do należności zabezpieczonych papierami wartościowymi.
Artykuł 45
Pozostałe wagi ryzyka
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 44 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę ryzyka 20 % względem pozycji aktywów zabezpieczonych, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz danego państwa, papierami wartościowymi wyemitowanymi przez władze regionalne lub lokalne państw Strefy A, depozytami złożonymi w instytucji kredytowej Strefy A innej niż instytucja udzielająca kredytu, a także certyfikatami depozytowymi lub podobnymi instrumentami wyemitowanymi przez te instytucje kredytowe.
2.
Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę ryzyka 10 % względem wierzytelności wobec instytucji specjalizujących się w działalności na rynku międzybankowym i na rynku instrumentów długu publicznego w rodzimym Państwie Członkowskim, które to instytucje objęte są ścisłym nadzorem właściwych władz, gdy te pozycje aktywów są w pełni i całkowicie zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, kombinacją pozycji aktywów wymienionych w art. 43 ust. 1 lit. a) i b), które to pozycje są uznane przez te władze za adekwatne zabezpieczenia.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich przepisach przyjętych na mocy ust. 1 i 2, z uzasadnieniem ich przyjęcia.
Komisja rozpowszechnia te informacje wśród innych Państw Członkowskich.
Komisja okresowo bada skutki tych przepisów, aby zapewnić, że nie powodują one zniekształceń konkurencji.
Artykuł 46
Organy administracji i podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej
Do celów art. 43 ust. 1 lit. b) właściwe władze mogą zaliczać do kategorii władz regionalnych i lokalnych również podległe takim władzom organy administracji nieprowadzące działalności gospodarczej, a także inne organy, które w opinii właściwych władz wykonują takie same funkcje, co władze regionalne i lokalne.
Właściwe władze mogą również objąć pojęciem władz regionalnych i lokalnych Kościoły i społeczności religijne posiadające osobowość prawną według prawa publicznego, o ile pobierają one podatki na mocy ustawodawstwa przyznającego im takie prawo.
Jednakże w tym przypadku możliwość określona w art. 44 nie ma zastosowania.
Artykuł 47
Wysokość współczynnika wypłacalności
1.
Instytucje kredytowe stale utrzymują współczynnik określony w art. 40 na poziomie co najmniej 8 %.
2.
Bez względu na ust. 1 właściwe władze mogą ustalić wyższe poziomy minimalne współczynnika, jakie uznają za właściwe.
3.
Jeśli współczynnik danej instytucji spadnie poniżej 8 %, właściwe władze zapewniają, że instytucja ta podejmie odpowiednie środki celem jak najszybszego przywrócenia współczynnika do uzgodnionego minimum.
Sekcja 3
Wysokie ryzyko
Artykuł 48
Sprawozdawczość w zakresie wysokiego ryzyka
1.
Łączne ryzyko instytucji kredytowej w stosunku do klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów uważane jest za wysokie ryzyko wówczas, gdy jego wartość jest równa lub przewyższa 10 % funduszy własnych tej instytucji.
2.
Instytucja kredytowa zgłasza właściwym władzom każde wysokie ryzyko w rozumieniu ust. 1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawozdawczość w zakresie wysokiego ryzyka odbywa się zgodnie z jedną z dwóch metod poniżej wymienionych, według ich uznania:
- przedkładanie sprawozdań dotyczących wszystkich wysokiego ryzyka przynajmniej raz w roku, z jednoczesnym przekazywaniem sprawozdań w ciągu roku, dotyczących wszelkiego nowego ryzyka oraz wszelkich przyrostów istniejącego ryzyka, wynoszących co najmniej 20 % w stosunku do poprzedniej informacji sprawozdawczej,
- przedkładanie sprawozdań dotyczących wszystkich wysokiego ryzyka co najmniej cztery razy w ciągu roku.
3. Zaangażowania wyłączone na mocy art. 49 ust. 7 lit. a), b), c), d), f), g) i h) nie muszą jednakże podlegać zasadom ustanowionym w ust. 2. Częstotliwość sprawozdań ustanowiona w ust. 2 tiret drugie może być zmniejszona do dwóch razy w roku dla ryzyka określonego w art. 49 ust. 7 lit. e) oraz i), oraz w ust. 8, 9 i 10.
4.
Właściwe władze wymagają, aby każda instytucja kredytowa posiadała prawidłowe procedury w zakresie administracji i rachunkowości oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej do celów rozpoznawania i ewidencjonowania wszystkich zaangażowań wysokiego ryzyka i kolejnych zmian w wysokości tych zaangażowań, stosownie do definicji i wymogów niniejszej dyrektywy, jak też dla monitorowania tych koncentracji w świetle własnych zasad polityki ryzyka.
W przypadku powołania się instytucji kredytowej na ust. 3, przechowuje ona ewidencję uzasadnień przez nią przedstawionych przez okres co najmniej jednego roku od zdarzenia, na podstawie którego otrzymano stosowne zezwolenie, aby właściwe władze mogły ustalić, czy takie zezwolenie jest faktycznie uzasadnione.
Artykuł 49
Limity wysokiego ryzyka
1.
Łączne ryzyko instytucji kredytowej w stosunku do klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów nie może przewyższać 25 % jej funduszy własnych.
2.
W przypadku gdy taki klient lub grupa powiązanych ze sobą klientów jest przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji kredytowej i/lub jednym lub więcej z przedsiębiorstw zależnych tego przedsiębiorstwa dominującego, wskaźnik procentowy określony w ust. 1 obniżany jest do 20 %.
Państwa Członkowskie mogą jednakże zwolnić zaangażowania wobec takich klientów z limitu 20 %, o ile zapewnią specjalny tryb monitorowania takiego ryzyka za pomocą innych środków bądź procedur.
Powiadamiają one Komisję i Komitet Doradczy ds. Bankowości o charakterze tych środków lub procedur.
3.
Suma łączna wszystkich zaangażowań wysokiego ryzyka instytucji kredytowej nie może przewyższać 800 % jej funduszy własnych.
4.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć limity bardziej rygorystyczne niż ustanowione w ust. 1, 2 i 3.
5.
Instytucja kredytowa stale przestrzega limitów zaangażowań ustanowionych w ust. 1, 2 i 3.
Jeśli w wyjątkowym przypadku wysokość ryzyka przewyższa powyższe limity, fakt ten musi być bezzwłocznie zgłoszony właściwym władzom, które w uzasadnionych okolicznościach mogą przyznać instytucji kredytowej ograniczony czas, w którym ma osiągnąć zgodność z tymi limitami.
6.
Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie ust. 1, 2 i 3 w stosunku do zaangażowania instytucji kredytowej wobec jej przedsiębiorstwa dominującego, wobec innych przedsiębiorstw zależnych w stosunku do tego przedsiębiorstwa dominującego bądź też wobec własnych przedsiębiorstw zależnych, w zakresie, w jakim przedsiębiorstwa te są objęte nadzorem skonsolidowanym, któremu podlega sama instytucja kredytowa, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub z przepisami równoważnymi obowiązującymi w państwie trzecim.
7.
Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie ust. 1, 2 i 3 w stosunku do ryzyka wymienionego poniżej:
a) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy A;
b) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec Wspólnot Europejskich;
c) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami rządów centralnych i banków centralnych Strefy A lub Wspólnot Europejskich;
d) inne ryzyko ponoszone w stosunku do rządów centralnych lub banków centralnych Strefy A bądź Wspólnot Europejskich, lub przez nie gwarantowane;
e) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy B bądź też inne zaangażowania wobec nich wyrażone i wypłacone, o ile ma to zastosowanie, w walucie krajowej kredytobiorcy;
f) pozycje aktywów oraz inne ryzyko zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, papierami wartościowymi rządów centralnych i banków centralnych Strefy A lub papierami wartościowymi wyemitowanymi przez Wspólnoty Europejskie lub władze regionalne albo lokalne Państwa Członkowskiego, w stosunku do których art. 44 zakłada wagę zerową do celów współczynnika wypłacalności;
g) pozycje aktywów oraz inne ryzyko zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, depozytami złożonymi w instytucji udzielającej kredytu lub w instytucji kredytowej będącej przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji udzielającej kredytu;
h) pozycje aktywów oraz inne ryzyko zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, certyfikatami depozytowymi wyemitowanymi przez instytucję udzielającą kredytu lub przez instytucję kredytową będącą przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji udzielającej kredytu, a zdeponowanymi w jednej z nich;
i) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych o terminie zapadalności do jednego roku, z wyłączeniem pozycji zaliczonych do funduszy własnych tych instytucji;
j) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji niebędących instytucjami kredytowymi, lecz spełniających warunki określone w art. 45 ust. 2, oraz inne zaangażowania wobec tych instytucji, o terminie zapadalności do jednego roku, zabezpieczone zgodnie z wymienionym ustępem;
k) weksle handlowe oraz inne podobne weksle, o terminie zapadalności do jednego roku, podpisane przez inne instytucje kredytowe;
l) dłużne papiery wartościowe określone w art. 22 ust. 4 dyrektywy 85/611/EWG;
m) do czasu dalszej koordynacji pakiety akcji w zakładach ubezpieczeń określone w art. 51 ust. 3 w wysokości do 40 % funduszy własnych instytucji kredytowej nabywającej taki pakiet;
n) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec regionalnych lub centralnych instytucji kredytowych, z którymi instytucja kredytowa jest stowarzyszona w sieci zgodnie z przepisami prawnymi lub ustawowymi, które to instytucje na mocy tych przepisów mają obowiązek przeprowadzania rozliczeń środków pieniężnych wewnątrz sieci;
o) ryzyko zabezpieczone w stopniu zadowalającym dla właściwych władz papierami wartościowymi innymi niż określone w lit. f), pod warunkiem jednak, że papiery te nie zostały wyemitowane przez samą instytucję kredytową, jej przedsiębiorstwo dominujące lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych, czy też przez zainteresowanego klienta albo grupę powiązanych ze sobą klientów.
Papiery stanowiące zabezpieczenie muszą podlegać wycenie według wartości rynkowej, która musi przewyższać wartość zabezpieczonego ryzyka, muszą one być również przedmiotem obrotu na giełdzie papierów wartościowych lub być skutecznie zbywalne i regularnie notowane na rynku działającym pod kontrolą uznanych przedsiębiorstw profesjonalnych oraz muszą umożliwiać w stopniu zadowalającym dla właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej ustalenie obiektywnej ceny tak, aby możliwa była weryfikacja nadwyżki ich wartości w każdym momencie.
Wymagana nadwyżka wartości stanowi 100 %, przy czym stanowi ona 150 % w przypadku akcji, zaś 50 % w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez instytucje kredytowe oraz władze regionalne lub lokalne Państw Członkowskich inne niż określone w art. 44, a także w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez Europejski Bank Inwestycyjny i banki rozwoju wielostronnego.
Papiery wartościowe służące jako zabezpieczenie nie mogą stanowić funduszy własnych instytucji kredytowych;
p) kredyty zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, hipoteką ustanowioną na nieruchomości mieszkalnej lub akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej Ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, jak również transakcje leasingowe, na mocy których leasingodawca zachowuje pełny tytuł własności do nieruchomości mieszkalnej będącej przedmiotem transakcji dopóty, dopóki leasingobiorca nie zrealizuje posiadanej opcji zakupu, w każdym przypadku do 50 % wartości danej nieruchomości mieszkalnej.
Wartość nieruchomości wyliczana jest, w sposób zadowalający dla właściwych władz, na podstawie ścisłych standardów wyceny ustanowionych przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi.
Wycenę przeprowadza się przynajmniej raz w roku.
Do celów niniejszej litery "nieruchomość mieszkalna" oznacza miejsce zamieszkania przeznaczone do zamieszkiwania lub oddania w najem przez kredytobiorcę;
q) 50 % pozycji pozabilansowych umiarkowanego ryzyka określonych w załączniku II;
r) pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, gwarancje inne niż gwarancje kredytowe udzielone na podstawie przepisów prawnych lub regulacji swoim członkom przez fundusze wzajemnego gwarantowania posiadające status instytucji kredytowych, z zastrzeżeniem zastosowania wagi w wysokości 20 % kwoty tych gwarancji.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wykorzystaniu tej możliwości, aby upewnić się, że nie powoduje to zniekształcenia konkurencji.
s) pozycje pozabilansowe niskiego ryzyka określone w załączniku II, o ile zawarto umowę z klientem lub grupą powiązanych ze sobą klientów, na mocy której ryzyko może powstać jedynie w przypadku ustalenia, że nie spowoduje to przekroczenia limitów przewidzianych w ust. 1, 2 i 3.
8.
Do celów ust. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę 20 % względem pozycji aktywów stanowiących wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych Państw Członkowskich, jak również względem innego ryzyka wobec tych władz lub przez te władze gwarantowanego; przy spełnieniu jednak warunków określonych w art. 44 Państwa Członkowskie mogą obniżyć tę wagę do 0 %.
9.
Do celów ust. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę 20 % względem aktywów stanowiących wierzytelności wobec instytucji kredytowych, jak też innych zaangażowań wobec tych instytucji o terminie zapadalności powyżej jednego roku, lecz nie przekraczającego trzech lat, a także wagę 50 % względem aktywów stanowiących wierzytelności wobec instytucji kredytowych o terminie zapadalności powyżej trzech lat, pod warunkiem jednak, że te ostatnie mają postać papierów dłużnych wyemitowanych przez instytucję kredytową, a w opinii właściwych władz te papiery dłużne są skutecznie zbywalne na rynku tworzonym przez przedsiębiorstwo profesjonalne i są codziennie notowane na tym rynku, lub w przypadku uzyskania zezwolenia na emisję tych papierów od właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej będącej emitentem.
Żadna z tych pozycji nie może w żadnym przypadku być składnikiem funduszy własnych.
10.
W drodze odstępstwa od ust. 7 lit. i) i ust. 9 Państwa Członkowskie mogą nadać wagę 20 % pozycjom aktywów stanowiącym należności od instytucji kredytowych oraz innemu ryzyku wobec tych instytucji, bez względu na termin ich zapadalności.
11.
Gdy ryzyko wobec klienta jest zabezpieczone gwarancją strony trzeciej lub papierami wartościowymi wyemitowanymi przez stronę trzecią na warunkach określonych w ust. 7 lit. o), Państwa Członkowskie mogą:
- traktować ryzyko jako podjęte w stosunku do strony trzeciej, a nie do klienta, jeśli ryzyko to jest bezpośrednio i bezwarunkowo gwarantowane przez stronę trzecią w sposób zadowalający dla właściwych władz,
- traktować ryzyko jako podjęte w stosunku do strony trzeciej, a nie do klienta, o ile takie ryzyko zdefiniowane w ust. 7 lit. o) zabezpieczone jest na warunkach określonych w tym przepisie.
12.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 1999 r. Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, zbada sposób traktowania zaangażowań międzybankowych przewidziany w ust. 7 lit. i), ust. 9 i 10.
W sprawie zmian, które mają być dokonane, Rada stanowi na wniosek Komisji.
Artykuł 50
Nadzór skonsolidowany lub nieskonsolidowany nad wysokim ryzykiem
1.
Jeśli instytucja kredytowa nie jest ani przedsiębiorstwem dominującym, ani przedsiębiorstwem zależnym, przestrzeganie obowiązków nałożonych w art. 48 i 49 bądź też wszelkimi innymi przepisami Wspólnoty mającymi zastosowanie w tym zakresie jest monitorowane na zasadzie nieskonsolidowanej.
2.
W innych przypadkach przestrzeganie obowiązków nałożonych w art. 48 i 49 lub we wszelkich innych przepisach wspólnotowych mającymi zastosowanie w tym zakresie monitorowane jest na zasadzie skonsolidowanej, zgodnie z art. 52–56.
3.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od monitorowania na zasadzie nieskonsolidowanej lub skonsolidowanej na szczeblu niższym, od przestrzegania obowiązków nałożonych w art. 48 i 49 lub we wszelkich innych przepisach wspólnotowych mających zastosowanie w tym zakresie, w stosunku do instytucji kredytowej, która jako przedsiębiorstwo dominujące podlega monitorowaniu na zasadzie skonsolidowanej oraz w stosunku do przedsiębiorstwa zależnego takiej instytucji kredytowej, który podlega ich zezwoleniu i nadzorowi oraz objęty jest monitorowaniem skonsolidowanym.
Państwa Członkowskie mogą również odstąpić od takiego monitorowania w przypadku, gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowej jest finansowa spółka holdingowa mająca siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, co dana instytucja kredytowa, pod warunkiem jednak, że ta spółka podlega tym samym zasadom monitorowania, co instytucja kredytowa.
W przypadkach określonych w akapicie pierwszym i drugim muszą być podjęte środki zapewniające zadowalającą alokację ryzyka w ramach grupy.
Sekcja 4
Znaczne pakiety akcji poza sektorem finansowym
Artykuł 51
Limity dotyczące znacznych pakietów akcji przedsiębiorstw niefinansowych
1.
Żadna instytucja kredytowa nie może posiadać znacznego pakietu akcji w wysokości przekraczającej 15 % funduszy własnych w podmiocie, który nie jest ani instytucją kredytową, ani instytucją finansową, ani przedsiębiorstwem prowadzącym działalność określoną w art. 43 ust. 2 lit. f) akapit drugi dyrektywy 86/635/EWG.
2.
Suma łączna znacznych pakietów akcji instytucji kredytowej w przedsiębiorstwach, które nie są instytucjami kredytowymi, instytucjami finansowymi lub przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność określoną w art. 43 ust. 2 lit. f) akapit drugi dyrektywy 86/635/EWG, nie może przekraczać 60 % jej funduszy własnych.
3.
Państwa Członkowskie nie muszą stosować limitów ustanowionych w ust. 1 i 2 do pakietów akcji w zakładach ubezpieczeń w rozumieniu definicji określonej w dyrektywie 73/239/EWG [18] oraz w dyrektywie 79/267/EWG [19].
4.
Akcje posiadane tymczasowo podczas restrukturyzacji finansowej danego przedsiębiorstwa lub jego ratowania, jak również w normalnym toku gwarantowania emisji lub w imieniu samej instytucji, lecz na rachunek innych przedsiębiorstw, nie będą traktowane jako znaczne pakiety akcji do celów wyliczania limitów ustanowionych w ust. 1 i 2.
Nie będą uwzględniane akcje, które nie są finansowymi aktywami trwałymi w rozumieniu definicji określonej w art. 35 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG.
5.
Przekroczenie limitów ustanowionych w ust. 1 i 2 może nastąpić jedynie w wyjątkowych okolicznościach.
Jednakże w takich przypadkach właściwe władze wymagają, aby instytucja kredytowa podwyższyła swoje fundusze własne albo podjęła inne środki o równoważnych skutkach.
6.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że właściwe władze nie stosują limitów określonych w ust. 1 i 2, jeśli 100 % kwoty, o którą znaczne pakiety akcji posiadane przez instytucję kredytową przekraczają te limity, jest pokryte funduszami własnymi, przy czym ta kwota funduszy własnych nie jest uwzględniana przy wyliczeniu współczynnika wypłacalności.
W przypadku gdy przekroczone są oba limity ustanowione w ust. 1 i 2, kwota mająca być pokryta funduszami własnymi stanowi kwotę wyższego z tych dwóch przekroczeń.
ROZDZIAŁ 3
NADZÓR SKONSOLIDOWANY
Artykuł 52
Nadzór skonsolidowany nad instytucjami kredytowymi
1.
Każda instytucja kredytowa, która posiada przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową lub instytucją finansową lub posiada udział kapitałowy w takiej instytucji, podlega nadzorowi na podstawie swojej skonsolidowanej sytuacji finansowej w zakresie określonym w art. 54 i w sposób tam przewidziany.
Nadzór taki jest wykonywany przynajmniej w dziedzinach określonych w ust. 5 i 6.
2.
Każda instytucja kredytowa, dla której przedsiębiorstwem dominującym jest finansowa spółka holdingowa, podlega nadzorowi na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej spółki, w zakresie określonym w art. 54 i w sposób tam przewidziany.
Nadzór taki jest wykonywany przynajmniej w dziedzinach określonych w ust. 5 i 6.
Konsolidacja sytuacji finansowej spółki holdingowej w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze zobowiązane są do pełnienia roli nadzorczej w stosunku do finansowej spółki holdingowej jako przedsiębiorstwa indywidualnego.
3.
Państwa Członkowskie lub właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie skonsolidowanego nadzoru na podstawie art. 53 mogą w wymienionych poniżej przypadkach postanowić, że instytucje kredytowe, instytucje finansowe lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych, które stanowią przedsiębiorstwo zależne lub w kapitale których zawarty jest udział kapitałowy, nie muszą być objęte konsolidacją:
- jeśli przedsiębiorstwo, które powinno być objęte konsolidacją, ma siedzibę w państwie trzecim, w którym występują przeszkody prawne w przekazywaniu niezbędnych informacji,
- jeśli w opinii właściwych władz przedsiębiorstwo, które powinno być objęte konsolidacją, posiada znaczenie jedynie marginalne z punktu widzenia celów monitorowania instytucji kredytowych, a także we wszystkich przypadkach, gdy suma bilansowa przedsiębiorstwa, który powinno być objęte konsolidacją, nie przekracza mniejszej z dwóch poniższych kwot: 10 mln EUR lub 1 % sumy bilansowej przedsiębiorstwa dominującego lub przedsiębiorstwa posiadającego udział kapitałowy.
O ile jednak kilka przedsiębiorstw spełnia powyższe kryteria, należy je objąć konsolidacją, jeżeli wspólnie posiadają znaczenie niemarginalne z punktu widzenia wyżej wspomnianych celów, lub
- jeśli w opinii właściwych władz odpowiedzialnych za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego konsolidacja sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, które powinno być nią objęte, byłaby niewłaściwa lub myląca w odniesieniu do celów nadzoru nad instytucjami kredytowymi.
4.
W przypadku gdy instytucja kredytowa będąca przedsiębiorstwem zależnym nie zostaje objęta nadzorem skonsolidowanym przez właściwe władze Państwa Członkowskiego z przyczyn przedstawionych wyżej w ust. 3 tiret drugie i trzecie, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym dana instytucja kredytowa będąca przedsiębiorstwem zależnym jest umiejscowiona, mogą żądać od przedsiębiorstwa dominującego informacji, które mogą ułatwić im nadzór nad tą instytucją kredytową.
5.
Nadzór nad wypłacalnością i nad odpowiedniością funduszy własnych do pokrycia ryzyka rynkowego oraz kontrola wysokiego ryzyka są wykonywane na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z niniejszym artykułem oraz art. 53–56.
Państwa Członkowskie przyjmują, gdy sytuacja tego wymaga, wszelkie niezbędne środki w celu objęcia finansowych spółek holdingowych nadzorem skonsolidowanym zgodnie z ust. 2.
Zgodność z limitami ustalonymi w art. 51 ust. 1 i 2 jest nadzorowana i kontrolowana na podstawie skonsolidowanej lub skonsolidowanej na szczeblu niższym sytuacji finansowej instytucji kredytowej.
6.
Właściwe władze zapewniają, że we wszystkich przedsiębiorstwach objętych zakresem skonsolidowanego nadzoru sprawowanego nad instytucją kredytową w wykonaniu ust. 1 i 2 istnieją odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej w stosunku do wszelkich danych i informacji istotnych do celów nadzoru skonsolidowanego.
7.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych innych dyrektyw, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania zasad ustanowionych w ust. 5, w ujęciu nieskonsolidowanym lub skonsolidowanym na szczeblu niższym, w stosunku do instytucji kredytowej, która będąc przedsiębiorstwem dominującym, podlega nadzorowi skonsolidowanemu oraz w stosunku do każdego przedsiębiorstwa zależnego takiej instytucji kredytowej, które podlega ich zezwoleniu i nadzorowi oraz objęte jest nadzorem skonsolidowanym sprawowanym nad instytucją kredytową będącą jego przedsiębiorstwem dominującym.
Ta sama możliwość wyłączenia dotyczy przypadku, gdy przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową, której siedziba zarządu znajduje się w tym samym Państwie Członkowskim co instytucja kredytowa, pod warunkiem jednak, że podlega ona takiemu samemu nadzorowi co instytucje kredytowe, w szczególności normom ustanowionym w ust. 5.
W obu przypadkach wymienionych w akapicie pierwszym należy podjąć kroki zapewniające odpowiednią alokację kapitału w ramach grupy bankowej.
Jeśli właściwe władze stosują te zasady do takich instytucji kredytowych w ujęciu nieskonsolidowanym, do celów wyliczania funduszy własnych mogą one korzystać z przepisu art. 3 ust. 2 akapit ostatni.
8.
W przypadku gdy instytucja kredytowa, której przedsiębiorstwem dominującym jest również instytucja kredytowa, uzyskała zezwolenie i jest umiejscowiona w innym Państwie Członkowskim, właściwe władze, które udzieliły tego zezwolenia, stosują w stosunku do tej instytucji zasady ustanowione w ust. 5 w ujęciu nieskonsolidowanym lub, w stosownych przypadkach, w ujęciu skonsolidowanym na szczeblu niższym.
9.
Bez względu na wymogi ust. 8 właściwe władze odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwu zależnemu przedsiębiorstwa dominującego będącego instytucją kredytową mogą na mocy dwustronnej umowy przekazać swoje kompetencje w zakresie nadzoru właściwym władzom, które udzieliły zezwolenia przedsiębiorstwu dominującemu i sprawują nad nim nadzór.
Komisja musi być powiadomiona o istnieniu i treści takich porozumień.
Przesyła ona te informacje właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich oraz Komitetowi Doradczemu ds. Bankowości.
10.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego mają możliwość żądania informacji określonych w art. 55 od przedsiębiorstw zależnych instytucji kredytowej lub finansowej spółki holdingowej, które nie są objęte zakresem nadzoru skonsolidowanego.
W takim przypadku stosuje się procedury przekazywania i weryfikowania tych informacji określone w tym artykule.
Artykuł 53
Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego
1.
Gdy przedsiębiorstwo dominujące jest instytucją kredytową, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze, które udzieliły temu przedsiębiorstwu zezwolenia na mocy art. 4.
2.
Gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowej jest finansowa spółka holdingowa, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze, które udzieliły zezwolenia tej instytucji kredytowej na mocy art. 4.
Jednakże w przypadku, gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, jest ta sama finansowa spółka holdingowa, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze właściwe dla instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie przyznane w tym Państwie Członkowskim, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa.
Jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa, nie udzielono zezwolenia żadnej instytucji kredytowej od niej zależnej, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich (w tym Państwa Członkowskiego, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa) dążą do osiągnięcia porozumienia, określającego, które spośród nich wykonują nadzór skonsolidowany.
W razie braku takiego porozumienia nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez te właściwe władze, które udzieliły zezwolenia instytucji kredytowej o najwyższej sumie bilansowej; w przypadku gdy sumy te są równe, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze, które pierwsze udzieliły zezwolenia określonego w art. 4.
3.
Zainteresowane właściwe władze mogą na mocy wspólnego porozumienia odstąpić od zasad ustanowionych w ust. 2 akapit pierwszy i drugi.
4.
Porozumienia określone w ust. 2 akapit trzeci oraz w ust. 3 ustanawiają procedury współpracy i przekazywania informacji, które umożliwią osiągnięcie celów nadzoru na zasadzie skonsolidowanej.
5.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim istnieje więcej niż jedna właściwa władza sprawująca nadzór nad instytucjami kredytowymi i instytucjami finansowymi, to Państwo Członkowskie podejmie niezbędne środki w celu koordynacji działań tych władz.
Artykuł 54
Forma i zakres konsolidacji
1.
Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego muszą do celów nadzoru wymagać konsolidacji metodą pełną wszystkich instytucji kredytowych i instytucji finansowych będących przedsiębiorstwami zależnymi w stosunku do przedsiębiorstwa dominującego.
Jednakże można określić konsolidację proporcjonalną w przypadku, gdy w opinii właściwych władz odpowiedzialność przedsiębiorstwa dominującego posiadającego udział w kapitale jest ograniczona do tego udziału ze względu na odpowiedzialność innych akcjonariuszy lub udziałowców, których wypłacalność nie budzi zastrzeżeń.
Odpowiedzialność innych akcjonariuszy i udziałowców musi zostać wyraźnie określona, jeśli to konieczne, na podstawie formalnych zobowiązań przez nich podpisanych.
2.
Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego muszą w tym celu wymagać konsolidacji proporcjonalnej udziałów kapitałowych w instytucjach kredytowych i finansowych zarządzanych przez przedsiębiorstwo objęte konsolidacją razem z jednym lub większą liczbę przedsiębiorstw nie objętych konsolidacją, wówczas gdy odpowiedzialność tych przedsiębiorstw jest ograniczona do posiadanego przez nie udziału w kapitale.
3.
W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż określone w ust. 1 i 2 właściwe władze ustalają, czy należy przeprowadzić konsolidację i w jaki sposób.
Mogą one zezwolić lub wymagać, w szczególności, stosowania metody praw własności.
Jednakże, stosowanie tej metody nie oznacza objęcia tych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3 w następujących przypadkach właściwe władze ustalają, czy należy przeprowadzić konsolidację i w jaki sposób:
- gdy w opinii właściwych władz instytucja kredytowa wywiera znaczny wpływ na jedną lub więcej instytucji kredytowych lub instytucji finansowych, jednak nie posiada udziałów kapitałowych w tych instytucjach lub innych powiązań kapitałowych z nimi,
- gdy dwiema lub więcej instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi kierują te same osoby, a sytuacja ta nie wynika z umowy lub z przepisów aktów założycielskich bądź umów spółki,
- gdy dwie lub więcej instytucji kredytowych lub instytucji finansowych posiada organy administracyjne, zarządzające lub nadzorcze, w których te same osoby stanowią większość.
Właściwe władze mogą zezwolić, w szczególności, na stosowanie metody przewidzianej w art. 12 dyrektywy 83/349/EWG lub wymagać jej stosowania.
Stosowanie tej metody nie oznacza jednakże objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.
5.
Gdy nadzór skonsolidowany wymagany jest na podstawie art. 52 ust. 1 i 2, przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych objęte są konsolidacją w przypadkach i zgodnie z metodami ustanowionymi w ust. 1–4 niniejszego artykułu.
Artykuł 55
Informacje przedkładane przez spółki holdingowe o profilu mieszanym oraz przedsiębiorstwa zależne tych spółek
1.
Do czasu dalszej koordynacji metod konsolidacji Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo dominujące jednej lub więcej instytucji kredytowych jest spółką holdingową o profilu mieszanym, właściwe władze odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia tym instytucjom kredytowym i nadzór nad nimi żądają od nich, zwracając się do spółki holdingowej i jej przedsiębiorstw zależnych bezpośrednio lub za pośrednictwem zależnych instytucji kredytowych, przedstawienia wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania nadzoru nad zależnymi instytucjami kredytowymi.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich właściwe władze mają możliwość przeprowadzania inspekcji na miejscu w celu zweryfikowania informacji otrzymanych od spółek holdingowych o profilu mieszanym i od ich przedsiębiorstw zależnych lub możliwość zlecania takich weryfikacji inspektorom zewnętrznym.
Jeżeli spółka holdingowa o profilu mieszanym lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych jest zakładem ubezpieczeń, można również zastosować procedurę przewidzianą w art. 56 ust. 4.
Jeżeli spółka holdingowa o profilu mieszanym lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych umiejscowione są w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym umiejscowiony jest przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową, inspekcje na miejscu należy przeprowadzać zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 56 ust. 7.
Artykuł 56
Środki ułatwiające stosowanie nadzoru skonsolidowanego
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że nie istnieją żadne przeszkody prawne uniemożliwiające przedsiębiorstwom objętym zakresem nadzoru skonsolidowanego spółkom holdingowym o profilu mieszanym i ich przedsiębiorstwom zależnym oraz przedsiębiorstwom zależnym określonym w art. 52 ust. 10 wzajemną wymianę wszelkich informacji, które miałyby znaczenie do celów sprawowania nadzoru zgodnie z art. 52–55 i niniejszym artykułem.
2.
Gdy przedsiębiorstwo dominujące i którekolwiek z jego przedsiębiorstw zależnych będących instytucjami kredytowymi mają siedziby w różnych Państwach Członkowskich, właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przekazują sobie wszystkie stosowne informacje umożliwiające lub ułatwiające wykonywanie nadzoru skonsolidowanego.
W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest przedsiębiorstwo dominujące, same nie wykonują nadzoru skonsolidowanego na podstawie art. 53, mogą one zostać poproszone przez właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie takiego nadzoru o wystąpienie do przedsiębiorstwa dominującego o wszelkie informacje mające znaczenie dla celów nadzoru skonsolidowanego oraz przekazanie ich tym władzom.
3.
Państwa Członkowskie upoważniają swoje właściwe władze do wymiany informacji określonych w ust. 2 pod warunkiem, że w przypadku finansowych spółek holdingowych, instytucji finansowych lub przedsiębiorstw pomocniczych usług bankowych, zbieranie lub posiadanie informacji w żaden sposób nie oznacza, że od właściwych władz wymaga się pełnienia roli nadzorczej w stosunku do tych instytucji lub przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw indywidualnych.
Podobnie Państwa Członkowskie upoważniają swoje właściwe władze do wymiany informacji określonych w art. 55 pod warunkiem, że zbieranie lub posiadanie informacji w żaden sposób nie oznacza, że właściwe władze odgrywają rolę nadzorczą w stosunku do spółki holdingowej o profilu mieszanym i tych z jej przedsiębiorstw zależnych, które nie są instytucjami kredytowymi, lub w stosunku do przedsiębiorstw zależnych objętych zakresem art. 52 ust. 10.
4.
Gdy instytucja kredytowa, finansowa spółka holdingowa lub spółka holdingowa o profilu mieszanym kontroluje jedno lub więcej przedsiębiorstw zależnych będących zakładami ubezpieczeń lub inne przedsiębiorstwo świadczące usługi inwestycyjne i objęte wymogiem uzyskania zezwolenia, właściwe władze i władze, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania zakładów ubezpieczeń lub innych przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne, ściśle ze sobą współpracują.
Bez uszczerbku dla ich odpowiednich obowiązków, władze te przekazują sobie informacje mogące uprościć ich zadania i umożliwić nadzór nad działalnością i ogólną sytuacją finansową nadzorowanych przez nie przedsiębiorstw.
5.
Informacje uzyskane w ramach skonsolidowanego nadzoru, w szczególności wszelka wymiana informacji między właściwymi władzami przewidziana w niniejszej dyrektywie, podlegają obowiązkowi dochowania tajemnicy zawodowej zgodnie z definicją określoną w art. 30.
6.
Właściwe władze odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany sporządzają wykazy finansowych spółek holdingowych określonych w art. 52 ust. 2.
Wykazy te przekazywane są właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich oraz Komisji.
7.
W przypadku gdy stosując niniejszą dyrektywę właściwe władze danego Państwa Członkowskiego w szczególnych przypadkach pragną sprawdzić informacje dotyczące instytucji kredytowej, finansowej spółki holdingowej, instytucji finansowej, przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych, spółki holdingowej o profilu mieszanym, przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 55 lub przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 52 ust. 10, mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, muszą o przeprowadzenie takiej weryfikacji zwrócić się do właściwych władz tego Państwa Członkowskiego.
Władze otrzymujące taki wniosek muszą go uwzględnić w ramach swoich kompetencji, przeprowadzając weryfikację we własnym zakresie lub umożliwiając jej przeprowadzenie przez władze składające wniosek bądź też umożliwiając jej przeprowadzenie przez biegłego rewidenta lub eksperta.
8.
Bez uszczerbku dla przepisów ich prawa karnego, Państwa Członkowskie zapewniają możliwość nakładania kar lub podejmowania środków mających na celu usunięcie stwierdzonych naruszeń przepisów lub przyczyn takich naruszeń w stosunku do finansowych spółek holdingowych i spółek holdingowych o profilu mieszanym, lub osób efektywnie nimi zarządzających, które naruszają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte w celu wykonania art. 52–55 oraz niniejszego artykułu.
W niektórych przypadkach środki takie mogą wymagać interwencji sądów.
Właściwe władze ściśle ze sobą współpracują, aby zapewnić, że wyżej wspomniane kary lub środki przynoszą pożądane skutki, szczególnie w przypadku, gdy zarząd lub główna jednostka organizacyjna finansowej spółki holdingowej lub spółki holdingowej o profilu mieszanym nie mieści się w siedzibie zarządu tej spółki.
TYTUŁ VI
KOMITET DORADCZY DS. BANKOWOŚCI
Artykuł 57
Skład i zadania Komitetu Doradczego ds. Bankowości
1.
Przy Komisji ustanawia się Komitet Doradczy ds. Bankowości właściwych władz Państw Członkowskich.
2.
Zadaniem Komitetu Doradczego ds. Bankowości jest świadczenie pomocy Komisji w zapewnieniu właściwego wykonania niniejszej dyrektywy.
Ponadto Komitet wykonuje inne zadania określone w niniejszej dyrektywie i pomaga Komisji w przygotowywaniu nowych projektów dla Rady, dotyczących dalszej koordynacji w sferze instytucji kredytowych.
3.
Komitet Doradczy ds. Bankowości nie zajmuje się konkretnymi problemami poszczególnych instytucji kredytowych.
4.
Komitet Doradczy ds. Bankowości składa się z nie więcej niż trzech przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego oraz Komisji.
Tym przedstawicielom mogą od czasu do czasu towarzyszyć doradcy, pod warunkiem uprzedniej zgody Komitetu.
Komitet może również zaprosić do uczestnictwa w posiedzeniach osoby o odpowiednich kwalifikacjach i ekspertów.
Komisja zapewnia obsługę Komitetu w postaci sekretariatu.
5.
Komitet Doradczy ds. Bankowości uchwala swój regulamin i wybiera przewodniczącego spośród przedstawicieli Państw Członkowskich.
Komitet zbiera się w regularnych odstępach czasu oraz w każdym przypadku, gdy sytuacja tego wymaga.
Komisja może wystąpić do Komitetu o zwołanie posiedzenia w trybie nagłym, o ile uzna, że sytuacja tego wymaga.
6.
Jeśli Komitet Doradczy ds. Bankowości nie postanowi inaczej, jego obrady i ich wyniki są poufne.
Artykuł 58
Badanie wymogów w zakresie uzyskania zezwolenia
Komitet Doradczy ds. Bankowości bada treść nadaną przez właściwe władze wymogom wymienionym w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 oraz wszelkim innym wymogom stosowanym przez Państwa Członkowskie oraz informacjom, które muszą być ujęte w programie działalności, a gdy sytuacja tego wymaga, kieruje do Komisji sugestie w celu uzyskania bardziej szczegółowej koordynacji.
Artykuł 59
Wskaźniki obserwacyjne
1.
Do czasu dalszej koordynacji do celów obserwacji i w razie potrzeby dla uzupełnienia współczynników przez siebie już stosowanych właściwe władze ustalają wskaźniki relacji między różnymi pozycjami aktywów i/lub pasywów instytucji kredytowych w celu monitorowania ich wypłacalności i płynności oraz określają inne środki, które mogą służyć zapewnieniu ochrony oszczędności.
W tym celu Komitet Doradczy ds. Bankowości ustala zawartość różnych składników wskaźników obserwacyjnych wskazanych w akapicie pierwszym oraz określa metodę ich wyliczania.
W stosownych przypadkach Komitet Doradczy ds. Bankowości kieruje się wynikami konsultacji technicznych przeprowadzonych między władzami nadzorującymi kategorie określonych instytucji.
2.
Wskaźniki obserwacyjne ustalone na mocy ust. 1 wyliczane są przynajmniej raz na sześć miesięcy.
3.
Komitet Doradczy ds. Bankowości bada wyniki analiz przeprowadzonych przez władze nadzorcze określone w ust. 1 akapit trzeci na podstawie wyliczeń określonych w ust. 2.
4.
Komitet Doradczy ds. Bankowości kieruje do Komisji sugestie zmierzające do koordynacji współczynników stosowanych w Państwach Członkowskich.
TYTUŁ VII
UPRAWNIENIA WYKONAWCZE
Artykuł 60
Dostosowania techniczne
1.
Bez uszczerbku dla przepisów w zakresie funduszy własnych sprawozdania określonego w art. 34 ust. 3 akapit drugi, dostosowania techniczne w następujących dziedzinach przyjmuje się zgodnie z trybem postępowania określonym w ust. 2:
- objaśnianie definicji w celu uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych przy stosowaniu niniejszej dyrektywy,
- objaśnianie definicji w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy we Wspólnocie,
- dostosowywanie terminologii i formułowanie definicji stosownie do kolejnych aktów dotyczących instytucji kredytowych i spraw pokrewnych,
- definicja "Strefy A" w art. 1 ust. 14,
- definicja "banków rozwoju wielostronnego" w art. 1 ust. 19,
- zmiana kwoty kapitału założycielskiego określonego w art. 5, aby uwzględnić nowe zjawiska natury gospodarczej i pieniężnej,
- rozszerzanie wykazu określonego w art. 18 i 19 i zamieszczonego w załączniku I lub dostosowanie terminologii stosowanej w tym wykazie do nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych,
- określanie obszarów, w których właściwe władze mają obowiązek wymiany informacji wymienionych w art. 28,
- zmiana definicji aktywów wymienionych w art. 43, aby uwzględnić nowe zjawiska na rynkach finansowych,
- wykaz i klasyfikacja pozycji pozabilansowych w załącznikach II i IV oraz zasady traktowania tych pozycji określonych w art. 42, 43 i 44 oraz w załączniku III,
- czasowe obniżanie minimalnego poziomu współczynnika określonego w art. 47 lub wag ryzyka określonych w art. 43, aby uwzględnić pewne okoliczności szczególne,
- objaśnianie wyłączeń przewidzianych w art. 49 ust. 5–10.
2.
Komisję wspiera Komitet.
W przypadku gdy dokonuje się odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
Komitet uchwala swój regulamin.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 61
Przepisy przejściowe dotyczące art. 36
Dania może zezwolić swoim hipotecznym instytucjom kredytowym utworzonym przed dniem 1 stycznia 1990 r. w formie spółdzielni lub funduszy, a przekształconym w spółki akcyjne, aby nadal zaliczały do funduszy własnych zobowiązania solidarne członków spółdzielni lub kredytobiorców określonych w art. 36 ust. 1, przy czym należności od tych kredytobiorców traktuje się tak samo jak wyżej wymienione zobowiązania solidarne, pod warunkiem że przestrzegane są następujące limity:
a) podstawę obliczania tej części zobowiązań solidarnych kredytobiorców, która zakwalifikowana jest do funduszy własnych, stanowi suma pozycji określonych w art. 34 ust. 2 pkt 1 i 2, pomniejszona o pozycje określone w art. 34 ust. 2 pkt 9, 10 i 11;
b) podstawa obliczania obowiązująca w dniu 1 stycznia 1991 r. lub, w przypadku przekształcenia danej instytucji w terminie późniejszym, w dniu tego przekształcenia, stanowi maksymalną podstawę obliczenia.
Podstawa obliczenia nigdy nie może przewyższać tej maksymalnej podstawy;
c) od dnia 1 stycznia 1997 r. maksymalną podstawę obliczenia obniża się o kwotę połowy wpływów z każdej nowej emisji kapitału w rozumieniu definicji określonej w art. 34 ust. 2 pkt 1, która przeprowadzana jest po tej dacie;
d) maksymalna kwota zobowiązań solidarnych kredytobiorców zaliczona do funduszy własnych nie może nigdy przewyższać:
50 % w 1991 r. i 1992 r.
45 % w 1993 r. i 1994 r.
40 % w 1995 r. i 1996 r
35 % w 1997 r.
30 % w 1998 r.
20 % w 1999 r.
10 % w 2000 r., oraz
0 % po dniu 1 stycznia 2001 r., podstawy obliczania.
Artykuł 62
Przepisy przejściowe dotyczące art. 43
1.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą upoważnić swoje instytucje kredytowe do stosowania wagi ryzyka 50 % w stosunku do kredytów w pełni i całkowicie zabezpieczonych w stopniu zadowalającym dla tych władz hipotekami ustanowionymi na budynkach biurowych lub wielofunkcyjnych nieruchomościach handlowo-usługowych położonych na terytorium tych Państw Członkowskich, które zezwalają na stosowanie tej wagi ryzyka 50 % pod następującymi warunkami:
i) waga ryzyka 50 % stosuje się do tej części kredytu, która nie przekracza limitu obliczonego zgodnie z lit. a) lub b):
a) 50 % rynkowej wartości danej nieruchomości.
Rynkowa wartość nieruchomości musi być obliczona przez dwóch niezależnych rzeczoznawców dokonujących niezależnej wyceny w chwili udzielania kredytu.
Podstawą udzielenia kredytu musi być niższa z dwóch wyliczonych wartości.
Nieruchomość podlega ponownej wycenie przeprowadzanej przez jednego rzeczoznawcę przynajmniej raz do roku.
W przypadku kredytów nieprzekraczających 1 mln EUR oraz 5 % funduszy własnych instytucji kredytowej nieruchomość podlega wycenie co trzy lata przez jednego rzeczoznawcę;
b) 50 % rynkowej wartości nieruchomości lub 60 % wartości bankowo-hipotecznej, wybierając wartość niższą, w tych Państwach Członkowskich, które przepisami ustawowymi lub wykonawczymi ustanowiły rygorystyczne kryteria obliczania wartości bankowo-hipotecznej.
Wartość bankowo-hipoteczna oznacza wartość nieruchomości ustaloną przez rzeczoznawcę, który dokonuje rozsądnej oceny przyszłych możliwości zbycia nieruchomości przy uwzględnieniu tych cech nieruchomości, które są możliwe do utrzymania w dłuższym okresie, warunków rynkowych normalnych i lokalnych, obecnego wykorzystania nieruchomości oraz stosownych alternatywnych sposobów jej wykorzystania.
Przy określaniu wartości bankowo-hipotecznej nie są brane pod uwagę elementy spekulacyjne.
Wartość bankowo-hipoteczną należy udokumentować w sposób przejrzysty i jasny.
Przynajmniej co trzy lata, a także każdorazowo, gdy nastąpi spadek wartości rynkowych przewyższający 10 %, należy dokonać ponownej oceny wartości bankowo — hipotecznej, w szczególności zasadniczych założeń dotyczących rozwoju danego rynku.
Zarówno w lit. a), jak i b) termin "wartość rynkowa" oznacza cenę, za którą nieruchomość może być sprzedana na podstawie umowy cywilnej zawartej między chętnym sprzedawcą a niezależnym nabywcą w dniu wyceny, przy założeniu, że zamiar sprzedaży został podany do publicznej wiadomości na rynku, że warunki rynkowe pozwalają na uporządkowany tryb sprzedaży, że dla negocjacji w sprawie sprzedaży przewidziany jest czas normalny dla nieruchomości tego rodzaju;
ii) waga ryzyka 100 % stosuje się do tej części kredytu, która przekracza limity wymienione w ppkt i);
iii) nieruchomość musi być użytkowana lub oddana w najem przez właściciela.
Akapit pierwszy nie stanowi przeszkody dla właściwych władz Państwa Członkowskiego, które stosuje na swoim terytorium wyższą wagę ryzyka w dopuszczeniu, zgodnie z powyższymi warunkami wagi ryzyka 50 % w stosunku do tych rodzajów kredytów na terytorium tych Państw Członkowskich, które dopuszczają wagę ryzyka 50 %.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na stosowanie wagi ryzyka 50 % w stosunku do kredytów niespłaconych do dnia 21 lipca 2000 r., pod warunkiem spełnienia warunków wymienionych w niniejszym ustępie.
W takim przypadku nieruchomość wycenia się zgodnie z kryteriami wyceny określonymi powyżej, nie później niż do dnia 21 lipca 2003 r.
Kredyty udzielone przed dniem 31 grudnia 2006 r. objęte są wagą ryzyka 50 % aż do terminu ich zapadalności, o ile instytucja kredytowa zobowiązana jest do przestrzegania warunków umowy.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą upoważnić swoje instytucje kredytowe do stosowania wagi ryzyka 50 % również w stosunku do kredytów w pełni i całkowicie zabezpieczonych w stopniu zadowalającym dla tych władz akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w niniejszym ustępie.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o korzystaniu przez nie z niniejszego ustępu.
2.
Państwa Członkowskie mogą stosować wagę ryzyka 50 % w stosunku do transakcji leasingu nieruchomości zawartych przed dniem 31 grudnia 2006 r., które dotyczą nieruchomości przeznaczonych na cele gospodarcze w tym państwie, w którym znajduje się siedziba zarządu, a uregulowane są przepisami ustawowymi, według których leasingodawca zachowuje pełny tytuł własności do nieruchomości będącej przedmiotem transakcji, dopóki leasingobiorca nie zrealizuje posiadanej opcji zakupu.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o korzystaniu przez nie z przepisów niniejszego ustępu.
3.
Artykuł.
43 ust. 3 nie ma wpływu na uznawanie przez właściwe władze zawartych dwustronnych umów kompensowania przez odnowienie w odniesieniu do:
- Belgii, przed dniem 23 kwietnia 1996 r.,
- Danii, przed dniem 1 czerwca 1996 r.,
- Niemiec, przed dniem 30 października 1996 r.,
- Grecji, przed dniem 27 marca 1997 r.,
- Hiszpanii, przed dniem 7 stycznia 1997 r.,
- Francji, przed dniem 30 maja 1996 r.,
- Irlandii, przed dniem 27 czerwca 1996 r.,
- Włoch, przed dniem 30 lipca 1996 r.,
- Luksemburga, przed dniem 29 maja 1996 r.,
- Niderlandów, przed dniem 1 lipca 1996 r.,
- Austrii, przed dniem 30 grudnia 1996 r.,
- Portugalii, przed dniem 15 stycznia 1997 r.,
- Finlandii, przed dniem 21 sierpnia 1996 r.,
- Szwecji, przed dniem 1 czerwca 1996 r.,
- Zjednoczonego Królestwa, przed dniem 30 kwietnia 1996 r.
Artykuł 63
Przepisy przejściowe dotyczące art. 47
1.
Instytucja kredytowa, która w terminie do dnia 1 stycznia 1991 r. nie osiągnęła minimalnego współczynnika na poziomie 8 %, określonego w art. 47 ust. 1, musi stopniowo, kolejnymi etapami, zbliżyć się do tego poziomu.
Do czasu osiągnięcia tego celu instytucja nie może pozwolić na ponowne obniżenie się współczynnika.
Jakiekolwiek fluktuacje współczynnika powinny mieć charakter tymczasowy, przy czym należy powiadomić właściwe władze o przyczynach takiej fluktuacji.
2.
Przez okres nie dłuższy niż pięć lat od dnia 1 stycznia 1993 r.
Państwa Członkowskie mogą nadawać wagę ryzyka 10 % obligacjom określonym w art. 22 ust. 4 dyrektywy Rady 85/611/EWG i mogą utrzymywać taką wagę dla instytucji kredytowych wówczas, gdy i jeśli uznają to za niezbędne dla uniknięcia poważnych zakłóceń działania rynków tych państw.
Takie wyjątki zgłasza się Komisji.
3. Przez okres nie dłuższy niż siedem lat od dnia 1 stycznia 1993 r. art. 47 ust. 1 nie ma zastosowania do Banku Rolnego Grecji. Jednakże, bank ten musi zbliżyć się do poziomu określonego w art. 47 ust. 1 kolejnymi etapami, zgodnie z metodą opisaną w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 64
Przepisy przejściowe dotyczące art. 49
1.
Jeśli w dniu 5 lutego 1993 r. instytucja kredytowa już posiadała ryzyko lub zaangażowania przewyższające limit zaangażowań lub łączny limit zaangażowań ustanowiony w art. 49, odpowiednie władze wymagają od tej instytucji podjęcia działań w celu obniżenia tego kredytu lub kredytów do poziomu limitów ustanowionych w art. 49.
2.
Proces obniżania tego zaangażowania lub zaangażowań do poziomu obowiązujących limitów jest opracowany, przyjęty, wykonany i przeprowadzony do końca w ciągu okresu uznanego przez odpowiednie władze za zgodny z zasadami bezpiecznego zarządzania i uczciwej konkurencji.
Właściwe władze powiadamiają Komisję i Komitet Doradczy ds. Bankowości o przyjętym harmonogramie ogólnego procesu.
3.
Instytucja kredytowa nie może podjąć żadnych działań powodujących przekroczenie przez zaangażowania określone w ust. 1 wysokości z dnia 5 lutego 1993 r.
4.
Okres stosowany zgodnie z ust. 2 wygasa nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r.
Zaangażowania o dłuższym terminie zapadalności, w przypadku których instytucja kredytowa jest obowiązana do przestrzegania warunków umownych, mogą trwać nadal do terminu ich zapadalności.
5.
Do dnia 31 grudnia 1998 r. Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit ustanowiony w art. 49 ust. 1 do 40 % oraz limit ustanowiony w art. 49 ust. 2 do 30 %.
W takich przypadkach, z zastrzeżeniem ust. 1–4 ostateczny termin dla obniżenia zaangażowań istniejących na koniec tego okresu do poziomu limitów ustanowionych w art. 49 upływa dnia 31 grudnia 2001 r.
6.
Jedynie w przypadku instytucji kredytowych, których fundusze własne nie przekraczają 7 mln EUR Państwa Członkowskie mogą przedłużyć o pięć lat limity czasowe ustanowione w ust. 5.
Państwa Członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w niniejszym ustępie podejmują środki, aby zapobiec zniekształceniom konkurencji i powiadamiają o nich Komisję i Komitet Doradczy ds. Bankowości.
7.
W przypadkach określonych w ust. 5 i 6 ryzyko można uznać za koncentrację, jeśli jego wartość stanowi co najmniej 15 % funduszy własnych.
8.
Do dnia 31 grudnia 2001 r. Państwa Członkowskie mogą ustalić, że zgłoszenia w zakresie wysokiego ryzyka przedkładane są przynajmniej dwa razy do roku, zamiast z częstotliwością określoną w art. 48 ust. 2 tiret drugie.
9. Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie art. 49 ust. 1, 2 i 3 zaangażowania instytucji kredytowych w postaci kredytów hipotecznych określonych w art. 62 ust. 1, udzielonych przed dniem 1 stycznia 2002 r. oraz transakcji leasingu nieruchomości określonych w art. 62 ust. 2, zawartych przed dniem 1 stycznia 2002 r., przy czym w obu przypadkach wyłączenie stosuje się do 50 % wartości danej nieruchomości.
Podobne zasady stosuje się do kredytów zabezpieczonych w stopniu zadowalającym dla właściwych władz akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, które to kredyty są podobne do kredytów hipotecznych określonych w akapicie pierwszym.
Artykuł 65
Przepisy przejściowe dotyczące art. 51
Instytucje kredytowe, które w dniu 1 stycznia 1993 r. przekraczały limity ustanowione w art. 51 ust. 1 i 2, mają obowiązek dostosowania się do nich do dnia 1 stycznia 2003 r.
ROZDZIAŁ 2
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 66
Powiadamianie Komisji
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 67
Dyrektywy uchylone
1.
Uchyla się dyrektywy 73/183/EWG, 77/780/EWG, 89/299/EWG, 89/646/EWG, 89/647/EWG, 92/30/EWG i 92/121/EWG, zmienione dyrektywami wymienionymi w części A załącznika V, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących harmonogramu transpozycji wspomnianych dyrektyw wymienionego w części B załącznika V.
2.
Odniesienia do dyrektyw, które utraciły moc, traktowane są jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą zgodności w załączniku VI.
Artykuł 68
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 69
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 marca 2000 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży konsumentowi końcowemu [3] była kilkakrotnie i w sposób istotny zmieniana [4]; dlatego też dla jasności i ze względów praktycznych dyrektywa ta powinna zostać ujednolicona w jednym dokumencie.
(2) Różnice między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państw Członkowskich w sprawie etykietowania środków spożywczych mogą utrudniać swobodny obrót tymi produktami oraz mogą prowadzić do nierównych warunków konkurencji.
(3) Dlatego zbliżenie tych przepisów przyczyniłoby się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(4) Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie reguł wspólnotowych o charakterze ogólnym, stosowanych horyzontalnie do wszystkich środków spożywczych wprowadzonych do obrotu.
(5) Zasady o szczególnym charakterze, które stosuje się wertykalne jedynie do poszczególnych środków spożywczych, powinny być ustanowione w przepisach odnoszących się do tych produktów.
(6) Zasadniczym względem branym pod uwagę przy przyjmowaniu wszelkich przepisów dotyczących etykietowania środków spożywczych powinna być potrzeba informowania i ochrony konsumenta.
(7) Potrzeba ta oznacza, że Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z regułami Traktatu, nakładać wymagania językowe.
(8) Szczegółowe etykietowanie, w szczególności określające dokładnie charakter i właściwości produktu, które umożliwiają konsumentowi dokonanie wyboru z pełną wiedzą o stanie faktycznym, jest najbardziej właściwe, ponieważ stwarza ono najmniej przeszkód w wolnym handlu.
(9) Dlatego należy sporządzić wykaz wszystkich informacji, które powinny z zasady być uwzględniane przy etykietowaniu wszystkich środków spożywczych.
(10) Jednakże horyzontalny charakter niniejszej dyrektywy nie pozwala w początkowym etapie na włączenie do obowiązkowych oznaczeń tych wszystkich oznaczeń, które muszą być dodane do wykazu mającego zastosowanie do całego asortymentu środków spożywczych.
W późniejszym etapie powinny zostać przyjęte przepisy wspólnotowe mające na celu uzupełnienia istniejących reguł.
(11) Ponadto w przypadku braku reguł wspólnotowych o szczególnym charakterze Państwa Członkowskie powinny utrzymać prawo do ustanawiania niektórych przepisów krajowych, które mogą być dodane do przepisów ogólnych niniejszej dyrektywy, niemniej jednak przepisy te powinny podlegać procedurze wspólnotowej.
(12) Wspomniana procedura wspólnotowa musi być przyjęta w drodze decyzji Wspólnoty, w przypadku gdy Państwo Członkowskie zamierza przyjąć nowe ustawodawstwo.
(13) Należy także przewidzieć dla ustawodawcy wspólnotowego odstąpienie, w wyjątkowych przypadkach, od niektórych zobowiązań, które zostały ustalone ogólnie.
(14) Zasady dotyczące etykietowania powinny również zakazywać stosowania informacji, które wprowadzałyby w błąd nabywcę, lub przypisywać środkom spożywczym właściwości lecznicze.
Zakaz ten, by był skuteczny, powinien mieć również zastosowanie do prezentacji oraz reklamy środków spożywczych.
(15) W celu ułatwienia handlu między Państwami Członkowskimi można przewidzieć, że na etapach poprzedzających sprzedaż konsumentowi końcowemu na zewnętrznym opakowaniu powinny być umieszczone jedynie informacje dotyczące podstawowych składników, a niektóre obowiązkowe dane szczegółowe, które muszą znajdować się na paczkowanym środku spożywczym, powinny znajdować się tylko w odnoszących się do nich dokumentach handlowych.
(16) Państwa Członkowskie powinny utrzymać prawo, w zależności od lokalnych, praktycznych warunków i okoliczności, do ustanawiania zasad w odniesieniu do etykietowania środków spożywczych sprzedawanych luzem; niemniej jednak w takich przypadkach informacje powinny być dostarczone konsumentowi.
(17) W celu uproszczenia i przyspieszenia procedury należy powierzyć Komisji zadanie przyjęcia środków wykonawczych o charakterze technicznym.
(18) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(19) Niniejsza dyrektywa powinna być bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji dyrektyw wymienionych w części B załącznika IV,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy etykietowania środków spożywczych, które mają być dostarczone jako takie konsumentowi końcowemu, oraz niektórych aspektów odnoszących się do ich prezentacji i reklamy.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się także do środków spożywczych przeznaczonych do zaopatrzenia restauracji, szpitali, stołówek i innych podobnych zakładów żywienia zbiorowego (zwanych dalej "zakładami żywienia zbiorowego").
3.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "etykietowanie" oznacza wszelkie wyrazy, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do środków spożywczych i umieszczone na każdym opakowaniu, dokumencie, uwadze, etykiecie, obwódce lub pierścieniu towarzyszącym lub odnoszącym się do takiego środka spożywczego;
b) "paczkowane środki spożywcze" oznaczają każdą pojedynczą sztukę przeznaczoną do prezentacji jako taką konsumentowi końcowemu oraz zakładom żywienia zbiorowego, składającą się ze środka spożywczego i opakowania, w które został zapakowany przed oferowaniem na sprzedaż, także jeżeli takie opakowanie obejmuje środek spożywczy całkowicie lub jedynie częściowo, a w każdym przypadku w taki sposób, że zawartość nie może być zmieniona bez otworzenia lub zmiany opakowania.
Artykuł 2
1.
Etykietowanie i zastosowane metody etykietowania nie mogą:
a) wprowadzać nabywcy w błąd, w szczególności:
i) co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji;
ii) poprzez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada;
iii) poprzez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości;
b) z zastrzeżeniem przepisów wspólnotowych mających zastosowanie do naturalnych wód mineralnych i środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości.
2.
Rada, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 95 Traktatu, opracowuje otwarty wykaz cytatów w rozumieniu ust. 1, których użycie musi w każdym przypadku być zakazane lub ograniczone.
3.
Zakazy lub ograniczenia określone w ust. 1 i 2 stosuje się również do:
a) prezentacji środków spożywczych, w szczególności ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu, w jaki są one ustawione, oraz otoczenia, w jakim są pokazywane;
b) reklamy.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z art. 4-17 i z zastrzeżeniem znajdujących się w nich wyjątków przy etykietowaniu środków spożywczych obowiązkowe jest tylko podanie następujących danych szczegółowych:
1) nazwy, pod jaką produkt jest sprzedawany;
2) wykazu składników;
3) ilości niektórych składników lub kategorii składników przewidzianych w art. 7;
4) w przypadku paczkowanych środków spożywczych ilości netto;
5) daty ważności lub w przypadku środków spożywczych, które z mikrobiologicznego punktu widzenia są szybko psujące się, daty przydatności do spożycia;
6) wszelkich specjalnych warunków przechowywania lub warunków użycia;
7) nazwy lub firmy i adresu wytwórcy lub pakującego albo sprzedawcy posiadającego siedzibę we Wspólnocie.
Jednakże Państwa Członkowskie są uprawnione w odniesieniu do masła produkowanego na ich terytorium do wymagania tylko oznaczenia producenta, pakującego lub sprzedawcy.
Bez uszczerbku dla notyfikacji przewidzianej w art. 24 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdym środku podjętym w zastosowaniu drugiego akapitu;
8) danych szczegółowych odnoszących się do źródła lub pochodzenia, w przypadku gdy zaniechanie podania takich danych szczegółowych może w istotnym stopniu wprowadzać w błąd konsumenta co do prawdziwego źródła lub pochodzenia środka spożywczego;
9) instrukcji użycia, w przypadku gdy byłoby niemożliwe właściwe użycie środka spożywczego w razie braku takich instrukcji;
10) w odniesieniu do napojów o zawartości alkoholu większej niż 1,2 % objętościowo rzeczywistą zawartość objętościową alkoholu.
2.
Bez względu na poprzedni ustęp Państwa Członkowskie mogą utrzymać przepisy krajowe, które wymagają oznaczenia fabryki lub zakładu pakowania, w odniesieniu do produkcji krajowej.
3.
Przepisy niniejszego artykułu są bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych lub szerszych przepisów dotyczących wag i rozmiarów.
Artykuł 4
1.
Przepisy wspólnotowe mające zastosowanie do określonych środków spożywczych, a nie do środków spożywczych ogólnie, mogą przewidywać odstępstwa, w wyjątkowych przypadkach, od wymogów ustanowionych w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 5, pod warunkiem że wynikiem tego nie jest nieodpowiednie informowanie nabywcy.
2.
Przepisy wspólnotowe mające zastosowanie do określonych środków spożywczych a nie do środków spożywczych ogólnie, mogą przewidywać, że przy etykietowaniu muszą być oznaczone inne dane szczegółowe, w uzupełnieniu do wymienionych w art. 3.
W przypadku braku przepisów wspólnotowych Państwa Członkowskie mogą przewidzieć takie dane szczegółowe, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19.
3.
Przepisy wspólnotowe określone w ust. 1 i 2 są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Nazwa, pod którą sprzedawany jest środek spożywczy, jest nazwą przewidzianą w przepisach wspólnotowych, mających do niego zastosowanie.
a) W przypadku braku przepisów wspólnotowych nazwa, pod którą produkt jest sprzedawany, jest nazwą przewidzianą w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych mających zastosowanie w Państwie Członkowskim, w którym produkt jest sprzedawany konsumentowi końcowemu lub zakładom żywienia zbiorowego.
Jeżeli to nie wystarczy, nazwa, pod którą produkt jest sprzedawany, jest nazwą zwyczajową w Państwie Członkowskim, w którym produkt jest sprzedawany konsumentowi końcowemu lub zakładom żywienia zbiorowego, lub opisem środka spożywczego oraz, jeżeli to niezbędne, opisem jego użycia, który jest wystarczająco zrozumiały, by umożliwić nabywcy rozpoznanie jego prawdziwego rodzaju oraz odróżnienie go od innych produktów, z którymi może być on mylony.
b) Użycie w Państwie Członkowskim, w którym prowadzony jest obrót, nazwy sprzedaży, pod którą produkt ten jest legalnie produkowany i wprowadzany do obrotu w Państwie Członkowskim produkcji, jest również dozwolone.
Jednakże w przypadku gdy stosowanie innych przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności tych określonych w art. 3, uniemożliwiałoby konsumentom w Państwie Członkowskim, w którym prowadzony jest obrót, poznanie prawdziwego charakteru środka spożywczego oraz odróżnienie go od środków spożywczych, z którymi może on być mylony, nazwa sprzedaży powinna być uzupełniona innymi informacjami opisowymi, które powinny znajdować się w pobliżu nazwy sprzedaży.
c) W wyjątkowych przypadkach nazwa sprzedaży Państwa Członkowskiego produkcji nie jest używana w Państwie Członkowskim, w którym prowadzony jest obrót, gdy środek spożywczy, który ta nazwa oznacza, jest tak różny, w odniesieniu do jego składu lub wytwarzania, od środka spożywczego znanego pod tą nazwą, że przepisy lit. b) nie są wystarczające do zapewnienia konsumentom w Państwie Członkowskim, w którym prowadzony jest obrót, prawidłowej informacji.
2.
Nazwa, pod którą dany produkt jest sprzedawany, nie może być zastąpiona znakiem towarowym, nazwą marki lub nazwą wymyśloną.
3.
Nazwa, pod którą produkt jest sprzedawany, zawiera lub towarzyszą jej dane szczegółowe dotyczące warunków fizycznych środka spożywczego lub szczególnemu przetwarzaniu, jakiemu został poddany (np. sproszkowany, liofilizowany, głęboko zamrożony, zagęszczony, wędzony), we wszystkich przypadkach, w których pominięcie takiej informacji mogłoby wprowadzić nabywcę w błąd.
Każdy środek spożywczy poddany procesom promieniowania jonizującego musi być opatrzony jednym z następujących oznaczeń:
- w języku hiszpańskim:
"irradiado" lub "tratado con radiactión ionizante",
- w języku duńskim:
"bestrålet/…" lub "strålekonserveret", lub "behandlet med ioniserende stråling", lub "konserveret med ioniserende stråling",
- w języku niemieckim:
"bestrahlt" lub "mit ionisierenden Strahlen behandelt",
- w języku greckim:
"επεξεργασμέυο με ιουίζουσα ακτιοβολία" lub "ακτιυοβολŋμέυο",
- w języku angielskim:
"irradiated" lub "treated with ionising radiation",
- w języku francuskim:
"traité par rayonnements ionisants" lub "traité par ionisation",
- w języku włoskim:
"irradiato" lub "trattato con radiazioni ionizzanti",
- w języku niderlandzkim:
"doorstraald" lub "door bestraling behandeld", lub "met ioniserende stralen behandeld",
- w języku portugalskim:
"irradiado" lub "tratado por irradiaςão", lub "tratado por radiaςão ionizante",
- w języku fińskim:
"säteilytetty" lub "käsitelty ionisoivalla säteilyllä",
- w języku szwedzkim:
"bestrålad" lub "behandlad med joniserande strålning".
Artykuł 6
1.
Składniki wymieniane są zgodnie z niniejszym artykułem i załącznikami I, II oraz III.
2.
Składniki nie muszą być wymienione w przypadku:
a) - świeżych owoców i warzyw, włączając ziemniaki, które nie zostały obrane, krojone lub poddane podobnemu przetwarzaniu,
- wody gazowanej, której opis wskazuje, że została nasycona dwutlenkiem węgla,
- octu uzyskanego wyłącznie z jednego podstawowego produktu metodą fermentacyjną, pod warunkiem że nie zostały dodane żadne inne składniki;
b) - sera,
- masła,
- przefermentowanego mleka i śmietany,
pod warunkiem że nie dodane zostały składniki inne niż przetwory mleczne, enzymy i kultury drobnoustrojów niezbędne do produkcji lub sól potrzebna do produkcji sera innego niż ser świeży i ser przetworzony;
c) produktów zawierających jeden składnik, gdy:
- nazwa handlowa jest identyczna z nazwą składnika, lub
- nazwa handlowa umożliwia wyraźne zidentyfikowanie charakteru składnika.
3.
W przypadku napojów o zawartości alkoholu większej niż 1,2 % objętościowo Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, przed dniem 22 grudnia 1982 r., ustala zasady etykietowania składników.
4. a) "Składnik" oznacza każdą substancję, włączając dodatki, użytą przy wytworzeniu lub przygotowywaniu środka spożywczego i nadal obecną w produkcie gotowym, nawet jeżeli w zmienionej formie.
b) W przypadku gdy składnik środka spożywczego jest sam produktem kilku składników, te ostatnie uznaje się za składniki przedmiotowego środka spożywczego.
c) Za składniki nie są uważane:
i) komponenty składnika, które zostały tymczasowo oddzielone podczas procesu produkcyjnego i później ponownie wprowadzone, lecz nie powyżej ich pierwotnych proporcji;
ii) dodatki:
- których obecność w danym środku spożywczym wynika wyłącznie z faktu, że były zawarte w jednym lub w większej ilości składników tego środka spożywczego, pod warunkiem że nie pełnią one żadnej funkcji technologicznej w produkcie gotowym,
- które są zastosowane jako środki pomocnicze w przetwarzaniu;
iii) substancje zastosowane w ilościach ściśle niezbędnych jako rozpuszczalniki lub nośniki dodatków lub środków aromatyzujących.
d) W niektórych przypadkach mogą być podjęte decyzje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2, dotyczące tego, czy są spełnione warunki opisane w lit. c) ii) i iii).
5.
Wykaz składników zawiera wszystkie składniki środka spożywczego, w malejącej kolejności wagowej, zarejestrowanej w czasie użycia składników przy wytwarzaniu środka spożywczego.
Wykaz ten znajduje się pod poprzedzającą go odpowiednią pozycją, która zawiera wyraz "składniki".
Jednakże:
- dodana woda oraz produkty niestabilne wymieniane są w kolejności ich wagi w produkcie gotowym; ilość wody dodanej jako składnik do środka spożywczego jest obliczana poprzez odjęcie od całkowitej ilości produktu gotowego całkowitej ilości innych użytych składników.
Ilość ta nie musi być brana pod uwagę, jeżeli nie przekracza wagowo 5 % produktu gotowego,
- składniki użyte w postaci skoncentrowanej lub odwodnionej i odtworzone podczas wytwarzania mogą być wymienione w kolejności wagowej, zarejestrowanej przed ich koncentracją lub odwodnieniem,
- w przypadku żywności zagęszczonej lub odwodnionej, przeznaczonej do odtworzenia przez dodanie wody, składniki mogą być wymienione w kolejności ich proporcjonalnej zawartości w produkcie odtworzonym, pod warunkiem że wykazowi składników towarzyszą wyrazy "składniki odtworzonego produktu" lub "składniki produktu gotowego do użycia",
- w przypadku mieszanek owoców lub warzyw, gdy żaden z poszczególnych owoców lub warzyw nie ma znacznej przewagi w proporcji wagowej, takie składniki mogą być wymienione w innej kolejności, pod warunkiem że wykazowi składników towarzyszą wyrazy "w zmiennej proporcji",
- w przypadku mieszanek przypraw lub ziół, gdy żaden ze składników nie ma znacznej przewagi wagowej, takie składniki mogą być wymienione w innej kolejności, pod warunkiem że wykazowi składników towarzyszą wyrazy "w zmiennej proporcji".
6.
Składniki oznaczane są ich szczególną nazwą, gdzie właściwe, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 5.
Jednakże:
- składniki, które należą do jednej z kategorii wymienionych w załączniku I i stanowią komponenty innego środka spożywczego, wymagają jedynie oznaczenia nazwy tej kategorii.
Zmiany w wykazie kategorii w załączniku I mogą być dokonywane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Jednakże nazwa "skrobia", wymieniona w załączniku I, musi zawsze być uzupełniona poprzez oznaczenie jej określonego pochodzenia roślinnego, w przypadku gdy składnik ten może zawierać gluten,
- składniki należące do jednej z kategorii wymienionych w załączniku II muszą być oznaczone nazwą tej kategorii, po której podana jest ich nazwa szczególna lub numer WE; w przypadku gdy składnik należy do więcej niż jednej kategorii, wskazana jest kategoria właściwa dla zasadniczej funkcji składnika w przypadku przedmiotowego środka spożywczego.
Zmiany do tego załącznika, wynikające z postępów wiedzy naukowo-technicznej, przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Jednakże nazwa "skrobia modyfikowana", wymieniona w załączniku II, musi być zawsze uzupełniona przez oznaczenie jej szczególnego pochodzenia roślinnego, w przypadku gdy składnik ten może zawierać gluten,
- środki aromatyzujące określane są zgodnie z załącznikiem III,
- szczególne przepisy wspólnotowe regulujące oznaczanie dotyczące poddania składnika promieniowaniu jonizującemu przyjmowane są w terminie późniejszym zgodnie z art. 95 Traktatu.
7.
Przepisy prawa wspólnotowego lub w przypadku ich braku przepisy krajowe mogą stanowić, że nazwa, pod którą sprzedawany jest określony środek spożywczy, ma być uzupełniona wzmianką o poszczególnym składniku lub składnikach.
Procedurę ustanowioną w art. 19 stosuje się do wszelkich takich przepisów krajowych.
Przepisy wspólnotowe określone w niniejszym ustępie przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
8.
W przypadku określonym w ust. 4 lit. b) składnik złożony może być włączony do wykazu składników pod własną nazwą, na tyle na ile jest to ustanowione prawem lub przyjęte zwyczajowo, w przeliczeniu na jego całkowitą wagę, pod warunkiem że natychmiast po nim występuje wykaz jego składników.
Jednakże taki wykaz nie jest obowiązkowy:
a) w przypadku gdy złożony składnik stanowi mniej niż 25 % produktu gotowego; jednakże wyjątek ten nie ma zastosowania w przypadku dodatków, z zastrzeżeniem przepisów ust. 4 lit. c);
b) w przypadku gdy złożony składnik jest środkiem spożywczym, dla którego wykaz składników nie jest wymagany zgodnie z regułami wspólnotowymi.
9.
Bez względu na ust. 5 zawartość wody nie musi być określana:
a) jeżeli woda jest użyta podczas procesu produkcyjnego wyłącznie do odtworzenia składnika użytego w postaci skoncentrowanej lub odwodnionej;
b) w przypadku płynnego nośnika, który nie jest zwykle spożywany.
Artykuł 7
1.
Ilość składnika lub kategorii składników, użyta do wytwarzania lub przygotowania środka spożywczego, podawana jest zgodnie z niniejszym artykułem.
2.
Oznaczenie określone w ust. 1 jest obowiązkowe:
a) w przypadku gdy dany składnik lub kategoria składników występuje pod nazwą, pod którą środek spożywczy jest sprzedawany lub z którą jest on zwykle kojarzony przez konsumenta; lub
b) w przypadku gdy dany składnik lub kategoria składników jest podkreślony w oznakowaniu słownie, obrazowo lub graficznie; lub
c) w przypadku gdy dany składnik lub kategoria składników jest niezbędny w celu scharakteryzowania środka spożywczego oraz odróżnienia go od produktów, z którymi mógłby być on mylony ze względu na jego nazwę lub wygląd; lub
d) w przypadkach określonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
3.
Ustęp 2 nie ma zastosowania:
a) do składnika lub kategorii składników:
- których waga netto po odsączeniu jest oznaczona zgodnie z art. 8 ust. 4, lub
- co do których istnieją już wymagania podania w oznakowaniu ich ilości zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, lub
- które są użyte w małych ilościach do celów aromatyzujących, lub
- które, występując pod nazwą, pod którą żywność jest sprzedawana, nie wpływają na wybór dokonywany przez konsumenta w kraju, w którym są wprowadzone do obrotu, ponieważ zmiana ilości nie ma zasadniczego wpływu na charakterystykę środka spożywczego lub nie odróżnia tego produktu od podobnej żywności.
W przypadku wątpliwości należy zadecydować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2, czy warunki ustanowione w niniejszym tiret są spełnione;
b) w przypadku gdy szczególne przepisy wspólnotowe ustalają dokładnie ilość składnika lub kategorii składników, nie przewidując oznaczenia ich na etykiecie;
c) w przypadkach określonych w art. 6 ust. 5 tiret czwarte i piąte;
d) w przypadkach określonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
4.
Oznaczona ilość, wyrażona procentowo, odpowiada ilości składnika lub składników w czasie jego/ich użycia.
Jednakże przepisy wspólnotowe mogą zezwalać na odstępstwa od tej zasady w przypadku niektórych środków spożywczych.
Przepisy takie przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
5.
Oznaczenie określone w ust. 1 znajduje się w nazwie lub bezpośrednio obok nazwy, pod którą środek spożywczy jest sprzedawany, lub w wykazie składników powiązanym z przedmiotowym składnikiem lub kategorią składników.
6.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla reguł wspólnotowych w sprawie określania wartości odżywczych na etykiecie środków spożywczych.
Artykuł 8
1.
Ilość netto paczkowanego środka spożywczego wyrażona jest:
- w jednostkach objętości w przypadku płynów,
- w jednostkach masy w przypadku innych produktów,
stosując, gdzie właściwe: litr, centylitr, mililitr, kilogram lub gram.
Przepisy wspólnotowe lub w przypadku ich braku przepisy krajowe mające zastosowanie do niektórych środków spożywczych mogą przewidywać odstępstwo od tej zasady.
Procedurę ustanowioną w art. 19 stosuje się do wszelkich takich przepisów krajowych.
2. a) W przypadku gdy oznaczenie określonego rodzaju ilości (np. ilość nominalna, ilość minimalna, ilość średnia) jest wymagane na mocy przepisów wspólnotowych lub w przypadku ich braku na mocy przepisów krajowych, ilość ta jest uważana za ilość netto do celów niniejszej dyrektywy.
Bez uszczerbku dla notyfikacji przewidzianej w art. 24 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdym środku podjętym na mocy niniejszej litery.
b) Przepisy wspólnotowe lub w przypadku ich braku przepisy krajowe mogą, dla niektórych określonych środków spożywczych sklasyfikowanych ilościowo w kategoriach, wymagać innego oznaczenia ilości.
Procedurę ustanowioną w art. 19 stosuje się do wszelkich takich przepisów krajowych.
c) W przypadku gdy paczkowana sztuka składa się z dwóch lub więcej pojedynczych, paczkowanych sztuk zawierających taką samą ilość tego samego produktu, ilość netto oznaczona jest przez wymienienie ilości netto zawartej w każdym opakowaniu jednostkowym oraz całkowitej liczby takich opakowań.
Oznaczenie tych danych szczegółowych nie jest jednakże obowiązkowe w przypadku, gdy całkowita liczba opakowań jednostkowych jest wyraźnie widoczna i łatwo policzalna z zewnątrz oraz gdy przynajmniej jedno oznaczenie ilości netto, zawartej w każdym opakowaniu jednostkowym, jest wyraźnie widoczne z zewnątrz.
d) W przypadku gdy paczkowana sztuka składa się z dwóch lub więcej opakowań jednostkowych, które nie są uznawane za jednostki sprzedaży, ilość netto jest podawana poprzez oznaczenie całkowitej ilości netto oraz całkowitej liczby opakowań jednostkowych.
Przepisy wspólnotowe lub w przypadku ich braku przepisy krajowe nie muszą, w przypadku niektórych środków spożywczych, wymagać oznaczenia całkowitej liczby opakowań jednostkowych.
Bez uszczerbku dla wymogu notyfikacji przewidzianej w art. 24 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o wszelkich środkach podjętych na mocy niniejszej litery.
3.
W przypadku środków spożywczych, które zwykle sprzedawane są na sztuki, Państwa Członkowskie nie muszą wymagać oznaczenia ilości netto, pod warunkiem że liczba sztuk jest widoczna i łatwo policzalna z zewnątrz lub, jeżeli nie, jest oznaczona na etykiecie.
Bez uszczerbku dla notyfikacji przewidzianej w art. 24 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdym środku podjętym na mocy niniejszego ustępu.
4.
W przypadku gdy środek spożywczy w stanie stałym jest prezentowany w środku płynnym, na etykiecie należy również podać wagę netto środka spożywczego po odsączeniu.
Do celów niniejszego ustępu "środek płynny" oznacza następujące produkty, które mogą występować jako mieszanki, a także w postaci zamrożonej lub szybko zamrożonej, pod warunkiem że płyn jest jedynie dodatkiem do podstawowych składników tego preparatu i przez to nie jest czynnikiem decydującym o zakupie: woda, wodne roztwory soli, solanka, wodne roztwory kwasów spożywczych, ocet, wodne roztwory cukrów, wodne roztwory innych substancji słodzących, soki owocowe lub warzywne w przypadku owoców lub warzyw.
Wykaz ten może być uzupełniony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Metody sprawdzania wagi netto po odsączeniu ustalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
5.
Nie jest obowiązkowe oznaczenie ilości netto w przypadku środków spożywczych:
a) które znacznie tracą na objętości lub wadze i które są sprzedawane na sztuki lub ważone w obecności nabywcy;
b) których ilość netto jest mniejsza niż 5 g lub 5 ml; jednakże niniejszy przepis nie ma zastosowania do przypraw i ziół.
Przepisy wspólnotowe lub w przypadku ich braku przepisy krajowe mające zastosowanie do określonych środków spożywczych mogą w wyjątkowych przypadkach ustanawiać progi wyższe niż 5 g lub 5 ml, pod warunkiem że nie spowoduje to nieodpowiedniego poinformowania nabywcy.
Bez uszczerbku dla notyfikacji przewidzianej w art. 24 Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie o każdym środku podjętym na mocy niniejszego ustępu.
6. Przepisy wspólnotowe określone w ust. 1 akapit drugi, ust. 2 lit. b) i d) oraz ust. 5 akapit drugi przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 9
1.
Data ważności środka spożywczego jest datą, do której środek spożywczy zachowuje swoje szczególne właściwości, gdy jest właściwie przechowywany.
Data ta jest oznaczona zgodnie z ust. 2–5.
2.
Datę poprzedza się wyrazami:
- "Najlepiej spożyć przed …" — gdy data zawiera oznaczenie dnia,
- "Najlepiej spożyć przed końcem …" — w innych przypadkach.
3.
Wyrazom określonym w ust. 2 towarzyszy:
- albo sama data, albo
- odniesienie do miejsca, gdzie data ta jest podana na etykiecie.
Jeśli to konieczne, po tych danych szczegółowych następuje opis warunków przechowywania, które muszą być przestrzegane, aby produkt mógł być przechowywany przez określony okres.
4.
Data składa się z dnia, miesiąca i roku podanych w niekodowanej, chronologicznej formie.
Jednakże w przypadku środków spożywczych:
- które nie będą przechowywane dłużej niż trzy miesiące, wystarczy oznaczenie dnia oraz miesiąca,
- które będą przechowywane dłużej niż trzy miesiące, lecz nie dłużej niż 18 miesięcy, wystarczy oznaczenie miesiąca oraz roku,
- które będą przechowywane dłużej niż 18 miesięcy, wystarczy oznaczenie roku.
Sposób oznaczenia daty może być określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
5.
Z zastrzeżeniem przepisów wspólnotowych nakładających inne rodzaje oznaczenia daty, oznaczenie daty ważności nie jest wymagane dla:
- świeżych owoców i warzyw, włączając ziemniaki, które nie są obrane, krojone lub podobnie przygotowane.
Odstępstwo to nie ma zastosowania do kiełkujących nasion i podobnych produktów, takich jak kiełki warzywne,
- win, win likierowych, win musujących, win aromatyzowanych oraz podobnych produktów uzyskanych z owoców innych niż winogrona, oraz napojów objętych kodami CN 22060091, 22060093 i 22060099 i wytworzonych z winogron lub moszczu winnego,
- napojów o zawartości 10 % lub więcej alkoholu objętościowo,
- napojów bezalkoholowych, soków owocowych, nektarów owocowych i napojów alkoholowych w opakowaniach jednostkowych zawierających więcej niż pięć litrów, przeznaczonych do zaopatrywania zakładów żywienia zbiorowego,
- wyrobów piekarniczych lub cukierniczych, które ze względu na swoistą specyfikę są zwykle spożywane w ciągu 24 godzin od wytworzenia,
- octu,
- soli kuchennej,
- cukru w stanie stałym,
- wyrobów cukierniczych składających się prawie wyłącznie z cukrów aromatyzowanych i/lub barwionych,
- gum do żucia oraz podobnych produktów do żucia,
- pojedynczych porcji lodów.
Artykuł 10
1.
W przypadku środków spożywczych, które z mikrobiologicznego punktu widzenia są szybko psujące się i z tego względu już po krótkim czasie mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, datę ważności zastępuje się datą "spożyć przed".
2.
Datę poprzedza się wyrazami:
- w języku hiszpańskim:
,
- w języku duńskim:
,
- w języku niemieckim:
,
- w języku greckim:
,
- w języku angielskim:
,
- w języku francuskim:
- w języku włoskim:
,
- w języku niderlandzkim:
,
- w języku portugalskim:
,
- w języku fińskim:
,
- w języku szwedzkim:
.
Wyrazom tym towarzyszy:
- albo sama data, albo
- odniesienie do miejsca, gdzie data jest podana na etykiecie.
Po tych danych szczegółowych następuje opis warunków przechowywania, które muszą być przestrzegane.
3.
Data składa się z dnia, miesiąca i ewentualnie roku, w takiej kolejności oraz w niekodowanej formie.
4.
W niektórych przypadkach można zadecydować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2, czy warunki ustanowione w ust. 1 są spełnione.
Artykuł 11
1.
Instrukcje użycia środka spożywczego oznaczane są w taki sposób, aby umożliwić jego właściwe użycie.
2.
Przepisy wspólnotowe lub w przypadku ich braku przepisy krajowe mogą, w przypadku niektórych środków spożywczych, szczegółowo określać sposób, w jaki instrukcje użycia powinny być oznaczone.
Procedurę ustanowioną w art. 19 stosuje się do wszelkich takich przepisów krajowych.
Przepisy wspólnotowe określone w niniejszym ustępie przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2.
Artykuł 12
Zasady dotyczące oznaczenia zawartości alkoholu wyrażonej objętościowo w przypadku produktów objętych pozycjami taryfowymi 22.04 oraz 22.05 są ustanowione w szczególnych przepisach wspólnotowych mających zastosowanie do takich produktów.
W przypadku innych napojów zawierających więcej niż 1,2 % alkoholu objętościowo zasady te są ustanawiane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 13
1. a) Gdy środki spożywcze są paczkowane, dane szczegółowe przewidziane w art. 3 i art. 4 ust. 2 znajdują się na tych opakowaniach lub na załączonej do nich etykiecie.
b) Bez względu na lit. a) oraz bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych odnoszących się do nominalnych ilości, w przypadku gdy paczkowane środki spożywcze są:
- przeznaczone dla konsumenta końcowego, lecz wprowadzone do obrotu na etapie przed sprzedażą konsumentowi końcowemu oraz gdy na tym etapie nie odbywa się sprzedaż do zakładów żywienia zbiorowego,
- przeznaczone na zaopatrzenie zakładów żywienia zbiorowego w celu przygotowania, przetwarzania, dzielenia lub krojenia na kawałki,
dane szczegółowe wymagane na mocy art. 3 i art. 4 ust. 2 muszą znajdować się jedynie w dokumentach handlowych odnoszących się do środków spożywczych, w przypadku gdy można zagwarantować, że takie dokumenty, zawierające wszystkie informacje z zakresu etykietowania, albo towarzyszą środkom spożywczym, do których się odnoszą, albo zostały przesłane przed dostawą bądź też w momencie dostawy.
c) W przypadku określonym w lit. b) dane szczegółowe określone w art. 3 ust. 1 pkt 1, 5 i 7 oraz, gdzie stosowne, te określone w art. 10 również znajdują się na zewnętrznym opakowaniu zbiorczym, w którym środki spożywcze są prezentowane do wprowadzenia do obrotu.
2.
Dane szczegółowe wymienione w art. 3 i art. 4 ust. 2 są zrozumiałe i umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, czytelne oraz nieusuwalne.
Nie są one w żaden sposób ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami czy obrazkami.
3.
Dane szczegółowe wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 10 znajdują się w tym samym polu widzenia.
Wymóg ten może zostać rozszerzony na dane szczegółowe przewidziane w art. 4 ust. 2.
4.
W przypadku szklanych butelek przeznaczonych do ponownego użycia, które są trwale oznakowane i które z tego powodu nie mają etykiet, obwódek czy pierścieni, oraz opakowań zbiorczych lub pojemników, których największa powierzchnia jest mniejsza niż 10 cm2, należy podać jedynie dane szczegółowe wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 1, 4 oraz 5.
W takim przypadku ust. 3 nie ma zastosowania.
5.
Irlandia, Niderlandy oraz Zjednoczone Królestwo mogą odstąpić od art. 3 ust. 1 i ust. 3 niniejszego artykułu w przypadku mleka i przetworów mlecznych umieszczanych w szklanych butelkach przeznaczonych do ponownego użycia.
Państwa te powiadamiają Komisję o każdym środku podjętym w zastosowaniu akapitu pierwszego.
Artykuł 14
W przypadku gdy środki spożywcze są oferowane do sprzedaży konsumentowi końcowemu lub zakładom żywienia zbiorowego bez paczkowania lub gdy środki spożywcze są pakowane w miejscach sprzedaży na życzenie konsumenta, lub paczkowane do sprzedaży bezpośredniej Państwa Członkowskie przyjmują szczegółowe zasady dotyczące sposobu przedstawiania danych szczegółowych określonych w art. 3 i art. 4 ust. 2.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o zrezygnowaniu z wymogu podawania wszystkich lub niektórych z tych danych szczegółowych, pod warunkiem że nabywca wciąż otrzymuje wystarczającą informację.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na ustawodawstwa krajowe, które w przypadku braku przepisów wspólnotowych nakładają mniej surowe wymogi dotyczące etykietowania środków spożywczych, prezentowanych w ozdobnych opakowaniach, takich jak statuetki lub pamiątki.
Artykuł 16
1. Państwa Członkowskie zapewniają, że na ich terytoriach zakazana jest sprzedaż środków spożywczych, których dane szczegółowe przewidziane w art. 3 i art. 4 ust. 2 nie są przedstawione w języku łatwo zrozumiałym dla konsumenta, chyba że konsument jest w rzeczywistości poinformowany za pomocą innych środków ustalonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2, w odniesieniu do jednego lub więcej danych szczegółowych etykiety.
2.
Na własnym terytorium Państwo Członkowskie, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu, może, zgodnie z regułami Traktatu, zastrzec, że te dane szczegółowe etykiety są podawane w jednym lub więcej językach, jakie to państwo ustala spośród urzędowych języków Wspólnoty.
3.
Ustęp 1 i 2 nie stanowią przeszkody w oznaczaniu danych szczegółowych etykiety w kilku językach.
Artykuł 17
Państwa Członkowskie powstrzymują się od ustanawiania bardziej szczegółowych wymogów niż wymogi już zawarte w art. 3–13, dotyczących sposobu przedstawiania danych szczegółowych przewidzianych w art. 3 oraz art. 4 ust. 2.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zakazać handlu środkami spożywczymi, które spełniają przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie, przez stosowanie niezharmonizowanych przepisów krajowych dotyczących etykietowania i prezentacji niektórych środków spożywczych lub środków spożywczych w ogóle.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do niezharmonizowanych przepisów krajowych uzasadnionych powodami związanymi z:
- ochroną zdrowia publicznego,
- zapobieganiem nadużyciom finansowym, chyba że takie przepisy mogą utrudniać stosowanie definicji i zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie,
- ochroną praw własności przemysłowej i handlowej, oznaczeń pochodzenia, zarejestrowanych nazw pochodzenia oraz zapobieganiem nieuczciwej konkurencji.
Artykuł 19
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu, gdy Państwo Członkowskie uznaje za niezbędne przyjęcie nowego ustawodawstwa, stosowana jest następująca procedura.
Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji oraz innym Państwom Członkowskim przewidywane środki i podaje przyczyny uzasadniające ich zastosowanie.
Komisja konsultuje się z Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych, ustanowionego decyzją Rady 69/414/EWG [6], jeśli uznaje takie konsultacje za pomocne lub gdy wnioskuje o to Państwo Członkowskie.
Państwa Członkowskie mogą podjąć takie przewidziane środki jedynie trzy miesiące po takiej notyfikacji i pod warunkiem że opinia Komisji nie jest negatywna.
W tym ostatnim przypadku i przed wygaśnięciem wyżej wymienionego okresu Komisja wszczyna procedurę przewidzianą w art. 20 ust. 2 w celu ustalenia, czy przewidziane środki mogą być wprowadzone w życie, z zastrzeżeniem, jeśli to niezbędne, właściwych zmian.
Artykuł 20
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 21
Jeżeli niezbędne okażą się środki tymczasowe w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy, przyjmowane są one zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy wspólnotowe odnoszące się do etykietowania i prezentacji niektórych środków spożywczych, już przyjęte dnia 22 grudnia 1978 r.
O wszelkich zmianach niezbędnych do harmonizacji takich przepisów z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie decyduje się zgodnie z procedurą mającą zastosowanie do każdego z przedmiotowych przepisów.
Artykuł 23
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do produktów przeznaczonych na wywóz poza terytorium Wspólnoty.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie zapewniają, że Komisja otrzyma teksty podstawowych przepisów krajowych przyjętych przez nie w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 25
Niniejszą dyrektywę stosuje się także do francuskich departamentów zamorskich.
Artykuł 26
1.
Dyrektywa 79/112/EWG, zmieniona dyrektywami określonymi w części A załącznika IV, traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w odniesieniu do terminów transpozycji ustanowionych w części B załącznika IV,
2.
Odniesienia dokonane do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku V.
Artykuł 27
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 28
Dyrektywa 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 maja 2000 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla uniknięcia trudności w swobodnym przepływie urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń konieczne jest zharmonizowanie w ramach rynku wewnętrznego wymogów dotyczących emisji hałasu przez te urządzenia.
Ograniczenie dopuszczalnych poziomów hałasu przez takie urządzenia będzie chroniło zdrowie i ogólne dobro obywateli, a także środowisko naturalne.
Społeczeństwo jest również poinformowane o poziomie hałasu emitowanego przez tego typu urządzenia.
(2) Dotychczasowe prawodawstwo wspólnotowe dotyczące emisji hałasu przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń zostało zawarte w następujących dziewięciu dyrektywach dotyczących niektórych typów maszyn budowlanych i kosiarek gazonowych: dyrektywa Rady 79/113/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do określania emisji hałasu z instalacji i urządzeń budowlanych [4], dyrektywa Rady 84/532/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wspólnych przepisów dotyczących instalacji i urządzeń budowlanych [5] dyrektywa Rady 84/533/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej sprężarek [6], dyrektywa Rady 84/534/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej żurawi wieżowych [7], dyrektywa Rady 84/535/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej prądnic spawalniczych [8], dyrektywa Rady 84/536/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej agregatów prądotwórczych [9], dyrektywa Rady 84/537/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej ręcznych kruszarek do betonu i młotów mechanicznych [10], dyrektywa Rady 84/538/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej kosiarek gazonowych [11] oraz dyrektywa Rady 86/662/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie ograniczenia hałasu emitowanego przez koparki hydrauliczne, koparki linowe, spycharki, ładowarki i koparko-ładowarki [12], zwane dalej "istniejącymi dyrektywami"; dyrektywy te ustanawiają wymogi dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasu, sposobów badań hałasu, procedur oznaczania i oceny zgodności, oddzielnie dla każdego typu urządzeń.
Właściwe jest uproszczenie prawodawstwa i stworzenie ram dla ograniczenia emisji hałasu przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń.
(3) Niniejsza dyrektywa jest oparta na zasadach i koncepcjach wymienionych w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej oraz normalizacji [13].
Wymienione wyżej zasady zostały następnie rozwinięte w decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej [14].
(4) Piąty program działań w dziedzinie ochrony środowiska załączony do rezolucji z dnia 1 lutego 1993 r. [15] określa hałas jako jeden z najbardziej naglących problemów środowiskowych w obszarach miejskich i wymaga podjęcia działania dotyczącego różnych źródeł hałasu.
(5) W swojej Zielonej Księdze w sprawie przyszłej polityki w zakresie zwalczania hałasu Komisja określiła hałas w środowisku jako jeden z głównych miejscowych problemów ochrony środowiska w Europie i ogłosiła swój zamiar propozycji dyrektywy ramowej dotyczącej ograniczania emisji hałasu przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń.
(6) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby urządzenia objęte niniejszą dyrektywą spełniały jej wymogi, gdy są wprowadzane do obrotu lub gdy są wprowadzane do użytku w Państwach Członkowskich.
Wymogi chroniące pracowników poprzez uregulowanie kwestii użytku urządzeń na zewnątrz pomieszczeń nie są objęte niniejszą dyrektywą.
(7) Państwa Członkowskie nie powinny zabraniać, ograniczać lub hamować wprowadzanie do obrotu lub wprowadzanie do użytku na swoim terytorium urządzeń, które spełniają wymogi niniejszej dyrektywy, mają oznakowanie CE i oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej i towarzyszy im deklaracja zgodności WE.
(8) Producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie powinien być odpowiedzialny za zapewnienie, że urządzenie jest zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy oraz innych dyrektyw, które się do niego odnoszą.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie powinien oznakować urządzenie oznakowaniem CE i oznaczeniem gwarantowanego poziomu mocy akustycznej oraz zapewnić, że urządzeniu towarzyszy deklaracja zgodności WE, w celu poświadczenia, że urządzenie jest zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy i wszelkich innych stosownych dyrektyw.
(9) Państwo Członkowskie, jeżeli to konieczne we współpracy z innymi Państwami Członkowskimi, powinno podjąć wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że niespełniające wymogów urządzenie będzie je spełniać w przyszłości lub będzie wycofywane z rynku.
Należyte wykonanie i stosowanie niniejszej dyrektywy jest niezbędne dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
Niezbędna jest ściślejsza współpraca w zakresie nadzoru rynku za pomocą ciągłej wymiany informacji.
Dlatego powinien zostać ustanowiony Komitet.
(10) Oznakowanie urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń gwarantowanym poziomem mocy akustycznej jest niezbędne w celu umożliwienia konsumentom i użytkownikom dokonania świadomego wyboru urządzenia oraz jako podstawa regulacji w sprawie użytku lub instrumentów ekonomicznych, jakie zostaną przyjęte na poziomie lokalnym lub krajowym.
Oznakowanie to musi być jasne i niedwuznaczne.
Deklarowane wartości powinny być gwarantowane przez producenta.
Właściwe jest, aby wskazaniu emisji hałasu w postaci gwarantowanego poziomu mocy akustycznej towarzyszyło oznakowanie CE.
Warunkiem niezbędnym dla właściwego oznakowania jest jednolita, ustalona procedura wyznaczania wartości emisji hałasu.
(11) Istniejące dyrektywy dotyczące sprężarek, żurawi wieżowych, prądnic spawalniczych i agregatów prądotwórczych oraz kruszarek do betonu i młotów mechanicznych wymagają od Komisji przedstawiania propozycji dotyczących zmniejszenia dopuszczalnych poziomów hałasu.
Technologia redukcji hałasu dla niektórych innych urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń (na przykład równiarek, ugniatarek typu ładowarkowego z łyżką, wywrotek, wózków podnośnikowych z przeciwwagą napędzanych silnikiem spalinowym, żurawi samojezdnych, dźwigników budowlanych, wciągarek budowlanych, maszyn do zagęszczania, maszyn do wykańczania nawierzchni i ubijania napędzanych hydraulicznie) jest dostępna, lecz nie jest stosowana powszechnie.
Badania wskazują, że wartości emisji hałasu przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń o tej samej mocy dostępne na rynku mogą różnić się między sobą o więcej niż 10 dB.
Właściwe jest zmniejszenie emisji hałasu przez urządzenia z zastrzeżeniem progów poziomu hałasu do poziomu lepszych urządzeń dostępnych obecnie na rynku, w dwóch etapach, w celu zapewnienia producentom, którzy jeszcze nie spełniają wymogów, wystarczającego czasu dla przystosowania ich urządzeń do bardziej wymagających wartości dopuszczalnych.
(12) Dla różnych kategorii urządzeń mogą być brane pod uwagę różne procedury oceny zgodności.
Decyzja 93/465/EWG oferuje różne moduły stosowane w procedurze oceny zgodności.
Dla urządzeń podlegających dopuszczalnemu poziomowi mocy akustycznej za właściwą uważa się procedurę obejmującą zaangażowanie jednostki notyfikowanej przy ocenie zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy w fazie projektowania i produkcji.
Dla urządzeń podlegających jedynie oznakowaniu hałasu za właściwą uznaje się samocertyfikację.
Niezbędna jest kontrola.
(13) Normy techniczne i administracyjne jednostek notyfikowanych w całej Wspólnocie powinny być takie same.
Może to być osiągnięte jedynie przez określenie minimalnych kryteriów, które muszą być spełnione.
(14) Gromadzenie danych dotyczących hałasu jest uważane za niezbędne jako podstawa dla dokonywania uzasadnionego wyboru przez konsumenta oraz dla dokonania przez Komisję i Państwa Członkowskie dalszej oceny nowych osiągnięć technologicznych i potrzeby dalszych działań legislacyjnych.
Dane dotyczące hałasu mogą być gromadzone poprzez wysyłanie kopii deklaracji zgodności WE do Państw Członkowskich i do Komisji.
(15) Aby chronić obywateli przed narażeniem na nieracjonalnie wysoki poziom hałasu, Państwa Członkowskie powinny być w stanie ograniczyć, zgodnie z postanowieniami Traktatu, użycie urządzeń w środowisku.
(16) Przepisy techniczne dotyczące metod pomiarowych muszą zostać uzupełnione i dostosowane, gdzie niezbędne, do postępu technicznego i postępu w europejskiej normalizacji.
Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [16].
(17) Ważne jest, aby wprowadzić niższe dopuszczalne wielkości emisji hałasu dla kosiarek gazonowych i przycinarek do trawnika/przycinarek krawędziowych do trawnika, które pozostają bez zmian od czasu przyjęcia dyrektywy 84/538/EWG .
W celu przedstawienia wskazówek dla branży, charakterystyczne oznaczenia liczbowe dla niższych wielkości dopuszczalnych powinny zostać wprowadzone dla etapu II.
Komisja powinna przedłożyć sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat tego, czy i w jakim zakresie postęp techniczny umożliwia redukcję wartości dopuszczalnych dla kosiarek gazonowych i przycinarek do trawnika/przycinarek krawędziowych do trawnika oraz, jeżeli właściwe, przedstawić propozycję zmiany niniejszej dyrektywy.
(18) Niniejsza dyrektywa zastępuje istniejące dyrektywy; istniejące dyrektywy muszą zostać uchylone, gdy wymogi niniejszej dyrektywy wejdą w życie.
Okresy przejściowe są niezbędne dla umożliwienia łagodnego przejścia od istniejących dyrektyw do niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących norm emisji hałasu, procedur oceny zgodności, oznakowania, dokumentacji technicznej i gromadzenia danych dotyczących emisji hałasu do środowiska, przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń.
Przyczyni się to do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy równoczesnej ochronie zdrowia i dobrobytu ludzi.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń wymienionych w art. 12 i 13 i szczegółowo określonych w załączniku I. Niniejsza dyrektywa obejmuje tylko urządzenia, które są wprowadzane do obrotu lub wprowadzane do użytku jako kompletna jednostka właściwa do zamierzonego zastosowania.
Nieposiadające własnego napędu urządzenia, które są oddzielnie wprowadzane do obrotu lub wprowadzane do użytku, są wyłączone, z wyjątkiem ręcznych kruszarek do betonu i młotów mechanicznych oraz młotów hydraulicznych.
2.
Z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy wyklucza się:
- sprzęt pierwotnie przeznaczony do drogowego, kolejowego, powietrznego lub drogą wodną przewozu rzeczy lub osób,
- sprzęt specjalnie zaprojektowany i wykonany do celów wojskowych i policyjnych i dla służb ratunkowych.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń" oznaczają wszelkie maszyny określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy 98/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [17], które albo posiadają własny napęd lub mogą być przemieszczane, i które niezależnie od elementu (elementów) napędowego są zgodnie z typem przeznaczone do użytku w otwartej przestrzeni i które przyczyniają się do narażenia na hałas w środowisku.
Użycie urządzeń w otoczeniu, gdzie przenoszenie dźwięku nie jest tłumione lub jest tłumione jedynie nieznacznie (na przykład pod namiotami, pod zadaszeniami do zabezpieczenia przed deszczem lub w szkielecie budynków) jest traktowane jako użycie na zewnątrz pomieszczeń.
Oznacza również urządzenie bez własnego napędu do zastosowań przemysłowych lub środowiskowych, które zgodnie ze swoim typem, jest przeznaczone do użytku na zewnątrz pomieszczeń i które przyczynia się do narażania na hałas środowiska.
Wszystkie te typy urządzeń są zwane dalej "urządzeniami";
b) "procedury oceny zgodności" oznaczają procedury ustanowione w załącznikach V–VIII, oparte na decyzji 93/465/EWG;
c) "oznakowanie" oznacza widoczne, czytelne i nieusuwalne umieszczenie na urządzeniu oznakowania CE określonego w decyzji 93/465/EWG, któremu towarzyszy oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej;
d) "poziom mocy akustycznej LWA" oznacza moc akustyczną skorygowaną charakterystyką częstotliwościową A, wyrażoną w dB w odniesieniu do 1 pW, jak określono w EN ISO 3744:1995 i w EN ISO 3746:1995;
e) "zmierzony poziom mocy akustycznej" oznacza poziom mocy akustycznej ustalony podczas pomiarów ustanowionych w załączniku III; zmierzone wartości mogą być ustalone albo na jednej maszynie reprezentatywnej dla danego typu urządzenia albo jako średnia wyników pomiarów kilku maszyn;
f) "gwarantowany poziom mocy akustycznej" oznacza poziom mocy akustycznej ustalony zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku III, który obejmuje niepewność z powodu zmienności produkcji i procedur pomiarowych oraz w przypadku gdy producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie potwierdza, że zgodnie z zastosowanymi i określonymi w dokumentacji instrumentami technicznymi nie jest on przekroczony.
Artykuł 4
Wprowadzenie do obrotu
1.
Urządzenia określone w art. 2 ust. 1 nie mogą być wprowadzone do obrotu lub wprowadzone do użytku do czasu gdy producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie zapewni, że:
- urządzenie spełnia wymogi dotyczące emisji hałasu dośrodowiska według niniejszej dyrektywy,
- procedury oceny zgodności określone w art. 14 zostały zakończone,
- urządzenie posiada oznakowanie CE i oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej oraz towarzyszy mu deklaracja zgodności WE.
2.
W przypadku gdy ani producent ani jego upoważniony przedstawiciel nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, obowiązki nałożone niniejszą dyrektywą stosuje się do każdej osoby wprowadzającej urządzenie do obrotu lub wprowadzające je do użytku we Wspólnocie.
Artykuł 5
Nadzór rynku
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu zapewnienia, że urządzenie określone w art. 2 ust. 1 może być wprowadzone do obrotu lub wprowadzone do użytku tylko, jeżeli spełnia przepisy niniejszej dyrektywy, posiada oznakowanie CE i oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej oraz towarzyszy mu deklaracja zgodności WE.
2.
Właściwe władze Państw Członkowskich wspierają się nawzajem w wypełnianiu swoich obowiązków dotyczących wykonywania nadzoru rynku.
Artykuł 6
Swobodny przepływ
1.
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie hamują wprowadzania do obrotu lub wprowadzania do użytku na swoim terytorium urządzeń określonych w art. 2 ust. 1, które spełniają przepisy niniejszej dyrektywy, posiadają oznakowanie CE i oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej i którym towarzyszy deklaracja zgodności WE.
2.
Na targach handlowych, wystawach, prezentacjach i podobnych imprezach Państwa Członkowskie nie utrudniają prezentowania urządzeń określonych w art. 2 ust. 1, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że widoczny znak wyraźnie wskazuje, że takie urządzenia nie spełniają wymogów oraz że nie zostały wprowadzone do obrotu lub wprowadzone do użytku, do czasu doprowadzenia do zgodności przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie.
Podczas prezentacji podejmowane są odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób.
Artykuł 7
Domniemanie zgodności
Państwa Członkowskie domniemują, że urządzenia określone w art. 2 ust. 1 noszące oznakowanie CE i oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej oraz któremu towarzyszy deklaracja zgodności spełniają wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
Deklaracja zgodności WE
1.
Producent urządzeń określonych w art. 2 ust. 1, lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie, w celu poświadczenia, że poszczególne urządzenia są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, wystawiają deklarację zgodności WE dla każdego typu wyprodukowanego urządzenia; minimalna zawartość takiej deklaracji zgodności ustanowiona jest w załączniku II.
2.
Państwo Członkowskie może wymagać, aby deklaracja zgodności była sporządzona lub przetłumaczona na język urzędowy Wspólnoty lub na języki ustalone przez Państwo Członkowskie, jeżeli urządzenie jest wprowadzone do obrotu lub wprowadzone do użytku na jego terytorium.
3.
Producent urządzeń określonych w art. 2 ust. 1, lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie, zachowuje przez 10 lat od daty wyprodukowania ostatniego egzemplarza urządzenia, wzór deklaracji zgodności WE wraz z dokumentacją techniczną przewidzianą w pkt 3 załącznika V, pkt 3 załącznika VI, pkt 2 załącznika VII, ppkt 3.1 i 3.3 załącznika VIII.
Artykuł 9
Niezgodność urządzeń
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie upewnia się, że urządzenie określone w art. 2 ust. 1, które jest wprowadzone do obrotu lub jest wprowadzone do użytku nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy, podejmuje wszelkie właściwe środki tak, aby producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie doprowadził urządzenie do zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
W przypadku gdy:
a) wartości dopuszczalne określone w art. 12 są przekroczone; lub
b) pozostaje niezgodność z innymi przepisami niniejszej dyrektywy pomimo środków podjętych na podstawie ust. 1;
zainteresowane Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazania wprowadzania do obrotu lub wprowadzania do użytku przedmiotowego urządzenia lub w celu zapewnienia, że zostaje ono wycofane z rynku.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o takich środkach.
3.
Komisja podejmuje konsultacje z zainteresowanymi stronami tak szybko, jak to możliwe.
Jeżeli po takich konsultacjach Komisja stwierdza, że:
- środki są uzasadnione, niezwłocznie informuje o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę oraz pozostałe Państwa Członkowskie,
- środki są nieuzasadnione, niezwłocznie informuje o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę, pozostałe Państwa Członkowskie oraz producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę we Wspólnocie.
4.
Komisja zapewnia, że Państwa Członkowskie są na bieżąco informowane o postępie i wyniku tej procedury.
Artykuł 10
Środki zaskarżenia
Każdy środek podejmowany przez Państwo Członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy, który ogranicza wprowadzanie do obrotu lub wprowadzanie do użytku urządzeń objętych niniejszą dyrektywą, zawiera dokładne określenie przyczyn, na których został oparty.
O takim podjętym środku powiadamiana jest, tak szybko jak to możliwe, zainteresowana strona, która jednocześnie zostaje poinformowana o dostępnych jej środkach odwoławczych na mocy przepisów prawa obowiązujących w zainteresowanym Państwie Członkowskim oraz o terminach, którym podlegają takie środki zaskarżenia.
Artykuł 11
Oznakowanie
1.
Urządzenie określone w art. 2 ust. 1 wprowadzone do obrotu lub wprowadzone do użytku, które spełnia przepisy niniejszej dyrektywy, posiada oznakowanie zgodności CE.
Oznakowanie składa się z liter "CE".
Wzór oznakowania, jakie należy stosować, przedstawiono w załączniku IV.
2.
Oznakowaniu CE towarzyszy oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej.
Wzór tego oznaczenia przedstawiono w załączniku IV.
3.
Oznakowanie zgodności CE i oznaczenie gwarantowanego poziomu mocy akustycznej umieszczane jest na poszczególnym urządzeniu w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny.
4.
Umieszczenie oznakowań lub napisów na urządzeniu, które mogą wprowadzić w błąd w odniesieniu do znaczenia lub oznakowania CE lub oznaczenia gwarantowanego poziomu mocy akustycznej, jest zakazane.
Każde inne oznakowanie może być umieszczane na urządzeniu, pod warunkiem że nie ograniczają widoczności i czytelności oznakowania CE i oznaczenia gwarantowanego poziomu mocy akustycznej.
5.
W przypadku gdy urządzenie określone w art. 2 ust. 1 podlega innym dyrektywom dotyczącym innych aspektów i które również przewidują umieszczenie oznakowania CE, oznakowanie wskazuje, że takie urządzenie spełnia również przepisy tych dyrektyw.
Jednakże w przypadku gdy jedna lub więcej z tych dyrektyw pozwala producentowi, podczas okresu przejściowego, wybrać do których przepisów ma się stosować, oznakowanie CE wskazuje, że urządzenie spełnia tylko przepisy tych dyrektyw, które zostały zastosowane przez producenta.
W takim przypadku dane szczegółowe dotyczące tych dyrektyw, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, muszą zostać umieszczone w dokumentach, uwagach lub instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy oraz muszą towarzyszyć takiemu urządzeniu.
Artykuł 12
Urządzenia podlegające progom poziomu hałasu
Gwarantowany poziom mocy akustycznej urządzeń podanych poniżej nie przekracza dopuszczalnego poziomu mocy akustycznej ustanowionego w następujących tabelach wartości dopuszczalnych:
- podnośniki budowlane do przewozu rzeczy (napędzane silnikiem spalinowym)
Definicja:
pkt 3 załącznika I. Pomiar: część B pkt 3 załącznika III,
- maszyny do zagęszczania (tylko walce wibracyjne i niewibracyjne, płyty wibracyjne i wibracyjne ubijaki)
Definicja:
pkt 8 załącznika I. Pomiar: część B pkt 8 załącznika III,
- sprężarki (< 350 kW)
Definicja:
pkt 9 załącznika I. Pomiar: część B pkt 9 załącznika III,
- ręczne kruszarki do betonu i młoty mechaniczne,
Definicja:
pkt 10 załącznika I. Pomiar: część B pkt 10 załącznika III,
- wciągarki budowlane (napędzane silnikiem spalinowym)
Definicja:
pkt 12 załącznika I. Pomiar: część B pkt 12 załącznika III,
- spycharki (< 500 kW)
Definicja:
pkt 16 załącznika I. Pomiar: część B pkt 16 załącznika III,
- wywrotki (< 500 kW)
Definicja:
pkt 18 załącznika I. Pomiar: część B pkt 18 załącznika III,
- koparki hydrauliczne lub linowe (< 500 kW)
Definicja:
pkt 20 załącznika I. Pomiar: część B pkt 20 załącznika III,
- koparko-ładowarki (< 500 kW)
Definicja:
pkt 21 załącznika I. Pomiar: część B pkt 21 załącznika III,
- równiarki (< 500 kW)
Definicja:
pkt 23 załącznika I. Pomiar: część B pkt 23 załącznika III,
- zmechanizowane hydrauliczne przetwornice ciśnienia
Definicja:
pkt 29 załącznika I. Pomiar: część B pkt 29 załącznika III,
- gniatarki wysypiskowe, typu ładowarkowego z łyżką (< 500 kW)
Definicja:
pkt 31 załącznika I. Pomiar: część B pkt 31 załącznika III,
- kosiarki gazonowe (z wyłączeniem sprzętu rolniczego i leśnego, urządzeń wielofunkcyjnych, z podstawowym układem napędowym, który ma zainstalowaną moc większą niż 20 kW)
Definicja:
pkt 32 załącznika I. Pomiar: część B pkt 32 załącznika III,
- przycinarki do trawnika/przycinarki krawędziowe do trawnika
Definicja:
pkt 33 załącznika I. Pomiar: część B pkt 33 załącznika III,
- wózki podnośnikowe napędzane silnikiem spalinowym, z przeciwwagą (z wyłączeniem "innych wózków podnośnikowych z przeciwwagą" określonych w pkt 36 tiret drugie załącznika I, z pojemnością znamionową nie większą niż 10 ton)
Definicja:
pkt 36 załącznika I. Pomiar: część B pkt 36 załącznika III,
- ładowarki (< 500 kW)
Definicja:
pkt 37 załącznika I. Pomiar: część B pkt 37 załącznika III,
- żurawie samojezdne
Definicja:
pkt 38 załącznika I. Pomiar c:zęść B pkt 38 załącznika III,
- redlice motorowe (< 3 kW)
Definicja:
pkt 40 załącznika I. Pomiar: część B pkt 40 załącznika III,
- wykończarki do nawierzchni (z wyjątkiem wykończarek wyposażonych w listwę do intensywnego zagęszczania)
Definicja:
pkt 41 załącznika I. Pomiar: część B pkt 41 załącznika III,
- agregaty prądotwórcze (< 400 kW)
Definicja:
pkt 45 załącznika I. Pomiar: część B pkt 45 załącznika III,
- żurawie wieżowe
Definicja:
pkt 53 załącznika I. Pomiar: część B pkt 53 załącznika III,
- agregaty spawalnicze
Definicja:
pkt 57 załącznika I. Pomiar: część B pkt 57 załącznika III.
Dopuszczalny poziom mocy akustycznej jest zaokrąglany do najbliższej liczby całkowitej (mniej niż 0,5 do liczby mniejszej, więcej niż lub równy 0,5 do większej liczby).
Typ urządzenia _BAR_ Zainstalowana moc netto P (w kW) Moc elektrycznaPel w kW Masa urządzenia m w kg Szerokość cięcia L w cm _BAR_ Dopuszczalny poziom mocy akustycznej w dB/1pW _BAR_
Etap I, począwszy od dnia 3 stycznia 2002 r. _BAR_ Etap II, począwszy od dnia 3 stycznia 2006 r. _BAR_
Maszyny do zagęszczania (walce wibracyjne, płyty wibracyjne, ubijaki wibracyjne) _BAR_ P ≤ 8 _BAR_ 108 _BAR_ 105 _BAR_
8 < P ≤ 70 _BAR_ 109 _BAR_ 106 _BAR_
P < 70 _BAR_ 89 + 11 lgP _BAR_ 86 + 11 lg P _BAR_
Spycharki gąsienicowe, ładowarki gąsienicowe, koparko-ładowarki gąsienicowe _BAR_ P ≤ 55 _BAR_ 106 _BAR_ 103 _BAR_
P < 55 _BAR_ 87 + 11 lg P _BAR_ 84 + 11 lg P _BAR_
Spycharki kołowe, ładowarki kołowe, koparko-ładowarki kołowe, wywrotki, równiarki, ugniatarki wysypiskowe typu ładowarkowego, wózki podnośnikowe napędzane silnikiem spalinowym z przeciwwagą, żurawie samojezdne, maszyny do zagęszczania (walce niewibracyjne), maszyny do wykańczania nawierzchni, hydraulicznie napędzane zagęszczarki _BAR_ P ≤ 55 _BAR_ 104 _BAR_ 101 _BAR_
P < 55 _BAR_ 85 + 11 lg P _BAR_ 82 + 11 lg P _BAR_
Koparki, podnośniki budowlane do transportu towarów, wciągarki budowlane, redlice motorowe _BAR_ P ≤ 15 _BAR_ 96 _BAR_ 93 _BAR_
P < 15 _BAR_ 83 + 11 lg P _BAR_ 80 + 11 lg P _BAR_
Ręczne kruszarki do betonu i młoty mechaniczne _BAR_ m ≤ 15 _BAR_ 107 _BAR_ 105 _BAR_
15 < m < 30 _BAR_ 94 + 11 lg m _BAR_ 92 + 11 lg m _BAR_
m ≥ 30 _BAR_ 96 + 11 lg m _BAR_ 94 + 11 lg m _BAR_
Żurawie wieżowe _BAR_ _BAR_ 98 + lg P _BAR_ 96 + lg P _BAR_
Agregaty spawalnicze i agregaty prądotwórcze _BAR_ Pel ≤ 2 _BAR_ 97 + lg Pel _BAR_ 95 + lg Pel _BAR_
2 < Pel ≤ 10 _BAR_ 98 + lg Pel _BAR_ 96 + lg Pel _BAR_
Pel < 10 _BAR_ 97 + lg Pel _BAR_ 95 + lg Pel _BAR_
Sprężarki _BAR_ P ≤ 15 _BAR_ 99 _BAR_ 97 _BAR_
P < 15 _BAR_ 97 + 2 lg P _BAR_ 95 + 2 lg P _BAR_
Kosiarki gazonowe, przycinarki do trawnika, przycinarki krawędziowe do trawnika _BAR_ L ≤ 50 _BAR_ 96 _BAR_ 94 _BAR_
50 < L ≤ 70 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_
70 < L ≤ 120 _BAR_ 100 _BAR_ 98L _BAR_
< 120 _BAR_ 105 _BAR_ 103 _BAR_
Artykuł 13
Urządzenia podlegające wyłącznie oznakowaniu hałasu
Gwarantowany poziom mocy akustycznej urządzeń wymienionych poniżej podlega jedynie oznakowaniu hałasu:
- platformy podnośnikowe z silnikiem spalinowym
Definicja:
pkt 1 załącznika I. Pomiar: część B pkt 1 załącznika III,
- wycinarki do krzaków
Definicja:
pkt 2 załącznika I. Pomiar: część B pkt 2 załącznika III,
- podnośniki budowlane do transportu towarów (z silnikiem elektrycznym)
Definicja:
pkt 3 załącznika I. Pomiar: część B pkt 3 załącznika III,
- budowlane piły taśmowe
Definicja:
pkt 4 załącznika I. Pomiar: część B pkt 4 załącznika III,
- budowlane stołowe piły tarczowe
Definicja:
pkt 5 załącznika I. Pomiar: część B pkt 5 załącznika III,
- przenośne piły łańcuchowe
Definicja:
pkt 6 załącznika I. Pomiar: część B pkt 6 załącznika III,
- pojazdy do wysokociśnieniowego spłukiwania i odsysania
Definicja:
pkt 7 załącznika I. Pomiar: część B pkt 7 załącznika III,
- maszyny do zagęszczania (tylko ubijaki eksplozyjne)
Definicja:
pkt 8 załącznika I. Pomiar: część B pkt 8 załącznika III,
- mieszarki do betonu lub zaprawy murarskiej
Definicja:
pkt 11 załącznika I. Pomiar: część B pkt 11 załącznika III,
- wciągarki budowlane (z silnikiem elektrycznym)
Definicja:
pkt 12 załącznika I. Pomiar: część B pkt 12 załącznika III,
- pompy do betonu i agregaty tynkarskie
Definicja:
pkt 13 załącznika I. Pomiar: część B pkt 13 załącznika III,
- przenośniki taśmowe
Definicja:
pkt 14 załącznika I. Pomiar: część B pkt 14 załącznika III,
- urządzenia chłodzące na pojazdach
Definicja:
pkt 15 załącznika I. Pomiar: część B pkt 15 załącznika III,
- wiertnice
Definicja:
pkt 17 załącznika I. Pomiar: część B pkt 17 załącznika III,
- urządzenia do załadunku i rozładunku silosów lub cystern samochodowych
Definicja:
pkt 19 załącznika I. Pomiar: część B pkt 19 załącznika III,
- kontenery do odzysku szkła
Definicja:
pkt 22 załącznika I. Pomiar: część B pkt 22 załącznika III,
- przycinarki do trawy/przycinarki krawędziowe do trawy
Definicja:
pkt 24 załącznika I. Pomiar: część B pkt 24 załącznika III,
- przycinarki do żywopłotu
Definicja:
pkt 25 załącznika I. Pomiar: część B pkt 25 załącznika III,
- wysokociśnieniowe maszyny do spłukiwania
Definicja:
pkt 26 załącznika I. Pomiar: część B pkt 26 załącznika III,
- wysokociśnieniowe maszyny wodno-strumieniowe
Definicja:
pkt 27 załącznika I. Pomiar: część B pkt 27 załącznika III,
- młoty hydrauliczne
Definicja:
pkt 28 załącznika I. Pomiar: część B pkt 28 załącznika III,
- wycinarki do fug
Definicja:
pkt 30 załącznika I. Pomiar: część B pkt 30 załącznika III,
- dmuchawy do liści
Definicja:
pkt 34 załącznika I. Pomiar: część B pkt 34 załącznika III,
- zbierarki do liści
Definicja:
pkt 35 załącznika I. Pomiar: część B pkt 35 załącznika III,
- wózki podnośnikowe napędzane silnikiem spalinowym, z przeciwwagą (z wyłączeniem innych wózków podnośnikowych z przeciwwagą określonych w pkt 36 tiret drugie załącznika I, o pojemności znamionowej nie większej niż 10 ton)
Definicja:
pkt 36 załącznika I. Pomiar: część B pkt 36 załącznika III,
- samojezdne kontenery na odpady
Definicja:
pkt 39 załącznika I. Pomiar: część B pkt 39 załącznika III,
- wykończarki do nawierzchni (wyposażone w listwę do intensywnego zagęszczania)
Definicja:
pkt 41 załącznika I. Pomiar: część B pkt 41 załącznika III,
- urządzenia do palowania
Definicja:
pkt 42 załącznika I. Pomiar: część B pkt 42 załącznika III,
- układarki do rur
Definicja:
pkt 43 załącznika I. Pomiar: część B pkt 43 załącznika III,
- maszyny gąsienicowe do pracy na śniegu
Definicja:
pkt 44 załącznika I. Pomiar: część B pkt 44 załącznika III,
- agregaty prądotwórcze (≥ 400 kW)
Definicja:
pkt 45 załącznika I. Pomiar: część B pkt 45 załącznika III,
- zamiatarki zmechanizowane
Definicja:
pkt 46 załącznika I. Pomiar: część B pkt 46 załącznika III,
- pojazdy do zbierania odpadków
Definicja:
pkt 47 załącznika I. Pomiar: część B pkt 47 załącznika III,
- drogowe maszyny frezujące
Definicja:
pkt 48 załącznika I. Pomiar: część B pkt 48 załącznika III,
- spulchniarki
Definicja:
pkt 49 załącznika I. Pomiar: część B pkt 49 załącznika III,
- strzępiarki/wiórownice
Definicja:
pkt 50 załącznika I. Pomiar: część B pkt 50 załącznika III,
- maszyny do usuwania śniegu z wirującymi narzędziami (samojezdne, z wyłączeniem osprzętów)
Definicja:
pkt 51 załącznika I. Pomiar: część B pkt 51 załącznika III,
- pojazdy z urządzeniem wysysającym
Definicja:
pkt 52 załącznika I. Pomiar: część B pkt 52 załącznika III,
- koparki do rowów
Definicja:
pkt 54 załącznika I. Pomiar: część B pkt 54 załącznika III,
- mieszarki samochodowe
Definicja:
pkt 55 załącznika I. Pomiar: część B pkt 55 załącznika III,
- zespolone pompy wodne (nie do używania pod wodą)
Definicja:
pkt 56 załącznika I. Pomiar: część B pkt 56 załącznika III.
Artykuł 14
Ocena zgodności
1.
Przed wprowadzeniem do obrotu lub wprowadzeniem do użytku urządzenia określonego w art. 12 producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie, poddaje każdy typ urządzenia jednej z następujących procedur oceny zgodności:
- wewnętrzna kontrola produkcji z oceną dokumentacji technicznej oraz procedura okresowej kontroli określona w załączniku VI, lub
- procedura weryfikacji jednostkowej określona w załączniku VII, lub
- pełna procedura zapewnienia jakości określona w załączniku VIII.
2.
Przed wprowadzeniem do obrotu lub wprowadzeniem do użytku urządzenia określonego w art. 13 producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie, poddaje każdy typ urządzenia procedurze wewnętrznej kontroli produkcji określonej w załączniku V.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że Komisja i każde inne Państwo Członkowskie mogą, na uzasadniony wniosek, uzyskać pełną informację zastosowaną w trakcie procedury oceny zgodności dotyczącej typu urządzenia, w szczególności dokumentację techniczną przewidzianą w pkt 3 załącznika V, w pkt 3 załącznika VI, w pkt 2 załącznika VII, w ppkt 3.1 i 3.3 załącznika VIII.
Artykuł 15
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają jednostki podlegające ich jurysdykcji w celu przeprowadzania lub nadzorowania procedur oceny zgodności określonych w art. 14 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają tylko takie jednostki, które spełniają kryteria wymienione w załączniku IX.
Fakt, że jednostka spełnia kryteria załącznika IX do niniejszej dyrektywy nie oznacza, że Państwo Członkowskie jest zobowiązane wyznaczyć taką jednostkę.
3.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o jednostkach, które wyznaczyło wraz z podaniem szczegółowych zadań i procedur kontrolnych, do przeprowadzania których jednostki te zostały wyznaczone oraz o numerach identyfikacyjnych przyznanych im uprzednio przez Komisję.
4.
Komisja publikuje wykaz jednostek notyfikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wraz z ich numerami identyfikacyjnymi i zadaniami, do których zostały one wyznaczone.
Komisja zapewnia stałe aktualizowanie wykazu.
5.
Państwo Członkowskie musi wycofać swoją notyfikację, jeżeli stwierdza, że dana jednostka nie spełnia kryteriów określonych w załączniku IX.
Państwo Członkowskie niezwłocznie zawiadamia w stosownym trybie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Gromadzenie danych dotyczących hałasu
1. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie, przesyła do odpowiedzialnych władz Państwa Członkowskiego, w którym posiada siedzibę lub gdzie wprowadza do obrotu lub wprowadza do użytku urządzenia określone w art. 2 ust. 1 oraz do Komisji, kopię deklaracji zgodności WE dla każdego typu urządzenia określonego w art. 2 ust. 1.
2.
Komisja gromadzi dane udostępnione zgodnie z ust. 1 dla wszystkich urządzeń.
3.
Państwa Członkowskie mogą, na wniosek, uzyskać zgromadzone dane od Komisji.
4.
Komisja regularnie publikuje istotne informacje, najlepiej corocznie.
Publikacje te zawierają co najmniej następujące dane dla każdego typu lub modelu urządzenia:
- zainstalowaną moc netto lub inną wartość dotyczącą hałasu,
- zmierzony poziom mocy akustycznej,
- gwarantowany poziom mocy akustycznej,
- opis urządzenia,
- producenta i/lub nazwę marki,
- numer/nazwę modelu.
Artykuł 17
Zasady użytkowania
Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla prawa Państw Członkowskich do ustanawiania, z poszanowaniem Traktatu:
- środków regulujących użycie urządzeń określonych w art. 2 ust. 1 w dziedzinach, jakie uznają za wrażliwe, łącznie z możliwością ograniczenia czasu pracy urządzenia,
- takich wymogów, jakie mogą uznać za niezbędne w celu zapewnienia, że osoby są chronione podczas użytkowania przedmiotowego urządzenia, pod warunkiem że nie oznacza to modyfikacji urządzenia w sposób niewyszczególniony w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 18
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku gdy dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/486/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 19
Uprawnienia Komitetu
Komitet:
a) dokonuje wymiany informacji i doświadczeń dotyczących wprowadzania w życie i praktycznego stosowania niniejszej dyrektywy oraz rozpatruje kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w tych dziedzinach;
b) wspomaga Komisję w dostosowywaniu do postępu technicznego załącznika III zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 18 ust. 2, za pomocą niezbędnych zmian, pod warunkiem że nie mają one bezpośredniego wpływu na zmierzony poziom mocy akustycznej urządzeń wymienionych w art. 12, w szczególności przez włączenie odniesień do właściwych norm europejskich;
c) zapewnia doradztwo dla Komisji w odniesieniu do wniosków i zmian określonych w art. 20 ust. 2.
Artykuł 20
Sprawozdania
1.
Najpóźniej do dnia 3 stycznia 2005 r., a następnie co cztery lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące doświadczeń Komisji we wprowadzaniu w życie i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie zawiera w szczególności:
a) przegląd danych dotyczących hałasu zgromadzonych zgodnie z art. 16 oraz innych właściwych informacji;
b) oświadczenie dotyczące potrzeby rewizji wykazów w art. 12 i 13, szczególnie tego, czy powinny zostać dodane nowe urządzenia albo w art. 12 albo w art. 13 lub czy urządzenia powinny zostać przeniesione z art. 13 do art. 12;
c) oświadczenie dotyczące potrzeby i możliwości rewizji wartości dopuszczalnych ustanowionych w art. 12 biorąc pod uwagę rozwój technologiczny;
d) oświadczenie ustanawiające zintegrowany zakres instrumentów, jakie mają być stosowane przy kontynuacji redukcji hałasu emitowanego przez urządzenia.
2.
Po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych konsultacji, w szczególności z Komitetem, Komisja przedstawia przy tej okazji swoje wnioski i, gdzie właściwe, wszelkie zmiany do niniejszej dyrektywy.
3.
Najpóźniej do dnia 3 lipca 2002 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące tego, czy i w jakim zakresie postęp techniczny pozwala zredukować wartości dopuszczalne dla kosiarek gazonowych i przycinarek do trawnika/przycinarek krawędziowych do trawnika oraz, jeżeli właściwe, propozycję zmiany niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
Uchylenie
1.
Dyrektywy 79/113/EWG, 84/532/EWG, 84/533/EWG, 84/534/EWG, 84/535/EWG, 84/536/EWG, 84/537/EWG, 84/538/EWG i 86/662/EWG tracą moc z dniem 3 stycznia 2002 r.
2.
Wydane certyfikaty badania typu i pomiary urządzeń przeprowadzone na mocy dyrektyw wymienionych w ust. 1 mogą być stosowane przy sporządzaniu dokumentacji technicznej przewidzianej w pkt 3 załącznika V, w pkt 3 załącznika VI, w pkt 2 załącznika VII, w ppkt 3.1 i 3.3 załącznika VIII niniejszej dyrektywy.
Artykuł 22
Transpozycja i termin stosowania
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 3 lipca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują te środki z mocą od dnia 3 stycznia 2002 r.
Jednakże Państwa Członkowskie umożliwiają producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi mającemu siedzibę we Wspólnocie, skorzystanie z przepisów niniejszej dyrektywy od dnia 3 lipca 2001 r.
3.
W odniesieniu do zredukowanych dopuszczalnych poziomów mocy akustycznej w etapie II, określonych w art. 12, przepisy te stosuje się z mocą od dnia 3 stycznia 2006 r.
4.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
5.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
Adresaci dyrektywy
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 kwietnia 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zarówno dyrektywa 64/432/EWG [4], jak i rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [5] odnoszą się do tworzenia komputerowych baz danych dotyczących bydła i trzody chlewnej w celu przechowywania informacji na temat zwierząt i ich przemieszczania się.
(2) Należy zapewnić właściwe wprowadzenie w życie funkcjonalnych krajowych baz danych do rejestrowania przemieszczania się trzody chlewnej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 14 ust. 3 lit. c) pkt 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Jednakże jedynie pkt 2, 3 i 4 mają zastosowanie do świń.";
2) w art. 14 ust. 3 lit. c) dodaje się punkt w brzmieniu:
"4) W celu zagwarantowania funkcjonowania krajowych komputerowych baz danych dotyczących świń przyjmuje się, zgodnie z procedurą określoną w art. 17, właściwe zasady stosowania, w tym dotyczące informacji, jakie muszą zawierać krajowe bazy danych.";
3) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Państwa Członkowskie, które nie wprowadziły zatwierdzonego systemu sieci nadzoru, zapewniają, że następujące komputerowe bazy danych, zgodne z przepisami ustanowionymi w art. 14, są w pełni gotowe do użytku:
a) dla bydła, od dnia 31 grudnia 1999 r.;
b) dla rejestru gospodarstw hodowli świń, zgodnego z przepisami ustanowionymi w art. 14 ust. 3 lit. c) pkt 2, od dnia 31 grudnia 2000 r.;
c) dla przemieszczania świń, zgodnego z przepisami ustanowionymi w art. 14 ust. 3 lit. c) pkt 3:
- z gospodarstwa ich urodzenia, do dnia 31 grudnia 2001 r.,
- ze wszystkich innych gospodarstw, do dnia 31 grudnia 2002 r.
Do bazy danych wprowadza się odpowiedni zapis w odniesieniu do każdego odrębnego przemieszczania się świń.
Zapis taki zawiera przynajmniej następujące dane: liczbę przemieszczanych świń, numer identyfikacyjny gospodarstwa lub stada pochodzenia, numer identyfikacyjny gospodarstwa lub stada przeznaczenia oraz daty wysyłki i przybycia.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie taki towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2000/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 kwietnia 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i dyrektywę Rady 96/25/WE w sprawie obrotu materiałami paszowymi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacjach z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustalająca warunki i porządek zatwierdzania i rejestracji niektórych przedsiębiorstw i pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt i zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 79/373/EWG i 82/471/EWG [4] ustala zasady przyznawania numeru zatwierdzenia określonym przedsiębiorstwom lub pośrednikom; z uwagi na przejrzystość i w celu ułatwienia kontroli numer rejestracyjny lub numer zatwierdzenia, w zależności od przypadku, powinien znajdować się na etykiecie lub na dokumencie towarzyszącym mieszankom paszowym.
(2) Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [5] określa minimalny okres przechowywania mieszanek paszowych jako trwający do daty, do której, przy właściwych warunkach przechowywania, pasze zachowują swoje cechy szczególne; określenie "cechy szczególne" obejmuje wszystkie cechy, które określają jakość mieszanek paszowych, szczególnie skuteczność dodatków, jakie zawierają; taka skuteczność wskazana jest przez termin ważności gwarancji, który musi być ustalony zgodnie z dyrektywą Rady 70/524/EWG [6]; dlatego we wszystkich przypadkach, w których minimalny okres przechowywania dodatku jest czynnikiem ograniczającym w odniesieniu do jakości mieszanki paszowej, data ta jest decydująca w określeniu minimalnego okresu przechowywania mieszanki paszowej; jednakże istotny przepis art. 5d ust. 1 akapit drugi dyrektywy 79/373/EWG nie zapewnia wystarczającej jasności i dlatego powinien zostać zastąpiony.
(3) Niemiecka Wersja dyrektywy 79/373/EWG używa określenia "wprowadzanie na rynek"(Verkehr) zamiast "obrót"(Vermarktung), jak w innych wersjach językowych; ponieważ istnieje różnica w znaczeniu, niezbędne jest dostosowanie wersji językowych; ponieważ zakres ostatnich dyrektyw dotyczących prawa żywienia zwierząt zazwyczaj rozciąga się na wyrażenie "wprowadzenie do obrotu" lub "obrót", dyrektywa 79/373/EWG powinna zostać odpowiednio dostosowana i powinna zawierać definicję słowa "obrót" ("wprowadzenie do obrotu").
(4) Zgodnie z dyrektywą 79/373/EWG decyzja Komisji 91/516/EWG [7] ustala wykaz składników, których użycie w mieszankach paszowych zabronione jest z przyczyn związanych z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt; zakaz ten jednakże nie obejmuje obrotu takimi surowcami, jak materiały paszowe, lub użycia takich materiałów jako materiałów paszowych przez posiadaczy zwierząt gospodarskich.
(5) W celu zaradzenia tej sytuacji niezbędne jest, po pierwsze, poszerzenie zakresu dyrektywy Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu materiałami paszowymi, zmieniającej dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG i uchylającej dyrektywę 77/101/EWG [8], by objąć również użycie materiałów paszowych; po drugie, powinien zostać sporządzony wykaz surowców, których obrót lub użycie jako materiałów paszowych jest zabronione lub ograniczone, aby zastąpić decyzję Komisji 91/516/EWG tak, aby zakres zakazów lub ograniczeń był ogólny i miał zastosowanie zarówno odnośnie do użycia materiałów paszowych jako takich, jak i użycia ich w mieszankach paszowych; dyrektywa Rady 79/373/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Z doświadczenia wynika również, że pewne produkty uboczne, które były poddawane procesom przemysłowym, mogą zawierać substancje, które, chociaż nie stanowią zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub ludzi, mogą mieć niekorzystny wpływ na środowisko naturalne; dlatego niezbędne jest również zapewnienie, że materiały paszowe nie mogą stanowić żadnego zagrożenia dla środowiska naturalnego.
(7) Dyrektywa Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiająca przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzenia ich na rynek oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach pochodzących ze zwierząt lub ryb i zmieniających dyrektywę 90/425/EWG [9], ustanawia przepisy dotyczące wprowadzania na rynek odpadów zwierzęcych przeznaczonych do zastosowania innego niż spożycie przez ludzi, a dyrektywa 96/25/WE ustanawia zasady dotyczące etykietowania, zapewniające użytkownikom dokładną informację dotyczącą identyfikacji produktów i wszelkich ograniczeń w zakresie ich zastosowania; istnieje konieczność zapewnienia, że instrumenty odnoszące się do sektora weterynaryjnego i do żywienia zwierząt pozostają w pełnej zgodności.
(8) W celu zapewnienia użytkownikom i organom kontrolnym środków do rozróżnienia bez trudu miejsca pochodzenia materiałów paszowych i ich zgodności z gwarancjami zdrowotności w odniesieniu do dyrektywy 90/667/EWG niezbędne jest włączenie do oznaczeń wymaganych dla tych materiałów paszowych nazwy i adresu przedsiębiorstwa wytwórczego, numeru zatwierdzenia, numeru referencyjnego partii lub jakichkolwiek danych szczegółowych, zapewniających identyfikację materiałów paszowych.
(9) Dyrektywy 79/373/EWG i 96/25/WE należy zmienić odpowiednio,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 79/373/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"m) "wprowadzenie do obrotu"; lub "obrót";: posiadanie mieszanek paszowych w celu sprzedaży, łącznie z oferowaniem do sprzedaży lub wszelkie inne formy przekazania stronie trzeciej, nieodpłatnie lub odpłatnie, a także sprzedaż i inne formy przekazania.";
2) art. 5 ust. 1 lit. k) otrzymuje brzmienie:
"k) z dniem 1 kwietnia 2001 r. numer zatwierdzenia przydzielony przedsiębiorstwu zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającej warunki i środki zatwierdzania i rejestracji określonych przedsiębiorstw i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych [10] lub, w zależności od przypadku, numer rejestracyjny przydzielony przedsiębiorstwu zgodnie z art. 10 niniejszej dyrektywy.";
3) w art. 5d ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy inne przepisy prawa wspólnotowego dotyczące mieszanek paszowych wymagają oznaczenia minimalnego okresu przechowywania lub daty ważności gwarancji, należy wskazać oznaczenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, podając tylko najwcześniejszą datę.";
4) w art. 10 skreśla się lit. c);
5) w art. 10 lit. e) skreśla się wyrazy "i wykazy określone w lit. b) i c)";
6) w art.10a dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie określają, że materiały paszowe znajdujące się w wykazie przedstawionym w art. 11 lit. b) dyrektywy 96/25/WE nie były używane jako materiały paszowe w przygotowaniu mieszanek paszowych, zgodnie z przepisami ustanowionymi w tej dyrektywie.";
7) w treści całej dyrektywy określenie "wprowadzenie do obrotu" zostaje zastąpione przez "obrót";
8) (nie dotyczy polskiej wersji językowej).
Artykuł 2
W dyrektywie 96/25/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 96/25/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie obrotu i stosowania materiałów paszowych, zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 82/471/EWG i 93/74/EWG i uchylająca dyrektywę 77/101/EWG"
;
2) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do obrotu i wykorzystywania materiałów paszowych we Wspólnocie.";
3) art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Bez uszczerbku dla zobowiązań powstających w wyniku stosowania innych przepisów prawa wspólnotowego Państwa Członkowskie określają, że materiały paszowe mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie tylko wtedy, jeśli są w zdrowe, naturalne i o jakości handlowej.
Określają, że kiedy surowce paszowe zostają wprowadzone do obrotu lub są używane, nie mogą stanowić żadnego niebezpieczeństwa dla zdrowia zwierząt lub ludzi lub dla środowiska naturalnego i nie mogą zostać wprowadzone do obrotu w sposób mogący wprowadzić w błąd.";
4) w art. 5 ust. 1 lit. g) zostaje zastąpiona następująco:
"g) nazwa lub nazwa handlowa i adres lub siedziba statutowa przedsiębiorstwa wytwórczego, numer zatwierdzenia, numer referencyjny partii lub jakiekolwiek dane szczegółowe, zapewniające identyfikację materiałów paszowych, w przypadku gdy przedsiębiorstwo musi zostać zatwierdzone zgodnie z:
- dyrektywą 90/667/EWG [*] Dz.U. L 363 z 27.12.1990, str. 51.
Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 1994 r.,
- środkami wspólnotowymi znajdującymi się w wykazie sporządzonym zgodnie z procedurą określoną w art. 13;
h) nazwa lub nazwa handlowa i adres lub siedziba statutowa podmiotu odpowiedzialnego za informacje szczegółowe, określone w niniejszym ustępie, jeżeli różnią się one od danych wytwórcy, określone w lit. g).";
5) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) wyrazy "Artykuł 14" zastępuje się wyrazami "Artykuł 13";
b) lit. b) zostaje zastąpiona następująco:
"b) sporządza się wykaz materiałów, których obrót lub stosowanie dla celów żywienia zwierząt jest ograniczone lub zabronione, w celu zapewnienia ich zgodności z art. 3;
c) zmiany wykazu określone w lit. b) dostosowywane są zgodnie z osiągnięciami postępu naukowo-technicznego;
d) zmiany do Załącznika dostosowywane są zgodnie z osiągnięciami postępu naukowo-technicznego".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 3 maja 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjęte przepisy obowiązują najpóźniej od dnia 3 listopada 2001 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2000/17/WE
z dnia 30 marca 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – przepisy przejściowe przyznane Republice Austrii i Republice Portugalii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 2 lit. e) część IX "Opodatkowanie" załącznika XV do Aktu przystąpienia z 1994 r. upoważniał Republikę Austrii do odstępstwa od art. 28 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [3] (zwana dalej "szóstą dyrektywą VAT") i do stosowania obniżonej stawki w odniesieniu do wynajmu nieruchomości na użytek mieszkalny do dnia 31 grudnia 1998 r., pod warunkiem że stawka ta nie będzie niższa od 10 %.
(2) Na mocy art. 13(B) lit. b) szóstej dyrektywy VAT wynajem nieruchomości na użytek mieszkalny w Austrii jest zwolniony z podatku VAT od dnia 1 stycznia 1999 r. bez prawa do odliczenia wkładu podatkowego.
Jednak na mocy art. 13(C) lit. a) tej dyrektywy Austria może przyznać podatnikom prawo wyboru opodatkowania.
W takim przypadku zastosowanie ma zwykła stawka VAT i zwykłe zasady odliczania.
(3) Republika Austrii uważa, że działanie to ma nadal zasadnicze znaczenie, głównie ze względu na to, że nadal obowiązuje przejściowy system VAT i sytuacja nie zmieniła się zasadniczo od negocjacji Aktu przystąpienia z 1994 r.
(4) Republika Austrii uważa również, że rezygnacja ze zmniejszonej stawki 10 % w sposób nieunikniony prowadziłaby do wzrostu ceny wynajmu nieruchomości dla konsumentów końcowych.
(5) Republika Portugalii stosowała zmniejszoną stawkę 8 % na usługi gastronomiczne od dnia 1 stycznia 1991 r.
Na mocy art. 28 ust. 2 lit. d) szóstej dyrektywy VAT Portugalii zezwolono na dalsze stosowanie tej stawki.
Jednak po całościowej zmianie stawek i z powodów politycznych oraz budżetowych usługi gastronomiczne podlegały zwykłej stawce od 1992 r.
(6) Republika Portugalii pragnie ponownie wprowadzić zmniejszoną stawkę na te usługi uzasadniając to tym, że utrzymywanie zwykłej stawki miało negatywne konsekwencje, powodując w szczególności utratę miejsc pracy i wzrost nielegalnego zatrudnienia oraz że stosowanie zwykłej stawki podwyższało ceny usług gastronomicznych dla konsumenta końcowego.
(7) Ponieważ rozpatrywane odstępstwo dotyczy świadczenia usług w obrębie jednego Państwa Członkowskiego można uznać, że nie istnieje ryzyko zakłócenia konkurencji.
(8) W takich okolicznościach można rozważyć powrót do wcześniejszej sytuacji zarówno w przypadku Republiki Austrii, jak i w przypadku Republiki Portugalii, pod warunkiem że stosowanie tego odstępstwa będzie ograniczać się do okresu przejściowego określonego w art. 281 szóstej dyrektywy VAT.
Jednak Republika Austrii musi podjąć niezbędne kroki, aby zapewnić, że zmniejszona stawka nie będzie miała negatywnego wpływu na środki własne Wspólnot Europejskich z tytułu VAT, dla których podstawa opodatkowania musi być przywrócona zgodnie z rozporządzeniem (EWG, Euratom) nr 1553/89 [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 28 ust. 2 szóstej dyrektywy VAT dodaje się lit. j) i lit. k) w brzmieniu:
"j) Republika Austrii może stosować jedną z dwóch obniżonych stawek przewidzianych w art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci w odniesieniu do wynajmu nieruchomości na użytek mieszkalny, pod warunkiem że stawka ta nie będzie niższa od 10 %;
k) Republika Portugalii może stosować jedną z dwóch obniżonych stawek przewidzianych w art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci w odniesieniu do usług gastronomicznych, pod warunkiem że stawka ta nie będzie niższa od 12 %"
.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie określone w art. 1 wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie określone w art. 1 przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/18/WE
z dnia 17 kwietnia 2000 r.
w sprawie minimalnych wymogów egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w drogowym, kolejowym i śródlądowym transporcie towarów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75 ust. 1 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
(1) Poprawa bezpieczeństwa w transporcie i ochrona środowiska, zwłaszcza w transporcie kolejowym, drogowym i śródlądowym towarów niebezpiecznych, mają istotne znaczenie; czynnik ludzki odgrywa również ważną rolę w bezpiecznej eksploatacji tych rodzajów transportu.
(2) Zgodnie z warunkami dyrektywy Rady 96/35/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie wyznaczania i kwalifikacji zawodowych doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie drogowym, kolejowym i śródlądowym towarów niebezpiecznych [4] wszystkie przedsiębiorstwa, których przedmiot działalności obejmuje transport towarów niebezpiecznych, w tym załadunek i rozładunek związane z takim transportem, są zobowiązane do powołania jednego lub większej liczby doradców do spraw bezpieczeństwa.
Dyrektywa Rady 96/35/WE nie zawiera szczegółowych przepisów w sprawie harmonizacji wymogów egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa ani przepisów dotyczących komisji egzaminacyjnych.
(3) Państwa Członkowskie muszą stworzyć wspólne minimalne ramy przeprowadzania egzaminów na doradców do spraw bezpieczeństwa i warunki działania komisji egzaminacyjnych, aby zapewnić określony poziom jakości i umożliwić wzajemne uznawanie świadectw szkolenia WE.
(4) Egzamin na doradców do spraw bezpieczeństwa będzie obejmować przynajmniej egzamin pisemny, składający się z pytań dotyczących co najmniej tematów wymienionych w załączniku II do dyrektywy 96/35/WE, i studium przypadku (case study), tak aby kandydaci mogli wykazać się zdolnością do wykonywania zadań doradcy do spraw bezpieczeństwa.
(5) Państwa Członkowskie mogą postanowić, że kandydaci, którzy zamierzają wykonywać pracę na rzecz przedsiębiorstw, które zajmują się wyłącznie transportem niektórych towarów niebezpiecznych, będą egzaminowani jedynie z tematów związanych z ich działalnością.
W takim przypadku świadectwo szkolenia WE musi wyraźnie określać granice uprawnienia.
(6) Egzamin przeprowadzany przez komisje egzaminacyjne będzie podlegać zatwierdzeniu przez właściwe organy Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie określą kryteria dotyczące komisji egzaminacyjnych, zaś komisje egzaminacyjne będą kompetentne pod względem technicznym, wiarygodne i niezależne.
(7) Państwa Członkowskie będą się wzajemnie wspomagać przy wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres i definicje
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymogi egzaminacyjne, które muszą zostać spełnione, aby uzyskać świadectwo kształcenia WE doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych zgodnie z dyrektywą 96/35/WE.
2.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki, aby zapewnić egzaminowanie doradców do spraw bezpieczeństwa zgodnie ze wspomnianymi minimalnymi wymogami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "doradca do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych", dalej zwany "doradcą", oznacza osobę określoną w art. 2 lit. b) dyrektywy 96/35/WE;
b) "towary niebezpieczne" oznaczają towary określone w art. 2 dyrektywy 94/55/WE [5] i art. 2 dyrektywy 96/49/WE [6];
c) "przedsiębiorstwo" oznacza przedsiębiorstwa określone w art. 2 lit. a) dyrektywy 96/35/WE;
d) "egzamin" oznacza egzamin określony w art. 5 ust. 2 dyrektywy 96/35/WE;
e) "komisja egzaminacyjna" oznacza organ przeprowadzający egzaminy wyznaczony przez właściwe władze Państw Członkowskich;
f) "świadectwo WE" oznacza świadectwo sporządzone na podstawie wzoru podanego w załączniku III do dyrektywy 96/35/WE.
ROZDZIAŁ II
Egzaminy
Artykuł 3
1.
Właściwe władze lub komisja egzaminacyjna przeprowadzą obowiązkowy egzamin pisemny, który może zostać uzupełniony egzaminem ustnym, celem sprawdzenia, czy dany kandydat wykazuje się odpowiednim poziomem wiedzy umożliwiającym mu wykonywanie zadań doradcy oraz uzyskanie świadectwa WE.
2.
Egzamin obowiązkowy jest przeprowadzany w formie testu dostosowanego do rodzaju (rodzajów) transportu, w odniesieniu do którego ma być wydane świadectwo WE.
3. a) Każdy kandydat otrzymuje zestaw pytań składający się przynajmniej z 20 pytań opisowych, które zgodnie z art. 5 ust. 4 dyrektywy 96/35/WE dotyczą tematów wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy.
Egzamin może też przyjąć formę testu wielokrotnego wyboru.
W takim przypadku dwa pytania testowe odpowiadają jednemu pytaniu opisowemu.
Tematy, na które należy zwrócić szczególną uwagę stosownie do odpowiedniego środka transportu, obejmują:
- ogólne środki prewencyjne i bezpieczeństwa,
- klasyfikację towarów niebezpiecznych,
- ogólne wymogi w zakresie pakowania, obejmujące cysterny, kontenery zbiornikowe i wagony-cysterny,
- oznaczenia i naklejki informujące o niebezpieczeństwie,
- odniesienia w dokumentach transportowych,
- przeładunek i sztauerkę,
- szkolenia zawodowe załogi,
- dokumenty pojazdu i świadectwa transportowe,
- instrukcje w zakresie bezpieczeństwa,
- wymogi dotyczące sprzętu transportowego;
b) kandydaci biorą udział w studium przypadku (case study) zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 96/35/WE, w ramach którego będą mogli wykazać się umiejętnością wykonywania zadań doradcy;
c) Państwa Członkowskie mogą postanowić, że kandydaci, którzy zamierzają podjąć pracę na rzecz przedsiębiorstw specjalizujących się w transporcie określonych rodzajów towarów niebezpiecznych, są egzaminowani, zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy 96/35/WE, tylko z tematów związanych z ich działalnością.
Rodzaje towarów obejmują:
- klasę 1 (materiały wybuchowe),
- klasę 2 (gazy),
- klasę 7 (materiały radioaktywne),
- klasy 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 5.2, 6.1, 6.2, 8 i 9 (ciała stałe i płynne),
- numery UN 1202, 1203, 1223 (oleje mineralne).
Nagłówek świadectwa WE musi wyraźnie określać, że dane świadectwo odnosi się wyłącznie do rodzajów towarów niebezpiecznych określonych w niniejszym ustępie, w zakresie których doradca został przeegzaminowany zgodnie z wymogami określonymi w lit. a) i b).
4.
Właściwe władze lub komisja egzaminacyjna stopniowo tworzą zestawy pytań egzaminacyjnych.
ROZDZIAŁ III
Kryteria dotyczące komisji egzaminacyjnych
Artykuł 4
1.
Jeśli Państwa Członkowskie bezpośrednio nie zajmują się organizacją egzaminów, powołują komisję egzaminacyjną, opierając się na poniżej podanych kryteriach:
a) kwalifikacje komisji egzaminacyjnej;
b) opis sposobu przeprowadzania egzaminu zaproponowanego przez komisję egzaminacyjną;
c) środki mające zapewnić bezstronność w czasie egzaminu;
d) niezależność komisji od osób fizycznych i prawnych zatrudniających doradców.
2.
Powołanie zatwierdzonej komisji egzaminacyjnej następuje na piśmie.
Może obowiązywać przez czas określony.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie służą sobie wzajemnie pomocą przy wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie regularnie składają Komisji zestawy pytań, o których mowa w art. 3 ust. 4.
Komisja informuje o tym inne Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 6
1.
W trzy miesiące od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do jej wykonania.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonania takich odniesień.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/19/WE
z dnia 13 kwietnia 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 86/298/EWG w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 2000/2/WE [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/298/EWG z dnia 26 maja 1986 r. w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół [3], ostatnio zmienioną przez Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy bezpieczeństwa konieczne jest wyjaśnienie metod badania montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół z uwzględnieniem szerokiego zakresu wyposażenia.
(2) Metody badania tych konstrukcji powinny być zharmonizowane z metodami ustanowionymi w Normie 7 Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w sprawie urzędowych badań konstrukcji zabezpieczających dla ciągników rolniczych.
(3) Dyrektywa 86/298/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I–VI do dyrektywy 86/298/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 2001 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu przewidzianego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeżeli te ciągniki są zgodne z wymogami dyrektywy 86/298/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów przewidzianych w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie jest zgodny z wymogami dyrektywy 86/298/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymogów dyrektywy 86/298/EWG, zmienionej przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określana są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 2000/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 maja 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt, wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 64/432/EWG [3] została zmieniona i zaktualizowana dyrektywą 97/12/WE [4] oraz dyrektywą 98/46/WE [5].
(2) Problemy dotyczące wykonania dyrektywy 64/432/EWG, zmienionej dwoma wyżej wspomnianymi dyrektywami, stwarzają konieczność wprowadzenia środków przejściowych w celu uniknięcia zakłóceń w handlu żywymi zwierzętami z gatunku bydła i trzody chlewnej.
(3) Ponadto dyrektywa 64/432/EWG oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r., ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła oraz dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [6], mówią o stworzeniu komputerowych baz danych, między innymi odnoszących się do bydła, służących do przechowywania informacji na temat zwierząt i ich przemieszczeń.
(4) Napotkano pewne problemy w zakresie stosowania warunków zdrowotnych zwierząt, w szczególności w odniesieniu do ich związku z identyfikacją i rejestracją zwierząt.
(5) Dyrektywa 64/432/EWG ma zostać zmieniona w celu zagwarantowania spójności reguł wspólnotowych oraz umożliwienia Komisji przyjmowania środków przejściowych dających Państwom Członkowskim możliwość dostosowywania się do nowych warunków handlu.
(6) W związku z tym właściwe jest odroczenie wejścia w życie niektórych przepisów wspomnianej dyrektywy.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) do dnia 31 grudnia 2000 r. nie podlegają wymogom w zakresie prób określonych w lit. a) lub b) w wypadku bydła w wieku poniżej 30 miesięcy, przeznaczonego na produkcję mięsa, które:
- pochodzi ze stada urzędowo uznanego za wolne od gruźlicy i brucelozy,
- posiada urzędowe świadectwo zdrowia, z właściwie wypełnionym załącznikiem F sekcja A wzór 1 pkt 7,
- pozostaje pod nadzorem do chwili uboju,
- nie miało kontaktu podczas transportu ze zwierzętami niepochodzącymi ze stad urzędowo wolnych od tych chorób,
i z zastrzeżeniem, że:
- zakres tych ustaleń ogranicza się do handlu między Państwami Członkowskimi lub regionami Państw Członkowskich posiadającymi ten sam status zdrowotny w odniesieniu do gruźlicy zwierząt i brucelozy,
- Państwo Członkowskie będące miejscem przeznaczenia podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu niedopuszczenia do jakichkolwiek wypadków zarażenia miejscowych stad,
- Państwa Członkowskie wprowadzają odpowiedni system losowego pobierania próbek, inspekcji i kontroli, mających na celu zagwarantowanie skutecznego wykonania tych przepisów,
- Komisja monitoruje prawidłowość wykonywania niniejszej dyrektywy, co ma na celu zagwarantowanie, że Państwa Członkowskie w pełni przestrzegają tych zasad;";
2) w art. 6 ust. 3 akapit drugi datę "31 grudnia 1999 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2000 r.";
3) w art. 16 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W miarę potrzeb, w celu ułatwienia przejścia do nowych uzgodnień przewidzianych w niniejszej dyrektywie, Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17a, może przyjąć środki przejściowe, mające zastosowanie w okresie nie dłuższym niż dwa lata.";
4) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Komisję wspomaga Stały Komitet Weterynaryjny, powołany na mocy decyzji 68/361/EWG (zwany dalej "Komitetem";).
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.";
5) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 17a
1.
Komisję wspomaga Stała Komitet Weterynaryjny, powołany na mocy decyzji 68/361/EWG (zwany dalej "Komitetem";).
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.";
6) w załączniku A I 2 lit. c) tiret trzecie między pkt 1) i 2) dodaje się wyraz "lub";
7) w załączniku A I 4 oraz w załączniku A II 7 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) każda sztuka bydła jest identyfikowana zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym, oraz";
8) do załącznika F wzór 1 sekcja A dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
"7) jest zwierzęciem w wieku poniżej 30 miesięcy, przeznaczonym do uboju i produkcji mięsa, pochodzącym ze stada urzędowo uznanego za wolne od gruźlicy, brucelozy i białaczki, i zostaje wysłane zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 lit. e) dyrektywy 64/432/EWG, na podstawie zezwolenia nr…".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 grudnia 1999 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2000/21/WE
z dnia 25 kwietnia 2000 r.
dotycząca wykazu legislacji wspólnotowej, określonej w art. 13 ust. 1 tiret piąte dyrektywy Rady 67/548/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/33/WE [2], w szczególności jej art. 13 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG zwalnia niektóre substancje, które odnoszą się do powiadomienia, z przepisów art. 7, 8, 14 i 15 wspomnianej dyrektywy.
Ściślej określając, art. 13 ust. 1 tiret piąte zwalnia substancje, które stosuje się na zasadach wyłączności w innych sektorach produkcji, dla których istnieją we Wspólnocie procedury powiadamiania lub zatwierdzania i dla których wymagania dotyczące przedstawienia danych są równoważne z zawartymi w dyrektywie 67/548/EWG.
Dlatego wnioskuje się, aby Komisja sporządziła wykaz tych dokumentów legislacji wspólnotowej, które zawierają takie procedury powiadamiania lub zatwierdzania.
Wykaz podlegać będzie okresowemu przeglądowi, a w razie potrzeby będzie korygowany.
(2) Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 1999/80/WE [4], przewiduje wprowadzenie substancji czynnych do załącznika I, jako warunek wstępny do uzyskania pozwolenia dla wspomnianych produktów przed wprowadzeniem ich do obrotu.
Dyrektywa Komisji 93/90/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie wykazu substancji określonych w art. 13 ust. 1 tiret piąte dyrektywy Rady 67/548/EWG [5] obejmuje wyłącznie substancje czynne, które należy wprowadzić do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu.
Substancje czynne posiadające pozwolenia do innych celów, w tym do badań i rozwoju, na podstawie art. 22 dyrektywy 91/414/EWG powinny być również objęte w celu ograniczenia procedury dotyczącej pozwoleń dla tych substancji wyłącznie do zakresu dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Substancje używane na zasadzie wyłączności jako substancje czynne produktów biobójczych, zgodnie z przepisami dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [6], podlegają przepisom art. 13 ust. 1 tiret piąte dyrektywy 67/548/EWG i w związku z powyższym powinny być zwolnione, w tym substancje przeznaczone do badań i rozwoju, w celu ograniczenia procedury dotyczącej pozwoleń dla tych substancji wyłącznie do zakresu dyrektywy 98/8/WE.
(4) Dyrektywa 93/90/EWG traci moc.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania Dyrektyw do Postępu Technicznego w celu zniesienia barier technicznych w handlu niebezpiecznymi substancjami i preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Wykaz legislacji wspólnotowej dotyczącej sektorów produktów, dla których istnieją we Wspólnocie procedury powiadamiania lub zatwierdzania i dla których wymagania w zakresie przedstawienia danych dotyczących kategorii substancji zawartych w wykazie są identyczne z ustanowionymi w dyrektywie 67/548/EWG, zawarty jest w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Dyrektywa 93/90/EWG traci moc.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 kwietnia 2001 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/22/WE
z dnia 28 kwietnia 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 87/402/EWG w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/2/WE [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/402/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół [3], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu poprawy bezpieczeństwa konieczne jest wyjaśnienie metod badania montowanych przed siedzeniem kierowcy konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół z uwzględnieniem szerokiego zakresu wyposażenia.
(2) Metody badania tych konstrukcji powinny być zharmonizowane z metodami ustanowionymi w Normie 6 Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) w sprawie urzędowych badań konstrukcji zabezpieczających dla ciągników rolniczych.
(3) Dyrektywa 87/402/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego art. 12 dyrektywy 74/150/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I–V i VII do dyrektywy 87/402/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Od dnia 1 lipca 2001 r. żadne Państwo Członkowskie nie może:
- odmówić w odniesieniu do typu ciągnika udzielenia homologacji typu WE, wydania dokumentu określonego w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu, lub
- zakazać dopuszczenia do ruchu ciągników,
jeżeli te ciągniki są zgodne z wymogami dyrektywy 87/402/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie:
- nie mogą już wydawać dokumentów określonych w art. 10 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy 74/150/EWG w odniesieniu do typu ciągnika, który nie jest zgodny z wymogami dyrektywy 87/402/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą,
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu ciągnika, który nie spełnia wymogów dyrektywy 87/402/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 2001 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2000/24/WE
z dnia 28 kwietnia 2000 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym odpowiednio owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/41/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/71/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/71/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/71/WE, w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości odzwierciedlają użycie minimalnych ilości pestycydów w celu uzyskania skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były możliwie jak najmniejsze z praktycznego i z toksykologicznego punktu widzenia, w szczególności z uwagi na ochronę środowiska przy przewidywanym poziomie spożycia.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości odzwierciedlają spożycie zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy powodując obecność pozostałości w zwierzętach i produktach pochodzenia zwierzęcego, a także mając na uwadze bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych, gdzie sytuacja tego wymaga.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości należy ustanowić na niższym poziomie oznaczania analitycznego, gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni lub, gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania lub, gdy stosowanie, które zostało dozwolone przez Państwa Członkowskie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi lub, gdy stosowanie w państwach trzecich, powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów powinny być poddawane kontroli.
Poziomy mogą zostać zmienione biorąc pod uwagę nowe informacje i dane.
(4) Aramit, barban, chlorobenzylat, chlorofenson, chloroksuron, chlorobenzyd, 1,1-dichloro-2,2-bis (4-etylo-fenylo) etan i dialat przestają być już dozwolone do stosowania we Wspólnocie lub nie są już stosowne na poziomie wspólnotowym.
Pozostałości aramitu i chlorofensonu zostały usunięte z załącznika II do dyrektywy 76/895/EWG na mocy dyrektywy Rady 82/528/EWG [7], lecz od tego czasu nie zostały dodane do załączników do dyrektywy: 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Pozostałości chlorobenzydu i 1,1-dichloro-2,2-bis (4-etylo-fenylo) etanu zostały usunięte z załącznika II do dyrektywy 76/895/EWG na mocy dyrektywy Rady 93/58/EWG [8], lecz od tego czasu nie zostały dodane do załączników do dyrektywy: 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Konieczne jest dodanie wszystkich tych pozostałości do załączników dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG, aby umożliwić właściwy nadzór i kontrolę ich stosowania i ochronę konsumenta.
(5) W odniesieniu do chlorobufamu i metoksychloru istnieje w dalszym ciągu ograniczenie zezwoleń we Wspólnocie.
Dozwolone stosowanie tych substancji nie spowoduje powstania wykrywalnych pozostałości w żywności.
Najwyższe dopuszczalne poziomy dla tych pozostałości zostały ustalone w załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG.
(6) W celu ustanowienia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów dla barbanu, chlorobufamu, chlorobenzylatu, chloroksuronu, dialatu i metoksychloru na poziomie wspólnotowym, niezbędne jest przeniesienie przepisów z dyrektywy 76/895/EWG do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Niektóre z tych przepisów powinny zostać zmienione w świetle postępu naukowo - technicznego oraz zmian w stosowaniu i zezwoleniach na poziomach krajowym i wspólnotowym.
(7) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości we Wspólnocie oraz poziomy zalecane przez Kodeks Żywnościowy są ustalane i oceniane według następujących podobnych procedur.
Z wyjątkiem chlorobenzylatu, Kodeks nie ustanawia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla substancji czynnych objętych niniejszą dyrektywą.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla chlorobenzylatu, ustalone przez Kodeks, zostały wycofane [9].
Zezwolenia na środki ochrony roślin w państwach trzecich mogą wymagać stosowania większej ilości pestycydów lub krótszych okresów karencji niż te, które są dozwolone we Wspólnocie i wskutek tego mogą wymagać wyższych poziomów pozostałości.
Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu partnerzy handlowi we Wspólnocie byli konsultowani w zakresie poziomów ustanowionych w niniejszej dyrektywie i ich uwagi odnośnie do tych poziomów zostały wzięte pod uwagę oraz dyskutowane przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla określonych kombinacji pestycydów i upraw będzie zbadana przez Wspólnotę Europejską w oparciu o dostarczone dane.
(8) Najwyższe dopuszczalne pozostałości ustanowione w niniejszej dyrektywie powinny być poddawane kontroli w ramach ponownej oceny substancji czynnych, przewidzianej w programie pracy ustanowionym w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [10], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 1999/80/WE [11].
(9) Na podstawie informacji zawartych w Kodeksie Żywnościowym, najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości dla kartapu w herbacie został w prawodawstwie Wspólnoty ustalony na poziomie 20 mg/kg.
Dwudzieste dziewiąte posiedzenie Komitetu ds. Pozostałości Pestycydów Komisji Kodeksu Żywnościowego zaleciło wycofanie wszystkich najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla substancji czynnych [12].
(10) Brak jasności w opisie kodów CN w załącznikach I i II do dyrektywy 86/363/EWG doprowadził do problemów w klasyfikacji próbek do celów procedury notyfikacyjnej na mocy art. 7 dyrektywy 86/363/EWG.
(11) DDT nie jest dozwolony do stosowania jako środek ochrony roślin we Wspólnocie.
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości dla DDT w jajach ptasich i żółtkach jaj w wysokości 0,1 mg/kg został ustalony w prawodawstwie Wspólnoty przez dyrektywę Rady 93/57/EWG [13], w razie pojawienia się pozostałości DDT w jajach, spowodowanego zanieczyszczeniem środowiska pozostałościami.
Dane z kontroli DDT w jajach w Państwach Członkowskich Wspólnoty i w Norwegii wskazują, że ten najwyższy dopuszczalny poziom może zostać zmniejszony.
(12) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się pozycje dotyczące chlorobenzylatu, chloroksuronu i metoksychloru.
2) Wyrazy "barban, chloroprofam, chlorobufam" zastępuje się wyrazem "chloroprofam".
3) Wyrazy "dialat, trialat" zastępuje się wyrazem "trialat".
Artykuł 2
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W załączniku II część A dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom(mg/kg) _BAR_
Barban _BAR_ 0,05 _BAR_
Chlorobenzylat _BAR_ 0,02 _BAR_
Chlorobufam _BAR_ 0,05 _BAR_
Chlorobenzyd _BAR_ 0,01 _BAR_
Chloroksuron _BAR_ 0,05 _BAR_
Aramit _BAR_ 0,01 _BAR_
Chlorofenson _BAR_ 0,01 _BAR_
Metoksychlor _BAR_ 0,01 _BAR_
1,1-dichloro-2,2-bis (4-etylo-fenylo-) etan _BAR_ 0,01 _BAR_
Dialat _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 3
W dyrektywie 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II część A dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
W tłuszczu zawartym w mięsie, przetworach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602 _BAR_ W odniesieniu do mleka krowiego i pełnego mleka wymienionego w załączniku I w ramach kodu CN 0401; w odniesieniu do innych środków spożywczych w ramach kodów CN 0401, 0402, 040500 i 0406 zgodnie z _BAR_ W świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich i żółtkach jaj wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 040700 i 0408 _BAR_
Aramit _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
Chlorofenson _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Chloroksuron _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Chlorobenzyd _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Metoksychlor _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
1,1-dichloro-2,2-bis (4-etylo-fenylo-) etan _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
Barban _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Chlorobenzylat _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_
2) W załączniku II część B dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
W mięsie, włącznie z tłuszczem, w przetworach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602 _BAR_ W odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ W świeżych jajach w skorupkach, jajach ptasich i żółtkach jaj wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 040700 i 0408 _BAR_
Chlorobufam _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Dialat _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,2 _BAR_
3) W załączniku I tekst w kolumnie "Wyszczególnienie", który odpowiada kodowi CN ex0208 zastępuje się tekstem "Inne mięsa i podroby jadalne z gołębi domowych, królików domowych i dziczyzny, świeże, chłodzone lub mrożone".
4) W załączniku II, w tabelach części A i B, w kolumnie "mięso" tekst "ex0201" zastępuje się tekstem "0201".
5) W załączniku II, w tabeli części A, w kolumnie dotyczącej jaj ptasich i żółtek jaj wartość 0,1 mg/kg dla DDT zastępuje się wartością 0,05 mg/kg.
Artykuł 4
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II dodaje się następujące pozostałości pestycydów:
Grupy i przykłady poszczególnych produktów, do których mają zastosowanie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości _BAR_ Pozostałości pestycydów i najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości(mg/kg) _BAR_
Metoksychlor _BAR_ Barban _BAR_ Aramit _BAR_ Chloro-fenson _BAR_ Chloro-benzylat _BAR_ Chloro-bufam _BAR_ Chloro-ksuron _BAR_ Chloro-benzyd _BAR_ Dialat _BAR_ 1,1-dichloro 2,2-bis (4-etylo-fenylo-) etan _BAR_
1.Owoce, świeże, suszone lub niegotowane, zakonserwowane poprzez mrożenie, bez dodatku cukru; orzechy _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_
I)OWOCE CYTRUSOWE
Grejpfruty _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Cytryny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Limy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Mandarynki (w tym klementynki i inne mieszańce) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pomarańcze _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pomele _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
II)ORZECHY(łuskane lub niełuskane)
Migdały _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzechy brazylijskie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzechy nerkowca _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kasztany jadalne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzechy kokosowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzechy laskowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzechy makadamia _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzeszki pekan _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzeszki sosnowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pistacje _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzechy włoskie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
III)OWOCE ZIARNKOWE
Jabłka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Gruszki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pigwy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
IV)OWOCE PESTKOWE
Morele _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wiśnie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Brzoskwinie (w tym nektaryny i podobne mieszańce) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Śliwki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
V)OWOCE JAGODOWE I DROBNE OWOCE
a)Winogrona deserowe i do produkcji wina
Winogrona deserowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Winogrona do produkcji wina _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)Truskawki (z wyjątkiem dzikich) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)Maliny i jeżyny (z wyjątkiem dzikich)
Jeżyny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Jeżyny popielice _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Owoce mieszańców malin z jeżynami _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Maliny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)Pozostałe drobne owoce i owoce jagodowe (z wyjątkiem dzikich)
Borówka czarna (owoce z gatunku Vaccinium myrtillus) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Żurawiny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Porzeczki (czerwone, czarne i białe) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Agrest _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
e)Dzikie owoce jagodowe i dzikie owoce _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
VI)RÓŻNE
Awokado _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Banany _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Daktyle _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Figi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kiwi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kumkwat _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Liczi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Mango _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Oliwki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Owoce męczennicy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ananasy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Granaty _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
2.Warzywa, świeże lub niegotowane, mrożone lub suszone _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_
I)WARZYWA KORZENIOWE I BULWIASTE
Burak _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Marchew _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Seler _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Chrzan _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Karczoch jerozolimski _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pasternak _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Korzeń pietruszki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Rzodkiewki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Salsefia _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Słodkie ziemniaki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Brukiew _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Rzepa _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pochrzyn _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
II)WARZYWA CEBULOWE
Czosnek _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Cebula _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Cebula szalotka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Cebula dymka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
III)WARZYWA OWOCOWE
a)Psiankowate
Pomidory _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Papryka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Papryka chili _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Oberżyny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)Dyniowate – o jadalnej skórce
Ogórki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Korniszony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Cukinie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)Dyniowate – o niejadalnej skórce
Melony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Dynie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Arbuzy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)Kukurydza słodka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
IV)WARZYWA KAPUSTNE
a)Kwiatostanowe
Brokuły _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kalafiory _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)Głowiaste
Kapusta brukselska _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kapusta głowiasta _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)Liściaste
Kapusta pekińska _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Jarmuż _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)Kalarepa _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
V)WARZYWA LIŚCIASTE I ŚWIEŻE ZIOŁA
a)Sałata i podobne
Rzeżucha _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Roszponka jadalna _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Sałata _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Skarolia (endywia szerokolistna) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)Szpinak i podobne
Szpinak _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Boćwina _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)Rukiew wodna _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)Cykoria _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
e)Zioła
Trybula _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Szczypiorek _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pietruszka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Seler liściasty _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
VI)WARZYWA STRĄCZKOWE (świeże)
Fasola (ze strąkami) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Fasola (bez strąków) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Groch (ze strąkami) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Groch (bez strąków) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
VII)WARZYWA ŁODYGOWE (świeże)
Szparagi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Karczochy hiszpańskie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Seler zwyczajny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Koper włoski _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Karczochy kuliste _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Por _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Rabarbar _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
VIII)GRZYBY
a)Grzyby hodowlane _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)Grzyby dziko rosnące _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
3.Rośliny strączkowe _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_
Fasolka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Soczewica _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Groch _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
4.Nasiona roślin oleistych _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_
Siemię lniane _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Orzeszki ziemne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ziarna maku _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ziarna sezamu _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ziarna słonecznika _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Nasiona rzepaku _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ziarna soi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ziarna gorczycy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Nasiona bawełny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5.Ziemniaki _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,01 _BAR_
Ziemniaki wczesne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Ziemniaki konsumpcyjne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
6.Herbata (liście i łodygi suszone, sfermentowane lub w inny sposób przetwarzane, Camellia sinensis) _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_
7.Chmiel (suszony), włącznie z granulatem chmielu i nieskoncentrowanym proszkiem _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_
2) W tekście w języku niemieckim, w załącznikach I i II, w grupie "2.5a) Salat u.ä." wyraz "Kopfsalat" zastępuje się wyrazem "Salat".
3) W tekście w języku niderlandzkim, w załącznikach I i II, w grupie "2.5a) Sla en dergelijke" wyraz "Kropla/ijsbergsla" zastępuje się wyrazem "Sla".
4) W załączniku II, najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości dla kartapu w herbacie (liście i łodygi suszone, sfermentowane lub w inny sposób przetwarzane, Camellia sinensis) zostaje ustalony na 0,1(*) mg/kg (gdzie (*) oznacza, że ten poziom jest na niższym poziomie oznaczania analitycznego).
Artykuł 5
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
3.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2001 r.
4.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie tych przepisów, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 maja 2000 r.
w sprawie środków stosowanych przeciwko stałym i gazowym zanieczyszczeniom pochodzącym z silników napędzających ciągniki rolnicze lub leśne i zmieniająca dyrektywę Rady 74/150/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego dyrektywa Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4] oraz 22 dyrektywy szczególne przyjęte między 1974 a 1989 r. zharmonizowały specyfikacje techniczne w tej dziedzinie.
(2) W celu dalszego zabezpieczenia środowiska konieczne jest uzupełnienie środków przyjętych w dyrektywie Rady 77/537/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych [5] (zadymienie gazów spalinowych), wraz z innymi środkami dotyczącymi w szczególności emisji fizykochemicznych.
Odwołując się do przepisów dyrektywy 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach [6], ta dyrektywa ustanawia wartości dopuszczalne emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych stosowanych w kolejnych etapach oraz procedurę badania dla silników spalinowych wewnętrznego spalania przeznaczonych do napędu ciągników rolniczych lub leśnych.
Zgodność z przepisami dyrektywy Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych z silników diesla w pojazdach [7] może być również przyjęta jako zgodność z wymogami niniejszej dyrektywy.
(3) W celu ułatwienia dostępu do rynków państw trzecich konieczne jest ustanowienie równoważności między wymogami niniejszej dyrektywy dla pierwszego etapu a wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu nr 96 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) dotyczącym homologacji części silników wysokoprężnych przeznaczonych do wyposażenia ciągników rolniczych lub leśnych pod względem ich emisji zanieczyszczeń.
(4) W celu maksymalizacji korzyści dla środowiska europejskiego i równocześnie aby zapewnić jedność rynku, konieczne jest przyjęcie bardzo surowych obowiązkowych norm w regularnych odstępach czasu.
Każda dalsza redukcja wartości dopuszczalnych i wszelkie zmiany w procedurze badania mogą być przyjęte tylko na podstawie badań i studiów przeprowadzanych w ramach istniejącego i przewidywanego potencjału technologicznego oraz w ramach efektywności kosztowej w celu zapewnienia produkcji na skalę przemysłową ciągników rolniczych lub leśnych, które mogłyby spełnić te bardziej surowe wartości.
(5) Postęp techniczny wymaga szybkiego przystosowywania wymogów technicznych wymienionych w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
Komisja zaangażowana jest w bezzwłoczne dostosowanie wartości dopuszczalnych i dat niniejszej dyrektywy do przyszłych zmian w dyrektywie 97/68/WE.
W każdym przypadku gdy Parlament Europejski i Rada upoważnią Komisję do wykonania reguł określonych dla ciągników rolniczych lub leśnych, powinna zostać wprowadzona poprzedzająca procedura konsultacji obejmująca posiedzenie Komisji i Państw Członkowskich w ramach komitetu.
(6) Wymogi niniejszej dyrektywy uzupełniają wymogi dyrektywy 77/537/EWG, określonej w załączniku II pozycja 2.8.1 do dyrektywy 74/150/EWG; zatem dyrektywa 74/150/EWG wymaga zmian w celu dodania w załączniku II nowej pozycji 2.8.2 obejmującej kwestie regulowane w niniejszej dyrektywie w połączeniu z odpowiednimi dyrektywami szczególnymi (DS).
(7) Państwo Członkowskie nie może samodzielnie osiągnąć w stopniu wystarczającym redukcji poziomu emisji zanieczyszczeń z ciągników rolniczych lub leśnych oraz prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, dlatego cel ten zostanie lepiej osiągnięty przez zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących środków, jakie mają zostać podjęte przeciwko zanieczyszczeniu powietrza przez takie pojazdy.
Środki zawarte w niniejszej dyrektywie nie wychodzą poza to, co jest niezbędne, by osiągnąć cele Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "ciągnik rolniczy lub leśny" (zwany dalej "ciągnikiem") oznacza każdy pojazd, jak zdefiniowano w art. 1 ust. 1 dyrektywy 74/150/EWG,
- "silnik" oznacza każdy silnik spalinowy wewnętrznego spalania przeznaczony do napędu ciągników, jak zdefiniowano w załączniku I,
- "homologacja typu w odniesieniu do typu silnika lub rodziny silników jako odrębnej jednostki technicznej pod względem emisji zanieczyszczeń" oznacza instrument, za pomocą którego Państwo Członkowskie potwierdza, iż typ lub rodzina silników przeznaczonych do napędu ciągników spełnia techniczne wymogi niniejszej dyrektywy,
- "homologacja typu ciągnika pod względem emisji zanieczyszczeń" oznacza instrument, za pomocą którego Państwo Członkowskie potwierdza, iż typ ciągnika wyposażony w silnik spełnia techniczne wymogi niniejszej dyrektywy,
- "rodzina silników" oznacza dwa lub więcej typów silnika, które są podobne w konstrukcji i dlatego wykazują właściwości porównywalne pod względem emisji zanieczyszczeń.
Artykuł 2
Procedura homologacji typu
Procedura udzielania homologacji typu dla typu lub rodziny silników pod względem emisji zanieczyszczeń, procedura udzielania homologacji typu ciągników pod względem emisji zanieczyszczeń oraz warunki nieograniczonego wprowadzania do obrotu takich silników i ciągników zostały ustanowione w dyrektywie 74/150/EWG.
Artykuł 3
Zobowiązania
1.
Z zastrzeżeniem art. 5 każdy typ lub rodzina silników musi spełniać wymogi załącznika I.
2.
Każdy typ ciągnika musi spełniać wymogi załącznika II.
Homologacje typu silnika lub rodziny silników zatwierdzone zgodnie z załącznikiem I lub przepisami wymienionymi w załączniku III są pod tym względem uznawane.
Artykuł 4
Harmonogram
1.
Państwo Członkowskie po dniu 30 września 2000 r. nie może:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu lub rodziny silników, lub
- zakazać sprzedaży, wprowadzania do eksploatacji lub użytkowania nowego silnika, lub
- odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu dla typów ciągnika, lub
- zakazać użytkowania, sprzedaży, wstępnego wprowadzenia do obrotu typów ciągnika,
ze względów odnoszących się do zanieczyszczenia powietrza, jeśli zanieczyszczenia emitowane przez te silniki lub silniki stosowane w tych ciągnikach spełniają wymogi niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą dłużej udzielać homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do typu lub rodziny silników lub typu ciągnika w przypadku gdy zanieczyszczenia emitowane przez silnik nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy:
a) w etapie I
- po dniu 31 grudnia 2000 r. dla silników kategorii B i C (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 2 dyrektywy 97/68/WE);
b) w etapie II
- po dniu 31 grudnia 2000 r. dla silników kategorii D i E (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3 dyrektywy 97/68/WE),
- po dniu 31 grudnia 2001 r. dla silników kategorii F (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3 dyrektywy 97/68/WE),
- po dniu 31 grudnia 2002 r. dla silników kategorii G (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3 dyrektywy 97/68/WE).
3.
Państwa Członkowskie zabronią wstępnego wprowadzenia do eksploatacji silników i ciągników, w przypadku gdy zanieczyszczenia emitowane przez silniki nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy:
- po dniu 30 czerwca 2001 r. dla silników kategorii A, B i C,
- po dniu 31 grudnia 2001 r. dla silników kategorii D i E,
- po dniu 31 grudnia 2002 r. dla silników kategorii F,
- po dniu 31 grudnia 2003 r. dla silników kategorii G.
Jednakże dla ciągników wyposażonych w silniki kategorii E lub F powyższe daty zostają odroczone o sześć miesięcy.
4.
Wymogów ust. 3 nie stosuje się do silników przeznaczonych do instalacji w typach ciągników przeznaczonych do wywozu do państw trzecich lub do wymiany silników w ciągnikach znajdujących się w eksploatacji.
5.
Państwa Członkowskie mogą odroczyć daty określone w ust. 3 o dwa lata w stosunku do silników z datą produkcji uprzednią do danej daty.
Mogą stosować inne wyjątki na warunkach ustanowionych w art. 10 dyrektywy 97/68/WE.
Artykuł 5
Uznanie równoważności i zgodności
Organy Państw Członkowskich udzielające homologacji typu WE dla typu lub rodziny silników uznają homologacje typu udzielone zgodnie z przepisami załącznika III oraz odpowiadające znaki homologacji typu jako zgodne z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Dalsza redukcja dopuszczalnej wielkości emisji
Możliwie najszybciej po przyjęciu przez Parlament Europejski i Radę przepisów określonych w art. 19 dyrektywy 97/68/WE Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG bezzwłocznie uzgodni wartości dopuszczalne i daty zawarte w niniejszej dyrektywie z wartościami i datami przyjętymi wskutek decyzji podjętych w zastosowaniu wyżej wymienionego art. 19.
Artykuł 7
Dostosowania techniczne
Wszelkie zmiany wymagane w celu dostosowania wymogów określonych w załącznikach do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 74/150/EWG.
Artykuł 8
Zmiana dyrektywy 74/150/EWG
W załączniku II do dyrektywy 74/150/EWG dodaje się pozycję 2.8.2 w brzmieniu: "2.8.2. Emisja przez silniki zanieczyszczeń gazowych i cząstek stale zawieszonych w gazie: DS".
Artykuł 9
Transpozycja do prawa krajowego
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 29 września 2000 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują one te przepisy z dniem 31 grudnia 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE
z dnia 16 maja 2000 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG
(czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle tekstu jednolitego przyjętego przez komitet pojednawczy dnia 7 kwietnia 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obecnie występują różnice w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w Państwach Członkowskich dotyczących ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i różnice te stanowią przeszkodę w swobodnym przepływie osób i świadczeniu usług ubezpieczeniowych.
(2) Konieczne jest zatem zbliżenie tych przepisów w celu wsparcia prawidłowego funkcjonowania jednolitego rynku.
(3) Na mocy dyrektywy 72/166/EWG [4] Rada przyjęła przepisy w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności.
(4) Na mocy dyrektywy 88/357/EWG [5] Rada przyjęła przepisy w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług.
(5) System biura zielonej karty zapewnia sprawne zaspokajanie roszczeń w państwie pochodzenia strony poszkodowanej, nawet jeśli druga strona pochodzi z innego państwa europejskiego.
(6) System biura zielonej karty nie rozwiązuje wszystkich problemów strony poszkodowanej, która zmuszona jest dochodzić swoich roszczeń w innym państwie wobec strony tam zamieszkałej i zakładu ubezpieczeń tam zarejestrowanego (obcy system prawny, obcy język, nieznane procedury rozstrzygania sporów, a często bezzasadnie długi okres oczekiwania na rozstrzygnięcie).
(7) Na mocy rezolucji z dnia 26 października 1995 r. w sprawie zaspokajania roszczeń z tytułu wypadków drogowych, które miały miejsce poza krajem pochodzenia wnoszącego roszczenie [6], Parlament Europejski działając na podstawie art. 192 ust. 2 Traktatu wezwał Komisję do przedstawienia wniosku Parlamentowi Europejskiemu i dyrektywy Rady w celu rozwiązania tych problemów.
(8) Właściwym w istocie jest uzupełnienie ustaleń określonych dyrektywami 72/166/EWG, 84/5/EWG [7] i 90/232/EWG [8] w celu zapewnienia stronom poszkodowanym, które poniosły stratę lub szkodę w wyniku wypadku drogowego, porównywalnego traktowania niezależnie od tego, gdzie na obszarze Wspólnoty miał miejsce wypadek; w przypadku wypadków objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy, mających miejsce w państwie innym niż państwo stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej, istnieją luki w zakresie zaspokajania roszczeń stron poszkodowanych.
(9) Zastosowanie niniejszej dyrektywy do wypadków mających miejsce w państwach trzecich objętych systemem zielonej karty, w których stronami poszkodowanymi są rezydenci Wspólnoty i w których udział biorą pojazdy ubezpieczone i normalnie zrejestrowane w Państwie Członkowskim, nie pociąga za sobą poszerzenia obowiązkowego zasięgu terytorialnego ubezpieczenia komunikacyjnego, jak przewidziano w art. 3 ust. 2 dyrektywy 72/166/EWG.
(10) Pociąga to za sobą udzielenie stronie poszkodowanej bezpośredniego prawa do pozwania zakładu ubezpieczeń strony odpowiedzialnej.
(11) Zadowalającym rozwiązaniem dla stron poszkodowanych, które poniosły stratę lub szkodę w wyniku wypadku drogowego mieszczącego się w zakresie niniejszej dyrektywy i mającego miejsce w państwie innym niż ich państwo stałego miejsca zamieszkania, mogłoby być uprawnienie do wnoszenia roszczenia w swoim Państwie Członkowskim przeciwko przedstawicielowi strony zgłaszającej roszczenie, wyznaczonemu przez zakład ubezpieczeń strony odpowiedzialnej.
(12) Rozwiązanie to umożliwiałoby załatwienie szkody poniesionej przez strony poszkodowane poza Państwem Członkowskim ich stałego miejsca zamieszkania zgodnie ze znanymi im procedurami.
(13) Ten system utrzymywania przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia w Państwie Członkowskim stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej nie ma wpływu ani na zasadnicze przepisy prawa stosowane w każdym indywidualnym przypadku, ani też na kwestię jurysdykcji.
(14) Istnienie bezpośredniego prawa do podjęcia bezpośrednich działań przeciw zakładowi ubezpieczeniowemu przez stronę, która poniosła stratę lub szkodę, stanowi logiczne uzupełnienie wyznaczenia takich przedstawicieli, a ponadto polepsza sytuację prawną stron poszkodowanych w wypadkach drogowych mających miejsce poza Państwem Członkowskim stałego miejsca zamieszkania takiej strony.
(15) W celu wypełnienia luk, o których była mowa, należy zapewnić, aby Państwo Członkowskie, w którym zakład ubezpieczeń jest zarejestrowany, wymagał od tego zakładu wyznaczenia przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia działających lub zarejestrowanych w innych Państwach Członkowskich, celem gromadzenia wszelkich niezbędnych informacji związanych z roszczeniami w wyniku takich wypadków oraz podejmować odpowiednie działania dla rozstrzygnięcia takich roszczeń w imieniu i na rachunek zakładu ubezpieczeń, łącznie z wypłatą odszkodowań; przedstawiciele stron zgłaszających roszczenia powinni dysponować wystarczającymi uprawnieniami, aby reprezentować zakład ubezpieczeń wobec osób, które poniosły szkody w wyniku takich wypadków, a także aby reprezentować zakład ubezpieczeń wobec władz narodowych, a także w razie potrzeby przed sądami, w zakresie w jakim jest to zgodne z zasadami międzynarodowego prawa prywatnego dotyczącego ustalenia jurysdykcji.
(16) Działania przedstawiciela stron zgłaszających roszczenia są niewystarczające dla przekazania jurysdykcji sądom w Państwie Członkowskim stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej, jeżeli zasady międzynarodowego prawa prywatnego dotyczące przekazania jurysdykcji tego nie przewidują.
(17) Wyznaczenie przedstawicieli odpowiedzialnych za zaspokajanie roszczeń powinno być jednym z warunków przystąpienia do i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej wymienionej w klasie 10 pkt A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG [9], z wyjątkiem odpowiedzialności przewoźników; warunek ten powinien zatem być objęty pojedynczym oficjalnym zezwoleniem wydanym przez władze Państwa Członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń ma zarejestrowaną swoją centralę, jak wskazano w tytule II dyrektywy 92/49/EWG [10]; warunek ten powinien również mieć zastosowanie do zakładów ubezpieczeń posiadających swoją siedzibę zarządu poza Wspólnotą, które uzyskały zezwolenie umożliwiające prowadzenie działalności ubezpieczeniowej w Państwie Członkowskim Wspólnoty; należy odpowiednio zmienić i uzupełnić dyrektywę 73/239/EWG.
(18) Oprócz zagwarantowania, że zakład ubezpieczeń ma swojego przedstawiciela w państwie, w którym zamieszkuje strona poszkodowana, właściwym jest zagwarantowanie szczególnego prawa strony poszkodowanej do niezwłocznego zaspokojenia roszczenia; stąd też niezbędne jest wprowadzenie do prawa krajowego odpowiednich skutecznych i systematycznych kar finansowych lub równoważnych im kar administracyjnych — takich jak nakazy w powiązaniu z grzywnami administracyjnymi, regularne sprawozdania dla władz nadzorujących, kontrole na miejscu, publikacje w narodowym dzienniku urzędowym i w prasie, zawieszenie działalności firmy (zakaz zawierania nowych umów na pewien czas), wyznaczenie specjalnego przedstawiciela organu nadzorującego, odpowiedzialnego za monitorowanie przestrzegania prawa ubezpieczeniowego, odebranie zezwolenia na prowadzenie działalności, sankcje nakładane na dyrektorów i personel kierowniczy — w przypadku, gdy zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel nie wypełniają swojego obowiązku zaoferowania odszkodowania w rozsądnym terminie; nie powinno mieć to wpływu na zastosowanie jakichkolwiek innych środków, w szczególności w ramach przepisów prawa dotyczących nadzoru, które może zostać uznane za właściwe; jednakże warunkiem jest to, aby zobowiązanie lub szkoda, której wyrównanie przedłuża się, nie była przedmiotem sporu, tak aby zakład ubezpieczeń mógł przedstawić uzasadnioną ofertę w przewidzianym terminie; uzasadniona oferta odszkodowania powinna mieć formę pisemną i określać podstawy, na jakich oszacowano zobowiązanie i szkody.
(19) Oprócz tych sankcji właściwe jest zapewnienie, aby od kwoty odszkodowania zaoferowanego przez przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe lub przyznanej przez sąd stronie poszkodowanej zapłacono odsetki, jeżeli oferty nie przedstawiono w wyżej wspomnianym przewidzianym terminie; jeżeli w Państwach Członkowskich funkcjonują przepisy krajowe obejmujące wymóg zapłaty odsetek od opóźnionych płatności, przepis ten mógłby być wykonywany przez odwołanie się do takich zasad.
(20) Strony poszkodowane, które poniosły stratę lub szkodę w wyniku wypadku drogowego, mają czasem trudności z ustaleniem nazwy zakładu ubezpieczeń udzielającego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych uczestniczących w wypadku.
(21) W interesie takich stron poszkodowanych Państwa Członkowskie powinny stworzyć centra informacyjne, aby zapewnić niezwłoczne udostępnienie takich informacji; takie centra informacyjne powinny również udostępniać stronom poszkodowanym informacje dotyczące przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia zakładów ubezpieczeń; konieczne jest aby takie centra bezwzględnie ze sobą współpracowały i szybko odpowiadały na wnioski o udzielenie informacji na temat przedstawicieli zakładów ubezpieczeń pochodzące z centrów w innych Państwach Członkowskich; wydaje się właściwym, aby centra takie zbierały informacje na temat aktualnej daty wygaśnięcia ochrony ubezpieczeniowej, ale nie na temat wygaśnięcia pierwotnej ważności polisy, jeżeli czas obowiązywania umowy zostanie przedłużony w związku z brakiem wypowiedzenia.
(22) Należy wprowadzić odpowiedni przepis dotyczący pojazdów (np. pojazdów rządowych lub wojskowych), które podlegają wyłączeniu z obowiązku ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej.
(23) Strona poszkodowana może mieć uzasadniony interes w uzyskaniu informacji na temat tożsamości właściciela lub użytkownika pojazdu, na przykład jeżeli może uzyskać odszkodowanie tylko od tych osób, ponieważ pojazd nie jest należycie ubezpieczony albo szkoda przewyższa sumę ubezpieczenia; informacje te również powinny zostać odpowiednio dostarczone.
(24) Niektóre dostarczane informacje, takie jak nazwisko i adres właściciela lub użytkownika pojazdu oraz numer polisy ubezpieczeniowej i numer rejestracyjny pojazdu, stanowią dane osobowe w rozumieniu dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [11]; przetwarzanie takich danych niezbędne do celów niniejszej dyrektywy musi zatem być zgodne z narodowymi środkami podjętymi w konsekwencji dyrektywy 95/46/WE; o nazwisku i adresie użytkownika można poinformować tylko wówczas, gdy ustawodawstwo krajowe przewiduje takie poinformowanie.
(25) Niezbędne jest określenie przepisami organu odszkodowawczego, do którego strona poszkodowana może się zwrócić, jeżeli zakład ubezpieczeń nie wyznaczył przedstawiciela lub wyraźnie wykazuje opieszałość w zaspokojeniu roszczenia lub w przypadku gdy zakład ubezpieczeń nie może zostać zidentyfikowany, aby zagwarantować, iż strona poszkodowana nie pozostanie bez odszkodowania, które jej przysługuje; interwencje organu odszkodowawczego powinny ograniczać się do rzadkich indywidualnych przypadków, w których zakład ubezpieczeń nie wypełnia swoich obowiązków pomimo odstraszającego oddziaływania ewentualnych kar, jakie mogą zostać na nie nałożone.
(26) Rola organu odszkodowawczego polega na zaspokojeniu roszczenia w związku ze stratą lub szkodą poniesioną przez stronę poszkodowaną tylko w przypadkach, które można obiektywnie ocenić, a zatem organ odszkodowawczy musi ograniczyć swoje działania do sprawdzenia, czy ofertę odszkodowania przedstawiono zgodnie z ustalonymi terminami i procedurami, bez wnikania w materię sprawy.
(27) Osoby prawne, które nabyły prawo do działania w imieniu strony poszkodowanej w zakresie roszczeń wobec osoby odpowiedzialnej za wypadek lub zakładu ubezpieczeń tej ostatniej (takie jak na przykład inne zakłady ubezpieczeń lub organy zabezpieczenia społecznego) nie powinny być uprawnione do przedstawienia odpowiedniego roszczenia do organu odszkodowawczego.
(28) Organ odszkodowawczy powinien być uprawniony do przekazania praw w zakresie, w jakim wypłacił odszkodowanie stronie poszkodowanej; w celu ułatwienia wykonania roszczenia organu odszkodowawczego wobec zakładu ubezpieczeń, gdy nie wyznaczyło ono swego przedstawiciela lub wyraźnie wykazuje opieszałość w zaspokojeniu roszczenia, organ zapewniający odszkodowanie w kraju strony poszkodowanej powinien posiadać automatyczne prawo zwrotu wraz z subrogacją praw strony poszkodowanej ze strony odpowiedniego organu w państwie, w którym zarejestrowany jest zakład ubezpieczeń; ten ostatni organ jest najlepiej usytuowany, gdy chodzi o postępowanie sądowe dla odwołania się wobec zakładu ubezpieczeniowego.
(29) Chociaż Państwa Członkowskie mogą przewidywać, że roszczenie wobec organu odszkodowawczego może mieć charakter pomocniczy, osoba poszkodowana nie powinna być zobowiązana do zgłoszenia roszczenia osobie odpowiedzialnej za wypadek przed przedstawieniem go organowi odszkodowawczemu; w takim przypadku strona poszkodowana powinna być przynajmniej w takiej samej pozycji, jak w przypadku roszczenia wobec funduszu gwarancyjnego na mocy art. 1. ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG.
(30) System ten można uruchomić przez porozumienie zawarte między organami odszkodowawczymi ustanowionymi lub zatwierdzonymi przez Państwa Członkowskie określające ich funkcje i obowiązki oraz procedury dokonywania zwrotów.
(31) Jeżeli niemożliwe jest wskazanie ubezpieczyciela pojazdu, należy przyjąć w przepisach, że ostatecznym dłużnikiem w odniesieniu do szkód, które należy wyrównać stronie poszkodowanej, jest fundusz gwarancyjny przewidziany w art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG działający w Państwie Członkowskim, w którym ma stałe miejsce postoju nieubezpieczony pojazd, którego użycie spowodowało wypadek; w przypadku gdy niemożliwe jest określenie pojazdu, należy określić przepisami, że ostatecznym dłużnikiem jest fundusz gwarancyjny przewidziany w art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG działający w Państwie Członkowskim, w którym miał miejsce wypadek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie specjalnych przepisów mających zastosowanie do stron poszkodowanych, uprawnionych do odszkodowania w związku ze stratą lub szkodą powstałą w wyniku wypadku, który miał miejsce w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej, spowodowaną użytkowaniem pojazdów ubezpieczonych i mających stałe miejsce postoju w Państwie Członkowskim.
Bez uszczerbku dla przepisów ustawodawstwa państw trzecich dotyczącego odpowiedzialności cywilnej i międzynarodowego prawa prywatnego, niniejszą dyrektywę stosuje się również do stron poszkodowanych zamieszkałych w Państwie Członkowskim i uprawnionych do odszkodowania w związku ze stratą lub szkodą powstałą w wyniku wypadku, który miał miejsce w państwie trzecim, którego narodowe biuro ubezpieczeniowe, określone w art. 1 ust. 3 dyrektywy 72/166/EWG, przyłączyło się do systemu zielonej karty, w każdym przypadku jeżeli wypadek taki został spowodowany użytkowaniem pojazdów ubezpieczonych i mających stałe miejsce postoju w Państwie Członkowskim.
2.
Artykuł 4 i 6 stosuje się tylko w odniesieniu do wypadków spowodowanych ruchem pojazdu:
a) ubezpieczonego przez przedsiębiorstwo w Państwie Członkowskim innym niż państwo stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej oraz
b) mającego stałe miejsce postoju w Państwie Członkowskim innym niż państwo zamieszkania strony poszkodowanej.
3.
Artykuł 7 stosuje się również do wypadków spowodowanych przez pojazdy z państw trzecich objętych art. 6 i 7 dyrektywy 72/166/EWG.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "zakład ubezpieczeń" oznacza przedsiębiorstwo, które uzyskało oficjalne uprawnienie zgodnie z art. 6 lub art. 23 ust. 2 dyrektywy 73/239/EWG;
b) "przedsiębiorstwo" oznacza siedzibę główną, agencję lub oddział zakładu ubezpieczeń, określone w art. 2c dyrektywy 88/357/EWG;
c) "pojazd" oznacza pojazd, zgodnie z definicją art. 1 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG;
d) "strona poszkodowana" oznacza stronę poszkodowaną, zgodnie z definicją art. 1 ust. 2 dyrektywy 72/166/EWG;
e) "Państwo Członkowskie, w którym pojazd ma stałe miejsce postoju" oznacza terytorium, na którym pojazd ma stałe miejsce postoju, zgodnie z definicją art. 1 ust. 4 dyrektywy 72/166/EWG.
Artykuł 3
Bezpośrednie prawo pozwania
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że stronom pokrzywdzonym, określonym w art. 1, w wypadkach w rozumieniu tego przepisu przysługuje bezpośrednie prawo pozwania zakładu ubezpieczeń ubezpieczającego osobę odpowiedzialną w zakresie odpowiedzialności cywilnej.
Artykuł 4
Przedstawiciele stron zgłaszających roszczenia
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zagwarantować, że wszystkie zakłady ubezpieczeń ubezpieczające ryzyka zaliczone do klasy 10 pkt. A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych niż odpowiedzialność przewoźnika, wyznaczają swoich przedstawicieli w każdym Państwie Członkowskim innym niż to, w którym uzyskały oficjalne zezwolenie.
Przedstawiciel odpowiada za rozpatrzenie i zaspokojenie roszczeń będących wynikiem wypadku w przypadkach określonych w art. 1.
Przedstawiciel jest rezydentem lub jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym został zatrudniony.
2.
Wybór przedstawicieli zależy wyłącznie od zakładu ubezpieczeń.
Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać tego wyboru.
3.
Przedstawiciel może pracować dla jednego lub większej liczby zakładów ubezpieczeń.
4.
Przedstawiciel w związku z roszczeniami gromadzi wszelkie informacje niezbędne przy zaspokojeniu roszczeń i podejmuje środki niezbędne do wynegocjowania zaspokojenia roszczeń.
Wymóg wyznaczenia przedstawiciela nie wyklucza prawa strony poszkodowanej lub jej zakładu ubezpieczeń do wszczęcia procedury sądowej bezpośrednio przeciwko osobie, która spowodowała wypadek, lub przeciwko jej zakładowi ubezpieczeń.
5.
Przedstawiciele stron zgłaszających roszczenia posiadają wystarczające uprawnienia do reprezentowania zakładu ubezpieczeń w stosunku do stron poszkodowanych w przypadkach, określonych w art. 1, oraz do pełnego zaspokojenia ich roszczeń.
Muszą oni być zdolni do badania spraw w oficjalnym języku/językach Państwa Członkowskiego stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej.
6.
Państwa Członkowskie wprowadzają obowiązek — poparty odpowiednimi, skutecznymi i systematycznymi karami finansowymi lub równoważnymi karami administracyjnymi — zgodnie z którym w okresie trzech miesięcy od daty przedstawienia roszczenia o odszkodowanie przez stronę poszkodowaną bezpośrednio zakładowi ubezpieczeń, jego przedstawicielowi lub osobie, która spowodowała wypadek:
a) zakład ubezpieczeń osoby, która spowodowała wypadek lub jego przedstawiciel zobowiązany jest przedstawić uzasadnioną ofertę odszkodowania w przypadkach, gdy odpowiedzialność nie jest przedmiotem sporu, zaś szkody zostały wyliczone, lub
b) zakład ubezpieczeń, w stosunku do którego skierowane zostało roszczenie o odszkodowanie, lub jego przedstawiciele zobowiązani są dostarczyć uzasadnioną odpowiedź na kwestie poruszone w roszczeniu w przypadkach, gdy odpowiedzialność jest kwestionowana, nie została wyraźnie określona lub szkody nie zostały w pełni wyliczone.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy zapewniające, że jeśli oferta nie zostanie przedstawiona w terminie trzech miesięcy, od kwoty odszkodowania zaoferowanego przez zakład ubezpieczeń lub przyznanego przez sąd stronie poszkodowanej płatne będą odsetki.
7.
Komisja do dnia 20 stycznia 2006 r. przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat realizacji ust. 4 akapit pierwszy, oraz na temat skuteczności tego przepisu, a także na temat równoważności narodowych przepisów dotyczących kar i w razie potrzeby przestawi swoje propozycje.
8.
Wyznaczenie przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia nie stanowi otwarcia oddziału w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 92/49/EWG i przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia nie uważa się za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 88/357/EWG ani też za przedsiębiorstwo w rozumieniu Konwencji Brukselskiej z dnia 27 września 1968 r. w sprawie jurysdykcji i wykonywania wyroków w sprawach cywilnych i handlowych [12].
Artykuł 5
Centra informacyjne
1.
Do celów umożliwienia stronie poszkodowanej dochodzenia odszkodowania, każde Państwo Członkowskie ustanowią lub uznaje centrum informacyjne, które jest odpowiedzialne za:
a) prowadzenie rejestru zawierającego następujące informacje:
1. numery rejestracyjne pojazdów mechanicznych mających stałe miejsce postoju na terytorium danego państwa;
2. (i) numery polis ubezpieczeniowych na użytkowanie tych pojazdów dla ryzyk zaliczonych do klasy 10 pkt. A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych niż odpowiedzialność przewoźników, a w przypadku upłynięcia okresu ważności polisy, również daty wygaśnięcia ubezpieczenia;
(ii) numery zielonej karty lub granicznej polisy ubezpieczeniowej, jeżeli pojazd jest objęty jednym z tych dokumentów w przypadku odstępstwa przewidzianego w art. 4 lit. b) dyrektywy 72/166/EWG;
3. zakłady ubezpieczeń Państwa obejmujące użytkowanie pojazdów dla ryzyk zaliczonych do klasy 10 lit. A załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, innych iż odpowiedzialność przewoźników, oraz przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia wyznaczonych przez te zakłady zgodnie z art. 4, których nazwiska zgłasza się centrom informacji zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;
4. wykaz pojazdów, które w każdym z Państw Członkowskich korzystają z odstępstwa od wymogów dotyczących ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej obejmują zgodnie z art. 4 lit. a) i b) dyrektywy 72/166/EWG;
5. dotyczący pojazdów przewidzianych w pkt. 4:
i) nazwę władzy lub organu wyznaczonego jako odpowiedzialny zgodnie z art. 4 lit. a) akapit drugi dyrektywy 72/166/EWG za wypłacanie odszkodowań poszkodowanym stronom w przypadkach, gdy procedura przewidziana w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 72/166/EWG nie ma zastosowania, jeżeli korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 4 lit. a) dyrektywy 72/166/EWG;
ii) nazwę organu zajmującego się pojazdami w Państwie Członkowskim w którym pojazdy mają stałe miejsce postoju, jeżeli pojazdy korzystają z odstępstwa przewidzianego art. 4 lit. b) dyrektywy 72/166/EWG;
b) lub za koordynację zbierania i rozpowszechniania tych informacji;
c) oraz za wspieranie osób uprawnionych do uzyskania informacji określonych w punktach a) 1-5.
Informacje przewidziane na podstawie pkt. A, 1, 3 oraz 3 muszą być przechowywane przez okres siedmiu lat od upływu okresu rejestracji pojazdu lub upływu okresu, na jaki zawarta została umowa ubezpieczeniowa.
2.
Zakład ubezpieczeń określony w ust. 1 lit. a) pkt. 3 przekazuje centrom informacyjnym wszystkich Państw Członkowskich nazwiska i adresy przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia, których wyznaczył zgodnie z art. 4 w każdym z Państw Członkowskich.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że strona poszkodowana uprawniona jest przez okres siedmiu lat od wypadku do bezzwłocznego uzyskania od centrum informacyjnego Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce stałego zamieszkania, Państwa Członkowskiego, w którym pojazd ma stałe miejsce postoju lub Państwa Członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek, do uzyskania następujących informacji:
a) nazwa i adres zakładu ubezpieczeń,
b) numer polisy ubezpieczeniowej, oraz
c) nazwa i adres przedstawiciela strony zgłaszającej roszczenia wyznaczonego przez zakład ubezpieczeń w Państwie stałego miejsca zamieszkania strony poszkodowanej.
Centra współpracują ze sobą.
4.
Centrum informacyjne dostarcza stronie poszkodowanej nazwisko i adres właściciela lub użytkownika pojazdu, jeżeli strona poszkodowana ma uzasadnione powody do uzyskania tych informacji.
W celu realizacji niniejszego przepisu centrum informacyjne powinno się zwrócić w szczególności:
a) do zakładu ubezpieczeń lub
b) do agencji rejestracyjnej pojazdów.
Jeżeli pojazd korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 4 lit. a) dyrektywy 72/166/EWG, centrum informacyjne informuje stronę poszkodowaną o nazwie urzędu lub organu wskazanego zgodnie z art. 4 lit. a) tej dyrektywy jako odpowiedzialnego za odszkodowanie dla stron poszkodowanych w przypadkach, gdy nie ma zastosowania procedura przewidziana w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze tej dyrektywy.
Jeżeli pojazd korzysta z odstępstwa przewidzianego w art. 4 lit. b) dyrektywy 72/166/EWG, centrum informacyjne informuje stronę poszkodowaną o nazwie organu odpowiadającego za pojazd w kraju, w którym jest on normalnie zarejestrowany.
5.
Przetwarzanie danych osobowych będące wynikiem poprzednich ustępów musi być prowadzone zgodnie ze środkami narodowymi podjętymi na podstawie dyrektywy 95/46/WE.
Artykuł 6
Organy odszkodowawcze
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia lub zatwierdza organ odszkodowawczy odpowiedzialny za zapewnianie odszkodowań stronom poszkodowanym w przypadkach określonych w art. 1.
Strony poszkodowane mogą zgłaszać roszczenie do organu odszkodowawczego w ich Państwie Członkowskim zamieszkania:
a) jeżeli w okresie trzech miesięcy od dnia, w którym strona poszkodowana przedstawiła swoje roszczenie o odszkodowanie zakładowi ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku lub jego przedstawicielowi, zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel nie dostarczył uzasadnionej odpowiedzi na kwestie poruszone w roszczeniu; lub
b) jeżeli zakład ubezpieczeń nie wyznaczył swojego przedstawiciela w kraju zamieszkania strony poszkodowanej zgodnie z art. 4 ust. 1.
W tym przypadku strony poszkodowane mogą nie zgłaszać roszczenia organowi odszkodowawczemu, jeżeli przedstawiły roszczenie o odszkodowanie bezpośrednio zakładowi ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku i jeżeli otrzymały uzasadnioną odpowiedź w okresie trzech miesięcy od daty zgłoszenia roszczenia.
Strony poszkodowane mogą nie przedstawić roszczenia organowi odszkodowawczemu, jeżeli podjęły działania prawne bezpośrednio przeciwko zakładowi ubezpieczeń.
Organ odszkodowawczy podejmuje działania w okresie dwóch miesięcy od daty, kiedy strona poszkodowana zgłosiła mu roszczenie o odszkodowanie, jednak zakończy swoje działania, jeżeli zakład ubezpieczeń lub jego przedstawiciel udzieli następnie uzasadnionej odpowiedzi na roszczenie.
Organ odszkodowawczy bezzwłocznie informuje:
a) zakład ubezpieczeń pojazdu, którego użytkowanie było powodem wypadku, lub jego przedstawiciela;
b) organ odszkodowawczy w Państwie Członkowskim, w którym zarejestrowany jest zakład ubezpieczeń wystawiający polisę;
c) osobę, która spowodowała wypadek, jeżeli jest znana,
że odebrało roszczenie od strony poszkodowanej i że odpowie na to roszczenie w okresie dwóch miesięcy od zgłoszenia roszczenia.
Przepis ten nie ma wpływu na zastosowanie prawa Państw Członkowskich do uznania odszkodowania ze strony tego organu za pomocnicze lub niepomocnicze oraz prawa do określenia przepisami rozstrzygnięcia roszczeń między tym organem a osobą lub osobami, które spowodowały wypadek i innymi zakładami ubezpieczeń lub organami zabezpieczenia społecznego, które mają obowiązek zapewnienia odszkodowania stronie poszkodowanej w związku z tym samym wypadkiem.
Państwa Członkowskie nie mogą jednak dopuścić, aby organ odszkodowawczy uzależniał wypłatę odszkodowania od jakichkolwiek warunków innych niż określone w niniejszej dyrektywie, w szczególności od ustalenia przez stronę poszkodowaną w jakikolwiek sposób, że osoba odpowiedzialna nie jest w stanie lub odmawia zapłacenia odszkodowania.
2.
Organ odszkodowawczy, który wypłacił odszkodowanie stronie poszkodowanej w Państwie Członkowskim jej miejsca zamieszkania, uprawniony jest do domagania się zwrotu wypłaconej sumy w drodze odszkodowania ze strony organu odszkodowawczego w Państwie Członkowskim, w którym zarejestrowane jest przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe, które wystawiło polisę.
Ten ostatni organ następnie dysponuje subrogacją strony poszkodowanej w jej prawach przeciwko osobie, która spowodowała wypadek, lub zakładowi ubezpieczeń w zakresie, w jakim organ odszkodowawczy w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania strony poszkodowanej zapewnił odszkodowanie za poniesioną stratę lub szkodę.
Każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest do uznania tej subrogacji przewidzianej przepisami dowolnego innego Państwa Członkowskiego.
3.
Niniejszy artykuł wywołuje skutek:
a) po zawarciu porozumienia między organami odszkodowawczymi ustanowionymi lub zatwierdzonymi przez Państwa Członkowskie w stosunku do ich funkcji, obowiązków i procedur dokonywania zwrotów;
b) od daty ustalonej przez Komisję po upewnieniu się przez nią w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, że takie porozumienie zostało zawarte;
c) Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na temat wykonania niniejszego artykułu i na temat jego skuteczności przed dniem 20 lipca 2005 r. i w razie potrzeby przedkłada swoje wnioski.
Artykuł 7
Jeżeli niemożliwa jest identyfikacja pojazdu lub jeżeli, w okresie dwóch miesięcy od wypadku, niemożliwa jest identyfikacja zakładu ubezpieczeń, strona poszkodowana może zwrócić się o odszkodowanie do organu odszkodowawczego w Państwie Członkowskim, w którym na stałe zamieszkuje.
Odszkodowanie wypłacane jest zgodnie z przepisami art. 1 dyrektywy 84/5/EWG.
Następnie organ odszkodowawczy zgłasza roszczenie, na warunkach ustanowionych w art. 6 ust. 2 niniejszej dyrektywy:
a) w przypadku, gdy nie można zidentyfikować zakładu ubezpieczeń: wobec funduszu gwarancyjnego przewidzianego w art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG w Państwie Członkowskim, w którym pojazd ma stałe miejsce postoju;
b) w przypadku niezidentyfikowanego pojazdu: wobec funduszu gwarancyjnego w Państwie Członkowskim, w którym miał miejsce wypadek;
c) w przypadku pojazdów z państw trzecich: wobec funduszu gwarancyjnego Państwa Członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek.
Artykuł 8
W dyrektywie 73/239/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 8 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
"f) powiadomić o nazwie i adresie przedstawiciela strony zgłaszającej roszczenia wyznaczonego w każdym Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, w którym podjęto starania o udzielenie zezwolenia, jeżeli ubezpieczane ryzyka zaliczają się do klasy 10 pkt. A załącznika, innego niż odpowiedzialność przewoźnika."
b) W art. 23 ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
"h) powiadomić o nazwie i adresie przedstawiciela strony zgłaszającej roszczenia wyznaczonego w każdym Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, w którym podjęto starania o udzielenie zezwolenia, jeżeli ubezpieczane ryzyka zaliczają się do klasy 10 pkt. A załącznika, innego niż odpowiedzialność przewoźnika."
Artykuł 9
W dyrektywie 88/357/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W art. 12a ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jeżeli zakład ubezpieczeń nie wyznaczył swojego przedstawiciela, Państwa Członkowskie mogą zgodzić się na przedstawiciela wyznaczonego zgodnie z art. 4 dyrektywy 2000/26/WE [13] przejmującego funkcje przedstawiciela wyznaczonego zgodnie z tym ustępem."
Artykuł 10
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 20 lipca 2002 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Stosują niniejsze przepisy przed dniem 20 stycznia 2003 r.
2.
Państwa Członkowskie przyjmując te środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody sporządzania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
3. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, Państwa Członkowskie ustanawiają lub zatwierdzają organ odszkodowawczy zgodnie z art. 6 ust. 1 przed dniem 20 stycznia 2002 r. Jeżeli organy odszkodowawcze nie uzgodnią porozumienia zgodnie z art. 6 ust. 3 przed dniem 20 lipca 2002 r., Komisja zaproponuje środki zmierzające do zagwarantowania, aby przepisy art. 6 i 7 stają się skuteczne przed dniem 20 stycznia 2003 r.
4.
Państwa Członkowskie mogą zgodnie z Traktatem utrzymać lub wprowadzić w życie przepisy, które są korzystniejsze dla strony poszkodowanej od przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 12
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary za naruszenie przepisów prawa krajowego, które przyjmują wykonując niniejszą dyrektywę, i podejmują niezbędne kroki dla zapewnienia ich stosowania.
Kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie informują Komisję o tych przepisach nie później niż do dnia 20 lipca 2002 r. oraz o wszelkich zmianach do nich najszybciej, jak to możliwe.
Artykuł 13
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2000/27/WE
z dnia 2 maja 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 93/53/EWG wprowadzającą minimalne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób ryb
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 93/53/EWG [4] ustanawia, że w celu zwalczania ognisk, między innymi, zakaźnej anemii łososi (ISA), należy natychmiast usunąć wszystkie ryby w zakażonych gospodarstwach.
(2) W maju 1998 r. ognisko tej choroby wystąpiło w Szkocji, obejmując kilka terenów, które są zakażone lub są podejrzane o zakażenie.
(3) Zdobyte doświadczenie pokazało, że usuwanie można rozciągnąć na pewien okres czasu, nie osłabiając wysiłków związanych z eliminacją choroby.
(4) Pod pewnymi warunkami, zastosowanie przepisów dotyczących szczepień może stanowić nowe narzędzie w zakresie zwalczania i opanowania ISA po wystąpieniu ogniska choroby; obecnie taka możliwość nie jest przewidziana przez prawodawstwo wspólnotowe.
(5) Pożądane jest wyczerpujące zbadanie źródła ISA, prawdopodobnego rozprzestrzeniania się choroby oraz przenoszenia między łososiami hodowlanymi i dzikimi.
(6) Nie wypłacono żadnych odszkodowań wspólnotowych hodowcom łososi za obowiązkowe usunięcie całych hodowli łososi na mocy dyrektywy 93/53/EWG.
(7) Środki niezbędne do wykonania dyrektywy 93/53/EWG zostaną przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(8) W związku z obecnym stanem wiedzy naukowej i technicznej, należy zatem zmienić odpowiednio dyrektywę 93/53/EWG.
(9) W związku z pilnością sprawy należy bezwzględnie udzielić wyjątku od sześciotygodniowego okresu, określonego w części I pkt 3 Protokołu o roli parlamentów narodowych Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu z Amsterdamu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/53/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 6 lit. a) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— wszystkie ryby są usuwane zgodnie z programem ustanowionym przez odpowiednie służby urzędowe i zatwierdzonym przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 ust. 2."
2) W art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zakazuje się szczepień przeciwko chorobom z wykazu II w zatwierdzonych strefach, zatwierdzonych gospodarstwach położonych w strefach niezatwierdzonych lub w strefach lub gospodarstwach, które rozpoczęły już procedury zatwierdzenia ustanowione w dyrektywie 91/67/EWG oraz przeciwko chorobom z wykazu I.
Jednakże w drodze odstępstwa, można zezwolić na szczepienia w przypadku ogniska chorób z wykazu I pod warunkiem że procedury w zakresie szczepień są wyszczególnione w zatwierdzonych planach gotowości zgodnie z art. 15 oraz że brane są pod uwagę kryteria ustanowione w załączniku E."
3) Dodaje się nowy art. 18a w brzmieniu:
"Artykuł 18a
Środki, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy dotyczące dziedzin określonych w artykułach wymienionych poniżej, zostaną przyjęte zgodnie z procedurami wykonawczymi określonymi w art. 19 ust. 2:
- art. 5 ust. 2,
- art. 6,
- art. 10 ust. 1 i 2,
- art. 12,
- art. 15,
- art. 16,
- art. 18 akapit drugi."
4) Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Weterynaryjny ustanowiony na mocy decyzji 68/361/EWG [6], zwany dalej Komitetem.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin."
5) Należy przyjąć załącznik E załączony do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy nie później niż od dnia 1 stycznia 2001 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2000/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 września 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/12/WE odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej przez instytucje kredytowe
PARLAMENT EUROPEJSKI ORAZ RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z celami Traktatu, wskazane jest promowanie harmonijnego rozwoju działalności instytucji kredytowych w całej Wspólnocie, w szczególności w dziedzinie emisji pieniądza elektronicznego.
(2) Niektóre instytucje ograniczają swoją działalność przede wszystkim do emisji pieniądza elektronicznego.
W celu uniknięcia jakiegokolwiek zakłócenia konkurencyjności pomiędzy emitentami pieniądza elektronicznego, uwzględniając nawet stosowanie środków polityki pieniężnej, zalecane jest włączenie tych instytucji, podlegających szczegółowym przepisom stosownie do ich specyfiki, w zakres objęty dyrektywą 2000/12/WE [5].
(3) Zaleca się, w związku z powyższym, rozszerzenie na te instytucje definicji instytucji finansowej przewidzianej w art. 1 dyrektywy 2000/12/WE.
(4) Dyrektywa 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością [6] definiuje instytucje pieniądza elektronicznego.
(5) Koniecznym jest, aby pieniądz elektroniczny był w pełni wymienialny w celu zapewnienia większego zaufania osób posługujących się nim,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2000/12/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
Art. 1 akapit pierwszy pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1. "Instytucja kredytowa" oznacza:
a) przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu depozytów lub innych funduszy podlegających zwrotowi od ludności oraz na przyznawaniu kredytów na swój własny rachunek; lub
b) instytucja pieniądza elektronicznego w rozumieniu dyrektywy 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością [7]."
2.
W tytule V dodaje się artykuł:
"Artykuł 33a
Przepisy art. 3 dyrektywy 2000/46/WE mają zastosowanie do instytucji kredytowych."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do uzyskania zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż do dnia 27 kwietnia 2002 r. oraz niezwłocznie informują o tym Komisję.
Kiedy Państwa Członkowskie przyjmują wspomniane akty, zawierają w nich odniesienia do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takich odniesień ustanawiają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2000/29/WE
z dnia 8 maja 2000 r.
w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [3] była wielokrotnie zmieniana merytorycznie [4] za względów przejrzystości i racjonalności. W związku z tym rozporządzenie to powinno zostać ujednolicone.
(2) Produkcja roślinna zajmuje we Wspólnocie bardzo ważne miejsce.
(3) Wydajność tej produkcji jest stale obniżana na skutek obecności organizmów szkodliwych.
(4) Ochrona roślin przed organizmami szkodliwymi jest absolutnie konieczna, nie tylko, aby nie dopuścić do zmniejszania wydajności rolnictwa, ale również, aby przyczynić się do jej zwiększenia.
(5) Działania mające na celu systematyczne zwalczanie organizmów szkodliwych we Wspólnocie ustanowione przez system ochrony roślin stosowany we Wspólnocie, jako przestrzeni bez granic wewnętrznych, miałyby jedynie ograniczoną skuteczność, jeżeli środki ochronne przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do Wspólnoty nie byłyby stosowane jednocześnie.
(6) Potrzeba stosowania tych środków, która została dawno uznana i stała się przedmiotem wielu przepisów krajowych oraz konwencji międzynarodowych, łącznie z Międzynarodową Konwencją Ochrony Roślin (IPPC) z dnia 6 grudnia 1951 r. zawartą w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), która ma charakter ogólnoświatowy.
(7) Jednym z najważniejszych środków jest sporządzenie spisu szczególnie niebezpiecznych organizmów szkodliwych, których wprowadzanie do Wspólnoty powinno być zakazane, oraz organizmów szkodliwych, których wprowadzanie do Państw Członkowskich, w drodze przenoszenia przez niektóre rośliny lub produkty roślinne, powinno być również zakazane.
(8) Obecność niektórych z tych organizmów szkodliwych przy wprowadzaniu roślin i produktów roślinnych z państw, w których występują te organizmy, nie może być skutecznie kontrolowana.
Konieczne staje się zatem ustanowienie, w niezbędnym zakresie, przepisów dotyczących zakazu wprowadzania niektórych roślin i produktów roślinnych lub zapewniających specjalne kontrole w krajach będących ich producentami.
(9) Takie kontrole fitosanitarne powinny być ograniczone do wprowadzania produktów pochodzących z państw nieczłonkowskich i do przypadków, w których istnieją poważne dowody na to, że naruszono jeden z przepisów fitosanitarnych.
(10) Konieczne jest ustanowienie, pod pewnymi warunkami, przepisów umożliwiających odstąpienie od stosowania niektórych przepisów.
Jednakże doświadczenie wykazało, że potrzeba zastosowania odstąpienia od stosowania niektórych przepisów, w określonych przypadkach, może być tak samo pilna, jak zastosowanie środków ochronnych.
W celu umożliwienia stosowania tych odstąpień procedura nadzwyczajna, przewidziana w niniejszej dyrektywie, powinna być również możliwa do zastosowania.
(11) Tymczasowe środki ochronne, które nie są przewidziane w niniejszej dyrektywie, powinny być przyjęte przez Państwo Członkowskie, w którym pojawi się problem, w przypadku grożącego niebezpieczeństwa wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.
Komisja powinna być informowana o wszystkich przypadkach, które wymagają przyjęcia środków ochronnych.
(12) Uwzględniając znaczenie handlu roślinami i produktami roślinnymi między francuskimi departamentami zamorskimi a resztą Wspólnoty, pożądane jest stosowanie do nich przepisów niniejszej dyrektywy.
Uwzględniając specyficzny charakter produkcji rolnej francuskich departamentów zamorskich, właściwe jest zapewnienie dodatkowych środków ochronnych uzasadnionych względami ochrony fitosanitarnej.
Przepisy niniejszej dyrektywy należy również rozszerzyć na środki ochrony przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do francuskich departamentów zamorskich z pozostałych części Francji.
(13) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich [5] włącza Wyspy Kanaryjskie do obszaru celnego Wspólnoty oraz do wspólnych polityk.
Na mocy art. 2 i 10 niniejszego rozporządzenia stosowanie wspólnej polityki rolnej uzależnione jest od wejścia w życie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Stosowaniu temu muszą ponadto towarzyszyć szczególne środki dotyczące produkcji rolnej.
(14) Decyzja Rady 91/314/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. ustanawiająca program opcji szczególnych dla Wysp Kanaryjskich (Poseican) ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter [6] określa ogólne zarysy rozwiązań, które mają być wprowadzone w celu uwzględnienia szczególnych problemów i ograniczeń, z którymi spotykają się te wyspy.
(15) W związku z tym, uwzględniając specyficzne warunki fitosanitarne Wysp Kanaryjskich, należy rozszerzyć stosowanie niektórych środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie na okres kończący się sześć miesięcy po upływie terminu, do którego Państwa Członkowskie zobowiązane byłyby wprowadzić w życie przyszłe przepisy dotyczące załączników do niniejszej dyrektywy w celu ochrony francuskich departamentów zamorskich i Wysp Kanaryjskich.
(16) Do celów niniejszej dyrektywy należy przyjąć wzory świadectw zatwierdzonych w ramach Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin, zmienione dnia 21 listopada 1979 r., w formie ujednoliconej, które zostały opracowane w ścisłej współpracy z organizacjami międzynarodowymi.
Należy również określić niektóre zasady dotyczące warunków, zgodnie z którymi takie świadectwa mogą być wydawane, niektóre zasady stosowania, w okresie przejściowym, wcześniejszych wzorów oraz wymogów dotyczących wydawania świadectw w przypadku wprowadzania roślin i produktów roślinnych pochodzących z państw trzecich.
(17) W przypadku przywozu z państw trzecich roślin lub produktów roślinnych władze odpowiedzialne w tych krajach za wydawanie świadectw powinny być, w zasadzie władzami uprawnionymi do ich wydawania na mocy IPPC.
Pożądane byłoby ustalenie listy tych władz dla nieumawiających się państw trzecich.
(18) Należy uprościć procedurę stosowaną w przypadku wprowadzania zmian w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
(19) Należy dokładnie określić zakres stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do "drewna".
W szczególności użyteczne jest odniesienie się do szczegółowych opisów "drewna" znajdujących się w rozporządzeniach Wspólnoty.
(20) Niektóre nasiona nie są włączone do roślin, produktów roślinnych lub innych produktów, wymienionych w załącznikach do niniejszej dyrektywy, które muszą zostać poddane badaniom fitosanitarnym w państwie pochodzenia lub wysyłki, przed udzieleniem zezwolenia na wprowadzenie do Wspólnoty lub do handlu we Wspólnocie.
(21) Właściwe jest zapewnienie, w niektórych przypadkach, przeprowadzania urzędowych kontroli roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących z państw trzecich przez Komisję w państwie trzecim, będącym krajem pochodzenia.
(22) Wspólnotowe kontrole powinny być przeprowadzane przez biegłych zatrudnionych przez Komisję, jak również przez biegłych zatrudnionych przez Państwa Członkowskie, którzy będą pracować dla Komisji.
Należy określić rolę tych biegłych w związku z działaniami prowadzonymi w ramach systemu ochrony roślin Wspólnoty.
(23) Zakres stosowania wspomnianego systemu nie powinien być ograniczony do handlu między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi, ale powinien być rozszerzony na obrót w każdym pojedynczym Państwie Członkowskim.
(24) Zasadą jest, że wszystkie części Wspólnoty powinny korzystać z takiego samego poziomu ochrony przed organizmami szkodliwymi.
Należy jednak uwzględnić zróżnicowanie warunków ekologicznych i rozmieszczenie niektórych organizmów szkodliwych.
W konsekwencji należy zdefiniować pojęcie "stref chronionych", w których występuje szczególne zagrożenie zdrowotności roślin, i objąć je szczególną ochroną na warunkach zgodnych z rynkiem wewnętrznym.
(25) Stosowanie wspólnotowego systemu ochrony roślin wobec Wspólnoty jako obszaru bez granic wewnętrznych i tworzenie stref chronionych powoduje konieczność rozróżnienia wymogów stosowanych wobec produktów wspólnotowych od tych stosowanych wobec produktów sprowadzanych z państw trzecich oraz określenia organizmów szkodliwych o istotnym znaczeniu dla stref chronionych.
(26) Najwłaściwszym miejscem do przeprowadzania kontroli fitosanitarnych jest miejsce produkcji.
W przypadku produktów wspólnotowych kontrole te powinny być przeprowadzane obowiązkowo w miejscu produkcji i powinny obejmować wszystkie mające znaczenie rośliny i produkty roślinne tam uprawiane, produkowane, wykorzystywane lub tam obecne, jak również wykorzystywane do uprawy roślin podłoże uprawowe.
Dla zapewnienia skuteczności systemu kontroli wszyscy producenci powinni zostać urzędowo zarejestrowani.
(27) W celu zapewnienia bardziej skutecznego stosowania wspólnotowego systemu ochrony roślin na rynku wewnętrznym konieczne jest, dla potrzeb kontroli fitosanitarnych, stworzenie możliwości wykorzystania innych pracowników administracji oprócz reprezentujących służby ochrony roślin Państw Członkowskich, których szkolenie powinno być koordynowane i wspierane finansowo przez Wspólnotę.
(28) Jeżeli wyniki kontroli są zadawalające, zamiast świadectwa fitosanitarnego używanego w handlu międzynarodowym produkty wspólnotowe będą nosić uzgodnione oznaczenie (paszport roślin) dostosowany do rodzaju produktu, w celu zapewnienia ich swobodnego przepływu w całej Wspólnocie lub w tych jej częściach, w których jest on ważny.
(29) Należy określić urzędowe środki, które powinny być podejmowane, w przypadku gdy wyniki kontroli okażą się niezadowalające.
(30) W celu zapewnienia zgodności ze wspólnotowym systemem ochrony roślin w kontekście rynku wewnętrznego należy ustanowić system urzędowych kontroli podczas wprowadzania produktów do obrotu.
System ten powinien być w stopniu, w jakim jest to możliwe, niezawodny i jednolity w całej Wspólnocie, a także powinien wykluczać szczególną kontrolę na granicach między Państwami Członkowskimi.
(31) W ramach rynku wewnętrznego produkty pochodzące z państw trzecich powinny, co do zasady, podlegać kontroli fitosanitarnej przy ich pierwszym wprowadzeniu do Wspólnoty.
Jeżeli wyniki kontroli okażą się zadawalające, należy wydać tym produktom paszport roślin, który umożliwi im swobodny przepływ w taki sam sposób jak produktom wspólnotowym.
(32) Aby stawić czoła sytuacji powstałej w wyniku urzeczywistniania rynku wewnętrznego ze wszystkimi niezbędnymi gwarancjami, konieczne jest wzmocnienie infrastruktury kontroli fitosanitarnej na szczeblu krajowym i wspólnotowym na granicach zewnętrznych Wspólnoty, przywiązując szczególną wagę do tych Państw Członkowskich, w których ze względu na położenie geograficzne znajdują się punkty wejścia do Wspólnoty.
W tym celu Komisja zaproponuje włączenieniezbędnych środków do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
(33) W celu poprawy skuteczności wspólnotowego systemu ochrony roślin w kontekście rynku wewnętrznego Państwa Członkowskie powinny ujednolicić metody pracy personelu odpowiedzialnego za ochronę zdrowotności roślin.
Komisja przedstawia do dnia 1 stycznia 1993 r. wspólnotowy kodeks praktyk fitosanitarnych.
(34) Państwa Członkowskie nie mają możliwości uchwalania szczególnych przepisów fitosanitarnych dotyczących wprowadzania na ich terytorium roślin lub produktów roślinnych pochodzących z innych Państw Członkowskich.
Wszystkie przepisy określające wymagania fitosanitarne odnoszące się do roślin i produktów roślinnych powinny być uchwalane na poziomie Wspólnoty.
(35) Konieczne jest stworzenie wspólnotowego systemu pomocy finansowej w celu pokrycia, na poziomie wspólnotowym, ryzyka, które może wystąpić w handlu w ramach wspólnotowego systemu ochrony roślin.
(36) Aby zapobiec zakażeniom wywoływanym przez organizmy szkodliwe pochodzące z państw trzecich, należy wprowadzić wspólnotowe wkłady finansowe przeznaczone na wzmocnienie infrastruktury kontroli fitosanitarnej na granicach zewnętrznych Wspólnoty.
(37) System ten powinien również przewidywać odpowiedni udział w niektórych wydatkach dotyczących szczególnych środków przyjętych przez Państwa Członkowskie w celu kontrolowania i, gdzie to właściwe, zwalczania zakażeń wywoływanych przez organizmy szkodliwe pochodzące z państw trzecich lub innych obszarów Wspólnoty oraz, o ile będzie to możliwe, naprawienia wyrządzonych przez nie szkód.
(38) Szczegółowe zasady działania mechanizmu udzielania wspólnotowej pomocy finansowej zostaną ustanowione z zastosowaniem przyspieszonej procedury.
(39) Należy zapewnić, aby Komisja była dokładnie informowana o możliwych przyczynach wprowadzenia omawianych organizmów szkodliwych.
(40) W szczególności Komisja powinna nadzorować prawidłowe stosowanie wspólnotowego systemu ochrony roślin.
(41) Należy ustalić, czy wprowadzenie organizmów szkodliwych spowodowane zostało niewłaściwie przeprowadzonymi badaniami lub kontrolami. W odniesieniu do skutków zastosowanie powinny znaleźć przepisy wspólnotowe, z uwzględnieniem pewnych szczególnych środków.
(42) Państwa Członkowskie i Komisja powinny ze sobą ściśle współpracować w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, ustanowionego na mocy decyzji Rady 76/894/EWG [7].
(43) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na zobowiązania Państw Członkowskich dotyczące terminów transpozycji i stosowania określonych w załączniku VIII część B,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskich z innych Państw Członkowskich lub państw trzecich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych.
Dotyczy również:
a) z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. – środków ochronnych przeciwko rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych we Wspólnocie w drodze przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych pokrewnych produktów w Państwach Członkowskich;
b) środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do francuskich departamentów zamorskich z innych części Francji oraz przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do innych części Francji z francuskich departamentów zamorskich;
c) środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych na Wyspy Kanaryjskie z innych części Hiszpanii oraz przeciwko wprowadzaniu organizmów szkodliwych do innych części Hiszpanii z Wysp Kanaryjskich.
2.
Z zastrzeżeniem warunków, które zostaną określone w celu ochrony sytuacji fitosanitarnej w niektórych regionach Wspólnoty, uwzględniając zróżnicowanie warunków rolnych i ekologicznych, środki ochronne uzasadnione względami ochrony fitosanitarnej roślin we francuskich departamentach zamorskich i na Wyspach Kanaryjskich, będące środkami dodatkowymi w stosunku do środków ustanowionych niniejszą dyrektywą, mogą być określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do Ceuty i Melilli.
4.
Każde Państwo Członkowskie tworzy lub wyznacza jeden centralny organ, znajdujący się pod kontrolą rządu krajowego, odpowiedzialny w szczególności za koordynację i kontakty w kwestiach związanych ze sprawami fitosanitarnymi wchodzącymi w zakres niniejszej dyrektywy.
Wyznaczone do tego powinny być urzędowe służby ochrony roślin, powołane na mocy Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin.
Państwa Członkowskie i Komisja powinny być informowane o organie centralnym i wszelkich późniejszych zmianach.
5. W odniesieniu do środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do pozostałych części Francji oraz pozostałych Państw Członkowskich organizmów szkodliwych z francuskich departamentów zamorskich oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się we francuskich departamentach zamorskich terminy określone w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 2 i 4, art. 5 ust. 2 i 4, art. 6 ust. 5 i 6, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 8, 10 i 11 zastępuje się terminem odpowiadającym upływowi sześciomiesięcznego okresu, następującego po terminie, do którego Państwa Członkowskie zobowiązane są wprowadzić w życie przyszłe przepisy odnoszące się do załączników I–V w celu ochrony francuskich departamentów zamorskich. Z mocą od tej samej daty uchyla się ust. 1 lit. b) i ust. 2 niniejszego artykułu.
6. W odniesieniu do środków ochronnych przeciwko wprowadzaniu do pozostałych części Hiszpanii oraz pozostałych Państw Członkowskich organizmów szkodliwych z Wysp Kanaryjskich oraz przeciwko ich rozprzestrzenianiu się na Wyspach Kanaryjskich terminy określone w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 2 i 4, art. 5 ust. 2 i 4, art. 6 ust. 5 i 6, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 8, 10 i 11 zastępuje się terminem odpowiadającym upływowi sześciomiesięcznego okresu, następującego po terminie, do którego Państwa Członkowskie zobowiązane są wprowadzić w życie przyszłe przepisy odnoszące się do załączników I–V w celu ochrony Wysp Kanaryjskich. Z mocą od tej samej daty uchyla się ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "rośliny" oznaczają rośliny żyjące oraz żyjące części roślin, łącznie z nasionami;
żyjące części roślin obejmują:
- owoce, w sensie botanicznym, inne niż głęboko zamrożone,
- warzywa, inne niż głęboko zamrożone,
- bulwy, bulwocebulki, cebulki, kłącza,
- kwiaty cięte,
- gałęzie z liśćmi,
- drzewa ścięte z zachowanym listowiem,
- roślinne hodowle tkankowe.
nasiona oznaczają nasiona w botanicznym rozumieniu tego terminu, inne niż nasiona, które nie są przeznaczone do siewu;
b) "produkty roślinne" oznaczają produkty pochodzenia roślinnego, nieprzetworzone lub poddane podstawowemu przetworzeniu, o ile nie są to rośliny;
c) "sadzenie" oznacza każdą czynność sadzenia roślin w celu zapewnienia ich późniejszego wzrostu, rozmnażania lub rozprzestrzeniania;
d) "rośliny przeznaczone do sadzenia" oznaczają:
- rośliny już zasadzone i mające rosnąć lub zostać ponownie zasadzone po ich wprowadzeniu, lub
- rośliny jeszcze niezasadzone w chwili ich wprowadzania, ale przeznaczone do zasadzenia po wprowadzeniu;
e) "organizmy szkodliwe" oznaczają szkodniki roślin lub produktów roślinnych, które należą do królestwa zwierząt lub roślin, lub które są wirusami, mikoplazmą lub innymi patogenami;
f) "paszport roślin" oznacza urzędową etykietę potwierdzającą, że przestrzegane są przepisy niniejszej dyrektywy w zakresie norm fitosanitarnych i wymogów szczególnych, który jest w tym celu:
- znormalizowany na poziomie Wspólnoty dla poszczególnych rodzajów roślin lub produktów roślinnych, oraz
- sporządzany przez urzędowy organ odpowiedzialny Państwa Członkowskiego oraz wydawany zgodnie z przepisami wykonawczymi regulującymi szczegółowo procedurę wydawania paszportów roślin.
Dla określonych rodzajów produktów mogą zostać przewidziane, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, urzędowo ustalone oznaczenia, inne niż etykieta.
Standaryzacji dokonuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
W ramach standaryzacji ustala się różne oznaczenia dla paszportów roślin, które nie są ważne, zgodnie z art. 10 ust. 1 akapit drugi, we wszystkich częściach Wspólnoty;
g) "urzędowe organy odpowiedzialne Państwa Członkowskiego" oznaczają:
i) urzędowe służby ochrony roślin Państwa Członkowskiego, określone w art. 1 ust. 4; lub
ii) jakikolwiek organ krajowy ustanowiony:
- na poziomie krajowym,
- albo na poziomie regionalnym, pod nadzorem władz krajowych, w granicach określonych konstytucją danego Państwa Członkowskiego.
Odpowiedzialne organy urzędowe Państwa Członkowskiego mogą zgodnie z ustawodawstwem krajowym delegować wykonywanie swoich zadań, określonych w niniejszej dyrektywie, na ich odpowiedzialność i pod ich nadzorem, jakiejkolwiek osobie prawnej prawa publicznego lub prywatnego, której zgodnie z urzędowo zatwierdzonym statutem zostało powierzone wyłącznie wykonywanie szczególnych zadań publicznych, pod warunkiem że taka osoba prawna ani jej członkowie nie mają osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nich działań.
Państwa Członkowskie zapewniają ścisłą współpracę między organami określonymi w akapicie pierwszym ppkt ii) i i).
Ponadto zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 jakakolwiek osoba prawna powołana w imieniu organu lub organów określonych w akapicie pierwszym ppkt i) oraz działająca z upoważnienia i pod nadzorem takiego organu może zostać zatwierdzona, pod warunkiem, że nie ma ona osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez siebie działań.
Jeden organ centralny, określony w art. 1 ust. 4, informuje Komisję o urzędowych organach odpowiedzialnych danego Państwa Członkowskiego.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim;
h) "strefa chroniona" oznacza strefę we Wspólnocie:
- w której jeden lub więcej organizmów szkodliwych wymienionych w niniejszej dyrektywie, których występowanie stwierdzono w jednej lub kilku częściach Wspólnoty, nie występują lokalnie ani nie występują w ogóle pomimo istnienia tam korzystnych dla nich warunków,
- w której istnieje niebezpieczeństwo osiedlenia się niektórych organizmów szkodliwych ze względu na korzystne warunki ekologiczne dla niektórych szczególnych upraw, chociaż organizmy te nie są endemiczne ani nie występują we Wspólnocie,
które to niebezpieczeństwo zostało uznane, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, za spełniające warunki określone w tiret pierwszym i drugim i, w przypadku określonym w tiret pierwszym, na wniosek zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich oraz na podstawie wyników stosownych inspekcji, które były nadzorowane przez biegłych określonych w art. 21, zgodnie z procedurą ustanowioną w tym artykule, które dostarczą dowodu na to, że zagrożenie takie nie występuje.
W przypadku określonym w tiret drugim przeprowadzenie inspekcji jest fakultatywne.
Uznaje się, że organizm szkodliwy występuje w regionie, jeżeli stwierdzono tam jego istnienie i nie podjęto żadnych urzędowych środków w celu jego zwalczenia lub jeżeli środki takie okazały się nieskuteczne w okresie co najmniej dwóch następujących po sobie lat.
W przypadku określonym w akapicie pierwszym tiret pierwsze zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie przeprowadzają regularne i systematyczne urzędowe badania obecności organizmów, ze względu na występowanie których utworzono strefę chronioną.
O każdym przypadku wystąpienia takich organizmów należy niezwłocznie powiadomić Komisję.
Ryzyko związane ze stwierdzonym wystąpieniem organizmów szkodliwych oceniane jest przez Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin i podejmowane są odpowiednie działania zgodnie z procedurą określoną w art. 18.
Szczegóły dotyczące badań, określonych w pierwszym i trzecim akapicie mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 18, na podstawie rzetelnych zasad naukowychi statystycznych.
Komisja informowana jest o wynikach omawianych powyżej badań. Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Do dnia 1 stycznia 1998 r. Komisja przedstawia Radzie raport na temat funkcjonowania systemu stref chronionych razem, o ile zaistnieje taka potrzeba, ze stosownymi wnioskami;
i) "oświadczenie" lub "środek" uznaje się za urzędowe, jeżeli oświadczenie jest złożone lub środek powzięty, z zastrzeżeniem przepisów art. 21:
- przez przedstawiciela urzędowej służby ochrony roślin Państwa Członkowskiego lub, na jego odpowiedzialność, przez innych urzędników państwowych w przypadku oświadczeń lub środków związanych z wydawaniem świadectw określonych w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 2,
- przez takich przedstawicieli lub urzędników państwowych albo przez wykwalifikowanych pracowników zatrudnionych przez jeden z odpowiedzialnych organów urzędowych Państwa Członkowskiego we wszystkich innych przypadkach, pod warunkiem że pracownicy ci nie mają osobistego interesu w wyniku podejmowanych przez nich działań i posiadają podstawowe wymagane kwalifikacje.
Państwa Członkowskie zapewniają posiadanie przez ich urzędników i wykwalifikowanych pracowników kwalifikacji niezbędnych do właściwego stosowania niniejszej dyrektywy.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 mogą zostać określone wytyczne dotyczące takich kwalifikacji.
Komisja, działając w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, sporządza wspólnotowe programy, których wykonanie nadzoruje, dotyczące dalszego szkolenia urzędników państwowych i wykwalifikowanych pracowników w celu podniesienia wiedzy i doświadczenia zdobytego na szczeblu krajowym do poziomu wspomnianych powyżej kwalifikacji.
Uczestniczy ona w finansowaniu dalszych szkoleń i przedstawia wnioski dotyczące włączenia potrzebnych na to środków do budżetu Wspólnoty.
2.
Z zastrzeżeniem wyraźnych odmiennych postanowień przepisy niniejszej dyrektywy dotyczą drewna wyłącznie, gdy zachowuje ono w całości lub częściowo swoją naturalną zaokrągloną powierzchnię, z korą lub bez, lub jeżeli występuje ono w formie wiórów, cząstek, trocin, odpadków i pozostałości drzewa.
Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących załącznika V niniejsza dyrektywa dotyczy drewna, niezależnie od tego, czy spełnia ono warunki określone w akapicie pierwszym, jeżeli występuje w formie oszalowania, przegród, palet lub materiałów opakowaniowych, które są rzeczywiście wykorzystywane w transporcie wszelkiego rodzaju produktów, pod warunkiem że przedstawia ono zagrożenie fitosanitarne.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytorium organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część A.
2.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytorium roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku II część A, jeżeli są one zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w tej części załącznika.
3.
Zgodnie z warunkami, które mogą zostać określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku lekkiego zakażenia roślin, innych niż rośliny przeznaczone do zasadzenia, przez organizmy szkodliwe wymienione w załączniku I część A lub załączniku II część A i które zostały uprzednio wybrane w porozumieniu z organami reprezentującymi Państwa Członkowskie w sprawach fitosanitarnych.
4.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie zapewniają, że ust. 1 i 2 stosuje się również do rozprzestrzeniania się omawianych organizmów szkodliwych poprzez przemieszczanie roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terytorium Państwa Członkowskiego.
5.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania i rozprzestrzeniania w strefach chronionych:
a) organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część B;
- roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku II część B, jeżeli są one zakażone przez organizmy szkodliwe, określone w tej części załącznika.
- Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18:
- organizmy szkodliwe wymienione w załącznikach I i II klasyfikuje się w następujący sposób:
b) organizmy, których obecności nie stwierdzono w żadnej części Wspólnoty, mające istotne znaczenie dla całego obszaru Wspólnoty umieszcza się odpowiednio w załączniku I część A sekcja I i w załączniku II część A sekcja I,
6. Organizmy, których obecność została stwierdzona, ale nie lokalnie lub w całej Wspólnocie, mające istotne znaczenie dla całej Wspólnoty, umieszcza się odpowiednio w załączniku I część A sekcja II i w załączniku II część A sekcja II,
a) pozostałe organizmy umieszcza się odpowiednio w załączniku I część B i w załączniku II część B dla odpowiednich obszarów chronionych, dla których te organizmy mają istotne znaczenie;
b) organizmy szkodliwe endemiczne lub występujące w jednej lub kilku częściach Wspólnoty są wykreślone, z wyjątkiem organizmów określonych w lit. a) tiret drugie i trzecie;
c) tytuły załączników I i II, jak również ich poszczególne części i sekcje dostosowane są do lit. a) i b).
7.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, z zastrzeżeniem wyraźnych odmiennych postanowień, można zdecydować, że Państwa Członkowskie postanowią, że:
a) wprowadzanie i rozprzestrzenianie na ich terytorium określonych organizmów, pojedynczo lub nie, które uważane są za szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych, ale nie są wymienione w załącznikach I i II, jest zakazane lub wymaga specjalnego pozwolenia, zgodnie z warunkami określonymi według tej samej procedury;
b) wprowadzanie i rozprzestrzenianie na ich terytorium określonych organizmów, które wymienione są w załączniku II, ale których występowanie stwierdzono na innych roślinachniż rośliny wymienione w tym załączniku i które uważane są za szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych, jest zakazane lub wymaga specjalnego pozwolenia, zgodnie z warunkami określonymi według tej samej procedury;
c) wprowadzanie i rozprzestrzenianie na ich terytorium określonych organizmów, które wymienione są w załącznikach I i II, ale których występowanie stwierdzono w stanie wyizolowanym i które są uważane za szkodliwe dla roślin lub produktów roślinnych, jest zakazane lub wymaga specjalnego pozwolenia, zgodnie z warunkami określonymi według tej samej procedury;
Akapit pierwszy stosuje się również do tych organizmów, jeżeli nie odnosi się do nich dyrektywa Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [8] lub inne szczególne wspólnotowe przepisy dotyczące organizmów genetycznie zmodyfikowanych.
Zgodnie z warunkami, które zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, nie stosuje się ust. 1 i ust. 5 lit. a) oraz ust. 2 i ust. 5 lit. b), jak również ust. 4 do badań lub do celów naukowych oraz do prac prowadzonych na selekcji odmianowej.
Pomimo przyjęcia środków przewidzianych w lit. a) przepisów tej litery nie stosuje się, zgodnie z warunkami określonymi stosownie do procedury ustanowionej w art. 18, do badań lub do celów oraz do prac prowadzonych na selekcji odmianowej.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytoria roślin lub produktów roślinnych wymienionych w załączniku III część A, jeżeli pochodzą one z państw wymienionych w tej części załącznika.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają wprowadzenie od dnia 1 czerwca 1993 r. zakazu wprowadzania do stref chronionych znajdujących się na ich terytorium roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w załączniku III część B.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 załącznik III zostanie skorygowany w celu zawarcia w części A roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów stwarzających zagrożenie fitosanitarne dla wszystkich części Wspólnoty, a w części B roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów stwarzających zagrożenie fitosanitarne tylko dla stref chronionych.
Określa się tam strefy chronione.
4.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. ust. 1 nie stosuje się do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących ze Wspólnoty.
5.
Zgodnie z warunkami określonymi stosownie do procedury ustanowionej w art. 18, ust. 1 i 2 nie stosuje się do badań lub do celów naukowych oraz do prac prowadzonych na selekcji odmianowej.
6.
Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, Państwo Członkowskie może określić, że przepisy ust. 1 i 2 nie będą stosowane w pojedynczych szczególnych przypadkach do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które są uprawiane, produkowane lub używane w jego bezpośredniej strefie przygranicznej z państwem trzecim i wprowadzanych do tego Państwa Członkowskiego w celu przetworzenia w pobliskich miejscowościach w strefie przygranicznej jego terytorium.
W przypadku korzystania z takiego odstępstwa Państwo Członkowskie określa miejsce oraz imię i nazwisko zajmującej się tym osoby.
Dane te, regularnie aktualizowane, dostępne są Komisji.
Roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom będącym przedmiotem odstępstwa na mocy akapitu pierwszego towarzyszą dokumenty potwierdzające miejsce w danym państwie trzecim, z którego przytoczone rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty pochodzą.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zakazują wprowadzania na swoje terytorium roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część A, jeśli nie zostaną spełnione szczególne wymogi określone w tej części załącznika.
2.
Państwa Członkowskie z dniem 1 czerwca 1993 r. zakazują wprowadzania i przemieszczania w strefach chronionych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w załączniku IV część B, jeśli nie zostaną spełnione szczególne wymogi określone w tej części załącznika.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 dokonuje się zmian załącznika IV na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 3 ust. 6.
4.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r.
Państwa Członkowskie zapewniają, że ust. 1 stosuje się również do przemieszczania na terytorium Państwa Członkowskiego roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, jednakże z zastrzeżeniem art. 6 ust. 7.
Niniejszego ustępu oraz ust. 1 i 2 nie stosuje się do przemieszczanianiewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, artykułów żywnościowych lub paszy zwierzęcej, jeżeli są one przeznaczone do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów nieprzemysłowych i niehandlowych lub zużycia w czasie transportu, pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.
5.
Zgodnie z warunkami określonymi stosownie do procedury ustanowionej w art. 18, ust. 1, 2 i 4 nie stosuje się do badań lub do celów naukowych oraz do prac prowadzonych na selekcji odmianowej.
6.
Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, Państwo Członkowskie może zapewnić, że ust. 1, 2 i 4 nie stosuje się w pojedynczych szczególnych przypadkach do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które są uprawiane, wytwarzane lub użytkowane w jego bezpośredniej strefie przygranicznej z państwem trzecim i wprowadzanych do tego Państwa Członkowskiego w celu przetworzenia w pobliskich miejscowościach w strefie przygranicznej jego terytorium.
W przypadku korzystania z takiego odstępstwa Państwo Członkowskie określa miejsce oraz imię i nazwisko zajmującej się tym osoby.
Dane te, regularnie aktualizowane, dostępne są Komisji.
Roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom będącym przedmiotem odstępstwa na mocy akapitu pierwszego towarzyszą dokumenty potwierdzające miejsce danego państwa trzeciego, z którego te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty pochodzą.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają, co najmniej w odniesieniu do wprowadzania do innego Państwa Członkowskiego roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów wymienionych w załączniku V część A, obowiązek ich bardzo szczegółowego urzędowego badania, jak również badania ich opakowań w taki sam sposób, w całości lub reprezentatywnej próbki oraz, w razie zajścia takiej konieczności, obowiązek urzędowego badania pojazdów używanych do ich transportu, w celu upewnienia się, że:
a) nie są zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w załączniku I część A;
b) w przypadku roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku II część A, nie są zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w tej części załącznika;
c) w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w załączniku IV część A, spełniają szczególne wymogi wymienione w tej części załącznika.
2. Po niezwłocznym przyjęciu środków, przewidzianych w art. 3 ust. 6 lit. a) i art. 5 ust. 3 ustęp pierwszy niniejszego artykułu stosuje się wyłącznie w odniesieniu do załącznika I część A sekcja II, załącznika II część A sekcja II i załącznika IV część A sekcja II. Jeżeli, w trakcie badań przeprowadzanych zgodnie z niniejszym przepisem, zostaną wykryte organizmy szkodliwe wymienione w załączniku I część A sekcja I lub w załączniku II część A sekcja I, warunki określone w art. 10 uważa się za niespełnione.
3. Państwa Członkowskie ustanawiają środki kontroli określone w ust. 1 w celu zapewnienia zgodności z art. 3 ust. 4, 5 i 7 lub art. 5 ust. 2, w przypadku gdy Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia korzysta z jednej z możliwości wymienionej w poprzednich artykułach.
4.
Państwa Członkowskie wprowadzają obowiązek urzędowego badania nasion określonych w załączniku IV część A, które mają być wprowadzone do innego Państwa Członkowskiego, w celu upewnienia się, że spełniają one szczególne wymogi określone w tej części załącznika.
5.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. i z zastrzeżeniem ust. 7 przepisy ust. 1, 3 i 4 stosuje się również do przemieszczania na terytorium Państwa Członkowskiego roślin, produktów roślinnych lub innych produktów.
Przepisów ust. 1, 3 i 4 nie stosuje się w odniesieniu do organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część B lub w załączniku II część B i szczególnych wymogów wymienionych w załączniku IV część B, do przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na terenie lub poza strefą chronioną.
Urzędowe badania określone w ust. 1, 3 i 4 przeprowadzane są zgodnie z następującymi przepisami:
a) badaniu poddawane są także rośliny lub produkty roślinne, które są uprawiane, produkowane lub wykorzystywane przez producenta lub w innych celach obecne w jego zabudowaniach, jak również wykorzystywane w tym celu podłoże;
b) przeprowadzane są na miejscu, najlepiej w miejscu produkcji;
c) przeprowadzane są regularnie we właściwym czasie, co najmniej raz w roku i przynajmniej poprzez obserwację wzrokową, z zastrzeżeniem szczególnych wymogów wymienionych w załączniku IV; dalsze działania mogą być podejmowane, jeżeli zostało to przewidziane na mocy ust. 8.
Każdy producent, od którego wymaga się, zgodnie z ust. 1–4, poddania się urzędowemu badaniu określonemu w akapicie drugim, wpisywany jest do urzędowego rejestru pod numerem rejestracyjnym umożliwiającym jego identyfikację.
Takie urzędowe rejestry udostępniane są Komisji na jej wniosek.
Producent podlega pewnym obowiązkom ustanowionym zgodnie z ust. 8.
W szczególności powinien on niezwłocznie powiadomić odpowiedzialny organ urzędowy zainteresowanego Państwa Członkowskiego o każdym nietypowym pojawieniu się organizmów szkodliwych, objawach lub wszystkich innych anomaliach dotyczących roślin.
Przepisów ust. 1, 3 i 4 nie stosuje się do przemieszczania niewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, artykułów żywnościowych lub paszy zwierzęcej, jeżeli są one przeznaczone do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów nieprzemysłowych i niehandlowych lub zużycia w trakcie transportu, pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.
6.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. Państwa Członkowskie zapewniają, że producenci niektórych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów niewymienionych w załączniku V część A, określonych zgodnie z ust. 8, lub domy składowe, lub punkty wysyłki znajdujące się w strefie produkcji są również umieszczane w lokalnych, regionalnych lub krajowych rejestrach urzędowych, zgodnie z ust. 5 akapit trzeci.
Mogą one zostać w każdej chwili poddane badaniom przewidzianym w ust. 5 akapit drugi.
Zgodnie z ust. 8 można ustalić system umożliwiający, o ile zaistnieje taka potrzeba i w miarę możliwości, ustalenie pochodzenia niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, z uwzględnieniem charakteru warunków produkcji lub handlu.
7.
Państwa Członkowskie, o ile nie zachodzi obawa rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, mogą zwolnić z obowiązku:
- rejestracji przewidzianej w ust. 5 i 6 małych producentów lub przetwórców, których cała produkcja i sprzedaż roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów jest przeznaczona do ostatecznego wykorzystania na rynku lokalnym przez osoby niezajmujące się zawodowo produkcją roślinną (obrót lokalny),
- poddawania urzędowym badaniom wymaganym na mocy ust. 5 i 6 lokalnego przemieszczania roślin, produktów roślinnych lub innymi produktów pochodzących od producentów w ten sposób zwolnionych.
Przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące obrotu lokalnego zostają ponownie zbadane przez Radę na podstawie wniosku Komisji oraz w świetle zdobytych doświadczeń.
8.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 przyjmuje się przepisy wykonawcze dotyczące:
- mniej rygorystycznych warunków dotyczących przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w strefie chronionej utworzonej dla tych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów ze względu na występowanie jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych,
- zabezpieczenia dotyczącego przemieszczania roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w strefie chronionej utworzonej dla tych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów ze względu na występowanie jednego lub większej liczby organizmów szkodliwych,
- częstotliwości i terminów urzędowych badań, włączając dalsze działania określone w ust. 5 akapit drugi lit. c),
- obowiązków dotyczących zarejestrowanych producentów, określonych w ust. 5 akapit czwarty,
- specyfikacji produktów określonych w ust. 6 oraz produktów, dla których przewidziany jest system wprowadzony w ust. 6,
- innych wymogów dotyczących zwolnień określonych w ust. 7, w szczególności związanych z pojęciami "małych producentów" i "rynku lokalnego" oraz związanych z tym procedur.
9.
Zasady stosowania przepisów dotyczących procedury rejestracji i numeru rejestracyjnego określone w ust. 5 akapit trzeci mogą być przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 7
1.
Jeżeli na podstawie badania przewidzianego w art. 6 ust. 1 i 3 stwierdzi się, że określone tam warunki są spełnione, można wydać świadectwo fitosanitarne zgodne ze wzorem znajdującym się w załączniku VII część A, sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych Wspólnoty i wypełnione w całości, z wyjątkiem pieczęci i podpisu, drukowanymi literami lub pismem maszynowym, najlepiej w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia.
Botaniczną nazwę roślin należy wpisywać w języku łacińskim.
Niepoświadczone zmiany lub skreślenia powodują unieważnienie świadectwa.
Odpisy świadectwa wydawane są tylko z wydrukowanym lub naniesionym za pomocą pieczęci określeniem "odpis" lub "duplikat".
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają, że rośliny, produkty roślinne lub inne produkty wymienione w załączniku V część A mogą nie być wprowadzone do innego Państwa Członkowskiego, jeżeli nie jest do nich załączone świadectwo fitosanitarne wydane zgodnie z ust. 1.
Świadectwo fitosanitarne nie może być wystawione wcześniej niż czternaście dni przed dniem opuszczenia przez rośliny, produkty roślinne lub inne produkty wysyłającego Państwa Członkowskiego.
3. Działania podejmowane przez Państwa Członkowskie w celu wprowadzenia w życie art. 6 ust. 3 w przypadku nasion określonych w załączniku IV część B i art. 6 ust. 4 powinny zostać określone, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, do dnia 31 grudnia 1991 r.
Artykuł 8
1.
Jeżeli nie wystąpią przypadki określone w ust. 2, Państwa Członkowskie ustanawiają, że rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty wymienione w załączniku V część A, które zostały wprowadzone na ich terytorium z Państwa Członkowskiego i mają być wprowadzone na terytorium innego Państwa Członkowskiego, zwolnione są z ponownego badania zgodnego z przepisami art. 6, jeżeli towarzyszy im świadectwo fitosanitarne Państwa Członkowskiego wystawione zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku VII część A.
2.
Jeżeli rośliny, produkty roślinne lub inne produkty z jednego Państwa Członkowskiego zostały rozdzielone lub przechowywane, lub ich opakowanie zostało zmienione w drugim Państwie Członkowskim, a następnie zostały wprowadzone do trzeciego Państwa Członkowskiego, to drugie Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do przeprowadzania nowej kontroli zgodnej z art. 6, jeżeli zostało urzędowo stwierdzone, że nie były one narażone na jakiekolwiek ryzyko na jego terytorium, które mogłoby poddać w wątpliwość przestrzeganie warunków ustanowionych w art. 6.
W takim przypadku wystawiane jest w jednym oryginalnym egzemplarzu świadectwo fitosanitarne dalszej wysyłki, zgodne ze wzorem określonym w załączniku VII część B, sporządzone co najmniej w jednym z języków urzędowych Wspólnoty i wypełnione w całości, z wyjątkiem pieczęci i podpisu, drukowanymi literami lub pismem maszynowym, najlepiej w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego miejsca przeznaczenia.
Świadectwo to powinno być dołączone do świadectwa fitosanitarnego wydanego przez pierwsze Państwo Członkowskie lub do poświadczonego odpisu tego świadectwa.
Świadectwo to może zostać nazwane "świadectwem fitosanitarnym ponownego wywozu".
Przepisy art. 8 ust. 1 akapit drugi stosuje się mutatis mutandis.
Świadectwo fitosanitarne dalszej wysyłki nie może być wystawione wcześniej niż 14 dni przed dniem opuszczenia przez rośliny, produkty roślinne lub inne produkty państwia, z którego dokonuje się dalszej wysyłki.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w przypadku, gdy rośliny, produkty roślinne lub inne produkty są stopniowo wprowadzane do kilku Państw Członkowskich.
Jeżeli w takim przypadku wystawione zostało więcej niż jedno świadectwo fitosanitarne dalszej wysyłki, produktom powinny towarzyszyć następujące dokumenty:
a) ostatnie świadectwo fitosanitarne lub jego uwierzytelniony odpis;
b) ostatnie świadectwo sanitarne dalszej wysyłki;
c) świadectwa fitosanitarne dalszej wysyłki wcześniejsze niż świadectwo określone w lit. b) lub ich uwierzytelnione odpisy.
Artykuł 9
1.
W przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych produktów, w stosunku do których stosuje się szczególne wymogi określone w załączniku IV część A, urzędowe świadectwo fitosanitarne wymagane zgodnie z art. 7 powinno być wydane w państwie, z którego pochodzą rośliny, produkty roślinne lub inne produkty, z zastrzeżeniem:
- w przypadku drewna,jeżeli na mocy szczególnych wymogów określonych w załączniku IV część A wystarczy, że będą okorowane,
- w pozostałych przypadkach, gdy mogą być spełnione szczególne wymogi określone w załączniku IV część A, w innych miejscach niż w miejscu pochodzenia.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do wprowadzania roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku IV część B do Państw Członkowskich wymienionych w tej części załącznika obok tych produktów.
Artykuł 10
1. Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r., jeżeli w wyniku badania przewidzianego w art. 6 ust. 1, 3 i 4 przeprowadzonego zgodnie z art. 6 ust. 5 stwierdzi się, że warunki określone w tych ustępach są spełnione, stosownie do przepisów, które mogą być przyjęte na mocy ust. 4 niniejszego artykułu wydaje się paszport roślin zamiast świadectw fitosanitarnych określony w art. 7 lub 8.
Jeżeli badanie nie odnosi się do warunków dotyczących stref chronionych lub gdy okaże się, że warunki nie są spełnione, wydany paszport roślin nie jest ważny w odniesieniu do tych stref i powinien być oznaczony w sposób przewidziany dla takich przypadków zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. f).
2.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty wymienione w załączniku V część A sekcja I nie mogą być przemieszczane we Wspólnocie inaczej niż lokalniew rozumieniu art. 6 ust. 7, jeżeli tym roślinom, produktom roślinnym lub innym produktom, ich opakowaniu lub pojazdom je transportującym nie towarzyszy paszport roślin ważny na danym terytorium, wydany zgodnie z ust. 1.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty wymienione w załączniku V część A sekcja II nie mogą być wprowadzane do określonych stref chronionych ani przemieszczane w ich obszarze, jeżeli tym roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom, ich opakowaniu lub pojazdom, którymi są transportowane nie towarzyszy paszport roślin ważny dla tej strefy i wydany zgodnie z ust. 1.
Niniejszego akapitu nie stosuje się, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 6 ust. 8, dotyczące transportu przez strefy chronione.
Akapitu pierwszego i drugiego nie stosuje się do przemieszczenia niewielkich ilości roślin, produktów roślinnych, artykułów żywnościowych lub paszy zwierzęcej, jeżeli są one przeznaczone do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów nieprzemysłowych i niehandlowych lub zużycia w trakcie transportu, pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.
3.
Paszport roślin może zostać później zastąpiony i w każdej części Wspólnoty innym paszportem roślin zgodnie z następującymi przepisami:
- zastąpienie paszportu roślin może nastąpić tylko w przypadku podziału przesyłek lub połączenia kilku przesyłek bądź ich części, lub zmiany statusu fitosanitarnego przesyłek, z zastrzeżeniem szczególnych wymogów przewidzianych w załączniku IV lub w innych przypadkach określonych zgodnie z ust. 4,
- zamiana może mieć miejsce tylko na wniosek osoby fizycznej lub prawnej, niezależnie od tego czy jest producentem, wpisanej do urzędowego rejestru zgodnie z przepisami art. 6 ust. 5 akapit trzeci mutatis mutandis,
- paszport zastępczy może zostać wystawiony jedynie przez urzędowy organ odpowiedzialny regionu, w którym znajduje się miejsce prowadzenia działalności przez wnioskodawcę, i tylko w przypadku gdy może być zapewniona tożsamość danego produktu oraz brak zagrożenia zakażeniem przez organizmy szkodliwe wymienione w załącznikach I i II po dokonaniu wysyłki przez producenta,
- procedura zastąpienia paszportu powinna być zgodna z przepisami, które mogą być przyjęte na mocy ust. 4,
- na paszporcie zastępczym powinien być umieszczony, zgodnie z ust. 4, specjalny znak, na którym znajduje się numer producenta oraz, w przypadku zmiany statusu fitosanitarnego, podmiotu odpowiedzialnego za zmianę.
4.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 mogą zostać przyjęte przepisy wykonawcze dotyczące:
- szczegółowych procedur wydawania paszportów roślin przewidzianych w ust. 1,
- warunków zastąpienia paszportu roślin, zgodnie z ust. 3 tiret pierwsze,
- szczegółów procedury wydawania paszportów zastępczych przewidzianej w ust. 3 tiret trzecie,
- specjalnego znaku wymaganego na paszporcie zastępczym przewidzianego w ust. 3 tiret piąte.
Artykuł 11
1. Jeżeli badanie przewidziane w art. 6 ust. 1, 3 i 4, przeprowadzone zgodnie z art. 6 ust. 5, nie pozwala na stwierdzenie, czy warunki określone w tych ustępach zostały spełnione, nie wydaje się paszportu roślin, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
W szczególnych wypadkach, gdy na podstawie rodzaju ustaleń dokonanych podczas przeprowadzania badania okaże się, że część roślin lub produktów roślinnych uprawianych, produkowanych lub wykorzystywanych przez producenta lub obecnych z innych powodów w miejscu prowadzenia przez niego działalności bądź część wykorzystywanego podłożanie może być źródłem zagrożenia rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, ust. 1 nie stosuje się do tej części.
3.
W zakresie stosowania ust. 1 dane rośliny, produkty roślinne lub podłoże stają sięprzedmiotem jednego lub kilku następujących środków:
- odpowiednich zabiegów, następujących po wydaniu stosownego paszportu roślin zgodnie z art. 10, jeżeli zostanie stwierdzone, że w wyniku tych zabiegów warunki są spełnione,
- pozwolenia na przemieszczanie, pod urzędową kontrolą, do stref, gdzie nie stanowią dodatkowego zagrożenia,
- pozwolenia na przemieszczanie, pod urzędową kontrolą, do miejsc przetwórstwa przemysłowego,
- zniszczenia.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 mogą być przyjęte przepisy wykonawcze dotyczące:
- warunków, zgodnie z którymi powinien być przyjęty lub nie jeden lub kilka środków określonych w akapicie pierwszym,
- szczególnego charakteru i warunków dotyczących tych środków.
4.
W zakresie stosowania ust. 1 działalność producenta zostaje, w całości lub w części, zawieszona, aż do czasu, gdy zostanie stwierdzone, że nie ma już zagrożenia rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych.
W okresie zawieszenia działalności producenta nie stosuje się art. 10.
5.
Jeżeli na podstawie urzędowego badania przeprowadzonego zgodnie z art. 6 ust. 6 stwierdzono, że produkty określone w art. 6 ust. 6 nie są wolne od organizmów szkodliwych wymienionych w załącznikach I i II, przepisy ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie nie wymagają żadnych dodatkowych oświadczeń w sprawie świadectw fitosanitarnych określonych w art. 7, 8 lub 9.
2.
Jeżeli stwierdzono, że część przesyłki roślin, produktów roślinnych lub innych produktów jest zakażona przez organizmy szkodliwe wymienione w załącznikach I i II, wprowadzenie pozostałej części nie jest zabronione, pod warunkiem że nie ma podejrzeń, że część ta została zakażona i jeżeli wydaje się, że rozprzestrzenienie się organizmów szkodliwych nie jest możliwe.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają, że świadectwa fitosanitarne lub świadectwa fitosanitarne dalszej wysyłki wydawane przy wprowadzaniu na ich terytorium roślin, produktów roślinnych lub innych produktów opatrzone są pieczęcią wejścia właściwego organu, na której widnieje przynajmniej jego nazwa i data wejścia.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ich organizacje ochrony roślin informowały odpowiednie służby Państwa Członkowskiego, z którego dokonywane jest dalsze przekazanie, o wszystkich przypadkach przejęcia roślin, produktów roślinnych lub innych produktów przywiezionych z tego Państwa Członkowskiego ze względu na obowiązujące zakazy lub ograniczenia fitosanitarne.
Informacja ta nie wpływa na środki, których podjęcie wymienione powyżej organizacje ochrony roślin mogą uznać za konieczne w odniesieniu do przejętej przesyłki i są przekazywane tak szybko jak to możliwe, aby dana organizacja ochrony roślin mogła zbadać sytuację, w szczególności pod względem podjęcia niezbędnych działań dla zapobieżenia dalszym, podobnym wypadkom oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba i w miarę możliwości, podjęcia w odniesieniu do zajętej przesyłki środków adekwatnych do stopnia zagrożenia w danym przypadku.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 może zostać ustanowiony znormalizowany system informacyjny.
5.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie organizują urzędowe kontrole w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 10 ust. 2.
Kontrole te przeprowadzane będą wyrywkowo i bez jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na pochodzenie roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów oraz zgodnie z następującymi przepisami:
- okazjonalne kontrole w każdym terminie i w każdym miejscu, gdzie przemieszczane są rośliny, produkty roślinne lub inne produkty,
- okazjonalne kontrole w miejscach, gdzie rośliny, produkty roślinne lub inne produkty są uprawiane, produkowane, przechowywane lub oferowane na sprzedaż, jak również w miejscach, w których prowadzą działalność kupujący,
- okazjonalne kontrole, w tym samym czasie, co każda inna kontrola dokumentów przeprowadzana z powodów innych niż fitosanitarne.
Kontrole powinny być przeprowadzane regularnie w miejscach prowadzenia działalności wpisanych do urzędowego rejestru zgodnie z art. 10 ust. 3 i art. 13 ust. 8 i mogą być przeprowadzane regularnie w miejscach prowadzenia działalności wymienionych w urzędowym rejestrze zgodnie z art. 6 ust. 6.
Kontrole mogą być selektywne, jeżeli uzyskane informacje skłaniają do przypuszczeń, że nie przestrzegano jednego lub więcej przepisów niniejszej dyrektywy.
6.
Osoby nabywające w celach handlowych rośliny, produkty roślinne lub inne produkty powinny przechowywać, jako końcowi użytkownicy zawodowo zajmujący się produkcją roślinną, ich paszporty roślin przez okres co najmniej jednego roku i wpisywać dotyczące ich informacje do ich rejestrów.
Kontrolerzy mają dostęp do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów na każdym etapie produkcji i obrotu.
Upoważnieni są do prowadzenia wszelkich niezbędnych postępowań w ramach omawianych urzędowych kontroli, włączając kontrole dotyczące paszportów roślin i rejestrów.
7.
Przy przeprowadzaniu urzędowych kontroli Państwa Członkowskie mogą być wspierane przez ekspertów określonych w art. 21.
8.
Jeżeli w wyniku urzędowych kontroli przeprowadzanych zgodnie z ust. 5 i 6 stwierdzi się, że rośliny, produkty roślinne lub inne produkty stwarzają zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, zgodnie z art. 11 ust. 3 stosuje się wobec nich środki urzędowe.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie, co najmniej w odniesieniu do wprowadzania na ich terytorium roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku V część B, ustanawiają, że:
a) przeprowadzane są drobiazgowe urzędowe kontroleroślin, produktów roślinnych lub innych produktów oraz ich opakowań, całościowe lub reprezentatywnej próbki i, w zależności od potrzeb, obowiązek przeprowadzania dokładnej kontroli pojazdów używanych do ich transportu, w celu upewnienia się, na tyle na ile jest to możliwe, że:
- nie są zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w załączniku I część A,
- w przypadku roślin i produktów roślinnych wymienionych w załączniku II część A nie są one zakażone przez organizmy szkodliwe wymienione w tej części załącznika,
- w przypadku roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w załączniku IV część A spełniają one szczególne wymogi wymienione w tej części załącznika;
b) towarzyszą im świadectwa określone w art. 7 lub 8 oraz że świadectwo fitosanitarne nie może być wystawione wcześniej niż 14 dni przed dniem opuszczenia przez rośliny, produkty roślinne lub inne produkty państwa wysyłającego.
Świadectwa określone w art. 7 lub 8 powinny zawierać informacje zgodnie ze wzorem określonym w Załączniku do IPPC zmieniona dnia 21 listopada 1979 r., niezależnie od jego formy, oraz powinny być wydawane przez organy upoważnione do tego na mocy IPPC lub, w przypadku państw niebędących stronami konwencji, na podstawie krajowych ustaw lub rozporządzeń.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 można ustalić wykazy organów upoważnionych przez różne państwa trzecie do wydawania świadectw.
W drodze odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego świadectwo fitosanitarne wydane zgodnie ze wzorem określonym w Załączniku do IPPC w swojej wersji oryginalnej może być wykorzystywane w okresie przejściowym.
Data upływu tego okresu może zostać określona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2. Przepisy ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się w przypadkach określonych w art. 6 ust. 4 i art. 7 ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie mogą również wprowadzić obowiązek przeprowadzania urzędowej kontroli przesyłek z państw trzecich, które zgodnie ze zgłoszeniem nie zawierają roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w załączniku V część B, w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że nastąpiło naruszenie obowiązujących w tej materii zasad.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17:
- mogą zostać określone przypadki, w których należy przeprowadzać takie kontrole,
- mogą zostać określone sposoby przeprowadzania takich kontroli.
Jeżeli po zakończeniu kontroli pozostają wątpliwości co do tożsamości przesyłki, w szczególności dotyczące gatunku, rodzaju lub pochodzenia, uznaje się, że w przesyłce znajdują się rośliny, produkty roślinne lub inne produkty wymienione w załączniku V część B.
4.
Z zastrzeżeniem, że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych:
- ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie stosuje się, w przypadku gdy rośliny, produkty roślinne lub inne produkty są przewożone bezpośrednio z jednego do drugiego miejsca we Wspólnocie przez terytorium państwa trzeciego,
- ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu i art. 4 ust. 1 nie stosuje się w przypadku tranzytu przez Wspólnotę,
- ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie stosuje się w przypadku przemieszczania niewielkich ilości roślin produktów roślinnych, artykułów żywnościowych lub paszy zwierzęcej, jeżeli są one przeznaczone do wykorzystania przez ich właściciela lub odbiorcę do celów nieprzemysłowych i niehandlowych lub zużycia w trakcie transportu.
5.
Zgodnie z warunkami, które zostają określone stosownie do procedury przewidzianej w art. 18, przepisów ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie stosuje się do badań i do celów naukowych oraz prac prowadzonych na selekcji odmianowej.
6.
Pod warunkiem że nie istnieje zagrożenie rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych, Państwo Członkowskie zapewnia, że przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w pojedynczych szczególnych przypadkach do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, które są uprawiane, wytwarzane lub wykorzystywane w jego bezpośredniej strefie przygranicznej z państwem trzecim i wprowadzanych do tego Państwa Członkowskiego w celu przetworzenia w pobliskich miejscowościach w strefie przygranicznej jego terytorium.
W przypadku korzystania z takiego odstępstwa Państwo Członkowskie określa miejsce oraz imię i nazwisko zajmującej się tym osoby.
Dane te, regularnie aktualizowane, dostępne są Komisji.
Roślinom, produktom roślinnym i innym przedmiotom będącym przedmiotem odstępstwa na mocy pierwszego akapitu towarzyszą dokumenty potwierdzające miejsce w danym państwie trzecim, z którego te rośliny, produkty roślinne i inne przedmioty pochodzą.
7.
Można uzgodnić w drodze uzgodnień o charakterze technicznym zawartych między Komisją a właściwymi organami niektórych państw trzecich i zatwierdzonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, że działania związane z kontrolami określonymi w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu mogą być również przeprowadzane z upoważnienia Komisji i zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 21 w danym państwie trzecim, we współpracy z urzędową organizacją ochrony roślin tego państwa.
8.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. ust. 1 lit. a) stosuje się, w przypadku przesyłki skierowanej do strefy chronionej, do organizmów szkodliwych oraz do wymogów szczególnych wymienionych odpowiednio w części B załączników I, II, IV. Z mocą od tego samego dnia ust. 1 stosuje się przy pierwszym wprowadzeniu do Wspólnoty danych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów, z zastrzeżeniem szczególnych umów zawartych w tej materii między Wspólnotą a niektórymi państwami trzecimi.
Państwa Członkowskie zapewniają obowiązek wpisu do urzędowego rejestru importerów, niezależnie od tego, czy są producentami, zgodnie z art. 6 ust. 5 mutatis mutandis.
Kontrole, w przypadku kontroli dokumentów lub tożsamości, oraz kontrole zmierzające do zapewnienia przestrzegania przepisów art. 4 powinny być przeprowadzane w tym samym czasie i miejscu co inne administracyjne formalności dotyczące przywozu, włączając formalności celne.
W przypadku kontroli fitosanitarnych przeprowadzane są one w miejscach, w których przeprowadzane są kontrole określone w akapicie trzecim lub w bezpośrednim ich sąsiedztwie.
Właściwe władze Państw Członkowskich przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim wykaz punktów wejścia.
Jednakże w tych szczególnych przypadkach kontrole fitosanitarne mogą być przeprowadzane w miejscu przeznaczenia, w przypadku gdy transport roślin, produktów roślinnych lub innych produktów został w szczególny sposób zabezpieczony.
Przepisy wykonawcze, które mogą określać podstawowe warunki, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Kontrole fitosanitarne stanowią integralną część formalności określonych w akapicie trzecim.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzać odstępstwa od przepisów niniejszego artykułu tylko na mocy warunków określonych w ramach uzgodnień o charakterze technicznym określonych w ust. 7.
9.
Przewiduje się finansową pomoc Wspólnoty dla Państw Członkowskich w celu wzmocnienia infrastruktury kontroli fitosanitarnej, o ile kontrola ta przeprowadzana jest zgodnie z ust. 8 akapit czwarty.
Celem tej pomocy jest poprawa na punktach kontroli, innych niż znajdujące się w miejscu przeznaczenia, stanu wyposażenia i urządzeń niezbędnych do przeprowadzania kontroli i badań i, w razie konieczności, stosowania środków przewidzianych w ust. 11, ponad poziom już osiągnięty dzięki przestrzeganiu podstawowych warunków określonych w przepisach wykonawczych zgodnie z ust. 8 akapit czwarty.
Komisja przedstawia wnioski włączenia stosownych środków do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
W granicach dostępnych środków przeznaczonych na te cele udział Komisji pokrywa 50 % wydatków dotyczących bezpośrednio poprawy wyposażenia i urządzeń.
Szczegółowe zasady określa się w rozporządzeniu wykonawczym, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Decyzję o przyznaniu pomocy finansowej Wspólnoty i jej kwocie podejmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, na podstawie informacji i dokumentów przedłożonych przez zainteresowane Państwo Członkowskie i, w zależności od przypadku, wyników postępowań przeprowadzonych z upoważnienia Komisji przez ekspertów, określonych w art. 21 oraz w zależności od dostępnych na te cele środków.
10.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r. przepisy art. 10 ust. 1 i 3 stosuje się w ten sam sposób do roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, o ile są one wymienione w załączniku V część A, i jeżeli wyniki kontroli przewidzianej w ust. 8 wykazały, że warunki określone w ust. 1 są spełnione.
11.
Z mocą od dnia 1 czerwca 1993 r., jeżeli na podstawie wyników kontroli przewidzianych w ust. 8 nie stwierdzono, że warunki określone w ust. 1 są spełnione, niezwłocznie powinien zostać zastosowany jeden lub kilka z następujących urzędowych środków:
- odpowiednie zabiegi, jeżeli stwierdzi się, że w wyniku tych zabiegów warunki zostaną spełnione,
- usunięcie zakażonej/zaatakowanej partii,
- zarządzenie kwarantanny do chwili poznania wyników urzędowych badań lub testów,
- odmowa pozwolenia wysłania produktów do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza Wspólnotą,
- zniszczenie.
Przepis art. 11 ust. 3 akapit drugi stosuje się mutatis mutandis.
W przypadku usunięcia określonego w akapicie pierwszym tiret drugie lub odmowy określonej w akapicie pierwszym tiret czwarte Państwa Członkowskie wprowadzają obowiązek unieważniania przez odpowiednie odpowiedzialne organy urzędowe świadectw fitosanitarnych lub świadectw fitosanitarnych dalszej wysyłki wystawianych przy zgłaszaniu roślin, produktów roślinnych lub innych produktów przy wprowadzeniu na ich terytorium.
W przypadku unieważnienia wspomniane organy umieszczają na pierwszej stronie dokumentu, w widoczny sposób, trójkątną czerwoną pieczęć z napisem "świadectwo unieważnione" oraz wskazującą co najmniej nazwę organu i datę odmowy.
Napis ten powinien być wykonany drukowanymi literami w co najmniej jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Artykuł 14
Rada, działając na wniosek Komisji, przyjmuje wszelkie zmiany, które mają być wprowadzone do załączników.
Jednakże poniższe zmiany przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17:
a) dodatkowe pozycje w załączniku III dotyczące niektórych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów pochodzących z określonych państw trzecich, pod warunkiem że:
i) pozycje te są wprowadzane na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym obowiązują już specjalne zakazy dotyczące wprowadzania tych produktów z państw trzecich;
ii) organizmy szkodliwe występujące w państwie pochodzenia stwarzają zagrożenie fitosanitarne w całej Wspólnocie lub jej części; i
iii) ich ewentualna obecność w danych produktach nie może zostać skutecznie wykryta w chwili ich wprowadzania;
b) dodatkowe pozycje w pozostałych załącznikach dotyczące niektórych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów pochodzących z określonych państw trzecich, pod warunkiem że:
i) pozycje te są wprowadzane na wniosek Państwa Członkowskiego, w którym obowiązują już zakazy lub ograniczenia dotyczące wprowadzania tych produktów z państw trzecich; i
ii) organizmy szkodliwe występujące w państwie pochodzenia stwarzają w całej Wspólnocie lub jej części zagrożenie fitosanitarne dla niektórych upraw, w którym to przypadku nie można przewidzieć skali możliwych szkód;
c) każda zmiana w części B załączników, w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim;
d) każda inna zmiana w załącznikach dokonywana w świetle postępów wiedzy naukowej i technicznej.
Artykuł 15
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 lub w przypadkach nie cierpiących zwłoki zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 Państwa Członkowskie mogą być na wniosek upoważnione do odstępstw od:
- artykułu 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do załącznika III część A i B, z zastrzeżeniem przepisów art. 4 ust. 5, oraz od art. 5 ust. 1 i 2 i art. 13 ust. 1 lit. a) tiret trzecie w odniesieniu do wymogów określonych w załączniku IV część A sekcja I i w załączniku IV część B,
- artykułu 7 ust. 2 i art. 13 ust. 1 lit. b) w przypadku drewna, jeżeli przedstawione zostaną równoważne zabezpieczenia,
pod warunkiem że ustalono, iż zagrożeniu rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych zapobiega co najmniej jeden z następujących czynników:
- pochodzenie roślin lub produktów roślinnych,
- poddanie odpowiednim zabiegom,
- zastosowanie szczególnych środków ostrożności przy używaniu roślin i produktów roślinnych.
Zagrożenie ocenia się na podstawie dostępnych danych naukowych i technicznych; jeżeli informacje te okażą się niewystarczające, należy je uzupełnić w drodze dodatkowych badań lub, w zależności od przypadku, postępowań przeprowadzanych z upoważnienia Komisji i zgodnie ze stosownymi przepisami art. 21 w państwie pochodzenia danych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów.
Każde upoważnienie stosuje się pojedynczo do całego lub części terytorium Wspólnoty na mocy warunków, które uwzględniają zagrożenie rozprzestrzenienia przez dany produkt organizmów szkodliwych w strefach chronionych lub w niektórych regionach uwzględniających zróżnicowanie warunków rolnych i ekologicznych.
W takich przypadkach zainteresowane Państwa Członkowskie zwolnione są wyraźnie z niektórych obowiązków wynikających z powyższych przepisów w decyzji zawierającej upoważnienie.
Zagrożenie ocenia się na podstawie dostępnych danych naukowych i technicznych.
Jeżeli informacje te okażą się niewystarczające, należy je uzupełnić w drodze dodatkowych badań lub, w zależności od przypadku, postępowań przeprowadzanych przez Komisję w państwie pochodzenia danych roślin, produktów roślinnych lub innych produktów.
2.
W przypadku odstępstw przewidzianych w ust. 1 wymagane jest urzędowe oświadczenie, że warunki zastosowania odstępstwa są spełnione w każdym poszczególnym przypadku.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o odstępstwach, które zastosowały zgodnie z ust. 1.
Każdego roku Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie o tych powiadomieniach.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 Państwa Członkowskie mogą być zwolnione z obowiązku informowania.
Artykuł 16
1.
Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o obecności na swoim terytorium wszystkich organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część A sekcja I lub w załączniku II części A sekcja I lub o pojawieniu się na części jego terytorium, w której do tej pory nie występowały, organizmów szkodliwych wymienionych w załączniku I część A sekcja II lub w części B tego załącznika, bądź w załączniku II część A sekcja II lub w części B tego załącznika.
Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zwalczenia lub, jeżeli nie jest to możliwe, powstrzymania rozprzestrzeniania się danych organizmów szkodliwych.
O podjętych działaniach informuje Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
2.
Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o faktycznym lub podejrzewanym pojawieniu się organizmów szkodliwych niewymienionych w załączniku I lub załączniku II, których obecność wcześniej nie była stwierdzona na jego terytorium.
Państwo to informuje również Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o środkach ochronnych, które podjęło lub które zamierza podjąć.
Środki te powinny, między innymi, zapobiegać zagrożeniu rozprzestrzenienia się danych organizmów szkodliwych na terytorium pozostałych Państw Członkowskich.
W odniesieniu do przesyłek roślin, produktów roślinnych lub innych produktów z państw trzecich, które uważane są za stwarzające zagrożenie wprowadzenia lub rozprzestrzenienia organizmów szkodliwych określonych w ust. 1 i w akapicie pierwszym tego ustępu, zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie podejmuje środki niezbędne do ochrony obszaru Wspólnoty przed tym niebezpieczeństwem i informuje o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo, inne niż to określone w akapicie drugim, niezwłocznie informuje Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o środkach, jakie przewiduje przyjąć.
Jeżeli stwierdzi, że środki te nie zostały przyjęte w odpowiednim czasie, aby nie dopuścić do wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się organizmów szkodliwych na jego terytorium, może tymczasowo podjąć jakiekolwiek dodatkowe środki, które uzna za konieczne, do czasu przyjęcia przez Komisję środków zgodnie z ust. 3.
Do dnia 31 grudnia 1992 r. Komisja przedstawia Radzie raport dotyczący stosowania tego przepisu razem z ewentualnymi wnioskami.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 Komisja, tak szybko jak jest to możliwe, bada sytuację w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Mogą zostać przeprowadzone z upoważnienia Komisji kontrole na miejscu, zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 21.
Mogą zostać przyjęte konieczne środki, łącznie ze środkami, na podstawie których podejmowane są decyzje, czy należy uchylić lub zmienić środki przyjęte przez Państwa Członkowskie, na mocy procedury ustanowionej w art. 19.
Komisja śledzi rozwój sytuacji i, z zastosowaniem tej samej procedury, zmienia lub uchyla wspomniane środki w zależności od rozwoju sytuacji.
Do czasu przyjęcia środków na mocy przytoczonej procedury Państwo Członkowskie może kontynuować stosowanie środków, które przyjęło.
4.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 i 2 przyjmuje się, w miarę potrzebyy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 17
1.
W przypadkach, w których procedura przewidziana w niniejszym artykule ma być zastosowana, przewodniczący Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, zwanego dalej "Komitetem", przekazuje niezwłocznie, z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, sprawę Komitetowi.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego z uwzględnieniem pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie waży się w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
W przypadku gdy środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je i niezwłocznie wprowadza w życie.
Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wnioski dotyczące środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w której sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, z wyjątkiem gdy Rada odrzuciła wspomniane środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 18
1.
W przypadkach, w których procedura przewidziana w niniejszym artykule ma być zastosowana, przewodniczący Komitetu, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, przekazuje niezwłocznie sprawę Komitetowi.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego z uwzględnieniem pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie waży się w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
W przypadku gdy środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je i niezwłocznie wprowadza w życie.
Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wnioski dotyczące środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 19
1.
W przypadkach, w których procedura przewidziana w niniejszym artykule ma być zastosowana, przewodniczący Komitetu, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, przekazuje niezwłocznie sprawę Komitetowi.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet wydaje opinię dotyczącą projektu w terminie dwóch dni.
Opinia wydawana jest większością ustanowioną w art. 205 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie waży się w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
W przypadku gdy środki są zgodne z opinią Komitetu, Komisja przyjmuje je i niezwłocznie wprowadza w życie.
Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wnioski dotyczące środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła środków w terminie 15 dni od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie wprowadza je w życie, z wyjątkiem przypadku gdy Rada odrzuciła omawiane środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 20
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza w żaden sposób wspólnotowych przepisów dotyczących wymogów fitosanitarnych roślin i produktów roślinnych, z wyjątkiem przypadków gdy przewiduje lub wyraźnie dopuszcza stosowanie bardziej rygorystycznych wymogów w tej materii.
2.
Zmiany niniejszej dyrektywy niezbędne do zapewnienia spójności z przepisami wspólnotowymi, określonymi w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
3.
W celu wprowadzenia na swoje terytorium roślin lub produktów roślinnych, w szczególności wymienionych w załączniku VI, oraz ich opakowań i pojazdów używanych do ich transportu, Państwa Członkowskie mogą podjąć specjalne środki fitosanitarne przeciwko organizmom szkodliwym, które atakują głównie rośliny lub produkty roślinne podczas ich przechowywania.
Artykuł 21
1.
W celu zapewnienia właściwego i jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy oraz z zastrzeżeniem kontroli przeprowadzanych z upoważnienia Państw Członkowskich Komisja może ze swojego upoważnieniazlecić ekspertom przeprowadzenie kontroli zadań wymienionych w ust. 3, na miejscu lub nie, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
W przypadku gdy kontrole te przeprowadzane są w Państwie Członkowskim, powinny być przeprowadzane we współpracy z urzędowym organem ochrony roślin tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z ust. 4 i 5 oraz zgodnie z procedurą określoną w ust. 7.
2.
Eksperci określeni w ust. 1 mogą być:
- zatrudnieni przez Komisję,
- zatrudnieni przez Państwa Członkowskie i do dyspozycji Komisji przez pewien czas lub ad hoc.
Powinni oni posiadać, co najmniej w jednym Państwie Członkowskim, kwalifikacje wymagane od osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie i nadzorowanie urzędowych kontroli fitosanitarnych.
3.
Kontrole określone w ust. 1 mogą być przeprowadzane w odniesieniu do następujących zadań:
- nadzorowanie badań stosownie do art. 6,
- nadzorowanie lub, w ramach przepisów ustanowionych w akapicie piątym niniejszego ustępu, wykonywanie we współpracy z Państwami Członkowskimi kontroli stosownie do art. 13 ust. 1,
- prowadzenie działalności określonej w uzgodnieniach o charakterze technicznym określonych w art. 13 ust. 7,
- prowadzenie postępowań określonych w art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 3,
- wspieranie Komisji w sprawach określonych w ust. 6,
- wykonywanie wszystkich innych, wyznaczonych przez Radę stanowiącą kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, obowiązków ekspertów.
4.
W celu wypełnienia zadań wymienionych w ust. 3 eksperci określeni w ust. 1 mogą:
- odwiedzać szkółki, gospodarstwa i inne miejsca, w których rośliny, produkty roślinne lub inne produkty są lub były uprawiane, produkowane, przetwarzane lub przechowywane,
- odwiedzać miejsca, w których przeprowadza się badania określone w art. 6 lub kontrole określone w art. 13,
- konsultować się z urzędnikami urzędowych organów ochrony roślin Państw Członkowskich,
- towarzyszyć krajowym inspektorom Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu działań mających na celu wykonanie niniejszej dyrektywy.
5.
W ramach współpracy wymienionej w ust. 1 akapit drugi urzędowy organ ochrony roślin danego Państwa Członkowskiego powinien zostać poinformowany, z odpowiednim wyprzedzeniem, o zadaniu, aby umożliwić dokonanie niezbędnych ustaleń.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia, że realizacja celów i skuteczność kontroli nie są zagrożone.
Powinny zapewnić, aby biegli mogli bez przeszkód wykonywać swoje zadania, i podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu udostępnienia im, na ich wniosek, dostępnego niezbędnego wyposażenia, łącznie ze sprzętem i personelem laboratoryjnym.
Komisja zapewnia zwrot kosztów wynikających z takich wniosków, w granicach dostępnych środków, które zostały przeznaczone na ten cel w budżecie ogólnym Unii Europejskiej.
We wszystkich przypadkach, w których wymagają tego przepisy krajowe, biegli powinni posiadać odpowiednie umocowanie urzędowej organizacji fitosanitarnej zainteresowanego Państwa Członkowskiego i przestrzegać zasad i procedur, które obowiązują urzędników tego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli zadanie polega na nadzorowaniu badań określonych w art. 6, nadzorowaniu kontroli określonych w art. 13 ust. 1 lub prowadzeniu postępowań określonych w art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 3, żadne decyzje nie mogą być podejmowane na miejscu. Biegli przedstawiają Komisji sprawozdanie ze swojej działalności oraz swoje uwagi.
Jeżeli zadanie polega na przeprowadzaniu kontroli określonych w art. 13 ust. 1, kontrole te powinny być włączone do ustalonego programu kontroli i być zgodne z zasadami postępowania ustanowionymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie; jednakże w przypadku wspólnej kontroli zainteresowane Państwo Członkowskie zezwala na wprowadzenie przesyłki do Wspólnoty tylko, jeżeli organizacja ochrony roślin tego państwa i Komisja wyrażą na to zgodę.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 warunek ten może zostać rozszerzony na inne niepodlegające odwołaniu wymogi stosowane do przesyłek przed ich wprowadzeniem do Wspólnoty, jeżeli doświadczenie pokazuje, że takie rozszerzenie jest konieczne.
W przypadku różnicy zdań między biegłymi Wspólnoty a inspektorem krajowym zainteresowane Państwo Członkowskie w oczekiwaniu na ostateczną decyzję podejmuje niezbędne środki o charakterze tymczasowym.
We wszystkich przypadkach krajowe przepisy postępowania karnego i sankcji administracyjnych stosuje się zgodnie ze zwykłymi procedurami.
Jeżeli biegli nabiorą uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy, informują o tym właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
6.
Komisja:
- tworzy sieć do celów powiadamiania o pojawieniu się organizmów szkodliwych,
- przygotowuje zalecenia w celu opracowania wytycznych dla biegłych i inspektorów krajowych dotyczących wykonywanych przez nich zadań.
W celu wsparcia Komisji w wykonaniu drugiego z zadań Państwa Członkowskie informują Komisję o obowiązujących procedurach krajowych kontroli fitosanitarnych.
7.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, łącznie z zasadami współpracy, przytoczonymi w ust. 1 akapit drugi.
8.
Komisja przedstawia Radzie, nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r., raport z doświadczeń zdobytych w związku ze stosowaniem przepisów niniejszego artykułu.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, przyjmuje środki niezbędne do zmiany tych przepisów w świetle zdobytych doświadczeń.
Artykuł 22
W przypadku pojawienia się lub podejrzeń pojawienia się organizmów szkodliwych w wyniku ich wprowadzenia lub rozprzestrzenienia się we Wspólnocie Państwa Członkowskie mogą otrzymać pomoc finansową od Wspólnoty na mocy "kontroli fitosanitarnej", zgodnie z art. 23 i 24, na pokrycie wydatków bezpośrednio związanych z niezbędnymi środkami, które zostały podjęte lub mają być podjęte w celu zwalczenia organizmów szkodliwych, aby je wytępić lub, jeżeli nie jest to możliwe, powstrzymać ich rozprzestrzenienie się.
Komisja przedstawia wniosek dotyczący włączenia stosownych środków do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
Artykuł 23
1.
Zainteresowane Państwo Członkowskie może uzyskać, po przedstawieniu wniosku, pomoc finansową Wspólnoty, określoną w art. 22, jeżeli stwierdzono, że dany organizm szkodliwy, wymieniony lub nie w załącznikach I i II:
- był przedmiotem powiadomienia, zgodnie z art. 16 ust. 1 lub art. 16 ust. 2 akapit pierwszy, i
- stwarza w całej Wspólnocie lub jej części bezpośrednie zagrożenie z powodu swojego pojawienia się na obszarze, w którym do tej pory nie występował lub w którym został wytępiony, lub był tępiony, oraz
- został wprowadzony do tego obszaru z państwa trzeciego lub innej części Wspólnoty z przesyłką roślin, produktów roślinnych lub innych produktów.
2.
Niezbędne środki w rozumieniu art. 22 obejmują:
a) zniszczenie, dezynfekcję, dezynsekcję, sterylizację, czyszczenie lub jakiekolwiek inne zabiegi dokonywane urzędowo lub na urzędowy wniosek w odniesieniu do:
i) roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów będących częścią przesyłki lub przesyłek, z którymi wprowadzone zostały na dany obszar organizmy szkodliwe i które uznano za zakażone lub zagrożone zakażeniem;
ii) roślin, produktów roślinnych lub innych produktów, które zostały uznane za zakażone lub zagrożone zakażeniem przez wprowadzone organizmy szkodliwe, które zostały wyhodowane z roślin z danej przesyłki lub przesyłek, pochodzą z roślin z danej przesyłki bądź przesyłek, lub które znajdowały się w pobliżu roślin, produktów roślinnych lub innych produktów z tej przesyłki bądź roślin, które zostały z nich wyhodowane;
iii) substratów upraw i terenów, które uznano za zakażone lub zagrożone zakażeniem przez dane organizmy szkodliwe;
iv) materiałów służących do produkcji, pakowania i przechowywania, pomieszczeń magazynowych lub pomieszczeń, w których produkty te są pakowane, oraz środków transportu, które miały styczność z wszystkimi lub częścią roślin, produktów roślinnych lub innych określonych powyżej produktów;
b) kontrole lub testy przeprowadzane urzędowo lub na urzędowy wniosek w celu sprawdzenia występowania lub skali zakażenia, spowodowanego przez wprowadzone organizmy szkodliwe;
c) zakazy lub ograniczenia dotyczące użycia substratów upraw, obszarów uprawnych lub pomieszczeń, jak również roślin, produktów roślinnych lub innych produktów, innych niż materiały pochodzące z danej przesyłki lub przesyłek lub te, które zostały z nich wyhodowane, w przypadku gdy wynikają z urzędowych decyzji podjętych w związku z zagrożeniem fitosanitarnym dotyczącym wprowadzonych organizmów szkodliwych.
3.
Opłaty realizowane ze środków publicznych przeznaczone na:
- pokrycie wszystkich lub części kosztów środków określonych w ust. 2 lit. a) i b), z wyjątkiem dotyczących stałych wydatków bieżących na funkcjonowanie danego odpowiedzialnego organu urzędowego, lub
- pokrycie wszystkich lub części strat finansowych, innych niż utrata wpływów wynikających bezpośrednio z jednego lub kilku środków określonych w ust. 2 lit. c),
uważa się za wydatki bezpośrednio związane z niezbędnymi środkami określonymi w ust. 2.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego tiret drugie rozporządzenie wykonawcze może określić, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, przypadki, w których pokrycie straty zyskówtraktowane jest jako wydatek bezpośrednio związany z niezbędnymi środkami, z zastrzeżeniem warunków określonych w tym celu w ust. 5, jak również ograniczeń czasowych stosowanych w takich wypadkach, przy czym maksymalny termin wynosi trzy lata.
4.
W celu uzyskania pomocy finansowej ze Wspólnoty i z zastrzeżeniem art. 16 zainteresowane Państwo Członkowskie składa wniosek Komisji, najpóźniej do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym wykryto pojawienie się organizmów szkodliwych, i niezwłocznie informuje Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o:
- danych dotyczących powiadomienia, przewidzianych w ust. 1 tiret pierwsze,
- rodzaju i skali pojawienia się organizmów szkodliwych określonych w art. 22 oraz kiedy, gdzie i jak zostały wykryte,
- tożsamości przesyłki określonej w ust. 1 tiret trzecie, wraz z którą organizmy szkodliwe zostały wprowadzone,
- niezbędnych środkach, które zostały podjęte lub mają być podjęte, w stosunku do których złożono wniosek o przyznanie pomocy, razem z ich harmonogramem oraz
- uzyskanych wynikach oraz rzeczywistych lub szacunkowych kosztach wydatków poniesionych lub przewidywanych oraz części tych wydatków, które zostały lub będą pokryte ze środków publicznych przeznaczonych przez Państwo Członkowskie na podjęcie niezbędnych środków.
Jeżeli występowanie organizmów szkodliwych zostało wykryte przed dniem 30 stycznia 1997 r., datę tę uznaje się za datę wykrycia w rozumieniu niniejszego ustępu i ust. 5, z zastrzeżeniem, że rzeczywisty dzień wykrycia nie jest wcześniejszy od dnia 1 stycznia 1995 r.
Jednakże przepisu niniejszego nie stosuje się do pokrycia utraty zysków, określonych w ust. 3 akapit drugi, z zastrzeżeniem w wyjątkowych przypadkach, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu wykonawczym określonym w ust. 3, do strat, które nastąpiły później.
5. Z zastrzeżeniem art. 24 decyzja o przyznaniu i kwocie pomocy finansowej Wspólnoty podejmowana jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18, na podstawie informacji i dokumentów przedłożonych przez zainteresowane Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 4 i, w zależności od przypadku, zgodnie z wynikami postępowań przeprowadzonych z upoważnienia Komisji przez ekspertów określonych w art. 21, zgodnie z art. 16 ust. 3 akapit pierwszy oraz z uwzględnieniem skali zagrożenia, zgodnie z ust. 1 tiret drugie, i w zależności od dostępnych, przeznaczonych na te cele środków.
W granicach dostępnych środków przeznaczonych na te cele pomoc finansowa Wspólnoty obejmuje do 50 %, a w przypadku pokrycia straty zysków określonych w ust. 3 akapit drugi do 25 % wydatków bezpośrednio związanych z niezbędnymi środkami określonymi w ust. 2, pod warunkiem że zostały one podjęte w terminie nieprzekraczającym dwóch lat od dnia wykrycia obecności organizmów szkodliwych, określonych w art. 22, lub zostały zaplanowane na ten okres.
Z zastosowaniem takiej samej procedury powyższy termin może zostać przedłużony, jeżeli analiza danej sytuacji doprowadzi do wniosku, że cel podjętych środków zostanie osiągnięty w dodatkowym rozsądnym terminie.
Pomoc finansowa Wspólnoty będzie się zmniejszała w następnych latach kalendarzowych.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie jest w stanie, zgodnie z ust. 4 tiret trzecie, dostarczyć wymaganych informacji dotyczących tożsamości przesyłek, wskazuje przypuszczalne źródła pojawienia się organizmów szkodliwych i przyczyny, ze względu na które nie można było zidentyfikować przesyłek.
Przyznanie pomocy finansowej może zostać zatwierdzone zgodnie z tą samą procedurą, w zależności od wyników oceny tych informacji.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu ustala się w rozporządzeniu wykonawczym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18.
6.
Uwzględniając rozwój sytuacji we Wspólnocie, może zostać, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 lub 19, podjęta decyzja, że dalsze działania będą prowadzone lub że środki podjęte lub przewidziane przez zainteresowane Państwo Członkowskie będą przedmiotem pewnych wymogów lub dodatkowych warunków, jeżeli okażą się one konieczne do realizacji zamierzonych celów.
Decyzja o przyznaniu udziału finansowego Wspólnoty na takie dalsze działania, wymogi lub warunki podejmowana jest zgodnie z tą samą procedurą.
W granicach dostępnych środków przeznaczonych na te cele pomoc finansowa Wspólnoty może obejmować do 50 % wydatków bezpośrednio związanych z danymi dalszymi działaniami, wymogami lub warunkami.
W przypadku gdy głównym celem takich dalszych działań, wymogów lub warunków jest ochrona terytoriów Wspólnoty, innych niż terytorium danego Państwa Członkowskiego, zgodnie z tą samą procedurą, może zostać podjęta decyzja, że przyznana pomoc finansowa Wspólnoty obejmie ponad 50 % wydatków.
Pomoc finansowa Wspólnoty przyznawana jest na pewien okres i zmniejsza się w następnych latach kalendarzowych.
7.
Decyzja o przyznaniu pomocy finansowej Wspólnoty pozostaje bez wpływu na roszczenia, które zainteresowane Państwo Członkowskie lub osoby fizyczne mogą zgłaszać wobec osób trzecich, włączając inne Państwa Członkowskie w przypadkach określonych w art. 24 ust. 3, w celu zwrotu wydatków, wyrównania strat lub innych szkód, na mocy przepisów krajowych, prawa wspólnotowego lub prawa międzynarodowego.
Uprawnienia wynikające z tych roszczeń są przedmiotem przeniesienia, dokonanego zgodnie z prawem, na Wspólnotę, z mocą od chwili wypłaty pomocy finansowej przez Wspólnotę, do wysokości, w jakiej te wydatki, straty lub inne szkody są pokrywane z tej pomocy.
8.
Pomoc finansowa Wspólnoty może być wypłacana w kilku ratach.
Jeżeli okaże się, że przyznana pomoc finansowa Wspólnoty nie jest już dłużej uzasadniona, stosuje się, co następuje:
Kwota pomocy finansowej Wspólnoty przyznana danemu Państwu Członkowskiemu zgodnie z ust. 5 i 6 może być zmniejszona lub zawieszona, jeżeli na podstawie informacji dostarczonych przez zainteresowane Państwo Członkowskie, wyników postępowań prowadzonych z upoważnienia Komisjiprzez ekspertów, określonych w art. 21 lub wyników stosownych badań prowadzonych przez Komisję zgodnie z procedurami analogicznymi do procedur przewidzianych w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące funduszy strukturalnych [9], stwierdzono, że:
- zaniechanie wykonania w całości lub w części niezbędnych środków podjętych na mocy ust. 5 lub 6 lub nieprzestrzeganie zasad lub terminów wyznaczonych zgodnie z tymi przepisami lub wymogami celów, które zamierzano osiągnąć, nie jest uzasadnione, lub
- środki nie są już niezbędne, lub
- ujawniona została sytuacja opisana w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
9.
Artykuły 8 i 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [10] stosuje się mutatis mutandis.
10.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zwraca Wspólnocie całość lub część kwot, które zostały mu przekazane w formie pomocy finansowej Wspólnoty przyznanej zgodnie z ust. 5 i 6, jeżeli korzystając ze źródeł wymienionych w ust. 8, stwierdzono, że:
a) niezbędne środki uwzględnione na podstawie ust. 5 lub 6:
a) nie zostały wprowadzone w życie; lub
b) nie zostały wprowadzone w życie w sposób zgodny z zasadami lub terminami określonymi zgodnie z tymi przepisami lub wymogami celów, które zamierzano osiągnąć;
lub
b) wypłacone kwoty wykorzystane zostały na cele inne, niż te, na które przekazano pomoc finansową;
lub
c) ujawniona została sytuacja opisana w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Uprawnienia określone w ust. 7 zdanie drugie będą przedmiotem przeniesienia, dokonywanego zgodnie z prawem, ponownie na zainteresowane Państwo Członkowskie, z mocą od chwili dokonania zwrotu, w zakresie, w jakim objęte są tym zwrotem.
Odsetki za opóźnienie płatności pobiera się od niezwróconych kwot zgodnie z przepisami rozporządzenia finansowego i ustaleniami przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18.
Artykuł 24
1.
W odniesieniu do przyczyn pojawienia się organizmów szkodliwych określonych w art. 22 stosuje się, co następuje:
Komisja sprawdza, czy pojawienie się organizmów szkodliwych na danym obszarze spowodowane było skierowaniem do tego obszaru jednej lub większej liczby przesyłek przenoszących szkodliwe organizmy, i ustala, z którego Państwa Członkowskiego lub kolejnych Państw Członkowskich przybyła ta przesyłka lub przesyłki.
Państwo Członkowskie, z którego pochodzi przesyłka lub przesyłki zawierające organizmy szkodliwe, niezależnie od tego, czy dotyczy to wyżej wymienionego Państwa Członkowskiego, niezwłocznie informuje Komisję na jej wniosek o wszystkich szczegółach dotyczących pochodzenia przesyłki lub przesyłek oraz związanych z tym działaniach administracyjnych, włączając badania, inspekcje i kontrole przewidziane w niniejszej dyrektywie w celu ustalenia, dlaczego temu Państwu Członkowskiemu nie udało się wykryć niezgodności przesyłki lub przesyłek z przepisami niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie informuje również Komisję na jej wniosek o miejscu przeznaczenia wszystkich pozostałych przesyłek wysłanych z tego samego miejsca pochodzenia w określonym okresie.
W celu uzupełnienia informacji może zostać przeprowadzone postępowanie z upoważnienia Komisji przez ekspertów określonych w art. 21.
2.
Informacje zdobyte zgodnie z niniejszymi przepisami lub przepisami art. 16 ust. 3 badane są przez Komitet w celu określenia luk we wspólnotowej legislacji z zakresu ochrony roślin lub jej stosowania oraz środków, które mogą te luki wypełnić.
Informacje określone w ust. 1 wykorzystywane są również w celu ustalenia, zgodnie z Traktatem, czy Państwo Członkowskie, z którego przesyłka lub przesyłki pochodzą, nie wykryło ich niezgodności, co spowodowało pojawienie się organizmów szkodliwych na danym obszarze, ponieważ Państwo Członkowskie nie wypełniło jednego ze swoich obowiązków wynikających z Traktatu lub z przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących w szczególności badań przewidzianych w art. 6 lub kontroli przewidzianych w art. 13 ust 1.
3. W przypadku gdy konkluzje określone w ust. 2 dotyczą Państwa Członkowskiego określonego w art. 23 ust. 1, Wspólnota nie przyznaje mu pomocy finansowej lub, jeżeli pomoc już została przyznana, nie wypłaca środków finansowych, lub, jeżeli środki te zostały już wypłacone, zwraca się je Wspólnocie. W tym ostatnim przypadku stosuje się art. 23 ust. 10 akapit trzeci.
Jeżeli konkluzje określone w ust. 2 odnoszą się do innego Państwa Członkowskiego, stosuje się przepisy prawa wspólnotowego, uwzględniając art. 23 ust. 7 zdanie drugie.
Artykuł 25
W przypadku pomocy finansowej określonej w art. 13 ust. 9 Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, przyjmuje przepisy dotyczące wyjątkowych przypadków, w których wyższy interes Wspólnoty uzasadnia pomoc wspólnotową, wynoszącą do 70 % wydatków dotyczących bezpośrednio poprawy stanu wyposażenia i urządzeń, w granicach dostępnych środków przeznaczonych na te cele i pod warunkiem że nie wpłynie to na decyzje podjęte zgodnie z art. 23 ust. 5 lub 6.
Artykuł 26
Najpóźniej do dnia 20 stycznia 2002 r.
Komisja bada rezultaty stosowania art. 13 ust. 9 oraz art. 22, 23 i 24 i przedstawia Radzie raport razem z ewentualnymi wnioskami zmian.
Artykuł 27
Z zastrzeżeniem obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji i stosowania określonych w załączniku VIII część B dyrektywa 77/93/EWG zmieniona aktami wymienionymi w załączniku VIII część A, traci moc.
Odniesienia do dyrektywy, która utraciła moc, traktowane są tak jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IX.
Artykuł 28
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 29
Dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 czerwca 2000 r.
w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 lit. c) i d),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzrost natężenia ruchu stwarza dla wszystkich Państw Członkowskich problemy bezpieczeństwa i ochrony środowiska o podobnym charakterze i ważności.
(2) W interesie bezpieczeństwa drogowego, ochrony środowiska naturalnego i sprawiedliwej konkurencji, pojazdy użytkowe powinny być wykorzystywane tylko wtedy, gdy charakteryzują się wysokim stopniem technicznej przydatności do ruchu drogowego.
(3) Zgodnie z dyrektywą 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], pojazdy użytkowe przechodzą coroczną kontrolę, dokonywaną przez uprawniony organ.
(4) Artykuł 4 dyrektywy 94/12/WE [5] przewiduje wielokierunkowe podejście do aspektów kosztów/efektywności środków zmierzających do redukcji zanieczyszczeń powodowanych przez transport drogowy; europejski program "Auto-oil I" zawierał w sobie takie podejście, i podał obiektywną ocenę wszystkich najbardziej korzystnych środków w dziedzinach: technologii samochodowej, jakości paliwa, monitorowania i konserwacji, a także środków nietechnicznych, w celu zmniejszenia emisji spalin w transporcie drogowym.
(5) W świetle takiego podejścia Parlament Europejski oraz Rada przyjęły dyrektywę 98/70/WE [6] zmierzającą do poprawienia jakości paliwa w celu ustanowienia bardziej restrykcyjnych norm w zakresie emisji spalin, dyrektywę 98/69/WE [7] w sprawie prywatnych pojazdów silnikowych i lekkich pojazdów użytkowych oraz dyrektywę 1999/96/WE [8] w sprawie samochodów ciężarowych.
(6) Niniejsza dyrektywa stanowi część takiego samego podejścia, ale stanie się ona bardziej skuteczna z punktu widzenia ochrony środowiska nie poprzez zaostrzanie norm badań przydatności do ruchu drogowego ustanowionych w dyrektywie 96/96/WE, ale poprzez zorganizowanie kontroli drogowych stanu technicznego w celu zapewnienia stosowania tej dyrektywy przez cały rok.
(7) Uregulowane coroczne badanie przydatności do ruchu drogowego nie jest faktycznie uznane za wystarczającą gwarancję, że poddane badaniom pojazdy użytkowe znajdują się przez cały rok w stanie przydatności do ruchu drogowego.
(8) Skuteczne stosowanie poprzez wybrane punkty kontroli drogowej stanu technicznego jest istotnym, efektywnym pod względem kosztów, środkiem kontroli poziomu utrzymania technicznego pojazdów użytkowych na drogach.
(9) Kontrola drogowa stanu technicznego powinna być wykonywana bez dyskryminowania za względu na narodowość kierowcy, państwo rejestracji, lub państwo dopuszczenia do ruchu pojazdu użytkowego.
(10) Metoda wyboru kontroli powinna być oparta na podejściu ukierunkowanym, kłaść największy nacisk na określenie pojazdów, które wydają się być najgorzej utrzymane i w ten sposób podnosić skuteczność działania władz oraz zminimalizować koszty i opóźnienia kierowców i podmiotów gospodarczych.
(11) W przypadku poważnych usterek pojazdu poddanego kontroli, musi istnieć możliwość zwrócenia się do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany, lub, w którym pojazd dopuszczono do ruchu, aby podjęły odpowiednie środki i powiadomiły zainteresowane Państwo Członkowskie o wszystkich podjętych środkach.
(12) Środki niezbędne w celu wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1992 r. określającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(13) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu, cele proponowanego działania, mianowicie ustanowienia reżimu kontroli drogowej pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie, nie mogą być wystarczająco zrealizowane przez Państwa Członkowskie i dlatego ze względu na skalę działania, mogą być lepiej osiągnięte przez Wspólnotę; niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W celu poprawy bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska naturalnego, celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, aby pojazdy użytkowe poruszające się po terytoriach Państw Członkowskich Wspólnoty były w większym stopniu zgodne z warunkami technicznymi wprowadzonymi dyrektywą 96/96/WE.
2.
Niniejsza dyrektywa ustanawia niektóre warunki kontroli drogowej stanu technicznego pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium Wspólnoty.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych, niniejsza dyrektywa nie dotyczy praw Państw Członkowskich do wykonywania kontroli nieobjętych niniejszą dyrektywą, lub do sprawdzania innych aspektów transportu drogowego, w szczególności tych dotyczących pojazdów użytkowych.
Z drugiej strony, nic nie może powstrzymać Państwa Członkowskiego, w kontekście kontroli, które nie zostały objęte zakresem niniejszej dyrektywy, od sprawdzania pozycji wymienionych w załączniku I w miejscach innych niż drogi publiczne.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
"pojazdy użytkowe" oznaczają pojazdy silnikowe i przyczepy określone w kategoriach 1, 2 oraz 3 załącznika I do dyrektywy 96/96/WE;
"kontrola drogowa" oznacza kontrolę o charakterze technicznym, niezapowiedzianą przez władze i dlatego niespodziewaną, pojazdów użytkowych poruszających się po terytoriach Państw Członkowskich, przeprowadzaną na drogach publicznych przez władze, lub pod ich nadzorem;
"badanie przydatności do ruchu drogowego" oznacza badanie stanu technicznego pojazdu przewidziane w załączniku II do dyrektywy 96/96/WE.
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie wprowadza kontrole drogowe, które pozwolą osiągnąć cele określone w art. 1 w odniesieniu do pojazdów użytkowych objętych niniejszą dyrektywą, zachowując przy tym krajowe ustalenia stosowane do takich pojazdów zgodnie z dyrektywą 96/96/WE.
2.
Każda kontrola drogowa przeprowadzana jest bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową kierowcy lub państwo rejestracji, lub państwo dopuszczenia do ruchu pojazdu użytkowego z uwzględnieniem potrzeby zminimalizowania kosztów i opóźnień dotykających kierowców i podmioty gospodarcze.
Artykuł 4
1.
Kontrola drogowa obejmuje jeden, dwa lub wszystkie z następujących aspektów:
a) wzrokowa ocena, w trakcie postoju, warunków utrzymania technicznego pojazdu użytkowego;
b) sprawdzenie ostatniego sprawozdania z kontroli drogowej określonego w art. 5 lub dokumentacji stwierdzającej przydatność pojazdu do ruchu drogowego, w szczególności, w przypadku pojazdu zarejestrowanego lub dopuszczonego do ruchu w Państwie Członkowskim, dowodu, że pojazd użytkowy został poddany ustawowym badaniom przydatności do ruchu drogowego zgodnie z dyrektywą 96/96/WE;
c) kontroli nieprawidłowości obejmujących jedną, więcej niż jedną, lub wszystkie pozycje, które należy sprawdzać, wymienione w pkt 10 załącznika I.
2.
Kontrola układów hamulcowych i emisji spalin przeprowadzana jest zgodnie z regułami określonymi w załączniku II.
3.
Przed przeprowadzeniem kontroli pozycji wymienionych w pkt 10 załącznika I, inspektor bierze pod uwagę ostatnie świadectwo przydatności do ruchu drogowego i/lub ostatnie sprawozdanie z kontroli drogowej, które może przedstawić kierowca.
Inspektor może także wziąć pod uwagę jakiekolwiek inne świadectwo bezpieczeństwa wydane przez uprawniony organ, przedstawione przez kierowcę, gdy sytuacja tego wymaga.
W przypadku gdy świadectwa i/lub sprawozdanie dowodzą, że kontrola jednej z pozycji wymienionych w pkt 10 załącznika I została przeprowadzona w okresie poprzednich trzech miesięcy, pozycji tej nie poddaje się ponownemu sprawdzaniu z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to w szczególności uzasadnione na podstawie oczywistej usterki i/lub nieprawidłowości.
Artykuł 5
1.
Sprawozdanie z kontroli drogowej dotyczące kontroli określonej w art. 4 ust. 1 lit. c) sporządza organ lub inspektor, który przeprowadzał tę kontrolę.
Wzór sprawozdania przedstawiony jest w załączniku I, którego pkt 10 zawiera wykaz kontrolny.
Organ lub inspektor musi zakreślić odpowiednie rubryki.
Sprawozdanie musi być przekazane kierowcy pojazdu użytkowego.
2.
Jeżeli organ lub inspektor uznaje, że usterki w utrzymaniu pojazdu użytkowego mogą stanowić ryzyko dla bezpieczeństwa, które — w odniesieniu w szczególności do hamulców — wymaga dodatkowego sprawdzenia, pojazd użytkowy może być poddany dokładniejszym badaniom w pobliskim ośrodku badawczym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 2 dyrektywy 96/96/WE.
W przypadku gdy okazuje się, że pojazd użytkowy stanowi poważne zagrożenie dla jego pasażerów lub innych użytkowników dróg, albo w trakcie kontroli drogowej określonej w art. 4 ust. 1, albo podczas dokładniejszych badań określonych w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, użytkowanie tego pojazdu może być zakazane, do czasu usunięcia ujawnionych niebezpiecznych usterek.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie, co dwa lata, przed dniem 31 marca, przekazują Komisji zebrane dane, odnoszące się do poprzednich dwóch lat, dotyczące liczby pojazdów użytkowych sklasyfikowanych według kategorii zgodnie z pkt 6 załącznika I oraz według państwa rejestracji, jak również sprawdzone pozycje i odnotowane defekty na podstawie pkt 10 załącznika I.
Pierwsze przedstawione dane będą dotyczyły okresu dwóch lat rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Komisja przesyła tę informację Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie pomagają sobie wzajemnie w stosowaniu niniejszej dyrektywy.
W szczególności, przekazują sobie wzajemnie szczegóły dotyczące urzędu(-ów) odpowiedzialnego(-ych) za przeprowadzanie kontroli oraz nazwiska osób, z którymi należy się kontaktować.
2.
Poważne usterki w pojazdach użytkowych należących do nierezydentów, w szczególności te, które skutkują zakazem eksploatowania pojazdu, zgłaszane są do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany albo został dopuszczony do ruchu na podstawie egzemplarza sprawozdania przedstawionego w załączniku I, bez uszczerbku dla możliwości ścigania zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym usterka została odnotowana.
Bez uszczerbku dla art. 5, właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym poważna usterka została ujawniona w pojeździe użytkowym należącym do nierezydenta, mogą zwrócić się do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany lub został dopuszczony do ruchu, aby zostały podjęte odpowiednie środki w stosunku do naruszającego prawo, na przykład przedstawiając pojazd do dalszej kontroli stanu technicznego.
Właściwe organy, do których zostało skierowane takie żądanie, powiadamiają właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym usterki pojazdu użytkowego zostały ujawnione o wszystkich środkach podjętych w stosunku do naruszającego prawo.
Artykuł 8
Wszystkie zmiany, które są niezbędne do dostosowania załącznika I lub norm technicznych określonych w załączniku II do postępu technicznego, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 ust. 2.
Zmiany te nie mogą jednak spowodować rozszerzenia zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowiony zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/96/WE, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku gdy następuje odniesienie do niniejszego ustępu, stosowane są art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE zgodnie z przepisami jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustanawia się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie opracowują uzgodnienia dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku gdy kierowca lub podmiot gospodarczy nie stosuje się do wymogów technicznych zweryfikowanych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby kary te zostały wykonane.
Przewidziane kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 11
W terminie roku po otrzymaniu od Państw Członkowskich danych określonych w art. 6, Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy łącznie z podsumowaniem osiągniętych wyników.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje dwuletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 10 sierpnia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 czerwca 2000 r.
w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska dąży do ustanowienie ściślejszych związków między państwami i narodami Europy oraz zapewnienia postępu gospodarczego i społecznego; zgodnie z art. 14 ust. 2 Traktatu rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewnione są swobodny przepływ towarów i usług oraz swoboda przedsiębiorczości; rozwój usług społeczeństwa informacyjnego na obszarze bez granic wewnętrznych jest szczególnie istotny dla wyeliminowania barier, które istnieją między narodami europejskimi.
(2) Rozwój handlu elektronicznego w społeczeństwie informacyjnym otwiera znaczne możliwości zatrudnienia we Wspólnocie, w szczególności w małych i średnich przedsiębiorstwach, ułatwi wzrost gospodarczy i inwestowanie w innowacje przez przedsiębiorstwa europejskie, a także może wzmocnić konkurencyjność przemysłu europejskiego, pod warunkiem że wszyscy uzyskają dostęp do Internetu.
(3) Prawo wspólnotowe oraz cechy charakterystyczne wspólnotowego porządku prawnego stanowią istotny czynnik umożliwiający obywatelom oraz przedsiębiorstwom europejskim korzystanie w pełni, bez względu na granice, z możliwości oferowanych przez przemysł elektroniczny; dlatego też przedmiotem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie wysokiego poziomu integracji prawnej we Wspólnocie, aby stworzyć rzeczywisty obszar bez granic wewnętrznych dla usług społeczeństwa informacyjnego.
(4) Ważne jest zapewnienie, żeby handel elektroniczny mógł korzystać w pełni z rynku wewnętrznego, a więc aby podobnie jak w przypadku dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [4] osiągnięto wysoki poziom wspólnotowej integracji.
(5) Rozwój usług społeczeństwa informacyjnego we Wspólnocie hamowany jest przez niektóre przeszkody prawne mające wpływ na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, które zniechęcają do korzystania ze swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług; przeszkody te wynikają z rozbieżności w ustawodawstwie oraz z braku pewności prawnej, które przepisy krajowe mają zastosowanie do tych usług; w przypadku braku koordynacji oraz dostosowania ustawodawstwa w odpowiednich dziedzinach, przeszkody mogą być uzasadnione w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich; brak pewności prawnej dotyczy zakresu, w jakim Państwa Członkowskie mogą kontrolować usługi pochodzące z innego Państwa Członkowskiego.
(6) W świetle celów wspólnotowych oraz art. 43 i 49 Traktatu, oraz wtórnego prawa wspólnotowego należy zlikwidować te przeszkody poprzez koordynację niektórych ustawodawstw krajowych oraz poprzez wyjaśnienie na poziomie wspólnotowym niektórych pojęć prawnych w zakresie koniecznym do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego; ponieważ niniejsza dyrektywa obejmuje tylko niektóre szczególne zagadnienia powodujące problemy dla rynku wewnętrznego, jest ona całkowicie zgodna z koniecznością poszanowania zasady pomocniczości określonej w art. 5 Traktatu.
(7) W celu zagwarantowania pewności prawa oraz zaufania konsumenta niniejsza dyrektywa musi ustanowić wyraźne ramy ogólne obejmujące niektóre aspekty prawne handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego.
(8) Celem niniejszej dyrektywy jest stworzenie ram prawnych dla zapewnienia swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego między Państwami Członkowskimi, a nie harmonizacja w dziedzinie prawa karnego jako takiego.
(9) W wielu przypadkach swobodny przepływ usług społeczeństwa informacyjnego może w szczególny sposób odzwierciedlać w prawie wspólnotowym ogólniejszą zasadę, mianowicie wolność wyrażania opinii zawartą w art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, która została ratyfikowana przez wszystkie Państwa Członkowskie; z tego powodu dyrektywy odnoszące się do świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego muszą zapewniać, aby działalność ta mogła być prowadzona swobodnie w świetle tego artykułu, z zastrzeżeniem jedynie ograniczeń przewidzianych w ust. 2 tego artykułu i w art. 46 ust. 1 Traktatu; niniejsza dyrektywa nie ma na celu wywierania wpływu na podstawowe reguły krajowe oraz zasady odnoszące się do wolności wyrażania opinii.
(10) Zgodnie z zasadą proporcjonalności środki przewidziane przez niniejszą dyrektywę ograniczają się ściśle do minimum niezbędnego do osiągnięcia celu, jakim jest sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego; w przypadku gdy niezbędne jest działanie na poziomie wspólnotowym oraz w celu zapewnienia rzeczywistego obszaru bez granic wewnętrznych w zakresie handlu elektronicznego, niniejsza dyrektywa musi zapewnić wysoki poziom ochrony celów związanych z interesem ogólnym, w szczególności ochronę małoletnich, godności ludzkiej, ochronę konsumenta oraz ochronę zdrowia publicznego; zgodnie z art. 152 Traktatu, ochrona zdrowia publicznego jest istotnym składnikiem innych polityk wspólnotowych.
(11) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla poziomu ochrony, w szczególności w dziedzinie ochrony zdrowia publicznego oraz interesów konsumentów, ustanowionego przez akty wspólnotowe; między innymi dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich [5] oraz dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [6] stanowią ważny element ochrony konsumentów w odniesieniu do umów; dyrektywy te mają także zastosowanie w całości do usług społeczeństwa informacyjnego; dorobek wspólnotowy, mający pełne zastosowanie w przypadku świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego, zawiera w szczególności dyrektywę Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd oraz reklamy porównawczej [7], dyrektywę Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących kredytu konsumpcyjnego [8], dyrektywę Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [9], dyrektywę Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek [10], dyrektywę 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom [11], dyrektywę Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [12], dyrektywę 94/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 1994 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w systemie podziału czasu [13], dyrektywę 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów [14], dyrektywę Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe [15], dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji [16], przyszłą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz dyrektywę Rady 92/28/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie reklamowania produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi [17]; niniejsza dyrektywa powinna pozostać bez uszczerbku dla dyrektywy 98/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do reklamy oraz sponsorowania wyrobów tytoniowych [18], przyjętej w ramach rynku wewnętrznego, lub dla dyrektyw w sprawie ochrony zdrowia publicznego; niniejsza dyrektywa uzupełnia wymagania dotyczące informacji, ustanowione przez powyższe dyrektywy, w szczególności przez dyrektywę 97/7/WE.
(12) Konieczne jest wyłączenie z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy niektórych rodzajów działalności, ponieważ swoboda świadczenia usług w tych dziedzinach nie może być na tym etapie zapewniona na mocy Traktatu lub obowiązującego prawa wtórnego; wyłączenie takich rodzajów działalności nie wyklucza żadnych instrumentów, które mogłyby się okazać konieczne dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego; system podatkowy, w szczególności podatek od wartości dodanej nałożony na dużą liczbę usług objętych niniejszą dyrektywą, wyłączony jest z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
(13) Niniejsza dyrektywa nie ma na celu ustanowienia przepisów w sprawie obowiązków podatkowych ani nie przesądza o opracowaniu instrumentów wspólnotowych dotyczących aspektów podatkowych handlu elektronicznego.
(14) Ochrona osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych regulowana jest wyłącznie dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [19] oraz dyrektywą 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [20], które mają pełne zastosowanie do usług społeczeństwa informacyjnego; dyrektywy te stanowią już wspólnotowe ramy prawne w dziedzinie danych osobowych, dlatego nie jest konieczne obejmowanie tego zagadnienia niniejszą dyrektywą w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności swobodnego przepływu danych osobowych między Państwami Członkowskimi; wykonanie i stosowanie niniejszej dyrektywy powinny być całkowicie zgodne z zasadami odnoszącymi się do ochrony danych osobowych, w szczególności w odniesieniu do niezamawianych informacji handlowych oraz odpowiedzialności pośredników; niniejsza dyrektywa nie może uniemożliwiać anonimowego korzystania z otwartych sieci, takich jak Internet.
(15) Poufność porozumiewania się zapewniona jest przez art. 5 dyrektywy 97/66/WE; zgodnie z tą dyrektywą Państwa Członkowskie muszą zakazać wszystkich rodzajów niedozwolonego podsłuchu lub nadzorowania takiego porozumiewania się przez osoby inne niż nadawcy i odbiorcy, z wyjątkiem przypadków, gdy taka działalność jest prawnie dozwolona.
(16) Wyłączenie gier hazardowych z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy dotyczy wyłącznie gier losowych, loterii oraz zakładów wzajemnych, które dopuszczają stawki w wartościach pieniężnych; nie dotyczy jednak konkursów ani gier promocyjnych, które mają na celu zwiększanie sprzedaży towarów lub usług oraz w których opłaty, jeśli takie są, służą tylko do nabywania promowanych towarów lub usług.
(17) Definicja usług społeczeństwa informacyjnego obowiązuje już w prawie wspólnotowym w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [21], oraz w dyrektywie 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie [22]; definicja ta obejmuje wszystkie usługi świadczone normalnie za wynagrodzeniem, na odległość, za pomocą urządzeń elektronicznych do przetwarzania (łącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, na indywidualne żądanie usługobiorcy; usługi te, określone w indykatywnym wykazie w załączniku V do dyrektywy 98/34/WE, które nie obejmują przetwarzania i przechowywania danych, nie są objęte niniejszą definicją.
(18) Usługi społeczeństwa informacyjnego obejmują szeroki zakres rodzajów działalności gospodarczej prowadzonych w trybie on-line; takie rodzaje działalności mogą w szczególności polegać na sprzedaży towarów on-line; nie zaliczają się do nich rodzaje działalności takie jak dostawa towarów jako taka lub świadczenie usług off-line; usługi społeczeństwa informacyjnego nie ograniczają się wyłącznie do usług dających sposobność do zawierania umów on-line, ale, o ile stanowią one działalność gospodarczą, dotyczą także usług, które nie są wynagradzane przez tych, którzy je otrzymują, takie jak usługi polegające na oferowaniu informacji on-line lub informacji handlowych lub zapewniających narzędzia umożliwiające szukanie, dostęp oraz pozyskiwanie danych; w usługach społeczeństwa informacyjnego mieszczą się także usługi, które polegają na przekazywaniu informacji poprzez sieć komunikacyjną, na zapewnianiu możliwości dostępu do sieci komunikacyjnej lub na hostingu informacji przekazywanych przez usługobiorcę; transmisje telewizyjne w rozumieniu dyrektywy 89/552/EWG oraz transmisje radiowe nie są usługami społeczeństwa informacyjnego, ponieważ nie są one świadczone na indywidualne żądanie; natomiast usługi przekazywane punkt-punkt, takie jak usługi wideo na żądanie lub przekazywanie informacji handlowych pocztą elektroniczną stanowią usługi społeczeństwa informacyjnego; używanie poczty elektronicznej lub innych równorzędnych środków do przekazywania informacji indywidualnych na przykład przez osoby fizyczne działające poza zakresem ich działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej, łącznie używaniem ich w celu zawarcia umowy między tymi osobami, nie jest usługą społeczeństwa informacyjnego; stosunek umowny między pracownikiem a jego pracodawcą nie jest usługą społeczeństwa informacyjnego; działania, które ze względu na swój charakter nie mogą być wykonane na odległość lub drogą elektroniczną, takie jak ustawowa kontrola ksiąg rachunkowych lub konsultacja medyczna wymagająca fizycznego badania pacjenta nie są usługami społeczeństwa informacyjnego.
(19) Miejsce siedziby usługodawcy powinno być ustalone zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym pojęcie siedziby mieści w sobie faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej przez czas nieokreślony z wykorzystaniem stałej siedziby; wymóg ten jest również spełniany, jeśli przedsiębiorstwo utworzone jest na czas określony; miejscem siedziby przedsiębiorstwa świadczącego usługi za pośrednictwem internetowej witryny www nie jest miejsce, gdzie znajdują się środki techniczne obsługujące jego witrynę www ani miejsce, z którego witryna www jest dostępna, lecz miejsce, gdzie wykonuje on swoją działalność gospodarczą; w przypadku gdy usługodawca posiada kilka miejsc siedziby, ważne jest, aby określić, z którego miejsca siedziby dana usługa jest świadczona; w przypadku gdy trudno jest ustalić, które z kilku miejsc siedziby jest miejscem, z którego świadczona jest dana usługa, miejscem siedziby jest to, w którym usługodawca ma centrum swojej działalności w odniesieniu do tej konkretnej usługi.
(20) Definicja "usługobiorcy" obejmuje wszystkie typy korzystania z usług społeczeństwa informacyjnego, zarówno przez osoby, które przekazują informacje w sieciach otwartych takich jak Internet, jak i przez te, które poszukują informacji w Internecie z powodów prywatnych lub zawodowych.
(21) Zasięg dziedziny podlegającej koordynacji pozostaje bez uszczerbku dla przyszłej harmonizacji na poziomie wspólnotowym odnoszącej się do usług społeczeństwa informacyjnego oraz przyszłego ustawodawstwa przyjętego na poziomie krajowym zgodnie z prawem wspólnotowym; dziedzina podlegająca koordynacji obejmuje tylko wymagania odnoszące się do działalności w trybie on-line, takie jak informacja on-line, reklama on-line, zakupy on-line, zawieranie umów on-line; nie dotyczy wymagań prawnych Państw Członkowskich odnoszących się do towarów, takich jak normy bezpieczeństwa, obowiązków etykietowania lub odpowiedzialności za towary ani wymagań Państw Członkowskich odnoszących się do dostawy lub do transportu towarów, łącznie z dystrybucją produktów leczniczych; dziedzina podlegająca koordynacji nie obejmuje wykonywania prawa pierwokupu przez władze publiczne dotyczącego niektórych towarów, takich jak dzieła sztuki.
(22) Nadzór nad usługami społeczeństwa informacyjnego powinien być prowadzony u źródła działalności, aby zapewnić skuteczną ochronę celów interesu publicznego; w tym celu konieczne jest, żeby właściwe władze zapewniły taką ochronę nie tylko obywatelom swojego kraju, ale także wszystkim obywatelom Wspólnoty; aby poprawić wzajemne zaufanie między Państwami Członkowskimi, niezbędne jest jasne określenie tej odpowiedzialności Państwa Członkowskiego, z którego dane usługi pochodzą; ponadto, aby skutecznie zapewnić swobodne świadczenie usług oraz pewność prawa dla usługodawców oraz usługobiorców, usługi społeczeństwa informacyjnego powinny zasadniczo podlegać systemowi prawnemu Państwa Członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę.
(23) Przedmiotem niniejszej dyrektywy nie jest ustanowienie dodatkowych reguł prawa prywatnego międzynarodowego odnoszących się do konfliktów prawa ani regulowanie właściwości sądów; przepisy prawa właściwego wyznaczonego przez przepisy prawa prywatnego międzynarodowego nie mogą ograniczać swobody świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego ustanowionej w niniejszej dyrektywie.
(24) W kontekście niniejszej dyrektywy i bez względu na regułę kontroli usług społeczeństwa informacyjnego u źródła uzasadnione jest, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, żeby Państwa Członkowskie podjęły środki zmierzające do ograniczenia swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego.
(25) Sądy krajowe, w tym sądy cywilne, rozstrzygając spory z zakresu prawa prywatnego, mogą podjąć środki w celu odstąpienia od swobody świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
(26) Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, stosować swoje krajowe przepisy prawa karnego oraz postępowania karnego, aby podjąć wszelkie środki dochodzeniowe i inne konieczne dla wykrycia i ścigania przestępstw, tak, żeby nie było potrzeby powiadamiania o tych środkach Komisji.
(27) Niniejsza dyrektywa, w połączeniu z przyszłą dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość, ma udział w tworzeniu ram prawnych dla świadczenia usług finansowych on-line; niniejsza dyrektywa nie przesądza o przyszłych inicjatywach w dziedzinie usług finansowych, w szczególności w odniesieniu do harmonizacji zasad postępowania w tej dziedzinie; ustanowiona przez niniejszą dyrektywę możliwość Państw Członkowskich ograniczenia, w niektórych okolicznościach, swobodnego świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego w celu ochrony konsumentów obejmuje także środki w dziedzinie usług finansowych, w szczególności środki mające na celu ochronę inwestorów.
(28) Obowiązek Państw Członkowskich, aby nie uzależniały dostępu do działalności podmiotu świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego od uprzedniego zezwolenia, nie dotyczy usług pocztowych objętych dyrektywą 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty i poprawy jakości usług [23] polegających na fizycznym dostarczeniu wydrukowanej wiadomości poczty elektronicznej oraz nie wpływa na systemy dobrowolnej akredytacji, w szczególności dla świadczących usługi certyfikacyjne dla podpisu elektronicznego.
(29) Informacje handlowe są istotne dla finansowania usług społeczeństwa informacyjnego oraz dla rozwoju szerokiego zakresu nowych bezpłatnych usług; w interesie ochrony konsumentów oraz rzetelności kupieckiej informacje handlowe, łącznie z rabatami, ofertami promocyjnymi, konkursami i grami promocyjnymi, muszą spełniać określone wymagania przejrzystości; takie wymagania pozostają bez uszczerbku dla dyrektywy 97/7/WE; niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na obowiązujące dyrektywy w sprawie informacji handlowych, w szczególności na dyrektywę 98/43/WE.
(30) Przesyłanie pocztą elektroniczną niezamawianych informacji handlowych może okazać się niepożądane przez konsumentów i podmioty świadczące usługi społeczeństwa informacyjnego oraz może zakłócić sprawne funkcjonowania sieci interaktywnych; kwestia zgody konsumenta na niektóre formy niezamawianej informacji handlowej nie jest podejmowana przez niniejszą dyrektywę, ale była już ona przedmiotem w szczególności dyrektywy 97/7/WE oraz dyrektywy 97/66/WE; w Państwach Członkowskich, które zezwalają na wysyłanie pocztą elektroniczną niezamawianych informacji handlowych wprowadzenie stosownych mechanizmów filtrujących powinno być popierane i ułatwiane; ponadto konieczne jest w każdej sytuacji, aby niezamawiane informacje handlowe dawały się jasno określić jako takie, tak by polepszyć przejrzystość oraz ułatwić działanie takich inicjatyw branżowych; przesyłanie pocztą elektroniczną niezamawianych informacji handlowych nie powinno pociągać za sobą dodatkowych kosztów dla odbiorcy.
(31) Państwa Członkowskie, które zezwalają na przesyłanie pocztą elektroniczną przez usługodawców mających siedziby na ich terytorium niezamawianych informacji handlowych bez wcześniejszej zgody odbiorcy, powinny zadbać o to, aby usługodawca regularnie sprawdzał zawartość rejestrów wyłączających i przestrzegał prawa wyboru rejestrów, w których osoby fizyczne, które nie życzą sobie otrzymywania tego typu informacji handlowych, mogą się wpisać.
(32) Aby zlikwidować bariery w rozwoju usług transgranicznych we Wspólnocie, które wykonujący zawody regulowane mogliby oferować przez Internet, konieczne jest, aby przestrzeganie przepisów zawodowych przewidzianych dla ochrony przede wszystkim konsumenta lub zdrowia publicznego było zagwarantowane na poziomie wspólnotowym; kodeksy postępowania na poziomie wspólnotowym stanowią najlepszy środek określenia reguł etyki zawodowej mających zastosowanie w przypadku informacji handlowej; należy wspierać ich opracowywanie lub, w stosownych przypadkach, ich przyjmowanie, bez wpływu na autonomię organów i organizacji zawodowych.
(33) Niniejsza dyrektywa uzupełnia prawo wspólnotowe i prawo krajowe odnoszące się do zawodów regulowanych, zachowując spójną całość przepisów mających zastosowanie w tej dziedzinie.
(34) Każde Państwo Członkowskie zmieni swoje ustawodawstwo, które zawiera wymagania, w szczególności w odniesieniu do formy, które mogą utrudniać korzystanie z umów drogą elektroniczną; należy systematycznie badać ustawodawstwa wymagające dostosowania, które powinno skupiać się na całości etapów i aktów koniecznych w procesie zawierania umowy, łącznie z podpisaniem umowy; wynikiem zmiany powinna być możliwość wykonania umowy zawartej drogą elektroniczną; skutek prawny podpisów elektronicznych jest przedmiotem dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisu elektronicznego [24]; potwierdzenie odbioru przez usługodawcę może przyjąć formę świadczenia opłaconej usługi on-line.
(35) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo Państw Członkowskich do utrzymania lub ustanowienia ogólnych lub szczególnych wymagań prawnych dla umów, które mogą być podpisane przy pomocy środków elektronicznych, w szczególności wymagań dotyczących bezpiecznych podpisów elektronicznych.
(36) Państwa Członkowskie mogą utrzymać ograniczenia dla używania umów elektronicznych w odniesieniu do umów, dla których ustawa wymaga czynności sądu, władz publicznych lub zawodów związanych z wykonywaniem władzy publicznej; taka możliwość obejmuje także umowy wymagające czynności sądu, władz publicznych lub zawodów związanych z wykonywaniem władzy publicznej w celu uzyskania skuteczności wobec osób trzecich, jak również umowy wymagające z mocy prawa poświadczenia lub potwierdzenia przez notariusza.
(37) Obowiązek Państw Członkowskich usunięcia przeszkód w używaniu umów elektronicznych dotyczy tylko przeszkód wynikających z wymagań prawnych, a nie z przeszkód praktycznych wynikających z niemożności używania w niektórych przypadkach środków elektronicznych.
(38) Obowiązek Państw Członkowskich usunięcia przeszkód w używaniu umów elektronicznych zostanie spełniony zgodnie z wymaganiami prawnymi odnoszącymi się do umów zawartymi w prawie wspólnotowym.
(39) Wyjątki od przepisów dotyczących umów zawartych wyłącznie za pomocą poczty elektronicznej lub za pomocą równoważnych indywidualnych środków porozumiewania się przewidzianych przez niniejszą dyrektywę, w odniesieniu do informacji, które mają być udzielane oraz składania zamówienia, nie mogą w konsekwencji prowadzić do obchodzenia tych przepisów przez podmioty świadczące usługi społeczeństwa informacyjnego.
(40) Zarówno istniejące, jak i powstające rozbieżności między ustawodawstwem oraz orzecznictwem Państw Członkowskich w dziedzinie odpowiedzialności usługodawców działających jako pośrednicy stanowią przeszkodę dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności krępując rozwój usług transgranicznych i powodując zakłócenia w konkurencji; usługodawcy mają w niektórych przypadkach obowiązek działania w celu zapobieżenia bezprawnej działalności lub wstrzymania jej; niniejsza dyrektywa powinna stworzyć podstawę odpowiednią dla opracowania szybkich i niezawodnych procedur pozwalających na usuwanie lub uniemożliwianie dostępu do bezprawnych informacji; należy opracować takie mechanizmy na podstawie umowy dobrowolnej negocjowanej między wszystkimi zainteresowanymi stronami, które byłyby wspierane przez Państwa Członkowskie; przyjęcie oraz zastosowanie takich mechanizmów leży w interesie wszystkich stron, które uczestniczą w świadczeniu usług społeczeństwa informacyjnego; przepisy niniejszej dyrektywy odnoszące się do odpowiedzialności nie powinny stanowić przeszkody w rozwoju i w skutecznym wykorzystywaniu, przez różne strony, systemów technicznych ochrony i identyfikacji, jak też i instrumentów technicznych nadzoru możliwych dzięki technologiom cyfrowym w ramach ograniczeń ustanowionych przez dyrektywy 95/46/WE oraz 97/66/WE.
(41) Niniejsza dyrektywa ustala równowagę między różnymi interesami oraz ustanawia zasady, które mogą służyć za podstawę norm i umów branżowych.
(42) Wyłączenia w dziedzinie odpowiedzialności ustanowione w niniejszej dyrektywie obejmują jedynie przypadki, w których działalność podmiotu świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego jest ograniczona do technicznego procesu obsługi i udzielania dostępu do sieci komunikacyjnej, w której informacje udostępniane przez osoby trzecie są przekazywane lub przechowywane czasowo, w celu poprawienia skuteczności przekazu; działanie takie przybiera charakter czysto techniczny, automatyczny i bierny, który zakłada, że podmiot świadczący usługi społeczeństwa informacyjnego nie posiada wiedzy o informacjach przekazywanych lub przechowywanych ani kontroli nad nimi.
(43) Usługodawca może korzystać z wyłączenia dla "zwykłego przekazu" oraz dla "cachingu", jeżeli nie jest on związany z przekazywaną informacją; wymaga to między innymi, aby nie modyfikował on informacji, które przekazuje; wymaganie to nie obejmuje czynności o charakterze technicznym, które mają miejsce podczas przekazu, jeśli nie wpływają one na integralność informacji zawartej w przekazie.
(44) Usługodawca, który współpracuje rozmyślnie z jednym ze swoich usługobiorców w celu bezprawnego działania, wykracza poza działalność "zwykłego przekazu" lub "buforowania" oraz w konsekwencji nie może korzystać z wyłączeń odpowiedzialności przewidzianych dla tego typu działalności.
(45) Ograniczenia odpowiedzialności usługodawców będących pośrednikami przewidziane w niniejszej dyrektywie nie mają wpływu na możliwości zakazów sądowych różnych typów; zakazy takie mogą przede wszystkim przybierać formę orzeczeń sądów lub innych organów administracyjnych wymagających, aby usunąć lub zapobiec każdemu naruszeniu prawa, łącznie z usunięciem bezprawnych informacji lub uniemożliwieniem dostępu do nich.
(46) W celu skorzystania z ograniczenia odpowiedzialności podmiot świadczący usługi społeczeństwa informacyjnego polegające na przechowywaniu informacji od chwili faktycznego zapoznania się z informacją lub powzięcia wiadomości o bezprawnej działalności musi niezwłocznie podjąć działania w celu usunięcia lub uniemożliwienia dostępu do przedmiotowych informacji; usuwanie lub uniemożliwianie dostępu musi być przeprowadzane w poszanowaniu zasady wolności wyrażania opinii oraz procedur ustanowionych w tym celu na poziomie krajowym; niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na możliwość Państw Członkowskich ustalania wymagań szczególnych, które muszą być natychmiast spełnione, zanim informacje zostaną usunięte lub uniemożliwi się do nich dostęp.
(47) Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na usługodawców obowiązku nadzoru jedynie w odniesieniu do obowiązków o charakterze ogólnym; nie dotyczy to obowiązków nadzoru mających zastosowanie do przypadków szczególnych oraz, w szczególności, nie ma wpływu na decyzje władz krajowych podjęte zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
(48) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na możliwość Państw Członkowskich wymagania od usługodawców przechowujących informacje przekazywane przez usługobiorców, zachowania określonej w prawie krajowym należytej staranności, jakiej można od nich w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu wykrywania i zapobiegania niektórym rodzajom bezprawnej działalności.
(49) Państwa Członkowskie oraz Komisja powinny wspierać opracowywanie kodeksów postępowania; nie narusza to dobrowolnego charakteru tych kodeksów oraz możliwości zainteresowanych stron swobodnego decydowania, czy będą przestrzegać zasad zawartych w tych kodeksach.
(50) Ważne jest, aby proponowana dyrektywa w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym oraz niniejsza dyrektywa weszły w życie w tym samym czasie w celu ustanowienia jasnych ram prawnych właściwych dla odpowiedzialności pośredników w przypadku naruszenia poziomie wspólnotowym prawa autorskiego i praw pokrewnych.
(51) Od każdego Państwa Członkowskiego wymaga się, w miarę potrzeby, zmiany wszelkich aktów prawnych stanowiących przeszkodę dla korzystania z pozasądowej drogi rozstrzygania sporów drogą elektroniczną; wynikiem tej zmiany powinno być rzeczywiste i skuteczne umożliwienie, w prawie i w praktyce, korzystania z tej drogi, także ponad granicami.
(52) Skuteczne korzystanie ze swobód rynku wewnętrznego wymaga zagwarantowania poszkodowanym skutecznego dostępu do środków rozstrzygania sporów; szkody, które mogą powstać w związku z usługami społeczeństwa informacyjnego, charakteryzują się zarówno szybkością, jak i ich szerokim zasięgiem geograficznym; w świetle tego szczególnego charakteru oraz konieczności zapewnienia, aby władze krajowe nie podważały wzajemnego zaufania, które powinny w sobie pokładać, niniejsza dyrektywa wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia dostępności właściwych sposobów dochodzenia praw przed sądem; Państwa Członkowskie powinny zbadać potrzebę zapewnienia dostępu do procedur sądowych przy użyciu właściwych środków elektronicznych.
(53) Dyrektywa 98/27/WE, mająca zastosowanie do usług społeczeństwa informacyjnego, przewiduje mechanizm odnoszący się do nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony wspólnych interesów konsumentów; mechanizm ten przyczyni się do swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego przez zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów.
(54) Sankcje przewidziane na mocy niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla wszelkich innych sankcji lub środków zapobiegawczych przewidzianych na mocy prawa krajowego; Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do zapewnienia sankcji karnych za naruszenie przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(55) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawo właściwe dla zobowiązań umownych odnoszące się do umów konsumenckich; skutkiem niniejszej dyrektywy nie może być pozbawienie konsumenta ochrony przyznanej mu przez bezwzględnie obowiązujące przepisy odnoszące się do zobowiązań umownych przewidziane przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym ma on swoje miejsce stałego pobytu.
(56) W odniesieniu do odstępstwa zawartego w niniejszej dyrektywie odnoszącego się do zobowiązań umownych dotyczących umów zawieranych przez konsumentów zobowiązania te powinny być interpretowane jako zawierające informacje na temat istotnych przedmiotowo elementów treści umowy, łącznie z prawami konsumenta, mającymi rozstrzygający wpływ na decyzję o zawarciu umowy.
(57) W swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości stale i jednolicie podtrzymywał zdanie, że Państwo Członkowskie zachowuje prawo podejmowania środków przeciwko usługodawcy mającemu siedzibę w innym Państwie Członkowskim, ale którego działalność jest całkowicie lub głównie skierowana na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego, jeżeli wybór siedziby został dokonany w celu uniknięcia ustawodawstwa, które miałoby zastosowanie do tego usługodawcy, gdyby miał on siedzibę w pierwszym Państwie Członkowskim.
(58) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do usług świadczonych przez usługodawców mających siedziby w państwach trzecich; jednakże w świetle globalnego wymiaru handlu elektronicznego należy zapewnić zgodność reguł wspólnotowych z regułami międzynarodowymi; niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla wyników dyskusji w sprawie aspektów prawnych toczących się w organizacjach międzynarodowych (między innymi WTO, OECD, Uncitral.
(59) Mimo globalnego charakteru elektronicznej komunikacji, koordynacja krajowych środków regulacyjnych na poziomie Unii Europejskiej jest konieczna w celu uniknięcia fragmentacji rynku wewnętrznego oraz ustanowienia stosownych europejskich ram regulacyjnych; taka koordynacja powinna także przyczyniać się do stworzenia silnego wspólnego stanowiska do celów negocjacji na forum międzynarodowym.
(60) Aby umożliwić nieskrępowany rozwój handlu elektronicznego, ramy prawne powinny być jasne i proste, przewidywalne i zgodne z regułami mającymi zastosowanie na poziomie międzynarodowym, tak aby nie naruszały konkurencyjności przemysłu europejskiego oraz żeby nie utrudniały wprowadzania innowacji w tym sektorze.
(61) Jeżeli rynek rzeczywiście ma funkcjonować z zastosowaniem środków elektronicznych w kontekście globalizacji, Unia Europejska i ważniejsze obszary pozaeuropejskie muszą się konsultować w celu uzgodnienia swoich ustawodawstw i procedur.
(62) Współpraca z państwami trzecimi powinna zostać wzmocniona w dziedzinie handlu elektronicznego, w szczególności z krajami kandydującymi, krajami rozwijającymi się oraz innymi partnerami handlowymi Unii Europejskiej.
(63) Przyjęcie niniejszej dyrektywy nie będzie stanowić przeszkody dla Państw Członkowskich w uwzględnieniu różnych konsekwencji socjalnych, społecznych i kulturowych nierozłącznie związanych z nadejściem społeczeństwa informacyjnego; w szczególności nie powinno powstrzymywać środków, które Państwa Członkowskie mogą podjąć, aby osiągnąć cele socjalne, kulturowe i demokratyczne uwzględniając różnorodność językową, wyjątkowość narodową i regionalną, jak również dziedzictwo kulturowe oraz aby zapewnić i utrzymać publiczny dostęp do jak najszerszego zakresu usług społeczeństwa informacyjnego; w każdym przypadku rozwój społeczeństwa informacyjnego ma na celu zapewnienie dostępu obywatelom Wspólnoty do europejskiego dziedzictwa kulturowego prezentowanego w środowisku cyfrowym.
(64) Komunikacja elektroniczna stanowi dla Państw Członkowskich doskonały sposób świadczenia usług publicznych w dziedzinie kultury, edukacji i języka.
(65) Rada w swojej rezolucji z dnia 19 stycznia 1999 r. w sprawie wymiaru ochrony interesów konsumenta w społeczeństwie informacyjnym [25] podkreśliła, że ochrona konsumentów zasługuje na szczególną uwagę w tej dziedzinie; Komisja zbada, w jakim zakresie obowiązujące reguły ochrony konsumenta zapewniają niewystarczającą ochronę w kontekście społeczeństwa informacyjnego oraz określi, w miarę potrzeby, braki w tym prawodawstwie i zagadnienia, dla których dodatkowe środki mogłyby okazać się konieczne; w razie potrzeby Komisja powinna sporządzić dodatkowe propozycje szczegółowe mające na celu uzupełnienie braków, które zostały określone w ten sposób,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa dąży do przyczynienia się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego przez zapewnienie swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego między Państwami Członkowskimi.
2.
Niniejsza dyrektywa zbliża, w zakresie potrzebnym do osiągnięcia celu określonego w ust. 1, niektóre przepisy krajowe w sprawie usług społeczeństwa informacyjnego odnoszące się do rynku wewnętrznego, siedzib usługodawców, informacji handlowych, umów zawieranych drogą elektroniczną, odpowiedzialności pośredników, kodeksów postępowania, pozasądowych dróg rozstrzygania sporów, dochodzenia praw przed sądem oraz współpracy między Państwami Członkowskimi.
3.
Niniejsza dyrektywa uzupełnia prawo wspólnotowe mające zastosowanie do usług społeczeństwa informacyjnego bez uszczerbku dla poziomu ochrony, w szczególności zdrowia publicznego oraz interesów konsumentów ustanowionego we wspólnotowych aktach prawnych oraz wykonujących je ustawodawstwach krajowych w zakresie, w jakim nie ogranicza to swobody świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ustanawia dodatkowych zasad dotyczących prawa prywatnego międzynarodowego oraz nie zajmuje się właściwością sądów.
5.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) dziedziny podatków;
b) zagadnień odnoszących się do usług społeczeństwa informacyjnego objętych dyrektywami 95/46/WE oraz 97/66/WE;
c) zagadnień odnoszących się do umów lub praktyk regulowanych prawem ochrony konkurencji;
d) następujących rodzajów działalności w zakresie usług społeczeństwa informacyjnego:
- działalności notariuszy lub zawodów równorzędnych w zakresie, w jakim wiążą się one z bezpośrednim i szczególnym udziałem w wykonywaniu władzy publicznej,
- reprezentowaniu klienta oraz obrony jego interesów przed sądami,
- gier hazardowych wiążących się z ustalaniem stawek mających wartość pieniężną w grach losowych, łącznie z loteriami i zakładami wzajemnymi.
6.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na środki podjęte na poziomie wspólnotowym lub na poziomie krajowym, w poszanowaniu prawa wspólnotowego, w celu wspierania różnorodności kulturowej i językowej oraz zapewnienia ochrony pluralizmu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy następujące pojęcia oznaczają:
a) "usługi społeczeństwa informacyjnego": usługi w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 98/34/WE zmienionej dyrektywą 98/48/WE;
b) "usługodawca": każda osoba fizyczna lub prawna, która świadczy usługę społeczeństwa informacyjnego;
c) "usługodawca mający siedzibę": usługodawca, który prowadzi faktycznie działalność gospodarczą przez czas nieokreślony z wykorzystaniem stałej siedziby. Obecność oraz używanie środków technicznych oraz technologii wymaganych do świadczenia usług jako takie nie oznaczają istnienia siedziby usługodawcy;
d) "usługobiorca": każda osoba fizyczna lub prawna, która do celów zawodowych lub innych korzysta z usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności w celu poszukiwania informacji lub uzyskania do niej dostępu;
e) "konsument": każda osoba fizyczna działająca w celach, które nie mieszczą się w ramach jego działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej;
f) "informacja handlowa": każda forma informacji przeznaczona do promowania, bezpośrednio lub pośrednio, towarów, usług lub wizerunku przedsiębiorstwa, organizacji lub osoby prowadzącej działalność handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonującą zawód regulowany. Następujące informacje same w sobie nie stanowią informacji handlowych:
- informacje umożliwiające bezpośredni dostęp do działalności przedsiębiorstwa organizacji lub osoby, w szczególności nazwa domeny lub adres poczty elektronicznej,
- informacje odnoszące się do towarów, usług lub wizerunku przedsiębiorstwa, organizacji lub osoby, opracowywane w sposób niezależny, w szczególności jeżeli są one udzielane bez wzajemnych świadczeń finansowych;
g) "zawód regulowany": każdy zawód w rozumieniu art. 1 lit. d) dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata [26] lub w rozumieniu art. 1 lit. f) dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG [27];
h) "dziedzina podlegająca koordynacji": wymagania ustanowione w systemach prawnych Państw Członkowskich mające zastosowanie do podmiotów świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego lub do usług społeczeństwa informacyjnego, niezależnie od tego, czy mają charakter ogólny, czy zostały przewidziane szczególnie dla nich;
i) koordynowana dziedzina dotyczy wymagań, które muszą być spełnione przez usługodawcę w związku z:
- podjęciem działalności usługowej społeczeństwa informacyjnego, takich jak wymagania dotyczące kwalifikacji, zezwoleń lub zgłaszania,
- prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług społeczeństwa informacyjnego, takich jak wymagania dotyczące zachowania usługodawcy, wymagania dotyczące jakości lub zawartość usługi, łącznie z mającymi zastosowanie do reklamy i umów, lub wymagania dotyczące odpowiedzialności usługodawcy;
ii) koordynowana dziedzina nie obejmuje takich wymagań jak:
- wymagania mające zastosowanie do towarów jako takich,
- wymagania mające zastosowanie do dostawy towarów,
- wymagania mające zastosowanie do usług, które nie są świadczone drogą elektroniczną.
Artykuł 3
Rynek wewnętrzny
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby usługi społeczeństwa informacyjnego świadczone przez usługodawcę mającego siedzibę na jego terytorium były zgodne z przepisami krajowymi stosowanymi w tym Państwie Członkowskim i wchodzącymi w zakres koordynowanej dziedziny.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą z powodów wchodzących w zakres koordynowanej dziedziny ograniczać swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego pochodzących z innego Państwa Członkowskiego.
3.
Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do dziedzin określonych w Załączniku.
4.
Państwa Członkowskie mogą podejmować środki mające na celu odstąpienie od ust. 2 w odniesieniu do określonej usługi społeczeństwa informacyjnego, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) środki są:
i) konieczne z jednego z następujących powodów:
- porządek publiczny, w szczególności zapobieganie, dochodzenie, wykrywanie oraz ściganie przestępstw, wraz z ochroną małoletnich oraz walką z podżeganiem do nienawiści z powodów rasowych, seksualnych, religijnych oraz narodowościowych, a także z naruszeniem godności człowieka dotyczącymi osób fizycznych,
- ochrona zdrowia publicznego,
- bezpieczeństwo publiczne, łącznie z zapewnianiem bezpieczeństwa narodowego oraz obrony narodowej,
- ochrona konsumentów, łącznie z inwestorami;
ii) podejmowane przeciw określonej usłudze społeczeństwa informacyjnego, która narusza cele określone w i) lub która faktycznie i poważnie grozi naruszeniem tych celów;
iii) proporcjonalne do tych celów;
b) Państwo Członkowskie przed podjęciem takich środków oraz bez uszczerbku dla postępowania sądowego, łącznie ze wstępną procedurą sądową oraz czynnościami przeprowadzonymi w postępowaniu przygotowawczym:
- zwróciło się do Państwa Członkowskiego określonego w ust. 1, aby podjęło środki, a państwo to ich nie podjęło lub były one niewystarczające,
- powiadomiło Komisję i Państwo Członkowskie określone w ust. 1 o zamiarze podjęcia takich środków.
5.
Państwa Członkowskie mogą w nagłym przypadku odstąpić od warunków ustanowionych w ust. 4 lit. b).
W takim przypadku powiadamia się w możliwie najkrótszym terminie Komisję i Państwo Członkowskie określone w ust. 1 o podjętych środkach, wskazując powody, z których Państwo Członkowskie wnosi, że zachodzi taki nagły przypadek.
6.
Bez uszczerbku dla możliwości Państwa Członkowskiego podejmowania takich środków Komisja bada w jak najkrótszym terminie zgodność środków, o których została powiadomiona, z prawem wspólnotowym; w przypadku gdy uzna, że środek taki jest niezgodny z prawem wspólnotowym, zwraca się do Państwa Członkowskiego o wstrzymanie się od podejmowania przewidywanych środków lub o natychmiastowe zakończenie ich stosowania.
ROZDZIAŁ II
ZASADY
Sekcja 1: Wymagania dotyczące siedziby i informacji
Artykuł 4
Zasada wyłączająca uprzednie zezwolenie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby podjęcie i prowadzenie działalności przez usługodawcę świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego nie wymagały zezwolenia ani żadnego innego wymogu mającego równoważny skutek.
2.
Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla systemów udzielania zezwolenia, które nie mają szczególnie i wyłącznie na celu usług społeczeństwa informacyjnego lub które są objęte dyrektywą 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych [28].
Artykuł 5
Wymagane ogólne informacje
1.
Poza innymi wymaganiami dotyczącymi informacji przewidzianymi przez prawo wspólnotowe Państwa Członkowskie zapewniają, żeby usługodawca umożliwił łatwy, bezpośredni i stały dostęp usługobiorcom oraz właściwym władzom co najmniej do następujących informacji:
a) nazwy usługodawcy;
b) adresu geograficznego siedziby usługodawcy;
c) danych szczegółowych o usługodawcy, łącznie z jego adresem poczty elektronicznej, umożliwiającym szybki kontakt oraz bezpośrednie i skuteczne porozumiewanie się;
d) w przypadku gdy usługodawca wpisany jest do rejestru handlowego lub podobnego rejestru publicznego — rejestru handlowego, w którym jest on wpisany oraz jego numer wpisu lub równoważne środki pozwalające na ustalenie tożsamości znajdujące się w rejestrze;
e) w przypadku gdy działalność podlega systemowi udzielania zezwoleń — danych szczegółowych dotyczących właściwych organów nadzorczych;
f) w odniesieniu do zawodów regulowanych:
- każdej organizacji zawodowej lub podobnej instytucji, w której usługodawca jest zarejestrowany,
- tytułu zawodowego, którego używa oraz państwa, w którym został on przyznany,
- odniesienia do mających zastosowanie zasad wykonywania zawodu w Państwie Członkowskim siedziby oraz do sposobów dostępu do nich;
g) w przypadku gdy usługodawca wykonuje działalność podlegającą podatkowi VAT, numer identyfikacji podatkowej określony w art. 22 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [29].
2.
Poza innymi wymaganiami dotyczącymi informacji przewidzianymi przez prawo wspólnotowe Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, żeby ceny usług społeczeństwa informacyjnego były określone w sposób zrozumiały i jednoznaczny oraz aby w szczególności określały, czy wliczone są podatki oraz koszty dostawy.
Sekcja 2: Informacje handlowe
Artykuł 6
Wymagane informacje
Poza innymi wymaganiami dotyczącymi informacji przewidzianymi przez prawo wspólnotowe Państwa Członkowskie zapewniają, żeby informacje handlowe, które stanowią część usługi społeczeństwa informacyjnego lub które stanowią taką usługę, spełniały co najmniej następujące warunki:
a) informacja handlowa jest wyraźnie rozpoznawalna jako informacja handlowa;
b) osoba fizyczna lub prawna, w imieniu której udziela się informacji handlowej, jest wyraźnie rozpoznawalna;
c) oferty promocyjne, takie jak rabaty, premie oraz prezenty, jeżeli są one dozwolone w Państwie Członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę, są wyraźnie rozpoznawalne jako takie oraz warunki, które muszą być spełnione, żeby je za takie uznać są łatwo dostępne i przedstawiane w sposób jasny i jednoznaczny;
d) promocyjne konkursy lub gry, jeżeli są one dozwolone w Państwie Członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę, są wyraźnie rozpoznawalne jako takie, a warunki, które muszą być spełnione, żeby je za takie uznać są łatwo dostępne i przedstawiane w sposób jasny i jednoznaczny.
Artykuł 7
Niezamówione informacje handlowe
1.
Poza innymi wymaganiami przewidzianymi przez prawo wspólnotowe Państwa Członkowskie, które dopuszczają niezamówione informacje handlowe przesyłane pocztą elektroniczną, zapewniają, żeby informacje handlowe przesyłane przez usługodawcę mającego siedzibę na ich terytorium były wyraźnie i jednoznacznie rozpoznawalne jako takie w momencie ich otrzymania przez odbiorcę.
2.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 97/7/WE oraz dyrektywy 97/66/WE Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zagwarantowania, żeby usługodawcy przesyłający pocztą elektroniczną niezamówione informacje handlowe regularnie sprawdzali i stosowali się do rejestrów wyłączeń, do których osoby fizyczne, które nie chcą otrzymywać tego typu informacji, mogą się wpisać.
Artykuł 8
Zawody regulowane
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby używanie informacji handlowych, które są częścią lub stanowią usługę społeczeństwa informacyjnego świadczoną przez przedstawiciela zawodu regulowanego, było dozwolone pod warunkiem zgodności z zasadami wykonywania zawodu, dotyczącymi w szczególności niezależności, godności i prestiżu zawodu, tajemnicy zawodowej i rzetelności wobec klientów i innych przedstawicieli zawodu.
2.
Bez uszczerbku dla autonomii organizacji i stowarzyszeń zawodowych Państwa Członkowskie i Komisja zachęcają stowarzyszenia i organizacje zawodowe do opracowywania kodeksów postępowania na poziomie wspólnotowym w celu ustalenia rodzajów informacji, które udzielane są do celów informacji handlowych zgodnie z regułami określonymi w ust. 1.
3.
Podczas opracowywania propozycji inicjatyw wspólnotowych, które mogą okazać się konieczne dla zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do informacji określonych w ust. 2, Komisja zwraca szczególną uwagę na kodeksy postępowania mające zastosowanie na poziomie wspólnotowym i ściśle współpracuje z odpowiednimi stowarzyszeniami i organizacjami zawodowymi.
4.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie dodatkowo do dyrektyw Wspólnoty dotyczących dostępu i wykonywania działalności zawodów regulowanych.
Sekcja 3: Umowy zawierane drogą elektroniczną
Artykuł 9
Postępowanie z umowami
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby ich system prawny umożliwiał zawieranie umów drogą elektroniczną.
Państwa Członkowskie zapewniają w szczególności, żeby wymagania prawne mające zastosowanie do procesu zawierania umów nie stanowiły przeszkody dla używania umów elektronicznych ani nie prowadziły do pozbawienia prawnej skuteczności i ważności takich umów z tego powodu, że są one zawierane drogą elektroniczną.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że ust. 1 nie ma zastosowania do wszystkich umów lub do niektórych z nich należących do jednej z następujących kategorii:
a) umów, które tworzą lub przenoszą prawa do nieruchomości, z wyjątkiem prawa najmu;
b) umów, dla których prawo wymaga czynności sądów, władz publicznych lub zawodów związanych z wykonywaniem władzy publicznej;
c) umów poręczenia oraz dodatkowych zabezpieczeń zawieranych przez osoby, u których działania te nie mieszczą się w ramach ich działalności zawodowej lub handlowej;
d) umów podlegających prawu rodzinnemu lub prawu spadkowemu.
3.
Państwa Członkowskie wskazują Komisji kategorie określone w ust. 2, do których nie ma zastosowania ust. 1.
Co pięć lat Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania ust. 2, wyjaśniając powody, dla których uważają one za konieczne zachowanie kategorii określonej w ust. 2 lit. b), do której nie stosują one przepisów ust. 1.
Artykuł 10
Wymagane informacje
1.
Poza innymi wymaganiami dotyczącymi informacji przewidzianymi przez prawo wspólnotowe Państwa Członkowskie zapewniają, jeśli strony niebędące konsumentami nie postanowiły inaczej, żeby usługodawca przedstawił co najmniej informacje wymienione poniżej, w sposób jasny, zrozumiały i jednoznaczny przed złożeniem zamówienia przez usługobiorcę:
a) kolejne etapy techniczne procedury prowadzące do zawarcia umowy;
b) informacje o tym, czy tekst umowy po jej zawarciu będzie przez usługodawcę zapisany oraz czy będzie on dostępny dla usługobiorcy;
c) środki techniczne potrzebne do określenia i usunięcia błędów popełnionych przy wpisywaniu danych przed złożeniem zamówienia;
d) proponowane języki, w których umowa może być zawarta.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, jeśli strony niebędące konsumentami nie postanowiły inaczej, żeby usługodawca wskazał wszelkie odpowiednie kodeksy postępowania, którym podlega, oraz informacje dotyczące sposobu, w jaki kodeksy mogą być dostępne drogą elektroniczną.
3.
Warunki umów oraz ogólne postanowienia umowne muszą być udostępnione usługobiorcy w sposób umożliwiający ich przechowywanie i odtwarzanie.
4.
Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do umów zawartych wyłącznie za pomocą wymiany poczty elektronicznej lub przez równoważne komunikaty indywidualne.
Artykuł 11
Złożenie zamówienia
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, jeśli strony niebędące konsumentami nie postanowiły inaczej, żeby w przypadku gdy usługobiorca składa zamówienie za pomocą środków technologicznych, miały zastosowanie następujące zasady:
- usługodawca musi drogą elektroniczną niezwłocznie potwierdzić odbiór zamówienia usługobiorcy,
- zamówienie oraz potwierdzenie odbioru uważane są za przyjęte, jeżeli strony, do których są one adresowane, mogą mieć do nich dostęp.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, jeśli strony niebędące konsumentami nie postanowiły inaczej, żeby usługodawca udostępnił usługobiorcy właściwe, skuteczne i dostępne środki techniczne, pozwalające na identyfikację błędów popełnionych podczas wpisywania danych oraz na poprawienie ich przed złożeniem zamówienia.
3.
Ustęp 1 akapit pierwszy oraz ust. 2 nie mają zastosowania do umów zawartych wyłącznie za pomocą wymiany poczty elektronicznej lub za pomocą równoważnych komunikatów indywidualnych.
Sekcja 4: Odpowiedzialność usługodawców będących pośrednikami
Artykuł 12
"Zwykły przekaz"
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego polegającej na transmisji w sieci telekomunikacyjnej informacji przekazanych przez usługobiorcę lub na zapewnianiu dostępu do sieci telekomunikacyjnej usługodawca nie był odpowiedzialny za przekazywane informacje, jeżeli:
a) nie jest inicjatorem przekazu;
b) nie wybiera odbiorcy przekazu; oraz
c) nie wybiera oraz nie modyfikuje informacji zawartych w przekazie.
2.
Czynności polegające na transmisji oraz zapewnianiu dostępu określone w ust. 1 obejmują automatyczne, pośrednie i krótkotrwałe przechowywanie przekazywanych informacji w zakresie, w jakim służy to wyłącznie wykonywaniu transmisji w sieci telekomunikacyjnej, oraz że okres przechowywania nie przekracza czasu rozsądnie koniecznego do transmisji.
3.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od usługodawcy przez sąd lub organ administracyjny, zgodnie z systemem prawnym Państw Członkowskich, żeby przerwał on naruszenia prawa lub im zapobiegł.
Artykuł 13
"Caching"
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego polegającej na transmisji w sieci telekomunikacyjnej informacji przekazanych przez usługobiorcę usługodawca nie był odpowiedzialny z tytułu automatycznego, pośredniego i krótkotrwałego przechowywania tej informacji dokonywanego w celu usprawnienia późniejszej transmisji informacji na żądanie innych usługobiorców pod warunkiem że:
a) usługodawca nie modyfikuje informacji;
b) usługodawca przestrzega warunków dostępu do informacji;
c) usługodawca przestrzega zasad dotyczących aktualizowania informacji, określonych w sposób szeroko uznany i używany w branży;
d) usługodawca nie zakłóca dozwolonego posługiwania się technologią, szeroko uznaną i używaną w branży w celu uzyskania danych o korzystaniu z informacji; oraz
e) usługodawca niezwłocznie usuwa lub uniemożliwia dostęp do przechowywanych informacji, gdy uzyska wiarygodną wiadomość, że informacje zostały usunięte z początkowego źródła transmisji lub dostęp do nich został uniemożliwiony albo gdy sąd lub organ administracyjny nakazał usunięcie informacji lub uniemożliwienie dostępu do niej.
2.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od usługodawcy przez sądy lub organy administracyjne, zgodnie z systemem prawnym Państw Członkowskich, żeby przerwał naruszenia prawa lub im zapobiegł.
Artykuł 14
Hosting
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego polegającej na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę usługodawca nie był odpowiedzialny za informacje przechowywane na żądanie usługobiorcy, pod warunkiem że:
a) usługodawca nie ma wiarygodnych wiadomości o bezprawnym charakterze działalności lub informacji, a w odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych — nie wie o stanie faktycznym lub okolicznościach, które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności; lub
b) usługodawca podejmuje niezwłocznie odpowiednie działania w celu usunięcia lub uniemożliwienia dostępu do informacji, gdy uzyska takie wiadomości lub zostanie o nich powiadomiony.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli usługobiorca działa z upoważnienia albo pod kontrolą usługodawcy.
3.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od usługodawcy przez sądy lub organy administracyjne, zgodnie z systemem prawnym Państw Członkowskich, żeby przerwał on naruszenia prawa lub im zapobiegł oraz nie ma wpływu na możliwość ustanowienia procedur regulujących usuwanie lub uniemożliwianie dostępu do tych informacji przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Brak ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru
1.
Państwa Członkowskie nie nakładają na usługodawców świadczących usługi określone w art. 12, 13 i 14 ogólnego obowiązku nadzorowania informacji, które przekazują lub przechowują ani ogólnego obowiązku aktywnego poszukiwania faktów i okoliczności wskazujących na bezprawną działalność.
2.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić w stosunku do usługodawców świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego obowiązek niezwłocznego powiadamiania właściwych władz publicznych o rzekomych bezprawnych działaniach podjętych przez ich usługobiorców lub przez nich przekazanych informacjach lub obowiązek przekazywania właściwym władzom, na ich żądanie, informacji pozwalających na ustalenie tożsamości ich usługobiorców, z którymi mają umowy o przechowywanie.
ROZDZIAŁ III
WYKONANIE
Artykuł 16
Kodeksy postępowania
1.
Państwa Członkowskie oraz Komisja wspierają:
a) opracowywanie przez stowarzyszenia i organizacje handlowe, zawodowe lub konsumenckie, kodeksów postępowania na poziomie wspólnotowym, mających na celu właściwe wykonanie art. 5–15;
b) dobrowolne przekazywanie Komisji projektów kodeksów postępowania na poziomie krajowym lub wspólnotowym;
c) dostępność drogą elektroniczną kodeksów postępowania w językach Wspólnoty;
d) przekazywanie Państwom Członkowskim oraz Komisji przez stowarzyszenia lub organizacje handlowe, zawodowe lub konsumenckie oceny stosowania takich kodeksów postępowania oraz ich wpływu na praktykę i zwyczaje odnoszące się do handlu elektronicznego;
e) opracowanie kodeksów postępowania dotyczących ochrony małoletnich oraz godności człowieka.
2.
Państwa Członkowskie oraz Komisja zachęcają stowarzyszenia i organizacje reprezentujące konsumentów do uczestnictwa w opracowywaniu oraz wprowadzaniu w życie kodeksów postępowania mających wpływ na ich interesy i opracowanych zgodnie z ust. 1 lit. a).
W stosownych przypadkach zasięga się opinii stowarzyszeń reprezentujących osoby z upośledzeniem wzroku oraz osoby niepełnosprawne, mając na celu uwzględnienie ich szczególnych potrzeb.
Artykuł 17
Pozasądowe rozstrzyganie sporów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, żeby w przypadku sporu między usługodawcą świadczącym usługi społeczeństwa informacyjnego i usługobiorcą ich ustawodawstwo nie stanowiło przeszkody w stosowaniu pozasądowej drogi rozstrzygania sporów dostępnej na mocy prawa krajowego, łącznie z wykorzystaniem stosownych środków elektronicznych.
2.
Państwa Członkowskie zachęcają organy właściwe dla pozasądowego rozstrzygania sporów, w szczególności w odniesieniu do sporów konsumenckich, do działania w sposób zapewniający stosowne gwarancje proceduralne dla zainteresowanych stron.
3.
Państwa Członkowskie zachęcają organy właściwe dla pozasądowego rozstrzygania sporów do przekazywania Komisji informacji o ważnych decyzjach, które podejmują w odniesieniu do usług społeczeństwa informacyjnego wszelkich innych informacji dotyczących praktyk i zwyczajów odnoszących się do handlu elektronicznego.
Artykuł 18
Powództwo
1.
Państwa Członkowskie zadbają o to, żeby powództwa dostępne w prawie krajowym dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego umożliwiały szybkie podjęcie środków, łącznie ze środkami tymczasowymi mającymi na celu przerwanie każdego rzekomego naruszenia prawa oraz zapobieżenie wszelkim dalszym szkodom.
2.
W Załączniku do dyrektywy 98/27/WE dodaje się pkt 11 w brzmieniu:
"11.
Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego ("dyrektywa o handlu elektronicznym") (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1)"
.
Artykuł 19
Współpraca
1.
Państwa Członkowskie dysponują odpowiednimi środkami nadzoru oraz dochodzenia koniecznymi w celu skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy oraz zapewniają, żeby usługodawcy przekazywali im wymagane informacje.
2.
Państwa Członkowskie współpracują z pozostałymi Państwami Członkowskimi; w tym celu wyznaczają one jeden lub więcej punktów kontaktowych, których dane przekazują pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji.
3.
Państwa Członkowskie udzielają możliwie najszybciej i zgodnie z prawem krajowym wsparcia i informacji, żądanych przez pozostałe Państwa Członkowskie i przez Komisję, łącznie z użyciem właściwych środków elektronicznych.
4.
Państwa Członkowskie ustanawiają punkty kontaktowe dostępne co najmniej drogą elektroniczną, z których usługobiorcy oraz usługodawcy mogą:
a) otrzymać informacje ogólne na temat ich praw i obowiązków umownych, jak również na temat procedur reklamacyjnych oraz naprawiania szkody w przypadku sporów, łącznie z informacjami na temat praktycznych aspektów związanych z wykorzystaniem tych procedur;
b) uzyskać dane szczegółowe dotyczące władz, stowarzyszeń lub organizacji, od których mogą oni otrzymać dalsze informacje lub praktyczną pomoc.
5.
Państwa Członkowskie zachęcają do przekazywania Komisji informacji o ważnych rozstrzygnięciach administracyjnych i sądowych podejmowanych na ich terytorium, dotyczących sporów odnoszących się do usług społeczeństwa informacyjnego oraz praktyk, obyczajów i zwyczajów odnoszących się do handlu elektronicznego.
Komisja przekazuje te rozstrzygnięcia innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 20
Sankcje
Państwa Członkowskie określają sankcje mające zastosowanie do naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz podejmują wszelkie konieczne środki dla zapewnienia ich egzekwowania.
Sankcje w ten sposób przewidziane powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Powtórne badanie
1.
Przed 17 lipca 2003 r., a następnie co dwa lata, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy, któremu w razie potrzeby towarzyszą propozycje mające na celu dostosowanie jej do nowych rozwiązań prawnych, technicznych i gospodarczych w dziedzinie usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności w odniesieniu do zapobiegania przestępczości, ochrony małoletnich, ochrony konsumenta oraz sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
2.
Sprawozdanie, w celu zbadania konieczności dostosowania niniejszej dyrektywy, analizuje w szczególności konieczność przedstawienia propozycji odnoszących się do odpowiedzialności usługodawców zapewniających łącza hipertekstowe oraz świadczących usługi narzędzi lokalizacyjnych, procedur powiadamiania i usuwania oraz odpowiedzialności po usunięciu treści.
Sprawozdanie analizuje także konieczność warunków dodatkowych zwolnienia od odpowiedzialności, przewidzianego w art. 12 i 13, biorąc pod uwagę rozwój techniczn, oraz możliwość zastosowania zasad rynku wewnętrznego do wysyłania pocztą elektroniczną niezamawianych informacji handlowych.
Artykuł 22
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 17 stycznia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy określone w ust. 1 przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/32/WE
z dnia 19 maja 2000 r.
dostosowująca po raz dwudziesty szósty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1]
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/33/WE [3], w szczególności jej art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz substancji niebezpiecznych, razem z danymi szczegółowymi dotyczącymi klasyfikacji oraz etykietowania każdej substancji.
Obecny stan wiedzy naukowo-technicznej wskazał, że wykaz substancji niebezpiecznych zawarty w wyżej wymienionym załączniku powinien zostać dostosowany.
Niektóre wersje językowe dyrektywy wymagają poprawek w sekcjach szczególnych przedmowy oraz w tabeli A załącznika I.
(2) Załącznik III do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz zwrotów określających charakter specjalnego zagrożenia, jakie stanowią substancje i preparaty.
Załącznik IV do dyrektywy 67/548/EWG zawiera wykaz zwrotów określających warunki bezpiecznego stosowania niebezpiecznych substancji i preparatów.
Załącznik VI do dyrektywy 67/548/EWG zawiera przewodnik po klasyfikacji i etykietowaniu niebezpiecznych substancji i preparatów.
Niektóre wersje językowe wymagają dokonania sprostowania w szczególnych sekcjach załączników III, IV oraz VI.
(3) Załącznik V do dyrektywy 67/548/EWG ustanawia metody określania właściwości fizyczno-chemicznych, toksyczności oraz ekotoksyczności substancji i preparatów.
Niezbędne jest dostosowanie tego załącznika do postępu technicznego.
(4) Załącznik IX do dyrektywy 67/548/EWG zawiera przepisy odnoszące się do zamknięć zabezpieczających przed dostępem dzieci.
Przepisy te powinny zostać dostosowane oraz zaktualizowane.
Niezbędne jest rozszerzenie zakresu wykorzystania zamknięć zabezpieczających przed dostępem dzieci.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w celu Usunięcia Barier Technicznych w Handlu Niebezpiecznymi Substancjami i Preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 67/548/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) Uwaga Q w załączniku 1A do niniejszej dyrektywy zastępuje odpowiadającą jej uwagę w przedmowie.
b) Wiersze w załączniku 1B do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im wiersze w Tabeli A.
c) Wpisy w załączniku 1C do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im wpisy.
d) Dodaje się wpisy z załącznika 1D do niniejszej dyrektywy.
2.
Zwrot dotyczący zagrożenia w załączniku 2 do niniejszej dyrektywy zastępuje odpowiadający mu zwrot w załączniku III.
3.
W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
a) Zwroty dotyczące bezpieczeństwa w załączniku 3A do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im zwroty z załącznika IV.
b) Połączone zwroty dotyczące bezpieczeństwa w załączniku 3B do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im zwroty znajdujące się w załączniku IV.
4.
W części B załącznika V wprowadza się następujące zmiany:
a) Tekst w załączniku 4A do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.10.
b) Tekst w załączniku 4B do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.11.
c) Tekst w załączniku 4C do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.12.
d) Tekst w załączniku 4D do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.13 oraz B.14.
e) Tekst w załączniku 4E do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.17.
f) Tekst w załączniku 4F do niniejszej dyrektywy zastępuje rozdział B.23.
Zmienia się odpowiednio tytuł rozdziału B.23 w uwadze wyjaśniającej.
g) Dodaje się tekst w załączniku 4G do niniejszej dyrektywy.
5.
W części C załącznika V skreśla się tiret czwarte ogólnego wprowadzenia.
6.
Teksty w załączniku 5 do niniejszej dyrektywy zastępują odpowiadające im teksty w załączniku VI.
7.
W załączniku IX wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem 6 do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 czerwca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób dokonane ma być takie odniesienie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą oraz tabelę korelacji między niniejszą dyrektywą, a przyjętymi przepisami krajowymi.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2000/33/WE
z dnia 25 kwietnia 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty siódmy dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [1]
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/33/WE [3], w szczególności jej art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik V do dyrektywy 67/548/EWG ustanawia metody określania właściwości fizyko-chemicznych, toksyczności i ekotoksyczności substancji i preparatów.
Niezbędne jest dostosowanie tego Załącznika do postępu technicznego.
(2) Zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [4], doświadczenie pociągające za sobą wykorzystanie zwierząt nie powinno być przeprowadzane, jeżeli rozsądnie i praktycznie dostępna jest inna, zadowalająca pod względem naukowym metoda uzyskania poszukiwanych wyników.
(3) Komisja zamierza wprowadzić do załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG pewne, alternatywne metody badań, nie wymagające wykorzystania zwierząt, w celu udostępnienia tych metod do badań substancji chemicznych zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 67/548/EWG.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie zniesienia barier technicznych w handlu niebezpiecznymi substancjami i preparatami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Teksty w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy dodaje się do części B załącznika V do dyrektywy 67/548/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 2001 r. oraz niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą oraz tabelę korelacji między niniejszą dyrektywą a przyjętymi przepisami krajowymi.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 22 czerwca 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłączeniem z tej dyrektywy
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu przyjętego przez komitet pojednawczy w dniu 3 kwietnia 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 137 Traktatu stanowi, że Wspólnota ma wspierać i uzupełniać działania Państw Członkowskich mające na celu taką poprawę środowiska pracy, aby chronione było zdrowie i bezpieczeństwo pracowników.
Dyrektywy przyjęte na podstawie tego artykułu mają za zadanie zapobieganie powstawaniu administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które mogłyby powstrzymywać tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
(2) Dyrektywa Rady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy [4] określa minimalne wymagania zdrowotne i bezpieczeństwa przy organizacji czasu pracy, w odniesieniu do okresów dziennych przerw w pracy, tygodniowych przerw w pracy, maksymalnego tygodniowego czasu pracy, urlopu wypoczynkowego, pracy w nocy oraz pracy w ruchu ciągłym.
Ta dyrektywa powinna być zmieniona z następujących względów.
(3) Transport drogowy, powietrzny, morski i kolejowy, drogi śródlądowe, rybołówstwo morskie, inne prace na morzu i praca lekarzy odbywających praktykę są wyłączone z zakresu dyrektywy Rady nr 93/104/WE.
(4) Komisja, w swojej propozycji z dnia 20 września 1990 r. nie wyłączyła jakichkolwiek sektorów i rodzajów działalności z dyrektywy 93/104/WE, również Parlament Europejski w swojej Opinii z dnia 20 lutego 1991 r. nie zaakceptował takich wyłączeń.
(5) Zdrowie i bezpieczeństwo pracowników powinno być pod ochroną w miejscu pracy nie dlatego, że pracują w danym sektorze lub wykonują daną pracę, ale dlatego, że są oni pracownikami.
(6) W odniesieniu do sektorowych przepisów prawnych dotyczących personelu pracującego w trasie, konieczne jest całościowe i równoległe podejście w zapewnieniu bezpieczeństwa transportu, a także zdrowia i bezpieczeństwa tych pracowników.
(7) Należy wziąć pod uwagę specyficzny charakter pracy na morzu i lekarzy odbywających praktykę.
(8) Należy również zagwarantować ochronę zdrowia i bezpieczeństwo pracowników pracujących w trasie w wyłączonych sektorach i działalnościach.
(9) Istniejące przepisy dotyczące urlopu wypoczynkowego i oceny stanu zdrowia przy pracy w nocy i pracy zmianowej powinny objąć pracowników pracujących w trasie w wyłączonych sektorach i działalnościach.
(10) Istniejące przepisy dotyczące czasu pracy i przerw w pracy powinny być przyjęte w stosunku do pracowników pracujących w trasie w wyłączonych sektorach i działalnościach.
(11) Wszyscy pracownicy powinni mieć zapewnione odpowiednie okresy przerw w pracy.
Pojęcie "przerwa w pracy" powinno być wyrażone w jednostkach czasu, tj. w dniach, godzinach i/lub ich częściach.
(12) Umowa Europejska dotycząca czasu pracy marynarzy została wprowadzona w życie w drodze dyrektywy Rady [5], na podstawie propozycji Komisji i zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu.
Zgodnie z powyższym, przepisy niniejszej dyrektywy nie powinny odnosić się do marynarzy.
(13) W przypadku tych "rybaków sezonowych", którzy są zatrudnieni, Państwa Członkowskie decydują, zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 93/104/WE, o warunkach uprawnienia do urlopu wypoczynkowego i jego przyznaniu, łącznie z zasadami wynagradzania.
(14) Szczegółowe normy ustanowione w innych instrumentach Wspólnoty odnoszących się, na przykład, do okresów przerw w pracy, czasu pracy, urlopu wypoczynkowego i pracy w nocy dla danych kategorii pracowników powinny mieć pierwszeństwo przed przepisami dyrektywy Rady 93/104/WE zmienionymi niniejszą dyrektywą.
(15) W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich należy skreślić przepisy odnoszące się do odpoczynku w niedzielę.
(16) W orzeczeniu w sprawie C-84/94 Zjednoczone Królestwo przeciw Radzie [6] Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że dyrektywa Rady 93/104/WE jest zgodna z zasadami subsydiarności i proporcjonalności zawartymi w art. 5 Traktatu.
Nie ma powodu zakładać, że orzeczenie to nie ma zastosowania do porównywalnych zasad dotyczących szeregu aspektów organizacji czasu pracy w wyłączonych sektorach i działalnościach,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/104/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznych jak i prywatnych, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG, bez uszczerbku dla postanowień art. 14 i 17 niniejszej dyrektywy.
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 8 niniejszej dyrektywy, nie ma ona zastosowania do marynarzy, zgodnie z definicją w dyrektywie Rady 1999/63/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy, zawartej pomiędzy Związkiem Armatorów Morskich Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federacją Związków Zawodowych Pracowników Transportu Unii Europejskiej (FST). [7]
2) W art. 2 dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
"7. "pracownik pracujący w trasie"; oznacza jakiegokolwiek pracownika zatrudnionego jako członka personelu podróżującego lub latającego przez przedsiębiorstwo, które prowadzi przewozy osób lub rzeczy w transporcie drogowym, powietrznym lub drogami śródlądowymi.
8. "praca na pełnym morzu"; oznacza prace wykonywane głównie na lub z instalacji na pełnym morzu (łącznie z platformami wiertniczymi), bezpośrednio lub pośrednio w powiązaniu z poszukiwaniem, wydobyciem i eksploatacją pokładów mineralnych, łącznie z węglowodorami, jak również nurkowanie związane z taką działalnością, dokonywane z instalacji na pełnym morzu lub ze statku.
9. "odpowiedni odpoczynek"; oznacza że pracownicy mają zapewnione regularne okresy odpoczynku, których długość wyrażona jest w jednostkach czasu i które są wystarczająco długie i nieprzerwane aby zapewnić, że w rezultacie zmęczenia lub innych nieregularnych modeli pracy, pracownicy nie spowodują wypadku skutkującego obrażeniami ciała u siebie, współpracowników lub innych oraz że nie doznają uszczerbku na zdrowiu, zarówno w krótkim jak i w długim okresie";
3) W art. 5 uchyla się następujący akapit:
"Minimalny czas przerwy w pracy określony w akapicie pierwszym, powinien w zasadzie obejmować niedzielę."
4) Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Bardziej szczegółowe przepisy wspólnotowe
Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania, jeżeli inne instrumenty Wspólnoty zawierają bardziej szczegółowe wymagania odnoszące się do organizacji czasu pracy dla poszczególnych zawodów lub działalności zawodowych."
5.
Artykuł 17 ust. 2.1 otrzymuje brzmienie:
"2.1. z art. 3, 4, 5, 8 i 16:
a) w przypadku działalności, gdy miejsce pracy pracownika i jego miejsce zamieszkania są od siebie znacznie oddalone, łącznie z pracą na pełnym morzu, lub jeżeli różne miejsca pracy pracownika są od siebie oddalone;
b) w przypadku służby wartowniczej i ochronnej wymagającej stałej obecności charakteryzującej się potrzebą sprawowania ochrony mienia i osób, a w szczególności w odniesieniu do strażników, dozorców lub firm ochroniarskich;
c) w przypadku czynności charakteryzujących się tym, że ciągłość usługi lub produkcji musi być zagwarantowana, w szczególności w przypadkach:
i) usług związanych z przyjęciem, leczeniem i/lub służbą opieki zdrowotnej zapewnianą przez szpitale lub podobne zakłady, łącznie z działalnością lekarzy odbywających praktykę, domów opieki, jak również w więzieniach;
ii) pracowników nabrzeży okrętowych i lotnisk;
iii) prasy, radia, telewizji lub produkcji kinematograficznej, usług pocztowych i telekomunikacyjnych, pogotowia, służb pożarnictwa i służb obrony cywilnej;
iv) produkcji i przesyłania oraz dystrybucji gazu, wody i elektryczności, wywozu śmieci i obsługi urządzeń do spalania śmieci;
v) gałęzi produkcji, w których proces pracy nie może być przerwany z powodów technicznych;
vi) działalności naukowej i w zakresie rozwoju;
vii) rolnictwa;
viii) pracowników związanych z przewozem osób w środkach regularnego transportu miejskiego;
d) tam, gdzie istnieje przewidywalny wzrost działalności, szczególnie w:
i) rolnictwie;
ii) turystyce;
iii) usługach pocztowych;
e) w przypadku osób pracujących w transporcie kolejowym:
i) których praca nie może zostać przerwana;
ii) którzy godziny pracy spędzają na pokładzie pociągu; lub
iii) których praca jest powiązana z rozkładem jazdy i zapewnieniem nieprzerwanych i regularnych przewozów.".
6) W art. 17 ust. 2 dodaje się następującą treść:
"2.4 z art. 6 i 16 ust. 2 w przypadku lekarzy odbywających staż:
a) w odniesieniu do art. 6 na okres przejściowy pięciu lat począwszy od dnia 1 sierpnia 2004 r.
i) Państwa Członkowskie mają dodatkowo do dwóch lat, jeżeli to konieczne, na wzięcie pod uwagę trudności w pogodzeniu postanowień dotyczących czasu pracy ze swoimi zadaniami w zakresie organizacji i zapewnienia usług zdrowotnych i opieki medycznej.
Na co najmniej sześć miesięcy przed zakończeniem okresu przejściowego, zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję, przedstawiając swoje uzasadnienie, tak, żeby po odpowiednich konsultacjach Komisja mogła wydać opinię w okresie trzech miesięcy po otrzymaniu tych informacji.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie zgadza się z opinią Komisji, uzasadnia ono swoją decyzję.
Zawiadomienie i uzasadnienie Państwa Członkowskiego i opinia Komisji zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i przedstawione Parlamentowi Europejskiemu;
ii) Państwa Członkowskie mają dodatkowo okres do jednego roku, jeżeli to konieczne, na wzięcie pod uwagę szczególnych trudności w realizacji wyżej wymienionych zadań.
Będą one postępować zgodnie z procedurą przedstawioną w i).
W kontekście okresu przejściowego:
iii) Państwa Członkowskie zapewniają, że w żadnym wypadku liczba godzin pracy w tygodniu nie przekroczy średnio 58 w ciągu pierwszych trzech lat okresu przejściowego, średnio 56 w następnych dwóch latach i 52 w pozostałym okresie;
iv) pracodawca odpowiednio wcześnie dokona konsultacji z przedstawicielami pracowników tak, aby osiągnąć porozumienie, jeżeli to możliwe, dotyczące uzgodnień przyjętych na czas okresu przejściowego.
W granicach wskazanych w iii) takie porozumienie może zawierać:
- średnią liczbę tygodniowych godzin pracy w okresie przejściowym, i
- środki podjęte w celu zmniejszenia tygodniowych godzin pracy do poziomu średnio 48 godzin pod koniec okresu przejściowego;
b) w odniesieniu do art. 16 ust. 2, pod warunkiem, że okres odniesienia nie przekracza 12 miesięcy, w pierwszej części okresu przejściowego określonego w ust. a), iii) i w sześć miesięcy po jego zakończeniu.".
7) Dodaje się art. 17a i 17b w brzmieniu:
"Artykuł 17a
Pracownicy pracujący w trasie i praca na pełnym morzu
1.
Artykuł 3, 4, 5 i 8 nie mają zastosowania do pracowników pracujących w trasie.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie kroki w celu zapewnienia, że taki personel pracujący w trasie jest uprawniony do odpowiedniego odpoczynku, z wyjątkiem okoliczności wymienionych w art. 17 ust. 2.2.
3.
Z zastrzeżeniem zgodności z zasadami ogólnymi odnoszącymi się do bezpieczeństwa i zdrowia pracowników i pod warunkiem, że dokonano konsultacji pomiędzy zainteresowanymi przedstawicielami pracodawcy i pracowników i dołożono starań, aby wykorzystać wszystkie odpowiednie formy dialogu społecznego, łącznie z negocjacjami, jeżeli strony tak postanowią, Państwa Członkowskie mogą, z powodów obiektywnych lub technicznych lub też z powodów dotyczących organizacji pracy, wydłużyć okres odniesienia wskazany w art. 16 ust. 2 do dwunastu miesięcy w odniesieniu do pracowników wykonujących głównie prace na pełnym morzu.
4.
Dnia 1 sierpnia 2005 r. Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz przedstawicielami pracodawców i pracowników na poziomie europejskim, dokonuje przeglądu realizacji postanowień w odniesieniu do pracujących na pełnym morzu z punktu widzenia zdrowia i bezpieczeństwa, w celu przedstawienia, jeżeli jest to konieczne, stosownych modyfikacji.
Artykuł 17b
Pracujący na pokładzie morskich statków rybackich
1.
Artykuł 3, 4, 5, 6 i 8 nie mają zastosowania do pracowników na pokładzie morskich statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie kroki w celu zapewnienia, że jakikolwiek pracownik na pokładzie morskiego statku rybackiego pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego ma prawo do odpowiednich przerw w pracy i ograniczenia godzin pracy do średnio 48 w tygodniu obliczonych na podstawie okresu odniesienia nie przekraczającego 12 miesięcy.
3.
W granicach wskazanych w ust. 2, 4 i 5 Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie kroki, aby zapewnić, że w celu konieczności zapewnienia ochrony bezpieczeństwa i zdrowia takich pracowników:
a) godziny pracy są ograniczone do poziomu maksymalnej liczby godzin, która nie może być przekroczona w danym okresie; lub
b) w danym okresie zapewniona jest minimalna liczba godzin przerw w pracy.
Maksymalna liczba godzin pracy i minimalna liczba godzin przerw w pracy zostaną określone przez przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne lub układy zbiorowe lub umowy pomiędzy partnerami społecznymi.
4.
Limity godzin pracy lub przerw w pracy są następujące:
a) maksymalna liczba godzin pracy nie przekroczy:
i) 14 godzin w jakimkolwiek okresie dobowym; i
ii) 72 godziny w jakimkolwiek okresie siedmiodniowym;
lub
b) minimalna liczna godzin przerw w pracy nie będzie niższa niż:
i) 10 godzin w jakimkolwiek okresie dobowym; i
ii) 77 godzin w jakimkolwiek okresie siedmiodniowym.
5.
Godziny przerw w pracy mogą być podzielone na nie więcej niż dwa okresy, z których jeden trwa, co najmniej sześć godzin, a odstęp pomiędzy następującymi po sobie okresami przerw w pracy nie może przekraczać 14 godzin.
6.
Zgodnie z ogólnymi zasadami ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz z przyczyn obiektywnych lub technicznych dotyczących organizacji pracy, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wyjątki, łącznie z ustanowieniem okresów odniesienia, od poziomów określonych w ust. 2, 4 i 5.
Takie wyjątki, w stopniu, w jakim jest to możliwe, będą zgodne z obowiązującymi standardami, ale mogą wziąć pod uwagę częstsze lub dłuższe okresy przerw w pracy lub przyznanie urlopu wyrównawczego dla pracowników.
Wyjątki mogą być określone w drodze:
i) przepisów ustawowych, wykonawczy i administracyjnych pod warunkiem, że przeprowadzono konsultacje, tam gdzie to możliwe, z przedstawicielami zainteresowanych pracodawców i pracowników i dołożono starań, aby wykorzystać wszelkie formy dialogu społecznego; lub
ii) układów zbiorowych lub umów pomiędzy partnerami społecznymi z danego sektora.
7.
Kapitan morskiego statku rybackiego ma prawo wymagać, aby pracownicy na pokładzie pracowali tyle godzin, ile jest konieczne do zapewnienia natychmiastowego bezpieczeństwa statku, osób na pokładzie lub ładunku, lub dla celów udzielenia pomocy innym statkom lub osobom, którym grozi na morzu niebezpieczeństwo.
8.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że w przypadku morskich statków rybackich, co do których ich prawo krajowe lub praktyka określają, że te statki nie mogą pracować w określonym czasie roku kalendarzowego dłuższego niż jeden miesiąc, ich pracownicy wykorzystują urlopy wypoczynkowe zgodnie z art. 7 w wyżej wymienionym okresie.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do uzyskania zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż dnia 1 sierpnia 2003 r., lub zapewnią, że najpóźniej do tego dnia partnerzy społeczni w danym sektorze wprowadzą odpowiednie środki na mocy umowy, a Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich możliwych kroków, aby umożliwić im w jakimkolwiek czasie możliwość osiągnięcia efektów, wynikających z niniejszej dyrektywy.
W odniesieniu do lekarzy odbywających praktykę datą tą będzie dzień 1 sierpnia 2004 r.
Bezzwłocznie informują one Komisję o powyższym.
2.
W przypadku przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków, o których mowa w ust. 1, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do rozwijania, w świetle zmieniających się okoliczności, różnych przepisów ustawowych, wykonawczych i umownych w dziedzinie czasu pracy, pod warunkiem, że spełniane są minimalne wymagania przewidziane w niniejszej dyrektywie, wykonanie niniejszej dyrektywy nie stanowi skutecznego uzasadnienia dla obniżenia ogólnego poziomu ochrony przyznanego pracownikom.
4.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych lub gotowych do przyjęcia w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Nie później niż w dniu 1 sierpnia 2009 r., Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz przedstawicielami pracodawców i pracowników na szczeblu europejskim, dokonuje przeglądu wykonania przepisów dotyczących pracowników pracujących na pokładzie morskich statków rybackich, a w szczególności bada czy postanowienia te są właściwe w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa, proponując, jeżeli jest to konieczne, stosowne poprawki.
Artykuł 4
Nie później niż w dniu 1 sierpnia 2005 r., Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi oraz przedstawicielami pracodawców i pracowników na szczeblu europejskim, dokonuje przeglądu wykonania przepisów dotyczących pracowników zajmujących się przewozem osób w regularnej komunikacji miejskiej, mając na celu przedstawienie, jeżeli zachodzi taka konieczność, odpowiednich poprawek, aby zapewnić spójne i odpowiednie podejście w sektorze.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Dyrektywa niniejsza skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE
z dnia 29 czerwca 2000 r.
w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], oraz w świetle tekstu jednolitego zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 4 maja 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Parlament Europejski w rezolucji w sprawie zintegrowanego programu dla Rzemiosła oraz Małych i Średnich Przedsiębiorstw [4], wzywa Komisję do przedłożenia wniosków dotyczących rozwiązania problemu opóźnień w płatnościach.
(2) Dnia 12 maja 1995 r. Komisja przyjęła zalecenie dotyczące terminów płatności w transakcjach handlowych [5].
(3) Parlament Europejski w rezolucji dotyczącej zalecenia Komisji w sprawie terminów płatności w transakcjach handlowych, [6] wzywa Komisję, aby wzięła pod uwagę przekształcenie jego zalecenia w propozycję dyrektywy Rady, którą należy jak najszybciej przedłożyć.
(4) Komitet Ekonomiczno-Społeczny uchwalił w dniu 29 maja 1997 r. opinię dotyczącą Zielonej Księgi Komisji w sprawie zamówień publicznych w Unii Europejskiej: Poszukiwanie rozwiązania [7].
(5) Dnia 4 czerwca 1997 r. Komisja opublikowała plan działań dla jednolitego rynku, w którym podkreśla, że opóźnienia w płatnościach stanowią poważną przeszkodę w funkcjonowaniu jednolitego rynku.
(6) Dnia 17 lipca 1997 r. Komisja opublikowała sprawozdanie dotyczące opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych [8], w którym zawarte są wyniki oceny skutków zalecenia Komisji z dnia12 maja 1995 r.
(7) Nadmiernie długie terminy płatności oraz opóźnienia w płatnościach są przyczyną znacznych obciążeń administracyjnych i finansowych dla przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich.
Ponadto problemy te są poważną przyczyną niewypłacalności, co zagraża przetrwaniu tych przedsiębiorstw i może spowodować utratę licznych miejsc pracy.
(8) W niektórych Państwach Członkowskich umowne terminy płatności znacznie odbiegają od średniej Wspólnoty.
(9) Różnice między zasadami płatności a praktyką w Państwach Członkowskich stanowią przeszkodę we właściwym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.
(10) To prowadzi do znacznego ograniczenia transakcji handlowych między Państwami Członkowskimi.
Jest to sprzeczne z art. 14 Traktatu, ponieważ przedsiębiorca powinien mieć możliwość prowadzenia swej działalności na rynku wewnętrznym pod warunkiem że operacje transgraniczne nie pociągają za sobą większego ryzyka niż sprzedaż krajowa.
Jeśli istniałyby zasadniczo różne zasady dotyczące rynku wewnętrznego i operacji transgranicznych, mogłoby dojść do zniekształcenia konkurencji.
(11) Z najnowszych statystyk wynika, że sytuacja w wielu Państwach Członkowskich w najlepszym przypadku nie poprawiła się od czasu przyjęcia zalecenia z dnia 12 maja 1995 r.
(12) Cel zwalczania opóźnień w płatnościach na rynku wewnętrznym nie może zostać skutecznie zrealizowany przez Państwa Członkowskie, gdy działają one pojedynczo, może natomiast łatwiej zostać osiągnięty na płaszczyźnie Wspólnoty.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
Tym samym spełnia ona wymogi zasady subsydiarności i proporcjonalności ustanowione w art. 5 Traktatu.
(13) Niniejsza dyrektywa powinna ograniczać się jedynie do płatności dokonywanych jako wynagrodzenia w transakcjach handlowych i nie obejmować transakcji z udziałem konsumentów, spłaty odsetek powiązanych z innymi płatnościami np. płatności wynikających z prawa czekowego i wekslowego, odszkodowania łącznie z płatnościami towarzystw ubezpieczeniowych.
(14) Fakt, że niniejsza dyrektywa obejmuje wolne zawody nie oznacza, że Państwa Członkowskie mają je traktować jako przedsiębiorstwa czy kupców do celów nieobjętych niniejszą dyrektywą.
(15) Niniejsza dyrektywa definiuje wprawdzie pojęcie "tytuł wykonawczy", to jednak nie reguluje różnych procedur przymusowej egzekucji tego tytułu, ani też warunków umorzenia czy też zawieszenia egzekucji takiego tytułu.
(16) Opóźnienia w płatnościach stanowią naruszenie postanowień umowy, która była korzystna finansowo dla dłużników w większości Państw Członkowskich, poprzez niskie odsetki za zwłokę w płatności i/lub powolne procedury ściągania należności.
Konieczna jest, więc znacząca zmiana, która także przewidywałaby rekompensatę powstałych u wierzycieli kosztów, w celu zatrzymania tej tendencji i zapewnienia sytuacji, w której skutki opóźnień w płatnościach powstrzymują przed przekraczaniem terminów płatności.
(17) Godziwe odszkodowanie za odzyskiwanie należności powinno zostać ustalone bez naruszania przepisów prawa krajowego, zgodnie, z którymi sąd krajowy może przyznać wierzycielowi dodatkowe odszkodowanie za stratę powstałą w wyniku opóźnienia w płatnościach dłużnika, przy czym należy wziąć pod uwagę, że te powstałe koszty mogą zostać wyrównane przez odsetki za zwłokę.
(18) Niniejsza dyrektywa bierze pod uwagę kwestię istnienia długich umownych terminów płatności, w szczególności istnienie niektórych kategorii umów, w których dłuższy termin płatności w połączeniu z ograniczeniem swobody zawierania umów lub wyższa stopa procentowa odsetek, mogą być uzasadnione.
(19) Niniejsza dyrektywa powinna zakazywać nadużywania swobody zawierania umów na niekorzyść wierzyciela.
Jeśli porozumienie służy temu, aby przysporzyć dłużnikowi dodatkowej płynności finansowej na koszt wierzyciela lub, jeśli przedsiębiorstwo wymusza na swoich dostawcach i podwykonawcach warunki płatności, które nie są usprawiedliwione warunkami jemu przyznanymi, to może to zostać uznane za czynniki stanowiące o takich nadużyciach.
Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego odnoszących się do zawierania umów lub regulacji dotyczących ważności terminów umownych, które nie są korzystne dla dłużnika.
(20) Skutki opóźnień w płatnościach mogą działać odstraszająco jedynie wtedy, gdy są powiązane z procedurami ściągania należności, które są szybkie i skuteczne dla wierzyciela.
Procedury te powinny przysługiwać wszystkim wierzycielom prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, zgodnie z zasadami niedyskryminacji zawartej w art. 12 Traktatu.
(21) Pożądane jest zapewnienie wierzycielom możliwości zastrzeżenia tytułu na zasadzie niedyskryminacji na terenie Wspólnoty, jeśli to zastrzeżenie tytułu obowiązuje na podstawie zastosowanego przepisu krajowego określonego przez międzynarodowe prawo prywatne.
(22) Niniejsza dyrektywa ma regulować wszystkie transakcje handlowe niezależnie od tego, czy mają one miejsce między prywatnymi a państwowymi przedsiębiorstwami, czy między przedsiębiorstwami a władzami publicznymi, uwzględniając fakt, że te ostatnie świadczą znaczne płatności na rzecz przedsiębiorstw.
Niniejsza dyrektywa powinna również regulować wszelkie transakcje handlowe między przedsiębiorcami, a ich dostawcami i podwykonawcami.
(23) Artykuł 5 niniejszej dyrektywy wymaga, żeby procedura ściągania należności w przypadku wierzytelności niespornych została zakończona w krótkim okresie i w zgodzie z ustawodawstwem krajowym, nie wymaga natomiast, aby Państwa Członkowskie wprowadziły specjalną procedurę lub zmieniły obowiązującą procedurę w sposób szczególny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszelkich należności, które stanowią wynagrodzenie w transakcjach handlowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "transakcje handlowe" oznaczają transakcje między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a władzami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za zapłatą,
"władza publiczna" oznacza każdego publicznego zleceniodawcę lub podmiot zamawiający w rozumieniu dyrektywy dotyczącej zamówień publicznych (92/50/EWG [9], 93/36/EWG [10], 93/37/EWG [11], 93/38/EWG [12],
"przedsiębiorstwo" oznacza każdą organizację działającą w ramach swojej niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej nawet, jeśli jest ona prowadzona przez jedną osobę;
2) "opóźnienia w płatności" oznaczają niedotrzymanie umownego lub ustawowego terminu płatności;
3) "zachowanie tytułu" oznacza umowne porozumienie zgodnie, z którym sprzedawca pozostaje właścicielem sprzedawanej rzeczy do czasu jej całkowitego spłacenia;
4) "stopa procentowa stosowana przez Europejski Bank Centralny do swoich głównych operacji refinansowania" oznacza stopę procentową stosowaną w przypadku oferty oprocentowania wg stawki stałej.
W przypadku gdy główna operacja refinansowania była prowadzona zgodnie z procedurą przetargową wg stawki zmiennej, to odsetki te odnoszą się do marginalnych odsetek, które wynikają z tego przetargu.
Dotyczy to aukcji w przypadku stałego jak też zmiennego oprocentowania;
5) "tytuł wykonawczy" oznacza decyzję, wyrok lub wezwanie do zapłaty wydane przez sąd lub inny właściwy organ zgodnie, z którym należy uiścić płatność natychmiast lub w ratach i za pomocą, którego wierzyciel może dochodzić swoich roszczeń względem dłużnika w drodze postępowania egzekucyjnego; dotyczy to również decyzji, wyroków i wezwań do zapłaty, które tymczasowo można wyegzekwować i takie pozostaną, jeśli dłużnik wniesie apelację.
Artykuł 3
Odsetki od opóźnień w płatności
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że:
a) odsetki w rozumieniu lit. d) stają się wymagalne od dnia następującego po dacie płatności lub terminie płatności określonych w umowie;
b) jeżeli data lub termin płatności nie zostały ustalone w umowie, to odsetki stają się wymagalne automatycznie, bez konieczności wezwania:
i) 30 dni od daty otrzymania przez dłużnika faktury lub równoważnego wezwania do zapłaty, lub
ii) jeśli data otrzymania faktury lub równoważnego wezwania do zapłaty nie jest pewna, 30 dni od daty otrzymania towarów lub usług, lub
iii) jeśli dłużnik otrzyma fakturę lub równoważne wezwanie do zapłaty przed otrzymaniem dóbr lub usług, 30 dni od daty otrzymania dóbr lub usług, lub
iv) jeśli procedura przyjęcia lub kontroli, która ma stwierdzić zgodność towarów lub usług z umową, przewidziana jest ustawowo lub umownie i jeśli dłużnik otrzyma fakturę lub równoważne wezwanie do zapłaty przed lub w momencie przyjęcia lub kontroli, 30 dni po tej ostatniej dacie;
c) wierzyciel jest uprawniony do żądania zapłaty odsetek od opóźnień w płatnościach, o ile:
i) spełnił swoje umowne i ustawowe zobowiązania, i
ii) nie otrzymał należnej sumy w odpowiednim czasie, chyba że dłużnik nie ponosi winy za opóźnienie;
d) wysokość odsetek za opóźnienia w płatnościach ("stopa ustawowa"), do których zapłaty jest zobowiązany dłużnik, stanowi sumę stopy procentowej odsetek zastosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego ostatniej głównej operacji refinansowania przeprowadzonej przed pierwszym dniem kalendarzowym odnośnego półrocza ("stopa referencyjna"), i dodatkowo przynajmniej 7 punktów procentowych ("marża"), o ile w umowie nie ustalono inaczej.
Dla Państw Członkowskich, które nie uczestniczą w trzecim stopniu unii gospodarczo-walutowej, stopa referencyjna odpowiada stopie procentowej ich banku centralnego.
W obu przypadkach stosuje się stopę referencyjną, która obowiązuje w pierwszym dniu kalendarzowym odnośnego półrocza, dla następnych sześciu miesięcy;
e) wierzycielowi przysługuje prawo roszczenia względem dłużnika o rozsądną rekompensatę wszystkich kosztów odzyskiwania należności , poniesionych z powodu opóźnień w płatnościach dłużnika, chyba że dłużnik nie ponosi winy za opóźnienie.
Przy kosztach odzyskiwania należności należy przestrzegać zasad przejrzystości i proporcjonalności w związku z daną należnością.
Państwa Członkowskie mogą, pod warunkiem przestrzegania tych zasad, ustalić najwyższą sumę kosztów odzyskiwania należności dla różnych wysokości długu.
2.
Dla pewnych kategorii umów określonych przez prawo krajowe Państwa Członkowskie mogą określić termin po upływie, którego odsetki stają się wymagalne, maksymalnie 60 dni, o ile Państwa Członkowskie ograniczą stronom możliwość wydłużania tego terminu w umowie lub ustalą obowiązującą stopę procentową odsetek, które są znacznie wyższe od ustawowej stopy procentowej.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią, że porozumienie w sprawie terminów płatności lub skutków opóźnień w płatnościach, które nie jest zgodne z postanowieniami ust. 1 lit. b) do d) i ust. 2, nie może zostać uznane lub uzasadniać roszczenia o odszkodowanie, jeśli przy badaniu wszelkich okoliczności, łącznie z dobrą praktyką handlową i rodzajem towaru, można uznać je za rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela.
Przy rozpoznaniu, czy dane porozumienie jest rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela, rozważa się między innymi, czy istnieją obiektywne przyczyny, dla których dłużnik żąda odstępstwa od postanowień ust. 1 lit. b) do d) i ust. 2. jeśli porozumienie tego rodzaju zostanie uznane za rażąco nieuczciwe, należy zastosować terminy ustawowe, chyba że sądy krajowe ustalą inne sprawiedliwe warunki.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią stosowne i skuteczne środki w interesie wierzycieli i konkurentów, aby zapobiec nadmiernemu stosowaniu terminów rażąco nieuczciwych w rozumieniu ust. 3.
5.
Środki określone w ust. 4 zawierają również przepisy prawne, według których organizacje, które mają uzasadniony interes w reprezentowaniu małych i średnich przedsiębiorstw lub są uznane za ich oficjalnych przedstawicieli, mogą w zgodzie z przepisami prawa krajowego, zwrócić się do sądu lub do właściwych organów administracji podając jako powód, że klauzule umowne ogólnego stosowania są rażąco nieuczciwe w rozumieniu ust. 3 tak, aby mogły one zastosować właściwe i skuteczne środki dla zapobieżenia stosowaniu takich klauzul.
Artykuł 4
Zachowanie tytułu
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, w zgodzie ze stosowanymi przepisami prawa krajowego określonymi przez międzynarodowe prawo prywatne, iż sprzedawca zachowuje prawo własności do towarów do chwili uiszczenia całkowitej zapłaty, w przypadku gdy między kupującym a sprzedawcą przed dostawą towarów została uzgodniona klauzula dotycząca zachowania prawa własności.
2.
Państwa Członkowskie mogą uchwalić przepisy lub zachować obecne, które dotyczą płatności już uiszczonych przez dłużnika.
Artykuł 5
Procedura odzyskiwania należności w przypadku roszczeń niekwestionowanych
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby tytuł wykonawczy niezależnie od sumy długu, mógł być uzyskany w ciągu 90 dni kalendarzowych od wniesienia pozwu lub wniosku przez wierzyciela do sądu lub innego właściwego organu, o ile nie można zakwestionować długu czy aspektów proceduralnych.
Temu wymaganiu muszą sprostać Państwa Członkowskie w zgodzie z ich ustawodawstwem krajowym, przepisami wykonawczymi i administracyjnymi.
2.
Krajowe ustawodawstwo, przepisy wykonawcze i administracyjne muszą zapewniać te same warunki wszystkim wierzycielom, którzy założyli swoje przedsiębiorstwa we Wspólnocie Europejskiej.
3.
Okres 90 dni kalendarzowych określony w ust. 1 nie obejmuje:
a) czasu na dostarczenie dokumentów;
b) wszelkich opóźnień spowodowanych przez wierzyciela takich, jak okresy niezbędne na poprawienie wniosków.
4.
Artykuł ten nie narusza postanowień Konwencji brukselskiej dotyczącej jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych [13].
Artykuł 6
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy przed dniem 8 sierpnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie mogą zachować lub uchwalić nowe przepisy, które są korzystniejsze dla wierzyciela niż przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
3.
Przy transpozycji niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą pominąć:
a) długi, które są przedmiotem postępowania upadłościowego prowadzonego przeciw dłużnikowi;
b) umowy, które zostały zawarte przed dniem 8 sierpnia 2002 r.; oraz
c) roszczenia o zapłatę odsetek mniejsze niż 5 EUR.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji treść ważniejszych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
5.
Komisja dokona, po dwóch latach od dnia 8 sierpnia 2002 r., przeglądu między innymi odsetek ustawowych, umownych terminów płatności i opóźnień w płatnościach w celu zbadania ich skutków w transakcjach handlowych i oceny działania przepisów prawnych w praktyce.
Wyniki tej kontroli i innych badań zostaną przekazane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w razie konieczności wraz z projektami udoskonalenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 8
Odbiorcy
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 czerwca 2000 r.
odnosząca się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre dyrektywy pionowe dotyczące środków spożywczych powinny zostać uproszczone, w celu uwzględnienia tylko podstawowych wymogów w odniesieniu do wyrobów, których dotyczą, aby umożliwić swobodny przepływ tych wyrobów w obrębie rynku wewnętrznego, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej, jaka odbyła się w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r., potwierdzonymi przez Radę Europejską z Brukseli w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r.
(2) Dyrektywa Rady 73/241/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4] była uzasadniona faktem, że różnice między krajowymi przepisami w sprawie kilku rodzajów wyrobów kakaowych i czekoladowych mogłyby utrudniać swobodny przepływ tego wyrobu, a tym samym mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie wspólnego rynku.
(3) Wyżej wymieniona dyrektywa konsekwentnie zmierzała do ustanowienia definicji i wspólnych reguł w odniesieniu do składu, specyfikacji produkcji, pakowania i etykietowania wyrobów kakaowych i czekoladowych, w celu zapewnienia ich swobodnego przepływu we Wspólnocie.
(4) Wspomniane definicje i reguły powinny zostać zmienione, w celu uwzględnienia postępu technologicznego i zmiany gustów konsumentów, oraz powinny zostać dostosowane do ogólnej legislacji wspólnotowej w sprawie środków spożywczych w szczególności do legislacji w sprawie etykietowania, środków słodzących i innych zatwierdzonych dodatków, przypraw, ekstrahentów i metod analiz.
(5) W niektórych Państwach Członkowskich dozwolone jest dodawanie do wyrobów czekoladowych tłuszczów roślinnych innych niż masło kakaowe, w maksymalnej ilości 5 %.
(6) Dodawanie do wyrobów czekoladowych niektórych tłuszczów roślinnych innych niż masło kakaowe, w maksymalnej ilości 5 %, powinno być dozwolone we wszystkich Państwach Członkowskich; przedmiotowe tłuszcze roślinne powinny stanowić odpowiednik masła kakaowego i dlatego powinny zostać zdefiniowane zgodnie z kryteriami technicznymi i naukowymi.
(7) W celu zagwarantowania specyfiki rynku wewnętrznego, wszystkie wyroby czekoladowe objęte zakresem niniejszej dyrektywy muszą być przedmiotem obrotu we Wspólnocie pod nazwami handlowymi wymienionymi w przepisach załącznika I do niniejszej dyrektywy.
(8) Zgodnie z ogólnymi regułami dotyczącymi etykietowania żywności, określonymi w dyrektywie Rady 79/112/EWE z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [5], w szczególności obowiązkowe jest sporządzanie wykazów składników, zgodnie z art. 6 tej dyrektywy; niniejsza dyrektywa ustanawia zastosowanie dyrektywy 79/112/EWG w odniesieniu do wyrobów kakaowych i czekoladowych, w celu dostarczenia konsumentom prawidłowej informacji.
(9) W przypadku wyrobów czekoladowych, do których dodano tłuszcze roślinne inne niż masło kakaowe, konsumenci powinni mieć zagwarantowaną prawidłową, neutralną i obiektywną informację, w uzupełnieniu do wykazu składników.
(10) Z drugiej strony, dyrektywa 79/112/EWG nie wyklucza etykietowania wyrobów czekoladowych w celu wskazania, że nie dodano do nich tłuszczów roślinnych innych niż masło kakaowe, z zastrzeżeniem, że informacja jest prawidłowa, neutralna, obiektywna i nie wprowadza konsumenta w błąd.
(11) Niektóre nazwy handlowe, które zostały zastrzeżone na mocy niniejszej dyrektywy, są w rzeczywistości używane w złożonych nazwach handlowych, uznawanych w niektórych Państwach Członkowskich dla opisu wyrobów, których nie należy mylić z tymi określonymi w niniejszej dyrektywie; dlatego też takie opisy powinny być utrzymane.
Niemniej jednak, stosowanie takich nazw powinno być zgodne z przepisami dyrektywy 79/112/EWG, w szczególności z jej art. 5.
(12) Rozwój rynku wewnętrznego od daty przyjęcia dyrektywy 73/241/EWG umożliwia traktowanie "czekolady twardej" na tych samych zasadach, które obowiązują w odniesieniu do "czekolady".
(13) Powinno zostać utrzymane odstępstwo przewidziane w dyrektywie 73/241/EWG umożliwiające Zjednoczonemu Królestwu i Irlandii zezwolenie na stosowanie na ich terytorium nazwy "czekolada mleczna" dla określania "czekolady mlecznej z wysoką zawartością mleka"; niemniej jednak, angielska nazwa "czekolada mleczna z wysoką zawartością mleka" powinna zostać zastąpiona nazwą "czekolada mleczna familijna".
(14) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, niniejsza dyrektywa ogranicza się do tego, co jest konieczne dla osiągnięcia celów Traktatu, art. 5 akapit trzeci.
(15) Kakao, masło kakaowe i szereg innych tłuszczów roślinnych stosowanych w wytwarzaniu czekolady produkuje się głównie w krajach rozwijających się.
W interesie ludzi żyjących w krajach rozwijających się jest, aby umowy zawierano na możliwie najdłuższy okres czasu.
W związku z tym, Komisja powinna rozważyć sposób, w jaki można wesprzeć te kraje w przypadku masła kakaowego i innych tłuszczów roślinnych (np. przez promowanie "uczciwego handlu").
(16) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(17) W celu uniknięcia tworzenia nowych barier w swobodnym obrocie, Państwa Członkowskie powinny powstrzymać się, w odniesieniu do przedmiotowych wyrobów, od przyjmowania przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych przez niniejszą dyrektywę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, określonych w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Tłuszcze roślinne inne niż masło kakaowe określone i wymienione w załączniku II można dodawać do wyrobów czekoladowych określonych w załączniku I A ust. 3, 4, 5, 6, 8 i 9.
Dodatek ten nie może przekroczyć 5 % gotowego wyrobu, po odjęciu od wagi łącznej jakiejkolwiek innej substancji jadalnej, użytej zgodnie z załącznikiem I B, bez ograniczania minimalnej zawartości masła kakaowego lub suchej masy kakaowej łącznie.
2.
Wyroby czekoladowe, które na mocy ust. 1 zawierają tłuszcze roślinne inne niż masło kakaowe, mogą być wprowadzane do obrotu we wszystkich Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem, że do ich etykiety, przewidzianej w art. 3, załączone zostanie wyraźne i czytelne oświadczenie: "oprócz masła kakaowego zawiera tłuszcze roślinne".
Oświadczenie takie musi znajdować się w tym samym polu widzenia, co wykaz składników, oraz musi być wyraźnie oddzielone od tego wykazu i napisane literami przynajmniej tak dużymi jak pogrubiona w pobliżu nazwa handlowa; niezależnie od tego wymogu, nazwa handlowa może także pojawić się w innym miejscu.
3.
Załącznik II może być zmieniany tylko zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 95 Traktatu.
4.
Najpóźniej do dnia 3 lutego 2006 r., zgodnie z art. 95 Traktatu, Komisja przedstawi, w razie konieczności i uwzględniając wyniki stosownych badań nad wpływem niniejszej dyrektywy na gospodarki krajów produkujących kakao i tłuszcze roślinne inne niż masło kakaowe, wniosek mający na celu zmianę wykazu w załączniku II.
Artykuł 3
Dyrektywę 79/112/EWG stosuje się do wyrobów określonych w załączniku I, z zastrzeżeniem następujących warunków:
1.
Nazwy handlowe wymienione w załączniku I stosuje się tylko do wyrobów określonych w tym załączniku i muszą być one stosowane w handlu do oznaczania tych wyrobów.
Niemniej jednak, wspomniane nazwy handlowe mogą być także stosowane dodatkowo i zgodnie z przepisami oraz z przepisami celnymi obowiązującymi w Państwie Członkowskim, w którym wyrób jest sprzedawany finalnemu konsumentowi, do oznaczania innych wyrobów, których nie można mylić z tymi określonymi w załączniku I.
2.
W przypadku gdy wyroby określone w załączniku I A ust. 3, 4, 5, 6, 7 i 10 sprzedawane są w formie mieszanki, nazwy handlowe można zastąpić nazwami "czekolady mieszane" lub "czekolady nadziewane mieszane" albo podobnymi nazwami.
W tym przypadku dopuszcza się załączenie jednego wykazu składników dla wszystkich wyrobów mieszanki.
3.
Na etykiecie wyrobów kakaowych i czekoladowych określonych w załączniku I A ust. 2 lit. c), ust. 2 lit. d), ust. 3, 4, 5, 8 i 9 musi zostać obowiązkowo wskazana całkowita zawartość suchej masy kakaowej, przez załączenie wyrazów: "masa kakaowa minimum… %".
4.
W przypadku wyrobów określonych w załączniku I A ust. 2 lit. b) i ust. 2 lit. d) (druga część zdania), na etykiecie wskazuje się zawartość masła kakaowego.
5.
Nazwy handlowe "czekolada", "czekolada mleczna" i "czekolada couverture", określone w załączniku I, można uzupełnić informacjami lub opisami odnoszącymi się do kryteriów jakościowych, z zastrzeżeniem, że wyroby te zawierają:
- w przypadku czekolady, nie mniej niż 43 % suchej masy kakaowej ogółem, w tym nie mniej niż 26 % masła kakaowego,
- w przypadku czekolady mlecznej, nie mniej niż 30 % suchej masy kakaowej ogółem i nie mniej niż 18 % suchej masy mlecznej pochodzącej z częściowo lub całkowicie odwodnionego mleka pełnego, półtłustego lub odtłuszczonego lub śmietanki, śmietanki całkowicie lub częściowo odwodnionej, masła lub tłuszczu mlecznego, w tym nie mniej niż 4,5 % tłuszczu mlecznego,
- w przypadku czekolady "couverture", nie mniej niż 16 % odtłuszczonej suchej masy kakaowej.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie nie mogą przyjmować, w odniesieniu do wyrobów, przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 5
1.
Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy, odnoszące się do spraw określonych powyżej, przyjmuje się zgodnie z procedurą wykonawczą określoną w art. 6 ust. 2:
- dostosowanie niniejszej dyrektywy do ogólnych przepisów prawa wspólnotowego, mających zastosowanie do środków spożywczych,
- dostosowanie przepisów zawartych w załączniku I B ust. 2 i I C oraz I D do postępu technicznego.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 3, najpóźniej do dnia 3 sierpnia 2003 r., Parlament Europejski i Rada zobowiązane są, na wniosek Komisji, ponownie przeanalizować ust. 1 tiret drugie niniejszego artykułu, w celu ewentualnego rozszerzenia procedury dostosowania do postępu naukowo-technicznego.
Artykuł 6
1.
Komisja wspierana jest przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, ustanowiony na mocy decyzji Rady 69/414/EWG [7], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów zawartych w art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 7
Dyrektywa Rady 73/241/EWG traci moc od dnia 3 sierpnia 2003 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy należy traktować jak odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
1.
Do dnia 3 sierpnia 2003 r., Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki stosuje się tak, aby:
- zezwalały na obrót wyrobami określonymi w załączniku I, jeżeli wyroby te są zgodne z definicjami i regułami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, z mocą od dnia 3 sierpnia 2003 r.,
- zakazywały obrotu wyrobami, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 3 sierpnia 2003 r.
Niemniej jednak, do wyczerpania zapasów, zezwala się na obrót wyrobami, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, lecz zostały opatrzone etykietami przed dniem 3 sierpnia 2002 r., zgodnie z dyrektywą Rady 73/241/EWG.
3.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/39/WE
z dnia 8 czerwca 2000 r.
ustanawiająca pierwszą listę indykatywnych wartości granicznych narażenia na czynniki zewnętrzne podczas pracy w związku z wykonaniem dyrektywy Rady 98/24/EWG w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi w miejscu pracy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając opinię Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 98/24/WE Komisja ma zaproponować cele europejskie w formie wskaźnikowych wartości granicznych ryzyka zawodowego w celu zabezpieczenia pracowników przed ryzykiem chemicznym, które zostaną ustalone na szczeblu Wspólnoty.
(2) Komisja, wypełniając to zadanie, korzysta z pomocy Komitetu Naukowego ds. Limitów Ryzyka Zawodowego dla Czynników Chemicznych (SCOEL), ustanowionego przez decyzję Komisji 95/320/WE [2].
(3) Dla dowolnego czynnika chemicznego, dla którego ustanowiono na szczeblu Wspólnoty wskaźnikowe wartości graniczne ryzyka zawodowego, Państwa Członkowskie, uwzględniając wartość graniczną ustaloną dla Wspólnoty, są zobowiązane do ustalenia krajowej wartości granicznej ryzyka zawodowego, określającej jego charakter zgodnie z krajowymi przepisami i praktyką.
(4) Wskaźnikowe wartości graniczne ryzyka zawodowego powinny być traktowane jako ważna część całościowego podejścia mającego na celu zabezpieczenie zdrowia pracowników w miejscu pracy przed zagrożeniami wynikającymi ze stosowania niebezpiecznych związków chemicznych.
(5) Pierwszy i drugi wykaz wskaźnikowych wartości granicznych ryzyka zawodowego został ustanowiony w dyrektywie Komisji 91/322/EWG [3] oraz 96/94/WE [4] w ramach postanowień dyrektywy Rady 80/1107/EWG z dnia 27 listopada 1980 r. w sprawie zabezpieczenia pracowników przed zagrożeniami związanymi z kontaktem z czynnikami chemicznymi, fizycznymi oraz biologicznymi w pracy [5].
(6) Dyrektywa 80/1107/EWG traci moc, począwszy od dnia 5 maja 2001 r. zgodnie z dyrektywą 98/24/WE.
(7) Właściwe jest ponowne ustanowienie w ramach dyrektywy 98/24/WE wskaźnikowych wartości granicznych ryzyka zawodowego ustanowionych przez dyrektywy 91/322/EWG oraz 96/94/WE w ramach dyrektywy 80/1107/EWG.
(8) Wykaz w Załączniku zawiera substancje wymienione w Załączniku do dyrektywy 96/94/WE i obejmuje inne czynniki, dla których SCOEL zarekomendował wskaźnikowe wartości graniczne ryzyka zawodowego po ocenie najnowszych danych naukowych dotyczących wpływu czynników zawodowych na stan zdrowia, uwzględniając dostępność technik pomiarowych.
Mając na uwadze wymienione wcześniej przyczyny oraz dla celów przejrzystości, dyrektywa 96/94/WE powinna zostać przeredagowana.
(9) Konieczne jest ustalenie wartości granicznych krótkotrwałego ryzyka zawodowego dla niektórych substancji przy uwzględnieniu skutków ich krótkotrwałego działania.
(10) W stosunku do niektórych czynników należy także wziąć pod uwagę możliwość ich penetracji przez skórę, aby zapewnić możliwie najlepsze zabezpieczenie.
(11) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny krok naprzód w kierunku osiągnięcia społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(12) Środki ustalone przez niniejszą dyrektywę są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 17 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym ustanawia się dla Wspólnoty wskaźnikowe wartości graniczne ryzyka zawodowego dla czynników chemicznych wymienionych w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie ustanowią krajowe wskaźnikowe wartości graniczne ryzyka zawodowego dla czynników chemicznych wymienionych w Załączniku, uwzględniając wartości przyjęte dla Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r.
O fakcie tym niezwłocznie powiadamiają Komisję.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy będą zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Dyrektywa 96/94/WE traci moc, począwszy od dnia, o którym mowa w art. 3 ust. 1.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/40/WE
z dnia 26 czerwca 2000 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń zapobiegających wjechaniu pod pojazdy silnikowe oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada, decyzją 97/836/WE [4], za zgodą Parlamentu Europejskiego, upoważniła Wspólnotę do przystąpienia do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej (EKG) Narodów Zjednoczonych, zawartego w Genewie w dniu 20 marca 1958 r., zmienionego w dniu 16 października 1995 r., dotyczącego przyjęcia jednolitych technicznych opisów pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą zostać zainstalowane lub być używane w pojazdach kołowych, oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielanych na podstawie tych opisów.
(2) Poprzez przystąpienie do wyżej wymienionego Porozumienia, Wspólnota przyjęła określoną liczbę Regulaminów opracowanych na podstawie niniejszego Porozumienia.
Wykaz ich jest zawarty w Regulaminie ONZ/EKG nr 93 [5].
(3) W celu zmniejszenia liczby poszkodowanych w wypadkach drogowych w Europie, niezbędne jest bezzwłoczne wprowadzenie środków ustanowionych w Regulaminie nr 93 ONZ/EKG do istniejących procedur udzielania homologacji typu WE określonych dyrektywą Rady 70/156/EWG [6] w celu poprawienia ochrony osób, podróżujących samochodami osobowymi i lekkimi samochodami dostawczymi, przed odniesieniem uszkodzeń ciała, w przypadku zderzenia czołowego z ciężkimi pojazdami do przewozu towarów, oraz w celu umożliwienia producentom takich urządzeń i pojazdów wyposażonych w takie urządzenia uzyskanie homologacji typu WE, jeżeli spełniają one wymagania techniczne określone tym Regulaminem.
(4) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, jak określono w art. 5. Traktatu, cele niniejszej dyrektywy nie mogą być osiągnięte w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie i dlatego, ze względu na skalę i efekty, działania proponowane w określonej dziedzinie, mogą być lepiej osiągnięte przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla zrealizowania tego celu, mianowicie poza homologację typu WE.
(5) Niniejsza dyrektywa jest jedną z oddzielnych dyrektyw, które muszą być zrealizowane w celu uzyskania zgodności z procedurą homologacji typu WE.
W konsekwencji, przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG, odnoszące się do pojazdów, systemów działających w pojazdach, części i odrębnych jednostek technicznych, stosuje się do niniejszej dyrektywy.
(6) W następstwie znacznej liczby wypadków drogowych, w których biorą udział pojazdy eksploatowane w celach zarobkowych o ciężarze przekraczającym 3,5 tony, a w konsekwencji w celu zwiększenia bezpieczeństwa na drogach, przepisy dotyczące takich pojazdów powinny stać się obowiązkowe na podstawie niniejszej dyrektywy, bez oczekiwania na dalsze uzupełnienia homologacji typu WE dla tej kategorii pojazdów.
(7) W konsekwencji powinna zostać zmieniona dyrektywa 70/156/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
"pojazd" oznacza jakikolwiek pojazd silnikowy, jak zdefiniowano w sekcji A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG;
"urządzenie zapobiegające wjechaniu pod pojazdy silnikowe" oznacza urządzenie zapobiegające wjechaniu pod pojazdy silnikowe, będące częścią pojazdu oraz które może być homologowane jako odrębna jednostka techniczna, zgodnie z art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 10 sierpnia 2001 r. lub, o ile publikacja określona w art. 3 zostanie opóźniona poza dzień 10 lutego 2001 r., sześć miesięcy po dacie dokonania wspomnianych publikacji, Państwa Członkowskie nie mogą, na podstawie odnoszącej się do urządzenia zapobiegającego wjechaniu pod pojazdy silnikowe:
a) odmówić dla określonego typu pojazdu, lub typu urządzenia zapobiegającego wjechaniu pod pojazdy silnikowe uznanego za oddzielną jednostkę techniczną, udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu; lub
b) zabronić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji pojazdów lub urządzeń zapobiegających wjechaniu pod pojazdy silnikowe jako odrębne jednostki techniczne;
o ile pojazdy lub oddzielne jednostki techniczne są zgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
2.
Z mocą od dnia 10 sierpnia 2003 r. Państwa Członkowskie:
a) nie będą udzielały homologacji typu WE lub krajowej homologacji pojazdu lub typu urządzenia zapobiegającego wjechaniu pod pojazdy silnikowe jako odrębnej jednostki technicznej;
b) odmówią rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji pojazdów lub urządzeń zapobiegających wjechaniu pod pojazdy silnikowe uznawanych jako odrębne jednostki techniczne;
z przyczyn odnoszących się do urządzeń zapobiegających wjechaniu pod pojazdy silnikowe, jeżeli nie zostaną spełnione wymagania określone niniejszą dyrektywą.
3.
Przepisy administracyjne dotyczące homologacji typu WE są takie, jak określono w załączniku I.
4. Zakres niniejszej dyrektywy oraz wymagania techniczne mające być spełnione w celu uzyskania homologacji typu WE są takie, jak ustanowione w załączniku II.
Artykuł 3
Regulamin nr 93 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych jest opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dniem 10 lutego 2001 r.
Artykuł 4
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) Pozycja 2.3.4 otrzymuje brzmienie:
"2.3.4. Szerokość przedniej osi (mierzona po najbardziej na zewnątrz wystającej części opony z wyłączeniem ugięcia opony przy gruncie):…".
b) Dodaje się pozycje w brzmieniu:
"9.22. Urządzenie zapobiegające wjechaniu pod pojazdy silnikowe
9.22.1 Rysunki części pojazdu odnoszących się do urządzenia zapobiegającego wjechaniu pod pojazdy silnikowe, tzn. rysunki pojazdu lub podwozia z umiejscowieniem lub punktami montażu najszerszej przedniej osi, rysunki montażu lub zamocowania urządzenia zapobiegającego wjechaniu pod pojazdy silnikowe.
O ile urządzenie zapobiegające wjechaniu pod pojazdy silnikowe nie jest odrębnym urządzeniem, rysunek musi wyraźnie przedstawiać, że uwzględniono wymagane wymiary:…
9.22.2. W przypadku gdy jest to odrębne urządzenie, pełny opis lub rysunek przedniego urządzenia zapobiegającego wjechaniu pod pojazdy silnikowe (uwzględniając montaż i zamocowanie) lub, o ile zostanie homologowane jako odrębna jednostka techniczna, numer homologacji typu:…".
2.
W załączniku V wprowadza się następujące zmiany:
a) W części I dodaje się pozycje w brzmieniu:
"Przedmiot _BAR_ Dyrektywa nr _BAR_ Pozycja w Dzienniku Urzędowym _BAR_ Zastosowanie _BAR_
M1 _BAR_ M2 _BAR_ M3 _BAR_ N1 _BAR_ N2 _BAR_ N3 _BAR_ O1 _BAR_ O2 _BAR_ O3 _BAR_ O4 _BAR_
57.
Urządzenie zapobiegające wjechaniu pod pojazdy silnikowe _BAR_ 2000/40/WE _BAR_ L 203 z 10.8.2000, str. 9. _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X" _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b) W części II dodaje się pozycje w brzmieniu:
"Przedmiot _BAR_ Nr Podstawowego Regulaminu _BAR_ Numery poprawek _BAR_ Uzupełnienia _BAR_ Sprostowania2 _BAR_
57.
Urządzenie zapobiegające wjechaniu pod pojazdy silnikowe _BAR_ 93 _BAR_ – _BAR_ – _BAR_ –" _BAR_
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 10 sierpnia 2001 r.
Jednakże, gdy publikacja, określona w art. 3, zostanie przesunięta poza dzień 10 lutego 2001 r., Państwa Członkowskie wypełnią to zobowiązanie w ciągu sześciu miesięcy po wspomnianej publikacji.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia 10 sierpnia 2001 r. lub gdy publikacja określona w art. 3 zostanie przesunięta poza dzień 10 lutego 2001 r., w ciągu sześciu miesięcy po wspomnianej publikacji.
Gdy Państwa Członkowskie stosują te środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy, lub zostanie dołączone do nich odniesienie do niniejszej dyrektywy w momencie ich urzę dowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia są ustanowione przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostają przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/41/WE
z dnia 19 czerwca 2000 r.
odraczająca po raz drugi termin wprowadzenia zakazu przeprowadzenia na zwierzętach testów dotyczących składników oraz kombinacji składników produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/11/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. i),
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Głównym celem dyrektywy 76/768/EWG jest ochrona zdrowia publicznego, w związku z tym niezbędne jest przeprowadzanie niektórych testów toksykologicznych w celu oceny szkodliwości dla zdrowia ludzkiego składników i kombinacji składników używanych w produktach kosmetycznych.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. i) dyrektywy 76/768/EWG Państwa Członkowskie powinny wprowadzić po dniu 30 czerwca 2000 r. zakaz obrotu produktami kosmetycznymi, zawierającymi składniki lub kombinacje składników testowanych na zwierzętach, w celu wypełnienia wymogów tej dyrektywy.
(3) Akapit drugi tego przepisu przewiduje, że Komisja powinna przedstawić projekty środków zmierzających do odroczenia terminu wykonania tego przepisu, jeśli nie nastąpił wystarczający postęp w rozwoju metod mających zastąpić testy na zwierzętach, w szczególności w przypadkach, gdy pomimo wszelkich należytych wysiłków nie potwierdzono naukowo, że alternatywne metody testowania, biorąc pod uwagę wytyczne OECD, dotyczące testów toksyczności, są w stanie zapewnić równoważny poziom bezpieczeństwa konsumenta.
(4) W przypadku gdy nie potwierdzono naukowo metod testowania alternatywnych w stosunku do eksperymentów na zwierzętach oraz stosownych wytycznych dotyczących testów toksyczności w dziedzinie metod alternatywnych przyjętych przez OECD, konieczne było odroczenie, po raz pierwszy, terminu przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. i) dyrektywy 76/768/EWG, dyrektywą Komisji 97/18/WE, zgodnie z akapitem drugim tego przepisu.
(5) Do chwili obecnej w Europie uznano trzy alternatywne metody testowania; jest mało prawdopodobne, że nastąpi znaczący rozwój naukowy w tej dziedzinie przed dniem 30 czerwca 2000 r., należy więc odroczyć po raz drugi termin przewidziany w art. 4 ust. 1 lit i) dyrektywy 76/768/EWG, zgodnie z akapitem drugim tego przepisu i art. 2 dyrektywy 97/18/WE.
(6) Wymienione powyżej trzy metody testowania wprowadzane są do prawa wspólnotowego poprzez zamieszczenie ich w załączniku V do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2000/33/WE [4].
(7) Dyrektywa Rady 86/609/EWG [5] z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [6] przewiduje, że jeśli istnieje metoda alternatywna, nie przeprowadza się testów na zwierzętach.
(8) Obowiązkowe jest zatem używanie takich metod we wszystkich sektorach, łącznie z sektorem kosmetyków.
(9) Komisja przedstawiła propozycję dyrektywy zmieniającej po raz siódmy dyrektywę 76/768/EWG w celu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii eksperymentów na zwierzętach w sektorze produktów kosmetycznych, propozycja ta powinna zostać przyjęta w ramach procedury współdecydowania, w której udział bierze Parlament Europejski oraz Rada.
(10) Uwzględniając, że w trakcie nadchodzących dwóch lat oczekiwać można opracowania potwierdzonych metod alternatywnych w stosunku do innych testów oraz przyjęcia zaproponowanej dyrektywy, należy odroczyć po raz ostatni termin na dzień 30 czerwca 2002 r.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w sprawie Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG art. 4 ust. 1 lit. i) zdanie pierwsze datę "30 czerwca 2000 r." zastępuje się datą "30 czerwca 2002 r.".
Artykuł 2
1.
Przed dniem 29 czerwca 2000 r. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2000/42/WE
z dnia 22 czerwca 2000 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym odpowiednio owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach [1] i na ich powierzchni, ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/24/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w i na środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/24/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/24/WE, w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy Rady 94/29/WE [5] i 94/30/WE [6] przy ustalaniu najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG dla benalaksylu, benfurakarbu, karbofuranu, karbosulfanu, cyflutrinu, etefonu, fenarimolu, furatiokarbu, lambda-cyhalotrinu, metalaksylu i propokonazolu postanowiły, że w stosunku do wielu towarów najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości automatycznie powrócą do poprzedniego stanu odpowiednich dolnych granic oznaczania analitycznego, chyba że przed dniem 30 czerwca 1999 r. przyjęte zostaną inne poziomy.
Ten nieprzekraczalny termin został zmieniony na "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r." dyrektywą Komisji 97/71/WE [7].
(2) Dyrektywy Rady 95/38/WE [8] i 95/39/WE [9] przy ustalaniu najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG dla aldikarbu, amitrazu, metidationu, metomylu, tiodikarbu, pirimifosu metylowego i tiabendazolu postanowiły, że w stosunku do wielu towarów najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości automatycznie powrócą do poprzedniego stanu odpowiednich dolnych granic oznaczania analitycznego, chyba że przed dniem 1 lipca 2000 r. przyjęte zostaną inne poziomy.
(3) Dyrektywy Rady 96/32/WE [10] i 96/33/WE [11] przy ustalaniu najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG dla chlormekwatu, diazononu, dikofolu, disulfotonu, endosulfanu, tlenku fenbutatinu, mekarbamu, foratu, propoksuru, propyzamidu, triazofosu i trioforinu postanowiły, że w stosunku do wielu towarów najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości automatycznie powrócą do poprzedniego stanu odpowiednich dolnych granic oznaczania analitycznego, chyba że przed dniem 30 kwietnia 2000 r. przyjęte zostaną inne poziomy.
Ten nieprzekraczalny termin został zmieniony na "najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r." dyrektywą Komisji 97/71/WE.
(4) Dyrektywa Komisji 98/82/WE [12] przy ustalaniu najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG dla benomylu, karbendazymu, metylu tiofanatu, chlorotalonilu, fenwaleratu (włączając inne mieszanki składników), acefatu i chinalfosu postanowiły, że w stosunku do wielu towarów najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości automatycznie powrócą do poprzedniego stanu odpowiednich dolnych granic oznaczania analitycznego, chyba że przed dniem 1 lipca 2000 r. przyjęte zostaną inne poziomy.
(5) Powyższe pozycje w załącznikach do dyrektyw były "otwarte" lub zostały ustalone prowizorycznie z uwagi na brak wystarczających danych w momencie ich przyjmowania, które uzasadniałyby ustalanie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na poziomie Wspólnoty.
Celem ustalania wspomnianych nieprzekraczalnych terminów było zostawienie zainteresowanym stronom czasu na dostarczenie niezbędnych danych umożliwiających, jeśli to stosowne i uzasadnione, przyjęcie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na poziomie Wspólnoty powyżej dolnej granicy oznaczania analitycznego.
Zainteresowane strony zostały powiadomione o nieprzekraczalnych terminach.
Dla wielu otwartych pozycji dodatkowe dane zostały dostarczone, co pozwoliło na ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
Jeśli nie dostarczono dodatkowych danych, najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości należy ustalić na dolnej granicy oznaczania analitycznego.
(6) Od partnerów handlowych Wspólnoty otrzymane zostały prośby, poparte dalszymi danymi, o przyznanie większych granic tolerancji dla niektórych z tych pestycydów, w stosunku do których we Wspólnocie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości zostały już ustalone w załącznikach do bazowych dyrektyw.
(7) Dostępna informacja została sprawdzona.
W stosunku do wielu pozycji dane są wystarczające do ustalenia poziomu pozostałości powyżej dolnej granicy oznaczania analitycznego i należy to wykonać.
Dla wielu pozycji dostępna informacja jest niedostateczna i najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości należy ustalić na dolnej granicy oznaczania analitycznego.
Dla innych pozycji informacja jest odpowiednia, lecz wskazuje na to, że ustalenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości powyżej dolnej granicy oznaczania analitycznego może spowodować nie do przyjęcia duże lub przewlekłe narażenie konsumenta na pozostałości.
W takich przypadkach najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości należy ustalić na dolnej granicy oznaczania analitycznego.
(8) Decyzja Komisji 98/270/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. dotycząca wycofania zezwolenia na środki ochrony roślin zawierających fenwalerat jako substancję aktywną [13] zobowiązała Państwa Członkowskie do wycofania zezwolenia na fenwalerat jako środka ochrony roślin do dnia 7 kwietnia 1999 r.
Zezwolenie na stosowanie esfenwaleratu pozostaje w mocy.
Z uwagi na to, że obecny opis pozostałości: "Fenwalerat, włączając inne mieszanki składników" w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG nie rozróżnia między pozostałościami powstałymi po zastosowaniu fenwaleratu i esfenwaleratu, należy zmienić definicję ich pozostałości i najwyższy dopuszczalny poziom, tak aby odzwierciedlały zezwolenie na kontynuację stosowania esfenwaleratu i zakaz stosowania fenwaleratu.
(9) Narażenie w ciągu życia konsumentów na działanie tych pestycydów przez produkty spożywcze, które mogą zawierać ich pozostałości, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi obecnie we Wspólnocie Europejskiej, biorąc pod uwagę wskazówki opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [14] i zostało wyliczone, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie nie spowodowały przekroczenia dopuszczalnego dziennego spożycia.
(10) Duże narażenie konsumentów na działanie tych pestycydów przez każdy z produktów spożywczych, który może zawierać ich pozostałości, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi obecnie we Wspólnocie Europejskiej, biorąc pod uwagę wskazówki opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia.
Zostało wyliczone, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości wyznaczone w niniejszej dyrektywie dla otwartych pozycji nie spowodowały skutków dużej toksyczności.
(11) W celu zapewnienia właściwej ochrony konsumenta przed narażeniem na pozostałości w lub na produktach, dla których nie zostało przyznane zezwolenie, rozsądnym jest ustalić najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości na dolnej granicy oznaczania analitycznego dla wszystkich takich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(12) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu odbyte zostały konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat poziomów określonych w niniejszej dyrektywie i ich opinie w tej sprawie zostały uwzględnione.
(13) Uwzględniona została opinia Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności Rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, w stosunku do których zastosowane zostały pestycydy.
Metodyka opisana przez Światową Organizację Zdrowia, określona powyżej, zastosowana przez Państwa Członkowskie sprawozdawców, sprawdzona i oceniona przez Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin, jest zgodna ze wskazówkami Komitetu Naukowego ds. Roślin [15].
(14) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości danych pestycydów wymienione w załączniku I do niniejszej dyrektywy zastępują te, które są wymienione w części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG.
Artykuł 2
1.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości danych pestycydów wymienione w załączniku II do niniejszej dyrektywy zastępują te, które są wymienione w części A załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG.
2.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości danych pestycydów wymienione w załączniku III do niniejszej dyrektywy zastępują te, które są wymienione w części B załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG.
Artykuł 3
1.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości danych pestycydów wymienione w załączniku IV do niniejszej dyrektywy zastępują te, które są wymienione w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG.
2.
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości dla acefatu w brzoskwiniach zostaje wyznaczony na 0,02 [16] mg/kg.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 28 lutego 2001 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia 1 lipca 2001 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2000/43/WE
z dnia 29 czerwca 2000 r.
wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat o Unii Europejskiej wyznacza nowy etap w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku między narodami Europy.
(2) Zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej Unia Europejska opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego, które są wspólne dla Państw Członkowskich, a także szanuje prawa podstawowe zagwarantowane w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasady ogólne prawa wspólnotowego.
(3) Prawo każdej osoby do równości wobec prawa i ochrony przed dyskryminacją stanowi powszechne prawo uznane Powszechną Deklaracją Praw Człowieka, Konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Międzynarodową Konwencją w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, Paktami Narodów Zjednoczonych: Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych oraz Europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, których sygnatariuszami są wszystkie Państwa Członkowskie.
(4) Istotne jest przestrzeganie tych podstawowych praw i wolności, włącznie z wolnością zrzeszania się.
W kontekście dostępu do dóbr i usług oraz dostarczania dóbr i usług istotne jest również przestrzeganie ochrony życia prywatnego i rodzinnego, jak również realizowanych w tym zakresie transakcji.
(5) Parlament Europejski przyjął liczne rezolucje w sprawie walki z rasizmem w Unii Europejskiej.
(6) Unia Europejska odrzuca wszystkie teorie zmierzające do określenia istnienia odrębnych ras ludzkich.
Użycie terminu "pochodzenie rasowe" w niniejszej dyrektywie nie oznacza wcale uznania tych teorii.
(7) W dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska w Tampere wezwała Komisję do jak najszybszego przedstawienia propozycji wprowadzenia w życie art. 13 Traktatu WE w zakresie walki z rasizmem i ksenofobią.
(8) Wytyczne dla zatrudnienia w 2000 r., przyjęte przez Radę Europejską w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r., podkreślają potrzebę wspierania rynku pracy sprzyjającego społecznej integracji poprzez stworzenie spójnych polityk, których celem jest walka z dyskryminacją takich grup, jak mniejszości etniczne.
(9) Dyskryminacja ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne może utrudnić osiągnięcie celów Traktatu WE, w szczególności doprowadzenie do wysokiego poziomu zatrudnienia i opieki społecznej, wzrostu poziomu jakości życia, spójności gospodarczej i społecznej oraz solidarności.
Może również zagrozić realizacji celu, jakim jest rozwój Unii Europejskiej jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
(10) W grudniu 1995 r. Komisja przedstawiła komunikat w sprawie rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu.
(11) Dnia 15 lipca 1996 r. Rada przyjęła Wspólne Działanie 96/443/WSiSW dotyczące akcji na rzecz zwalczania rasizmu i ksenofobii [5], dla której Państwa Członkowskie zobowiązują się zapewnić skuteczną współpracę sądową w zakresie przestępstw związanych z zachowaniami rasistowskimi lub ksenofobicznymi.
(12) W celu zapewnienia rozwoju demokratycznych i tolerancyjnych społeczeństw, umożliwiających uczestnictwo wszystkich osób, bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, szczególna akcja dotycząca dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne musi wykraczać poza działalność zarobkową oraz niezarobkową i powinna objąć takie dziedziny, jak edukacja, opieka społeczna włącznie z bezpieczeństwem socjalnym i opiekązdrowotną, ułatwieniami społecznymi, dostępem do dóbr i usług oraz ich dostarczaniem.
(13) W tym celu wszelka bezpośrednia lub pośrednia dyskryminacja ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą powinna być we Wspólnocie zakazana.
Zakaz dyskryminacji powinien również mieć zastosowanie wobec obywateli państw trzecich, ale nie obejmuje on odmiennego traktowania ze względu na narodowość i nie pozostaje bez uszczerbku dla przepisów regulujących wjazd i pobyt obywateli państw trzecich oraz ich dostęp do zatrudnienia i pracy.
(14) We wprowadzaniu w życie zasady równego traktowania bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne Wspólnota dąży, zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu WE, do likwidacji nierówności i wspierania równego traktowania mężczyzn i kobiet, w szczególności ze względu na to, że kobiety są często ofiarami różnego rodzaju dyskryminacji.
(15) Ocena faktów, które nasuwają przypuszczenie istnienia bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji, należy do sądu krajowego lub innego właściwego organu, zgodnie zasadami prawa krajowego lub praktyką krajową.
Zasady te mogą przewidywać w szczególności, że fakt występowania dyskryminacji pośredniej można udowodnić z wykorzystaniem wszelkich środków, również na podstawie danych statystycznych.
(16) Istotna jest ochrona wszystkich osób fizycznych przed dyskryminacją ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne.
Państwa Członkowskie powinny również zapewnić, w zależności od potrzeb i zgodnie z tradycją i krajową praktyką, ochronę osób prawnych, jeżeli są one ofiarami dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne swoich członków.
(17) Zakaz dyskryminacji powinien być przestrzegany bez względu na utrzymywanie lub przyjmowanie przepisów mających zapobiegać lub wyrównywać niekorzystną sytuację grupy osób danego pochodzenia rasowego lub etnicznego, a przepisy te mogą dopuszczać istnienie organizacji osób danego pochodzenia rasowego lub etnicznego, jeżeli ich głównym celem jest wspieranie szczególnych potrzeb tych osób.
(18) W bardzo niewielu okolicznościach różnice w traktowaniu mogą być uzasadnione, jeżeli charakterystyka związana z pochodzeniem rasowym lub etnicznym jest istotnym i determinującym wymogiem zawodowym, pod warunkiem że cel jest zgodny z prawem, a wymóg jest proporcjonalny.
Okoliczności takie należy wymienić w informacjach dostarczanych przez Państwa Członkowskie Komisji.
(19) Osoby, które były dyskryminowane ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, powinny dysponować odpowiednimi środkami ochrony prawnej.
Dla zapewnienia bardziej skutecznego poziomu ochrony stowarzyszenia lub osoby prawne powinny mieć również możliwość wszczynania postępowań, na zasadach określonych przez Państwo Członkowskie, na rzecz ofiary lub ją wspierając, nie naruszając reguł procedury krajowej dotyczących przedstawicielstwa i obrony przed sądami.
(20) Skuteczne wprowadzanie w życie zasady równości wymaga odpowiedniej ochrony sądowej przed represjami.
(21) Dostosowanie przepisów dotyczących ciężaru dowodu wymaga, od momentu zaistnienia domniemania dyskryminacji i w przypadkach gdy fakt ten zostanie potwierdzony, skutecznego stosowania zasady równego traktowania, w której ciężar dowodu spoczywa na osobie, wobec której wysunięto zarzut.
(22) Państwa Członkowskie mogą nie stosować zasad dotyczących ciężaru dowodu do postępowań, w których ustalenie faktów należy do sądu lub właściwej instancji.
Takie procedury są procedurami, w których powód nie musi udowadniać faktów, których ustalenie należy do sądu lub właściwej instancji.
(23) Państwa Członkowskie powinny wspierać dialog między partnerami społecznymi, jak również z organizacjami pozarządowymi odnoszący się do różnych form dyskryminacji i jej zwalczania.
(24) Ochrona przed dyskryminacją ze względu na pochodzenie rasowe i etniczne zostałaby wzmocniona, gdyby w każdym Państwie Członkowskim istniał jeden lub kilka organów, których zadaniem byłoby analizowanie tych problemów, badanie możliwych rozwiązań i świadczenie konkretnej pomocy ofiarom.
(25) Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymagania, co daje Państwom Członkowskim możliwość utrzymania i przyjęcia bardziej korzystnych przepisów.
Wykonanie niniejszej dyrektywy nie może usprawiedliwiać regresu w stosunku do sytuacji istniejącej w każdym Państwie Członkowskim.
(26) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje stosowane w przypadkach nieprzestrzegania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
(27) Państwa Członkowskie mogą powierzać partnerom społecznym, na ich wspólny wniosek, wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy, w zakresie tego, co wynika z układów zbiorowych, pod warunkiem przyjęcia wszystkich niezbędnych przepisów umożliwiających im w każdej chwili osiągnięcie rezultatów określonych w niniejszej dyrektywie.
(28) Zgodnie z zasadą pomocniczości oraz zasadą proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu WE, cel niniejszej dyrektywy, to znaczy zapewnienie we wszystkich Państwach Członkowskich wyższego poziomu ochrony przed dyskryminacją, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Niniejsza dyrektywa ma na celu wyznaczenie ram walki z dyskryminacją ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne oraz wprowadzenie w życie w Państwach Członkowskich zasady równego traktowania.
Artykuł 2
Pojęcie dyskryminacji
1.
Do celów niniejszej dyrektywy zasada równego traktowania oznacza brak jakichkolwiek form bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne.
2.
Do celów ust. 1:
a) dyskryminacja bezpośrednia ma miejsce, gdy ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne osoba traktowana jest mniej przychylnie niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w podobnej sytuacji;
b) dyskryminacja pośrednia ma miejsce, gdy pozornie neutralny przepis, kryterium lub praktyka mogą doprowadzić do szczególnie niekorzystnej sytuacji dla osób danego pochodzenia rasowego lub etnicznego w stosunku do innych osób, chyba że taki przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione legalnym celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są odpowiednie i konieczne.
3.
Molestowanie uważane jest za formę dyskryminacji w rozumieniu ust. 1, jeżeli ma miejsce niepożądane zachowanie związane z pochodzeniem rasowym lub etnicznym, a jego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery.
W tym znaczeniu pojęcie molestowania może być definiowane zgodnie z ustawodawstwem i krajową praktyką Państw Członkowskich.
4.
Każde zachowanie polegające na zmuszaniu kogokolwiek do praktykowania wobec osób zachowań dyskryminacyjnych ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne uważane jest za dyskryminację w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 3
Zakres
1.
W granicach kompetencji powierzonych Wspólnocie niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich osób, zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do:
a) warunków dostępu do zatrudnienia, do prowadzenia działalności na własny rachunek oraz uprawiania zawodu, włączając również kryteria selekcji i warunków rekrutacji, niezależnie od rodzaju działalności i na wszystkich szczeblach hierarchii zawodowej, również w odniesieniu do awansu zawodowego;
b) dostępu do wszystkich rodzajów i szczebli poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodowego, doskonalenia i przekwalifikowania pracowników, łącznie ze zdobywaniem praktycznych doświadczeń;
c) warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania;
d) wstępowania i działania w organizacjach pracowników lub pracodawców lub jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód, łącznie z korzyściami jakie dają takie organizacje;
e) ochrony społecznej, łącznie z zabezpieczeniem społecznym i opieką zdrowotną;
f) świadczeń społecznych;
g) edukacji;
h) dostępu do dóbr i usług oraz dostarczania dóbr i usług publicznie dostępnych, włącznie z zakwaterowaniem.
2.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje różnego traktowania ze względu na obywatelstwo i pozostaje ona bez uszczerbku dla przepisów i warunków dotyczących wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców na terytorium Państw Członkowskich i wszelkiego traktowania związanego ze statusem prawnym danych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców.
Artykuł 4
Istotne i determinujące wymagania zawodowe
Nie naruszając art. 2 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą uznać, że odmienne traktowanie ze względu na cechy związane z pochodzeniem rasowym lub etnicznym nie stanowi dyskryminacji, jeżeli ze względu na rodzaj działalności zawodowej lub warunki jej wykonywania dane cechy są istotnym i determinującym wymogiem zawodowym, pod warunkiem że cel jest prawnie uzasadniony, a wymóg jest proporcjonalny.
Artykuł 5
Działanie pozytywne
Dla zapewnienia całkowitej równości w praktyce zasada równego traktowania nie stanowi przeszkody w utrzymywaniu lub przyjmowaniu przez Państwo Członkowskie szczególnych środków mających zapobiegać lub wyrównywać niedogodności związane z pochodzeniem rasowym lub etnicznym.
Artykuł 6
Minimalne wymagania
1.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy bardziej korzystne dla zasady równego traktowania od przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
2.
Wykonanie niniejszej dyrektywy nie może być w żadnych okolicznościach powodem obniżenia poziomu ochrony przed dyskryminacją, który już zapewnia Państwo Członkowskie w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI PRAWNE I WYKONANIE
Artykuł 7
Ochrona praw
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że procedury sądowe i/lub administracyjne, włączając, o ile uznają to za właściwe, procedury pojednawcze, których celem jest doprowadzenie do przestrzegania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy są dostępne dla wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone nieprzestrzeganiem wobec nich zasady równego traktowania, nawet po zakończeniu kontaktów, w których przypuszczalnie miała miejsce dyskryminacja.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że stowarzyszenia, organizacje lub osoby prawne, które mają, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w prawie krajowym uzasadniony interes w zapewnieniu, aby przestrzegane były przepisy niniejszej dyrektywy, mogą wszczynać, na rzecz skarżącego lub wspierając go, za jego zgodą, postępowanie sądowe i/lub administracyjne przewidziane w celu przestrzegania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
3.
Ustępy 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla krajowych reguł dotyczących przedawnienia roszczeń w odniesieniu do zasady równego traktowania.
Artykuł 8
Ciężar dowodu
1.
Państwa Członkowskie podejmują takie środki, które są niezbędne, zgodnie z ich krajowymi systemami prawnymi, w celu zapewnienia, że gdy osoba, która uważa się za pokrzywdzoną nieprzestrzeganiem wobec niej zasady równego traktowania i przedstawia przed sądem lub właściwym organem fakty, z których można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, to na stronie pozwanej ciąży udowodnienie, że zasada równego traktowania nie została naruszona.
2.
Przepisy ust. 1 nie stanowią przeszkody dla ustanawiania przez Państwa Członkowskie zasad dowodowych korzystniejszych dla powoda.
3.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do postępowań karnych.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się również do każdego postępowania wszczętego zgodnie z art. 7 ust. 2.
5.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować przepisów ust. 1 do postępowań, w których ustalenie faktów należy do sądu lub właściwego organu.
Artykuł 9
Ochrona przed represjami
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich wewnętrznych systemów prawnych środki niezbędne do ochrony osób przed wszelkiego rodzaju negatywnym traktowaniem lub skutkami w reakcji na skargę lub wystąpienie z powództwem do sądu z zamiarem doprowadzenia do przestrzegania zasady równego traktowania.
Artykuł 10
Rozpowszechnianie informacji
Państwa Członkowskie zapewniają, że przepisy przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą, jak również odpowiednie przepisy pozostające w mocy, udostępniane są zainteresowanym osobom przy wykorzystaniu wszystkich stosownych środków na całym ich terytorium.
Artykuł 11
Dialog społeczny
1.
Zgodnie ze swoją tradycją i krajową praktyką Państwa Członkowskie podejmują stosowne działania wspierające dialog między partnerami społecznymi w celu wspierania równego traktowania, włącznie ze sprawowaniem nadzoru w miejscu pracy, poprzez układy zbiorowe, kodeksy postępowania oraz badanie lub wymianę doświadczeń i dobrych zwyczajów.
2.
W poszanowaniu swoich krajowych tradycji i praktyki, Państwa Członkowskie zachęcają partnerów społecznych, bez uszczerbku dla ich autonomii, do zawierania na odpowiednim poziomie umów określających zasady niedyskryminacji w zakresie określonym w art. 3, który objęty jest zakresem rokowań zbiorowych.
Umowy takie powinny być zgodne z podstawowymi wymogami określonymi niniejszą dyrektywą oraz odpowiednimi krajowymi środkami wykonawczymi.
Artykuł 12
Dialog z organizacjami pozarządowymi
Państwa Członkowskie zachęcają do prowadzenia dialogu z właściwymi organizacjami pozarządowymi, które mają, zgodnie z krajową praktyką i ustawodawstwem, uzasadniony interes w uczestniczeniu w walce z dyskryminacją ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, w celu wspierania zasady równego traktowania.
ROZDZIAŁ III
ORGANY WSPIERAJĄCE RÓWNE TRAKTOWANIE
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają organ lub organy mające wspierać równe traktowanie wszystkich osób bez dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe lub etniczne.
Mogą one wchodzić w skład organów zajmujących się na skalę krajową obroną praw człowieka lub ochroną praw jednostek.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że kompetencje tych organów obejmują:
- bez uszczerbku dla praw ofiar i stowarzyszeń, organizacji i innych osób prawnych określonych w art. 7 ust. 2, świadczenie niezależnej pomocy ofiarom dyskryminacji we wnoszeniu skarg dotyczących dyskryminacji,
- prowadzenie niezależnych badań nad dyskryminacją,
- publikowanie niezależnych sprawozdań i wydawanie zaleceń na temat wszystkich problemów związanych z tego rodzaju dyskryminacją.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Zgodność
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu:
a) uchylenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych sprzecznych z zasadą równego traktowania;
b) unieważnienia bądź zmiany przepisów sprzecznych z zasadą równego traktowania występujących w umowach lub układach zbiorowych, regulaminach przedsiębiorstw, jak również w statutach stowarzyszeń prowadzących działalność zarobkową lub nie prowadzących takiej działalności, wolnych zawodów i organizacji pracowników i pracodawców.
Artykuł 15
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia ich stosowania.
Sankcje, które mogą nakazywać wypłacenie odszkodowania ofierze, muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Do dnia 19 lipca 2003 r. Państwa Członkowskie powiadamiają o tych przepisach Komisję, a o wszystkich późniejszych ich zmianach tak szybko, jak to możliwe.
Artykuł 16
Wykonanie
Państwa Członkowskie do dnia 19 lipca 2003 r. przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy lub mogą powierzyć partnerom społecznym, na ich wspólny wniosek, wykonanie niniejszej dyrektywy, w zakresie przepisów wynikających z układów zbiorowych.
W tym wypadku Państwo Członkowskie zapewnia, że do dnia 19 lipca 2003 r. partnerzy społeczni wprowadzą w drodze umowy niezbędne przepisy, przy czym Państwo Członkowskie musi podjąć wszelkie niezbędne działania umożliwiające im w każdym czasie osiągnięcie rezultatów określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Sprawozdanie
1.
Do dnia 19 lipca 2005 r., a następnie raz na pięć lat Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje niezbędne do sporządzenia przez Komisję, przeznaczonego dla Parlamentu Europejskiego i Rady, sprawozdania dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Sprawozdanie Komisji uwzględnia odpowiednio opinię Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii, jak również stanowisko partnerów społecznych i właściwych organizacji pozarządowych.
Zgodnie z zasadą systematycznej rejestracji problemów równości szans kobiet i mężczyzn, sprawozdanie to zawiera, między innymi, ocenę wpływu podjętych działań w odniesieniu do mężczyzn i kobiet.
W świetle uzyskanych informacji, w sprawozdaniu tym zawarte są, o ile zaistnieje taka potrzeba, propozycje zmian i uaktualniania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 19 Adresaci
Dyrektywa Rady 2000/44/WE
z dnia 30 czerwca 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 92/12/EWG w zakresie tymczasowych ograniczeń ilościowych na produkty objęte podatkami akcyzowymi, wwożone do Szwecji z innych Państw Członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 26 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących produktów [2] objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania przyznaje Szwecji prawo kontynuacji stosowania, do dnia 30 czerwca 2000 r., takich samych ograniczeń, jak ustanowione w Akcie przystąpienia Szwecji z 1994 r., dotyczących ilości napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych, które mogą być wwożone na terytorium Szwecji bez dalszych płatności podatku akcyzowego przez osoby fizyczne z przeznaczeniem do ich własnego użytku.
(2) Odstępstwo to zostało przyznane, ponieważ w Europie bez granic, gdzie stawki podatków akcyzowych różnią się znacznie, natychmiastowe i całkowite zniesienie ograniczeń akcyzowych spowodowałoby zajście takich zmian nie do przyjęcia w zakresie handlu i dochodów oraz zakłócenie konkurencji w Szwecji, która tradycyjnie stosowała wysokie podatki akcyzowe na określone produkty, zarówno traktując to jako znaczące źródło dochodów, jak i kierując się względami zdrowotnymi i społecznymi.
(3) Finlandia i Dania zostały upoważnione do stosowania podobnych ograniczeń w okresie do dnia 31 grudnia 2003 r.
(4) Szwecja wnioskowała o zezwolenie na kontynuację stosowania tych ograniczeń przez taki sam okres, jaki został przyznany Finlandii i Danii, argumentując, że potrzebuje więcej czasu na dostosowanie swojej polityki alkoholowej do sytuacji, w której nie występują żadne ograniczenia.
(5) Jednocześnie Szwecja zobowiązuje się zwiększyć, w kilku etapach, obecne limity ilościowe dotyczące napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych wwożonych na swoje terytorium, w celu stopniowego dostosowywania ich do przepisów wspólnotowych przewidzianych w art. 8 i 9 dyrektywy 92/12/EWG oraz w celu zagwarantowania całkowitego zniesienia istniejących wewnątrz Wspólnoty ograniczeń w zakresie tych produktów do dnia 31 grudnia 2003 r.
(6) Artykuł 26 dyrektywy 92/12/EWG stanowi odstępstwo od jednej z fundamentalnych zasad rynku wewnętrznego, to jest prawa obywateli do przewożenia towarów zakupionych do własnego użytku na całym obszarze Wspólnoty bez ponoszenia żadnych nowych opłat z tego tytułu, zatem niezbędne najdalej idące ograniczenie skutków tego odstępstwa.
(7) W związku z tym wskazane jest przyznanie dodatkowego okresu dostosowawczego w Szwecji w drodze odroczenia terminu przewidzianego w art. 26 ust. 3 dyrektywy 92/12/EWG o nowy, niepodlegający przedłużeniu okres, trwający do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz ustalenie etapów stopniowej liberalizacji ograniczeń przed ich całkowitym zniesieniem, które ma nastąpić z tą datą.
(8) Uwzględniając gospodarcze znaczenie niniejszej dyrektywy konieczne jest powołanie się na przyczynę pilności określoną w pkt I ppkt 3 Protokołu do Traktatu amsterdamskiego w sprawie roli parlamentów krajowych w Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/12/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 26 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla art. 8 Szwecja upoważniona jest do stosowania określonych w Załączniku ograniczeń ilości napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych.
Upoważnienie to dotyczy ilości napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych, jakie mogą być wwożone na terytorium Szwecji przez osoby fizyczne do ich własnego użytku bez dalszych płatności podatku akcyzowego.
Upoważnienie to stosuje się do dnia 31 grudnia 2003 r.";
2) w niniejszej dyrektywie dodaje się Załącznik o treści podanej w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dnia 1 lipca 2000 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/45/WE
z dnia 6 lipca 2000 r.
ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów oznaczania witaminy A, witaminy E i tryptofanu w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/373/EWG stawia wymóg, aby urzędowe kontrole pasz w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych regulujących ich jakość i skład były przeprowadzane przy użyciu wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz.
(2) Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [3], ostatnio zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2439/1999 z dnia 17 listopada 1999 r.
[4] stanowi, że zawartość witaminy A i witaminy E musi być podana na etykiecie, w przypadkach gdy te substancje są dodawane do przedmieszek i pasz.
(3) Dyrektywa Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych [5], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2000/16/WE [6] i dyrektywą Rady 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych [7], ostatnio zmieniona dyrektywą 96/25/WE [8], stanowią, że kwasy aminowe muszą być podawane na etykietach pasz.
(4) Należy ustanowić wspólnotowe metody analiz w celu kontroli tych substancji.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, aby analizy do celów urzędowej kontroli pasz i przedmieszek pod kątem zawartości witaminy A, witaminy E oraz tryptofanu były przeprowadzane zgodnie z metodami określonymi w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 sierpnia 2000 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane środki od dnia 1 września 2000 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 września 2000 r.
w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Instytucje kredytowe w rozumieniu art. 1 pkt 1 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2000/12/WE [5], mają ograniczony zakres działania.
(2) Konieczne jest uwzględnienie specyficznego charakteru tych instytucji oraz zapewnienie właściwych środków niezbędnych do koordynowania i harmonizowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością.
(3) Do celów niniejszej dyrektywy pieniądz elektroniczny może być traktowany jako elektroniczny surogat monet i banknotów, który jest przechowywany na elektronicznym nośniku takim jak karta mikroprocesorowa lub pamięć komputera, a który przeznaczony jest głównie do dokonywania płatności elektronicznych o ograniczonej wartości.
(4) Zastosowane podejście właściwe jest jedynie do osiągnięcia niezbędnej harmonizacji, koniecznej i wystarczającej do zapewnienia wzajemnego uznawania zezwoleń i nadzoru ostrożnościowego instytucji pieniądza elektronicznego, umożliwiając nadanie jednej licencji uznawanego w całej Wspólnocie i zmierzającej doutrzymania zaufania posiadacza oraz wprowadzenie zasady nadzoru ostrożnościowego Państwa Członkowskiego pochodzenia.
(5) W szerszym kontekście szybkiego rozwoju handlu elektronicznego pożądane jest stworzenie ram prawnych pozwalających na to, aby wykorzystywane były wszystkie potencjalne korzyści, jakie niesie za sobą pieniądz elektroniczny, a ramy te unikają w szczególności utrudniania rozwoju innowacji technologicznych.
Dlatego też niniejsza dyrektywa wprowadza neutralne technologicznie ramy prawne, które harmonizują nadzór ostrożnościowy nad instytucjami pieniądza elektronicznego w szczególności w zakresie niezbędnym dla zapewnienia ich bezpiecznego działania i w szczególności finansowej integralności.
(6) Instytucje kredytowe, na mocy załącznika I pkt 5 do dyrektywy 2000/12/WE, są już uprawnione do emitowania środków płatniczych, włącznie z pieniądzem elektronicznym, oraz do administrowania nimi, a także do prowadzenia takiej działalności w skali wspólnotowej, pod warunkiem jednak, że działalność taka będzie wzajemnie akceptowana i zostanie poddana kompleksowemu nadzorowi ostrożnościowemu stosowanemu w przypadku instytucji kredytowych zgodnie z europejskimi dyrektywami bankowymi.
(7) Wprowadzenie odrębnego systemu nadzoru ostrożnościowego dla instytucji pieniądza elektronicznego, który, choć opiera się na nadzorze ostrożnościowym stosowanym wobec innych instytucji kredytowych, w szczególności na dyrektywie 2000/12/WE za wyjątkiem jej tytułu V rozdział 2 i 3, różni się od tego systemu, jest uzasadnione i pożądane, ponieważ emisja pieniądza elektronicznego, mając na uwadze jego szczególny charakter jako elektronicznego surogatu dla monet i banknotów, nie może być uznawana za działalność polegającą na przyjmowaniu depozytów zgodnie z art. 3 dyrektywy 2000/12/WE, jeżeli otrzymane środki pieniężne są natychmiast zamieniane na pieniądz elektroniczny.
(8) Otrzymanie środków pieniężnych od ludności w zamian za pieniądz elektroniczny, skutkujące saldem kredytowym pozostającym na rachunku w instytucji emitującej, stanowi otrzymanie depozytów lub innych środków zwrotnych w rozumieniu dyrektywy 2000/12/WE.
(9) W celu podtrzymania zaufania użytkownika niezbędne jest, aby pieniądz elektroniczny podlegał wykupowi.
Możliwość wykupu sama w sobie nie oznacza, że środki pieniężne otrzymane w zamian za pieniądz elektroniczny traktowane są jako depozyty lub inne środki pieniężne do celów dyrektywy 2000/12/WE.
(10) Możliwość wykupu zawsze powinna odbywać się według wartości parytetowej.
(11) W celu reakcji na szczególne ryzyko związane z emisją pieniądza elektronicznego, system nadzoru ostrożnościowego stosowany wobec instytucji pieniądza elektronicznego musi być bardziej wyspecjalizowany, a w związku z tym także odpowiednio mniej uciążliwy niż system nadzoru ostrożnościowego stosowany wobec instytucji kredytowych, szczególnie dotyczący zmniejszenia wymogów kapitału założycielskiego i niewprowadzanie obowiązku stosowania dyrektywy 93/6/EWG [6] jak również tytułu V rozdział 2 część II i III dyrektywy 2000/12/WE.
(12) Jednakże istnieje potrzeba zachowania równych reguł gry dla instytucji pieniądza elektronicznego i innych instytucji kredytowych emitujących pieniądz elektroniczny, aby w ten sposób zapewnić uczciwą konkurencję między szerszym wachlarzem instytucji z korzyścią dla użytkowników.
Sytuacja taka ma miejsce, ponieważ wymieniony wyżej mniej uciążliwy system nadzoru ostrożnościowego stosowany wobec instytucji pieniądza elektronicznego równoważony jest przez regulacje, które są bardziej surowe od tych stosowanych wobec instytucji kredytowych, szczególnie zaś dotyczy to ograniczeń działalności gospodarczej, jaką mogą prowadzić instytucje emitujące pieniądz elektroniczny, w szczególności racjonalnego limitowania ich inwestycji mającego na celu zagwarantowanie, że ich zobowiązania finansowe odnoszące się do wymagalnego pieniądza elektronicznego są w każdym czasie zabezpieczone wystarczająco płynnymi aktywami o małym ryzyku.
(13) Do czasu harmonizacji nadzoru ostrożnościowego dotyczącego zlecanej na zewnątrz działalności instytucji kredytowych właściwym jest, aby instytucje pieniądza elektronicznego były zarządzane w sposób stabilny i ostrożny oraz powinny posiadać bezpieczne procedury kontrolne.
Uwzględniając możliwość wykonywania funkcji operacyjnych i innych funkcji pomocniczych związanych z emisją pieniądza elektronicznego przez podmioty niepodlegające nadzorowi ostrożnościowemu, niezmiernie ważnym jest, żeby instytucje pieniądza elektronicznego posiadały wewnętrzne struktury, które powinny reagować na finansowe i niefinansowe ryzyko, na jakie instytucje takie są narażone.
(14) Emisja pieniądza elektronicznego może wpłynąć na stabilność systemu finansowego i płynne działanie systemu płatniczego.
Zaleca się nawiązanie do ścisłej współpracy przy ocenianiu integralności systemów pieniądza elektronicznego.
(15) Właściwym jest zapewnienie właściwym władzom możliwości odstąpienia od niektórych lub wszystkich wymogów wprowadzonych niniejszą dyrektywą wobec instytucji pieniądza elektronicznego działających tylko na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
(16) Przyjęcie niniejszej dyrektywy stanowi najwłaściwszym środek pozwalający na osiągnięcie pożądanych celów.
Niniejsza dyrektywa ograniczona jest do minimum niezbędnego dla osiągnięcia tych celów i nie wychodzi poza granice konieczne do ich uzyskania.
(17) Należy przewidzieć przegląd niniejszej dyrektywy w świetle nabytego doświadczenia dotyczącego rozwoju rynku i ochrony użytkowników pieniądza elektronicznego.
(18) Przyjęcie niniejszej dyrektywy konsultowane było z Bankowym Komitetem Doradczym,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres, definicje i ograniczenia działalności
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do instytucji pieniądza elektronicznego.
2.
Nie ma ona zastosowania do instytucji określonych w art. 2 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "instytucja pieniądza elektronicznego" oznacza przedsiębiorstwo lub inną osobę prawną, inną niż instytucja kredytowa zdefiniowana w art. 1 pkt 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/12/WE, która emituje środki płatnicze w formie pieniądza elektronicznego;
b) "pieniądz elektroniczny" oznacza wartość pieniężną, stanowiącą prawo do roszczeniawobec emitenta, która jest:
i) przechowywana na nośniku elektronicznym,
ii) emitowana w zamian za środki pieniężne o wartości nie mniejszej niż wartość wyemitowana,
iii) środkiem płatniczym akceptowanym przez przedsiębiorstwa inne niż emitent.
4.
Państwa Członkowskie zakazują przedsiębiorstwom lub innym podmiotom prowadzenia działalności polegającej na emitowaniu pieniądza elektronicznego, które nie są instytucjami kredytowymi zdefiniowanymi w art. 1 pkt 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/12/WE.
5.
Działalność gospodarcza instytucji pieniądza elektronicznego inna niż emisja pieniądza elektronicznego ogranicza się do:
a) świadczenia powiązanych ze sobą usług finansowych i niefinansowych, takich jak administrowanie pieniądzem elektronicznym poprzez wykonywanie funkcji operacyjnych i innych funkcji pomocniczych związanych z jego emisją oraz emitowanie i administrowanie innymi środkami płatniczymi wyłączając udzielenie kredytu w jakiejkolwiek formie; oraz
b) przechowywania danych na nośnikach elektronicznych w imieniu innych podmiotów lub instytucji publicznych.
Instytucje pieniądza elektronicznego nie posiadają żadnych udziałów w innych przedsiębiorstwach, za wyjątkiem sytuacji, gdy takie podmioty wykonują funkcje operacyjne lub inne funkcje pomocnicze związane z pieniądzem elektronicznym emitowanym lub rozprowadzanym przez daną instytucję pieniądza elektronicznego.
Artykuł 2
Zastosowanie dyrektyw bankowych
1.
Jeśli nie przewidziano inaczej, jedynie odniesienia dotyczące instytucji kredytowych w dyrektywie 91/308/EWG [7] i dyrektywie 2000/12/WE z wyjątkiem jej tytułu V rozdział 2, stosuje się wobec instytucji pieniądza elektronicznego.
2.
Nie stosuje się art. 5, 11, 13, 19, art. 20 ust. 7, art. 51 i art. 59 dyrektywy 2000/12/WE.
Ustalenia dotyczące wzajemnego uznawania pozwoleń o których mowa w dyrektywie 2000/12/WE nie dotyczą innych działań gospodarczych instytucji pieniądza elektronicznego niż emisja pieniądza elektronicznego.
3.
Otrzymanie środków pieniężnych w znaczeniu art. 1 ust. 3 lit. b) ii) nie stanowi depozytów lub innych zwrotnych środków zgodnie z art. 3 dyrektywy 2000/12/WE, jeżeli otrzymane środki pieniężne są natychmiast zamieniane na pieniądz elektroniczny.
Artykuł 3
Możliwość wykupu
1.
Posiadacz pieniądza elektronicznego może, w okresie ważności, zwrócić się do emitenta o wykupienie go według wartości nominalnej w monetach i banknotach lub poprzez przelanie równowartości na rachunek posiadacza, bez dodatkowych opłat, oprócz tych niezbędnych do przeprowadzenia danej operacji.
2.
Umowa pomiędzy emitentem a posiadaczem jasno określa warunki wykupu.
3.
Umowa może ustalać minimalny próg wykupu.
Próg ten nie może przekraczać 10 EUR.
Artykuł 4
Wymogi dotyczące kapitału założycielskiego i bieżących funduszy własnych
1.
Instytucje pieniądza elektronicznego posiadają kapitał założycielski, określony w art. 34 ust. 2 akapit 1 i 2 dyrektywy 2000/12/WE, w wysokości nie mniejszej niż 1 milion EUR.
Bez względu na przepisy ust. 2 i 3, fundusze własne instytucji pieniądza elektronicznego określone w dyrektywie 2000/12/WE, nie mogą być niższe od tej kwoty.
2.
Instytucje pieniądza elektronicznego posiadają w każdym czasie fundusze własne w wysokości równej lub przekraczającej 2 % wyższej z dwóch poniższych kwot: wartości bieżącej ich zobowiązań finansowych z tytułu pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu lub średniej wartości zobowiązań z tego tytułu w okresie ostatnich sześciu miesięcy.
3.
Jeżeli instytucje pieniądza elektronicznego prowadzą działalność krócej niż sześć miesięcy, włączając w to dzień rozpoczęcia działalności powinny posiadać fundusze własne w wysokości równej lub przekraczającej 2 % wyższej z poniższych kwot: wartości bieżącej ich zobowiązań finansowych z tytułu pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu lub przewidywanej na najbliższe sześć miesięcy wartości zobowiązań ogółem z tego tytułu.
Przewidywana sześciomiesięczna wartość ogółem zobowiązań finansowych z tytułu pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu powinna być ujęta w planie działalności instytucji, który może zostać skorygowany na żądanie właściwych władz.
Artykuł 5
Ograniczenia inwestycyjne
1.
Instytucje pieniądza elektronicznego inwestują kwotę w wysokości nie mniejszej niż ich zobowiązania z tytułu wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu wyłącznie w następujące aktywa:
a) pozycje aktywów, które zgodnie z art. 43 ust. 1 lit. a) pkt 1-4 i art. 44 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE charakteryzują się zerową wagą ryzyka kredytowego i które są aktywami o wystarczającej płynności;
b) depozyty na żądanie utrzymywane w instytucjach kredytowych strefy A zdefiniowane w dyrektywie 2000/12/WE; oraz
c) instrumenty dłużne, które są:
i) o wystarczającej płynności,
ii) nieobjęte ust. 1 lit. a),
iii) uznawane przez właściwe władze jako pozycje kwalifikowane w rozumieniu art. 2 ust. 12 dyrektywy 93/6/EWG, i
iv) emitowane przez podmioty inne niż podmioty posiadające kwalifikowane pakiet udziałów, określony w art. 1 dyrektywy 2000/12/WE, w danej instytucji pieniądza elektronicznego, lub które powinny być ujęte w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych tych przedsiębiorstw.
2.
Inwestycje, określone w ust. 1 lit. b) i c) nie mogą przekroczyć dwudziestokrotności funduszy własnych instytucji pieniądza elektronicznego i powinny zostać poddane ograniczeniom, które są przynajmniej tak rygorystyczne jak ograniczenia stosowane wobec instytucji kredytowych, zgodnie z tytułem V rozdział 2 część III dyrektywy 2000/12/WE.
3.
W celu zabezpieczenia przed ryzykiem rynkowym wynikającym z emisji pieniądza elektronicznego i z inwestycji określonych w ust. 1, instytucje pieniądza elektronicznego mogą wykorzystywać pozycje pozabilansowe o wystarczającej płynności związane ze stopą procentową i kursem wymiany walut w formie instrumentów pochodnych negocjowanych na rynku zorganizowanym (tj. niebędących w obrocie pozagiełdowym), gdy podlegają one wymogom dziennych depozytów zabezpieczających lub kontraktów walutowych z początkowym terminem zapadalności wynoszącym 14 dni kalendarzowych lub mniej.
Wykorzystanie instrumentów pochodnych według zdania pierwszego dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy instytucja ma na celu całkowite wyeliminowanie ryzyka rynkowego i realizuje ten cel w najszerszym możliwym zakresie.
4.
Państwa Członkowskie wprowadzają odpowiednie ograniczenia dotyczące ryzyka rynkowego instytucji pieniądza elektronicznego, które może się pojawić w wyniku inwestycji, określone w ust. 1.
5.
W celu zastosowania przepisów ust. 1 aktywa wyceniać należy według kosztów lub wartości rynkowej, w zależności od tego, która z powyższych wartości jest niższa.
6.
Jeżeli wartość aktywów określonych w ust. 1, osiągnie poziom niższy od kwoty zobowiązań finansowych wynikających z pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu, właściwe władze powinny dopilnować, aby instytucja pieniądza elektronicznego, której taka sytuacja dotyczy podjęła odpowiednie kroki w celu niezwłocznego naprawienia tej sytuacji.
W tym celu i tylko na czas określony, właściwe władze mogą zezwolić, aby zobowiązania finansowe instytucji wynikające z pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu były zabezpieczone innymi aktywami niż określone w ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej mniejszej z poniższych wartości: 5 % tych zobowiązań lub całkowitej wartości funduszy własnych instytucji.
Artykuł 6
Weryfikacja szczególnych wymogów przez właściwe władze
Właściwe władze zapewniają, aby wyliczenia uzasadniające spełnienie wymogów zawartych w art. 4 i 5 były dokonywane nie rzadziej niż dwa razy do roku, albo przez same instytucje pieniądza elektronicznego, które powinny przekazywać właściwym władzom te wyliczenia i wszystkie wymagane dane składowe, albo przez właściwe władze wykorzystując dane dostarczone im przez instytucje pieniądza elektronicznego.
Artykuł 7
Rzetelna i rozsądna działalność
Instytucje pieniądza elektronicznego zarządzane są w sposób rzetelny i rozsądny, posiadają bezpieczne procedury administracyjne i księgowe oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej.
Powinny one reagować na ryzyko finansowe i niefinansowe, na jakie instytucja jest narażona, wliczając w to ryzyko techniczne i proceduralne jak również ryzyko związane ze współpracą z innymi podmiotami wykonującymi funkcje operacyjne lub inne funkcje pomocnicze związane z działalnością instytucji.
Artykuł 8
Odstępstwa
1.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym władzom na odstąpienie wobec instytucji pieniądza elektronicznego od stosowania niektórych lub wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy i stosowania dyrektywy 2000/12/WE w przypadkach gdy:
a) całkowita działalność gospodarcza instytucji, określona w art. 1 ust. 3 lit. a) niniejszej dyrektywy generuje całkowitą sumę zobowiązań finansowych wynikających z emisji pieniądza elektronicznego zazwyczaj nie przekraczającą 5 milionów EUR i nigdy nieprzekraczającą 6 milionów EUR; lub
b) pieniądz elektroniczny wyemitowany przez instytucję pieniądza elektronicznego akceptowany jest jako środek płatniczy tylko przez podmioty zależne tej instytucji, które wykonują funkcje operacyjne lub inne funkcje pomocnicze związane z pieniądzem elektronicznym emitowanym lub dystrybuowanym przez daną instytucję, jak również przez podmioty dominujące lub podmioty zależne podmiotów dominujących; lub
c) wyemitowany przez instytucję pieniądz elektroniczny akceptowany jest jako środek płatniczy tylko przez ograniczoną liczbę przedsiębiorstw, które odróżniają się ze względu na:
i) ich lokalizację w tych samych siedzibach lub innym ograniczonym lokalnie obszarze, lub
ii) ich ścisłe finansowe lub gospodarcze związki z instytucją emitującą, takie jak wspólny plan marketingowy lub schemat dystrybucji.
Podstawowe zapisy umowne muszą określać, że urządzenie przechowujące pieniądz elektroniczny, będące w dyspozycji posiadacza w celu dokonywania płatności, posiada ograniczenie maksymalnej kwoty przechowywania nieprzekraczającej 150 EUR.
2.
Instytucja pieniądza elektronicznego, wobec której na podstawie ust. 1 odstąpiono od stosowania niektórych lub wszystkich przepisów dyrektywy nie może korzystać z ustaleń dotyczących wzajemnego uznawania wynikających z dyrektywy 2000/12/WE.
3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby instytucje pieniądza elektronicznego, wobec których odstąpiono od stosowania niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2000/12/WE okresowo składały sprawozdania ze swej działalności włącznie z całkowitą sumą zobowiązań finansowych związanych z pieniądzem elektronicznym.
Artykuł 9
Prawa nabyte
Instytucje pieniądza elektronicznego podlegające niniejszej dyrektywie, które rozpoczęły swoją działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich właściwych dla głównej siedziby danej instytucji, przed datą wejścia w życie przepisów dotyczących wykonania niniejszej dyrektywy lub datą, o której mowa w art. 10 ust. 1, w zależności od tego, która z nich jest wcześniejsza, przyjmuje się, że są upoważnione. Państwa Członkowskie zobowiązują takie instytucje pieniądza elektronicznego do przedłożenia wszystkich niezbędnych informacji w celu umożliwienia właściwym władzom dokonania oceny, w ciągu sześciu miesięcy od daty wejścia w życie przepisów wprowadzonych w celu wykonania niniejszej dyrektywy, czy instytucje te spełniają wymagania dyrektywy; jeśli nie spełniają, to określenie, jakie środki muszą zostać podjęte, aby zostały spełnione lub czy właściwym jest odebranie pozwolenia. Jeżeli wymagania dyrektywy nie zostaną spełnione w ciągu sześciu miesięcy od daty określonej w art. 10 ust. 1, instytucje pieniądza elektronicznego nie będą korzystały ze wzajemnego uznawania pozwolenia po tym czasie.
Artykuł 10
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne w celu dostosowania się do niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 27 kwietnia 2002 r.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Jeżeli Państwa Członkowskie przyjmują wyżej wymienione środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie będącej przedmiotem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Ponowna ocena
Nie później niż do dnia 27 kwietnia 2005 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności na temat:
- środków przyjętych w celu ochrony posiadaczy pieniądza elektronicznego, włączając w to ewentualną konieczność wprowadzenia systemu gwarancyjnego,
- wymogów kapitałowych,
- odstępstw, oraz
- ewentualnej potrzeby wprowadzenia zakazu płacenia odsetek od środków pieniężnych otrzymanych w zamian za pieniądz elektroniczny,
wraz z propozycjami zmian dyrektywy, jeżeli uznają taką potrzebę.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2000/47/WE
z dnia 20 lipca 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 69/169/EWG oraz 92/12/EWG w zakresie tymczasowych ograniczeń ilościowych na przywóz piwa do Finlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 26 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów [4] objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania przyznaje Finlandii prawo utrzymania limitu ilościowego 15 litrów przy zakupie piwa z innych Państw Członkowskich, jak określono w Akcie Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, które jest zwolnione z fińskich podatków.
(2) Finlandia powinna podjąć środki w celu zapewnienia, że przywóz piwa z państw trzecich na warunkach bardziej korzystnych niż przywóz tego produktu z innych Państw Członkowskich nie jest dopuszczalny.
(3) Artykuł 26 dyrektywy 92/12/EWG upoważnia Finlandię do dalszego stosowania, w okresie do dnia 31 grudnia 2003 r., takich samych ograniczeń ilości towarów, które można przywozić na jej terytorium bez dodatkowej płatności podatku akcyzowego, jak ograniczenia stosowane w dniu 31 grudnia 1996 r., przy czym ograniczenia te będą stopniowo znoszone.
(4) Artykuły 4 oraz 5 dyrektywy Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim [5] przewidują ulgi w odniesieniu do wyrobów podlegających akcyzie, przewożonych w bagażu podróżnych przybywających z państw innych niż Państwa Członkowskie, pod warunkiem że przywóz taki nie ma charakteru handlowego.
(5) Przepisy art. 26 dyrektywy 92/12/EWG stanowią odstępstwo od jednej z fundamentalnych zasad rynku wewnętrznego, to jest prawa obywateli do przewożenia towarów zakupionych na własny użytek na całym obszarze Wspólnoty bez ponoszenia żadnych nowych opłat z tego tytułu, tak że niezbędne jest jak najdalej idące ograniczenie skutków tego odstępstwa.
(6) W tym miejscu właściwe jest zwiększenie etapami obecnego limitu ilościowego przy zakupie piwa z innych Państw Członkowskich w celu stopniowego dostosowania przepisów obowiązujących w Finlandii do zasad wspólnotowych ustanowionych w art. 8 i 9 dyrektywy 92/12/EWG oraz w celu zapewnienia całkowitego zniesienia wewnątrzwspólnotowych ulg w odniesieniu do piwa do dnia 31 grudnia 2003 r., jak przewidziano w art. 26 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.
(7) Finlandia doświadcza problemów w odniesieniu do polityki alkoholowej, polityki zdrowotnej i społecznej oraz porządku publicznego, między innymi wskutek zwiększenia prywatnego przywozu, między innymi przywozu piwa.
(8) Finlandia wnioskowała o odstępstwo w celu zastosowania ograniczenia przywozu piwa z państw innych niż Państwa Członkowskie w ilości wynoszącej nie mniej niż sześć litrów.
(9) Uwzględnia się położenie geograficzne Finlandii, trudności gospodarcze fińskich sprzedawców detalicznych mających siedzibę w regionach przygranicznych oraz znaczne straty dochodów spowodowane zwiększonym przywozem piwa z państw innych niż Państwa Członkowskie;
(10) W związku z tym konieczne jest upoważnienie Finlandii do stosowania ograniczenia przywozu piwa z państw innych niż Państwa Członkowskie w ilości wynoszącej nie mniej niż sześć litrów.
(11) Właściwe jest utrzymanie w mocy niniejszego odstępstwa przez okres o dwa lata dłuższy niż okres ograniczenia ilości piwa przywożonego do Finlandii z innych Państw Członkowskich w celu umożliwienia fińskiemu handlowi detalicznemu przystosowania się do nowej sytuacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 5 dyrektywy 69/169/EWG dodaje się następujący ustęp:
"9.
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 upoważnia się Finlandię na okres do dnia 31 grudnia 2005 r. do stosowania limitu ilościowego w wysokości nie mniej niż 6 litrów do przywozu piwa z państw innych niż Państwa Członkowskie."
Artykuł 2
W art. 26 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 92/12/EWG dodaje się następujące zdanie:"Finlandia zwiększa ograniczenia ilościowe w odniesieniu do piwa do co najmniej 24 litrów od chwili wejścia w życie fińskich przepisów transponujących art. 5 ust. 9 dyrektywy 69/169/EWG, do co najmniej 32 litrów od dnia 1 stycznia 2001 r. i do co najmniej 64 litrów od dnia 1 stycznia 2003 r".
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do 1 listopada 2000 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2000/48/WE
z dnia 25 lipca 2000 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym, odpowiednio, w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/382/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/42/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/42/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/10/WE [5], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowa substancja czynna, azoksystrobina, została włączona do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG na mocy dyrektywy Komisji 98/47/WE [6] w celu stosowania wyłącznie jako fungicyd, bez określenia szczegółowych warunków mających wpływ na uprawy, wobec których można stosować środki ochrony roślin zawierające azoksystrobinę.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla azoksystrobiny we wszystkich produktach oraz na ich powierzchni, objęte dyrektywami 86/362/EWG i 90/642/EWG, zostały ustalone dyrektywą Komisji 1999/71/WE [7].
(3) Przy ustalaniu wspomnianych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla azoksystrobiny uznano, że te poziomy powinny zostać poddane kontroli i powinny zostać zmienione po uwzględnieniu nowych informacji i danych.
Dyrektywa 1999/71/WE potwierdziła, że krajowe tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów w odniesieniu do innych zbóż oraz owoców i warzyw powinny być ustalone przez Państwa Członkowskie jako część wydawanych przez nie zezwoleń na stosowanie środków ochrony roślin zawierających azoksystrobinę i powinny być notyfikowane Komisji zgodnie wymogami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Aby to ułatwić, niektóre z poziomów ustanowionych w dyrektywie 1999/71/WE zostały ustalone w oparciu o tymczasową podstawę, umożliwiając Państwom Członkowskim udzielanie dalszych zezwoleń na nowe stosowanie oraz powiadamianie Komisji zgodnie z procedurą opisaną w wymienionym artykule.
Ten artykuł zapewnia, że w przypadku istnienia wspólnotowego tymczasowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości i gdy nowe dozwolone stosowanie prowadzi do podwyższenia poziomów, Państwo Członkowskie udzielające zezwolenia ustanawia krajowy tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG przed udzieleniem zezwolenia.
(4) W celu zapewnienia, że konsument jest odpowiednio chroniony przed narażeniem na pozostałości w produktach lub na ich powierzchni, w odniesieniu do których nie zostały udzielone zezwolenia, uważa się za właściwe, przy przyjmowaniu dyrektywy 1999/71/WE, ustalenie tymczasowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla takich produktów.
Ustalenie na poziomie wspólnotowym takich tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pozostaje bez uszczerbku dla udzielania tymczasowych zezwoleń przez Państwa Członkowskie na stosowanie azoksystrobiny w takich produktach zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
(5) W celu wydania zezwolenia na środek ochrony roślin, Państwo Członkowskie musi stosować ujednolicone zasady, przewidziane w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, przy ocenie, w szczególności, opisu sprawy zgodnego z wymogami załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG, przedstawionego przez ubiegającego się o wydanie zezwolenia.
Część A pkt 8 załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG stawia ubiegającym się wymóg przedłożenia określonych informacji zawierających proponowane najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości razem z pełnym uzasadnieniem i oszacowaniem potencjalnego i rzeczywistego narażenia poprzez pokarm i innymi sposobami.
Część B ppkt 2.4.2 i część C pkt 2.5 załącznika VI do dyrektywy 91/414/EWG przewiduje, że Państwa Członkowskie oceniają przedłożone informacje dotyczące wpływu pozostałości na zdrowie ludzi lub zwierząt oraz wpływu na środowisko oraz podejmują decyzje dotyczące wydawania zezwoleń, które zapewniają, że występujące pozostałości odzwierciedlają minimalne ilości środków ochrony roślin niezbędne do osiągnięcia odpowiedniej kontroli, zgodne z dobrą praktyką rolniczą, stosowaną w taki sposób, że pozostałości przy zbiorze plonów, uboju lub po składowaniu są zmniejszone do minimum.
(6) Zostały przewidziane nowe dane dotyczące stosowania azoksystrobiny w odniesieniu do ryżu, bananów, pomidorów i dyń z jadalną i niejadalną skórką.
Te nowe dane zostały ocenione i uważa się za właściwe skorygowanie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości ustalonych dla tych produktów w dyrektywie 1999/71/WE.
(7) W momencie włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, techniczna i naukowa ocena azoksystrobiny została zakończona dnia 22 kwietnia 1998 r. w formie kontrolnego sprawozdania Komisji dotyczącego azoksystrobiny.
W tym sprawozdaniu kontrolnym dopuszczalne spożycie dzienne (ADI) azoksystrobiny ustalone zostało na poziomie 0,1 mg/kg wagi ciała/dzień.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano azoksystrobinę, zostało ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, przy uwzględnieniu wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [8] i zostało obliczone, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie nie powodują przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego.
(8) Ostre skutki toksyczne wymagające ustanowienia ostrej dawki odniesienia nie wystąpiły podczas oceny i dyskusji, która poprzedzała włączenie azoksystrobiny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu partnerzy handlowi we Wspólnocie byli konsultowani w zakresie poziomów ustanowionych w niniejszej dyrektywie i ich uwagi odnośnie do tych poziomów zostały uwzględnione.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla określonych kombinacji pestycydów i upraw będzie zbadana przez Komisję w oparciu o dostarczone dane.
(10) Rady i zalecenia Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których stosowano pestycydy, zostały wzięte pod uwagę.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się:
"Pozostałość pestycydu _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
_BAR_ _BAR_
Azoksystrobina _BAR_ 5 _BAR_ Ryż" _BAR_
Artykuł 2
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości w Załączniku do niniejszej dyrektywy zastępują te, które zostały wymienione dla azoksystrobiny w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 3
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w celu wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 marca 2001 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
3.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 kwietnia 2001 r.
4.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/51/WE
z dnia 26 lipca 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 95/31/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/34/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/35/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych [3], zmieniona dyrektywą 96/83/WE [4], wyszczególnia substancje, które mogą być stosowane w charakterze substancji słodzących w środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Komisji 95/31/WE z dnia 5 lipca 1995 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych [5], zmieniona dyrektywą 98/66/WE [6], określa kryteria czystości dotyczące substancji słodzących wymienionych w dyrektywie 94/35/WE.
(3) W świetle postępu technicznego, niezbędne jest dokonanie zmiany kryteriów czystości określonych w dyrektywie 95/31/WE w odniesieniu do mannitolu (E 421) i syropu maltitolowego [E 965ii)]. W konsekwencji niezbędne jest dokonanie zmiany tej dyrektywy.
(4) Niezbędne jest uwzględnienie wymagań i technik analitycznych dotyczących substancji słodzących określonych przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności w Codex Alimentarius (JECFA).
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku do dyrektywy 95/31/WE, tekst dotyczący mannitolu (E 421) oraz syropu maltitolowego [E 965ii)] zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2000/52/WE
z dnia 26 lipca 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskim i przedsiębiorstwami publicznymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 86 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 80/723/EWG [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/84/EWG [2], wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia przejrzystości stosunków finansowych między władzami publicznymi i przedsiębiorstwami publicznymi.
Dyrektywa 80/723/EWG wymaga, aby niektóre informacje finansowe były zachowywane przez Państwa Członkowskie i udostępniane Komisji na jej wniosek, natomiast inne informacje muszą być udostępniane w formie sprawozdań rocznych.
(2) Wszelkie sektory gospodarki, które w przeszłości charakteryzowały się występowaniem w nich monopoli ogólnokrajowych, regionalnych lub lokalnych, zostały otwarte lub są w trakcie otwierania, częściowo lub w całości, na konkurencję, w wyniku zastosowania postanowień Traktatu bądź w wyniku przyjęcia odpowiednich przepisów przez Państwa Członkowskie oraz Wspólnotę.
Proces ten podkreślił znaczenie zapewnienia, żeby reguły konkurencji zawarte w Traktacie były stosowane w tych sektorach w sposób rzetelny i efektywny, w szczególności, żeby nie dochodziło do nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu art. 82 Traktatu oraz pomocy państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu, chyba że pomoc taka jest zgodna ze wspólnym rynkiem i pozostaje z zastrzeżeniem dla ewentualnego stosowania postanowień art. 86 ust. 2 Traktatu.
(3) W tych sektorach Państwa Członkowskie często przyznają prawa specjalne lub wyłączne poszczególnym przedsiębiorstwom, dokonują wypłat pieniężnych lub innych świadczeń na rzecz poszczególnych przedsiębiorstw, zobowiązanych do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym.
Przedsiębiorstwa te często konkurują z innymi przedsiębiorstwami.
(4) Zgodnie z art. 86 ust. 2 i 3 Traktatu Państwa Członkowskie mogą w zasadzie powierzać niektórym przedsiębiorstwom zarządzanie określonymi przez nie usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, przy czym Komisja jest odpowiedzialna za zapewnienie właściwego zastosowania przepisów tegoż artykułu.
(5) Artykuł 86 ust. 1 Traktatu wymaga, żeby w przypadku przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym Państwa Członkowskie przyznały prawa specjalne bądź wyłączne, Państwa Członkowskie nie wprowadzały ani nie utrzymywały żadnych środków sprzecznych z normami określonymi w Traktacie.
Artykuł 86 ust. 2 Traktatu odnosi się do przedsiębiorstw, którym powierzono świadczenie usług o ogólnym interesie gospodarczym.
Artykuł 86 ust. 3 Traktatu wymaga, aby Komisja zapewniła stosowanie postanowień art. 86 oraz skierowała właściwe dyrektywy lub decyzje do Państw Członkowskich.
Postanowienia interpretujące załączone do Traktatu Protokołem w sprawie systemu radiofonii i telewizji publicznej w Państwach Członkowskich zastrzegają, że postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską pozostają bez uszczerbku dla uprawnień Państw Członkowskich do finansowania publicznej radiofonii i telewizji, o ile takie finansowanie przyznawane jest instytucjom nadawczym na realizację powierzonego zakresu usług publicznych, określonych i zorganizowanych przez każde Państwo Członkowskie oraz o ile takie finansowanie nie ma wpływu na warunki obrotu i konkurencji we Wspólnocie w stopniu, w którym mogłoby to być sprzeczne ze wspólnym interesem, biorąc pod uwagę zakres danych usług publicznych.
W celu zapewnienia, że postanowienia art. 86 Traktatu będą stosowane, Komisja musi dysponować niezbędnymi informacjami.
To pociąga za sobą konieczność określenia warunków dla uzyskania przejrzystości.
(6) Złożona sytuacja związana z różnorodnością form publicznych i prywatnych przedsiębiorstw, którym przyznane zostały prawa specjalne lub wyłączne lub którym powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, a także zakres działalności, którą może prowadzić pojedyncze przedsiębiorstwo oraz różny stopień liberalizacji rynku w różnych Państwach Członkowskich mogłyby skomplikować stosowanie zasad konkurencji, w szczególności art. 86 Traktatu.
Dlatego niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie oraz Komisja dysponowały szczegółowymi danymi na temat wewnętrznej struktury finansowej i organizacyjnej takich przedsiębiorstw, w szczególności oddzielnie i rzetelnie prowadzonymi księgami, odnoszącymi się do poszczególnych rodzajów działalności danego przedsiębiorstwa.
Informacje takie nie są we wszystkich wypadkach dostępne lub też nie są wystarczająco szczegółowe lub rzetelne.
(7) Wymienione księgi powinny wskazywać rozróżnienie między poszczególnymi rodzajami działalności, koszty i dochody odnoszące się do każdego rodzaju działalności oraz metody przyporządkowania oraz rozliczania dochodów i kosztów.
Oddzielne księgi powinny być dostępne, z jednej strony, w odniesieniu do produktów lub usług, co do których Państwo Członkowskie przyznało prawo specjalne lub wyłączne lub też powierzyło przedsiębiorstwu świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, a także, z drugiej strony, w odniesieniu do wszystkich innych produktów lub usług wytwarzanych lub świadczonych przez przedsiębiorstwo.
Obowiązek dzielenia ksiąg nie powinien odnosić się do przedsiębiorstw, których działalność ogranicza się do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym i które nie prowadzą działalności poza świadczeniem danych usług w ogólnym interesie gospodarczym.
Nie wydaje się konieczny wymóg dzielenia ksiąg w zakresie usług w ogólnym interesie gospodarczym lub w zakresie objętym prawami specjalnymi lub wyłącznymi, o ile nie jest to niezbędne do rozliczenia dochodów i kosztów między tymi usługami i produktami, i nie będącymi usługami w ogólnym interesie gospodarczym lub prawami specjalnymi lub wyłącznymi.
(8) Wymaganie od Państw Członkowskich zapewnienia prowadzenia oddzielnych ksiąg przez odpowiednie przedsiębiorstwa stanowi najbardziej skuteczny sposób efektywnego stosowania w takich przedsiębiorstwach zasad konkurencji.
Komisja przyjęła komunikat w sprawie usług o ogólnym interesie gospodarczym w Europie [3], w którym podkreśla ich wagę.
Należy koniecznie brać pod uwagę znaczenie danego sektora, który może obejmować usługi o ogólnym interesie gospodarczym, silną pozycję rynkową odpowiednich przedsiębiorstw oraz wrażliwość powstającej konkurencji w liberalizowanych sektorach.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności dla osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest przejrzystość, słuszne i niezbędne jest ustanowienie zasad dotyczących takiego oddzielenia ksiąg.
Niniejsza dyrektywa ogranicza się do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celów, do których dąży się zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(9) W niektórych sektorach przepisy przyjęte przez Wspólnotę wymagają od Państw Członkowskich i niektórych przedsiębiorstw prowadzenia oddzielnych ksiąg.
Niezbędne jest zapewnienie równego traktowania wszystkich rodzajów działalności gospodarczej we Wspólnocie i rozszerzenie wymogu prowadzenia oddzielnych ksiąg na wszystkie porównywalne sytuacje.
Niniejsza dyrektywa nie powinna zmieniać szczególnych zasad ustanowionych w tym samym celu w innych przepisach wspólnotowych i nie powinna odnosić się do form działalności przedsiębiorstw objętych tymi przepisami.
(10) W obliczu ograniczonego potencjalnego wpływu na konkurencję, a także mając na celu uniknięcie nałożenia nadmiernych obciążeń administracyjnych, nie jest konieczne na obecnym etapie wprowadzenie wymogu prowadzenia oddzielnych ksiąg dla przedsiębiorstw o całkowitych obrotach rocznych netto o wartości poniżej 40 milionów EUR.
W obliczu ograniczonych możliwości wpłynięcia na handel między Państwami Członkowskimi nie jest konieczne na obecnym etapie wprowadzenie wymogu prowadzenia oddzielnych ksiąg dla określonych kategorii przedsiębiorstw.
Niniejsza dyrektywa powinna być stosowana bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych zasad dotyczących dostarczania Komisji informacji przez Państwa Członkowskie.
(11) W przypadku gdy rekompensata za realizację usług w ogólnym interesie gospodarczym została ustalona na dany okres w wyniku zastosowania otwartych, przejrzystych i niedyskryminujących procedur, nie wydaje się konieczne, aby przedsiębiorstwa takie na obecnym etapie prowadziły oddzielne księgi.
(12) Artykuł 295 Traktatu przewiduje, że Traktat nie przesądza w niczym zasad prawa własności w Państwach Członkowskich.
Nie powinna mieć miejsca nieuzasadniona dyskryminacja między przedsiębiorstwami sektora publicznego i przedsiębiorstwami sektora prywatnego w stosowaniu reguł konkurencji.
Niniejsza dyrektywa powinna znaleźć zastosowanie zarówno do przedsiębiorstw publicznych, jak i prywatnych.
(13) Państwa Członkowskie mają różne struktury administracji terytorialnej.
Niniejsza dyrektywa powinna stosować się do władz publicznych na wszystkich poziomach w każdym Państwie Członkowskim.
(14) W związku z powyższym powinna zostać odpowiednio zmieniona dyrektywa 80/723/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/723/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł dyrektywy otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw."
2) Artykuły 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby stosunki finansowe między władzami publicznymi i przedsiębiorstwami publicznymi były przejrzyste, jak przewidziano w niniejszej dyrektywie tak, aby wyraźne były następujące elementy:
a) fundusze publiczne udostępniane bezpośrednio przez władze publiczne zainteresowanym przedsiębiorstwom publicznym;
b) fundusze publiczne udostępniane przez władze publiczne za pośrednictwem przedsiębiorstw publicznych lub instytucji finansowych;
c) rzeczywiste wykorzystanie tych funduszy publicznych.
2.
Z zastrzeżeniem dla szczególnych przepisów określonych przez Wspólnotę Państwa Członkowskie zapewnią, aby struktura finansowa i organizacyjna każdego przedsiębiorstwa zobowiązanego do prowadzenia oddzielnych ksiąg była właściwie oddana w oddzielnych księgach tak, aby wyraźne były następujące elementy:
a) dochody i koszty związane z różnymi rodzajami działalności;
b) szczegółowe objaśnienie metody przypisania i rozliczenia dochodów i kosztów związanych z różnymi rodzajami działalności.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) przez "władze publiczne" rozumie się wszystkie władze publiczne, w tym władze państwowe i regionalne, lokalne oraz wszelkie pozostałe władze terytorialne;
b) przez "przedsiębiorstwa publiczne" rozumie się każde przedsiębiorstwo, na które władze publiczne mogą, bezpośrednio lub pośrednio, wywierać dominujący wpływ z racji bycia jego właścicielem, posiadania w nim udziału kapitałowego, lub zasad, które nim rządzą;
c) przez "przedsiębiorstwo publiczne z sektora przemysłu wytwórczego" rozumie się każde przedsiębiorstwo, którego głównym przedmiotem działalności, określanym jako stanowiące nie mniej niż 50 % jego całkowitych rocznych obrotów, jest wytwórczość.
Przedsiębiorstwa te stanowią tę grupę, której działalność można zaklasyfikować w sekcji D — Przemysł Wytwórczy (co stanowi podsekcja DA do podsekcji DN włącznie) klasyfikacji NACE (Rev. 1) [4];
d) przez "przedsiębiorstwo zobowiązane do prowadzenia oddzielnych ksiąg" rozumie się każde przedsiębiorstwo, któremu zgodnie z art. 86 ust. 1 Traktatu przyznane zostały przez Państwo Członkowskie prawa specjalne lub wyłączne lub któremu powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu i które otrzymują pomoc państwa w jakiejkolwiek formie, w tym dotacji, wsparcia lub rekompensaty, w odniesieniu do takiej usługi, a które prowadzi także inną działalność;
e) przez "różne rodzaje działalności" rozumie się, z jednej strony, wszystkie rodzaje produktów lub usług, w stosunku do których przyznane zostały przedsiębiorstwu prawa specjalne lub wyłączne, a także, z drugiej strony, każdy inny rodzaj produktów lub usług, będących przedmiotem działalności tego przedsiębiorstwa;
f) przez "prawa wyłączne" rozumie się prawa przyznane jednemu przedsiębiorstwu przez Państwo Członkowskie na mocy dowolnego instrumentu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego, zastrzegające dla tego przedsiębiorstwa prawa wyłączne do świadczenia usług lub prowadzenia działalności na danym obszarze geograficznym;
g) przez "prawa specjalne" rozumie się prawa przyznane przez Państwo Członkowskie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw na mocy dowolnego instrumentu ustawowego, wykonawczego lub administracyjnego, które:
- ograniczają do dwóch lub więcej liczbę takich przedsiębiorstw, mających zezwolenie na świadczenie usług lub podejmowanie działalności, na zasadzie innej niż poprzez stosowanie obiektywnych, proporcjonalnych i niedyskryminujących kryteriów, lub
- wyznaczają, na zasadzie innej niż przez stosowanie takich kryteriów, kilka konkurujących ze sobą przedsiębiorstw do świadczenia usług lub podjęcia rodzaju działalności, lub
- przyznają jakiemukolwiek przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom, na zasadzie innej niż przez stosowanie takich kryteriów, jakichkolwiek prawnych lub regulacyjnych korzyści, które mają istotny wpływ na zdolność innych przedsiębiorstw do świadczenia tych samych usług lub prowadzenia tego samego rodzaju działalności na tym samym obszarze geograficznym na warunkach w istotnym stopniu równoważnych.
2.
Dominujący wpływ ze strony władz publicznych ma miejsce wówczas, gdy władze te, pośrednio lub bezpośrednio, w odniesieniu do przedsiębiorstwa:
a) posiadają większą część subskrybowanego kapitału przedsiębiorstwa; lub
b) kontrolują większość głosów przypadających na akcje wyemitowane przez przedsiębiorstwa; lub
c) mogą mianować więcej niż połowę członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego przedsiębiorstwa."
3) W art. 3 wyrazy "art. 1" zastępuje się wyrazami: "art. 1 ust. 1".
4) Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
W celu zapewnienia przejrzystości określonej w art. 1 ust. 2 Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że w każdym z przedsiębiorstw zobowiązanych do prowadzenia oddzielnych ksiąg:
a) wewnętrzne księgi odpowiadające poszczególnym rodzajom działalności są prowadzone oddzielnie;
b) wszystkie dochody i koszty są prawidłowo przypisywane lub rozliczane na podstawie konsekwentnie stosowanych i mających obiektywne uzasadnienie zasad rachunkowości kosztowej;
c) zasady rachunkowości kosztowej, według których prowadzone są oddzielne konta, są jasno określone.
2.
Ustęp 1 stosuje się tylko do tych form działalności, które nie zostały objęte przepisami szczególnymi określonymi przez Wspólnotę i nie mogą mieć wpływu na żadne zobowiązania Państw Członkowskich lub przedsiębiorstw, wynikające z Traktatu lub wspomnianych przepisów szczególnych."
5) Artykuły 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 4
1.
W kwestii przejrzystości określonej w art. 1 ust. 1 niniejsza dyrektywa nie odnosi się do stosunków finansowych między władzami publicznymi i:
a) przedsiębiorstwami publicznymi, w kwestii usług, których świadczenie nie będzie miało zauważalnego wpływu na handel między Państwami Członkowskimi;
b) bankami centralnymi;
c) publicznymi instytucjami kredytowymi, w kwestiach związanych z depozytami środków publicznych umieszczonymi w tych instytucjach przez władze publiczne na normalnych zasadach związanych z obrotem gospodarczym;
d) przedsiębiorstwami publicznymi, których całkowite roczne obroty netto w okresie dwóch lat poprzedzających przekazanie im lub wykorzystanie przez nie funduszy określonych w art. 1 ust. 1 wyniosły mniej niż 40 milionów EUR.
Jednakże dla publicznych instytucji kredytowych za próg ten uznaje się sumę bilansową w wysokości 800 milionów EUR.
2.
W kwestii przejrzystości określonej w art. 1 ust. 2 niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) przedsiębiorstw, w odniesieniu do usług, których świadczenie nie będzie miało zauważalnego wpływu na handel między Państwami Członkowskimi;
b) przedsiębiorstw, których całkowite roczne obroty netto w okresie dwóch lat poprzedzających okres obowiązywania praw specjalnych lub wyłącznych, przyznanych im przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 86 ust. 1 Traktatu lub w którym powierzone zostało im świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu wyniosły mniej niż 40 milionów EUR; dla publicznych instytucji kredytowych za próg ten uznaje się sumę bilansową w wysokości 800 milionów EUR;
c) przedsiębiorstw, którym powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu, jeśli pomoc państwa w formie dotacji, wsparcia rekompensaty lub świadczenia w dowolnej formie została ustalona na dany okres, w wyniku zastosowania otwartych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych procedur.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacje dotyczące stosunków finansowych, określonych w art. 1 ust. 1, były przechowywane i dostępne Komisji przez okres pięciu lat od zakończenia roku obrotowego, w którym fundusze publiczne udostępnione były odpowiednim przedsiębiorstwom.
Jednakże w przypadku wykorzystywania tychże funduszy w późniejszym roku obrotowym okres pięciu lat biegnie od końca tego kolejnego roku obrotowego.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacje dotyczące struktury finansowej i organizacyjnej przedsiębiorstw, określonych w art. 1 ust. 2, były przechowywane i dostępne Komisji przez okres pięciu lat od zakończenia roku obrotowego, do którego się odnoszą.
3.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji, jeśli uzna to za niezbędne, informacji określonych w ust. 1 i 2 wraz z niezbędnymi informacjami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi realizowanych celów."
6) W art. 5a ust. 3 wyraz "ECU" zastępuje się wyrazem "EUR".
7) W art. 6 ust. 1 wyrazy "art. 5 ust. 2" zastępuje się wyrazami "art. 5 ust. 3".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 lipca 2001 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 80/723/EWG, zmieniony niniejszą dyrektywą, stosuje się począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE
z dnia 18 września 2000 r.
w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając konsultacje przeprowadzone z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu w świetle wspólnego tekstu uzgodnionego przez Komitet Pojednawczy w dniu 23 maja 2000 r. [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Różne środki podejmowane na szczeblu krajowym, dotyczące pojazdów wycofanych z eksploatacji, powinny zostać zharmonizowane, po pierwsze, aby zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzenia energii oraz po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty.
(2) Niezbędne są wspólnotowe ramy dla zapewnienia spójności działań poszczególnych państw w realizacji wyżej wymienionych celów, szczególnie w zakresie projektowania pojazdów z uwzględnieniem recyklingu i odzysku, w zakresie wymagań dotyczących podmiotów zajmujących się zbieraniem odpadów i ich przetwarzaniem oraz w zakresie osiągania celów związanych z ponownym użyciem, recyklingiem oraz odzyskiem, z uwzględnieniem zasady pomocniczości oraz zasadą "zanieczyszczający płaci".
(3) Każdego roku z pojazdów wycofanych z eksploatacji we Wspólnocie powstaje około 8 do 9 milionów ton odpadów, które muszą być prawidłowo zagospodarowane.
(4) Aby wprowadzić w życie środki zapobiegawcze i ochronne, zgodnie ze strategią Wspólnoty w zakresie gospodarowania odpadami, konieczne jest ograniczenie do minimum powstawania odpadów.
(5) Kolejną podstawową zasadą jest to, że odpady powinny być ponownie użyte i poddane procesom odzysku, ze szczególnym uwzględnieniem ponownego użycia i recyklingu.
(6) Państwa Członkowskie powinny podjąć środki w celu zapewnienia odpowiednich warunków dla stworzenia przez podmioty gospodarcze systemów zbierania, przetwarzania i odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji.
(7) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby ostatni posiadacz i/lub właściciel mógł bez żadnych opłat dostarczyć pojazd wycofany z eksploatacji do uprawnionego zakładu przetwarzania w sytuacji, gdy pojazd nie ma już wartości rynkowej lub jest ona ujemna.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby producenci pokryli wszystkie lub znaczną część kosztów wprowadzenia tych środków; nie można przy tym ograniczać normalnego działania sił rynkowych.
(8) Niniejsza dyrektywa powinna obejmować pojazdy oraz pojazdy wycofane z eksploatacji, włączając w to ich części i materiały, jak również części zapasowe i zamienne, nie naruszając norm bezpieczeństwa oraz poziomu emisji do powietrza oraz hałasu.
(9) W niniejszej dyrektywie, wszędzie tam, gdzie jest to stosowne, została użyta terminologia stosowana w kilku istniejących dyrektywach, a mianowicie w dyrektywie Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [4], w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [5], oraz w dyrektywie Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [6].
(10) Zabytkowe pojazdy, w znaczeniu pojazdów historycznych, pojazdów posiadających wartość kolekcjonerską oraz pojazdów przeznaczonych do muzeów, które są utrzymywane w odpowiedni i nieszkodliwy dla środowiska sposób, zarówno te, które są rozłożone na części jak i te, które mogą być uruchomione, nie są objęte definicją odpadów, podaną w dyrektywie 75/442/EWG, a zatem nie są objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy.
(11) Istotne jest, aby środki zapobiegawcze, polegające w szczególności na ograniczeniu i kontroli niebezpiecznych substancji w pojazdach, zostały wprowadzone począwszy od fazy projektowania pojazdu poprzez kolejne fazy procesu produkcji, aby uniemożliwić ich przedostawanie się do środowiska, ułatwić recykling oraz uniknąć konieczności unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych.
Wszczególności należy zakazać użycia ołowiu, rtęci, kadmu oraz sześciowartościowego chromu.
Te metale ciężkie powinny być wykorzystywane jedynie w określonych zastosowaniach zgodnie z listą, która będzie poddawana regularnym przeglądom.
Pomoże to zapewnić, aby niektóre materiały lub części nie zostawały w pozostałościach ze strzępiarki i nie były spalane albo składowania na wysypiskach.
(12) Recykling wszystkich tworzyw sztucznych z pojazdów wycofanych z eksploatacji powinien być stale doskonalony.
Obecnie Komisja bada wpływ PCW na środowisko naturalne.
Na podstawie tej analizy, Komisja zaproponuje odpowiednie rozwiązania odnośnie do stosowania PCW, w tym również w pojazdach.
(13) Wymagania dotyczące demontażu, ponownego użycia i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz ich części powinny być wzięte pod uwagę podczas projektowania i produkcji nowych pojazdów.
(14) Należy popierać rozwój rynku materiałów pochodzących z recyklingu.
(15) W celu zapewnienia, aby pozbywanie się pojazdów wycofanych z eksploatacji nie stanowiło zagrożenia dla środowiska naturalnego, należy stworzyć odpowiedni system ich zbierania.
(16) Należy wprowadzić świadectwo złomowania, jako niezbędny warunek wyrejestrowania pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Państwa Członkowskie, w których nie ma systemu wyrejestrowywania pojazdów, powinny wprowadzić taki system, w którym świadectwo złomowania jest przekazywane właściwym organom administracyjnym, gdy pojazd wycofany z eksploatacji został przekazany do zakładu przetwarzania.
(17) Niniejsza dyrektywa nie zabrania Państwom Członkowskim umożliwiania w niektórych sytuacjach czasowego wyrejestrowywania pojazdów.
(18) Podmioty zajmujące się zbieraniem i przetwarzaniem pojazdów wycofanych z eksploatacji powinny móc rozpocząć działalność dopiero po uzyskaniu odpowiedniego zezwolenia, a w przypadku gdy zamiast zezwolenia wymagana jest rejestracja, dopiero po spełnieniu odpowiednich warunków.
(19) Należy popierać konstrukcje pojazdów ułatwiające recykling i odzysk.
(20) Istotne jest ustanowienie wymagań dotyczących magazynowania i procesów przetwarzania, aby zapobiec niepożądanym wpływom na środowisko oraz uniknąć powstania zakłóceń w handlu i konkurencji.
(21) W celu osiągnięcia rezultatów w krótkim okresie czasu oraz zapewnienia podmiotom gospodarczym, konsumentom i organom władzy koniecznej dłuższej perspektywy czasowej należy ustalić docelowe wartości, które powinny być osiągnięte przez podmioty gospodarcze w zakresie ponownego użycia, recyklingu i odzysku.
(22) Producenci powinni zapewnić, aby pojazdy były projektowane i wytwarzane w sposób umożliwiający osiągnięcie ustalonych poziomów ponownego użycia, recyklingu i odzysku.
W tym celu Komisja będzie popierać opracowanie europejskich norm i przyjmie inne niezbędne środki zmierzające do zmiany odpowiednich europejskich regulacji dotyczących homologacji pojazdu.
(23) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby przepisy niniejszej dyrektywy były wprowadzane z poszanowaniem zasad konkurencji, w szczególności w zakresie dostępu małych i średnich przedsiębiorstw do rynku zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji, ich demontażu, przetwarzania i recyklingu.
(24) W celu ułatwienia demontażu i odzysku, a zwłaszcza recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, producenci pojazdów powinni przekazywać uprawnionym zakładom przetwarzania wszystkie istotne informacje dotyczące demontażu, w szczególności informacje dotyczące materiałów niebezpiecznych.
(25) Należy popierać, tam gdzie jest to stosowne, opracowanie europejskich norm.
Producenci pojazdów i wytwórcy materiałów powinni stosować normy dotyczące znakowania części i materiałów, ustanowione przez Komisję we współpracy z właściwym komitetem.
Przy opracowywaniu tych norm Komisja weźmie pod uwagę, tam gdzie jest to stosowane, prace prowadzone w tej dziedzinie przez instytucje międzynarodowe.
(26) W celu monitorowania realizacji celów, określonych w niniejszej dyrektywie, konieczne jest gromadzenie danych o pojazdach wycofanych z eksploatacji na poziomie całej Wspólnoty.
(27) Konsumenci muszą być w sposób odpowiedni informowani, aby mogli dostosować swoje zachowanie i postawy; w tym celu informacje powinny być udostępniane przez odpowiednie podmioty gospodarcze.
(28) Państwa Członkowskie mogą zdecydować się na wprowadzenie niektórych przepisów w drodze porozumień zawieranych z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, pod warunkiem że zostaną spełnione określone warunki.
(29) Dostosowanie wymagań dotyczących zakładów przetwarzania oraz stosowania niebezpiecznych substancji do postępu naukowo-technicznego, a także przyjęcie minimalnych norm odnoszących się do świadectw złomowania, formatów baz danych oraz wprowadzenie środków niezbędnych do kontroli zgodności z wyznaczonymi poziomami odzysku, powinny być dokonane przez Komisję zgodnie z procedurą Komitetu.
(30) Środki podejmowane w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(31) Państwa Członkowskie mogą stosować przepisy niniejszej dyrektywy przed ustaloną w niej datą pod warunkiem że środki te są zgodne z Traktatem,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Niniejsza dyrektywa określa środki, których celem jest przede wszystkim zapobieganie powstawaniu odpadów z pojazdów, a ponadto ponowne użycie i recykling lub inne formy odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części, aby zmniejszyć ilość odpadów do unieszkodliwienia i polepszyć wyniki działań związanych z ochroną środowiska, podejmowanych przez wszystkie podmioty gospodarcze zaangażowane w pełny cykl życia pojazdu, a szczególnie bezpośrednio zaangażowane w przetwarzanie pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "pojazd" oznacza każdy pojazd należący do kategorii M1 i N1 zdefiniowanych w załączniku IIA do dyrektywy 70/156/EWG oraz pojazd trójkołowy według definicji zawartej w dyrektywie 92/61/EWG, z wyłączeniem motocykli trójkołowych;
2. "pojazd wycofany z eksploatacji" oznacza pojazd, który stanowi odpad w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG;
3. "producent" oznacza producenta pojazdów lub profesjonalnego importera pojazdów do Państwa Członkowskiego;
4. "zapobieganie" oznacza środki zmierzające do zmniejszenia ilości i szkodliwości dla środowiska naturalnego pojazdów wycofanych z eksploatacji, ich materiałów i substancji;
5. "przetwarzanie" oznacza wszelkie działania po przekazaniu pojazdu wycofanego z eksploatacji do zakładu w celu jego oczyszczenia z substancji szkodliwych, demontażu, pocięcia, strzępienia lub przygotowania pozostałości po strzępieniu do unieszkodliwienia, a także wszelkie inne działania prowadzące do odzysku i/lub unieszkodliwienia pojazdu wycofanego z eksploatacji oraz jego części;
6. "ponowne użycie" oznacza wszelkie działania, poprzez które części pojazdów wycofanych z eksploatacji są użyte w tym samym celu, do jakiego były pierwotnie przeznaczone;
7. "recykling" oznacza powtórne przetwarzanie w procesie produkcyjnym odpadów w celu uzyskania materiału o przeznaczeniu pierwotnym lub w innym celu, z wyjątkiem odzysku energii.
Odzysk energii oznacza użycie odpadów palnych jako materiału do wytworzenia energii poprzez bezpośrednie spalanie z innymi odpadami lub bez nich, ale z odzyskiem ciepła;
8. "odzyskiwanie" oznacza każdą z możliwych do zastosowania operacji przewidzianych w załączniku IIB do dyrektywy 75/442/EWG;
9. "unieszkodliwianie" oznacza każdą z możliwych do zastosowania operacji przewidzianych w załączniku IIA do dyrektywy 75/442/EWG;
10. "podmioty gospodarcze" oznacza podmioty zajmujące się produkcją, dystrybucją, zbieraniem, ubezpieczaniem pojazdów, demontażem, strzępieniem, odzyskiwaniem, recyklingiem oraz inne podmioty zajmujące się przetwarzaniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, ich części i materiałów;
11. "niebezpieczna substancja" oznacza każdą substancję, która jest uważana za niebezpieczną zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG;
12. "strzępiarka" oznacza wszelkie urządzenia służące do rozdrabniania lub rozcinania pojazdów wycofanych z eksploatacji, także w celu uzyskania złomu metali nadającego się do bezpośredniego ponownego użycia;
13. "informacja o demontażu" oznacza wszystkie informacje niezbędne do poprawnego i nieszkodliwego dla środowiska przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Producenci pojazdów oraz producenci części będą udostępniać te informacje upoważnionym podmiotom zajmującym się przetwarzaniem pojazdów w formie podręcznika lub za pośrednictwem mediów elektronicznych (CD — ROM, usługi on — line).
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy pojazdów oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji, łącznie z częściami oraz materiałami.
Nie naruszając art. 5 ust. 4 akapit trzeci i niezależnie od tego, w jaki sposób pojazd był serwisowany lub naprawiany podczas użytkowania, oraz od tego, czy jest on wyposażony w części dostarczone przez producenta, czy też inne części, które zostały wmontowane jako części zamienne lub zastępcze zgodnie z właściwymi przepisami wspólnotowymi lub krajowymi.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się bez naruszania istniejącego prawodawstwa wspólnotowego oraz właściwych przepisów krajowych, w szczególności w odniesieniu do norm bezpieczeństwa, kontroli poziomu emisji oraz hałasu, a także ochrony gleby i wody.
3. W przypadku gdy producent wytwarza lub importuje jedynie pojazdy zwolnione z dyrektywy 70/156/EWG na podstawie jej art. 8 ust. 2 lit. a), Państwa Członkowskie mogą zwolnić takiego producenta i wytwarzane przez niego pojazdy ze stosowania przepisów art. 7 ust. 4, art. 8 oraz art. 9 niniejszej dyrektywy.
4.
Pojazdy specjalnego przeznaczenia, według definicji podanej w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie dyrektywy 70/156/EWG, są zwolnione ze stosowania przepisów art. 7 niniejszej dyrektywy.
5.
Do pojazdów trójkołowych mają zastosowanie jedynie art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 2 oraz art. 6 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zapobieganie
1.
W celu zapobiegania powstawaniu odpadów Państwa Członkowskie zachęcają w szczególności:
a) producentów pojazdów, współpracujących z producentami materiałów i wyposażenia, do ograniczenia użycia w pojazdach niebezpiecznych substancji oraz do zredukowania ich stosowania w takim zakresie jak to jest możliwe, poczynając od fazy koncepcyjnej, aby zapobiec w szczególności ich przedostawaniu się do środowiska, ułatwić recykling oraz uniknąć konieczności unieszkodliwiania niebezpiecznych odpadów;
b) do projektowania i produkowania nowych pojazdów w taki sposób, aby w pełni uwzględnić oraz ułatwić demontaż, ponowne użycie oraz odzyskiwanie, w szczególności recykling pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz ich części i materiałów;
c) producentów pojazdów, współpracujących z producentami materiałów i wyposażenia, do włączenia większej ilości materiałów uzyskanych z recyklingu do pojazdów i innych produktów w celu stworzenia rynku materiałów uzyskanych z recyklingu.
2. a) Państwa Członkowskie zapewnią, że materiały i części pojazdów wprowadzane do obrotu po dniu 1 lipca 2003 r. nie będą zawierać ołowiu, rtęci, kadmu ani sześciowartościowego chromu, poza przypadkami wymienionymi w załączniku II i na warunkach w nim określonych;
b) zgodnie z procedurą określoną w art. 11, Komisja będzie regularnie wprowadzać zmiany do załącznika II, uwzględniające postęp naukowo-techniczny w celu:
i) ustanowienia, tam gdzie to konieczne, maksymalnej wartości stężenia substancji, określonych w art. 2 lit. a), których występowanie będzie tolerowane w określonych materiałach i częściach pojazdów;
ii) zwolnienia niektórych materiałów i części pojazdów ze stosowania przepisów lit. a), jeżeli nie można uniknąć stosowania tych substancji;
iii) usunięcia materiałów i części pojazdów z załącznika II, jeżeli można uniknąć stosowania tych substancji;
iv) zgodnie z i) i ii), określenie materiałów i części pojazdów, które mogą być usunięte przed dalszym przetwarzaniem; te materiały i części są oznakowane lub możliwe do identyfikacji w inny właściwy sposób;
c) Komisja po raz pierwszy zmieni załącznik II nie później niż 21 października 2001 r.
W każdym razie żadne wyłączenia, wymienione w Załączniku, nie będą z niego usunięte przed 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 5
Zbieranie
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że:
- podmioty gospodarcze stworzą systemy zbierania wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz, w stopniu technicznie możliwym, części zużytych usuniętych w trakcie naprawy samochodów osobowych,
- punkty zbierania będą w wystarczającym stopniu dostępne na ich terytorium.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania.
3.
Państwa Członkowskie stworzą system, zgodnie z którym przedstawienie świadectwa złomowania będzie warunkiem wyrejestrowania pojazdu wycofanego z eksploatacji.
Takie świadectwo będzie wystawiane posiadaczowi i/lub właścicielowi kiedy pojazd wycofany z eksploatacji będzie przekazany do zakładu przetwarzania.
Zakłady przetwarzania, które uzyskały zezwolenie zgodnie z art. 6, mogą wydawać świadectwa złomowania.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić producentom, sprzedawcom oraz punktom zbierania działającym w imieniu uprawnionego zakładu przetwarzania, do wydawania świadectw złomowania pod warunkiem że zagwarantują, że pojazd wycofany z eksploatacji jest przekazany do uprawnionego zakładu przetwarzania i że są one urzędowo zarejestrowane.
Wydawanie świadectwa złomowania nie uprawnia zakładów przetwarzania, sprzedawców oraz punktów zbierania działających w imieniu uprawnionego zakładu przetwarzania, do żądania zwrotu kosztów, z wyjątkiem przypadków, gdy zostało to wyraźnie ustalone przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie, w których nie ma systemu wyrejestrowywania pojazdów w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy, stworzą system, zgodnie z którym świadectwo złomowania będzie zgłaszane właściwym organom, gdy pojazd wycofany z eksploatacji zostaje przekazany do zakładu przetwarzania, i w pozostałym zakresie spełnią warunki niniejszego ustępu.
Państwa Członkowskie, stosujące niniejszy akapit, powiadomią Komisję o przyczynach takiej decyzji.
4.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że dostarczanie pojazdów do uprawnionych zakładów przetwarzania zgodnie z ust. 3 odbywa się bez żadnych kosztów obciążających ostatniego posiadacza i/lub właściciela ze względu na to, że pojazd nie posiada żadnej wartości rynkowej lub jest ona ujemna.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że producenci pokryją wszystkie lub znaczną część kosztów związanych z wykonaniem tych środków i/lub będą odbierać pojazdy wycofane z eksploatacji na tych samych warunkach, jak określono w akapicie pierwszym.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że dostarczenie pojazdów wycofanych z eksploatacji nie jest całkowicie wolne od opłat, jeżeli dostarczane pojazdy nie zawierają istotnych części pojazdu, w szczególności silnika i nadwozia lub zawierają odpady, które zostały dodane do pojazdu wycofanego z eksploatacji.
Komisja będzie regularnie monitorować wykonanie akapitu pierwszego, aby zapewnić, że nie powoduje to zakłóceń na rynku, a w razie potrzeby zaproponuje Parlamentowi Europejskiemu i Komisji wprowadzenie zmian do tego akapitu.
5.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że właściwe władze będą wzajemnie uznawać i akceptować świadectwa złomowania wydawane w innych Państwach Członkowskich zgodnie z ust. 3.
W tym celu Komisja opracuje nie później niż do 21 października 2001 r. minimalne wymagania dotyczące świadectwa złomowania.
Artykuł 6
Przetwarzanie
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG, oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że wszystkie zakłady lub przedsiębiorstwa zajmujące się przetwarzaniem pojazdów wycofanych z eksploatacji otrzymają zezwolenie lub zostaną zarejestrowane przez właściwe władze, zgodnie z art. 9–11 dyrektywy 75/442/EWG.
Odstępstwo od wymagań dotyczących zezwolenia, określonych w art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 75/442/EWG, może stosować się do operacji odzyskiwania odpadów z pojazdów wycofanych z eksploatacji, które zostały przetworzone zgodnie z załącznikiem I pkt 3 do niniejszej dyrektywy pod warunkiem że właściwe władze dokonały inspekcji przed rejestracją. Inspekcja taka sprawdzi:
a) rodzaj i ilości odpadów, które mają być przetworzone;
b) ogólne wymagania techniczne, które mają być spełnione;
c) środki ostrożności, które mają być podjęte;
dla osiągnięcia celów określonych w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG.
Inspekcja taka będzie przeprowadzana raz w roku.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstwa będą przesyłać wyniki inspekcji do Komisji.
3.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że każdy zakład lub przedsiębiorstwo zajmujące się przetwarzaniem pojazdów wycofanych z eksploatacji spełnia przynajmniej następujące wymagania zgodnie z załącznikiem I:
a) pojazdy wycofane z eksploatacji będą rozbierane przed dalszym przetwarzaniem lub podjęte będą inne rozwiązania ograniczające negatywny wpływ na środowisko.
Części oraz materiały oznakowane lub w inny sposób możliwe do identyfikacji zgodnie z art. 4 ust. 2, będą rozbierane przed dalszym przetwarzaniem;
b) niebezpieczne materiały i części będą usuwane i oddzielnie segregowane tak, aby nie zanieczyszczać odpadów pochodzących ze strzępienia pojazdów wycofanych z eksploatacji;
c) operacje rozbiórki i magazynowanie będą przeprowadzone w taki sposób, aby zapewnić przydatność części pojazdów do ponownego użycia i odzyskiwania, a w szczególności do recyklingu.
Operacje przetwarzania prowadzące do oczyszczenia pojazdu wycofanego z eksploatacji z substancji szkodliwych, o których mowa w załączniku I pkt 3, będą przeprowadzone możliwie szybko.
4.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że zezwolenie albo rejestracja, o których mowa w ust. 2, obejmą wszystkie warunki niezbędne do spełnienia wymagań określonych w ust. 1–3.
5.
Państwa Członkowskie będą zachęcać zakłady i przedsiębiorstwa przetwarzania do wprowadzania certyfikowanych systemów zarządzania ochroną środowiska.
Artykuł 7
Ponowne użycie i odzyskiwanie
1.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zachęcenia do ponownego używania części, które nadają się do ponownego użycia, do odzyskiwania części, które nie mogą być ponownie użyte oraz do przyznawania preferencji recyklingowi, jeżeli nie stanowi to zagrożenia dla środowiska, bez naruszania wymagań dotyczących bezpieczeństwa pojazdów oraz wymogów ochrony środowiska, szczególnie związanych z emisją do atmosfery oraz hałasem.
2.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że podmioty gospodarcze osiągną następujące cele:
a) nie później niż 1 stycznia 2006 r., w odniesieniu do wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji, ponowne użycie i odzysk będą podniesione co najmniej do poziomu 85 % w odniesieniu do średniej masy pojazdu i roku.
W tym samym czasie ponowne użycie i recykling będą podniesione co najmniej do 80 % w odniesieniu do średniej masy pojazdu oraz roku;
w odniesieniu do pojazdów wyprodukowanych przed 1 stycznia 1980 r., Państwa Członkowskie mogą ustanowić niższe poziomy, ale nie niższe niż 75 % dla ponownego użycia i odzysku oraz nie niższe niż 70 % dla ponownego użycia i recyklingu.
Państwa Członkowskie stosujące niniejszy akapit poinformują Komisję i inne Państwa Członkowskie o przyczynach takiej decyzji;
b) nie później niż 1 stycznia 2015 r. w odniesieniu do wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji, ponowne użycie i odzyskiwanie będzie podniesione co najmniej do 95 % w odniesieniu do średniej masy pojazdu i roku.
W tym samym czasie ponowne użycie i recykling będą podniesione co najmniej do 85 % w odniesieniu do średniej masy pojazdu i roku.
Najpóźniej do 31 grudnia 2005 r. Parlament Europejski i Rada ponownie przeanalizują cele określone w lit. b) na podstawie sprawozdania Komisji, któremu towarzyszy wniosek.
W swoim sprawozdaniu Komisja uwzględni postęp w dziedzinie składu materiałowego pojazdów oraz wszelkie inne ważne aspekty mające wpływ na środowisko dotyczące pojazdów.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 11, Komisja ustanowi szczegółowe zasady niezbędne do kontroli przestrzegania przez Państwa Członkowskie celów podanych w niniejszym ustępie.
Czyniąc to, Komisja uwzględni wszelkie istotne czynniki, między innymi dostępność danych oraz kwestię przywozu i wywozu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Komisja podejmie te środki najpóźniej do 21 października 2002 r.
3.
Na podstawie wniosku Komisji, Parlament Europejski oraz Rada ustanowią cele dotyczące ponownego użycia oraz odzysku i recyklingu na okres po 2015 r.
4.
W celu przygotowania zmian do dyrektywy 70/156/EWG, Komisja będzie wspierać opracowanie europejskich norm dotyczących łatwości demontażu, odzyskiwania i recyklingu pojazdów.
Kiedy takie normy będą uzgodnione, ale w żadnym przypadku nie później niż przed końcem 2001 r., Parlament Europejski i Rada, na podstawie wniosku Komisji, zmienią dyrektywę 70/156/EWG tak, aby pojazdy homologowane zgodnie z tą dyrektywą i wprowadzone do obrotu trzy lata po zmianie dyrektywy 70/156/EWG, nadawały się do ponownego użycia i/lub recyklingu w co najmniej 85 % w przeliczeniu na masę pojazdu oraz nadawały się do ponownego użycia i/lub odzysku w co najmniej 95 % w przeliczeniu na masę pojazdu.
5.
Proponując zmianę dyrektywy 70/156/EWG, odnoszącej się do łatwości demontażu, odzysku i recyklingu pojazdów, Komisja weźmie pod uwagę jako niezbędny element potrzebę zapewnienia, aby ponowne użycie części nie stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa lub środowiska.
Artykuł 8
Normy znakowania/informacje o demontażu
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że producenci pojazdów, w porozumieniu z producentami materiałów i wyposażenia, stosują normy znakowania części i materiałów, w szczególności dla ułatwienia identyfikacji tych części i materiałów, które nadają się do ponownego użycia i odzyskiwania.
2.
Nie później niż do 21 października 2001 r., Komisja ustanowi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11, normy określone w ust. 1 niniejszego artykułu.
Czyniąc to, Komisja uwzględni prace prowadzone w tej dziedzinie na forum międzynarodowym i w stosowny sposób wniesie wkład do tych prac.
3.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że producenci będą dostarczać informacje o demontażu każdego nowego typu pojazdu wprowadzanego do obrotu, w przeciągu sześciu miesięcy po jego wprowadzeniu do obrotu.
Informacje takie będą określać różne części i materiały, umiejscowienie niebezpiecznych substancji w pojazdach, w stopniu potrzebnym dla zakładów przetwarzania, aby mogły postępować zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, mając szczególnie na uwadze osiągnięcie celów przedstawionych w art. 7.
4.
Z zastrzeżeniem zasady poufności informacji technicznych i handlowych, Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki, aby zapewnić, że producenci części stosowanych w pojazdach udostępnią uprawnionym zakładom przetwarzania, w stopniu, w jakim zwrócą się o to te zakłady, informacje dotyczące demontażu, magazynowania oraz testowania tych części, które mogą być ponownie użyte.
Artykuł 9
Składanie sprawozdań i informowanie
1.
Państwa Członkowskie będą przesyłać Komisji co trzy lata sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdania będą sporządzane na podstawie kwestionariusza bądź wzoru przygotowanego przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG [8], w celu stworzenia baz danych dotyczącej pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich przetwarzania.
Sprawozdanie takie będzie zawierać istotne informacje na temat możliwych zmian w strukturze obrotu pojazdami oraz działalności podmiotów zajmujących się zbieraniem, demontażem, strzępieniem, odzyskiem i recyklingiem, prowadzącej do ewentualnych zakłóceń konkurencji w Państwach Członkowskich lub między nimi.
Kwestionariusz lub wzór zostanie przesłany Państwom Członkowskim na sześć miesięcy przed rozpoczęciem okresu objętego sprawozdaniem.
Sprawozdanie dla Komisji zostanie sporządzone w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu sprawozdawczego, którego dotyczy.
Pierwsze sprawozdanie będzie obejmować okres trzyletni, poczynając od 21 kwietnia 2002 r.
Na podstawie powyższych informacji, Komisja sporządzi i opublikuje sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od Państw Członkowskich.
2.
Państwa Członkowskie będą wymagać w każdym przypadku od odpowiednich podmiotów gospodarczych opublikowania informacji na temat:
- projektowania pojazdów i ich części z uwzględnieniem ich łatwości do odzyskiwania i recyklingu,
- przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji zgodnie z wymogami ochrony środowiska, w szczególności usuwania wszystkich płynów oraz demontażu,
- rozwoju i optymalizacji sposobów ponownego użycia, recyklingu i odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części,
- postępu osiągniętego w zakresie odzysku i recyklingu w celu zmniejszenia ilości odpadów do unieszkodliwienia oraz podwyższenia poziomów odzysku i recyklingu.
Producent musi udostępnić te informacje potencjalnym nabywcom pojazdów.
Informacje te będą włączone do materiałów promocyjnych wykorzystywanych w marketingu nowych pojazdów.
Artykuł 10
Wprowadzenie w życie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do 21 kwietnia 2002 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3. Pod warunkiem, że cele ustanowione w niniejszej dyrektywie będą osiągnięte, Państwa Członkowskie mogą transponować przepisy zawarte w art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 3, oraz art. 9 ust. 2, a także określić szczegółowe przepisy dotyczące stosowania art. 5 ust. 4, za pomocą porozumień zawieranych między właściwymi władzami i zainteresowanymi sektorami gospodarki. Porozumienia takie muszą spełniać następujące wymagania:
a) porozumienia podlegają wykonaniu na drodze prawnej;
b) porozumienia powinny określać cele i odpowiadające im terminy realizacji;
c) porozumienia są publikowane w krajowych dziennikach urzędowych lub w innym oficjalnym dokumencie w równym stopniu publicznie dostępnym i przekazane Komisji;
d) wyniki osiągane w ramach porozumienia są regularnie monitorowane, przekazywane właściwym władzom i Komisji oraz są publicznie dostępne na warunkach określonych w porozumieniach;
e) właściwe władze stworzą warunki do badania postępu osiąganego na mocy porozumienia;
f) w przypadku nieprzestrzegania porozumienia, Państwa Członkowskie muszą wprowadzić w życie odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy za pomocą środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych.
Artykuł 11
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera komitet utworzony na podstawie art. 18 dyrektywy 75/442/EWG, zwany dalej "komitetem".
2.
W przypadku odniesienia się do niniejszego artykułu, stosuje się art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE w związku z przepisami jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
4.
Komisja, zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule, przyjmie:
a) minimalne wymagania dotyczące świadectwa złomowania, określone w art. 5 ust. 5;
b) szczegółowe zasady, określone w art. 7 ust. 2 akapit trzeci;
c) formaty odnoszące się do systemu baz danych, określonego w art. 9;
d) zmiany niezbędne w celu dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego.
Artykuł 12
Wejście w życie
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Artykuł 5 ust. 4 stosuje się:
- od 1 lipca 2002 r. do pojazdów wprowadzanych do obrotu od tej daty,
- od 1 stycznia 2007 r. do pojazdów wprowadzonych do obrotu przed datą określoną w tiret pierwsze.
3.
Państwa Członkowskie mogą zastosować art. 5 ust. 4 przed terminami określonymi w ust. 2.
Artykuł 13
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 września 2000 r.
w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy
(siódma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 90/679/EWG z dnia 26 listopada 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy (siódma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [3] była wielokrotnie zmieniana [4].
Do celów przejrzystości i racjonalności dyrektywa 90/679/EWG powinna zostać skodyfikowana.
(2) Zgodność z minimalnymi wymaganiami, mającymi na celu zagwarantowanie lepszego standardu bezpieczeństwa i zdrowia w zakresie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy, jest istotna dla zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
(3) Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5].
Przepisy tej dyrektywy mają zatem pełne zastosowanie do narażenia pracowników na działanie czynników biologicznych z zastrzeżeniem dla bardziej rygorystycznych i/lub bardziej szczegółowych przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie.
(4) Dokładniejszą wiedzę na temat ryzyka związanego z narażeniem na działanie czynników biologicznych można uzyskać poprzez prowadzenie rejestrów.
(5) Lista i klasyfikacja czynników biologicznych muszą być regularnie sprawdzane i korygowane w oparciu o nowe dane naukowe.
(6) W odniesieniu do szeregu czynników biologicznych należy przedstawić dane dodatkowe do ich sklasyfikowania.
(7) Pracodawcy muszą mieć aktualne informacje na temat nowych osiągnięć technologicznych w celu poprawy ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
(8) W celu ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników narażonych na czynniki biologiczne powinny zostać podjęte środki zapobiegawcze.
(9) Niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny aspekt realizacji społecznego wymiaru rynku wewnętrznego.
(10) Zgodnie z decyzją Rady 74/325/EWG [6], Komisja powinna konsultować się z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy w celu formułowania propozycji w tym zakresie.
Zasięgano jego opinii przy formułowaniu projektów dyrektyw Rady zawartych w niniejszej dyrektywie.
(11) Niniejsza dyrektywa pozostaje z zastrzeżeniem dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących końcowych terminów transpozycji, wymienionych w załączniku VIII część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
1.
Niniejsza dyrektywa ma na celu ochronę pracowników przed ryzykiem dla ich zdrowia i bezpieczeństwa, łącznie z zapobieganiem takiemu ryzyku, powstającym lub mogącym powstać w wyniku narażenia na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy.
Ustanawia ona poszczególne wymogi minimalne w tej dziedzinie.
2.
Dyrektywę 89/391/EWG stosuje się w pełni do całego obszaru, określonego w ust. 1, z zastrzeżeniem dla bardziej rygorystycznych i/lub szczegółowych przepisów, zawartych w niniejszej dyrektywie.
3.
Niniejszą dyrektywę stosuje się z zastrzeżeniem dla przepisów dyrektywy Rady 90/219/EWG [7] oraz dyrektywy Rady 90/220/EWG [8].
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "czynniki biologiczne" oznaczają drobnoustroje, włącznie z tymi, które zostały zmodyfikowane genetycznie, hodowle komórkowe i wewnętrzne pasożyty ludzkie, mogące być przyczyną zakażenia i alergii lub zatrucia;
b) "drobnoustroje" oznaczają komórkowe i bezkomórkowe jednostki mikrobiologiczne, zdolne do replikacji lub przenoszenia materiału genetycznego;
c) "hodowle komórkowe" oznaczają hodowlę in vitro komórek pochodzących z organizmów wielokomórkowych.
"Czynniki biologiczne" klasyfikuje się w czterech grupach ryzyka zgodnie z ich poziomem ryzyka zakażenia:
1. czynnik biologiczny należący do grupy 1 oznacza taki, poprzez który wywołanie choroby u ludzi jest mało prawdopodobne;
2. czynnik biologiczny należący do grupy 2 oznacza taki, który może wywoływać chorobę u ludzi i może być niebezpieczny dla pracowników; jego rozprzestrzenienie się na teren Wspólnoty jest mało prawdopodobne; skuteczna profilaktyka lub leczenie są możliwe;
3. czynnik biologiczny należący do grupy 3 oznacza taki, który może wywoływać ciężką chorobę u ludzi i może stanowić poważne niebezpieczeństwo dla pracowników; istnieje ryzyko jego rozprzestrzenia na terenie Wspólnoty, lecz zazwyczaj skuteczna profilaktyka lub leczenie są możliwe;
4. czynnik biologiczny należący do grupy 4 oznacza taki, który wywołuje ciężką chorobę u ludzi i stanowi poważne niebezpieczeństwo dla pracowników; istnieje wysokie ryzyko jego rozprzestrzenia na terenie Wspólnoty; zazwyczaj skuteczna profilaktyka lub leczenie nie są możliwe.
Artykuł 3
Zakres — oszacowanie i ocena ryzyka
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy czynności, podczas których pracownicy w wyniku wykonywania pracy są lub mogą być potencjalnie narażeni na działanie czynników biologicznych.
2.
W przypadku jakiejkolwiek czynności mogącej stwarzać ryzyko wystąpienia narażenia na działanie czynników biologicznych należy ustalić rodzaj, stopień oraz czas trwania narażenia pracowników w celu umożliwienia oceny stopnia wszelkiego zagrożenia dla zdrowia lub bezpieczeństwa pracowników oraz ustanowienia środków ostrożności, które należy podjąć.
W przypadku czynności wiążących się z narażeniem na działanie kilku grup czynników biologicznych, ryzyko określane jest na podstawie zagrożeń wywoływanych przez wszystkie obecne niebezpieczne czynniki biologiczne.
Ocena powinna być odnawiana regularnie oraz w każdym przypadku, gdy następuje jakakolwiek zmiana warunków, mogąca wpłynąć na narażenie pracowników na działanie czynników biologicznych.
Pracodawca musi na żądanie właściwych władz przedstawić informacje, na podstawie których przeprowadzono ocenę.
3.
Ocenę określoną w ust. 2 przeprowadza się na podstawie wszystkich dostępnych informacji z uwzględnieniem:
a) klasyfikacji czynników biologicznych stanowiących lub mogących stanowić niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi, określonych w art. 18;
b) zaleceń właściwych władz wskazujących na konieczność kontroli czynników biologicznych w celu ochrony zdrowia pracowników, jeżeli w wyniku wykonywania pracy pracownicy są lub mogą być narażeni na działanie takich czynników biologicznych;
c) informacji na temat chorób, które mogą wystąpić w następstwie pracy wykonywanej przez pracownika;
d) potencjalnego działania alergizującego lub toksycznego, występującego w wyniku wykonywanej przez pracownika pracy;
e) wiedzy na temat choroby na którą stwierdzono, że cierpi pracownik i która ma bezpośredni związek z jego pracą.
Artykuł 4
Stosowanie poszczególnych artykułów w odniesieniu do oceny ryzyka
1.
Jeżeli wyniki oceny, określonej w art. 3, wskazują występowanie narażenia i/lub potencjalnego narażenia na czynnik biologiczny grupy 1, bez rozpoznanego ryzyka zdrowotnego dla pracowników, nie stosuje się art. 5—17 i art. 19.
Jednakże stosuje się pkt 1 załącznika VI.
2.
Jeżeli wyniki oceny, określonej w art. 3, wskazują, że działalność nie przewiduje świadomego zamiaru pracy lub kontaktu z czynnikami biologicznymi, lecz może skutkować narażeniem pracowników na działanie czynnika biologicznego, jak w przypadku działalności, których wykaz znajduje się w załączniku I, stosuje się art. 5, 7, 8, 10, 11,12,13,14, chyba że wyniki oceny, określonej w art. 3, wskazują na brak takiej konieczności.
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZKI PRACODAWCY
Artykuł 5
Zastąpienie
Jeżeli rodzaj działalności na to pozwala, pracodawca unika stosowania szkodliwego czynnika biologicznego poprzez jego zastąpienie innym czynnikiem biologicznym, który zgodnie z jego warunkami użytkowania nie jest niebezpieczny lub jest mniej niebezpieczny dla zdrowia pracowników, w odpowiednim przypadku, z uwzględnieniem aktualnego stanu wiedzy.
Artykuł 6
Zmniejszanie ryzyka
1.
W przypadku, gdy wynik oceny, określonej w art. 3, wskazuje na wystąpienie ryzyka dla zdrowia lub bezpieczeństwa pracowników, należy przeciwdziałać narażeniu pracowników.
2.
W przypadku, gdy nie jest to technicznie wykonalne, uwzględniając rodzaj działalności oraz ocenę ryzyka, określoną w art. 3, w celu właściwej ochrony zdrowia i bezpieczeństwa zainteresowanych pracowników, ryzyko narażenia musi być zmniejszane do najniższego koniecznego poziomu, w szczególności poprzez następujące środki, które należy podjąć w świetle wyników oceny, określonej w art. 3:
a) utrzymywanie jak najniższej liczby pracowników narażonych lub potencjalnie narażonych;
b) zaprojektowanie przebiegu pracy oraz środków nadzoru przemysłowego w taki sposób, aby uniknąć lub zminimalizować uwalnianie się czynników biologicznych w miejscu pracy;
c) środki ochrony zbiorowej i/lub w przypadku, gdy w inny sposób nie można uniknąć narażenia, indywidualne środki ochrony;
d) środki higieny zgodne z celem zapobiegania lub redukcji przypadkowego przeniesienia bądź uwolnienia czynnika biologicznego poza miejsce pracy;
e) stosowanie znaku zagrożenia biologicznego przedstawionego w załączniku II oraz innych istotnych znaków ostrzegawczych;
f) sporządzanie planów postępowania na wypadek awarii z udziałem czynników biologicznych;
g) przeprowadzanie testów, tam gdzie jest to konieczne i technicznie wykonalne, na obecność czynników biologicznych stosowanych w pracy, poza pierwotnym miejscem fizycznego zamknięcia;
h) środki bezpiecznego pobierania, składowania oraz usuwania odpadów przez pracowników, łącznie z zastosowaniem bezpiecznych i możliwych do zidentyfikowania pojemników, w miarę potrzeb po odpowiednim przetworzeniu;
i) procedury bezpiecznego obchodzenia się z czynnikami biologicznymi i ich transportu w obrębie miejsca pracy.
Artykuł 7
Informacja dla właściwych władz
1.
W przypadku, gdy wyniki oceny, określonej w art. 3, wskazują na ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, pracodawca na żądanie właściwych władz udostępnia odpowiednie informacje dotyczące:
a) wyników przeprowadzonej oceny;
b) czynności, podczas których pracownik jest lub może być narażony na działanie czynników biologicznych;
c) liczby pracowników narażonych;
d) nazwiska i kwalifikacji osoby odpowiedzialnej za bezpieczeństwo i zdrowie w miejscu pracy;
e) podjętych środków zapobiegawczych i ochronnych, łącznie ze stosowanymi procedurami i metodami pracy;
f) planu awaryjnego dla ochrony pracowników przed narażeniem na czynnik biologiczny grupy 3 lub 4, do którego może dojść w wyniku utraty hermetyczności.
2.
Pracodawcy niezwłocznie informują właściwe władze o każdej awarii lub wypadku, które mogły spowodować uwolnienie się czynnika biologicznego i które mogły wywołać poważne zakażenie i/lub chorobę u ludzi.
3.
Lista, określona w art. 11, oraz karty zdrowia pacjenta, określone w art. 14, zostają udostępniane właściwym władzom w przypadkach zakończenia działalności przedsiębiorstwa, zgodnie z prawem krajowym i/lub praktyką.
Artykuł 8
Higiena i ochrona indywidualna
1.
W przypadku wszystkich działalności, w których istnieje ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników związane z pracą z czynnikami biologicznymi, pracodawca jest zobowiązany podjąć właściwe środki ostrożności w celu zapewnienia, że:
a) pracownicy nie spożywają posiłków lub napojów w miejscach pracy, w których występuje ryzyko skażenia czynnikami biologicznymi;
b) pracownicy są wyposażeni w odpowiednią odzież ochronną lub inną odpowiednią odzież specjalną;
c) pracownicy mają zapewnione odpowiednie i właściwe łazienki i toalety, które mogą być wyposażone w urządzenia do przemywania oczu i i/lub środki odkażające skórę;
d) wszelkie konieczne wyposażenie ochronne jest:
- prawidłowo przechowywane w wyraźnie określonym miejscu,
- sprawdzane i czyszczone, jeżeli to możliwe przed i w każdym przypadku po użyciu,
- naprawiane w przypadku usterki lub wymieniane przed dalszym użyciem;
e) ustalone są procedury pobierania, obchodzenia się z i przetwarzania próbek pochodzenia ludzkiego bądź zwierzęcego.
2.
Odzież robocza oraz wyposażenie ochronne, w tym odzież ochronna określona w ust. 1, które mogą ulec skażeniu czynnikami biologicznymi, muszą być usuwane w chwili opuszczania miejsca pracy i przed podjęciem środków, określonych w akapicie drugim, przechowywane oddzielnie od innej odzieży.
Pracodawca musi zapewnić, że taka odzież oraz wyposażenie ochronne są odkażone i oczyszczone lub, w razie konieczności, zniszczone.
3.
Pracownicy nie mogą być obciążani kosztami środków, określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 9
Informacja oraz szkolenie pracowników
1.
Pracodawca podejmuje właściwe środki w celu zapewnienia pracownikom i/lub jakimkolwiek przedstawicielom pracowników w przedsiębiorstwie lub zakładzie odpowiedniego i właściwego szkolenia, opartego o wszystkie dostępne informacje, w szczególności w formie informacji i instrukcji dotyczących:
a) potencjalnego ryzyka dla zdrowia;
b) środków ostrożności, które należy podjąć w celu zapobieżenia narażeniu;
c) wymagań higieny;
d) noszenia i stosowania wyposażenia i odzieży ochronnej;
e) kroków, które pracownicy powinni podjąć w razie wypadków lub dla zapobieżenia wypadkowi.
2.
Szkolenie jest:
a) przeprowadzane przed podjęciem pracy związanej z kontaktem z czynnikami biologicznymi;
b) dostosowywane, aby wziąć pod uwagę nowe lub zmienione ryzyko; oraz
c) powtarzane okresowo, w miarę potrzeb.
Artykuł 10
Informowanie pracownika w szczególnych przypadkach
1.
Pracodawca dostarcza pracownikom pisemne instrukcje w miejscu pracy i, w miarę potrzeb, umieszcza uwagi, które obejmują przynajmniej informacje o procedurze postępowania w razie:
a) poważnej awarii lub wypadku związanego z obchodzeniem się z czynnikiem biologicznym;
b) obchodzenia się z czynnikiem biologicznym grupy 4.
2.
Pracownicy niezwłocznie zgłaszają każdą awarię lub wypadek związany z obchodzeniem się z czynnikiem biologicznym przełożonemu lub osobie odpowiedzialnej za bezpieczeństwo i zdrowie w miejscu pracy.
3.
Pracodawcy niezwłocznie informują pracowników lub wszelkich przedstawicieli pracowników o każdej awarii lub wypadku, który mógł spowodować uwolnienie się czynnika biologicznego i który mógł być przyczyną poważnego zakażenia ludzi i/lub choroby.
Dodatkowo, w razie zaistnienia poważnej awarii lub wypadku, pracodawcy informują tak szybko jak to jest możliwe pracowników lub przedstawicieli pracowników w przedsiębiorstwie lub zakładzie o jego przyczynach oraz o podjętych i proponowanych środkach, mających na celu opanowanie sytuacji.
4.
Każdy pracownik posiada dostęp do informacji na temat wykazu, określonego w art. 11, który dotyczy go osobiście.
5.
Pracownicy lub przedstawiciele pracowników w przedsiębiorstwie lub zakładzie mają dostęp do anonimowych informacji zbiorczych.
6.
Pracodawcy dostarczają pracownikom i/lub ich przedstawicielom, na ich żądanie, informacje przewidziane w art. 7 ust. 1.
Artykuł 11
Wykaz pracowników narażonych
1.
Pracodawca posiada wykaz pracowników narażonych na czynniki biologiczne grupy 3 i/lub 4, ze wskazaniem rodzaju wykonywanej pracy oraz, gdy to możliwe, czynnika biologicznego, na którego działanie pracownik był narażony, jak również, w miarę potrzeb, zapisy przypadków narażenia, awarii oraz wypadków.
2.
Wykaz określony w ust. 1 przechowywany jest przez co najmniej 10 lat od momentu zakończenia narażenia, zgodnie z prawem krajowym i praktyką.
W przypadku tych narażeń, które mogą skutkować zakażeniami:
a) czynnikami biologicznymi mogącymi wywołać zakażenie chroniczne lub ukryte;
b) które, w świetle obecnej wiedzy, są niemożliwe do zdiagnozowania do czasu rozwinięcia się choroby po wielu latach;
c) o wyjątkowo długim okresie inkubacji, zanim choroba się rozwinie;
d) które prowadzą do choroby, która czasami nawraca w długim okresie czasu pomimo leczenia; lub
e) mogącymi powodować poważne, długookresowe powikłania;
3.
Lekarz, określony w art. 14, i/lub właściwy organ ds. zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy oraz jakakolwiek inna osoba odpowiedzialna za zdrowie i bezpieczeństwo w miejscu pracy posiadają dostęp do wykazu, określonego w ust. 1.
Artykuł 12
Konsultacje i udział pracowników
Konsultacje i udział pracowników i/lub ich przedstawicieli w związku ze sprawami objętymi niniejszą dyrektywą odbywają się zgodnie z art. 11 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 13
Zgłoszenie właściwej władzy
1.
Uprzednie zgłoszenie jest przedstawiane właściwym władzom w przypadku użycia po raz pierwszy:
a) czynników biologicznych grupy 2;
b) czynników biologicznych grupy 3;
c) czynników biologicznych grupy 4.
Zgłoszenia dokonuje się przynajmniej 30 dni przed rozpoczęciem pracy.
Z zastrzeżeniem ust. 2, uprzedniego zgłoszenia dokonuje się również w przypadku użycia po raz pierwszy każdego kolejnego czynnika biologicznego grupy 4 oraz każdego kolejnego, nowego czynnika biologicznego grupy 3 w przypadku, gdy pracodawca samodzielnie tymczasowo klasyfikuje czynnik biologiczny.
2.
Od laboratoriów świadczących usługi diagnostyczne w odniesieniu do czynników biologicznych grupy 4 wymaga się dokonania jedynie wstępnego zgłoszenia o swoim zamiarze.
3.
Ponowne zgłoszenie musi również mieć miejsce w każdym przypadku, gdy zachodzą istotne zmiany mające znaczenie dla bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, dotyczące trybów lub procedur, które czynią zgłoszenie nieaktualnym.
4.
Zgłoszenie, określone w ust. 1, 2 i 3, zawiera:
a) nazwę i adres przedsiębiorstwa i/lub zakładu;
b) nazwisko i stanowisko osoby odpowiedzialnej za bezpieczeństwo i zdrowie w miejscu pracy;
c) wyniki oceny, określonej w art. 3;
d) gatunek czynnika biologicznego;
e) środki ochrony i zapobiegawcze, które są przewidywane.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 14
Kontrola zdrowotna
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają, zgodnie z przepisami krajowymi i praktyką, zasady prowadzenia właściwej kontroli zdrowotnej pracowników, w stosunku do których w wyniku oceny, określonej w art. 3, stwierdzono występowanie ryzyka dla zdrowia lub bezpieczeństwa.
2.
Zasady, określone w ust. 1, umożliwiają każdemu pracownikowi poddanie się w miarę potrzeb odpowiedniej kontroli zdrowotnej:
a) przed narażeniem;
b) w regularnych odstępach czasowych po nim.
Zasady te bezpośrednio umożliwiają wdrożenie środków higieny indywidualnej i zawodowej.
3.
Ocena, określona w art. 3, powinna wskazywać tych pracowników, w stosunku do których wymagane może być podjęcie szczególnych środków ostrożności.
Tam, gdzie jest to konieczne, skuteczne szczepionki powinny być udostępnione pracownikom, którzy nie są już uodpornieni na czynniki biologiczne, na których działanie są lub mogą być narażeni.
Gdy pracodawcy udostępniają szczepionki, powinni wziąć pod uwagę rekomendowany kodeks zasad postępowania, ustanowiony w załączniku VII.
Jeżeli zostaje stwierdzone, że pracownik cierpi z powodu zakażenia i/lub choroby, która może być skutkiem narażenia, lekarz lub organ odpowiedzialny za kontrolę zdrowotną pracowników proponuje przeprowadzenie takiej kontroli pozostałym pracownikom, którzy byli podobnie narażeni.
W takim przypadku przeprowadza się ponowną ocenę ryzyka narażenia zgodnie z art. 3.
4.
W przypadku przeprowadzenia kontroli zdrowotnej, karta zdrowia pacjenta jest przechowywana przez okres przynajmniej 10 lat od zakończenia narażenia, zgodnie z krajowym prawem i praktyką.
W wyjątkowych przypadkach, określonych w art. 11 ust. 2 akapit drugi, karta zdrowia pacjenta przechowywana jest przez odpowiednio dłuższy czas, aż do 40 lat od momentu ostatniego odnotowanego przypadku narażenia.
5.
Lekarz lub władza odpowiedzialna za kontrolę zdrowotną proponuje wszelkie środki ochronne lub zapobiegawcze, które powinny być podjęte w odniesieniu do poszczególnych pracowników.
6.
Pracownikom muszą zostać zapewnione informacje oraz poradnictwo na temat kontroli zdrowotnej, której mogą być poddani po zakończeniu narażenia.
7.
Zgodnie z krajowymi przepisami i/lub praktyką:
a) pracownicy mają dostęp do wyników kontroli zdrowotnej, które ich dotyczą; oraz
b) zainteresowani pracownicy lub pracodawca mogą żądać wglądu do wyników kontroli zdrowotnej.
8.
Praktyczne zalecenia dotyczące kontroli zdrowotnej pracowników są zawarte w załączniku IV.
9.
Wszystkie przypadki zgonów lub zachorowań uznane, zgodnie z krajowymi przepisami i/lub praktyką, za wynikające z zawodowego narażenia na czynniki biologiczne zgłasza się właściwej władzy.
Artykuł 15
Zakłady opieki zdrowotnej i weterynaryjnej inne niż laboratoria diagnostyczne
1.
Dla przeprowadzenia oceny, określonej w art. 3, należy zwrócić szczególną uwagę na:
a) brak pewności w stosunku do występowania czynników biologicznych u pacjentów lub zwierząt oraz w materiale i próbkach od nich pobranych;
b) niebezpieczeństwo ze strony czynników biologicznych o których wiadomo, że są obecne lub których obecność jest podejrzewana u pacjentów lub u zwierząt oraz w materiałach i próbkach od nich pobranych;
c) ryzyko wynikające z rodzaju pracy.
2.
W zakładach opieki zdrowotnej i weterynaryjnej podejmuje się właściwe środki w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, których to dotyczy.
Środki, które się podejmuje, obejmują w szczególności:
a) stworzenie odpowiedniego systemu procedur odkażania i dezynfekcji; oraz
b) wprowadzenie procedur pozwalających na usuwanie i obchodzenie się ze skażonymi odpadami bez ryzyka.
3.
W izolatkach, w których znajdują się zarażeni ludzie bądź zwierzęta, u których istnieje lub podejrzewa się zarażenie czynnikami biologicznymi z grupy 3 lub 4, w celu zminimalizowania ryzyka zarażenia wybiera się środki hermetyczności spośród wymienionych w załączniku V kolumna A.
Artykuł 16
Szczególne środki dla procesów przemysłowych, laboratoriów oraz pomieszczeń dla zwierząt
1.
Następujące środki należy podjąć w laboratoriach, w tym w laboratoriach diagnostycznych oraz w pomieszczeniach dla zwierząt laboratoryjnych, które zostały celowo zainfekowane czynnikami biologicznymi z grup 2, 3 lub 4 lub które są nosicielami lub podejrzane są o nosicielstwo takich czynników.
a) Laboratoria, które prowadzą prace, wymagające obchodzenia się z czynnikami biologicznymi z grup 2, 3 lub 4 do celów badawczych, rozwoju, edukacyjnych lub diagnostycznych, przyjmują środki bezpieczeństwa zgodnie z załącznikiem V, w celu zminimalizowania ryzyka zakażenia.
b) W wyniku przeprowadzonej oceny, określonej w art. 3, zostaną określone środki zgodnie z załącznikiem V, po ustaleniu stopnia hermetyczności wymaganego dla poszczególnych czynników biologicznych, według stopnia ryzyka.
Czynności związane z obchodzeniem się z czynnikiem biologicznym muszą być prowadzone:
- jedynie w miejscach pracy do tego wyznaczonych odpowiadających przynajmniej stopniowi hermetyczności 2, dla czynnika biologicznego grupy 2,
- jedynie w miejscach pracy do tego wyznaczonych odpowiadających przynajmniej stopniowi hermetyczności 3, dla czynnika biologicznego grupy 3,
- jedynie w miejscach pracy do tego wyznaczonych odpowiadających przynajmniej stopniowi hermetyczności 4, dla czynnika biologicznego grupy 4.
c) Laboratoria, obchodzące się z materiałami, w odniesieniu do których istnieje niepewność w kwestii obecności czynników biologicznych, mogących wywoływać choroby u ludzi, a których celem nie jest prowadzenie badań nad tymi czynnikami jako takimi (tj. prowadzenia hodowli lub gromadzenia) powinny przyjąć przynajmniej stopień hermetyczności 2.
Stopnie hermetyczności 3 lub 4 muszą być stosowane, w miarę potrzeb, jeżeli wiadomo lub podejrzewa się, że jest to konieczne, z wyjątkiem sytuacji, gdy wytyczne właściwych władz krajowych wskazują, że w pewnych wypadkach wystarczające jest zachowanie niższego poziomu strefy bezpieczeństwa.
2.
W odniesieniu do procesów przemysłowych w trakcie, których stosowane są czynniki biologiczne grupy 2, 3 lub 4, następujące środki muszą być podjęte:
a) Zasady bezpieczeństwa wymienione w ust. 1 lit. b) akapit drugi stosuje się również do procesów przemysłowych, na podstawie praktycznych środków oraz właściwych procedur podanych w załączniku VI.
b) Zgodnie z oceną ryzyka zastosowania związanego z wykorzystaniem grup 2, 3 lub 4 czynników biologicznych, właściwe władze mogą zdecydować o podjęciu odpowiednich środków, które muszą być stosowane w wykorzystaniu przemysłowym takich czynników biologicznych.
3.
Wszystkie czynności objęte ust. 1 i 2, odnośnie do których nie jest możliwe przeprowadzenie rozstrzygającej oceny czynnika biologicznego, lecz po przeanalizowaniu których wydaje się, że zastosowanie tego czynnika może być związane z poważnym ryzykiem dla zdrowia pracowników, mogą być prowadzone wyłącznie na stanowiskach pracy odpowiadających co najmniej stopniowi hermetyczności 3.
Artykuł 17
Wykorzystanie danych
Komisja posiada pełny dostęp do sposobu wykorzystania przez właściwe władze krajowe informacji, określonych w art. 14 ust. 9.
Artykuł 18
Klasyfikacja czynników biologicznych
1.
Klasyfikacja Wspólnoty jest oparta na definicjach zawartych w art. 2 akapit drugi pkt 2—4 (grupy 2—4).
2.
Do czasu ukończenia klasyfikacji Wspólnoty, Państwa Członkowskie klasyfikują czynniki biologiczne, które stanowią lub mogą stanowić zagrożenie dla ludzkiego zdrowia, na podstawie definicji zawartych w art. 2 akapit drugi pkt 2—4 (grupy 2—4).
3.
Jeżeli poddawany ocenie czynnik biologiczny nie może być jednoznacznie sklasyfikowany w jednej z grup określonych w art. 2 akapit drugi, należy go sklasyfikować w najwyższej grupie ryzyka spośród możliwych do wyboru.
Artykuł 19
Dyrektywa 2000/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 września 2000 r.
w sprawie wymogów efektywności energetycznej stateczników do oświetlenia fluorescencyjnego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ważne jest promowanie środków mających na celu i zapewniających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, które jednocześnie promują oszczędność energii, ochronę środowiska naturalnego i ochronę konsumenta.
(2) Oświetlenie fluorescencyjne stanowi znaczną część zużycia energii elektrycznej we Wspólnocie, a zatem i całkowitego zużycia energii.
Różne modele stateczników do oświetlenia fluorescencyjnego, dostępne na rynku Wspólnoty, mają bardzo różne poziomy zużycia energii dla danego rodzaju lampy, tzn. bardzo różną efektywność energetyczną.
(3) Niniejsza dyrektywa ma na celu zmniejszenie zużycia energii przez stateczniki do oświetlenia fluorescencyjnego przez stopniowe odchodzenie od stateczników o mniejszej efektywności w kierunku stateczników o większej efektywności, które mogą także oferować rozległe funkcje oszczędzania energii.
(4) Niektóre Państwa Członkowskie rozpoczynają właśnie przyjmowanie warunków dotyczących efektywności stateczników do oświetlenia fluorescencyjnego, które mogą stworzyć przeszkody dla handlu tymi produktami we Wspólnocie.
(5) Właściwe jest przyjęcie wysokiego poziomu ochrony jako podstawy w propozycjach dostosowania przepisów w Państwach Członkowskich na drodze ustawowej, w rozporządzeniach lub działaniach administracyjnych, a dotyczących zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumenta.
Niniejsza dyrektywa zapewnia wysoki poziom ochrony zarówno środowiska naturalnego, jak i konsumenta, będąc ukierunkowaną na znaczące zwiększenie efektywności energetycznej stateczników.
(6) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ustanowionymi w art. 5 Traktatu, gdy cele tego działania nie mogą być w zadowalającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie, wówczas z uwagi na skalę i skutki proponowanego działania mogą one być skuteczniej zrealizowane przez Wspólnotę.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(7) Aby zapewnić prawidłowe wykonanie niniejszej dyrektywy potrzebny jest skuteczny system wykonawczy, gwarantujący uczciwe warunki konkurencji dla producentów i ochrony praw konsumentów.
(8) Decyzja Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotycząca modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [4], z wyjątkiem oznakowania i wycofywania z rynku, gdy odstępstwo od decyzji o ograniczonym zakresie jest usprawiedliwione przez rodzaj produktu i specyficzną sytuację rynkową.
(9) W interesie handlu międzynarodowego wszędzie, gdzie jest to właściwe, powinny być stosowane normy międzynarodowe.
Zużycie energii przez statecznik jest określone przez normę Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego Elektrotechniki EN 50294 z grudnia 1998 r., która jest oparta na standardach międzynarodowych.
(10) Stateczniki do oświetlenia fluorescencyjnego zgodne z wymaganiami efektywności energetycznej niniejszej dyrektywy muszą nosić oznaczenie "CE" i towarzyszące mu informacje, aby było możliwe ich swobodne przemieszczanie.
(11) Niniejsza dyrektywa ogranicza się do stateczników do oświetlenia fluorescencyjnego zasilanego z sieci elektrycznej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zasilanych z sieci elektrycznej stateczników do źródeł światła fluorescencyjnego zgodnie z określeniem podanym w normie europejskiej EN 50294 z grudnia 1998 r., pkt 3.4, zwanych dalej "statecznikami".
2.
Następujące rodzaje stateczników są wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy:
- stateczniki wbudowane w lampach,
- stateczniki zaprojektowane specjalnie do opraw oświetleniowych przeznaczonych do montażu w meblach, stanowiące niewymienialną część oprawy oświetleniowej, która nie może być badana oddzielnie od oprawy (zgodnie z normą europejską EN 60920, klauzula 2.1.3), i
- stateczniki przeznaczone na wywóz poza Wspólnotę, albo jako samodzielne części, albo wbudowane w oprawy oświetleniowe.
3.
Stateczniki klasyfikuje się zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, aby w trakcie pierwszej fazy stateczniki mogły być wprowadzane na rynek albo jako samodzielne części, albo wbudowane w oprawy oświetleniowe, jedynie w wypadku gdy zużycie energii przez dany statecznik jest mniejsze lub równe maksymalnemu poborowi mocy przez obwody stabilizowanej lampy, określonemu w załącznikach I, II i III, dla każdej kategorii stateczników.
2.
Producent statecznika, jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie lub osoba odpowiedzialna za wprowadzanie na rynek statecznika, zarówno samodzielnej części, jak i wbudowanego w oprawie oświetleniowej, jest odpowiedzialna za zapewnienie, aby każdy wprowadzony na rynek statecznik, zarówno jako samodzielna część, jak i wbudowany w oprawę oświetleniową, spełniał wymagania, określone w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zabraniać, ograniczać lub utrudniać wprowadzania stateczników na rynek na swoim terytorium, zarówno jako samodzielnych części, jak i wbudowanych w oprawy oświetleniowe, jeśli noszą one oznaczenie "CE" potwierdzające ich zgodność z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie, o ile nie posiadają przeciwnych dowodów, przyjmują, że stateczniki, zarówno jako samodzielne części, jak i wbudowane w oprawy oświetleniowe, noszące oznaczenie "CE" wymagane na mocy art. 5, są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla art. 5 i 6 procedury oceny zgodności stateczników występujących zarówno jako samodzielne części, jak i wbudowanych w oprawy oświetleniowe oraz zasady umieszczania i stosowania oznaczeń zgodności CE, powinny spełniać wymagania modułu A decyzji Rady 93/465/EWG oraz kryteriów ustalonych w tej decyzji, jak i ogólnych wytycznych podanych w Załączniku do niej.
2.
Okres określony w module A ust. 2 decyzji Rady 93/465/EWG przyjmuje się do celów niniejszej dyrektywy na 3 lata.
3. a) Treść dokumentacji technicznej określonej w module A ust. 3 decyzji Rady 93/465/EWG obejmuje:
i) nazwę i adres producenta;
ii) ogólny opis modelu umożliwiający jego jednoznaczną identyfikację;
iii) informacje, włączając w to odpowiednie rysunki, dotyczące głównych cech konstrukcyjnych modelu, w szczególności tych, które znacznie wpływają na wielkość zużycia energii elektrycznej przez to urządzenie;
iv) instrukcje obsługi;
v) wyniki pomiarów zużycia energii, przeprowadzonych zgodnie z wymaganiami akapitu c;
vi) szczegóły omawiające zgodność wyników tych pomiarów w porównaniu z wymaganiami dotyczącymi zużycia energii określone w załączniku I.
b) Dokumentacja techniczna sporządzona dla innych przepisów wspólnotowych może być stosowana w takim zakresie, w jakim spełnia niniejsze wymagania.
c) Producenci stateczników są odpowiedzialni za ustalanie zużycia energii każdego statecznika, zgodnie z procedurami określonymi w normie europejskiej EN 50294 z grudnia 1998 r., oraz za zgodność urządzenia z wymaganiami art. 2 i 9.
Artykuł 5
Stateczniki wprowadzane na rynek, zarówno jako samodzielne części, jak i wbudowane w oprawy oświetleniowe, mają nosić oznaczenie "CE", składające się z inicjałów "CE".
Oznaczenie "CE" należy nanosić w sposób widoczny, czytelny i niedający się usunąć na statecznikach i ich opakowaniach.
Gdy stateczniki są wprowadzane na rynek w formie wbudowanej w oprawach oświetleniowych, oznaczenie "CE" należy nanosić na oprawy oświetleniowe i ich opakowania.
Artykuł 6
1.
W przypadkach gdy Państwo Członkowskie ustanowi, że oznaczenie "CE" zostało naniesione nieprawidłowo, producent lub jego upoważniony przedstawiciel mający siedzibę we Wspólnocie jest zobowiązany do przywrócenia statecznika do stanu zgodności z niniejszą dyrektywą i zakończenia stanu naruszenia zgodnie z warunkami podyktowanymi przez Państwo Członkowskie.
Jeżeli ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel nie mają siedziby we Wspólnocie, wówczas osoba odpowiedzialna za wprowadzanie stateczników na rynek, zarówno jako samodzielnych części, jak i wbudowanych w oprawy oświetleniowe, bierze na siebie te zobowiązania.
2.
W przypadku gdy stateczniki nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, Państwo Członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki zgodnie z art. 7, aby zabronić wprowadzania na rynek i sprzedaży takich stateczników.
Artykuł 7
1.
Wszelkie działania podjęte przez Państwo Członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy, które obejmują zakaz wprowadzania na rynek lub sprzedaży stateczników, jako samodzielnych części lub wbudowanych w oprawy oświetleniowe, będą wykazywać dokładne podstawy, na jakich je podjęto.
Producent, jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą we Wspólnocie lub osoba odpowiedzialna za wprowadzanie stateczników na rynek będą jednocześnie informowani o możliwościach i terminach dotyczących środków prawnych dostępnych dla nich w ramach obowiązującego prawa w danym Państwie Członkowskim.
2.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi Komisję o każdym takim działaniu, podając przyczyny swojej decyzji.
Komisja udostępni te informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu jednego roku od jej wejścia w życie i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane środki po upływie 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowski zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
W okresie 18 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie zezwolą na wprowadzanie na rynek stateczników, jako samodzielnych części lub wbudowanych w oprawy oświetleniowe, które spełniają takie same warunki jak te, które były stosowane na ich terytoriach z datą wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, to jest w trakcie drugiej fazy, maksymalna moc na wejściu do obwodów lamp-stateczników powinna być zgodna z załącznikiem IV, w szczególności w odniesieniu do art. 2.
2.
Do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę wyników otrzymanych po porównaniu ich z oczekiwanymi.
Mając na celu przejście do trzeciego etapu w zwiększaniu efektywności energetycznej, Komisja w porozumieniu z zainteresowanymi stronami przedstawia wnioski dotyczące ewentualnego zwiększania efektywności energetycznej stateczników.
Regulację maksymalnej mocy pobieranej na wejściu do obwodów lamp-stateczników oraz datę jej wejścia w życie ustala się na poziomie uzasadnionym ekonomicznie i technicznie w świetle okoliczności istniejących w tym czasie.
Bierze się także pod uwagę wszelkie inne, odpowiednio ocenione środki mające na celu osiągnięcie właściwej efektywności energetycznej stateczników oraz zachęcenie do stosowania systemów sterowania oświetleniem oszczędzających energię.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty Europejskiej. Artykuł 11
Dyrektywa Komisji 2000/56/WE
z dnia 14 września 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/439/EWG w sprawie praw jazdy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/26/WE [2], w szczególności jej art. 7 lit. a) pkt 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest przyjęcie wykazu ujednoliconych kodów wspólnotowych opisanych w załącznikach I i Ia do dyrektywy 91/439/EWG.
(2) Wykaz ujednoliconych kodów wspólnotowych wymaga dalszej specyfikacji w obliczu badawczego i technicznego postępu w tej dziedzinie oraz dodatkowych doświadczeń praktycznych nabytych w trakcie odpowiednich dostosowań.
(3) Minimalne wymagania w sprawie egzaminów na prawo jazdy przedstawione w załączniku II do dyrektywy 91/439/EWG muszą zostać zweryfikowane w świetle badawczego i technicznego postępu w tej dziedzinie.
(4) Zmiana załącznika II jest konieczna w celu dalszego ujednolicenia egzaminów na prawo jazdy we Wspólnocie oraz dostosowania wymagań dotyczących egzaminowania do wymogów codziennego ruchu.
Aby usprawnić proces ujednolicenia, należy wprowadzić kryteria oceny stosowane podczas egzaminu praktycznego.
(5) Weryfikacja załącznika II ma bezpośrednio na celu zwiększenie bezpieczeństwa na drodze.
Podobnie, należy zwiększyć minimalne wymagania egzaminu teoretycznego i praktycznego.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Praw Jazdy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/439/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik I i załącznik Ia zostają zmienione zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
2.
Załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 2003 r.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie decydują o sposobie dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsze dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2000/57/WE
z dnia 22 września 2000 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/24/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/42/WE [4],
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/10/WE [6], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na środki ochrony roślin stosowane wobec określonych upraw.
Takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków w zakresie zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko.
Elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, jak również wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez konsumpcję pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano.
(2) W przypadku produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości odzwierciedlają głównie zużycie minimalnej ilości pestycydów w celu uzyskania skutecznej ochrony roślin, zastosowanych w ten sposób, że ilość pozostałości jest praktycznie najmniejsza i mieści się w dopuszczalnych granicach z toksykologicznego punktu widzenia, w szczególności z uwagi na ochronę środowiska naturalnego przy założeniu szacowanego spożycia.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości są ustalane na niższym poziomie oznaczania analitycznego, gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni lub jeśli zastosowanie nie jest dozwolone, lub gdy zastosowanie, które zostało dozwolone przez Państwo Członkowskie, nie zostało poparte niezbędnymi danym, lub jeśli zastosowanie w państwach trzecich, powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(4) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów powinny być poddawane kontroli.
Poziomy mogą zostać zmienione w celu uwzględnienia nowych zastosowań, nowych informacji i danych, w szczególności powinny być niezwłocznie rozpatrzone ponownie celem ich zmniejszenia, jeśli zaistnieje obawa narażenia konsumentów poprzez spożycie, oparta na nowych lub zweryfikowanych informacjach, zostają wówczas przedstawione do rozważenia Komisji, w szczególności poprzez wykonanie art. 4 dyrektywy 76/895 i art. 8 dyrektywy 90/642/EWG.
(5) Komisja została powiadomiona o informacjach dotyczących nowych lub zmienionych zastosowaniach pestycydów objętych niniejszą dyrektywą.
Informacje towarzyszące tym zastosowaniom zostały ocenione i należy zmodyfikować istniejące najwyższe dopuszczalne limity w załącznikach do dyrektyw.
(6) Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, przy uwzględnieniu wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [7], i zostało obliczone, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie nie powodują przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego.
(7) W miarę potrzeb, znaczne narażenie konsumentów na te pestycydy poprzez każdy z produktów spożywczych, który może zawierać ich pozostałości, zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi obecnie we Wspólnocie Europejskiej, biorąc pod uwagę zalecenia opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia, w wyniku tej oceny nie stwierdzono obaw związanych z nadmiernym spożyciem.
(8) Artykuł 4 dyrektywy Komisji 98/82/WE [8] w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości określił tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy winklozoliny w odniesieniu do niektórych towarów, zanim przyjęte zostały poprawione najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla wszystkich produktów rolnych na podstawie prac związanych z oceną na mocy przepisów art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Ta ocena nie jest jeszcze zakończona.
Właściwe jest jednak ograniczenie narażenia konsumentów na pozostałości winklozoliny poprzez zmniejszenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości w niektórych towarach.
Jest również właściwe, aby te poprawione poziomy były wyznaczone tymczasowo w zależności od ukończenia wspomnianych prac związanych z oceną.
(9) Wszystkie pestycydy, dla których najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości są ustalane przez niniejszą dyrektywę, powinny zostać ocenione w ramach dyrektywy 91/414/EWG.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie dla każdego pestycydu będą musiały zostać poddane kontroli w każdym poszczególnym przypadku, na podstawie ewentualnej decyzji Komisji następującej po pracach związanych z oceną, przeprowadzonych zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu zostały przeprowadzone konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty na temat poziomów ustalonych przez niniejszą dyrektywę, a ich uwagi w tej sprawie zostały uwzględnione.
Możliwość wyznaczenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla określonych kombinacji pestycydów i upraw będzie zbadana przez Komisję na podstawie dostarczonych odpowiednich danych.
(11) Uwzględniona została również opinia Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, w stosunku do których stosowano pestycydy.
(12) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG liczbę "3" dla folpetu w winogronach zastępuje się liczbą "10".
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) liczbę "1" dla hydrazydu kwasu maleinowego w marchwi i pasternaku zastępuje się liczbą "30";
2) liczbę "0,1" dla glifosatu w nasionach bawełny zastępuje się liczbą "10";
3) liczby "0,05" dla manebu ditiokarbaminianu, mankozebu, metiramu, propinebu i zinebu w oliwkach zastępuje się liczbą "5";
4) nowy zapis zostaje dokonany w odniesieniu do pozostałości pestycydów difenyloaminy z następującymi najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości:
jabłka: _BAR_ 5 mg/kg, _BAR_
gruszki: _BAR_ 10 mg/kg, _BAR_
wszystkie inne towary: _BAR_ 0,05* mg/kg, jeśli jest to najniższy poziom oznaczenia analitycznego; _BAR_
5) Liczby dla winklozoliny "3" i "2" w pomidorach i brzoskwiniach zastępuje się odpowiednio liczbami "0,05*" i "0,05*".
Te zmienione wartości zostają wyznaczone tymczasowo.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 kwietnia 2001 r.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/58/WE
z dnia 22 września 2000 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym odpowiednio owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/48/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/42/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/57/WE [6], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r., dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [7], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/10/WE [8], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywą Komisji 1999/1/WE [9] nowa substancja czynna, azoksystrobina, została włączona do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG, do stosowania jedynie jako fungicyd, bez określania szczególnych warunków mających wpływ na uprawy, które mogą być poddawane działaniu środków ochrony roślin zawierających azoksystrobinę.
(2) Wspomniane powyżej włączenie do załącznika I zostało oparte na ocenie przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania substancji jako fungicyd w odniesieniu do zbóż, owoców ziarnkowych oraz winorośli.
Informacje dotyczące innych zastosowań zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z wymaganiami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane kontroli i są wystarczające do ustalenia niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
(3) W przypadku gdy we Wspólnocie nie ma ustalonego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości lub tymczasowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości, Państwa Członkowskie ustanawiają krajowy, tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane kontroli i są wystarczające do ustalenia niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
(4) W momencie włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, dnia 16 października 1998 r. techniczna i naukowa ocena azoksystrobiny została zakończona w formie sprawozdania z kontroli Komisji w odniesieniu do azoksystrobiny.
Zgodnie z tym sprawozdaniem z kontroli, dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) azoksystrobiny zostało ustalone na poziomie 0,4 mg/kg wagi ciała.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano azoksystrobinę zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [10] i zostało obliczone, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości ustalone w niniejszej dyrektywie nie powodują przekroczenia dopuszczalnego dziennego spożycia.
(5) Podczas oceny i dyskusji, które poprzedzały włączenie azoksystrobiny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, nie stwierdzono ostrych skutków toksycznych wymagających ustalenia zaostrzonej dawki odniesienia.
(6) Dla niektórych produktów rolnych warunki stosowania azoksystrobiny zostały już określone w sposób, który pozwala na ustanowienie ostatecznych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
(7) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na działanie pozostałości znajdujących się w produktach lub na ich powierzchni, w odniesieniu do których nie udzielono zezwolenia, rozsądne jest ustalenie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich produktów objętych dyrektywami 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Ustalenie na poziomie wspólnotowym takich tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości nie uniemożliwia Państwom Członkowskim ustalania tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla azoksystrobiny zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG oraz z załącznikiem VI do dyrektywy nr 91/414/EWG, w szczególności z częścią B sekcja 2.4.2.3 niniejszego Załącznika.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający do ustanowienia dalszych zastosowań azoksystrobiny.
Po upływie tego okresu tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości powinny stać się ostatecznymi.
(8) Za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu odbyły się konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty w zakresie poziomów wymienionych w niniejszej dyrektywie i uwzględniono ich opinie w sprawie danych poziomów.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla szczególnych kombinacji pestycydów i upraw zostanie zbadana przez Komisję na podstawie przedłożonych i możliwych do przyjęcia danych.
(9) Uwzględnione zostały także opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy.
(10) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG część A dodaje się, co następuje:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg (ppm) _BAR_
_BAR_ _BAR_
Azoksystrobina _BAR_ 0,05 _BAR_ zboża _BAR_
Artykuł 2
W części załącznika II do dyrektywy 86/363/EWG dodaje się, co następuje:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
_BAR_ _BAR_
Azoksystrobina (pozostałość 490M9 dla mleka i 490 M1 dla mięsa, wątroby, tłuszczu i nerek wyrażonych jako azoksystrobina) _BAR_ 0,05 _BAR_ Mleko _BAR_
0,02 _BAR_ Mięso, wątroba, tłuszcz _BAR_
0,05 _BAR_ Nerki _BAR_
Azoksystrobina _BAR_ 0,02 _BAR_ Jaja _BAR_
Artykuł 3
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla azoksystrobiny wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 4
1.
Gdy najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla azoksystrobiny są oznaczone jako "p", oznacza to, że są one tymczasowe – p, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla azoksystrobiny określone w załącznikach tracą swój tymczasowy charakter i stają się ostateczne w rozumieniu, odpowiednio art. 4 ust. 1 dyrektywy 86/362/EWG i 86/363/EWG lub art. 3 dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 marca 2001 r.
Niezwłocznie powiadomią one o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 kwietnia 2001 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 27 listopada 2000 r.
w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [4] oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 18 lipca 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska ma na celu wysoki poziom jego ochrony.
Oparta jest ona na zasadzie ostrożności oraz na zasadach stanowiących, że zanieczyszczający powinien płacić oraz że powinny być podejmowane działania zapobiegawcze.
(2) Jeden z ważnych obszarów wspólnotowego działania w dziedzinie transportu morskiego dotyczy obniżenia poziomu zanieczyszczenia mórz.
Można je osiągnąć przez stworzenie stanu zgodności z międzynarodowymi konwencjami, kodeksami oraz rezolucjami przy jednoczesnym zachowaniu swobody żeglugi, zapewnionej przez Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza, oraz swobody świadczenia usług przewidzianej przez prawo wspólnotowe.
(3) Wspólnota jest poważnie zaniepokojona zanieczyszczeniem mórz oraz linii brzegowych Państw Członkowskich spowodowanych zrzutami ze statków odpadów oraz pozostałości ładunku, w szczególności realizacją Międzynarodowej Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki z 1973 r., ostatnio zmienionej Protokołem z 1978 r., odnoszącym się do niej (Marpol 73/78), która reguluje, jakie odpady mogą być zrzucane ze statków do środowiska morskiego, oraz wymaga od Państw Stron zapewnienia w portach odpowiednich urządzeń portowych do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki.
Wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Konwencję Marpol 73/78.
(4) Ochrona środowiska morskiego może być wzmocniona przez ograniczenie zrzucania do morza odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku.
Można to osiągnąć dzięki poprawie dostępności i zwiększeniu wykorzystywania urządzeń portowych do odbioru odpadów oraz poprawie stosowania systemu.
W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa morskiego [5] Rada włączyła między swoje działania priorytetowe zwiększenie dostępności oraz wykorzystywania urządzeń do odbioru odpadów we Wspólnocie.
(5) Dyrektywa Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotycząca przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) [6] przewiduje, że statki powodujące nieuzasadnioną groźbę szkodzenia środowisku morskiemu nie mogą wypłynąć w morze.
(6) Zanieczyszczenia mórz ze swej natury mają skutki transgraniczne.
W związku z zasadą pomocniczości działanie na poziomie wspólnotowym jest najbardziej efektywnym sposobem zapewnienia wspólnych norm środowiskowych dla statków oraz portów w całej Wspólnocie.
(7) W związku z zasadą proporcjonalności dyrektywa jest odpowiednim instrumentem prawnym, ponieważ przewiduje ona ramy pozwalające Państwom Członkowskim obligatoryjnie i w jednolity sposób stosować normy środowiskowe, pozostawiając każdemu Państwu Członkowskiemu prawo do podjęcia decyzji w sprawie środków, możliwie najlepiej dostosowanych do jego systemu wewnętrznego, wprowadzających ją w życie.
(8) Należy zapewnić spójność z istniejącymi umowami regionalnymi, takimi jak Konwencja z roku 1974/1992 o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego.
(9) W interesie poprawy zapobiegania zanieczyszczeniom oraz unikania możliwości zakłócania konkurencji, wymagania w dziedzinie ochrony środowiska powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do wszystkich statków, niezależnie od bandery, pod jaką pływają, a odpowiednie urządzenia do odbioru odpadów powinny być dostępne we wszystkich portach Wspólnoty.
(10) Odpowiednie urządzenia portowe do odbioru odpadów powinny odpowiadać potrzebom użytkowników, od największych statków handlowych do najmniejszych łodzi rekreacyjnych, oraz potrzebom środowiska, nie powodując niepotrzebnych opóźnień po stronie wykorzystujących je statków.
Zobowiązanie do zapewnienia dostępności odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów pozostawia Państwom Członkowskim wysoki stopień swobody w organizacji odbioru odpadów w jak najbardziej odpowiedni sposób oraz pozwala im między innymi zapewnić stałe urządzenia do odbioru odpadów lub wyznaczyć usługodawców dostarczających swoje ruchome urządzenia do odbioru odpadów w momencie wystąpienia takiej potrzeby.
Zobowiązanie to zawiera w sobie także zobowiązanie do zapewnienia wszystkich usług i/lub powzięcie innych towarzyszących uzgodnień wymaganych dla właściwego oraz odpowiedniego użytkowania takich urządzeń.
(11) Właściwości urządzeń mogą być poprawione dzięki stworzeniu planów bieżącego odbioru odpadów oraz obchodzenia się z nimi, w drodze konsultacji z odpowiednimi stronami.
(12) Wydajność urządzeń do odbioru odpadów może być poprawiona przez wymaganie od statków powiadamiania o potrzebie korzystania z urządzeń do odbioru odpadów.
Takie powiadamianie mogłoby również dostarczać informacji dla efektywnego planowania gospodarowania odpadami.
Odpady ze statków połowowych oraz łodzi rekreacyjnych upoważnionych do przewożenia nie więcej niż 12 pasażerów mogłyby być obsługiwane przez urządzenia bez wcześniejszego powiadomienia.
(13) Zrzuty odpadów wytworzonych przez statki do morza mogą być ograniczone przez wymaganie odprowadzania odpadów do urządzeń do odbioru odpadów przed opuszczeniem portu.
W celu pogodzenia potrzeb niezakłóconego prowadzenia działalności w transporcie morskim z wymogami ochrony środowiska należy przewidzieć wyjątki od tego wymogu, biorące pod uwagę dostateczną ilość miejsca na pokładzie statku przeznaczonego na odpady, możliwość dostarczenia ich do innego portu bez ryzyka zrzutu do morza oraz specyficznych wymagań dostarczania odpadów zgodnych z prawem międzynarodowym.
(14) W świetle zasady "zanieczyszczający płaci" koszty portowych urządzeń do odbioru odpadów wraz z oczyszczeniem i zagospodarowaniem odpadów wytworzonych przez statki, powinny być pokrywane przez statki.
W interesie ochrony środowiska system opłat powinien zachęcać do odprowadzania odpadów wytworzonych przez statki w portach zamiast dokonywania ich zrzutów do morza.
Może to być ułatwione dzięki zapewnieniu, że wszystkie statki ponoszą koszty odbioru oraz obchodzenia się z odpadami wytworzonymi przez statki, tak żeby zmniejszyć bodźce ekonomiczne do zrzucania odpadów do morza.
W świetle zasady pomocniczości Państwa Członkowskie powinny, zgodnie z ich prawem krajowym oraz bieżącymi praktykami, angażować swoje siły, aby ustalić, czy i w jakich proporcjach opłaty odnoszące się do ilości faktycznie odprowadzanych odpadów przez statki będą włączone w system zwracania kosztów za korzystanie z urządzeń do odbioru odpadów.
Opłaty za używanie tych urządzeń powinny być sprawiedliwe, niedyskryminujące oraz przejrzyste.
(15) Statki wytwarzające zmniejszone ilości odpadów powinny być traktowane w sposób uprzywilejowany w ramach systemów zwracania kosztów.
Wspólne kryteria mogą ułatwić wskazanie takich statków.
(16) W celu uniknięcia nadmiernych obciążeń dla zainteresowanych stron statki włączone w ustalony harmonogram podróży, z częstymi i regularnymi zawinięciami do portów, mogą być wyłączone z określonych zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, w przypadku występowania wystarczających dowodów, iż powzięte zostały ustalenia zapewniające odprowadzanie odpadów oraz uiszczanie opłat.
(17) Pozostałości ładunku powinny być odprowadzane do urządzeń do odbioru odpadów zgodnie z Konwencją Marpol 73/78.
Konwencja Marpol 73/78 wymaga, aby pozostałości ładunku odprowadzane były do urządzeń do odbioru odpadów w stopniu niezbędnym do spełnienia wymogów czystości zbiorników.
Jakiekolwiek opłaty za takie odprowadzanie powinny być uiszczane przez korzystającego z urządzenia do odbioru odpadów wyszczególnionego w uzgodnieniach umownych między zaangażowanymi stronami lub w innych lokalnych uzgodnieniach.
(18) Niezbędne jest przeprowadzanie ukierunkowanych inspekcji w celu sprawdzenia zgodności z niniejszą dyrektywą.
Liczba takich inspekcji, jak również nakładane kary, powinna być wystarczająca dla powstrzymania działań niezgodnych z niniejszą dyrektywą.
Dla zapewnienia wydajności oraz efektywności pod względem kosztów inspekcje takie, w stosownych przypadkach, mogą być przeprowadzane w ramach dyrektywy 95/21/WE.
(19) Państwa Członkowskie powinny zapewnić odpowiednie ramy administracyjne dla właściwego funkcjonowania urządzeń do odbioru odpadów.
Na podstawie Konwencji Marpol 73/78 zarzuty dotyczące niewłaściwego działania urządzeń do odbioru odpadów powinny być przekazywane do Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO).
Do celów informacyjnych ta sama informacja może być jednocześnie przekazywana Komisji.
(20) System informacyjny dla wskazania zanieczyszczających lub potencjalnie zanieczyszczających statków ułatwi przestrzeganie niniejszej dyrektywy i mógłby być pomocny w przeprowadzaniu oceny jej wykonania.
System informacyjny SIRENAC utworzony na podstawie Paryskiego Protokołu Ustaleń w sprawie Państwowej Kontroli Portowej dostarcza dużej ilości dodatkowych informacji przydatnych dla tego celu.
(21) Niezbędne jest, aby komitet, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, wspierał Komisję w efektywnym stosowaniu niniejszej dyrektywy.
Ponieważ środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy są środkami o ogólnym zakresie zastosowania w rozumieniu art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7], środki takie powinny być przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną przewidzianą w art. 5 tej decyzji.
(22) Niektóre przepisy niniejszej dyrektywy mogą być, bez rozszerzania ich zakresu, zmieniane zgodnie z tą procedurą, w celu uwzględnienia środków Wspólnoty lub Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które wejdą w życie w przyszłości, tak aby zapewnić ich zharmonizowane wykonanie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ograniczenie zrzutów odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku do morza, w szczególności nielegalnych zrzutów ze statków wykorzystujących porty we Wspólnocie, przez poprawę dostępności oraz zwiększenie wykorzystywania portowych urządzeń do odbioru odpadów, tak aby wzmocnić ochronę środowiska morskiego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "statek" oznacza jakiegokolwiek typu jednostkę poruszającą się po morzu i działającą w środowisku morskim wraz z wodolotami, poduszkowcami, okrętami podwodnymi oraz jednostkami pływającymi;
b) "Konwencja Marpol 73/78" oznacza Międzynarodową Konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, z 1973 r., zmienioną Protokołem z 1978 r. odnoszącym się do niej, w formie obowiązującej w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy;
c) "odpady wytwarzane przez statki" oznaczają wszelkie odpady, włączając w to ścieki, oraz pozostałości inne niż pozostałości ładunku, które wytwarzane są podczas użytkowania statku i objęte są zakresem załączników I, IV i V do Konwencji Marpol 73/78, oraz odpady związane z ładunkami zdefiniowanymi w wytycznych dla realizacji załącznika V do Konwencji Marpol 73/78;
d) "pozostałości ładunku" oznaczają pozostałości jakichkolwiek ładunków na pokładzie w ładowniach lub zbiornikach, które pozostają po zakończonych operacjach rozładowania oraz sprzątania wraz z nadwyżkami po ładowaniu/rozładowaniu i resztkami;
e) "portowe urządzenia do odbioru odpadów" oznaczają wszelkie urządzenia, które są stałe, pływające lub ruchome oraz zdolne do odbioru odpadów wytwarzanych na statkach oraz pozostałości ładunku;
f) "statek rybacki" oznacza jakikolwiek statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo do łowienia ryb lub innych żyjących zasobów morza;
g) "łódź rekreacyjna" oznacza jakiegokolwiek typu statek bez względu na jego napęd, wykorzystywany w celach sportowych lub rekreacyjnych;
h) "port" oznacza miejsce lub obszar geograficzny uzbrojony w udogodnienia i urządzenia przeznaczone głównie do przyjmowania statków, włączając w to kutry rybackie oraz łodzie rekreacyjne.
Bez uszczerbku dla definicji w lit. c) oraz d) "odpady wytwarzane na statkach" oraz "pozostałości ładunku" uznaje się za odpady w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [8].
Artykuł 3
Zakres
Niniejszą dyrektywę stosuje się do:
a) wszystkich statków, wraz ze statkami rybackimi oraz łodziami rekreacyjnymi, bez względu na banderę, pod jaką pływają, wpływających lub działających w porcie Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem jakichkolwiek okrętów wojennych, okrętów pomocniczych marynarki wojennej lub innych statków pozostających własnością państwa lub przez nie chwilowo wykorzystywanych, tylko dla rządowych celów niehandlowych; oraz
b) wszystkich portów Państw Członkowskich zwykle przyjmujących statki, objętych zakresem lit. a).
Państwa Członkowskie podejmują środki zapewniające, że statki, które są wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy na podstawie lit. a) poprzedniego ustępu, odprowadzają swoje wytworzone przez statki odpady oraz pozostałości ładunku w sposób zgodny z niniejszą dyrektywą, o ile jest to uzasadnione i wykonalne.
Artykuł 4
Portowe urządzenia do odbioru odpadów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają dostępność portowych urządzeń do odbioru odpadów odpowiednich do potrzeby statków zwykle korzystających z portu, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków.
2.
W celu spełnienia wymagań urządzenia do odbioru odpadów mają być zdolne do przyjęcia rodzajów oraz ilości odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku ze statków zwykle korzystających z portu, biorąc pod uwagę potrzeby operacyjne korzystających z portu, rozmiar oraz lokalizację geograficzną portu, typ statków zawijających do portu oraz wyjątki przewidziane przez art. 9.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają procedury, zgodnie z procedurami uzgodnionymi przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO), dotyczącymi przedstawienia portowi macierzystemu informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach w działaniu portowych urządzeń do odbioru odpadów.
Artykuł 5
Plany odbioru i zagospodarowania odpadów
1.
Odpowiedni plan odbioru i zagospodarowania odpadów jest tworzony oraz wykonywany dla każdego portu po konsultacji z odpowiednimi stronami, w szczególności z użytkownikami portu lub ich przedstawicielami, uwzględniając wymagania art. 4, 6, 7, 10 oraz 12.
Szczegółowe wymagania dotyczące przygotowania takich planów wymienione są w załączniku I.
2.
Plany odbioru i zagospodarowania odpadów, określone w ust. 1, mogą, tam gdzie to konieczne ze względu na efektywność, być przygotowywane w kontekście regionalnym z odpowiednim włączeniem każdego portu, pod warunkiem że potrzeby oraz dostępność urządzeń do odbioru odpadów określane są oddzielnie dla każdego portu.
3.
Państwa Członkowskie oceniają oraz zatwierdzają plan odbioru i zagospodarowania odpadów, monitorują jego realizację oraz zapewniają jego ponowne zatwierdzanie co najmniej co trzy lata oraz po każdych znaczących zmianach w działalności portu.
Artykuł 6
Powiadomienie
1.
Kapitan statku, innego niż statek rybacki lub łódź rekreacyjna upoważniona do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów, udającego się do portu zlokalizowanego we Wspólnocie, wypełnia zgodnie z prawdą oraz dokładnie formularz zawarty w załączniku II oraz powiadamia o tym władze lub organ wyznaczony do tego celu przez Państwo Członkowskie, w którym port jest zlokalizowany:
a) co najmniej 24 godziny przed przybyciem, jeśli port zawinięcia jest znany; lub
b) jak tylko będzie znany port zawinięcia, jeśli ta informacja jest dostępna w okresie krótszym niż 24 godziny przed przybyciem; lub
c) najpóźniej w momencie wyjścia z poprzedniego portu, jeśli czas podróży jest krótszy niż 24 godziny.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że taka informacja będzie przekazywana operatorowi urządzenia do odbioru odpadów, który przekaże ją odpowiednim władzom.
2.
Informacje określone w ust. 1 przechowywane są na pokładzie, co najmniej do czasu następnego zawinięcia do portu, oraz są udostępniane na żądanie władz Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Odprowadzanie odpadów wytwarzanych przez statki
1.
Kapitan statku zawijającego do portu Wspólnoty, przed opuszczeniem portu, odprowadza wytworzone przez statek odpady do urządzenia do odbioru odpadów.
2.
Bez względu na ust. 1 statek może kontynuować podróż do następnego portu zawinięcia bez odprowadzenia wytworzonych przez statek odpadów, jeżeli z informacji dostarczonych zgodnie z art. 6 oraz załącznikiem II wynika, iż posiada wystarczającą pojemność do składowania odpadów powstających na jego pokładzie, które już powstały i dalej będą powstawać podczas zamierzonej podróży statku, aż do portu odprowadzenia.
Jeśli istnieją właściwe powody, aby twierdzić, że odpowiednie urządzenia nie są dostępne w docelowym porcie odprowadzenia odpadów lub port ten jest nieznany i dlatego występuje ryzyko, że odpady zostaną zrzucone do morza, Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapobieżenia zanieczyszczeniu środowiska morskiego, jeśli to konieczne, przez żądanie odprowadzenia odpadów przed opuszczeniem portu.
3.
Ustęp 2 stosuje się bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych wymogów odprowadzania odpadów dotyczących statków przyjętych zgodnie z prawem międzynarodowym.
Artykuł 8
Opłaty za odpady wytwarzane przez statki
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że koszty działania portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków, wraz z zagospodarowaniem odpadów, pokrywane są przez pobieranie opłat od statków.
2.
Systemy zwrotu kosztów za korzystanie z urządzeń do odbioru odpadów nie tworzą dla statków bodźców do dokonywania zrzutów swoich odpadów do morza.
Do tego celu, do statków innych niż statki rybackie oraz łodzie rekreacyjne upoważnione do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów, stosują się następujące zasady:
a) wszystkie statki zawijające do portu Państwa Członkowskiego znacząco uczestniczą w ponoszeniu kosztów określonych w ust. 1, niezależnie od faktycznego wykorzystywania urządzeń.
Ustalenia mające to na celu mogą zawierać włączenie tej opłaty w ogólne opłaty portowe lub wydzielenie standardowej opłaty za odpady.
Opłaty mogą być zróżnicowane, z uwzględnieniem między innymi kategorii, rodzaju oraz rozmiarów statku;
b) część kosztów nieobjętych przez opłatę, określonych w lit. a), jeśli występuje, pokrywana jest na podstawie rodzajów oraz ilości faktycznie odprowadzanych odpadów wytworzonych przez statek;
c) opłaty mogą być zmniejszone, jeżeli działanie statku, jego projekt, wyposażenie oraz działalność dotycząca ochrony środowiska są takie, że kapitan może wykazać, iż na statku powstaje zmniejszona ilość odpadów.
3.
W celu zapewnienia, że opłaty są sprawiedliwe, przejrzyste, niedyskryminujące oraz odzwierciedlają koszty działalności urządzeń do odbioru odpadów oraz usług dostępnych i, tam gdzie to właściwe, wykorzystywanych, wielkość opłat oraz podstawy ich wyliczania powinny być zrozumiałe dla użytkowników portu.
4.
Komisja, w ciągu trzech lat od daty określonej w art. 16 ust. 1, dostarcza sprawozdanie do Parlamentu Europejskiego i Rady, oceniające wpływ zróżnicowania systemów zwrotu kosztów przyjętych zgodnie z ust. 2 na środowisko morskie oraz źródła powstawania odpadów.
Sprawozdanie sporządzane jest w porozumieniu z właściwymi władzami Państw Członkowskich oraz przedstawicielami portów.
W razie konieczności, w świetle tej oceny, Komisja przedstawia propozycję zmiany niniejszej dyrektywy przez wprowadzenie systemu płatności w odpowiednim stosunku procentowym, na poziomie nie mniejszym niż jedna trzecia kosztów określonych w ust. 1 dla wszystkich statków zawijających do portu Państwa Członkowskiego, niezależnie od faktycznego korzystania z urządzeń do odbioru odpadów lub systemu alternatywnego o równoważnych skutkach.
Artykuł 9
Wyłączenia
1.
Jeżeli statki mają stały rozkład regularnych zawinięć do portu oraz istnieją wystarczające dowody uzgodnienia celem zapewnienia odprowadzenia odpadów wytwarzanych przez statki oraz dokonywania opłat w porcie na trasie podróży statku, Państwa Członkowskie portów włączonych w system mogą zwolnić takie statki z obowiązków określonych w art. 6, art. 7 ust. 1 oraz w art. 8.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przyznanych wyłączeniach zgodnie z ust. 1 w trybie zwykłym, co najmniej raz w roku.
Artykuł 10
Odprowadzanie pozostałości ładunku
Kapitan statku zawijającego do portu Wspólnoty zapewnia odprowadzenie pozostałości ładunku do portowego urządzenia do odbioru odpadów zgodnie z zasadami Konwencji Marpol 73/78.
Jakakolwiek opłata za odprowadzenie pozostałości ładunku uiszczana jest przez korzystającego z urządzenia do odbioru odpadów.
Artykuł 11
Przestrzeganie przepisów
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że inspekcji może zostać poddany jakikolwiek statek w celu sprawdzenia zgodności z art. 7 i art. 10 oraz że przeprowadzana jest wystarczająca liczba takich inspekcji.
2.
Dla inspekcji dotyczących statków innych niż kutry rybackie oraz łodzie rekreacyjne upoważnione do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów:
a) przy wyborze statków podlegających inspekcji Państwa Członkowskie zwracają szczególną uwagę na:
- statki, które nie dopełniły obowiązku powiadomienia określonego w art. 6,
- statki, w stosunku do których sprawdzanie informacji dostarczonych przez kapitana zgodnie z art. 6 dało podstawy do podejrzeń, że statek nie spełnia wymogów niniejszej dyrektywy;
b) takie inspekcje mogą być podejmowane w ramach dyrektywy 95/21/WE, w przypadku gdy ma ona zastosowanie; niezależnie od ram działania inspekcji stosuje się 25-procentowy wymóg inspekcji ustalonych w niniejszej dyrektywie;
c) jeżeli odpowiednie władze nie są zadowolone z wyników inspekcji, zapewniają, by statek nie opuścił portu aż do chwili odprowadzenia wytworzonych przez statek odpadów i pozostałości ładunku do urządzenia do odbioru odpadów, zgodnie z art. 7 oraz 10;
d) jeżeli istnieje niezbity dowód, że statek wyszedł w morze, nie wypełniając przepisów art. 7 lub 10, właściwe władze następnego portu, do którego zawinie, zostają poinformowane o zaistniałej sytuacji, a taki statek, bez uszczerbku dla zastosowania w stosunku do niego kar określonych w art. 13, nie dostaje pozwolenia na opuszczenie tego portu, aż do momentu bardziej szczegółowej oceny czynników odnoszących się do zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, takich jak dokładność każdej informacji dostarczonej zgodnie z art. 6.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają procedury kontrolne, do wymaganego zakresu, dotyczące statków rybackich oraz łodzi rekreacyjnych upoważnionych do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów, aby zapewnić zgodność z mającymi zastosowanie wymogami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 12
Środki towarzyszące
1.
Państwa Członkowskie:
a) podejmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić, że kapitanowie, operatorzy urządzeń do odbioru odpadów oraz pozostałe zainteresowane osoby są w odpowiednim stopniu poinformowane o wymaganiach im stawianych na podstawie niniejszej dyrektywy oraz że dostosowują się do jej przepisów;
b) wyznaczają właściwe władze lub organy do wykonywania działań na podstawie niniejszej dyrektywy;
c) ustanawiają przepisy dotyczące współpracy między odpowiednimi władzami a organizacjami handlowymi w celu efektywnego wykonania niniejszej dyrektywy;
d) zapewniają, że informacje dostarczane przez kapitanów zgodnie z art. 6 są sprawdzane;
e) zapewniają, że formalności dotyczące korzystania z urządzeń do odbioru odpadów są proste i sprawne w celu zachęcania kapitanów do korzystania z urządzeń do odbioru odpadów oraz do unikania niepotrzebnych opóźnień po stronie statków;
f) zapewniają, że Komisja posiada kopie zarzutów co do nieodpowiednich portowych urządzeń do odbioru odpadów, określonych w art. 4 ust. 3;
g) zapewniają, że oczyszczanie, uzdatnianie lub odprowadzanie odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku odbywa się zgodnie z dyrektywą 75/442/EWG oraz innymi odpowiednimi aktami prawnymi Wspólnoty, w szczególności dyrektywą Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych [9] oraz dyrektywą Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [10];
h) zapewniają zgodnie z ich krajowym prawem, by jakakolwiek strona włączona w proces w odprowadzanie lub odbiór odpadów wytwarzanych przez statki lub pozostałości ładunku mogła domagać się odszkodowania za straty związane z niepotrzebnym opóźnieniem.
2.
Odprowadzanie odpadów wytwarzanych przez statki oraz pozostałości ładunku uznaje się za dopuszczenie do obrotu w rozumieniu art. 79 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [11].
Organy celne nie wymagają złożenia deklaracji skróconej zgodnie z art. 45 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
3.
Państwa Członkowskie oraz Komisja współpracują w procesie ustanawiania odpowiedniego systemu informacyjnego i monitorującego, obejmującego swym zasięgiem co najmniej całą Wspólnotę, aby:
- poprawić identyfikację statków, które nie odprowadziły wytworzonych przez nie odpadów oraz pozostałości ładunku zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- upewnić się, czy cele określone w art. 1 niniejszej dyrektywy zostały osiągnięte.
4.
Państwa Członkowskie oraz Komisja współpracują w ustanowieniu wspólnych kryteriów dla identyfikacji statków określonych w art. 8 ust. 2 lit. c).
Artykuł 13
Kary
Państwa Członkowskie ustanawiają system kar za naruszenie krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy oraz podejmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia, że takie kary są stosowane.
Z tego względu zapewnia się, że kary są skuteczne, proporcjonalne oraz odstraszające.
Artykuł 14
Komitet regulacyjny
1.
Komisję wspiera komitet ustanowiony na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy 93/75/EWG [12], zwany dalej "komitetem".
2.
W przypadku gdy dokonuje się odwołania do tego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 15
Procedura wprowadzania zmian
Załączniki do niniejszej dyrektywy, definicja w art. 2 lit. b), odniesienia do instrumentów Wspólnoty oraz odniesienia do Międzynarodowej Organizacji Morskiej mogą być zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 ust. 2, w celu ujednolicenia ich ze środkami wspólnotowymi lub środkami Międzynarodowej Organizacji Morskiej, które weszły w życie, o ile takie zmiany nie rozszerzają zakresu niniejszej dyrektywy.
Ponadto załączniki do niniejszej dyrektywy mogą być zmienione zgodnie z tą procedurą, jeżeli jest to konieczne celem poprawy systemu utworzonego przez niniejszą dyrektywę, o ile takie zmiany nie rozszerzają zakresu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 28 grudnia 2002 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Jednakże, w odniesieniu do ścieków określonych w art. 2 lit. c), wykonanie niniejszej dyrektywy zostanie zawieszone na okres 12 miesięcy po wejściu w życie załącznika IV do Konwencji Marpol 73/78, ze względu na znajdujące się w konwencji rozróżnienie między nowymi a istniejącymi statkami.
2.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Ocena
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji co trzy lata sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie podsumowujące sprawozdanie oceniające działanie systemu, opierające się na sprawozdaniach Państw Członkowskich, tak jak przewidziano w ust. 1, wraz z propozycjami, jeżeli to konieczne, odnoszącymi się do wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 19
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 października 2000 r.
ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4] oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 18 lipca 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Woda nie jest produktem handlowym takim jak każdy inny, ale raczej dziedzictwem, które musi być chronione, bronione i traktowane jako takie.
(2) Wnioski z seminarium ministerialnego, które odbyło się w 1988 r. we Frankfurcie, w sprawie wspólnotowej polityki wodnej podkreśliły zapotrzebowanie na prawodawstwo wspólnotowe obejmujące jakość ekologiczną.
Rada w swojej rezolucji z dnia 28 czerwca 1988 r. [5] zwróciła się do Komisji o przedłożenie propozycji dotyczących poprawy jakości ekologicznej wspólnotowych wód powierzchniowych.
(3) Deklaracja seminarium ministerialnego, które odbyło się w 1991 r. w Hadze w sprawie wód podziemnych, uznała potrzebę działań w celu uniknięcia długoterminowego pogorszenia się jakości i ilości wód słodkich oraz wezwała do opracowania programu działań do realizacji do 2000 r. mających na celu zrównoważone gospodarowanie i ochronę zasobów wód słodkich. W swoich rezolucjach z dnia 25 lutego 1992 r.
[6] oraz z dnia 20 lutego 1995 r. [7] Rada zwróciła się o program działań w zakresie wód podziemnych oraz o zmianę dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne [8], jako część ogólnej polityki ochrony wód słodkich.
(4) Wody na obszarze Wspólnoty znajdują się pod wzrastającą presją spowodowaną ciągłym wzrostem zapotrzebowania na wystarczającą ilość wody o dobrej jakości do wszystkich celów.
W dniu 10 listopada 1995 r., Europejska Agencja Środowiska w swoim sprawozdaniu "Środowisko w Unii Europejskiej – 1995" przedstawiła uaktualnione sprawozdanie o środowisku, potwierdzając potrzebę działań dla ochrony wód Wspólnoty w zakresie zarówno ilościowym, jak i jakościowym.
(5) W dniu 18 grudnia 1995 r. Rada przyjęła wnioski wymagające między innymi opracowania nowej ramowej dyrektywy ustanawiającej podstawowe zasady zrównoważonej polityki wodnej w Unii Europejskiej i zapraszające Komisję do przedłożenia propozycji w tym zakresie.
(6) W dniu 21 lutego 1996 r. Komisja przyjęła komunikat dla Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie polityki wodnej Wspólnoty Europejskiej ustanawiający założenia dla wspólnotowej polityki wodnej.
(7) W dniu 9 września 1996 r. Komisja przedstawiła propozycję decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu działań dla zintegrowanej ochrony i gospodarki wodami podziemnymi [9].
W propozycji tej Komisja podkreśliła potrzebę ustalenia procedur dla uregulowania poboru wód słodkich oraz dla monitorowania jakości i ilości wód słodkich.
(8) W dniu 29 maja 1995 r. Komisja przyjęła komunikat dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rozsądnego użytkowania i ochrony terenów podmokłych, w którym uznano znaczenie funkcji, jakie pełnią one w ochronie zasobów wodnych.
(9) Konieczne jest opracowanie zintegrowanej polityki wodnej Wspólnoty.
(10) Rada w dniu 25 czerwca 1996 r., Komitet Regionów w dniu 19 września 1996 r., Komitet Ekonomiczno-Społeczny w dniu 26 września 1996 r. oraz Parlament Europejski w dniu 23 października 1996 r. wezwały Komisję do przedłożenia propozycji dyrektywy Rady ustanawiającej ramy dla europejskiej polityki wodnej.
(11) Jak określono w art. 174 Traktatu, wspólnotowa polityka dotycząca środowiska ma przyczyniać się do wypełniania celów zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska poprzez rozsądne i racjonalne wykorzystywanie zasobów naturalnych, oraz powinna być oparta na zasadzie ostrożności oraz na zasadach, na jakich mają być podejmowane działania zapobiegawcze; priorytetem powinno być, aby szkody wyrządzone w środowisku były naprawiane u źródła, a zanieczyszczający powinien płacić.
(12) Na podstawie art. 174 Traktatu, podczas opracowywania polityki w dziedzinie środowiska, Wspólnota powinna uwzględniać dostępne dane naukowo-techniczne, warunki środowiska w różnych regionach Wspólnoty, rozwój gospodarczy i społeczny Wspólnoty jako całości oraz zrównoważony rozwój jej regionów, jak również potencjalne korzyści i koszty, które mogą wynikać z działania lub zaniechania działania.
(13) Istnieją różnorodne uwarunkowania i potrzeby we Wspólnocie, które wymagają różnych specyficznych rozwiązań.
Zróżnicowanie to powinno być uwzględniane podczas planowania i realizacji działań celem zapewnienia ochrony i zrównoważonego korzystania z wód w ramach dorzecza.
Decyzje powinny być podejmowane jak najbliżej miejsca, w którym woda jest narażona na negatywne oddziaływanie lub korzystanie.
Priorytetem powinny być działania w ramach odpowiedzialności poszczególnych Państw Członkowskich poprzez opracowywanie programów działań dostosowanych do warunków regionalnych i lokalnych.
(14) Sukces niniejszej dyrektywy jest uzależniony od ścisłej współpracy i spójnych działań na poziomie wspólnotowym, Państw Członkowskich oraz lokalnym, jak również od informacji, konsultacji i zaangażowania opinii publicznej, w tym użytkowników.
(15) Zaopatrzenie w wodę jest usługą interesu ogólnego, zgodnie z definicją w komunikacie Komisji w sprawie usług interesu ogólnego w Europie [10].
(16) Konieczne jest dalsze integrowanie ochrony i zrównoważonego gospodarowania wodą z innymi dziedzinami polityk wspólnotowych, takimi jak energetyka, transport, rolnictwo, rybołówstwo, polityka regionalna i turystyka.
Niniejsza dyrektywa powinna tworzyć podstawę do kontynuacji dialogu oraz rozwoju strategii dla dalszej integracji poszczególnych obszarów polityk.
Niniejsza dyrektywa może także mieć ważny wkład w inne dziedziny współpracy między Państwami Członkowskimi, między innymi w ramach Europejskiej Perspektywy Rozwoju Przestrzennego (EPRP).
(17) Efektywna i spójna polityka wodna powinna uwzględniać wrażliwość ekosystemów wodnych położonych blisko wybrzeży morskich i ujść rzek czy zatok lub względnie zamkniętych mórz, ponieważ ich równowaga jest pod silnym wpływem jakości wód śródlądowych wpływających do nich.
Ochrona stanu wód w dorzeczu przyniesie korzyści ekonomiczne poprzez wniesienie wkładu do ochrony populacji ryb, włączając populacje ryb wód przybrzeżnych.
(18) Wspólnotowa polityka wodna wymaga przejrzystych, efektywnych i spójnych ram legislacyjnych.
Wspólnota powinna określić wspólne zasady oraz ogólne ramy dla działań.
Niniejsza dyrektywa powinna stanowić takie ramy i koordynować oraz integrować i, w dłuższej perspektywie, dalej rozwijać ogólne zasady i struktury dla ochrony i zrównoważonego korzystania z wody na terenie Wspólnoty zgodnie z zasadami pomocniczości.
(19) Niniejsza dyrektywa ma na celu utrzymanie i poprawę środowiska wodnego we Wspólnocie.
Cel ten jest szczególnie związany z jakością danych wód.
Kontrola ich ilości jest elementem pomocniczym w stosunku do zapewnienia dobrej jakości wód, dlatego powinny być również ustanowione pomiary ilości wód, służące zapewnieniu ich dobrej jakości.
(20) Stan ilościowy danej części wód podziemnych może mieć wpływ na jakość ekologiczną wód powierzchniowych i ekosystemów lądowych związanych z tą częścią wód podziemnych.
(21) Wspólnota i Państwa Członkowskie są stronami różnych umów międzynarodowych zawierających zobowiązania do ochrony wód morskich przed zanieczyszczeniem, szczególnie Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, podpisanej w Helsinkach w dniu 9 kwietnia 1992 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 94/157/WE [11], Konwencji o ochronie środowiska morskiego północno-wschodniego Atlantyku, podpisanej w Paryżu w dniu 22 września 1992 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 98/249/WE [12], oraz Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, podpisanej w Barcelonie w dniu 16 lutego 1976 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 77/585/EWG [13], oraz jej Protokołu o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych, podpisanego w Atenach w dniu 17 maja 1980 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 83/101/EWG [14].
Niniejsza dyrektywa ma za zadanie przyczyniać się do umożliwienia Wspólnocie i Państwom Członkowskim wypełnienia tych zobowiązań.
(22) Niniejsza dyrektywa powinna przyczynić się do stopniowej redukcji emisji substancji niebezpiecznych do wód.
(23) Niezbędne są wspólne zasady w celu koordynacji wysiłków podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu poprawy ochrony wód Wspólnoty w aspekcie ilościowym i jakościowym, wspierania zrównoważonego korzystania z wód, wkładu w uregulowanie problemów wód transgranicznych, ochrony ekosystemów wodnych oraz ekosystemów lądowych i terenów podmokłych bezpośrednio od nich zależnych, a także dla zabezpieczenia i rozwijania potencjalnych sposobów korzystania z wód Wspólnoty.
(24) Woda o dobrej jakości przyczyni się do zapewnienia zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia przez ludzi.
(25) Powinny zostać ustalone wspólne definicje stanu wód w aspekcie jakości oraz, tam gdzie odnosi się to do celów środowiskowych, ilości.
Powinny zostać określone cele środowiskowe dla zapewnienia osiągnięcia dobrego stanu wód powierzchniowych i podziemnych w całej Wspólnocie oraz dla zapobieżenia pogorszeniu się stanu wód na poziomie wspólnotowym.
(26) Państwa Członkowskie powinny dążyć do osiągnięcia celu, jakim jest co najmniej dobry stan wód, poprzez określenie i wdrożenie koniecznych działań w ramach zintegrowanych programów działań, uwzględniając istniejące wspólnotowe wymogi.
Tam gdzie aktualny stan wód jest dobry, powinien on zostać utrzymany.
Dodatkowo w stosunku do wymogów dobrego stanu dla wód podziemnych jakakolwiek tendencja znacznego i trwałego wzrostu stężenia jakiegokolwiek zanieczyszczenia powinna zostać zidentyfikowana i odwrócona.
(27) Ostatecznym celem niniejszej dyrektywy jest osiągnięcie wyeliminowania priorytetowych substancji niebezpiecznych i przyczynienie się do osiągnięcia stężeń w środowisku morskim bliskich wartościom tła dla substancji naturalnie występujących.
(28) Wody powierzchniowe i wody podziemne są w zasadzie odnawialnymi zasobami naturalnymi; w szczególności zadanie mające na celu zapewnienie dobrego stanu wód podziemnych wymaga wczesnych działań i stabilnego, długoterminowego planowania działań ochronnych, z powodu naturalnego opóźnienia czasowego zachodzącego w ich formowaniu i odnawianiu.
Takie opóźnienie czasowe w odniesieniu do poprawy ich stanu powinno być uwzględniane w harmonogramach przy ustanawianiu działań dla osiągnięcia dobrego stanu wód podziemnych i odwracania jakichkolwiek znaczących i trwałych trendów wzrostu stężenia jakiegokolwiek zanieczyszczenia w wodach podziemnych.
(29) Dla osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie oraz dla ustanowienia odpowiedniego programu działań Państwa Członkowskie mogą wdrażać stopniowo program w celu bardziej równomiernego rozłożenia kosztów wdrażania.
(30) W celu zapewnienia pełnego i spójnego wdrażania niniejszej dyrektywy jakiekolwiek przedłużenia harmonogramu powinny być dokonywane na podstawie właściwych, oczywistych i przejrzystych kryteriów oraz być uzasadnione przez Państwa Członkowskie w planach gospodarowania wodami w dorzeczu.
(31) W przypadkach gdy część wód jest tak zmieniona na skutek działalności człowieka lub jej stan naturalny jest taki, że osiągnięcie dobrego stanu może być niewykonalne lub niewspółmiernie kosztowne, mogą zostać określone mniej rygorystyczne cele środowiskowe na podstawie właściwych, oczywistych i przejrzystych kryteriów, a wszystkie praktyczne działania powinny zostać podjęte celem uniknięcia dalszego pogarszania się stanu wód.
(32) W pewnych warunkach specyficznych mogą zaistnieć powody dla wyłączenia z wymogu zapobiegania dalszemu pogarszaniu się lub osiągnięcia dobrego stanu, jeżeli niepowodzenie jest rezultatem zaistniałych nieprzewidzianych lub wyjątkowych okoliczności, szczególnie na skutek powodzi lub susz lub też, z powodu nadrzędnego interesu publicznego, na skutek nowych zmian charakterystyki fizycznej części wód powierzchniowych lub ograniczeń poziomu części wód podziemnych, przy założeniu, że podjęte zostały wszelkie możliwe działania dla ograniczenia negatywnych oddziaływań na stan części wód.
(33) Powinno się dążyć do osiągnięcia dobrego stanu wód w każdym dorzeczu, tak aby działania w odniesieniu do wód powierzchniowych i wód podziemnych należących do tego samego systemu ekologicznego, hydrologicznego i hydrogeologicznego były skoordynowane.
(34) Do celów ochrony środowiska naturalnego istnieje potrzeba większej integracji aspektów ilościowych i jakościowych zarówno wód powierzchniowych, jak i podziemnych, przy uwzględnieniu naturalnych warunków przepływu wody w cyklu hydrologicznym.
(35) W obrębie dorzecza, gdzie korzystanie z wód może mieć skutki transgraniczne, wymogi dla osiągnięcia celów środowiskowych ustalone na podstawie niniejszej dyrektywy, w szczególności we wszystkich programach działań, powinny być skoordynowane dla całego obszaru dorzecza.
Dla dorzeczy wykraczających swym zasięgiem poza granice Wspólnoty Państwa Członkowskie powinny podjąć starania w celu zapewnienia właściwej koordynacji z odpowiednimi państwami trzecimi.
Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do wdrożenia zobowiązań wspólnotowych podjętych w ramach międzynarodowych konwencji w sprawie ochrony wód i gospodarki wodnej, szczególnie w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych, zatwierdzonej decyzją Rady 95/308/WE [15] i wszelkich dalszych uzgodnień dotyczących jej stosowania.
(36) Konieczne jest wykonanie analiz charakterystyki dorzecza oraz wpływu działalności człowieka, jak również analizy ekonomicznej korzystania z wód.
Postęp w stanie wód powinien być monitorowany przez Państwa Członkowskie w sposób systematyczny i porównywalny w całej Wspólnocie.
Informacja taka jest konieczna celem określenia odpowiedniej podstawy dla Państw Członkowskich do opracowania programów działań dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy niniejszej dyrektywy.
(37) Państwa Członkowskie powinny identyfikować wody wykorzystywane do poboru wody do spożycia oraz zapewnić zgodność z dyrektywą Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącą się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [16].
(38) Właściwe może być zastosowanie instrumentów ekonomicznych przez Państwa Członkowskie jako części programu działań.
Zasada zwrotu kosztów usług wodnych, w tym kosztów ekologicznych i dotyczących zasobów, związanych ze szkodami lub negatywnym wpływem na środowisko wodne, powinna być uwzględniona, w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
Analiza ekonomiczna usług wodnych oparta na długoterminowych prognozach zapotrzebowania i wykorzystania wody w dorzeczu będzie do tego celu konieczna.
(39) Istnieje potrzeba zapobieżenia lub redukcji wpływu awarii, w wyniku których wody są przypadkowo zanieczyszczane.
Środki temu służące powinny być zawarte w programie działań.
(40) W odniesieniu do zapobiegania zanieczyszczeniom i kontroli wspólnotowa polityka wodna powinna być oparta na podejściu łączonym, z zastosowaniem kontroli zanieczyszczeń u źródła poprzez ustanowienie dopuszczalnych wartości emisji oraz środowiskowych norm jakości.
(41) W odniesieniu do ilości wód powinny zostać ustanowione ogólne zasady kontroli w sprawie poboru i retencjonowania wód w celu zapewnienia równowagi środowiskowej naruszonych systemów wodnych.
(42) Wspólne środowiskowe normy jakości i dopuszczalne wartości emisji dla niektórych grup lub rodzajów zanieczyszczeń powinny zostać ustanowione jako minimalne wymagania w prawodawstwie wspólnotowym.
Powinno zostać zapewnione przyjęcie takich norm na poziomie wspólnotowym.
(43) Zanieczyszczenia przez zrzuty, emisje lub straty w priorytetowych substancjach niebezpiecznych powinny być zaprzestane lub stopniowo wyeliminowane.
Parlament Europejski i Rada powinny, na wniosek Komisji, przyjąć uzgodnienie w sprawie substancji, które powinny być uznane za priorytetowe dla działań oraz w sprawie szczególnych środków, które powinny być podejmowane dla przeciwdziałania zanieczyszczaniu wód przez te substancje, uwzględniając wszystkie znaczące ich źródła i identyfikując ekonomicznie efektywne i proporcjonalne poziomy oraz połączenie kontroli.
(44) Przy identyfikowaniu priorytetowych substancji niebezpiecznych powinno się uwzględniać zasadę ostrożności, polegającą w szczególności na ustaleniu potencjalnych niekorzystnych skutków stosowania produktu oraz na naukowej ocenie ryzyka.
(45) Państwa Członkowskie powinny przyjąć środki dla wyeliminowania zanieczyszczeń wód powierzchniowych przez substancje priorytetowe, oraz dla stopniowej redukcji zanieczyszczenia przez inne substancje, które w przeciwnym przypadku uniemożliwiłyby osiągnięcie przez Państwa Członkowskie celów w odniesieniu do części wód powierzchniowych.
(46) Dla zapewnienia udziału ogółu społeczeństwa, w tym użytkowników wód, w ustaleniu i aktualizacji planów gospodarowania wodami w dorzeczu konieczne jest dostarczenie odpowiedniej informacji o planowanych środkach oraz sprawozdawanie o postępach w ich wdrażaniu w celu włączenia ogółu społeczeństwa przed podjęciem ostatecznych decyzji w sprawie niezbędnych środków.
(47) Niniejsza dyrektywa powinna zapewnić mechanizmy określające przeszkody w postępach nad poprawą stanu wód, w przypadku kiedy wykraczają one poza zakres wspólnotowego prawodawstwa wodnego, w celu opracowania właściwych strategii Wspólnoty dla ich przezwyciężenia.
(48) Komisja powinna corocznie przedstawiać uaktualniony plan wszelkich inicjatyw, które zamierza zaproponować w odniesieniu do sektora wodnego.
(49) W celu zapewnienia spójnego podejścia we Wspólnocie powinny zostać ustanowione specyfikacje techniczne jako część niniejszej dyrektywy.
Kryteria dla oceny stanu wód są znaczącym krokiem naprzód.
Dostosowanie pewnych technicznych elementów do rozwoju technicznego oraz normalizacji monitorowania, pobierania próbek i metod analizy powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą komitetu.
Komisja może przyjąć wytyczne w zakresie stosowania tych kryteriów dla charakterystyki obszarów dorzeczy i oceny stanu wód, celem wspierania ich szerokiego zrozumienia i spójnego stosowania.
(50) Środki konieczne w celu wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [17].
(51) Wykonanie niniejszej dyrektywy ma na celu osiągnięcie poziomu bezpieczeństwa wód co najmniej równoważnego poziomowi zapewnionemu w niektórych wcześniejszych aktach prawnych, które powinny zatem zostać uchylone w momencie, gdy odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy zostaną w pełni wdrożone.
(52) Przepisy niniejszej dyrektywy przejmują ramy kontroli zanieczyszczeń substancjami niebezpiecznymi ustalonymi na podstawie dyrektywy 76/464/EWG [18].
Dlatego też dyrektywa tamta powinna być uchylona w momencie, gdy odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy zostaną w pełni wdrożone.
(53) Należy zapewnić pełne wdrożenie i stosowanie istniejącego prawodawstwa dotyczącego środowiska w zakresie ochrony wód.
Konieczne jest zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów wykonawczych wdrażających niniejszą dyrektywę w całej Wspólnocie poprzez stosowanie właściwych kar przewidzianych w prawodawstwie Państw Członkowskich.
Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie ram dla ochrony śródlądowych wód powierzchniowych, wód przejściowych, wód przybrzeżnych oraz wód podziemnych, które:
a) zapobiegają dalszemu pogarszaniu oraz chronią i poprawiają stan ekosystemów wodnych oraz, w odniesieniu do ich potrzeb wodnych, ekosystemów lądowych i terenów podmokłych bezpośrednio uzależnionych od ekosystemów wodnych;
b) promują zrównoważone korzystanie z wód oparte na długoterminowej ochronie dostępnych zasobów wodnych;
c) dążą do zwiększonej ochrony i poprawy środowiska wodnego między innymi poprzez szczególne środki dla stopniowej redukcji zrzutów, emisji i strat substancji priorytetowych oraz zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych;
d) zapewniają stopniową redukcję zanieczyszczenia wód podziemnych i zapobiegają ich dalszemu zanieczyszczaniu, oraz
e) przyczyniają się do zmniejszenia skutków powodzi i susz,
a przez to przyczyniają się do: - zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia w dobrej jakości wodę powierzchniową i podziemną, które jest niezbędne dla zrównoważonego, i sprawiedliwego korzystania z wód,
- znacznej redukcji zanieczyszczenia wód podziemnych,
- ochrony wód terytorialnych i morskich, oraz
- osiągnięcia celów odpowiednich umów międzynarodowych, w tym mających za zadanie ochronę i zapobieganie zanieczyszczaniu środowiska morskiego, poprzez wspólnotowe działanie na mocy art. 16 ust. 3, celem zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych, z ostatecznym celem osiągnięcia w środowisku morskim stężeń bliskich wartościom tła dla substancji występujących naturalnie i bliskich zeru dla syntetycznych substancji wytworzonych przez człowieka.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
"Wody powierzchniowe" oznaczają wody śródlądowe z wyjątkiem wód podziemnych; wody przejściowe i wody przybrzeżne, z wyjątkiem sytuacji, kiedy z uwagi na stan chemiczny zaliczyć można do nich również wody terytorialne.
"Wody podziemne" oznaczają wszystkie wody znajdujące się pod powierzchnią ziemi w strefie saturacji oraz w bezpośredniej styczności z gruntem lub podglebiem.
"Wody śródlądowe" oznaczają wszystkie wody stojące lub płynące na powierzchni lądu i wszelkie wody podziemne po stronie lądu od linii bazowej, od której odmierzana jest szerokość wód terytorialnych.
"Rzeka" oznacza część wód śródlądowych płynących w przeważającej części po powierzchni lądu, ale mogących na pewnym odcinku swojego biegu płynąć pod ziemią.
"Jezioro" oznacza część wód śródlądowych powierzchniowych stojących.
"Wody przejściowe" oznaczają części wód powierzchniowych w obszarach ujść rzek, które są częściowo zasolone na skutek bliskości wód przybrzeżnych, ale które są pod znacznym wpływem dopływów wód słodkich.
"Wody przybrzeżne" oznaczają wody powierzchniowe po stronie w kierunku lądu od linii, której każdy punkt oddalony jest na odległość jednej mili morskiej po stronie w kierunku morza, od najbliższego punktu linii bazowej, od której mierzona jest szerokość wód terytorialnych, rozszerzając się, gdzie stosowne, aż do zewnętrznej granicy wód przejściowych.
"Sztuczna część wód" oznacza część wód powierzchniowych powstałą na skutek działalności człowieka.
"Silnie zmieniona część wód" oznacza część wód powierzchniowych, których charakter został znacznie zmieniony na skutek fizycznego oddziaływania człowieka, według wskazania przez Państwo Członkowskie zgodnie z przepisami załącznika II.
"Część wód powierzchniowych" oznacza oddzielny i znaczący element wód powierzchniowych, taki jak: jezioro, zbiornik, strumień, rzeka lub kanał, część strumienia, rzeki lub kanału, wody przejściowe lub pas wód przybrzeżnych.
"Warstwa wodonośna" oznacza podpowierzchniową warstwę lub warstwy skał lub inny poziom geologiczny o wystarczającej porowatości i przepuszczalności, które umożliwiają znaczący przepływ wód podziemnych lub pobór znaczących ilości wód podziemnych.
"Część wód podziemnych" oznacza określoną objętość wód podziemnych występującą w obrębie warstwy wodonośnej lub zespołu warstw wodonośnych.
"Dorzecze" oznacza obszar lądu, z którego wszystkie spływy powierzchniowe odprowadzane są przez system strumieni, rzek i, gdzie stosowne, jezior, do morza poprzez pojedyncze ujście cieku, estuarium lub deltę.
"Zlewnia" oznacza obszar lądu, z którego wszystkie spływy powierzchniowe odprowadzane są poprzez system strumieni, rzek i, gdzie stosowne, jezior, do określonego punktu w biegu cieku (zwykle do jeziora lub zbiegu rzek).
"Obszar dorzecza" oznacza obszar lądu i morza składający się z jednego lub wielu sąsiadujących ze sobą dorzeczy wraz ze związanymi z nimi wodami podziemnymi i wodami przybrzeżnymi, określony na mocy art. 3 ust. 1 jako jednostka główna dla gospodarowania wodami w dorzeczu.
"Właściwe władze" oznaczają władzę lub władze określone na mocy art. 3 ust. 2 lub 3.
"Stan wód powierzchniowych" jest ogólnym wyrażeniem stanu części wód powierzchniowych, określonym przez gorszy ze stanów ekologiczny lub chemiczny.
"Dobry stan wód powierzchniowych" oznacza stan osiągnięty przez część wód powierzchniowych, jeżeli zarówno ich stan ekologiczny, jak i chemiczny jest określony jako co najmniej "dobry".
"Stan wód podziemnych" jest ogólnym wyrażeniem stanu części wód podziemnych, określonym przez gorszy ze stanów ilościowy lub chemiczny.
"Dobry stan wód podziemnych" oznacza stan osiągnięty przez część wód podziemnych, jeżeli zarówno jej stan ilościowy, jak i chemiczny jest określony jako co najmniej "dobry".
"Stan ekologiczny" jest określeniem jakości struktury i funkcjonowania ekosystemu wodnego związanego z wodami powierzchniowymi, ustalonym zgodnie z załącznikiem V.
"Dobry stan ekologiczny" oznacza stan części wód powierzchniowych, sklasyfikowany zgodnie z załącznikiem V.
"Dobry potencjał ekologiczny" oznacza stan silnie zmienionej lub sztucznej części wód, sklasyfikowanej zgodnie z odpowiednimi przepisami załącznika V.
"Dobry stan chemiczny wód powierzchniowych" oznacza stan chemiczny wymagany do spełnienia celów środowiskowych dla wód powierzchniowych ustalonych w art. 4 ust. 1 lit. a), to jest stan chemiczny osiągnięty przez część wód powierzchniowych, w którym stężenia zanieczyszczeń nie przekraczają środowiskowych norm jakości ustalonych w załączniku IX i na mocy art. 16 ust. 7 oraz innym stosownym prawodawstwie wspólnotowym ustanawiającym środowiskowe normy jakości na poziomie wspólnotowym.
"Dobry stan chemiczny wód podziemnych" oznacza stan chemiczny części wód podziemnych, który spełnia wszystkie warunki wymienione w tabeli 2.3.2 załącznika V.
"Stan ilościowy" jest wyrażeniem stopnia, do jakiego część wód podziemnych jest narażona na bezpośrednie i pośrednie pobory wody.
"Dostępne zasoby wód podziemnych" oznaczają długoterminową średnią roczną wielkość całkowitego zasilania określonej części wód podziemnych pomniejszonego o długoterminową roczną wielkość przepływu wymaganego do osiągnięcia wyszczególnionych na mocy art. 4 celów jakości ekologicznej związanych z określoną częścią wód podziemnych, tak aby uniknąć jakiegokolwiek znacznego obniżenia stanu ekologicznego takich wód oraz aby uniknąć wszelkich szkód w związanych z nimi ekosystemach lądowych.
"Dobry stan ilościowy" oznacza stan określony w tabeli 2.1.2 załącznika V.
"Substancje niebezpieczne" oznaczają substancje lub grupy substancji, które są toksyczne, trwałe i podatne na bioakumulację, oraz inne substancje lub grupy substancji, których poziom osiąga stan niepokojący.
"Substancje priorytetowe" oznaczają substancje określone zgodnie z art. 16 ust. 2 i wymienione w załączniku X. Wśród tych substancji są "priorytetowe substancje niebezpieczne", które oznaczają substancje określone zgodnie z art. 16 ust. 3 i 6, dla których winny być podjęte działania zgodnie z art. 16 ust. 1 i 8.
"Substancja zanieczyszczająca" oznacza każdą substancję mogącą spowodować zanieczyszczenie, szczególnie te wymienione w załączniku VIII.
"Bezpośredni zrzut do wód podziemnych" oznacza zrzut zanieczyszczeń do wód podziemnych bez przesączenia przez glebę lub podglebie.
"Zanieczyszczenie" oznacza bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie, na skutek działalności człowieka, substancji lub ciepła do powietrza, wody lub ziemi, które mogą być szkodliwe dla zdrowia ludzkiego lub jakości ekosystemów wodnych lub ekosystemów lądowych bezpośrednio zależnych od ekosystemów wodnych, czego rezultatem są szkody materialne, lub które ogranicza lub zakłóca udogodnienia lub prawnie uzasadnione użytkowanie środowiska.
"Cele środowiskowe" oznaczają cele wymienione w art. 4.
"Środowiskowe normy jakości" oznaczają stężenie określonego zanieczyszczenia lub grupy zanieczyszczeń w wodzie, osadach lub w faunie i florze, które nie powinno być przekroczone z uwagi na ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska.
"Podejście łączone" oznacza kontrolę zrzutów i emisji do wód powierzchniowych zgodnie z podejściem określonym w art. 10.
"Woda przeznaczona do spożycia przez ludzi" posiada takie samo znaczenie, jak w dyrektywie 80/778/EWG, zmienionej dyrektywą 98/83/WE.
"Usługi wodne" a) pobór, piętrzenie, magazynowanie, uzdatnianie i dystrybucję wód powierzchniowych lub podziemnych,
b) odbieranie i oczyszczanie ścieków, które następnie odprowadzane są do wód powierzchniowych.
"Korzystanie z wód"
oznacza usługi wodne wraz z jakąkolwiek inną działalnością określoną na mocy art. 5 i załącznika II, mające znaczny wpływ na stan wód.
Pojęcie to stosuje się do celów art. 1 oraz analiz ekonomicznych przeprowadzanych zgodnie z art. 5 oraz załącznikiem III lit. b).
"Dopuszczalne wartości emisji"
oznaczają masę, wyrażoną w postaci pewnych szczególnych parametrów, stężenie i/lub poziom emisji, które nie będą przekroczone podczas jednego lub więcej przedziałów czasu.
Dopuszczalna wartość emisji może być również ustanowiona dla pewnych grup, rodzin lub kategorii substancji, w szczególności dla określonych na mocy art. 16.
Dopuszczalne wartości emisji dla substancji są zwykle stosowane w punkcie, w którym emisja opuszcza urządzenie, bez uwzględniania rozcieńczenia.
W odniesieniu do pośredniego odprowadzania do wód, przy określaniu dopuszczalnych wartości emisji z instalacji może być uwzględniany efekt oczyszczania ścieków w oczyszczalni przy założeniu, że zagwarantowany jest odpowiedni poziom ochrony środowiska jako całości i że nie prowadzi to do wyższych poziomów zanieczyszczenia środowiska.
"Kontrole emisji" oznaczają kontrole wymagające określonego ograniczenia emisji, na przykład dopuszczalnej wartości emisji, lub w przeciwnym razie określenia limitów lub warunków dotyczących skutków, charakteru lub innych charakterystyk emisji lub warunków działalności, które wpływają na emisję.
Używanie terminu "kontrole emisji" w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do przepisów każdej innej dyrektywy pod żadnym względem nie oznacza innej interpretacji przepisów tam zawartych.
Artykuł 3
Koordynacja uzgodnień administracyjnych w obszarach dorzeczy
1.
Państwa Członkowskie określą pojedyncze dorzecza leżące na obszarze ich terytorium kraju oraz, do celów niniejszej dyrektywy, przydzielą je do określonych obszarów dorzeczy.
Małe dorzecza mogą być łączone z większymi dorzeczami lub z sąsiednimi małymi dorzeczami w celu utworzenia pojedynczych obszarów dorzeczy, gdzie jest to stosowne.
W przypadkach, gdy wody podziemne nie pokrywają się w pełni z określonym dorzeczem, zostaną one zidentyfikowane i przydzielone do najbliższego lub najwłaściwszego obszaru lub obszarów dorzeczy.
Wody przybrzeżne zostaną zidentyfikowane i przydzielone do najbliższego lub najwłaściwszego obszaru lub obszarów dorzeczy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednie uzgodnienia administracyjne, w tym określenie właściwej władzy, w celu stosowania zasad niniejszej dyrektywy w każdym obszarze dorzecza leżącym na ich terytorium.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dorzecze obejmujące terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego przydzielone jest do międzynarodowego obszaru dorzecza.
Na prośbę zaangażowanych Państw Członkowskich, Komisja działa dla ułatwienia przydzielenia do takich międzynarodowych obszarów dorzecza.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia odpowiednie uzgodnienia administracyjne, w tym określenie właściwej władzy, w celu zastosowania zasad niniejszej dyrektywy na tej części międzynarodowego obszaru dorzecza, która znajduje się na jego terytorium.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wymagania niniejszej dyrektywy ukierunkowane na osiągnięcie celów środowiskowych, ustalonych na mocy art. 4, w szczególności wszystkie programy działań, są koordynowane w całym obszarze dorzecza.
W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza, zainteresowane Państwa Członkowskie wspólnie zapewniają taką koordynację i mogą, w tym celu, wykorzystać istniejące struktury wynikające z umów międzynarodowych.
Na prośbę zainteresowanych Państw Członkowskich, Komisja działa dla ułatwienia ustalenia tych programów działań.
5.
W przypadku gdy obszar dorzecza wykracza poza terytorium Wspólnoty, Państwo Członkowskie lub zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują starania dla ustalenia właściwej koordynacji z odpowiednimi państwami trzecimi, dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy w obszarze dorzecza.
Państwa Członkowskie zapewniają stosowanie zasad niniejszej dyrektywy na swoim terytorium.
6.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć istniejący krajowy lub międzynarodowy organ jako właściwą władzę do celów niniejszej dyrektywy.
7.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwą władzę w terminie określonym w art. 24.
8.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wykaz swoich właściwych władz oraz właściwych władz w zakresie wszystkich organów międzynarodowych, w których uczestniczą, najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy po dniu wymienionym w art. 24.
Zostaną dostarczone informacje określone w załączniku I w odniesieniu do każdej właściwej władzy.
9.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach, jakie zaszły w stosunku do informacji dostarczonej zgodnie z ust. 8, w ciągu trzech miesięcy od daty każdej zmiany.
Artykuł 4
Cele środowiskowe
1.
Czyniąc operacyjnymi programy działań określone w planach gospodarowania wodami w dorzeczu:
a) dla wód powierzchniowych
i) Państwa Członkowskie wdrażają konieczne środki, aby zapobiec pogorszeniu się stanu wszystkich części wód powierzchniowych, z zastrzeżeniem stosowania ust. 6 i 7 i bez naruszenia ust. 8;
ii) Państwa Członkowskie chronią, poprawiają i przywracają wszystkie części wód powierzchniowych, z zastrzeżeniem stosowania iii) dla sztucznych i silnie zmienionych części wód, mając na celu osiągnięcie dobrego stanu wód powierzchniowych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V, z zastrzeżeniem stosowania przedłużeń czasowych ustalonych zgodnie z ust. 4 i stosowania ust. 5, 6 i 7 oraz bez uszczerbku dla ust. 8;
iii) Państwa Członkowskie chronią i poprawiają wszystkie sztuczne i silnie zmienione części wód w celu osiągnięcia dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V, z zastrzeżeniem stosowania przedłużeń czasowych ustalonych zgodnie z ust. 4 i stosowania ust. 5, 6 i 7 oraz bez uszczerbku dla ust. 8;
iv) Państwa Członkowskie wdrażają konieczne środki zgodnie z art. 16 ust. 1 i 8 w celu stopniowego redukowania zanieczyszczenia substancjami priorytetowymi i zaprzestania lub stopniowego eliminowania emisji, zrzutów i strat niebezpiecznych substancji priorytetowych
bez uszczerbku dla stosownych umów międzynarodowych określonych w art. 1 dla zainteresowanych stron;
b) dla wód podziemnych
i) Państwa Członkowskie wdrażają działania konieczne, aby zapobiec lub ograniczyć dopływ zanieczyszczeń do wód podziemnych i zapobiec pogarszaniu się stanu wszystkich części wód podziemnych, z zastrzeżeniem stosowania ust. 6 i 7 i bez uszczerbku dla ust. 8 niniejszego artykułu oraz z zastrzeżeniem stosowania art. 11 ust. 3 lit. j);
ii) Państwa Członkowskie chronią, poprawiają i przywracają wszystkie części wód podziemnych, zapewniają równowagę między poborami a zasilaniem wód podziemnych, w celu osiągnięcia dobrego stanu wód podziemnych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku V, z zastrzeżeniem stosowania przedłużeń czasowych ustalonych zgodnie z ust. 4 i stosowania ust. 5, 6 i 7 bez uszczerbku dla ust. 8 niniejszego artykułu oraz z zastrzeżeniem stosowania art. 11 ust. 3 lit. j);
iii) Państwa Członkowskie wdrażają środki konieczne, aby odwrócić każdą znaczącą i ciągłą tendencję wzrostu stężenia każdego zanieczyszczenia wynikającego z wpływu działalności człowieka w celu stopniowej redukcji zanieczyszczenia wód podziemnych.
Środki dla osiągnięcia odwrócenia tendencji są wdrażane zgodnie z ust. 2, 4 i 5 art. 17, uwzględniając stosowne normy wymienione w odpowiednim prawodawstwie wspólnotowym, z zastrzeżeniem stosowania ust. 6 i 7 i bez uszczerbku dla ust. 8;
c) dla obszarów chronionych
Państwa Członkowskie osiągają zgodność ze wszystkimi normami i celami najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, chyba że ustalono inaczej w prawodawstwie wspólnotowym, w ramach którego zostały ustalone poszczególne obszary chronione.
2.
Tam gdzie więcej niż jeden z celów na mocy ust. 1 odnosi się do danej części wód, stosuje się ten najbardziej restrykcyjny.
3.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć część wód powierzchniowych jako sztucznie lub silnie zmienioną, gdy:
a) zmiany charakterystyk hydromorfologicznych tej części wód, które byłyby konieczne dla osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego, mogłyby wywrzeć znaczący niekorzystny wpływ na:
i) środowisko w szerszym znaczeniu;
ii) żeglugę, włączając urządzenia portowe, lub rekreację;
iii) działalność, do której celów woda jest magazynowana, takie jak zaopatrzenie w wodę do spożycia, wytwarzanie prądu lub nawadnianie;
iv) regulację wód, zapobieganie powodzi, odwadnianie ziemi; lub
v) inną jednakowo ważną działalność człowieka związaną ze zrównoważonym rozwojem;
b) korzystne cele, do których się dąży za pomocą charakterystyki sztucznej lub silnie zmienionej części wód, nie mogą ze względu na możliwości techniczne lub nieproporcjonalne koszty, być racjonalnie osiągnięte za pomocą innych środków, które stanowią opcję znacznie korzystniejszą środowiskowo.
Takie przeznaczenie i związane z tym przyczyny są szczegółowo określane w planach gospodarowania wodami w dorzeczach wymaganych na mocy art. 13 i przeglądanych co sześć lat.
4.
Terminy ustalone na mocy ust. 1 mogą być przedłużone dla stopniowego osiągnięcia celów dla części wód, pod warunkiem że nie zachodzi dalsze pogarszanie się stanu zmienionej części wód, gdy wszystkie z następujących warunków są spełnione:
a) Państwa Członkowskie ustalają, że wszystkie niezbędne poprawy stanu części wód nie mogą być w sposób racjonalny osiągnięte w okresie czasu wymienionym w tym ustępie ze względu na przynajmniej jedną z następujących przyczyn:
i) ze względu na możliwości techniczne skala wymaganych popraw może być osiągnięta tylko w etapach przekraczających określony czas;
ii) zakończenie poprawy w tej skali czasowej byłoby nieproporcjonalnie kosztowne;
iii) naturalne warunki nie pozwalają na zgodne z czasem poprawienie się stanu części wód.
b) Przedłużenie terminu oraz jego przyczyny są szczegółowo określone i wyjaśnione w planie gospodarowania wodami w dorzeczu wymaganym na mocy art. 13.
c) Przedłużenie powinno być ograniczone do maksimum dwóch dalszych uaktualnień planu gospodarowania wodami w dorzeczu, z wyjątkiem przypadków gdy warunki naturalne uniemożliwiają osiągnięcie celów w tym okresie.
d) Podsumowanie środków wymaganych na mocy art. 11, które są przewidywane jako konieczne do spowodowania, żeby część wód przywracana była stopniowo do wymaganego stanu w przedłużonym terminie, przyczyny dla każdego znacznego opóźnienia w czynieniu tych działań operacyjnymi, oraz oczekiwany harmonogram ich wdrożenia jest wymieniony w planie gospodarowania wodami w dorzeczu.
Przegląd wdrożenia tych środków i podsumowanie każdych dodatkowych jest włączane w uaktualnienia planu gospodarowania wodami w dorzeczu.
5.
Państwa Członkowskie mogą zmierzać do osiągnięcia mniej restrykcyjnych celów środowiskowych niż te wymagane na mocy ust. 1, dla określonych części wód, w przypadku gdy jest on tak zmieniony przez działalność człowieka, jak ustalono zgodnie z art. 5 ust. 1, lub jego warunki naturalne są takie, że osiągnięcie tych celów byłoby niemożliwe lub nieproporcjonalnie kosztowne, a wszystkie z następujących warunków są spełnione:
a) potrzeby ekologiczne lub społeczno-ekonomiczne zaspakajane przez taką działalność człowieka nie mogą być osiągnięte za pomocą innych środków, które są znacznie korzystniejszą opcją środowiskową, niepowodującą nieproporcjonalnych kosztów;
b) Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- dla wód powierzchniowych jest osiągnięty najlepszy możliwy stan ekologiczny i chemiczny przy wpływach, których nie można było racjonalnie uniknąć na skutek charakteru działalności człowieka czy zanieczyszczenia,
- dla wód podziemnych, zachodzą możliwie najmniejsze zmiany dobrego stanu wód podziemnych, przy wpływach, których nie można było racjonalnie uniknąć na skutek charakteru działalności człowieka czy zanieczyszczenia;
c) nie zachodzi dalsze pogorszenie stanu części wód;
d) ustalenie mniej rygorystycznych celów środowiskowych i powody ich ustalenia są szczegółowo wymienione w planie gospodarowania wodami w dorzeczu wymaganym na mocy art. 13, a cele te poddawane są kontroli co sześć lat.
6.
Czasowe pogorszenie się stanu części wód nie jest naruszeniem wymogów niniejszej dyrektywy, jeśli jest ono wynikiem okoliczności charakteru naturalnego czy sił wyższych, które są wyjątkowe lub nie mogły być w sposób racjonalny przewidziane, w szczególności ekstremalnych powodzi i przedłużających się susz, czy wynikiem okoliczności na skutek awarii, które nie mogły być w sposób racjonalny przewidziane, jeśli spełnione są wszystkie następujące warunki:
a) podjęte zostały wszystkie praktyczne kroki, aby zapobiec dalszemu pogarszaniu się stanu oraz, aby nie przeszkadzać osiągnięciu celów niniejszej dyrektywy w innych częściach wód, których takie okoliczności nie dotyczą;
b) warunki, w których takie okoliczności wyjątkowe lub niedające się racjonalnie przewidzieć mogą być ogłoszone, włączając przyjęcie właściwych wskaźników, zawarte są w planie gospodarowania wodami w dorzeczu;
c) działania, jakie powinny być podjęte w takich wyjątkowych okolicznościach, są włączone w program działań i nie zagrażają odzyskaniu jakości przez część wód po ustaniu tych okoliczności;
d) skutki okoliczności wyjątkowych lub takich, które nie mogły być przewidziane, podlegają corocznej ocenie i, z zastrzeżeniem dla przyczyn wymienionych w ust. 4 lit. a), podejmowane są tak szybko jak to możliwe wszystkie praktyczne działania w celu przywrócenia części wód do jej stanu przed zaistnieniem skutków tych okoliczności; oraz
e) podsumowanie skutków tych okoliczności oraz działań podjętych lub które będą podjęte zgodnie z lit. a) oraz d), zawarte jest w następnym uaktualnieniu planu gospodarowania wodami w dorzeczu.
7.
Państwa Członkowskie nie naruszają niniejszej dyrektywy, gdy:
- nieosiągnięcie dobrego stanu wód podziemnych, dobrego stanu ekologicznego lub, gdzie stosowne, dobrego potencjału ekologicznego lub zapobieganie pogarszaniu się stanu części wód powierzchniowych czy podziemnych jest wynikiem nowych zmian w charakterystyce fizycznej części wód powierzchniowych lub zmian poziomu części wód podziemnych, lub
- niezapobieganie pogorszeniu się ze stanu bardzo dobrego do dobrego danej części wód powierzchniowych jest wynikiem nowych zrównoważonych form działalności gospodarczej człowieka
i spełnione są wszystkie następujące warunki:
a) zostały podjęte wszystkie praktyczne kroki, aby ograniczyć niekorzystny wpływ na stan części wód;
b) przyczyny tych modyfikacji lub zmian są szczegółowo określone i wyjaśnione w planie gospodarowania wodami w dorzeczu wymaganym na mocy art. 13, a cele podlegają ocenie co sześć lat;
c) przyczyny tych modyfikacji lub zmian stanowią nadrzędny interes społeczny i/lub korzyści dla środowiska i dla społeczeństwa płynące z osiągnięcia celów wymienionych w ust. 1, są przeważone przez wpływ korzyści wynikających z nowych modyfikacji czy zmian na ludzkie zdrowie, utrzymanie ludzkiego bezpieczeństwa lub zrównoważony rozwój; oraz
d) korzystne cele, którym służą te modyfikacje lub zmiany części wód, nie mogą, z przyczyn możliwości technicznych czy nieproporcjonalnych kosztów być osiągnięte innymi środkami, stanowiącymi znacznie korzystniejszą opcję środowiskową.
8.
Przy stosowaniu ust. 3, 4, 5, 6 i 7, Państwo Członkowskie zapewnia, że stosowanie to nie wyklucza lub nie przeszkadza w osiągnięciu celów niniejszej dyrektywy w innych częściach wód w tym samym obszarze dorzecza i jest zgodne z wdrażaniem innego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony środowiska.
9.
Należy podjąć kroki celem zapewnienia, że stosowanie nowych przepisów, włączając stosowanie ust. 3, 4, 5, 6 i 7 gwarantuje przynajmniej taki sam poziom bezpieczeństwa, jak istniejące prawodawstwo wspólnotowe.
Artykuł 5
Charakterystyki obszaru dorzecza, przegląd wpływu działalności człowieka na środowisko i analiza ekonomiczna korzystania z wód
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że dla każdego obszaru dorzecza lub części międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego na jego terytorium:
- analiza jego charakterystyk,
- przegląd wpływu działalności człowieka na stan wód powierzchniowych i podziemnych, oraz
- analiza ekonomiczna korzystania z wód
są podjęte, zgodnie ze specyfikacjami technicznymi wymienionymi w załącznikach II oraz III, oraz że są wykonane najpóźniej w ciągu 4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Analizy i przeglądy wymienione na mocy ust. 1 są poddane przeglądowi i, gdzie konieczne, uaktualnione najpóźniej w ciągu 13 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co sześć lat.
Artykuł 6
Rejestr obszarów chronionych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają utworzenie rejestru lub rejestrów wszystkich obszarów leżących w obszarze dorzecza, które zostały określone jako wymagające szczególnej ochrony w ramach określonego prawodawstwa wspólnotowego w celu ochrony znajdujących się tam wód powierzchniowych i podziemnych oraz dla zachowania siedlisk i gatunków bezpośrednio uzależnionych od wody.
Zapewniają one ukończenie takiego rejestru najpóźniej w ciągu czterech lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Rejestr lub rejestry zawierają wszystkie części wód określone na mocy art. 7 ust. 1 i wszystkie obszary chronione objęte załącznikiem IV.
3.
Rejestr lub rejestry dla każdego obszaru dorzecza są na bieżąco poddawane kontroli i uaktualniane.
Artykuł 7
Wody wykorzystywane do poboru wody do spożycia
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają w każdym obszarze dorzecza:
- wszystkie części wód wykorzystywane do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, dostarczające średnio więcej niż 10 m3 na dobę lub służące więcej niż 50 osobom, oraz
- części wód, które przewidywane są do takich celów w przyszłości.
Państwa Członkowskie monitorują, zgodnie z załącznikiem V, te części wód, które zgodnie z załącznikiem V dostarczają średnio powyżej 100 m3 wody do spożycia na dobę.
2.
Dla każdej części wód wyznaczonej na mocy ust. 1, poza osiągnięciem celów art. 4 zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy dla części wód powierzchniowych, w tym norm jakości ustalonych na poziomie wspólnotowym na mocy art. 16, Państwa Członkowskie zapewniają, że w ramach stosowanego systemu uzdatniania wody oraz zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym uzdatnione wody będą spełniały wymogi dyrektywy 80/778/EWG zmienionej dyrektywą 98/83/WE.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają konieczną ochronę części wód wyznaczonych w celu uniknięcia pogorszenia ich jakości, dla zredukowania poziomu uzdatniania wymaganego przy produkcji wody do spożycia.
Państwa Członkowskie mogą ustalić strefy ochronne dla tych części wód.
Artykuł 8
Monitorowanie stanu wód powierzchniowych, podziemnych oraz obszarów chronionych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają utworzenie programów monitorowania stanu wód w celu ustalenia spójnego i całościowego przeglądu stanu wód w każdym obszarze dorzecza:
- dla wód powierzchniowych, programy takie obejmują:
i) objętość i poziom lub natężenie przepływu w zakresie stosownym dla stanu ekologicznego i chemicznego oraz potencjału ekologicznego; oraz
ii) stan ekologiczny i stan chemiczny oraz potencjał ekologiczny;
- dla wód podziemnych programy takie obejmują monitorowanie stanu chemicznego i ilościowego,
- dla obszarów chronionych powyższe programy są uzupełnione o specyfikacje zawarte w prawodawstwie wspólnotowym, na mocy którego wyznaczone zostały poszczególne obszary chronione.
2.
Programy te zostają uruchomione najpóźniej w ciągu sześciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, chyba że ustalono inaczej w odpowiednim prawodawstwie.
Monitorowanie to jest zgodne z wymogami załącznika V.
3.
Specyfikacje techniczne i znormalizowane metody analizy i monitorowania stanu wód ustanawiane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21.
Artykuł 9
Zwrot kosztów za usługi wodne
1.
Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".
Do końca 2010 r. Państwa Członkowskie zapewnią, że:
- polityki opłat za wodę przewidują odpowiednie działania zachęcające użytkowników do wykorzystywania zasobów wodnych efektywnie oraz przyczyniają się do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy,
- odpowiedni jest wkład różnych użytkowników wody, podzielonych przynajmniej na przemysł, gospodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów usług wodnych, opartych na analizie ekonomicznej wykonanej zgodnie z załącznikiem III i przy uwzględnieniu zasady "zanieczyszczający płaci".
Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku uwzględniać skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne zwrotu kosztów, jak również warunki geograficzne i klimatyczne określonego regionu lub regionów.
2.
Państwa Członkowskie składają w planach gospodarowania wodami w dorzeczach sprawozdanie o planowanych krokach podjętych dla wdrożenia ust. 1, które przyczyniać się będą do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy i o wkładzie uczynionym przez różnych użytkowników do zwrotu kosztów usług wodnych.
3.
Przepisy niniejszego artykułu nie mogą uniemożliwiać finansowania poszczególnych środków ochronnych i zaradczych podejmowanych dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie nie naruszają niniejszej dyrektywy, jeśli zdecydują się, zgodnie z ustalonymi praktykami, nie stosować przepisów ust. 1 zdanie drugie, i do tego celu stosownych przepisów ust. 2, dla danego korzystania z wody, gdzie to nie naraża zamiarów i osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie składają sprawozdanie z przyczyn niestosowania w pełni ust. 1 zdanie drugie w planach gospodarowania wodami w dorzeczach.
Artykuł 10
Łączone podejście dla źródeł punktowych i rozproszonych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie zrzuty do wód powierzchniowych, określone w ust. 2, są kontrolowane zgodnie z podejściem łączonym wymienionym w niniejszym artykule.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają ustalenie i/lub wykonanie:
a) kontroli emisji opartych na najlepszych dostępnych technikach; lub
b) odpowiednich dopuszczalnych wartości emisji; lub
c) w przypadku wpływów rozproszonych kontrole obejmujące, gdzie stosowne, najlepsze praktyki środowiskowe
wymienione w:
- dyrektywie Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [19],
- dyrektywie Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych [20],
- dyrektywie Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego [21],
- dyrektywach przyjętych na podstawie art. 16 niniejszej dyrektywy,
- dyrektywach wymienionych w załączniku IX,
- innym odpowiednim prawodawstwie wspólnotowym
najpóźniej w ciągu 12 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, chyba że ustalono inaczej w odpowiednim prawodawstwie.
3.
W przypadku gdy cel lub norma jakości, określone na mocy niniejszej dyrektywy, na mocy dyrektyw wymienionych w załączniku IX lub w zastosowaniu innego prawodawstwa wspólnotowego, wymaga bardziej restrykcyjnych warunków od wynikających z wykonania ust. 2, są ustalone odpowiednio bardziej restrykcyjne kontrole emisji.
Artykuł 11
Program środków działania
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia ustalenie programu środków, dla wszystkich obszarów dorzeczy lub częściach międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium, uwzględniając wyniki analiz wymaganych na mocy art. 5, dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy art. 4.
Takie programy mogą odnosić się do środków wynikających z prawodawstwa przyjętego na poziomie krajowym i obejmujących całe terytorium Państwa Członkowskiego.
Gdzie stosowne, Państwo Członkowskie może podejmować odpowiednie środki dla wszystkich obszarów dorzeczy i/lub części międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium.
2.
Każdy program środków zawiera "podstawowe" środki określone w ust. 3, oraz, gdzie stosowne, środki "dodatkowe".
3.
"Środki podstawowe" są minimalnymi wymogami do spełnienia i składają się z:
a) środków wymaganych dla wdrożenia prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony wód, w tym działań wymaganych w ramach prawodawstwa określonego w art. 10 i części A załącznika VI;
b) środków uznanych za odpowiednie do celów art. 9;
c) środków dla wspierania skutecznego i zrównoważonego wykorzystania wody w celu uniknięcia narażenia celów określonych w art. 4;
d) środków dla spełnienia wymogów art. 7, włączając środki dla zabezpieczenia jakości wody w celu zredukowania poziomu uzdatniania wymaganego dla produkcji wody do spożycia;
e) kontroli poboru powierzchniowych i podziemnych wód słodkich i piętrzenia słodkich wód powierzchniowych, w tym prowadzenia rejestru lub rejestrów poboru wody i obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na pobór lub piętrzenie wód.
Kontrole te są systematycznie poddawane przeglądowi i w miarę potrzeby uaktualniane.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z tych kontroli dla poboru lub piętrzenia, które nie mają znaczącego wpływu na stan wód;
f) kontroli, obejmujących wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia na sztuczne zasilanie lub uzupełnienie części wód podziemnych.
Woda może być pobrana z każdych wód powierzchniowych lub podziemnych, pod warunkiem że wykorzystanie tego źródła nie naraża osiągnięcia celów środowiskowych, ustalonych dla tego źródła lub zasilanej lub uzupełnianej części wód podziemnych.
Kontrole te są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;
g) wymogu uzyskania uprzedniej regulacji, takiej jak zakaz wprowadzania zanieczyszczeń do wody dla zrzutów ze źródeł punktowych mogących spowodować zanieczyszczenie lub uprzedniego zezwolenia lub rejestracji opartej na ogólnie wiążących zasadach, ustanawiającego kontrole emisji dla danych zanieczyszczeń, uwzględniając kontrole zgodnie z art. 10 i 16.
Kontrole te są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;
h) środków zapobiegających lub kontrolujących wprowadzenie zanieczyszczeń, dla rozproszonych źródeł mogących spowodować zanieczyszczenie.
Kontrole mogą przyjmować formę wymogu uzyskania uprzedniej regulacji, takiej jak zakaz wprowadzania zanieczyszczeń do wody, uprzedniego zezwolenia lub rejestracji opartej na ogólnie wiążących zasadach, gdzie taki wymóg nie jest inaczej przewidziany przez prawodawstwo wspólnotowe.
Kontrole te są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;
i) środków dla każdych innych szkodliwych wpływów na stan wód określonych na mocy art. 5 i załącznika II, w szczególności dla zapewnienia, że warunki hydromorfologiczne części wód są zgodne z osiągnięciem wymaganego stanu ekologicznego czy dobrego potencjału ekologicznego dla części wód określonych jako sztuczne lub silnie zmienione.
Kontrole w tym celu mogą przyjąć formę wymogu uzyskania uprzedniego zezwolenia lub rejestracji opartej na ogólnie wiążących zasadach gdzie taki wymóg nie jest w inny sposób przewidziany przez prawodawstwo wspólnotowe.
Kontrole takie są okresowo przeglądane i w miarę potrzeby uaktualniane;
j) zakazu bezpośrednich zrzutów zanieczyszczeń do wód podziemnych zgodnie z następującymi przepisami:
Państwa Członkowskie mogą zezwalać na ponowne wprowadzenie wód zużytych do celów geotermalnych do tej samej części wód podziemnych.
Mogą także, określając warunki, zezwolić na:
- wprowadzanie wód zawierających substancje pochodzące z poszukiwania i wydobycia węglowodorów lub z górnictwa, oraz wprowadzanie wód do celów technicznych do formacji geologicznych, z których wydobywane są węglowodory lub inne substancje lub do formacji geologicznych, które z naturalnych przyczyn są trwale nieprzydatne do innych celów.
Wprowadzanie takie nie zawiera substancji innych niż pochodzące z powyższych środków,
- powtórne wprowadzanie wypompowanych wód podziemnych z kopalń i kamieniołomów lub związanych z konstrukcją lub utrzymaniem prac inżynierii lądowej i wodnej,
- wprowadzanie gazu ziemnego lub gazu płynnego (LPG) w celu ich składowania do formacji geologicznych, które z naturalnych przyczyn są trwale nieprzydatne do innych celów,
- wprowadzanie gazu ziemnego lub gazu płynnego (LPG) do innych formacji geologicznych w celu ich składowania, jeżeli jest podyktowane nadrzędną potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu, oraz kiedy wprowadzanie odbywa się w sposób niezagrażający obecnie i w przyszłości pogorszeniu jakości wód podziemnych,
- budowę i prace budowlane inżynierii lądowej i wodnej lub podobne działalności na lub pod powierzchnią ziemi, które mają kontakt z wodami podziemnymi.
W tych przypadkach Państwa Członkowskie mogą ustalać, że działalność taka jest traktowana jako zatwierdzona, pod warunkiem że przeprowadzona jest zgodnie z ogólnie wiążącymi zasadami określonymi przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do takich działań,
- zrzuty niewielkich ilości substancji do celów naukowych w celu badania charakterystyki, ochrony i odnawiania części wód w ilości ograniczonej do niezbędnej dla danych celów,
pod warunkiem że zrzuty nie przeszkadzają osiągnięciu celów środowiskowych, ustalonych dla danej części wód podziemnych;
k) zgodnie z działaniem podjętym na podstawie art. 16, środki dla wyeliminowania zanieczyszczenia wód powierzchniowych przez substancje określone w wykazie substancji priorytetowych, uzgodnionym na podstawie art. 16 ust. 2 oraz dla stopniowego ograniczania zanieczyszczenia przez inne substancje, które w innym przypadku mogłyby uniemożliwiać osiągnięcie przez Państwa Członkowskie celów dla części wód powierzchniowych, określonych w art. 4;
l) wszelkich innych środków dla zapobiegania znacznym stratom zanieczyszczeń z instalacji technicznych oraz dla zapobiegania i/lub zredukowania wpływu przypadkowych zanieczyszczeń, na przykład na skutek powodzi, w tym bezpośrednich systemów wykrywania i wczesnego ostrzegania o takich przypadkach, włączając wszystkie właściwe środki redukujące ryzyko dla ekosystemów wodnych w razie awarii, których nie można było przewidzieć.
4.
"Dodatkowe" środki są opracowane i wdrażane w uzupełnieniu do środków podstawowych, w celu osiągnięcia celów ustalonych na podstawie art. 4.
Część B załącznika VI zawiera otwarty wykaz takich środków.
Państwa Członkowskie mogą także przyjąć dalsze dodatkowe środki dla zapewnienia dodatkowej ochrony lub poprawy stanu wód objętych niniejszą dyrektywą, w tym realizację odpowiednich umów międzynarodowych określonych w art. 1.
5.
Jeżeli monitorowanie lub inne dane wskazują, że cele ustalone na mocy art. 4 dla części wód prawdopodobnie nie będą osiągnięte, Państwa Członkowskie zapewniają, że:
- przyczyny możliwego niepowodzenia zostaną zbadane,
- odpowiednie pozwolenia i zezwolenia zostaną właściwie zbadane i poddane kontroli,
- programy monitorowania zostaną poddane kontroli i właściwie dostosowane; oraz
- dodatkowe środki, jakie mogą być konieczne do osiągnięcia celów, zostaną ustalone, włączając, gdzie stosowne, ustalenie bardziej restrykcyjnych środowiskowych norm jakości, zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku V.
Jeżeli przyczyny są spowodowane okolicznościami pochodzenia naturalnego lub sił wyższych, które są wyjątkowymi i nie mogły być racjonalnie przewidziane, w szczególności ekstremalnymi powodziami i długimi suszami, Państwa Członkowskie mogą ustalić, że dodatkowe środki nie są praktyczne, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 6.
6.
W środkach wdrażania zgodnych z ust. 3 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe kroki, aby zapobiec wzrostowi zanieczyszczenia wód morskich.
Nie naruszając obowiązującego ustawodawstwa, stosowanie środków podjętych zgodnie z ust. 3 w żadnym przypadku nie może prowadzić, bezpośrednio lub pośrednio, do wzrostu zanieczyszczenia wód powierzchniowych.
Wymóg ten nie ma zastosowania tam, gdzie prowadziłoby to do wzrostu zanieczyszczeń środowiska jako całości.
7.
Programy środków są ustalone najpóźniej w ciągu dziewięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a wszystkie środki są wprowadzone w życie najpóźniej w ciągu 12 lat po tej dacie.
8.
Programy środków zostaną poddane przeglądowi i w miarę potrzeby uaktualnione najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy i następnie co sześć lat.
Każde nowe lub uaktualnione środki ustalone w ramach uaktualnionego programu są wprowadzane w życie w ciągu trzech lat od ich ustalenia.
Artykuł 12
Zagadnienia, które nie mogą być rozpatrywane na poziomie Państwa Członkowskiego
1.
Kiedy Państwo Członkowskie określi zagadnienie, które wywiera wpływ na gospodarowanie jego wodami, ale które nie może być rozwiązane przez to Państwo Członkowskie, może ono przedłożyć Komisji i innym zainteresowanym Państwom Członkowskim tę sprawę i sformułować zalecenia dla jego rozwiązania.
2.
Komisja ustosunkowuje się w terminie 6 miesięcy do sprawozdania lub zaleceń przedłożonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Plany gospodarowania wodami w dorzeczu
1.
Państwa Członkowskie zapewniają opracowanie planów gospodarowania wodami w dorzeczu dla każdego obszaru dorzecza leżącego całkowicie na ich terytorium.
2.
W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza leżącego całkowicie na terenie Wspólnoty Państwa Członkowskie zapewniają koordynację w celu stworzenia jednego planu gospodarowania wodami w dorzeczu.
Jeżeli taki plan nie jest opracowany, Państwa Członkowskie opracują plany gospodarowania wodami w dorzeczach obejmujące przynajmniej te części międzynarodowego obszaru dorzecza, które leżą na ich terytorium, aby osiągnąć cele niniejszej dyrektywy.
3.
W przypadku międzynarodowego obszaru dorzecza wykraczającego poza granice Wspólnoty, Państwa Członkowskie podejmują starania dla opracowania jednego planu gospodarowania wodami w dorzeczu, a jeżeli nie jest to możliwe, opracowują plan obejmujący przynajmniej część międzynarodowego obszaru dorzecza, leżącą na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
4.
Plan gospodarowania wodami w dorzeczu zawiera informacje zawarte w załączniku VII.
5.
Plany gospodarowania wodami w dorzeczach mogą być uzupełniane poprzez opracowywanie bardziej szczegółowych programów i planów gospodarowania dla zlewni, sektora, zagadnienia lub typu wód, celem zajęcia się poszczególnymi aspektami gospodarki wodnej.
Wdrożenie tych działań nie zwalnia Państw Członkowskich z wypełniania jakichkolwiek zobowiązań określonych na mocy innych części niniejszej dyrektywy.
6.
Plany gospodarowania wodami w dorzeczach są opublikowane najpóźniej w ciągu dziewięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
7.
Plany gospodarowania wodami w dorzeczach są poddane przeglądowi i uaktualnione najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy i następnie co 6 lat.
Artykuł 14
Informowanie społeczeństwa i konsultacje
1.
Państwa Członkowskie zachęcają wszystkie zainteresowane strony do aktywnego udziału we wdrażaniu niniejszej dyrektywy, w szczególności w opracowywaniu, przeglądzie i uaktualnianiu planów gospodarowania wodami w dorzeczach.
Państwa Członkowskie zapewniają, że dla każdego obszaru dorzecza opublikują i udostępnią do zgłaszania uwag społeczeństwu, w tym użytkownikom:
a) harmonogram i program prac dla tworzenia planu, w tym oświadczenie o konsultacjach do przeprowadzenia, co najmniej trzy lata przed rozpoczęciem okresu, do którego plan się odnosi;
b) tymczasowy przegląd istotnych zagadnień gospodarki wodnej określonych dorzeczu, co najmniej dwa lata przed rozpoczęciem okresu, do którego plan się odnosi;
c) kopie projektu planu gospodarowania wodami w dorzeczu, co najmniej rok przed rozpoczęciem okresu, którego plan dotyczy.
Na wniosek udostępniane są dokumenty źródłowe i informacje wykorzystane do opracowania projektu planu gospodarowania wodami w dorzeczu.
2.
Państwa Członkowskie przeznaczają co najmniej 6 miesięcy na składanie pisemnych uwag do tych dokumentów w celu zapewnienia aktywnego udziału i konsultacji.
3.
Ustępy 1 i 2 są stosowane jednakowo do uaktualnionych planów gospodarowania wodami w dorzeczach.
Artykuł 15
Sprawozdawczość
1.
Państwa Członkowskie przekazują kopie planów gospodarowania wodami w dorzeczach i wszystkie kolejne uaktualnienia do Komisji i innych zainteresowanych Państw Członkowskich w ciągu 3 miesięcy od daty ich opublikowania:
a) dla obszarów dorzeczy znajdujących się całkowicie na terytorium Państwa Członkowskiego, wszystkie plany gospodarowania wodami w dorzeczu obejmujące to terytorium krajowe i opublikowane na podstawie art. 13;
b) dla międzynarodowych obszarów dorzeczy, część planów gospodarowania wodami w dorzeczach obejmującą przynajmniej terytorium danego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają podsumowujące sprawozdania z:
- analiz wymaganych na mocy art. 5; oraz
- programów monitorowania określonych na mocy art. 8
wykonanych do celów pierwszego planu gospodarowania wodami w dorzeczu w ciągu 3 miesięcy od ich wykonania.
3.
Państwa Członkowskie w ciągu trzech lat od opublikowania każdego planu gospodarowania wodami w dorzeczu lub jego uaktualnienia na mocy art. 13 przedkładają sprawozdanie tymczasowe opisujące postęp we wdrażaniu planowanego programu środków.
Artykuł 16
Strategie ochrony wód przed zanieczyszczeniem
1.
Parlament Europejski i Rada przyjmują szczególne środki zapobiegające zanieczyszczaniu wód przez poszczególne zanieczyszczenia lub grupy zanieczyszczeń stanowiące znaczne ryzyko dla lub przez środowisko wodne, włączając ryzyko dla wód wykorzystywanych do poboru wody do spożycia.
Dla tych zanieczyszczeń, środki zmierzają do stopniowej redukcji, a dla priorytetowych substancji niebezpiecznych, określonych w art. 2 ust. 30, zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania zrzutów, emisji i strat.
Środki takie są przyjmowane na podstawie propozycji przedstawionych przez Komisję zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktacie.
2.
Komisja przedłoży propozycję zawierającą wykaz substancji priorytetowych wybranych spośród tych, które przedstawiają znaczne ryzyko dla lub przez środowisko wodne.
Substancje są szeregowane do podjęcia działań na podstawie ryzyka dla lub przez środowisko wodne, określonego przez:
a) ocenę ryzyka przeprowadzoną zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 [22], dyrektywą Rady 91/414/EWG [23] i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/8/WE [24]; lub
b) ocenę ukierunkowanego ryzyka (według metodologii rozporządzenia (EWG) nr 793/93), skierowanego wyłącznie na ekotoksyczność dla wody i na toksyczność dla ludzi za pośrednictwem środowiska wodnego.
Gdzie konieczne, w celu spełnienia harmonogramu ustanowionego w ust. 4, substancje są szeregowane do podjęcia działań na podstawie ryzyka dla lub przez środowisko wodne, określonego przez uproszczoną procedurę oceny zagrożenia opartego o zasady naukowe, uwzględniającą szczególnie:
- dowody dotyczące istotnych zagrożeń powodowanych przez daną substancję, szczególnie jej ekotoksyczność dla wody i toksyczność dla człowieka za pośrednictwem dróg narażenia przez wodę; oraz
- dowód wynikający z monitorowania szerokiego skażenia środowiska; oraz
- inne wiarygodne czynniki, które mogą wskazywać na możliwość szerokiego skażenia środowiska, takie jak na przykład produkcję czy ilość zużytej danej substancji i sposoby jej użycia.
3.
Propozycja Komisji powinna także określać priorytetowe substancje niebezpieczne.
Komisja czyniąc to uwzględni wybór odpowiednich substancji podjęty przez stosowne prawodawstwo wspólnotowe dotyczące substancji niebezpiecznych lub we właściwych umowach międzynarodowych.
4.
Komisja podda przeglądowi przyjęty wykaz substancji priorytetowych najpóźniej w ciągu 4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy i następnie co najmniej co 4 lata, oraz, gdzie stosowne, przedstawi odpowiednie propozycje.
5.
Przy przygotowywaniu takiej propozycji, Komisja uwzględni zalecenia Komitetu Naukowego ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska, Państw Członkowskich, Parlamentu Europejskiego, Europejskiej Agencji Środowiska, programów badawczych Wspólnoty, organizacji międzynarodowych, których Wspólnota jest stroną, europejskich organizacji gospodarczych, w tym reprezentujących małe i średnie przedsiębiorstwa, europejskich organizacji ekologicznych i inne istotne informacje, które zwrócą jej uwagę.
6.
Dla substancji priorytetowych Komisja przedłoży propozycje rewizji dla:
- stopniowej redukcji zrzutów, emisji i strat danych substancji, oraz w szczególności
- zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania zrzutów, emisji i strat substancji określonych zgodnie z ust. 3, włączając właściwy harmonogram dla takich działań.
Harmonogram nie przekroczy 20 lat po przyjęciu tych propozycji przez Parlament Europejski i Radę, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
Przy takim działaniu Komisja określi właściwy ekonomicznie efektywny i proporcjonalny poziom oraz połączenie kontroli w odniesieniu do produktu i procesu, zarówno dla źródeł punktowych, jak i rozproszonych, i uwzględniając jednolite dopuszczalne wartości emisji w całej Wspólnocie przy kontroli w odniesieniu do procesów.
Może być ustalone, gdzie stosowne, działanie na poziomie wspólnotowym dla kontroli w odniesieniu do procesów dla poszczególnych sektorów.
Gdzie kontrole w stosunku do produktu obejmują przegląd odpowiednich zezwoleń, wydanych na mocy dyrektywy 91/414/EWG i dyrektywy 98/8/WE, takie przeglądy są wykonywane zgodnie z przepisami tych dyrektyw.
Każda propozycja kontroli określa uzgodnienia dotyczące ich przeglądu, uaktualnienia i oceny ich skuteczności.
7.
Komisja przedkłada propozycje norm jakości mających zastosowanie do stężeń substancji priorytetowych w wodach powierzchniowych, osadach, lub w faunie i florze.
8.
Komisja przedkłada propozycje, zgodnie z ust. 6 i 7, przynajmniej dla kontroli emisji ze źródeł punktowych i środowiskowych norm jakości, w ciągu dwóch lat od włączenia danej substancji do wykazu substancji priorytetowych.
Dla substancji włączonych do pierwszego wykazu substancji priorytetowych, przy braku porozumienia na poziomie wspólnotowym w okresie sześciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie ustalą środowiskowe normy jakości dla tych substancji dla wszystkich wód powierzchniowych, na które oddziaływały zrzuty tych substancji, między innymi w oparciu o analizę technicznych możliwości redukcji.
Dla substancji później włączonych do wykazu substancji priorytetowych, w przypadku braku porozumienia na poziomie wspólnotowym, Państwa Członkowskie podejmą takie działania w ciągu pięciu lat od daty włączenia do wykazu.
9.
Komisja może przygotować strategie przeciwdziałania zanieczyszczaniu wód przez inne zanieczyszczenia lub grupy zanieczyszczeń, w tym wszelkie zanieczyszczenia będące skutkiem wypadków.
10.
Podczas przygotowywania propozycji zgodnie z ust. 6 i 7, Komisja dokona także przeglądu wszystkich dyrektyw wymienionych w załączniku IX.
Proponuje też, w nieprzekraczalnym terminie określonym w ust. 8, zmianę rewizji wymienionych w załączniku IX dla wszystkich substancji zawartych w wykazie substancji priorytetowych oraz proponuje właściwe środki, w tym możliwe uchylenie rewizji na mocy załącznika IX dla wszystkich innych substancji.
Wszystkie rewizje wymienione w załączniku IX, dla których zostały zaproponowane zmiany, tracą moc z dniem wejścia w życie tych zmian.
11.
Wykaz substancji priorytetowych, spośród wymienionych w ust. 2 i 3, zaproponowany przez Komisję staje się po jej przyjęciu przez Parlament Europejski oraz Radę załącznikiem X do niniejszej dyrektywy.
Jego zmiana określona w ust. 4 podlega tej samej procedurze.
Artykuł 17
Strategie zapobiegania i ochrony przed zanieczyszczeniem wód podziemnych
1.
Parlament Europejski i Rada przyjmują szczególne środki, aby zapobiegać i chronić wody podziemne przed zanieczyszczeniem.
Takie środki zmierzają do osiągnięcia celu, którym jest dobry stan chemiczny wód podziemnych, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b), i są przyjmowane przez Komisję biorącą pod uwagę przedłożoną w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy propozycję, zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktacie.
2.
Przy proponowaniu środków Komisja uwzględnia analizę przeprowadzoną zgodnie z art. 5 i załącznikiem II.
Takie środki będą zaproponowane wcześniej, jeśli dostępne są dane i zawierają:
a) kryteria służące ocenie dobrego stanu chemicznego wód podziemnych, zgodnie z ppkt 2.2. załącznika II i ppkt 2.3.2 i 2.4.5 załącznika V;
b) kryteria służące identyfikacji znaczących i utrzymujących się trendów wzrostowych, oraz kryteria służące definiowaniu punktów początkowych dla zmian trendów wykorzystywanych zgodnie z ppkt 2.4.4 załącznika V.
3.
Środki wynikające z zastosowania ust. 1 zawarte są w programie środków wymaganych na mocy art. 11.
4.
W przypadku braku kryteriów przyjętych na mocy ust. 2 na poziomie Wspólnoty, Państwa Członkowskie ustanowią odpowiednie kryteria najpóźniej w ciągu pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej Dyrektywy.
5.
W przypadku braku kryteriów przyjętych w ustępie 4 na poziomie krajowym, zmiana trendu przyjmie za swój punkt wyjściowy maksymalnie 75 % poziomu standardów jakości określonych w istniejącym ustawodawstwie Wspólnoty, mającym zastosowanie do wód podziemnych.
Artykuł 18
Sprawozdanie Komisji
1.
Komisja publikuje sprawozdanie z wdrażania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 12 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co 6 lat, oraz przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.
Sprawozdanie obejmuje:
a) przegląd postępu w wykonaniu niniejszej dyrektywy;
b) przegląd stanu wód powierzchniowych i podziemnych na terenie Wspólnoty, wykonanego we współpracy z Europejską Agencją Środowiska;
c) ocenę planów gospodarowania wodami w dorzeczach przedłożonych zgodnie z art. 15, w tym sugestii ulepszeń w przyszłych planach;
d) podsumowanie odpowiedzi do każdego ze sprawozdań lub zaleceń przedstawionych Komisji przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 12;
e) podsumowanie wszelkich propozycji, działań kontrolnych i strategii opracowanych na mocy art. 16;
f) podsumowanie odpowiedzi do uwag przedstawionych przez Parlament Europejski i Radę w sprawie poprzednich sprawozdań dotyczących wykonania.
3.
Komisja publikuje również sprawozdanie z postępu w wykonywaniu w oparciu o sprawozdania podsumowujące przedłożone przez Państwa Członkowskie na mocy art. 15 ust. 2, oraz przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Państwom Członkowskim najpóźniej w ciągu dwóch lat od dat określonych w art. 5 i 8.
4.
Komisja publikuje w ciągu trzech lat od opublikowania każdego sprawozdania na mocy ust. 1, sprawozdanie tymczasowe opisujące postęp we wdrażaniu na podstawie sprawozdań tymczasowych Państw Członkowskich określonych na mocy art. 15 ust. 3.
Sprawozdanie przedkłada się Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
5.
Komisja zwołuje w stosownych przypadkach, zgodnie z cyklem sprawozdawczości, konferencję zainteresowanych stron w sprawie wspólnotowej polityki wodnej każdego z Państw Członkowskich, w celu przedstawienia uwag w sprawie sprawozdań Komisji dotyczących wykonania oraz wymiany doświadczeń.
Wśród uczestników znajdują się przedstawiciele właściwych władz, Parlamentu Europejskiego, organizacji pozarządowych, partnerów ekonomicznych i społecznych, organów konsumenckich, naukowcy i inni eksperci.
Artykuł 19
Plany przyszłych środków wspólnotowych
1.
Do celów informacyjnych, Komisja raz w roku przedstawia Komitetowi, określonemu na mocy art. 21, plan środków mających wpływ na prawodawstwo wodne, które zamierza zaproponować w najbliższej przyszłości, w tym wszelkie środki wynikające z propozycji, środki kontrolne i strategie opracowane na mocy art. 16.
Komisja przedstawia po raz pierwszy taki plan najpóźniej w ciągu dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja dokonuje przeglądu niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu 19 lat od dnia jej wejścia w życie i proponuje konieczne zmiany.
Artykuł 20
Dostosowania techniczne do dyrektywy
1.
Załączniki I, III oraz ppkt 1.3.6 załącznika V mogą być dostosowywane do postępu naukowo-technicznego zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 21, uwzględniając okresy przeglądów i uaktualnienia planów gospodarowania wodami w dorzeczach, określonych w art. 13.
W miarę potrzeby Komisja może przyjąć wytyczne w sprawie wdrożenia załączników II i V zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 21.
2.
Do celów przesyłania i przetwarzania danych, w tym danych statystycznych i kartograficznych, do celów ust. 1 mogą zostać przyjęte formaty techniczne zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 21.
Artykuł 21
Komitet regulacyjny
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia się do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwagi na przepisy zawarte w art. 8 wymienionej decyzji.
Okres, ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 22
Uchylenia i przepisy przejściowe
1.
Następujące przepisy tracą moc w ciągu 7 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy:
- dyrektywa 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody do spożycia w Państwach Członkowskich [25],
- decyzja Rady 77/795/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. ustanawiająca wspólną procedurę wymiany informacji w sprawie jakości słodkich wód powierzchniowych we Wspólnocie [26],
- dyrektywa Rady 79/869/EWG z dnia 9 października 1979 r. dotycząca metod pomiaru i częstotliwości pobierania próbek oraz analizy wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskiwania wody pitnej w Państwach Członkowskich [27].
2.
Następujące przepisy tracą moc w ciągu 13 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy:
- dyrektywa Rady 78/659/EWG z dnia 18 lipca 1978 r. w sprawie jakości słodkich wód wymagających ochrony lub poprawy w celu zachowania życia ryb [28],
- dyrektywa Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki [29],
- dyrektywa Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne,
- dyrektywa 76/464/EWG, z wyjątkiem art. 6, który traci moc z dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
3.
Następujące przepisy przejściowe stosuje się dla dyrektywy 76/464/EWG:
a) wykaz substancji priorytetowych przyjęty na mocy art. 16 niniejszej dyrektywy zastępuje wykaz substancji priorytetowych w komunikacie Komisji do Rady z dnia 22 czerwca 1982 r.;
b) do celów art. 7 dyrektywy 76/464/EWG, Państwa Członkowskie mogą stosować zasady dla identyfikacji problemów związanych z zanieczyszczeniami i substancjami je powodującymi, ustalenia norm jakości oraz przyjęcia środków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
4. Cele środowiskowe wymienione w art. 4 i środowiskowe normy jakości ustalone w załączniku IX i w zastosowaniu art. 16 ust. 7 oraz przez Państwa Członkowskie na mocy załącznika V dla substancji nieuwzględnionych w wykazie substancji priorytetowych i na mocy art. 16 ust. 8 w odniesieniu do substancji priorytetowych, wobec których nie ustanowiono norm wspólnotowych, są uważane za środowiskowe normy jakości do celów art. 2 pkt 7 oraz art. 10 dyrektywy 96/61/WE.
5.
Jeżeli substancja znajdująca się w wykazie substancji priorytetowych przyjętym na mocy art. 16 nie znajduje się w załączniku VIII do niniejszej dyrektywy lub w załączniku III do dyrektywy 96/61/WE, dodaje się ją tam.
6.
Dla części wód powierzchniowych cele środowiskowe, ustalone w pierwszym planie gospodarowania wodami w dorzeczu, wymaganym przez niniejszą dyrektywę, jako minimum nadają moc prawną normom jakości co najmniej tak rygorystycznym, jak te wymagane przy wykonywaniu dyrektywy 76/464/EWG.
Artykuł 23
Kary
Państwa Członkowskie określają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Przewidziane kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 24
Wdrażanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 22 grudnia 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 26
Skierowanie
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/61/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 października 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) nie zakończył jeszcze prac normalizacyjnych w zakresie kontroli jakości transportu towarów niebezpiecznych; dlatego Komisja nie jest obecnie w stanie sporządzić sprawozdania w tym zakresie; dlatego też konieczna jest zmiana terminu określonego w art. 1 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 94/55/WE [4].
(2) Europejska Komisja Gospodarcza Narodów Zjednoczonych (UNECE) nie zakończyła jeszcze prac nad przepisami dotyczącymi środków ciężkości pojazdów-cystern, ustanowionymi w załączniku B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR); dlatego konieczna jest zmiana terminu określonego w art. 5 ust. 3 lit. b) dyrektywy 94/55/WE.
(3) Należy dodać zapis umożliwiający niektórym Państwom Członkowskim, z powodu warunków klimatycznych, stosowanie surowszych norm odnoszących się do niektórego sprzętu używanego w transporcie.
(4) CEN nie zakończył jeszcze prac normalizacyjnych dotyczących cystern i zbiorników; dlatego konieczna jest zmiana terminu określonego w art. 6 ust. 4 dyrektywy 94/55/WE.
(5) Konieczne jest zapewnienie spójności przepisów dyrektywy 94/55/WE ze zmianami wymaganymi do dostosowania jej załączników do postępu naukowo-technicznego.
(6) Należy cofnąć terminy określone w art. 6 ust. 4 dyrektywy 94/55/WE dotyczące niektórego sprzętu; określenie danego sprzętu oraz ostatecznego terminu zastosowania dyrektywy 94/55/WE powinny podlegać procedurze przewidzianej w jej art. 9.
(7) Odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 9 dyrektywy 94/55/WE powinno podlegać procedurze przewidzianej w jej art. 9.
(8) Należy zezwolić Państwom Członkowskim na przyjęcie odstępstw w odniesieniu do obsługi transportu lokalnego a zezwolenie w tym celu powinno podlegać procedurze przewidzianej w art. 9 dyrektywy 94/55/WE.
(9) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy muszą być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(10) Muszą być określone warunki, które mają być spełnione, zanim działalność transportowa będzie mogła być uznana za działalność transportową ad hoc.
(11) W związku z powyższym dyrektywa 94/55/WE powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 94/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) kontrole jakości w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w zakresie transportu krajowego wskazaną w załączniku C ust. 1.
Zakres przepisów prawa krajowego dotyczących wymogów wymienionych w niniejszej literze nie może być rozszerzany.
Przepisy takie przestają obowiązywać, jeśli podobne środki są określone jako obowiązkowe na mocy przepisów prawa wspólnotowego.
Najpóźniej dwa lata po wejściu w życie normy europejskiej w sprawie kontroli jakości transportu towarów niebezpiecznych, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające aspekty bezpieczeństwa objęte niniejszą literą oraz odpowiednią propozycję, co do jej kontynuowania lub uchylenia;";
2. w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2, wyrazy "uzupełnienie 10599 załącznika B" zastępuje się wyrazami "przepis specjalny określony w załączniku C ust. 2.";
b) w ust. 3:
- litera b) otrzymuje brzmienie:
- "b) Państwa Członkowskie mogą jednakże utrzymać swe szczególne przepisy krajowe dotyczące środka ciężkości pojazdów-cystern zarejestrowanych na ich terytorium do chwili zmiany, jeśli taka nastąpi, przepisu specjalnego określonego w załączniku C ust. 3, lecz w żadnym wypadku, nie po dniu 30 czerwca 2001 r. dla pojazdów-cystern objętych przepisem specjalnym określonym w załączniku C ust. 3, zgodnie ze zmienioną wersją ADR obowiązującą od dnia 1 lipca 2001 r., oraz w żadnym wypadku, nie po dniu 30 czerwca 2005 r. dla innych pojazdów-cystern.";
- dodaje się lit. c) w brzmieniu:
- "c) Państwa Członkowskie, w których temperatura otoczenia wynosi okresowo mniej niż -20 °C mogą określić normy surowsze w odniesieniu do temperatury roboczej materiałów wykorzystywanych do pakowania materiałów z tworzyw sztucznych, cystern i ich wyposażenia, przeznaczonych do drogowego transportu krajowego towarów niebezpiecznych na swoim terytorium do chwili włączenia do załączników przepisów w sprawie odpowiednich temperatur porównawczych dla danych stref klimatycznych.";
3. w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Na swoim terytorium Państwo Członkowskie może zezwolić na wykorzystanie pojazdów skonstruowanych przed dniem 1 stycznia 1997 r., które nie spełniają wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, a które zostały skonstruowane zgodnie z wymogami krajowymi obowiązującymi w dniu 31 grudnia 1996 r., pod warunkiem że pojazdy takie utrzymują wymagany poziom bezpieczeństwa.
Cysterny i pojazdy skonstruowane dnia 1 stycznia 1997 r. lub później, niezgodne z załącznikiem B, lecz skonstruowane zgodnie z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, mającymi zastosowanie w dniu ich konstrukcji, mogą być dalej użytkowane na potrzeby transportu krajowego do dnia ustalonego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Każde Państwo Członkowskie może utrzymać swoje przepisy krajowe obowiązujące dnia 31 grudnia 1996 r., dotyczące konstrukcji, zastosowania oraz warunków przewozu nowych pojemników w rozumieniu przepisu specjalnego określonego w załączniku C ust. 4 i nowych zbiorników niezgodnych z załącznikami A i B, do chwili dodania do załączników A i B odniesień do norm dotyczących budowy i wykorzystania zbiorników i cystern mających taką samą moc wiążącą jak przepisy niniejszej dyrektywy, a w każdym razie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r.
Zbiorniki i cysterny skonstruowane przed dniem 1 lipca 2001 r. i utrzymujące wymagany poziom bezpieczeństwa mogą w dalszym ciągu być stosowane zgodnie z pierwotnymi warunkami.
Terminy powyższe cofa się dla zbiorników i cystern, dla których nie określono szczegółowych wymogów technicznych lub dla których w załącznikach A i B nie dodano wystarczających odniesień do odpowiednich norm europejskich.
Zbiorniki i cysterny określone w akapicie drugim oraz ostateczny termin stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do takich zbiorników i cystern ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.";
c) na końcu ust. 6 dodaje się:"…, z wyjątkiem przypadku opakowań z tworzyw sztucznych o pojemności nieprzekraczającej dwadzieścia litrów, termin ten może zostać cofnięty najpóźniej do dnia 30 czerwca 2001 r.";
d) ustęp 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Pod warunkiem uprzedniego powiadomienia Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. lub najpóźniej dwa lata po zastosowaniu zmienionych wersji załączników A i B do niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą przyjmować przepisy mniej surowe niż te zawarte w Załączniku, dla transportu na swym terytorium jedynie niewielkich ilości niektórych towarów niebezpiecznych, z wyjątkiem substancji o średnim lub wysokim stopniu promieniotwórczości.
Pod warunkiem uprzedniego powiadomienia Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. lub najpóźniej dwa lata po zastosowaniu zmienionych wersji załączników A i B do niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą przyjmować przepisy różniące się od tych zawartych w załącznikach w odniesieniu do transportu lokalnego ograniczonego do ich terytorium.
Odstępstwa przewidziane w akapicie pierwszym i drugim stosuje się bez dyskryminacji.
Bez względu na powyższe, Państwa Członkowskie mogą, pod warunkiem że uprzednio powiadamiają o tym Komisję, przyjąć w każdej chwili przepisy podobne do przepisów przyjętych przez inne Państwa Członkowskie w odniesieniu do niniejszego akapitu.
Komisja bada, czy warunki ustanowione w niniejszym akapicie zostały spełnione, i decyduje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, czy zainteresowane Państwa Członkowskie mogą przyjąć te odstępstwa.";
e) w ust. 10 akapit drugi, wyrazy "uzupełnień 2010 oraz 10602 załączników A i B" zastępuje się wyrazami "przepisów specjalnych określonych w załączniku C ust. 5";
f) ustęp 11 otrzymuje brzmienie:
"11.
Państwa Członkowskie mogą wydawać zezwolenia, ważne jedynie na ich terytorium, na prowadzenie działalności ad hoc w zakresie transportu towarów niebezpiecznych, albo zabronionych w załączniku A lub B, albo prowadzonych na warunkach innych niż te ustanowione w załącznikach, pod warunkiem że taka działalność transportowa ad hoc jest jasno określona i ograniczona w czasie.";
g) w ust. 12, wyrazy "uzupełnień 2010 oraz 10602 załączników A i B" zastępuje się wyrazami "przepisów specjalnych określonych w ust. 5 załącznika C";
4. w art. 8, wyrazy "załączniki A i B" zastępuje się wyrazami "załączniki A, B i C";
5. artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego artykułu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.";
6. tekst Załącznika do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik C.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 2001 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Pzrepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2000/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 października 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 96/49/WE [4] ustanawia przepisy przejściowe, które pozostawały w mocy do dnia 1 stycznia 1999 r., w celu umożliwienia Europejskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (CEN) ukończenia niektórych prac normalizacyjnych dotyczących zbiorników i cystern; prac tych jeszcze nie ukończono.
(2) Należy lepiej zdefiniować środki transportu, objęte odstępstwem przewidzianym w art. 5 ust. 2 lit. c) dyrektywy 96/49/WE.
(3) W celu umożliwienia Państwom Członkowskim korzystania, w ograniczonym czasie, z wagonów kolejowych i cystern, które nie są zgodne z nowym przepisem zawartym w Załączniku do dyrektywy 96/49/WE, należy wprowadzić przepis przejściowy obejmujący wagony kolejowe i cysterny wyprodukowane od dnia 1 stycznia 1997 r. i wykorzystywane jedynie w transporcie krajowym.
(4) Terminy ustanowione w art. 6 ust. 4 dyrektywy 96/49/WE dotyczące niektórych środków transportu powinny zostać przesunięte; określenie danego środka transportu i ostatecznego terminu zastosowania dyrektywy 96/49/WE powinno podlegać procedurze przewidzianej w jej art. 9.
(5) Odstępstwa przewidziane w art. 6 ust. 9, 11 i 14 dyrektywy 96/49/WE powinny podlegać procedurze przewidzianej w jej art. 9.
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(7) Należy określić warunki, po spełnieniu których transport może być uznany za transport ad hoc.
(8) W związku z powyższym dyrektywa 96/49/WE powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/49/WE wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 2 lit. c) wyrazy "temperatury funkcjonowania materiałów przeznaczonych …" zastępuje się wyrazami: "temperatury funkcjonowania materiałów używanych do opakowań z tworzyw sztucznych, cystern oraz ich wyposażenia przeznaczonych…".
2.
Artykuł 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W obrębie swojego terytorium Państwo Członkowskie może zezwolić na korzystanie z wagonów kolejowych wyprodukowanych przed dniem 1 stycznia 1997 r., które nie spełniają wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, lecz zostały wyprodukowane zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi dnia 31 grudnia 1996 r., pod warunkiem, że wagony te zapewniają wymagany poziom bezpieczeństwa.
Cysterny i wagony wyprodukowane dnia 1 stycznia 1997 r. lub później, które nie spełniają wymogów określonych w Załączniku, lecz zostały wyprodukowane zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy obowiązującymi w dniu ich produkcji, mogą nadal być wykorzystywane w transporcie krajowym do dnia ustanowionego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.";
b) w ustęp 4:
- w zdaniu pierwszym datę "31 grudnia 1998 r." zastępuje się datą "30 czerwca 2001 r.", i w zdaniu drugim datę "1 stycznia 1999 r." zastępuje się datą "1 lipca 2001 r.".
- dodaje się następujące akapity:
"Terminy 30 czerwca 2001 r. i 1 lipca 2001 r. w odniesieniu do zbiorników i cystern, dla których nie określono żadnych szczegółowych wymogów technicznych, lub dla których nie zamieszczono w Załączniku wystarczających odniesień do odpowiednich norm europejskich zostaną przesunięte.
Zbiorniki i cysterny, określone w akapicie drugim, oraz ostateczny termin do zastosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do tych zbiorników i cystern zostaną określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.";
c) ustęp 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Pod warunkiem uprzedniego powiadomienia Komisji, nie później niż do dnia 31 grudnia 2002 r. lub w terminie dwóch lat po ostatecznym terminie zastosowania zmienionych wersji Załącznika do niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą przyjmować przepisy mniej rygorystyczne niż te zawarte w Załączniku, dla transportu w obrębie ich terytorium jedynie niewielkich ilości niektórych towarów niebezpiecznych, z wyłączeniem substancji o średnim lub wysokim poziomie radioaktywności.
Odstępstwa te stosuje się bez dyskryminacji.
Bez względu na powyższe, Państwa Członkowskie mogą w każdym czasie, pod warunkiem, że uprzednio powiadomiły Komisję, przyjąć przepisy podobne do przepisów przyjętych przez inne Państwa Członkowskie w odniesieniu do niniejszego ustępu.
Komisja bada, czy warunki ustanowione w niniejszym ustępie zostały spełnione i decyduje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, czy zainteresowane Państwa Członkowskie mogą przyjąć te odstępstwa.";
d) ustęp 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
Państwa Członkowskie mogą wydawać zezwolenia, ważne jedynie na ich terytorium, na transport ad hoc towarów niebezpiecznych, albo zabroniony na mocy przepisów Załącznika, albo też wykonywany na warunkach innych niż te ustanowione w Załączniku, pod warunkiem, że taki transport ad hoc jest jasno określony i ograniczony w czasie.";
e) ustęp 11 otrzymuje brzmienie:
"11.
Pod warunkiem uprzedniego powiadomienia Komisji, Państwa Członkowskie mogą zezwalać na specjalnie wyznaczonych trasach na ich terytorium na regularny transport towarów niebezpiecznych, stanowiący część określonego procesu przemysłowego, i który to transport jest albo zabroniony na mocy przepisów Załącznika, albo wykonywany na warunkach innych niż te ustanowione w Załączniku, gdy działania takie mają charakter lokalny i są surowo kontrolowane na jasno określonych warunkach.
Komisja bada, czy wymagania określone w akapicie pierwszym zostały spełnione i decyduje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9, czy zainteresowane Państwa Członkowskie mogą zezwalać na taki transport.";
f) ustęp 14 otrzymuje brzmienie:
"14.
Pod warunkiem uprzedniego powiadomienia Komisji, Państwa Członkowskie mogą zezwalać na transport towarów niebezpiecznych na warunkach mniej rygorystycznych niż te ustanowione w Załączniku, w przypadku transportu lokalnego na krótkich dystansach na terenie portów, lotnisk i zakładów przemysłowych.
Komisja bada, czy warunki ustanowione w akapicie pierwszym zostały spełnione i decyduje, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, czy zainteresowane Państwa Członkowskie mogą zezwalać na taki transport.".
3.
Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Komisja jest wspomagana przez "Komitet ds. transportu towarów niebezpiecznych". powołanego na mocy art. 9 dyrektywy 94/55/WE. [6]
2.
W przypadku odniesienia się do niniejszego artykułu, art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE będą miały zastosowanie z uwagi na przepisy jej art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na 3 miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 maja 2001 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2000/63/WE
z dnia 5 października 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 96/77/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/34/EWG [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest ustalenie kryteriów czystości dla wszystkich dodatków innych niż barwniki i substancje słodzące, wymienione w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/72/WE [4].
(2) Dyrektywa Komisji 96/77/WE z dnia 2 grudnia 1996 r. ustanawiająca szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności, innych niż barwniki i substancje słodzące [5], zmieniona dyrektywą 98/86/WE [6] ustanawia kryteria czystości dla pewnej liczby dodatków do żywności.
Dyrektywa ta powinna zostać uzupełniona o kryteria czystości dla pozostałych dodatków do żywności wymienionych w dyrektywie 95/2/WE.
(3) Biorąc pod uwagę postęp techniczny, niezbędne jest wprowadzenie zmian do kryteriów czystości ustalonych w dyrektywie 96/77/WE dla butylohydroksyanizolu (BHA). Wskutek tego niezbędne jest przyjęcie tej dyrektywy.
(4) Należy wziąć pod uwagę charakterystyki i stosowane techniki analityczne dotyczące dodatków, wymienione w Codex Alimentarius opracowanym przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA).
(5) Dodatki do żywności wytwarzane metodami produkcyjnymi lub substraty znacząco różniące się od tych, zawartych w ocenie Naukowego Komitetu ds. żywności, lub różniące się od wymienionych w dyrektywie, zostaną przedstawione Komitetowi Naukowemu ds. żywności w celu oceny bezpieczeństwa ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów czystości.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 96/77/WE wprowadza się następujące zmiany:
1. W Załączniku, tekst dotyczący E 320 — butylohydroksyanizolu (BHA), zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszej dyrektywy.
2. W Załączniku, dodaje się tekst załącznika II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie do dnia 31 marca 2001 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
3.
Produkty znajdujące się na rynku lub etykietowane przed dniem 31 marca 2001 r., które nie stosują się do tej dyrektywy, mogą być wprowadzane do obrotu aż do momentu wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2000/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 listopada 2000 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 85/611/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG oraz 93/22/EWG w odniesieniu do wymiany informacji z państwami trzecimi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy Rady 85/611/EWG [4], 92/49/EWG [5], 92/96/EWG [6] oraz 93/22/EWG [7] zezwalają na wymianę informacji między właściwymi władzami oraz z niektórymi innymi władzami oraz organami w obrębie Państwa Członkowskiego lub między Państwami Członkowskimi.
Dyrektywy te zezwalają również na zawarcie przez Państwa Członkowskie umów o współpracy, określających wymianę informacji z właściwymi organami państw trzecich.
(2) Z uwagi na spójność z dyrektywą 98/33/WE [8], zezwolenie do zawierania umów w sprawie wymiany informacji z państwami trzecimi należy rozszerzyć tak, aby obejmowało ono wymianę informacji z niektórymi innymi władzami oraz organami w tych państwach, pod warunkiem, że ujawnione informacje objęte są odpowiednimi gwarancjami tajemnicy zawodowej.
(3) dyrektywy 85/611/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG oraz 93/22/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 50 ust. 4 dyrektywy 85/611/EWG otrzymuje brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy zapewniające wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich lub z władzami i organami państw trzecich, w rozumieniu ust. 6 i 7, tylko wtedy, gdy ujawnione informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej, co najmniej odpowiadającymi gwarancjom określonym w niniejszym artykule.
Celem takiej wymiany informacji musi być wykonywanie zadań nadzorczych przez wspomniane władze czy organy.
W przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie mogą być ujawnione bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie do celów, na które władze wyraziły swoją zgodę."
Artykuł 2
Art. 16 ust. 3 dyrektywy 92/49/EWG, art. 15 ust. 3 dyrektywy 92/96/EWG oraz art. 25 ust. 3 dyrektywy 93/22/EWG otrzymują brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy zapewniające wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich lub z władzami i organami państw trzecich, w rozumieniu ust. 5 i 5a, tylko wtedy, gdy ujawnione informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej, co najmniej odpowiadającymi gwarancjom określonym w niniejszym artykule.
Celem takiej wymiany informacji musi być wykonywanie zadań nadzorczych przez wspomniane władze czy organy.
W przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie mogą być ujawnione bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które władze wyraziły swoją zgodę."
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 17 listopada 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2000/65/WE
z dnia 17 października 2000 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do określenia osoby odpowiedzialnej za zapłatę podatku od wartości dodanej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Obowiązujące obecnie zasady ustanowione w art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [4], odnoszące się do określania płatnika podatku, stwarzają poważne problemy dla przedsiębiorstw, w szczególności dla najmniejszych przedsiębiorstw.
(2) Dyrektywa Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych [5], dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich [6] oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT) [7] organizują wzajemną pomoc między Państwami Członkowskimi, gdy chodzi o poprawne ustalanie VAT i jego ściąganie.
(3) Sprawozdanie Komisji na temat drugiego etapu projektu SLIM (uproszczenie prawodawstwa dla rynku wewnętrznego) zaleca zbadanie możliwości i różnych sposobów reformowania systemu reprezentacji podatkowej określonego w art. 21 dyrektywy 77/388/EWG.
(4) Jedyną zmianą, która może faktycznie istotnie uprościć wspólny system podatku VAT w ogólności i określanie płatnika podatku w szczególności, jest odebranie Państwom Członkowskim możliwości wymagania wyznaczenia przedstawiciela podatkowego.
(5) W związku z tym wyznaczanie przedstawiciela podatkowego dla podatników niezamieszkałych w kraju powinno w przyszłości być nieobowiązkowe.
(6) Na mocy art. 22 dyrektywy 77/388/EWG Państwa Członkowskie mogą nakładać bezpośrednio na podatników niezamieszkałych takie same zobowiązania, jak te, które mają zastosowanie do podatników zamieszkałych, łącznie z tymi, które mogą zostać ustanowione na mocy art. 22 ust. 8.
(7) Jeżeli niezamieszkali podatnicy są obywatelami państw, z którymi nie ma porozumienia regulującego wzajemną pomoc podobną do tej ustanowionej we Wspólnocie, Państwa Członkowskie nadal będą mogły wymagać od takich niezamieszkałych podatników wyznaczenia przedstawiciela podatkowego, który będzie płatnikiem podatku zamiast nich, lub wyznaczenia agenta.
(8) Państwa Członkowskie nadal zachowają całkowitą swobodę wyznaczania osoby odpowiedzialnej za wpłatę podatku od przywozu.
(9) Państwa Członkowskie mogą nadal przewidywać, że ktoś inny niż podatnik jest solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku.
(10) Należy również wyjaśnić art. 10 dyrektywy 77/388/EWG, aby zapobiec pewnym przypadkom uchylania się od opodatkowania w przypadku dostaw ciągłych.
(11) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 77/388/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 10 ust. 2 akapit pierwszy po zdaniu drugim dodaje się zdanie w brzmieniu: "Państwa Członkowskie mogą w niektórych wypadkach przewidzieć, że dostawy ciągłe towarów i usług, dokonywane przez określony czas, będą uważane za zakończone przynajmniej w odstępach rocznych."
2) W art. 28f ust. 1 (który zmienia art. 17 ust. 2, 3 i 4 tej samej dyrektywy), w art. 17 ust. 4 lit. a) wyrazy "art. 21 ust. 1 lit. a)" zastępuje się wyrazami: "art. 21 ust. 1 lit. a) i c)".
3) W art. 28c (E) "Inne zwolnienia" ust. 3 tiret piąte wyrazy "art. 21 ust. 1 lit. a) akapit trzeci" zastępuje się wyrazami: "art. 21 ust. 1 lit. c)".
4) W art. 28g (który zastępuje art. 21 tej samej dyrektywy) art. 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
Płatnicy podatku
1.
W systemie wewnętrznym następujące osoby są płatnikami podatku od wartości dodanej:
a) podatnicy wykonujący podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub usług, z wyjątkiem przypadków określonych w lit. b) i c).
Jeżeli podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub usług jest wykonywana przez podatnika niezamieszkałego na terytorium danego kraju, Państwa Członkowskie mogą na ustalonych przez siebie warunkach ustanowić, że płatnikiem podatku jest osoba, na rzecz której dokonywana jest podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub usług;
b) podatnicy, na rzecz których świadczone są usługi określone w art. 9 ust. 2 lit. e) lub osoby zidentyfikowane do celów podatku od wartości dodanej na terytorium danego kraju, na rzecz których świadczone są usługi określone art. 28b (C), (D), (E) i (F), jeśli usługi te świadczone są przez podatnika niezamieszkałego na terytorium danego kraju;
c) osoba, na rzecz której dokonywane są dostawy towarów, gdy spełnione są następujące warunki:
- podlegającą opodatkowaniu operacją jest dostawa towarów dokonywana w okolicznościach określonych w art. 28c (E) ust. 3,
- osobą, na rzecz której realizowana jest dostawa towarów, jest inny podatnik lub niepodlegająca opodatkowaniu osoba prawna zidentyfikowana do celów podatku od wartości dodanej na terytorium danego kraju,
- faktura wystawiona przez podatnika niezamieszkałego na terytorium danego kraju odpowiada wymaganiom art. 22 ust. 3.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstępstwo od tego obowiązku, w przypadku gdy podatnik, który nie jest zamieszkały na terytorium danego kraju, wyznaczył przedstawiciela podatkowego w tym kraju;
d) każda osoba wykazująca podatek od wartości dodanej na fakturze lub innym dokumencie służącym jako faktura;
e) każda osoba dokonująca wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów podlegającego opodatkowaniu.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1:
a) w przypadku gdy płatnikiem podatku, zgodnie z przepisami ust. 1 jest podatnik, która nie jest zamieszkały na terytorium danego kraju, Państwa Członkowskie mogą udzielić mu zezwolenia na wyznaczenie przedstawiciela podatkowego jako płatnika podatku.
Możliwość ta podlega warunkom i procedurom przewidzianym w każdym Państwie Członkowskim;
b) w przypadku gdy podlegająca opodatkowaniu transakcja jest dokonywana przez podatnika, który nie jest zamieszkały na terytorium danego kraju i nie istnieje żadne porozumienie z krajem, w którym podatnik ten jest zamieszkały lub ma siedzibę, odnośnie do wzajemnej pomocy o zakresie podobnym do tego, jaki jest ustanowiony w dyrektywach 76/308/EWG [8] i 77/799/EWG [9] oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT) [10], Państwa Członkowskie mogą podejmować kroki w celu ustalenia, że płatnikiem podatku będzie przedstawiciel podatkowy wyznaczony przez niezamieszkałego podatnika.
3.
W sytuacjach określonych w ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą ustalić, że osoba inna niż płatnik podatku będzie solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku.
4.
Podatek od wartości dodanej od przywozu jest płatny przez osobę lub osoby wyznaczone lub uznane za odpowiedzialne przez Państwo Członkowskie, do którego towary są przywożone."
5) W art. 28h (który zastępuje art. 22 tej samej dyrektywy), w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 1 lit. c) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"- każdemu podatnikowi, z wyłączeniem tych, określonych w art. 28a ust. 4, który na terytorium kraju dokonuje dostaw towarów lub usług uprawniających go do odliczenia podatku naliczonego, przy czym dotyczy to dostaw towarów i usług innych niż te, od których podatek płacony jest wyłącznie przez klienta lub odbiorcę, zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a), b) lub c) Jednakże Państwa Członkowskie nie mają obowiązku przydzielania numeru identyfikacji podatkowej niektórym podatnikom, określonym w art. 4 ust. 3;"
b) ust. 7 otrzymuje brzmienie:
"7. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania, aby zapewnić, że osoby, które zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 uważa się za odpowiedzialne za zapłatę podatku zamiast podatnika niezamieszkałego na terytorium danego kraju, będą przestrzegać obowiązków dotyczących deklaracji i płatności określonych w niniejszym artykule; podejmują również niezbędne działania, aby zapewnić, że osoby, które zgodnie z art. 21 ust. 3 są solidarnie odpowiedzialne za zapłatę podatku, będą przestrzegać obowiązków dotyczących płatności określonych w niniejszym artykule."
6) W całej dyrektywie, bez względu na pkt 2, 3 i 5 niniejszego artykułu, wyrazy "art. 21 ust. 2" zastępuje się wyrazami "art. 21 ust. 4".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst przepisów prawa krajowego przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą i tabelę korelacji przepisów niniejszej dyrektywy z przepisami prawa krajowego.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 2000/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 listopada 2000 r.
dotycząca wartości dopuszczalnych benzenu i tlenku węgla w otaczającym powietrzu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie zasad zawartych w art. 174 Traktatu, wspólnotowy program polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i trwałego rozwoju (Piąty Program Działań na rzecz Środowiska Naturalnego) [4] uzupełniony decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2179/98/WE [5] w sprawie przeglądu niniejszego programu, przewiduje w szczególności wprowadzenie zmian do ustawodawstwa dotyczącego substancji zanieczyszczających powietrze.
W programie tym zaleca się określenie długoterminowych celów w zakresie jakości powietrza.
Na mocy art. 174 Traktatu w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzi i środowiska naturalnego należy stosować zasadę ostrożności.
(2) Zgodnie z art. 152 Traktatu wymogi dotyczące ochrony zdrowia stanowią część składową innych polityk Wspólnoty.
Artykuł 3 ust. 1 lit. p) Traktatu przewiduje, że działalność Wspólnoty ma również na celu osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia.
(3) Na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza [6], Rada przyjmuje przepisy przewidziane w ust. 1 oraz ustanowione w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
(4) Zgodnie z dyrektywą 96/62/WE należy przygotować plany działania dla stref, w których stężenie substancji zanieczyszczających powietrze przekracza wartości dopuszczalne oraz obowiązujące czasowo marginesy tolerancji stosowane w celu zapewnienia w ustanowionych terminach zgodności z wartościami dopuszczalnymi.
(5) Dyrektywa 96/62/WE przewiduje, że wartości liczbowe przyjęte dla wartości dopuszczalnych muszą być oparte na wynikach badań prowadzonych przez działające w tej dziedzinie międzynarodowe grupy naukowe.
Komisja powinna uwzględnić najnowsze dane badań naukowych z zakresu epidemiologii i ochrony środowiska oraz najnowsze osiągnięcia z zakresu metrologii, aby można było ponownie zbadać elementy, na podstawie których określane są wartości dopuszczalne.
(6) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(7) Zmiany konieczne do dostosowania się do postępu naukowo-technicznego mogą dotyczyć jedynie kryteriów i technik mających na celu ocenę stężenia benzenu i tlenku węgla lub szczegółowych regulacji dotyczących przekazywania informacji do Komisji i nie mogą spowodować zmiany wartości dopuszczalnych bezpośrednio ani pośrednio.
(8) Ustanowione w niniejszej dyrektywie wartości dopuszczalne są wartościami określającymi minimalne wymogi; zgodnie z art. 176 Traktatu Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać bardziej rygorystyczne środki ochronne; w szczególności bardziej surowe wartości dopuszczalne mogą zostać wprowadzone w celu ochrony zdrowia szczególnie wrażliwych grup ludności, takich jak dzieci i pacjenci szpitali.
Państwo Członkowskie może wymagać, aby wartości dopuszczalne zostały osiągnięte w terminie wcześniejszym od ustanowionego w niniejszej dyrektywie.
(9) Benzen jest genotoksycznym czynnikiem rakotwórczym i nie ma progu, poniżej którego nie stanowi on zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
(10) Jednakże jeżeli trudne jest osiągnięcie wartości dopuszczalnych dla benzenu ustanowionych w niniejszej dyrektywie z powodu szczególnych cech miejsca, w którym następuje rozprzestrzenianie lub panujących tam warunków klimatycznych i jeżeli stosowanie środków stwarzałoby poważne problemy natury społeczno-ekonomicznej, Państwa Członkowskie mogą zwrócić się do Komisji o jednorazowe, ograniczone w czasie przedłużenie na szczególnych warunkach.
(11) Aby ułatwić przegląd niniejszej dyrektywy w 2004 r., Komisja i Państwa Członkowskie powinny rozważyć wspieranie badań nad skutkami działania benzenu i tlenku węgla, uwzględniając zanieczyszczenie powietrza zarówno w przestrzeniach zamkniętych, jak i w powietrzu atmosferycznym.
(12) Ujednolicone precyzyjne metody przeprowadzania pomiarów oraz wspólne kryteria lokalizowania stacji pomiarowych stanowią ważny element oceny jakości powietrza w celu uzyskania w całej Wspólnocie porównywalnych informacji.
(13) Informacje na temat stężenia benzenu i tlenku węgla powinny być przekazywane Komisji jako podstawa przy opracowywaniu regularnych sprawozdań.
(14) Aktualne informacje dotyczące stężenia benzenu i tlenku węgla w powietrzu powinny być łatwo dostępne dla ogółu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest:
a) ustalenie dopuszczalnych wartości stężenia benzenu i tlenku węgla w powietrzu, mających na celu unikanie, zapobieganie lub zmniejszanie szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzkie i całe środowisko naturalne;
b) ocena stężenia benzenu i tlenku węgla w powietrzu z zastosowaniem wspólnych metod i kryteriów;
c) uzyskanie stosownych informacji na temat stężenia benzenu i tlenku węgla w powietrzu i zapewnienie ogólnego dostępu do tych informacji;
d) utrzymanie jakości powietrza, tam gdzie jest ona dobra, i poprawa w pozostałych przypadkach, w odniesieniu do benzenu i tlenku węgla.
Artykuł 2
Definicje
Definicje przedstawione w art. 2 dyrektywy 96/62/WE stosuje się.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "górny próg oszacowania" oznacza określony w załączniku III poziom, poniżej którego połączenie technik mierzenia i modelowania może zostać wykorzystane do oceny jakości powietrza, zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE;
b) "dolny próg oszacowania" oznacza określony w załączniku III poziom, poniżej którego techniki modelowania oraz szacowania obiektywnego mogą zostać wykorzystane do oceny jakości powietrza zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy 96/62/WE;
c) "stałe pomiary" oznaczają pomiary przeprowadzane zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy 96/62/WE.
Artykuł 3
Benzen
1.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, że stężenie benzenu w powietrzu, podlegające ocenie zgodnie z art. 5, nie przekracza wartości dopuszczalnej określonej w załączniku I z zachowaniem podanych w nim terminów.
Ustanowiony w załączniku I margines tolerancji stosuje się zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE.
2. W przypadku trudności w osiągnięciu wartości dopuszczalnej, która została określona w załączniku I, z powodu szczególnych cech miejsca, w którym następuje rozprzestrzenianie lub panujących tam warunków klimatycznych, takich jak mała prędkość wiatru i/lub warunki sprzyjające parowaniu, i jeżeli stosowanie środków stwarzałoby poważne problemy natury społeczno–ekonomicznej, Państwo Członkowskie może zwrócić się do Komisji o jednorazowe, ograniczone w czasie przedłużenie. Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 2 dyrektywy 96/62/WE, może, na wniosek Państwa Członkowskiego oraz z zastrzeżeniem art. 8 ust. 3 niniejszej dyrektywy, przyznać jednorazowe przedłużenie na okres nie dłuższy niż pięć lat, jeżeli dane Państwo Członkowskie:
- wskaże odpowiednie strefy i/lub aglomeracje,
- przedstawi niezbędne uzasadnienie takiego przedłużenia,
- wykaże, że podjęte zostały wszelkie rozsądne działania w celu obniżenia stężenia określonych substancji zanieczyszczających i zmniejszenia obszaru, na którym wartość dopuszczalna została przekroczona, i
- przedstawi działania, jakie podejmie w przyszłości w odniesieniu do środków, jakie zamierza podjąć zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE.
Jednakże wartość dopuszczalna dla benzenu w ograniczonym okresie przedłużenia nie powinna przekraczać 10 μg/m3.
Artykuł 4
Tlenek węgla
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że stężenie tlenku węgla w powietrzu, podlegające ocenie zgodnie z art. 5, nie przekroczy wartości dopuszczalnej określonej w załączniku II, z zachowaniem podanych w nim terminów.
Ustanowiony w załączniku II margines tolerancji stosuje się zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE.
Artykuł 5
Oszacowanie stężenia
1.
Górny i dolny próg oszacowania stężenia benzenu i tlenku węgla ustanowione są w załączniku III sekcja I.
Klasyfikacja każdej strefy lub aglomeracji do celów art. 6 dyrektywy 96/62/WE podlega przeglądowi co najmniej raz na pięć lat zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku III sekcja II do niniejszej dyrektywy.
Klasyfikacja zostanie poddana przeglądowi wcześniej w przypadku znacznych zmian działalności, mającej wpływ na stężenie benzenu lub tlenku węgla.
2.
W załączniku IV wymienione są kryteria określające rozmieszczenie punktów poboru próbek do celów pomiaru stężenia benzenu i tlenku węgla w powietrzu.
W załączniku V określona jest minimalna liczba punktów poboru próbek do celów stałych pomiarów stężenia każdej z określonych substancji zanieczyszczających, oraz punkty te są umieszczone w każdej strefie lub aglomeracji, w obrębie której musi zostać przeprowadzony pomiar, jeżeli stałe pomiary stanowią tam jedyne źródło danych dotyczących stężenia.
3.
W strefach i aglomeracjach, w obrębie których informacje dostarczane ze stałych stacji pomiarowych uzupełniane są informacjami pochodzącymi z innych źródeł, takich jak wykaz emisji, metody pomiaru wskaźnikowego i modelowania jakości powietrza, liczba stałych stacji pomiarowych, które należy rozmieścić, i rozkład przestrzenny innych technik muszą być wystarczające do określenia stężenia substancji zanieczyszczających powietrze zgodnie z załącznikiem IV sekcja I i załącznikiem VI sekcja I.
4.
W strefach i aglomeracjach, w obrębie których pomiary nie są wymagane, mogą zostać wykorzystane techniki modelowania lub szacowania obiektywnego celów.
5.
Metody referencyjne analizy i poboru próbek benzenu i tlenku węgla są ustanowione w załączniku VII sekcje I i II.
W załączniku VIII sekcja III określone są techniki referencyjne modelowania jakości powietrza, o ile techniki takie są dostępne.
6.
Termin określony w art. 10 niniejszej dyrektywy jest terminem, w którym Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o metodach, które zostały wykorzystane do przeprowadzenia wstępnej oceny jakości powietrza zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 96/62/WE.
7.
Każda zmiana konieczna do dostosowania przepisów niniejszego artykułu oraz załączników III–VII do postępu naukowo-technicznego przyjmowana jest zgodnie z procedurą, określoną w art. 6 ust. 2, ale nie może powodować bezpośrednich lub pośrednich zmian wartości dopuszczalnych.
Artykuł 6
Komitet
1.
Komisję wspomaga komitet, określony w art. 12 dyrektywy 96/62/EWG, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia się do niniejszego ustępu art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE będą miały zastosowanie z uwagi na przepisy zawarte w art. 8 wymienionej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 7
Informowanie społeczeństwa
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby aktualne informacje dotyczące stężenia benzenu i tlenku węgla w atmosferze były stale podawane do publicznej wiadomości oraz do wiadomości właściwych organizacji, w szczególności organizacji ochrony środowiska, organizacji konsumenckich, organizacji reprezentujących interesy wrażliwych grup ludności i innych organów zajmujących się ochroną zdrowia, z wykorzystaniem takich środków, jak np. radio i telewizja, prasa, tablice informacyjne lub sieć komputerowa, teletekst, telefon lub faks.
Informacje dotyczące stężenia benzenu w powietrzu, przedstawiane jako średnia wartość z ostatnich dwunastu miesięcy, są aktualizowane nie rzadziej niż co trzy miesiące, a tam gdzie ma to zastosowanie — raz w miesiącu.
Informacje dotyczące stężenia tlenku węgla w powietrzu, przedstawiane jako maksymalna średnia krocząca z ośmiu godzin, aktualizowane są nie rzadziej niż raz dziennie, a tam gdzie ma to zastosowanie — co godzinę.
Informacje określone w akapicie drugim przynajmniej wskazują na wszystkie przekroczenia stężeń określonych w wartościach dopuszczalnych w okresach uśredniania ustanowionych w załącznikach I i II.
Jest w nich także zawarta krótka ocena w odniesieniu do wartości dopuszczalnych i właściwych informacji dotyczące wpływu na zdrowie.
2.
Gdy Państwa Członkowskie podają do wiadomości publicznej informacje o planach lub programach na mocy art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, informują o nich również organizacje określone w ust. 1 niniejszego artykułu.
Przepis ten dotyczy również dokumentacji wymaganej zgodnie z załącznikiem VI (II) do niniejszej dyrektywy.
3.
Informacje podawane do wiadomości publicznej i organizacji, zgodnie z ust. 1 i 2, powinny być jasne, zrozumiałe i dostępne.
Artykuł 8
Sprawozdanie i przegląd
1.
Nie później niż do dnia 31 grudnia 2004 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oparte na doświadczeniach nabytych w wyniku stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności na temat wyników najnowszych badań naukowych dotyczących wpływu na zdrowie człowieka, ze szczególnym zwróceniem uwagi na wrażliwe grupy ludności i na ekosystemy narażone na działanie benzenu i tlenku węgla oraz rozwoju technicznego, w szczególności postępu osiągniętego w zakresie metod pomiarowych i innych metod oceny stężenia benzenu i tlenku węgla w powietrzu.
2.
W sprawozdaniu określonym w ust. 1 powinny zostać uwzględnione w szczególności następujące elementy dotyczące benzenu i tlenku węgla:
a) aktualna jakość powietrza oraz jej tendencje zwyżkowe do 2010 r. i w okresie późniejszym;
b) zakres dokonywania dalszego zmniejszenia emisji substancji zanieczyszczających pochodzących ze wszystkich znaczących źródeł z uwzględnieniem technicznej wykonalności i efektywności pod względem kosztów;
c) zależności między substancjami zanieczyszczającymi i możliwościami połączonych strategii mających na celu osiągnięcie celów Wspólnoty w zakresie jakości powietrza i celów pokrewnych;
d) aktualne i przyszłe wymogi w zakresie informowania społeczeństwa i wymiany informacji między Państwami Członkowskimi i Komisją;
e) doświadczenie nabyte w trakcie stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich, w tym w szczególności ustanowione w załączniku IV warunki, w jakich przeprowadzano pomiary.
3.
W celu utrzymania wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska naturalnego do sprawozdania określonego w ust. 1 mogą zostać dołączone, o ile zaistnieje taka potrzeba, propozycje zmiany niniejszej dyrektywy, które mogą zawierać dalsze przedłużenia w odniesieniu do harmonogramu dotyczącego osiągnięcia wartości dopuszczalnej dla benzenu, określonej w załączniku I, na co może zostać wyrażona zgoda na mocy art. 3 ust. 2.
Artykuł 9
Kary
Państwa Członkowskie ustalają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 13 grudnia 2002 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12 Adresaci
Dyrektywa 2000/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 listopada 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 93/42/EWG w odniesieniu do wyrobów medycznych zawierających trwałe pochodne krwi ludzkiej lub osocza ludzkiego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wniosek Komisji dotyczył, oprócz wyrobów medycznych wykorzystywanych do diagnostyki in vitro, zmiany dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych [4] w celu rozszerzenia jej zakresu na wyroby medyczne wytwarzane z zastosowaniem niezdolnych do życia tkanek lub substancji pochodzenia ludzkiego uzyskanych z tych tkanek.
Niniejsza zmiana nie została uwzględniona w przyjętej wcześniej dyrektywie 98/79/WE [5].
(2) Stosownie do tego niniejsza dyrektywa ma na celu zmianę dyrektywy 93/42/EWG tak, aby jej zakres obejmował tylko wyroby, których integralną częścią są pochodne ludzkiej krwi lub osocza; jednakże wyroby medyczne zawierające inne substancje otrzymane z tkanek ludzkich pozostają wyłączone z zakresu wymienionej dyrektywy.
(3) Podstawowym celem wprowadzania wszelkich zasad regulujących produkcję, dystrybucję i stosowanie wyrobów medycznych musi być ochrona zdrowia publicznego.
(4) Ponadto przepisy krajowe dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pacjentów, użytkowników, a tam gdzie stosowne innych osób, w odniesieniu do stosowania wyrobów medycznych muszą zostać zharmonizowane w celu zagwarantowania swobodnego przepływu takich wyrobów na rynku wewnętrznym.
(5) Wyroby medyczne, zawierające jako integralną część substancje uzyskane z ludzkiej krwi lub osocza są stosowane do takich samych celów, jak inne wyroby medyczne.
Dlatego nie ma powodu, aby traktować je w inny sposób w odniesieniu do ich swobodnego obrotu.
(6) Wyroby medyczne, których integralną częścią są substancje uzyskane z krwi ludzkiej lub osocza oraz które mogą oddziaływać na organizm ludzki dodatkowo w stosunku do działania samego wyrobu, muszą być zgodne z przepisami dyrektywy 93/42/EWG i innymi instrumentami uzupełniającymi wspomnianej dyrektywy.
(7) Pochodna krwi ludzkiej stosowana osobno może być uważana za składnik produktu leczniczego w rozumieniu dyrektywy 89/381/EWG [6].
Jeśli jest włączona w skład wyrobu medycznego, musi zostać poddana odpowiednim kontrolom, analogicznym jak przewidziano w dyrektywach 73/318/EWG [7] i 89/381/EWG.
Kontrole te będą przeprowadzane przez organy uprawnione do wykonywania wymienionych wyżej dyrektyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 93/42/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4a.
W przypadku gdy wyrób zawiera jako integralną część substancję, która, jeżeli jest stosowana osobno, może zostać uznana za składnik produktu leczniczego pochodzący z ludzkiej krwi lub ludzkiego osocza w rozumieniu art. 1 dyrektywy 89/381/EWG [8] i która może oddziaływać na organizm ludzki niezależnie od działania samego wyrobu, określana dalej jako "pochodna krwi ludzkiej", wyrób taki musi zostać poddany ocenie i objęty zezwoleniem zgodnie z niniejszą dyrektywą."
b) w ust. 5 lit e) otrzymuje brzmienie:
"e) krwi ludzkiej i produktów z krwi, osocza lub krwinek pochodzenia ludzkiego z wyjątkiem pochodnych krwi ludzkiej";
2) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji 7.4 dodaje się akapity w brzmieniu:
"W przypadku gdy wyrób zawiera jako integralną część pochodną krwi ludzkiej jednostka notyfikowana zwraca się o opinię naukową do Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (EMEA) w sprawie jakości i bezpieczeństwa tej pochodnej, biorąc pod uwagę odpowiednie przepisy wspólnotowe oraz, w szczególności, przez analogię do przepisów dyrektyw 75/318/EWG i 89/381/EWG.
Użyteczność pochodnej jako części wyrobu medycznego jest weryfikowana z uwzględnieniem przewidzianego zastosowania wyrobu.
Zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 89/381/EWG próbka pobrana z każdej partii surowej i/lub produktu gotowego pochodnej krwi ludzkiej poddawana jest badaniu w laboratorium państwowym lub laboratorium wyznaczonym do tego celu przez Państwo Członkowskie;"
b) w sekcji 13.3 dodaje się literę w brzmieniu:
"n) w przypadku wyrobu w rozumieniu art. 1 ust. 4a wskazanie, że wyrób zawiera pochodną krwi ludzkiej";
3) w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji 3.2 lit c) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"- deklarację określającą, czy wyrób zawiera jako integralną część, czy też nie, pochodną krwi ludzkiej lub substancję określoną w załączniku I sekcja 7.4, oraz dane z testów w związku z tym przeprowadzonych, wymaganych do oceny bezpieczeństwa, jakości i użyteczności tej substancji lub pochodnej krwi ludzkiej, uwzględniając przewidziane zastosowanie wyrobu";
b) w sekcji 4.3 akapit drugi i trzeci zastępuje się akapitami w brzmieniu:
"W przypadku wyrobów określonych w załączniku I sekcja 7.4 akapit pierwszy jednostka notyfikowana, uwzględniając aspekty określone w tej sekcji, przed podjęciem decyzji zasięga opinii jednego z właściwych organów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 65/65/EWG; jednostka notyfikowana podejmując decyzję gruntownie rozpatrzy poglądy wyrażone w ramach tej konsultacji; przekaże ona swoją ostateczną decyzję zainteresowanemu właściwemu organowi.
W przypadku wyrobów określonych w załączniku I sekcja 7.4 akapit drugi, opinia naukowa EMEA musi zostać włączona do dokumentacji dotyczącej wyrobu; jednostka notyfikowana podejmując decyzję gruntownie rozpatrzy opinię EMEA; jednostka notyfikowana może nie wydać certyfikatu jeżeli naukowa opinia EMEA jest niekorzystna; ostateczną decyzję przekaże EMEA";
c) dodaje się sekcję w brzmieniu:
"8.
Zastosowanie do wyrobów określonych w art. 1 ust. 4a:
Po zakończeniu wytwarzania każdej partii wyrobów, określonych w art. 1 ust. 4a wytwórca powiadamia jednostkę notyfikowaną o wypuszczeniu tej partii wyrobów i przesyła jej urzędowy certyfikat dotyczący wypuszczenia tych partii pochodnej krwi ludzkiej, wykorzystywanej w wyrobie, wydany przez laboratorium państwowe lub inne laboratorium wyznaczone do tego celu przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 89/381/EWG";
4) w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:
a) w sekcji 3 tiret szóste otrzymuje brzmienie:
"- deklarację wskazującą, czy wyrób zawiera czy też nie, jako integralną część substancję lub pochodną krwi ludzkiej, określoną w załączniku I sekcja 7.4 oraz dane uzyskane z przeprowadzonych w związku z tym testów niezbędnych do oceny bezpieczeństwa, jakości i użyteczności tej substancji lub pochodnej krwi ludzkiej, z uwzględnieniem przewidzianego zastosowania wyrobu";
b) w sekcji 5 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"W przypadku wyrobów określonych w załączniku I sekcja 7.4 akapit pierwszy jednostka notyfikowana, uwzględniając aspekty określone w tym ustępie, przed podjęciem decyzji zasięga w sprawach określonych w tej sekcji opinii jednego z właściwych organów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 65/65/EWG; jednostka notyfikowana podejmując decyzję gruntownie rozpatrzy poglądy wyrażone w ramach konsultacji; swoją ostateczną decyzję przekaże ona właściwemu zainteresowanemu organowi.
W przypadku wyrobów określonych w załączniku I sekcja 7.4 akapit drugi opinia naukowa EMEA musi zostać włączona do dokumentacji dotyczącej wyrobu; jednostka notyfikowana podejmując decyzję gruntownie rozpatrzy opinię EMEA; jednostka notyfikowana może nie wydać certyfikatu, jeżeli naukowa opinia EMEA jest niekorzystna; ostateczną decyzję przekaże EMEA";
5) w załączniku IV dodaje się sekcję w brzmieniu:
"9.
Zastosowanie do wyrobów określonych w art. 1 ust. 4a:
W przypadku sekcji 5 po zakończeniu wytwarzania każdej partii wyrobów określonych w art. 1 ust. 4a i w przypadku weryfikacji zgodnie z sekcją 6 wytwórca powiadamia jednostkę notyfikowaną o wypuszczeniu partii wyrobów i przesyła jej urzędowy certyfikat dotyczący wypuszczenia partii pochodnej krwi ludzkiej wykorzystanej w wyrobie, wydany przez laboratorium państwowe lub inne laboratorium wyznaczone do tego celu przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 89/381/EWG";
6) w załączniku V dodaje się sekcję w brzmieniu:
"7.
Zastosowanie do wyrobów, określonych w art. 1 ust. 4a:
Po zakończeniu wytwarzania każdej partii wyrobów, określonych w art. 1 ust. 4a wytwórca powiadamia jednostkę notyfikowaną o wypuszczeniu partii wyrobów i przesyła jej urzędowy certyfikat dotyczący wypuszczenia partii pochodnej krwi ludzkiej, wykorzystanej w wyrobie, wydany przez laboratorium państwowe lub inne laboratorium wyznaczone do tego celu przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 89/382/EWG";
7) w załączniku IX część III sekcja 4.1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wszystkie wyroby, zawierające jako integralną część pochodne krwi ludzkiej, zalicza się do klasy III".
Artykuł 2
Wykonanie, przepisy przejściowe
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 13 grudnia 2001 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane środki od dnia 13 czerwca 2002 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania celem zapewnienia, że jednostki notyfikowane, które na podstawie art. 16 dyrektywy 93/42/EWG są odpowiedzialne za ocenę zgodności, uwzględniają wszystkie istotne informacje dotyczące charakterystyki i funkcjonowania takich wyrobów, w szczególności obejmując wyniki wszystkich testów i weryfikacji już przeprowadzonych zgodnie z wcześniej obowiązującymi krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi oraz administracyjnymi w odniesieniu do takich wyrobów.
4.
W okresie pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie dopuszczają wprowadzanie do obrotu takich wyrobów, które są zgodne z zasadami obowiązującymi na ich terytorium w dniu, wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Wyroby te mogą być wprowadzane do używania przez okres kolejnych dwóch lat.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/71/WE
z dnia 7 listopada 2000 r.
w sprawie dostosowania do postępu technicznego metod pomiarowych ustanowionych w załącznikach I, II, III i IV do dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zgodnie z przepisami art. 10 tej dyrektywy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 93/12/EWG [1], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 98/70WE ustanawia specyfikacje w zakresie ochrony środowiska mające zastosowanie do benzyny bezołowiowej i olejów napędowych.
Załączniki I–IV do tej dyrektywy zawierają metody badawcze wraz z datami ich publikacji, które stosuje się do określenia jakości benzyny i olejów napędowych w odniesieniu do specyfikacji w zakresie ochrony środowiska.
(2) Norma Europejska 228 i Norma Europejska 590 również ustanawiają specyfikacje jakościowe w odniesieniu do benzyny i oleju napędowego, w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania tych produktów.
Normy te zostały ostatnio uaktualnione i przyjęte przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) dnia 29 października 1999 r., a metody badawcze pewnych parametrów jakościowych, także objętych specyfikacjami w zakresie ochrony środowiska w załącznikach I–IV do dyrektywy 98/70/WE, zostały uaktualnione lub zmienione w celu odzwierciedlenia postępu technicznego.
Metody badawcze podane w załącznikach I–IV powinny być spójne z metodami określonymi w Normach Europejskich 228 i 590, aby ułatwić wykonanie dyrektywy i zapewnić jej aktualizację celem odzwierciedlenia postępu technicznego.
(3) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 10, ustanowionego, między innymi, w celu wspierania prac Komisji w dostosowywaniu dyrektywy 98/70/WE do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I–IV do dyrektywy 98/70/WE zastępuje się załącznikami I–IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2001 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2000/72/WE
z dnia 22 listopada 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 93/31/EWG w sprawie podpórek dwukołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/7/WE [2], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/31/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie podpórek dwukołowych pojazdów silnikowych [3], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 93/29/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie których prowadzi się wspólnotową procedurę homologacji typu, wprowadzoną dyrektywą 92/61/EWG.
Dlatego do dyrektywy tej stosuje się przepisy dyrektywy 92/61/EWG odnoszące się do systemów, części oraz odrębnych urządzeń technicznych pojazdów.
(2) Rozwój technologiczny pozwala obecnie dostosować dyrektywę 93/31/EWG do postępu technicznego.
W celu umożliwienia prawidłowego funkcjonowania całości procedury homologacji typu, konieczne jest wyjaśnienie oraz uzupełnienie niektórych wymogów zawartych w danej dyrektywie.
(3) W tym celu należy sprecyzować, że podczas przeprowadzania prób stabilności na pochyłej nawierzchni, próby przechyłu poprzecznego i wzdłużnego powinny być przeprowadzane niezależnie.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego powołanego na mocy art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/40/WE [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 93/31/EWG zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn związanych z podpórkami:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE dwukołowego pojazdu silnikowego, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub rozpoczęcia użytkowania dwukołowych pojazdów silnikowych,
jeżeli podpórki tych pojazdów odpowiadają wymogom dyrektywy 93/31/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. Państwa Członkowskie odmawiają udzielania homologacji typu WE wszelkim nowym typom dwukołowych pojazdów silnikowych z przyczyn związanych z podpórkami, jeżeli wymogi dyrektywy 93/31/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie są spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanych przez nie w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2000/73/WE
z dnia 22 listopada 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 93/92/EWG w sprawie instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w dwu- lub trzykołowych pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/92/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej w dwu- lub trzykołowych pojazdach silnikowych [3], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 93/92/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw we wspólnotowej procedurze homologacji typu wprowadzonej dyrektywą 92/61/EWG.
Do dyrektywy tej stosuje się przepisy dyrektywy 92/61/EWG odnoszące się do układów, części oraz oddzielnych zespołów technicznych pojazdów.
(2) Rozwój technologiczny pozwala obecnie na dostosowanie dyrektywy 93/92/EWG do postępu technicznego.
W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania całości systemu homologacji typu, konieczne jest wyjaśnienie lub uzupełnienie niektórych przepisów wymienionej dyrektywy.
(3) W tym celu ustala się, że urządzenia oświetleniowe homologowane dla pojazdów kategorii M1 i N1, zgodnie z odpowiednimi dyrektywami, mogą również być instalowane w dwu- lub trzykołowych pojazdach silnikowych.
Należy również zapewnić możliwość nieobowiązkowego instalowania przednich świateł przeciwmgielnych, tylnych świateł przeciwmgielnych, świateł cofania oraz świateł awaryjnych w trzykołowych motorowerach i lekkich pojazdach czterokołowych; dyrektywa 93/92/EWG powinna zostać uzupełniona o właściwe instrukcje instalowania tych urządzeń; teksty niektórych punktów wersji angielskiej i niderlandzkiej powinny zostać ujednolicone z odpowiednimi wersjami w pozostałych językach.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego w art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 2000/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II-VI do dyrektywy 93/92/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej:
- odmówić udzielenia homologacji typu WE w odniesieniu do typu dwu- lub trzykołowego pojazdu silnikowego, lub
- zakazać rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych,
jeżeli instalacja urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej spełnia wymogi dyrektywy 93/92/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. Państwa Członkowskie odmawiają udzielenia homologacji typu WE w odniesieniu do wszelkich nowych typów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych z przyczyn odnoszących się do instalacji urządzeń oświetleniowych i sygnalizacji świetlnej, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy 93/92/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Stosują one niniejsze przepisy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2000/74/WE
z dnia 22 listopada 2000 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 93/29/EWG w sprawie identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. odnoszącą się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/7/WE [2], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/29/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników pojazdów silnikowych dwu- lub trzykołowych [3], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 93/29/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się procedurę homologacyjną Wspólnoty, wprowadzoną dyrektywą 92/61/EWG.
Do dyrektywy tej stosuje się przepisy dyrektywy 92/61/EWG odnoszące się do systemów, części składowych oraz odrębnych urządzeń technicznych pojazdów.
(2) Rozwój technologiczny pozwala obecnie dostosować dyrektywę 93/29/EWG do postępu technicznego.
W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania pełnego systemu homologacyjnego, dlatego niezbędne jest wyjaśnienie oraz uzupełnienie niektórych przepisów danej dyrektywy.
(3) W tym celu wymagania dotyczące oznaczania i identyfikacji niektórymi symbolami powinny być ujednolicone z przepisami dyrektywy Rady 78/316/EWG z dnia 21 grudnia 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników) [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 93/91/EWG [5], oraz niektóre informacje zawarte w dokumencie informacyjnym powinny być wyjaśnione.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego na podstawie art. 13 dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [6], ostatnio zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/40/WE [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I i II do dyrektywy 93/29/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn związanych z identyfikacją urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników:
- odmówić przyznania homologacji typu WE pojazdów silnikowych, dwu- lub trzykołowych, lub
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do używania dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych,
jeżeli identyfikacja urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników w tych pojazdach odpowiada wymogom dyrektywy 93/29/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2002 r. Państwa Członkowskie odmówią przyznania homologacji typu WE dla wszelkich nowych typów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych z przyczyn odnoszących się do identyfikacji urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników, jeżeli wymogi dyrektywy 93/79/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie są spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2001 r. przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie rozpoczną stosowanie niniejszych przepisów od dnia 1 stycznia 2002 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 4.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2000/75/WE
z dnia 20 listopada 2000 r.
ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/119/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. wprowadzającą ogólne środki wspólnotowe zwalczania niektórych chorób zwierząt i szczególne środki odnoszące się do choroby pęcherzykowej świń [1], w szczególności jej art. 15 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 15 dyrektywy 92/119/EWG należy wprowadzić szczególne środki kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka.
(2) Charakterystyka epidemiologiczna choroby niebieskiego języka jest porównywalna do charakterystyki afrykańskiego pomoru koni.
(3) Rada przyjęła dyrektywę 92/35/EWG ustanawiającą zasady kontroli i środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni [2].
(4) W celu zwalczania choroby niebieskiego języka wszystkie środki zwalczania afrykańskiego pomoru koni, przewidziane w dyrektywie 92/35/EWG, powinny być przyjęte jako wzorcowe po odpowiednim dostosowaniu do charakteru hodowli zwierząt podatnych na zarażenie tą chorobą.
(5) Należy ustanowić zasady transportu podatnych na tę chorobę gatunków, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków z miejsc objętych ograniczeniami ze względu na pojawienie się ognisk tej choroby.
(6) Artykuł 3 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [3] stosuje się w przypadku pojawienia się ognisk choroby niebieskiego języka.
(7) Należy wprowadzić procedurę ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady i środki kontroli oraz eliminacji choroby niebieskiego języka.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
"gospodarstwo" : przedsiębiorstwo rolnicze lub inne, w którym stale lub czasowo są trzymane lub hodowane zwierzęta podatne na zarażenie chorobą niebieskiego języka;
"gatunki podatne na zarażenie" : wszystkie gatunki przeżuwaczy;
"zwierzę/zwierzęta" : zwierzę/zwierzęta należące do gatunków podatnych na zarażenie, z wyłączeniem dzikich zwierząt, w odniesieniu do których mogą zostać przyjęte przepisy, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2;
"właściciel" lub "posiadacz" : osoba lub osoby fizyczne lub prawne, do których należą zwierzęta lub które są odpowiedzialne za ich utrzymanie, bez względu na to, czy otrzymują z tego tytułu wynagrodzenie, czy nie;
"nosiciel" : owad z gatunku Culicoides imicola lub każdy inny owad z rodzaju Culicoides zdolny do przenoszenia choroby niebieskiego języka, który zostanie zidentyfikowany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2 po zasięgnięciu opinii Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
"podejrzenie" : wystąpienie jakichkolwiek klinicznych oznak sugerujących chorobę niebieskiego języka u gatunków zwierząt podatnych na zarażenie, łącznie z wynikami badań epidemiologicznych, pozwalające w sposób rozsądnie uzasadniony przewidzieć ewentualność wystąpienia tej choroby;
"potwierdzenie" : oświadczenie złożone przez właściwy organ, na podstawie wyników badań laboratoryjnych, w sprawie pojawienia się wirusa choroby niebieskiego języka w obrębie określonego obszaru; jednakże w przypadku wystąpienia epidemii właściwy organ może również potwierdzić obecność choroby na podstawie wyników klinicznych i/lub epidemiologicznych;
"właściwy organ" : centralny organ Państwa Członkowskiego właściwy do przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej lub każdy inny organ władz weterynaryjnych, któremu zostały przekazane takie kompetencje;
"urzędowy lekarz weterynarii" : lekarz weterynarii wyznaczony przez właściwy organ.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, by w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia występowania wirusa choroby niebieskiego języka właściwy organ został niezwłocznie i bezwzględnie powiadomiony o tym fakcie.
Artykuł 4
1.
Jeżeli w gospodarstwie położonym w regionie nieobjętym ograniczeniami w rozumieniu przepisów niniejszej dyrektywy znajduje się jedno lub więcej zwierząt podejrzanych o zarażenie chorobą niebieskiego języka, Państwa Członkowskie zapewnią, by urzędowy lekarz weterynarii niezwłocznie zastosował urzędowe metody dochodzenia mające na celu potwierdzenie występowania choroby lub jej wykluczenie.
2.
Po zgłoszeniu podejrzenia choroby urzędowy lekarz weterynarii:
a) ustanawia urzędowy dozór nad gospodarstwem lub gospodarstwami podejrzanymi o zakażenie;
b) wykonuje następujące czynności:
i) przeprowadza inwentaryzację zwierząt, z podaniem, według gatunków, liczby zwierząt padłych, liczby zwierząt zarażonych i podejrzanych o zarażenie oraz uaktualnia tę inwentaryzację, uwzględniając liczbę zwierząt urodzonych i zmarłych w okresie, w którym wystąpiło podejrzenie pojawienia się choroby; wyniki takiej inwentaryzacji muszą być dostępne na każde żądanie i mogą podlegać weryfikacji podczas każdej kontroli;
ii) sporządza wykaz prawdopodobnych miejsc przetrwania lub siedlisk nosiciela, w szczególności takich, w których panują warunki sprzyjające jego reprodukcji; oraz
iii) przeprowadza badania epidemiologiczne zgodnie z art. 7;
c) w trakcie swoich regularnych wizyt w gospodarstwie lub gospodarstwach oraz przy każdej innej okazji przeprowadza badanie kliniczne i oględziny zwierząt padłych lub podejrzanych o zarażenie oraz potwierdza wystąpienie choroby, w razie konieczności w drodze badań laboratoryjnych;
d) zapewnia, aby:
i) został wprowadzony zakaz przemieszczania zwierząt z lub do gospodarstwa/gospodarstw;
ii) zwierzęta nie opuszczały gospodarstw w czasie aktywności wirusa, jeżeli uzna, że istnieją możliwości zastosowania takiego środka;
iii) zwierzęta, budynki, w których przebywają, oraz ich otoczenie (szczególnie siedliska rozwoju Culicoides) były regularnie odkażane przy użyciu zatwierdzonych środków owadobójczych.
Celem możliwie najbardziej skutecznego zapobiegania inwazji nosiciela liczba przeprowadzonych akcji odkażania zostanie określona przez właściwy organ, przy uwzględnieniu trwałości zastosowanego środka owadobójczego oraz warunków klimatycznych;
iv) zwłoki padłych zwierząt w gospodarstwie były niszczone, usuwane, palone lub grzebane zgodnie z dyrektywą Rady 90/667/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich na rynek oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniającą dyrektywę 90/425/EWG [4].
3.
Do czasu zastosowania środków określonych w ust. 2 właściciel lub posiadacz zwierząt podejrzanych o zarażenie podejmuje wszelkie możliwe środki ostrożności celem zastosowania się do przepisów ust. 2 lit. d) ppkt i) oraz ii).
4.
Właściwy organ może zastosować środki określone w ust. 2 w stosunku do innych gospodarstw, w przypadku gdy w związku z usytuowaniem, położeniem geograficznym lub kontaktami z gospodarstwem podejrzanym o zakażenie istnieją podstawy do przypuszczeń, że może dojść do ich zakażenia.
5.
Ponadto oprócz przepisów ust. 2 mogą zostać ustanowione przepisy szczególne, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2, w odniesieniu do rezerwatów przyrody, w których zwierzęta żyją na wolności.
6.
Środki określone w niniejszym artykule zostają utrzymane przez urzędowego lekarza weterynarii do czasu, aż przypuszczenia co do obecności choroby niebieskiego języka nie zostaną wykluczone przez właściwy organ.
Artykuł 5
Szczepienia przeciw chorobie niebieskiego języka mogą być prowadzone wyłącznie zgodnie z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy choroba niebieskiego języka zostanie urzędowo potwierdzona, urzędowy lekarz weterynarii:
a) organizuje ubój zwierząt w zakresie, jaki uzna za konieczny, celem przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się epidemii i poinformuje o nim Komisję;
b) zarządza zniszczenie, usunięcie, spalenie lub grzebanie zwłok zwierzęcych zgodnie z przepisami dyrektywy 90/667/EWG;
c) rozszerza zakres środków przewidzianych w art. 4, obejmując nimi gospodarstwa usytuowane w promieniu 20 kilometrów (w tym także obszar ochronny określony w art. 8) wokół zarażonego gospodarstwa lub gospodarstw;
d) stosuje środki przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2, w szczególności w odniesieniu do każdego programu szczepień lub inne alternatywne środki; jeżeli zaistnieje konieczność, właściwy organ Państwa Członkowskiego może, informując o tym Komisję, podjąć inicjatywę rozpoczęcia programu szczepień ochronnych;
e) przeprowadza badania epidemiologiczne, zgodnie z art. 7.
Jednakże na zasadzie odstępstwa od przepisów lit. c) mogą zostać przyjęte przepisy dotyczące przemieszczeń zwierząt na tym obszarze, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
2.
Zasięg obszaru określonego w ust. 1 lit. c) może zostać rozszerzony lub ograniczony po uwzględnieniu sytuacji epidemiologicznej, geograficznej, ekologicznej lub meteorologicznej przez właściwy organ, który powiadamia Komisję o działaniach podjętych w tym zakresie.
3.
Jeżeli obszar określony w ust. 1 lit. c) jest usytuowany na terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich współdziałają ze sobą celem rozgraniczenia takiego obszaru.
W razie konieczności obszar zostanie rozgraniczony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 7
1.
Badania epidemiologiczne dotyczą:
a) okresu, w ciągu którego w gospodarstwie może utrzymywać się choroba niebieskiego języka;
b) przypuszczalnego pochodzenia choroby niebieskiego języka w gospodarstwie oraz identyfikacji innych gospodarstw, w których mogą znajdować się zwierzęta zakażone lub zarażone z tego samego źródła;
c) obecności i miejsc występowania nosicieli choroby;
d) przemieszczeń zwierząt z lub do gospodarstw, o których mowa, lub każdego wywozu zwłok zwierzęcych z tych gospodarstw.
2.
Zostanie powołany zespół kryzysowy, którego zadaniem będzie koordynacja stosowania wszelkich środków niezbędnych w celu eliminacji choroby niebieskiego języka w możliwie jak najkrótszym czasie oraz przeprowadzenia badań epidemiologicznych.
Ogólne zasady dotyczące trybu działania krajowych zespołów kryzysowych oraz zespołu kryzysowego Wspólnoty ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by niezależnie od środków określonych w art. 6 właściwy organ rozgraniczył obszar ochronny i obszar nadzoru.
Przy rozgraniczaniu tych obszarów należy uwzględnić czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne i epizootiologiczne związane z chorobą niebieskiego języka oraz mechanizmy kontrolne.
2. a) Obszar ochronny obejmuje część terytorium Wspólnoty o promieniu co najmniej 100 kilometrów wokół zakażonego gospodarstwa.
b) Obszar nadzoru obejmuje część terytorium Wspólnoty o zasięgu wykraczającym o co najmniej 50 kilometrów poza granice obszaru ochronnego, w którym nie przeprowadzano szczepień ochronnych w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy.
c) W przypadku gdy obszary są położone na terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, właściwe władze zainteresowanych państw współdziałają ze sobą w celu rozgraniczenia obszarów określonych w lit. a) i b).
d) Jednakże w razie konieczności obszary ochronne i nadzoru zostaną rozgraniczone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
3.
Po otrzymaniu właściwie umotywowanego wniosku od Państwa Członkowskiego może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2, w sprawie zmiany rozgraniczenia obszarów określonych w ust. 2, przy uwzględnieniu:
a) ich położenia geograficznego i czynników ekologicznych;
b) warunków meteorologicznych;
c) obecności i miejsc występowania nosiciela;
d) wyników badań epizootiologicznych przeprowadzonych na podstawie art. 7;
e) wyników badań laboratoryjnych;
f) zastosowania środków przeciwdziałania, w szczególności dezynsekcji.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, by w obszarze ochronnym były stosowane następujące środki:
a) identyfikacja wszystkich gospodarstw ze zwierzętami w obrębie obszaru;
b) realizacja przez właściwy organ programu kontroli epidemiologicznej polegającej na obserwacji objętych nadzorem grup bydła (lub jeśli takie nie występują, innych gatunków przeżuwaczy) oraz populacji nosiciela; program ten może być opracowany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2;
c) zakaz opuszczania obszaru przez zwierzęta.
Jednakże, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2, mogą być dopuszczone odstępstwa od zakazu opuszczania, w szczególności w odniesieniu do zwierząt znajdujących się na części obszaru, w której nie udowodniono obecności wirusa ani nosicieli.
2.
Poza środkami ustanowionymi w ust. 1 na obszarze ochronnym mogą zostać wprowadzone szczepienia ochronne zwierząt przeciw chorobie niebieskiego języka oraz identyfikacja zwierząt, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20, lub z inicjatywy Państwa Członkowskiego po poinformowaniu Komisji.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie zapewniają, by na obszarze nadzoru:
1) stosowano środki przewidziane w art. 9 ust. 1;
2) obowiązywał zakaz szczepień ochronnych przeciw chorobie niebieskiego języka.
Artykuł 11
Środki stosowane na podstawie art. 6, 8, 9 i 10 zmienia się lub uchyla zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 12
Na zasadzie odstępstwa od art. 9 i 10 przepisy odnoszące się do przemieszczeń zwierząt z i do obszarów ochrony i nadzoru ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
W przypadku podjęcia decyzji określonej w akapicie pierwszym zasady mające zastosowanie do handlu ustanawia się zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 13
Jeżeli w danym regionie epidemia choroby niebieskiego języka ma wyjątkowo groźny przebieg, wszelkie dodatkowe środki, które mogą być zastosowane przez zainteresowane Państwa Członkowskie, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie zapewniają, by właściwy organ zastosował wszelkie niezbędne środki w celu poinformowania wszystkich osób przebywających w obrębie obszarów ochronnych i nadzoru oraz dokonują wszelkich niezbędnych uzgodnień celem realizacji środków, o których mowa.
Artykuł 15
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza laboratorium krajowe odpowiedzialne za przeprowadzanie badań przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Krajowe laboratoria wraz z ich uprawnieniami i obowiązkami są wymienione w załączniku I.
2.
Krajowe laboratoria wymienione w załączniku I współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty określonym w art. 16.
Artykuł 16
Laboratorium referencyjne Wspólnoty do diagnostyki choroby niebieskiego języka jest wymienione w załączniku II.
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w decyzji 90/424/EWG, w szczególności jej art. 28, zadania tego laboratorium są określone w załączniku II (B).
Artykuł 17
Biegli Komisji mogą, w razie konieczności zapewnienia jednolitego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy oraz we współpracy z właściwymi władzami, przeprowadzić kontrole na miejscu.
W tym celu mogą oni dokonać inspekcji reprezentatywnej liczby gospodarstw celem stwierdzenia, czy właściwe władze nadzorują przestrzeganie przepisów niniejszej dyrektywy.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola, udziela biegłym wszelkiej niezbędnej pomocy w wykonywaniu ich zadań.
Ogólne przepisy wykonawcze dotyczące niniejszego artykułu ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 18
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje plan interwencyjny określający sposoby stosowania środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Taki plan musi przewidywać dostęp do obiektów, wyposażenia, personelu oraz wszelkich innych stosownych udogodnień celem szybkiej i skutecznej eliminacji choroby niebieskiego języka.
2.
Kryteria stosowane celem sporządzania planów określonych w ust. 1 są wymienione w załączniku III.
Plany spełniające te kryteria są przedkładane Komisji nie później niż w terminie trzech miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Komisja bada plany, aby ustalić, czy umożliwiają one osiągnięcie zamierzonego celu, oraz proponuje zainteresowanym Państwom Członkowskim wszelkie niezbędne zmiany, między innymi celem zagwarantowania zgodności z planami opracowanymi przez inne Państwa Członkowskie.
Komisja zatwierdza plany, w razie konieczności z odpowiednimi zmianami, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
W zależności od rozwoju sytuacji plany w dalszym ciągu mogą być zmieniane lub uzupełniane, zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 19
W razie konieczności niniejsza dyrektywa może zostać zmieniona przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
Załączniki zmienia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Wszelkie szczegółowe zasady stosowania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2.
Artykuł 20
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Weterynaryjny.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE [5].
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/486/WE ustala się na 15 dni.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 21
Stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20 ust. 2, Komisja może przyjąć na okres dwóch lat środki przejściowe niezbędne do ułatwienia wprowadzania zmian wynikających z nowych uzgodnień przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 4 grudnia 2000 r.
w sprawie spalania odpadów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [4] oraz w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dnia 11 października 2000 r.,
a także mając na uwadze, co następuje.
(1) Piąty program działań w dziedzinie ochrony środowiska: W stronę zrównoważonego rozwoju – program polityki i działań Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju, uzupełniony decyzją nr 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rewizji wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju "Ku trwałemu rozwojowi" [5], ustala jako cel, że krytyczne ładunki oraz poziomy niektórych zanieczyszczeń takich jak tlenki azotu (NOX), ditlenek siarki (SO2), metale ciężkie i dioksyny nie powinny być przekraczane, podczas gdy w zakresie jakości powietrza celem jest, aby wszystkie osoby powinny być skutecznie chronione przed rozpoznanymi zagrożeniami dla zdrowia wynikających z zanieczyszczenia powietrza.
Program ten ustala jako cel, zmniejszenie o 90 % emisji dioksyn ze zidentyfikowanych źródeł do 2005 r. (poziom z 1985 r.) i zmniejszenie o co najmniej 70 % emisji kadmu (Cd), rtęci (Hg) i ołowiu (Pb) ze wszystkich ścieżek w 1995 r.
(2) Protokół w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych podpisany przez Wspólnotę w ramach Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości ustala prawnie wiążące dopuszczalne wielkości dla emisji dioksyn i furanów w wysokości 0,1 ng/m TE (równoważniki toksyczności) dla zakładów spalających ponad 3 tony komunalnych odpadów stałych na godzinę, 0,5 ng/m; TE dla instalacji spalających ponad 1 tonę odpadów medycznych na godzinę i 0,2 ng/m TE dla instalacji spalających ponad 1 tonę odpadów niebezpiecznych na godzinę.
(3) Protokół w sprawie metali ciężkich podpisany przez Wspólnotę w ramach Protokołu do Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości ustala prawnie wiążące dopuszczalne wielkości emisji cząstek wynoszące 10 mg/m3 dla spalania odpadów niebezpiecznych i medycznych, oraz dla emisji rtęci 0,05 mg/m3 dla spalania odpadów niebezpiecznych i 0,08 mg/m3 dla spalania odpadów komunalnych.
(4) Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem i Światowa Organizacja Zdrowia wskazują, że niektóre wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) są rakotwórcze.
Dlatego, Państwa Członkowskie mogą ustalić dopuszczalne wielkości emisji dla WWA między innymi zanieczyszczeniami.
(5) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu istnieje potrzeba podjęcia działań na szczeblu wspólnotowym.
Zasada ostrożności przewiduje podstawę dla dalszych środków.
Niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimalnych wymagań dla spalarni i współspalarni.
(6) Ponadto art. 174 przewiduje, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego ma przyczyniać się do ochrony zdrowia ludzkiego.
(7) Dlatego wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego i ochrony zdrowia ludzkiego wymaga ustalenia i utrzymania rygorystycznych warunków działania, wymagań technicznych i dopuszczalnych wielkości emisji dla instalacji spalających lub współspalających odpady we Wspólnocie.
Ustalone dopuszczalne wielkości powinny zapobiec lub ograniczyć, tak dalece jak jest to praktycznie możliwe, negatywne skutki dla środowiska naturalnego i wynikające zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
(8) Komunikat Komisji w sprawie przeglądu wspólnotowej strategii w zakresie zarządzania odpadami uznaje za główny priorytet zapobieganie, a następnie ponowne wykorzystanie i odzysk, a na końcu bezpieczne unieszkodliwianie odpadów; Rada w swojej rezolucji z dnia 24 lutego 1997 r. w sprawie wspólnotowej strategii w zakresie zarządzania odpadami [6] ponowiła swoje przekonanie, że zapobieganie powstawaniu odpadów powinno być pierwszym priorytetem jakiejkolwiek racjonalnej polityki w odniesieniu do odpadów w stosunku do minimalizacji produkcji odpadów i niebezpiecznych właściwości odpadów.
(9) Rada w swojej rezolucji z dnia 24 lutego 1997 r. podkreśla istotę wspólnotowych kryteriów dotyczących wykorzystania odpadów, potrzebę odpowiednich norm emisji w celu zastosowania w spalarniach, potrzebę rozważenia środków monitoringu w istniejących spalarniach oraz potrzebę rozważenia przez Komisję zmiany prawodawstwa wspólnotowego odnoszącego się do spalania odpadów z odzyskiem energii celem uniknięcia przemieszczeń na dużą skalę odpadów przeznaczonych do spalania lub współspalania we Wspólnocie.
(10) Niezbędne jest ustalenie ścisłych zasad dla wszystkich instalacji spalających lub współspalających odpady w celu uniknięcia transgranicznego przemieszczania odpadów do instalacji działających przy niższych kosztach dzięki mniej rygorystycznym normom ochrony środowiska.
(11) Komunikat Komisji/energia na rzecz przyszłości: Odnawialne źródła energii/Biała księga strategii i planu działań Wspólnoty uwzględnia w szczególności użycie biomasy do celów energetycznych.
(12) Dyrektywa Rady 96/61/WE [7] ustala zintegrowane podejście do zapobiegania zanieczyszczaniu oraz kontroli, w ramach którego wszystkie aspekty działania instalacji w odniesieniu do ochrony środowiska są uwzględnione w zintegrowany sposób.
Instalacje do spalania odpadów komunalnych o zdolności przerobowej powyżej 3 ton na godzinę i instalacje do unieszkodliwiania lub odzysku odpadów niebezpiecznych o zdolności przerobowej 10 ton na dobę są objęte zakresem wymienionej dyrektywy.
(13) Zgodność z dopuszczalnymi wartościami emisji ustanowionymi w niniejszej dyrektywie powinna być uznana jako niezbędny, ale niewystarczający warunek dla zgodności z wymaganiami dyrektywy 96/61/WE.
Taka zgodność może obejmować bardziej rygorystyczne dopuszczalne wartości emisji dla zanieczyszczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie, dopuszczalne wartości emisji dla innych substancji i innych instalacji oraz inne właściwe warunki.
(14) W okresie dziesięciu lat zdobyto doświadczenie przemysłowe we wprowadzaniu w życie technik zmniejszania emisji zanieczyszczeń ze spalarni.
(15) Dyrektywy Rady 89/369/EWG [8] i 89/429/EWG [9] w sprawie zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza przez istniejące spalarnie odpadów komunalnych przyczyniły się do zmniejszenia i kontroli emisji do atmosfery ze spalarni.
Obecnie powinny zostać przyjęte bardziej rygorystyczne reguły i te dyrektywy powinny zostać uchylone.
(16) Rozróżnienie między odpadami niebezpiecznymi a odpadami niebędącymi odpadami niebezpiecznymi opiera się zasadniczo na właściwościach odpadów przed spaleniem lub współspalaniem, a nie na różnicach w emisjach.
Te same dopuszczalne wielkości emisji powinny stosować się do spalania oraz współspalania odpadów niebezpiecznych i odpadów nie będących odpadami niebezpiecznymi, ale należy utrzymać różne techniki i warunki spalania lub współspalania i różne środki monitorowania po przyjęciu odpadów.
(17) Państwa Członkowskie powinny uwzględnić dyrektywę Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do wartości dopuszczalnych dla ditlenku siarki, ditlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu [10] podczas wykonywania niniejszej dyrektywy.
(18) Spalanie odpadów niebezpiecznych o zawartości chlorowcowanych substancji organicznych, wyrażonych jako chlor, wyższej niż 1 % musi spełniać niektóre warunkami eksploatacji w celu zniszczenia możliwie jak największej ilości organicznych zanieczyszczeń, takich jak dioksyny.
(19) Spalanie odpadów, które zawierają chlor powoduje powstanie pozostałości gazów odlotowych.
Pozostałości takie powinny być zarządzane w sposób minimalizujący ich ilość i szkodliwość.
(20) Mogą istnieć podstawy do przewidzenia określonych wyjątków od dopuszczalnych wartości emisji dla niektórych zanieczyszczeń w określonym okresie czasu i z zastrzeżeniem szczególnych warunków.
(21) Powinny zostać opracowane kryteria dla niektórych segregowanych palnych frakcji odpadów niebędących odpadami niebezpiecznymi, które nie nadają się do recyklingu, w celu przyznania zezwolenia na zmniejszenie częstotliwości okresowych pomiarów.
(22) Jednolity tekst w sprawie spalania odpadów poprawi przejrzystość prawną i możliwości egzekwowania prawa.
Powinna istnieć jedna dyrektywa odnosząca się do spalania i współspalania odpadów niebezpiecznych i odpadów niebędących odpadami niebezpiecznymi, w pełni uwzględniająca treść i strukturę dyrektywy Rady 94/67/WE z dnia 16 grudnia 1994 r w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych [11].
Z tego względu dyrektywa 94/67/WE powinna zostać uchylona.
(23) Artykuł 4 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [12] zobowiązuje Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych działań w celu zapewnienia, że odpady są odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez wyrządzania szkód środowisku naturalnemu.
W tym celu art. 9 i 10 tej dyrektywy przewidują, że każdy zakład lub przedsiębiorstwo zajmujące się przetwarzaniem odpadów musi uzyskać od właściwych władz pozwolenie odnoszące się, między innymi, do środków ostrożności, które mają zostać podjęte.
(24) Wymagania odnoszące się do odzysku ciepła wytworzonego przez spalanie lub współspalanie oraz minimalizacji i recyklingu pozostałości po eksploatacji spalarni lub współspalarni są pomocne oraz będą pomocne w osiągnięciu celów art. 3 w sprawie hierarchii odpadów w dyrektywie 75/442/EWG.
(25) Spalarnie oraz współspalarnie przetwarzające tylko odpady zwierzęce, objęte regulacją dyrektywy 90/667/EWG [13] są wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy.
Komisja zamierza zaproponować zmiany wymagań dyrektywy 90/667 w celu zapewnienia wysokich norm ochrony środowiska naturalnego w zakresie spalania i współspalania odpadów zwierzęcych.
(26) Pozwolenie na spalarnię lub współspalarnię jest również zgodne ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymogami ustanowionymi w dyrektywach 91/271/EWG [14], 96/61/WE, 96/62/WE [15], 76/464/EWG [16] i 1999/31/WE [17].
(27) Współspalanie odpadów w instalacjach, nieprzeznaczonych głównie do spalania odpadów, nie powinno być dozwolone celem niepowodowania wyższych emisji zanieczyszczeń w części objętości gazów spalinowych powstających wskutek takiego współspalania niż w instalacjach przeznaczonych wyłącznie do spalania i z tego względu powinno podlegać właściwym ograniczeniom.
(28) Wymagane są wysokiej jakości techniki pomiarowe w celu monitorowania emisji celem zapewnienia zgodności z dopuszczalnymi wartościami emisji zanieczyszczeń.
(29) Wprowadzenie dopuszczalnych wartości emisji dla zrzutów ścieków z oczyszczania gazów spalinowych ze spalarni oraz współspalarni ograniczy przepływ zanieczyszczeń z powietrza do wody.
(30) Powinny zostać ustanowione przepisy dotyczące przypadków, gdy przekraczane są zarówno dopuszczalne wartości emisji jak i dla przestojów technicznie niemożliwych do uniknięcia, zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczających lub urządzeń pomiarowych.
(31) W celu zapewnienia przejrzystości procesu udzielania pozwoleń w całej Wspólnocie społeczeństwo powinno mieć dostęp do informacji w celu umożliwienia mu uczestnictwa w podejmowaniu decyzji, które mają zostać podjęte w następstwie złożonych wniosków o nowe pozwolenia oraz ich kolejnych aktualizacji.
Społeczeństwo powinno mieć dostęp do sprawozdań w sprawie funkcjonowania i monitorowania instalacji spalających ponad trzy tony na godzinę, w celu uzyskania informacji o ich potencjalnych skutkach dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego.
(32) Komisja powinna przedstawić zarówno Parlamentowi Europejskiemu jak i Radzie sprawozdanie oparte na doświadczeniach ze stosowania niniejszej dyrektywy, uzyskanej nowej wiedzy naukowej, rozwoju stanu technologii, postępu osiągniętego w technikach ograniczania emisji oraz doświadczenia uzyskanego w zakresie zarządzania odpadami, działania instalacji oraz rozwoju wymagań w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego, w celu zaproponowania, gdzie właściwe, dostosowania przedmiotowych przepisów niniejszej dyrektywy.
(33) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [18].
(34) Państwa Członkowskie powinny ustanowić reguły w sprawie kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy oraz zapewnić, że są one wykonywane; kary takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej dyrektywy jest zapobieżenie lub ograniczenie w możliwie największym praktycznym stopniu ujemnych skutków dla środowiska, w szczególności zanieczyszczania wskutek emisji do powietrza, gleby, wód powierzchniowych i gruntowych oraz wynikających stąd zagrożeń dla zdrowia ludzkiego spowodowanych przez spalanie i współspalanie odpadów.
Niniejszy cel powinien jest spełniany w drodze rygorystycznych warunków eksploatacji i wymagań technicznych, przez ustalenie dopuszczalnych wartości emisji dla spalarni oraz współspalarni we Wspólnocie, a także przez spełnienie wymagań dyrektywy 75/442/EWG.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa obejmuje spalarnie oraz współspalarnie.
2.
Jednakże z zakresu niniejszej dyrektywy wyłącza są następujące instalacje:
a) Instalacje przetwarzające jedynie następujące odpady:
i) odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa,
ii) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeśli odzyskiwane jest wytworzone ciepło,
iii) włóknistych odpadów roślinnych z procesu produkcji pierwotnej pulpy celulozowej i z produkcji papieru z pulpy, jeśli jest ona poddawana współspalaniu w miejscu produkcji i jeśli odzyskiwane jest wytworzone ciepło,
iv) odpadów drewna z wyjątkiem odpadów drzewnych, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie jako wynik obróbki środkami do konserwacji drewna lub powlekania, w skład których wchodzą w szczególności odpady drzewne pochodzące z budownictwa i odpady z rozbiórki,
v) odpadów korka,
vi) odpadów radioaktywnych,
vii) tusze zwierzęce zgodnie z przepisami dyrektywy 90/667/EWG bez uszczerbku dla ich przyszłych zmian,
viii) odpadów wynikających z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu pochodzących z instalacji znajdujących się poza brzegiem i spalanych na pokładzie takiego zakładu;
b) eksperymentalnych instalacji wykorzystywanych do badań, rozwoju i testowania w celu poprawy procesu spalania, w których przetwarzane jest mniej niż 50 ton odpadów rocznie.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "odpady" oznaczają wszelkie odpady stałe lub płynne jak zdefiniowano w art. l lit. a) dyrektywy 75/442/EWG;
2) "odpady niebezpieczne" oznaczają wszelkie odpady stałe lub płynne jak zdefiniowano w art. l ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [19].
Szczególne wymagania wobec odpadów niebezpiecznych nie mają zastosowania w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do następujących odpadów niebezpiecznych:
a) palnych odpadów płynnych w tym olejów odpadowych zgodnie z ich definicją w art. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych [20] pod warunkiem że spełniają następujące kryteria:
i) zawartość masy polichlorowanych węglowodorów aromatycznych, np. polichlorowanych bifenyli (PCB) lub pięciochlorowanego fenolu (PCP) do stężeń nie wyższych niż stężenia wymienione we właściwym prawodawstwie wspólnotowym;
ii) odpady te nie są uważane za niebezpieczne ze względu na zawartość innych składników wymienionych w załączniku II do dyrektywy 91/689/EWG w ilościach lub w stężeniach, które są niezgodne z osiągnięciem celów wymienionych w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG; oraz
iii) wartość kaloryczna netto wynosi co najmniej 30 MJ na kilogram,
b) wszelkie palne odpady płynne, które nie mogą spowodować w gazach odlotowych wynikających bezpośrednio z ich spalania emisji innych niż emisje z oleju napędowego zgodnie z definicją w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/12/EWG [21] lub wyższego stężenia emisji niż te wynikające ze spalania oleju napędowego zdefiniowanego w ten sposób;
3) "mieszane odpady komunalne" oznaczają odpady z gospodarstw domowych jak również odpady z działalności handlowo-usługowej, odpady przemysłowe i z instytucjonalne, które ze względu na charakterach rodzaj i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, ale z wyłączeniem frakcji wskazanych w załączniku do decyzji 94/3/WE [22] w pozycji 20 01, które są zbierane oddzielnie u źródła i z wyłączeniem innych odpadów określonych w pozycji 20 02 tego załącznika;
4) "spalarnia" oznacza każdą stacjonarną lub ruchomą jednostkę techniczną oraz wyposażenie przeznaczone do termicznego przetwarzania odpadów, z odzyskiem ciepła wytworzonego w wyniku spalania lub bez takiego odzysku.
Obejmuje to spalanie przez utlenianie jak również inne procesy obróbki termicznej takie jak piroliza, gazyfikacja, proces plazmowy w stopniu, w jakim substancje powstające z przeróbki są następnie spalane.
Definicja ta obejmuje miejsce lokalizacji i całą spalarnię, w tym wszystkie linie spalania odpadów, przyjmowanie odpadów, składowanie odpadów, miejscowe urządzenia do obróbki wstępnej, systemy dostarczania odpadów będących paliwem i powietrza, kocioł, urządzania do oczyszczania gazów spalinowych, znajdujące się na miejscu urządzenia do obróbki lub oczyszczania pozostałości i ścieków, komin, urządzenia i systemy kontrolowania operacji spalania, rejestracji i monitorowania warunków spalania;
5) "współspalarnia" oznacza każdą stacjonarną lub ruchomą instalację, której głównym celem jest wytwarzanie energii lub produktów materialnych:
- która wykorzystuje odpady jako paliwo zwykłe lub dodatkowe; lub
- w której odpady są poddawane termicznej obróbce mającej na celu ich usunięcie.
Jeśli współspalanie odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji nie jest wytwarzanie energii lub produkcja produktów materialnych a raczej termiczna obróbka odpadów, instalacja uważana jest za spalarnię w rozumieniu pkt 4.
Definicja ta obejmuje miejsce lokalizacji i całą instalację, w tym wszystkie linie do współspalania odpadów, składowanie i przechowywanie odpadów, znajdujące się na miejscu urządzenia do obróbki wstępnej, systemy dostarczania odpadów, paliwa i powietrza, kocioł, urządzania do oczyszczania gazów spalinowych, znajdujące się na miejscu urządzenia do obróbki lub składowania pozostałości i ścieków, komin, urządzenia i systemy kontrolowania operacji spalania, rejestracji i monitorowania warunków spalania;
6) "istniejąca spalarnia lub współspalarnia" oznacza spalarnię lub współspalarnię:
a) która jest eksploatowana i która ma pozwolenie zgodnie z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym przed dniem 28 grudnia 2002 r., lub,
b) której zezwolono lub która została zarejestrowana do celów spalania lub współspalania i ma pozwolenie wydane przed dniem 28 grudnia 2002 r. zgodnie z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym pod warunkiem że instalację uruchomiono nie później niż dnia 28 grudnia 2003 r., lub
c) która według opinii właściwych władz jest przedmiotem pełnego wniosku o zezwolenie przed dniem 28 grudnia 2002 r. pod warunkiem że instalacja została uruchomiona nie później niż dnia 28 grudnia 2004 r.;
7) "zdolność przerobowa" oznacza sumę zdolności spalania pieców, z których składa się spalarnia, podaną przez projektanta i potwierdzoną przez operatora, ze szczególnym uwzględnieniem wartości kalorycznej odpadów, wyrażonej jako ilość odpadów spalanych w ciągu godziny;
8) "emisja" oznacza bezpośrednie lub pośrednie uwolnienie do powietrza, wody lub gleby substancji, drgań, ciepła lub hałasu ze źródeł pojedynczych lub rozproszonych w instalacji;
9) "dopuszczalna wielkość emisji" oznacza masę, wyrażoną w formie niektórych szczegółowych parametrów, stężenie i/lub poziom emisji, który nie będzie przekroczony w jednym lub więcej okresów czasu;
10) "dioksyny i furany" oznaczają wszystkie polichlorowane dibenzo-p-dioksyny i dibenzofurany wymienione w załączniku I;
11) "operator" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje instalację lub, jeśli tak jest przewidziane w ustawodawstwie krajowym, na którą została delegowana decyzyjna władza ekonomiczna nad technicznym funkcjonowaniem instalacji;
12) "pozwolenie" oznacza decyzję na piśmie (lub wiele takich decyzji) wydaną przez właściwe władze, przyznające zezwolenie na eksploatację instalacji z zastrzeżeniem niektórych warunków, które gwarantują, że instalacja jest zgodna z wszystkimi wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Pozwolenie może dotyczyć jednej lub więcej instalacji lub części instalacji w tym samym miejscu, prowadzonych przez tego samego operatora;
13) "pozostałość" oznacza każdy materiał płynny lub stały (włączając w to popiół denny i żużel, popiół lotny i pył kotłowy, stałe produkty reakcji z obróbki gazów, osad ściekowy z oczyszczania ścieków, zużyte katalizatory i zużyty węgiel aktywny) zdefiniowana jako odpady w art. l lit. a) 75/442/EWG, która jest wytwarzana w wyniku procesu spalania lub współspalania, oczyszczania gazu spalinowego lub ścieków lub innych procesów w spalarni lub współspalarni.
Artykuł 4
Wniosek i przyznanie pozwolenia
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 dyrektywy 75/442/EWG lub art. 3 dyrektywy 91/689/EWG, żadna spalarnia lub współspalarnia nie może działać bez pozwolenia na prowadzenie takiej działalności.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE, wniosek o pozwolenie na działanie spalarni lub współspalarni do właściwych władz zawiera opis środków, które są przewidziane w celu zagwarantowania, że:
a) instalacja jest zaprojektowana, wyposażona i będzie eksploatowana w taki sposób, że uwzględniane są wymogi niniejszej dyrektywy biorąc pod uwagę kategorie odpadów, które mają być spalone;
b) ciepło wytworzone w trakcie procesu spalania i współspalania jest odzyskiwane w zakresie w jakim jest to praktycznie możliwe, np. przez połączenie produkcji ciepła i energii, wytwarzanie pary technologicznej lub ogrzewanie z sieci;
c) pozostałości zostaną zminimalizowane zarówno pod względem ich ilości jak i szkodliwość, w miarę potrzeb, zostaną one poddane recyklingowi;
d) usuwanie pozostałości, których powstaniu nie można zapobiec, których ilości nie można zmniejszyć ani też poddać recyklingowi, będzie przeprowadzane zgodnie z prawodawstwem krajowym i wspólnotowym.
3.
Pozwolenie przyznawane jest wyłącznie, gdy wniosek wykazuje, że proponowane techniki pomiarów emisji do powietrza są zgodne z załącznikiem III, a w odniesieniu do wody, z załącznikiem III ust. 1 i 2.
4.
Pozwolenie na działanie spalarni lub współspalarni przyznane przez właściwe władze oprócz zgodności ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymogami ustanowionymi w dyrektywach 91/271/EWG, 96/61/WE, 96/62/WE, 76/464/EWG, i 1999/31/WE:
a) wymienia bezpośrednio kategorie odpadów, które mogą być przetwarzane.
Wykaz wykorzystuje przynajmniej kategorie odpadów ustalone w Europejskim Katalogu Odpadów (EKO), oraz, gdzie stosowne, zawiera on informacje na temat ilości odpadów;
b) obejmuje całkowitą zdolność przepustową spalania lub współspalania instalacji;
c) określa procedury pobierania próbek i pomiarów, wykorzystywane w celu spełniania nałożonych zobowiązań dotyczących okresowych pomiarów każdego z zanieczyszczeń powietrza i wody.
5.
Pozwolenie przyznane przez właściwe władze spalarni lub współspalarni wykorzystującej odpady niebezpieczne w uzupełnieniu do ust. 4:
a) wymienia ilości różnych kategorii odpadów niebezpiecznych, które mogą być poddawane obróbce;
b) określa minimalny i maksymalny przepływ masy tych odpadów niebezpiecznych, ich najniższą i najwyższą wartość kaloryczną oraz maksymalną zawartość zanieczyszczeń, np. PCB, PCP, chloru, fluoru, siarki, metali ciężkich.
6.
Bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, Państwa Członkowskie mogą wymieniać kategorie odpadów, które mają być wspomniane w pozwoleniu, które mogą być współspalane w zdefiniowanych kategoriach współspalarni.
7.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE właściwe władze okresowo ponownie rozważają i, w miarę potrzeby, aktualizują warunki pozwolenia.
8. W przypadku gdy operator spalarni lub współspalarni odpadów nie będących odpadami niebezpiecznymi przewiduje zmianę eksploatacji, która obejmowałaby spalanie lub współspalanie odpadów niebezpiecznych, zmiana taka uważana jest za dalszą zmianę w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. b) dyrektywy 96/61/WE i stosuje się art. 12 ust. 2 tej dyrektywy.
9.
Jeśli spalarnia lub współspalarnia nie spełnia warunków pozwolenia, w szczególności w odniesieniu do dopuszczalnych wielkości emisji do powietrza i wody, właściwe władze podejmują działanie w celu osiągnięcia zgodności.
Artykuł 5
Odbiór i dostarczanie odpadów
1.
Operator spalarni lub współspalarni podejmuje wszystkie niezbędne środki ostrożności dotyczące dostarczania i odbioru odpadów w celu zapobieżenia lub ograniczenia w najwyższym praktycznie możliwym stopniu negatywnych skutków dla środowiska naturalnego, w szczególności w odniesieniu do zanieczyszczeń powietrza, gleby, wód powierzchniowych i gruntowych, jak również zapachów i hałasu oraz bezpośredniego zagrożeniu zdrowia ludzkiego.
Środki te spełniają co najmniej wymogi wymienione w ust. 3 i 4.
2.
Przed przyjęciem odpadów do spalarni lub współspalarni, operator ustala masę każdej kategorii odpadów, jeśli możliwe według EKO.
3.
Przed przyjęciem odpadów niebezpiecznych w spalarni lub współspalarni, operator posiada dostęp do informacji na temat odpadów do celów sprawdzenia, między innymi, zgodności z warunkami pozwolenia określonego w art. 4 ust. 5.
Informacje te obejmują:
a) wszystkie informacje administracyjne w sprawie procesu wytwarzania zawarte w dokumentach określonych w ust. 4 lit. a);
b) fizyczny, oraz w najwyższym możliwym stopniu, chemiczny skład odpadów oraz wszelkie inne informacje konieczne do oceny ich przydatności do zamierzonego procesu spalania;
c) charakterystykę zagrożenia powodowanego przez odpady, substancje, z którymi nie można ich mieszać oraz środki ostrożności, które należy zachować podczas postępowania z odpadami.
4.
Operator przed przyjęciem odpadów niebezpiecznych do spalarni lub współspalarni wykonuje co najmniej następujące czynności związane z odbiorem:
a) sprawdzenie dokumentów wymagane dyrektywą 91/689/EWG i, gdzie stosowne, wymaganych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [23] oraz przepisów dotyczących transportu substancji niebezpiecznych;
b) pobranie reprezentatywnych próbek, chyba że jest to niewłaściwe, np. w przypadku zakaźnych odpadów klinicznych, w zakresie w jakim jest możliwe przed rozładunkiem, w celu sprawdzenia zgodności z informacjami przewidzianymi w ust. 3 w celu przeprowadzenia kontroli i umożliwienia właściwym władzom określenia rodzaju odpadów poddawanych przetworzeniu.
Próbki przechowywane są przez co najmniej jeden miesiąc po spaleniu odpadów.
5.
Właściwe władze mogą przyznać zakładom przemysłowym oraz przedsiębiorstwom zajmującym się spalaniem lub współspalaniem tylko ich własnych odpadów w miejscu wytwarzania odpadów zwolnienia od zobowiązań ust. 2, 3 i 4, pod warunkiem że spełnione są wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Warunki eksploatacji
1.
Spalarnie są eksploatowane tak, by zawartość węgla organicznego ogółem (CWO) w żużlu i popiołach dennych była niższa od 3 % lub ich strata w czasie zapłonu były niższa od 5 % suchej masy materiału.
Gdzie konieczne stosuje się odpowiednie techniki wstępnej obróbki odpadów.
Spalarnie są projektowane, wyposażane, budowane i eksploatowane w taki sposób, aby można było podnieść w kontrolowany i jednorodny sposób temperaturę gazu powstającego w trakcie procesu po ostatnim podaniu powietrza spalania, nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach, do temperatury 850 °C, mierzonej przez dwie sekundy blisko ściany wewnętrznej lub w innym, zaaprobowanym przez właściwe władze, reprezentatywnym miejscu komory spalania.
Jeśli są spalane odpady niebezpieczne o zawartości chlorowcowanych substancji organicznych wyrażonej jako chlor powyżej 1 %, należy podnieść temperaturę do 1100 °C, przez co najmniej dwie sekundy.
Każda linia spalarni jest wyposażona, w co najmniej jeden palnik pomocniczy.
Palnik ten powinien włączać się automatycznie, jeśli temperatura gazów spalinowych po ostatnim podaniu powietrza spalania spadnie poniżej 850 °C lub 1100 °C, w zależności od danego przypadku.
Palnik używa się także w czasie rozruchu i wyłączania instalacji w celu zapewnienia utrzymania temperatury 850 °C lub 1100 °C, w zależności od przypadku, przez cały czas wykonywania tych operacji i tak długo, jak niespalone odpady znajdują się w komorze spalania.
W trakcie rozruchu i wyłączania, kiedy temperatura spalin spada poniżej 850 °C lub 1100 °C, w zależności od przypadku, nie wolno podawać do palnika pomocniczego paliw, które mogą spowodować wyższe emisje niż powstające w wyniku spalania oleju napędowego zgodnego z definicją w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 75/716/EWG, gazu płynnego lub gazu ziemnego.
2.
Współspalarnie są projektowane, wyposażane, budowane i eksploatowane w taki sposób, aby można było podnieść w kontrolowany i jednorodny sposób temperaturę gazu powstającego w trakcie procesu po ostatnim podaniu powietrza spalania, nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach, do temperatury 850 °C przez dwie sekundy.
Jeśli są spalane odpady niebezpieczne o zawartości chlorowcowanych substancji organicznych wyrażonej jako chlor powyżej 1 %, należy podnieść temperaturę do 1100 °C.
3.
Spalarnie i współspalarnie posiadają i wykorzystują automatyczny system zapobiegający podawaniu odpadów:
a) podczas rozruchu, dopóki nie zostanie osiągnięta temperatura 850 °C lub 1100 °C, w zależności od przypadku, lub temperatura określona zgodnie z ust. 4;
b) w każdym przypadku, gdy nie jest utrzymana temperatura 850 °C lub 1100 °C, w zależności od przypadku, lub temperatura określona zgodnie z ust. 4;
c) za każdym razem, kiedy ciągłe pomiary wymagane w niniejszej dyrektywy pokazują, że dopuszczalna wielkość emisji została przekroczona z powodu zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczających.
4.
Właściwe władze mogą zezwolić na warunki inne od warunków ustanowionych w ust. 1 i, w odniesieniu do temperatury, w ust. 3 oraz określone w pozwoleniu dla niektórych kategorii odpadów lub dla niektórych procesów termicznych, pod warunkiem że spełnione są wymogi niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady regulujące przyznawanie takich zezwoleń.
Zmiana warunków eksploatacji nie może spowodować powstania większej ilości pozostałości lub pozostałości o wyższej zawartości zanieczyszczeń organicznych w porównaniu z pozostałościami, których można oczekiwać na warunkach określonych w ust. 1.
Właściwe władze mogą zezwolić na warunki inne od warunków ustanowionych w ust. 2 i, w odniesieniu do temperatury, w ust. 3 oraz określone w pozwoleniu dla niektórych kategorii odpadów lub dla niektórych procesów termicznych, pod warunkiem że spełnione są wymogi niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady regulujące przyznawanie takich zezwoleń.
Takie zezwolenie jest uwarunkowane co najmniej zgodnością z przepisami dotyczącymi dopuszczalnych wielkości emisji dla węgla organicznego ogółem i CO, wymienionymi w załączniku V.
W przypadku spalania lub współspalania własnych odpadów na miejscu ich wytwarzania w istniejących kotłach do spalania kory używanych w przemyśle wyrobu pulpy i papierniczym, takie zezwolenie jest uwarunkowane co najmniej zgodnością z przepisami dotyczącymi dopuszczalnych wielkości emisji dla węgla organicznego ogółem, ustalonych w załączniku V.
O wszystkich warunkach eksploatacji określonych na podstawie niniejszego ustępu i wynikach weryfikacji Państwa Członkowskie przekazują Komisji jako część informacji przewidzianych zgodnie z wymogami sprawozdawczości.
5.
Spalarnie oraz współspalarnie są projektowane, wyposażane, budowane i eksploatowane w taki sposób, aby zapobiec emisjom do powietrza powodującym znaczące zanieczyszczenie na poziomie gruntu; w szczególności gazy spalinowe są uwalniane w sposób kontrolowany i zgodnie z odpowiednimi normami wspólnotowymi dotyczącymi jakości powietrza, przez wysokość komina, która jest obliczana w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzkie i środowisko naturalne.
6.
W możliwie najszerszym zakresie odzyskuje się wszelkie ciepło wytwarzane w procesie spalania lub współspalania.
7.
Zakaźne odpady kliniczne powinny być umieszczane bezpośrednio w piecu, bez wcześniejszego mieszania z innymi kategoriami odpadów oraz bez wcześniejszej obróbki.
8.
Spalarnią i współspalarnią zarządza osoba fizyczna, która jest właściwa do zarządzania instalacją.
Artykuł 7
Dopuszczalne wielkości emisji do powietrza
1.
Spalarnie są projektowane, wyposażane, budowane i eksploatowane w taki sposób, aby w gazach spalinowych nie przekroczono dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w załączniku V.
2.
Współspalarnie są projektowane, wyposażane, budowane i eksploatowane w taki sposób, aby w gazach spalinowych nie przekroczono dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych zgodnie z lub ustalonych w załączniku II.
Jeśli w współspalarni ponad 40 % powstającego, wydzielanego ciepła pochodzi z odpadów niebezpiecznych, stosuje się dopuszczalne wielkości emisji ustalone w załączniku V.
3.
Wyniki pomiarów dokonanych w celu sprawdzenia przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji są normalizowane w odniesieniu do warunków określonych w art. 11.
4.
W przypadku współspalania mieszanych odpadów komunalnych niepoddanych przetworzeniu, dopuszczalne wielkości emisji zostaną określone zgodnie z załącznikiem V; załącznik II nie ma zastosowania.
5.
Bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, Państwa Członkowskie mogą ustanowić dopuszczalne wielkości dla wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych lub innych zanieczyszczeń.
Artykuł 8
Zrzuty wodne z oczyszczania gazów spalinowych
1.
Ścieki z oczyszczania gazów spalinowych zrzucane ze spalarni lub spalania łączonego podlegającą przedmiotem pozwolenia przyznawanego przez właściwe władze.
2.
W największym możliwym stopniu należy ograniczyć zrzuty ścieków do środowiska wodnego, co najmniej zgodnie z dopuszczalnymi wielkościami emisji ustalonymi w załączniku IV.
3.
Zgodnie ze szczególnym przepisem pozwolenia, ścieki z oczyszczania gazów spalinowych mogą być zrzucane do środowiska wodnego po oddzielnym przetworzeniu pod warunkiem że:
a) spełnione są wymagania odpowiednich przepisów prawodawstwa wspólnotowego, krajowego i lokalnego, w formie dopuszczalnych wielkości emisji; oraz
b) stężenia masowe substancji określone w załączniku IV nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji, tam ustanowionych.
4.
Dopuszczalne wielkości emisji stosuje się w punkcie, w którym ścieki z oczyszczania gazów spalinowych, zawierające substancje określone w załączniku IV, są zrzucane ze spalarni lub ze współspalarni.
W przypadku gdy ścieki z oczyszczania gazów spalinowych są oczyszczane na miejscu, zbiorczo z innymi źródłami ścieków na miejscu, operator dokonuje pomiarów określonych w art. 11:
a) w strumieniu ścieków z procesów oczyszczania gazów odlotowych przed ich wprowadzeniem do zbiorczej oczyszczalni ścieków;
b) w strumieniu/strumieniach innych ścieków przed ich wprowadzeniem do zbiorczej oczyszczalni ścieków;
c) w punkcie końcowego zrzucenia ścieków, po oczyszczeniu, ze spalarni lub współspalarni.
Operator wykonuje właściwe obliczenia bilansu masy celem określenia poziomu emisji w końcowym odprowadzeniu ścieków, który można przypisać ściekom pochodzącym z oczyszczania gazów spalinowych w celu sprawdzenia przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w załączniku IV dla strumienia ścieków z procesu oczyszczania gazów spalinowych.
W żadnym przypadku nie można rozcieńczać ścieków celem osiągnięcia zgodności z dopuszczalnymi wielkościami ustalonymi w załączniku IV.
5.
Jeśli ścieki z oczyszczania gazów spalinowych zawierające substancje zanieczyszczające określone w załączniku IV są oczyszczane poza spalarnią lub współspalarnią, w instalacji przetwarzania przeznaczonej do oczyszczania tylko ścieków tego rodzaju, stosuje się dopuszczalne wielkości emisji z załącznika IV w punkcie, w którym ścieki opuszczają instalację przetwarzania.
Jeśli ta instalacja jest przeznaczona nie tylko do oczyszczania ścieków ze spalania, operator wykonuje właściwe obliczenia bilansu masy, jak to przewidziano w ust. 4 lit. a), b) i c) celem ustalenia poziomu emisji w końcowym odprowadzeniu ścieków, który można przypisać ściekom pochodzącym z oczyszczania gazów spalinowych w celu sprawdzenia przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w załączniku IV dla strumienia ścieków z procesu oczyszczania gazów spalinowych.
W żadnym przypadku nie można rozcieńczać ścieków celem osiągnięcia zgodności z wartościami dopuszczalnymi ustalonymi w załączniku IV.
6.
Pozwolenie:
a) ustala dopuszczalne wielkości emisji dla substancji zanieczyszczających określonych w załączniku IV zgodnie z ust. 2 celem spełnienia wymogów określonych w ust. 3 lit. a);
b) ustala eksploatacyjne parametry kontroli ścieków co najmniej w odniesieniu do pH, temperatury i przepływu.
7.
Miejsca spalarni oraz współspalarni, włączając w to towarzyszące miejsca składowania odpadów, są projektowane w taki sposób, aby zapobiec niedozwolonemu lub przypadkowego uwolnieniu substancji zanieczyszczających do gleby, wód powierzchniowych i gruntowych zgodnie z przepisami przewidzianymi we właściwym prawodawstwie wspólnotowym.
Ponadto uwzględnia się pojemność składową dla zanieczyszczonego odcieku deszczówki z miejsca spalarni lub współspalarni lub zanieczyszczonej wody pochodzącej z rozlewów lub gaszenia pożaru.
Zdolność składowa powinna jest odpowiednia w celu zapewnienia badania i oczyszczania takich wód przed jej odprowadzeniem, w miarę potrzeby.
8.
Bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, Państwa Członkowskie mogą ustanowić dopuszczalne wielkości dla wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych lub innych zanieczyszczeń.
Artykuł 9
Pozostałości
Minimalizuje się ilość i szkodliwość pozostałości pochodzących z działania spalarni lub współspalarni.
Gdzie stosowne, pozostałości poddaje się recyklingowi bezpośrednio w instalacji lub poza nią, zgodnie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym.
Transport i przejściowe składowanie suchych pozostałości w formie pyłu, takich jak pył kotłowy i suche pozostałości z oczyszczania gazów spalinowych, odbywają się w taki sposób, aby zapobiec rozpraszaniu do środowiska naturalnego, np. w zamkniętych pojemnikach.
Przed określeniem dróg unieszkodliwiania lub recyklingu pozostałości ze spalarni lub współspalarni przeprowadza się właściwe badania w celu ustalenia charakterystyki fizycznej i chemicznej oraz możliwości zanieczyszczania różnych pozostałości spalania.
Analiza obejmuje całą frakcję rozpuszczalną i frakcję rozpuszczalną metali ciężkich.
Artykuł 10
Kontrola i monitorowanie
1.
Instaluje się urządzenia pomiarowe i stosuje techniki w celu monitorowania parametrów, warunków i stężeń masowych odpowiednie dla procesu spalania lub współspalania.
2.
Wymagania pomiarowe są ustanawiane w pozwoleniu lub warunkach dołączonych do pozwolenia wydanego przez właściwe władze.
3.
Właściwa instalacja i funkcjonowanie zautomatyzowanego wyposażenia monitorującego emisje do powietrza i wód podlega procesowi kontroli i corocznemu testowi nadzorczemu.
Kalibrację należy wykonywać przy pomocy pomiarów równoległych z metodami wzorcowymi, co najmniej co trzy lata.
4.
Lokalizacja punków pobierania próbek lub pomiarowych jest ustanawiana przez właściwe władze.
5.
Okresowe pomiary emisji do powietrza i wód są wykonywane zgodnie z pkt 1 i 2 załącznika III.
Artykuł 11
Wymagania dotyczące pomiarów
1.
Państwa Członkowie zapewniają przestrzeganie ust. 2–12 i 17 w odniesieniu do powietrza oraz ust. 9 i 14–17 w odniesieniu do wody, albo przez specyfikację w warunkach pozwolenia lub ogólne wiążące reguły.
2.
Zgodnie z załącznikiem III w spalarni oraz współspalarni przeprowadza się następujące pomiary zanieczyszczeń powietrza:
a) ciągłe pomiary następujących substancji: NOX pod warunkiem że ustalono dopuszczalne wielkości emisji, CO, pył ogółem, TOC, HCl, HF, SO2;
b) ciągłe pomiary następujących parametrów działania procesu: temperaturę blisko ściany wewnętrznej lub innego, zaaprobowanego przez właściwe władze, reprezentatywnego punktu komory spalania, stężenie tlenu, ciśnienie, temperaturę i zawartość pary wodnej w gazie spalinowym;
c) co najmniej dwa pomiary metali ciężkich, dioksyn i furanów w ciągu roku; jednakże przez pierwsze dwanaście miesięcy eksploatacji należy wykonywać co najmniej jeden pomiar na trzy miesiące.
Państwa Członkowskie mogą określić okresy pomiarów, jeśli ustalają dopuszczalne wielkości emisji dla aromatycznych węglowodorów wielopierścieniowych lub innych zanieczyszczeń.
3.
Czas przebywania jak również minimalna temperatura i zawartość tlenu w gazach spalinowych podlegają właściwej weryfikacji, co najmniej jeden raz kiedy spalarnia lub współspalarnia jest oddawana do eksploatacji oraz w najbardziej niekorzystnych przewidywanych warunkach działalności.
4.
Można pominąć ciągłe pomiary HF jeśli używane są etapy oczyszczania dla HCl, które zapewniają, że nie są przekraczane dopuszczalne wielkości emisji dla HCl.
W tym przypadku emisje HF podlegają okresowym pomiarom ustanowionym w ust. 2 lit. c).
5.
Ciągły pomiar zawartości pary wodnej nie jest wymagany jeśli, pobrany w próbce gaz spalinowy jest osuszany przed analizą emisji.
6.
Właściwe władze mogą zezwolić w pozwoleniu na ustanowione w ust. 2 lit. c) okresowe pomiary HCl, HF i SO2, zamiast pomiarów ciągłych, w spalarniach lub współspalarniach, jeśli operator potrafi udowodnić, że emisje tych zanieczyszczeń w żadnych warunkach nie mogą być wyższe od określonych przepisami dopuszczalnych wielkości emisji.
7.
Właściwe władze mogą zezwolić w pozwoleniu na zmniejszenie częstotliwości okresowych pomiarów dotyczących metali ciężkich z dwóch pomiarów rocznie na jeden pomiar co dwa lata oraz dotyczących dioksyn i furanów z dwóch pomiarów rocznie na jeden pomiar rocznie, pod warunkiem że emisje powstające ze spalania lub współspalania wynoszą poniżej 50 % dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych odpowiednio zgodnie z załącznikiem II lub załącznikiem V, i jeśli istnieją kryteria dla wymagań, które należy spełnić, które zostały opracowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17.
Kryteria te są co najmniej oparte na przepisach akapitu drugiego, lit. a) i d).
Do dnia 1 stycznia 2005 r. można zezwolić na zmniejszenie częstotliwości pomiarów, jeśli takie kryteria nie są dostępne, pod warunkiem że:
a) odpady spalane lub współspalane, składają się wyłącznie z niektórych segregowanych palnych frakcji odpadów nie będących odpadami niebezpiecznymi nie nadającymi się do recyklingu i reprezentującymi niektóre charakterystyki, i które są dalej określone w oparciu o ocenę określoną w lit. d);
b) dla tych odpadów dostępne są krajowe kryteria jakości, które zostały przedstawione Komisji;
c) spalanie lub współspalanie tych odpadów jest zgodne z odpowiednimi planami zarządzania odpadami określonymi w art. 7 dyrektywy 75/442/EWG;
d) operator może udowodnić właściwym władzom, że emisje są w każdych warunkach znacząco niższe od dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II lub załączniku V dla metali ciężkich, dioksyn i furanów; ocena ta jest oparta na informacji w sprawie jakości danych odpadów oraz pomiarach emisji wymienionych zanieczyszczeń;
e) w pozwoleniu określono kryteria jakości i nowy okres dla pomiarów okresowych; oraz
f) wszystkie decyzje w sprawie częstotliwości pomiarów określonych w tym ustępie, uzupełnione o informacje w sprawie ilości i jakości danych odpadów, są corocznie przekazywane Komisji.
8.
Wyniki pomiarów dokonanych w celu sprawdzenia przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji są normalizowane w następujących warunkach i dla zawartości tlenu według wzoru określonego w załączniku VI:
a) temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, zawartość tlenu 11 %, suchy gaz, w gazie spalinowym ze spalarni;
b) temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, zawartość tlenu 3 %, suchy gaz, w gazie spalinowym ze spalania olejów odpadowych zgodnych z definicją w dyrektywie 75/439/EWG;
c) kiedy odpady są spalane lub współspalane w powietrzu wzbogacanym tlenem, wyniki pomiarów mogą być normalizowane w zawartości tlenu przewidzianej przez właściwe władze, w sposób odzwierciedlający szczególne okoliczności w indywidualnym przypadku;
d) w przypadku współspalania wyniki pomiarów są standaryzowane przy całkowitej zawartości tlenu obliczonej w sposób określony w załączniku II.
Jeśli emisje zanieczyszczeń są zmniejszone przez oczyszczanie gazów spalinowych w spalarni lub współspalarni przetwarzającej odpady niebezpieczne, normalizacja w odniesieniu do zawartości tlenu, przewidziana w akapicie pierwszym jest wykonywana tylko wtedy, gdy zawartość tlenu mierzona w tym samym okresie jak dla danego zanieczyszczenia przekracza odpowiednią standardową zawartość tlenu.
9.
Wszystkie wyniki pomiarów są rejestrowane, przetwarzane i prezentowane we właściwy sposób celem umożliwienia właściwym władzom sprawdzenie zgodności z dozwolonymi warunkami eksploatacji i dopuszczalnymi wielkościami emisji ustanowionymi w niniejszej dyrektywie, zgodnie z procedurami ustanawianymi przez te władze.
10.
Dopuszczalne wielkości emisji do powietrza uznaje się za przestrzegane, jeśli:
a) - żadna z średnich wartości dziennych nie przekracza którejkolwiek z dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w załączniku V lit. a) lub załączniku II;
- 97 % średnich wielkości dobowych w okresie roku nie przekracza którejkolwiek z dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w załączniku V lit. e) tiret pierwsze;
b) żadna ze średnich wartości półgodzinnych nie przekracza którejkolwiek z dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w załączniku V lit. b), kolumna A lub, gdzie stosowne, 97 % średnich wartości półgodzinnych w okresie roku nie przekracza jakichkolwiek dopuszczalnych wielkości granicznych emisji wymienionych w załączniku V lit. b), kolumna B;
c) żadna ze średnich wartości w okresie pobierania próbek określonych dla metali ciężkich, dioksyn i furanów nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w załączniku V lit. c) i d) lub załączniku II;
d) spełnione są przepisy załącznika V lit. e) tiret drugie, lub załącznika II.
11.
Średnie wartości półgodzinne i średnie dziesięciominutowe są określane w czasie efektywnej eksploatacji (z wyłączeniem czasu rozruchu i wyłączania, kiedy nie są spalane żadne odpady) z wartości zmierzonych, po odjęciu wartości przedziału ufności określonego w pkt 3 załącznika III.
Średnie wartości dzienne są ustalane na podstawie tych zatwierdzonych wartości średnich.
W celu uzyskania ważnej średniej wartości dziennej nie można odrzucić więcej niż pięciu średnich wartości półgodzinnych z powodu awarii lub utrzymania ciągłego systemu pomiarów w jakimkolwiek dniu.
Nie można odrzucić więcej niż dziesięciu średnich wartości dziennych z powodu awarii lub utrzymania ciągłego systemu pomiarowego.
12.
Średnie wartości w okresie pobierania próbek oraz średnie wartości w przypadku pomiarów okresowych HF, HCl i SO2 są ustalane zgodnie z wymogami art. 10 ust. 2 i 4 oraz załącznika III.
13.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, podejmuje decyzję o dacie, od której przeprowadzane są zgodnie z załącznikiem III pomiary ciągłe dopuszczalnych wielkości emisji do powietrza w odniesieniu do metali ciężkich, dioksyn i furanów, tak szybko jak we Wspólnocie będą dostępne odpowiednie techniki pomiarowe.
14.
W punkcie zrzutu ścieków przeprowadzane są następujące pomiary:
a) ciągłe pomiary parametrów określonych w art. 8 ust. 6 lit. b);
b) wyrywkowe dzienne pomiary próbki całkowitych cząstek zawieszonych; Państwa Członkowskie mogą zamiast tego przewidywać pomiary reprezentatywnej próbki, proporcjonalnej do przepływu w okresie 24 godzin;
c) co najmniej miesięczne pomiary reprezentatywne próbki, proporcjonalne do przepływu substancji zanieczyszczających, określonych w art. 8 ust. 3 odnoszących się do pozycji 2–10 w załączniku IV, w zrzucie w okresie 24 godzin;
d) pomiary dioksyn i furanów co najmniej co sześć miesięcy; jednakże w ciągu pierwszych dwunastu miesięcy eksploatacji wykonuje się co najmniej jeden pomiar co trzy miesiące.
Państwa Członkowskie mogą określić okresy pomiarów, jeśli ustalają dopuszczalne wielkości emisji dla aromatycznych węglowodorów wielopierścieniowych lub innych zanieczyszczeń.
15.
Monitoring masy zanieczyszczeń w oczyszczanych ściekach jest przeprowadzany zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym i ustanowionym w pozwoleniu jak również częstotliwością pomiarów.
16.
Uznaje się, że dopuszczalne wielkości emisji do wody są przestrzegane, jeśli:
a) dla stałych zawiesin ogółem (substancji zanieczyszczającej numer 1), 95 % i 100 % zmierzonych wartości nie przekracza odpowiednich dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w załączniku IV;
b) dla metali ciężkich (substancje zanieczyszczające numer 2–10) nie więcej niż jeden pomiar na rok przewyższa dopuszczalne wielkości emisji ustalone w załączniku IV; lub jeśli Państwo Członkowskie przewiduje więcej niż 20 próbek na rok, nie więcej niż 5 % tych próbek przekracza dopuszczalne wielkości emisji ustalone w załączniku IV;
c) dla dioksyn i furanów (substancja zanieczyszczająca numer 11), dwa pomiary w ciągu roku nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w załączniku IV;
17.
Jeśli wykonane pomiary wskazują, że zostały przekroczone dopuszczalne wielkości emisji do powietrza lub wody ustanowione w niniejszej dyrektywie, bezzwłocznie powiadamia się o tym właściwe władze.
Artykuł 12
Dostęp do informacji i uczestnictwo społeczeństwa
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 90/313/EWG [24] i dyrektywy 96/61/WE, wnioski o nowe pozwolenia na spalarnie oraz współspalarnie zostają udostępnione w jednym lub w większej ilości miejsc dostępnych dla społeczeństwa, takich jak urzędy władz lokalnych, przez właściwy okres czasu, celem umożliwienia zajęcia stanowiska w ich sprawie przed podjęciem decyzji przez właściwe władze.
Decyzja ta, łącznie z co najmniej kopią pozwolenia, oraz jej wszelkie uaktualnienia są również podawane do wiadomości publicznej.
2.
Dla spalarni i współspalarni o zdolności przerobowej dwóch ton na godzinę lub większej i bez względu na przepisy art. 15 ust. 2 dyrektywy 96/61/WE, operator ma przedstawiać właściwym władzom coroczne sprawozdanie w sprawie funkcjonowania i monitorowania instalacji, które jest podawany do wiadomości publicznej.
Sprawozdanie to zawiera, jako minimalny wymóg, opis z przebiegu procesu i emisji do powietrza i do wody w porównaniu z normami emisji w niniejszej dyrektywie.
Właściwe władze sporządzają wykaz spalarni lub współspalarni o zdolności przerobowej poniżej dwóch ton na godzinę i podają go do wiadomości publicznej.
Artykuł 13
Nietypowe warunki eksploatacji
1.
Właściwe władze ustanawiają w pozwoleniu maksymalny dozwolony okres wszelkich technicznie niemożliwych do uniknięcia przestojów, zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczających lub urządzeń pomiarowych, w trakcie których stężenia regulacją zrzutach do odprowadzanych do powietrza i oczyszczonych ścieków regulowanych substancji mogą przekroczyć przepisane dopuszczalne wielkości emisji.
2.
W przypadku awarii, operator zmniejsza działalność lub jej zaprzestaje tak szybko, jak to jest praktycznie możliwe i do czasu, aż zostanie przywrócona normalna działalność.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 3 lit. c), spalarnia, lub współspalarnia lub linia spalania nie może w żadnych okolicznościach kontynuować spalanie odpadów przez nieprzerwany okres przekraczający cztery godziny, w przypadku gdy przekraczane są dopuszczalne wielkości emisji; ponadto łączny czas pracy w takich warunkach w okresie jednego roku nie może przekraczać 60 godzin.
60-godzinny okres stosuje się do tych linii całej instalacji, które są połączone z jednym urządzeniem do oczyszczania gazów odlotowych.
4.
Całkowita zawartość pyłu w emisjach do powietrza ze spalarni nie może w żadnym przypadku przekroczyć 150 mg/m3 wyrażonych jako średnia półgodzinna; ponadto nie wolno przekraczać dopuszczalnych wielkości emisji do powietrza CO i TOC.
Wszystkie pozostałe warunki określone w art. 6 są spełniane.
Artykuł 14
Klauzula przeglądowa
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE, Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie przed dniem 31 grudnia 2008 r., które jest oparte na doświadczeniach ze stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności dla nowych instalacji, oraz na postępie osiągniętym w zakresie technik ograniczania emisji i doświadczeniach w zakresie zarządzania odpadami.
Ponadto sprawozdanie opiera się na rozwoju stanu technologii, doświadczeniach w zakresie eksploatacji instalacji i wymaganiach w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.
Sprawozdanie to będzie zawierało szczególną sekcję w sprawie zastosowania załącznika II.1.1, w szczególności w sprawie ekonomicznej i technicznej wykonalności w odniesieniu do istniejących pieców cementowych, określonych w przypisie do załącznika II.1.1 dla przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji NO2 dla nowych pieców cementowych określonych w tym załączniku.
Sprawozdaniu temu towarzyszą, gdzie stosowne, wnioski dotyczące zmiany odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy.
Komisja, gdzie stosowne, proponuje zmiany do załącznika II.3 przed tym sprawozdaniem, jeśli do współspalarni innych niż omówione w załączniku II.1 i II.2 kierowane są duże strumienie odpadów.
Artykuł 15
Sprawozdawczość
Sprawozdania w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy ustalane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 91/692.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje co najmniej pierwszy pełny trzyletni okres po dniu 28 grudnia 2002 r. i jest zgodne z okresami, określonymi w art. 17 dyrektywy 94/67/WE i art. 16 ust. 3 dyrektywy 96/61/WE.
W tym celu Komisja opracowuje właściwy kwestionariusz w odpowiednim terminie.
Artykuł 16
Dostosowanie dyrektywy w przyszłości
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 ust. 2, zmienia art. 10, 11 i 13 oraz załączniki I i III w celu dostosowania ich do postępu technicznego lub nowych wyników badań dotyczących korzyści dla zdrowia wynikających ze zmniejszenia emisji.
Artykuł 17
Komitet regulacyjny
1.
Komisję wspiera Komitet regulacyjny.
2.
W przypadku gdy przywołuje się ten ustęp, stosowany jest art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmie swój własny regulamin.
Artykuł 18
Uchylenie
Od dnia 28 grudnia 2005 r. uchyla się:
a) artykuł 8 ust. 1 i załącznik do dyrektywy 75/439/EWG;
b) dyrektywę 89/369/EWG;
c) dyrektywę 89/429/EWG;
d) dyrektywę 94/67/WE.
Artykuł 19
Kary
Państwa Członkowskie określają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Do dnia 28 grudnia 2002 r. Państwa Członkowskie powiadomią o ustanowionych przepisach Komisję, a niezwłocznie o wszystkich późniejszych ich zmianach.
Artykuł 20
Przepisy przejściowe
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów przejściowych przewidzianych w załącznikach do niniejszej dyrektywy, przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do istniejących instalacji od dnia 28 grudnia 2005 r.
2. Dla nowych instalacji, tj. instalacji nie objętych definicją "istniejącej spalarni lub współspalarni" w art. 3 pkt 6 lub ust. 3 niniejszego artykułu, niniejszą dyrektywę stosuje się zamiast dyrektyw wspomnianych w art. 18, od dnia 28 grudnia 2002 r.
3.
Stacjonarne lub ruchome instalacje, których celem jest produkcja energii lub wytwarzanie produktów materialnych, które działają i które mają pozwolenie zgodnie z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym, jeśli wymagane, i które rozpoczną współspalanie odpadów nie później niż dnia 28 grudnia 2004 r. są uważane za istniejące współspalarnie.
Artykuł 21
Stosowanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 28 grudnia 2002 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 22
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 23
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/77/we Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 grudnia 2000 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 95/53/WE ustalającą zasady regulujące organizację urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego dnia 11 października 2000 r. przez Komitet Pojednawczy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. [4] ustanawia zasady, zgodnie z którymi muszą być przeprowadzane urzędowe kontrole w zakresie żywienia zwierząt.
Doświadczenie pokazuje, że jeśli jest to właściwe, powinna istnieć możliwość określenia tych zasad bardziej dokładnie na poziomie Wspólnoty w celu ustanowienia wiarygodnej, zharmonizowanej procedury i w celu wprowadzenia nowego systemu kontroli produktów z państw trzecich przeznaczonych do żywienia zwierząt.
(2) W celu właściwej ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska Komisja i eksperci Państw Członkowskich powinni być w stanie przeprowadzić kontrolę na miejscu nie tylko na terenie Wspólnoty, ale także w państwach trzecich, w szczególności w przypadku pojawienia się w państwie trzecim problemów mogących wpływać na zdrowotność pasz wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie.
(3) Komisja powinna ponadto mieć możliwość, w miarę potrzeby, wysłania ekspertów w celu przeprowadzenia kontroli na miejscu na terenie Wspólnoty w celu stwierdzenia, czy zasady wspólnotowe są stosowane i, jeśli jest to właściwe, przyjmowania środków wspólnotowych.
(4) Z tego samego powodu powinien zostać ustanowiony system środków ochronnych.
W ramach tego systemu Komisja musi być w stanie przyjmować właściwe środki odpowiednie do danej sytuacji.
(5) W dyrektywie 95/53/WE Rada ustanowiła zasady organizacji corocznych, skoordynowanych programów kontroli wspólnotowych, opartych na zaleceniach Komisji.
(6) W szczególnych przypadkach, mających uzasadnienie względami zdrowotnymi ludzi lub zwierząt, powinny zostać przeprowadzone kontrole przez Państwa Członkowskie i w Państwach Członkowskich.
W celu zapewnienia, że kontrole są jednolicie i efektywnie stosowane w całej Wspólnocie, Komisji powinno się powierzyć odpowiedzialność za przyjęcie szczególnych, skoordynowanych programów kontroli.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [5].
(8) Dyrektywa Rady 95/53/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 95/53/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeśli jest to właściwe, szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 23.";
2) w art. 7 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"Jeśli jest to właściwe, szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 23.";
3) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1.
Jeżeli pojawia się na terytorium państwa trzeciego problem, który może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt albo dla środowiska, Komisja z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, w zależności od powagi sytuacji, podejmuje niezwłocznie następujące środki, zgodnie z procedurą zawartą w art. 23a:
- wstrzymuje przywóz produktów z całego danego państwa trzeciego lub z jego części lub też z jednego lub więcej szczegółowo określonych zakładów produkcyjnych i, jeśli jest to właściwe, z państwa trzeciego tranzytowego, i/lub
- ustanowi specjalne warunki dotyczące produktów przeznaczonych do przywozu z całego danego państwa trzeciego lub z jego części.
2.
Jednakże, w nagłych przypadkach, Komisja może tymczasowo przyjąć środki określone w ust. 1, po poinformowaniu Państw Członkowskich.
Komisja przedstawia sprawę do zaopiniowania Stałemu Komitetowi ds. Pasz w ciągu dziesięciu dni roboczych, zgodnie z procedurą określoną w art. 23a, w celu rozszerzenia, zmiany lub uchylenia tych środków.
Przyjęte przez Komisję środki stosuje się do czasu zastąpienia ich nowym aktem prawnym.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie oficjalnie poinformuje Komisję o potrzebie podjęcia środków ochronnych i gdy Komisja nie podejmie działań zgodnie z ust. 1, Państwo Członkowskie może przyjąć tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do przywozu.
Jeżeli Państwo Członkowskie wprowadza tymczasowe środki ochronne, niezwłocznie informuje o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję.
Komisja przedstawia sprawę Stałemu Komitetowi ds. Pasz w ciągu dziesięciu dni roboczych, zgodnie z procedurą określoną w art. 23a, w celu rozszerzenia, zmiany lub uchylenia krajowych tymczasowych środków ochronnych.
Artykuł 9b
1.
W miarę potrzeby mogą zostać przeprowadzone przez ekspertów Komisji i Państwa Członkowskiego kontrole na miejscu w państwie trzecim w celu sprawdzenia, czy gwarancje udzielane przez ten kraj w odniesieniu do warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów są co najmniej równoważne warunkom wymaganym we Wspólnocie.
2.
Kontrole określone w ust. 1 są prowadzone w imieniu Wspólnoty, która ponosi ich koszty.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach kontroli określonej w ust. 1.
4.
W miarę potrzeby zostają przyjęte szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.";
4) tytuł rozdziału IV otrzymuje brzmienie:
"OGÓLNE PRZEPISY I KONTROLE" ;
5) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 17a
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 15 i w zakresie niezbędnym do ujednolicenia stosowania wymagań niniejszej dyrektywy Komisja i eksperci Państwa Członkowskiego mogą przeprowadzać kontrole na miejscu, we współpracy z właściwymi władzami krajowymi, w celu sprawdzenia, czy są stosowane przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 4, 5, 7, 11 i 12.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja wyznaczy ekspertów Państwa Członkowskiego.
2.
Państwo Członkowskie, na terenie którego prowadzona jest kontrola, zapewnia pełną pomoc ekspertom Komisji i Państwa Członkowskiego podczas wykonywania przez nich ich obowiązków.
3.
Wynik przeprowadzonej kontroli omawia się z właściwymi władzami danego Państwa Członkowskiego, przed przygotowaniem sprawozdania końcowego i jego upowszechnieniem.
Komisja informuje Państwo Członkowskie i Parlament Europejski o wynikach przeprowadzonej kontroli.
4.
Jeżeli Komisja lub Państwo Członkowskie uważa, że wynik kontroli uzasadnia konieczność jego sprawdzenia, dokonuje tego Stały Komitet ds. Pasz.
Komisja przyjmie wszelkie niezbędne decyzje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
5.
Komisja monitoruje sytuację i zmienia lub uchyla decyzje określone w ust. 4, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.";
6) w art. 22 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, 2 i 3, jeżeli ochrona środowiska albo zdrowia ludzi lub zwierząt wymaga natychmiastowego wprowadzenia ograniczonych, szczególnych, skoordynowanych programów kontroli na szczeblu Wspólnoty, Komisja podejmie niezbędne środki zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Programy te stosuje się przede wszystkim w sytuacjach spowodowanych szczególnym wypadkiem.";
7) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Pasz (zwany dalej "Komitetem";).
2.
W przypadku odwołania do niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi 3 miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.";
8) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 23a
1.
Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Pasz (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odwołania do niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi 15 dni.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin."
Artykuł 2
1.
Nie później niż do dnia 29 grudnia 2001 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą takie środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są ustalane przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2000/78/WE
z dnia 27 listopada 2000 r.
ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia Europejska opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz zasadach państwa prawa, zasadach, które są wspólne dla wszystkich Państw Członkowskich, i przestrzega podstawowych praw, zagwarantowanych w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz wynikających z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla Państw Członkowskich, jako zasad ogólnych prawa wspólnotowego.
(2) Zasada równego traktowania mężczyzn i kobiet jest wyraźnie ustanowiona w znaczącej części prawa wspólnotowego, w szczególności w dyrektywie Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [5].
(3) Wprowadzając w życie zasadę równego traktowania, Wspólnota powinna, zgodnie z art. 3 ustęp 2 Traktatu WE, podejmować działania mające na celu likwidację nierówności oraz wspierać równość mężczyzn i kobiet, w szczególności ze względu na fakt, iż kobiety są często ofiarami różnego rodzaju dyskryminacji.
(4) Prawo wszystkich osób do równości wobec prawa i ochrony przed dyskryminacją jest powszechnym prawem uznanym przez Powszechną Deklarację Praw Człowieka, Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet, Pakty Narodów Zjednoczonych dotyczące praw obywatelskich i politycznych oraz praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz przez Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, których sygnatariuszami są wszystkie Państwa Członkowskie.
Konwencja nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) zakazuje dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i pracy.
(5) Istotne znaczenie ma przestrzeganie podstawowych praw i wolności.
Niniejsza dyrektywa nie narusza wolności zrzeszania się, włącznie z prawem do tworzenia z innymi osobami związków zawodowych i wstępowania do takich związków w celu obrony swoich interesów.
(6) Wspólnotowa Karta Socjalnych Podstawowych Praw Pracowników uznaje znaczenie walki z dyskryminacją we wszystkich jej postaciach, włącznie z potrzebą podjęcia właściwych działań na rzecz integracji społecznej i gospodarczej osób starszych i niepełnosprawnych.
(7) Wśród celów Traktatu WE znajduje się wspieranie koordynacji polityk zatrudnienia poszczególnych Państw Członkowskich.
W tym celu do Traktatu WE został dodany nowy rozdział dotyczący zatrudnienia w celu rozwinięcia skoordynowanej europejskiej strategii zatrudnienia, która zakłada wspieranie wykwalifikowanej, przeszkolonej i zdolnej do dostosowania się siły roboczej.
(8) Wytyczne dotyczące zatrudnienia na rok 2000, przyjęte przez Radę Europejską w Helsinkach w dniach 10 i 11 grudnia 1999 r., podkreślają potrzebę wspierania rynku pracy przychylnego dla integracji społecznej, formułując spójną całość polityk, których celem jest walka z dyskryminacją takich grup jak osoby niepełnosprawne.
Wytyczne te podkreślają również potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na pomoc starszym pracownikom, aby mogli oni w szerszym zakresie uczestniczyć w życiu zawodowym.
(9) Zatrudnienie i praca są podstawowymi elementami mającymi zapewnić równe szanse dla wszystkich i w szerokim zakresie przyczyniają się do pełnego uczestnictwa obywateli w życiu gospodarczym, kulturalnym i społecznym oraz do ich rozwoju.
(10) W dniu 29 czerwca 2000 r. Rada przyjęła dyrektywę 2000/43/WE [6] w sprawie stosowania zasady równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, która już zapewnia ochronę przed tego rodzaju dyskryminacją w dziedzinie zatrudnienia i pracy.
(11) Dyskryminacja ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną może być przeszkodą w realizacji celów Traktatu WE, w szczególności w zakresie wysokiego poziomu zatrudnienia i ochrony socjalnej, podnoszenia poziomu i jakości życia, spójności gospodarczej i społecznej, solidarności i swobodnego przepływu osób.
(12) W tym celu wszelka bezpośrednia i pośrednia dyskryminacja ze względu na wyznawaną religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą powinna być w całej Wspólnocie zakazana.
Zakaz dyskryminacji powinien również dotyczyć obywateli państw trzecich, ale nie obejmie on odmiennego traktowania ze względu na przynależność państwową, bez uszczerbku dla postanowień dotyczących wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich oraz ich dostępu do zatrudnienia i pracy.
(13) Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do uregulowań w zakresie zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej, których korzyści nie są tożsame z dochodami w znaczeniu nadanym temu terminowi do celów stosowania Artykułu 141 Traktatu WE, ani do wszelkiego rodzaju płatności dokonywanych przez państwo, których celem jest dostęp do zatrudnienia lub utrzymanie zatrudnienia.
(14) Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego ustanawiających wiek emerytalny.
(15) Ocena stanu faktycznego, który nasuwa przypuszczenie o istnieniu bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, należy do sądu krajowego lub innego właściwego organu, zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową, które mogą przewidywać, w szczególności, że fakt występowania dyskryminacji pośredniej można udowodnić z wykorzystaniem wszelkich środków, również na podstawie danych statystycznych.
(16) Przyjęcie środków uwzględniających potrzeby osób niepełnosprawnych w miejscu pracy jest najważniejszym czynnikiem w walce z dyskryminacją osób niepełnosprawnych.
(17) Niniejsza dyrektywa nie nakłada wymogu, aby osoba, która nie jest kompetentna ani zdolna bądź dyspozycyjna do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku lub kontynuacji danego kształcenia, była przyjmowana do pracy, awansowana lub dalej zatrudniana, nie naruszając obowiązku wprowadzania racjonalnych zmian uwzględniających potrzeby osób niepełnosprawnych.
(18) Niniejsza dyrektywa nie wymaga, w szczególności od sił zbrojnych, policji, służb więziennych lub ratowniczych przyjmowania do pracy lub dalszego zatrudniania osób nieposiadających wymaganych zdolności umożliwiających wykonywanie zadań, które mogą im zostać powierzone z uwzględnieniem wynikającego z prawa celu utrzymania zdolności operacyjnej tych służb.
(19) Ponadto, aby umożliwić Państwom Członkowskim utrzymywanie skuteczności sił zbrojnych, mogą one nie stosować przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących niepełnosprawności i wieku w całych siłach zbrojnych lub ich części.
Państwa Członkowskie, które zdecydują się na taki krok, muszą określić zakres stosowania takiego odstępstwa.
(20) Należy przyjąć właściwe, to znaczy skuteczne i praktyczne środki w celu przystosowania miejsca pracy z uwzględnieniem niepełnosprawności, na przykład przystosowując pomieszczenia lub wyposażenie, czas pracy, podział zadań lub ofertę kształceniową lub integracyjną.
(21) Aby ustalić, czy przyjęcie danych środków wiąże się z koniecznością nieproporcjonalnie wysokiego obciążenia, należy uwzględnić w szczególności związane z tym koszty finansowe i inne, rozmiar organizacji lub środki finansowe, którymi dysponują przedsiębiorstwa oraz możliwość pozyskania środków publicznych lub jakiejkolwiek innej pomocy.
(22) Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa krajowego dotyczących stanu cywilnego i wynikających z tego świadczeń.
(23) W bardzo niewielu okolicznościach różnice w traktowaniu mogą być uzasadnione w przypadku gdy charakterystyka związana z religią lub przekonaniami, niepełnosprawnością, wiekiem bądź orientacją seksualną jest istotnym i determinującym wymogiem zawodowym, pod warunkiem że cel jest zgodny z prawem, a wymóg zachowuje proporcje.
O takich okolicznościach należy powiadamiać w informacjach dostarczanych przez Państwa Członkowskie Komisji.
(24) Unia Europejska w swojej Deklaracji nr 11 w sprawie statusu kościołów i organizacji niewyznaniowych, załączonej do Aktu Końcowego Traktatu Amsterdamskiego w wyraźny sposób uznała, że uznaje i nie narusza statusu, z którego korzystają na mocy prawa krajowego kościoły i stowarzyszenia lub wspólnoty religijne w Państwach Członkowskich oraz, że szanuje w równym stopniu status organizacji filozoficznych i niewyznaniowych.
Uwzględniając powyższe, Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać zgodne z prawem i uzasadnione postanowienia szczególne dotyczące podstawowych wymagań zawodowych, które mogą być stawiane w odniesieniu do prowadzenia działalności zawodowej.
(25) Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek jest podstawowym elementem na drodze do osiągnięcia celów określonych w wytycznych dotyczących zatrudnienia i popierania zróżnicowania zatrudnienia.
Jednakże w niektórych okolicznościach różnice w traktowaniu ze względu na wiek mogą być uzasadnione i wymagają wprowadzenia szczególnych przepisów, które mogą się różnić w zależności od sytuacji Państw Członkowskich.
Należy więc odróżnić odmienne traktowanie, które jest uzasadnione, w szczególności wynikającymi z prawa celami polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego, od dyskryminacji, która musi być zakazana.
(26) Zakaz dyskryminacji powinien być obowiązujący, bez uszczerbku dla utrzymania i przyjęcia środków mających zapobiegać lub rekompensować niekorzystną sytuację grup osób danej religii lub przekonania, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej i takie środki mogą dopuszczać istnienie organizacji osób danej religii lub przekonania, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej w przypadku gdy ich głównym celem jest wspieranie szczególnych potrzeb tych osób.
(27) W Zaleceniu 86/379/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie zatrudniania we Wspólnocie osób niepełnosprawnych [7], Rada określiła ramy, w których podane są przykłady pozytywnych działań mających wspierać zatrudnienie i kształcenie osób niepełnosprawnych, a w rezolucji z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie możliwości zatrudnienia osób niepełnosprawnych [8] potwierdziła szczególną wagę, jaką przywiązuje się w szczególności do rekrutacji, dalszego zatrudniania i kształcenia oraz kształcenia ustawicznego osób niepełnosprawnych.
(28) Niniejsza dyrektywa określa minimalne wymagania, co daje Państwom Członkowskim możliwość przyjmowania lub utrzymywania korzystniejszych przepisów.
Stosowanie niniejszej dyrektywy nie może uzasadniać regresu w stosunku do sytuacji istniejącej obecnie w każdym Państwie Członkowskim.
(29) Osoby, które były dyskryminowane ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, powinny dysponować odpowiednimi środkami ochrony prawnej.
Dla zapewnienia skuteczniejszego poziomu ochrony, stowarzyszenia lub osoby prawne powinny mieć również możliwość wszczynania procedur sądowych, na zasadach określonych przez Państwa Członkowskie, na rzecz ofiary lub ją wspierając, nie naruszając reguł procedury krajowej dotyczących przedstawicielstwa i obrony przed sądem.
(30) Skuteczne wprowadzenie w życie zasady równości wymaga odpowiedniej ochrony prawnej przed retorsjami.
(31) Wprowadzenie przepisów dotyczących ciężaru dowodu wymaga, od momentu zaistnienia domniemania dyskryminacji i, w przypadkach, gdy fakt ten zostanie potwierdzony, skutecznego stosowania zasady równego traktowania, w której ciężar dowodu przypadnie na pozwanego.
Jednakże pozwany nie ma obowiązku udowadniania, że powód jest wyznawcą danej religii, posiada określone przekonania, jest w szczególny sposób niepełnosprawny, jest w danym wieku lub określonej orientacji seksualnej.
(32) Państwa Członkowskie mogą nie stosować zasad dotyczących ciężaru dowodu do procedur sądowych, w których ustalenie okoliczności faktycznych sprawy należy do sądu lub właściwego organu.
Takie procedury są procedurami, w których powód nie musi udowadniać stanu faktycznego, których ustalenie należy do sądu lub właściwego organu.
(33) Państwa Członkowskie powinny wspierać dialog między przedstawicielami pracodawców i pracowników i, w ramach krajowej praktyki, z organizacjami pozarządowymi w celu zwrócenia uwagi na różne formy dyskryminacji w miejscu pracy oraz walki z nimi.
(34) Potrzeba wspierania pokoju i pojednania między głównymi wspólnotami Irlandii Północnej wymaga umieszczenia w niniejszej dyrektywie przepisów szczególnych.
(35) Państwa Członkowskie powinny wprowadzić skuteczne, proporcjonalne i dolegliwe sankcje stosowane w przypadkach nieprzestrzegania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.
(36) Państwa Członkowskie mogą powierzać przedstawicielom pracodawców i pracowników, na ich wspólny wniosek, wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy, w zakresie tego co wynika ze zbiorowych układów pracy, pod warunkiem że zostaną podjęte wszystkie niezbędne czynności umożliwiające im w każdej chwili osiągnięcie rezultatów określonych w niniejszej dyrektywie.
(37) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu WE, cel niniejszej dyrektywy, to znaczy stworzenie we Wspólnocie obszaru działania w sferze równości zatrudnienia i pracy, nie może być w wystarczającym stopniu realizowany przez Państwa Członkowskie, powinien więc, ze względu na rozmiary i rezultaty akcji, być lepiej realizowany na poziomie wspólnotowym.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza ponad to, co jest konieczne dla osiągnięcia jej celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest wyznaczenie ogólnych ram dla walki z dyskryminacją ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w odniesieniu do zatrudnienia i pracy, w celu realizacji w Państwach Członkowskich zasady równego traktowania.
Artykuł 2
Pojęcie dyskryminacji
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "zasada równego traktowania" oznacza brak jakichkolwiek form bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji z przyczyn określonych w art. 1.
2.
Do celów ust. 1:
a) dyskryminacja bezpośrednia występuje w przypadku gdy osobę traktuje się mniej przychylnie niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji, z jakiejkolwiek przyczyny wymienionej w art. 1;
b) dyskryminacja pośrednia występuje w przypadku, gdy przepis, kryterium lub pozornie neutralna praktyka może doprowadzić do szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób danej religii lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej, w stosunku do innych osób, chyba że:
i) taki przepis, kryterium lub praktyka jest obiektywnie uzasadniona zgodnym z prawem celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne, lub
ii) jeżeli w przypadku osób w określony sposób niepełnosprawnych, pracodawca lub każda osoba, do której odnosi się niniejsza dyrektywa, jest zobowiązany, na mocy przepisów krajowych, podejmować właściwe środki zgodnie z zasadami określonymi w art. 5, w celu zlikwidowania niedogodności spowodowanych tym przepisem, kryterium lub praktyką.
3.
Molestowanie uważa się za formę dyskryminacji w rozumieniu ust. 1, jeżeli ma miejsce niepożądane zachowanie mające związek z jedną z przyczyn określonych w art. 1, a jego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery.
W tym znaczeniu pojęcie molestowania może być definiowane zgodnie z ustawodawstwem i krajową praktyką Państw Członkowskich.
4.
Każde zachowanie polegające na zmuszaniu kogokolwiek do praktykowania wobec osób zachowań dyskryminacyjnych z jednej z przyczyn określonych w art. 1, uważa się za dyskryminację w rozumieniu ust. 1.
5.
Niniejsza dyrektywa nie narusza środków przewidzianych przepisami krajowymi, które w społeczeństwie demokratycznym są niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, utrzymania porządku i zapobiegania działaniom podlegającym sankcjom karnym, ochrony zdrowia i ochrony praw i wolności innych osób.
Artykuł 3
Zakres
1.
W granicach kompetencji Wspólnoty, niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich osób, zarówno sektora publicznego jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do:
a) warunków dostępu do zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w tym również kryteriów selekcji i warunków rekrutacji, niezależnie od dziedziny działalności i na wszystkich szczeblach hierarchii zawodowej, również w odniesieniu do awansu zawodowego;
b) dostępu do wszystkich rodzajów i szczebli poradnictwa zawodowego, kształcenia zawodowego, doskonalenia i przekwalifikowania zawodowego, łącznie ze zdobywaniem praktycznych doświadczeń;
c) warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania;
d) członkostwa i działania w organizacjach pracowników lub pracodawców bądź jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód, łącznie z korzyściami, jakie dają tego typu organizacje.
2.
Celem niniejszej dyrektywy nie jest zróżnicowane traktowanie ze względu na przynależność państwową i nie narusza ona przepisów oraz warunków odnoszących się do wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców na terytorium Państw Członkowskich i wszelkiego traktowania związanego ze statusem prawnym danych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do wszelkiego rodzaju płatności dokonanych z systemów publicznych lub podobnych, włączając w to systemy zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że niniejsza dyrektywa w kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub wiek, nie znajduje zastosowania wobec sił zbrojnych.
Artykuł 4
Wymagania zawodowe
1.
Niezależnie od przepisów od art. 2 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą uznać, że odmienne traktowanie ze względu cechy związane z jedną z przyczyn wymienionych w art. 1 nie stanowi dyskryminacji w przypadku gdy ze względu na rodzaj działalności zawodowej lub warunki jej wykonywania, dane cechy są istotnym i determinującym wymogiem zawodowym, pod warunkiem że cel jest zgodny z prawem, a wymóg jest proporcjonalny.
2.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy swoje ustawodawstwo krajowe, które obowiązuje w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, lub przewidzieć w przyszłym ustawodawstwie, uwzględniającym praktykę krajową istniejącą w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, przepisy na mocy których, w przypadku działalności zawodowej kościołów albo innych organizacji publicznych bądź prywatnych, których etyka opiera się na religii lub przekonaniach, odmienne traktowanie ze względu na religię lub przekonania osoby nie stanowi dyskryminacji w przypadku gdy ze względu na charakter tego rodzaju działalności lub kontekst, w którym jest prowadzona, religia lub przekonania stanowią podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający etykę organizacji.
Tego rodzaju odmienne traktowanie powinno być realizowane z poszanowaniem zasad i postanowień konstytucyjnych Państw Członkowskich oraz zasad ogólnych prawa wspólnotowego, i nie powinno być usprawiedliwieniem dla dyskryminacji, u podstaw której leżą inne przyczyny.
Pod warunkiem że jej przepisy są przestrzegane, niniejsza dyrektywa nie narusza więc prawa kościołów i innych organizacji publicznych lub prywatnych, których etyka opiera się na religii lub przekonaniach, działających zgodnie z krajowymi przepisami konstytucyjnymi i ustawodawczymi, do wymagania od osób pracujących dla nich działania w dobrej wierze i lojalności wobec etyki organizacji.
Artykuł 5
Racjonalne usprawnienia dla osób niepełnosprawnych
W celu zagwarantowania przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych, przewiduje się wprowadzenie racjonalnych usprawnień.
Oznacza to, że pracodawca podejmuje właściwe środki, z uwzględnieniem potrzeb konkretnej sytuacji, aby umożliwić osobie niepełnosprawnej dostęp do pracy, wykonywanie jej lub rozwój zawodowy bądź kształcenie, o ile środki te nie nakładają na pracodawcę nieproporcjonalnie wysokich obciążeń.
Obciążenia te nie są nieproporcjonalne, jeżeli są w wystarczającym stopniu rekompensowane ze środków istniejących w ramach polityki prowadzonej przez dane Państwo Członkowskie na rzecz osób niepełnosprawnych.
Artykuł 6
Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek
1.
Niezależnie od przepisów art. 2 ust. 2, Państwa Członkowskie mogą uznać, że odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym zprzepi sami celem, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego, i jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne.
Takie odmienne traktowanie może polegać między innymi na:
a) wprowadzeniu specjalnych warunków dostępu do zatrudnienia i kształcenia zawodowego, zatrudnienia i pracy, włącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania, dla ludzi młodych, pracowników starszych i osób mających na utrzymaniu inne osoby, w celu wspierania ich integracji zawodowej lub zapewnienia im ochrony;
b) określeniu warunków dolnej granicy wieku, doświadczenia zawodowego lub stażu pracy, wymaganego do zatrudnienia lub niektórych korzyści związanych z zatrudnieniem;
c) określenia górnej granicy wieku przy rekrutacji, z uwzględnieniem wykształcenia wymaganego na danym stanowisku lub potrzeby racjonalnego okresu zatrudnienia przed przejściem na emeryturę.
2.
Niezależnie od przepisów art. 2 ust. 2, Państwa Członkowskie mogą uznać, że nie stanowi dyskryminacji ze względu na wiek ustalanie, dla systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, wieku przyznania lub nabycia praw do świadczeń emerytalnych lub inwalidzkich, włącznie z wyznaczaniem, w ramach tych systemów, różnych granic wieku dla pracowników lub grup bądź kategorii pracowników i wykorzystania, w ramach tych systemów, kryteriów wieku do obliczania wysokości świadczeń, pod warunkiem że nie stanowi to dyskryminacji ze względu na płeć.
Artykuł 7
Działanie pozytywne
1.
W celu zapewnienia całkowitej równości w życiu zawodowym, zasada równości traktowania nie stanowi przeszkody dla utrzymywania lub przyjmowania przez Państwo Członkowskie szczególnych środków mających zapobiegać lub wyrównywać niedogodności, u podstaw których leży jedna z przyczyn określonych w art. 1.
2.
W odniesieniu do osób niepełnosprawnych, zasada równego traktowania nie stanowi przeszkody dla prawa Państw Członkowskich do utrzymywania lub przyjmowania przepisów dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy, ani środków mających na celu stworzenie lub utrzymanie przepisów bądź ułatwień w celu ochrony lub wspierania integracji w środowisku pracy.
Artykuł 8
Wymagania minimalne
1.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy bardziej korzystne w celu ochrony zasady równego traktowania od przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
2.
Stosowanie niniejszej dyrektywy nie może być w żadnym wypadku powodem obniżenia poziomu ochrony przed dyskryminacją, który już zapewnia Państwo Członkowskie w zakresie regulowanym niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI ODWOŁAWCZE ORAZ STOSOWANIE PRAWA
Artykuł 9
Ochrona praw
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby procedury sądowe i/lub administracyjne oraz, w przypadku gdy uznają to za właściwe, procedury pojednawcze, których celem jest doprowadzenie do stosowania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, były dostępne dla wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania, nawet po zakończeniu związku, w którym przypuszczalnie miała miejsce dyskryminacja.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby stowarzyszenia, organizacje lub osoby prawne, które mają, zgodnie z przewidzianymi prawem krajowym kryteriami, uzasadniony interes w zapewnieniu aby przestrzegane były postanowienia niniejszej dyrektywy, mogły wszczynać, na rzecz osoby występującej z powództwem lub ją wspierając, za jej zgodą, postępowania sądowe i/lub procedury administracyjne przewidziane w celu spowodowania stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają przepisów krajowych dotyczących terminów składania odwołań w odniesieniu do zasady równego traktowania.
Artykuł 10
Ciężar dowodu
1.
Zgodnie z ich krajowymi systemami sądowymi, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby strona pozwana musiała udowodnić, że nie wystąpiło pogwałcenie zasady równego traktowania, w przypadku gdy osoby, które uważają się za pokrzywdzone w związku nie przestrzeganiem wobec nich zasady równego traktowania, ustalą przed sądem lub innym właściwym organem fakty, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla ustanawiania przez Państwa Członkowskie zasad dowodowych korzystniejszych dla strony skarżącej.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do postępowań karnych.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się również do każdej procedury sądowej wszczętej zgodnie z art. 9 ust. 2.
5.
Państwa Członkowskie nie mogą stosować przepisu ust. 1 do procedur sądowych, w których ustalenie okoliczności faktycznych sprawy należy do sądu lub właściwego organu.
Artykuł 11
Ochrona przed retorsjami
Państwa Członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych środki niezbędne do ochrony pracowników przed wszelkimi zwolnieniami lub nieprzychylnym traktowaniem przez pracodawcę, będącymi reakcją na skargę złożoną w przedsiębiorstwie lub na uruchomienie procedury sądowej mającej na celu doprowadzenie do przestrzegania zasady równego traktowania.
Artykuł 12
Upowszechnianie informacji
Państwa Członkowskie zapewnią, że przepisy przyjmowane zgodnie z niniejszą dyrektywą, jak również przepisy, które już obowiązują w tej materii, udostępniane będą zainteresowanym osobom z wykorzystaniem wszelkich właściwych środków, na przykład w miejscu pracy, na całym ich terytorium.
Artykuł 13
Dialog społeczny
1.
Zgodnie ze swoją tradycją i krajową praktyką Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki wspierające dialog między przedstawicielami pracodawców i pracowników w celu promowania równego traktowania, włącznie ze sprawowaniem nadzoru w miejscu pracy, poprzez zbiorowe układy pracy, kodeksy postępowania oraz badanie lub wymianę doświadczeń i dobrych praktyk.
2.
W poszanowaniu swoich tradycji i krajowej praktyki, Państwa Członkowskie zachęcają przedstawicieli pracodawców i pracowników, nie naruszając ich autonomii, do zawierania, na właściwym poziomie, umów ustanawiających zasady niedyskryminacji w zakresie określonym w art. 3, który wchodzi w zakres rokowań zbiorowych.
Umowy takie powinny być zgodne z minimalnymi wymaganiami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie oraz przepisami krajowymi będącymi ich transpozycją.
Artykuł 14
Dialog z organizacjami pozarządowymi
Państwa Członkowskie wspierają dialog z właściwymi organizacjami pozarządowymi, które mają, zgodnie z praktyką i prawem krajowym, uzasadniony interes w przyczynianiu się do walki z dyskryminacją z przyczyn wymienionych w art. 1, w celu promowania zasady równego traktowania.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
Artykuł 15
Irlandia Północna
1.
Aby uporać się z problemem mniejszej liczby przedstawicieli jednej z głównych wspólnot religijnych w służbach policyjnych Irlandii Północnej, odmienne traktowanie przy rekrutacji do tych służb, również personelu wsparcia, nie stanowi dyskryminacji, o ile w wyraźny sposób zezwalają na to przepisy krajowe.
2.
Dla utrzymania równowagi w możliwościach zatrudniania nauczycieli w Irlandii Północnej, wspierając przy tym przełamywanie podziałów historycznych między zamieszkałymi tam głównymi wspólnotami religijnymi, przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące religii lub przekonań nie mają zastosowania do rekrutacji nauczycieli do szkół w Irlandii Północnej, chyba że w wyraźny sposób zezwalają na to przepisy krajowe.
ROZDZIAŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 16
Zgodność
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania, aby:
a) zniesione zostały przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne sprzeczne z zasadą równego traktowania;
b) przepisy sprzeczne z zasadą równego traktowania zawarte w umowach lub układach zbiorowych, regulaminach wewnętrznych przedsiębiorstw, jak również w statutach regulujących wykonywanie wolnych zawodów oraz w statutach organizacji pracowników i pracodawców, zostały uznane za nieważne lub zostały zmienione.
Artykuł 17
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanowią zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmą wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia ich stosowania.
Sankcje, które mogą określać wypłacenie odszkodowania ofierze, muszą być skuteczne, proporcjonalne i dolegliwe.
Najpóźniej do dnia 2 grudnia 2003 r. Państwa Członkowskie poinformują o tych przepisach Komisję, jak również poinformują niezwłocznie o wszystkich ich kolejnych zmianach.
Artykuł 18
Wprowadzenie w życie
Państwa Członkowskie do dnia 2 grudnia 2003 r. przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy lub mogą powierzyć przedstawicielom pracodawców i pracowników, na ich wspólny wniosek, wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy, w zakresie przepisów dotyczących zbiorowych układów pracy.
W takich wypadkach Państwa Członkowskie zapewnią do dnia 2 grudnia 2003 r., aby przedstawiciele pracodawców i pracowników wprowadzili w drodze umowy niezbędne środki, przy czym podejmą wszelkie niezbędne działania gwarantujące przedstawicielom pracodawców i pracowników w każdym czasie osiągnięcie wyników określonych w niniejszej dyrektywie.
Państwa niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W celu uwzględnienia szczególnych warunków, Państwa Członkowskie mogą, o ile zaistnieje taka potrzeba, dysponować dodatkowym terminem trzech lat, licząc od dnia 2 grudnia 2003 r., to znaczy w sumie sześć lat na wprowadzenie w życie przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących dyskryminacji ze względu na wiek i niepełnosprawność.
W tym wypadku niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Każde Państwo Członkowskie, które korzysta z dodatkowego terminu, przedstawia Komisji corocznie raport na temat kroków, jakie podjęło w celu uporania się z dyskryminacją ze względu na wiek i niepełnosprawność oraz postępu we wprowadzeniu w życie dyrektywy.
Komisja przedstawia roczny raport Radzie.
Jeżeli Państwa Członkowskie przyjmą te środki, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub powinno towarzyszyć im powołanie się na tę dyrektywę przy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 19
Raport
1.
Do dnia 2 grudnia 2005 r. i następnie raz na pięć lat, Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszelkie informacje niezbędne do sporządzenia przez Komisję, przeznaczonego dla Parlamentu Europejskiego i Rady, raportu dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Raport Komisji uwzględniać będzie odpowiednio opinię przedstawicieli pracodawców i pracowników oraz zainteresowanych organizacji pozarządowych.
Zgodnie z zasadą zintegrowanego osiągania równości szans kobiet i mężczyzn, w raporcie tym zawarta będzie, między innymi, ocena wpływu podjętych działań na mężczyzn i kobiety.
W świetle uzyskanych informacji w raporcie tym zawarte będą, o ile zaistnieje taka potrzeba, propozycje zmian i aktualizacji niniejszej dyrektywy.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 21 Adresaci
Dyrektywa Rady 2000/79/WE
z dnia 27 listopada 2000 r.
dotycząca Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 139 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Partnerzy społeczni mogą, zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu domagać się wspólnie, aby porozumienia zawarte na szczeblu Wspólnoty wprowadzane były w życie decyzją Rady, na wniosek Komisji.
(2) Rada przyjęła dyrektywę 93/104/WE [1] dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy.
Lotnictwo cywilne to jeden z sektorów i rodzajów działalności wyłączonych z zakresu dyrektywy.
Parlament Europejski oraz Rada przyjęły dyrektywę 2000/34/WE, zmieniającą dyrektywę 93/104/WE, w celu włączenia wyłączonych wcześniej sektorów i działalności.
(3) Komisja, zgodnie z art. 138 ust. 2 Traktatu, przeprowadziła konsultacje z partnerami społecznymi co do ewentualnego kierunku działań Wspólnoty w odniesieniu do sektorów i działalności wyłączonych z zakresu dyrektywy 93/104/WE.
(4) Komisja, uznając po przeprowadzonych konsultacjach, że pożądane jest działanie Wspólnoty, ponownie skonsultowała się z partnerami społecznymi na szczeblu Wspólnoty co do istoty przewidywanej propozycji, zgodnie z art. 138 ust. 3 Traktatu.
(5) Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejska Federacja Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA) poinformowały Komisję o tym, iż pragną rozpocząć rokowania, zgodnie z art. 138 ust. 4 Traktatu.
(6) Wymienione organizacje zawarły dnia 22 marca 2000 r. Europejskie Porozumienie w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym.
(7) Porozumienie to zawiera wspólne żądanie skierowane do Komisji wykonania go w drodze decyzji Rady, na wniosek Komisji, zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu.
(8) W niniejszej dyrektywie oraz w porozumieniu ustala się bardziej szczegółowe wymogi w rozumieniu art. 14 dyrektywy 93/104/WE odnośnie do organizacji czasu pracy personelu latającego w lotnictwie cywilnym.
(9) W art. 2 ust. 7 dyrektywy 93/104/WE określono personel pokładowy jako każdego pracownika zatrudnionego w charakterze członka personelu podróżującego lub latającego, przez przedsiębiorstwo, które oferuje usługi transportowe dla osób i rzeczy, drogą lądową, powietrzną lub śródlądową.
(10) Instrumentem właściwym dla wykonania porozumienia jest dyrektywa, w rozumieniu art. 249 Traktatu.
(11) Ze względu na wysoce zintegrowany charakter sektora lotnictwa cywilnego oraz panujące warunki konkurencji, cele niniejszej dyrektywy, tj. ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, wymagane jest zatem działanie Wspólnoty, zgodnie z zasadą subsydiarności, ustaloną w art. 5 Traktatu.
Niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia powyższych celów.
(12) Niniejsza dyrektywa pozostawia Państwom Członkowskim swobodę zdefiniowania, zgodnie z prawem krajowym i praktyką, tych określeń użytych w porozumieniu, które nie zostały szczegółowo zdefiniowane, jak w przypadku innych dyrektyw dotyczących polityki społecznej, w których użyte zostały podobne określenia, pod warunkiem że wymienione definicje są zgodne z porozumieniem.
(13) Komisja przedstawiła projekt dyrektywy zgodnie ze swoim komunikatem z dnia 20 maja 1998 r. "Dostosowanie i rozwijanie społecznego dialogu na szczeblu Wspólnoty", biorąc pod uwagę reprezentatywny status stron sygnatariuszy i zgodność z prawem każdej z klauzul porozumienia.
Strony sygnatariusze mają wspólnie wystarczający status reprezentatywności personelu latającego zatrudnionego przez przedsiębiorstwa, które oferują usługi transportowe dla osób i rzeczy w lotnictwie cywilnym.
(14) Komisja przedstawiła projekt dyrektywy, zgodnie z art. 137 ust. 2 Traktatu, który stanowi, iż dyrektywy dotyczące polityki społecznej "muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw".
(15) W niniejszej dyrektywie i w porozumieniu ustala się takie minimalne normy.
Państwa Członkowskie i/lub partnerzy społeczni mogą utrzymać je lub wprowadzić korzystniejsze przepisy.
(16) Stosowanie dyrektywy nie uzasadnia jakiegokolwiek pogorszenia sytuacji już istniejącej w Państwie Członkowskim.
(17) Komisja poinformowała Parlament Europejski, Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów, przesyłając tym organom tekst swojej propozycji dyrektywy zawierającej porozumienie.
(18) Parlament Europejski przyjął rezolucję o Ramowym porozumieniu partnerów społecznych dnia 3 października 2000 r.
(19) Wykonanie porozumienia przyczynia się do osiągnięcia celów określonych w art. 136 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wykonanie Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego dnia 22 marca 2000 r. pomiędzy organizacjami reprezentującymi partnerów społecznych cywilnego sektora lotniczego: Stowarzyszeniem Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF), Europejskim Stowarzyszeniem Cockpit (ECA), Stowarzyszeniem Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowym Stowarzyszeniem Przewoźników Lotniczych (IACA).
Tekst Porozumienia zamieszczony jest w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić nowe, korzystniejsze niż ustanowione w niniejszej dyrektywie, przepisy.
2.
Stosowanie niniejszej dyrektywy w żadnych okolicznościach nie uzasadnia w sposób wystarczający zmniejszenia ogólnego poziomu ochrony pracowników w obszarach objętych jej zakresem.
Pozostaje to bez uszczerbku dla praw Państw Członkowskich i/lub partnerów społecznych, w świetle zmieniających się okoliczności, do ustanowienia różnego ustawodawstwa, przepisów wykonawczych lub umownych w stosunku do obowiązujących w momencie przyjmowania niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem, iż są one zgodne z minimalnymi wymaganiami, ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 grudnia 2003 r., albo zapewniają, iż najpóźniej do tej daty partnerzy społeczni wprowadzą wymagane środki w drodze porozumienia.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki, które umożliwią im w każdej chwili zagwarantowanie realizacji przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
O powyższym niezwłocznie powiadamiają Komisję.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2000/80/WE
z dnia 4 grudnia 2000 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin w celu ujednolicenia tego załącznika oraz włączenia kolejnej substancji czynnej (lambda-cyhalotryna)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1999 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/68/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2266/2000 [4], ustanawia szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG (zwanej dalej "dyrektywą"). Stosownie do tego rozporządzenia rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2230/95 [6], ustanawia wykaz substancji czynnych wchodzących w skład środków ochrony roślin, które podlegają ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy substancję czynną należy włączyć do załącznika I na okres nieprzekraczający 10 lat, jeżeli przewiduje się, że ani stosowanie, ani pozostałości pochodzące ze środków ochrony roślin zawierających substancję czynną nie będą miały szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt, lub wody gruntowe, ani niedopuszczalnego wpływu na środowisko.
(3) Wpływ lambda-cyhalotryny na zdrowie ludzi i środowisko został oceniony zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Szwecja została wyznaczona jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 491/95 [7] zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 i rozporządzenie (WE) nr 933/94, w szczególności w odniesieniu do wspólnego działania wyznaczonych władz publicznych i producentów z Austrii, Finlandii i Szwecji w celu realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy. Szwecja przedłożyła odnośne sprawozdanie z oceny i zalecenie Komisji w dniu 12 czerwca 1996 r. zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(4) Sprawozdanie z oceny zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
Przegląd zakończył się dnia 19 października 2000 r. w formie sprawozdania kontrolnego dotyczącego lambda-cyhalotryny.
Jeżeli sprawozdanie kontrolne zostanie zaktualizowane, biorąc pod uwagę rozwój naukowo-techniczny, warunki włączenia lambda-cyhalotryny do załącznika I do dyrektywy zostaną zmienione zgodnie z dyrektywą.
(5) Dokumentacja i informacje z przeglądu zostały także przedłożone do konsultacji Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
W swojej opinii z dnia 28 stycznia 2000 r. [8] Komitet zauważył, że należy przeprowadzić ocenę ostrego zagrożenia przy spożyciu pokarmu dla konsumentów oraz określić ostrą dawkę referencyjną.
Ponadto Komitet podkreślił, że należy podjąć odpowiednie środki ograniczające zagrożenia w celu uniknięcia niedopuszczalnego wpływu na organizmy wodne i niebędące przedmiotem zwalczania stawonogi, w tym pszczoły.
Zalecenia te zostały wzięte pod uwagę przy określaniu środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie i w odnośnym sprawozdaniu kontrolnym.
(6) Różne badania wykazały, że środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną mogą spełnić zasadniczo wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które były badane i szczegółowo rozpatrywane w sprawozdaniu kontrolnym.
Dlatego właściwe jest włączenie danej substancji czynnej do załącznika I w celu zapewnienia, że we wszystkich Państwach Członkowskich mogą zostać przyznane zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające daną substancję czynną, zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(7) Dyrektywa stanowi, że po włączeniu substancji czynnej do załącznika I Państwa Członkowskie są zobowiązane w określonym terminie odpowiednio przyznać, zmienić lub cofnąć zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające substancję czynną.
W szczególności środki ochrony roślin nie powinny zostać dopuszczone do stosowania, dopóki nie zostaną uwzględnione warunki związane z włączeniem substancji czynnej do załącznika I oraz jednolite zasady ustanowione w dyrektywie na podstawie dokumentacji spełniającej określone wymogi dotyczące danych.
(8) Należy przewidzieć rozsądny termin, zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, żeby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
Ponadto po włączeniu należy przyznać Państwom Członkowskim rozsądny termin przeznaczony na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy dotyczących środków ochrony roślin zawierających lambda-cyhalotrynę.
Państwa Członkowskie są w szczególności zobowiązane w wyznaczonym terminie dokonać przeglądu istniejących zezwoleń i, jeśli sytuacja tego wymaga, przyznać nowe zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy.
Należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji każdego środka ochrony roślin zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających kilka substancji czynnych może zostać przeprowadzona pełna ocena na podstawie jednolitych zasad tylko wtedy, gdy wszystkie substancje czynne zostaną włączone do załącznika I do dyrektywy.
(9) Właściwe jest zapewnienie, że ukończone sprawozdanie kontrolne (z wyjątkiem informacji poufnych) jest dostępne lub udostępniane przez Państwa Członkowskie w celu konsultacji z zainteresowanymi stronami.
(10) Sprawozdanie kontrolne jest niezbędne dla właściwego wprowadzania w życie przez Państwa Członkowskie kilku sekcji jednolitych zasad ustanowionych w dyrektywie, gdy zasady te odnoszą się do oceny danych, które zostały przedłożone w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy.
(11) Kilka substancji zostało włączonych do załącznika I do dyrektywy poprzez serię dyrektyw Komisji, a mianowicie dyrektywy: 97/73/WE [9], 98/47/WE [10], 1999/1/WE [11], 1999/73/WE [12], 1999/80/WE [13], 2000/10/WE [14], 2000/49/WE [15], 2000/50/WE [16].
Do celów jasności i racjonalności szczegóły dotyczące tych substancji należy zestawić w formie tablic, a te dyrektywy uchylić bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji oraz zastosowania określonych w załączniku II.
(12) W celu zapewnienia spójnego i jednolitego stosowania właściwe jest zapewnienie, że ukończone sprawozdanie kontrolne dotyczące każdej substancji należy wziąć pod uwagę przy stosowaniu jednolitych zasad dotyczących oceny i zezwolenia na środki ochrony roślin zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy.
Podobnie wszystkie sprawozdania kontrolne (z wyjątkiem poufnych informacji) powinny być dostępne lub udostępniane przez Państwa Członkowskie do konsultacji z zainteresowanymi stronami.
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin wydaną dnia 19 października 2000 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2002 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
W szczególności zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, w miarę potrzeby, zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające lambda-cyhalotrynę jako substancję czynną przed upływem tego terminu.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W odniesieniu do oceny i podejmowania decyzji przy zastosowaniu jednolitych zasad przewidzianych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi określone w załączniku III do wymienionej dyrektywy, termin na dokonanie zmiany lub cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające lambda-cyhalotrynę jako jedyną substancję czynną wyznacza się na dzień 1 stycznia 2006 r.
3.
W przypadku środków ochrony roślin zawierających lambda-cyhalotrynę razem z inną substancją czynną, która znajduje się w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, termin przeznaczony na zmianę lub cofnięcie zezwoleń wygasa po czterech latach od wejścia w życie dyrektywy, która zawiera ostatnią z wymienionych substancji w załączniku I.
Artykuł 3
Dyrektywy wymienione w kolumnie trzeciej załącznika II tracą moc bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminu transpozycji oraz szczególnych przepisów określonych w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przepisy art. 2 dotyczące substancji czynnej lambda-cyhalotryny oraz włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/81/WE
z dnia 18 grudnia 2000 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym w owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/58/WE [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/58/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/58/WE, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/68/WE [6], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowa substancja czynna, spiroksamina, została włączona do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG dyrektywą Komisji 1999/73/WE [7] w celu stosowania wyłącznie jako fungicyd, bez określania szczególnych warunków mających wpływ na uprawy, wobec których można stosować środki ochrony roślin zawierające spiroksaminę.
(2) Wspomniane włączenie do załącznika I zostało dokonane na podstawie oceny przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania jako fungicydu w odniesieniu do zbóż oraz winorośli.
Informacje dotyczące stosowania w odniesieniu do zbóż i winorośli zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane kontroli oraz okazały się wystarczające do ustalenia niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
(3) W przypadku gdy nie określono wspólnotowego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości lub nie istnieją tymczasowe NDPP, Państwa Członkowskie przed udzieleniem zezwolenia określą krajowy, tymczasowy najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
(4) Podczas włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG techniczna i naukowa ocena spiroksaminy została zakończona dnia 12 maja 1999 r. w formie kontrolnego sprawozdania Komisji odnośnie do spiroksaminy.
W tym sprawozdaniu dopuszczalne spożycie dzienne spiroksaminy zostało ustalone na poziomie 0,025 mg/kg wagi ciała/dzień.
Długotrwałe narażenie konsumentów produktów spożywczych, wobec których stosowano spiroksaminę, zostało ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie Europejskiej, biorąc pod uwagę wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [8], oraz obliczono, że najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości określone w niniejszej dyrektywie nie powodują przekroczenia dopuszczalnego spożycia dziennego.
(5) Podczas oceny i dyskusji, która poprzedzała włączenie spiroksaminy do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, nie wystąpiły ostre skutki toksyczne wymagające ustanowienia ostrej dawki odniesienia.
(6) Dla niektórych produktów rolnych warunki stosowania spiroksaminy zostały już określone w sposób, który pozwala na ustanowienie ostatecznych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.
(7) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na pozostałości w produktach lub na ich powierzchni, w odniesieniu do których nie zostało przyznane zezwolenie, właściwe jest ustalenie tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości na niższym poziomie oznaczenia analitycznego dla wszystkich produktów objętych dyrektywami Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Ustalenie na poziomie wspólnotowym tych tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości nie zwalnia Państw Członkowskich od obowiązku ustanowienia tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla spiroksaminy zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG oraz zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności z częścią B sekcją 2.4.2.3 tego Załącznika; cztery lata uważane są za wystarczający okres dla ustalenia dalszego zastosowania spiroksaminy.
Po upływie tego okresu tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości powinny stać się ostatecznymi.
(8) Wspólnota notyfikowała projekt dyrektywy Komisji Światowej Organizacji Handlu i otrzymane uwagi zostały uwzględnione w ostatniej fazie opracowywania dyrektywy.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla określonych kombinacji pestycydów i upraw będzie zbadana przez Komisję w oparciu o dostarczone dane.
(9) Uwzględniona została również opinia Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których stosowano pestycydy.
(10) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG w części A dodaje się:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
_BAR_ _BAR_
Spiroksamina _BAR_ 0,3 _BAR_ Jęczmień i owies _BAR_
_BAR_ 0,05 _BAR_ Inne zboża _BAR_
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG w części A dodaje się:
"Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom w mg/kg _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
W mięsie, włącznie z tłuszczem, w przetworach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602, _BAR_ W odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ W świeżych jajach w skorupkach, jajach ptasich i żółtkach jaj wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN 040700 i 0408 _BAR_
Kwas karboksylowy spiroksaminy wyrażony jako spiroksamina _BAR_ 0,2 ex0206 Nerki, wątroba 0,05 Inne produkty _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 3
Treść Załącznika do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do tych produktów rolnych wymienionych w załączniku II do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG, gdy najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla spiroksaminy są oznaczone jako "p)", oznacza to, że są one tymczasowe p) zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla spiroksaminy w załącznikach przestają być tymczasowe i stają się ostateczne w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG lub art. 3 dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 5
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 2001 r.
Niezwłocznie powiadomią one o tym Komisję.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2000/82/WE
z dnia 20 grudnia 2000 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów odpowiednio w owocach i warzywach, zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/57/WE [2], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/81/WE [4], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/81/WE, w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 2000/81/WE, w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, w tym owoców i warzyw, poziomy pozostałości powinny odzwierciedlać użycie minimalnych ilości pestycydów niezbędnych dla skutecznej ochrony roślin, stosowanych w taki sposób, aby ilości pozostałości były możliwie jak najmniejsze z praktycznego i z toksykologicznego punktu widzenia, w szczególności z uwagi na ochronę środowiska przy przewidywanym poziomie spożycia przez konsumentów.
W przypadku środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego poziom pozostałości powinien odzwierciedlać spożycie przez zwierzęta zbóż i produktów pochodzenia roślinnego, wobec których stosowano pestycydy, a także bezpośrednie skutki stosowania leków weterynaryjnych, gdzie sytuacja tego wymaga.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów powinny być poddawane kontroli, a poziomy mogą być zmienione po uwzględnieniu nowych informacji i danych.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP) powinny być ustalone na niższym poziomie oznaczenia analitycznego, gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie, które zostało dozwolone przez Państwa Członkowskie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich, powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(3) Komisja zdecydowała o niewłączaniu substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [7], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 2000/80/WE [8] w odniesieniu do azynofosu etylowego (decyzja Komisji 95/276/WE [9]), profamu (decyzja Komisji 96/586/WE [10]), dinoterbu (decyzja Komisji 98/269/WE [11]), DNOC (decyzja Komisji 99/164/WE [12]), pyrazofosu (decyzja Komisji 2000/233/WE [13]), monolinuronu (decyzja Komisji 2000/234/WE [14]) oraz chlozolinatu (decyzja Komisji 2000/626/WE [15]) i teknacenu (decyzja Komisji 2000/725/WE [16]).
Powyższe decyzje zagwarantowały, że środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne nie będą dłużej dopuszczone do stosowania we Wspólnocie.
Należy w związku z tym dodać do załączników dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG oraz 90/642/EWG wszystkie te pozostałości pestycydów, będące wynikiem stosowania tych środków ochrony roślin, w celu stworzenia możliwości właściwego nadzoru i kontroli ich stosowania oraz ochrony konsumenta.
W celu stworzenia warunków spełnienia uprawnionych oczekiwań w związku z wykorzystaniem istniejących zapasów pestycydów decyzje Komisji wyłączające te środki pozostawiają okres na ich stopniowe wycofanie i jest właściwe, aby NDPP, ustalone na podstawie przyjętych założeń, że stosowanie tych substancji nie jest dozwolone we Wspólnocie, nie powinny być stosowane do końca okresu przewidzianego na wycofanie tych substancji.
(4) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości zostały określone w odniesieniu do azynofosu etylowego dla niektórych produktów wymienionych w załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG, ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 82/528/EWG [17], jednak Państwa Członkowskie mogły ustalić wyższe NDPP.
W celu ujednolicenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w odniesieniu do azynofosu etylowego w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni na poziomie wspólnotowym konieczne jest włączenie tych NDPP do dyrektywy 90/642/EWG.
Ponadto powinny być zmienione w następstwie wycofania zezwoleń na poziomie wspólnotowym.
(5) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości we Wspólnocie oraz poziomy zalecane przez Codex Alimentarius są określone i oceniane na podstawie podobnych procedur.
Codex nie podaje najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla azynofosu etylowego, dinoterbu, DNOC, monolinuronu, profamu i chlozolinatu.
Codex określa ograniczoną ilość najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla pyrazofosu i teknacenu i zostały one wzięte pod uwagę przy ustalaniu najwyższych dopuszczalnych poziomów określonych w niniejszej dyrektywie.
Wspólnota notyfikowała projekt dyrektywy Komisji Światowej Organizacji Handlu i otrzymane uwagi zostały uwzględnione w ostatniej fazie opracowywania dyrektywy.
Możliwość ustalenia tolerancji w przywozie w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla określonych kombinacji pestycydów i upraw będzie zbadana przez Wspólnotę Europejską na podstawie dostarczonych danych oraz wyniki oceny dopuszczalnego spożycia przez konsumentów [18].
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się pozycje odnoszące się do azynofosu etylowego.
Artykuł 2
W tabeli w części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG dodaje się pozycje dotyczące następujących pozostałości pestycydów:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
Azynofos etylowy _BAR_ 0,05 _BAR_
Chlozolinat _BAR_ 0,05 _BAR_
Dinoterb _BAR_ 0,05 _BAR_
DNOC _BAR_ 0,05 _BAR_
Monolinuron _BAR_ 0,05 _BAR_
Profam _BAR_ 0,05 _BAR_
Pyrazofos _BAR_ 0,05 _BAR_
Teknacen _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 3
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W tabeli w części A dodaje się następujące pozycje dotyczące pozostałości pestycydów:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
w tłuszczu zawartym w mięsie, w przetworach mięsnych, podrobach oraz tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN: 0201, 0202,0203, 0204, 0205 00 00, 0206, 0207, ex 0208, 0209 00, 0210, 1601 00 i 16021 4 _BAR_ w odniesieniu do mleka krowiego i pełnego mleka wymienionego w załączniku I w ramach kodu CN: 0401; w odniesieniu do innych środków spożywczych w ramach kodów CN 0401, 0402, 0405 00, 0406 zgodnie z 2, 4 _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich i żółtkach jaj wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN: 0407 00 i 04083 4 _BAR_
Azynofos etylowy _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Pyrazofos _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,1 _BAR_
Teknacen _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
2) W tabeli w części B dodaje się następujące pozycje dotyczące pozostałości pestycydów:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższy dopuszczalny poziom (mg/kg) _BAR_
w mięsie, włącznie z tłuszczem, w przetworach mięsnych, podrobach i tłuszczach zwierzęcych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN: 0201, 0202,0203, 0204, 0205 00 00, 0206, 0207, ex 0208, 0209 00, 0210, 1601 00 i 1602 _BAR_ w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN: 0401 0402, 0405 00 i 0406 _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, jajach ptasich i żółtkach jaj wymienionych w załączniku I w ramach kodów CN: 0407 00 i 0408 _BAR_
Dinoterb _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
DNOC _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Profam _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Monolinuron _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 4
W tabeli w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się pozycje dotyczące pestycydów określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwadzieścia dni po jej opublikowaniu.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 2001 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
3.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 2001 r. w odniesieniu do azynofosu etylowego, propfamu oraz dinoterbu.
4.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 lipca 2002 r. w odniesieniu do DNOC, pyrazofosu oraz monolinuronu.
5.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2003 r. w odniesieniu do chlozolinatu i teknacenu.
6.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2000/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 19 stycznia 2001 r.
w sprawie ustaleń dotyczących czasu letniego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2].
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ósma dyrektywa 97/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 1997 r. w sprawie ustaleń dotyczących czasu letniego [4] wprowadziła, wspólną we wszystkich Państwach Członkowskich, datę i czas rozpoczęcia i końca czasu letniego w latach 1998, 1999, 2000 i 2001.
(2) Jeżeli Państwa Członkowskie zastosują ustalenia dotyczące czasu letniego, dla funkcjonowania rynku wewnętrznego ważne jest, aby wspólna data i czas rozpoczęcia i końca okresu obowiązywania czasu letniego zostały ustalone w całej Wspólnocie.
(3) Ponieważ okres czasu letniego uznany za najodpowiedniejszy przez Państwa Członkowskie trwa od końca marca do końca października, jest wskazane, aby okres ten został utrzymany.
(4) Sprawne funkcjonowanie określonych sektorów, nie tylko transportu i komunikacji, ale również innych sektorów przemysłu, wymaga stałego, długookresowego planowania.
Zatem przepisy dotyczące czasu letniego powinny być ustanowione na czas nieokreślony.
Artykuł 4 dyrektywy 97/44/WE przewiduje, że Parlament Europejski i Rada mają przyjąć do dnia 1 stycznia 2001 uregulowania, które będą stosowane od 2002 r.
(5) Po to, aby informacje były jasne i dokładne, harmonogram wprowadzania okresu czasu letniego dla kolejnych pięciu lat powinien być publikowany, co pięć lat.
(6) Wdrażanie niniejszej dyrektywy powinno ponadto być monitorowane przy pomocy sprawozdania na temat oddziaływania niniejszych przepisów na wszystkie odnośne dziedziny, które ma być przedstawione przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu,.
Sprawozdanie to powinno opierać się na informacjach udostępnionych Komisji przez Państwa Członkowskie w czasie wystarczającym od przedstawienia sprawozdania w określonym terminie.
(7) Jeżeli Państwa Członkowskie nie zdołają wystarczająco zharmonizować harmonogramu dla okresu czasu letniego, w celu ułatwienia transportu i komunikacji, a cel ten może zostać lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Niniejsza dyrektywa nie dotyczy niczego ponad to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(8) Ze względów geograficznych, ustalenia dotyczące czasu letniego nie mają zastosowania w odniesieniu do terytoriów zamorskich Państw Członkowskich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "okres czasu letniego" oznacza okres w roku, w którym zegary ustawia się o 60 minut do przodu w porównaniu do reszty roku.
Artykuł 2
Począwszy od 2002 r. okres czasu letniego zaczyna się w każdym Państwie Członkowskim o godz. 1.00 czasu uniwersalnego (GMT) w ostatnią niedzielę marca.
Artykuł 3
Począwszy od 2002 r. okres czasu letniego kończy się w każdym Państwie Członkowskim o godz. 1.00 czasu uniwersalnego (GMT) w ostatnią niedzielę października.
Artykuł 4
Komisja opublikuje komunikat w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5] po raz pierwszy przy okazji publikowania niniejszej dyrektywy i potem, co pięć lat, zawierający harmonogram przedstawiający daty rozpoczęcia i końca okresu czasu letniego dla kolejnych pięciu lat.
Artykuł 5
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu w sprawie oddziaływania przepisów niniejszej dyrektywy na dane sektory, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r.
Sprawozdanie sporządza się w oparciu o informacje udostępnione Komisji przez każde Państwo Członkowskie, najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2007 r.
Jeśli będzie to konieczne, w wyniku wniosków płynących ze sprawozdania, Komisja składa właściwe propozycje.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w odniesieniu do terytoriów zamorskich Państw Członkowskich.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przed dniem 31 grudnia 2001 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 9
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 3 lutego 2000 r.
w sprawie zarządzania rezerwami dewizowymi Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne i dokumentację prawną dla operacji obejmujących rezerwy dewizowe Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2000/1)
(2000/516/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej Traktatem), w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret trzecie i art. 3.1 tiret trzecie oraz art. 12.1, 14.3 i 30.6 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej Statutem),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 30.1 Statutu, krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę (KBC) dostarczą Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) rezerwowe aktywa walutowe, który ma pełne prawo utrzymywać i zarządzać rezerwami walutowymi, które są mu przekazywane.
(2) Zgodnie z art. 9.2 i 12.1 Statutu, EBC może zarządzać niektórymi swoimi działaniami poprzez KBC, może zwracać się do KBC o przeprowadzanie niektórych jego operacji; EBC uważa, iż KBC powinny zarządzać rezerwami walutowymi odpowiednio jako oddziały EBC; EBC uważa za niezbędne stosowanie kodeksu postępowania i przestrzeganie niektórych innych procedur z kontrahentami EBC przez KBC działające w roli oddziałów EBC w zarządzaniu rezerwami walutowymi EBC.
(3) Uczestnictwo KBC w zarządzaniu rezerwami walutowymi przekazanymi do EBC i transakcje powiązane z takim zarządzaniem pociągają za sobą potrzebę opracowania dokumentacji dla operacji dotyczących rezerw walutowych EBC.
(4) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Na potrzeby niniejszej wytycznej:
- "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają Państwa Członkowskie, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem,
- "KBC" oznaczają krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich.
Artykuł 2
Status oddziału KBC
1.
Każdy KBC prowadzi operacje dotyczące rezerw walutowych EBC jako oddział EBC, a rozpoczęcie takich operacji uważa się za uznanie tego statusu oddziału.
W stosunku do wszystkich operacji przeprowadzonych przez KBC na rzecz EBC, każdy KBC przy każdej operacji na jaką wyraża zgodę ujawnia wszystkim stronom status EBC jako zleceniodawcy, zarówno imiennie i wskazując numer konta lub numer identyfikacyjny.
2.
Każdy KBC, przeprowadzając jako oddział EBC operację dotyczącą rezerw walutowych EBC, podporządkuje swoje własne interesy lub interesy jakiegokolwiek podmiotu, dla którego przeprowadza operację, interesom EBC.
3.
Każdy KBC, poproszony przez kontrahenta EBC o dowód upoważnienia KBC do przeprowadzenia operacji dotyczących rezerw walutowych EBC jako oddziału EBC, dostarczy tym kontrahentom dowód obowiązujących specyfikacji oddziału.
Artykuł 3
Dokumentacja prawna
1.
Wszystkie operacje dotyczące rezerw walutowych EBC są przeprowadzane z wykorzystaniem dokumentacji prawnej jakiej wymaga niniejszy artykuł.
2.
Dokument w formie dołączonej jako załącznik 1 do niniejszych wytycznych jest załączany i stanowi integralną część każdego standardowego porozumienia, w ramach którego prowadzone są operacje objęte zabezpieczeniem (w tym bez ograniczeń umowy odkupu, umowy odkupu wtórnego, umowy typu buy-sell/back, umowy typu sell/buy-back, umowy pożyczki papierów wartościowych oraz trójstronne porozumienia przejęcia) lub operacje na instrumentach pochodnych rynku pozagiełdowego dotyczące rezerwowych aktywów walutowych EBC.
3.
Z każdym kontrahentem podpisana jest Ramowa Umowa Kompensacyjna na jednym z formularzy załączonych jako załącznik 2 do niniejszych wytycznych.
4.
Wszystkie operacje objęte zabezpieczeniem dotyczące rezerwowych aktywów walutowych EBC, obejmujące umowy odkupu, umowy odkupu wtórnego, umowy typu buy-sell/back, umowy typu sell/buy-back oraz operacje na instrumentach pochodnych rynku pozagiełdowego dotyczące rezerw walutowych EBC są dokumentowane zgodnie ze standardowymi umowami, których wykaz znajduje się w załączniku 3 do wytycznych, w takiej formie, jaka może być zatwierdzona lub zmieniona od czasu do czasu przez EBC.
5.
Świadczenie usług finansowych dotyczących rezerw walutowych EBC przez pośredników finansowych, w tym bez ograniczeń usług bankowych, powierniczych i inwestycyjnych uzyskanych od korespondentów, powierników i depozytariuszy, organizacji rozliczeniowych oraz centralnych instytucji rozliczających instrumenty pochodne w obrocie giełdowym, jest dokumentowane w formie tak określonych umów, jakie mogą być zatwierdzane od czasu do czasu przez EBC.
Artykuł 4
Przepisy końcowe
Niniejsze wytyczne skierowane są do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 3 lutego 2000 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC Willem F. Duisenberg
Wersja ujednolicona Wytycznych EBC/2000/6 z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie wykonania art. 52 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego po zakończeniu okresu przejściowego, zmienionych wytycznymi EBC/2001/10
(2001/C 325/12)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), w szczególności jego art. 106 ust. 1, oraz art. 12.1, 14.3 i 52 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 52 Statutu upoważnia Radę Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) do podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, że banknoty o nominałach w walutach o nieodwołalnie stałych kursach walutowych są wymieniane przez krajowe banki centralne (KBC) po ich odpowiedniej wartości nominalnej.
(2) Artykuł 52 Statutu ma na celu zapewnienie wysokiego stopnia substytucyjności pomiędzy jednostkami waluty krajowej po przyjęciu kursów wymiany określonych w art. 123 ust. 4 Traktatu i pomiędzy jednostkami waluty krajowej a euro.
W tym celu Rada Prezesów EBC zapewnia, że każdy krajowy bank centralny jest gotowy wymienić na banknoty euro, po kursie wymiany, każdy banknot emitowany przez KBC innego Państwa Członkowskiego nieobjętego derogacją.
(3) KBC zapewniają, że banknoty innych uczestniczących Państw Członkowskich mogą być wymieniane na banknoty i monety euro lub, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, zapisywane na rachunku.
Krajowe banki centralne zapewniają, że wymiana banknotów innych uczestniczących Państw Członkowskich na banknoty i monety euro może być dokonywana po wartości nominalnej.
KBC są zobowiązane albo same zapewnić taką usługę, albo wyznaczyć agenta, który będzie świadczył taką usługę w ich imieniu.
(4) Rada Prezesów EBC jest zdecydowana zapewnić, że każdy KBC będzie gotowy do wymieniania na banknoty euro, po kursach wymiany, wszystkich banknotów emitowanych przez KBC innego Państwa Członkowskiego nieobjętego derogacją.
(4a) Uznaje się jako zasadę ogólną, że znacznie uszkodzone banknoty nie kwalifikują się do wymiany i że będzie czynione specjalne odniesienie w stosunku do niektórych kategorii banknotów, które będą wyłączone z przepisów dewizowych; niektóre KBC uczestniczących Państw Członkowskich wprowadzą systemy znakowania w celu ułatwienia i ochrony wycofania z obiegu banknotów krajowych; w konsekwencji oznaczone banknoty będą wyraźnie wskazane pomiędzy banknotami, które nie kwalifikują się do wymiany; uznaje się za niezbędne zamieszczenie informacji o procedurach znakowania różnych Państw Członkowskich na stronie internetowej EBC.
(5) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, Wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszych Wytycznych:
"KBC" oznacza krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem,
"uczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają wszystkie Państwa Członkowskie, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem,
"banknoty innych uczestniczących Państw Członkowskich" oznaczają banknoty emitowane przez KBC, które były legalnym środkiem płatniczym w dniu 31 grudnia 2001 r. i które przedstawiane są innemu krajowemu bankowi centralnemu lub wyznaczonemu agentowi w celu wymiany,
"wymiana banknotów innych uczestniczących Państw Członkowskich" oznacza wymianę banknotów emitowanych przez krajowy bank centralny i przedstawianych innemu krajowemu bankowi centralnemu lub wyznaczonemu przez niego agentowi w celu wymiany na banknoty i monety euro lub uznania konta,
"znakowanie" oznacza oznaczenie banknotów krajowych specjalnym charakterystycznym symbolem, np. dziurkami wykonanymi dziurkaczem, przeprowadzane przez upoważnione instytucje w ramach wprowadzania w życie środków prawnych podjętych na poziomie każdego uczestniczącego Państwa Członkowskiego w celu ułatwienia wycofania banknotów krajowych z obiegu,
"wartość nominalna" oznacza wartość wynikającą z kursów wymiany przyjętych przez Radę UE na mocy art. 123 ust. 4 Traktatu, bez różnicowania na kurs kupna i kurs sprzedaży.
Artykuł 2
Obowiązek wymiany po wartości nominalnej
1.
KBC, w przynajmniej jednym miejscu na terytorium swojego kraju, same lub przez wyznaczonego agenta, zapewniają, że banknoty innych uczestniczących Państw Członkowskich mogą być wymieniane, po ich odpowiedniej wartości nominalnej, na banknoty i monety euro lub na wniosek zapisywane na rachunku u instytucji dokonującej wymiany, jeżeli ustawodawstwo krajowe przewiduje taką możliwość.
2.
KBC mogą ograniczyć liczbę i/lub łączną wartość banknotów innych uczestniczących Państw Członkowskich, które są gotowe przyjąć w odniesieniu do danej transakcji lub danego dnia.
Artykuł 3
Banknoty kwalifikujące się do wymiany
Banknoty innych uczestniczących Państw Członkowskich, które kwalifikują się do wymiany na podstawie niniejszych wytycznych, nie mogą być poważnie uszkodzone.
W szczególności nie mogą składać się z więcej niż dwóch części tego samego banknotu złączonych razem lub uszkodzonych przez urządzenie zabezpieczające przed kradzieżą.
Dodatkowo nie będą one oznaczone ani uszkodzone w sposób uniemożliwiający sprawdzenie oznaczenia.
Artykuł 4
Przepisy końcowe
Niniejsze wytyczne stosują się do wszystkich banknotów innych uczestniczących Państw Członkowskich, przedstawionych do wymiany pomiędzy dniem 1 stycznia 2002 r. a dniem 31 marca 2002 r.
Niniejsze wytyczne skierowane są do KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
--------------------------------------------------
Wytyczna Europejskiego Eanku Centralnego
z dnia 31 sierpnia 2000 r.
w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu
(EBC/2000/7)
(2000/776/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (zwany dalej "Traktatem"), w szczególności art. 105 ust. 2 tiret pierwsze, oraz art. 12.1 i art. 14.3 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (EBC) (zwany dalej "Statutem"), wraz z art. 3.1 tiret pierwsze, art. 18.2 oraz art. 20 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Urzeczywistnienie jednolitej polityki pieniężnej obejmuje również konieczność określenia instrumentów, które zostaną wykorzystane przez krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły EUR zgodnie z Traktatem (odpowiednio KBC i uczestniczące Państwa Członkowskie) oraz Europejski Bank Centralny (Eurosystem) przy realizacji takiej polityki w sposób, który jest jednolity dla wszystkich uczestniczących Państw Członkowskich.
(2) EBC posiada pełnomocnictwa dla ustanowienia koniecznych wytycznych w celu realizacji jednolitej polityki pieniężnej, a KBC zobowiązują się do działania zgodnie z takimi wytycznymi.
(3) Zgodnie z art. 12.1, oraz art. 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ WYTYCZNĄ:
Artykuł 1
Zasady, instrumenty, procedury i kryteria realizacji jednolitej polityki pieniężnej Eurosystemu
Jednolita polityka pieniężna jest realizowana zgodnie z zasadami, instrumentami, procedurami i kryteriami wyszczególnionymi w załącznikach I i II niniejszej wytycznej.
KBC podejmą wszelkie odpowiednie środki dla realizacji działań polityki pieniężnej zgodnie z zasadami, instrumentami, procedurami i kryteriami wyszczególnionymi w załącznikach I i II do niniejszej wytycznej.
Artykuł 2
Weryfikacja
KBC przesyłają szczegóły tekstów i środków, za pomocą których zamierzają dostosować się do niniejszej wytycznej, do EBC najpóźniej do dnia 15 października 2000 r.
Artykuł 3
Przepisy końcowe
1.
Niniejsza wytyczna skierowana jest do KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
2.
Niniejsza wytyczna wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
3.
Niniejsza wytyczna zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 3 listopada 1998 r.
zmienione wytycznymi z dnia 16 listopada 2000 r.
w sprawie składu, wyceny i procedur w zakresie wstępnego transferu rezerw walutowych oraz wartości nominalnej i oprocentowania roszczeń równoważnych
(EBC/2000/15)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwany dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 12.1, 14.3, 30 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30.1 Statutu, w powiązaniu z art. 43.1 i 43.4 stanowi, że Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymuje od krajowych banków centralnych (KBC) Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską (uczestniczące KBC) rezerwy walutowe, inne niż waluty Państw Członkowskich, EUR, saldo rezerw walutowych w MFW i specjalne prawa ciągnienia (SDR), do kwoty będącej równowartością 50000 milionów EUR art. 30.1 Statutu przewiduje dalej, że Rada Prezesów EBC decyduje o proporcji ustalanej przez EBC po jego utworzeniu oraz o kwotach ustalanych w późniejszym czasie. art. 30.1 Statutu dalej przewiduje, że EBC ma pełne prawo do utrzymywania rezerw walutowych i zarządzania nimi, które są mu przekazywane oraz do wykorzystywania ich do celów określonych w Statucie.
(2) Artykuł 30.2 Statutu, w powiązaniu z art. 43.6, przewiduje, że wkład każdego uczestniczącego KBC jest ustalony proporcjonalnie do jego udziału w kapitale EBC subskrybowanym przez KBC Państw Członkowskich bez objęcia derogacją.
(3) Artykuł 30.3 Statutu stanowi, że każdemu KBC, EBC przyzna roszczenie równoważne do jego wkładu. art. 30.3 Statutu dalej przewiduje, że Rada Prezesów EBC ustala wartość nominalną i oprocentowanie takich roszczeń.
(4) Artykuł 30.6 Statutu stanowi, że Rada Prezesów EBC podejmuje wszelkie inne środki konieczne do stosowania art. 30 Statutu.
(5) Artykuł 33.2 Statutu stanowi, że w przypadku straty poniesionej przez EBC, niedobór może być wyrównany za pomocą ogólnego funduszu rezerw EBC oraz, w razie potrzeby, za pomocą dochodu pieniężnego z właściwego roku budżetowego proporcjonalnie i do kwot przydzielonych uczestniczącym KBC zgodnie z przepisami art. 32.5 Statutu.
Zgodnie z przepisami art. 32.5 Statutu, Rada Prezesów EBC przyjęła decyzję z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie przydzielenia dochodu pieniężnego krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich i strat EBC na lata budżetowe 1999-2001 [1].
(6) Artykuł 32.7 Statutu przewiduje, że Rada Prezesów EBC podejmuje wszelkie inne środki konieczne do stosowania art. 32 Statutu.
(7) Artykuł 10.3 Statutu, w powiązaniu z art. 43.4, przewiduje, że w przypadku podejmowania decyzji na mocy art. 30 Statutu, głosy w Radzie Prezesów EBC są ważone zgodnie z udziałami KBC w kapitale EBC subskrybowanym przez banki centralne Państw Członkowskich bez objęcia derogacją.
(8) Zgodnie z art. 12.1 i 14.3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszych wytycznych:
- "środki pieniężne" oznaczają legalną walutę Stanów Zjednoczonych (dolar amerykański) lub Japonii (japoński jen),
- "rezerwy walutowe" oznaczają papiery wartościowe, złoto lub środki pieniężne,
- "złoto" oznacza troy uncje złota w formie londyńskich sztabek Dobrej Dostawy (London Good Delivery Bars), w sposób określony przez London Bullion Market Association,
- "uczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają Państwa Członkowskie, które przyjęły jedną walutę w dniu 1 stycznia 1999 r. zgodnie z Traktatem,
- "uczestniczące KBC" oznaczają krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich,
- "papiery wartościowe" oznaczają jakikolwiek właściwy papier wartościowy lub instrument finansowy określony przez EBC,
- "okres przejściowy" oznacza okres między dniem 1 stycznia 1999 r. a dniem 31 grudnia 2001 r.
Artykuł 2
Transfery rezerw walutowych przez uczestniczące KBC
1.
Każdy uczestniczący KBC przekazuje EBC rezerwy walutowe w lub denominowane w dolarach amerykańskich, japońskich jenach i złocie równoważne z kwotami EUR wymienionymi w Dodatku do niniejszych wytycznych.
2.
Kwota dolarów amerykańskich, kwota japońskich jenów i kwota złota (w troy uncjach) równoważne z kwotami EUR wymienionymi w Dodatku do niniejszych wytycznych obliczane są na podstawie kursów wymiany między ecu a dolarem amerykańskim lub japońskim jenem ustalonych w wyniku procedury telekonferencji koordynacyjnej o godzinie 11.30 rano czasu brukselskiego, w dniu 31 grudnia 1998 r. między bankami centralnymi, które uczestniczą w wymienionej procedurze oraz, w przypadku złota, na podstawie ceny złota za troy uncję w dolarach amerykańskich ustalonej podczas londyńskiego ustalania cen złota o godzinie 10.30 rano czasu londyńskiego, w dniu 31 grudnia 1998 r.
W ten sposób wyliczone kwoty EBC potwierdza uczestniczącym KBC możliwie jak najszybciej w dniu 31 grudnia 1998 r.
3.
Każdy uczestniczący KBC przekazuje EBC portfel papierów wartościowych i środki pieniężne w lub denominowane w dolarach amerykańskich lub japońskich jenach w ramach nawiasu odchylenia wokół zmodyfikowanych okresów trwania wzorcowych portfeli taktycznych, określonych przez EBC, oraz zgodnie z ograniczeniami kredytowymi określonymi przez EBC.
4.
EBC określa terminy wpłat dla papierów wartościowych i środków pieniężnych do przekazania EBC, a we właściwym czasie każdy uczestniczący KBC wydaje polecenie przekazania własności papierów wartościowych i przekazania środków pieniężnych do EBC w terminach wpłat.
Wartość wszystkich papierów wartościowych jest określana na podstawie cen wyznaczonych przez EBC, a każdy uczestniczący KBC przekazuje papiery wartościowe i środki pieniężne na rachunki określone przez EBC.
5.
Każdy uczestniczący KBC przekazuje złoto w terminach, na rachunki i w miejscach określonych przez EBC.
Artykuł 3
Wartość nominalna, oprocentowanie i termin płatności roszczeń równoważnych do wkładów uczestniczących KBC
1.
EBC przyznaje każdemu uczestniczącemu KBC roszczenie denominowane w równoważniku EUR do wysokości ogólnej kwoty wkładu rezerw walutowych każdego uczestniczącego KBC.
2.
Łączne wartości równoważników EUR rezerw walutowych przekazanych przez każdy uczestniczący KBC są takie, jak wymieniono w Dodatku do niniejszych wytycznych.
3.
Roszczenie przyznane przez EBC każdemu uczestniczącemu KBC oprocentowane jest według stopy równoważnej 85 % stopy kredytu marginalnego wykorzystywanej przez ESBC w jego głównych operacjach refinansowych.
EBC dokonuje w trybie dziennym obliczenia odsetek od roszczenia każdego uczestniczącego KBC, przy użyciu metody obliczeniowej opartej na kalendarzu rzeczywistym ponad 360- dniowym.
4.
Roszczenie jest oprocentowane na koniec każdego roku budżetowego.
EBC informuje kwartalnie KBC o kwotach łącznych.
5.
Roszczenia nie podlegają umorzeniu.
Artykuł 4
System przejściowy dla strat walutowych
1.
Każdy uczestniczący KBC zrzeka się roszczenia przyznanego takiemu uczestniczącemu KBC przez EBC w zakresie określonym w ust. 2 i 4 w przypadku gdy EBC poniesie nieprzewidzianą stratę w jakimkolwiek roku budżetowym w okresie przejściowym z powodu spadku wartości rezerw walutowych EBC w równoważnikach EUR wynikającą wyłącznie ze zmian kursu walutowego lub cen złota, pod warunkiem że taki niedobór nie może być wyrównany zgodnie z przepisami art. 33.2 Statutu.
2.
W przypadku jakichkolwiek nieprzewidzianych strat, określonych w ust. 1, niedobór wynikający wyłącznie z takich strat za właściwy rok budżetowy jest wyrównywany przez każdy uczestniczący KBC zrzekający się części wartości początkowej swojego roszczenia odpowiadającej jego udziałowi w takich stratach w kwocie do wysokości określonej w ust. 4.
3.
Wyrównanie strat zgodnie z ust. 2 jest dokonywane w trybie rocznym wraz z obliczeniem dochodu pieniężnego ESBC za właściwy rok budżetowy.
4.
Zrzeczenie się wartości roszczenia każdego uczestniczącego KBC jest ustalane proporcjonalnie do udziału każdego uczestniczącego KBC w kapitale EBC subskrybowanym przez banki centralne Państw Członkowskich bez objęcia derogacją.
Maksymalna łączna rezygnacja z wartości roszczenia każdego uczestniczącego KBC w okresie przejściowym nie przekracza 20 % początkowej wartości roszczenia.
Artykuł 5
Przepisy końcowe
Niniejsze wytyczne skierowane są do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
Niniejsze wytyczne zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 3 listopada 1998 r., a zmieniono i zatwierdzono do opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich dnia 16 listopada 2000 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Willem F. Duisenberg
[1] Dz.U. L 336 z 30.12.2000, str. 119.
--------------------------------------------------
Dodatek
Kwoty rezerw walutowych w równoważnikach euro do przekazania przez każdy uczestniczący KBC, którego Państwo Członkowskie przyjmie jedną walutę w dniu 1 stycznia 1999 r.
Krajowy bank centralny _BAR_ Kwoty w równoważnikach euro papierów wartościowych i środków pieniężnych w dolarach amerykańskich i japońskich jenach _BAR_ Kwoty złota w równoważnikach euro _BAR_ Ogólne kwoty rezerw walutowych w równoważnikach euro _BAR_
Nationale Bank van België/Banque Nationale de Belgique _BAR_ 1217965000 _BAR_ 214935000 _BAR_ 1432900000 _BAR_
Deutsche Bundesbank _BAR_ 10409737500 _BAR_ 1837012500 _BAR_ 12246750000 _BAR_
Banco de España _BAR_ 3779737500 _BAR_ 667012500 _BAR_ 4446750000 _BAR_
Banque de France _BAR_ 7154322500 _BAR_ 1262527500 _BAR_ 8416850000 _BAR_
Central Bank of Ireland _BAR_ 361080000 _BAR_ 63720000 _BAR_ 424800000 _BAR_
Banca d'Italia _BAR_ 6330375000 _BAR_ 1117125000 _BAR_ 7447500000 _BAR_
Banque centrale du Luxembourg _BAR_ 63410000 _BAR_ 11190000 _BAR_ 74600000 _BAR_
De Nederlandsche Bank _BAR_ 1818150000 _BAR_ 320850000 _BAR_ 2139000000 _BAR_
Österreichische Nationalbank _BAR_ 1002745000 _BAR_ 176955000 _BAR_ 1179700000 _BAR_
Banco de Portugal _BAR_ 817360000 _BAR_ 144240000 _BAR_ 961600000 _BAR_
Suomen Pankki _BAR_ 593725000 _BAR_ 104775000 _BAR_ 698500000 _BAR_
Suma _BAR_ 33548607500 _BAR_ 5920342500 _BAR_ 39468950000 _BAR_
--------------------------------------------------
Regulamin Komisji
(C(2000) 3614)
SPIS TREŚCI
ROZDZIAŁ I KOMISJA
Artykuł 1 Kolegialny charakter
Artykuł 2 Priorytety i program pracy
Artykuł 3 Przewodniczący
Artykuł 4 Procedury decyzyjne
Sekcja I Posiedzenia Komisji
Artykuł 5 Zwoływanie posiedzeń
Artykuł 6 Porządek dzienny
Artykuł 7 Kworum
Artykuł 8 Większość
Artykuł 9 Poufność
Artykuł 10 Uczestnictwo urzędników i innych osób
Artykuł 11 Protokoły
Sekcja II Inne procedury decyzyjne
Artykuł 12 Procedura pisemna
Artykuł 13 Procedura upoważnienia
Artykuł 14 Procedura delegacji
Artykuł 15 Dzienne adnotacje
Sekcja III Przygotowywanie i wykonywanie decyzji Komisji
Artykuł 16 Osobisty personel
Artykuł 17 Sekretarz generalny
Artykuł 18 Uwierzytelnianie dokumentów Komisji
ROZDZIAŁ II SŁUŻBY KOMISJI
Artykuł 19 Struktura służb
Artykuł 20 Struktury tymczasowe
Artykuł 21 Współpraca i koordynacja między służbami
ROZDZIAŁ III ZASTĘPSTWA
Artykuł 22 Zastępstwo przewodniczącego
Artykuł 23 Zastępstwo sekretarza generalnego
Artykuł 24 Zastępstwo wyższych urzędników
PRZEPISY KOŃCOWE Artykuł 25 Wykonanie
Artykuł 26 Uchylenie poprzedniego regulaminu
Artykuł 27 Wejście w życie
Artykuł 28 Publikacja w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
PRZYJMUJE NINIEJSZY REGULAMIN:
ROZDZIAŁ I
KOMISJA
Artykuł 1
Komisja działa kolegialnie zgodnie z niniejszym regulaminem i w zgodności z politycznymi wytycznymi ustanowionymi przez przewodniczącego.
Artykuł 2
W zgodności z politycznymi wytycznymi ustanowionymi przez przewodniczącego, Komisja określa swoje priorytety i każdego roku przyjmuje swój plany pracy.
Artykuł 3
Przewodniczący może przydzielić, członkom Komisji szczególne dziedziny działalności, w odniesieniu do których są oni szczególnie odpowiedzialni za przygotowanie pracy Komisji i wykonanie jej decyzji.
Przewodniczący może także w każdym czasie zmienić te przydziały.
Przewodniczący może powoływać grupy robocze złożone z członków Komisji i wyznacza ich przewodniczących.
Przewodniczący reprezentuje Komisję.
Wyznacza on członków Komisji, którzy pomagają mu w wykonywaniu tego zadania.
Artykuł 4
Decyzje Komisji podejmowane są:
a) na posiedzeniach;
lub
b) w trybie procedury pisemnej zgodnie z art. 12;
lub
c) w trybie upoważnienia zgodnie z art. 13;
lub
d) w trybie delegacji uprawnień zgodnie z art. 14.
Sekcja I
Posiedzenia Komisji
Artykuł 5
Posiedzenia Komisji zwołuje przewodniczący.
Komisja obraduje, co do zasady, co najmniej raz w tygodniu.
W razie konieczności zbiera się na posiedzeniach dodatkowych.
Członkowie Komisji zobowiązani są uczestniczyć we wszystkich posiedzeniach Komisji.
Przewodniczący rozstrzyga, czy członkowie mogą zostać zwolnieni z tego obowiązku w pewnych okolicznościach.
Artykuł 6
Przewodniczący przyjmuje porządek dzienny każdego posiedzenia, uwzględniając w szczególności program pracy przewidziany w art. 2.
Bez uszczerbku dla uprawnień przewodniczącego w zakresie przyjmowania porządku dziennego, każda propozycja pociągająca za sobą znaczne wydatki powinna zostać przedłożona po uzyskaniu zgody członka Komisji odpowiedzialnego za budżet.
Jeśli członek Komisji proponuje włączenie do porządku dziennego pozycji, przewodniczący powinien zostać poinformowany o tym, z wyjątkiem okoliczności nadzwyczajnych, z dziewięciodniowym wyprzedzeniem.
Porządek dzienny i niezbędne dokumenty robocze rozsyłane są członkom Komisji w terminach i w językach roboczych przewidzianych przez Komisję zgodnie z art. 25.
Jeśli członek Komisji zażąda wycofania pozycji z porządku dziennego to, z zastrzeżeniem wyrażenia zgody przez przewodniczącego, pozycja ta zostaje przeniesiona na następne posiedzenie.
Komisja może, na wniosek przewodniczącego, omówić każde zagadnienie, które nie znajduje się w porządku dziennym lub dla omówienia którego niezbędne dokumenty robocze zostały rozesłane z opóźnieniem.
Komisja może, większością głosów, podjąć decyzję o nie poddawaniu dyskusji pozycji znajdującej się w porządku dziennym.
Artykuł 7
Liczba członków obecnych wymagana dla stworzenia kworum równa jest większości liczby członków określonej w Traktacie.
Artykuł 8
Komisja podejmuje decyzje na podstawie wniosków zgłaszanych przez jednego albo więcej z jej członków.
Głosowanie odbywa się na wniosek któregokolwiek z członków.
Głosowanie może dotyczyć wniosku pierwotnie zgłoszonego lub zmienionego przez odpowiedzialnego członka albo członków lub przez przewodniczącego.
Decyzje Komisji są przyjmowane, jeśli większość liczby członków określonej w Traktacie głosuje "za".
Większość ta wymagana jest niezależnie od treści i charakteru decyzji.
Artykuł 9
Posiedzenia Komisji są zamknięte dla publiczności.
Dyskusja jest poufna.
Artykuł 10
Sekretarz generalny uczestniczy w posiedzeniach, chyba że Komisja zdecyduje inaczej.
Udział innych osób zostanie ustalony zgodnie z zasadami dotyczącymi nadania mocy prawnej niniejszemu regulaminowi.
W przypadku nieobecności członka Komisji, w posiedzeniu może uczestniczyć dyrektor jego gabinetu i, na zaproszenie przewodniczącego, przedstawiać opinie nieobecnego członka Komisji.
Komisja może podjąć decyzję o wysłuchaniu każdej innej osoby.
Artykuł 11
Ze wszystkich posiedzeń Komisji sporządzane są protokoły.
Projekty protokołów przesyła się Komisji do zatwierdzenia na kolejnym posiedzeniu.
Zatwierdzone protokoły są uwierzytelniane poprzez złożenie podpisów przez przewodniczącego i sekretarza generalnego.
Sekcja II
Inne procedury decyzyjne
Artykuł 12
Uzyskanie zgody Komisji na przyjęcie propozycji jednego albo więcej członków może odbyć się w trybie procedury pisemnej, pod warunkiem że dyrekcje generalne bezpośrednio włączone w przygotowanie decyzji zgadzają się na to i że propozycja uzyskała aprobatę Służby Prawnej.
W tym celu, tekst propozycji rozsyłany jest w formie pisemnej do wszystkich członków Komisji w językach ustalonych przez Komisję zgodnie z art. 25, z zachowaniem terminu umożliwiającego członkom poczynienie jakichkolwiek zastrzeżeń lub zmian.
Członek Komisji może, w trakcie procedury pisemnej, zażądać omówienia propozycji.
W tym celu przesyła on przewodniczącemu uzasadniony wniosek.
Propozycję, wobec której żaden członek Komisji nie zgłosił zastrzeżeń oraz podtrzymał to do czasu upływu terminu przewidzianego dla procedury pisemnej, uznaje się za przyjętą przez Komisję.
Przyjęte propozycje odnotowuje się w notatce dziennej, która jest zamieszczana w protokole z następnego posiedzenia.
Artykuł 13
Komisja może, z zastrzeżeniem pełnego poszanowania zasady odpowiedzialności kolegialnej, upoważnić jednego lub więcej jej członków do przyjęcia środków zarządzania lub administracyjnych w jej imieniu i z zastrzeżeniem przestrzegania takich ograniczeń i warunków, jakie ona nałoży.
Komisja może także polecić jednemu lub więcej jej członkom, za zgodą przewodniczącego, przyjęcie ostatecznego tekstu jakiegokolwiek aktu lub jakiejkolwiek propozycji, który ma zostać przedstawiony innej instytucji, a którego zasadnicze postanowienia zostały określone w trakcie dyskusji.
Uprawnienia przekazane w ten sposób mogą zostać subdelegowane dyrektorom generalnym i szefom służby, chyba że jest to wyraźnie zakazane w decyzji upoważniającej.
Przepisy pierwszego, drugiego i trzeciego akapitu pozostają bez uszczerbku dla zasad dotyczących delegacji uprawnień w odniesieniu do spraw finansowych lub uprawnień przekazanych organowi powołującemu i organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę.
Artykuł 14
Komisja może, z zastrzeżeniem pełnego poszanowania zasady odpowiedzialności kolegialnej, delegować przyjęcie środków zarządzania lub administracyjnych dyrektorom generalnym lub szefom służb, działającym w jej imieniu i z zastrzeżeniem takich ograniczeń i warunków, jakie ona nałoży.
Artykuł 15
Decyzje przyjęte w ramach procedury upoważnienia lub procedury delegacji są odnotowywane w notatce dziennej, która jest zamieszczana w protokole z kolejnego posiedzenia Komisji.
Sekcja III
Przygotowywanie i wykonywanie decyzji Komisji
Artykuł 16
Każdy członek Komisji może mianować osobisty personel do pomocy w jego pracy i przygotowaniu decyzji Komisji.
Członek Komisji, któremu przypisana jest dana dziedzina odpowiedzialności, wydaje polecenia odpowiednim służbom.
Artykuł 17
Sekretarz generalny pomaga przewodniczącemu w przygotowaniu obrad i posiedzeń Komisji.
Sekretarz wspiera również przewodniczących grup roboczych ustanowionych zgodnie z art. 3 akapit drugi.
Zapewnia należyte stosowanie procedur decyzyjnych i wykonywanie decyzji wymienione w art. 4.
Sekretarz generalny zapewnia niezbędną koordynację pomiędzy służbami na etapie przygotowawczym i czuwa nad przestrzeganiem zasad dotyczących przedkładania dokumentów.
Podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia, że akty Komisji zostały oficjalnie notyfikowane wszystkim zainteresowanym oraz zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, jak również, że dokumenty Komisji i jej służb zostały przekazane innym instytucjom Wspólnot Europejskich.
Sekretarz generalny odpowiada za urzędowe kontakty z innymi instytucjami Wspólnot Europejskich, z zastrzeżeniem jakichkolwiek decyzji Komisji o wykonywaniu przez nią funkcji lub przydzielenia jej członkom Komisji lub służbom.
Monitoruje prace innych instytucji Wspólnot Europejskich i informuje o nich Komisję.
Artykuł 18
Akty przyjęte przez Komisję w trakcie posiedzenia załączane są, w autentycznym języku albo językach, w taki sposób, aby nie mogły zostać odłączone, do streszczenia przygotowanego na koniec posiedzenia, na którym zostały przyjęte.
Są one uwierzytelniane poprzez podpisy przewodniczącego i sekretarza generalnego, składane na ostatniej stronie streszczenia.
Akty przyjęte w trybie procedury pisemnej załączane są, w autentycznym języku albo językach, w taki sposób, aby nie mogły zostać odłączone, do notatki dziennej, określonej w art. 12.
Dokumenty te są uwierzytelniane poprzez podpis sekretarza generalnego na ostatniej stronie dziennej notatki dziennej.
Akty przyjęte w trybie procedury upoważnienia załączane są, w autentycznym języku albo językach, w taki sposób, aby nie mogły zostać odłączone, do notatki dziennej, o której mowa w art. 15.
Są one uwierzytelniane poprzez podpis sekretarza generalnego składany na ostatniej stronie notatki dziennej.
Akty przyjęte w trybie procedury delegacji, lub subdelegacji zgodnie z art. 13 akapit trzeci, załączane są, w autentycznym języku albo językach, w taki sposób, aby nie mogły zostać odłączone, do notatki dziennej, określonej w art. 15.
Są one uwierzytelniane poprzez poświadczone oświadczenie podpisane przez dyrektora generalnego lub szefa służby.
Do celów niniejszego regulaminu termin "akty" oznacza jakikolwiek akt określony w art. 14 Traktatu EWWiS, art. 249 Traktatu WE i art. 161 Traktatu Euratom.
Do celów niniejszego regulaminu, termin "język albo języki autentyczne" oznacza języki urzędowe Wspólnot w przypadku aktów o zasięgu ogólnym lub w innych przypadkach – język albo języki ich adresatów.
ROZDZIAŁ II
SŁUŻBY KOMISJI
Artykuł 19
Dyrekcje generalne oraz odpowiednie służby, tworzące jeden aparat administracyjny, wspomagają Komisję w wykonywaniu jej zadań.
Dyrekcje generalne i odpowiednie służby zasadniczo dzielą się na dyrekcje, a dyrekcje na wydziały.
Artykuł 20
Komisja może, w szczególnych przypadkach, utworzyć szczególne struktury do zajmowania się poszczególnymi kwestiami oraz określić ich obowiązki i sposoby działania.
Artykuł 21
W celu zapewnienia skuteczności działania Komisji, służby przygotowując decyzje Komisji lub je wykonując, działają w ścisłej współpracy i w sposób skoordynowany.
Przed przedłożeniem dokumentu Komisji, służba odpowiedzialna za jego przygotowanie, konsultuje się we właściwym czasie ze związanymi z nim lub zainteresowanymi służbami w ramach zakresu kompetencji i odpowiedzialności, lub z uwagi na charakter zagadnienia i informuje sekretarza generalnego o każdych rozpoczętych konsultacjach, jeśli dokument nie został poddany konsultacji.
Służba Prawna konsultowana jest w przypadku wszystkich projektów lub propozycji aktów prawnych oraz w przypadku wszystkich dokumentów mogących wywoływać skutki prawne.
Dyrekcje generalne odpowiedzialne za budżet, sprawy personalne i administracyjne konsultowane są w przypadku wszystkich dokumentów, które mogą mieć wpływ na budżet i finanse lub sprawy personalne lub administracyjne.
Dyrekcja generalna odpowiedzialna za kontrolę finansową jest również, w razie konieczności, konsultowana.
Odpowiedzialna służba podejmuje starania w celu nadania odpowiedniego kształtu propozycji, która uzyskała aprobatę konsultowanych służb.
W przypadku rozbieżności załącza on do propozycji różniące się opinie wyrażone przez te służby, bez uszczerbku dla przepisów art. 12.
ROZDZIAŁ III
ZASTĘPSTWO
Artykuł 22
Jeśli przewodniczący nie może wykonywać swoich funkcji, są one wykonywane przez jednego z wiceprzewodniczących lub przez członków wybranych w kolejności ustanowionej przez Komisję.
Artykuł 23
W przypadku gdy sekretarz generalny nie może wykonywać swoich funkcji, są one wykonywane przez zastępcę sekretarza generalnego lub, jeżeli nie jest to możliwe, przez urzędnika wyznaczonego przez Komisję.
Artykuł 24
Jeżeli dyrektor generalny nie może wykonywać swoich funkcji, są one wykonywane przez najstarszego stażem zastępcę dyrektora generalnego, a w przypadku równego stażu, przez tego, który jest najstarszy wiekiem lub, gdy takie stanowisko nie istnieje, przez urzędnika wyznaczonego przez Komisję.
Jeśli nie wyznaczono takiego zastępstwa, najstarszy stażem podwładny o najwyższej kategorii i stopniu występuje w roli zastępującego, a w przypadku równego stażu, ten, który jest najstarszy wiekiem.
Zastępca szefa wydziału, tam gdzie takie stanowisko istnieje, zastępuje szefa wydziału.
Jeżeli jakikolwiek inny przełożony nie może wykonywać swoich obowiązków, dyrektor generalny wyznacza urzędnika, w uzgodnieniu z odpowiedzialnym członkiem Komisji.
Jeśli nie wyznaczono takiego zastępstwa, najstarszy stażem podwładny o najwyższej kategorii i stopniu występuje w roli zastępującego, a w przypadku równego stażu ten, który jest najstarszy wiekiem.
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Komisja, o ile to konieczne, ustanawia zasady nadania skuteczności niniejszemu regulaminowi.
Komisja może przyjąć dodatkowe środki odnoszące się do funkcjonowania Komisji i jej służb, które dołącza się do niniejszego regulaminu.
Artykuł 26
Regulamin z dnia 18 września 1999 r., zmieniony decyzją 2000/633/WE, EWWiS, Euratom traci moc.
Artykuł 27
Niniejszy regulamin wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
Artykuł 28
Niniejszy regulamin zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 7/2000
z dnia 21 grudnia 1999 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 517/94 [1], w szczególności jego załączniki IIIB i VI, ustanawia roczne limity ilościowe na niektóre wyroby pochodzące z Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. dotyczące porozumień stosowanych w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Republiki Bośni i Hercegowiny i Republiki Chorwacji oraz przywozu wina pochodzącego z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Republiki Słowenii [2] wprowadza podział istniejących ogólnych koncesji na specyficzne koncesje krajowe dla Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji.
(3) Właściwe jest również zastosowanie tego podejścia w odniesieniu do wyrobów włókienniczych i podział istniejących wspólnych ograniczeń ilościowych na specyficzne ograniczenia krajowe dla Bośni i Hercegowiny (30 %) oraz Chorwacji (70 %), zgodnie z modelami wymiany handlowej i rzeczywistym wykorzystaniem limitów ilościowych przez ostatnie trzy lata (1996–1998), a zatem wprowadzenie zmian w załącznikach IIIB i VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
(4) Dnia 13 września 1999 r. Rada ds. Ogólnych poprosiła Komisję o zbadanie możliwych udoskonaleń obecnych środków.
(5) Stosowne jest zatem zwiększenie poziomów kontyngentów dla Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, biorąc za podstawę wskaźnik wzrostu kontyngentu na jedną kategorię, co zostało przewidziane w Protokole dodatkowym do Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Federacyjną Republiką Jugosławii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, zawartym na mocy decyzji 90/649/EWG [3].
(6) Stosowne jest umożliwienie, w niektórych przypadkach, wydawania zezwolenia na przywóz za pomocą środków elektronicznych.
(7) Poziomy kontyngentów dla kategorii 6 na rok 1999 dla Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji powinny zostać zwiększone w celu uwzględnienia niektórych jeszcze nierozpatrzonych wniosków importowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki IIIB oraz VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94 zastępuje się odpowiednio załącznikami I oraz II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do art. 21 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Zezwolenia na przywóz mogą być wydawane, na wniosek zainteresowanego importera, za pomocą środków elektronicznych.
Na należycie uzasadniony wniosek tego importera oraz pod warunkiem, że został zastosowany ust. 3 niniejszego artykułu, zezwolenie na przywóz wystawione za pomocą środków elektronicznych może zostać zastąpione zezwoleniem w formie papierowej przez właściwy organ tego samego Państwa Członkowskiego, które wydało oryginalne zezwolenie na przywóz.
Jednakże organ ten wydaje zezwolenie na przywóz w formie pisemnej jedynie po upewnieniu się, że zezwolenie wystawione za pomocą środków elektronicznych zostało unieważnione.
Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25 ust. 1, 2 i 3, podjąć wszelkie niezbędne środki w celu realizacji niniejszego ustępu."
.
Artykuł 3
W celu uwzględnienia pewnych dodatkowych wniosków o zezwolenia na przywóz, złożonych w 1999 r., w załączniku IIIB pod "Republiki Bośni i Hercegowiny oraz Republika Chorwacji", w kategorii 6 "Ilość", liczbę "1415" zastępuje się liczbą "1465".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000
z dnia 17 grudnia 1999 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota postanowiła, w ramach Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT), aby otwierać co roku wspólnotowe kontyngenty taryfowe o obniżonym lub zerowym cle na określoną liczbę produktów, z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 z dnia 24 lipca 1995 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT na niektóre produkty rolne, przemysłowe i rybołówstwa i ustanawiające szczegółowe przepisy dostosowujące te kontyngenty [1], było wielokrotnie i w znacznym stopniu zmieniane; obecnie, gdy potrzebne są dalsze zmiany, należy je opracować na nowo i uprościć w imię jasności, zgodnie z rezolucją Rady z dnia 25 października 1996 r. [2]
(3) Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do kontyngentów taryfowych na produkty rolne podjętych w ramach GATT, objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i środków przejściowych niezbędnych w sektorze rolnym w celu wdrożenia porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3].
(4) W następstwie obniżek ceł uzgodnionych w ramach GATT, niektóre produkty, poprzednio objęte rozporządzeniem (WE) nr 1808/95, są obecnie wolne od ceł na przywóz; i w związku z tym nie są umieszczone w niniejszym rozporządzeniu.
(5) Wspólnota zawarła z Kanadą umowę w formie wymiany listów, przewidującą otwarcie kontyngentu taryfowego na papier gazetowy (zamówienie nr 09.0015) w wysokości 650000 ton, z których 600000 ton, zgodnie z art. XIII GATT, zastrzeżonych jest do dnia 30 listopada każdego roku na produkty z samej Kanady; porozumienie przewiduje także obowiązkową 5 % podwyżkę części kontyngentu zastrzeżonej dla przywozów z Kanady, w przypadku gdy ta część jest wyczerpana przed końcem danego roku.
(6) Zgodnie z ofertą wystawioną w ramach Konferencji ONZ ds. Handlu i Rozwoju (Unctad) oraz zgodnie z jej ogólnym systemem preferencji celnych, Wspólnota Europejska wprowadziła preferencje taryfowe w 1971 r. na produkty z włókna juty i włókna kokosowego pochodzące z niektórych krajów rozwijających się; preferencje te przyjęły formę stopniowej obniżki należności Wspólnej Taryfy Celnej i od 1978 r. do dnia 31 grudnia 1994 r., pełnego zawieszenia tych należności.
(7) Od wejścia w życie nowego ogólnego systemu preferencji celnych w dniu 1 stycznia 1995 r., Wspólnota, w zgodnie z GATT, rozporządzeniami (WE) nr 764/96 [4] i nr 1401/98 [5] otworzyła autonomiczne wspólnotowe kontyngenty taryfowe z zerowym cłem na określone ilości produktów z włókna juty i włókna kokosowego do dnia 31 grudnia 1999 r.; jako że ogólny system preferencji celnych został przedłużony do dnia 31 grudnia 2001 r. rozporządzeniem (WE) nr 2820/98 [6], te uzgodnienia kontyngentowe należy również przedłużyć do dnia 31 grudnia 2001 r.
(8) W kontekście swoich stosunków zewnętrznych, Wspólnota zobowiązała się względem Szwajcarii otwierać każdego roku kontyngent taryfowy z zerowym cłem, funkcjonujący od dnia 1 września do dnia 31 sierpnia roku następnego, aby objąć różne formy przetwarzania materiałów włókienniczych, zgodnie z uzgodnieniami w sprawie uszlachetniania biernego; na podstawie klauzuli największego uprzywilejowania (KNU), Szwajcaria i inne państwa trzecie mogą korzystać z tego kontyngentu.
(9) Wspólnota zadeklarowała swoją gotowość do otwarcia corocznych kontyngentów taryfowych z zerowym cłem Wspólnoty na niektóre produkty wytwarzane ręcznie oraz tkaniny wytworzone na krosnach ręcznych; jednakże przywozy mogą być zakwalifikowane do tych kontyngentów jedynie przez okazanie organom celnym Wspólnoty świadectwa autentyczności wydanego przez właściwy organ kraju beneficjenta, zaświadczającego, że przedmiotowe towary są wytworzone ręcznie lub ręcznie tkane.
(10) Termin "produkty wytworzone ręcznie" należy zdefiniować w celu zapewnienia sprawnego działania tego systemu.
(11) Wymagany jest system aktualizacji informacji o organach rządowych upoważnionych do wydawania świadectw autentyczności.
(12) Właściwe stosowanie uzgodnień odnośnie do produktów wytworzonych ręcznie i tkanin wytworzonych na krosnach ręcznych wymaga, aby ustanowić przepisy uprawniające do tymczasowego cofnięcia kontyngentów taryfowych w całości lub w części, w przypadku zaistnienia nieprawidłowości lub braku współpracy administracyjnej, oraz by ustanowiono procedury dla współpracy administracyjnej w celu sprawdzania wydawania świadectw autentyczności;
(13) Ponieważ dostęp do kontyngentów taryfowych na produkty wytworzone ręcznie i tkaniny wytworzone na krosnach ręcznych jest otwarty dla krajów rozwijających się zgodnie z GSP, Komisja powinna, po otrzymaniu oficjalnego wniosku i po konsultacji z Komitetem Kodeksu Celnego, mieć prawo rozszerzania wykazu beneficjentów kontyngentu, aby dołączyć do niej kraje uprawnione do GSP, które oferują konieczne gwarancje sprawdzania autentyczności produktów.
(14) Wspólnota, wypełniając swoje zobowiązania międzynarodowe, ma obowiązek otworzyć kontyngenty taryfowe; wszystkim importerom Wspólnoty należy zagwarantować równy i ciągły dostęp do wspomnianych kontyngentów, i stawki cła ustanowione dla kontyngentów należy stosować bez zakłóceń wobec wszystkich przywozów danych produktów do wszystkich Państw Członkowskich aż do wyczerpania kontyngentów.
(15) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7] ujednoliciło uzgodnienia w sprawie zarządzania kontyngentami taryfowymi, które mają być stosowane w porządku chronologicznym według dat przyjęcia zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
(16) Z uwagi na szybkość i skuteczność, komunikacja między Państwami Członkowskimi i Komisją powinna odbywać się, jeżeli tylko to możliwe, drogą elektroniczną.
(17) Decyzje Rady lub Komisji zmieniające Nomenklaturę Scaloną i kody Taric lub dostosowujące wielkości kontyngentów i stawki celne nie pociągają za sobą żadnych istotnych zmian; w celu uproszczenia, Komisja, po konsultacji z Komitetem Kodeksu Celnego, powinna mieć prawo do dokonywania zmian i technicznych poprawek do niniejszego rozporządzenia.
(18) Niniejsze rozporządzenie należy dostosować w przypadku zmian istniejących uzgodnień w ramach GATT, włącznie z obniżkami ceł, oraz, w odniesieniu do produktów wytwarzanych z włókien juty i włókna kokosowego, w przypadku rozszerzenia ogólnego systemu preferencji celnych; Komisja, po konsultacji z Komitetem Kodeksu Celnego, powinna zatem mieć prawo do dokonywania odpowiednich zmian w przepisach niniejszego rozporządzenia, włącznie z załącznikami do niego, w zakresie, w którym uzgodnione zmiany określają produkty kwalifikujące się do kontyngentów, wielkości kontyngentów, stawki celne i okresy, oraz wszelkie warunki kwalifikacji.
(19) Ponieważ definicje produktów wytworzonych ręcznie i tkanin wytworzonych na krosnach ręcznych oraz świadectwa autentyczności mogą być zharmonizowane w przyszłości, Komisja, po konsultacji z Komitetem Kodeksu Celnego, powinna mieć prawo do dostosowywania tych definicji i zamiany wzorów wymienionych w załącznikach VI i VII.
(20) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia przyjęto zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
UZGODNIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Produkty wymienione w załącznikach I, II, III, IV i V kwalifikują się do obniżonych stawek celnych w ramach wspólnotowych kontyngentów taryfowych w okresach i zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu i we wspomnianych załącznikach.
2.
Do celu zamiany kwot wyrażonych w EUR na waluty krajowe, art. 18 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [9] stosuje się wobec Państw Członkowskich innych niż określone rozporządzeniem Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [10].
TYTUŁ II
SZCZEGÓLNE UZGODNIENIA DOTYCZĄCE NIEKTÓRYCH KONTYNGENTÓW TARYFOWYCH
Sekcja 1
Kontyngent taryfowy na papier gazetowy
Artykuł 2
1.
Od dnia 30 listopada każdego roku każda część wielkości kontyngentu na papier gazetowy, określonego w załączniku I nie wykorzystana dnia 29 listopada, i przy małym prawdopodobieństwie wykorzystania do dnia 31 grudnia może być zastosowana do objęcia przywozów przedmiotowych produktów z Kanady lub innego kraju spoza WE.
2.
W przypadku gdy przyjęty kontyngent w wysokości 600000 ton z Kanady, zostanie wyczerpany i nie dochodzi do otwarcia autonomicznego kontyngentu na kolejne 30000 na pozostałą cześć roku kalendarzowego, Komisja podnosi przyjęty kontyngent o dodatkowe 5 %.
Komisja publikuje zwiększenie kontyngentu w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Sekcja 2
Kontyngenty taryfowe na produkty wytworzone ręcznie lub ręcznie tkane
Artykuł 3
Dostęp do kontyngentów taryfowych na produkty wytworzone ręcznie jest ograniczony do produktów określonych w załączniku IV, posiadających świadectwa autentyczności wydane przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta i zgodne ze wzorem z załącznika VI.
Artykuł 4
Dostęp do kontyngentów taryfowych na produkty ręcznie tkane jest ograniczony do produktów określonych w załączniku V, posiadających świadectwo autentyczności wydane przez właściwe organy rządowe kraju beneficjenta i zgodne ze wzorem z załącznika VII.
Takie towary opatrzone są pieczęcią zatwierdzoną przez wspomniane organy, na początku i na końcu każdej sztuki; na zasadzie odstępstwa, pieczęć uznana przez organy kraju produkcji może być przymocowana do każdej sztuki..
Artykuł 5
Produkty określone w art. 3 i 4 muszą być przewożone do Wspólnoty bezpośrednio z kraju produkcji.
Za przewożone bezpośrednio uznaje się następujące towary:
a) towary, które przewożono bez wkraczania na terytorium państw trzecich; wejść do portów państw trzecich nie traktuje się jako naruszenia transportu bezpośredniego, pod warunkiem że towary nie są przeładowywane w trakcie takiego wejścia;
b) towary, które przewożono przez, lub, które przeładowano na terytorium jednego lub więcej państw trzecich, pod warunkiem że taki tranzyt lub przeładunek jest ujęty w jednolitym dokumencie przewozowym wystawionym w kraju produkcji.
Sekcja 3
Metody współpracy administracyjnej dotyczące produktów wytworzonych ręcznie lub ręcznie tkanych
Artykuł 6
1.
Dostęp do kontyngentów taryfowych przewidziany w art. 3 i 4 może być w każdym czasie tymczasowo cofnięty, w całości lub w części, w przypadku wystąpienia nieprawidłowości lub braku współpracy administracyjnej wymaganej w celu sprawdzania świadectw autentyczności.
2.
Decyzję o tymczasowym cofnięciu, w całości lub w części, uprawnienia do kontyngentów taryfowych określonych w ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 10 ust. 2, po odpowiednich uprzednich konsultacjach podjętych przez Komisję z danym krajem beneficjentem.
3. a) W przypadku gdy stosuje się procedurę tymczasowego, całościowego lub częściowego cofnięcia dostępu do kontyngentów taryfowych Komisja publikuje ogłoszenie w serii "C" Dziennika Urzędowego stwierdzające, że ma uzasadnione wątpliwości odnośnie do uprawnień do korzystania zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i wymieniające towary, producentów i eksporterów, których to dotyczy.
b) Proporcję długu celnego odpowiadającą koncesjom przyznanym na podstawie niniejszego rozporządzenia pomija się z wyjątkiem przypadku, gdy dług powstał po publikacji ogłoszenia, określonego w lit. a) w odniesieniu do towarów, producentów lub eksporterów wymienionych w tym ogłoszeniu, lub w przypadku gdy stosuje się zdanie drugie art. 221 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 7
1.
Kraje beneficjenci powiadamiają Komisję o nazwach i adresach organów rządowych z siedzibą na ich terytorium, które są właściwe do wydawania świadectw autentyczności, i o wzorach pieczęci używanych przez te organy, oraz o nazwach i adresach organów rządowych odpowiedzialnych za sprawdzanie świadectw.
Pieczęcie są ważne od daty, kiedy Komisja otrzyma ich wzory.
Komisja przesyła te informacje, jeśli to możliwe drogą elektroniczną, organom celnym Państw Członkowskich.
Kiedy taka informacja aktualizuje poprzedni komunikat, Komisja wskazuje datę, kiedy nowe pieczęci zyskują ważność według instrukcji danych przez właściwe organy krajów beneficjentów.
Te informacje są poufne; jednakże kiedy towary są przedstawione do dopuszczenia do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerowi lub jego należycie upoważnionemu przedstawicielowi na sprawdzenie wzorów odcisków pieczęci określonych w niniejszym ustępie.
2.
Komisja publikuje w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich nazwy organów uprawnionych do wydawania świadectw autentyczności w krajach produkcji i w miarę potrzeb datę, kiedy nowe kraje beneficjenci spełniły obowiązki określone w ust. 1.
3.
Kolejne weryfikacje świadectw autentyczności przeprowadzane są wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne we Wspólnocie mają uzasadnione wątpliwości odnośnie do autentyczności dokumentu lub ścisłości informacji dotyczących danych produktów.
4.
Do celów ust. 1 organy celne we Wspólnocie zwracają kopie świadectwa autentyczności właściwym organom rządowym kraju beneficjenta wywozu podając, w miarę potrzeb, powody przyjętej formy lub treści zapytania.
Fakturę lub jej kopię, oraz wszystkie inne odnośne dokumenty, dołącza się do kopii świadectwa autentyczności.
Organy celne przesyłają także każde otrzymane informacje sugerujące, że dane szczegółowe zawarte w świadectwie autentyczności są nieścisłe.
Jeśli wspomniane organy decydują, aby zawiesić dopuszczenie do kontyngentów taryfowych w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, oferują one zwolnieniu produktów na rzecz importerów, przy zachowaniu takich środków ostrożności, jakie uznają za konieczne.
5.
Kiedy z wnioskiem o kolejną weryfikację wystąpiono na podstawie ust. 1, taką weryfikację przeprowadza się a o jej wynikach powiadamia się organy celne we Wspólnocie najdalej w ciągu sześciu miesięcy.
Wyniki umożliwiają stwierdzenie, czy dane świadectwo autentyczności ma zastosowanie do produktów rzeczywiście wywożonych i czy takie produkty rzeczywiście kwalifikowały się do korzystania z kontyngentu taryfowego.
6.
Jeżeli, w przypadkach uzasadnionych wątpliwości, nie ma odpowiedzi w ciągu sześciu miesięcy określonych w ust. 5 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do rozpoznania autentyczności danego dokumentu, lub ścisłości informacji odnoszących się do danego produktu, wysyła się do właściwych organów drugi komunikat.
Jeżeli po drugim komunikacie wyniki weryfikacji nie są przekazane organom występującym o nie w ciągu czterech miesięcy, lub, jeśli te wyniki nie pozwalają na rozpoznanie autentyczności danego dokumentu, organy występujące odmówią, poza wyjątkowymi okolicznościami, uprawnienia do środków taryfowych.
7.
W przypadku gdy procedura weryfikacji lub jakaś inna dostępna informacja wskazują, że przepisy niniejszego artykułu są naruszane, kraj beneficjent wywozu, z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty przeprowadza odpowiednie dochodzenie lub zleci przeprowadzenie dochodzenia w trybie pilnym, w celu rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom.
W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w dochodzeniach.
8.
Do celów kolejnych weryfikacji świadectw autentyczności, kopie świadectw oraz wszelkie dokumenty wywozowe odnoszące się do nich, właściwe organy rządowe kraju beneficjenta wywozu przechowują przez co najmniej trzy lata.
TYTUŁ III
ZARZĄDZANIE KONTYNGENTAMI TARYFOWYMI
Artykuł 8
Kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 Komisja zarządza zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Komunikacja między Państwami Członkowskimi a Komisją w tych sprawach odbywa się, na ile to możliwe, drogą elektroniczną.
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia.
Każde Państwo Członkowskie gwarantuje importerom przedmiotowych produktów równy i ciągły dostęp do kontyngentów, dopóki pozwala na to bilans wielkości kontyngentów.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 9
1.
Przepisy konieczne w celu stosowania niniejszego rozporządzenia, włączając:
a) zmiany i techniczne poprawki wymagane przez zmiany w Nomenklaturze Scalonej i kody TARIC;
b) dostosowania wymagane przez:
- zawarcie przez Radę porozumień lub umów w formie wymiany listów w ramach GATT lub zgodność ze zobowiązaniami umownymi Wspólnoty wobec niektórych krajów w ramach GATT, lub
- rozszerzenie ogólnego systemu preferencji celnych w odniesieniu do produktów z włókna juty i włókna kokosowego;
c) dołączenie krajów rozwijających się do wykazów zawartych w załącznikach IV i V na oficjalny wniosek kraju ubiegającego się, który oferuje konieczne gwarancje sprawdzania autentyczności tych produktów;
d) zmiany i dostosowania w definicjach produktów wytworzonych ręcznie i ręcznie tkanych materiałów, jak również we wzorach świadectw autentyczności
przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 ust. 2.
2.
Przepisy przyjęte na podstawie ust. 1 nie uprawniają Komisji do:
- przeniesienia niewykorzystanych ilości preferencyjnych z jednego okresu kontyngentu na inny,
- zmiany rozkładów przewidzianych w porozumieniach lub umowach w formie wymiany listów,
- uzależniania dostępu do kontyngentów od uzyskania pozwolenia na przywóz.
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/91.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Termin przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
Artykuł 11
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 1808/95 traci moc.
Odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 1808/95 są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą w załączniku VIII.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 49/2000
z dnia 10 stycznia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1139/98 dotyczące obowiązkowego oznaczania na etykietach umieszczonych na niektórych środkach spożywczych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie innych danych niż przewidziane w dyrektywie 79/112/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 97/4/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1139/98 [3] ustanowiło obowiązek etykietowania żywności i jej składników wytworzonych ze zmodyfikowanych genetycznie nasion soi (Glycine max L.), którą obejmuje decyzja Komisji 96/281/WE [4] oraz zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy (Zea mays L.) objętej decyzją Komisji 97/98/WE [5], w szczególności tych nie przewidzianych w dyrektywie 79/112/EWG.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1139/98 potwierdziło, że przypadkowe zanieczyszczenie środków spożywczych DNA lub białkiem w wyniku modyfikacji genetycznej nie może być wyłączone.
(3) Konsekwentnie Rada w momencie przyjęcia rozporządzenia Rady (WE) nr 1139/98, zwróciła się do Komisji o zbadanie praktyczności określenia minimalnych progów obecności DNA lub białka w wyniku modyfikacji genetycznej w celu wzięcia pod uwagę problemu przypadkowych zanieczyszczeń.
(4) Pomijając fakt, iż niektóre podmioty gospodarcze unikają stosowania zmodyfikowanych genetycznie nasion soi (Glycine max L.) lub kukurydzy (Zea mays L.) lub ich produkowania jako składników środków spożywczych, materiał otrzymywany z wyżej wymienionych organizmów zmodyfikowanych genetycznie może być w nich obecny w rezultacie przypadkowego zanieczyszczenia podczas np. uprawy, zbioru plonów, transportu, przechowywania lub przetwarzania.
(5) W przypadkach kiedy obecność takiego materiału jest przypadkowa i stanowi jedynie niewielki udział w danych składnikach w żywności, składniki te nie powinny być przedmiotem wymagań etykietowania ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1139/98.
(6) W celu osiągnięcia niniejszego celu, konieczne jest ustanowienie minimalnych progów dla przypadkowej obecności w składnikach żywnościowych substancji pochodzącej z wyżej wymienionych zmodyfikowanych genetycznie nasion soi i kukurydzy.
(7) Do celów jasności, wskazane jest ustalenie progów jako pojedynczej wartości procentowej.
(8) Wartość 1 % określa najlepiej poziom tolerancji, który jednocześnie pozostaje niski i uwzględnia niezbędną elastyczność w procesie produkcyjnym.
Istniejące lub wkrótce określone metody wykrywania będą koniecznym narzędziem dla stosowania tej wartości.
Mimo wszystko, wartość 1 % wydaje się być wartością maksymalną, a podmioty gospodarcze powinny podejmować wszelkie działania w celu osiągania w praktyce najmniejszych możliwych wartości poziomu obecności wyżej opisanej substancji.
(9) Należy wyjaśnić, że wartość 1 % powinna być wartością tolerancji nie tylko dla przypadkowej obecności materiału otrzymywanego z wyżej wymienionych organizmów zmodyfikowanych genetycznie, ale dla całego przypadkowo obecnego materiału lub jakiegokolwiek innego materiału obecnego na rynku, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97 [6], wytworzonego z innych organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
(10) Określenie substancji otrzymanej z organizmów zmodyfikowanych genetycznie powinno być rozumiane jako odnoszące się do części każdego składnika pochodzącej z organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
(11) W celu określenia, że obecność takiej substancji jest przypadkowa, podmioty gospodarcze muszą być w stanie dostarczyć odpowiednie dowody wystarczające dla właściwego organu, że podjęli oni właściwe kroki dla uniknięcia stosowania jako źródła genetycznie zmodyfikowanych nasion soi (Glycine max L.) lub kukurydzy (Zea mays L.) lub jakichkolwiek innych organizmów zmodyfikowanych genetycznie będących źródłem materiału obecnego w obrocie zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 258/97 lub produktu ich zawierającego.
(12) W celach spójności z dyrektywą 79/112/EWG, właściwe jest stosowanie progu na poziomie poszczególnych składników rozpatrywanych produktów żywnościowych.
(13) Należy wyjaśnić, że takie samo podejście należy stosować do celów ustanowienia wykazu składników żywnościowych nie będących przedmiotem wymagań w zakresie oznaczania określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1139/98 z powodu braku obecności białka i DNA otrzymanych w wyniku modyfikacji genetycznej określonej w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia.
(14) W każdym przypadku, składniki żywnościowe nie są przedmiotem wymagań w zakresie etykietowania zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1139/98, jeżeli nie zawierają białka lub DNA otrzymanych w wyniku modyfikacji genetycznej określonej w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia. Z uwagi na powyższe, wskazane jest wyjaśnienie, że wykaz taki nie jest wyczerpujący.
(15) W niektórych przypadkach żywność zawiera tylko jeden składnik.
Dlatego też konieczne jest wyjaśnienie, w jaki sposób taka żywność będzie rozważana do celów ustanowienia wyżej opisanego wykazu oraz dla stosowania progu.
(16) Dyrektywa 79/112/EWG ma zastosowanie do produktów, które dostarczane są nie tylko dla konsumentów końcowych, ale także dla masowych dostawców.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1139/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 ust. 1 "konsumentowi końcowemu" zastępuje się "konsumentowi końcowemu lub masowym dostawcom".
2.
W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Określone środki spożywcze nie będą przedmiotem dodatkowych wymagań w zakresie etykietowania, jeżeli:
a) ich składniki lub ich jedyny składnik nie zawierają protein lub DNA wynikające z modyfikacji genetycznej określonej w art. 1 ust. 1;
lub
b) materiał otrzymany z organizmów zmodyfikowanych genetycznie określonych w art. 1 ust. 1, wraz z jakimkolwiek materiałem wprowadzonym do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 258/97, otrzymanym z innych organizmów zmodyfikowanych genetycznie, jest obecny w ich składnikach lub w żywności zawierającej jeden składnik w ilości nie przekraczającej 1 % indywidualnie rozpatrywanych składników lub jedynego ich składnika, przy założeniu że ich obecność jest przypadkowa;
W celu ustalenia, że obecność takiej substancji jest przypadkowa, producenci muszą być w stanie udowodnić w stopniu wystarczającym właściwemu organowi, że podjęli odpowiednie kroki dla uniknięcia stosowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (lub ich produkcji) określonych w poprzednim ustępie jako materiału źródłowego."
b) Dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a. W celu ułatwienia stosowania ust. 2 lit. a), opracowany zostanie otwarty wykaz składników żywnościowych lub żywności zawierającej jeden składnik, w których brak obecności protein lub DNA otrzymanych w wyniku modyfikacji genetycznej określonych w art. 1 ust. 1.
Wykaz taki zostanie opracowany na mocy procedury ustanowionej w art. 17 dyrektywy 79/112/EWG, uwzględniając postęp techniczny, opinię Komitetu Naukowego ds. żywności oraz inne odpowiednie pomocne materiały naukowe."
Artykuł 2
Wymagania w zakresie etykietowania określone rozporządzeniem (WE) nr 1139/98 nie stosuje się do określonych środków spożywczych dostarczanych jako takie do masowych dostawców, wytworzonych i etykietowanych zgodnie z obowiązującym prawem we Wspólnocie, lub które zostały zgodnie z prawem przywożone do Wspólnoty i wprowadzone do swobodnego obrotu przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 50/2000
z dnia 10 stycznia 2000 r.
w sprawie etykietowania środków spożywczych oraz składników żywności zawierających dodatki oraz środki aromatyzujące, które zostały zmodyfikowane genetycznie lub zostały wyprodukowane z organizmów genetycznie zmodyfikowanych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/4/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności [3] nie odnosi się do dodatków oraz środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych, ponieważ w celu przetestowania tych substancji do oceny ich bezpieczeństwa zostały one objęte innymi przepisami wspólnotowymi, konkretnie dyrektywą Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/34/EWG [5], oraz w dyrektywie Rady 88/388/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków aromatyzujących przeznaczonych do użytku w środkach spożywczych i materiałów źródłowych służących do ich produkcji [6], zmienionej dyrektywą Komisji 91/71/EWG [7].
(2) Te dodatki oraz środki aromatyzujące są również wyłączone z zakresu rozporządzenia Rady (WE) nr 1139/98 z dnia 26 maja 1998 r. dotyczącego obowiązkowego oznaczania na etykietach umieszczonych na niektórych środkach spożywczych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie innych danych niż przewidziane w dyrektywie 79/112/EWG [8].
(3) Konsekwencją tego wyłączenia jest fakt, że dodatki oraz środki aromatyzujące, które zostały zmodyfikowane genetycznie lub zostały wyprodukowane z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i są używane jako składniki środków spożywczych, nie podlegają szczegółowym przepisom dotyczącym etykietowania ustanowionym w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 258/97 ani przepisom dotyczącym etykietowania ustanowionym w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1139/98.
(4) Ważne jest, aby konsumenci byli także informowani o użyciu dodatków lub środków aromatyzujących, które zostały zmodyfikowane genetycznie lub zostały wyprodukowane przy użyciu inżynierii genetycznej, tak jak obecnie są już informowani o zawartości innych składników zawierających organizmy zmodyfikowane genetycznie lub wyprodukowane z organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
(5) Niektóre Państwa Członkowskie podały do wiadomości swój zamiar ustanowienia wytycznych na szczeblu krajowym odnośnie do oznakowania na etykiecie informującego konsumentów o zastosowaniu dodatków i/lub środków aromatyzujących produkowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
(6) Takie zasady prawdopodobnie spowodują powstanie nowych przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym.
(7) Komisja w swojej decyzji 98/613/WE z dnia 21 października 1998 r. dotyczącej projektu dekretu Republiki Austrii dotyczącego identyfikacji zmodyfikowanych genetycznie dodatków oraz środków aromatyzujących [9] stwierdziła za zgodą Państw Członkowskich, że najbardziej zadowalającym rozwiązaniem będzie ustanowienie przepisów wspólnotowych dotyczących etykietowania.
(8) W związku z tym właściwe byłoby nałożenie obowiązku wskazania na etykiecie danego środka spożywczego, że zastosowane dodatki lub środki aromatyzujące są organizmami zmodyfikowanymi genetycznie, zawierają organizmy zmodyfikowane genetycznie lub zostały wyprodukowane z takich organizmów, zgodnie z takimi samymi zasadami jak te ustanowione w odniesieniu do etykietowania składników, które są, zawierają lub zostały wyprodukowane z organizmów zmodyfikowanych genetycznie.
(9) Przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do dodatków oraz środków aromatyzujących sprzedawanych w takiej postaci konsumentom końcowym; w stosunku do dodatków oraz środków aromatyzujących powinno się wprowadzić oddzielne przepisy, nakładające podobne, obowiązkowe znakowanie.
(10) W szczególności, zgodnie z podejściem przyjętym w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 258/97, konieczne jest zapewnienie, aby konsument końcowy był poinformowany o jakichkolwiek cechach lub właściwościach żywności, takich jak jej skład, wartość odżywcza, skutki odżywcze lub planowane wykorzystanie żywności, w wyniku czego żywność ta lub składniki żywności nie są już takie same jak dotychczasowa żywność lub jej składniki; w związku z tym dodatki oraz środki aromatyzujące, które zostały zmodyfikowane genetycznie lub które zostały wyprodukowane z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i nie są równoważne ich tradycyjnym odpowiednikom, muszą podlegać wymogom etykietowania.
(11) Zgodnie z podejściem przyjętym w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 258/97 wymogi odnośnie do etykietowania muszą być oparte na ocenie naukowej.
(12) Dla wspomnianych powyżej produktów powinny zostać sformułowane jasne zasady etykietowania, tak aby zapewnić, że można przeprowadzać oficjalne inspekcje na podstawie wiarygodnych, powtarzalnych i możliwych do zastosowania danych.
(13) Powinno się również zapewnić, aby wymogi dotyczące etykietowania nie były zbyt skomplikowane, jakkolwiek odpowiednio szczegółowe w celu zapewnienia konsumentom potrzebnych informacji.
(14) Rozporządzenie (WE) nr 1139/98 określa kryterium, zgodnie z którym obowiązek etykietowania ma zastosowanie do żywności wyprodukowanej z genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy lub soi.
(15) Obecność genetycznie zmodyfikowanego białka lub DNA w dodatkach oraz środkach aromatyzujących wchodzących w skład środków spożywczych również stanowi, zgodnie z przyjętymi zasadami, kryterium spełniające powyższe wymogi; takie podejście może być zbadane ponownie w świetle nowych osiągnięć naukowych.
(16) Uwzględniając zakres i konsekwencje proponowanych działań, środki wspólnotowe wprowadzone niniejszym rozporządzeniem są nie tylko konieczne, ale również niezwykle ważne dla osiągnięcia celów.
(17) Nie można wykluczyć przypadkowego zanieczyszczenia dodatków oraz środków aromatyzujących DNA lub białkiem uzyskanym w wyniku modyfikacji genetycznej; przydatne jest zbadanie możliwości ustalenia stopnia ich zawartości, tak aby można było uniknąć znakowania produktów w przypadkach takiego zanieczyszczenia.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie przewiduje niektóre dodatkowe wymogi odnośnie do etykietowania żywności i składników żywności przeznaczonych dla konsumentów końcowych oraz zakładów żywienia zbiorowego, zwanych dalej "szczególnymi środkami spożywczymi" zawierającymi dodatki i/lub środki aromatyzujące, tak jak to opisano w ust. 2 (zwane dalej "szczególnymi dodatkami oraz środkami aromatyzującymi").
2.
Następujące substancje stanowią szczególne dodatki oraz środki aromatyzujące:
- dodatki objęte zakresem dyrektywy 89/107/EWG i/lub
- środki aromatyzujące przeznaczone do użytku w środkach spożywczych objęte zakresem dyrektywy 88/388/EWG,
które są, zawierają lub zostały wyprodukowane z organizmów zmodyfikowanych genetycznie w rozumieniu dyrektywy Rady 90/220/EWG [10].
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla innych wymogów prawodawstwa wspólnotowego odnośnie do etykietowania żywności etykietowanie szczególnych środków spożywczych musi zapewnić konsumentom końcowym oraz zakładom żywienia zbiorowego informacje o:
a) jakichkolwiek cechach lub właściwościach żywności zgodnie z art. 4 ust. 1, takich jak:
- skład,
- wartość odżywcza lub efekty odżywcze,
- planowane zastosowanie dodatków lub środków aromatyzujących,
w wyniku czego szczególne dodatki lub środki aromatyzujące nie są już równoważne dodatkom lub środkom aromatyzującym istniejącym dotychczas;
b) zawartości w szczególnych dodatkach lub środkach aromatyzujących substancji, które nie są stosowane w istniejących równoważnych dodatkach lub środkach aromatyzujących i które mogą mieć wpływ na zdrowie niektórych grup ludności;
c) zawartości w szczególnych dodatkach lub środkach aromatyzujących substancji, które nie są stosowane w istniejących równoważnych dodatkach lub środkach aromatyzujących i które powodują wątpliwości na tle etycznym;
d) zgodnie z art. 4 ust. 2 o obecności dodatków lub środków aromatyzujących, które są zmodyfikowane genetycznie lub zawierają organizmy zmodyfikowane genetycznie przy użyciu technik modyfikacji genetycznej, których niewyczerpujący wykaz jest ustanowiony w załączniku I A część 1 dyrektywy 90/220/EWG.
Artykuł 3
Szczególne dodatki lub środki aromatyzujące nie będą już traktowane jako równoważne w rozumieniu art. 2 lit. a), jeżeli naukowa ocena oparta na odpowiedniej analizie istniejących danych wykaże, że stwierdzone cechy są inne w porównaniu z tradycyjnymi dodatkami lub środkami aromatyzującymi, uwzględniając przyjęte limity naturalnego zróżnicowania takich cech.
Ma to miejsce, gdy szczególne dodatki lub środki aromatyzujące zawierają białko i/lub DNA pochodzące z modyfikacji genetycznej.
Artykuł 4
1.
Dodatkowe określone wymogi dotyczące etykietowania, w odniesieniu do informacji określonej w art. 2 lit. a), są następujące:
Wyrazy "produkowane z genetycznie zmodyfikowanych…" pojawiają się na wykazie składników przewidzianym w art. 6 dyrektywy 79/112/EWG w nawiasie, bezpośrednio po wskazaniu przedmiotowego dodatku lub środka aromatyzującego.
Alternatywnie zwrot ten może pojawić się na umieszczonym w widocznym miejscu przypisie do wykazu składników, przy czym do danego dodatku lub środka aromatyzującego będzie odsyłała gwiazdka (*).
Zwrot ten jest wydrukowany czcionką, która ma przynajmniej taki sam rozmiar jak czcionka zastosowana do wykazu składników.
W odniesieniu do szczególnych środków spożywczych, dla których nie ma wykazu składników, taki zwrot musi się pojawić w czytelny sposób na etykiecie produktu.
2.
Dodatkowe szczególne wymogi co do etykietowania, w odniesieniu do informacji określonej w art. 2 lit. d), są następujące:
Zwrot "zmodyfikowane genetycznie" musi pojawić się na liście składników bezpośrednio po wskazaniu przedmiotowego dodatku lub środka aromatyzującego.
Alternatywnie zwrot ten może pojawić się w umieszczonym w widocznym miejscu przypisie do wykazu składników, przy czym do danego dodatku lub środka aromatyzującego będzie odsyłała gwiazdka (*).
Zwrot ten jest wydrukowany czcionką, która ma przynajmniej taki sam rozmiar jak czcionka zastosowana do wykazu składników.
W odniesieniu do określonych artykułów spożywczych, do których nie dołącza się wykazu składników, zwrot ten musi być umieszczony w czytelny sposób na etykiecie produktu.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do szczególnych środków spożywczych wyprodukowanych i etykietowanych zgodnie z prawem na terenie Wspólnoty lub zgodnie z prawem wwiezionych do Wspólnoty i dopuszczonych do swobodnego obrotu przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 90 dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 99/2000
z dnia 29 grudnia 1999 r.
dotyczące świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie posiedzeń Rady Europejskiej w Dublinie oraz w Rzymie w 1990 r. Wspólnota wprowadziła program pomocy technicznej na rzecz reformy gospodarczej i ożywienia gospodarczego w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.
(2) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 1279/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. dotyczące udzielania pomocy we wprowadzaniu reformy gospodarczej i poprawy sytuacji gospodarczej w nowych państwach niepodległych i Mongolii [2] ustanowiło warunki świadczenia takiej pomocy i przewidziało takie działanie od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 31 grudnia 1999 r.
(3) Pomoc taka wywarła już znaczny wpływ na reformę w państwach partnerskich Europy Wschodniej i Azji Środkowej wymienionych w załączniku I ("państwach partnerskich").
(4) Finansowa kwota referencyjna w rozumieniu pkt 34 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej [3] i poprawy procedury budżetowej jest objęta niniejszym rozporządzeniem przez cały czas trwania programu, tym samym nie naruszając kompetencji organu budżetowego, które zostały określone w Traktacie.
(5) Pomoc taka będzie w pełni skuteczna tylko w kontekście postępu na rzecz wolnych i otwartych społeczeństw demokratycznych przestrzegających praw człowieka, praw mniejszości oraz praw ludności tubylczej, a także na rzecz systemów gospodarczych zorientowanych rynkowo.
(6) Dalsza pomoc jest niezbędna dla promowania bezpieczeństwa jądrowego w państwach partnerskich.
(7) Kontynuacja świadczenia pomocy będzie przyczyniać się do osiągnięcia wspólnych celów, szczególnie w kontekście Umów o partnerstwie i współpracy oraz Umów o współpracy gospodarczej zawartych z państwami partnerskimi.
(8) W stosownych przypadkach świadczenie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia będzie uwzględniać wspólne strategie przyjęte przez Radę Europejską.
(9) Właściwe jest ustalenie priorytetów tej pomocy, które są wyznaczone m.in. wspólnymi interesami Wspólnoty i państw partnerskich.
(10) Pomoc powinna uwzględniać zróżnicowane potrzeby oraz priorytety głównych regionów objętych niniejszym rozporządzeniem.
(11) Doświadczenie wskazuje, że pomoc wspólnotowa będzie skuteczniejsza, gdy będzie bardziej skoncentrowana na ograniczonej liczbie obszarów w ramach każdego państwa partnerskiego.
(12) Należy zachęcać do rozwijania powiązań gospodarczych między państwami i przepływów handlowych prowadzących do reform i restrukturyzacji gospodarczej.
(13) Należy zachęcać do współpracy regionalnej i subregionalnej, szczególnie w odniesieniu do Wymiaru Północnego oraz w regionie Morza Czarnego.
(14) Należy zachęcać do współpracy transgranicznej, szczególnie w kontekście granic między państwami partnerskimi a Unią Europejską, między państwami partnerskimi a Europą Środkową i Wschodnią, oraz między samymi państwami partnerskimi.
(15) Wymogi trwającej reformy gospodarczej i restrukturyzacji oraz efektywne zarządzanie tym programem wymaga wieloletniego podejścia.
(16) Długookresowa trwałość reformy będzie wymagać odpowiedniego nacisku na aspekty społeczne reformy i rozwój społeczeństwa obywatelskiego.
(17) Włączenie aspektów środowiskowych do pomocy ma główne znaczenie dla długookresowej trwałości reform i rozwoju gospodarczego.
(18) Rozwój zasobów ludzkich, włącznie z edukacją i kształceniem, ma znaczenie dla reform i restrukturyzacji.
(19) Jakość pomocy powinna być poprawiana poprzez wybór części projektów w oparciu o konkurencyjność.
(20) W celu właściwego sprostania najbardziej pilnym potrzebom państw partnerskich na obecnym etapie ich transformacji gospodarczej niezbędne jest zezwolenie na pewien zakres przydziału finansowego celem użycia jej do gospodarczo sprawnego finansowania inwestycji, szczególnie w obszarach współpracy transgranicznej, promocji małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), infrastruktury w dziedzinie ochrony środowiska oraz sieci o strategicznym znaczeniu dla Wspólnoty.
(21) Pomoc wspólnotowa może, stosownie do przypadku, być bardziej skuteczna, efektywna i wyrazista, gdy jest realizowana w sposób zdecentralizowany.
(22) Należy zapewnić skuteczną konkurencję między przedsiębiorstwami, organizacjami i instytucjami zainteresowanymi uczestnictwem w inicjatywach finansowanych przez program.
(23) Pomoc wspólnotowa będzie o wiele bardziej skuteczna, gdy zapewnione zostanie uczestnictwo państw partnerskich.
(24) Właściwe jest, aby Komisja podczas realizacji pomocy wspólnotowej, była wspomagana przez komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich.
(25) Środki niezbędne dla realizacji niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(26) Procedury przetargowe oraz udzielenia zamówień powinny być zgodne z rozporządzeniem finansowym stosowanym do ogólnego budżetu Unii Europejskiej ("rozporządzenie finansowe").
(27) Przepisy dotyczące składania ofert oraz udzielania zamówień, jak również zasady regulujące udzielanie zamówień powinny być stosowane do momentu wejścia w życie przepisów zmieniających tytuł IX rozporządzenia finansowego w celu wprowadzenia podstawy dla przepisów wykonawczych, które będą stosowane do wszystkich wspólnotowych programów pomocy zewnętrznej.
(28) Oprócz osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich i państw partnerskich udział w przetargach powinien być otwarty również dla osób fizycznych i prawnych z krajów korzystających z programu Phare oraz, w przypadku gdy wymagane są specyficzne rodzaje ekspertyzy, z państw śródziemnomorskich.
(29) Sprawozdania z postępu prac dotyczących realizacji programu pomocy powinny być ustalane corocznie.
(30) Traktaty nie wprowadziły, w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia, uprawnień innych niż wynikające z art. 308 Traktatu WE oraz art. 203 Traktatu EWEA,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Program wspierania przejścia do gospodarki rynkowej oraz wspierania demokracji i zasad państwa prawa w państwach partnerskich wymienionych w załączniku I (zwanych dalej "państwami partnerskimi") będzie realizowany przez Komisję od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. zgodnie z kryteriami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Program ten będzie oparty na zasadach i celach określonych w Umowach o partnerstwie i współpracy oraz w Umowach o handlu i współpracy gospodarczej w kontekście współpracy Wspólnoty, Państw Członkowskich i państw partnerskich w celu wspierania inicjatyw będących we wspólnym interesie.
2.
Program ma na celu maksymalizację wpływu poprzez koncentrację na ograniczonej liczbie istotnych inicjatyw, bez wykluczania projektów na małą skalę, w przypadku gdy projekty takie są właściwe.
W tym celu programy indykatywne i programy działania, o których mowa poniżej, będą obejmować co najwyżej trzy kompleksowe kwalifikujące się obszary współpracy wymienione w załączniku II.
Stosownie do przypadku, oprócz tych trzech obszarów, wprowadzona zostanie pomoc na rzecz bezpieczeństwa jądrowego.
Program uwzględnia zróżnicowane potrzeby i priorytety głównych regionów objętych niniejszym rozporządzeniem, w szczególności potrzebę wspierania demokracji i zasady państwa prawa.
3.
Szczególna uwaga zwrócona jest na:
- potrzebę ograniczania zagrożeń środowiskowych i zanieczyszczenia środowiska, w tym zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym,
- potrzebę wspierania zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych, włącznie z zasobami energetycznymi, oraz
- społeczne aspekty transformacji.
4.
Program ma na celu wspieranie współpracy międzypaństwowej, międzyregionalnej oraz transgranicznej między samymi państwami partnerskimi, między państwami partnerskimi a Unią Europejską oraz między państwami partnerskimi a Europą Środkową i Wschodnią.
Współpraca międzypaństwowa i międzyregionalna polega przede wszystkim na pomocy państwom partnerskim w zidentyfikowaniu i przeprowadzaniu działań, które są lepiej podejmowane na poziomie wielu krajów niż na poziomie krajowym, takich jak promowanie sieci, współpraca w dziedzinie środowiska oraz działania w obszarze sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Współpraca transgraniczna polega przede wszystkim na:
a) pomocy regionom przygranicznym w przezwyciężaniu specyficznych problemów rozwojowych;
b) zachęcaniu do łączenia sieci po obu stronach granicy, np. usługi transgraniczne;
c) przyspieszeniu procesu transformacji w państwach partnerskich poprzez ich współpracę z regionami granicznymi w Unii Europejskiej lub Europie Środkowej i Wschodniej;
d) ograniczeniu transgranicznych zagrożeń środowiskowych i zanieczyszczenia środowiska.
5.
W obszarze bezpieczeństwa jądrowego program koncentruje się na trzech priorytetach.
a) Wspieranie promocji kultury w dziedzinie skutecznego bezpieczeństwa jądrowego zgodnie z zasadami Konwencji bezpieczeństwa jądrowego, w szczególności poprzez trwałe wsparcie dla organów regulujących, a na poziomie elektrowni, poprzez pomoc na miejscu, w tym dostawę sprzętu, w sytuacjach gdy pomoc taka jest najbardziej potrzebna;
b) Wspieranie rozwoju i realizacji wykorzystanego paliwa, strategii wycofania z eksploatacji odpadów jądrowych i zarządzania nimi, w tym w północno-zachodniej Rosji w kontekście szerszej współpracy międzynarodowej;
c) Przyczynianie się do odnośnych inicjatyw międzynarodowych wspieranych przez UE, takich jak inicjatywa G7/UE dotycząca zamknięcia elektrowni w Czarnobylu.
Program wspiera stosowanie skutecznych zabezpieczeń materiałów jądrowych.
6.
Program uwzględnia:
- zmieniające się i zróżnicowane potrzeby i priorytety państw partnerskich, indywidualnie i jako regionów, a także m.in. kontekst rozszerzenia,
- zdolność absorpcyjną państw partnerskich,
- postęp w kierunku demokratycznej i zorientowanej rynkowo reformy w państwach partnerskich.
Środki realizowane są z uwzględnieniem następujących kryteriów:
- potrzebę zrównoważonego rozwoju gospodarczego,
- wpływ społeczny środków objętych reformą,
- wspieranie równych szans dla kobiet,
- zrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych oraz poszanowanie środowiska naturalnego.
TYTUŁ I
PROGRAMY INDYKATYWNE I PROGRAMY DZIAŁANIA
Artykuł 3
1.
Pomoc stosowana jest w ramach programów krajowych, wielonarodowych i innych.
2.
Programy krajowe i wielonarodowe obejmą programy indykatywne i programy działania.
3.
Programy indykatywne, obejmujące okresy od trzech do czterech lat, ustanawia się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Programy te określają podstawowe cele oraz wytyczne pomocy wspólnotowej w obszarach współpracy określonych w załączniku II, i mogłyby, w miarę możliwości w największym zakresie, obejmować orientacyjne szacunki finansowe.
Przed ustanowieniem programów indykatywnych Komisja przedyskutuje z Komitetem określonym w art. 13 ust. 1 priorytety, które mają być określone wraz z państwami partnerskimi.
4.
Programy działań oparte na programach indykatywnych określonych w ust. 3 przyjmuje się w corocznie lub co dwa lata, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
Te programy działań zawierają wykaz projektów do sfinansowania w ramach obszarów współpracy określonych w załączniku II.
Przedmiot programów zostaje określona odpowiednio szczegółowo tak, by umożliwić Komitetowi określonemu w art. 13 ust. 1 wydanie opinii.
5.
Środki wymienione w krajowych programach działania odzwierciedlone są w memorandach finansowych uzgodnionych między Komisją a każdym państwem partnerskim.
Zostaną one oparte na dialogu uwzględniającym wspólne interesy wspólnotowe i państw partnerskich szczególnie w kontekście Umów o partnerstwie i współpracy.
6.
Jeśli wymagają tego okoliczności, programy indykatywne i programy działań mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2 w okresie ich stosowania.
Artykuł 4
1.
Oprócz krajowych programów działania, ustanowiony zostaje program stymulujący w celu wprowadzenia elementu konkurencji do rozdziału zasobów w celu wspierania jakości.
Aby zapewnić koncentrację, projekty finansowane w ramach programu powinny zostać połączone z kompleksowymi obszarami współpracy ustanowionymi w krajowych programach indykatywnych określonych w art. 3.
2.
Program wprowadzany jest stopniowo i uwzględnia możliwości administracyjne różnych państw partnerskich.
W pierwszym roku stosowania, rozmiar programu nie przekracza 10 % całkowitego budżetu programu.
W kolejnych latach stosunek ten może wzrosnąć maksymalnie o 5 % rocznie.
3.
Biorąc pod uwagę doświadczenie nabyte w latach poprzednich, w tym dystrybucję geograficzną, podejmuje się specjalne starania w celu wsparcia udziału w tym programie wszystkich państw partnerskich, w szczególności doświadczających najwięcej trudności w jego pomyślnej realizacji.
4.
Roczny program stymulujący, w tym kryteria wyboru projektów oraz jego rozmiar, zostanie uzgodniony zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2.
TYTUŁ II
ŚRODKI, KTÓRE MAJĄ BYĆ OBJĘTE WSPARCIEM
Artykuł 5
1.
W ramach programów określonych w tytule I, które składają się przede wszystkim z pomocy technicznej, wsparcie zostanie przeznaczone na:
- przekazanie ekspertyzy i know-how, w tym szkolenia,
- współpracę i partnerstwo przemysłowe na rzecz rozwoju instytucjonalnego opartego na współpracy między organizacjami publicznymi i prywatnymi z Unii Europejskiej i państw partnerskich,
- na zasadzie jednostkowych przypadków, rozsądny koszt dostaw wymaganych w trakcie realizowania pomocy.
W szczególnych przypadkach pomoc może objąć istotny element dostaw, w tym bezpieczeństwo jądrowe, wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne oraz współpracę transgraniczną,
- inwestycje oraz działania związane z inwestycjami.
Pomoc może objąć pomoc techniczną w celu stymulowania i wspierania inwestycji.
Pomoc może także objąć finansowanie inwestycji opisane w załączniku III, szczególnie w obszarach współpracy transgranicznej, wspierania małych i średnich przedsiębiorstw, infrastruktury w dziedzinie ochrony środowiska i sieci.
2.
Pomoc obejmuje również koszty związane z przygotowaniem, realizacją, monitorowaniem, audytem i oceną programu, jak również informacje o kosztach.
3.
Środki mogą być realizowane, we właściwym przypadku, w sposób zdecentralizowany.
Końcowi odbiorcy pomocy wspólnotowej są aktywnie zaangażowani w przygotowaniu i realizacji projektów.
W miarę możliwości, identyfikacja i przygotowanie projektów przeprowadzane są na poziomie regionalnym i lokalnym.
4.
Projekty realizowane są etapowo, w uzasadnionych przypadkach i w sposób pozwalający na uniknięcie zakłóceń w ciągłości działań.
Wsparcie kolejnych etapów będzie uzależnione od pomyślnego zakończenia poprzednich etapów.
5.
Do zaangażowania w realizację projektu zachęcani będą lokalni eksperci
TYTUŁ III
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 6
1.
Finansowa kwota referencyjna na realizację niniejszego programu w okresie 2000–2006 r. wynosi 3138 milionów EUR.
Wartość rocznych środków przyznanych zostanie zatwierdzona przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
2.
Maksymalnie 20 % rocznego budżetu może zostać przydzielone na finansowanie inwestycji zgodnie z opisem w załączniku III.
Maksymalnie 20 % rocznego budżetu może zostać przydzielone na "program stymulujący" wymieniony w art. 4.
Artykuł 7
1.
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu, które są finansowane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, są zarządzane przez Komisję zgodnie rozporządzeniem finansowym, które stosuje się do tego budżetu.
2.
Komisja przestrzega zasad należytego zarządzania finansami oraz, w szczególności, zasad gospodarności i efektywności pod względem kosztów określonych w rozporządzeniu finansowym.
Artykuł 8
1.
Pomoc wspólnotowa ma zasadniczo formę dotacji. Mogą one generować fundusze, które mogą zostać wykorzystane na finansowanie innych projektów lub środków współpracy.
2.
Decyzje finansowe oraz umowy, które z nich wynikają, przewidują wyraźnie monitoring oraz nadzór i kontrolę finansową Komisji i Trybunału Obrachunkowego, które mają być, w razie potrzeby, przeprowadzane na miejscu.
Artykuł 9
1.
Koszt projektu w walucie miejscowej pokrywa Wspólnota tylko w takim zakresie, który jest bezwzględnie konieczny.
2.
Państwa partnerskie są aktywnie zachęcane do współfinansowania projektów.
3.
Podatki, cła oraz zakup mienia nieruchomego nie są finansowane przez Wspólnotę.
Artykuł 10
Poniższe przepisy dotyczące składania ofert oraz udzielania zamówień a także zasady regulujące udzielanie zamówień określonych w załączniku IV maja zastosowanie do momentu wejścia w życie przepisów zmieniających tytuł IX rozporządzenia finansowego, w celu wprowadzenia podstawy dla przepisów wykonawczych, które będą miały zastosowanie do wszystkich wspólnotowych programów pomocy zewnętrznej.
Artykuł 11
1.
Komisja realizuje działania zgodnie z programami działań określonymi w art. 3 ust. 4 oraz zgodnie z tytułem IX rozporządzenia finansowego oraz art. 12 niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja dostarcza państwom partnerskim zestaw zasad dotyczących definicji projektów.
3.
Zamówienia na dostawy i roboty budowlane przyznawane są w drodze nieograniczonych przetargów z wyjątkiem przypadków określonych w art. 116 rozporządzenia finansowego.
4.
Udział w zaproszeniach do składania ofert oraz zamówieniach jest nieograniczony na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich, państw partnerskich oraz państw korzystających z programu Phare.
Udział osób fizycznych i prawnych z państw śródziemnomorskich o tradycyjnych powiązaniach gospodarczych, handlowych i geograficznych może zostać zatwierdzona przez Komisję na zasadzie jednostkowych przypadków, jeżeli odnośne programy lub projekty wymagają specyficznych form ekspertyzy dostępnej w takich państwach.
5.
W przypadku współfinansowania, Komisja może zezwolić na udział państw trzecich w zaproszeniach do składania ofert i zamówieniach, ale na zasadzie jednostkowych przypadków.
W takich przypadkach, udział przedsiębiorstw z państw trzecich dopuszcza się tylko wtedy, gdy zachowana jest zasada wzajemności.
Artykuł 12
W przypadku nieograniczonych przetargów w celu udzielenia zamówień na dostawy zgodnie z art. 114 rozporządzenia finansowego, przewidywany jest termin na złożenie oferty nie krótszy niż 52 dni od daty zamieszczenia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Zamówienia na usługi przyznawane są w drodze przetargów ograniczonych oraz umów prywatnych na działania nieprzekraczające 200000 EUR.
TYTUŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 13
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. świadczenia pomocy dla nowych państw niepodległych i Mongolii (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku każdego odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
Komisja, wspólnie z Państwami Członkowskimi, na podstawie zasady wzajemności i systematycznej wymiany informacji, w tym wymiany informacji na miejscu, zapewnia skuteczną koordynację starań na rzecz pomocy podejmowanych przez Wspólnotę i poszczególne Państwa Członkowskie w celu zwiększenia spójności oraz komplementarności ich programów współpracy.
Ustanawia się systematyczną koordynację między Komisją a Państwami Członkowskimi, włącznie z koordynacją na miejscu w kontaktach z państwami partnerskimi zarówno podczas definiowania programu, jak i na etapie jego realizacji.
W czasie realizacji współpracy transgranicznej, programy obejmujące Państwa Członkowskie, państwa Phare i państwa partnerskie, Komisja zapewnia skuteczną koordynację oraz spójność z programami finansowanymi za pośrednictwem funduszy strukturalnych, wspólnotowych programów pomocy zewnętrznej oraz inicjatyw pomocy bilateralnej.
Komisja zapewnia ponadto koordynację i współpracę z międzynarodowymi instytucjami finansowymi i innymi donatorami.
W ramach pomocy świadczonej na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja wspiera współfinansowanie z instytucjami publicznymi lub prywatnymi w Państwach Członkowskich.
Artykuł 15
1.
Corocznie Komisja składa sprawozdanie z postępu prac związanych z realizacją programu pomocy.
Sprawozdanie to obejmuje ocenę pomocy już świadczonej, w tym skuteczność programu, jak również informację o wynikach działań monitorujących podejmowanych w ciągu roku.
Sprawozdanie zostanie przekazane Państwom Członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
2.
W świetle tych sprawozdań Komisja może składać do Rady wnioski o zmianę niniejszego rozporządzenia.
3.
Ponadto Komisja udostępnia informacje statystyczne określone w ust. 1 dotyczące udzielania zamówień.
Treść i forma informacji statystycznych, które mają zostać przekazane, zostanie przedyskutowana z Komitetem określonym w art. 13 ust. 1.
Artykuł 16
Gdy zabraknie zasadniczego elementu niezbędnego dla kontynuacji współpracy poprzez pomoc, szczególnie w przypadku pogwałcenia zasad demokratycznych oraz praw człowieka, Rada może na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, zadecydować o właściwych środkach dotyczących pomocy dla państwa partnerskiego.
Ta sama procedura może być stosowana jako ostateczny środek w przypadkach poważnego pogwałcenia zobowiązań państw partnerskich określonych w układach o partnerstwie i współpracy.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 104/2000
z dnia 17 grudnia 1999 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26, 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na rozwój rynku, zachodzące w ostatnich latach zmiany w działalności w zakresie rybołówstwa oraz niedociągnięcia stwierdzone podczas wykonywania przepisów obecnie obowiązujących muszą zostać zrewidowane podstawowe przepisy dotyczące organizacji rynku produktów rybołówstwa; z uwagi na liczbę i złożoność zmian, jakie mają być dokonane, przepisów tych nie będzie cechowała jasność niezbędna dla wszelkich zbiorów zasad, chyba że zostaną one całkowicie przeredagowane; rozporządzenie Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [5] powinno zostać zastąpione nowym rozporządzeniem.
(2) W celu uproszczenia zasad i ułatwienia ich stosowania przez podmioty, których dotyczą, nowe rozporządzenie powinno również zawierać podstawowe przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 105/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. w sprawie uznawania organizacji producentów w sektorze rybołówstwa [6] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1772/82 z dnia 29 czerwca 1982 r. ustanawiającego ogólne zasady dotyczące poszerzenia zakresu niektórych przepisów przyjętych przez organizacje producentów w sektorze rybołówstwa [7], należycie uaktualnione i uzupełnione; dlatego też rozporządzenia te powinny zostać uchylone.
(3) Wspólna Polityka Rolna musi w szczególności obejmować wspólną organizację rynków rolnych, która może przybierać różne formy, w zależności od produktów, jakich dotyczy.
(4) W pewnych regionach przybrzeżnych Wspólnoty sektor rybołówstwa ma specjalne znaczenie dla gospodarki; przemysł ten stanowi większą część dochodu rybaków z tych regionów; stabilność rynku należy zapewnić poprzez wprowadzenie odpowiednich środków zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, w szczególności z przepisami Światowej Organizacji Handlu w sprawie mechanizmów wspierania produkcji wewnętrznej oraz umów taryfowych.
(5) Produkcja oraz wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa powinny uwzględniać potrzebę wspierania zrównoważonego rybołówstwa; wspólna organizacja rynków tych produktów powinna obejmować takie środki, które zapewnią lepsze dostosowanie podaży do popytu, zarówno pod względem jakościowym, jak też ilościowym, a także zwiększenie zysku z produktów, ze względu na powyższy cel, jak i zwiększenie dochodów producentów poprzez zapewnienie stabilnych cen rynkowych.
(6) Jednym ze sposobów wprowadzania w życie wspólnej organizacji rynków jest stosowanie wspólnych norm handlowych w odniesieniu do danych produktów; stosowanie tych norm powinno zmierzać do wyeliminowania produktów o niezadowalającej jakości z rynku, a także do ułatwiania funkcjonowania handlu opartego na zasadach uczciwej konkurencji, aby w ten sposób poprawić rentowność produkcji.
(7) Stosowanie tych norm wymaga inspekcji produktów, w odniesieniu do których zostały ustanowione; należy zatem wprowadzić przepisy dotyczące takich inspekcji.
(8) Stale rozszerzający się asortyment, w szczególności świeżych i schłodzonych produktów rybołówstwa, powoduje konieczność zapewnienia konsumentom minimalnej ilości informacji o głównych cechach produktów; na Państwach Członkowskich spoczywa odpowiedzialność przyjęcia w tym celu wykazu zatwierdzonych nazw, stosowanych na ich terytorium w odniesieniu do handlu danymi produktami.
(9) Organizacje producentów pełnią kluczową rolę we wspólnej organizacji rynku, mają one zapewnić na własnym poziomie zdecentralizowane działania; wobec coraz większej koncentracji popytu koncentracja podaży poprzez owe organizacje stanowi obecnie w znacznie większym stopniu konieczność ekonomiczną, mającą na celu wzmocnienie pozycji producentów na rynku; taka koncentracja powinna być dobrowolna i istotna w odniesieniu do rozmiaru i skuteczności usług oferowanych przez organizacje producentów swoim członkom; należy ustanowić wspólne kryteria, na podstawie których organizacja producentów może zostać uznana przez Państwo Członkowskie; organizacja producentów nie powinna być uznana przez Państwo Członkowskie za zdolną do przyczynienia się do osiągnięcia celów wspólnej organizacji rynku, jeżeli jej umowa spółki nie nakłada na nią samą i jej członków pewnych obowiązków.
(10) Inicjatywy mające na celu poprawę jakości produktów rybołówstwa, zgłaszane przez organizacje producentów, powinny być wspierane poprzez udzielenie szczególnego uznania w odniesieniu do danych organizacji, z zastrzeżeniem niektórych warunków.
(11) W celu wspierania działalności organizacji producentów, a także zapewnienia większej stabilności rynku, Państwom Członkowskim powinno umożliwić się, pod pewnymi warunkami, rozszerzenie przepisów przyjętych przez daną organizację w regionie w imieniu jej członków na wszystkich niebędących członkami organizacji, wprowadzających do obrotu towary w ściśle określonym regionie, szczególnie w odniesieniu do przepisów dotyczących produkcji oraz wprowadzania produktów do obrotu, łącznie z działaniami interwencyjnymi; ta procedura podlega kontroli Komisji, która może w pewnych okolicznościach uznać takie rozszerzenie za nieważne.
(12) Zastosowanie wyżej opisanego systemu pociąga za sobą koszty ponoszone przez organizację, której przepisy rozszerzono; dlatego też producenci niebędący członkami organizacji powinni uczestniczyć w tych kosztach; Państwa Członkowskie powinny mieć również możliwość przyznania rekompensaty takim podmiotom gospodarczym w zakresie tych produktów, które choć spełniają normy handlowe, nie mogą być wprowadzane do obrotu i zostały z niego wycofane.
(13) W każdym razie należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia, że organizacje producentów nie mają pozycji dominującej we Wspólnocie.
(14) W celu osiągnięcia racjonalnego i trwałego wykorzystania zasobów organizacje producentów powinny ukierunkować działania produkcyjne swoich członków tak, aby spełniały wymagania dotyczące obrotu, a także ustanowić warunki zapewniające ich członkom możliwie najwyższą rentowność połowów, szczególnie w odniesieniu do gatunków objętych ograniczeniami kwotowymi; z tych też względów należałoby zażądać od organizacji producentów określenia i dostarczenia właściwym władzom na początku każdego roku połowowego, propozycji planu podaży i wcześniejszego ustalenia dostaw produktów od ich członków, a także, jeśli jest to właściwe, określenia szczególnych przepisów w odniesieniu do produktów, z którymi zazwyczaj wiążą się problemy przy wprowadzaniu do obrotu.
(15) Zważywszy na koszty, które poniosą organizacje producentów przy wypełnianiu powyższych zobowiązań, uzasadnione jest przyznanie tym organizacjom współmiernych rekompensat na czas ograniczony.
(16) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przyznawania organizacjom producentów dodatkowej pomocy na mocy programów operacyjnych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [8].
(17) Organizacje międzybranżowe, powołane z inicjatywy jednostek bądź istniejących już grup podmiotów gospodarczych, które stanowią znaczącą część członków różnych grup zawodowych sektora produktów rybołówstwa, pomagają w lepszym rozpoznaniu rzeczywistych warunków na rynku oraz ułatwiają podejście handlowe, które poprawi poziom sprawozdawczości jak również organizację produkcji, prezentację produktów i wprowadzanie do obrotu; działalność takich organizacji może generalnie przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w art. 33 Traktatu, w szczególności celów niniejszego rozporządzenia; właściwe jest, aby od momentu zdefiniowania istotnych form działania udzielić stosownego uznania takim organizacjom, które podejmują praktyczne działania w celu osiągnięcia powyższych celów; z zastrzeżeniem pewnych warunków należy ustanowić przepisy dotyczące rozszerzenia przepisów przyjętych przez organizacje międzybranżowe oraz dzielenia ponoszonych kosztów, wynikających z takiego rozszerzenia; niniejsza procedura podlega kontroli Komisji, która może, w pewnych okolicznościach, uznać takie rozszerzenie za nieważne.
(18) Powinny zostać sprecyzowane warunki, na których porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki organizacji międzybranżowych mogą zostać zwolnione z przepisów art. 1 rozporządzenia Rady nr 26 [9].
(19) W celu zaradzenia sytuacjom na rynku, które w przypadku niektórych produktów rybołówstwa, mających szczególny wpływ na dochody producentów, mogą prowadzić do cen powodujących zakłócenia na rynku Wspólnoty, dla każdego takiego produktu musi być ustalona na każdy rok połowowy, z uwzględnieniem najnowszych danych technicznych, cena orientacyjna bądź, w przypadku tuńczyka, wspólnotowa cena producenta, która jest reprezentatywna dla obszarów produkcji we Wspólnocie i będzie wykorzystywana do określania poziomów cen interwencyjnych na rynku; z uwzględnieniem powyższego cena orientacyjna musi być tak ustalana, aby odzwierciedlała rzeczywiste warunki na rynku i zapobiegała nadmiernym różnicom cen w kolejnych latach połowowych; cena orientacyjna jest głównym elementem, na którym bazują pakiety innych środków interwencyjnych; Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, powinna przyjąć środki do osiągnięcia tego celu.
(20) W celu ustabilizowania cen organizacje producentów powinny być zdolne do interwencji na rynku, głównie poprzez stosowanie cen, poniżej których produkty ich członków powinny być wycofane z obrotu.
(21) W ściśle określonych przypadkach i pod pewnymi warunkami właściwym jest wspieranie działalności organizacji producentów poprzez udzielanie rekompensaty finansowej w stosunku do ilości produktów definitywnie wycofanych z obrotu do spożycia przez ludzi.
(22) Jednak ten rodzaj interwencji organizacji producentów musi być ograniczony do lokalnej nadwyżki podaży, której rynek nie jest zdolny wchłonąć oraz której nie można uniknąć przy zastosowaniu środków innego rodzaju; dlatego rekompensata finansowa musi być ograniczona do nieznacznej wielkości produkcji.
(23) W celu zachęcenia rybaków do dostosowania swoich dostaw do wymagań dotyczących obrotu należy przyjąć przepisy dotyczące różnych poziomów rekompensaty finansowej, w zależności od ilości wycofanych z obrotu.
(24) Zastosowanie wszystkich nowych środków wprowadzanych w życie na mocy niniejszego rozporządzenia umożliwi organizacjom producentów znaczne ograniczenie łącznych ilości wycofanych z obrotu; dlatego też uzasadnione jest stopniowe redukowanie zarówno ilości uprawniających do rekompensaty finansowej, jak też poziomu rekompensaty podczas okresu przejściowego.
(25) W przypadku wystąpienia poważnych zakłóceń w obrocie powinny zostać przyjęte właściwe środki, dostosowujące warunki przyznawania rekompensat za ilości wycofane z obrotu.
(26) Ze względu na niedobór niektórych gatunków należy, gdzie jest to możliwe, unikać niszczenia ryb, które zostały wycofane z obrotu; w tym celu w odniesieniu do pewnych ilości wycofanych z obrotu świeżych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi należy udzielić pomocy w odniesieniu do ich przetwarzania, konserwowania i magazynowania; wszystkie gatunki, które mogą ulec wycofaniu z obrotu, powinny podlegać takim środkom; ten mechanizm, będący zarazem formą interwencji, jak też środkiem zwiększenia zysku z produktów rybołówstwa, powinien być łatwiej dostępny dla organizacji producentów niż całkowite wycofanie produktu z obrotu; dlatego też ilości objęte tym mechanizmem powinny zostać zwiększone.
(27) Regionalne różnice w cenach niektórych gatunków są takie, iż nie pozwalają obecnie na objęcie tych gatunków systemem przyznawania rekompensaty finansowej organizacjom producentów; jednakże w celu ustanowienia większej stabilności rynku w odniesieniu do danych produktów, z należnym uwzględnieniem ich cech charakterystycznych i różnorodnych okoliczności dotyczących ich produkcji i wprowadzania do obrotu, takie produkty powinny zostać objęte wspólnotowym systemem wspierania cen, dostosowanym do ich specyficznych cech, bazującym na zastosowaniu ceny wycofania, ustalanej niezależnie przez organizacje producentów i przyznawaniu zryczałtowanej pomocy tym organizacjom w określonych warunkach w odniesieniu do produktów, które zostały poddane niezależnym działaniom interwencyjnym.
(28) Powinny zostać ustanowione przepisy dotyczące szczególnego programu wspierania odnośnie do niektórych produktów mrożonych na morzu, w formie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania w zakresie takich produktów, z zastrzeżeniem określonych ograniczeń i warunków oraz pod warunkiem, że nie będą mogły one być zbywane na rynku po cenie przewyższającej cenę ustaloną na poziomie wspólnotowym.
(29) Spadek cen importowych tuńczyków dla przemysłu konserwowego może stanowić zagrożenie dla poziomu dochodów osiąganych przez producentów tuńczyka ze Wspólnoty; w związku z tym należy ustanowić przepisy dotyczące rekompensaty przyznawanej w miarę potrzeby tym producentom; w celu zracjonalizowania wprowadzania do obrotu jednakowych produktów dodatek wyrównawczy powinien być wypłacany organizacjom producentów tylko w niektórych warunkach.
(30) W celu zniechęcenia do nadmiernego zwiększania produkcji tuńczyka, co wiązałoby się ze wzrostem kosztów, należy wprowadzić przepisy dotyczące ograniczeń, w ramach których dodatek może być przyznawany organizacjom producentów z uwzględnieniem warunków podaży odnotowanych na rynku Wspólnoty, zaś kryteria uruchamiania tego systemu powinny zostać ponownie przeanalizowane.
(31) Celem oszacowania, czy na rynku Wspólnoty istnieje sytuacja związana z tendencją cen tuńczyka na rynku światowym, która nakazywałaby wypłacanie dodatku wyrównawczego, należy sprawdzić, czy spadek cen na rynku Wspólnoty wywodzi się ze spadku cen importowych.
(32) Stosowanie ceł Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty z tuńczyka jest całkowicie zawieszone; ponieważ produkcja tuńczyka we Wspólnocie jest niewystarczająca, powinny być utrzymane warunki podaży porównywalne z tymi, jakie panują w państwach trzecich wywozu w zakresie przemysłu przetwórstwa spożywczego, wykorzystującego te produkty w sposób nieograniczający rozwoju w kontekście międzynarodowych warunków konkurencji; jakiekolwiek ujemne następstwa, jakie ten system może przedstawiać dla producentów tuńczyka we Wspólnocie, mogą być wyrównane wypłaceniem rekompensaty przewidzianej w tym celu.
(33) W celu zapewnienia odpowiednich dostaw na rynek Wspólnoty surowców przeznaczonych dla przemysłu przetwórczego na warunkach, które umożliwiłyby mu zachowanie konkurencyjności, stosowanie ceł Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty powinno zostać zawieszone w całości bądź w części na czas nieokreślony.
(34) Jednakże zawieszenie opłat celnych określone na mocy powyższych uzgodnień nie powinno skutkować dostawami z państw trzecich, oferowanych po niespotykanie niskich cenach; zakwalifikowanie do takiego zawieszenia powinno być zgodne z ceną referencyjną obliczaną zgodnie z zasadami, które zostaną ustanowione.
(35) Gdyby wyjątkowe okoliczności spowodowane przywozem lub wywozem przyczyniły się do powstania bądź zagroziły powstaniem poważnych zaburzeń uniemożliwiających realizację celów określonych w art. 33 Traktatu, powinna istnieć możliwość zastosowania właściwych środków w handlu z państwami trzecimi, z równoczesnym respektowaniem międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty.
(36) Doświadczenie wykazało, iż może zaistnieć konieczność bardzo szybkiego podjęcia środków, aby zapewnić podaż na rynku Wspólnoty oraz dla zapewnienia zgodności z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty; w celu umożliwienia Wspólnocie rozwiązywania takich sytuacji jak najszybciej, należy ustanowić przepisy w zakresie procedur umożliwiających szybkie podejmowanie niezbędnych środków.
(37) Ustanowienie jednolitego rynku opartego na wspólnym systemie cen mogłoby być zagrożone poprzez przyznawanie określonej pomocy; dlatego przepisy Traktatu, na mocy których pomoc udzielana przez Państwa Członkowskie może być sprawdzana, a ta, która jest sprzeczna z zasadami wspólnego rynku, może zostać zakazana, powinny mieć zastosowanie do sektora rybołówstwa.
(38) Wykonanie niniejszego rozporządzenia wymaga ustanowienia i utrzymania systemu przekazywania informacji między Komisją a Państwami Członkowskimi; należy określić koszty takiego systemu, których część będzie finansowana z budżetu Wspólnoty.
(39) Wydatki ponoszone przez Państwa Członkowskie z tytułu obowiązków wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [10].
(40) Wprowadzenie w życie niniejszej wspólnej organizacji musi także uwzględniać fakt, iż w interesie Wspólnoty leży ochrona obszarów połowowych w najszerszym możliwym zakresie; nie powinno być zatem dozwolone finansowanie środków obejmujących ilości ryb, które przekraczają ilości przydzielone Państwom Członkowskim.
(41) Do obowiązków Państw Członkowskich należy przyjęcie wszystkich właściwych środków w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem oraz zapobiegania i położenia kresu wszelkim nadużyciom.
(42) Celem ułatwienia wprowadzenia w życie tych przepisów powinna istnieć procedura ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach komitetu zarządzającego.
(43) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(44) Wspólna organizacja rynku produktów rybołówstwa powinna równocześnie odpowiednio uwzględniać cele ustanowione w art. 33 i 131 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się wspólną organizację rynków produktów rybołówstwa, obejmującą system cen i handlu oraz wspólne reguły konkurencji.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "producent" oznacza osobę fizyczną bądź prawną, która wykorzystuje środki produkcji do wytwarzania produktów rybołówstwa z zamiarem wprowadzenia ich do obrotu po raz pierwszy,
- "produkty rybołówstwa"
obejmują produkty pochodzące z połowów na morzu bądź na wodach śródlądowych oraz produkty akwakultury wymienione poniżej.
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
_BAR_ _BAR_
a) _BAR_ 0301 _BAR_ Ryby żywe _BAR_
0302 _BAR_ Ryby, świeże lub schłodzone, z wyłączeniem filetów rybnych i innego mięsa rybiego z pozycji nr 0304 _BAR_
0303 _BAR_ Ryby mrożone, z wyłączeniem filetów rybnych i innego mięsa rybiego z pozycji nr 0304 _BAR_
0304 _BAR_ Filety rybne i inne mięso rybie (również rozdrobnione), świeże, schłodzone lub mrożone _BAR_
b) _BAR_ 0305 _BAR_ Ryby, suszone, solone lub w solance; ryby wędzone, również ugotowane, podczas procesu wędzenia lub przed nim; mączki, mąki i granulki z ryb nadające się do spożycia przez ludzi _BAR_
c) _BAR_ 0306 _BAR_ Skorupiaki w skorupach lub bez nich, żywe, świeże, schłodzone, mrożone, suszone, solone lub w solance; skorupiaki w skorupach, gotowane na parze lub w wodzie, również schłodzone, mrożone, suszone, solone lub w solance; mączki, mąki i granulki ze skorupiaków nadające się do spożycia przez ludzi _BAR_
0307 _BAR_ Mięczaki, również w skorupach, żywe, świeże, schłodzone, mrożone, suszone, solone lub w solance; wodne bezkręgowce inne niż skorupiaki i mięczaki, żywe, świeże, schłodzone, mrożone, suszone, solone lub w solance; mąki, mączki i granulki z wodnych bezkręgowców innych niż skorupiaki nadające się do spożycia przez ludzi _BAR_
d) _BAR_ _BAR_ Produkty zwierzęce, gdzie indziej niewymienione i niewłączone; zwierzęta padłe z działu 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi: _BAR_
_BAR_ – Pozostałe _BAR_
_BAR_ – – Produkty z ryb lub skorupiaków, mięczaków lub innych bezkręgowców wodnych; zwierzęta padłe z działu 3: _BAR_
05119110 _BAR_ – – – Odpady rybne _BAR_
05119190 _BAR_ – – – Pozostałe _BAR_
e) _BAR_ 1604 _BAR_ Ryby przetworzone lub konserwowane; kawior i namiastki kawioru przygotowane z ikry _BAR_
f) _BAR_ 1605 _BAR_ Skorupiaki, mięczaki i inne bezkręgowce wodne, przetworzone lub konserwowane _BAR_
g) _BAR_ _BAR_ Makarony, również gotowane lub nadziewane (mięsem lub innymi substancjami) lub przygotowane inaczej, takie jak spaghetti, rurki, nitki, lasagne, gnocchi, ravioli, cannelloni; kuskus, przygotowany lub nie: _BAR_
_BAR_ – Makarony niegotowane, nienadziewane i nieprzygotowane inaczej: _BAR_
190220 _BAR_ – Nadziewane makarony, również gotowane lub przygotowane inaczej; _BAR_
19022010 _BAR_ – – Zawierające w masie ponad 20 % ryb, skorupiaków, mięczaków lub innych bezkręgowców wodnych _BAR_
h) _BAR_ _BAR_ Mączki, mąki i granulki z mięsa lub podrobów mięsnych, z ryb, skorupiaków, mięczaków lub innych bezkręgowców wodnych, nienadające się do spożycia przez ludzi; skwarki: _BAR_
23012000 _BAR_ – Mączki, mąki i granulki z ryb, skorupiaków, mięczaków lub innych bezkręgowców wodnych _BAR_
TYTUŁ I
NORMY HANDLOWE ORAZ INFORMACJE DLA KONSUMENTÓW
ROZDZIAŁ 1
NORMY HANDLOWE
Artykuł 2
1.
Wspólne normy handlowe oraz zakres tych norm mogą być określone dla produktów wymienionych w art. 1 lub grup tych produktów; te normy handlowe mogą w szczególności obejmować klasyfikację według jakości, wielkości lub masy, opakowanie, prezentację i etykietowanie.
2.
Jeśli zostaną wydane normy handlowe, produkty, do których te normy mają zastosowanie, nie mogą być wystawiane do sprzedaży, oferowane do sprzedaży, sprzedawane lub w inny sposób wprowadzane do obrotu, jeśli nie są zgodne z tymi normami, z zastrzeżeniem specjalnych przepisów, które mogą być przyjęte w zakresie handlu z państwami trzecimi.
3.
Normy handlowe i szczegółowe zasady dotyczące ich stosowania, łącznie ze szczególnymi zasadami określonymi w ust. 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Produkty, w odniesieniu do których przyjęto wspólne normy handlowe, podlegają kontroli dokonywanej przez Państwa Członkowskie pod kątem zgodności z tymi normami.
Taka kontrola może być dokonywana na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu i podczas transportu.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu nakładania kar za naruszenia art. 2.
3.
Nie później niż miesiąc po wejściu w życie każdej normy handlowej Państwa Członkowskie powiadamiają pozostałe Pań stwa Członkowskie oraz Komisję o nazwie i adresie organów właściwych do dokonywania kontroli każdego produktu lub grupy produktów, dla których przyjęto normy.
4.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 przyjmuje się w niezbędnym zakresie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeby zapewnienia koordynacji pracy organów kontrolnych oraz jednolitości wykładni i stosowania wspólnych norm handlowych.
ROZDZIAŁ 2
INFORMACJE DLA KONSUMENTÓW
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 79/112/EWG [12] produkty określone w art. 1 lit. a)-c) mogą być oferowane do sprzedaży detalicznej konsumentowi końcowemu, bez względu na sposób wprowadzenia do obrotu, tylko jeżeli właściwe oznakowanie lub etykieta wskazuje:
a) handlowe oznaczenie gatunku;
b) metodę produkcji (złowione w morzu, wodach śródlądowych bądź wyhodowane);
c) obszar połowu.
Te wymagania nie dotyczą jednak niewielkich ilości produktów zbywanych bezpośrednio konsumentom przez rybaków bądź producentów akwakultury.
2.
Do celów ust. 1 lit. a) Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 1 stycznia 2002 r., sporządzą i opublikują wykaz oznaczeń handlowych przyjętych na ich terytorium, przynajmniej w odniesieniu do wszystkich gatunków wymienionych w załącznikach I–IV do niniejszego rozporządzenia.
Wykaz zawiera naukową nazwę każdego gatunku, nazwę w języku urzędowym lub językach urzędowych danego Państwa Członkowskiego i, jeśli jest to stosowne, inną nazwę lub nazwy przyjęte i stosowane lokalnie bądź regionalnie.
3.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wykazie oznaczeń handlowych gatunków określonych w ust. 2 co najmniej 2 miesiące przed datą określoną w ust. 2.
Państwa Członkowskie uznają oznaczenia sporządzone przez inne Państwa Członkowskie w tym samym języku i w odniesieniu do tego samego gatunku.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, w miarę potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
TYTUŁ II
ORGANIZACJE PRODUCENTÓW
ROZDZIAŁ I
WARUNKI UDZIELANIA ORAZ COFANIA UZNANIA ORGANIZACJI PRODUCENTÓW
Artykuł 5
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "organizacja producentów" oznacza każdą osobę prawną:
a) powstałą z własnej inicjatywy grupy producentów jednego lub większej ilości produktów określonych w art. 1 lit. a)-c) w odniesieniu do produktów zamrożonych, przygotowanych bądź przetwarzanych, gdy dane czynności zostały wykonane na pokładzie statków rybackich;
b) powołaną w szczególności w celu zapewnienia, że połowy będą wykonywane w racjonalny sposób oraz że poprawione zostaną warunki sprzedaży produktów ich członków poprzez podejmowanie środków, które:
1) zachęcają do planowania produkcji i jej dostosowania do popytu, również pod względem ilości, w szczególności poprzez wprowadzanie planów połowowych;
2) promują koncentrację podaży;
3) stabilizują ceny;
4) zachęcają do stosowania metod połowowych wspierających połowy zachowawcze;
c) której statut wymaga od jej członków-producentów w szczególności:
1) stosowania w odniesieniu do połowów, produkcji i wprowadzania do obrotu przyjętych przez nią przepisów;
2) w przypadku gdy dane Państwo Członkowskie zadecydowało, iż niektóre bądź wszystkie kwoty połowowe i/lub stosowanie środków dotyczących nakładów połowowych znajdą się w gestii organizacji producentów – stosowania środków przyjętych przez organizację w tym celu;
3) zapewnienia, że każdy statek należy tylko do jednej organizacji producentów w odniesieniu do jednego danego produktu bądź grupy produktów;
4) zbywania całej produkcji w zakresie produktu, ze względu na który są członkami organizacji, poprzez tę organizację producentów; organizacja może jednak postanowić, że ten wymóg jest pominięty, jeśli produkty są zbywane zgodnie ze wspólnymi regułami, które uprzednio ustanowiła;
5) dostarczania informacji wymaganych przez organizację producentów w celu ustalenia środków określonych w ust. 1 lit b) lub wypełnienia obowiązków umownych bądź do celów statystycznych;
6) wpłacania wkładów finansowych przewidzianych w statucie na ustanowienie i uzupełnienie funduszu interwencyjnego przewidzianego w art. 17 ust. 3;
7) pozostawania członkami organizacji przez co najmniej trzy lata od momentu jej uznania i zawiadomienia organizacji, z co najmniej rocznym wyprzedzeniem, o zamiarze jej opuszczenia;
d) której statut wprowadza:
1) procedury określania, przyjmowania i zmieniania przepisów określonych w lit. c) pkt 1;
2) wyłączenie wszelkich form dyskryminacji jej członków, szczególnie ze względu na przynależność państwową lub siedzibę;
3) nakładanie na członków obowiązku opłacania składek potrzebnych do finansowania organizacji producentów;
4) przepisy umożliwiające członkom-producentom demokratyczną kontrolę organizacji i jej decyzji;
5) kary za niewypełnianie zobowiązań wynikających ze statutu, w szczególności niepłacenie składek, a także naruszanie przepisów ustanowionych przez organizację producentów;
6) zasady przyjmowania nowych członków;
7) zasady księgowości i zasady budżetowe niezbędne do działania organizacji, łącznie z prowadzeniem odrębnych rachunków w odniesieniu do działań, w związku z którymi zostało udzielone uznanie;
e) która została uznana przez dane Państwo Członkowskie na mocy ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie uznają za organizacje producentów do celów niniejszego rozporządzenia wszystkie grupy producentów, które mają swą oficjalną główną siedzibę na ich terytorium, są wystarczająco aktywne gospodarczo na ich terytorium i wystąpią o udzielenie takiego uznania, pod warunkiem że:
a) spełniają warunki określone w ust. 1 oraz przedstawią odpowiednie dowody, łącznie z udokumentowaniem, że posiadają wymaganą minimalną liczbę członków-producentów bądź pokrywają wymaganą minimalną wielkość produkcji zbywalnej na rynku;
b) jest w stopniu wystarczającym udokumentowane, że mogą właściwie wykonywać swoje działania, zarówno z uwzględnieniem okresu czasu, jak też efektywności;
c) posiadają wymagany status prawny w świetle ustawodawstwa krajowego.
3.
Organizacje producentów nie mogą zajmować dominującej pozycji na danym rynku, chyba że jest to niezbędne do wykonania celów podanych w art. 33 Traktatu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie:
a) podejmują decyzje, czy udzielą uznania w terminie trzech miesięcy od chwili złożenia wniosku ze wszystkimi odpowiednimi dokumentami towarzyszącymi;
b) przeprowadzają w regularnych odstępach kontrole, aby upewnić się, czy organizacje producentów spełniają warunki dotyczące udzielenia uznania; uznanie organizacji producentów może zostać cofnięte, jeśli warunki określone w art. 5 nie są spełniane bądź jeśli uznanie jest oparte na nieprawdziwych informacjach; jeżeli organizacji udzielono uznania bądź odnosi ona korzyści z uznania uzyskanego oszukańczymi środkami, uznanie jest niezwłocznie cofnięte z mocą wsteczną;
c) powiadamiają Komisję w terminie dwóch miesięcy o wszelkich decyzjach dotyczących udzielenia, odmowy udzielenia bądź cofnięcia uznania.
2.
Państwo Członkowskie udziela uznania organizacji producentów, która ma swą oficjalną główną siedzibę na jego terytorium, choć niektórzy z jej członków posiadają obywatelstwo innego bądź innych Państw Członkowskich, pod warunkiem że zostaną spełnione wymagania ustanowione w art. 5.
Państwa Członkowskie, których obywatele są członkami organizacji producentów mającej siedzibę na terytorium innego Państwa Członkowskiego, ustanawiają, w porozumieniu z tym państwem, współpracę administracyjną niezbędną do przeprowadzania kontroli działalności danej organizacji.
3.
Państwa Członkowskie mogą udzielić uznania pojedynczej organizacji producentów wyłącznie w odniesieniu do szczególnego obszaru połowowego, jeśli uznają ją za reprezentatywną stosownie do kryteriów określonych na podstawie art. 7 ust. 1.
4.
Państwa Członkowskie mogą udzielić uznania związkowi organizacji producentów, pod warunkiem że spełnia on warunki określone w art. 5.
Przepisów art. 9 i 10 nie stosuje się do takich związków.
5.
W celu zapewnienia przestrzegania przepisów art. 5 oraz ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu Komisja przeprowadza kontrole i na ich podstawie, gdzie to stosowne, może zażądać cofnięcia uznania przez Państwo Członkowskie.
6.
Na początku każdego roku Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C, wykaz organizacji producentów uznanych w ciągu poprzedniego roku oraz tych, w stosunku do których w tym samym okresie uznanie zostało cofnięte.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności warunki cofnięcia uznania, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
ROZDZIAŁ 2
ROZSZERZENIE PRZEPISÓW NA PRODUCENTÓW NIEBĘDĄCYCH CZŁONKAMI ORGANIZACJI
Artykuł 7
l.
W przypadku gdy organizacja producentów jest uważana za reprezentatywną w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu, w jednym miejscu wyładunku lub w większej liczbie takich miejsc, w Państwie Członkowskim i składa wniosek do właściwych władz krajowych, dane Państwo Członkowskie może wymagać od producentów, którzy nie są członkami organizacji i wprowadzają do obrotu jakiekolwiek produkty określone w art. 1 w obrębie obszaru, dla którego dana organizacja producentów jest reprezentatywna, aby zastosowali się do:
a) przepisów dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu przyjętych przez organizację w związku z realizacją celów określonych w art. 5 ust. 1 lit. b);
b) przepisów przyjętych przez daną organizację, dotyczących wycofywania z obrotu i prolongowania w odniesieniu do produktów świeżych i schłodzonych określonych w art. 1 akapit drugi tiret drugie lit. a) i c).
Jednakże przepisy te mogą zostać rozszerzone na producentów niebędących członkami organizacji w przypadku produktów wymienionych w załączniku I wyłącznie w zakresie, w jakim cena stosowana przez organizację producentów stanowiła cenę wycofania lub cenę sprzedaży Wspólnoty, z zastrzeżeniem tolerancji przewidzianej w art. 21 ust. 1 lit. a).
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję, że rozszerzenie przepisów określonych w lit. a) i b) nie stosuje się do niektórych kategorii sprzedaży.
2.
Przepisy, które uznano za obowiązujące na mocy ust. 1, stosuje się do pierwszego etapu sprzedaży produktów na rynku, przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy i na regionalnie ograniczonym obszarze.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach, które postanowiły uczynić obowiązującymi na mocy ust. l.
W przypadku gdy Komisja nie ma pewności co do ważności decyzji w odniesieniu do przypadków określonych w ust. 4 i kiedy rozszerzenie musi być uznane za nieważne, w terminie jednego miesiąca od chwili otrzymania danego powiadomienia może zwrócić się do danego Państwa Członkowskiego o zawieszenie stosowania tej decyzji w całości lub w części.
W takim wypadku i w terminie dwóch miesięcy od tej daty Komisja:
- potwierdza, że przepisy będące przedmiotem powiadomienia mogą stać się obowiązujące
lub
- w uzasadnionej decyzji uzna rozszerzenie przepisów, o którym postanowiło Państwo Członkowskie, za nieważne, na podstawie jednego z przypadków określonych w ust. 4 lit. a) i b).
W takiej sytuacji decyzję Komisji stosuje się od daty, w której wniosek dotyczący zawieszenia przepisów został przesłany do Państwa Członkowskiego.
4.
Komisja uzna rozszerzenie określone w ust. 1 za nieważne:
a) jeśli uzna, że dane rozszerzenie może zagrażać zasadom wolnego handlu lub zagrożone są cele wymienione w art. 33 Traktatu;
b) jeśli uzna, że art. 81 ust. 1 Traktatu stosuje się do przepisu, co do którego postanowiono o rozszerzeniu na innych producentów.
5.
Na podstawie kontroli ex-post Komisja może w każdym czasie stwierdzić przypadki nieważności na mocy ust. 4 i uznać dane rozszerzenie za nieważne.
6.
Komisja niezwłocznie informuje inne Państwa Członkowskie na każdym etapie procedury określonej w ust. 3–5.
7.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia zgodności z przepisami określonymi w ust. 1.
Powiadamiają one niezwłocznie Komisję o takich środkach.
8.
W przypadku gdy ma zastosowanie ust. l, dane Państwo Członkowskie może zdecydować, czy producenci niebędący członkami organizacji są zobowiązani do zapłaty organizacji równowartości całości lub części opłaty, jaką płacą członkowie-producenci, w takim zakresie, w jakim opłaty te są przeznaczone na pokrycie kosztów administracyjnych wynikających ze stosowania systemu określonego w ust. 1
9.
W przypadku gdy ma zastosowanie ust. l, Państwa Członkowskie zapewniają, w miarę potrzeby poprzez agencję organizacji producentów, że wycofają produkty niespełniające wymagań dotyczących obrotu lub te, które nie mogły być sprzedane po cenie co najmniej równej cenie wycofania.
10.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 8
1.
W przypadku zastosowania art. 7 ust. l Państwo Członkowskie może przyznać rekompensatę producentom niebędącym członkami organizacji i mającym siedzibę we Wspólnocie w odniesieniu do produktów, które:
- zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) nie mogą być wprowadzone do obrotu,
lub
- zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) zostały wycofane z obrotu.
Rekompensatę przyznaje się bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub siedzibę podmiotów ją otrzymujących.
Nie może ona przekraczać 60 % kwoty uzyskanej przez zastosowanie do wycofanych ilości produktu:
- ceny wycofania ustalonej na mocy art. 20 dla produktów wymienionych w załączniku I część A i B
lub
- ceny sprzedaży ustalonej na mocy art. 22 dla produktów wymienionych w załączniku I część C.
2.
Koszty wynikające z przyznania rekompensaty określonej w ust. l ponosi dane Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ 3
PLANOWANIE PRODUKCJI I WPROWADZANIA DO OBROTU
Artykuł 9
1.
Na początku roku połowowego każda organizacja producentów opracowuje i przesyła do właściwych władz Państwa Członkowskiego program operacyjny na dany rok połowowy, dla gatunków wymienionych w załącznikach I, IV i V zawierający:
a) strategię wprowadzenia do obrotu, której będzie przestrzegać organizacja w celu dostosowania ilości i jakości podaży do wymagań rynku;
b) - plan połowów gatunków wymienionych w załączniku I i IV, w szczególności gatunków objętych kwotami połowowymi w zakresie, w jakim te gatunki reprezentują znaczny udział w wyładunkach dokonywanych przez członków organizacji,
- plan produkcji dotyczący gatunków wymienionych w załączniku V;
c) specjalne środki zapobiegawcze, mające dostosować podaż gatunków sprawiających zazwyczaj trudności związane z wprowadzaniem do obrotu w czasie roku połowowego;
d) kary stosowane wobec członków organizacji, którzy naruszają decyzje przyjęte w celu wprowadzania w życie takich planów.
Program operacyjny może być rewidowany w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności w trakcie roku połowowego, a rewizję podaje się do wiadomości właściwym władzom Państwa Członkowskiego.
Nowo uznana organizacja producentów nie jest zobowiązana do ustalenia programu operacyjnego podczas pierwszego roku po udzieleniu uznania.
2.
Programy operacyjne i wszystkie ich zmiany podlegają zatwierdzeniu właściwych władz Państwa Członkowskiego.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6 ust. 1 lit. b) Państwa Członkowskie przeprowadzają stosowne kontrole w celu zapewnienia, że każda organizacja producentów wypełnia zobowiązania określone w ust. 1 i stosują następujące kary w razie stwierdzenia, że te zobowiązania nie są wypełniane:
a) w przypadku gdy organizacja producentów nie przygotowała programu operacyjnego na rok połowowy zgodnie z ust. 1, nie otrzyma na dany rok połowowy żadnej pomocy finansowej przyznawanej na działania interwencyjne wykonywane na mocy tytułu IV;
b) w przypadku gdy organizacja producentów nie wprowadziła w życie środków przewidzianych w jej programie operacyjnym, wtedy na dany rok połowowy:
- w przypadku niewprowadzenia środków po raz pierwszy zostanie przyznane tylko 75 % pomocy finansowej na działania interwencyjne wykonywane na mocy tytułu IV,
- w drugim stwierdzonym przypadku zostanie przyznane tylko 50 % wspomnianej powyżej pomocy finansowej oraz
- w dalszych przypadkach nie zostanie przyznana żadna pomoc finansowa.
Kar wymienionych w lit. a) i b) nie stosuje się przed dniem 1 stycznia 2002 r.
4.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przypadkach, w których został zastosowany ust. 3 lit. a) lub b).
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 10
1. Bez uszczerbku dla pomocy, która może zostać przyznana w celu zachęcenia do tworzenia i ułatwiania działania organizacjom producentów na mocy art. 15 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, Państwa Członkowskie mogą przyznać organizacjom producentów rekompensatę na czas określony w celu skompensowania kosztów wynikających z obowiązków nałożonych na nie na mocy art. 9.
Organizacje producentów uznane przed dniem 1 stycznia 2001 r. mogą otrzymywać takie rekompensaty przez okres 5 lat od tej daty.
Organizacje producentów uznane później mogą otrzymywać takie rekompensaty przez okres 5 lat następujących po roku, w którym zostały uznane.
2.
Rekompensata określona w ust. 1 składa się z następujących elementów:
a) dla gatunków wymienionych w załączniku I i IV – kwoty proporcjonalnej do liczby statków członków tej organizacji, obliczanej degresywnie zgodnie z metodą określoną w załączniku VIIA i zryczałtowanej kwoty 500 EUR na gatunki objęte art. 9 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze, łącznie do 10 gatunków;
b) dla gatunków wymienionych w załączniku V – kwoty proporcjonalnej do stopnia reprezentatywności organizacji producentów, obliczanej zgodnie z metodą określoną w załączniku VIIB. Poziom reprezentatywności zostanie obliczony stosownie do procentowego udziału produkcji zbytej przez organizacje producentów na obszarze produkcji, który jest uznany za wystarczająco duży przez dane Państwo Członkowskie, na podstawie kryteriów ustalonych w celu udzielenia uznania przez Państwo Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie wypłacają rekompensatę organizacjom producentów w ciągu czterech miesięcy od zakończenia roku, w odniesieniu do którego została przyznana, jedynie wtedy, jeśli właściwe władze sprawdziły, że otrzymujące ją organizacje wypełniły obowiązki nałożone na nie na mocy art. 9.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie mogą przyznać dodatkową pomoc organizacjom producentów, które w ramach programów operacyjnych wymienionych w art. 9 ust. 1 opracowały środki dotyczące poprawy organizacji i wprowadzania do obrotu ryb, jak również opracowały środki pozwalające na lepsze zrównoważenie podaży i popytu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2792/1999, w szczególności jego art. 14 i 15.
Artykuł 12
1. Państwa Członkowskie mogą udzielić specjalnego uznania organizacjom producentów w rozumieniu art. 5 ust. 1, które wprowadzają do obrotu produkty objęte wspólnymi normami handlowymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2406/96 [13] lub produkty akwakultury, gdy przedłożyły plan poprawy jakości tych produktów, który został zatwierdzony przez właściwe władze krajowe.
2.
Podstawowym celem planów określonych w ust. 1 jest objęcie wszystkich etapów produkcji i wprowadzania do obrotu.
Takie plany obejmują w szczególności:
- istotną poprawę jakości produktów składowanych na pokładzie statków bądź podczas hodowli,
- optymalne utrzymanie jakości odpowiednio podczas: połowu, wyładunku, wyciągania, transportu, obchodzenia się z produktami oraz wprowadzania ich do obrotu,
- stosowanie odpowiednich technik i know-how dla osiągnięcia powyższych celów,
- opis planowanych środków, łącznie z badaniami przygotowawczymi, szkoleniami i inwestycjami.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji plany przedłożone im przez organizacje producentów.
Takie plany nie mogą być zatwierdzone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, dopóki nie zostaną przesłane do Komisji i przed upływem kolejnego okresu 60 dni, w ciągu którego Komisja może zażądać wprowadzenia zmian bądź odrzucić plan.
4. Szczególne uznanie udzielone organizacjom producentów na podstawie niniejszego artykułu stanowi warunek przyznania pomocy finansowej przewidzianej na mocy art. 15 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
TYTUŁ III
MIĘDZYBRANŻOWE ORGANIZACJE I POROZUMIENIA
ROZDZIAŁ 1
WARUNKI UDZIELANIA ORAZ COFANIA UZNANIA ORGANIZACJOM MIĘDZYBRANŻOWYM
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie mogą uznać za organizacje międzybranżowe, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, wszystkie osoby prawne mające siedzibę na ich terytorium, które złożą właściwy wniosek i składają się z reprezentantów działalności związanych z produkcją i/lub handlem i/lub przetwórstwem produktów określonych w art. 1, pod warunkiem że:
a) zostały ustanowione z inicjatywy wszystkich lub niektórych organizacji lub związków, które się na nie składają;
b) reprezentują znaczącą część produkcji oraz handlu i/lub przetwórstwa produktów rybołówstwa oraz produktów przetworzonych z produktów rybołówstwa w danym regionie lub regionach oraz w przypadkach dotyczących więcej niż jednego regionu mogą udowodnić minimalny poziom reprezentatywności w każdym regionie dla każdej z branż, które obejmują;
c) nie są same zaangażowane w działania odnoszące się do produkcji, przetwórstwa bądź wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i produktów przetworzonych z produktów rybołówstwa;
d) wykonują dwa bądź więcej z następujących środków w jednym bądź większej liczbie regionów Wspólnoty, pod warunkiem że występuje zgodność z regułami wspólnotowymi, szczególnie w zakresie konkurencji, uwzględniania interesów konsumentów i pod warunkiem że nie ograniczają właściwego działania organizacji rynku:
- pogłębianie wiedzy oraz przejrzystości zagadnień związanych z produkcją i obrotem,
- wspieranie lepszej koordynacji sposobów wprowadzania produktów rybołówstwa do obrotu, w szczególności za pomocą analiz i badań rynku,
- badanie i rozwijanie technik wspomagających optymalizację funkcjonowania rynku, łącznie z informacjami i komunikatami technologicznymi,
- sporządzanie standardowych umów zgodnych z regułami wspólnotowymi,
- dostarczanie informacji i przeprowadzanie badań niezbędnych do skierowania produkcji w stronę produktów bardziej odpowiadających wymaganiom rynku oraz gustom i oczekiwaniom konsumentów, w szczególności w odniesieniu do jakości produktu oraz metod eksploatacji, które przyczynią się do trwałości zasobów,
- rozwijanie metod i instrumentów oraz organizowanie szkoleń w celu podniesienia jakości produktu,
- wykorzystywanie możliwości i ochrona nazw pochodzenia, znaków jakości i oznaczeń geograficznych,
- ustanawianie przepisów dotyczących połowów oraz wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa, które są bardziej rygorystyczne niż reguły wspólnotowe i przepisy krajowe,
- pełniejsze wykorzystanie potencjału produkcji rybołówstwa,
- promowanie produktów rybołówstwa.
2.
Przed udzieleniem uznania Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o organizacjach międzybranżowych, które złożyły wniosek o uznanie, dostarczając wszystkich istotnych informacji o ich reprezentantach i ich różnorodnych działaniach, wraz z wszystkimi innymi informacjami niezbędnymi do dokonania oceny.
Komisja może sprzeciwić się udzieleniu uznania w terminie dwóch miesięcy od chwili uzyskania powiadomienia.
3.
Państwa Członkowskie:
a) podejmują decyzje w sprawie udzielenia uznania w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku ze wszystkimi dokumentami towarzyszącymi;
b) przeprowadzają regularne kontrole w celu stwierdzenia, czy organizacje międzybranżowe działają zgodnie z zasadami i warunkami udzielonego uznania;
c) wycofują uznanie, jeśli:
i) zasady i warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie są przestrzegane;
ii) organizacja międzybranżowa naruszy którykolwiek z zakazów określonych w art. 14 bądź naruszy właściwe funkcjonowanie organizacji rynku, bez uszczerbku dla stosowania innych kar przewidzianych w sposób odmienny na mocy przepisów krajowych;
d) powiadamiają Komisję o wszelkich decyzjach dotyczących udzielenia, odmowy udzielenia oraz cofnięcia uznania w terminie dwóch miesięcy.
4.
Komisja sprawdza, czy przestrzegane są przepisy ust. 1 oraz 3 lit. b) poprzez przeprowadzanie kontroli i w wyniku takich kontroli może zażądać od Państwa Członkowskiego wycofania uznania.
5.
Uznanie stanowi upoważnienie do wykonywania środków wymienionych w ust. 1 lit. d), zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
6.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich seria C wykaz uznanych organizacji międzybranżowych, wskazując obszar lub obszary gospodarcze ich działalności oraz działania, które wykonują w celu realizacji przepisów art. 15.
Cofnięcie uznania również zostanie podane do wiadomości publicznej.
7.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności warunki, na których Państwa Członkowskie składają sprawozdania Komisji z działalności organizacji międzybranżowych oraz częstotliwość ich składania, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
ROZDZIAŁ 2
WARUNKI ODNOSZĄCE SIĘ DO POROZUMIEŃ, DECYZJI ORAZ UZGODNIONYCH PRAKTYK ORGANIZACJI MIĘDZYBRANŻOWYCH
Artykuł 14
Nie naruszając przepisów art. 1 rozporządzenia nr 26, art. 81 ust. 1 Traktatu nie stosuje się w odniesieniu do porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk uznanych organizacji międzybranżowych, mających na celu wprowadzenie w życie środków określonych w art. 13 ust. 1 lit. d) niniejszego rozporządzenia, które bez uszczerbku dla środków podjętych przez organizacje międzybranżowe na mocy specjalnych przepisów prawa wspólnotowego:
a) nie pociągają za sobą obowiązku stosowania cen stałych;
b) nie prowadzą do podziału rynków we Wspólnocie w jakiejkolwiek formie;
c) nie stosują wobec partnerów handlowych nierównych warunków do równoważnych transakcji i nie stwarzają im przez to niekorzystnych warunków konkurencji;
d) nie eliminują konkurencji w odniesieniu do znacznej części danych produktów;
e) nie ograniczają konkurencji w jakikolwiek sposób, który nie byłby niezbędny do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa w ramach wykonywanej działalności międzybranżowej.
ROZDZIAŁ 3
ROZSZERZENIE STOSOWANIA POROZUMIEŃ, DECYZJI ORAZ UZGODNIONYCH PRAKTYK NA PRODUCENTÓW NIEBĘDĄCYCH CZŁONKAMI ORGANIZACJI
Artykuł 15
1.
W przypadku gdy międzybranżowa organizacja działająca w określonym regionie bądź regionach Państwa Członkowskiego jest uważana za reprezentatywną w zakresie produkcji i/lub handlu i/lub przetwórstwa danego produktu, dane Państwo Członkowskie może, na wniosek organizacji, uznać niektóre porozumienia, decyzje oraz uzgodnione praktyki przyjęte w ramach organizacji, za wiążące na czas określony dla innych podmiotów gospodarczych działających na rynku w danym regionie lub regionach, niezależnie od tego, czy są to osoby indywidualne, czy grupy, które nie należą do tej organizacji.
2.
Organizację międzybranżową uważa się za reprezentatywną w rozumieniu ust. 1, w przypadku gdy obejmuje co najmniej dwie trzecie produkcji i/lub handlu i/lub przetwórstwa danego produktu lub produktów w danym regionie bądź regionach Państwa Członkowskiego.
W przypadku gdy zastosowanie rozszerzenia przepisów organizacji na inne podmioty gospodarcze obejmowałoby więcej niż jeden region, organizacja międzybranżowa musi wykazać swą reprezentatywność w każdej z branż, w której działa, w każdym danym regionie.
3.
Przepisy, w odniesieniu do których można wnioskować o ich rozszerzenie na inne podmioty gospodarcze:
a) muszą dotyczyć:
- informacji na temat produkcji i obrotu,
- bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących produkcji niż przepisy ustanowione we Wspólnocie lub przepisy krajowe,
- opracowywania standardowych umów zgodnych z regułami wspólnotowymi,
- zasad dotyczących wprowadzania do obrotu;
b) muszą obowiązywać co najmniej od roku;
c) mogą być wiążące przez okres nie dłuższy niż trzy lata gospodarcze;
d) nie mogą powodować szkody innym podmiotom gospodarczym mającym siedzibę w innych regionach Państwa Członkowskiego lub innych Państw Członkowskich.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach, które postanowiły uczynić obowiązującymi dla wszystkich podmiotów gospodarczych w jednym lub wielu określonych regionach na podstawie art. 15 ust. 1.
Komisja decyduje, że Państwo Członkowskie nie jest uprawnione do rozszerzania tych przepisów, jeżeli:
a) uzna, że dane rozszerzenie zagrozi zasadom wolnego handlu lub celom określonym w art. 33 Traktatu; lub
b) uzna, że dane porozumienie, decyzja lub uzgodniona praktyka, które postanowiono rozszerzyć na innych producentów są sprzeczne z przepisami art. 81 ust. 1 Traktatu; lub
c) uzna, że nie są przestrzegane przepisy art. 15 niniejszego rozporządzenia.
Przepisy nie mogą zostać uznane za obowiązujące przed upływem dwóch miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia przez Komisję lub zanim Komisja nie wskaże w tym terminie, że nie ma żadnych zastrzeżeń co do wymienionych przepisów.
2.
Jeśli w wyniku kontroli ex-post Komisja nie będzie miała pewności co do ważności rozszerzenia w związku z okolicznościami określonymi w ust. 1 lit. a), b) lub c), zażąda od danego Państwa Członkowskiego zawieszenia stosowania decyzji w całości lub w części.
W takim wypadku i w terminie dwóch miesięcy od tej daty Komisja:
- zezwoli na zniesienie zawieszenia,
lub
- w uzasadnionej decyzji stwierdzi rozszerzenie przepisów, o którym zadecydowało Państwo Członkowskie, za nieważne na podstawie jednego z warunków wspomnianych powyżej.
W takim wypadku decyzję Komisji stosuje się od daty, w której żądanie zawieszenia tych przepisów zostało przesłane do Państwa Członkowskiego.
3.
Komisja informuje Komitet przewidziany w art. 38 ust. 1 na każdym etapie o każdej decyzji związanej z rozszerzeniem porozumień międzybranżowych na mocy ust. 1 oraz każdym zawieszeniu lub uchyleniu istniejących przepisów na mocy ust. 2.
4.
Gdy przepisy dotyczące jednego lub większej ilości produktów są rozszerzone i uznana organizacja międzybranżowa wykonuje jeden bądź więcej rodzajów działalności określonych w art. 15 ust. 3 lit. a) oraz leży to w ogólnym interesie gospodarczym tych podmiotów gospodarczych, których działania związane są z jednym bądź większą liczbą danych produktów, Państwo Członkowskie, które udzieliło organizacji uznania, może zadecydować, że osoby indywidualne lub grupy niebędące członkami tej organizacji, lecz odnoszące korzyści z jej działania, płacą na rzecz organizacji równowartość całości lub części składek wnoszonych przez członków organizacji w takim zakresie, w jakim takie opłaty mają pokrywać koszty powstałe bezpośrednio w wyniku wykonywania danych działań.
TYTUŁ IV
CENY I INTERWENCJA
ROZDZIAŁ 1
CENY
Artykuł 17
Przepisy ogólne
1.
W odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 organizacje producentów mogą ustalić cenę wycofania, poniżej której nie będą sprzedawać produktów dostarczonych przez ich członków.
W takim przypadku w odniesieniu do ilości wycofanych z obrotu organizacje producentów:
- przyznają członkom rekompensaty odnośnie do produktów wymienionych w załączniku I część A i B oraz w załączniku IV, które odpowiadają normom przyjętym zgodnie z art. 2,
- mogą przyznać członkom rekompensaty w odniesieniu do innych produktów określonych w art. l.
Dla każdego produktu wymienionego w art. 1 najwyższy dopuszczalny poziom ceny wycofania może zostać ustalony zgodnie z ust. 5.
2.
Sposób rozdysponowania produktów wycofanych z obrotu jest ustalany przez organizację producentów w taki sposób, aby nie kolidowało to z normalnym wprowadzaniem do obrotu danych produktów.
3.
W celu sfinansowania środków związanych z wycofywaniem organizacja producentów tworzy fundusz interwencyjny zasilany wpłatami określanymi na podstawie ilości produktu oferowanego do sprzedaży lub, alternatywnie, stosuje system wyrównawczy.
4.
Organizacje producentów dostarczają następujące informacje władzom krajowym, które przekazują je Komisji:
- wykaz produktów, w odniesieniu do których zamierzają uruchomić system opisany w ust. l,
- okres, w ciągu którego będą miały zastosowanie ceny wycofania,
- proponowany i zastosowany poziom cen wycofania.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 18
Cena orientacyjna
1.
Przed rozpoczęciem roku połowowego ustalana jest cena orientacyjna każdego produktu wymienionego w załączniku I oraz każdego produktu lub grupy produktów wymienionych w załączniku II.
Ceny te są ważne w całej Wspólnocie i są ustalane na każdy rok połowowy lub na każdy z okresów, na które podzielono rok połowowy.
2.
Cena orientacyjna opiera się na:
- średnich cenach odnotowanych dla znaczącej części produkcji Wspólnoty na rynkach hurtowych lub w portach podczas trzech lat połowowych bezpośrednio poprzedzających rok, na który ustalana jest cena,
- uwzględnianiu tendencji w produkcji i w zakresie popytu.
Przy ustalaniu ceny należy również uwzględnić potrzeby:
- ustabilizowania cen rynkowych i unikania tworzenia nadwyżek we Wspólnocie,
- udzielania wsparcia dla dochodów producentów,
- uwzględniania interesów konsumentów.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, wyznacza ceny orientacyjne określone w ust. 1.
Artykuł 19
Informacja o cenach
1.
Podczas całego okresu stosowania ceny orientacyjnej Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o cenach produktów określonych w art. 18 ust. 1, odnotowanych na rynkach hurtowych lub w portach.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 20
Wspólnotowe ceny wycofania
1.
Dla każdego z produktów wymienionych w załączniku I część A i B wspólnotowa cena wycofania jest ustalana na podstawie świeżości, wielkości lub wagi oraz prezentacji produktu, poprzez zastosowanie wskaźnika przeliczeniowego w odniesieniu do ceny orientacyjnej, ustanowionej na mocy art. 18.
Wspólnotowa cena wycofania nie może w żadnym przypadku przekroczyć 90 % ceny orientacyjnej.
2.
Celem zapewnienia producentom dostępu do rynków na zadowalających warunkach w strefach wyładunku, które są położone daleko od głównych ośrodków konsumpcji Wspólnoty, ceny określone w ust. 1 mogą być wyliczone z zastosowaniem wskaźnika dostosowania.
3.
Procedury stosowania niniejszego artykułu, w szczególności ustalanie wielkości procentowej ceny orientacyjnej służącej jako element kalkulowania wspólnotowych cen wycofania oraz wyznaczanie stref wyładunkowych określonych w ust. 2, jak również ustalanie cen, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
ROZDZIAŁ 2
INTERWENCJA
Artykuł 21
Rekompensata finansowa za wycofanie
1.
Państwa Członkowskie udzielają finansowej rekompensaty organizacjom producentów, które wycofują produkty z obrotu na mocy art. 17 w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I część A i B, pod warunkiem że:
a) cena wycofania zastosowana przez te organizacje jest wspólnotową ceną wycofania ustaloną zgodnie z art. 20, jednakże dla uwzględnienia w szczególności sezonowych fluktuacji cen rynkowych dozwolony jest margines tolerancji sięgający 10 % poniżej i powyżej tej ceny;
b) produkty wycofane odpowiadają normom handlowym przyjętym na mocy art. 2 i są odpowiedniej jakości, aby zostały zdefiniowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 2 ust. 3;
c) cena wycofania określona w lit. a) jest stosowana przez cały rok połowowy w odniesieniu do każdej danej kategorii produktu; jednakże od organizacji producentów, która stosuje zakaz połowu lub sprzedaży niektórych kategorii produktów, jako jeden ze środków określonych w art. 5 ust. 1, nie wymaga się stosowania wspólnotowej ceny wycofania odnośnie do tych kategorii produktów.
2.
Rekompensata finansowa jest przyznawana w przypadku gdy wycofane z obrotu produkty zostaną rozdysponowane na inne cele niż spożycie przez ludzi lub w taki sposób, że nie będzie to kolidowało z normalnym wprowadzaniem do obrotu innych produktów.
3.
W odniesieniu do produktów określonych w ust. 1:
a) rekompensata finansowa jest równa:
i) 85 % ceny wycofania zastosowanej przez daną organizację producentów do wycofanych ilości nieprzekraczających 4 % rocznej ilości danego produktu wystawianego każdego roku na sprzedaż;
ii) na rok połowowy 2003 – 55 % ceny wycofania zastosowanej przez daną organizację producentów do wycofanych ilości przekraczających 4 %, ale nie przekraczających 10 % w odniesieniu do gatunków pelagicznych i odpowiednio 8 % w odniesieniu do innych gatunków rocznej ilości danego produktu wystawianego każdego roku na sprzedaż; na lata połowowe 2001 i 2002 wielkości te wynoszą odpowiednio 75 % i 65 %;
b) nie przyznaje się żadnej rekompensaty finansowej w zakresie wycofanych ilości przekraczających 10 % w odniesieniu do gatunków pelagicznych i 8 % w odniesieniu do innych gatunków ilości wystawionych na sprzedaż przez każdą organizację producentów.
4.
Do celów obliczenia kwoty rekompensaty finansowej przyznawanej organizacji producentów bierze się pod uwagę produkcję wszystkich członków organizacji, łącznie z ilościami wycofanymi z obrotu przez inną organizację na mocy art. 7.
5.
Rekompensatę finansową zmniejsza się o wartość, ustaloną jako kwotę standardową, produktów przeznaczonych na inne cele niż spożycie przez ludzi lub o przychód netto z rozdysponowania produktów w celu spożycia przez ludzi zgodnie z ust. 2.
Powyższą wartość ustala się na początku roku połowowego.
Jednakże jeśli zostaną odnotowane znaczące i długotrwałe zmiany cen na rynku Wspólnoty, wartość ta jest dostosowywana.
6.
Gdy organizacja producentów dokona wycofania określonego w ust. 1, za ilości wycofane z obrotu przyzna swoim członkom rekompensatę co najmniej równą sumie rekompensaty finansowej obliczanej zgodnie z ust. 3 lit. a) i dodatkowej kwoty równej 10 % ceny wycofania, stosowanej przez tę organizację.
Jednakże organizacja producentów może, w ramach systemu kar wewnętrznych, przyznać swoim członkom niższą rekompensatę, niż przewidziana w poprzednim akapicie, pod warunkiem że różnica zostanie przekazana do funduszu rezerwowego, przeznaczonego wyłącznie na dalsze działania interwencyjne.
7.
W przypadku wystąpienia poważnych zakłóceń na rynku Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2, może podjąć środki w celu dostosowania przepisów ust. 3.
Przyjęte środki obowiązują nie dłużej niż sześć miesięcy.
8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 22
Wspólnotowe ceny sprzedaży
Dla każdego z produktów wymienionych w załączniku I część C wspólnotowa cena sprzedaży jest ustalana na tych samych zasadach, jakie ustanowiono w art. 20 dla ustalania ceny wycofania.
Artykuł 23
Pomoc na okres przejściowy
1.
Do pomocy na okres przejściowy zostaną zakwalifikowane:
i) produkty wymienione w załączniku I część A i B, wycofane z obrotu po cenie wycofania określonej w art. 20;
ii) produkty wymienione w załączniku I część C, które zostały wystawione do sprzedaży, ale w odniesieniu do których stwierdzono, że przy wspólnotowej cenie sprzedaży ustalonej zgodnie z art. 22 nie znaleziono na nie nabywcy.
Dozwolony jest margines tolerancji sięgający 10 % poniżej i powyżej tych cen, który można wziąć pod uwagę w szczególności w związku z sezonowymi fluktuacjami cen rynkowych.
2.
Tylko takie ilości są uznawane za kwalifikujące się do pomocy na okres przejściowy, które:
a) zostały dostarczone przez producenta-członka organizacji;
b) spełniają pewne wymagania w zakresie jakości, wielkości i prezentacji;
c) są przetworzone w celu ich utrwalenia i składowane albo konserwowane zgodnie z warunkami i przez okres, który zostanie ustalony.
3.
W odniesieniu do każdego danego produktu pomoc może zostać przyznana tylko dla ilości odpowiadających 18 % ilości danych produktów wystawianych co roku na sprzedaż, pomniejszonych o procent ilości określony powyżej, w odniesieniu do którego wypłacono rekompensatę finansową na mocy art. 21.
Kwota tej pomocy nie może przekraczać kwoty kosztów technicznych i finansowych związanych z czynnościami, które są niezbędne do utrwalania i składowania.
4.
Metody przetwarzania określone w niniejszym artykule to:
a) - zamrażanie,
- solenie,
- suszenie,
- marynowanie
oraz, gdzie jest to stosowne,
- gotowanie i pasteryzacja;
b) filetowanie lub porcjowanie oraz w miarę potrzeb odgławianie, jeśli towarzyszy im jeden z procesów wymienionych w lit. a).
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 24
Niezależne wycofanie i prolongowanie przez organizacje producentów
1.
W odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku IV Państwa Członkowskie udzielają zryczałtowanej pomocy organizacjom producentów, które stosują interwencję zgodnie z art. 17, pod warunkiem że:
a) takie organizacje określą cenę wycofania, zwaną dalej "autonomiczną ceną wycofania", przed rozpoczęciem roku połowowego; organizacje producentów muszą stosować taką cenę przez cały rok połowowy; dopuszcza się 10 % tolerancji sięgającej poniżej i powyżej tej ceny; jednakże cena nie może przekraczać 80 % wyliczonej ceny średniej odnotowanej dla kategorii danego produktu z okresu ostatnich trzech lat połowowych na obszarze działania danych organizacji producentów;
b) wycofane produkty odpowiadają normom handlowym przyjętym na mocy art. 2 i są odpowiedniej jakości, aby zostały zdefiniowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 2 ust. 3;
c) udzielona stowarzyszonym producentom rekompensata w odniesieniu do produktów wycofanych z obrotu równa się autonomicznej cenie wycofania zastosowanej przez organizacje producentów.
2.
Zryczałtowana pomoc jest udzielana w odniesieniu do ilości wycofanych z obrotu, które były wystawione na sprzedaż zgodnie z art. 5 ust. 1 i zostały zbyte w sposób nienaruszający normalnego rozdysponowania produkcji.
3.
Kwota zryczałtowanej pomocy stanowi 75 % niezależnej ceny wycofania stosowanej podczas bieżącego roku połowowego, z tym że kwota ta jest pomniejszana o wartość ustaloną jako kwota standardowa produktu rozdysponowanego w sposób określony w ust. 2.
4.
Zryczałtowana pomoc jest również przyznawana w odniesieniu do ilości wycofanych z obrotu, które są albo przetworzone w celu ich utrwalenia i składowane, albo konserwowane zgodnie z warunkami i na okres, który zostanie ustalony.
W tych przypadkach kwota zryczałtowanej pomocy nie może przekraczać kwoty kosztów technicznych i finansowych związanych z czynnościami, które są istotne dla procesu utrwalania i składowania.
5.
Ilości produktów kwalifikujących się do zryczałtowanej pomocy zgodnie z ust. 2 nie mogą przekraczać 5 % rocznych ilości danych produktów wystawionych na sprzedaż zgodnie z art. 5 ust. 1.
Ilości produktów kwalifikujących się do zryczałtowanej pomocy na mocy ust. 2 i 4, nie mogą łącznie przekraczać 10 % rocznych ilości określonych w akapicie pierwszym.
6.
Zainteresowane Państwa Członkowskie wprowadzają uzgodnienia w zakresie kontroli zapewniające, że produkty, w odniesieniu do których przysługuje zryczałtowana pomoc, faktycznie kwalifikowały się do otrzymania takiej pomocy.
Do celów tych uzgodnień w zakresie kontroli, beneficjenci zryczałtowanej pomocy prowadzą ewidencję zapasów spełniającą kryteria, które zostaną ustalone.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji, w odstępach czasu, które zostaną ustanowione, tabelę zawierającą średnie ceny produktu i kategorii odnotowane na rynkach hurtowych lub w portach.
7.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, decyduje o włączeniu gatunków objętych niniejszym artykułem do wykazu produktów wymienionych w załączniku I część A, w zależności od zbliżania się do siebie cen tych gatunków.
8.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 25
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania
1.
Wspólnotowa cena sprzedaży jest ustalana przed rozpoczęciem roku połowowego dla każdego z produktów określonych w załączniku II, na poziomie co najmniej równym 70 % oraz nieprzekraczającym 90 % ceny orientacyjnej określonej w art. 18 ust. 1.
2.
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania może być przyznawana organizacjom producentów, które przez cały dany rok połowowy:
a) stosują przepisy art. 5 ust. 1 do produkcji i wprowadzania do obrotu danych produktów;
b) stosują cenę sprzedaży określoną w ust. 1, przy czym dozwolony jest margines tolerancji sięgający 10 % poniżej i powyżej tej ceny w celu uwzględnienia w szczególności sezonowych fluktuacji cen rynkowych.
3.
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania może zostać przyznana odnośnie do produktów wymienionych w załączniku II, które zostały wystawione do sprzedaży, ale w odniesieniu do których stwierdzono, że przy wspólnotowej cenie sprzedaży ustalonej zgodnie z ust. 1 nie znaleziono na nie nabywcy.
4.
Przy udzielaniu pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania stosuje się następujące ograniczenia:
a) produkty muszą być złowione, zamrożone na pokładzie statku i wyładowane na ląd we Wspólnocie przez członka organizacji producentów;
b) produkty muszą być składowane przez minimalny okres i ponownie umieszczane na rynku wspólnotowym;
do maksymalnie 15 % rocznej ilości danych produktów wystawionych do sprzedaży przez organizację producentów.
5.
Kwota pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania nie może przekraczać sumy kosztów technicznych i odsetek za maksymalny okres trzech miesięcy.
Kwota będzie ustalana degresywnie każdego miesiąca.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, łącznie z ustalaniem ceny sprzedaży określonej w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
ROZDZIAŁ 3
TUŃCZYK PRZEZNACZONY DO PRZETWORZENIA
Artykuł 26
Wspólnotowa cena producenta
l.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala wspólnotową cenę producenta przed rozpoczęciem każdego roku połowowego, każdego z produktów wymienionych w załączniku III.
Ceny ustala się zgodnie z art. 18 ust. 2 tiret pierwsze i drugie.
Przy ustalaniu ceny należy również wziąć pod uwagę potrzebę:
- rozważenia warunków podaży w zakresie wspólnotowego przemysłu przetwórczego,
- udzielania wsparcia dla dochodów producentów,
- unikania tworzenia się nadwyżek we Wspólnocie.
Ceny te obowiązują w całej Wspólnocie i są ustalane na każdy rok połowowy.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o cenach średnich odnotowanych na rynkach hurtowych lub w portach produktów pochodzenia wspólnotowego, jak określono w ust. l, które posiadają określone cechy handlowe.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności ustalenie wskaźników przeliczeniowych dla różnych gatunków, wielkości i prezentacji tuńczyka, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 27
Dodatek dla organizacji producentów
1.
Organizacjom producentów może zostać przyznany dodatek w odniesieniu do ilości produktów wymienionych w załączniku III złowionych przez członków organizacji, a następnie sprzedanych i dostarczonych do zakładów przetwórczych mających siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty i przeznaczonych do przemysłowego przetworzenia produktów objętych kodem CN 1604.
Dodatek jest udzielany, jeśli na dany kwartał kalendarzowy:
- cena średnia sprzedaży odnotowana na rynku Wspólnoty,
oraz
- cena importowa określona w art. 29 ust. 3 lit. d)
są w obu przypadkach niższe niż próg uruchomienia równy 87 % wspólnotowej ceny producenta na dany produkt.
Państwa Członkowskie przygotowują lub aktualizują wykaz zakładów przetwórczych określonych w niniejszym ustępie i powiadamiają o nim Komisję przed początkiem każdego roku połowowego.
2.
Kwota dodatku nie może w żadnym wypadku przekraczać:
- różnicy między progiem uruchomienia a średnią ceną sprzedaży danego produktu na rynku wspólnotowym, albo
- zryczałtowanej kwoty równej 12 % tego progu.
3.
Maksymalna łączna ilość każdego z produktów kwalifikującego się do uzyskania dodatku jest ograniczona do ilości równej średniej ilości sprzedawanych i dostarczanych produktów, na warunkach określonych w ust. 1, podczas analogicznego kwartału w trzech latach połowowych poprzedzających kwartał, za który wypłacany jest dodatek.
4.
Kwota dodatku wypłacanego każdej organizacji producentów jest równa:
- pułapowi ustanowionemu w ust. 2 w odniesieniu do ilości danego produktu, które zostały rozdysponowane zgodnie z ust. 1 i nie przekraczają średnich ilości sprzedanych lub dostarczonych na takich samych warunkach przez członków organizacji, podczas analogicznego kwartału w trzech latach poprzedzających kwartał, za który wypłacany jest dodatek,
- 50 % pułapu ustanowionego w ust. 2 dla ilości danego produktu, które przekraczają ilości określone w tiret pierwszym i są równe nadwyżce ilości wynikających z rozdzielenia między organizacje producentów ilości kwalifikujących się do dodatku na mocy ust. 3.
Rozdzielenie to jest dokonywane proporcjonalnie między danymi organizacjami producentów na podstawie ich odpowiedniej średniej produkcji w równoważnym kwartale w trzech latach połowowych poprzedzających kwartał roku, za który wypłacany jest dodatek.
5.
Organizacje producentów rozdzielają przyznany dodatek proporcjonalnie między swoich członków na podstawie ilości przez nich wyprodukowanych oraz sprzedanych i dostarczonych zgodnie z ust. 1.
6.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności kwotę dodatku i warunki jego przyznawania, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
TYTUŁ V
HANDEL Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
ROZDZIAŁ 1
UZGODNIENIA CELNE
Artykuł 28
1.
W celu zapewnienia odpowiedniej podaży na rynku Wspólnoty surowców przeznaczonych dla przemysłu przetwórczego cła taryfowe na niektóre produkty są autonomicznie zawieszone w całości lub w części na czas nieokreślony zgodnie z załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
2.
Aby zapobiec sytuacji, w której uzgodnienia dotyczące zawieszenia określonego w ust. 1 zagrażałyby środkom stabilizacyjnym określonym w art. 20, 21, 22, 23, 25 i 26, kwalifikację do takiego zawieszenia przyznaje się w momencie przywozu danych produktów, pod warunkiem zgodności z ceną przewidzianą na mocy art. 29.
3.
Gdyby kiedykolwiek wystąpiły poważne zakłócenia na rynku, pomimo zastosowania ceny referencyjnej określonej w ust. 2, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zawiesi stosowanie środków określonych w ust. 1.
ROZDZIAŁ 2
CENY REFERENCYJNE
Artykuł 29
1.
Ceny referencyjne obowiązujące we Wspólnocie mogą być ustalane co roku według kategorii produktu, w odniesieniu do produktów określonych w art. 1, które podlegają:
a) uzgodnieniom związanym ze zmniejszeniem lub zawieszeniem cła, przy czym przepisy obowiązujące w WTO przewidują zgodność z ceną referencyjną,
b) jednemu ze środków określonych w art. 28 ust. 1,
lub
c) uzgodnieniom innym niż określone w lit. a) lub b), które zakładają zgodność z ceną referencyjną i są zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
2.
Jeśli zadeklarowana wartość celna danego produktu przywożonego z państwa trzeciego, w ramach jednego ze środków określonych w ust. 1, jest niższa od ceny referencyjnej, dane ilości nie kwalifikują się do objęcia danymi uzgodnieniami celnymi.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Komisję o przypadkach stosowania środków przewidzianych w niniejszym ustępie.
3.
Ceny referencyjne przyjęte:
a) dla produktów wymienionych w załączniku I część A i B są równe cenie wycofania, ustalonej zgodnie z art. 20 ust. 1;
b) dla produktów wymienionych w załączniku I część C są równe wspólnotowej cenie sprzedaży ustalonej zgodnie z art. 22;
c) dla produktów wymienionych w załączniku II są równe wspólnotowej cenie sprzedaży ustalonej zgodnie z art. 25 ust. 1;
d) dla innych produktów są określane w szczególności na podstawie wyliczonej średniej wartości celnej odnotowanej na rynkach importowych lub w portach importowych w Państwach Członkowskich w ciągu trzech ostatnich lat bezpośrednio poprzedzających datę, w której ustalana jest cena referencyjna, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia, aby cena odzwierciedlała sytuację rynkową.
4.
Państwa Członkowskie regularnie powiadamiają Komisję o cenach i wielkości przywozu produktów wymienionych w załącznikach I–IV, odnotowanych na ich rynkach bądź w ich portach.
Ceny są równe wartości celnej danych produktów.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, łącznie z ustalaniem cen referencyjnych, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
ROZDZIAŁ 3
ŚRODKI OCHRONNE
Artykuł 30
1.
Jeżeli we Wspólnocie na rynku jednego lub kilku produktów wymienionych w art. 1 w następstwie przywozu lub wywozu wystąpią poważne zakłócenia mogące zagrozić celom określonym w art. 33 Traktatu bądź zaistnieje ryzyko ich wystąpienia, możliwe jest podjęcie odpowiednich środków w handlu z państwami trzecimi, aż do ustąpienia zakłóceń lub ryzyka ich wystąpienia.
2.
Środki przewidziane w ust. 1 są stosowane i wykonane zgodnie z procedurami art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 [14].
TYTUŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 31
W przypadku gdy na rynku Wspólnoty odnotowany zostanie wzrost cen oraz problemy z podażą dotyczące jednego bądź większej ilości produktów określonych w art. 1 oraz wystąpi zagrożenie dla osiągnięcia niektórych celów określonych w art. 33 Traktatu poprzez utrzymywanie się takiej sytuacji, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje niezbędne środki aby zaradzić zaistniałej sytuacji.
Artykuł 32
Nie naruszając wszelkich odmiennych przepisów przyjętych na mocy art. 36 i 37 Traktatu, do produkcji i handlu produktami określonymi w art. 1 stosuje się art. 87, 88 oraz 89 Traktatu.
Artykuł 33
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby wszystkie statki rybackie pływające pod banderą jednego z Państw Członkowskich posiadały równy dostęp do portów i urządzeń dotyczących pierwszego wprowadzenia do obrotu, łącznie z całością towarzyszących urządzeń i instalacji technicznych.
Artykuł 34
1.
Państwa Członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
W tym celu ustanawiają niezbędne, sprawnie funkcjonujące systemy komunikowania się i wymiany informacji oraz ponoszą związane z tym koszty.
Część kosztów dotyczących systemów określonych w akapicie pierwszym jest pokrywana z budżetu Wspólnoty.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, łącznie z określeniem wydatków pokrywanych z budżetu Wspólnoty, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 35
1. Wydatki wynikające z przyznania pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu są uważane za związane ze środkami interwencyjnymi w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
2.
Finansowanie wydatków określonych w ust. 1 jest przyznawane w zależności od produktów z zasobów lub grupy zasobów, wyłącznie do limitu ilości przydzielonych danemu Państwu Członkowskiemu z ogólnej wielkości dopuszczalnych połowów, w odniesieniu do danego zasobu lub grupy zasobów.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 36
Państwa Członkowskie przyjmują właściwe środki w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem oraz w celu zapobiegania bądź zaprzestania wszelkich nadużyć.
W tym celu:
- przeprowadzają regularne kontrole beneficjentów uzyskujących pomoc finansową,
- jeśli stosownym jest przeprowadzanie niektórych kontroli poprzez pobieranie próbek, zapewniają na podstawie analizy ryzyka, że częstotliwość kontroli oraz metody stosowane na całym ich terytorium są właściwe dla rodzaju kontrolowanego środka oraz że są odpowiednie ze względu na ilości produktów wprowadzonych do obrotu bądź zatrzymanych z zamiarem wprowadzenia do obrotu.
Artykuł 37
Środki niezbędne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia związane z zagadnieniami określonymi w art. 2–7, 9, 10, 12, 13, 16, 17, 19–21, 23–27, 29, 34 i 35 przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania określoną w art. 38 ust. 2.
Artykuł 38
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Produktów Rybołówstwa, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 39
Komitet może rozważać wszelkie inne kwestie, które zostały mu przedstawione przez jego przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 40
Niniejsze rozporządzenie stosuje się z odpowiednim uwzględnieniem celów określonych w art. 33 i 131 Traktatu.
Artykuł 41
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja prześle do Rady i Parlamentu sprawozdanie oceniające wyniki wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 42
1. Z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r. rozporządzenia (EWG) nr 3759/92, (EWG) nr 105/76 oraz (EWG) nr 1772/82 tracą moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku VIII.
Artykuł 43
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 4, który stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 grudnia 1999 r.
w sprawie sierocych produktów leczniczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre stany chorobowe występują tak rzadko, że koszt opracowania i wprowadzenia na rynek produktu leczniczego mającego służyć diagnozowaniu, zapobieganiu lub leczeniu takiego stanu chorobowego nie zostałby zwrócony z przewidywanej sprzedaży tego produktu leczniczego; przemysł farmaceutyczny niechętnie podejmowałby się opracowania leku w normalnych warunkach rynkowych; takie produkty lecznicze nazywane są "sieroce".
(2) Pacjenci cierpiący na rzadkie stany chorobowe powinni być uprawnieni do takiej samej jakości leczenia jak inni pacjenci; konieczne jest zatem wspieranie prac badawczo - rozwojowych i wprowadzania na rynek właściwych leków przez przemysł farmaceutyczny; zachęty dla rozwoju sierocych produktów leczniczych funkcjonują w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej od roku 1983, a w Japonii od roku 1993.
(3) W Unii Europejskiej do tej pory podejmowano działania na ograniczoną skalę, zarówno na poziomie krajowym jak i na poziomie wspólnotowym, zmierzające do promowania pracy nad rozwijaniem sierocych produktów leczniczych; działania takie najlepiej organizować na poziomie wspólnotowym tak, aby wykorzystać możliwie najszerszy rynek i uniknąć rozpraszania ograniczonych zasobów; działanie na szczeblu Wspólnoty jest lepsze niż nieskoordynowane działania Państw Członkowskich, które mogłyby doprowadzić do zniekształcenia konkurencji i wytworzenia się barier w handlu wewnątrz Wspólnoty.
(4) Sieroce produkty lecznicze nadające się do zastosowania zachęt winny być łatwo i jednoznacznie identyfikowane; wydaje się najwłaściwsze, aby rezultat ten został osiągnięty poprzez ustanowienie otwartej i przejrzystej procedury wspólnotowej, pozwalającej na oznaczenie potencjalnych produktów leczniczych jako sieroce produkty lecznicze.
(5) Należy ustanowić obiektywne kryteria oznaczenia; kryteria te powinny opierać się na częstości występowania stanu chorobowego, dla którego poszukuje się środków diagnozowania, zapobiegania lub leczenia; częstość występowania nie przekraczająca pięciu chorych na 10 tysięcy jest powszechnie uznawana za właściwy próg; produkty lecznicze przeznaczone dla zagrażających życiu lub poważnych czy chronicznych stanów chorobowych powinny być oznaczone nawet, gdy częstość występowania jest wyższa niż pięć na 10 tysięcy.
(6) Należy ustanowić komitet, złożony z biegłych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, którego zadaniem będzie badanie wniosków o oznaczenie; w skład tego Komitetu powinni wchodzić również trzej przedstawiciele stowarzyszeń pacjentów, wskazani przez Komisję, oraz trzy inne osoby, również wskazane przez Komisję, zgodnie z zaleceniem Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych (zwanej dalej "Agencją"); Agencja powinna odpowiadać za właściwą koordynację między Komitetem ds. Sierocych Produktów Leczniczych a Komitetem ds. Produktów Leczniczych Chronionych Patentem.
(7) Pacjenci cierpiący na takie stany chorobowe zasługują na taką samą jakość, bezpieczeństwo i skuteczność produktów leczniczych, jak inni pacjenci; sieroce produkty lecznicze powinny zatem podlegać normalnemu procesowi oceny; sponsorzy sierocych produktów leczniczych powinni mieć możliwość otrzymania wspólnotowego pozwolenia; w celu ułatwienia otrzymywania lub utrzymywania wspólnotowego pozwolenia, stosowna opłata na rzecz Agencji powinna być przynajmniej częściowo obniżona; a zatem budżet Wspólnoty winien zrekompensować Agencji spowodowane tym straty w przychodach.
(8) Doświadczenia Stanów Zjednoczonych Ameryki i Japonii wykazują, że najsilniejszą zachętą dla przemysłu, aby inwestował w opracowywanie i wprowadzanie na rynek sierocych produktów leczniczych jest istnienie szansy na uzyskanie wyłączności na rynku na określoną liczbę lat, podczas którego to okresu zainwestowane środki w jakiejś części mogłyby zostać odzyskane; ochrona danych na podstawie art. 4 ust. 8 lit. a) iii) dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [4] nie jest wystarczającą zachętą dla tego celu; Państwa Członkowskie działające niezależnie nie mogą wdrożyć takich działań bez oparcia we Wspólnocie, ponieważ takie działanie byłoby sprzeczne z dyrektywą 65/65/EWG; jeśli takie działania zostałyby przyjęte w sposób nieskoordynowany przez Państwa Członkowskie, tworzyłoby to przeszkody w handlu wewnątrzwspólnotowym, prowadząc do zakłócenia konkurencji i pozostając w sprzeczności z zasadą wspólnego rynku; wyłączność rynkowa powinna być jednak ograniczona do wskazania terapeutycznego, dla którego uzyskano oznaczenie sierocego produktu leczniczego, bez naruszenia praw własności intelektualnej; w interesie pacjentów, wyłączność rynkowa przyznana dla danego sierocego produktu leczniczego nie powinna uniemożliwiać wprowadzania do obrotu podobnego produktu leczniczego, który mógłby przynieść znaczące korzyści osobom cierpiącym na dany stan chorobowy.
(9) Sponsorzy sierocych produktów leczniczych oznaczonych tak na podstawie niniejszego rozporządzenia powinni być uprawnieni do korzystania w pełni z wszelkich zachęt przyznawanych przez Wspólnotę lub przez Państwa Członkowskie celem wspierania prac badawczo - rozwojowych w zakresie nowych produktów leczniczych przeznaczonych do diagnozowania, zapobiegania lub leczenia odpowiednich stanów chorobowych, w tym chorób rzadkich.
(10) Program szczególny Biomed 2, należący do czwartego programu ramowego na rzecz badań i rozwoju technologicznego (1994–1998), wspierał badania nad leczeniem chorób rzadkich, z uwzględnieniem metodologii opracowywania szybkich programów rozwijania sierocych produktów leczniczych oraz rejestrów sierocych produktów leczniczych dostępnych w Europie; tego rodzaju wsparcie finansowe miało na celu promowanie tworzenia inicjatyw współpracy transgranicznej zmierzającej do realizowania badań podstawowych i klinicznych w zakresie chorób rzadkich; badania dotyczące chorób rzadkich nadal stanowią jeden z priorytetów Wspólnoty, jako że zostały uwzględnione w piątym programie ramowym na rzecz badań i rozwoju technologicznego (1998–2002); niniejsze rozporządzenie ustanawia ramy prawne, które umożliwią szybkie i skuteczne wdrożenie wyników tych badań.
(11) Choroby rzadkie zostały wskazane jako obszar priorytetowy działania Wspólnoty w ramach działania w zakresie zdrowia publicznego; Komisja, w swym komunikacie dotyczącym programu działania Wspólnoty w zakresie chorób rzadkich w ramach działania w obszarze zdrowia publicznego, podjęła decyzję o przyznaniu chorobom rzadkim priorytetu w ramach działań w zakresie zdrowia publicznego; Parlament Europejski oraz Rada przyjęły decyzję nr 1295/1999/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. przyjmującą wspólnotowy program działania w dziedzinie rzadkich chorób w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1999–2003) [5], w tym działań mających na celu dostarczenie informacji, zajęcie się skupiskami występowania chorób rzadkich w danej populacji oraz wspieranie odpowiednich organizacji pacjentów; niniejsze rozporządzenie realizuje jeden z priorytetów określonych w tym programie działania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest określenie wspólnotowej procedury oznaczania produktów leczniczych jako sieroce produkty lecznicze, a także zapewnienie zachęt dla prac badawczo-rozwojowych dotyczących sierocych produktów leczniczych oraz dla wprowadzania tych produktów na rynek.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "produkt leczniczy" oznacza produkt leczniczy przeznaczony do stosowania u ludzi, zgodnie z definicją podaną w art. 2 dyrektywy 65/65/EWG;
b) "sierocy produkt leczniczy" oznacza produkt leczniczy oznaczony jako taki zgodnie z warunkami niniejszego rozporządzenia;
c) "sponsor" oznacza osobę prawną lub fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, starającą się o przyznanie oznaczenia danego produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego, lub która takie oznaczenie już uzyskała;
d) "Agencja" oznacza Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych.
Artykuł 3
Kryteria oznaczenia
1.
Produkt leczniczy zostanie oznaczony jako sierocy produkt leczniczy, jeśli jego sponsor może wykazać:
a) że produkt ten jest przeznaczony do diagnozowania, zapobiegania lub leczenia stanu chorobowego zagrażającej życiu lub powodującej chroniczny ubytek zdrowia, występującej u nie więcej niż pięciu na 10 tysięcy osób we Wspólnocie w chwili gdy przedkładany jest wniosek, lub
że jest on przeznaczony do diagnozowania, zapobiegania lub leczenia stanu chorobowego zagrażającego życiu, poważnego lub chronicznego, występującego we Wspólnocie, i że bez odpowiednich zachęt nie wydaje się możliwe, aby wprowadzanie na rynek produktu leczniczego we Wspólnocie wygenerowało wystarczający zwrot niezbędnych inwestycji;
oraz
b) że nie istnieje zadowalająca metoda diagnozowania, zapobiegania lub leczenia danego stanu chorobowego, oficjalnie dopuszczona na terytorium Wspólnoty, lub też, jeśli taka metoda istnieje, to produkt leczniczy przyniesie znaczące korzyści pacjentom cierpiącym na ten stan chorobowy.
2.
Komisja przyjmie niezbędne przepisy w celu wdrożenia niniejszego artykułu w formie rozporządzenia wykonawczego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 72 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 [6].
Artykuł 4
Komitet ds. Sierocych Produktów Leczniczych
1.
Niniejszym ustanowiony zostaje, w ramach Agencji, Komitet ds. Sierocych Produktów Leczniczych, zwany dalej "Komitetem".
2.
Zadania Komitetu to:
a) badanie wszelkich wniosków o oznaczenie produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego, które będą mu przedkładane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b) doradzanie Komisji w zakresie ustanowienia i opracowania polityki dotyczącej sierocych produktów leczniczych dla Unii Europejskiej;
c) wspieranie Komisji w zakresie kontaktów międzynarodowych dotyczących sierocych produktów leczniczych oraz w jej kontaktach z grupami wsparcia pacjentów;
d) wspieranie Komisji w sporządzaniu szczegółowych wytycznych.
3.
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, z których każde mianuje jednego członka, z trzech mianowanych przez Komisję przedstawicieli organizacji pacjentów, oraz trzech członków mianowanych przez Komisję zgodnie z zaleceniami Agencji.
Członkowie Komitetu są mianowani na okres trzech lat. Ich kadencja może być odnawiana.
Mogą korzystać z pomocy biegłych.
4.
Komitet wybiera spośród swych członków przewodniczącego na okres trzech lat, z możliwością jednorazowego odnowienia.
5.
Przedstawiciele Komisji oraz Dyrektor Zarządzający Agencji lub jego przedstawiciel mają prawo uczestniczyć we wszystkich posiedzeniach Komitetu.
6.
Agencja zapewni prowadzenie sekretariatu Komitetu.
7.
Członkowie Komitetu są zobowiązani, nawet po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji, nie ujawniać jakichkolwiek informacji zaliczanych do kategorii objętej tajemnicą zawodową.
Artykuł 5
Procedura przyznania oznaczenia i usunięcia z rejestru
1.
Celem uzyskania oznaczenia produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego, sponsor przedkłada Agencji wniosek na dowolnym etapie opracowania produktu leczniczego, zanim złożony zostanie wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.
2.
Do wniosku dołączane są następujące dane szczegółowe i dokumenty:
a) imię i nazwisko lub nazwa handlowa oraz stały adres sponsora;
b) czynne składniki produktu leczniczego;
c) proponowane wskazanie terapeutyczne;
d) uzasadnienie wykazujące, że kryteria ustanowione w art. 3 ust. 1 są spełnione, oraz opis etapu opracowania, z uwzględnieniem przewidywanych wskazań.
3.
Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, Agencją i zainteresowanymi stronami, opracowuje szczegółowe wytyczne, co do wymaganego formatu i treści wniosków o oznaczenie.
4.
Agencja przeprowadza weryfikację wniosku pod względem jego ważności i opracowuje skrócone sprawozdanie dla Komitetu.
W miarę potrzeb, Agencja żąda od sponsora uzupełnienia danych i dokumentów dołączonych do wniosku.
5.
Agencja zapewnia, aby Komitet wydał opinię w ciągu 90 dni od otrzymania ważnego wniosku.
6.
W trakcie opracowywania swej opinii, Komitet dokłada wszelkich starań, aby osiągnąć konsensus.
Jeśli osiągnięcie tego konsensu okaże się niemożliwe, opinia zostaje przyjęta większością dwóch trzecich głosów członków Komitetu.
Uzyskanie opinii możliwe jest na drodze procedury pisemnej.
7.
W przypadkach, gdy opinia Komitetu stanowi, że wniosek nie spełnia kryteriów określonych w art. 3 ust. 1, Agencja niezwłocznie powiadamia o tym sponsora.
W ciągu 90 dni od otrzymania opinii, sponsor może przedłożyć szczegółowe uzasadnienie odwołania się, które zostanie przekazane Komitetowi przez Agencję.
Komitet rozważa, czy wydana przez niego opinia powinna zostać zrewidowana na następnym z kolei zebraniu.
8.
Agencja bezzwłocznie przesyła końcową opinię Komitetu do Komisji, która podejmuje decyzję w ciągu 30 dni od otrzymania opinii.
W przypadkach, gdy w wyjątkowych okolicznościach projekt decyzji nie będzie zgodny z opinią Komitetu, decyzję przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Decyzja zostaje przekazana sponsorowi i zakomunikowana Agencji oraz właściwym władzom Państw Członkowskich.
9.
Oznaczony produkt leczniczy zostaje wpisany do Rejestru sierocych produktów leczniczych Wspólnoty.
10.
Każdego roku sponsor przedkłada Agencji sprawozdanie o stanie opracowania oznaczonego produktu leczniczego.
11.
Aby uzyskać przeniesienie oznaczenia sierocego produktu leczniczego na innego sponsora, właściciel oznaczenia przedkłada Agencji odpowiedni wniosek.
W porozumieniu z Państwami Członkowskimi, Agencją i zainteresowanymi stronami, Komisja opracowuje szczegółowe wytyczne dotyczące formularzy takich wniosków o przeniesienie, treści takich wniosków oraz wszelkich szczegółowych danych dotyczących nowego sponsora.
12.
Oznaczony sierocy produkt leczniczy zostaje usunięty z Rejestru sierocych produktów leczniczych Wspólnoty:
a) na wniosek sponsora;
b) jeśli zostanie ustalone przed dopuszczeniem do obrotu, że kryteria ustanowione w art. 3 nie są już spełniane w odniesieniu do danego produktu leczniczego;
c) po upływie ustanowionego w art. 8 okresu wyłączności obrotu.
Artykuł 6
Pomoc w kwestiach regulacyjnych
1.
Sponsor sierocego produktu leczniczego może, przed przedłożeniem wniosku o dopuszczenie do obrotu, zwrócić się do Agencji z prośbą o doradztwo w zakresie przeprowadzenia różnorodnych testów i prób niezbędnych do wykazania jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego, zgodnie z art. 51 lit. j) rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
2.
Agencja opracowuje procedurę w zakresie rozwoju sierocych produktów leczniczych, obejmującą pomoc w kwestiach regulacyjnych w celu zdefiniowania treści wniosku o pozwolenie w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Artykuł 7
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu na terytorium Wspólnoty
1.
Osoba odpowiadająca za wprowadzenie do obrotu sierocego produktu leczniczego ma prawo żądać, aby decyzja dopuszczająca wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego została wydana przez Wspólnotę zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 bez konieczności wykazania przez tę osobę, że produkt jest objęty częścią B Załącznika do tego rozporządzenia.
2.
Corocznie przyznawany będzie Agencji specjalny wkład od Wspólnoty, odrębny od przewidzianego w art. 57 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Wkład ten wykorzystywany będzie wyłącznie przez Agencję celem uchylenia, w całości lub w części, wszystkich opłat wnoszonych zgodnie z zasadami wspólnotowymi, przyjętych na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Dyrektor Zarządzający Agencji pod koniec każdego roku przedstawi szczegółowe sprawozdanie z wykorzystania tego specjalnego wkładu.
Wszystkie nadwyżki zaistniałe w danym roku będą przenoszone na następny rok i odliczane od specjalnego wkładu przewidzianego na następny rok.
3.
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane dla sierocego produktu leczniczego obejmuje jedynie te wskazania terapeutyczne, które będą spełniać kryteria określone w art. 3.
To nie narusza możliwości oddzielnego wnioskowania o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla innych wskazań, pozostających poza zakresem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Wyłączność obrotu na rynku
1. W przypadkach, gdy pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w odniesieniu do sierocego produktu leczniczego zostaje wydana zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93 lub wszystkie Państwa Członkowskie wydały pozwolenia o dopuszczeniu do obrotu zgodnie z procedurami wzajemnego uznawania ustanowionymi w art. 7 i 7a dyrektywy 65/65/EWG lub art. 9 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 75/319/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [7], oraz bez naruszenia prawa własności intelektualnej lub wszelkich innych przepisów prawa wspólnotowego, Wspólnota i Państwa Członkowskie przez okres 10 lat nie przyjmą innego wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, nie wydadzą pozwolenia, ani nie przyjmą wniosku o przedłużenie istniejącego pozwolenia, dla tego samego wskazania terapeutycznego, w odniesieniu do podobnego produktu leczniczego.
2.
Okres ten może jednakże zostać skrócony do sześciu lat, jeżeli, pod koniec piątego roku, wykazane zostanie w odniesieniu do danego produktu leczniczego, że kryteria ustanowione w art. 3 nie są już spełniane, między innymi w przypadku gdy zostanie ustalone w oparciu o dostępne dowody, że produkt jest zyskowny w takim stopniu, że utrzymywanie wyłączności na rynku nie jest uzasadnione.
W tym celu, Państwo Członkowskie informuje Agencję, że kryterium, na podstawie którego wydano decyzję o wyłączności na rynku może nie być spełniane, a Agencja inicjuje procedurę przewidzianą w art. 5.
Sponsor dostarczy Agencji informacje konieczne do tego celu.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i bez uszczerbku dla prawa własności intelektualnej lub jakichkolwiek innych przepisów prawa wspólnotowego, dla podobnego produktu leczniczego może zostać wydane pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla tego samego wskazania terapeutycznego, jeśli:
a) posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla oryginalnego sierocego produktu leczniczego udzielił odpowiedniej zgody drugiemu wnioskodawcy;
b) posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla oryginalnego sierocego produktu leczniczego nie jest w stanie dostarczać wystarczających ilości produktu leczniczego; lub
c) drugi wnioskodawca może ustalić we wniosku, że drugi produkt leczniczy, jakkolwiek podobny do sierocego produktu leczniczego już dopuszczonego do obrotu, jest bezpieczniejszy, skuteczniejszy lub pod innym względem przewyższa klinicznie ten pierwszy.
4.
Komisja przyjmuje definicje "podobnego produktu leczniczego" oraz "wyższości klinicznej" w formie rozporządzenia wykonawczego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 72 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
5.
Komisja opracuje szczegółowe wytyczne w celu zastosowania niniejszego artykułu w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, Agencją i zainteresowanymi stronami.
Artykuł 9
Inne zachęty
1.
Produkty lecznicze oznaczone jako sieroce produkty lecznicze na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia nadają się do zastosowania zachęt udostępnionych przez Wspólnotę oraz Państwa Członkowskie celem wspierania badań, opracowywania i udostępniania sierocych produktów leczniczych, w szczególności wspomagania prac badawczych prowadzonych w małych i średnich przedsiębiorstwach, przewidzianych w programach ramowych na rzecz badań i rozwoju technologicznego.
2.
Przed dniem 22 lipca 2000 r., Państwa Członkowskie przekażą Komisji szczegółowe informacje dotyczące wszelkich działań, jakie zostały przez nie wdrożone celem wspierania badań, opracowywania i udostępniania sierocych produktów leczniczych, lub produktów leczniczych, które mogą być oznaczone jako takie.
Informacje te będą systematycznie uaktualniane.
3.
Przed dniem 22 stycznia 2001 r., Komisja publikuje szczegółowy wykaz wszystkich zachęt udostępnionych przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie celem wspierania badań, opracowywania i udostępniania sierocych produktów leczniczych.
Wykaz ten będzie systematycznie uaktualniany.
Artykuł 10
Sprawozdanie ogólne
Przed dniem 22 stycznia 2006 r., Komisja publikuje sprawozdanie ogólne o doświadczeniach nabytych w wyniku zastosowania niniejszego rozporządzenia, wraz z wyliczeniem korzyści w sferze zdrowia publicznego, jakie zostaną uzyskane.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od daty przyjęcia rozporządzeń wykonawczych przewidzianych w art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 4.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 169/2000
z dnia 25 stycznia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 280/98 wprowadzające odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2597/97 ustanawiającego dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego wytworzonego w Finlandii i Szwecji
Komisja Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 149 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2596/97 [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2703/1999 [2], rozszerza okres, w którym można przyjmować środki przejściowe w celu ułatwienia zmiany uzgodnień znajdujących zastosowanie w Austrii, Finlandii i Szwecji w momencie ich przystąpienia, wynikające ze stosowania wspólnej organizacji rynków.
Co się tyczy wymogów zawartości tłuszczu w mleku spożywczym produkowanym w Finlandii i Szwecji, okres ten został przedłużony od dnia 31 grudnia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.
(2) Właściwe jest zapewnienie odpowiedniego rozszerzenia przepisów wykonawczych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 280/98 [3].
(3) Środki działania przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Produktów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 280/98 słowa "31 grudnia 1999 r." zastępuje się słowami "31 grudnia 2003 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 174/2000
z dnia 24 stycznia 2000 r.
uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3433/91 w zakresie, w jakim nakłada ono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Środki obowiązujące
(1) Przez rozporządzenie (EWG) nr 3433/91 [2], zwane dalej "rozporządzeniem w sprawie ostatecznego cła antydumpingowego", Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii.
W odniesieniu do Japonii stawka celna została ustalona na poziomie 35,7 %.
(2) W odniesieniu do Chin rozporządzenie w sprawie ostatecznego cła antydumpingowego zostało zmienione w 1995 r. rozporządzeniem (WE) nr 1006/95 [3].
W odniesieniu do Tajlandii w marcu 1997 r. zostało ono zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 423/97 [4].
2.
Przystąpienie do kontroli
(3) W maju 1996 r. Komisja opublikowała zawiadomienie o wygaśnięciu obowiązujących środków dotyczących Japonii i Republiki Korei [5].
Po tej publikacji Komisja otrzymała wniosek o dokonanie kontroli na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym" w odniesieniu do przywozu gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii, złożony przez Europejską Federację Wytwórców Zapalniczek w imieniu OPI (Ośrodek Przedsiębiorczości i Innowacji) S.A. i Flamagas S.A. Następnie wniosek ten uzyskał poparcie ze strony Swedish Match S.A., OPI (Ośrodek Przedsiębiorczości i Innowacji) S.A., Flamagas S.A. i Swedish Match S.A., reprezentujących niemal całość wspólnotowej produkcji przedmiotowego produktu.
(4) Wniosek zawierał wystarczające prima facie dowody, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie będzie skutkowało powtórnym powodującym szkody przywozem towarów po cenach dumpingowych.
Za takim prawdopodobieństwem rzekomo przemawiały dowody na istnienie niewykorzystanych mocy przerobowych w Japonii, jak również dowody na to, że przywóz z Japonii miałby niemal natychmiastowy, spadkowy wpływ na ceny producentów wspólnotowych.
Ponadto zarzucano, że sytuacja taka zwiększyłaby utrzymującą się wrażliwość wspólnotowego przemysłu.
(5) Dlatego Komisja ogłosiła kontrolę rozporządzenia w sprawie ostatecznego cła antydumpingowego w odniesieniu do Japonii [6]. Kontrolę tę rozpoczęto zgodnie z art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, gdyż również śródokresowa kontrola wydawała się właściwa. W odniesieniu do Korei środek uległ wygaśnięciu [7].
3.
Dochodzenie kontrolne
(6) Komisja w drodze urzędowej zawiadomiła o tym jedynego producenta w kraju wywozu, o którym wiadomo było, że jest zainteresowany, Tokai Corporation, związanego z nim importera we Wspólnocie, Tokai Seiki GmbH, przedstawicieli kraju wywozu oraz skarżących.
(7) Stronom bezpośrednio zainteresowanym dano możliwość przedstawienia swoich stanowisk na piśmie oraz złożenia wniosku o wysłuchanie.
Jeden z wnoszących zażalenie złożył taki wniosek i przyznano mu taką możliwość.
(8) Wszystkim stronom, o których wiadomo było, że są zainteresowane, Komisja przesłała kwestionariusze i otrzymała szczegółowe informacje od skarżących producentów wspólnotowych i ich spółek zależnych, od japońskiego eksportera i związanego z nim importera z siedzibą we Wspólnocie.
(9) Komisja zebrała i zweryfikowała wszelkie informacje, które uważała za niezbędne do celów dochodzenia oraz przeprowadziła weryfikacje na terenie następujących spółek:
Producenci wspólnotowi i ich spółki zależne
- BIC S.A. (Grupa BIC) Clichy, Francja,
- BIC BJ 75, Redon, Francja,
- BIC Deutschland GmbH & Co., Ettlingen, Niemcy,
- BIRO BIC Ltd, Londyn, Zjednoczone Królestwo,
- Laforest S.A., Tarragona Hiszpania,
- Swedish Match Lighters B.V., Assen, Niderlandy,
- Swedish Match Lighters (oraz Cricket S.A.), Rillieux-la-Pape, Francja,
- Arnold André GmbH & Co., KG, Bünde, Niemcy,
- Flamagas S.A., Barcelona i Llinas del Valle, Hiszpania.
Producent w kraju pochodzenia
- Tokai Corporation Japan, Tokio, Japonia.
(10) Do celów dumpingu, szkody i ustaleń dotyczących interesu Wspólnoty dochodzenie objęło swoim zakresem geograficznym Wspólnotę Piętnastki.
(11) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 30 września 1996 r. (zwanym dalej "okresem dochodzenia").
Zbadanie szkody objęło okres od 1992 r. do końca okresu dochodzenia.
(12) Dochodzenie przekroczyło zwykły okres przewidziany w art. 11 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Wynikało to z faktu, że Komisja uznała zebrane i wstępnie zbadane dane za niewystarczające do wykorzystania ich jako podstawy dla nowego cła antydumpingowego oraz z faktu, że na zaawansowanym etapie dochodzenia dla dokonania dokładnej oceny prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu musiała zostać przeprowadzona wizyta weryfikacyjna u eksportera.
Ponadto dochodzenia zostało znacznie rozszerzone wskutek dwóch wniosków wstępnych Komisji, aby utrzymać cła antydumpingowe, co spowodowało przeciągające się obrady w Radzie.
B. PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Przedmiotowy produkt
(13) Przedmiotowym produktem są gazowe jednorazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe (zwane dalej "jednorazowymi zapalniczkami krzesiwowymi") objęte kodem CN ex96131000.
Wniosek o włączenie pozostałych zapalniczek
(14) W tym względzie należy przypomnieć, że istnieją na rynku inne jednorazowe zapalniczki (tak zwane zapalniczki elektroniczne lub piezoelektryczne), które nie podlegają środkom antydumpingowym.
Dwa miesiące po rozpoczęciu dochodzenia kontrolnego firma Swedish Match S.A. wystąpiła z wnioskiem o rozszerzenie zakresu tego dochodzenia kontrolnego na zapalniczki elektroniczne (lub piezoelektryczne) argumentując, że gazowe jednorazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe i gazowe jednorazowe zapalniczki elektroniczne (zwane dalej "zapalniczkami elektronicznymi") tworzą jedną kategorię produktu.
(15) W odniesieniu do tego wniosku należy przypomnieć, że otwarte w kwietniu 1990 r. postępowanie dotyczy gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych i że zostało ono już ocenione (patrz w szczególności rozporządzenie (EWG) nr 3433/91, które potwierdza tymczasowe ustalenia określone w akapicie 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1386/91 (Dz.U. L 133 z 28.5.1991, str. 20), że (podstawowe) właściwości techniczne różnią znacznie od właściwości technicznych jednorazowych zapalniczek krzesiwowych obecnie podlegających cłom antydumpingowym. Wniosek nie zawierał żadnych dowodów wykazujących, że ten wniosek był niewłaściwy. W szczególności nie wykazał żadnych zmian w (podstawowych) właściwościach technicznych, takich jak układ zapłonowy każdego z typów zapalniczek, co mogłoby podważyć ustalenia rozporządzenia w sprawie ostatecznego cła dumpingowego.
(16) Ponieważ dowody, które zostały przedstawione, nie były wystarczające, aby uzasadnić włączenie zapalniczek elektronicznych do dochodzenia, a także strona bez zastrzeżeń popierająca wniosek o kontrolę wystąpiła z nim z opóźnieniem, nie było możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o rozszerzenie zakresu dochodzenia kontrolnego.
Różne rozmiary i wzory
(17) Należy w końcu zauważyć, że przedmiotowy produkt jest produkowany w różnych rozmiarach i wzorach.
Wszystkie jednorazowe zapalniczki krzesiwowe mają te same podstawowe właściwości techniczne i to samo zastosowanie oraz spełniają tę samą funkcję.
Dlatego podobnie jak w poprzednich dochodzeniach, cały asortyment wzorów jednorazowych zapalniczek krzesiwowych był uważany za tworzący jedną kategorię produktu.
2.
Produkt podobny
(18) W odniesieniu do jednorazowych zapalniczek krzesiwowych produkowanych i sprzedawanych na rynku wewnętrznym w Japonii dochodzenie wykazało, że produkty te pod wszelkimi względami były identyczne lub bardzo przypominały te, które wywożono do Wspólnoty z przedmiotowego kraju.
(19) Dochodzenie również ustaliło, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe przywożone z przedmiotowego kraju z jednej strony oraz wyprodukowane przez przemysł wspólnotowy i sprzedane na rynku Wspólnot z drugiej strony, mają podobne podstawowe właściwości techniczne i są przeznaczone do takiego samego zastosowania.
Dlatego jednorazowe zapalniczki krzesiwowe produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy powinny być uważane za produkty podobne do przywożonych z przedmiotowego kraju.
(20) Zgodnie z tym stwierdzono, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe produkowane i sprzedawane we Wspólnocie, jak również produkowane i sprzedawane w Japonii w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego powinny być uważane za produkty podobne do tych wywożonych z Japonii do Wspólnoty.
C. DUMPING
1.
Wartość normalna
(21) Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu Tokai Corporation była jedynym współpracującym wywożącym producentem japońskim.
W okresie dochodzenia sprzedała ona na rynek krajowy 20 różnych modeli przedmiotowego produktu.
Tylko dwa z tych modeli były wywożone do Wspólnoty.
(22) Stwierdzono, że całkowita sprzedaż krajowa przedmiotowego produktu przez tego eksportera w okresie dochodzenia była reprezentatywna, ponieważ całkowita wielkość tej sprzedaży przekroczyła próg 5 % sprzedaży na wywóz przewidziany w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajowa każdego z dwóch modeli produktu wywożonych do Wspólnoty również była reprezentatywna jako spełniająca to samo kryterium 5 %.
(23) Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego Komisja musiała ustalić, czy sprzedaż krajowa każdego z modeli była dokonywana w zwykłym trybie handlowym, poprzez przyjrzenie się stosunkowi dochodowej sprzedaży do sprzedaży całkowitej.
Dochodzenie wykazało, że cała sprzedaż krajowa mająca miejsce w okresie dochodzenia była dochodowa.
W konsekwencji wartość normalna opierała się na średniej ważonej cenie sprzedaży we wszystkich krajowych transakcjach dotyczących obu przedmiotowych modeli.
2.
Cena eksportowa
(24) Całość sprzedaży na wywóz dokonanej przez przedmiotowego eksportera w okresie dochodzenia została skierowana do powiązanej spółki we Wspólnocie.
Dlatego ceny eksportowe zostały skonstruowane, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen odsprzedaży pierwszemu niezależnemu kupującemu, dostosowanych aby wziąć pod uwagę wszystkie koszty poniesione w czasie między przywozem i odsprzedażą łącznie z należnościami celnymi i cłami antydumpingowymi oraz marżą zysku w wysokości 5 %.
Ta ostatnia została ustalona na podstawie marż zysku uznanych za rozsądnie dla importerów niepowiązanych z tego sektora działalności gospodarczej.
(25) W przypadku gdy dla konstruowania cen eksportowych niezbędny był podział kosztów na ogólne koszty administracyjne importerów oraz wydatki importerów związane ze sprzedażą, ceny te konstruowano na podstawie obrotu.
3.
Porównanie i margines dumpingu
(26) Zgodnie z art. 2 ust. 10 oraz art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnia ważona wartość normalna za model została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową za model na poziomie ceny fabrycznej i na tym samym poziomie handlu. Do celów uczciwego porównania przyznano dostosowania na te różnice wpływające na porównywalność cen, dla których dostarczono zadowalających dowodów. W ten sposób dostosowań dokonano w odniesieniu do transportu, ubezpieczenia, kredytu i opakowania.
(27) Porównanie wartości normalnej i cen eksportowych wykazało istnienie dumpingu.
Margines dumpingu wyrażony jako udział procentowy wartość przywozu CIF granica Wspólnoty został ustalony na 208,1 %.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(28) W obecnym dochodzeniu Tokai Seiki GmbH, spółka zależna Tokai Corporation, producent przedmiotowego produktu we Wspólnocie i jedyny we Wspólnocie współpracujący importer pochodzących z Japonii jednorazowych zapalniczek krzesiwowych, nie został włączony do definicji przemysłu wspólnotowego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ był on jedynym importerem przedmiotowego produktu i w 100 % spółką zależną Tokai Corporation Japan.
(29) Pominąwszy produkcję Tokai Seiki GmbH trzej producenci wspólnotowi, którzy współpracowali przy obecnym dochodzeniu (łącznie z ich spółkami zależnymi), reprezentowali niemal całość wspólnotowej produkcji jednorazowych zapalniczek krzesiwowych.
W konsekwencji ci trzej współpracujący producenci wspólnotowi stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego.
E. SZKODA
1.
Uwaga wstępna
(30) W akapicie 15 rozporządzenia w sprawie ostatecznego cła antydumpingowego stwierdzono, że "skumulowany przywóz towarów po cenach dumpingowych z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii spowodował powstanie istotnej szkody w przemyśle wspólnotowym".
Ponieważ tymczasem środek dotyczący Republiki Korei wygasł, a środki dotyczące Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii zostały zmienione na skutek śródokresowych kontroli, jak stwierdzono w akapicie 2 niniejszego rozporządzenia, faktyczne oddziaływanie przywozu pochodzącego z Japonii, jak i możliwe oddziaływanie z punktu widzenia powtórnego przywozu, należało zbadać odrębnie.
2.
Konsumpcja we Wspólnocie
(31) W celu obliczenia całkowitej konsumpcji jednorazowych zapalniczek krzesiwowych we Wspólnocie sprzedaż producentów wspólnotowych dodano do pochodzącego z państw trzecich całkowitego przywozu, zadeklarowanego pod kodem CN ex96131000.
Dokonano dostosowań w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Chin za lata 1994 i 1995 (patrz akapit 46 do rozporządzenia (WE) nr 423/97).
Na tej podstawie roczna całkowita konsumpcja we Wspólnocie wzrosła o 27 %, z 617,7 milionów sztuk w 1992 r. do 785,4 milionów sztuk w 1996 r.
3.
Czynniki odnoszące się do przywozu pochodzącego z Japonii
Wielkość przywozu i udział w rynku
(32) Od 1992 r. do okresu dochodzenia przywóz z Japonii spadł do bardzo niskich poziomów w wartościach bezwzględnych.
Wskaźniki przywozu indeksowanego kształtowały się na wysokości 100 w 1992 r., 150 w 1993 r., 33 w 1994 r. i 83 w 1995 r., podczas gdy sprzedaż tego przywozu w okresie dochodzenia reprezentuje jedynie 6,1.
Udział w rynku towarów przywożonych z Japonii spadł z w przybliżeniu o 0,5 % w 1992 i 1993 r. do 0,06 % w okresie dochodzenia.
Dlatego kontrolowany środek antydumpingowy skutecznie ograniczył wpływ dumpingu związanego z przywozem jednorazowych zapalniczek krzesiwowych w Japonii.
(33) Jednakże w tym kontekście należy zauważyć, że znaczna część całkowitego przywozu towarów odbywała się po cenach dumpingowych.
W szczególności należy w tym względzie wymienić przywóz z Meksyku, Filipin i Tajlandii, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 423/97.
Zaniżanie cen
(34) Komisja obliczyła, w jakim zakresie ceny nałożone przez eksportera na rynku Wspólnoty wpłynęły na zaniżenie cen nałożonych przez producentów wspólnotowych.
Ponieważ całkowita sprzedaż dokonana przez eksportera została skierowana do związanego z nim importera, niniejsze porównanie zostało przeprowadzone na poziomie sprzedaży pierwszemu niezależnemu odbiorcy oraz na podstawie średnich ważonych cen sprzedaży wolnej od rabatów i podatków, ustalonych przez importera powiązanego i producentów wspólnotowych.
Cena nałożona przez powiązanego importera nie została dostosowana do zapłaconych ceł antydumpingowych.
(35) Porównanie przeprowadzono na poziomie cen dla hurtowników (wyłączając tym samym sprzedaż dla detalistów i sektora reklamowego).
Ponadto porównanie przeprowadzono dla zapalniczek bez nadruku (włączając jednak zapalniczki, które eksporter przedstawił jako "opakowane"), ponieważ w okresie dochodzenia eksporter nie wywoził żadnych zapalniczek z nadrukiem lub nalepką.
(36) W czasie pierwotnego dochodzenia i zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego obliczenie zaniżenia ceny dokonano dla zapalniczek o podobnej zawartości gazu (patrz akapit 13 rozporządzenia (EWG) nr 3433/91).
(37) Na tej podstawie ustalono, że w okresie dochodzenia średnia cena przywożonych produktów zaniżyła średnią ważoną cenę producentów wspólnotowych o 22,9 %.
Należy to porównać ze średnią zaniżania o 11,5 % wykrytą podczas dochodzenia pierwotnego.
Dlatego należy stwierdzić, że poziom zaniżania przez eksportera wzrósł, pomimo podwyższającego skutku, jaki cło antydumpingowe w wysokości 35,7 % musiało mieć na cenę nałożoną przez importera powiązanego.
4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
Produkcja
(38) Od 1992 do 1996 r. produkcja przemysłu wspólnotowego wzrosła o 28 %.
Zdolność i wykorzystanie zdolności
(39) Wskaźnik wykorzystania zdolności wzrósł z 66 % w 1992 r. do 73 % w 1994 r., aby spaść do 71 % w okresie dochodzenia.
Spadek ten jednakże zbiegł się z podniesieniem zdolności.
Chociaż doniesiono o podniesieniu zdolności o blisko 25 %, o podniesieniu zdolności można mówić dopiero ostatnio, natomiast w 1992–1994 r. zdolność nie podniosła się w istotnym stopniu.
Wielkość sprzedaży
(40) Sprzedaż przemysłu wspólnotowego w sztukach na rynku Wspólnoty wzrosła o 33 % od 1992 r. do okresu dochodzenia.
Udział w rynku
(41) W rosnącym rynku udział przemysłu wspólnotowego spadał w sposób raczej stały z 66,1 % w 1992 r. do 46,8 % w 1995 r., po czym wzrósł nieznacznie do 53,6 % w okresie dochodzenia.
Udział ten nadal jest nieznacznie niższy od udział w rynku w 1990 r., kiedy to wynosił on 57,3 % (patrz akapit 48 rozporządzenia (WE) nr 423/97), ale wskazuje to, że przemysł wspólnotowy zaczyna podnosić się ze skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych.
Ewolucja cen i całkowita wartość sprzedaży
(42) Ustalono, że średnie ważone ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadły o prawie 8 % od 1992 r. do okresu dochodzenia.
Korzystny rozwój wielkości sprzedaży nie znalazł zatem pełnego odbicia w obrocie: wartość sprzedaży na rynku Wspólnoty wzrosła zaledwie o 23 %.
(43) Rynek zapalniczek jest znany jako bardzo wrażliwy cenowo.
Oznacza to, że wobec przywozu towarów po niskich cenach dumpingowych przemysł wspólnotowy jest zmuszony albo obniżać ceny w próbie utrzymania swojego udziału w rynku, poziomu produkcji i wykorzystania zdolności, albo liczyć się ze stratami w udziale w rynku, jeśli usiłuje utrzymać swoje ceny.
Rentowność
(44) Po kilku latach charakteryzujących się stratami sprzedaż przemysłu wspólnotowego zaczęła być w pewnym stopniu rentowna w 1991 r. i nieznacznie pogorszyła się w 1992 r. (patrz akapit 555 rozporządzenia (WE) nr 423/97).
(45) Do celów obecnego dochodzenia za podstawę porównania przyjęto 1992 r.
Po dalszym pogorszeniu w 1993 r. wyniki finansowe Wspólnoty w porównaniu do 1992 r. ulegały stałej poprawie, stopy zysku wzrosły ponad dwukrotnie w 1994 r. i ponadtrzykrotnie w okresie dochodzenia.
(46) Tym niemniej dane dostarczone przez przemysł wspólnotowy, które w tym celu nie obejmowały jednego ze skarżących, co nie dawało możliwej do przyjęcia odpowiedzi w sprawie rentowności, wykazują, że od 1992 r. łączne wyniki finansowe nadal znajdowały się poniżej celu ustalonego jako rozsądny zysk dla tego przemysłu w rozporządzeniu w sprawie ostatecznego cła antydumpingowego (patrz akapit 17 tego rozporządzenia).
W rzeczywistości zyski w latach 1992 i 1993 były bardzo niskie i chociaż w następnych latach dała się zauważyć pewna poprawa, zyski były mniejsze od połowy ich poziomu ustalonego jako nieszkodliwy.
Zapasy
(47) Przemysł wspólnotowy nie zgromadził żadnych znaczących zapasów.
W sektorze tym do normalnej praktyki należy wstrzymanie produkcji, gdy zapasy są zbyt duże z powodu ryzyka dla bezpieczeństwa składowania przez dłuższy okres czasu zapalniczek zawierających gaz.
Ponadto dzięki wysiłkom powziętym dla usprawnienia pod koniec okresu dochodzenia, całkowite zapasy były około trzydzieści procent mniejsze niż pod koniec 1992 r.
Zatrudnienie
(48) Od 1992 r. do okresu dochodzenia zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym było stabilne w 1992–1994 r. i wzrosło o blisko 17 % od 1995 r.
Można by to uznać za przejaw poprawy, jednak należy zauważyć, że wskaźniki zatrudnienia dla 1992 r. znajdowały się na najniższym poziomie i spadły o 13 % od 1989 r. (patrz akapit 49 do rozporządzenia (WE) nr 1006/95).
Odnotowano też znaczny udział wzrostu zatrudnienia raczej w działach sprzedaży i w administracji niż w produkcji.
Wywóz
(49) Przemysł wspólnotowy osiągnął dobre wyniki na rynkach wywozowych.
Od 1992 r. do okresu dochodzenia sprzedaż w sztukach systematycznie wzrastała.
Na przestrzeni tego okresu sprzedaż wywozowa, która reprezentuje blisko 60 % całkowitej produkcji przemysłu wspólnotowego, osiągnęła 69 %.
5.
Wniosek
(50) W ostatnich latach sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się dzięki wzrostowi sprzedaży zarówno na rynku Wspólnoty, jak i na rynkach państw trzecich.
Rozwój ten zbiegł się z nałożeniem kilku ceł antydumpingowych.
(51) Wzrost sprzedaży na rynku Wspólnoty jest prawdopodobnie związany zarówno ze wzrostem konsumpcji, jak i w mniejszym zakresie z korzystnymi skutkami powziętych przez Wspólnotę środków antydumpingowych.
(52) Tendencja spadkowa udziału przemysłu wspólnotowego w rynku zmieniła się od 1995 r., ale jego wynoszący 53,6 % udział w rynku w okresie dochodzenia jest nadal niższy odnotowany w 1992 r.
(53) Widoczny wzrost konsumpcji oraz fakt, że nałożono środki antydumpingowe, powinny zwykle odnieść skutek wzrostowy na ceny na rynku Wspólnoty.
Niemniej ustalono, że ceny przemysłu wspólnotowego spadły o 8 %.
(54) Sprzedaż przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty okazała się bardziej rentowna w okresie dochodzenia niż np. w 1992 r.
Jednakże po zastosowaniu cła antydumpingowego ceny nałożone przez eksportera na rynku Wspólnoty nadal zaniżają ceny przemysłu wspólnotowego, a poziomy rentowności były nadal dużo niższe od nieszkodliwego poziomu określonego w rozporządzeniu w sprawie ostatecznego cła antydumpingowego.
(55) W świetle powyższego uważa się, że przemysł wspólnotowy nadal ponosi szkody, w szczególności w odniesieniu do rentowności i wzrostu udziału w rynku.
Ponieważ udział w rynku przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii był bardzo mały, nie było możliwe ustalenie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Japonii a szkodą.
Dlatego szkoda spowodowana przez ten przywóz jest uważana za nieznaczną lub w każdym razie za nieistotną.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODLIWEGO DUMPINGU
1.
Wprowadzenie
(56) Przemysł wspólnotowy złożył wniosek o kontrolę rozporządzenia w sprawie ostatecznego cła antydumpingowego argumentując, że istniało prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
W celu dokonania ustaleń w tym względzie, rozważono kilka czynników, w szczególności zachowanie grupy eksportera, dostępność niewykorzystanej zdolności w zakładzie eksportera w Japonii, istnienia zobowiązania cenowego w odniesieniu do wywozu dokonywanego przez spółkę należącą do grupy eksportera oraz cenę, jaką eksporter mógł nałożyć w sytuacji dopuszczenia do wygaśnięcia tego obowiązku.
W uzupełnieniu badania stanowiska przemysłu wspólnotowego zbadano oddziaływanie, jakie wznowiony wywóz z Japonii mógłby mieć na przemysł wspólnotowy, istnienie praktyk dumpingowych i rozwój całkowitego udziału przywozu w rynku Wspólnoty.
2.
Zachowanie grupy eksportera
(57) W ostatnich latach przywożono z Japonii i sprzedawano na rynku Wspólnoty jedynie niewielkie ilości jednorazowych zapalniczek krzesiwowych, w szczególności w porównaniu z przywozem z kilku innych państw trzecich (przede wszystkim z Chin, Meksyku, Filipin i Tajlandii), których ceny uznano za mające charakter dumpingowy.
Jednakże niski poziom przywozu pochodzącego z Japonii należy rozważać w świetle zachowania grupy Tokai.
(58) Jedyny eksporter poddany dochodzeniu między innymi przywozu pochodzącego z Meksyku, w skutek którego w marcu 1997 r. nałożono ostateczne środki antydumpingowe był w całości własnością i kontrolowaną spółką zależną grupy Tokai założoną po nałożeniu środków antydumpingowych na jednorazowe zapalniczki krzesiwowe pochodzące z Japonii (patrz akapity 9 i 36 do rozporządzenia (WE) nr 423/97).
Dane liczbowe dotyczące przywozu wskazują, że przywóz z Meksyku po prostu zastąpił produkowany (i wywożony) przez Tokai Corporation i jej japoński zakład po nałożeniu środków na tę ostatnią w 1991 r.
Istotnie, wielkość przywozu zapalniczek pochodzących z Meksyku odpowiada wielkościom dostarczanym przez Tokai Corporation na rynek Wspólnoty z Japonii przed nałożeniem środka z 1991 r.
Ponadto należy przypomnieć, że w końcu lat osiemdziesiątych Tokai Corporation zapoczątkowała tendencję spadkowa ceny poprzez sprzedaż japońskich zapalniczek po cenach dumpingowych.
Tendencja ta została następnie wzmocniona stosowaniem praktyk dumpingowych przez innych producentów azjatyckich oraz ponownym wystąpieniem dumpingu spowodowanym przez założoną w Meksyku spółkę zależną.
(59) W świetle powyższego niski poziom przywozu z Japonii w okresie dochodzenia nie może prowadzić do wniosku, że zmiany, jakie wystąpiły po nałożeniu środków w 1991 r. są rezultatem zwykłego zachowania gospodarczego producenta eksportowego, to znaczy zachowania niezależnego od środków podlegających kontroli.
W rzeczywistości są one rezultatem wyraźnej strategii grupy Tokai.
(60) Dlatego w przypadku gdy bada się, co może się zdarzyć, gdyby dopuszczono do wygaśnięcia istniejącego środka, uważa się za właściwe wzięcie pod uwagę, że podobnie jak w dniu 7 marca 1997 r., rozporządzeniem (WE) nr 423/97 na przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Meksyku, Filipin i Tajlandii nałożono ostateczne cła antydumpingowe i że meksykański eksporter, obecnie podlegający środkom antydumpingowym, jest spółką zależną japońskiego eksportera.
3.
Japońska zdolność produkcyjna
(61) Od 1992 r. do okresu dochodzenia zdolność produkcyjna eksportera spadła o 54 %.
Jednakże niezależnie od spadku zdolności produkcyjnej od 1992 r. do okresu dochodzenia stopa wykorzystania (wyrażona w procentach) jego pozostałej zdolności również spadła o 38 %.
(62) Podczas okresu dochodzenia niewykorzystana zdolność w zakładzie japońskiego eksportera sięgała powyżej 56,6 milionów jednorazowych zapalniczek krzesiwowych, które Tokai Corporation wywiozła z Japonii w 1989 r. (tzn. w okresie pierwotnego dochodzenia).
Ustalono również, że od roku 1992 do okresu dochodzenia niewykorzystana zdolność była raczej stabilna w wartościach bezwzględnych, przy towarzyszących jej spadkach zdolności produkcyjnej i stopy jej wykorzystania.
4.
Zobowiązanie cenowe zastosowane w stosunku do drugiej spółki grupy
(63) Po nałożeniu środka podlegającego kontroli eksporter przeniósł do Meksyku produkcję jednorazowych zapalniczek krzesiwowych przeznaczonych do wywozu na rynek Wspólnoty, a następnie zaoferował zobowiązanie cenowe w odniesieniu do przywozu pochodzącego z tego kraju, podczas gdy środki antydumpingowe na te towary przywożone zostały zapewnione w marcu 1997 r.
(64) Bez przenoszenia linii produkcyjnych z Meksyku do Japonii eksporter ma wystarczającą i łatwo dostępną zdolność w swoim japońskim zakładzie, aby dostarczyć na rynek Wspólnoty ilość wyższą niż jego wywóz w 1989 r., a to pozwoliłoby eksporterowi nałożyć niższe ceny na rynku Wspólnoty niż dopuszczone na produkty przywożone pochodzące z Meksyku.
5.
Kontynuacja dumpingu i cena możliwa do nałożenia przez eksportera
(65) Jak stwierdzono powyżej, w okresie dochodzenia przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii nadal odbywał się po cenach dumpingowych.
Ponieważ przywożone produkty sprzedawano po cenach znacząco bardziej dumpingowych niż w trakcie pierwotnego dochodzenia, wydaje się prawdopodobne, że dumping będzie występował nadal.
(66) Pomimo zastosowania cła antydumpingowego w okresie dochodzenia zaniżanie ceny jednostkowej nałożonej przez producentów wspólnotowych wciąż było znaczne (22,9 %).
Jeżeli cło antydumpingowe zostałoby odjęte z ceny nałożonej na pierwszego niezależnego klienta, średnia cena przemysłu wspólnotowego zostałaby zaniżona aż o 43,1 %.
6.
Oddziaływanie na przemysł wspólnotowy
(67) W okresie dochodzenia cena tłumiąca skutek ciągłego dumpingu była minimalna wskutek zastosowania cła antydumpingowego i niewielkiego przywozu.
Jednakże eksporter posiadał wystarczającą niewykorzystaną zdolność, aby przywrócić wywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii do znacznych poziomów, np. podobnych do wielkości przywożonej w 1989 r.
(56,6 milionów). Jeżeli w okresie dochodzenia ilość taką sprzedano by na rynku Wspólnoty po tych samych cenach nałożonych przez niemiecką spółkę zależną eksportera, skutkowałoby to znacznym naciskiem na obniżenie cen na rynku Wspólnoty i odpowiednimi szkodami w obrocie i w udziale w rynku.
(68) Wielkość przywożona z Japonii w 1989 r. obecnie reprezentowałaby udział w rynku rzędu około 7,2 %.
Taki udział w rynku jest zbyt znaczący, aby nie wywrzeć wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Jednakże nie było możliwe precyzyjne określenie skutku zniesienia środków na takie czynniki przemysłu wspólnotowego, jak udziały w rynku, rentowność i zatrudnienie, a jak bardzo będą one zależały od niepewnych czynników, takich jak wzrost konsumpcji we Wspólnocie i ogólny spadek cen, który mógłby być spowodowany ponownym przywozem znaczących wielkości.
(69) Dokonano globalnej analizy pewnych szczególnych aspektów głównych rynków regionalnych we Wspólnocie, aby oszacować prawdopodobnego wpływu na przemysł wspólnotowy przywozu znacznych ilości jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii po cenach w znacznym stopniu zaniżających cenę wspólnotową.
(70) Ustalono, że konkurencja na rynku niemieckim była ostra, ponieważ więksi dystrybutorzy, w szczególnie sieci sklepów wielkopowierzchniowych, dobierają sobie jednego lub dwóch dostawców na produkt oferowany w ich punktach sprzedaży i w ten sposób wywierają presję na obniżanie ceny tych dostawców.
W tej sytuacji nawet minimalne zaniżenie ceny wyłącza dostęp przemysłu wspólnotowego do sieci zbytu odznaczających się dużą liczbą odbiorców.
Dlatego skutki przyszłego zaniżenia cen byłyby znaczące (w odniesieniu do strat w udziale w rynku i utraty rentowności), ponieważ trwałyby prawdopodobnie przez dłuższy czas, skoro dostęp do sieci zbytu jest zwykle udzielany na długie okresy umowne.
(71) Ustalono także, że na szczeblu producenta ceny w Zjednoczonym Królestwie były względnie niskie i producenci wspólnotowi nie byli dobrze ugruntowani na tym rynku.
W tych okolicznościach przyszłe zaniżenie ceny przeszkodziłoby wejściu producentów wspólnotowych z jednorazowymi zapalniczkami krzesiwowymi na ten, już i tak trudny, rynek i wpłynęłoby na zmniejszenie rentowności ich sprzedaży.
(72) Konkurencja na rynku francuskim uznana została za ważną z powodu obecności zakładów produkcyjnych dwóch głównych producentów wspólnotowych, ale spadek ceny okazał się tam mniej istotny niż np. w Niemczech i w Zjednoczonym Królestwie.
Jednakże przyszłe i zwiększone zaniżenie ceny przyniosłoby prawdopodobnie znaczniejszy spadek ceny i stratę w udziale w rynku.
(73) Ustalono także, że dwaj producenci wspólnotowi mają zakłady produkcyjne w Hiszpanii i są dobrze ugruntowani na tamtejszym rynku.
Ustalono, że bardzo istotna część rynku hiszpańskiego jest zaopatrywana przez producentów spoza Wspólnoty, ponieważ w 1995 r. Hiszpania była drugim spośród największych Państw Członkowskich wywozu i ceny były tam niższe w porównaniu z Francją i Niemcami.
Ponieważ jeden z producentów osadzonych w Hiszpanii wskazał, że dalsze usprawnienia i obniżanie kosztów w jego zakładzie nie są możliwe, a utrata w znacznej części udziału w rynku lub wojna cenowa na rynku hiszpańskim prawdopodobnie zaowocuje zamknięciem jego zakładu, w szczególności jeśli ta strata zbiegłaby się z podobnym rozwojem na pobliskim, ważnym rynku francuskim.
7.
Wielkość i ceny całkowitego przywozu
(74) Jak stwierdzono powyżej, japoński eksporter postanowił dostarczać na rynek Wspólnoty produkty produkowane w Meksyku, na które w marcu 1997 r. nałożono środki antydumpingowe.
Dlatego też ochronny skutek środka nałożonego w 1991 r. był o wiele mniejszy niż miałoby to miejsce w zwykłych okolicznościach.
(75) Ponadto od 1992 r. do okresu dochodzenia całkowity przywóz jednorazowych zapalniczek krzesiwowych wzrósł o 74 %, co oznaczało wzrost znacznie wyższy niż wzrost konsumpcji w tym okresie.
W rezultacie rynkowy udział tego przywozu wzrósł z 33,5 % w 1992 r. do 53 % w 1995 r. i spadł do 46,3 % w 1996 r.
(76) Jak na to wskazuje kolejne nakładanie środków antydumpingowych w latach 1992–1998, trwał wtedy ciągły przywóz towarów po niskich cenach i po cenach dumpingowych z państw trzecich na rynek Wspólnoty.
W rezultacie ceny na rynku Wspólnoty ciągle spadały, aż do osiągnięcia niskich poziomów: od 1992 r. do okresu dochodzenia na rosnącym rynku ceny przemysłu wspólnotowego spadły jednak o 8 %.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Przemysł wspólnotowy
(77) Przez niemal dekadę przemysł wspólnotowy odczuwał skutki przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych po niskich cenach i po cenach dumpingowych.
Celem kontrolowanego ostatecznego cła antydumpingowego, jakim jest ponowne wprowadzenie zasad uczciwej konkurencji na rynku Wspólnoty między producentami wspólnotowymi i ich eksportującymi z państw trzecich odpowiednikami, nie został w pełni osiągnięty, jak na to wskazują kolejne posunięcia: sama Tokai założyła zakład w Meksyku i rozpoczęła stamtąd wywóz do Wspólnoty Europejskiej po cenach dumpingowych, podczas gdy inne państwa trzecie – mianowicie Chiny, Filipiny i Tajlandia – także uciekły się do dumpingu.
Skutkiem tego przemysł wspólnotowy nie jest w stanie całkowicie odzyskać dawnej pozycji, pomimo wysiłków w kierunku obniżenia kosztów i korzystania z ekonomii skali.
(78) Przemysł wspólnotowy składa się z dwóch wielonarodowych grup sprzedających kilka produktów innych niż jednorazowe zapalniczki krzesiwowe oraz względnie niewielkiego producenta, łączącego produkcję jednorazowych zapalniczek krzesiwowych z działalnością spółki handlowej.
(79) W ostatnich latach przemysł wspólnotowy czyni znaczne wysiłki dla poprawy swojej produktywności poprzez próbę osiągnięcia możliwie najniższego kosztu produkcji i podniesienia swej konkurencyjności na tym wrażliwym cenowo rynku.
Dołożono starań na polu usprawnień: dwie grupy producenckie usprawniły proces produkcyjny i dostosowały swoje struktury, wysiłki trzeciego producenta opierały się przede wszystkim na realizacji ekonomii skali.
Dokonano też nowych inwestycji w dziedzinie poprawy produktywności.
Jednakże wobec faktu, że ceny eksportowe rosły znacznie szybciej niż sprzedaż we Wspólnocie, a sprzedaż na wywóz stanowi ponad połowę sprzedaży dokonywanej przez producentów wspólnotowych, inwestowanie w zdolność produkcyjną ukierunkowane jest w pierwszym rzędzie na zaopatrywanie rynków innych niż rynek Wspólnoty.
(80) Chociaż nie doszło do zamknięcia zakładów produkcyjnych, okazuje się, że nie doszło do tego dzięki strategicznemu podejściu zainteresowanych producentów, wspomaganych nałożeniem środków antydumpingowych dotyczących jednorazowych zapalniczek krzesiwowych i rozwojem sprzedaży na wywóz.
Należy także zauważyć w tym względzie, że wszyscy trzej producenci prowadzili zyskowną działalność w innych sektorach, które dostarczają wystarczających środków finansowych na utrzymanie przez jakiś czas swoich zakładów wytwarzających jednorazowe zapalniczki krzesiwowe.
Jednak nie zmienia to faktu, że zaprzestanie stosowania środka antydumpingowego spowoduje zamknięcie jednego lub większej liczby zakładów produkcyjnych.
(81) W świetle powyższego skuteczność stosowanych przez Wspólnotę środków zmierzających do ponownego wprowadzenia uczciwych i otwartych warunków rynkowych oraz ochrony przemysłu wspólnotowego przed niesłusznymi praktykami transakcji jest sprawą wielkiej wagi.
Niezależnie od tego ważnego stwierdzenia, istnieje poważne ryzyko, że producenci wspólnotowi zakończą produkcję w jednym lub większej liczbie zakładów, jeśli dopuści się do wygaśnięcia środka antydumpingowego i następnie dojdzie do szkodliwego dumpingu dużych ilości jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii.
2.
Importerzy
(82) Eksporter nie przedstawił sprawozdania o żadnej bezpośredniej sprzedaży do niepowiązanych stron we Wspólnocie Europejskiej i nie odnotowano żadnej reakcji ze strony importera po opublikowaniu zawiadomienia o wszczęciu dochodzenia, nie było też możliwe zidentyfikowanie żadnych niepowiązanych importerów zapalniczek Tokai pochodzących z Japonii.
(83) W odniesieniu do spółki zależnej Tokai w Niemczech, będącej jedynym importerem jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii, należy zauważyć, że zatrudniała ona bardzo ograniczoną liczbę osób w porównaniu z liczbą zatrudnionych w przemyśle wspólnotowym.
Dlatego wpływ utrzymania kontrolowanego środka na tego importera jest prawdopodobnie minimalny.
3.
Konsumenci
(84) W czasie pierwotnego dochodzenia importerzy zarzucali, że środki antydumpingowe na jednorazowe zapalniczki krzesiwowe odbije się niekorzystnie na interesie konsumentów.
Jednakże w czasie obecnego dochodzenia nie otrzymano żadnych oświadczeń przedstawicielstw stowarzyszeń konsumentów i nie ma powodu zakładać, że nastąpiła zmiana okoliczności, która mogłaby unieważnić użyte w poprzednich dochodzeniach argumenty za odrzuceniem tego zarzutu.
H. UCHYLENIE ŚRODKA ANTYDUMPINGOWEGO
(85) Na podstawie tego stanu faktycznego Komisja stanęła na stanowisku, że istniało prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu i w kwietniu 1999 r. sporządziła drugi z wniosków o nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii.
Jednakże nie osiągnięto w Radzie właściwej większości, aby przyjąć rozporządzenie na podstawie każdego z wniosków Komisji.
(86) Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że ostateczny środek antydumpingowy wygasa po pięciu latach od jego nałożenia, chyba że w ramach kontroli ustalono, że wygaśnięcie prawdopodobnie doprowadzi do ponownego wystąpienia dumpingu i szkody.
Jeśli przeprowadza się kontrole wygaśnięcia, środek antydumpingowy pozostaje w mocy do czasu uzyskania wyników kontroli.
(87) Dlatego w obecnym przypadku decyzja Rady o tym, aby nie przyjąć rozporządzenia na podstawie wniosku Komisji, miałaby taki skutek, że postępowanie kontrolne pozostałoby otwarte, a istniejący środek pozostałby w mocy na czas nieograniczony.
(88) Ponadto art. 11 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że kontrola zostaje przeprowadzona w trybie przyspieszonym, a w zwykłym trybie zostaje zakończona w ciągu 12 miesięcy od daty jej rozpoczęcia.
(89) W tych okolicznościach Komisja uważa, że cło antydumpingowe na pochodzące z Japonii gazowe jednorazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe powinno zostać uchylone w celu uniknięcia zarówno nieuzasadnionego trwania kontroli i utrzymania w mocy środka antydumpingowego na czas nieokreślony.
I. PRZEPISY KOŃCOWE
(90) Wszystkie zainteresowane strony współpracujące w ramach dochodzenia, skarżący, eksporter i rząd japoński otrzymali informacje ujawniające na piśmie istotne fakty i względy, na podstawie których Komisja zamierzała zalecić uchylenie tego środka ostatecznego.
(91) Skarżący producenci zgłosili zastrzeżenia do zamierzonego przebiegu sprawy argumentując, że okoliczności nie uległy zmianie i że w ich opinii cło antydumpingowe należy utrzymać.
(92) Biorąc pod uwagę fakt, że tymczasem wygasło cło antydumpingowe na przywóz pochodzący z Republiki Korei nałożone tym samym rozporządzeniem, którym nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe na pochodzące z Japonii jednorazowe zapalniczki krzesiwowe, należy przygotować przepis usuwający z tego rozporządzenia odniesienia do cła antydumpingowego na przywóz z Republiki Korei,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 3433/91 traci moc w zakresie, w jakim nakłada ono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz pochodzących z Japonii gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych objętych kodem CN ex96131000.
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 3433/91 wprowadza się następujące zmiany:
i) w art. 1 ust. 1 wyrazy "pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej i Republiki Korei" zastępuje się wyrazami "pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej";
ii) art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
"Kwota cła zostaje ustalona na 0,065 EUR za zapalniczkę"."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 176/2000
z dnia 24 stycznia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1015/94 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywozy systemów kamer telewizyjnych pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1],
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZE PROCEDURY
(1) Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1015/94 [2], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych (dalej "TCS") pochodzących z Japonii.
(2) Rada szczególnie wyłączyła z zakresu cła antydumpingowego systemy kamer profesjonalnych wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia (zwanego dalej "Załącznikiem"), reprezentujące wysokiej klasy, systemy kamer profesjonalnych, które pod względem technicznym spełniają wymagania definicji produktu na mocy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1015/94, lecz które nie mogą być uznawane za kamery nadawcze.
(3) W październiku 1995 r., Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 2474/95 [3],wprowadziła zmiany do powyższego rozporządzenia (WE) nr 1015/94, w szczególności w odniesieniu do definicji produktu podobnego i niektórych modeli systemów profesjonalnych kamer, które zostały wyraźnie zwolnione z ostatecznego cła antydumpingowego.
(4) W październiku 1997 r., Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1952/97 [4], wprowadziła zmiany w stawkach ostatecznego cła antydumpingowego wobec dwóch zainteresowanych spółek, tj. Sony Corporation i Ikegami Tsushinki, zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
Ponadto, Rada szczególnie wyłączyła z cła antydumpingowego pewne nowe modele systemów kamer profesjonalnych dodając je do Załącznika.
(5) W styczniu 1999 r., Rada, rozporządzeniem (WE) nr 193/1999 [5] wprowadziła zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1015/94, dodając niektóre następne modele systemów profesjonalnych kamer do Załącznika i w ten sposób wyłączając je z zastosowania ostatecznego cła antydumpingowego.
B. DOCHODZENIE DOTYCZĄCE NOWYCH MODELI SYSTEMÓW PROFESJONALNYCH KAMER
1.
Procedura
(6) Następnie pewna liczba japońskich producentów eksportujących poinformowała Komisję, iż zamierzają wprowadzić nowe modele systemów profesjonalnych kamer na rynek wspólnotowy i żądają dodania tych nowych modeli systemów profesjonalnych kamer wraz z ich oprzyrządowaniem do Załącznika i w ten sposób zwolnić je z ceł antydumpingowych.
(7) Komisja poinformowała o tym przemysł wspólnotowy oraz rozpoczęła dochodzenie ograniczające się do ustalenia, czy brane pod uwagę produkty wchodzą w zakres obowiązywania ceł antydumpingowych, i czy część operacyjna rozporządzenia (WE) nr 1015/94 powinna być odpowiednio zmieniona.
2.
Modele objęte dochodzeniem
(8) Otrzymane wnioski dotyczyły następujących modeli systemów profesjonalnych kamer, opatrzonych odpowiednią informacją techniczną:
i) Hitachi Denshi, Ltd. (zwany dalej "Hitachi")
- głowica kamery V-21, którą przedstawiono jako następcę modelu głowicy kamery Z-ONE.DA, i która była sprzedawana bez trójosiowego przyłącza,
- nowe oprzyrządowanie do V-21:
- 1,5 calowy wizjer GM-9, który przedstawiono jako standartowy wizjer dla modelu głowicy kamery V-21,
- przyłącze kamery CA-Z31 i CA-Z32, które przedstawiono jako modele następców przyłączy kamer CA-Z1A i CA-Z2, już włączonych do Załącznika, i które będą połączone z głowicą kamery modelu V-21,
- pulpit sterujący kamery RC-Z2A i RC-Z21A, które przedstawiono jako modele następców pulpitów sterujących kamer RC-Z2 i RC-Z21, już włączonych do Załącznika,
- głowica kamery V-21 W, którą przedstawiono jako szerokoekranową wersje głowicy kamery V-21,
- 5 calowy wizjer GM-51, który przedstawiono jako standartowy wizjer dla głowicy kamery modelu V-21W.
Wszystkie powyższe modele są sprzedawane bez odpowiedniego systemu trójosiowego lub przyłącza trójosiowego;
ii) Olympus Winter & IBE GmbH (zwany dalej "Olympus")
- zespół sterujący kamery OTV-S6, który przedstawiono jako model stosowany w sektorze medycznym i jako następcę modelu OTV-S5, już włączonego do Załącznika;
iii) Matsushita
- głowica kamery AW-F575HE, którą przedstawiono jako następcę modelu głowicy kamery WV-F565HE już włączonego do Załącznika,
- przyłącze kamery AW-AD500AE i AW-AD700BSE, które przedstawiono jako modele następcy przyłączy kamery WV-AD500E i WV-AD700ASE już włączonego do Załącznika;
iv) Ikegami Tsushinki Co, Ltd (zwany dalej "Ikegami")
- głowica kamery HC-400 i HC-400W, które przedstawiono jako modele następcy głowicy kamery HC 390 już włączonej do Załącznika,
- nowe oprzyrządowanie do głowicy kamery HC-400 i HC-400W:
- wizjery VF 15–46,
- operacyjny pulpit sterujący RCU-390,
- przyłącze kamery CA-400,
- zespół sterujący kamery MA-200A.
Wszystkie powyższe modele są sprzedawane bez odpowiedniego systemu trójosiowego lub przyłącza trójosiowego;
v) Victor Company of Japan, Ltd (zwany dalej "JVC")
- głowica kamery KY-D29WECH, którą przedstawiono jako szerokoekranową wersję poprzedniego modelu KY-D29ECH już włączonego do Załącznika,
- wizjery VF-P116WE i VF-PSSOWE, które mogą być podłączone do wyżej wymienionej nowej głowicy kamery KY-D29WECH i które są modelami następców wizjerów VF-P116, odpowiednio VF-P550BE, już włączonych do Załącznika.
Wszystkie powyższe modele są sprzedawane bez odpowiedniego systemu trójosiowego lub przyłącza trójosiowego.
3.
Ustalenia
(9) Komisja przeprowadziła badanie techniczne włączając szczegółowe porównanie omawianych modeli z ich modelami poprzedników wymienionych w Załączniku i stwierdziła, że były one prawie całkowicie identyczne.
Znalezione niewielkie różnice są wynikiem rozwoju technicznego w sektorze TCS, lecz nie wpływają na klasyfikacje tych TCS jako profesjonalne systemy kamer.
W związku z tym uznano, że wszystkie omówione modele powinny zostać wyłączone z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych.
(10) Komisja poinformowała producentów wspólnotowych oraz eksporterów TCS o swoich ustaleniach oraz zapewniła im możliwość zaprezentowania ich opinii.
Na podstawie wyników badań Komisji oraz w świetle faktu, że zainteresowane strony nie wniosły zastrzeżeń do wniosków Komisji, wszystkie modele i związany z nimi sprzęt wymieniony w akapicie 8, uznaje się za systemy profesjonalnych kamer.
Wynika z tego, że powinny one zostać zwolnione z zastosowania cła antydumpingowego stosowanego wobec pewnych systemów kamer telewizyjnych pochodzących z Japonii, a Załącznik powinien zostać odpowiednio zmieniony.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1015/94 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 184/2000
z dnia 26 stycznia 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2626/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować przy pomocy kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3.
(4) Wskazane jest, by osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej, dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w kolumnie 1 załączonej tabeli należy klasyfikować według Nomenklatury Scalonej przy pomocy kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal się powoływać, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 190/2000
z dnia 24 stycznia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2320/97, między innymi, nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów rur i przewodów żelaznych lub ze stali niestopowej bez szwu pochodzących z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], a w szczególności jego art. 8 ust. 1,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 2320/97 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem wprowadzającym środki ostateczne") Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów rur żelaznych lub ze stali niestopowej bez szwu pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowacji.
Większość dokonujących wywozu producentów z wyżej wymienionych państw zaproponowało zobowiązania.
Zobowiązania te zostały przyjęte decyzją Komisji nr 97/790/WE [3].
W konsekwencji, dokonywany przez nich wywóz jest częściowo zwolniony z ceł antydumpingowych.
(2) W przypadku Rosji, zaproponowane zobowiązanie nie zostało przyjęte przez Komisję, ponieważ nie zawierało niezbędnych gwarancji ze strony władz rosyjskich, że umożliwione będzie odpowiednie monitorowanie, oraz nałożono cło antydumpingowe ad valorem w wysokości 26,8 %.
(3) Akapit (87) rozporządzenia ostatecznego stanowił jednak, że środek zastosowany w odniesieniu do Rosji może zostać zmodyfikowany, jeżeli okoliczności ulegną zmianie i zostaną spełnione warunki co do przyjęcia zobowiązania.
B. TYMCZASOWE POSTĘPOWANIE PRZEGLĄDOWE
(4) Ponieważ władze rosyjskie oświadczyły następnie, że dostarczą nowe gwarancje, Komisja odpowiednio wszczęła nowe tymczasowe postępowanie przeglądowe [4] na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w zakresie ograniczonym do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania odnośnych producentów rosyjskich dokonujących wywozu.
(5) Przeprowadzone dochodzenie ujawniło, że zobowiązanie proponowane wspólnie przez rosyjskie władze i zainteresowanych rosyjskich producentów jest wzorowane na zobowiązaniach zaproponowanych oraz przyjętych przez Komisję w trakcie pierwotnego dochodzenia.
Ponadto rosyjskie Ministerstwo Handlu zagwarantowało, że będzie nadzorować i monitorować zobowiązanie.
(6) Usunięcie szkody zostanie osiągnięta za pomocą dwóch środków: po pierwsze, zobowiązania cenowego do wysokości progu rocznego wolumenu zwolnionego z cła antydumpingowego oraz cła antydumpingowego ad valorem nałożonego na wszelki przywóz powyżej tego progu.
(7) Rosyjskie Ministerstwo Handlu zobowiązało się do kontrolowania i uwierzytelniania świadectw produkcji dla każdej fakturowanej wysyłki wywożonej do Wspólnoty, która mieści się w granicach uzgodnionej wielkości zwolnionej z cła antydumpingowego.
Aby zapewnić, że wielkość przywozu zwolniona z cła antydumpingowego nie przekracza wielkości, w odniesieniu do której zaproponowano zobowiązanie, zwolnienie z cła powinno być uwarunkowane przedstawieniem organom celnym Wspólnoty ważnego świadectwa produkcji jasno określającego producenta, odnośny produkt, klienta, dla którego przeznaczony jest towar oraz szczegóły wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku wątpliwości, Komisja dokonuje ustaleń odnośnie do ważności świadectwa oraz podejmuje stosowne środki, zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego.
(8) Po dokładnym zbadaniu sytuacji, Komisja przyjęła zobowiązanie decyzją Komisji 2000/70/WE [5].
(9) Dlatego rozporządzenie wprowadzające środki ostateczne musi zostać zmienione, aby przywóz dokonywany zgodnie z warunkami zobowiązania nie podlegał cłu antydumpingowemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2320/97 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 ust. 2 część tabeli odnosząca się do Rosji otrzymuje brzmienie:
"Państwo _BAR_ Producent produktu _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Rosja _BAR_ Taganrog metallurgical works (Zakłady Hutnicze w Taganrogu) _BAR_ 26,8 % _BAR_ A039 _BAR_
Pervouralsky Novotrubny _BAR_ 26,8 % _BAR_ A040 _BAR_
Chelyabinsk tube-rolling Plant (Walcownia Rur w Czelabińsku) _BAR_ 26,8 % _BAR_ A041 _BAR_
Pozostałe _BAR_ 26,8 % _BAR_ A999" _BAR_
b) w tabeli w art. 2 ust. 4 dodaje się:
"Państwo _BAR_ Producent produktu _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Rosja _BAR_ Taganrog metallurgical works (Zakłady Hutnicze w Taganrogu) _BAR_ A042 _BAR_
Pervouralsky Novotrubny _BAR_ A043 _BAR_
Chelyabinsk tube-rolling plant (Walcownia Rur w Czelabińsku) _BAR_ A044" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 191/2000
z dnia 24 stycznia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1696/71 w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nie stosuje się już systemu pomocy dla tworzenia się grup producentów w Państwach Członkowskich produkujących chmiel, z wyjątkiem Republiki Austrii, która w Akcie Przystąpienia z 1994 r. została upoważniona do stosowania tego systemu do dnia 31 grudnia 1999 r.; dlatego też, ze względu na przejrzystość procedur, art. 8, art. 10 oraz art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 [2] powinny zostać uchylone z dniem 1 stycznia 2000 r.
(2) Rada ustaliła zryczałtowaną pomoc dla producentów w wysokości 480 EUR na hektar rocznie, na okres pięciu lat, licząc od zbiorów w 1996 r. do zbiorów w 2000 r. włącznie; nie jest już konieczne, aby Komisja corocznie przedkładała Radzie sprawozdanie dotyczące produkcji i obrotu chmielem, skoro art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 zawiera przepisy w sprawie przedłożenia sprawozdania końcowego po wygaśnięciu okresu pięcioletniego, na podstawie którego Rada będzie musiała zadecydować o wysokości kwoty pomocy przyznanej na okres rozpoczynający się od zbiorów w 2001 r.; dlatego też art. 11 wymienionego rozporządzenia może zostać skreślony, a art. 12 tego rozporządzenia może zostać dostosowany w celu uwzględnienia tych skreśleń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1696/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się art. 8, 10, 11 i 17 ust. 2.
2) W art. 12 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
W przypadku gdy sytuacja rynkowa pokazuje, że istnieje ryzyko powstania strukturalnych nadwyżek lub ryzyko zakłócenia struktury podaży na rynku chmielu we Wspólnocie, Rada, działając na wniosek Komisji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 ust. 2 Traktatu, może zmodyfikować przyznaną kwotę pomocy, ustaloną w ust. 5:
a) poprzez przyznanie pomocy wyłącznie w odniesieniu do części obszaru przeznaczonego pod uprawę chmielu, zarejestrowanego w omawianym roku, dostosowując pomoc do narosłych potrzeb; lub
b) poprzez uznanie obszarów, na których uprawia się chmiel w pierwszym lub drugim roku produkcji, za niekwalifikujące się do przyznania pomocy.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/2000
z dnia 27 stycznia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1619/1999 dostosowujące niektóre kwoty połowowe na 1999 r. do rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 wprowadzającego dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania TAC i kwotami
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2846/98 [2], w szczególności jego art. 23,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzające dodatkowe warunki dla corocznego zarządzania TAC i kwotami [3], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie rewizji danych dotyczących wyładunku stwierdzone zostało, że niektóre wielkości liczbowe stanowiące podstawę dla załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1619/1999 [4], są błędne i z tego powodu ten załącznik powinien zostać zmieniony.
(2) Aby umożliwić kontynuowanie prowadzenia działalności w zakresie rybołówstwa, zmienione kwoty ustanowione w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać zastosowane jak najszybciej.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1619/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) zapisy dotyczące dorsza w strefie VIIb-k, VIII, IX, CECAF 37.1.1 (wody terytorialne Wspólnoty) oraz szprota w strefie Skagerrak oraz Kattegat, zostają usunięte z załącznika;
2) odpowiednie zapisy w załączniku zastępuje się zapisami załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
3) w załączniku dodaje się zapisy załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 251/2000
z dnia 1 lutego 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowane przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2798/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające ogólne zasady przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji na okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2000 r. i uchylające rozporządzenie (WE) nr 906/98 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2798/1999, należy ustanowić uzgodnienia dotyczące otwarcia i zarządzania kwotami przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji.
Obecna i przewidywalna sytuacja dotycząca dostaw oliwy z oliwek na rynki Wspólnoty pozwala na zagospodarowanie planowanej ilości.
Ryzyko zakłócenia rynku jest zmniejszone pod warunkiem że przywożone ilości nie są skoncentrowane w krótkim okresie roku gospodarczego 1999/2000.
Należy stworzyć przepisy dotyczące pozwoleń na przywóz tak, aby były one wystawiane w tym roku gospodarczym zgodnie z miesięcznym harmonogramem.
(2) Dla rozsądnego zarządzania daną ilością należy stworzyć mechanizm zachęcający podmioty gospodarcze do niezwłocznego zwrotu do agencji, które je wydały, tych pozwoleń, których podmioty gospodarcze nie wykorzystają.
Niezbędne jest także stworzenie mechanizmu zachęcającego podmioty gospodarcze do zwracania pozwoleń do agencji je wydających po wygaśnięciu ich terminu ważności, tak aby niewykorzystane ilości mogły być wykorzystane ponownie oraz aby Komisja o nich wiedziała.
(3) Oliwa przywożona z Tunezji nie może przekroczyć danej ilości.
Dlatego nie powinna być stosowana tolerancja, którą określa art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1127/1999 [3].
(4) Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi oraz ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezji z drugiej [4], już dłużej nie stanowi o szczególnych uzgodnieniach co do przywozu oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 oraz 1510 uzyskiwanej całkowicie w Tunezji oraz przywożonej do Wspólnoty bezpośrednio z tego państwa poza limitem kwoty 46000 ton po obniżonej stawce celnej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nierafinowana oliwa z oliwek objęta kodami CN 15091010 oraz 15091090, uzyskiwana całkowicie w Tunezji oraz przewieziona bezpośrednio z tego państwa do Wspólnoty, która kwalifikuje się do opłaty celnej ustanowionej w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2798/1999, może być przywożona od dnia 1 marca roku gospodarczego 1999/2000.
Pozwolenia na przywóz wydaje się do wysokości 46000 ton na rok gospodarczy 1999/2000.
2.
W przypadku roku 1999/2000, bez uszczerbku dla limitu 46000 ton, wyznaczonego dla kontyngentu taryfowego oznaczonego numerem seryjnym 09.4032, pozwolenia mogą być wydawane zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2798/1999 do 10000 ton miesięcznie.
Jednakże ilość tę zmniejsza się do 5000 ton w odniesieniu do marca oraz 8000 ton w odniesieniu do kwietnia.
Jeżeli ilość dozwolona dla jednego miesiąca nie jest wykorzystana całkowicie w ciągu tego miesiąca, pozostałość należy dodać do ilości na następny miesiąc, ale potem nie może być znowu przenoszona.
3.
W celu obliczania ilości dozwolonej dla każdego miesiąca tam, gdzie tydzień zaczyna się w jednym miesiącu, a kończy w następnym, należy go uważać za część miesiąca, w którym wypada czwartek.
Artykuł 2
1.
W celu stosowania cła, określonego w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2798/1999, importerzy muszą złożyć wniosek o pozwolenie na przywóz odpowiednim organom Państw Członkowskich.
Wnioskom tym musi towarzyszyć kopia umowy sprzedaży zawartej z tunezyjskim eksporterem.
2.
Wniosek o pozwolenie na przywóz musi być złożony w poniedziałki i wtorki każdego tygodnia.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w każdą środę o danych otrzymanych wnioskach o pozwolenia.
Jednakże żadnych wniosków nie można składać w okresie od listopada do następnego lutego włącznie.
3.
Każdego tygodnia Komisja opracowuje całkowite ilości, na które zostały złożone pozwolenia na przywóz.
Komisja upoważnia też Państwa Członkowskie do wydawania pozwoleń do wyczerpania miesięcznej kwoty; tam gdzie istnieje ryzyko przekroczenia miesięcznej kwoty, Komisja upoważnia Państwa Członkowskie do wydawania pozwoleń na przywóz proporcjonalnie do dostępnej ilości.
4.
Po osiągnięciu maksymalnej ilości, przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 2798/1999, Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1. Pozwolenia na przywóz, jak przewiduje art. 1 ust. 1, jest ważny przez 60 dni od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, który może nastąpić do dnia 31 października 2000 r.
Pozwolenia wydaje się nie później niż pierwszego dnia roboczego następującego po tym, w którym Komisja udzieliła zezwolenia.
Zabezpieczenie przy pozwoleniu na przywóz wynosi 15 EUR za 100 kilogramów netto.
2.
Jeżeli pozwolenie na przywóz nie jest wykorzystane w określonym terminie, zabezpieczenie przepada.
Jednakże każdą część dnia liczy się jako pełny dzień:
- jeżeli pozwolenie zostanie zwrócone do agencji wydającej w terminie odpowiadającym pierwszym dwóm trzecim jej okresu ważności, utratę zabezpieczenia należy zmniejszyć o 40 %,
- jeżeli pozwolenie zostanie zwrócone do agencji wydającej w terminie odpowiadającym ostatniej trzeciej części jej okresu ważności lub w granicach 15 dni do jej wygaśnięcia, utratę zabezpieczenia należy zmniejszyć o 25 %.
3.
Bez względu na ograniczenia ilościowe w art. 1, ilość na pozwoleniach zwróconych zgodnie z ust. 2 mogą zostać ponownie przeniesione.
Odpowiednie władze krajowe powiadamiają Komisję w każdą środę o ilościach, na które pozwolenia zostały zwrócone w ciągu poprzednich siedmiu dni.
Artykuł 4
Sekcja 24 pozwolenia na przywóz, jak przewidziano w art. 1 ust. 1, posiada jeden z następujących wpisów:
"Derecho de aduana fijado por el Reglamento (CE) no 2798/1999
Told fastsat ved forordning (EF) nr 2798/1999
Zoll gemäß Verordnung (EG) Nr 2798/1999
Δασμός που καθορίστηκε από τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ.
2798/1999
Customs duty fixed by Regulation (EC) No 2798/1999
Droit de douane fixé par le règlement (CE) no 2798/1999
Dazio doganale fissato dal regolamento (CE) n. 2798/1999
Bij Verordeningt (EG) nr 2798/1999 vastgesteld douanerecht
Direito aduaneiro fixado pelo Regulamento (CE) n.o 2798/1999
Asetuksessa (EY) N:o 2798/1999 vahvistettu tulli
Tull fastställd genom förordning (EG) nr 2798/1999"
.
Bez względu na art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekroczyć wysokości wskazanej w sekcjach 17 oraz 18 pozwolenia na przywóz. Cyfra "0" jest umieszczana w tym celu w sekcji 19 zezwolenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 254/2000
z dnia 31 stycznia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 [1] tworzy podstawy prawne dla ustanowienia Nomenklatury Scalonej, Wspólnej Taryfy Celnej i Zintegrowanej Taryfy Wspólnot (Taric) oraz zarządzania nimi.
(2) Właściwe jest unowocześnienie i uproszczenie sposobów prezentacji i zarządzania rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87, zgodnie z przewidywaniami inicjatywy SLIM (uproszczone ustawodawstwo dla rynku wewnętrznego).
(3) Dane zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 i inne dane opublikowane na mocy wspomnianego rozporządzenia, w szczególności jego art. 6 i 9, powinny, w każdym przypadku gdy jest to możliwe, być również dostępne do publicznej wiadomości w formie elektronicznej.
(4) Tabela stawek celnych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 część II zawiera w kolumnach 3 i 4, odpowiednio, autonomiczne i umowne stawki celne; w celu zracjonalizowania i uproszczenia korzystania z tej tabeli należy pozostawić tylko jedną z tych kolumn i kolumna ta powinna odzwierciedlać umowne stawki celne; niemniej jednak należy wskazywać każdy wyjątek od stosowania stawki umownej na rzecz środków autonomicznych.
(5) Wymogi statystyki spełniane są zazwyczaj na poziomie Nomenklatury Scalonej; w celu ograniczenia liczby podpozycji CN i dla uniknięcia tworzenia równoległych systemów gromadzenia danych, w niektórych przypadkach bardziej właściwe jest spełnianie tych wymogów przez tworzenie podpodziałów Taric do celów statystycznych.
(6) Do celów zarządzania CN został ustanowiony kodeks postępowania w celu ograniczania nieuzasadnionego wzrostu liczby numerów kodowych CN i podpodziałów statystycznych Taric.
(7) Obowiązująca obecnie definicja Taric, zakres zawartych w niej środków, układ numerów kodowych i opis sposobu zarządzania Taric, przesyłanie danych i ich publikacja powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia bieżącego rozwoju.
(8) Należy wspomagać rozwój współpracy między laboratoriami celnymi Państw Członkowskich w celu zapewnienia jednolitego stosowania Wspólnej Taryfy Celnej i Taric.
(9) Taryfa Celna Wspólnot Europejskich została zdefiniowana w art. 20 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2]; w konsekwencji nie zachodzi zatem konieczność podawania w niniejszym rozporządzeniu definicji Wspólnej Taryfy Celnej; sposób wykorzystania Nomenklatury Scalonej w statystykach w dziedzinie handlu zewnętrznego został już określony w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 i w art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [3]; skreśla się zatem art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
(10) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustalające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], ustala zasady dotyczące stosowania numerów kodowych w zgłoszeniach celnych na poziomie Wspólnoty i Państw Członkowskich.
(11) Środki niezbędne do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja ustanawia nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną"; lub w skrócie "CN";, która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów.";
2. artykuł 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I. We wspomnianym załączniku ustanowiono stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej i w razie konieczności dodatkowe jednostki statystyczne, a także inne niezbędne informacje.
Załącznik zawiera umowne stawki celne.
Jednakże w każdym przypadku, gdy stawki autonomiczne są niższe od stawek umownych albo w przypadku gdy stawki umowne nie mają zastosowania, we wspomnianym Załączniku podano również stawki autonomiczne.";
3. artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Komisja ustanawia Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich, zwaną dalej "Taric";, która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów.
Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze Scalonej i obejmuje:
a) środki zawarte w niniejszym rozporządzeniu;
b) dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "podpozycjami Taric";, potrzebne do wprowadzenia w życie szczególnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II;
c) wszelkie inne informacje konieczne do wprowadzenia w życie numerów kodowych Taric lub dodatkowych numerów kodowych określonych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz do zarządzania tymi numerami kodowymi;
d) stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe, włączając zwolnienia celne i preferencyjne stawki celne dla konkretnych towarów w przywozie lub wywozie;
e) środki przedstawione w załączniku II stosowane do przywozu i wywozu konkretnych towarów.";
4. skreśla się art. 4;
5. artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Taric jest wykorzystywana przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu stosowania środków wspólnotowych dotyczących przywozu do i wywozu ze Wspólnoty.
2.
Numery kodowe Taric i dodatkowe numery kodowe Taric stosuje się do przywozu i w razie konieczności do wywozu towarów objętych odpowiadającymi sobie podpozycjami.
3.
Państwa Członkowskie mogą dodawać podpodziały lub dodatkowe numery kodowe do celów krajowych.
Numery kodowe identyfikujące przypisane są do takich podpodziałów lub numerów kodowych dodatkowych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.";
6. artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Komisja ustanawia i aktualizuje Taric, zarządza nią, a także rozpowszechnia, korzystając w miarę możliwości ze środków skomputeryzowanych.
W szczególności Komisja podejmuje niezbędne kroki w celu:
a) zintegrowania w ramach Taric wszelkich środków zawartych w niniejszym rozporządzeniu lub przedstawionych w załączniku II,
b) przydzielania numerów kodowych Taric i dodatkowych numerów kodowych Taric,
c) niezwłocznego aktualizowania Taric,
d) niezwłocznego rozpowszechniania w formie elektronicznej zmian dokonywanych w Taric."
7. w art. 9 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) stosowanie Nomenklatury Scalonej i Taric, dotyczące w szczególności:
- klasyfikacji towarów w nomenklaturach określonych w art. 8;
- uwag wyjaśniających;
- tworzenia w razie konieczności i w celu zaspokajania potrzeb własnych Wspólnoty, podpozycji statystycznych w Taric, jeżeli okazuje się to bardziej właściwe, niż w CN;";
8. w art. 9 ust. 1 lit. g) otrzymuje brzmienie:
"g) kwestie odnoszące się do stosowania, funkcjonowania zharmonizowanego systemu oraz zarządzania tym systemem, które zostaną omówione przez Radę Współpracy Celnej, jak również ich wykonywanie przez Wspólnotę";
9. w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Przepisy przyjęte na podstawie ust. 1 nie zmieniają:
- stawek celnych;
- opłat rolnych, refundacji lub innych kwot stosowanych w ramach wspólnej polityki rolnej lub w szczególnych programach mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
- ograniczeń ilościowych ustanawianych zgodnie z przepisami wspólnotowymi;
- nomenklatur przyjętych w ramach wspólnej polityki rolnej.";
10. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [6].
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE [7]
Termin określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące."
.;
11. artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi zgodnie z art. 1 jako wynik środków przyjętych przez Radę lub Komisję.
Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.
2.
Środki i informacje dotyczące Wspólnej Taryfy Celnej lub Taric są w każdym przypadku, gdy jest to możliwe, rozpowszechniane w formie elektronicznej przy wykorzystaniu środków skomputeryzowanych.
3.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania Wspólnej Taryfy Celnej i Taric Komisja wspiera koordynację i harmonizację praktyki laboratoriów celnych w Państwach Członkowskich, przy wykorzystaniu w miarę możliwości środków skomputeryzowanych.";
12. skreśla się art. 13.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 264/2000
z dnia 3 lutego 2000 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w zakresie krótkoterminowych statystyk finansów publicznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 2223/96/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie [1], zmienione rozporządzeniem nr 448/98/WE [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 10 ust. 2 Traktatu Komisja monitoruje rozwój sytuacji budżetowej.
(2) Rozporządzenie Rady nr 1466/97/WE z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych [3] uznało za właściwe uzupełnienie procedury wielostronnego nadzoru określonej w art. 99 ust. 3 oraz 4 Traktatu o system wczesnego ostrzegania, w ramach którego Rada powiadomi Państwo Członkowskie we wczesnym stadium o potrzebie podjęcia korygujących działań budżetowych w celu uniknięcia nadmiernego deficytu publicznego.
(3) Sprawozdanie Rady ds. Gospodarki i Finansów (Ecofin) dotyczące wymogów statystycznych w Unii Gospodarczej i Walutowej, zatwierdzone 18 stycznia 1999 r., zarysowało w szczególności potrzebę sporządzenia wspólnej i zharmonizowanej krótkoterminowej statystki finansów publicznych w Państwach Członkowskich, w szczególności tych, które należą do Unii Gospodarczej i Walutowej.
(4) Zasady dotyczące rachunków narodowych, w szczególności pojęcia zawarte w Europejskim Systemie Rachunków z 1995 r. ESA 95, uznaje się za instrumenty zapewniające porównywalność i przejrzystość między Państwami Członkowskimi.
(5) Stopniowe podejście do stworzenia pełnego zestawienia rachunków kwartalnych dla sektora administracji publicznej w ramach ESA 95 powinno nastąpić, począwszy od roku 2000, wraz z pierwszym zestawieniem elementów rachunków sektora państwowego dostępne będzie zgodnie z założeniami ESA 95.
(6) Priorytetową wagę mają elementy, które pozwalają przewidzieć w sposób wiarygodny kierunek rozwoju finansów publicznych oraz są regularnie dostępne w wyznaczonym terminie.
(7) Podatki, rzeczywiste składki na ubezpieczenia społeczne i świadczenia społeczne, stanowiące pierwszy zestaw elementów, zapewniają wczesne ostrzeżenie o możliwych ryzykach dla budżetów oraz użyteczne informacje o cyklicznym rozwoju gospodarki.
(8) Zasięgnięto opinii Komitetu ds. Statystyki Walutowej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego (CMFB) powołanego przez Radę na mocy decyzji 91/115/EWG [4], zmienionej decyzją 96/174/WE [5].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SOC) powołanego decyzją 89/382/EWG, Euratom [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustalenie wykazu i głównych cech kategorii transakcji ESA 95, które powinny być przekazywane kwartalnie od 2000 r. przez wszystkie Państwa Członkowskie, aby sporządzić i udostępnić zestawienia wspólnych i zharmonizowanych krótkoterminowych statystyk finansów publicznych.
Artykuł 2
Kategorie objęte obowiązkiem przekazywania danych kwartalnych
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) dane kwartalne dotyczące następujących kategorii dochodów i wydatków administracji państwowej, skodyfikowanych w ESA 95:
po stronie dochodów:
- podatki od produkcji i przywozu (D.2)
- w ich ramach podatki od wartości dodanej (D.211)
- bieżące podatki dochodowe, majątkowe itd.
(D.5)
- podatki od kapitału (D.91)
- rzeczywiste składki na ubezpieczenia społeczne (D.611),
po stronie wydatków:
- świadczenia społeczne inne niż rzeczowe transfery społeczne D.62).
Artykuł 3
Źródła oraz sposoby sporządzania danych kwartalnych
Przy sporządzaniu danych kwartalnych dotyczących kategorii, określonych w art. 2, należy przestrzegać następujących zasad:
1. dane kwartalne muszą być oparte na bezpośrednich informacjach uzyskanych ze źródeł podstawowych takich jak, na przykład, publiczne rachunki lub źródła administracyjne, reprezentujące, w przypadku każdej kategorii, przynajmniej 90 % całej kategorii;
2. w razie potrzeby bezpośrednie informacje, uzupełnia się, korektami w zakresie pokrywania oraz korektami pojęć, tak by dane kwartalne odpowiadały pojęciom ESA 95;
3. dane kwartalne i odpowiadające im dane roczne są zgodne.
Artykuł 4
Harmonogram przekazywania danych kwartalnych
1.
Dane kwartalne są przekazywane Komisji (Eurostat) w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy od końca kwartału, którego dotyczą.
2.
Jakiekolwiek rewizje danych odnoszących się do poprzedniego kwartału są przekazywane w tym samym czasie.
3.
Pierwsze przekazane dane odnosi się do pierwszego kwartału 2000 r.
Dane te są dostarczane nie później niż dnia 30 czerwca 2000 r.
Artykuł 5
Przekazywanie szeregów chronologicznych
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) dane kwartalne dla kategorii, określonych w art. 2, począwszy od pierwszego kwartału 1991 r.
2.
Dane retrospektywne sporządza się na podstawie źródeł oraz metod określonych w art. 3 ust. 2 i 3.
3.
Dane retrospektywne za pierwszy kwartał roku 1998 do czwartego kwartału roku 1999 przekazuje się Komisji (Eurostat) nie później niż dnia 31 grudnia 2000 r.
4.
Dane retrospektywne za pierwszy kwartał roku 1991 do czwartego kwartału roku 1997 przekazuje się Komisji (Eurostat) nie później niż dnia 30 grudnia 2002 r.
Artykuł 6
Przepisy przejściowe
1.
Przepisy przejściowe dotyczą Państw Członkowskich, które nie są w stanie przekazać od roku 2000 danych kwartalnych zgodnie z harmonogramem opisanym w art. 4 ust. 1 oraz według metod i źródeł określonych w art. 3.
2.
Wymienione Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) ich "najlepsze kwartalne dane szacunkowe" zgodnie z harmonogramem opisanym w art. 4.
3.
Jednocześnie wskażą, jakie środki należy zastosować dla zapewnienia zgodności ze źródłami oraz metodami określonymi w art. 3.
4.
Okres obowiązywania przepisów przejściowych nie może przekroczyć terminów wyszczególnionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Wykonanie rozporządzenia
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) opis wykorzystanych przy sporządzaniu danych kwartalnych źródeł i metod (opis wstępny) nie później niż przed początkiem marca 2000 r.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję (Eurostat) o każdej rewizji wstępnego opisu źródeł i metod wykorzystanych do sporządzenia danych kwartalnych, przekazując dane zrewidowane.
3.
Opis wstępny oraz jego ewentualne korekty podlegają Porozumieniu między każdym zainteresowanym Państwem Członkowskim a Komisją (Eurostatem).
4.
Na podstawie opisu/ów przedstawionego/ych przez Państwa Członkowskie Komisja (Eurostat) bada w szczególności stosowanie kryterium 90 % wymaganego w art. 3 ust. 1 dla pierwszych kwartalnych danych szacunkowych dotyczących każdej z kategorii, określonych w art. 2.
Jeśli okaże się, że Państwo Członkowskie nie jest w stanie spełnić kryterium 90 % w warunkach krajowych, Komisja (Eurostat) może zezwolić na szczególne odstępstwo dla zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
5.
Komisja (Eurostat) poinformuje SPC oraz CMFB o wykorzystanych przez każde Państwo Członkowskie źródłach i metodach.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 285/2000
z dnia 4 lutego 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1859/82 dotyczące wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1256/97 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1859/82 z dnia 12 lipca 1982 r. dotyczącego wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 60/97 [4], ustala liczbę gospodarstw domowych nadsyłających dane w każdym okręgu.
(2) W przypadku Grecji łączna liczba gospodarstw domowych nadsyłających dane została ustalona na 7200 na rok 1985 i lata następne.
Liczby tej od tamtego czasu nie zmieniano, mimo znaczącej redukcji ilości gospodarstw w Grecji.
Redukcji tej towarzyszył wzrost średniej wielkości gospodarstw i ich ujednolicanie, które osiągnęło taki stopień, iż umożliwia on osiągnięcie zadowalającej reprezentatywności w oparciu o próbę mniejszą niż obecnie istniejąca.
Z tego powodu należy zmienić załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 1859/82.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tabelę dotyczącą Grecji w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1859/82 zastępuje się tabelą załączoną do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 289/2000
z dnia 3 lutego 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2626/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub dodającej do niej jakikolwiek dodatkowy poddział, która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami w niniejszym rozporządzeniu można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 323/2000
z dnia 11 lutego 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 254/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 329/2000
z dnia 11 lutego 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1238/95 ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do opłat na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2506/95 [2], w szczególności jego art. 113,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1238/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do opłat na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin [3] określiło czynności i okoliczności, w odniesieniu do których należy uiścić opłatę na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin, a także odpowiednie poziomy tych opłat.
(2) Sytuacja finansowa Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin zmieniła się tak, że można stwierdzić, że roczne przychody Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin, oparte głównie na określanych na bieżąco opłatach, w przyszłości prawdopodobnie przekroczą zasadniczo roczne wydatki Urzędu.
(3) Ponadto żadne subsydia z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich nie zostały włączone do rocznych przychodów.
(4) Rada Administracyjna Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin przekazała Komisji projekt poprawek dotyczących tej sytuacji finansowej, zgodnie z art. 36 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 2100/94.
(5) Dlatego redukcja poziomów niektórych opłat pobieranych od wnioskodawców oraz od posiadaczy praw dotyczących odmian roślin jest teraz uzasadniona.
(6) Konieczne jest wyjaśnienie uprawnień do ustalania opłat administracyjnych za udostępnianie wyciągów z rejestrów Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin określonych w art. 82 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiającego zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 448/96 [5].
(7) W celu zmniejszenia ilości spraw spornych opis rodzajów lub gatunków, na których oparta jest klasyfikacja odmian do jednej z trzech grup opłat określonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1238/95, wymaga większej precyzji.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 1238/95 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(9) Konieczne jest zastosowanie nowych środków ze skutkiem od początku roku budżetowego 2000.
(10) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do wprowadzenia euro [6] przewiduje, że każde odniesienie do ecu zostaje zastąpione odniesieniem do euro.
(11) Skonsultowano się z Radą Administracyjną, zgodnie z art. 113 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1238/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 ust. 1 liczbę "1000" zastępuje się liczbą "900";
2) w art. 8:
- w ust. 2 skreśla się wyrazy "jeden miesiąc po", a
- w ust. 5 wyrazy "zasady wykonawcze" zastępuje się wyrazami "rozporządzenie wykonawcze";
3) w art. 12:
- w ust. 1 lit. c) wyrazy "wydane przez Urząd" zastępuje się wyrazami "wydane przez Urząd; i",
- w ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
- "d) opłata administracyjna, określona w art. 82 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego."
- w ust. 2 wyrazy "ust. 1 lit. b) i c)" zastępuje się wyrazami "ust. 1 lit. b), c) i d)";
4) załącznik I otrzymuje brzmienie:
"
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 331/2000
z dnia 17 grudnia 1999 r.
zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2029/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1804/1999 [2], w szczególności jego art. 13, tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 2029/91 ustanawia możliwość używania logo, jeżeli zostało ono określone w załączniku V do rozporządzenia (EWG) 2029/91; podmioty gospodarcze mogą używać logo dobrowolnie na warunkach ustanowionych w niniejszym artykule.
(2) Logo wspólnotowe może towarzyszyć oznaczeniu, ustanowionemu w art. 10 oraz załączniku V, które stwierdza, iż produkt został objęty systemem kontroli.
(3) Do celów postrzegania przez konsumentów istotna jest informowanie za pomocą etykietki poprzez objęcie minimalnej ilości standardowych informacji; logo powinno być używane wyłącznie zgodnie z wymogami technicznymi dokładnie określonymi, ustanowionymi w podręczniku graficznym.
(4) Logo umożliwia podmiotom gospodarczym zwiększenie zaufania wśród konsumentów do ich produktów na obszarze Unii Europejskiej, jak również lepszą identyfikację tych produktów.
(5) Wykorzystanie logo daje do zrozumienia, że oznaczone tym logo produkty poddane są, na każdym stadium, produkcji, przygotowaniu i obrotu systemowi kontroli, za który odpowiedzialne są Państwa Członkowskie.
Ten system kontroli gwarantuje autentyczność produktów oraz zgodność z wymogami dotyczącymi metod produkcji ekologicznej.
(6) Logo stanowi dla podmiotów gospodarczych wydajną pomoc, którą mogą wykorzystać poprzez etykietowanie swoich produktów, gdy spełnione są wszystkie warunki dotyczące takiego wykorzystania.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik V rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przedstawianie na etykiecie logo wspólnotowego, określonego w załączniku część B, wymaga zastosowana przepisów ustanowionych w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 oraz w częściach B1–B4 załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 60 dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 334/2000
z dnia 14 lutego 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1547/1999 w odniesieniu do procedur kontrolnych, mających zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Malezji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji nr 1999/816/WE [2], w szczególności jej art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) 12 listopada 1999 r. Malezja wystąpiła z oficjalnym wnioskiem o przywóz wszystkich rodzajów odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 bez żadnych procedur kontrolnych albo zgodnie z procedurą kontrolną stosowaną do odpadów wymienionych w załączniku III do tego rozporządzenia.
(2) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 ten oficjalny wniosek został zgłoszony 17 listopada 1999 r. do komitetu ustanowionego zgodnie z art. 18 dyrektywy Rady nr 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [4].
(3) W celu uwzględnienia nowego stanowiska Malezji, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1547/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. określające procedury kontrolne, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 mające zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania decyzja ostateczna OECD C(92)39 [5] powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1547/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku A między tekstem odnoszącym się do Makau a odnoszącym się do Polski wprowadza się następujący tekst:
"MALEZJA
1.
W sekcji GA (odpady metali i stopów metali w formie metalicznej, nierozpraszającej się):
GA 150 _BAR_ 780200 _BAR_ Odpady ołowiu i złom _BAR_
GA 240 _BAR_ ex810710 _BAR_ Odpady kadmu i złom _BAR_
2.
W sekcji GG (Inne odpady zawierające głównie składniki nieorganiczne, mogące zawierać metale i substancje organiczne):
G 010 _BAR_ _BAR_ Częściowo oczyszczony siarczan wapnia otrzymany z odsiarczania gazów spalinowych _BAR_
GG 020 _BAR_ _BAR_ Odpady gipsowych płyt ściennych i okładzin tynkowych powstające w wyniku burzenia budynków _BAR_
GG 030 _BAR_ ex2621 _BAR_ Osady popiołu i odcieki żużlowe z proszkarni opalanych węglem _BAR_
GG 040 _BAR_ ex2621 _BAR_ Popioły lotne z elektrowni opalanych węglem _BAR_
GG 100 _BAR_ _BAR_ Kamień wapienny z produkcji cyjanamidu wapnia (o odczynie pH poniżej 9) _BAR_
GG 110 _BAR_ ex262100 _BAR_ Zobojętniony czerwony szlam z produkcji tlenku glinu _BAR_
GG 140 _BAR_ _BAR_ Pokruszony beton. _BAR_
3.
Wszystkie rodzaje zawarte w sekcji GH (Stałe odpady z tworzyw sztucznych).
4.
Wszystkie rodzaje zawarte w sekcji GJ (Odpady włókiennicze).
5.
Wszystkie rodzaje zawarte w sekcji GK (Odpady gumowe).
6.
Wszystkie rodzaje zawarte w sekcji GM (Odpady pochodzące z przemysłu rolno-spożywczego).
7.
Wszystkie rodzaje zawarte w sekcji GN (Odpady pochodzące z garbarstwa, obrotu skórami i ich używania).
8.
W sekcji GO (Inne odpady złożone głównie ze składników organicznych, mogące zawierać metale i substancje nieorganiczne):
GO 010 _BAR_ ex050100 _BAR_ Odpady z włosów ludzkich _BAR_
GO 020 _BAR_ _BAR_ Odpady słomy _BAR_
GO 030 _BAR_ _BAR_ Dezaktywowana grzybnia pochodząca z produkcji penicyliny, do wykorzystania jako pasza _BAR_
GO 050 _BAR_ _BAR_ Aparaty fotograficzne jednorazowego użytku bez baterii". _BAR_
2.
W załączniku B skreśla się tekst odnoszący się do Malezji.
3.
W załączniku D tekst odnoszący się do Malezji otrzymuje brzmienie:
"MALEZJA
Wszystkie rodzaje zawarte w załączniku II z wyjątkiem wymienionych w załączniku A".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2000
z dnia 15 lutego 2000 r.
ustalające kursy walutowe mające zastosowanie do pewnej pomocy bezpośredniej oraz środków o charakterze strukturalnym lub środowiskowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne zasady dotyczące euro [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/1999 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2808/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dotyczącego euro w rolnictwie [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 42 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r.
[3] ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [4] data złożenia wniosku jest terminem operacyjnym dla określenia roku, do którego przyznaje się premie dla zwierząt objętych systemem premii w sektorze wołowiny i cielęciny; na mocy art. 43 tego rozporządzenia przeliczenie na walutę krajową kwot premii oraz płatności za ekstensyfikację dokonuje się zgodnie ze średnią, obliczoną pro rata temporis, kursów walutowych stosowanych w miesiącu grudniu poprzedzającym rok, w którym przyznane zostały premie.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla EUR w rolnictwie [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, terminem operacyjnym dla kursu walutowego kwot o charakterze strukturalnym lub środowiskowym jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję o udzieleniu pomocy; na mocy art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia, stosowany kurs walutowy jest średnią kursów walutowych stosowanych w miesiącu poprzedzającym datę terminu operacyjnego, obliczoną pro rata temporis.
(3) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 293/98 z dnia 4 lutego 1998 r. określającego terminy operacyjne mające zastosowanie do produktów w sektorze owoców i warzyw, do przetworzonych produktów owocowych i warzywnych oraz częściowo do żywych roślin i produktów upraw kwiatowych, a także do niektórych produktów wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu WE, i uchylającegorozporządzenie (EWG) nr 1445/93 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kursem wymiany stosowanym do corocznego przeliczenia na walutę krajową maksymalnej kwoty dotacji na hektar, przeznaczonej na poprawę jakości i obrotu orzechów i chleba świętojańskiego, ustalonej w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 790/89 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1825/97 [8], jest średnia kursów walutowych obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień 1 stycznia rocznego okresu referencyjnego w rozumieniu art. 19 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2159/89 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1363/95 [10], wyliczona pro rata temporis.
(4) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2700/93 z dnia 30 września 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad wnioskowania o przyznanie premii dla producentów mięsa baraniego i koziego [11], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1410/1999, kurs wymiany stosowany dla ostatecznej kwoty premii w sektorze baraniny był równy średniej kursów walutowych stosowanych w miesiącu przed ostatnim dniem roku gospodarczego, w którym przyznano premię, obliczonej pro rata temporis.
(5) Na mocy art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2700/93 kurs wymiany stosowany do wypłat kwot zaliczki w sektorze baraniny jest średnią kursów walutowych stosowanych w miesiącu przed pierwszym dniem roku gospodarczego, na który przyznana jest premia, obliczoną pro rata temporis,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kursy wymiany mające zastosowanie do:
- kwot premii w sektorze wołowiny i cielęciny określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1254/1999,
- maksymalnej pomocy na hektar w celu poprawy obrotów w sektorze orzechów i chleba świętojańskiego, określonej w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 790/89, oraz
- kwoty o charakterze strukturalnym lub środowiskowym, określone w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2799/98,
określa się w załączniku I.
2.
Kurs wymiany stosowany do kwoty bilansu i premii, określony w art. 5 ust. 6 akapit czwarty rozporządzenia Rady (WE) nr 2467/98 [12], i do kwoty potrącenia, określonej w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3493/90 [13], określa się w załączniku II.
3. Kurs wymiany stosowany do kwot zaliczki, określony w art. 5 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2467/98, i do kwoty potrącenia, określonej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3493/90, określa się w załączniku III.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 348/2000
z dnia 14 lutego 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy oraz stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 4 oraz art. 10 ust. 2,
uwzględniając propozycję przedłożoną przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1802/1999 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem tymczasowym") Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych bezszwowych rur żelaznych lub ze stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy.
B. DALSZA PROCEDURA
(2) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego zainteresowane strony, które o to wnioskowały, otrzymały możliwość poddania się przesłuchaniu.
Strony zostały powiadomione o istotnych faktach i względach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych i ostateczny pobór na poziomie tego cła kwot zabezpieczonych cłem tymczasowym.
Przyznano im także okres, w którym mogły składać oświadczenia w związku z tym ujawnieniem.
(3) Ustne i pisemne komentarze przedłożone przez zainteresowane strony zostały rozważone i, gdy było to właściwe, ostateczne ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
C. PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Przedmiotowy produkt
(4) Należy przypomnieć, że ust. 7 rozporządzenia tymczasowego opisywał przedmiotowy produkt jako bezszwowe rury żelazne lub ze stali niestopowej, rodzaju wykorzystywanego do ropociągów i gazociągów, o zewnętrznej średnicy nieprzekraczającej 406,4 mm; bezszwowe rury żelazne o okrągłym przekroju i ze stali niestopowej, ciągnione na zimno lub walcowane na zimno; pozostałe rury o okrągłym przekroju, żelazne i ze stali niestopowej, o zewnętrznej średnicy nieprzekraczającej 406,4 mm, zwane dalej "rurami bezszwowymi".
(5) Powtarzało się twierdzenie, że rury bezszwowe powinny być podzielone na dwa oddzielne produkty przedmiotowe, tj. przeznaczone do handlu rury ze stali technicznej oraz stalowe rurociągi do ropy lub gazu, i że każda szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy powinna zostać przeanalizowana oddzielnie dla każdego produktu.
(6) Rzekome rozróżnienie oparte jest na podstawie tego, że przeznaczone do handlu rury i rurociągi są wzajemnie niewymienialne, zważywszy określoną certyfikację wymaganą dla zastosowań do ropy i gazu.
Argumentowano również, że wyższe koszty produkcji rurociągów wykluczają ich sprzedaż do zastosowań innych niż do ropy lub gazu.
Ponadto zarzucano, że przeznaczone do handlu rury są wykorzystywane w budownictwie oraz służą do zastosowań w infrastrukturze, podczas gdy rurociągi są wykorzystywane w przemysłach ropy i gazu, i że oba produkty są sprzedawane poprzez różne kanały zbytu, a rurociągi są sprzedawane bezpośrednio do użytkownika końcowego, a nie do podmiotów gospodarczych.
(7) Ustalono, że wszystkie rury bezszwowe mają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne.
Chociaż istnieje szeroki zakres różnych rodzajów, zróżnicowanych zależnie od zewnętrznej średnicy, grubości ścian, gatunku stali i specyfikacji technicznych, nie znaleziono żadnej wyraźnej linii podziału między nimi.
(8) Ponadto dochodzenie wykazało, że wszystkie rodzaje rur bezszwowych były sprzedawane zarówno podmiotom gospodarczym, jak i użytkownikom końcowym.
Dlatego wyraźne rozróżnienie między kanałami zbytu, chociaż per se nieistotne, nie mogło być ustalone.
(9) Ostatecznie uznano wszystkie rury bezszwowe za mające zasadniczo to samo zastosowanie.
Chociaż są one wykorzystywane w wielu przemysłach, takich jak budownictwo, przemysł samochodowy, przemysł naftowy i produkcja benzyn, elektrownie i budowa kotłów, pneumatyka i hydraulika, inżynieria, i chociaż potwierdzono, że nie każdy użytkownik jest w stanie wykorzystywać każdy rodzaj rury bezszwowej, uważa się, że mają one to samo podstawowe zastosowanie.
(10) Podczas gdy niektóre typy rur bezszwowych są wyraźnie przeznaczone do określonych zastosowań (np. ropociągi), rury takie mogą również być użyte do mniej określonych zastosowań.
Ponadto ustalono, że przeznaczone do handlu rury mogłyby być również wykorzystywane w szerokim zakresie zastosowań.
Wszystko to wskazuje na istnienie dużego zakresu konkurencji i wzajemnej wymienialności między wszystkimi rodzajami produktów.
(11) Podsumowując, tymczasowe ustalenie, że wszystkie rury bezszwowe, czy są one przeznaczonymi do handlu rurami czy rurociągami, tworzą jeden pojedynczy produkt, zostało potwierdzone.
2.
Produkt podobny
(12) Należy przypomnieć, że w ust. 11 i 12 tymczasowego rozporządzenia Komisja ustaliła, że rury bezszwowe przywożone z zainteresowanych krajów, rury bezszwowe wyprodukowane i sprzedawane we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy i te sprzedawane na krajowym rynku chorwackim były podobne w swoich podstawowych właściwościach fizycznych i technicznych i uznano, że mają zasadniczo takie same zastosowania.
(13) Twierdzono, że rury bezszwowe produkowane we Wspólnocie były różne od tych przywożonych z Ukrainy, ponieważ te ostatnie zostały wyprodukowane według innych norm niż te stosowane przez przemysł wspólnotowy, i że określone wymagania badania zastosowane do rur bezszwowych wyprodukowanych we Wspólnocie oznaczają, że proces produkcyjny był inny.
(14) Dochodzenie wykazało, że zarówno przemysł wspólnotowy, jak i ukraińscy eksporterzy, produkują według takich samych lub podobnych krajowych i międzynarodowych norm.
Informacja dostarczona od ukraińskich eksporterów wykazuje, że rury bezszwowe wywożone do Wspólnoty, czy są to przeznaczone do handlu rury czy rurociągi, są zgodne z normami przemysłowymi takimi jak DIN, API oraz ASTM, tak jak te wyprodukowane przez przemysł wspólnotowy.
(15) Wobec powyższego tymczasowe ustalenia, że rury bezszwowe przywożone z zainteresowanych krajów, rury bezszwowe wyprodukowane i sprzedawane we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy i te sprzedawane na krajowym rynku chorwackim są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/1996 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem") zostały potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Chorwacja
(16) Od czasu przyjęcia środków tymczasowych nie przedłożono żadnych argumentów dotyczących obliczania wartości normalnej, ustalenia ceny eksportowej, porównania wartości normalnej z ceną eksportową lub ustalenia marginesu dumpingu.
Dlatego ustalenia określone w ust. 13–19 tymczasowego rozporządzenia zostały potwierdzone.
Dlatego margines dumpingu i margines końcowy pozostają na tym samym poziomie, tj. 40,8 %.
2.
Ukraina
a) Wartość normalna
(17) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego importer zakwestionował wybranie Chorwacji jako właściwej gospodarki rynkowej państwa trzeciego w celu ustalenia wartości normalnej dla Ukrainy.
Importer ten argumentował, że koszt energii i pozostałe środki produkcyjne i inwestycyjne w Chorwacji były dużo wyższe niż na Ukrainie, że chorwacki rynek krajowy był zmonopolizowany lub przynajmniej zdominowany przez jedynego producenta i że nie dostarczono wystarczającego dowodu do usprawiedliwienia reprezentatywności chorwackich sprzedaży krajowych.
(18) Uważa się, że argument dotyczący wyższych kosztów chorwackich nie jest istotny w tym, że Ukraina nie jest gospodarką rynkową i dlatego każde porównanie jest ze swej istoty zawodne.
Istotne w niniejszym kontekście jest to, czy ukraińscy producenci mieli jakąkolwiek absolutną lub porównywalną przewagę w porównaniu do Chorwacji, taką jak skuteczniejsze zużycie energii.
Tak jednakże nie było.
Ponadto wybór Chorwacji nie był niewłaściwy w tym sensie, że jedna z alternatyw, Brazylia, została odrzucona z tego powodu, że ceny na rynku brazylijskim były rzeczywiście zbyt wysokie z powodu dominacji jednego producenta.
Jednakże Chorwacja zarówno przywoziła produkt przedmiotowy, jak i wywoziła go, a więc istniał element konkurencji na jej rynku krajowym.
Ponadto sprzedaż krajowa była reprezentatywna i wynosiła ilościowo ponad 5 % całkowitego ukraińskiego wywozu do Wspólnoty.
Ostatecznie, mimo że dokonano wysiłku w celu zbadania innych alternatyw niż Brazylia, takich jak Stany Zjednoczone Ameryki i Republika Czeska, nie uzyskano żadnej współpracy od żadnego z tych krajów.
(19) Ponieważ żadne argumenty nie zostały przedstawione ani co do metodologii, ani co do obliczania wartości normalnej, ustalenia określone w ust. 20–26 rozporządzenia tymczasowego zostały potwierdzone.
b) Cena eksportowa
(20) Jeden producent dokonujący wywozu zakwestionował fakt, że w ustalaniu ceny eksportowej Komisja nie wzięła pod uwagę jego sprzedaży do powiązanego importera we Wspólnocie z tego powodu, że informacje przedstawione uznano za niepewne.
Ponieważ żaden nowy dowód nie został przedstawiony, aby temu zaprzeczyć, ustalenia określone w ust. 27 i 28 rozporządzenia tymczasowego zostały potwierdzone.
c) Porównanie
(21) Producenci dokonujący wywozu potwierdzili swoje żądanie dokonania dostosowania dla różnic we właściwościach fizycznych wynikających z niższych norm stosowanych przez ukraiński przemysł produkujący rury w porównaniu do przemysłu wspólnotowego.
Żądanie to zostało odrzucone na etapie wstępnym, ponieważ było niewystarczająco udokumentowane.
Jednakże producentom dokonującym wywozu nie udało się ponownie poprzeć swojej argumentacji i wobec braku nowych informacji ustalenia określone w ust. 29–31 rozporządzenia tymczasowego zostały potwierdzone.
d) Margines dumpingu
(22) Tymczasowe ustalenia w sprawie marginesu dumpingu zostały więc potwierdzone na poziomie 123,7 % dla Ukrainy.
E. SZKODA
1.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(23) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji ustalenia tymczasowe w odniesieniu do definicji przemysłu wspólnotowego opisane w ust. 34–38 rozporządzenia tymczasowego zostały potwierdzone.
2.
Przywóz do Wspólnoty z zainteresowanych krajów
a) Kumulacja
(24) Chorwacki producent dokonujący wywozu argumentował, że przywóz z Chorwacji nie powinien być oceniany z przywozem pochodzącym z Ukrainy w sposób skumulowany.
W tym względzie twierdzono, że wielkość przywozu z Chorwacji w okresie dochodzenia (zwanym dalej "OD") była znacznie niższa niż z Ukrainy, podczas gdy ceny tego przywozu były wyższe.
Twierdzono również, że chorwacki wywóz posiadał ceny takie same jak ceny przywozu ukraińskiego na rynku Wspólnoty.
(25) Ustalono, że marginesy dumpingu są znaczne dla obu krajów.
Wielkość przywozu dla obu krajów wzrastała w badanym okresie osiągając znaczne poziomy, które w obu przypadkach były o wiele wyższe od poziomów de minimis.
W odniesieniu do cen przywozu ustalono, że ceny rur bezszwowych z obu krajów w znaczny sposób zaniżały ceny przemysłu wspólnotowego w okresie OD.
Ponadto rury bezszwowe z obu krajów są sprzedawane tymi samymi kanałami sprzedaży i na porównywalnych warunkach, w ten sposób konkurując ze sobą nawzajem i z rurami sprzedawanymi przez przemysł wspólnotowy.
(26) Tymczasowe ustalenia w odniesieniu do właściwości skumulowanej oceny przywozu z Chorwacji i Ukrainy zostały więc potwierdzone.
b) Ceny w przywozie towarów po cenach dumpingowych
(27) Marginesy zaniżania ceny dla Chorwacji i Ukrainy zostały ponownie obliczone w świetle dowodów przedłożonych przez zainteresowane strony w odniesieniu do cen niektórych kategorii produktów i grupowania rur bezszwowych do celów porównań cenowych.
(28) W odniesieniu do Chorwacji skontrolowana średnia ważona zaniżania cen wyrażona jako udział procentowy cen przemysłu wspólnotowego wynosi 14,4 %.
(29) W odniesieniu do Ukrainy skontrolowana średnia ważona zaniżania cen wyrażona jako udział procentowy cen przemysłu wspólnotowego wynosi 24 %.
3.
Sytuacja w przemyśle wspólnotowym
a) Uwaga wstępna
(30) Wskutek publikacji rozporządzenia tymczasowego Komisja w dniu 8 grudnia 1999 r. ustaliła, że niektórzy producenci Wspólnotowi, będąc częścią przemysłu wspólnotowego w obecnej procedurze, naruszyli art. 81 Traktatu WE, angażując się w praktyki antykonkurencyjne.
Ustalono, że między 1990 r. a 1995 r. Dalmine, Mannesmannröhren-Werke i Vallourec uczestniczyły w umowie dotyczącej przestrzegania ich odpowiednich krajowych rynków na niektóre rury bezszwowe, w szczególności krajowe naftowe towary rurowe i niektóre rurociągi.
(31) Decyzja została zbadana w celu ustalenia, czy szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy miała źródło w przywozie towarów po cenach dumpingowych, czy też była spowodowana zachowaniem niektórych producentów wspólnotowych.
(32) Należy zauważyć, że okres, który stanowił podstawę ustaleń tego dochodzenia (od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 października 1998 r.) znajduje się poza okresem, w którym ustalono istnienie praktyk antykonkurencyjnych.
Wobec faktu, że praktyki te miały miejsce w okresie poprzedzającym okres brany pod uwagę w niniejszej procedurze i wzrost wielkości przywozu z Chorwacji i Ukrainy po cenach dumpingowych zbiegł się z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego, nie można stwierdzić, że antykonkurencyjne zachowanie niektórych producentów wspólnotowych przyczyniło się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy w obecnym postępowaniu w zakresie, który przerwałby związek przyczynowy między szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy i przedmiotowym przywozem w rozumieniu art. 3 ust. 6 podstawowego rozporządzenia.
b) Argumenty podnoszone przez zainteresowane strony w sprawie tymczasowych ustaleń
(33) Ukraińscy producenci dokonujący wywozu argumentowali, że przemysł wspólnotowy nie poniósł istotnej szkody w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ między 1997 r. i OD wskaźniki dotyczące produktywności i wykorzystania zdolności uległy poprawie i udział w rynku pozostał stabilny.
Ponadto poddali w wątpliwość tymczasowe ustalenia w sprawie rentowności przemysłu wspólnotowego.
Niniejsze twierdzenie zostało poparte przez niektóre artykuły prasowe przytaczające poprawione wyniki finansowe producentów wspólnotowych rur bezszwowych.
(34) Należy wspomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego żaden z czynników wymienionych w niniejszym przepisie nie może dać zdecydowanej wskazówki, czy przemysł wspólnotowy poniósł szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
(35) W odniesieniu do poprawy sytuacji przemysłu wspólnotowego między 1997 r. i OD, w szczególności w odniesieniu do produktywności i wykorzystania zdolności, powinno to być rozpatrywane w świetle środków antydumpingowych nałożonych w 1997 r. przez rozporządzenie (WE) nr 2320/97 [3], przeciwko przywozowi rur bezszwowych z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji i Republiki Słowackiej.
Istotnie, zamierzonym skutkiem tych środków antydumpingowych było usunięcie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(36) Należy również zauważyć, że między 1997 r. a OD rentowność osiągnięta przez przemysł wspólnotowy pozostała na poziomie niższym od spodziewanego w normalnych warunkach konkurencji przy braku przywozu towarów po cenach dumpingowych.
W odniesieniu do wiarygodności danych o rentowności, należy zauważyć, że odpowiadają one informacjom przedłożonym przez przemysł wspólnotowy w trakcie badań i zweryfikowanym na miejscu.
W odniesieniu do danych o rentowności, przedstawionych przez ukraińskich producentów dokonujących wywozu, należy zauważyć, że zawierają one produkty nieobjęte dochodzeniem i odnoszą się do okresu poza okresem badanym w obecnym dochodzeniu.
W odniesieniu do udziału w rynku ustalono, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie odzyskać utraconego uprzednio udziału w rynku.
Tym samym przemysł wspólnotowy nie był w stanie w pełni korzystać z wcześniejszego nałożenia ostatecznych środków na przywóz pochodzący z Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii, Rosji i Republiki Słowackiej.
(37) Wobec powyższego tymczasowe ustalenia w odniesieniu do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy zostały potwierdzone.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(38) Wobec braku nowych informacji tymczasowe ustalenia opisane w ust. 68–73 rozporządzenia tymczasowego zostały potwierdzone.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(39) Wobec ustaleń Komisji wymienionych w ust. 30 zbadano, czy nałożenie środków antydumpingowych mogło zwiększyć obawy o konkurencję na tym rynku.
W świetle faktu, że praktyki antykonkurencyjne miały miejsce w okresie poprzedzającym okres rozważany w niniejszym postępowaniu, nie ma powodu by stwierdzić, że nałożenie środków antydumpingowych w obecnym postępowaniu miałoby znaczenie dla konkurencji na tym rynku w przyszłości.
(40) Wobec braku jakichkolwiek nowych informacji w sprawie interesu Wspólnoty tymczasowe ustalenia opisane w ust. 74–83 rozporządzenia tymczasowego zostały potwierdzone.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom eliminacji szkody
(41) Metodologia wykorzystywana dla ustalenia marginesu szkody opisana w ust. 86 i 87 tymczasowego rozporządzenia została potwierdzona.
(42) Marginesy szkody skontrolowane w celu wzięcia pod uwagę komentarzy zainteresowanych stron, opisane powyżej w ust. 27, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, są określone poniżej:
Chorwacja: _BAR_ 23 % _BAR_
Ukraina: _BAR_ 38,5 % _BAR_
2.
Forma i poziom ostatecznych środków
(43) Wnioski wyciągnięte powyżej w odniesieniu do dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty wymagają ostatecznych środków. Wobec różnorodności rodzajów produktów cło antydumpingowe powinno mieć formę ceł ad valorem.
(44) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego dla wszystkich producentów dokonujących wywozu poziom cła jest oparty na poziomie szkody lub marginesu dumpingu.
Te cła wyrażone jako udział procentowy cen franco granica Wspólnoty wynoszą:
Chorwacja: _BAR_ 23 % _BAR_
Ukraina: _BAR_ 38,5 % _BAR_
(45) Po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych producent dokonujący wywozu w Chorwacji i producenci dokonujący wywozu na Ukrainie wraz z władzami ukraińskimi zaoferowali zobowiązania cenowe tego samego rodzaju, jak te zaakceptowane przez Komisję od innych producentów w Europie Środkowej i Wschodniej w 1997 r. na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2320/97.
Zniesienie szkody jest osiągnięte dwoma środkami: po pierwsze zobowiązaniem cenowym obejmującym przywóz do uzgodnionego progu wielkości oraz po drugie, cłem ad valorem nałożonym na przywóz ponad ten próg.
(46) Aby zapewnić, że wielkość przywożona zwolniona z cła ad valorem nie przekracza wielkości określonej w zobowiązaniu cenowym, zwolnienie z cła antydumpingowego jest uwarunkowane przedstawieniem służbom celnym Państw Członkowskich ważnego świadectwa produkcji, jasno określającego producenta i zawierającego dokładny opis towarów i podpisaną deklarację producenta.
(47) W celu umożliwienia Komisji skutecznego monitorowania zgodności ze zobowiązaniami producenci uzgodnili dostarczać Komisji regularne i szczegółowe informacje dotyczące ich sprzedaży na wywóz do Wspólnoty i przechowywać kopie świadectw produkcji do późniejszej weryfikacji.
(48) W odniesieniu do Ukrainy zobowiązanie oferowane przez ukraińskich producentów dokonujących wywozu jest wspólne, odzwierciedlające status Ukrainy jako kraju gospodarki nierynkowej i poparte gwarancjami udzielonymi przez władze Ukrainy w celu zapewnienia odpowiedniego monitorowania, w szczególności w odniesieniu do bezcłowego progu antydumpingowego.
(49) Dlatego zobowiązania cenowe do pewnego progu wielkości i cło ad valorem za pozostały przywóz są uważane za odpowiednie środki usunięcia szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
W przypadku każdego naruszenia lub podejrzenia naruszenia zobowiązania Komisja szybko nałożyłaby tymczasowe lub ostateczne cła zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego.
(50) Komisja zaakceptowała te zobowiązania.
I. POBÓR CEŁ TYMCZASOWYCH
(51) Wobec wielkości marginesu dumpingowego ustalonego dla producentów dokonujących wywozu i w świetle poziomu szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy uważa się za konieczne, aby sumy zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowymi na podstawie rozporządzenia tymczasowego były ostatecznie pobrane w wysokości ostatecznie nałożonych ceł,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje nałożone na pochodzący z Chorwacji i Ukrainy przywóz następujących towarów:
- bezszwowych rur żelaznych lub ze stali niestopowej, rodzaju wykorzystywanego dla ropociągów i gazociągów, o zewnętrznej średnicy nieprzekraczającej 406,4 mm (objętych kodami CN 73041010 i 73041030);
- rur bezszwowych o okrągłym przekroju, żelaznych lub ze stali niestopowej, ciągnionych na zimno lub walcowanych na zimno (objętych kodem CN 73043199);
- innych rur o przekroju okrągłym, żelaznych lub ze stali niestopowej, o zewnętrznej średnicy nieprzekraczającej 406,4 mm (objętych kodami CN 73043991 i 73043993).
2.
Stawki cła stosowane do ceny netto franco granica Wspólnoty przywozu produktów opisanych w ust. 1 ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Stawka cła _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Chorwacja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 23 % _BAR_ A999 _BAR_
Ukraina _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 38,5 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Przywóz jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych przez art. 1, pod warunkiem że zostały wyprodukowane i sprzedane na wywóz do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 4, które zaoferowały zobowiązania zaakceptowane przez Komisję i pod warunkiem że warunki zawarte w ust. 2 i 3 zostały spełnione.
2.
W przypadku gdy zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu jest przedstawione, zwolnienie z cła będzie uwarunkowane przedstawieniem właściwym władzom celnym Państw Członkowskich ważnego oryginału świadectwa produkcji wystawionego przez jedno z przedsiębiorstw wymienionych w ust. 4.
Świadectwo produkcji ma być zgodne z wymaganiami określonymi dla takich świadectw określonymi w zobowiązaniu zaakceptowanym przez Komisję, którego podstawowe elementy są wymienione w Załączniku.
3.
Świadectwo produkcji określone w ust. 2 musi być przedstawione w ciągu trzech miesięcy od daty wystawienia.
Wielkości przedstawione służbom celnym Państw Członkowskich w celu przywozu do Wspólnoty bez cła antydumpingowego nie powinny przekraczać wielkości stwierdzonej w świadectwie.
W przypadku gdy wielkość stwierdzona w świadectwie jest przekroczona, nadwyżka będzie podlegała cłu i powinna być zgłoszona zgodnie z odpowiednim dodatkowym kodem Taric wymienionym w art. 1 ust. 2.
4.
Przywóz towarów, którym towarzyszy świadectwo produkcji, jest zgłaszany zgodnie z następującymi dodatkowymi kodami Taric:
Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Chorwacja _BAR_ Zeljezara Sisak d.d., Sisak _BAR_ A064 _BAR_
Ukraina _BAR_ Dnepropetrovsk Tube Works, Dnepropetrovsk _BAR_ A065 _BAR_
Nikopol Pivdennotrubny Works, Nikopol _BAR_ A066 _BAR_
Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant, Dnepropetrovsk _BAR_ A067 _BAR_
Artykuł 3
Sprawozdania Państw Członkowskich do Komisji na podstawie art. 14 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 384/1996 wskazują dla każdego dopuszczenia do swobodnego obrotu rok i miesiąc przywozu, kody CN, Taric i dodatkowy kod Taric, rodzaj środka, kraj pochodzenia, wielkość, wartość, cło antydumpingowe, Państwo Członkowskie przywozu i, gdy jest to właściwe, numer seryjny świadectwa produkcji.
Artykuł 4
Kwoty zabezpieczone tymczasowymi cłami antydumpingowmi nałożonymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1802/1999 są pobierane w wysokości cła ostatecznie nałożonego.
Sumy zabezpieczone stanowiące nadwyżkę ostatecznej wielkości ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) nr 354/2000
z dnia 16 lutego 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1547/1999 dotyczące procedur kontrolnych mających zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Chin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 99/816/WE [2], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 7 grudnia 1999 r. Chiny zwróciły się z oficjalnym wnioskiem o zezwolenie na przywóz niektórych odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 bez procedur kontrolnych, zamiast zastosowania procedury kontrolnej stosowanej do odpadów wymienionych w załączniku IV do tego rozporządzenia.
(2) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 Komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442 z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [4], został powiadomiony o oficjalnym wniosku w dniu 13 grudnia 1999 r.
(3) W celu wzięcia pod uwagę nowej sytuacji Chin niezbędna jest zmiana rozporządzenia Komisji (WE) nr 1547/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. określającego procedury kontrolne, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93, mające zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania decyzja OECD C(92)39 final [5], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 334/2000 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku D do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999, w rozdziale "CHINY" dodaje się następujące rodzaje odpadów:
1.
Wszystkie rodzaje ujęte w sekcji GH (stałe odpady tworzyw sztucznych).
2.
W sekcji GJ (odpady tekstylne):
GJ 110 _BAR_ 5505 _BAR_ Odpady (w tym wyczeski, odpady przędzy i szmaty rozwłóknione) z włókien sztucznych; _BAR_
GJ 111 _BAR_ 550510 _BAR_ z włókien syntetycznych; _BAR_
GJ 112 _BAR_ 550520 _BAR_ z włókien sztucznych. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 360/2000
z dnia 14 lutego 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebedących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W grudniu 1993 r., na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3386/93 [2], ostateczne środki antydumpingowe, w formie zmiennego cła związanego z minimalną ceną importową wynoszącą 120 ECU/tona, zostały nałożone na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.
Podstawowe badanie dotyczyło okresu od dnia 1 lipca 1990 r. do dnia 30 czerwca 1991 r.
2.
Wniosek o dokonanie przeglądu
(2) Po opublikowaniu ogłoszenia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych, obowiązujących w odniesieniu do przywozu magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej [3], Komisja w czerwcu 1998 r. otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu tych środków, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym").
(3) Wniosek został złożony przez stowarzyszenie Eurometaux, działające w imieniu producentów Wspólnoty (zwanych dalej "producentami ze Wspólnoty składającymi wniosek"), których łączny udział we wspólnotowej produkcji towaru objętego dochodzeniem wynosi 62 % magnezji całkowicie wypalonej.
(4) W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi na wygaśnięcie obowiązujących środków, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu Wspólnoty.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające przeprowadzenie przeglądu i rozpoczęła badanie [4] zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
3.
Badanie
(5) O rozpoczęciu przeglądu Komisja oficjalnie powiadomiła producentów ze Wspólnoty składających wniosek, eksporterów i producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej (zwanych dalej "chińskimi eksporterami"), zainteresowanych importerów i reprezentujące ich zrzeszenia, oraz przedstawicieli rządu kraju wywozu.
Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich wymienionych stron i do tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu.
Ponadto o rozpoczęciu przeglądu zawiadomiono trzech producentów w Turcji, która została wybrana jako kraj analogiczny, i wysłano im kwestionariusze.
Komisja dała wszystkim bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia na piśmie swoich stanowisk oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(6) Wszyscy producenci ze Wspólnoty składający wniosek udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Ani chińscy eksporterzy i producenci eksportujący, ani importerzy nie odpowiedzieli na kwestionariusz.
Jeden importer przedstawił swoją opinię na piśmie, a drugi dostarczył pewnych informacji.
Na kwestionariusz odpowiedziało dwóch użytkowników produktu, a trzeci dostarczył niektórych informacji.
(7) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz określenia interesów Wspólnoty.
Odbyły się wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) producenci ze Wspólnoty składający wniosek:
- Grecian Magnesite SA, Ateny, Grecja,
- Magnesitas Navarras, Pampeluna, Hiszpania;
b) producenci w kraju analogicznym:
- Kümas AS, Kütahya, Turcja;
c) użytkownicy we Wspólnocie:
- Sambre et Dyle, Belgia;
- Bet-Ker Oy, Finlandia.
(8) Badanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu dotyczyło okresu od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. (zwanego dalej "badanym okresem").
Badanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody dotyczyło okresu od dnia 1 stycznia 1994 r. do końca badanego okresu (zwanego dalej "okresem badania szkody").
B. ROZWAŻANY TOWAR I TOWAR PODOBNY
1.
Rozważany towar
(9) Rozważany towar jest naturalną magnezją całkowicie wypaloną wytwarzaną z magnezytu, czyli węglanu magnezu występującego w stanie naturalnym.
Aby wyprodukować magnezję całkowicie wypaloną, należy wydobyć węglan magnezowy, a następnie poddać kruszeniu, sortowaniu i wypalaniu w piecu, w temperaturze 1500–2000 °C. Produktem końcowym tego procesu jest magnezja całkowicie wypalona o zawartości MgO (tlenku magnezu) 80–98 %.
Głównymi zanieczyszczeniami magnezji całkowicie wypalonej są SiO2, Fe2O3, Al2O3, CaO i B2O3 (odpowiednio: ditlenek krzemu, tlenek żelaza, tlenek glinu, tlenek wapnia i tritlenek diboru).
Magnezja całkowicie wypalona jest stosowana przede wszystkim w przemyśle materiałów ogniotrwałych do produkcji formowanych i nieformowanych materiałów ogniotrwałych.
Nie istnieją żadne istotne różnice w podstawowych własnościach chemicznych i fizycznych, pod względem zamienności lub form zastosowania rozważanego towaru objętego postępowaniem.
W związku z tym, podobnie jak w poprzednim badaniu, do celów niniejszego badania wszystkie gatunki magnezji całkowicie wypalonej należy traktować jako jeden towar.
2.
Towar podobny
(10) Użytkownik rozważanego towaru stwierdził, że magnezja całkowicie wypalona pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej nie jest towarem podobnym do magnezji całkowicie wypalonej produkowanej i sprzedawanej we Wspólnocie. Ten użytkownik wskazywał na rzekome różnice w niektórych właściwościach towaru, np. różnice jakościowe.
Przeprowadzone w tym względzie badanie wykazało, że w obu przypadkach magnezyt jest w podobny sposób wydobywany i przerabiany na magnezję całkowicie wypaloną; ponadto ostatnia z wymienionych jest stosowana do produkcji takiego samego rodzaju materiałów ogniotrwałych.
Mimo że metody wydobycia, zawartość MgO w złożu i procesy produkcji tych wyrobów mogą się od siebie różnić, te różnice nie mają istotnego wpływu na produkt końcowy i w związku z tym nie uzasadniają zastrzeżenia, że magnezja całkowicie wypalona pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej różni się pod względem własności fizycznych i chemicznych od magnezji całkowicie wypalonej produkowanej we Wspólnocie. Potwierdzeniem jest tu fakt, że zarówno producenci ze Wspólnoty, jak i chińscy eksporterzy mają pewną liczbę wspólnych odbiorców.
(11) W związku z powyższym, magnezja całkowicie wypalona wywożona z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty, magnezja całkowicie wypalona produkowana i sprzedawana we Wspólnocie przez wnoszący skargę przemysł Wspólnoty oraz magnezja całkowicie wypalona produkowana i sprzedawana na rynku krajowym w Turcji zostały uznane za towary podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(12) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, celem tego rodzaju przeglądu w odniesieniu do aspektów dotyczących dumpingu, jest określenie, czy wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu, czy też takie prawdopodobieństwo nie istnieje.
2.
Kraj analogiczny
(13) Przy ustalaniu normalnej wartości uwzględniono fakt, że do celów niniejszego badania wartość normalna dla przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej musiała być ustalona na podstawie danych pochodzących z państwa trzeciego o gospodarce rynkowej.
W związku z tym, w zawiadomieniu o rozpoczęciu niniejszego przeglądu, przewidziano Turcję jako właściwy państwo trzecie o gospodarce rynkowej.
Jednakże jeden importer niepowiązany stwierdził, że Turcja nie jest odpowiednim krajem dla dokonywania porównań, gdyż dostęp do surowców jest w Turcji bardziej utrudniony aniżeli w Chińskiej Republice Ludowej: kopalnie magnezytu w Turcji nie mają tak korzystnych warunków naturalnych jak w Chińskiej Republice Ludowej, a w związku tym koszty wydobycia i przetworzenia surowca są tam wyższe niż w chińskich kopalniach.
Ponadto ten sam importer utrzymywał, że turecki rynek krajowy jest zbyt mały, aby mógł być reprezentatywny dla rynku chińskiego. Ten importer nie zaproponował jednak w zamian innego państwa trzeciego o gospodarce rynkowej.
(14) Komisja zbadała, czy wybór Turcji, która była już wykorzystana jako państwo trzecie o gospodarce rynkowej w poprzednim badaniu, jest nadal racjonalnie uzasadniony.
W szczególności ustalono, że co najmniej trzy przedsiębiorstwa tureckie produkowały i sprzedawały w Turcji znaczne ilości magnezji całkowicie wypalonej w warunkach wzajemnej konkurencji i z eksporterami z innych państw.
Kwestia łatwiejszego dostępu do surowców w Chińskiej Republice Ludowej niż w Turcji była już podnoszona w pierwszym badaniu i nie przedstawiono żadnych nowych dowodów pozwalających na zmianę wniosku, że Turcja jest właściwym państwem trzecim o gospodarce rynkowej.
Ponieważ jednak wykazano, że takie różnice istnieją, mogą one być uwzględnione w formie koniecznych korekt, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego (patrz: motyw 19).
W związku z powyższym, do trzech przedsiębiorstw tureckich wystosowano wniosek o współpracę, na który pozytywnie odpowiedziało jedno nich.
3.
Wartość normalna
(15) W celu ustalenia wartości normalnej, w pierwszej kolejności określono, tylko w odniesieniu do jednego współpracującego producenta tureckiego, czy łączna wielkość sprzedaży rozważanego towaru na rynku krajowym była reprezentatywna zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy ta sprzedaż krajowa wynosiła 5 % lub więcej w stosunku do wielkości sprzedaży rozważanego towaru wywożonego z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty.
Ustalono, że sprzedaż krajowa jest reprezentatywna.
Następnie ustalono, czy wystarczająca sprzedaż krajowa rozważanego towaru była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ponieważ ogólna wielkość transakcji przynoszących zysk była mniejsza od 80 %, jednak nie mniejsza niż 10 % łącznej sprzedaży, wartość normalną ustalono na podstawie średniej ważonej cen faktycznie zapłaconych z tytułu sprzedaży z zyskiem rozważanego towaru.
4.
Cena eksportowa
(16) Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich eksporterów, cena eksportowa musiała być ustalona na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Za właściwą podstawę do określenia ceny eksportowej przyjęto dane liczbowe uzyskane z Eurostatu.
Podane przez Eurostat średnie poziomy cen zostały potwierdzone poprzez odniesienie ich do informacji uzyskanych od jednego współpracującego importera.
5.
Porównanie
(17) Dokonano porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceny eksportowej magnezji całkowicie wypalonej, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, przyjmując obie ceny na poziomie fob port kraju produkującego.
(18) Aby dokonać rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto również pod uwagę różnice czynników mających wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym, wprowadzono korekty z tytułu frachtu śródlądowego i morskiego, ubezpieczenia, opłat manipulacyjnych i załadunku, kosztów ubocznych oraz kosztów kredytu.
(19) W poprzednim badaniu uznano, że dostęp do surowców był łatwiejszy w Chińskiej Republice Ludowej niż w Turcji.
Wobec braku informacji wskazujących na jakiekolwiek zmiany w tym względzie, zostało przyznane odliczenie w celu uwzględnienia różnic w kosztach wydobycia w tych dwóch krajach.
Podjęto decyzję o skorygowaniu wartości normalnej o taką samą wartość, jaką przyjęto podczas poprzedniego badania, tj. o obniżeniu wartości normalnej o wartość odpowiadającą 20 % kosztów wydobycia ustalonych dla współpracującego producenta tureckiego.
(20) Ponadto podobnie jak w poprzednim badaniu, uznano, że czystość surowca z Chińskiej Republiki Ludowej jest większa od czystości surowca tureckiego i w związku z tym wprowadzono korektę uwzględniającą tę różnicę.
6.
Margines dumpingu
(21) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu z marginesem dumpingu równym wartości o jaką wartość normalna, ustalona w sposób określony powyżej, przewyższała cenę stosowaną przy wywozie do Wspólnoty.
Stwierdzony margines dumpingu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny importowej cif granica Wspólnoty, był bardzo znaczy i wynosił 50 %.
(22) W związku z tym, że w całym badanym okresie dumping występował na bardzo wysokich poziomach, uznaje się za bardzo prawdopodobne, że dumping, przynajmniej na zbliżonych poziomach, będzie nadal istniał, jeżeli środki zostaną zniesione.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
(23) Z uwagi na znaczną wielkość przywozu o wysokich poziomach dumpingu, uznano, że nie ma potrzeby badania, czy dumping wystąpi ponownie, jeżeli środki zostaną zniesione.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(24) W badanym okresie we Wspólnocie działało czterech producentów magnezji całkowicie wypalonej.
W wyniku badania ustalono, że dwóch producentów ze Wspólnoty składających wniosek reprezentowało 62 % całości wspólnotowej produkcji magnezji całkowicie wypalonej.
W związku z tym, ci producenci stanowią przemysł Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(25) Należy również zaznaczyć, że w 1991 r., tj. w czasie poprzedniego badania, dwóch spośród czterech producentów reprezentujących przemysł Wspólnoty w poprzednim badaniu zaprzestało swojej działalności.
Tymi producentami byli Magnomin SA, Saloniki, Grecja, oraz Financial Mining, Industrial & Shipping Corporation (Fimisco), Ateny, Grecja.
Fimisco zostało zlikwidowane w 1992 r., a jego aktywa sprzedano w 1996 r. producentowi materiałów ogniotrwałych Viomagn, Grecja. Pomimo że Viomagn nie znalazło się w gronie producentów składających wniosek w sprawie niniejszego badania, występuje ono w roli strony wspierającej.
Natomiast Magnomin definitywnie zakończyło działalność z chwilą wygaśnięcia ważności koncesji górniczej w 1997 r.
(26) W odniesieniu do niewspółpracującego (lecz nie oponującego) austriackiego producenta Veitsch-Radex, badanie wykazało, że jest on producentem w całości zintegrowany z nabywcami, a produkowana przez niego magnezja całkowicie wypalona jest przeznaczana wyłącznie na potrzeby wewnętrzne.
F. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTY
1.
Zużycie na rynku Wspólnoty
(27) Zużycie we Wspólnocie magnezji całkowicie wypalonej zostało ustalone na podstawie:
- wielkości sprzedaży producentów ze Wspólnoty, realizowanej we Wspólnocie,
- przywozu magnezji całkowicie wypalonej z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty,
- przywozu magnezji całkowicie wypalonej z innych państw trzecich do Wspólnoty.
(28) Na tej podstawie, w okresie badania szkody zużycie spadło o 2 %, tj. z około 497000 ton w 1994 r. do około 486000 ton w badanym okresie.
W szczególności, po osiągnięciu największej wielkości w 1995 r. (+ 20 % w porównaniu do 1994 r.), popyt stale spadał, osiągając swój najniższy poziom w 1997 r.
W badanym okresie nastąpiło odtworzenie rynku w znacznym zakresie, kiedy to zużycie wzrosło o 13 % w porównaniu do 1997 r.
2.
Przywóz z rozważanego kraju
a) Wielkość rozważanego przywozu i jego udział w rynku w okresie badania szkody
(29) Wielkość przywozu magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej w okresie badania szkody nie kształtowała się zgodnie z tendencją zużycia.
Między rokiem 1994 a badanym okresem, chiński przywóz wzrósł o około 10 %, z około 238000 ton do około 261000 ton, podczas gdy zużycie we Wspólnocie spadło o 2 %.
Ponadto między rokiem 1997 a badanym okresem rozważany przywóz wzrósł o 30 %, podczas gdy zużycie wzrosło tylko o 13 %.
Należy tu podkreślić, że wielkość przywozu w badanym okresie (260976 ton) jest znacznie wyższa od odpowiedniego poziomu przywozu, ustalonego dla badanego okresu w poprzednim badaniu (176000 ton).
(30) Udział w rynku przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej wzrósł z 48 % w 1994 r. do 54 % w badanym okresie.
Warto zaznaczyć, że dla badanego okresu w poprzednim badaniu, udział w rynku chińskiego przywozu został określony na poziomie odpowiadającym wskaźnikowi 85 w porównaniu do wskaźnika 100 w roku 1994.
b) Kształtowanie się cen i zachowanie cen rozważanego przywozu
i) Kształtowanie się cen rozważanego przywozu
(31) Z powodu braku współpracy ze strony chińskich eksporterów, kształtowanie się cen przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej w okresie badania szkody zostało ustalone na podstawie danych uzyskanych z Eurostatu i średnich cen importowych cif.
W okresie badania szkody te ceny wzrosły o około 10 %.
W szczególności, między rokiem 1994 a 1995, tj. bezpośrednio po nałożeniu ostatecznych środków antydumpingowych, ceny magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej wzrosły o około 16 %.
Jednakże począwszy od 1996 r., te ceny zaczęły nieznacznie, lecz stale spadać każdego roku.
W okresie badania szkody ceny kształtowały się zawsze powyżej ceny minimalnej.
Należy zwrócić uwagę, że średnia cena importowa cif w badanym okresie z poprzedniego badania wynosiła około 90 ECU/tona.
(32) Kształtowanie się cen przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej należy rozważać z punktu widzenia dwóch głównych czynników zidentyfikowanych w trakcie badania.
Po pierwsze, dane uzyskane z Eurostat niekoniecznie muszą być dokładne.
W rzeczywistości, ceny importowe zweryfikowane w trakcie badania na podstawie faktycznie zrealizowanych transakcji, były zawsze niższe od podanych przez Eurostat. Jednakże biorąc pod uwagę, że w ten sposób zweryfikowany przywóz nie mógł być uznany za reprezentatywny pod względem ilości i wartości, do ustalenia tendencji cen dla chińskiego przywozu wykorzystano dane dostarczone przez Eurostat.
(33) Po drugie, w porównaniu do poprzedniego badania, zmienił się asortyment wyrobów wywożonych przez chińskich eksporterów do Wspólnoty w okresie badania szkody.
Na podstawie danych dostarczonych przez zainteresowane strony, które współpracowały ze służbami Komisji lub dostarczały im informacji, ustalono, że po nałożeniu środków, rozważany towar, sprzedawany we Wspólnocie przez chińskich eksporterów, zawsze zawierał 90 % lub więcej MgO.
Dla porównania, w badanym okresie przywóz magnezji całkowicie wypalonej o zawartości MgO poniżej 90 %, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, odpowiadał ponad 50 % łącznego przywozu, czyli przeważającą część stanowiła magnezja całkowicie wypalona niższej jakości i dlatego tańsza, a jej cena minimalna została obliczona odpowiednio na podstawie tej niższej ceny.
Dlatego wzrost cen w okresie badania szkody można wyjaśni tym, że większą udział w sprzedaży magnezji całkowicie wypalonej, dokonywanej przez chińskich eksporterów miała magnezja lepszej jakości.
(34) Należy również zaznaczyć, że ceny magnezji całkowicie wypalonej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, we Wspólnocie w okresie badania szkody były zawsze niższe od cen zarówno obu producentów ze Wspólnoty (patrz akapit 35), jak i pozostałych państw trzecich (patrz motyw 59).
ii) Zachowanie cen stosowanych przez eksporterów
(35) Aby zbadać zachowanie cen stosowanych przez chińskich eksporterów w porównaniu do stosowanych przez przemysł Wspólnoty w badanym okresie oraz wobec braku współpracy ze strony chińskich eksporterów, służby Komisji zastosowały dwie metody.
Po pierwsze, na podstawie danych dostarczonych przez Eurostat dokonano porównania ceny eksportowej cif ze średnią ważoną ceną ustalaną przez producentów ze Wspólnoty, składających wniosek, dostosowaną do poziomu ex works, bez względu na zawartość MgO.
Na tej podstawie ustalono, że ceny magnezji całkowicie wypalonej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, były niższe od cen stosowanych przez przemysł Wspólnoty.
(36) Po drugie, i w związku ze zmianą asortymentu wyrobów (patrz motyw 33), w celu otrzymania bardziej realistycznego obrazu zachowań chińskich eksporterów na rynku, bardziej racjonalne wydawało się porównanie ceny eksportowej cif z ceną magnezji całkowicie wypalonej o zawartości czystego MgO równej lub większej niż 90 %, stosowaną przez producentów ze Wspólnoty składających wniosek, Przyjmując takie podejście, ustalono, że ceny sprzedaży chińskich eksporterów były rzeczywiście znacznie niższe od cen przemysłu Wspólnoty.
(37) Rozwój cen magnezji całkowicie wypalonej należy również rozważyć w świetle poniższych aspektów.
Na podstawie informacji dostarczonych przez jednego niepowiązanego importera, który w latach 1995 i 1996 reprezentował odpowiednio 13 % i 11 % łącznego przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty, wzrost cen stwierdzony w odniesieniu do około połowy wielkości przywozu w porównaniu do badanego okresu z poprzedniego badania, zgodnie z tym, co wykazano poniżej, okazał się wzrostem pozornym.
Ten importer kupował magnezję całkowicie wypaloną od chińskich eksporterów po cenie niższej od ceny minimalnej wynoszącej 120 ECU/tona.
W przypadku przeważającej części tego przywozu, odprawa celna była następnie dokonywana przez odbiorców niepowiązanego importera (tj. rzeczywistych użytkowników towaru) na podstawie ceny odsprzedaży płaconej ostatniemu z wymienionych.
W tej cenie odsprzedaży niepowiązany importer uwzględnił pewien margines na pokrycie swoich kosztów ponoszonych we Wspólnocie oraz na zysk.
Ten zabieg pozwolił na pokrycie różnicy między ceną płaconą chińskiemu eksporterowi a ceną minimalną. W rezultacie ostateczna cena podawana władzom celnym przez odbiorcę importera była wyższa od ceny minimalnej, lecz mechanizm zastosowany w celu uzyskania tej ostatecznej ceny również wskazuje na to, że chińska magnezja całkowicie wypalona mogła być sprzedawana po cenach niższych niż 120 ECU/tona.
W tym względzie należy również wziąć pod uwagę, że pierwotna cena minimalna była określana na poziomie cen nabycia między importerzy/przedsiębiorstwa handlowe, a nie na poziomie cen nabycia przez użytkowników końcowych.
Opisana powyżej praktyka handlowa, jak się zdaje, ma wpływ na faktyczną skuteczność środków i może stanowić wyjaśnienie, dlaczego dane liczbowe uzyskane z Eurostatu były wyższe od rzeczywistych cen zweryfikowanych w trakcie badania.
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu Wspólnoty
a) Produkcja
(38) Produkcja magnezji całkowicie wypalonej wytwarzanej przez przemysł Wspólnoty spadła o około 33 % między rokiem 1994 a badanym okresem.
Należy zaznaczyć, że szczególnie duży spadek produkcji odnotowano między rokiem 1995 a 1996, co zbiegło się ze spadkiem zużycia magnezji całkowicie wypalona na rynku Wspólnoty.
(39) W wyniku badania stwierdzono, że w okresie badania szkody przemysł Wspólnoty był zmuszony do zmiany asortymentu swoich wyrobów i skoncentrowania się na produkcji większej ilości magnezji całkowicie wypalonej o niższej jakości.
Niemniej jednak, nadal produkował znaczne ilości (około 20 %) magnezji całkowicie wypalonej o zawartości MgO równej lub większej niż 90 %.
b) Zdolność produkcyjna
(40) W okresie badania szkody zdolność produkcyjna przemysłu Wspólnoty była stabilna.
c) Wykorzystanie zdolności produkcyjnej
(41) Między rokiem 1994 a badanym okresem wykorzystanie zdolności produkcyjnej spadło o 34 %.
d) Wielkość sprzedaży
(42) Między rokiem 1994 a badanym okresem łączna wielkość sprzedaży realizowanej przez przemysł Wspólnoty spadła o około 36 %.
Należy zaznaczyć, że podczas gdy w 1995 r., po nałożeniu środków, przemysł Wspólnoty był w stanie odnosić korzyści w związku ze wzrastającym popytem (zwiększając swoją sprzedaż o około 3 %), to w badanym okresie, pomimo wzrostu zużycia o około 13 % (patrz motyw 28), nie udało mu się utrzymać tej tendencji i wielkość jego sprzedaży zmniejszyła się o około 23 %.
e) Udział w rynku
(43) Udział przemysłu Wspólnoty w rynku Wspólnoty spadł o około 37 % w okresie badania szkody.
W związku z tym należy nadmienić, że podczas gdy udział przemysłu Wspólnoty w rynku, ustalony w poprzednim dochodzeniu, spadł z 30 % w 1988 r. do 15 % w badanym okresie z poprzedniego dochodzenia, negatywna tendencja została spowolniona po nałożeniu środków antydumpingowych aktualnie poddawanych przeglądowi.
f) Rozwój cen
(44) Badanie wykazało, że średnia cena sprzedaży ex works magnezji całkowicie wypalonej, stosowana przez producentów ze Wspólnoty składających wniosek, wzrosła o 23 % w całym okresie badania szkody.
Jednakże pomimo tego wzrostu, przemysł Wspólnoty nie był w stanie podnieść swoich cen do poziomu rentowności, zgodnie z tym, co stwierdzono poniżej (motyw 46) i mógł funkcjonować wyłącznie na poziomie przynoszącym straty.
(45) Rozwój cen należy analizować w świetle wyżej wspomnianej zmiany w asortymencie wyrobów, która miała miejsce w okresie badania szkody (patrz akapit 39).
W rzeczywistości, przemysł Wspólnoty stopniowo skupiał swoją produkcję i sprzedaż na niższych gatunkach magnezji całkowicie wypalonej, których produkcja jest tańsza, a wobec tego mogą być sprzedawane po niższych cenach, ze szkodą dla gatunków wyższych, które wprawdzie mogłyby przynieść większe zyski, lecz przemysł Wspólnoty nie był w stanie konkurować z presją chińskich cen.
Pomimo że nastąpił ogólny wzrost cen, przemysł Wspólnoty nie mógł osiągnąć zadowalającego poziomu cen.
g) Rentowność
(46) Rentowność przemysłu Wspólnoty, wyrażona procentowo w stosunku do sprzedaży netto, pomimo odnotowanej poprawy w wartościach bezwzględnych (–100) w 1994 r. do (–28) w badanym okresie, w ujęciu wskaźnikowym, pozostawała ujemna niemal w całym okresie badania szkody.
h) Zatrudnienie
(47) Zatrudnienie w przemyśle Wspólnoty spadło o 31 % w okresie badania szkody.
i) Inwestycje
(48) Producenci ze Wspólnoty składający wniosek zwiększyli stopę inwestycji o około 78 % w okresie badania szkody.
Te wielkości wprawdzie nie odnoszą się wyłącznie do rozważanego towaru, jednak określenie części inwestycji przypadających na magnezję całkowicie wypaloną nie było możliwe. Ustalono więc, że większość inwestycji była przeznaczona na dalszą racjonalizację procesu produkcji magnezji całkowicie wypalonej.
j) Wniosek
(49) Po nałożeniu środków antydumpingowych w 1993 r. oraz w całym okresie badania szkody, sytuacja w przemyśle Wspólnoty poprawiła się w przypadku niektórych badanych wskaźników ekonomicznych.
W szczególności, nastąpił wzrost średniej ceny sprzedaży i zmniejszyły się straty.
Trwały nieustające wysiłki w celu racjonalizacji procesu produkcji i podejmowania nowych inwestycji, w celu wykazania, że przemysł jest nadal w dobrej kondycji i zdolny do funkcjonowania.
(50) Niemniej jednak pozostałe wskaźniki ekonomiczne nie kształtowały się równie korzystnie w okresie badania szkody.
Przemysł Wspólnoty nie był w stanie zwiększyć do zadowalającego poziomu swojej produkcji, stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnej, wielkości sprzedaży, udziałów w rynku i zatrudnienia.
(51) W związku z powyższym należy stwierdzić, że przemysł Wspólnoty nadal pozostaje w trudnej sytuacji.
4.
Wpływ rozważanego przywozu
(52) Z rozwoju sytuacji na rynku po nałożeniu środków wynika, że ustanowiona w poprzednim badaniu cena minimalna nie była na takim poziomie, aby zniechęcić chińskich eksporterów do sprzedaży na rynku Wspólnoty.
W istocie udziały eksporterów chińskich w rynku w okresie badania szkody nawet wzrosły, a ich ogólna obecność na rynku Wspólnoty zaznaczyła się silniej w porównaniu do badanego okresu z poprzedniego badania.
Ponadto, należy zaznaczyć, że przemysł Wspólnoty utracił prawie taką samą część udziału w rynku, jaką zyskała Chińska Republika Ludowa.
(53) Równolegle z nałożeniem przedsięwzięć antydumpingowych, ceny chińskiego wywozu wzrosły w ciągu okresu badania szkody, a sytuacja cenowa w przemyśle Wspólnoty wydała się układać bardziej pomyślnie.
Jednakże jak już szczegółowo wyjaśniono powyżej, do tego wzrostu cen nie należy przywiązywać zbyt wielkiej wagi.
Rozwój cen należy również rozpatrywać z punktu widzenia po pierwsze, przejścia chińskich eksporterów z gatunków MgO niższej jakości do gatunków wyższej jakości i droższych (patrz: motyw 33).
Po drugie, należy pamiętać, że zmiana w asortymencie wyrobów zmusiła przemysł Wspólnoty do stopniowego zmniejszania wielkości sprzedaży i produkcji magnezji całkowicie wypalonej wyższej jakości.
Zgodnie z wyjaśnieniem podanym w motywie 33, presja cen rozważanego przywozu była wywierana szczególnie na wyższe gatunki magnezji całkowicie wypalonej, z którymi przemysł Wspólnoty nie był w stanie konkurować (patrz także: motyw 45).
(54) Ponadto warto tu wspomnieć o wpływie chińskiego systemu licencji, wprowadzonym w 1994 r., który z dużym prawdopodobieństwem przyczynił się do wzrostu chińskich cen na całym świecie (szczegółowe informacje w akapitach 73, 74 i 75).
(55) Badanie wykazało ponadto, że w badanym okresie zostało zapłacone cło antydumpingowe od co najmniej 7 % łącznego chińskiego przywozu rozważanego towaru, co oznacza, że ten wywóz był zrealizowany po cenach niższych od ceny minimalnej.
5.
Wielkości przywozu i ceny importowe towarów z innych państw trzecich
a) Ogólna wielkość przywozu i jego udział w rynku
(56) Wielkość przywozu magnezji całkowicie wypalonej z innych państw trzecich w okresie badania szkody spadła z około 178500 ton w 1994 r. do około 166500 ton w badanym okresie. Jest to spadek o około 7 %.
(57) Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich zmniejszył się o dwa punkty procentowe między rokiem 1994 a badanym okresem.
Po pewnym wzroście od 1994 do 1995 r., jego spadek wyraźnie zaznaczył się między rokiem 1995 a badanym okresem i był nawet większy od spadku zużycia we Wspólnocie (gdyby wielkość przywozu nadążała za wspólnotowym zużyciem, udział w rynku utrzymałby się na stabilnym poziomie).
(58) Z powyższego wynika, że w okresie badania szkody, chińscy eksporterzy zdołali umocnić swoją pozycję we Wspólnocie, ze szkodą nie tylko dla przemysłu Wspólnoty (patrz: motyw 42), lecz także dla innych państw trzecich.
b) Ceny sprzedaży przywozu z państw trzecich
(59) Według danych Eurostatu, średnia cena sprzedaży towarów przywożonych z państw trzecich spadła o 9 % w okresie badania szkody.
Jednakże cena jednostkowa była średnio zawsze wyższa zarówno od ceny przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, jak i sprzedaży przemysłu Wspólnoty.
(60) Na podstawie powyższego, uznaje się, że przywóz rozważanego towaru z innych państw trzecich nie miał istotnego wpływu na sytuację ekonomiczną przemysłu Wspólnoty.
6.
Wniosek
(61) Pomimo obowiązujących środków, przemysł Wspólnoty pozostawał nadal w trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utrzymującej się presji cenowej ze strony chińskich eksporterów. Taka presja cenowa uniemożliwiała przemysłowi Wspólnoty odzyskanie kondycji utraconej na skutek wpływu poprzednich i nadal trwających praktyk dumpingowych.
Należy tu również zaznaczyć, że już dwóch spośród czterech producentów reprezentujących przemysł Wspólnoty w poprzednim badaniu zaprzestało swojej działalności, co wiązało się ze znaczną redukcją zatrudnienia.
Niemniej jednak w wyniku badania ustalono, że pozostała część przemysłu Wspólnoty jest nadal w dobrej kondycji i nie jest skłonna rezygnować z działalności w tym segmencie produkcji, o czym świadczy poziom inwestycji.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Analiza sytuacji Chińskiej Republiki Ludowej
(62) W celu dokonania oceny prawdopodobnego skutku wygaśnięcia obowiązujących środków oraz biorąc pod uwagę, że przemysł Wspólnoty w dalszym ciągu znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, poddano analizie następujące czynniki:
a) Rezerwy, zdolność produkcyjna, wykorzystanie zdolności produkcyjnej oraz stan zapasów
(63) Z powodu braku współpracy ze strony chińskich eksporterów analizy dokonano na podstawie informacji zawartych w skardze oraz informacji uzyskanych z czasopism specjalistycznych i wyników badań rynkowych.
(64) Jeżeli chodzi o rezerwy magnezytu, według wyżej wymienionych źródeł informacji, Chińska Republika Ludowa posiada największe na świecie, skumulowane w jednym kraju, zasoby stanowiące 17,3 % łącznych zasobów światowych.
(65) Jak podają te same źródła, zdolność produkcyjna magnezji w Chińskiej Republice Ludowej w ostatnich latach wynosiła 2500000 ton/rok, w tym 1700000 ton magnezji całkowicie wypalonej. Oznacza to, że zdolność produkcyjna Chińskiej Republiki Ludowej stanowi 28 % światowej zdolności produkcyjnej magnezji całkowicie wypalonej.
(66) Uzyskanie wiarygodnych informacji na temat wykorzystania zdolności produkcyjnej nie było możliwe z powodu braku współpracy chińskich zainteresowanych stron.
(67) Na podstawie dostępnych publikacji i czasopism specjalistycznych oraz znanej ogólnej wielkości rezerw surowca i zdolności produkcyjnej, stwierdzono, że chińscy eksporterzy dysponują znacznym potencjałem pozwalającym na zwiększenie produkcji i wielkości wywozu do Wspólnoty w przyszłości.
b) Chiński wywóz do państw trzecich
(68) Służby Komisji przeanalizowały także, na podstawie danych statystycznych Departamentu Handlu Stanów Zjednoczonych, dotyczących obrotu handlowego, wywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej do Stanów Zjednoczonych Ameryki, jednego z najważniejszych rynków eksportowych Chińskiej Republiki Ludowej.
Ten przywóz stanowił 77 % przywozu magnezji całkowicie wypalonej z całego świata do Stanów Zjednoczonych Ameryki w 1998 r.
(69) Łączna wielkość wywozu Chińskiej Republiki Ludowej do Stanów Zjednoczonych Ameryki wzrosła z około 263000 ton w 1994 r. do około 292000 ton w 1998 r., czyli o 11 %; największą wielkość tego wywozu, ponad 320000 ton, odnotowano w 1995 r.
Jeżeli chodzi o ceny tego wywozu: ceny sprzedaży cif wzrastały od poziomu 88 ECU/tona w 1994 r. do 117 ECU/tona w badanym okresie, co stanowi wzrost o 33 %.
(70) Badanie wykazało analogiczny sposób działania chińskich eksporterów w Stanach Zjednoczonych Ameryki i we Wspólnocie.
Ogólnie rzecz biorąc, na obu tych rynkach chińskie ceny zaliczały się do najniższych w porównaniu do cen przywozu ze wszystkich pozostałych państw trzecich; dotyczyło to całego okresu badania szkody.
(71) Wyżej wymieniona cena 117 ECU/tona, obowiązująca w badanym okresie, jest o 23 % niższa od chińskiej ceny stosowanej we Wspólnocie w tym samym okresie i jest o 2,5 % niższa od ceny minimalnej, która została ustanowiona dla Wspólnoty w ramach poprzednich środków.
(72) Na podstawie powyższego można sformułować wniosek, że przy braku odpowiednich środków, chińskie ceny mogłyby spaść co najmniej do poziomów porównywalnych do cen przywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki.
c) Chiński system licencji
(73) W kwietniu 1994 r. MOFTEC (Ministerstwo Handlu Zagranicznego i Współpracy Gospodarczej) i CCCMMC (Chińska Izba Handlowa Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Chemikaliów) wprowadziły system licencji obejmujący cały wywóz niektórych minerałów, który jest w zasadzie podobny do systemu kontyngentów eksportowych i podatków wywozowych.
Tym systemem objęto wszystkie gatunki magnezji, łącznie z magnezją całkowicie wypaloną.
W 1997 r., 18 chińskim przedsiębiorstwom przyznano pozwolenie na wywóz magnezji na łączną maksymalną ilość 2 milionów ton, będącą przedmiotem rocznej rundy przetargowej, w ramach rocznej licencji.
Kwota opłaty licencyjnej wynosiła 30 USD (26,5 ECU/tona) w 1997 r. i wzrosła do 40 USD (36,6 ECU/tona) w 1998 r. Na tej podstawie nasuwa się wniosek, że aby był spełniony wymóg sprzedaży po cenie minimalnej 120 ECU/tona, rzeczywista cena eksportowa dla wywozu do Wspólnoty chińskiej magnezji całkowicie wypalonej, bez opłaty licencyjnej, wynosiłaby 83,4 ECU/tona.
Ponadto, według danych uzyskanych z Eurometaux, w prowincji Liaoning, gdzie znajduje się większość producentów, nałożono w 1995 r. lokalny podatek wywozowy, który w 1997 r. wynosił 15,7 USD (14,4 ECU/tona).
W konsekwencji, rzeczywista cena sprzedaży we Wspólnocie, po odliczeniu również tego lokalnego podatku, mogłaby wynosić zaledwie 69,4 ECU/tona.
Zgodnie z zastrzeżeniem zgłoszonym przez Eurometaux, chiński system licencji na magnezyt, a co za tym idzie na magnezję całkowicie wypaloną, może być wkrótce zniesiony i wielkość wywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej mogłaby, w związku z tym zniesieniem, wzrosnąć a jego cena znacznie się zmniejszyć, jeżeli środki nie będą utrzymane.
(74) W związku z powyższym należy stwierdzić, że wyniki analizy systemu licencji, przy uwzględnieniu znacznych kwot opłat licencyjnych, wskazują, że chińscy eksporterzy dysponują możliwościami sprzedaży magnezji całkowicie wypalonej na rynku Wspólnoty po bardzo niskich cenach.
(75) Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, że opisany powyżej system licencji jest zarządzany autonomicznie przez rząd kraju wywozu, uznaje się, że obowiązywanie lub zniesienie tego systemu nie może mieć wpływu na decyzje instytucji Wspólnoty odnośnie do prawdopodobieństwa powtórzenia się lub nie szkodliwego dumpingu w przypadku braku środków.
2.
Wniosek w sprawie ponownego wystąpienia szkody
(76) Biorąc pod uwagę powyższe czynniki, stwierdza się, że:
- pomimo obowiązujących środków, przemysł Wspólnoty jest nadal w trudnej sytuacji ekonomicznej;
- nadal utrzymuje się wyjątkowo silna pozycja chińskiego przywozu na rynku Wspólnoty i przywożone towary są sprzedawane po dumpingowych i niskich cenach;
- ceny, jakie mogliby stosować chińscy eksporterzy w przypadku braku środków antydumpingowych, są potencjalnie bardzo niskie, jeśli weźmie się pod uwagę z jednej strony ceny nieobciążone opłatami wynikającymi z chińskiego systemu licencji, oraz z drugiej strony sposób działania chińskich eksporterów na rynku Stanów Zjednoczonych, gdzie ceny były zawsze niższe od cen we Wspólnocie;
- bogate rezerwy surowcowe oraz zdolności wydobywcze chińskiego przemysłu wskazują na to, że chińscy eksporterzy dysponują dużym potencjałem do zwiększenia wielkości swojej produkcji i/lub wywozu;
- nawet wtedy, gdy obowiązywała cena minimalna, w kilku przypadkach transakcje były zawarte poniżej tej ceny, co jest wyraźną, że chińscy eksporterzy w pełni dysponują możliwościami obniżenia swoich cen.
Na tej podstawie należy sformułować wniosek, że jeżeli obowiązujące środki zostałyby uchylone, szkoda wystąpiłaby ponownie.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(77) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy przedłużenie okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie szacunkowej oceny różnych interesów cząstkowych tj. przemysłu Wspólnoty, importerów i podmiotów gospodarczych oraz użytkowników rozważanego towaru.
(78) Aby ocenić prawdopodobny wpływ utrzymania lub zaprzestania stosowania środków, Komisja zażądała informacji od wszystkich zainteresowanych stron wymienionych powyżej.
Ponadto, Komisja rozesłała kwestionariusze do dwunastu importerów i siedemdziesięciu ośmiu użytkowników rozważanego towaru.
Żaden z importerów nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz, chociaż dwóch z nich dostarczyło pewnych informacji.
Odpowiedzi na kwestionariusz udzieliło dwóch użytkowników, a zawarte w nich dane zostały zweryfikowane.
(79) Należy przypomnieć, że w poprzednim badaniu przyjęcia środków nie uznano za działanie wbrew interesom Wspólnoty.
Ponadto należy zaznaczyć, że obecne badanie jest tylko przeglądem mającym na celu przeanalizowanie sytuacji, w której środki antydumpingowe są już stosowane. Wobec tego, czas przeprowadzania niniejszego badania i jego charakter pozwalają na dokonanie oceny wszelkich przejawów ujemnego wpływu na zainteresowane strony, jaki mogły mieć w przeszłości obecnie stosowane.
(80) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosku w sprawie utrzymania się i ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, istnieją istotne powody, które doprowadziłyby do wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leży utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku.
2.
Interes przemysłu Wspólnoty
(81) Uznaje się, że bez utrzymania środków antydumpingowych wprowadzonych w poprzedni badaniu, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, a sytuacja przemysłu Wspólnoty, już osłabionego, ulegnie dalszemu pogorszeniu.
(82) Jak wykazano powyżej, przywóz taniej magnezji całkowicie wypalonej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, miał wpływ na przemysł Wspólnoty w okresie badania szkody.
W związku z tym uznaje się, że cel środków antydumpingowych objętych przeglądem, jakim było przywrócenie na rynku Wspólnoty uczciwej konkurencji między przemysłem Wspólnoty a chińskimi producentami, nie został w pełni osiągnięty.
(83) Pomimo że przemysł Wspólnoty w ostatnich latach podejmował duże wysiłki dla poprawy swojej wydajności, starając się obniżyć koszty wytwarzania i poprawić konkurencyjność, nie był on w stanie w okresie badania szkody zwiększyć swych zysków do racjonalnie uzasadnionego poziomu w okresie badania szkody, co więcej odnotował znaczny spadek zatrudnienia.
Co więcej, dwóch greckich producentów, którzy brali udział w poprzednim badaniu, zaprzestało działalności.
(84) Niemniej jednak, w wyniku badania stwierdzono, że przemysł Wspólnoty jest w dobrej kondycji, o czym w szczególności świadczy jego wysoka stopa inwestycji dokonanych w okresie badania szkody.
Ponadto, wysiłki podejmowane w celu racjonalizacji procesu produkcyjnego dowodzą, że przemysł Wspólnoty jest zdecydowany nie rezygnować z tego segmentu produkcji.
(85) Biorąc powyższe pod uwagę, przedłużenie czasu obowiązywania istniejących środków wydaje się konieczne w celu odwrócenia niekorzystnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych, który mógłby zagrozić istnieniu przemysłu Wspólnoty, a w konsekwencji liczbie miejsc pracy.
Należy się mieć na względzie, że gdyby przemysł Wspólnoty przestał istnieć, miałoby to ujemny wpływ na gałęzie przemysłu zajmujące się przetwórstwem surowca, którego on dostarcza, a te z kolei miałyby znacznie ograniczony wybór dostawców.
3.
Interes importerów
(86) Żaden z importerów niepowiązanych nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz rozesłany przez Komisję.
Brak współpracy sam w sobie wyraźnie wskazuje na to, że ten sektor nie odczuł szczególnie istotnego ujemnego wpływu środków na swoją sytuację ekonomiczną. Potwierdza to fakt, że importerzy nadal dokonywali obrotu handlowego rozważanym towarem, zwiększając nawet wielkość przywozu w okresie badania szkody.
(87) W związku z tym stwierdza się, że nałożenie aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych nie miało ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną importerów rozważanego towaru.
Dlatego też jest mało prawdopodobne, aby utrzymanie tych środków mogło doprowadzić do pogorszenia sytuacji ekonomicznej importerów w przyszłości.
4.
Interes użytkowników
(88) Użytkownikami rozważanego towaru, czyli przemysłem przetwórczym, są producenci materiałów ogniotrwałych.
Tylko dwóch z siedemdziesięciu ośmiu użytkowników odpowiedziało na kwestionariusz rozesłany przez Komisję.
Podobnie jak w przypadku importerów, niski poziom współpracy sam w sobie świadczy o tym, że ten sektor nie odczuł szczególnie istotnego ujemnego wpływu środków na swoją sytuację ekonomiczną.
Pomimo że dwa współpracujące przedsiębiorstwa w stosunku do całego przemysłu przetwórczego, stanowią niewielki odsetek wszystkich użytkowników – jedno kupowało tylko około 2 % łącznego ilości magnezji całkowicie wypalonej przywożonej z Chińskiej Republiki Ludowej w okresie badania szkody, natomiast drugie od początku roku 1997 nabyło mniej niż 1 % tego przywozu – wpływ obowiązujących środków na ich sytuację został poddany ocenie.
(89) W tym względzie badanie wykazało, że mimo obowiązujących środków, użytkownicy nadal przywozili magnezję całkowicie wypaloną pochodzącą z Chińskiej Republiki Ludowej, a jeden z nich nawet taki przywóz podjął.
Dlatego też te środki dla producentów materiałów ogniotrwałych nie są czynnikiem na tyle odstraszającym, aby skłonić ich do zmiany źródła zaopatrzenia.
Ponieważ magnezja całkowicie wypalona stanowi znaczący składnik kosztów producentów materiałów ogniotrwałych, wzrost chińskich cen importowych nie był na tyle wysoki, aby mógł stanowić dla nich niedogodność.
(90) Warto również nadmienić, że cena importowa magnezji całkowicie wypalonej w przypadku jednego użytkownika z Finlandii wzrosła prawie dwukrotnie po przystąpieniu Finlandii do Wspólnoty Europejskiej. Kupował on jednak w dalszym ciągu magnezję całkowicie wypaloną pochodzącą z Chińskiej Republiki Ludowej.
Z powyższego faktu można wyciągnąć dwa wnioski:
a) podjęte środki były skuteczne, jeśli chodzi o wzrost cen przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej;
b) cena wynikająca z zastosowania środków w porównaniu do ceny stosowanej w pozostałej części Wspólnoty była nadal konkurencyjna.
(91) Na podstawie powyższego można wykluczyć istotny ujemny wpływ środków antydumpingowych na wzrost kosztów i zmniejszenie rentowności użytkowników rozważanego towaru.
(92) Jak wykazano powyżej (motywy 29 i 30), zamierzonym efektem wprowadzenia obowiązujących środków antydumpingowych nie było zamknięcie rynku Wspólnoty dla przywozu, lecz raczej zwalczanie nieuczciwych praktyk handlowych i naprawienie w pewnym stopniu szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych.
W rzeczywistości, jak wspomniano powyżej, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej wzrósł o 10 % w okresie badania szkody.
Ponieważ środki obowiązują już od pewnego czasu i byłyby utrzymywane na tym samym poziomie, można uznać, że nie będą miały wpływu na pogorszenie sytuacji użytkowników produktu.
5.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(93) Z jednej strony, utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych prawdopodobnie przyczyni się do utrzymania na rynku Wspólnoty stabilnej ceny magnezji całkowicie wypalonej.
Pozostawienie przemysłu Wspólnoty bez ochrony przed skutkami przywozu po cenach dumpingowych mogłoby nie tylko osłabić jego pozycję, lecz nawet doprowadzić do jego likwidacji.
Z drugiej strony, obowiązujące obecnie środki jak się zdaje nie miały w przeszłości istotnego ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną użytkowników i importerów.
Jak wynika z informacji zebranych w trakcie bieżącego badania, żaden wzrost cen dla użytkowników, jaki miał nastąpił (jeżeli w ogóle nastąpił) w związku z nałożeniem środków antydumpingowych nie jest niewspółmiernie duży w porównaniu do korzyści, jakie odniósł przemysł Wspólnoty dzięki likwidacji zakłóceń w handlu, spowodowanych przywozem po cenach dumpingowych.
(94) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma powodów, które w sposób przekonujący przemawiałyby przeciwko przedłużeniu okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(95) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, leżących u podstaw utrzymania istniejących środków.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
Żadne uwagi nie zostały zgłoszone.
(96) Z powyższego, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wynika, że zmienne cła antydumpingowe w połączeniu z ceną minimalną wynoszącą 120 ECU/tona, nałożone na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej na mocy rozporządzenia (EW) nr 3386/93, powinny być utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, oznaczonej kodem CN 25199030.
2.
Kwotę cła stanowi różnica między 120 EUR/tona a ceną netto na granicy Wspólnoty przez odprawą celną, jeżeli ta druga cena jest niższa.
3.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych i innej praktyki celnej, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 398/2000
z dnia 22 lutego 2000 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 659/97 i (WE) nr 921/1999 w odniesieniu do obliczania ilości wprowadzonej do obrotu przez organizacje producentów, cen produkcyjnych i wykazu rynków reprezentatywnych oraz ustaleń o swobodnej dystrybucji w sektorze owoców i warzyw oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1559/70
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 30 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/97 z dnia 16 kwietnia 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 729/1999 [4], może zostać pożytecznie zmienione w świetle studium oceniającego programy pomocy żywnościowej wykonywane pod auspicjami Komisji.
(2) W celu dostosowania rozporządzenia (WE) nr 659/97 do innych przepisów obowiązujących w sprawie wspólnej organizacji rynków składniki produkcji wprowadzonej do obrotu przez organizacje producentów powinny zostać zmienione celem wykluczenia ilości do sprzedaży bezpośredniej, jako że te nie obejmują żadnej pracy ze strony organizacji producentów.
(3) Z uwagi na dużą liczbę produktów i rynków reprezentatywnych, które mają zostać włączone w cotygodniowe powiadomienia o cenach produkcyjnych, należy korzystać wyłącznie z systemu IDES w celu zapewnienia szybkiego i skutecznego przetwarzania danych.
(4) Z uwagi na złożoność ustaleń o swobodnej dystrybucji, jak wykazało doświadczenie zdobyte w ostatnich latach, oraz w celu poprawy skuteczności monitorowania należy uprościć przepisy wykonawcze i wymagane informacje Państw Członkowskich.
(5) Ustalone muszą zostać minimalne odstępy czasu, w jakich Państwa Członkowskie muszą powiadamiać Komisję o wykazach zatwierdzonych organizacji charytatywnych.
(6) Z uwagi na rozdysponowanie dodatkowych ilości produktów wycofanych z rynku poprzez swobodną dystrybucję określoną w art. 30 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy ustanowić ustalenia w odniesieniu do ich przetwarzania.
Dodatkowo, w przypadku działań swobodnej dystrybucji, określonej we wspomnianym powyżej tiret pierwszym, należy przewidzieć w odniesieniu do zaproszenia do przetargu przepis z możliwością dokonania przetwórcom płatności w naturze, tak by uniknąć wydatków na przetwórstwo.
Państwa Członkowskie powinny same wybrać, czy rozpocząć taki przetarg, czy też nie.
Tam gdzie to właściwe, organizacje charytatywne powinny powiadomić Komisję o swych wymaganiach w odniesieniu do produktów przetwarzanych ze świeżych owoców i warzyw.
Wybranym oferentem powinien być ten, kto wnioskuje o jak najmniejszą ilość świeżych produktów w celu dostarczenia podanej ilości produktu przetworzonego.
Nadmierna ilość świeżych produktów ponad ilość wymaganą do produkcji produktów przetworzonych, przeznaczonych do swobodnej dystrybucji, powinna stanowić płatność w naturze dla oferenta.
Oferent musi również dokonać przetwórstwa tej ilości.
(7) Należy uprościć ustalenia dotyczące pokrycia kosztów transportu, sortowania i opakowań zbiorczych i podwyższyć kwoty.
(8) W celu wyraźnego wskazania, że zaangażowany jest wspólnotowy środek działania swobodnej dystrybucji, na opakowaniu zbiorczym powinno znajdować się godło Unii Europejskiej.
(9) Należy uaktualnić wykaz rynków reprezentatywnych.
(10) W załącznikach III i IV do rozporządzenia (WE) nr 659/97 znaleziono błędy.
Należy je poprawić.
(11) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 921/1999 z dnia 30 kwietnia 1999 r. przewidujące specjalne środki w celu dystrybucji owoców i warzyw wycofanych z rynku dla uchodźców z Kosowa [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2134/1999 [6], odnosi się do rozporządzenia (WE) nr 659/97.
Odniesienia te powinny zostać uaktualnione w celu uwzględniania zmian do rozporządzenia, o którym mowa.
(12) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1559/70 z dnia 31 lipca 1970 r. ustanawiające warunki dostaw owoców i warzyw wycofanych z rynku do przemysłu pasz dla zwierząt [7], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 771/95 [8], stało się przestarzałe i powinno zostać uchylone.
(13) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustanowionym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 659/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym skreśla się lit. b);
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Ilość wprowadzona do obrotu, określona w akapicie pierwszym, nie obejmuje produkcji wprowadzonej do obrotu członków organizacji producentów zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. c) pkt 3 tiret pierwsze, drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 2200/96.".
2) W art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dla produktów i w trakcie okresów wymienionych w załączniku III Państwa Członkowskie przesyłają Komisji w każdą środę, nie później niż do godziny 12.00 w południe (czasu brukselskiego), informacje dotyczące, dla każdego dnia handlowego, cen zanotowanych na ich reprezentatywnych rynkach.
Komisja przesyła tę informację Państwom Członkowskim.
Informacja zostaje przesłana Komisji z wykorzystaniem Interaktywnego Systemu Wprowadzania Danych (IDES).".
3) W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Produkty te mogą być przetwarzane na warunkach ustanowionych w art. 14a lub 14b;"
b) w ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Od marca 2000 r. i w trzyletnich odstępach czasu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wykazach zatwierdzonych organizacji charytatywnych, określonych w lit. b) i c), która to przesyła te wykazy wszystkim Państwom Członkowskim.".
4) W art. 13 skreśla się akapit drugi.
5) W art. 14 ust. 3:
a) tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— nazwy organizacji charytatywnych zaangażowanych w te działania i ich odpowiednie role,"
b) tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— istota ustaleń między organizacją producentów, która wycofuje produkty z rynku, oraz organizacją charytatywną odpowiedzialną za dokonanie ich dostawy,"
c) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— gdzie właściwe, nazwa przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za przetwórstwo świeżych produktów zgodnie z art. 14a,".
6) Dodaje się art. 14a i 14b w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Organizacje charytatywne mogą dokonywać przetwórstwa lub zlecać dokonanie na własny koszt przetwórstwa produktów wycofanych z rynku w celu ich swobodnej dystrybucji albo osobom uznanym za uprawnione do pomocy publicznej w ramach ustawodawstwa krajowego, albo potrzebującym w państwach trzecich.
Wszystkie powstałe w tym procesie produkty muszą być rozdysponowane nieodpłatnie.
Artykuł 14b
1.
Zgodnie z wymogami organizacji charytatywnych, wskazanych zgodnie z ust. 3, Państwa Członkowskie mogą zorganizować jedno lub więcej zaproszeń do przetargu na przetwórstwo, dokonywane przez wybranego oferenta na produkty wycofane z rynku.
Wybrany oferent musi przetworzyć wszystkie wycofane z rynku i oferowane mu produkty.
Ilości produktów wycofanych z rynku ponad wymagane ilości do produkcji produktów przetworzonych do celów swobodnej dystrybucji tworzą płatność w naturze w celu wyrównania mu kosztów produkcji, jakie musi ponieść.
Produkty przetworzone do swobodnej dystrybucji następnie zostają rozdysponowane przez organizacje charytatywne osobom uznanym za uprawnione do pomocy publicznej w ramach przepisów prawnych Państw Członkowskich.
2.
Państwa Członkowskie pragnące wykonać procedurę zaproszenia do przetargu, określoną w ust. 1, podejmują właściwą reklamę i informują Komisję o rodzaju odnośnych owoców lub warzyw oraz okresie objętym procedurą.
Okres ten nie może przekroczyć roku gospodarczego w odniesieniu do danych produktów.
3.
Nie później niż w dniu ustalonym przez właściwy organ krajowy zaangażowane organizacje charytatywne powiadamiają go o swoich wymaganiach w odniesieniu do produktów przetworzonych ze świeżych owoców i warzyw, określonych w ust. 2, i podają przedsiębiorstwo, które ma je przejąć i rozdzielić je wszystkie bezpłatnie.
Przejęcie musi zostać zakończone nie później niż jeden miesiąc po okresie przetwórstwa objętego procedurą określoną w ust. 2.
4.
Państwa Członkowskie, gdzie właściwe, grupują swoje wymagania, jak to wyrażono w ust. 3, w partie produktów przetworzonych i opracowują projekt zaproszenia do przetargu.
Zawiera on w odniesieniu do każdej partii przynajmniej następujące informacje:
- odnośne produkty świeże i okres, w trakcie którego produkty wycofane z rynku mogą być dostępne,
- obszary geograficzne, w których będą prawdopodobnie składowane,
- szczegółowy opis produktu przetworzonego z owoców i warzyw, który ma być dostarczany oraz jego opakowanie zbiorcze, termin dostawy wraz z ilością, do produkcji której oferent musi się podjąć, jeżeli dostępne są produkty wycofane z rynku.
Wadium wynosi 20 EUR/tonę wagi netto ostatecznego produktu przetworzonego.
5.
Projekt zaproszenia do przetargu, określony w ust. 4, zostaje przesłany Komisji do zatwierdzenia.
Zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Po podjęciu przez Komisję korzystnej decyzji, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, należy rozpocząć procedurę zaproszenia do przetargu.
W odpowiedzi na każde zaproszenie do przetargu muszą zostać przedłożone przynajmniej dwie oferty dla każdej partii.
Partię uzyskuje ten oferent, który złożył wniosek o najmniejszą ilość produktów świeżych w stosunku do dostaw produktu przetworzonego.
Jeżeli dwóch lub więcej oferentów dąży do tej samej ilości, zwycięzcę wybiera się przez losowanie.
Jeżeli wszyscy oferenci przedstawili nadmiernie wysokie ilości produktów świeżych, Państwo Członkowskie może zadecydować o nieogłaszaniu wybranego oferenta w ramach przetargu na daną partię.
Państwo Członkowskie informuje Komisję o przeprowadzeniu zaproszenia do przetargu.
Komisja publikuje tę informację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Może ona poprosić o szczegóły ofert od oferentów.
6.
Państwo Członkowskie informuje wybranego oferenta w odniesieniu do każdej partii, przy dokonywaniu wycofywania z rynku, o organizacjach producentów, od których może on otrzymać dostawy produktów świeżych wycofywanych z rynku, z pierwszeństwem przed innymi beneficjentami, określonymi w art. 11 i 12 niniejszego rozporządzenia.
7.
Po wyprodukowaniu produkty przetworzone zostają udostępnione organizacjom charytatywnym przy najbliższej możliwej okazji proporcjonalnie do ilości produktów świeżych udostępnionych przez wybranego oferenta.
8.
W celu zapewnienia wykonania oferty zwycięski oferent musi złożyć zabezpieczenie.
Powinno ono opierać się na wadze netto produktów świeżych wymaganych wobec wyprodukowanych produktów przetworzonych.
Powinno być ono być równoważne:
- w przypadku produktów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2200/96 pięciokrotności wspólnotowej rekompensaty za wycofanie z rynku, określonej w art. 26 tego rozporządzenia,
- w przypadku pozostałych produktów kwocie ustalonej w ogłoszeniu o zaproszeniu do przetargu.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione po dostarczeniu ilości produktów przetworzonych i po przedstawieniu przez wybranego oferenta dowodu, iż udostępnione mu produkty świeże w porównaniu do dostaw produktów przetworzonych zostały poddane przetwórstwu.".
7) W art. 15 ust. 1 wyrazy "pkt 1 załącznika V" zastępuje się wyrazami "załącznik V".
8) Skreśla się art. 15a.
9) Artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Koszty sortowania i pakowania świeżych owoców i warzyw wycofanych z rynku do swobodnej dystrybucji, określonej w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, są ponoszone przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) po stawce zryczałtowanej 132 EUR za tonę wagi netto w przypadku produktów wystawianych w opakowaniach mniejszych niż 25 kilogramów wagi netto.
Koszt produktów świeżych przeznaczonych do produkcji produktów przetworzonych, określonych w art. 14a i 14b, nie jest ponoszony w ten sposób.
2.
Opakowania produktów do swobodnej dystrybucji posiadają oznaczenie z godłem Unii Europejskiej wraz z jednym lub więcej następujących wpisów:
- Producto destinado a su distribución gratuita (Reglamento (CE) no 659/97),
- Produkt til gratis uddeling (forordning (EF) nr 659/97),
- Zur kostenlosen Verteilung bestimmtes Erzeugnis (Verordnung (EG) Nr 659/97),
- Προϊόν προοριζόμενο για δωρεάν διανομή (κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
659/97),
- Product for free distribution (Regulation (WE) No 659/97),
- Produit destiné à la distribution gratuite (règlement (CE) no 659/97),
- Prodotto destinato alla distribuzione gratuita (regolamento (CE) n. 659/97),
- Voor gratis uitreiking bestemd product (Verordening (EG) nr 659/97)
- Produto destinado a distribuiçăo gratuita (Regulamento (CE) n.o 659/97)
- Ilmaisjakeluun tarkoitettu tuote (asetus (EY) N:o 659/97),
- Produkt för gratisutdelning (förordning (EG) nr 659/97).
Jeżeli dystrybucja ma mieć miejsce poza Wspólnotą, wpis znajduje się również w języku(-ach) państw trzecich, których to dotyczy.
Tam, gdzie to stosowne, opakowania produktów świeżych, które mają zostać użyte do produkcji produktów przetworzonych, określonych w art. 14a i 14b, nie ukazują tych wpisów.
3.
Koszty sortowania i pakowania mają być wypłacane organizacji producentów, która dokonała sortowania i pakowania.
Płatność podlega przedstawieniu dokumentów uzupełniających, poświadczających w szczególności:
- nazwy organizacji beneficjentów,
- ilość danych produktów,
- akceptację przez organizację beneficjentów.".
10) W załączniku II:
a) rynki reprezentatywne w Niemczech zastępuje się następującymi rynkami:
- dla kalafiorów: Straelen, Maxdorf, Erzeugergroßmarkt Thüringen-Sachsen,
- dla jabłek: Stade, Centralmarkt Rheinland, Bodenseemark,
- dla gruszek: Stade, Bodenseemarkt,
- dla pomidorów: Straelen, Heidelberg, Kitzingen, Reichenau;
b) rynkiem reprezentatywnym dla truskawek w Belgii jest rynek w Sint-Truiden;
c) skreśla się następujące rynki reprezentatywne w Portugalii:
- dla klementynek: Alcácer do Sal,
- dla słodkich pomarańczy: Santiago do Cacém,
- dla brzoskwiń zwyczajnych i nektarynek: Montargil,
- dla gruszek: Cova de Beira;
d) zastępuje się następujące rynki reprezentatywne w Portugalii:
- dla truskawek: Oeste zastępuje się Ribatejo/Oeste,
- dla melonów i arbuzów: Ribatejo zastępuje się Ribatejo/Oeste;
e) dodaje się następujące rynki reprezentatywne w Portugalii:
- dla melonów: Moura i Algarve,
- dla słodkich pomarańczy: Vidigueira,
- dla arbuzów: Grandola.
11) We wprowadzeniu do załącznika III "Artykuł 6 ust. 2" zastępuje się "Artykuł 7 ust. 2".
12) W załączniku IV "Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 659/97" zastępuje się "Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 2200/96".
13) Załącznik V zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
14) Załącznik VI zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 921/1999, skreśla się "i art. 16 ust. 2".
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 1559/70 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2000 r.
Jednakże:
- artykuł 1 ust. 1 nie stosuje się do początku następnego roku gospodarczego w odniesieniu do każdego produktu, rozpoczynając od daty wejścia w życie określonej w ust. 1,
- artykuł 1 ust. 2 nie stosuje się aż do dnia 1 czerwca 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 442/2000
z dnia 25 lutego 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 254/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000
z dnia 28 lutego 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/80/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja podejmuje się realizacji w okresie 12 lat programu prac mającego na celu stopniowe badanie substancji czynnych znajdujących się w obrocie dwa lata od dnia ogłoszenia dyrektywy 91/414/EWG.
Pierwszy etap programu został określony rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu prac, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady nr 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1972/1999 [4].
Pierwszy etap jest w trakcie realizacji.
Niezbędne jest kontynuowanie i przyspieszenie badania pozostałych substancji czynnych, z uwzględnieniem doświadczeń zdobytych podczas realizacji pierwszego etapu.
(2) Ze względu na znaczną ilość substancji czynnych znajdujących się w obrocie, które powinny być poddane ocenie, należy ustanowić program składający się z kilku etapów.
Doświadczenie wykazało, że ocena i podejmowanie decyzji w sprawie substancji czynnych jest procesem czasochłonnym.
W związku z tym nie jest jeszcze możliwe dostarczenie szczegółowej oceny wszystkich istniejących substancji czynnych.
(3) Dlatego też ilość substancji czynnych, które poddane zostaną szczegółowej ocenie podczas drugiego etapu, porównywalna będzie z ilością substancji objętych pierwszym etapem, podczas gdy trzeci etap obejmie ocenę kolejnych substancji czynnych.
Niektóre kategorie tych substancji wymagają dalszego ujednolicenia dotyczącego dostarczanej dokumentacji i przeprowadzanej oceny.
Kategorie te nie powinny być zatem objęte obecnie proponowanym programem prac, ale powinny zostać objęte kolejnymi etapami w celu ich oceny z zamiarem ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(4) Do celów drugiego etapu wyboru należy dokonać z uwzględnieniem w sposób zrównoważony takich aspektów, jak kwestie zdrowotne i/lub środowiskowe, możliwość zalegania pozostałości w produktach poddawanych zabiegom, rola, jaką odgrywają w rolnictwie preparaty zawierające te substancje, wszelkie istotne luki w danych oraz jakiekolwiek podobieństwo właściwości chemicznych i biologicznych.
(5) Należy ustalić związki między producentami, Państwami Członkowskimi a Komisją oraz obowiązki każdej ze stron związane z realizacją programu, uwzględniając doświadczenie uzyskane podczas realizacji pierwszego etapu programu.
W celu zwiększenia skuteczności programu niezbędna jest bliska współpraca między wszystkimi zaangażowanymi stronami.
(6) Przy dokonywaniu oceny należy wziąć również pod uwagę informacje techniczne i naukowe dotyczące substancji czynnej, w szczególności w odniesieniu do potencjalnie szkodliwych skutków tej substancji lub jej pozostałości, dostarczone w odpowiednich terminach przez jakiekolwiek inne zainteresowane strony.
(7) Należy przewidzieć procedurę zgłaszania, zgodnie z którą zainteresowani producenci będą mieli prawo informować Komisję o zamiarze włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz o gotowości do złożenia wszelkich wymaganych informacji w celu dokonania odpowiedniej oceny i podjęcia decyzji w sprawie danej substancji czynnej, w świetle kryteriów ustanowionych w art. 5 dyrektywy 91/414/EWG.
W związku z tym dostarczane informacje powinny zawierać dane dotyczące określonego zakresu przykładowych zastosowań, w stosunku do których powiadamiający musi wykazać na podstawie dostarczonych danych, że w odniesieniu do jednego lub więcej preparatów mogą być spełnione wymogi dyrektywy 91/414/EWG dotyczące kryteriów określonych w jej art. 5.
(8) Konieczne jest zdefiniowanie obowiązków osób powiadamiających w odniesieniu do formy i okresów zgłaszania oraz organów przyjmujących dostarczane informacje.
(9) Zadanie przeprowadzenia oceny należy rozdzielić między właściwe organy Państw Członkowskich.
W związku z tym w odniesieniu do każdej substancji czynnej należy wyznaczyć Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy w celu zbadania i dokonania oceny dostarczanych informacji oraz przedstawienia Komisji jej wyników wraz z zaleceniem dotyczącym decyzji, jaką należy przyjąć w odniesieniu do danej substancji czynnej.
(10) Państwa Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy powinny najpierw dokonać przeglądu otrzymanej dokumentacji, ocenić kontrolę kompletności zapewnianą przez powiadamiających oraz złożyć Komisji sprawozdanie.
Należy przewidzieć, że Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji projekty sprawozdań z dokonanych ocen w zasadzie w ciągu 12 miesięcy od chwili, w której dokumentacja złożona przez powiadamiających została uznana za kompletną.
(11) Projekty sprawozdań przygotowane przez Państwa Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy poddawane są w razie potrzeby, przed ich złożeniem Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin, wstępnemu badaniu przez ekspertów z innego Państwa Członkowskiego, w ramach programu koordynowanego przez Komisję.
(12) W celu uniknięcia powielania prac, w szczególności doświadczeń na kręgowcach, producenci powinni być zachęcani do składania wspólnej dokumentacji.
(13) Z zastrzeżeniem przepisów art. 13 dyrektywy 91/414/EWG po włączeniu substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG zgłoszenie oraz złożenie dokumentacji nie powinny stanowić warunku wstępnego możliwości wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin. W związku z tym należy umożliwić podmiotom, które nie dokonały zgłoszenia, uzyskiwanie na wszystkich etapach informacji o ewentualnych dalszych wymaganiach w celu utrzymania w obrocie środków ochrony roślin zawierających substancję czynną objętą oceną.
(14) Procedury przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie powinny naruszać procedur i działań podejmowanych na podstawie innych przepisów wspólnotowych, w szczególności na mocy dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [5], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 91/188/EWG [6], w przypadku gdy z dostępnych Komisji informacji wynikać będzie, że wymagania tej dyrektywy mogą być spełnione.
(15) Artykuł 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 91/414/EWG przewiduje dwunastoletni okres dla realizacji programu prac dotyczącego oceny istniejących substancji czynnych. Ten dwunastoletni okres może być przez Komisję przedłużony w zależności od wniosków zawartych w sprawozdaniu o postępach w realizacji programu, określonym w art. 8 ust. 2 akapit trzeci, składanym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Po upływie tego okresu, niezależnie od tego, czy został on przedłużony, Państwa Członkowskie będą musiały wycofać zezwolenia dotyczące wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne, które nie zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Komisja, z zastrzeżeniem wniosków ze sprawozdania, przyjmie dalsze szczegółowe przepisy wykonawcze mające na celu jak najszybsze dokonanie oceny i podjęcie decyzji w sprawie substancji czynnych, w odniesieniu do których spełniane są przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące zgłaszania oraz składania kompletnej dokumentacji.
Artykuł 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy 91/414/EWG zastrzega do/dla decyzji Komisji niewłączanie do załącznika I substancji czynnych, w przypadkach gdy nie są spełniane wymagania art. 5 dyrektywy 91/414/EWG lub jeżeli wymagane informacje i dane nie zostały dostarczone w ustalonym terminie, oraz cofnięcie przez Państwa Członkowskie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin zawierających takie substancje czynne.
Jednakże z zastrzeżeniem wniosków zawartych w wymienionym wyżej sprawozdaniu oraz w razie konieczności może się okazać, że właściwe będzie dokonanie przeglądu tych przepisów w odniesieniu do niektórych zastosowań o istotnym znaczeniu, dla których nie istnieje alternatywa skutecznej ochrony roślin lub produktów roślinnych, taka jak opracowanie alternatywnych rozwiązań pozwalających na zastąpienie wycofywanych produktów.
W każdym konkretnym przypadku będzie musiała być wykazana konieczność dokonania przeglądu tych przepisów.
(16) Jeżeli w odniesieniu do danej substancji czynnej nie są spełniane wymogi niniejszego rozporządzenia dotyczące zgłaszania i składania pełnej dokumentacji, to nie stanowi to przeszkody dla zainteresowanych stron dla starań o włączenie tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG w późniejszym terminie, zgodnie z procedurami określonymi w art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
(17) Dla wszystkich substancji czynnych nieobjętych pierwszym i drugim etapem programu przewidywany jest etap trzeci.
Producenci pragnący zapewnić włączenie takich substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG powinni dostarczyć szczegółowe informacje odnoszące się do bieżącego stanu kompletności dokumentacji i wniosków końcowych, przydatne dla ustalenia dalszych priorytetów programu prac, oraz zobowiązać się do dostarczenia pełnego pakietu danych.
Właściwe jest także obecnie określenie terminu złożenia pełnego pakietu danych.
(18) W celu ułatwienia składania wspólnej dokumentacji oraz przygotowania niezbędnych analiz i danych konieczne jest jak najwcześniejsze poinformowanie producentów o przyszłych etapach programu dokonywania ponownej oceny poprzez opublikowanie wykazu substancji czynnych, które zostaną objęte trzecim etapem programu.
(19) W celu zapewnienia właściwej realizacji omawianego programu prac Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy powinno pobierać opłaty za dokonywanie szczegółowej oceny zgłoszeń i dokumentacji.
Struktura kosztów w Państwach Członkowskich nie jest jednakowa.
Nie jest więc możliwe pełne ujednolicenie kwoty takich opłat.
Opłaty powinien pobierać także organ wyznaczony przez Komisję do badania zgłoszeń dotyczących substancji czynnych objętych trzecim etapem.
(20) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, zwanej dalej "dyrektywą".
2.
Drugi etap dotyczy oceny substancji czynnych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy.
3.
Trzeci etap dotyczy składania sprawozdań na temat substancji czynnych, określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia w celu ich ewentualnego włączenia w późniejszym etapie do kolejnego priorytetowego wykazu substancji czynnych z zamiarem ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy.
4. Przepisów art. 6 ust. 2, art. 6 ust. 3 oraz art. 6 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nie stosuje się w odniesieniu do substancji wymienionej w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia do czasu sfinalizowania w odniesieniu do tych substancji procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
5.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla:
a) przeglądów dokonywanych przez Państwa Członkowskie, w szczególności w ramach odnawiania zezwoleń zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy;
b) przeglądów dokonywanych przez Komisję stosownie do art. 5 ust. 5 dyrektywy;
c) ocen przeprowadzanych na mocy dyrektywy 79/117/EWG.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "środki ochrony roślin", "substancje", "substancje czynne""preparaty" i "zezwolenia wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin" posiadają znaczenia określone w art. 2 dyrektywy.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "producent" oznacza:
- w odniesieniu do substancji czynnych produkowanych we Wspólnocie – wytwórcę lub osobę posiadającą swoją siedzibę we Wspólnocie, wyznaczoną przez wytwórcę jako jego jedyny przedstawiciel w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia,
- w odniesieniu do substancji czynnych produkowanych poza Wspólnotą – osobę posiadającą siedzibę we Wspólnocie i wyznaczoną przez wytwórcę jako jego jedyny przedstawiciel we Wspólnocie w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia,
- w odniesieniu do substancji czynnych, w stosunku do których złożono wspólne zgłoszenie lub wspólną dokumentację – związek producentów mający swoją siedzibę we Wspólnocie i wyznaczony przez producentów, określonych w tiret pierwszym i drugim, w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia;
b) "wytwórca" oznacza osobę, która sama wytwarza substancję czynną lub która zleca taką produkcję innej osobie w swoim imieniu;
c) "Komitet" oznacza Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin, określony w art. 19 dyrektywy.
Artykuł 3
Organ Państwa Członkowskiego
1.
Państwa Członkowskie powierzają odpowiedzialność za wypełnianie swoich zobowiązań związanych z programem prac, określonym w art. 8 ust. 2 dyrektywy, odpowiedniemu organowi lub organom.
2.
W każdym Państwie Członkowskim jeden organ, określony w załączniku III, koordynuje i zapewnia wszelkie niezbędne kontakty z producentami, innymi Państwami Członkowskimi oraz Komisją, stosownie do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i wyznaczone organy koordynujące każdego innego Państwa Członkowskiego o wszelkich zmianach dotyczących przekazanych danych szczegółowych dotyczących wyznaczonego organu koordynującego.
ROZDZIAŁ 2
DRUGI ETAP PROGRAMU PRAC
Artykuł 4
Powiadomienie
1.
Każdy producent zamierzający zapewnić włączenie substancji czynnej określonej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia lub jakiekolwiek jej warianty, takie jak sole, estry lub aminy, do załącznika I do dyrektywy dokonuje zgłoszenia, oddzielnie dla każdej substancji czynnej, wobec Państwa Członkowskiego pełniącego funkcję sprawozdawcy, wyznaczonego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Zgłoszenie sporządza się na piśmie i wysyła listem poleconym organowi koordynującemu w Państwie Członkowskim pełniącym funkcję sprawozdawcy, określonemu w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, zgodnie ze wzorem zgłoszenia przedstawionym w części 1 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.
Egzemplarz zgłoszenia przesyłany jest do Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Zdrowia i Ochrony Konsumenta, rue de la Loi/Wetstraat 200, B-1049 Bruksela.
3. Każdy producent, który nie dokonał zgłoszenia danej substancji czynnej, określonej w ust. 1, w terminie określonym w tym ustępie lub którego zgłoszenie zostało odrzucone zgodnie z przepisami art. 5 ust. 2, ma prawo do udziału w tym programie jedynie wspólnie z jednym lub większą liczbą zgłaszających substancję czynną, których zgłoszenia zostały przyjęte zgodnie z art. 5 ust. 2 przy przedstawianiu wspólnej dokumentacji.
Artykuł 5
Badanie zgłoszeń i wniosku o przedłożenie dokumentacji wyznaczonemu Państwu Członkowskiemu pełniącemu funkcję sprawozdawcy
1. W odniesieniu do danej substancji czynnej, w stosunku do której Państwo Członkowskie zostało wyznaczone jako sprawozdawca, bada ono zgłoszenia, określone w art. 4 ust. 2, i najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od upływu terminu, określonego w art. 4 ust. 1, składa Komisji sprawozdanie w sprawie możliwości przyjęcia otrzymanych zgłoszeń, uwzględniając kryteria określone w części 1 załącznika V.
2.
Komisja w ciągu trzech miesięcy od otrzymania sprawozdań, określonych w ust. 1, przekazuje je Komitetowi w celu dalszego zbadania możliwości ich przyjęcia, uwzględniając kryteria określone w części 1 załącznika V.
Po przeprowadzeniu tych badań przyjmowane jest rozporządzenie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 dyrektywy, ustanawiające wykaz substancji czynnych przyjętych do oceny w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy.
W rozporządzeniu tym uwzględnia się tylko substancje czynne, w odniesieniu do których zgodnie z przepisami akapitu pierwszego za możliwe do przyjęcia uznano co najmniej jedno zgłoszenie.
3.
Niektóre substancje czynne o podobnych strukturach lub właściwościach chemicznych mogą zostać zgrupowane w wykazie określonym w ust. 2; jeżeli została zgłoszona substancja czynna, w której różna kompozycja składników może powodować zmiany we właściwościach toksykologicznych lub we wpływaniu na środowisko, to takie kompozycje składników należy wymienić oddzielnie.
4.
W odniesieniu do każdej substancji czynnej przyjętej do oceny, rozporządzenie określone w ust. 2 wyszczególnia:
a) nazwy i adresy wszystkich zgłaszających, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 i których zgłoszenia uznano za możliwe do przyjęcia w wyniku ich zbadania zgodnie z przepisami ust. 2 akapit pierwszy;
b) nazwę Państwa Członkowskiego wyznaczonego jako sprawozdawca; będzie nim to samo Państwo Członkowskie, które zostało wyznaczone w załączniku I, chyba że powstał oczywisty brak równowagi w ilości substancji czynnych przypisanych różnym Państwom Członkowskim;
c) wynoszący 12 miesięcy termin składania w Państwie Członkowskim pełniącym funkcję sprawozdawcy dokumentacji określonej w art. 6;
d) taki sam termin dla składania przez wszelkie zainteresowane osoby w Państwie Członkowskim pełniącym funkcję sprawozdawcy informacji mogących mieć wpływ na ocenę substancji czynnej, w szczególności w odniesieniu do potencjalnie niebezpiecznych skutków substancji czynnej lub jej pozostałości dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska.
5.
Od chwili przyjęcia rozporządzenia określonego w ust. 2 jeżeli Państwo Członkowskie przewiduje podjęcie działań w celu wycofania z rynku lub wprowadzenia surowych ograniczeń w stosowaniu środka ochrony roślin zawierającego substancję czynną wymienioną w tym rozporządzeniu, w przypadku gdy takie działania podejmowane są na podstawie informacji zawartych w dokumentacji określonej w art. 6 lub na podstawie sprawozdania określonego w art. 8, Państwo Członkowskie informuje o tym możliwie jak najszybciej Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie, przytaczając powody podjęcia zamierzonych działań.
6.
Jeżeli w trakcie przeprowadzania oceny określonej w art. 6 i 7 stanie się oczywisty brak równowagi w zakresie odpowiedzialności ponoszonej przez Państwa Członkowskie jako sprawozdawcy, można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 dyrektywy, o zastąpieniu Państwa Członkowskiego pierwotnie wyznaczonego jako sprawozdawca w odniesieniu do danej substancji czynnej przez inne Państwo Członkowskie.
W takich przypadkach Państwo Członkowskie pierwotnie wyznaczone jako sprawozdawca informuje zainteresowanych zgłaszających oraz przekazuje nowo wyznaczonemu na sprawozdawcę Państwu Członkowskiemu całą korespondencję i informacje, które otrzymało jako Państwo Członkowskie sprawozdawca danej substancji czynnej. Pierwotnie wyznaczone Państwo Członkowskie zwraca zainteresowanym zgłaszającym opłatę określoną w art. 12, z wyjątkiem części opłaty określonej w art. 12 ust. 2 lit. d). Nowo wyznaczone na sprawozdawcę Państwo Członkowskie egzekwuje następnie od składających zgłoszenia uiszczenie opłaty określonej w art. 12, z wyjątkiem jej części określonej w art. 12 ust. 2 lit. d).
7.
W przypadku gdy zgłaszający zdecyduje się zakończyć swój udział w programie prac w odniesieniu do danej substancji czynnej, informuje on jednocześnie Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy w odniesieniu do danej substancji czynnej, Komisję oraz innych zgłaszających, podając powody swojej decyzji.
Jeżeli zgłaszający kończy swój udział w programie lub nie dopełni swoich obowiązków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, procedury przewidziane w art. 7 lub 8 nie są kontynuowane w odniesieniu do jego dokumentacji.
W przypadku gdy składający zgłoszenia uzgodni z innym producentem, że zastąpi go on w celu dalszego udziału w programach prac objętych niniejszym rozporządzeniem, zgłaszający i ten inny producent informują o tym Państwo Członkowskie sprawozdawcę oraz Komisję poprzez złożenie wspólnej deklaracji, w której zgadzają się, że inny producent zastąpi pierwotnie składającego zgłoszenie w wykonywaniu jego obowiązków określonych w art. 6, 7 i 8; zapewniają też oni, aby poinformowani zostali jednocześnie inni zgłaszający daną substancję czynną.
W takim przypadku inny producent może zostać zobowiązany do uiszczenia wszelkich pozostałych wymaganych opłat na zasadach ustanowionych przez Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy, stosownie do art. 12.
Artykuł 6
Składanie dokumentacji przez zgłaszających
1.
W terminie określonym w art. 5 ust. 4 lit. c) w odniesieniu do każdej substancji czynnej zgłaszający wyszczególnieni w rozporządzeniu określonym w tym artykule składają, osobno lub wspólnie, dla każdej danej substancji czynnej wyznaczonemu organowi Państwa Członkowskiego pełniącego funkcję sprawozdawcy kompletną dokumentację określoną w ust. 3, włączając dokumentację podsumowującą określoną w ust. 2.
W przypadku gdy rozporządzenie określone w art. 5 wymaga dla jakiejkolwiek substancji kilku zgłoszeń, zgłaszający podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu przedstawienia dokumentacji wspólnie, zgodnie z przepisami akapitu pierwszego
W przypadku gdy dokumentacja nie została przedstawiona przez wszystkich zainteresowanych zgłaszających, podaje się informacje o podjętych w tym kierunku wysiłkach oraz powody braku udziału niektórych producentów.
2.
Dokumentacja podsumowująca obejmuje:
a) egzemplarz zgłoszenia, a w przypadku wspólnego wniosku przygotowanego przez kilku producentów – egzemplarze zgłoszeń sporządzonych zgodnie z art. 4, oraz nazwę osoby wyznaczonej przez zainteresowanych producentów jako osoby odpowiedzialnej za wspólną dokumentację oraz przetwarzanie dokumentacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b) ograniczony zakres przykładowych zastosowań substancji czynnej, w odniesieniu do których zgłaszający musi wykazać na podstawie przedłożonych danych, że w stosunku do jednego lub więcej preparatów mogą być spełnione wymagania dyrektywy w związku z kryteriami określonymi w jej art. 5;
c) - w odniesieniu do każdego punktu załącznika II do dyrektywy – streszczenia oraz wyniki badań i doświadczeń oraz nazwisko osoby lub nazwę instytutu, który przeprowadził doświadczenia,
- te same informacje dla każdego punktu załącznika III do dyrektywy, istotne dla oceny kryteriów określonych w art. 5 dyrektywy, w odniesieniu do jednego lub więcej preparatów, które reprezentatywne są dla zastosowań określonych w lit. b), przy uwzględnieniu faktu, że braki danych w informacjach zawartych w dokumentacji określonej w załączniku II, wynikające z proponowanego ograniczonego zakresu przykładowych zastosowań substancji czynnej, mogą prowadzić do ograniczeń przy jej włączaniu do załącznika I do dyrektywy,
- dla badań jeszcze niezakończonych, dowód, że badania te zostały zlecone najpóźniej w okresie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wraz z zobowiązaniem, że ich wyniki zostaną przedłożone najpóźniej w ciągu 12 miesięcy od upływu terminu określonego w art. 5 ust. 4 lit. c);
d) informację o sprawdzeniu przez zgłaszającego kompletności dokumentacji.
3.
Kompletna dokumentacja zawiera poszczególne sprawozdania z badań i analizy dotyczących wszystkich informacji określonych w ust. 2 lit. c) lub, w przypadku prac w toku, protokoły i zobowiązania określone w ust. 2 lit. c).
4.
Państwa Członkowskie określają liczbę egzemplarzy oraz format dokumentacji określonej w ust. 2 i 3, składanej przez zgłaszających.
Przy ustalaniu formatu dokumentacji Państwa Członkowskie zwracają szczególną uwagę na zalecenia Komisji wydane w ramach prac Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin.
5.
W przypadku gdy w odniesieniu do danej substancji czynnej dokumentacja określona w ust. 1 nie zostanie wysłana w terminie określonym w art. 5 ust. 4 lit. c), Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy informuje o tym Komisję najpóźniej w terminie trzech miesięcy, podając powody przedstawione przez zgłaszających.
6.
Na podstawie zgłoszenia Państwa Członkowskiego pełniącego funkcję sprawozdawcy określonego w ust. 5 nowy termin dla składania dokumentacji spełniającej wymogi ust. 2 i 3 ustala się, w rozporządzeniu określonym w art. 5, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 dyrektywy, tylko w przypadku gdy można wykazać, że opóźnienie spowodowane zostało działaniem siły wyższej.
7.
Po przeprowadzeniu badania Komisja, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy, podejmuje decyzję o niewłączaniu do załącznika I do dyrektywy substancji czynnej, w odniesieniu do której nie złożono zgłoszenia lub dokumentacji w wymaganym terminie, z podaniem powodów jej niewłączania.
Państwa Członkowskie do dnia 25 lipca 2003 r. wycofują zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne.
Artykuł 7
Sprawdzenie kompletności dokumentacji
1.
W odniesieniu do danej substancji czynnej Państwo Członkowskie wyznaczone jako sprawozdawca:
a) bada dokumentacje określone w art. 6 ust. 2 i 3 oraz ocenia informację o sprawdzeniu jej kompletności dostarczone przez zgłaszających;
b) najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od otrzymania wszystkich dokumentów dotyczących danej substancji czynnej składa Komisji sprawozdanie w sprawie kompletności dokumentacji; w odniesieniu do tych substancji czynnych, dla których co najmniej jedna dokumentacja uznana zostanie za kompletną w rozumieniu art. 6 ust. 2 i 3, Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy dokonuje oceny określonej w art. 8, o ile Komisja w ciągu dwóch miesięcy nie poinformuje Państwa Członkowskiego pełniącego funkcję sprawozdawcy, że dokumentacja nie została uznana za kompletną. Sprawozdanie dotyczące tych substancji czynnych, których dokumentacja wymaga uzupełnienia przewidzianego w art. 6 ust. 2 lit. c) tiret trzecie, powinno potwierdzić termin, do którego należy dokonać uzupełnienia dokumentacji oraz od którego rozpocznie się dokonywanie oceny określonej w art. 8.
2. Dla tych substancji czynnych, dla których Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy lub Komisja uznają, że żadna z dokumentacji nie jest kompletna w rozumieniu art. 6 ust. 2 i 3, Komisja w ciągu trzech miesięcy od otrzymania sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego funkcję sprawozdawcy określonego w ust. 1 lit. b) przekazuje to sprawozdanie Komitetowi. Decyzję w sprawie kompletności dokumentacji, w rozumieniu art. 6 ust. 2 i 3, podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 19 dyrektywy. W przypadku uznania dokumentacji za kompletną Państwo Członkowskie przeprowadza ocenę określoną w art. 8.
3.
Po przeprowadzeniu badań Komisja, zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy, podejmuje decyzję o niewłączaniu do załącznika I do dyrektywy substancji czynnych, w odniesieniu do których nie złożono kompletnej dokumentacji w wymaganym terminie z podaniem powodów jej niewłączenia.
Państwa Członkowskie do dnia 25 lipca 2003 r. wycofują zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających takie substancje czynne.
Artykuł 8
Ocena dokumentacji przez Państwa Członkowskie pełniące funkcje sprawozdawców oraz przez Komisję
1.
Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy ocenia tylko te dokumentacje i sporządza na ich temat sprawozdanie, które zostaną uznane za kompletne w rozumieniu art. 6 ust. 2 i 3.
W odniesieniu do pozostałych sprawdza tożsamość i zanieczyszczenia substancji czynnej.
Państwo Członkowskie sprawozdawca uwzględnia informacje zawarte w innych dokumentacjach złożonych przez zgłaszającego lub przez którąkolwiek z zainteresowanych stron zgodnie z przepisami art. 5 ust. 4 lit. d).
Wysyła ono Komisji możliwie najszybciej, jednak nie później niż w ciągu 12 miesięcy od uznania kompletności dokumentacji, sprawozdanie z oceny dokumentacji.
Sprawozdanie sporządzane jest w formacie zaleconym przez Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin i zawiera zalecenie:
- włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy z podaniem warunków włączenia; albo
- niewłączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy z podaniem powodów niewłączenia.
Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy zamieszcza w swoim sprawozdaniu w szczególności odniesienie do każdego testu i sprawozdania z badań dla każdego punktu załączników II i III do dyrektywy, opierając się na ocenie w formie wykazu testów i sprawozdań z badań, zawierającego tytuł, autora(-ów), datę przeprowadzenia badań lub raportu z testu oraz datę publikacji normy, zgodnie z którą przeprowadzono test lub badanie, nazwisko posiadacza oraz, jeżeli zostały złożone, wniosek posiadacza lub zgłaszającego o ochronę danych.
W odniesieniu do innych źródeł substancji czynnych, co do których dokumentacja uznana została za niekompletną, podaje się również, czy takie substancje czynne można będzie uznać za porównywalne w rozumieniu art. 13 ust. 5 dyrektywy.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy nie przyjmuje się przedkładania nowych badań, z wyjątkiem badań określonych w art. 6 ust. 2 lit. c) tiret trzecie.
Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy może zażądać od zgłaszających złożenia dalszych danych niezbędnych do wyjaśnienia dokumentacji.
Żądanie Państwa Członkowskiego sprawozdawcy złożenia dalszych informacji w celu wyjaśnienia dokumentacji nie ma wpływu na termin złożenia sprawozdania określonego w ust. 1.
Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy może po rozpoczęciu badania konsultować się z ekspertami z jednego lub kilku Państw Członkowskich oraz może zażądać dodatkowych informacji technicznych lub naukowych od innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania jego pomocy w dokonywaniu oceny.
Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy zapewnia, aby zgłaszający złożyli Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim uaktualnione dokumentacje podsumowujące, jednocześnie wysyłając Komisji sprawozdania Państwa Członkowskiego sprawozdawcy w sprawie oceny uaktualnionych dokumentacji.
Państwa Członkowskie lub Komisja mogą za pośrednictwem Państwa Członkowskiego sprawozdawcy zażądać, aby zgłaszający im również przesłali kompletne uaktualnione dokumentacje lub ich części.
3.
Po otrzymaniu dokumentacji podsumowującej oraz sprawozdania, określonych w ust. 1, Komisja przekazuje dokumentację i sprawozdanie do zbadania Stałemu Komitetowi ds. Zdrowia Roślin.
Przed przekazaniem Komitetowi dokumentacji i sprawozdania Komisja rozsyła do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich sprawozdanie Państwa Członkowskiego sprawozdawcy oraz może zorganizować spotkanie ekspertów z jednego lub z większej liczby Państw Członkowskich.
Komisja może skonsultować się z niektórymi lub ze wszystkimi zgłaszającymi substancje czynne, wyszczególnione w rozporządzeniu określonym w art. 5 ust. 2, w sprawie sprawozdania lub części tego sprawozdania dotyczących danych substancji czynnych.
W trakcie tych konsultacji Państwo Członkowskie sprawozdawca zapewnia niezbędną pomoc techniczną i naukową.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7 dyrektywy nie jest akceptowane przedkładanie nowych badań, z wyjątkiem badań określonych w art. 6 ust. 2 lit. c) tiret trzecie.
Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy po konsultacji z Komisją może zażądać od zgłaszających złożenia dalszych danych niezbędnych do wyjaśnienia dokumentacji.
Przed złożeniem Komitetowi projektu dyrektywy lub projektu decyzji, określonych w ust. 4, Komisja konsultuje się z odpowiednim(-mi) komitetem(-ami) naukowym(-mi) w każdej sprawie dotyczącej zdrowia i środowiska.
Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy udostępnia na odpowiedni wniosek lub przechowuje do celów prowadzenia konsultacji przez zainteresowane strony następujące dane:
a) informacje określone w ust. 1 akapit drugi, z wyjątkiem tych elementów, które zostały uznane za poufne zgodnie z art. 14 dyrektywy;
b) nazwę substancji czynnej;
c) zawartość czystej substancji czynnej w produkowanym materiale;
d) wykaz wszystkich danych wymaganych do rozpatrzenia ewentualnego włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, po pierwsze jako zawartych w sprawozdaniu Państwa Członkowskiego sprawozdawcy, po drugie jako ostatecznie przyjętych po konsultacji z Komisją lub, gdzie stosowne, z ekspertami określonymi w akapicie drugim.
4.
Po przeprowadzeniu badania określonego w ust. 3 Komisja bez uszczerbku dla jakiegokolwiek wniosku, który może złożyć w celu zmiany Załącznika do dyrektywy 79/117/EWG, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 dyrektywy, przyjmuje:
a) dyrektywę mającą na celu włączenie substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy, określającą, w odpowiednich przypadkach, warunki oraz terminy takiego włączenia; lub
b) decyzję skierowaną do Państw Członkowskich, wycofującą zezwolenia dotyczące środków ochrony roślin zawierających substancję czynną, stosownie do art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy, w przypadku gdy ta substancja czynna nie została włączona do załącznika I do dyrektywy, wymieniając powody niewłączenia.
5.
Podczas składania Komitetowi projektu dyrektywy lub projektu decyzji, określonych w ust. 4, Komisja przedstawia też wnioski z badań przeprowadzonych przez Komitet w formie uaktualnionego sprawozdania kontrolnego, które odnotowane zostanie w sprawozdaniu z posiedzenia.
Sprawozdanie kontrolne, z wyłączeniem wszystkich jego części, które odnoszą się do informacji poufnych zawartych w dokumentacjach i uznanych za takie zgodnie z art. 14 dyrektywy, udostępniane jest przez każde Państwo Członkowskie na odpowiedni wniosek lub przechowywane do celów konsultacji przez zainteresowane strony.
Artykuł 9
Zawieszenie przeprowadzania oceny
W przypadku gdy w odniesieniu do substancji wymienionej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia wniosek o całkowity zakaz na mocy dyrektywy 79/117/EWG, terminy przewidziane w tym rozporządzeniu zawiesza się do chwili podjęcia decyzji w sprawie tego wniosku.
Po podjęciu przez Radę decyzji o całkowitym zakazie dotyczącym substancji czynnej zgodnie z dyrektywą 79/117/EWG procedura na mocy tego rozporządzenia zostaje zakończona.
ROZDZIAŁ 3
TRZECI ETAP PROGRAMU PRAC
Artykuł 10
Zgłaszanie
1.
Każdy producent zamierzający zapewnić włączenie substancji czynnej określonej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia do załącznika I do dyrektywy, zgłasza to organowi określonemu w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
Komisja regularnie dokonuje przeglądu realizacji zadań wymienionych w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia, powierzonych organowi wymienionemu w tym załączniku.
Jeżeli okaże się, że zadania nie są wykonywane należycie, można podjąć decyzję o wyznaczeniu innego organu, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 dyrektywy.
2.
Zgłoszenia składane są w odniesieniu do każdej substancji czynnej oddzielnie w następujący sposób:
a) w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pierwsze zgłoszenie zgodnie z sekcją 1 przykładowego zgłoszenia przedstawionego w części 2 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia;
oraz
b) w ciągu dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, drugie zgłoszenie zgodnie z sekcją 1 i 2 przykładowego zgłoszenia przedstawionego w części 2 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia, wraz z pisemnym zobowiązaniem do przedstawienia kompletnej dokumentacji.
3.
Szczegółowe przepisy dotyczące składania takich dokumentacji, termin(-y) ich składania oraz system opłat za poszczególne substancje czynne ustalane są przez Komisję w rozporządzeniu przyjmowanym zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit drugi dyrektywy.
4.
Pełny pakiet danych należy złożyć najpóźniej do dnia 25 maja 2003 r.
Pełny pakiet danych zawiera raporty z poszczególnych testów i badań, dotyczące wszystkich informacji określonych w art. 6 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze i drugie.
Tym niemniej w rozporządzeniu określonym w ust. 3 można w wyjątkowych przypadkach ustanowić późniejszy termin w odniesieniu do wyników badań długoterminowych, w których przypadku nie przewiduje się ich zakończenia w powyższym terminie, pod warunkiem że pakiet danych zawiera:
- dowód, że takie badania zostały zlecone najpóźniej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,
- należyte uzasadnienie naukowe,
- protokół i sprawozdanie okresowe z badań.
5.
Każdy producent, który nie zgłosił żadnej substancji czynnej, określonej w ust. 1, w terminach określonych w ust. 2 lub którego zgłoszenie zostało odrzucone zgodnie z art. 11, będzie miał możliwość uczestniczenia w przeglądzie programu tylko wspólnie z jednym lub większą liczbą zgłaszających daną substancję czynną, których zgłoszenie przy składaniu wspólnej dokumentacji zostało uznane za możliwe do przyjęcia zgodnie z art. 11.
Artykuł 11
Badanie zgłoszeń
1.
Komisja w ciągu trzech miesięcy od upływu terminu określonego w art. 10 ust. 2 lit. b) informuje Komitet o zgłoszeniach otrzymanych w odpowiednim czasie.
Najpóźniej w okresie ośmiu miesięcy od otrzymania zgłoszeń Komisja składa Komitetowi sprawozdanie w sprawie dalszego badania możliwości przyjęcia otrzymanych zgłoszeń, z uwzględnieniem kryteriów określonych w części 2 załącznika V.
2.
Komisja zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy podejmuje decyzję o niewłączaniu do załącznika I do dyrektywy substancji czynnych, określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, w sprawie których nie złożono w wymaganym terminie możliwego do przyjęcia zgłoszenia lub pełnego pakietu danych, z podaniem powodów niewłączenia.
Państwa Członkowskie do dnia 25 lipca 2003 r. wycofują zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne.
ROZDZIAŁ 4
OPŁATY
Artykuł 12
Opłaty związane z drugim wykazem priorytetowym
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają system zobowiązujący zgłaszających do uiszczania opłat za czynności administracyjne oraz za ocenę zgłoszeń, jak również za ocenę dokumentacji z nimi związanych, które zostały złożone tym Państwom Członkowskim zgodnie z art. 4 lub 6, w każdym przypadku, w którym Państwo Członkowskie zostało wyznaczone jako sprawozdawca.
2.
W związku z tym Państwa Członkowskie:
a) wymagają opłaty za każde zgłoszenie, niezależnie od tego, czy zostało ono złożone przez jednego zgłaszającego, czy wspólnie przez kilku zainteresowanych zgłaszających, jak również za każdorazowe złożenie dokumentacji związanej z tymi zgłoszeniami;
b) zapewniają, by kwota opłaty określana została w sposób przejrzysty w świetle jej powiązania z rzeczywistymi kosztami badania i czynnościami administracyjnymi związanymi z rozpatrywaniem zgłoszeń i dokumentacji; jednakże w celu obliczenia całkowitej należności Państwa Członkowskie mogą przewidzieć stałą skalę opłat opartą na kosztach średnich;
c) zapewniają, by opłata była pobierana zgodnie z instrukcjami udzielanymi przez organizacje w każdym Państwie Członkowskim, wymienione w załączniku VI oraz by dochód z tej opłaty był wykorzystywany wyłącznie na pokrycie kosztów rzeczywiście ponoszonych przez Państwo Członkowskie pełniące funkcję sprawozdawcy przy ocenie i czynnościach administracyjnych związanych ze zgłoszeniami oraz dokumentacjami, w odniesieniu do których to Państwo Członkowskie jest sprawozdawcą, lub w celu finansowania ogólnych działań służących wypełnieniu ich zobowiązań jako Państwa Członkowskiego sprawozdawcy, wynikających z art. 7 lub 8;
d) wymagają, aby pierwsza część opłaty, pokrywająca koszty realizacji obowiązków Państw Członkowskich pełniących funkcję sprawozdawców, wynikających z art. 5 ust. 1 i art. 7, została uiszczona w momencie składania zgłoszenia określonego w art. 4; ta część opłaty nie będzie w żadnym przypadku podlegała refundacji.
Artykuł 13
Opłaty za zgłoszenia dotyczące trzeciego etapu programu prac
Każdy producent składający zgłoszenie zgodnie z art. 10 w momencie składania swojego pierwszego zgłoszenia określonego w art. 10 ust. 2 lit. a) uiszcza organowi określonemu w załączniku I opłatę w wysokości 5000 EUR za każdą substancję czynną.
Opłata zostanie wykorzystana wyłącznie na finansowanie kosztów rzeczywiście ponoszonych przy realizacji zadań określonych w załączniku VII.
Artykuł 14
Inne obciążenia, należności lub opłaty
Przepisy art. 12 i 13 nie naruszają praw Państw Członkowskich do zachowania lub wprowadzenia zgodnie z Traktatem obciążeń, należności lub opłat w odniesieniu do udzielania zezwoleń, wprowadzania do obrotu i stosowania oraz kontrolowania substancji czynnych oraz środków ochrony roślin, innych niż opłata przewidziana w art. 12 i 13.
ROZDZIAŁ 5
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Środki tymczasowe
Komisja składa Komitetowi sprawozdanie w sprawie wniosków zawartych w jej sprawozdaniu okresowym, określonym w art. 8 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy.
W razie konieczności oraz w przypadkach indywidualnych Komisja może zgodnie z art. 8 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy podejmować stosowne środki tymczasowe dotyczące zastosowań, w odniesieniu do których dostarczono dodatkowy dowód techniczny uzasadniający istotną potrzebę dalszego stosowania substancji czynnej oraz wykazujący brak innej, skutecznej alternatywy.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 452/2000
z dnia 28 lutego 2000 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy w zakresie oceny jakości statystyk kosztów pracy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 z dnia 9 marca 1999 r. dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 530/1999 konieczne są środki wykonawcze dotyczące oceny jakości i zawartości sprawozdania w sprawie jakości.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kryteria oceny jakości i zawartość sprawozdania w sprawie jakości
Kryteria oceny jakości i zawartość sprawozdania w sprawie jakości, określonego w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 530/1999, zostały ustanowione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 475/2000
z dnia 28 lutego 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3605/93 w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 14 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Definicje "rządu", "deficytu" i "inwestycji" są ustanowione w Protokole w sprawie procedury nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz w rozporządzeniu (WE) nr 3605/93 [2] poprzez odwołanie się do europejskiego systemu zintegrowanych rachunkowości gospodarczych.
Rozporządzenie (WE) nr 2223/96 [3] zastąpiło ten system wprowadzając europejski system rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie (zwany dalej "ESA 95").
(2) Definicja "długu publicznego" ustanowiona w Protokole w sprawie procedury nadmiernego deficytu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 3605/93 wymaga dalszego sprecyzowania poprzez odwołanie się do kodów klasyfikacyjnych ESA 95 w przypadku pochodnych instrumentów finansowych, w rozumieniu przyjętym w ESA 95, nie ma nominalnej wartości identycznej z wartością nominalną innych papierów dłużnych, dlatego też pochodne instrumenty finansowe nie powinny być włączane do pasywów, z których wynika dług publiczny, w rozumieniu Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu. W przypadku pasywów stanowiących przedmiot umów ustalających kurs wymiany walut, kurs ten powinien być wzięty pod uwagę przy przeliczeniu na walutę krajową.
(3) ESA 95 wprowadza szczegółową definicję produktu krajowego brutto według bieżących cen rynkowych, który jest odpowiedni do obliczenia proporcji deficytu publicznego do produktu krajowego brutto i długu publicznego do produktu krajowego brutto, określonego w art. 104 Traktatu.
(4) Wydatki na skonsolidowane odsetki płatne przez państwo są ważnym wskaźnikiem dla monitoringu sytuacji budżetowej w Państwach Członkowskich.
Wydatki na odsetki są faktycznie związane z długiem publicznym.
Dług publiczny, o którym Państwa Członkowskie informują Komisję, musi być ujednolicony w ramach sektora państwowego.
Poziomy długu publicznego i wydatków na odsetki powinny być wzajemnie dostosowywane.
Metodologia ESA 95 (ppkt 1.58) przyjmuje, że dla pewnych rodzajów analizy, wartości skonsolidowane mają większe znaczenie niż ogólne dane brutto.
Powinien zostać wyjaśniony sposób, w jaki Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o danych dotyczących wydatków na odsetki.
(5) Definicje i kody klasyfikacyjne zawarte w ESA 95 mogą być poddane rewizji w związku z dokonywaniem koniecznej harmonizacji statystyk krajowych lub z innych przyczyn.
O przeglądach ESA 95 lub zmianach jej metodologii decyduje Rada lub Komisja zgodnie z zasadą podziału kompetencji i procedurami ustanowionymi w Traktacie oraz rozporządzeniu (WE) nr 2223/96.
(6) Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2223/96 przewiduje, że korzystanie z poprzedniego europejskiego systemu zintegrowanych rachunkowości gospodarczych miało być kontynuowane do celów sprawozdawczości Państw Członkowskich przed Komisją zgodnie z procedurą nadmiernego deficytu w okresie przejściowym do momentu złożenia sprawozdania w dniu 1 września 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3605/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. art. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Do celów Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu i niniejszego rozporządzenia, terminy podane w poniższych akapitach są określone zgodnie z europejskim systemem rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie (zwanym dalej "ESA 95"), przyjętym w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 [4].
Kody podane w nawiasach odnoszą się do ESA 95.
2.
"Rząd" oznacza sektor "administracji publicznej" (S.13), to znaczy "administrację rządową" (S.1311), "władze państwowe" (S.1312), "samorząd terytorialny" (S.1313) i "fundusze zabezpieczenia społecznego" (S.1314), z wyłączeniem operacji handlowych, w rozumieniu przyjętym w ESA 95.
Wyłączenie operacji handlowych oznacza, że sektor "administracji publicznej" (S.13) składa się jedynie z jednostek, których główną działalnością jest świadczenie usług nierynkowych.
3.
"Deficyt publiczny (nadwyżka)" oznacza wierzytelność netto (zadłużenie netto) (B.9) sektora "administracji publicznej" (S.13) w rozumieniu przyjętym w ESA 95.
Odsetki składające się na deficyt publiczny są odsetkami (D.41), w rozumieniu przyjętym w ESA 95.
4.
"Inwestycje rządowe" oznaczają przyrost środków trwałych brutto (P.51) sektora "administracji publicznej" (S.13), w rozumieniu przyjętym w ESA 95.
5.
"Dług publiczny" oznacza całościowy dług brutto według wartości nominalnej pozostałej pod koniec roku w sektorze "administracji publicznej" (S.13), z wyłączeniem tych pasywów, które odpowiadają aktywom finansowym, jakimi dysponuje sektor "administracji publicznej" (S.13).
Dług publiczny tworzą pasywa sektora publicznego w następujących kategoriach: gotówka i depozyty (AF.2); papiery wartościowe inne niż akcje, wyłączając pochodne instrumenty finansowe (AF.33) i pożyczki (AF.4), w rozumieniu przyjętym w ESA 95.
Wartość nominalna pasywów nie spłaconych na koniec roku oznacza wartość nominalną.
Wartość nominalna pasywów powiązanych z indeksem odpowiada wartości nominalnej dostosowanej o zmianę wartości majątku powiązaną ze wskaźnikiem przypadającej na koniec roku.
Pasywa wyrażone w obcej walucie lub wymienione na mocy umów — z jednej obcej waluty na jedną lub więcej obcych walut — są przeliczane na inne obce waluty według kursu uzgodnionego w ramach tych umów i są przeliczane na walutę krajową w oparciu o reprezentatywny rynkowy kurs walutowy z ostatniego dnia roboczego każdego roku.
Pasywa wyrażone w walucie krajowej i wymienione na obcą walutę w oparciu o umowy są przeliczane na obcą walutę według kursu uzgodnionego w ramach tych umów i są przeliczane na walutę krajową w oparciu o reprezentatywny rynkowy kurs walutowy z ostatniego dnia roboczego każdego roku.
Artykuł 2
Do celów Protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu oraz niniejszego rozporządzenia, produkt krajowy brutto oznacza produkt krajowy brutto według bieżących cen rynkowych (PKB według cen rynkowych) (B.1*g), zgodnie z definicją w ESA 95."
2.
W art. 4 ust. 2 pod koniec tiret drugiego wyrazy "podsektory S61, S62 i S63" zastępuje się terminami "podsektory S.1311, S.1312, S.1313 i S.1314".
3.
Pod koniec art. 5, wyrazy "oraz wydatków związanych z odsetkami" zostają zastąpione przez "oraz wydatków związanych z odsetkami (ujednoliconych)".
4.
Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
W przypadku zmian ESA 95 lub zmiany jej metodologii, o których decyduje Rada lub Komisja zgodnie z zasadami podziału kompetencji i procedurami ustanowionymi w Traktacie i rozporządzeniu (WE) nr 2223/96, Komisja wprowadza w art. 1, 2 i 4 nowe odniesienia do ESA 95."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 531/2000
z dnia 10 marca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, kwot produkcyjnych i przyznawania pomocy specjalnej grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 7, 9 ust. 5 i art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 18 ust. 4 i 20 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2637/1999 [4], stanowi, że wypłata premii na rzecz producentów i grup producentów przez Państwo Członkowskie lub przez pierwszego przetwórcę musi być dokonana w drodze przelewu bankowego lub pocztowego na jeden rachunek. Stosowanie tego przepisu przysparza problemów grupom producentów, ponieważ system nie zezwala, aby zarządzanie funduszami zostało rozciągnięte na całe terytorium, ani nie zezwala na zaciągnięcie kredytu operacyjnego z banku niezarządzającego premiami. Dlatego też powinny zostać ustanowione przepisy przewidujące wypłatę premii na konta asygnowane do wpłaty premii oraz przepisy dotyczące numerów rachunków, które mają być przekazane do właściwego organu kontrolnego.
(2) Na mocy art. 20 powyższego rozporządzenia niektóre Państwa Członkowskie, przez okres dwóch lat, mogły wypłacać premie producentom za pośrednictwem pierwszego przetwórcy bez ułatwień związanych z zaliczkami.
Sytuacja ta spowodowała u producentów problemy z gotówką, gdyż nie otrzymywali zapłaty, zanim nie dostarczyli całości swojej produkcji.
Dlatego też producenci ci powinni uzyskać możliwość otrzymania zaliczek za pośrednictwem pierwszych przetwórców na takich samych zasadach, jak te ustanowione w art. 19 dla producentów otrzymujących swoje premie bezpośrednio z Państw Członkowskich.
(3) Artykuł 29 tego samego rozporządzenia stanowi, że krajowe rezerwy mogą być tworzone między innymi z kwot uzyskanych w drodze liniowej redukcji w wysokości do 2 % ilości, które zostały trwale przeniesione.
Krajowe rezerwy mają być przydzielone do końca lutego zgodnie z art. 22 ust. 3, a termin ten nie zezwala na wykorzystanie kwot otrzymanych z trwałego przeniesienia dla tego samego roku produkcyjnego.
Dlatego też powinny zostać ustanowione przepisy stanowiące, że trwale przeniesione ilości mogą być stosowane do bieżących zbiorów oraz, w tym celu, że te ilości mogą zostać przydzielone aż do upływu terminu przeznaczonego na zawarcie umów kontraktacji.
(4) Artykuł 33 ust. 3 tego samego rozporządzenia stanowi, że przeniesienie kwot produkcyjnych nie może dotyczyć ilości mniejszych niż 100 kg.
Aby umożliwić producentom tytoniu, których kwoty na grupy odmian są mniejsze niż 100 kg, dokonanie przeniesienia kwot w całości, przepis ten powinien zostać złagodzony.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 18 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Zapłata grupom producentów sum określonych w ust. 1 i 2 oraz zapłata ceny zakupu producentom przez pierwszych przetwórców może zostać dokonana tylko w drodze przelewu bankowego lub pocztowego na asygnowane do takich płatności rachunki, których numery są przekazywane właściwemu organowi kontrolnemu i które w przypadku grupy producentów muszą być powiązane z płatnościami na rzecz indywidualnych członków grupy producentów.".
2) artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie stosują system zaliczek na premie na rzecz producentów zgodnie z ust. 2–8.
2.
Zaliczka określona w ust. 1 jest wypłacana na wniosek producenta lub – w przypadku zbiorów za rok 2000 – na wniosek pierwszego przetwórcy na podstawie zaświadczenia o kwalifikowaniu się do otrzymania zaliczki, przygotowanego przez właściwy organ kontrolny.
3.
Wnioskowi o zaliczkę muszą towarzyszyć następujące dokumenty, z wyjątkiem przypadków, gdy Państwo Członkowskie będące już w ich posiadaniu stanowi z tego powodu inaczej:
a) kopia umowy kontraktacji zawartej przez producenta wydana w jego imieniu;
b) kopia deklaracji kwoty wydana producentowi i objęta wspomnianą umową kontraktacji;
c) pisemna deklaracja zainteresowanego producenta określająca ilości tytoniu, jakie jest w stanie dostarczyć w czasie bieżących zbiorów.
4.
Zaświadczenie określone w ust. 2 wydawane jest przez organ kontrolny po zweryfikowaniu dokumentów określonych w ust. 3 i po otrzymaniu pisemnej deklaracji złożonej przez producenta.
Jeśli chodzi o pierwszego przetwórcę, zaświadczenie jest wydawane na podstawie umowy kontraktacji przez niego zawartej i przewidywanych lub dokonanych dostaw.
5.
Wypłata zaliczki do maksymalnej wysokości równej stałej części premii podlega wymogowi złożenia zabezpieczenia równego kwocie zaliczki plus 15 %.
Zaliczka jest wypłacana od dnia 16 października roku zbiorów i musi zostać wypłacona w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku określonego w ust. 2 i dowodu złożenia zabezpieczenia, z wyjątkiem przypadków, gdy wniosek złożono przed dniem 16 września, w których okres ten jest przedłużony do 77 dni.
6.
Jeżeli zaliczka jest przyznana grupie producentów lub pierwszemu przetwórcy, ale nie została wypłacona członkom lub uprawnionym do tego producentom lub zwrócona Państwu Członkowskiemu w terminie 30 dni od daty jej otrzymania, od nadal dostępnej sumy pobiera się odsetki w wysokości ustalonej przez Państwo Członkowskie.
Odsetki, naliczane od daty otrzymania zaliczki, są zaksięgowane na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
7. Wypłaconą zaliczkę odlicza się od kwoty premii podlegającej wypłacie na mocy art. 18 ust. 1 lub art. 20 ust. 1, począwszy od pierwszej dokonanej dostawy.
Złożone zabezpieczenie jest zwracane po okazaniu świadectwa kontroli ilości danego tytoniu i dowodu, że suma odpowiadająca premii została wypłacona uprawnionym do tego producentom.
Państwa Członkowskie ustanawiają wszelkie dalsze warunki, w szczególności okresy dostaw tytoniu lub minimalne ilości, dla których można sporządzać świadectwa kontroli.
Z chwilą wypłacenia 50 % należnej zaliczki zwalnia się 50 % zabezpieczenia.
Złożone zabezpieczenie jest zwalniane z chwilą odliczenia całej sumy wypłaconej zaliczki od premii podlegającej wypłacie.
8.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, niedokonanie dostaw w terminie określonym w art. 16 ust. 1, umożliwiającym pełne odliczenie wypłaconej zaliczki od premii podlegającej wypłacie, powoduje przepadek złożonego zabezpieczenia w stopniu równym kwocie nieodzyskanej zaliczki.
9.
Państwa Członkowskie ustalają wszelkie dalsze warunki regulujące przyznawanie zaliczek, w szczególności ostateczny termin składania wniosków.
Producenci nie mogą składać wniosków o zaliczkę po rozpoczęciu dokonywania dostaw.".
3) w art. 20 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Wypłaty sum określonych w ust. 1 można dokonać wyłącznie w drodze przelewu bankowego lub pocztowego na asygnowane do takich płatności rachunki, których numery są przekazywane właściwemu organowi kontrolnemu i które w przypadku grupy producentów muszą być powiązane z płatnościami na rzecz indywidualnych członków grupy producentów.".
4) w art. 29 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Kwoty produkcyjne wynikające ze stosowania ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze mogą zostać przyznane do aż upływu terminu przeznaczonego na zawarcie umów kontraktacji.".
5) w art. 33 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przeniesienie kwot produkcyjnych określonych w ust. 1 nie może obejmować ilości mniejszych niż 100 kg, z wyjątkiem kwot produkcyjnych mniejszych niż 100 kg, które mają zostać przeniesione w całości.
Jednakże przeniesienie ilości mniejszych niż 100 kg musi być podane do wiadomości Komisji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 538/2000
z dnia 13 marca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1599/97 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Bułgarii, Węgier, Polski, Rumunii, Słowacji i Republiki Czeskiej oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1226/92 i (WE) nr 2479/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 1999/790/WE z dnia 18 maja 1998 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi a ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, oraz Republiką Łotewską z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa, włączając poprawę obecnie istniejących uzgodnień preferencyjnych [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Łotwy i przeznaczone do przetwórstwa, przewidzianych w powyższym Protokole, który wchodzi w życie w dniu 1 marca 2000 r.
[2]. System ten jest identyczny do tego, stosowanego na niektóre owoce miękkie pochodzące z Bułgarii, Węgier, Polski, Rumunii, Słowacji, Republiki Czeskiej, Estonii i Litwy, a którego szczegółowe zasady stosowania są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1599/97 [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2371/1999 [4].
W celu uproszczenia, szczegółowe zasady stosowania powyższych uzgodnień dotyczących przywozu powinny zostać włączone do tego samego rozporządzenia oraz zakres rozporządzenia (WE) nr 1599/97 powinien zostać rozszerzony w celu objęcia produktów pochodzących z Łotwy.
(2) Niniejsze uzgodnienia dotyczące przywozu zastępują uzgodnienia przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1926/96 [5]. Dlatego też rozporządzenie Komisji (WE) nr 2479/96 [6] ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Łotwy oraz ustalające minimalne ceny importowe, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2371/1999, traci moc.
(3) Komunikat dotyczący przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji na temat przywozu z Łotwy, ustanowionych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1599/97 ostaje zastąpiony przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1226/92 z dnia 13 maja 1992 r. w sprawie przekazywania Komisji przez Państwa Członkowskie informacji dotyczących przywozu niektórych przetworów owocowych i warzywnych [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2480/96 [8]. Dlatego też rozporządzenie (EWG) nr 1226/92 traci moc.
(4) Protokoły dostosowujące wchodzą w życie w dniu 1 marca 2000 r., dlatego też niniejsze rozporządzenie należy stosować od tego dnia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1599/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1599/97 z dnia 28 lipca 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre owoce miękkie pochodzące z Bułgarii, Węgier, Polski, Rumunii, Słowacji, Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy i Litwy"
.
2) W art. 5 skreśla się ust. 4.
3) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenia (EWG) nr 1226/92 i (WE) nr 2479/96 tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 547/2000
z dnia 14 marca 2000 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. o ochronie oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6, ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Hiszpania przekazała Komisji wniosek o rejestrację pewnych nazw, takich jak oznaczenia geograficzne.
(2) W następstwie deklaracji sprzeciwu wobec nazwy zawartej w załączniku I do rozporządzenia w rozumieniu art. 7 tego rozporządzenia, wysłanego do Komisji po opublikowaniu go w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3], zostało wyjaśnione przez przyjęcie nowego rozporządzenia Komisji (WE) 2377/99 [4] zmieniającego wspólnotowe standardy dla szparagów.
(3) W odniesieniu do opisu produktu określonego w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, zostało dostosowane zagadnienie wielkości i tolerancji dla szparagów i spełnia obecnie nowe przepisy Wspólnoty w tej kwestii. Z tego powodu i w celu wyjaśnienia, aspekty te powinny zostać ściśle określone jako część głównych punktów specyfikacji.
(4) Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia, uznano, że wniosek spełnia wszystkie wymagania w nim ustanowione, w szczególności zawiera wszystkie informacje określone w jego art. 4.
(5) Dlatego też nazwa powinna być wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i podlegać odtąd całkowitej ochronie Wspólnoty jako chronione oznaczenie geograficzne.
(6) Załącznik I do tego rozporządzenia uzupełnia Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2107/1999 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę z załącznika I do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych", przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Główne punkty specyfikacji są ustalone w załączniku II.
Informacja ta zastępuje informację opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nr C 207.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 548/2000
z dnia 14 marca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2029/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 331/2000 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2029/91 stanowi, że produkty przywożone z państw trzecich mogą być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy pochodzą one z kraju umieszczonego w wykazie sporządzonym zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2029/91. Taki wykaz został ustanowiony w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1367/98 [4].
(2) Republika Czeska zwróciła się do Komisji z wnioskiem o umieszczenie jej w wykazie przewidzianym przepisami art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2029/91 oraz przedłożyła informacje wymagane zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
(3) Po zbadaniu tych informacji oraz przeprowadzeniu debaty, będącej wynikiem tego badania, z władzami Republiki Czeskiej stwierdzono, że przepisy regulujące produkcję oraz kontrolę w tym kraju są równoważne z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2029/91.
(4) Ostateczny termin włączenia Argentyny, Australii, Węgier oraz Izraela do wykazu przewidzianego w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2029/91 wygasa dnia 30 czerwca 2000 r. i z tego powodu musi on zostać przedłużony, aby umożliwić kontynuowanie przywozu. W przypadku Izraela i Argentyny przesunięcie ostatecznego terminu zostanie rozważone w świetle przeprowadzonych bądź zaplanowanych kontroli w tych krajach.
(5) Władze Węgier zawiadomiły o zmianie nazwy węgierskiego organu kontroli Biokultura, którą należy ująć w Załączniku.
(6) W przypadku Australii, Izraela oraz Szwajcarii konieczna jest aktualizacja niektórych danych technicznych.
(7) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2029/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 549/2000
z dnia 14 marca 2000 r.
określające centra interwencyjnego skupu ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/98 [2], w szczególności jego art. 8 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2047/84 [3], określa centra interwencyjnego skupu ryżu inne niż Vercelli.
Rozporządzenie to było zmieniane kilkakrotnie, ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 695/98 [4].
Do celów przejrzystości należy je całkowicie zastąpić.
(2) Po konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi należy zmienić wykaz centrów skupu interwencyjnego w Hiszpanii i Grecji.
(3) Środki te powinny wejść w życie od początku okresu stosowania uzgodnień interwencyjnych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Centra skupu interwencyjnego określone w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 są wymienione w załączniku.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 2047/84 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 562/2000
z dnia 15 marca 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 27 ust. 4, art. 41 i art. 47 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Począwszy od dnia 1 lipca 2002 r., po okresie przejściowym, w czasie którego obowiązują nadal poprzednie ustalenia w zakresie skupu, rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 wprowadza jednolity system skupu zastępujący ustalenia w zakresie skupu przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 805/68 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1633/98 [3]. Z uwagi na wymieniony nowy system musi zostać zmienione rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2456/93 z dnia 1 września 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 w odniesieniu do ogólnych i szczególnych środków interwencyjnych dotyczących wołowiny [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2304/98 [5]. Przy okazji wymienionej poprawki, ze względu na przejrzystość dokumentu, wymienione rozporządzenie powinno być ponownie opracowane. W celu zapewnienia płynnego przejścia do stosowania nowego rozporządzenia obecnie obowiązujące przepisy powinny zostać utrzymane do czasu drugiego zaproszenia do składania ofert w marcu 2000 r. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1627/89 z dnia 9 czerwca 1989 r. w sprawie skupu wołowiny w drodze przetargu [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 34/2000 [7], powinno również stracić moc dnia 1 lipca 2002 r.
(2) Niektóre zasady stosowania powinny ponadto zostać uzupełnione lub sformułowane w sposób bardziej klarowny, po to aby uwzględnić zdobyte doświadczenie oraz specyficzne problemy jakie wystąpiły uprzednio w przebiegu publicznych interwencji.
Takie zasady, głównie techniczne, odnoszą się w szczególności do prezentacji, przejęcia, kontroli i przechowywania skupowanych produktów.
(3) Z uwagi na to, że art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 przewiduje stosowanie bieżących ustaleń w zakresie skupu do dnia 30 czerwca 2002 r. muszą zostać ustanowione przepisy przejściowe określające szczegółowe zasady stosowania odnoszące się konkretnie do omawianych ustaleń.
(4) Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 wiąże rozpoczęcie interwencji państwa ze średnią ceną rynkową w Państwie Członkowskim lub w regionie Państwa Członkowskiego. Zasady obliczania cen rynkowych muszą zostać w odpowiedni sposób ustalone w Państwach Członkowskich, w szczególności co do stosowanych klas i wagi, współczynników służących do przeliczania klas na referencyjną klasę R3 oraz trybu otwierania i zamykania skupu.
(5) Warunki dopuszczenia muszą eliminować produkty, które nie są reprezentatywne dla krajowej produkcji Państwa Członkowskiego oraz które nie odpowiadają obowiązującym przepisom zdrowotnym i weterynaryjnym, jak również te, które charakteryzują się wagą przekraczającą wagę zwykle poszukiwaną na rynku.
Wymienione wymagania dotyczące tusz wołowych klasy O3, będących przedmiotem skupu w Irlandii, powinny również dotyczyć Irlandii Północnej w celu zapobiegania nieprawidłowościom w obrocie, które mogłyby powodować zakłócenia na rynku wołowiny w tej części Wspólnoty.
(6) W sprawie identyfikacji kwalifikujących się tusz powinny zostać ustalone szczególne przepisy, nakładające wymóg stemplowania numeru uboju na wewnętrznej stronie każdej ćwierćtuszy; co się tyczy prezentacji, tusze powinny być rozbierane w sposób jednolity, aby ułatwić zbyt kawałków mięsa, poprawić kontrolę czynności trybowania i w efekcie zapewnić, że rozbiór odpowiada jednej definicji na terenie całej Wspólnoty.
W tym celu tusze powinny być przecinane wzdłuż wyznaczonej linii, a pojęcia ćwierćtusze przednie i tylne powinny być zdefiniowane jako odpowiednio pięciożebrowe i ośmiożebrowe w celu zredukowania do minimum ilości kawałków mięsa bez kości i okrawków oraz w celu zapewnienia najlepszego wykorzystania uzyskanego produktu.
(7) W celu zapobiegania spekulacji, która mogłaby zakłócić rzeczywistą sytuację rynkową, każda z zainteresowanych stron powinna mieć możliwość przedłożenia wyłącznie jednej oferty w danej kategorii w odpowiedzi na każde zaproszenie do składania ofert.
W celu zapobiegania wykorzystywaniu fikcyjnych podmiotów, pojęcie "zainteresowane strony" powinno oznaczać jedynie kategorię operatorów, którzy tradycyjnie są zaangażowani w skup interwencyjny z racji swojej działalności gospodarczej.
(8) Biorąc pod uwagę posiadane doświadczenie w zakresie składania ofert, powinno się również ustanowić przepis dotyczący zainteresowanych stron, aby mogły brać udział w zaproszeniach do składania ofert, gdzie stosowne, na podstawie umów zawartych z agencjami interwencyjnymi zgodnie z zasadami, które są sformułowane w warunkach tych umów.
(9) W sprawie składania zabezpieczeń w gotówce powinny zostać ustalone bardziej precyzyjne zasady, tak aby agencje interwencyjne mogły przyjmować poręczenia w postaci czeków.
(10) W ślad za zakazem wykorzystywania materiału określonego ryzyka oraz w celu uwzględnienia spowodowanego tym wzrostu kosztów oraz spadku dochodów w sektorze wołowiny i cielęciny, odpowiedni wzrost średniej ceny rynkowej, przyjmowany do wyznaczania maksymalnej ceny skupu, powinien być zrównany z najwyższą kwotą w danym czasie, począwszy od dnia 1 lipca 2002 r.
(11) Jeżeli chodzi o dostawę produktów, agencje interwencyjne powinny być upoważnione, o ile ma to zastosowanie, do skracania terminu dostawy produktów w celu zapobieżenia nakładania się dostaw odnoszących się do dwóch kolejnych zaproszeń do składania ofert; wynika to z doświadczeń agencji interwencyjnych.
(12) Ryzyko nieprawidłowości jest szczególnie wysokie, gdy skupowane tusze są systematycznie trybowane; w związku z powyższym zakłady chłodnicze i zakłady rozbioru mięsa należące do centrów interwencyjnych powinny być niezależne od rzeźni i wygrywających oferentów.
W celu pokonywania praktycznych trudności, które mogą pojawić się w niektórych Państwach Członkowskich, dopuszcza się odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem że trybowane ilości są ściśle ograniczone i że kontrole prowadzone w momencie przejęcia umożliwiają prześledzenie drogi trybowanego mięsa i w możliwie najszerszym zakresie wykluczenie fałszerstw; w świetle wyników ostatnich dochodzeń większy nacisk musi być położony na badanie pozostałości zabronionych substancji w mięsie, w szczególności związków o działaniu hormonalnym.
(13) Agencje interwencyjne mogą przejmować jedynie produkty spełniające wymogi odnośnie do jakości i prezentacji ustanowione w rozporządzeniach wspólnotowych.
Doświadczenie pokazuje, że w zakresie przejmowania i kontroli powinny być ustalone pewne szczegółowe zasady; w szczególności powinien być ustanowiony przepis o przeprowadzaniu badania przedubojowego w rzeźni, co miałoby na celu wyeliminowanie niekwalifikującego się mięsa we wczesnej fazie.
W celu poprawy wiarygodności procedury odbioru powinni zostać zatrudnieni wykwalifikowani urzędnicy, których bezstronność gwarantowana jest ich niezależnością od zainteresowanych stron jak również ich okresową rotacją; powinny również być prowadzone rozbiory podlegające kontrolom.
(14) W celu poprawy kontroli przez agencje interwencyjne w zakresie przejmowania produktów powinno się zapewnić klarowność i przejrzystość przepisów w sprawie stosowanych procedur, w szczególności w zakresie określania partii produktów, kontroli przedubojowych oraz sprawdzania wagi skupowanych produktów; w tym celu powinno się uściślić przepisy w zakresie trybowania skupowanego mięsa oraz odrzucania kawałków mięsa; dotyczy to także kontroli produktów w czasie składowania.
(15) Przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do tusz muszą przewidywać w szczególności sposób, w jaki tusze mają być podwieszane, oraz podawać rodzaj uszkodzeń lub czynności, których należy unikać w czasie przetwarzania, ponieważ mogą mieć wpływ na jakość handlową produktów lub prowadzić do ich skażenia.
(16) Procedura zamrażania ma bezpośredni wpływ na jakość i konserwację przechowywanego mięsa; mięso z kością powinno być mrożone szokowo, bez opakowania, natychmiast po przyjęciu i nie powinno być pakowane aż do momentu zakończenia zamrażania.
(17) W celu zapewnienia przeprowadzania trybowania w sposób właściwy, zakłady rozbioru mięsa powinny mieć jeden tunel zamrażalniczy lub większą ich liczbę w pobliżu; odstępstwa od tego wymogu powinny być zredukowane do minimum.
Powinny zostać określone zasady stałego i nieprzerwanego bezpośredniego monitorowania, w szczególności ustanawiające wymóg niezależności inspektorów oraz ustalające minimalną ilość przeprowadzanych kontroli.
(18) Przepisy w sprawie składowania kawałków mięsa muszą umożliwiać łatwą identyfikację tych produktów; w tym celu właściwe krajowe władze muszą w szczególności podjąć konieczne środki zapewniające możliwość prześledzenia drogi i składowania kupionych produktów pod kątem ułatwienia późniejszego ich zbytu, uwzględniając wymagania odnoszące się do weterynaryjnego stanu zdrowia zwierząt, z których produkty pochodzą.
Ponadto mając na względzie poprawę składowania kawałków mięsa oraz uproszczenie identyfikacji, opakowanie powinno być standaryzowane, a kawałki mięsa powinny być znakowane ich pełnymi nazwami lub kodami wspólnotowymi.
(19) Przepisy w sprawie stosowania opakowań w postaci kartonów, palet i klatek powinny zostać zaostrzone w taki sposób, aby ułatwić identyfikację oraz poprawić konserwację produktów w czasie składowania, zintensyfikować zwalczanie nadużyć oraz usprawnić dostęp do produktów pod kątem przeprowadzania kontroli i zbytu.
(20) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady skupu wołowiny, przewidziane w art. 27 i 47 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
ROZDZIAŁ I
SKUP
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 2
Regiony interwencyjne w Zjednoczonym Królestwie
Zjednoczone Królestwo składa się z dwóch regionów interwencyjnych podanych poniżej:
- region I: Wielka Brytania,
- region II: Irlandia Północna.
Artykuł 3
Otwarcie i zamknięcie skupu w drodze przetargu
Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stosuje się zgodnie z poniższymi zasadami:
a) w celu zapewnienia spełnienia wymogów ustanowionych w ust. 1 wymienionego artykułu:
- średnia cena rynkowa dla kwalifikujących się kategorii w Państwie Członkowskim lub w jego regionie uwzględnia ceny klas U, R i O, przeliczone na klasę R3 przy użyciu współczynnika podanego w załączniku I, w danym Państwie Członkowskim lub regionie,
- średnie ceny rynkowe są rejestrowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 295/96 [8] oraz w odniesieniu do klas tam wymienionych,
- średnia cena rynkowa według kwalifikujących się kategorii w Państwie Członkowskim lub w jego regionie stanowi średnią cen wszystkich klas, określonych w tiret drugim, ważoną udziałem każdej z tych klas w uboju ogółem w danym Państwie Członkowskim lub w regionie;
b) decyzje w sprawie otwarcia skupu podejmowane są w odniesieniu do poszczególnych kategorii i Państwa Członkowskiego lub jego regionu na podstawie dwóch najbardziej aktualnych zarejestrowanych tygodniowych cen rynkowych;
c) decyzje o zamknięciu skupu podejmowane są w odniesieniu do poszczególnych kategorii i Państwa Członkowskiego lub jego regionu na podstawie dwóch najbardziej aktualnych zarejestrowanych tygodniowych cen rynkowych.
Artykuł 4
Warunki dotyczące produktów kwalifikujących się do interwencji
1. Produkty wymienione w załączniku II i zaliczane do niżej wymienionych kategorii zdefiniowanych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1208/81 [9] mogą być przedmiotem skupu:
a) mięso niewykastrowanych młodych byków w wieku poniżej dwóch lat (kategoria A);
b) mięso wykastrowanych byków (kategoria C).
2.
Tusze i półtusze mogą być przedmiotem skupu jedynie wówczas, gdy:
a) uzyskały znak zdrowia, określony w załączniku I do dyrektywy Rady 64/433/EWG [10] rozdział XI;
b) nie mają cech powodujących, że nie nadają się do składowania i późniejszego wykorzystania;
c) nie pochodzą od zwierząt poddanych ubojowi w wyniku działań podjętych w nagłych wypadkach;
d) pochodzą ze Wspólnoty w rozumieniu art. 39 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [11];
e) pochodzą z hodowli prowadzonej zgodnie z obowiązującymi wymaganiami weterynaryjnymi;
f) nie przekraczają maksymalnego poziomu radioaktywności, dopuszczalnego na mocy rozporządzeń wspólnotowych. Poziom radioaktywnego skażenia produktu winien być monitorowany jedynie wówczas, gdy wymaga tego sytuacja i tylko tak długo, jak jest to konieczne.
Czas trwania kontroli i ich zakres powinien być określony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
g) pochodzą z tuszy ważących nie więcej niż 340 kg.
3.
Przedmiotem skupu mogą być jedynie tusze i półtusze, które są:
a) oferowane, gdzie stosowne, po rozbiorze na ćwierćtusze na koszt zainteresowanej strony zgodnie z załącznikiem III; wszystkie części tuszy muszą być zbadane w celu stwierdzenia zgodności z wymaganiami pkt 2 wymienionego załącznika; brak zgodności z którymkolwiek z powyższych wymagań winien spowodować odrzucenie; gdy dana ćwierćtusza zostaje odrzucona z powodu braku zgodności z omawianymi warunkami prezentacji, w szczególności wówczas, gdy niezadowalająca prezentacja nie może być poprawiona w czasie procedury przyjęcia, druga ćwierćtusza pochodząca z tej samej półtuszy winna również zostać odrzucona;
b) sklasyfikowane zgodnie ze skalą wspólnotową przewidzianą w rozporządzeniu (EWG) nr 1208/81; agencje interwencyjne odrzucą produkty, które uznają za sklasyfikowane niezgodnie z omawianą skalą po przeprowadzeniu szczegółowej kontroli wszystkich części tuszy;
c) zidentyfikowane, po pierwsze na podstawie oznakowań wskazujących kategorię, klasę umięśnienia oraz stopień otłuszczenia i po drugie, na podstawie numeru identyfikacyjnego lub numeru ubojowego. Oznakowania wskazujące kategorię, klasę umięśnienia i stan otłuszczenia muszą być doskonale czytelne i wykonane przy pomocy nietoksycznego, trwałego, niezmywalnego tuszu zgodnie z procedurą zatwierdzoną przez właściwe władze krajowe; litery i cyfry powinny mieć wysokość co najmniej 2 cm.
Oznakowania są umieszczone na rostbefie na poziomie czwartego kręgu lędźwiowego w ćwierćtuszach tylnich oraz około 10 do 30 cm od brzegu cięcia mostka na ćwierćtuszach przednich.
Numer identyfikacyjny lub numer ubojowy jest umieszczony w środkowej części wewnętrznej strony każdej ćwierćtuszy, za pomocą stempla lub niezmywalnego pisaka dozwolonego przez agencję interwencyjną.
Artykuł 5
Centra interwencyjne
1.
Centra interwencyjne są wybierane przez Państwa Członkowskie pod kątem zapewnienia skuteczności środków interwencyjnych.
Urządzenia tych centrów muszą pozwalać na:
a) przejmowanie mięsa z kością;
b) zamrażanie całego mięsa przeznaczonego do konserwacji bez dalszego przetwarzania;
c) składowanie takiego mięsa przez okres co najmniej trzech miesięcy w warunkach technicznie zadawalających.
2.
Do przetwarzania mięsa z kością przeznaczonego do rozbioru mogą być wybrane jedynie centra interwencyjne, których zakłady rozbioru mięsa i chłodnie składowe są niezwiązane z rzeźnią i/lub z wygrywającym oferentem oraz które funkcjonują, są zarządzane i obsadzane niezależnie od tych oferentów.
W razie wystąpienia trudności w praktyce Państwa Członkowskie mogą odstąpić od akapitu pierwszego, pod warunkiem że wzmocnią kontrole w czasie odbioru zgodnie z art. 17 ust. 5; w takim przypadku agencje interwencyjne są, bez uszczerbku dla wymagań weterynaryjnych, upoważnione do przeprowadzenia rozbioru całej kupionej wołowiny lub jej części, wówczas gdy wielkość tygodniowego skupu nie przekracza 1000 ton oraz do 50 % każdej ilości kupionej w tygodniu ponad tę ilość.
Artykuł 6
Szokowe mrożenie wołowiny z kością
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne w celu zapewnienia prawidłowej konserwacji składowanych ćwierćtuszy z kością i ograniczenia ubytków wagi.
Temperatura wewnętrzna jest obniżona do – 7 °C lub poniżej tej wielkości, w ciągu mrożenia szokowego trwającego 36 godzin.
2.
Ćwierćtusze z kością przeznaczone do zamrożenia muszą być podwieszone w tunelach zamrażalniczych bezpośrednio po odbiorze.
Artykuł 7
Pakowanie wołowiny z kością
Niezwłocznie po szokowym zamrożeniu mięso z kością pakuje się w polietylen lub polipropylen o grubości przynajmniej 0,05 mm, nadający się do kontaktu ze środkami spożywczymi, oraz w osłonki z bawełny lub z odpowiednio odpornego materiału syntetycznego w taki sposób, że mięso (w tym pręga) jest całkowicie pokryte takim opakowaniem.
Artykuł 8
Składowanie wołowiny z kością
1.
Agencje interwencyjne zapewniają oddzielne przechowywanie ćwierćtuszy przednich i tylnich oraz łatwą ich identyfikację według zaproszenia do składania ofert oraz według miesiąca składowania.
2.
Agencje interwencyjne są upoważnione do oddzielnego składowania ćwierćtuszy przednich z kością o jakości i prezentacji uznanej za odpowiednią do celów przemysłowych.
W takich przypadkach składowane ćwierćtusze są łatwo identyfikowalne oraz jest prowadzona dla nich oddzielna dokumentacja.
Sekcja 2
Składanie ofert i przejmowanie
Artykuł 9
Otwieranie i zamykanie przetargów
1.
Zawiadomienia o przetargach, zmianach w nich oraz zawiadomienia o ich zamknięciu są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich nie później niż w sobotę przed końcowym terminem składania ofert przetargowych.
2.
W momencie wystawienia zaproszeń do składania ofert może zostać wyznaczona progowa cena, poniżej której oferty nie są dopuszczane.
Artykuł 10
Składanie ofert przetargowych i terminy zgłoszeń
W okresie obowiązywania omawianego zaproszenia, nieprzekraczalny termin składania ofert przetargowych przypada na godz. 24.00 (czas brukselski) w drugi i czwarty wtorek w każdym miesiącu, z wyjątkiem drugiego wtorku sierpnia i czwartego wtorku grudnia, kiedy nie odbywa się składanie ofert przetargowych.
Jeżeli wtorek wypada w święto państwowe, nieprzekraczalny termin zostaje przedłużony o 24 godziny.
W ciągu 24 godzin po upływie nieprzekraczalnego terminu składania ofert przetargowych agencje interwencyjne powiadamiają Komisję o wszystkich otrzymanych ofertach.
Artykuł 11
Warunki składania ofert
1.
Oferty mogą składać wyłącznie następujące podmioty:
a) rzeźnie bydła zatwierdzone zgodnie z art. 3 ust. 1 (A) lit. a) dyrektywy 64/433/EWG, niezależnie od rodzaju osobowości prawnej; oraz
b) kupcy handlujący inwentarzem żywym lub mięsem, którzy podjęli ubój na własny rachunek i którzy są zarejestrowani w krajowym rejestrze VAT.
2.
W odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert zainteresowane strony przedstawiają swoje oferty agencjom interwencyjnym Państw Członkowskich, w których przetargi zostały ogłoszone, poprzez złożenie pisemnej oferty za pokwitowaniem lub w innej pisemnej formie akceptowanej przez agencję interwencyjną, z zawiadomieniem o odbiorze.
Składanie ofert może być przedmiotem kontraktów na warunkach przewidzianych przez agencje interwencyjne i zgodnie z warunkami tych kontraktów.
3.
W odpowiedzi na każde zaproszenie do składania ofert zainteresowane strony mogą składać tylko jedną ofertę w danej kategorii.
Państwa Członkowskie zapewniają, że oferenci są w pełni od siebie niezależni pod względem zarządzania, personelu i funkcjonowania.
Gdy istnieją poważne odmienne wskazania lub gdy oferty nie zgadzają się z realiami gospodarczymi, oferty podlegają dopuszczeniu jedynie w przypadku, gdy oferent przedstawi odpowiednie dowody zgodności z przepisami akapitu drugiego.
W razie stwierdzenia złożenia przez oferenta więcej niż jednej oferty, wszystkie oferty pochodzące od tego oferenta są uznawane za niedopuszczalne.
4.
Oferty przetargowe zawierają:
a) nazwę i adres oferenta;
b) oferowaną ilość, wyrażoną w tonach, produktów w kategoriach wskazanych w zawiadomieniu o przetargu;
c) proponowaną cenę, zgodnie z art. 18 ust. 3, za 100 kg produktów klasy R3 w euro z zaokrągleniem do maksimum dwóch miejsc po przecinku.
5.
Oferty przetargowe są ważne tylko wówczas, gdy:
a) dotyczą co najmniej 10 ton;
b) zawierają pisemne zobowiązanie oferenta do spełnienia wszystkich wymagań formalnych odnoszących się do zaproszenia do składania ofert; oraz
c) przedstawiony zostanie dowód potwierdzający fakt, że przed końcowym terminem składania ofert oferent złożył kaucję w sposób przewidziany w art. 12 w odniesieniu do omawianego przetargu.
6.
Oferty nie mogą być wycofane po wygaśnięciu nieprzekraczalnego terminu składania ofert podanego w art. 10.
7.
Oferty są poufne.
Artykuł 12
Zabezpieczenia
1.
Podtrzymanie ofert po nieprzekraczalnym terminie składania ofert przetargowych oraz dostawa produktów do składu wyznaczonego przez agencję interwencyjną w terminie ustanowionym w art. 16 ust. 2 stanowią podstawowe wymogi, których spełnienie jest gwarantowane poprzez złożenie kaucji w wysokości 30 EUR na 100 kg.
Kaucje są składane w agencji interwencyjnej w Państwie Członkowskim, w którym składana jest oferta.
2. Kaucje są składane jedynie w formie depozytów gotówkowych w sposób określony w art. 13 i art. 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [12].
3.
W przypadku ofert niezaakceptowanych, kaucje są zwalniane jak tylko zostaje ogłoszony wynik przetargu.
W przypadku ofert przyjętych, kaucje są zwalniane po zakończeniu przejęcia produktów, bez uszczerbku dla przepisów art. 17 ust. 7.
Artykuł 13
Rozstrzygnięcie przetargu
1.
Biorąc pod uwagę oferty przetargowe otrzymane w odpowiedzi na każde zaproszenie do składania ofert oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, dla każdej kategorii jest ustalana maksymalna cena skupu w powiązaniu z ceną klasy R3; w razie wystąpienia szczególnych okoliczności inna cena może zostać wyznaczona przez Państwo Członkowskie lub jego region w celu odzwierciedlenia średnich notowanych cen rynkowych.
2.
Przetarg może pozostać nierozstrzygnięty.
3.
Jeżeli łączne ilości oferowane po cenie równej cenie maksymalnej lub od niej niższej przewyższają ilości przewidziane do skupu, ilości przyznane mogą być zmniejszone dla każdej kategorii poprzez zastosowanie współczynników korygujących, tak aby spadły o wielkość rosnącą w zależności od różnicy ceny i od ilości objętej ofertami.
W razie wystąpienia szczególnych okoliczności, takie współczynniki korygujące mogą się różnić w poszczególnych Państwach Członkowskich lub ich regionach, co ma na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania instrumentów interwencyjnych.
Artykuł 14
Maksymalna cena skupu
1.
Nie są uwzględniane oferty zawierające proponowaną cenę wyższą od średnich cen rynkowych zarejestrowanych w poszczególnych kategoriach w każdym Państwie Członkowskim lub w jego regionie, przeliczonych na klasę R3 przy pomocy współczynników wymienionych w załączniku I, plus 10 EUR za 100 kg wagi tuszy.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, oferty są odrzucane, jeżeli proponowana cena jest wyższa niż cena maksymalna w zaproszeniu do składania ofert, określona w art. 13.
3.
Gdy cena skupu przyznana oferentom jest wyższa niż średnia cena rynkowa, określona w ust. 1, cena przyznana jest dostosowywana przez przemnożenie jej przez współczynnik uzyskany na podstawie wzoru A z załącznika IV.
Jednakże współczynnik ten nie może:
a) być większy od 1;
b) powodować obniżenia ceny przyznanej, większego niż różnica między tą ceną a średnią ceną rynkową.
Jeśli Państwo Członkowskie dysponuje wiarygodnymi danymi i ma odpowiednie sposoby weryfikacji, może postanowić o wyliczeniu współczynnika dla każdego oferenta stosując wzór B z załącznika IV.
4.
Prawa i obowiązki wynikające z przetargu nie są zbywalne.
Artykuł 15
Ograniczenie skupu
Gdy agencje interwencyjne Państw Członkowskich otrzymują ofertę mięsa w ilościach większych niż są w stanie przejąć w trybie natychmiastowym, mogą ograniczyć skup do ilości, które mogą przejąć na swoim terytorium lub na terytorium ich regionów interwencyjnych.
W razie takiego ograniczenia Państwa Członkowskie zapewniają równość dostępu wszystkich zainteresowanych stron.
Artykuł 16
Powiadamianie wygrywających oferentów oraz dostawa
1.
Agencje interwencyjne niezwłocznie informują poszczególnych oferentów o wyniku złożenia przez nich ofert.
Agencje interwencyjne wystawiają niezwłocznie wygrywającym oferentom numerowane zamówienia na dostawy zawierające:
a) ilość przewidzianą do dostawy;
b) cenę, po której następuje dostawa;
c) harmonogram dostawy produktów;
d) wskazanie centrum interwencyjnego lub centrów interwencyjnych, do których ma być zrealizowana dostawa.
2.
Przyjęci oferenci dostarczają produkty nie później niż 17 dni po pierwszym dniu roboczym następującym po ogłoszeniu rozporządzenia ustalającego maksymalną cenę skupu oraz skupowaną ilość mięsa.
Jednakże Komisja może, w zależności od przyznanych ilości, przedłużyć ten okres o jeden tydzień.
Dostawy mogą być dokonywane w większej ilości przesyłek niż jedna.
Ponadto przy ustalaniu harmonogramu dostaw produktów agencje interwencyjne mogą skrócić ten okres do minimum 14 dni kalendarzowych.
Artykuł 17
Przejęcie produktów
1.
Agencje interwencyjne przejmują:
a) mięso z kością przeznaczone do składowania bez dalszego przetwarzania lub do częściowego trybowania - na wejściowym punkcie wagowym chłodni składowej należącej do centrum interwencyjnego lub na wejściowym punkcie wagowym zakładu rozbioru mięsa, należącego do centrum interwencyjnego;
b) mięso z kością przeznaczone do trybowania – na wejściowym punkcie wagowym w zakładzie rozbioru mięsa, należącym do centrum interwencyjnego.
Produkty są dostarczane w partiach 10-20 tonowych.
Natomiast partia produktu może ważyć mniej niż 10 ton jedynie wówczas, gdy końcówka lub całość oryginalnej oferowanej dostawy miały wynosić mniej niż 10 ton.
Produkty są odbierane i przejmowane pod warunkiem przeprowadzenia weryfikacji przez agencję interwencyjną potwierdzającą, że odpowiadają wymaganiom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu. Zgodność z wymaganiami ustanowionymi w art. 4 ust. 2 lit. e), w szczególności brak substancji zabronionych na mocy art. 3 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 96/22/WE [13] jest weryfikowana w oparciu o analizę próbki, przy czym wielkość próbki i metoda jej pobierania są określone w stosownych przepisach weterynaryjnych.
2.
W razie braku kontroli przedubojowej niezwłocznie przed ładowaniem w miejscu załadunku w rzeźni przed przewiezieniem do centrum interwencyjnego, półtusze identyfikuje się jak wskazano poniżej:
a) jeśli są tylko znakowane, oznakowania muszą odpowiadać art. 4 ust. 3 lit. c), jak również zostaje wówczas sporządzony dokument podający numer identyfikacyjny lub numer ubojowy oraz datę uboju odnoszące się do danej półtuszy;
b) jeżeli są dodatkowo etykietowane, wówczas etykiety muszą odpowiadać art. 1 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 344/91 [14].
Jeżeli półtusze są dzielone na ćwierćtusze, ćwiartowanie przeprowadza się zgodnie z załącznikiem III.
Do celów odbioru ćwierćtusze są grupowane według tuszy lub półtuszy w momencie ich przejmowania.
Jeżeli półtusze nie są dzielone na ćwierćtusze przed przewiezieniem do centrów interwencyjnych, są dzielone zgodnie z załącznikiem III w momencie przybycia.
W punkcie odbioru każda ćwierćtusza jest identyfikowana na podstawie etykiety odpowiadającej art. 1 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 344/91. Etykiety podają także wagę ćwierćtuszy oraz numer umowy; etykiety są umocowane bezpośrednio do ścięgien śródstopia na ćwierćtuszach przednich i tylnych oraz do ścięgien szyjnych na łacie ćwierćtuszy przedniej lub tylnej, bez stosowania metalowych lub plastikowych zamocowań.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 24 ust. 2, etykiety muszą pozostawać przyczepione do ćwierćtuszy w czasie całego okresu przechowywania.
W miarę możności usuwa się poprzednio przyczepione etykiety.
Procedura odbioru obejmuje systematyczne sprawdzanie prezentacji, klasyfikacji, wagi i etykietowania każdej dostarczonej ćwierćtuszy.
Sprawdzana jest również temperatura jednej ćwierćtuszy tylniej z każdej tuszy.
W szczególności nie odbiera się tuszy przekraczającej maksymalną wagę ustanowioną w art. 4 ust. 2 lit. g).
3.
Kontrola przedubojowa może być prowadzona niezwłocznie przed załadunkiem w miejscu załadunku w rzeźni oraz obejmuje wagę, klasyfikację, prezentację i temperaturę półtuszy.
W szczególności nie odbiera się tusz przekraczających maksymalną masę ustanowioną w art. 4 ust. 2 lit. g).
Produkty odrzucone zostają stosownie oznakowane i nie wolno ich ponownie przedstawiać do kontroli wstępnej lub do odbioru.
Takie kontrole obejmują partie produktów do 20 ton półtuszy, co zostało ustalone przez agencję interwencyjną.
Jeżeli więcej niż 20 % ogólnej ilości półtuszy w jakiejkolwiek kontrolowanej partii zostaje odrzucone, cała partia zostaje odrzucona zgodnie z ust. 6.
Przed przewiezieniem do centrów interwencyjnych półtusze są dzielone na ćwierćtusze zgodnie z załącznikiem III.
Każda ćwierćtusza jest systematycznie ważona i identyfikowana przy pomocy etykiety zgodnie z art. 1 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 344/91.
Etykiety wskazują również wagę ćwierćtuszy i numer umowy; etykiety są mocowane bezpośrednio do ścięgien golenia na ćwierćtuszach przednich i tylnych lub ścięgien szyjnych na ćwierćtuszy przedniej i łacie ćwierćtuszy tylnej bez użycia metalowych lub plastikowych zamocowań.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 24 ust. 2, etykiety muszą pozostawać przyczepione do ćwierćtuszy przez cały okres przechowywania.
W miarę możności usuwa się poprzednio przyczepione etykiety.
Ćwierćtusze pochodzące z każdej tuszy są następnie grupowane według tusz lub półtusz, do celów procedury odbioru, w momencie przejmowania.
Wykaz zawierający wszystkie dane półtusz lub ćwierćtusz, w tym numer półtusz lub ćwierćtusz prezentowanych i odebranych lub odrzuconych, towarzyszy każdej partii produktów do punktu odbioru.
Wykaz jest przekazywany na ręce urzędnika dokonującego odbioru.
Przed opuszczeniem rzeźni środek transportu jest plombowany; numer plomby znajduje się na świadectwie zdrowia lub na wykazie.
Procedura odbioru obejmuje sprawdzenie prezentacji, klasyfikacji, wagi, etykietowania oraz temperatury dostarczonych ćwierćtuszy.
4.
Wstępna kontrola i odbiór produktów oferowanych w ramach interwencji jest przeprowadzana przez urzędnika agencji interwencyjnej lub osobę upoważnioną przez tę agencję; wymienione osoby są wykwalifikowanymi klasyfikatorami niezaangażowanymi w klasyfikację prowadzoną przez rzeźnię i są w pełni niezależne od wygrywającego oferenta.
Omawiana niezależność jest zapewniana w szczególności dzięki okresowej rotacji takich urzędników między centrami interwencyjnymi.
W czasie przejęcia łączna waga ćwierćtuszy w każdej partii jest rejestrowana, a dokumentacja jest przechowywana przez agencję interwencyjną.
Gdy waga mięsa z kością przewidzianego do składowania różni się w takim zakresie od wagi wskazanej na wykazie, że dokładność wagi na wykazie jest zakwestionowana, waga każdej ćwierćtuszy jest systematycznie sprawdzana oraz jeśli jest to konieczne, nowa etykieta podająca rzeczywistą odebraną wagę oraz inne wymagane informacje jest mocowana przez urzędnika dokonującego odbioru.
W miarę możności usuwa się poprzednio przyczepione etykiety.
Dokument rejestrujący wszystkie szczegółowe dane dotyczące wagi i ilości produktów przedstawionych i odebranych lub odrzuconych musi zostać wypełniony przez urzędnika dokonującego odbioru.
5.
Wymagania dotyczące identyfikacji, dostawy i kontroli przy przejmowaniu mięsa z kością przeznaczonego do trybowania w centrach interwencyjnych, które nie spełniają warunków określonych w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy są następujące:
a) w czasie przejmowania w sposób określony w ust. 1 ćwierćtusze przednie i tylne przeznaczone do trybowania muszą być identyfikowane na podstawie liter "INT" naniesionych zarówno na stronie wewnętrznej jak i zewnętrznej zgodnie z takimi samymi zasadami jak te, które zostały ustanowione w art. 4 ust. 3 lit. c) dla znakowania kategorii i numeru uboju oraz miejsc, na które mają być naniesione te oznakowania; jednakże litery "INT" są nanoszone na wewnętrzną stronę każdej ćwierćtuszy na wysokości trzeciego lub czwartego żebra w ćwierćtuszach przednich oraz siódmego lub ósmego żebra w ćwierćtuszach tylnych;
b) identyfikator musi pozostać przyczepiony do czasu przejęcia, a przed ważeniem musi być usunięty;
c) dostarczone produkty są sortowane według partii, w sposób określony na mocy ust. 1.
Gdy tusze lub ćwierćtusze oznaczone literami "INT" zostaną znalezione poza powierzchnią dla nich zarezerwowaną, Państwo Członkowskie zarządza dochodzenie, podejmuje odpowiednie środki i informuje Komisję o zdarzeniu.
6.
Jeżeli więcej niż 20 % przedstawionej partii zostaje odrzucone, tj. 20 % liczby przedstawionych półtuszy lub ćwierćtuszy, cała partia zostaje odrzucona, a wszystkie produkty zostają stosownie oznakowane i nie wolno ich ponownie przedstawiać do kontroli przedubojowej lub do odbioru.
7.
Jeżeli ilość faktycznie dostarczona i odebrana jest mniejsza niż ilość przyznana, kaucja:
a) zostaje zwolniona w całości, wówczas gdy różnica nie przekracza 5 % lub 175 kg;
b) z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, zostaje wypłacona:
- w części odpowiadającej ilościom niedostarczonym lub nieodebranym, wówczas gdy różnica nie przekracza 15 %,
- w całości w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 18
Cena płacona wygrywającym oferentom
1.
W okresie między 45 a 65 dniem po zakończeniu przejmowania produktów agencja interwencyjna płaci wygrywającym oferentom cenę proponowaną w ich ofertach.
2.
Zapłacie podlega wyłącznie ilość rzeczywiście dostarczona i odebrana.
Jednakże jeżeli ilość rzeczywiście dostarczona i odebrana jest większa od ilości faktycznie przyznanej, zapłata jest dokonywana jedynie za ilość przyznaną.
3.
Jeżeli są przejmowane klasy inne niż klasa R3, cena zapłacona wygrywającym oferentom jest korygowana współczynnikiem odpowiadającym kupionej klasie, w sposób określony w załączniku I.
4.
Cena skupu mięsa z kością jest ceną na wejściu punktu wagowego chłodni składowej należącej do centrum interwencyjnego.
Cena skupu mięsa w całości przeznaczonego do trybowania jest ceną wejściową punktu wagowego zakładu rozbioru mięsa, należącego do centrum interwencyjnego.
Koszt rozładunku ponosi wygrywający oferent.
Artykuł 19
Kurs walutowy
Kursem mającym zastosowanie do kwoty, określonej w art. 14 i do ceny, po której dokonano przydziału, jest kurs walutowy z dnia wejścia w życie rozporządzenia wyznaczającego maksymalną cenę skupu i ilości wołowiny przewidziane do skupu w ramach omawianego przetargu.
ROZDZIAŁ II
TRYBOWANIE MIĘSA SKUPOWANEGO PRZEZ AGENCJE INTERWENCYJNE
Artykuł 20
Upoważnienie do trybowania
Agencje interwencyjne są upoważnione do trybowania całości lub części skupowanego mięsa.
Artykuł 21
Ogólne zasady trybowania
1. Trybowania mogą być przeprowadzane jedynie w zakładach rozbioru mięsa zatwierdzonych zgodnie z art. 3 ust. 1 (B) lit. a) dyrektywy 64/433/EWG oraz posiadających jeden tunel zamrażalniczy lub więcej tego rodzaju przyległych urządzeń.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może na czas określony przyznać prawo do odstępstwa od zobowiązań ujętych w akapicie pierwszym; podejmując tę decyzję Komisja uwzględnia nowe wydarzenia w zakresie funkcjonowania zakładu, jak również wyposażenie, wymagania zdrowotne i kontrolne oraz cel stopniowej harmonizacji w tej dziedzinie.
2.
Trybowane kawałki mięsa muszą spełniać warunki określone w dyrektywie 64/433/EWG oraz wymagania wynikające z załącznika V do niniejszego rozporządzenia.
3.
Trybowania nie wolno rozpoczynać przed zakończeniem przejęcia przedmiotowej partii.
4.
Nie wolno trzymać innego mięsa w pomieszczeniu rozbioru, gdzie interwencyjne mięso wołowe jest trybowane, wykrawane lub pakowane.
W pomieszczeniu rozbioru mięsa może jednak znajdować się mięso wieprzowe w tym samym czasie, co mięso wołowe, pod warunkiem że jest ono poddawane przetwarzaniu na oddzielnej linii produkcyjnej.
5.
Wszystkie czynności trybowania mają miejsce w godzinach 7.00–18.00; trybowanie nie jest wykonywane w soboty, niedziele i w dni świąt państwowych.
Wymienione godziny pracy mogą być wydłużone o maksimum dwie godziny, pod warunkiem że obecne są władze kontrolne.
Jeżeli trybowanie nie może być zakończone w dniu przejęcia, właściwe władze plombują komory chłodnicze, w których składowane są produkty, a zdjęcia plomb mogą dokonać wyłącznie te same władze, w momencie wznowienia trybowania.
Artykuł 22
Umowy i ich warunki
1.
Trybowanie jest przeprowadzane na mocy umowy zawartej na zasadach przewidzianych przez agencje interwencyjne i zgodnie z warunkami tych umów.
2.
Warunki umów agencji interwencyjnych ustalają wymagania stawiane zakładom rozbioru, wymieniają zakład i wymagane urządzenia oraz zapewniają, że reguły wspólnotowe dotyczące przygotowania kawałków mięsa są dotrzymywane.
Przede wszystkim ustalają szczegółowo warunki w zakresie trybowania, określają metodę przygotowania, wykrawania, pakowania, zamrażania i konserwacji kawałków mięsa pod kątem ich przejęcia przez agencję interwencyjną.
Warunki umów agencji interwencyjnych można uzyskać pod adresami zamieszczonymi w załączniku VI.
Artykuł 23
Kontrolowanie trybowania
1.
Agencje interwencyjne zapewniają prowadzenie ciągłego bezpośredniego kontrolowania wszystkich czynności związanych z trybowaniem.
Takie kontrole mogą być zlecane organom, które są całkowicie niezależne od omawianych kupców, rzeźników i składujących.
W takich przypadkach agencje interwencyjne zapewniają, że ich urzędnicy prowadzą niezapowiedziane kontrole trybowania mięsa objętego każdym przetargiem.
W czasie wspomnianych inspekcji przeprowadza się wyrywkowe kontrole kartonów z kawałkami mięsa przed i po zamrożeniu, a zużyte ilości są porównywane z jednej strony z ilościami wyprodukowanymi i z drugiej strony - z kośćmi, tłuszczem oraz okrawkami.
Takie kontrole obejmują przynajmniej 5 % kartonów wypełnionych danym kawałkiem mięsa w ciągu dnia oraz, o ile jest wystarczająca ilość kartonów, minimum pięć kartonów każdego kawałka mięsa.
2.
Ćwierćtusze przednie i tylne muszą być trybowane oddzielnie.
W odniesieniu do każdego dnia trybowania:
a) porównuje się numery kawałków mięsa i wypełnionych kartonów;
b) wypełnia się formularz wskazujący oddzielnie uzyski z trybowanych ćwierćtuszy przednich i tylnych.
Artykuł 24
Warunki szczególne trybowania
1.
Podczas trybowania, wykrawania oraz pakowania poprzedzającego zamrażanie wewnętrzna temperatura wołowiny w żadnym momencie nie może przekraczać + 7°C. Nie wolno przewozić kawałków mięsa przed szokowym zamrożeniem, chyba że ma to miejsce na mocy odstępstw przewidzianych w art. 21 ust. 1.
2.
Wszystkie etykiety i ciała obce muszą być całkowicie usunięte bezpośrednio przed trybowaniem.
3.
Wszystkie kości, ścięgna, chrząstki, ścięgna szyjne i więzadło karkowe (ligamentum nuchae) i zbite tkanki łączne muszą być dokładnie usunięte.
Wykrawanie kawałków mięsa musi być ograniczone do usunięcia tłuszczu, chrząstki, ścięgien, torebek stawowych i innych.
Muszą zostać usunięte wszystkie widoczne tkanki nerwowe i limfatyczne.
4.
Duże naczynia krwionośne i skrzepy oraz zabrudzone powierzchnie muszą być usuwane ostrożnie, z jak najdalej idącym ograniczeniem wykrawania.
Artykuł 25
Pakowanie kawałków mięsa
1.
Kawałki mięsa są pakowane niezwłocznie po trybowaniu, w taki sposób, że żadna część mięsa nie ma bezpośredniego kontaktu z kartonem, zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w załączniku V.
2.
Polietylen stosowany do wyściełania kartonów i ten, z którego wykonane są arkusze i torebki stosowane do zawijania kawałków mięsa, musi mieć co najmniej 0,05 mm grubości oraz musi być dopuszczony do kontaktu ze środkami spożywczymi.
3.
Stosowane kartony, palety i klatki muszą spełniać warunki określone w załączniku VI.
Artykuł 26
Składowanie kawałków mięsa
Agencje interwencyjne zapewniają, że cała kupiona wołowina bez kości jest składowana oddzielnie i jest łatwa do zidentyfikowania według przetargu, rozbioru i miesiąca składowania.
Uzyskane kawałki mięsa są przechowywane w chłodniach zlokalizowanych na terytorium Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlega agencja interwencyjna.
Z wyjątkiem specjalnych odstępstw przewidzianych w ramach procedury przewidzianej w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, takie chłodnie muszą być zdolne do przetrzymywania całej wołowiny bez kości przydzielonej przez agencję interwencyjną w zadawalających technicznie warunkach, przez okres co najmniej trzech miesięcy.
Artykuł 27
Koszty trybowania
Umowy określone w art. 22 ust. 1 oraz płatności dokonywane na mocy tych umów obejmują czynności i koszty wynikające ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności:
a) koszty transportu produktów z kością do zakładu rozbioru mięsa po dokonanym odbiorze;
b) trybowanie, wykrawanie, pakowanie i szokowe zamrażanie;
c) składowanie, załadunek i przewóz mrożonych kawałków mięsa oraz ich przejmowanie przez agencję interwencyjną w chłodniach wyznaczonych przez agencje;
d) koszt materiałów, w szczególności opakowań;
e) wartość kości, tłuszczu i okrawków pozostawionych w zakładach rozbioru mięsa przez agencję interwencyjną.
Artykuł 28
Terminy
Trybowanie, wykrawanie i pakowanie muszą być zakończone w ciągu 10 dni kalendarzowych po uboju.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć krótsze terminy.
Szokowe zamrażanie jest przeprowadzane niezwłocznie po pakowaniu i rozpoczyna się zawsze w tym samym dniu co pakowanie; ilość mięsa trybowanego nie może przekraczać dziennych zdolności produkcyjnych tuneli zamrażalniczych.
Temperatura wewnętrzna trybowanego mięsa bez kości jest obniżana do – 7 °C lub poniżej tej wielkości, w ciągu szokowego zamrażania trwającego 36 godzin.
Artykuł 29
Odrzucenie produktów
1.
Jeżeli kontrole wymienione w art. 23 ust. 1 wykazują naruszenie przez zakład trybowania przepisów art. 20-28 w odniesieniu do wybranego kawałka mięsa, wówczas takie kontrole ulegają rozszerzeniu i obejmują dalsze 5 % kartonów napełnionych w przedmiotowym dniu.
Jeżeli zostaną ujawnione dalsze naruszenia przepisów, sprawdza się dodatkowe próbki w ilości 5 % całkowitej ilości kartonów danych kawałków mięsa.
Jeżeli przy czwartym 5 % sprawdzeniu co najmniej 50 % kartonów wykazuje naruszenie omawianych artykułów, sprawdza się całą dzienną produkcję danej partii rozbioru.
Sprawdzenie całodziennej produkcji nie jest jednak wymagane, gdy w co najmniej 20 % kartonów wybranych kawałków mięsa stwierdzono naruszenie przepisów.
2.
Jeżeli na podstawie ust. 1 w przypadku mniej niż 20 % kartonów wybranych kawałków mięsa stwierdza się naruszenie przepisów, cała zawartość tych kartonów jest odrzucana i nie przysługuje za nią żadna zapłata; zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej kwotę równą cenie podanej w załączniku VIII za odrzucone kawałki mięsa.
Jeżeli naruszenie przepisów stwierdza się w przypadku co najmniej 20 % kartonów wybranych kawałków mięsa, całodzienna produkcja jest odrzucana przez agencję interwencyjną i nie należy się za tę produkcję żadna zapłata; zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej kwotę równą cenie podanej w załączniku VIII za odrzucone kawałki mięsa.
Jeżeli naruszenie przepisów stwierdza się w przypadku co najmniej 20 % kartonów różnych kawałków mięsa wyprodukowanych w ciągu dnia, całodzienna produkcja jest odrzucana; zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej kwotę równą cenie przewidzianej do zapłacenia przez agencję wygrywającemu oferentowi zgodnie z art. 18 za początkowo kupione produkty z kością, odrzucone po trybowaniu, powiększoną o 20 %.
W sytuacji gdy ma zastosowanie akapit trzeci, nie stosuje się akapitu pierwszego i drugiego.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2, jeżeli w wyniku poważnego zaniedbania lub nadużycia zakład trybowania uchyla się od stosowania przepisów art. 20-28:
- wszystkie produkty uzyskane po trybowaniu w ciągu dnia kiedy został stwierdzony brak zgodności z powyższymi przepisami są odrzucane przez agencję interwencyjną i nie należy się za nie zapłata,
- zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej kwotę równą cenie przewidzianej do zapłacenia przez agencję wygrywającemu oferentowi zgodnie z art. 18 za początkowo kupione produkty z kością, odrzucone po trybowaniu, powiększoną o 20 %.
ROZDZIAŁ III
KONTROLA PRODUKTÓW I POWIADOMIENIA
Artykuł 30
Składowanie i kontrola produktów
1. Agencje interwencyjne zapewniają, że mięso objęte niniejszym rozporządzeniem jest umieszczane i składowane w sposób zapewniający szybki dostęp oraz w sposób zgodny z przepisami art. 8 ust. 1 i art. 26 akapit pierwszy.
2.
Temperatura składowania nie może być wyższa niż – 17 °C.
3.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia należytej konserwacji, pod względem ilości i jakości, składowanych produktów oraz natychmiastowego usuwania uszkodzonych opakowań.
Zapewniają ochronę ubezpieczeniową od istotnego ryzyka poprzez nałożenie zobowiązania umownego w tym zakresie na składujących lub też szerokiego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pokrytego przez agencję interwencyjną; Państwa Członkowskie mogą również same występować jako ubezpieczający.
4.
Podczas składowania właściwe władze prowadzą regularne kontrole w sprawie znaczących ilości produktów składowanych po rozstrzygnięciach przetargów w danym miesiącu.
Podczas takich kontroli, w razie znalezienia jakiegokolwiek produktu niespełniającego wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu jest on odrzucany i odpowiednio znakowany.
Bez uszczerbku dla stosowania kar, właściwe władze, jeżeli powstanie taka potrzeba, egzekwują płatności od odpowiedzialnych stron.
Omawiane kontrole są przeprowadzane przez urzędników, którzy nie otrzymują poleceń z departamentu kupującego mięso.
5.
Właściwe władze podejmują odpowiednie kroki co do możliwości prześledzenia drogi przechowywanych produktów i co do ich składowania, w celu umożliwienia usuwania tych produktów ze składu oraz następnie ich zbywania w sposób możliwie efektywny, mając na względzie w szczególności wymagania odnoszące się do weterynaryjnego stanu zdrowia omawianych zwierząt.
Artykuł 31
Powiadomienia
1.
Państwa Członkowskie zgłaszają niezwłocznie Komisji zmiany w wykazie centrów interwencyjnych oraz, w miarę możności, zdolności produkcyjne tych centrów w zakresie zamrażania i składowania.
2.
W ciągu 10 dni kalendarzowych po zakończeniu każdego okresu przejęć Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji teleksem lub faksem ilości dostarczone i odebrane w ramach interwencji.
3.
Najpóźniej do dwudziestego pierwszego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji w odniesieniu do poprzedniego miesiąca:
a) ilości kupione w każdym tygodniu i w każdym miesiącu w podziale na produkty i klasy zgodnie ze wspólnotową skalą klasyfikacyjną tusz ustanowioną rozporządzeniem (EWG) nr 1208/81;
b) ilości każdego produktu bez kości i z kością objęte umowami sprzedaży zawartymi w danym miesiącu;
c) ilości każdego produktu bez kości i z kością objętych anulowanymi zamówieniami lub na podstawie podobnych dokumentów wystawionych w danym miesiącu;
d) niezakontraktowane zapasy i fizyczne zapasy każdego produktu z kością na koniec danego miesiąca, z uwzględnieniem szczegółowych danych na temat okresu składowania niezakontraktowanych zapasów.
4.
Najpóźniej do końca każdego miesiąca Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji w odniesieniu do poprzedniego miesiąca:
a) ilości każdego produktu bez kości uzyskanego z wołowiny z kością, kupionego w ciągu danego miesiąca;
b) niezakontraktowane zapasy i fizyczne zapasy każdego produktu bez kości na koniec danego miesiąca, z uwzględnieniem szczegółowych danych na temat okresu składowania niezakontraktowanych zapasów.
5.
Do celów niniejszego artykułu:
a) "niezakontraktowane zapasy" oznaczają zapasy, na które brak jest umowy sprzedaży;
b) "zapasy fizyczne" oznaczają niezakontraktowane zapasy plus zapasy objęte umową sprzedaży, lecz jeszcze nieprzejęte.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 32
Okres stosowania
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dnia 30 czerwca 2002 r. w odniesieniu do skupu w drodze przetargu przeprowadzanego w sposób określony w art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 33
Otwieranie i zawieszanie skupu przeprowadzanego w drodze przetargu
1. W celu zapewnienia, że warunki określone w art. 47 ust. 3-7 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 dla różnych klas lub grup klas są spełnione, średnie ceny rynkowe są rejestrowane zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 295/96.
2. Jeśli chodzi o grupy klas, średnia wspólnotowa rynkowa cena jest wyliczana zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 295/96.
Średnia rynkowa lub interwencyjna cena w Państwie Członkowskim lub w regionie Państwa Członkowskiego stanowi średnią cen rynkowych lub interwencyjnych dla każdej z tych klas, ważonych stosownie do udziału, który każda z nich posiada w uboju ogółem w danym Państwie Członkowskim lub regionie.
Średnia interwencyjna cena wspólnotowa stanowi średnią cen interwencyjnych dla każdej z tych klas, ważonych jej udziałem we wspólnotowym uboju ogółem.
Ceny rynkowe wymienione w akapicie pierwszym i drugim są wyliczane dla klas kwalifikujących się do skupu interwencyjnego, przeliczonych na klasę R3 przy zastosowaniu współczynników określonych w załączniku I.
3. Decyzja w sprawie otwarcia, zawieszenia lub ponownego otwarcia skupu jest podejmowana na podstawie dwóch ostatnich tygodniowych cen rynkowych zarejestrowanych w Państwach Członkowskich lub w regionach Państw Członkowskich, z wyjątkiem zawieszenia środka przewidzianego w art. 47 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, w przypadku gdzie wystarcza ostatnia zarejestrowana tygodniowa cena.
Artykuł 34
Warunki składania ofert
W odpowiedzi na zaproszenia do składania ofert, zainteresowane strony składają swoje oferty do agencji interwencyjnej Państw Członkowskich, w którym przetargi zostały ogłoszone, poprzez złożenie pisemnej oferty za pokwitowaniem lub w innej pisemnej formie akceptowanej przez agencję interwencyjną, z zawiadomieniem o odbiorze.
Złożenie ofert może być przedmiotem umów zawartych na zasadach określonych przez agencje interwencyjną i zgodnie z warunkami tych umów.
Oddzielne oferty są składane na każdy rodzaj przetargu.
Artykuł 35
Zabezpieczenia
Podtrzymanie ofert po okresie składania ofert oraz dostawa produktów do składu wyznaczonego przez agencję interwencyjną w terminie ustanowionym w art. 16 ust. 2 stanowią podstawowe wymogi, których spełnienie jest gwarantowane poprzez złożenie zabezpieczenia w wysokości 36 EUR na 100 kg.
Zabezpieczenia są składane w agencji interwencyjnej w Państwie Członkowskim, w którym składana jest oferta.
Artykuł 36
Maksymalna cena skupu
W przypadku przetargu na mocy art. 47 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, oferty nie są brane pod uwagę, jeżeli proponowana cena jest wyższa niż rynkowa cena zarejestrowana w Państwie Członkowskim lub w regionach Państwa Członkowskiego w odniesieniu do klasy, przeliczonej na klasę R3 przy zastosowaniu współczynników podanych w załączniku I, plus 10 EUR na 100 kg wagi tuszy. Jednakże w przypadku Państw Członkowskich lub regionów Państwa Członkowskiego spełniających warunki określone w art. 47 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 dodaje się kwotę 6 EUR na 100 kg.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 37
Uchylenie
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 2456/93 traci moc z dniem 1 kwietnia 2000 r.
Jednakże rozporządzenie to stosuje się do procedur przetargowych rozpoczętych przed tą datą.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są interpretowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane przy uwzględnieniu tabeli korelacji w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia.
2.
Rozporządzenie (EWG) nr 1627/89 traci moc z dniem 1 lipca 2002 r.
Artykuł 38
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od pierwszego przetargu w kwietniu 2000 r., z wyjątkiem art. 3, art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 1, które stosuje się dopiero od dnia 1 lipca 2002 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2000
z dnia 13 marca 2000 r.
zawieszające stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 2006/97 ustanawiającego niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2006/97 z dnia 9 października 1997 r. ustanawiające niektóre zasady w celu stosowania szczególnych ustaleń przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Maroka [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 17 i 18 oraz załącznik B do umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka [2], przewidują szczególne uzgodnienia w odniesieniu do przywozu oliwy z oliwek objętej kodami CN 1509 i 1510, całkowicie uzyskanej w Maroko oraz przewiezionej bezpośrednio z tego państwa do Wspólnoty.
Stosowanie tych uzgodnień przedłużono na okres po dniu 1 stycznia 1994 r. poprzez Porozumienie w formie wymiany listów z Królestwem Maroka na czas obowiązywania umowy o współpracy.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2006/97 ustanawia niektóre zasady stosowania uzgodnień w celu dostosowania ich do wymogów Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(3) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 2006/97 stwierdza, że przy zawarciu nowego Porozumienia, Komisja przyjmuje uzyskane w ten sposób zmiany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2702/1999 [4]. Specjalne uzgodnienia przestanie się stosować z chwilą, gdy Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Królestwem Maroka, z drugiej strony [5], wchodzi w życie z dniem 1 marca 2000 r. Do czasu formalnego uchylenia rozporządzenia (WE) nr 2006/97 za pomocą dokumentu Rady, niezbędnym jest przystosowanie się nowej sytuacji poprzez zawieszenie stosowania z mocą tego Układu począwszy od wejścia w życie nowego Porozumienia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawiesza się stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 2006/97.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 609/2000
z dnia 21 marca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3298/94 ustanawiające szczegółowe środki dotyczące systemu praw tranzytu (ekopunktów) dla samochodów ciężarowych w ruchu tranzytowym przez Austrię
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11 ust. 6 oraz załącznik 4 do protokołu 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zezwolenia Europejskiego Zrzeszenia Transportu Samochodowego (ECMT) obowiązujące w Austrii powinny zezwalać na bezpłatny tranzyt przez Austrię.
(2) Niezbędne są przejrzyste zasady unieważniania eurokart; wykorzystane eurokarty są potrzebne do celów statystycznych.
(3) Optymalne wykorzystanie elektronicznych ekopunktów uzyskuje się przez przydzielanie ich kilkakrotnie w ciągu roku.
(4) Pojazd zostawiający lub ładujący całość ładunku w Austrii powinien być uznawany za odbywający podróż dwustronną i w związku z tym nie należy od niego wymagać opłaty ekopunktów bez względu na trasę, którą pokonał pojazd, aby wjechać i opuścić Austrię.
(5) Wprowadzenie w życie porozumienia zezwalającego ciężarówkom o masie 40 t na tranzyt przez Szwajcarię zmniejszy ilość ciężarówek w ruchu tranzytowym przez Austrię.
Z powodu położenia geograficznego Włoch i Grecji, ciężarówki jadące do lub z tych krajów będą musiały nadal przejeżdżać przez Austrię.
Grecja i Włochy powinny utrzymać pierwszeństwo w odniesieniu do ekopunktów zwracanych Komisji.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3298/94 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2524/96 [2], należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 16 protokołu 9,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3298/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Podróże tranzytowe odbywane w okolicznościach wymienionych w załączniku C lub według zezwoleń ECMT, które obowiązują na terytorium Austrii, są wyłączone z systemu ekopunktów.";
2) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
O ile pojazd korzysta z ekoetykiet, do ekokarty przypisuje się wymaganą liczbę ekopunktów i unieważnia.
Ekokarta zostaje unieważniona za pomocą jednej z następujących metod:
a) ostemplowanie ekokarty w maszynie stemplującej ekokarty;
b) ostemplowanie ekokarty przez austriackie organy kontroli granicznej przy wjeździe do Austrii;
c) ostemplowanie i datowanie ekokarty przez władze krajowe przewoźnika przed wjazdem na terytoriom Austrii;
d) ostemplowanie ekokarty w urzędzie, gdzie dokonuje się wizowania ekoetykiet.
Austriackie punkty kontroli granicznej wyposażone w maszyny stemplujące ekokarty są wymienione w załączniku H.
Do celów statystycznych strona 1 wypełnionych ekokart zostaje zatrzymana przez austriackie władze lub zwrócona przez odpowiednie władze w ciągu trzech miesięcy po zakończeniu podróży władzom austriackim.
Zebrane w ten sposób dane statystyczne pomagają Komisji w składaniu wniosków o rozdzielanie rezerw ekopunktów.";
3) w art. 5 ust. 5 dodaje się lit. d):
"d) lub ekokarta nie została unieważniona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 2 ust. 1.";
4) w art. 6 dodaje się ust. 3:
"3.
Elektroniczne ekopunkty są udostępniane Państwom Członkowskim co roku w trzech równych ratach: pierwsza rata przed dniem 1 listopada roku poprzedzającego, druga rata przed dniem 1 marca i trzecia rata przed dniem 1 lipca.";
5) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
7) dodaje się załącznik H, wymieniony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 616/2000
z dnia 20 marca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 737/90 w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 133,
uwzględniając propozycję Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 737/90 [1] dla produktów rolnych przeznaczonych do spożycia przez człowieka w państwach trzecich ustanowiono maksymalne dopuszczalne poziomy skażenia radioaktywnego obowiązujące dla towarów importowanych, w związku z którymi Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole.
Rozporządzenie to stosowane jest wyłącznie do 31 marca 2000 r.
(2) Powody istniejące w czasie kiedy wzmiankowane rozporządzenie zostało przyjęte i rozszerzone, istnieją nadal, ponieważ skażenie radioaktywne pewnych produktów rolnych pochodzących z państw trzecich, które w największym stopniu odczuły skutki wypadku w dalszym ciągu przekracza maksymalne dopuszczalne poziomy radioaktywności ustanowione w tym rozporządzeniu.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1661/1999 [2] stanowiące uaktualnienie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1983/88 [3] między innymi wprowadziło szczegółowe warunki zaostrzające system kontroli importu grzybów nieuprawnych z określonej liczby państw trzecich.
(4) Istnieją naukowe dowody wskazujące, że czas trwania skażenia cezem-137 po wypadku w Czarnobylu pewnej liczby produktów wytwarzanych na bazie gatunków żyjących i rosnących na terenach zalesionych jest w znacznym stopniu powiązany z okresem połowicznego zaniku tego radionuklidu, który wynosi około 30 lat.
(5) Doświadczenie zdobyte dzięki przeprowadzanym kontrolom, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 737/90, w szczególności dotyczących przywozu suszonych grzybów, pokazało iż aby w swych działaniach zachować konsekwencję, w przypadku wszystkich produktów suszonych lub w postaci koncentratów maksymalne dopuszczalne poziomy skażenia, o których mowa w art. 3 wzmiankowanego rozporządzenia, mają być obliczane dla produktów odtworzonych w postaci gotowej do spożycia.
(6) W rozporządzeniu Rady (EURATOM) nr 3954/87 [4] ustanowiono maksymalne dopuszczalne poziomy skażenia radioaktywnego produktów żywnościowych i pasz po wypadku jądrowym lub każdym innym wydarzeniu powodującym zagrożenie radiologiczne; w takich sytuacjach należy zapewnić spójność przyjmowanych śrdoków.
(7) Należy po raz drugi przedłużyć okres obowiązywania rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
(8) Działania konieczne do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 737/90 winny być przyjęte według decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się następujące zmiany do rozporządzenia (EWG) nr 737/90:
a) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Maksymalne dopuszczalne poziomy skażenia, o których mowa w art. 2, są następujące:
Zakumulowany maksymalny poziom radioaktywności spowodowany obecnością izotopów – 134 i –137 pierwiastka cezu wynosi:
- 370 Bq/kg dla mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku II oraz dla produktów żywnościowych przeznaczonych do spożycia dla niemowląt w ciągu pierwszych czterech do sześciu miesięcy ich życia, które to produkty same w sobie spełniają wymogi żywieniowe tej kategorii osób i podlegają sprzedaży w obrocie detalicznym w wyraźnie oznaczonych opakowaniach z informacją "produkt spożywczy dla niemowląt";,
- 600 Bq/kg dla wszystkich innych produktów.";
b) art. 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Ustala się, że okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.";
c) drugi akapit art. 8 otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie wygasa:
1. 31 marca 2010 r., chyba że Rada podejmie wcześniej inną decyzję, w szczególności jeśli lista produktów wyłączonych, o której mowa w art. 6, obejmuje wszystkie produkty nadające się do spożycia przez człowieka, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie;
2. w dniu wejścia w życie rozporządzenia Komisji przewidzianego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EURATOM) nr 3954/87, jeśli data wzmiankowanego wejścia w życie przypadnie przed 31 marca 2010 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 620/2000
z dnia 23 marca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1722/1999 w odniesieniu do przywozu pszenicy durum oraz pozostałości niektórych zbóż pochodzących z Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1722/1999 z dnia 29 czerwca 1999 r. w sprawie przywozu otrąb, śruty i innych pozostałości odsiewania, mielenia lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Algierii, Maroka i Egiptu oraz przywozu pszenicy twardej durum pochodzącej z Maroka [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Korzyści udzielone w ramach Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka, obowiązującej od 1978 r., dotyczące przywozu otrąb, śruty oraz pszenicy durum, zostały wykonane rozporządzeniem (WE) nr 1722/1999.
(2) Od dnia 1 marca 2000 r. Umowę o współpracy zastępuje się nowym eurośródziemnomorskim Układem ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi [2] z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony.
Korzyści wynikające z wcześniejszej Umowy o współpracy wygasają z dniem 1 marca 2000 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1722/1999 należy zmienić, aby usunąć wszelkie odniesienia do produktów pochodzących z Królestwa Maroka.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1722/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa przepisy mające zastosowanie do szczególnych uzgodnień w zakresie przywozu otrąb, śruty i innych pozostałości odsiewania, mielenia lub innej obróbki niektórych zbóż pochodzących z Algierii i Egiptu."
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Wysokość cła w przywozie do Wspólnoty otrąb, śruty i innych pozostałości odsiewania, mielenia lub innej obróbki zbóż objętych kodami CN 23023010–23024090 oraz pochodzących z Algierii wynosi 40 % kwoty ustanowionej we Wspólnej Taryfie Celnej i następnie obniżonej o 7,25 EUR za tonę."
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 635/2000
z dnia 24 marca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2571/97 w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2571/97 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 494/1999 [3], przewiduje możliwość wykorzystania substancji śladowych określonych w załączniku II do rozporządzenia, w odniesieniu do danych produktów, w celu pozwolenia na przeprowadzanie kontroli ostatecznego wykorzystania, do którego produkty są przeznaczone.
Z uwagi na to, iż niektóre substancje śladowe przez dość długi okres czasu nie były używane zgodnie z tymi ustaleniami i że załącznik II do tego rozporządzenia przewidywał alternatywne substancje śladowe, dane substancje powinny zostać usunięte, pozwalając w ten sposób na uproszczenie kontroli.
Ponadto, substancje śladowe będące przedmiotem rozważań, poddawane są na bieżąco ocenie w świetle nowej wiedzy naukowej.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2571/97 skreśla się pkt V.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 643/2000
z dnia 28 marca 2000 r.
w sprawie zasad posługiwania się euro w zarządzaniu budżetowym funduszami strukturalnymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r., określające przepisy ogólne dotyczące Funduszy Strukturalnych [1], w szczególności jego art. 33 i 53 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że w dziedzinie funduszy strukturalnych sumy decyzji udziału Funduszy, jak również zobowiązania i płatności Komisji będą wyrażane i wykonywane w euro zgodnie z zasadami, które określi Komisja.
(2) Kursami przeliczania euro na waluty Państw Członkowskich, które wprowadziły euro jako swą walutę narodową, są kursy ustalone nieodwołalnie w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2866/98 [2]; zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 z dnia 9 grudnia 1993 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r.
[3], ostatnio zmienionego decyzją 1999/537/WE, EWWiS, Euratom [4], w przypadku Państw Członkowskich, które nie wprowadziły euro jako swej waluty narodowej, kursami wymiany są miesięczne kursy euro ustalane w oparciu o kursy obowiązujące w dniu poprzedzającym ostatni dzień roboczy w miesiącu poprzedzającym miesiąc, na który ustala się kurs; kursy te publikowane są w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
(3) Zgodnie z przepisami przejściowymi określonymi w art. 52 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, w przypadku wkładów przyznawanych na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [6], konieczne jest dalsze stosowanie przepisów dotyczących płatności określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1866/90 z dnia 2 lipca 1990 r. w sprawie zasad posługiwania się ecu w zarządzaniu budżetowym Funduszami Strukturalnymi [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2745/94 [8].
(4) Niniejsze rozporządzenie było przedmiotem konsultacji z Komitetem o którym mowa w art. 147 Traktatu, tj. Komitetem ds. Zarządzania Strukturami Rolnymi i Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także z Komitetem ds. Zarządzania Rybołówstwem i Akwakulturą.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Konwersji Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Prezentacja planów, wniosków o wkłady z funduszy oraz rocznych i końcowych sprawozdań z realizacji
1.
Plany rozwojowe, plany finansowania, wnioski o udzielenie pomocy i uzupełnienie programów oraz roczne i końcowe sprawozdania z realizacji, określone w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999, są przedkładane Komisji w euro.
2.
W rocznych i końcowych sprawozdaniach z realizacji kwoty wyrażone w euro w zestawieniach wydatków odpowiadają kwotom wyrażonym w euro, otrzymanym w zastosowaniu art. 2.
Artykuł 2
Płatności
1. Zestawienia wydatków załączone do wniosków o płatności, potwierdzone przez organ realizujący płatności zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, przedkłada się Komisji w euro.
2.
Państwa Członkowskie, które nie wprowadziły euro jako swej waluty narodowej w dniu składania wniosku o płatności, przeliczają na euro wyrażone w walutach narodowych kwoty poniesionych wydatków, stosując kursy wymiany obowiązujące w Komisji w przedostatnim dniu roboczym w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym odnotowano takie wydatki w zestawieniach rachunkowych organu realizującego płatności w odniesieniu do danego wkładu.
3.
W przypadku gdy euro stanie się walutą narodową danego Państwa Członkowskiego, określona w poprzednim ustępie procedura przeliczania będzie nadal obowiązywać w stosunku do wszelkich wydatków odnotowanych w zestawieniach rachunkowych organu realizującego płatności przed datą wejścia w życie stałego kursu przeliczania waluty narodowej na euro.
Artykuł 3
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 1866/90 traci moc, bez uszczerbku dla przepisów przejściowych określonych w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia następującego po dacie jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 645/2000
z dnia 28 marca 2000 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania niektórych przepisów art. 7 dyrektywy Rady 86/362/EWG oraz art. 4 dyrektywy Rady 90/642/EWG dotyczących ustaleń w zakresie monitoringu najwyższych dopuszczalnych poziomów pestycydów odpowiednio w zbożach i produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach [1] i na ich powierzchni, ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 1999/71/WE [2], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/71/WE, w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 dyrektywy 86/362/WE oraz art. 4 dyrektywy 90/642/EWG odpowiednio określają podstawowe przepisy dotyczące monitoringu pestycydów w zbożach oraz owocach i warzywach oraz na ich powierzchni odpowiednio.
(2) Doświadczenie w ustalaniu i wprowadzaniu w życie zaleceń Komisji wskazuje, iż najbardziej efektywnym sposobem ustanawiania skoordynowanych programów monitoringu we Wspólnocie Europejskiej jest wieloletnie planowanie, z możliwością corocznej korekty założeń.
(3) Artykuł 7 dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 dyrektywy 90/642/EWG przewidują dokonanie przeglądu oraz przyjęcie wszystkich niezbędnych środków, takich jak publikacja przez Komisję Wspólnot Europejskich sprawozdań zawierających opracowane i zestawione informacje z Państw Członkowskich oraz podjęcie działań na poziomie wspólnotowym w przypadku odnotowanych naruszeń najwyższych dopuszczalnych poziomów.
Doświadczenie potwierdza, iż aby uzyskiwane rezultaty mogły być wykorzystane z pełnym zaufaniem, laboratoria przeprowadzające analizy pozostałości pestycydów muszą działać przy zapewnieniu jakości na najwyższym poziomie.
Udział laboratoriów w regularnie przeprowadzanych testach umiejętności oraz wprowadzanie w życie przez laboratoria powszechnie stosowanych procedur kontroli jakości, może służyć spełnieniu wymogów akredytacji ustanowionych w art. 3 dyrektywy Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków dotyczących urzędowej kontroli środków spożywczych [4].
(4) Ponieważ Komisja w procesie opracowywania i zestawiania informacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie w celu przedstawienia ich jako sprawozdania Wspólnoty Europejskiej, musi mieć pewność, co do jakości, dokładności i porównywalności uzyskanych informacji, właściwe jest, aby Komisja wniosła wkład finansowy do działań, które wspierają przedsięwzięcie zapewniając uzyskanie najwyższego możliwego standardu realizacji programów monitoringu.
W szczególności należy wesprzeć regularnie prowadzone w laboratoriach testy umiejętności a także przegląd i opracowywanie instrukcji procedur kontroli jakości podczas regularnych spotkań specjalistów.
(5) Właściwe jest, aby Komisja wniosła wkład finansowy do działań, które wspierają pozostałe aspekty koordynacji monitoringu pozostałości pestycydów na poziomie wspólnotowym.
W szczególności należy wesprzeć prace związane z umożliwieniem Komisji spełnienia wymogów w odniesieniu do postępu w pracach nad opracowaniem systemu pozwalającego na ocenę aktualnego ryzyka spożycia na podstawie uzyskanych informacji.
(6) Komunikat Komisji w sprawie zdrowia konsumentów i bezpieczeństwa żywności (COM(97) 183) opisuje działania, którym poddawana jest żywność; kontrola weterynaryjna, fitosanitarna i służby kontrolne.
Monitoring pozostałości pestycydów w zbożach oraz warzywach i owocach oraz na ich powierzchni jest czynnością, która powinna być dokonywana przez służbę kontrolną.
(7) Działania monitoringu w latach 1996 i 1997 wykazały naruszenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pestycydów ustalonych w zmienionej dyrektywie 90/642/EWG.
(8) W przypadku odnotowanych naruszeń oraz w odniesieniu do szczegółowych przepisów wykonawczych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania monitoringu zmieniona dyrektywa 90/642/EWG, jak również zmieniona dyrektywa 86/362/EWG przewidują przyjęcie na poziomie wspólnotowym określonych działań.
(9) Niezbędne jest podsumowujące zestawienie istniejących we wszystkich Państwach Członkowskich systemów monitoringu mające na celu poprawę monitoringu pozostałości pestycydów we Wspólnocie oraz wspieranie ich prawidłowego funkcjonowania.
(10) Należy opracować szczegółowe przepisy wykonawcze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania przepisów dotyczących monitoringu.
Przepisy te powinny w sposób jasny ustanawiać działania i procedury, w odniesieniu do których Komisja może wnieść wkład finansowy w ramach dostępnych przydziałów budżetowych.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Zalecenia Komisji zgodne z przepisami art. 7 ust. 2 lit. b) dyrektywy 86/362/WE oraz art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 90/642/EWG mogą odnosić się do okresu między jednym rokiem a pięcioma latami.
2. W celu umożliwienia efektywnego rokrocznego zarządzania wieloletnimi programami monitoringu, Komisja może przedłożyć roczne potwierdzające oraz uzupełniające projekty zaleceń; należy przedłożyć je Stałemu Komitetowi ds. zdrowia roślin zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. b) dyrektywy 86/362/EWG oraz z art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 90/642/EWG.
Artykuł 2
Aby ułatwić prawidłowe funkcjonowanie przepisów odpowiednio art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 dyrektywy 90/642/EWG, Komisja:
1) koordynuje działania Państw Członkowskich w zakresie w jakim wymogi dotyczące tworzenia, odnotowania, przetwarzania i przekazywania informacji na temat monitoringu i programów monitoringu, jeśli ma to zastosowanie, za pomocą wskazówek Stałego Komitetu ds. zdrowia roślin w szczególności wskazówek dotyczących procedur kontroli jakości analiz pozostałości pestycydów [5] oraz dokumentu roboczego dotyczącego wskazówek dla Państw Członkowskich w odniesieniu do wprowadzenia w życie zaleceń Komisji dotyczących wspólnotowych skoordynowanych programów monitoringu [6];
2) wnosi wkład finansowy, w ramach odpowiednich przydziałów dostępnych w budżecie Wspólnoty Europejskiej wspierający:
a) regularne organizowanie testów umiejętności, zasadniczo, co dwa lata we wszystkich laboratoriach przeprowadzających analizy w celu zapewnienia jakości, dokładności i porównywalności informacji przesyłanych przez Państwa Członkowskie Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim corocznie, opracowywanych i zestawianych w celu publikacji przez Komisję zgodnie z przepisami art. 7 ust. 3 dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 90/642/EWG;
b) organizowanie opracowywania procedur kontroli jakości w odniesieniu do przeprowadzania analiz pozostałości pestycydów w formie wskazówek Stałego Komitetu ds. zdrowia roślin oraz organizowanie regularnych przeglądów zastosowania takich procedur w laboratoriach Państw Członkowskich przeprowadzających analizę pozostałości, zasadniczo co dwa lata na spotkaniach specjalistów w celu zapewnienia jakości, dokładności i porównywalności informacji przesyłanych przez Państwa Członkowskie Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim corocznie oraz opracowywanych i zestawianych w celu publikacji przez Komisję zgodnie z przepisami art. 7 ust. 3 dyrektywy 86/362 EWG oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 90/642/EWG;
c) coroczne organizowanie badań, konsultacji i innych działań niezbędnych do umożliwienia Komisji postępu w pracach nad opracowaniem systemu pozwalającego na ocenę aktualnego ryzyka związanego ze spożyciem na podstawie uzyskanych informacji, wymaganego zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 90/642 EWG; oraz
d) organizowanie innych działań na poziomie wspólnotowym niezbędnych do prawidłowego wprowadzenia w życie odpowiednio art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 dyrektywy 90/642/EWG, które zostaną określone przez Komisję i Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin.
Artykuł 3
1.
Komisja wyznaczy beneficjenta lub beneficjentów wkładów finansowych przewidzianych w art. 2 ust. 2 w drodze decyzji przyjętej zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 12 dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 10 dyrektywy 90642/EWG.
2.
Decyzja Komisji, przewidziana w ust. 1, w szczególności ustanawia:
- nazwę (nazwisko) beneficjenta lub beneficjentów wkładu finansowego Wspólnoty,
- całkowity koszt podjętego działania oraz wkłady stron biorących w nim udział, łącznie ze Wspólnotą Europejską,
- skrócony opis działania, które zostanie podjęte,
- harmonogram zakończenia działań.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wyniki analiz przesłane Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim corocznie, zgodnie z przepisami art. 7 ust. 3 dyrektywy 86/362/EWG oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy 90/642/EWG zostały uzyskane przez laboratoria, które:
- spełniają wymogi art. 3 dyrektywy 93/99/EWG, oraz
- podejmują wszelki wysiłek w celu wprowadzenia w życie procedur kontroli jakości w odniesieniu do analiz pozostałości pestycydów zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
Ponadto Państwa Członkowskie zapewnią, iż udział w skoordynowanym wspólnotowym programie wezmą tylko te laboratoria, które uczestniczyły w poprzednich, lub będą uczestniczyć w następnej rundzie stosownych wspólnotowych testów umiejętności, przewidzianych w art. 2 ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1.
Komisja powoła specjalnych odpowiednio wykształconych urzędników do monitorowania w Państwach Członkowskich, razem z krajowymi władzami, realizacji krajowych i wspólnotowych programów monitoringu pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia roślinnego oraz na ich powierzchni.
Monitorowanie obejmuje pobieranie próbek i wydajność odpowiednich laboratoriów.
2.
Urzędnicy będą wizytować krajowe władze w każdym Państwie Członkowskim, które będą współpracować z urzędnikami wyznaczonymi przez Komisję i udzielać wszelkiej niezbędnej pomocy w realizacji ich zadań.
Programy wizytacji zostaną opracowane oraz wykonane we współpracy z danym Państwem Członkowskim.
W każdym wypadku, krajowe władze są odpowiedzialne za realizację operacji kontrolnych.
3.
Komisja przygotuje wspomniane wizytacje w odpowiednich ramach czasowych wraz z krajowymi urzędnikami.
Oprócz ekspertów z wizytowanego Państwa Członkowskiego, ekspertom Komisji mogą towarzyszyć podczas wizytacji jeden lub większa liczba ekspertów z jednego lub kilku pozostałych Państw Członkowskich.
Podczas wizytacji, eksperci z Państwa Członkowskiego lub eksperci powołani przez Komisję przestrzegają przepisów administracyjnych Komisji.
4.
Komisja przygotuje pisemne sprawozdanie z każdej wizytacji.
Państwo Członkowskie wizytowane będzie miało możliwość ustosunkowania się do niego.
5.
Komisja regularnie powiadomi wszystkie Państwa Członkowskie w Stałym Komitecie ds. zdrowia roślin o wynikach wizytacji w każdym Państwie Członkowskim w formie pisemnego sprawozdania.
Komisja poinformuje Parlament Europejski.
Komisja udostępnia również sprawozdania szerokiemu kręgowi odbiorców na bieżąco.
6.
Przepisy niniejszego artykułu zostaną ponownie rozpatrzone do dnia 31 października 2001 r.
Artykuł 6
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 654/2000
z dnia 29 marca 2000 r.
dotyczące zezwolenia na nowe dodatki, nowe zastosowania dodatków oraz nowe preparaty dodatków w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2690/1999 [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków są zatwierdzane uwzględniając postęp w dziedzinie naukowej i technicznej.
(2) Dyrektywa Rady 93/113/WE z dnia 14 grudnia 1993 r. dotycząca stosowania i obrotu enzymami, mikroorganizmami i ich preparatami w żywieniu zwierząt [3] ostatnio zmieniona dyrektywą 97/40/WE [4], w drodze odstępstwa od dyrektywy 70/524/EWG, zezwoliła Państwom Członkowskim na tymczasowe zezwolenie na stosowanie i wprowadzanie do obrotu enzymów, mikroorganizmów i ich preparatów.
(3) Nowe dane zostały przedłożone w celu zastąpienia zatwierdzonych preparatów enzymatycznych nowymi preparatami tych samych enzymów.
(4) Tymczasowe zezwolenie na stosowanie nowych dodatków, lub nowych zastosowań dodatków jest przyznawane jeśli na poziomie dozwolonym dla pasz, nie mają szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt lub środowisko naturalne, ani nie szkodzi konsumentom zmieniając cechy produktów pochodzenia zwierzęcego; jeśli jego obecność w paszach może być kontrolowana i racjonalne jest dokonanie oceny, w związku z dostępnymi wynikami, że wywiera korzystny wpływ na właściwości tych pasz lub produkcję zwierzęcą, gdy jest włączany do takich pasz.
(5) Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5] oraz jej odpowiednie dyrektywy szczegółowe, w szczególności dyrektywa Rady 90/679/EWG z dnia 26 listopada 1990 r., w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy [6], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 75/65/WE [7], mają pełne zastosowanie do stosowania i operacji wykonywanych przez pracowników, mających kontakt z dodatkami paszowymi.
(6) Badanie dokumentacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/113/WE, wskazuje, że określona liczba preparatów należących do grupy enzymów i mikroorganizmów może być tymczasowo zatwierdzona.
(7) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości tych enzymów [8] i preparatów zawierających mikroorganizmy [9].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "Enzymy" wymienione w załączniku I do niniejszego są zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt, na podstawie warunków ustanowionych we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 2
Dane szczegółowe dotyczące składu enzymów zatwierdzonych pod numerami 7 i 8 są zmieniane, jak wskazano w załączniku I, pod pozycją "Wzór chemiczny, opis".
Artykuł 3
Preparaty należące do grupy "Mikroorganizmy" wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia są zatwierdzane zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG, stosowane w żywieniu zwierząt, na podstawie warunków ustanowionych we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 657/2000
z dnia 27 marca 2000 r.
w sprawie bliższego dialogu z sektorem rybołówstwa i innymi grupami, na które ma wpływ wspólna polityka rybołówstwa
RADA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia przedstawicielom przemysłu produktów rybołówstwa i akwakultury oraz innym zainteresowanym grupom możliwości odgrywania większej roli w projektowaniu, planowaniu i wykonywaniu wspólnej polityki rybołówstwa (CFP) konieczne jest stworzenie bliższego dialogu z tymi grupami i zapewnienie większej przejrzystości w procesie podejmowania decyzji, w szczególności na etapach przygotowawczych.
(2) W związku z zadaniami Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA), uaktualnionymi decyzją Komisji 1999/478/WE [1], osiągnięcie celów związanych z bliższym dialogiem i zapewnieniem przejrzystości zostałoby ułatwione poprzez wprowadzenie nowych środków poprawy organizacji spotkań ACFA, z jednej strony oraz porozumiewanie się z ugrupowaniami zainteresowanymi informacjami dotyczącymi przedmiotowych zagadnień i osiąganych efektów, z drugiej strony.
(3) W tym celu powinno się udzielać pomocy europejskim organizacjom handlowym w przygotowywaniu spotkań ACFA dla inspirowania wnikliwych badań zagadnień podejmowanych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (CFP) i w świetle skutków wywieranych przez stosowane środki, popierając inicjatywy ze strony przemysłu oraz dla poszukiwania, jeżeli jest to możliwe, płaszczyzny dla wypracowywania wspólnego stanowiska w sprawie wniosków projektowanych przez Komisję.
(4) W celu poprawienia okoliczności, w jakich podejmowane są decyzje, przemysł powinien być na wczesnym etapie informowany o planowanych inicjatywach, a zainteresowanym grupom należy wyjaśniać cele i szczegóły różnych środków podejmowanych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przy zachowaniu warunków ustanowionych w Załączniku Komisja ponosi koszty:
- organizowania spotkań europejskich organizacji handlowych, mających na celu przygotowywania posiedzeń Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
- wyjaśniania celów, a także środków odnoszących się do wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności wniosków Komisji, oraz rozpowszechniania istotnych informacji na te tematy w przemyśle rybackim i w zainteresowanych grupach, utrzymywania systematycznych kontaktów z organizacjami i zainteresowanymi grupami.
Może on również finansować spotkania ekspertów organizowane przez Komisję dla wsparcia działań, określonych w akapicie pierwszym tiret drugie.
Artykuł 2
Komisja może dokonywać wszelkich weryfikacji uznanych za niezbędne dla zapewnienia zgodności z warunkami i z wykonywaniem zadań określonych w niniejszym rozporządzeniu dla europejskich organizacji handlowych, które pomagają przedstawicielom wyznaczonym w tym celu przez Komisję.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 709/2000
z dnia 4 kwietnia 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2626/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane pod odpowiednim kodem CN wskazanym w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej pod odpowiednimi kodami CN określonymi w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można powoływać się przez okres 60 dni na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 710/2000
z dnia 3 kwietnia 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 254/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Zasady te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej, lub która dodaje do niej dodatkowy podpodział i która została ustanowiona na podstawie szczegółowych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi zasadami, towary wyszczególnione w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest, aby osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej wydanej przez władze celne Państwa Członkowskiego w odniesieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej i która nie jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia, mogła się nadal na nią powoływać, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 955/1999 [4], przez okres trzech miesięcy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej do kodów CN wykazanych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy nadal można się powoływać na wiążącą informację taryfową wydaną przez władze celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 738/2000
z dnia 7 kwietnia 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2626/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły te mają również zastosowanie do każdej innej nomenklatury, częściowo lub całkowicie opartej na Nomenklaturze Scalonej lub dodającej do niej jakikolwiek pomocniczy rozdział oraz są ustanowione przez szczegółowe przepisy wspólnotowe, w celu stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do wymiany towarowej.
(3) Na mocy wspomnianych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia klasyfikuje się według kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn podanych w kolumnie 3.
(4) Przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową, wydaną przez organy celne Państwa Członkowskiego w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej oraz niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz danego towaru może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4].
(5) W odniesieniu do produktów nr 1-4 i 6 środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego.
(6) Komitet ds. Kodeksu Celnego nie wydał w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego opinii w sprawie produktu nr 5 wymienionego w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej za pomocą kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można się powoływać na podstawie przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 739/2000
z dnia 7 kwietnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2439/1999 w sprawie warunków zezwolenia na dodatki należące do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (WE) nr 2690/1999 [2], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2439/1999 z dnia 17 listopada 1999 r. w sprawie warunków zezwolenia na dodatki należące do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" w paszach [3] ustala tymczasowy maksymalny limit dioksyn w glinie kaolinitynowej i przewiduje obowiązek monitorowania obecności dioksyn w innych dozwolonych dodatkach należących do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty".
(2) Przewiduje się w wyżej wymienionym rozporządzeniu ponowne zbadanie przepisów tego rozporządzenia do dnia 1 marca 2000 r. w świetle jakichkolwiek przeprowadzonych badań, wyników programu monitorowania i pełnej oceny ryzyka.
Badania oraz program monitorowania nadal trwają, a pełna ocena ryzyka nie jest jeszcze dostępna.
Z tego względu właściwe jest przedłużenie środków ustanowionych w rozporządzeniu nr 2439/2000 do dnia 15 października 2000 r.
(3) Wystarczające dane dotyczące monitorowania obecności dioksyn zostały dostarczone dla naturalnych mieszanek steatytów i chlorytów (E 560), sepiolitu (E 562) glinki sepiolitu (E 563).
Dane te, pochodzące z różnych Państw Członkowskich i/lub krajów pochodzenia wskazują, że te dodatki nie są zanieczyszczone dioksynami i zawierają ich poziomy poniżej analitycznego limitu wykrywania.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2439/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 datę "1 marca 2000 r." zastępuje się datą "15 października 2000 r.".
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 744/2000
z dnia 10 kwietnia 2000 r.
korygujące rozporządzenie (EWG) nr 32/82 ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 32/82 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2326/97 [3], ustanawia warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny i cielęciny.
(2) W wyniku błędu redakcyjnego, gdy rozporządzenie (EWG) nr 32/82 było ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2326/97, w art. 2 ust. 2 akapit drugi skreślono ostatnie zdanie. Zdanie to powinno zostać wprowadzone ponownie do tekstu, z mocą od dnia 3 grudnia 1997 r., w którym rozporządzenie (WE) nr 2326/97 weszło w życie.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 32/82 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże właściwy organ może zezwolić na opakowanie jednostkowe produktów pod warunkiem, że znak identyfikacyjny lub pieczęć na każdym produkcie, określone w art. 3 ust. 2, pozostają wciąż widoczne."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 749/2000
z dnia 11 kwietnia 2000 r.
dostosowujące ogólne ilości, określone w artykule 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającym opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1256/19992, w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 ustanawia, że gwarantowane ogólne ilości mogą zostać w przypadku Finlandii zwiększone w celu rekompensat dla producentów "SLOM", aż do wysokości 200 000 ton. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 671/953, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1390/954, Finlandia zgłosiła ilości, których to dotyczy, na rok obrotowy 1999/2000.
(2) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 stanowi, że indywidualne ilości referencyjne są zwiększane lub ustanawiane w odpowiedzi na należycie uzasadniony wniosek producentów, aby uwzględnić zmiany zachodzące w ich dostawach i/lub sprzedaży bezpośredniej, i że ten wzrost lub ustanowienie takiej ilości referencyjnej podlega odpowiedniemu zmniejszeniu lub anulowaniu innej ilości referencyjnej, której właścicielem jest producent.
(3) Dostosowania takie nie mogą prowadzić w przypadku danego Państwa Członkowskiego do wzrostu sumy dostaw i sprzedaży bezpośredniej, określonej w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
Jeżeli indywidualne ilości referencyjne podlegają zdecydowanym zmianom ilości, określonym w art. 3, powinny zostać odpowiednio dostosowane.
(4) Zgodnie z art. 8 tiret trzecie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/935, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1255/986, Belgia, Dania, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy Niderlandy, Austria, Portugalia, Finlandia i Zjednoczone Królestwo zgłosiły ilości, które podlegają zdecydowanym zmianom zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
(5) Z tego powodu dostosowane zostać powinny ogólne ilości stosowane w okresie od 1 kwietnia 1999 r. do 31 marca 2000 r., podane w tabeli w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92, a skutkiem tego ilości stosowane dla kolejnych okresów wyznaczonych w Załączniku do tego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3950/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tabelę w art. 3 ust. 2 zastępuje się tabelą podaną w niniejszym załączniku I.
2.
Załącznik zastępuje się niniejszym załącznikiem II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 764/2000
z dnia 10 kwietnia 2000 r.
dotyczące wdrażania środków mających na celu intensyfikację unii celnej WE z Turcją
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska na spotkaniu w Luksemburgu w dniach 12—13 grudnia 1997 r. potwierdziła, że Republika Turecka ma prawo przystąpić do Unii Europejskiej.
(2) W dniu 4 marca 1998 r. Komisja przedłożyła Radzie komunikat zatytułowany: "Europejska strategia dla Turcji: wstępne propozycje działań Komisji na rzecz przygotowania Turcji do przystąpienia do UE".
(3) Rada Europejska na spotkaniu w Cardiff w dniach 15—16 czerwca 1998 r. przyjęła komunikat Komisji jako płaszczyznę rozwoju stosunków pomiędzy Unią Europejską i Turcją opartych na mocnych i ewoluujących zasadach.
(4) Na spotkaniu w Cardiff Rada Europejska zwróciła się do Komisji z wnioskiem o przedstawienie do rozpatrzenia wszelkich propozycji, które będą wymagane w celu wdrożenia strategii europejskiej.
(5) Rada Europejska na spotkaniu w Cardiff wskazała, że realizacja europejskiej strategii będzie wymagała wsparcia finansowego.
(6) Wnioski ze spotkania Rady w dniu 13 września 1999 r. dotyczyły pomocy finansowej dla Turcji.
(7) Od momentu zawarcia unii celnej WE z Turcją w dniu 31 grudnia 1995 r. Turcja kontynuowała reformę gospodarczą.
(8) Rada Europejska na spotkaniu w Helsinkach w dniach 10—11 grudnia 1999 r. oświadczyła, że Turcja jest państwem kandydującym, mającym przystąpić do Unii na podstawie tych samych kryteriów, które stosuje się wobec pozostałych państw kandydujących.
(9) Postanowienia niniejszego rozporządzenia opierają się na poszanowaniu zasad demokracji, rządów prawa, praw człowieka i podstawowych wolności, a także prawa międzynarodowego, leżących u podstaw polityki Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich.
(10) Wspólnota przywiązuje wielką wagę do konieczności poprawy i upowszechniania przez Turcję praktyk demokratycznych oraz poszanowania przez nią podstawowych praw człowieka przy większym zaangażowaniu w ten proces społeczeństwa obywatelskiego.
(11) Parlament Europejski przyjął szereg uchwał w sprawie wpływu poszanowania praw człowieka w Turcji na rozwój bliskich stosunków między tym krajem a Unią Europejską, a w szczególności uchwałę z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie sytuacji dotyczącej praw człowieka w Turcji [3], uchwałę z dnia 17 września 1998 r. w sprawie sprawozdań Komisji dotyczących rozwoju stosunków z Turcją od momentu wejścia w życie unii celnej [4], uchwałę z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczącego dalszego rozwoju stosunków z Turcją oraz w sprawie komunikatu Komisji dla Rady pod tytułem "Europejska strategia dla Turcji: wstępne propozycje działań" [5], a także uchwałę z dnia 6 października 1999 r. w sprawie stanu stosunków między Turcją a Unią Europejską.
(12) Ustalona kwota finansowania, w rozumieniu pkt 34 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją [6], została w niniejszym rozporządzeniu określona na cały okres trwania programu jako część wieloletnich ram finansowych funduszy śródziemnomorskich. Tym samym nie wpływa ona na zakres uprawnień organu budżetowego zdefiniowanych w Traktacie.
(13) Środki niezbędne do realizacji niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającą procedury egzekwowania uprawnień powierzonych Komisji [7].
(14) W kontekście przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje uprawnień innych niż określone w art. 308,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota pomaga Turcji w przygotowaniach do przystąpienia do Unii Europejskiej przez ustanowienie bliższych stosunków z Unią we wszystkich obszarach związanych ze wzmacnianiem unii celnej.
Artykuł 2
Ustalona kwota finansowania na realizację niniejszego rozporządzenia na lata 2000—2002 wynosi 15 milionów EUR.
Roczne przydziały środków są zatwierdzane przez organ budżetowy z uwzględnieniem perspektyw finansowych.
Artykuł 3
1.
Beneficjentem projektów i działań dotyczących współpracy może być nie tylko Państwo Tureckie i jego regiony, lecz także władze lokalne, organizacje regionalne, instytucje publiczne, wspólnoty lokalne lub tradycyjne, organizacje wspierające przedsiębiorczość, spółdzielnie i zrzeszenia społeczne, a zwłaszcza stowarzyszenia, fundacje i organizacje pozarządowe.
2.
Jeżeli brakuje zasadniczego elementu dla kontynuowania pomocy dla Turcji, przede wszystkim w przypadku pogwałcenia zasad demokracji, rządów prawa, praw człowieka i podstawowych wolności oraz prawa międzynarodowego, wówczas Rada na wniosek Komisji, działając kwalifikowaną większością głosów, może podjąć decyzję w sprawie zastosowania odpowiednich środków.
3.
Komisja przekazuje informacje dotyczące programu indykatywnego komitetowi, o którym mowa w art. 7 (Komitet MED) oraz wspólnemu komitetowi ekonomiczno-społecznemu UE i Turcji.
Artykuł 4
Projekty i działania dotyczące współpracy mogą być finansowane przede wszystkim w następujących obszarach:
a) wspieranie harmonizacji ustawodawstwa tureckiego z prawodawstwem wspólnotowym i pomoc w rozwoju instytucjonalnym związanym z tym dostosowaniem;
b) dostęp do jednolitego rynku wraz z opracowaniem niezbędnych instrumentów w zakresie certyfikacji i jakości;
c) pomoc w liberalizacji przepływów kapitałowych między Wspólnotą i Turcją;
d) współpraca w tworzeniu unii celnej Wspólnoty Europejskiej z Turcją, a zwłaszcza w zakresie włączenia Turcji do ogólnoeuropejskiego systemu reguł pochodzenia i wspierania uczestnictwa tego kraju w Konwencjach o tranzycie i jednolitym dokumencie administracyjnym;
e) pomoc Turcji w dostosowaniu polityki rolnej przez przyjęcie środków wspólnej polityki rolnej, które są niezbędne do ustanowienia swobodnego przepływu towarów rolnych;
f) współpraca w sprawach weterynaryjnych i zdrowia roślin;
g) tureckie uczestnictwo w wielu programach i agencjach wspólnotowych zajmujących się sprawami ochrony środowiska, badań, edukacji, szkoleń i młodzieży;
h) współpraca dotycząca polityki konkurencji i konsumentów, nowych technologii i społeczeństwa informatycznego;
i) współpraca w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych;
j) wszelkie formy współpracy, których celem jest obrona i upowszechnianie demokracji, rządów prawa, praw człowieka oraz ochrona mniejszości.
Artykuł 5
1.
Wsparcie finansowe, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, ma formę dotacji.
2.
Instrumenty wykorzystywane w trakcie działań objętych niniejszym rozporządzeniem, w ramach limitów ustanowionych podczas rocznej procedury budżetowej przez organ budżetowy, obejmują pomoc techniczną, szkolenia lub inne usługi, dostawy i prace łącznie z audytem oraz misjami związanymi z oceną i monitorowaniem.
3.
Finansowanie ze strony Wspólnoty może obejmować inwestycje, z wyjątkiem nabywania budynków, oraz koszty bieżące (w tym koszty administracyjne, konserwacji i eksploatacyjne), przy uwzględnieniu faktu, że w danym projekcie przewiduje się przejęcie przez beneficjentów obowiązku pokrywania kosztów bieżących.
4.
Udział finansowy ze strony partnerów określonych w art. 3 jest wymagany dla każdego działania prowadzonego w ramach współpracy.
Wymagany udział ustalany jest w zależności od środków, którymi dysponują zaangażowani partnerzy i od charakteru danego działania.
W określonych przypadkach, gdy partnerem jest organizacja pozarządowa lub organizacja wspólnotowa, udział ten może mieć charakter wkładu rzeczowego.
5.
Może pojawić się tendencja do poszukiwania możliwości współfinansowania działań środkami z innych źródeł, zwłaszcza z Państw Członkowskich.
6.
Podejmowane są niezbędne działania, aby uwydatnić wspólnotowy charakter pomocy udzielanej na mocy niniejszego rozporządzenia.
7.
Komisja, przy współudziale Państw Członkowskich, może podejmować wszelkie inicjatywy konieczne do zapewnienia dobrej koordynacji z innymi zaangażowanymi źródłami finansowania.
Artykuł 6
1.
Komisja ocenia działania podlegające niniejszemu rozporządzeniu zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi, zatwierdza je i zarządza nimi, zwłaszcza procedurami określonymi w Rozporządzeniu Finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r. odnoszącym się do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [8].
2.
W ocenie projektów i programów uwzględnia się następujące czynniki:
a) skuteczność i wykonalność działań;
b) aspekty kulturowe, społeczne, dotyczące płci oraz środowiskowe;
c) zachowanie stanu i ochronę środowiska w oparciu o zasady trwałego rozwoju;
d) rozwój instytucjonalny konieczny dla osiągnięcia celów projektu;
e) doświadczenie zdobyte w wyniku podobnych działań.
3.
Decyzje dotyczące dotacji powyżej 2 milionów EUR dla poszczególnych działań finansowanych w ramach niniejszego rozporządzenia podejmowane są w ramach procedury określonej w art. 7 ust. 2.
Komisja informuje zwięźle Komitet MED o wszelkich decyzjach w sprawie finansowania, które zamierza podjąć w odniesieniu do projektów i programów o wartości poniżej 2 milionów EUR.
Informacja taka jest przekazywana nie później niż na jeden tydzień przed podjęciem decyzji.
Komisja podejmuje wszelkie konieczne działania w celu ułatwienia procesu przyznawania pomocy finansowej małym, nienastawionym na zyski organizacjom pozarządowym.
4.
Jeżeli przekroczenie lub dodatkowe wymagania nie wynoszą więcej niż 20 % początkowych zobowiązań określonych w decyzji w sprawie finansowania, Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, bez ubiegania się o opinię Komitetu MED, wszelkich dodatkowych zobowiązań potrzebnych w celu pokrycia oczekiwanych lub rzeczywistych kwot kosztów przekraczających określony poziom, które są związane z danymi działaniami.
Jeżeli dodatkowe zobowiązanie, o którym mowa w pierwszym akapicie, jest mniejsze niż 4 miliony EUR, Komitet MED powiadamiany jest o decyzji podjętej przez Komisję.
Jeżeli dodatkowe zobowiązanie jest większe niż 4 miliony EUR, lecz mniejsze niż 20 % początkowego zobowiązania, wymagana jest opinia Komitetu.
5.
Wszystkie porozumienia lub umowy o finansowaniu, zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia, określają wymóg przeprowadzania kontroli na miejscu przez Komisję i Trybunał Obrachunkowy, zgodnie ze zwykłymi procedurami ustalonymi przez Komisję w ramach obowiązujących przepisów, a zwłaszcza zawartymi w Rozporządzeniu Finansowym.
6.
Jeżeli działania są przedmiotem porozumień o finansowaniu zawartych pomiędzy Wspólnotą a Turcją, w porozumieniach tych stwierdza się, że kwoty podatków, należności celnych ani żadnych innych opłat nie są pokrywane przez Wspólnotę.
7.
Każda osoba fizyczna lub prawna z dowolnego Państwa Członkowskiego lub z Turcji może na równych warunkach brać udział w przetargu i ubiegać się o przyznanie kontraktu.
8.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich lub Turcji.
Artykuł 7
1.
Komisja korzysta z pomocy komitetu ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1488/96 [9], zwanego "Komitetem MED".
2.
W kwestiach odnoszących się do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji nr 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji nr 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 8
Na spotkaniu Komitetu MED raz w roku odbywa się wymiana poglądów na podstawie prezentacji dokonanej przez przedstawiciela Komisji na temat programu indykatywnego dla działań, które mają być przeprowadzone w następnym roku.
Parlament Europejski informowany jest o propozycjach i wynikach dyskusji.
Artykuł 9
W pierwszym kwartale każdego roku Komisja przedkłada roczne sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Sprawozdanie to zawiera następujące informacje:
a) szczegółowe podsumowanie działań finansowanych podczas poprzedniego roku budżetowego;
b) planowany program indykatywny na bieżący rok budżetowy i oświadczenie o poczynionych postępach w odniesieniu do zawartych w nim działań;
c) prognozy dla programu i działań, które mają być podjęte podczas następnego roku finansowego;
d) podsumowanie wniosków z przeprowadzonych ocen, w tym z ocen dotyczących określonych działań, jeżeli okaże się to konieczne;
e) informacje dotyczące organów, z którymi zostały zawarte porozumienia lub umowy.
Artykuł 10
Komisja regularnie ocenia działania finansowane przez Wspólnotę, dążąc do ustalenia, czy ich cele zostały osiągnięte, oraz do przekazania wytycznych dotyczących poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedkłada Komitetowi MED podsumowanie przeprowadzonych ocen, które Komitet może zbadać, jeśli okaże się to konieczne.
Sprawozdania z przeprowadzonej oceny udostępniane są na żądanie każdemu z Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Najpóźniej do 30 czerwca 2002 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie całościową ocenę działań finansowanych przez Wspólnotę w ramach niniejszego rozporządzenia wraz z sugestiami dotyczącymi jego realizacji w przyszłości oraz, jeżeli okaże się to konieczne, propozycje dotyczące jego zmiany.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2000
z dnia 14 kwietnia 2000 r.
ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do pomidorów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pomidory znajdują się wśród produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą zostać przyjęte normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 778/83 ustanawiające normy jakości w odniesieniu do pomidorów [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2522/97 [4], było wielokrotnie zmieniane i nie może nadal zapewniać jasności pod względem prawnym.
(2) Dlatego zasady powinny zostać przepracowane, a rozporządzenie (EWG) nr 778/83 powinno zostać uchylone.
Do tego celu oraz w interesie zapewnienia przejrzystości rynku światowego należy uwzględniać normy dla pomidorów zalecane przez Grupę Roboczą EKG/NZ ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Jakości.
(3) Należy także określić, że pomidory czereśniowe (włącznie z pomidorami koktajlowymi) stanowią czwarty rodzaj handlowy oddzielny od trzech poprzednio identyfikowanych (pomidory okrągłe, pomidory prążkowane i pomidory prostokątne). Należy także wyszczególnić różne akceptowane specyficzne dla pomidorów formy prezentacji handlowej.
Ponadto rozwój rynku świeżych pomidorów zależy od organoleptycznej jakości tego produktu, która, w szczególności na etapie handlu detalicznego, może być w znacznym stopniu zróżnicowana.
Dlatego w handlu należy zezwolić na wykazywanie na opakowaniach wartości minimalnych lub maksymalnych w odniesieniu do istotnych kryteriów dotyczących stopnia dojrzałości produktu, tak by umożliwić konsumentom swobodę wyboru przy zakupie owoców o jakości organoleptycznej, jakiej wymagają.
(4) Stosowanie tych norm powinno w rezultacie przynieść usunięcie z rynku produktów o niezadowalającej jakości, dostosowanie produkcji do wymagań konsumentów i ułatwienia stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji, tym samym wspomagając poprawę rentowności produkcji.
(5) Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Transport na duże odległości, składowanie w pewnych okresach lub przeładunek mogą powodować pogorszenie jakości wynikające z biologicznego rozwoju produktów lub ich skłonności do psucia się.
Należy uwzględniać takie pogorszenie jakości, stosując normy na poszczególnych etapach obrotu mających miejsce po wysyłce.
Ponieważ produkty klasy "Ekstra" muszą być sortowane i pakowane ze szczególną starannością, to w ich przypadku należy brać pod uwagę jedynie utratę świeżości i jędrności.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy handlowe w odniesieniu do pomidorów objętych kodem CN 07020000 są ustalone w Załączniku.
Normy te stosuje się na wszystkich etapach obrotu zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po dokonaniu wysyłki produkty mogą wykazywać w stosunku do przepisów normy:
- nieznaczną utratę świeżości i jędrności,
- w przypadku produktów zakwalifikowanych do klas innych niż "Ekstra" nieznaczne pogorszenie spowodowane ich rozwojem i skłonnościami do psucia się.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 778/83 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 812/2000
z dnia 17 kwietnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1626/94 ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym oraz rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3], ochrona oraz zachowanie żywych morskich zasobów wodnych stanowią ogólne cele wspólnej polityki rybołówstwa.
(2) Podczas swojej jedenastej sesji nadzwyczajnej odbywającej się w Santiago de Compostela w Hiszpanii w dniach 16-23 listopada 1998 r. Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) zaleciła zastosowanie niektórych specjalnych zasad dotyczących sezonowych zamknięć połowów oraz minimalnych wielkości wyładunku tuńczyka błękitnopłetwego. Zasady te są opracowane w oparciu o opinie naukowe. Zalecenie to weszło w życie dnia 21 czerwca 1999 r.
(3) W związku z tym, że Wspólnota jest członkiem ICCAT, niezbędne jest wykonanie tych zaleceń w celu uniknięcia nadmiernych połowów tuńczyka błękitnopłetwego.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1626/94 [4] oraz rozporządzenie (WE) nr 850/98 [5] określają minimalne wymiary dla tuńczyka zwykłego, odpowiednio w wodach Morza Śródziemnego i w regionach 1-5, z wyjątkiem Skagerrak oraz Kattegat, Oceanów Atlantyckiego oraz Indyjskiego.
Rozporządzenie (WE) nr 1626/94 ustanawia sezonowe zamknięcia połowów na Morzu Śródziemnym.
W związku z powyższym rozporządzenia te powinny zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1626/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zabrania się poławiania tuńczyka błękitnopłetwego za pomocą sieci obstawowych:
- przez statki poławiające wyłącznie lub głównie na obszarze Adriatyku, od dnia 1 maja do dnia 31 maja na całym obszarze Morza Śródziemnego oraz od dnia 16 lipca do dnia 15 sierpnia na obszarze Morza Śródziemnego, z wyjątkiem Adriatyku,
- przez statki poławiające wyłącznie lub głównie na obszarze Morza Śródziemnego, z wyjątkiem Adriatyku, od dnia 16 lipca do dnia 15 sierpnia na całym obszarze Morza Śródziemnego oraz od dnia 1 maja do dnia 31 maja na obszarze Adriatyku.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wszystkie statki pływające pod ich banderami lub w nich zarejestrowane przestrzegały niniejszego ustępu.
Do celów niniejszego rozporządzenia południową granicę Morza Adriatyckiego stanowi linia przebiegająca między granicą albańsko-grecką a Przylądkiem Santa Maria di Leuca."
2) W załączniku IV zapis odnoszący się do
Thunnus thynnus
otrzymuje brzmienie:
"Gatunek _BAR_ Minimalny rozmiar _BAR_
Tuńczyk błękitnopłetwy (Thunnus thynnus) _BAR_ 70 cm lub 6,4 kg _BAR_
Artykuł 2
W załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 850/98 zapis odnoszący się do tuńczyka błękitnopłetwego oraz przypis 5 otrzymuje brzmienie:
"Gatunek _BAR_ Minimalny rozmiar _BAR_
Tuńczyk błękitnopłetwy (Thunnus thynnus) _BAR_ 70 cm lub 6,4 kg _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 813/2000
z dnia 17 kwietnia 2000 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zażądano przedłożenia dodatkowych informacji w sprawie niektórych nazw zgłoszonych przez Państwa Członkowskie na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, w celu zapewnienia, że zgłoszone nazwy są zgodne z art. 2 i 4 tego rozporządzenia.
Dodatkowe informacje wykazują, że nazwy te są zgodne z wyżej wymienionymi artykułami.
Nazwy te należy więc zarejestrować i dodać do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [2].
(2) Komitet przewidziany w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 nie wydał pozytywnej opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1107/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 814/2000
z dnia 17 kwietnia 2000 r.
w sprawie działań informacyjnych odnoszących się do wspólnej polityki rolnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 32–38 Traktatu przewidziane jest wykonywanie wspólnej polityki rolnej.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3] przewiduje, że środki przeznaczone na dostarczanie informacji w sprawie wspólnej polityki rolnej są finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
(3) Utrzymane powinny zostać główne praktyczne aspekty obecnej polityki informacyjnej w kontekście wspólnej polityki rolnej.
(4) Artykuł 22 ust. 1 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4] przewiduje, że wykonanie środków przewidzianych w budżecie na istotne działania Wspólnoty wymaga przyjęcia aktu podstawowego.
Na mocy Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 października 1998 r. w sprawie podstaw prawnych i wykonania budżetu [5], akt podstawowy jest również potrzebny w odniesieniu do środków objętych niniejszym rozporządzeniem.
(5) Wspólna polityka rolna jest często niewłaściwie rozumiana z powodu niedostatku informacji. Jedynym sposobem, aby skorygować tę sytuację, jest działanie poprzez spójną, obiektywną i całościową strategię informacyjną i komunikacyjną.
(6) Zagadnienia dotyczące wspólnej polityki rolnej i jej rozwoju powinny być objaśniane zarówno rolnikom, jak i innym bezpośrednio zainteresowanym stronom, jak również opinii publicznej, tak wewnątrz, jak i na zewnątrz Wspólnoty.
Właściwe wykonywanie wspólnej polityki rolnej zależy w dużym stopniu od wyjaśnień udzielanych wszystkim zainteresowanym i wymaga integracji środków informacyjnych, które uważane są za elementy zarządzania tą polityką.
(7) Należy zdefiniować priorytetowe działania, które Wspólnota może wspierać.
(8) Organizacje reprezentujące osoby działające w rolnictwie i na obszarach wiejskich, szczególnie organizacje rolników, stowarzyszenia konsumentów i stowarzyszenia ochrony środowiska odgrywają zasadniczą rolę w informowaniu swych członków o wspólnej polityce rolnej i przekazują do Komisji, co do zasady, opinie zainteresowanych stron, w szczególności rolników.
(9) Ze względu na to, że wspólna polityka rolna jest pierwszą i najbardziej obszerną ze wszystkich zintegrowanych polityk Wspólnoty, jej założenia powinny być wyjaśniane opinii publicznej.
Inne strony, które mogą przedstawiać projekty informacyjne, pomagające ten cel osiągnąć, powinny być ze względu na to uprawnione do przedstawiania propozycji.
(10) Komisja musi posiadać niezbędne zasoby do wykonywania akcji informacyjnych, które pragnie prowadzić w obszarze rolnictwa.
(11) Chociaż działania, w odniesieniu do których może być udzielana pomoc w ramach innych programów wspólnotowych, nie powinny być finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, niemniej jednak powinno się zachęcać do komplementarności takich działań z innymi inicjatywami Wspólnoty.
(12) Środki niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota może finansować środki informacyjne odnoszące się do wspólnej polityki rolnej, które mają na celu w szczególności:
a) pomoc w wyjaśnianiu zagadnień tej polityki, z jednej strony oraz pomoc w jej wykonywaniu i rozwijaniu, z drugiej strony;
b) promowanie europejskiego modelu rolnictwa i przyczynianie się do jego rozumienia;
c) informowanie rolników i innych stron działających na obszarach wiejskich;
d) zwiększenie świadomości opinii publicznej w zakresie zagadnień i celów tej polityki.
Działania te zmierzają do dostarczenia spójnych, obiektywnych i całościowych informacji, tak wewnątrz, jak i na zewnątrz Wspólnoty, w celu przedstawienia ogólnego obrazu tej polityki.
Artykuł 2
1.
Środkami określonymi w art. 1 mogą być:
a) roczne programy robocze, przedstawiane, w szczególności, przez rolników lub organizacje zajmujące się rozwojem obszarów wiejskich, stowarzyszenia konsumentów czy stowarzyszenia ochrony środowiska;
b) szczególne środki przedstawiane przez strony inne niż określone w lit. a), w szczególności władze publiczne Państwa Członkowskiego, media i uniwersytety;
c) działania prowadzone z inicjatywy Komisji.
2.
Maksymalna stopa finansowania w odniesieniu do środków określonych w ust. 1 lit. a) i b) wynosi 50 % kwalifikujących się kosztów.
Jednakże stopa finansowania może zostać podwyższona do 75 % w wyjątkowych przypadkach, które zostaną określone w rozporządzeniu wykonawczym.
3.
Finansowaniu wspólnotowemu, jak przewidziano w art. 1, nie mogą podlegać następujące środki:
a) środki, które wymagane są przez prawo;
b) środki już finansowane na podstawie innych działań wspólnotowych.
4.
W celu wykonywania działań, jak określono w ust. 1 lit. c), Komisja może odwołać się do wszelkiej pomocy technicznej i administracyjnej, jakiej mogłaby potrzebować.
Artykuł 3
1.
Środki kwalifikujące się na podstawie art. 2 obejmują w szczególności rozmowy, seminaria, wizyty informacyjne, publikacje, działania i produkcje medialne, uczestnictwo w wydarzeniach i programach międzynarodowych w celu wymiany doświadczeń.
2.
Środki określone w art. 2 wybierane są na podstawie kryteriów ogólnych, takich jak:
a) jakość projektu;
b) efektywność pod względem kosztów.
Artykuł 4
Finansowanie wspólnotowe określone art. 1 nie przekracza rocznych środków ustalonych przez władze budżetowe.
Artykuł 5
Komisja zapewnia, aby wspólnotowe środki i projekty wykonywane na podstawie niniejszego rozporządzenia były spójne z innymi działaniami Wspólnoty i uzupełniały te działania.
Artykuł 6
Komisja monitoruje i sprawdza środki finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, aby zapewnić, że są one wykonywane właściwie i skutecznie.
Przedstawiciele Komisji są uprawnieni do prowadzenia kontroli takich środków na miejscu, łącznie z kontrolami wyrywkowymi.
Artykuł 7
Komisja, jeśli uznaje to za właściwe, ocenia środki finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Komisja co dwa lata przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Pierwsze sprawozdanie musi zostać przedstawione nie później niż dnia 31 grudnia 2001 r.
Artykuł 9
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, włącznie z wszelkimi środkami przejściowymi, które mogłyby okazać się niezbędne, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 10
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, ustanowiony na podstawie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
4.
Komisja informuje Komitet o środkach przewidzianych i podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 820/2000
z dnia 19 kwietnia 2000 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz niektórych produktów sektora cukru z kumulacją pochodzenia WE/OCT
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 91/482/EWG z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [1], ostatnio zmienioną decyzją 97/803/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 465/2000 z dnia 29 lutego 2000 r. wprowadzające środki ochronne przy przywozie z krajów i terytoriów zamorskich produktów sektora cukru z kumulacją pochodzenia WE/OCT [3], w szczególności jego art. 2 ust. 2, wraz z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2553/97 z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie przepisów dotyczących wydawania pozwoleń na przywóz dla niektórych produktów objętych kodami CN 1701, 1702, 1703 i 1704 oraz kwalifikujące jako produkty z kumulacją pochodzenia AKP/KTZ [4], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 465/2000 dopuszcza kumulację pochodzenia WE/KTZ produktów objętych kodami CN 1701, 18061030 i 18061090 do 3340 ton cukru w okresie ważności tego rozporządzenia.
Pozwolenia na przywóz wydane zostały na 3000 ton cukru w marcu 2000 r.
(2) Trzy wnioski o pozwolenia na przywóz, obejmujące całkowitą ilość przekraczającą dostępne saldo 340 ton, zostały przedłożone władzom krajowym w kwietniu 2000 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 465/2000.
(3) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 465/2000 wraz z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2553/97, przewiduje, że gdy wnioski o pozwolenie obejmują roczne ilości powyżej 3340 ton cukru, Komisja przyjmuje rozporządzenie ustalające jednolity współczynnik redukcji w celu zastosowania do przedłożonych wniosków i zawiesza składanie dalszych wniosków w roku obowiązywania tego rozporządzenia.
(4) Komisja musi odpowiednio ustalić współczynnik redukcji dla wydanych pozwoleń na przywóz oraz zawiesić składanie dalszych wniosków o pozwolenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 465/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na przywóz, o które wnioskowano na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 465/2000 w dniu 7 kwietnia 2000 r. na 2500 ton, 750 ton i 340 ton cukru objętego kodem CN 17019910 wydawane są na 9,47075 % wnioskowanej ilości.
Artykuł 2
Składanie dalszych wniosków w okresie obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 465/2000 zostaje niniejszym zawieszone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 822/2000
z dnia 19 kwietnia 2000 r.
w sprawie stosowania współczynnika redukcji dla zaświadczeń o refundacji na towary nie objęte załącznikiem I do Traktatu, przewidziane w art. 6b rozporządzenia (WE) nr 1222/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowane do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2491/98 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 701/2000 [4], w szczególności jego art. 6b ust. 6 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Skumulowane kwoty refundacji wnioskowane dla już wydanych zaświadczeń osiągnęły 305159263 EUR; ta suma, jeżeli zostanie dodana do kwot wniosków złożonych w dniach 10–14 kwietnia 2000 r. i przyjęta na podstawie rocznej, może uniemożliwić Komisji spełnienie jej zobowiązań z art. 6b ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1222/94.
(2) Współczynnik redukcji obliczony na podstawie art. 6b ust. 3 i 4 powinien dlatego być stosowany do kwot, o które wnioskowano w formie zaświadczeń w wyżej wymienionym tygodniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty zaświadczeń dla wniosków złożonych w okresie 10–14 kwietnia 2000 r. są objęte współczynnikiem redukcji w wysokości 0,68.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/2000
z dnia 19 kwietnia 2000 r.
w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 479/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja) [1], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 1,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej w Transporcie Morskim,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 479/92 upoważnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych pomiędzy towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja), dotyczących wspólnego świadczenia usług przewozów liniowych, które poprzez współpracę między towarzystwami żeglugowymi będącymi ich stronami mogą ograniczać konkurencję na wspólnym rynku oraz wpływać na handel między Państwami Członkowskimi oraz wobec których może mieć zastosowanie zakaz przewidziany w art. 81 ust. 1 Traktatu.
(2) Komisja skorzystała z tego uprawnienia przez przyjęcie rozporządzenia Komisji (WE) nr 870/95 [3]. W świetle uzyskanego dotychczas w ten sposób doświadczenia możliwe jest określenie kategorii konsorcjów, które mogą wchodzić w zakres art. 81 ust. 1, ale które zwykle można uznać za spełniające warunki ustanowione w art. 81 ust. 3.
(3) Komisja zwróciła należną uwagę na specjalne cechy transportu morskiego.
Cechy te będą również stanowić materialny czynnik w każdej dokonywanej przez Komisję ocenie konsorcjów nieobjętych wyłączeniem grupowym.
(4) Konsorcja, zgodnie z definicją w niniejszym rozporządzeniu, generalnie pomagają zwiększyć wydajność i jakość dostępnych usług żeglugi liniowej ze względu na ich wkład w racjonalizację działań członków konsorcjum oraz efekt skali w eksploatacji statków oraz wykorzystaniu urządzeń portowych.
Pomagają one również wspierać postęp techniczny i gospodarczy poprzez umożliwienie i promowanie większego wykorzystania kontenerów oraz bardziej efektywnego wykorzystania ładowności statków.
(5) Użytkownicy usług żeglugi morskiej świadczonych przez konsorcja generalnie otrzymują słuszny udział w korzyściach wynikających z poprawy wydajności oraz jakości usług świadczonych przez konsorcja.
Korzyści te mogą również przybrać formę zwiększenia częstotliwości żeglugi i zawinięć do portów lub poprawy planowania rozkładów, jak również wyższej jakości oraz zindywidualizowanych usług poprzez wykorzystanie bardziej nowoczesnych statków i innego sprzętu, w tym urządzeń portowych.
Użytkownicy mogą efektywnie wykorzystać konsorcja tylko w przypadku istnienia dostatecznej konkurencji w dziedzinach handlu, w których działają konsorcja.
(6) Porozumienia te powinny więc korzystać z wyłączenia grupowego, pod warunkiem że nie będą umożliwiać towarzystwom, o których mowa, eliminowania konkurencji w znaczącej części danych dziedzin handlu.
W celu uwzględnienia ciągłych wahań na rynku transportu morskiego i częstych zmian dokonywanych przez strony w warunkach porozumień ustanawiających konsorcja lub w działaniach przewidzianych przez te Porozumienia jednym z celów niniejszego rozporządzenia jest sprecyzowanie warunków, które konsorcja muszą spełnić, aby skorzystać z przyznanego przez rozporządzenie wyłączenia grupowego.
(7) W celu ustanowienia i świadczenia wspólnych usług konieczną cechą charakteryzującą konsorcja jest zdolność do dostosowywania ładowności.
Niewykorzystywanie określonej części ładowności statków w ramach konsorcjum nie jest zasadniczą cechą konsorcjów.
(8) Wyłączenie grupowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinno obejmować zarówno konsorcja działające w ramach konferencji liniowej, jak i konsorcja działające poza takimi konferencjami z wyjątkiem, kiedy nie obejmuje ono wspólnego ustalania stawek frachtowych.
(9) Ustalanie stawek regulowane jest przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [4], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
Członkowie konsorcjów, którzy pragną ustalać stawki wspólnie, a nie spełniają kryteriów przewidzianych przez rozporządzenie (EWG) nr 4056/86, muszą wystąpić o wyłączenie indywidualne.
(10) Pierwszy z warunków wiążących się ze wyłączeniem grupowym powinien przewidywać, że użytkownicy przewozu powinni uczestniczyć w słusznych korzyściach wynikających ze zwiększonej efektywności, a także w innych korzyściach oferowanych przez konsorcja.
(11) Wymaganie przewidziane w art. 81 ust. 3 powinno być uważane za spełnione, gdy konsorcjum znajduje się w jednej lub w więcej z trzech sytuacji opisanych poniżej:
- istnieje skuteczna konkurencja cenowa między członkami konferencji, w ramach której konsorcjum działa, będąca wynikiem niezależnego ustalania stawek,
- w ramach konferencji, w ramach której konsorcjum funkcjonuje, istnieje dostateczny poziom skutecznej konkurencji w zakresie świadczonych usług między członkami konsorcjum a innym członkami konferencji, którzy nie są członkami konsorcjum, ze względu na fakt, że porozumienie ustanawiające konferencję wyraźnie przyznaje konsorcjom prawo do oferowania ich własnych usług, np. świadczenia przez samo konsorcjum usługi typu "dostawa na czas" lub usługi w zakresie zaawansowanej "elektronicznej wymiany danych" (EDI) umożliwiającej stałe informowanie użytkowników o położeniu ich towarów, lub znaczący wzrost częstotliwości rejsów oraz zawinięć do portu w usługach świadczonych przez konsorcjum w porównaniu z usługami świadczonymi przez konferencję,
- członkowie konsorcjum podlegają skutecznej, rzeczywistej lub potencjalnej konkurencji ze strony linii niebędących członkami konsorcjów, niezależnie od tego, czy konferencja działa w danej dziedzinie lub danych dziedzinach handlu.
(12) W celu spełnienia tego samego wymagania art. 81 ust. 3 należy ustanowić przepisy dotyczące dodatkowego warunku ukierunkowanego na wspieranie indywidualnej konkurencji w zakresie jakości usług między członkami konsorcjum oraz między członkami konsorcjum a innymi towarzystwami żeglugowymi w dziedzinie lub dziedzinach handlu.
(13) Należy ustanowić warunek, że w zakresie danego szlaku żeglugowego konsorcja i ich członkowie nie stosują stawek i warunków przewozu, które są zróżnicowane jedynie ze względu na kraj pochodzenia lub przeznaczenia przewożonych towarów i w ten sposób powodują we Wspólnocie załamanie obrotów w handlu, które są szkodliwe dla niektórych portów, spedytorów, przewoźników lub usługodawców usług pomocniczych dla przewozu, chyba że takie stawki lub warunki mogą być ekonomicznie uzasadnione.
(14) Celem warunków powinno być również uniemożliwienie konsorcjom narzucania ograniczeń konkurencji, które nie są konieczne do osiągnięcia celów usprawiedliwiających przyznanie wyłączenia.
Dlatego też Porozumienia ustanawiające konsorcjum powinny zawierać przepis umożliwiający każdej linii żeglugowej będącej stroną Porozumienia, wycofanie się z konsorcjum, pod warunkiem zachowania właściwego powiadomienia.
Jednakże należy uwzględnić dłuższy termin wypowiedzenia w przypadku konsorcjów o wysokim stopniu zintegrowania i/lub o wysokich nakładach inwestycyjnych w celu uwzględnienia wyższych nakładów inwestycyjnych poniesionych przy ich tworzeniu oraz bardziej rozległej reorganizacji będącej wynikiem opuszczenia konsorcjum przez członka.
Należy również określić, że w przypadku gdy konsorcjum działa w ramach wspólnej struktury marketingowej, każdy członek powinien mieć prawo do prowadzenia niezależnych działań marketingowych, pod warunkiem podania właściwego powiadomienia.
(15) Wyłączenie musi ograniczać się do konsorcjów, które nie mają możliwości eliminacji konkurencji w znaczącej części danych usług.
(16) Aby ustalić do celów wyłączenia, czy istnieje konkurencja na każdym rynku, na którym działa konsorcjum, należy uwzględnić nie tylko bezpośredni handel między portami obsługiwanymi przez konsorcjum, ale również każdą formę konkurencji ze strony innych usług liniowych z portów, które mogą być zastąpione przez porty obsługiwane przez konsorcjum i tam, gdzie jest to możliwe, przez inne rodzaje przewozu.
(17) Wyłączenie grupowe przyznane przez niniejsze rozporządzenie należy stosować tylko pod warunkiem, że na każdym rynku, na którym konsorcjum działa, udział konsorcjum w rynku nie przekracza określonej wielkości.
(18) Udział konsorcjum w rynku posiadany w ramach konferencji powinien być mniejszy ze względu na fakt, że dane Porozumienia nakładają się na już istniejące Porozumienia ograniczające.
(19) Jednakże stosowne jest zaoferowanie konsorcjom, które przekraczają limity ustanowione w niniejszym rozporządzeniu o określony procent, ale które wciąż poddane są skutecznej konkurencji w danych dziedzinach handlu, uproszczonej procedury w celu umożliwienia im skorzystania z pewności prawnej gwarantowanej przez wyłączenia grupowe.
Procedura taka powinna również umożliwiać Komisji przeprowadzenie skutecznego monitorowania oraz uprościć kontrolę administracyjną porozumień.
(20) Jednakże konsorcja przekraczające limit powinny uzyskać wyłączenie na mocy indywidualnej decyzji, pod warunkiem że spełniają one warunki przewidziane w art. 81 ust. 3 dotyczące specjalnych cech transportu morskiego.
(21) Niniejsze rozporządzenie należy stosować tylko do porozumień zawartych między członkami konsorcjum.
Dlatego też wyłączenie grupowe nie powinno dotyczyć porozumień ograniczających zawartych między, z jednej strony, konsorcjami lub ich jednym czy kilkoma członkami, a innymi towarzystwami żeglugowymi – z drugiej strony.
Rozporządzenia nie należy również stosować do porozumień ograniczających zawieranych między różnymi konsorcjami działającymi w tej samej dziedzinie handlu lub między członkami takich konsorcjów.
(22) Wyłączenie powinno także wiązać się z pewnymi zobowiązaniami.
W tym względzie użytkownicy transportu powinni w każdym przypadku być w stanie zapoznać się z warunkami świadczenia usług w transporcie morskim, świadczonych wspólnie przez członków konsorcjum.
Należy uwzględnić rzeczywiste i skuteczne konsultacje między konsorcjami i użytkownikami transportu w zakresie działalności objętej Porozumieniami.
Niniejsze rozporządzenie określa również, co należy rozmieć przez "rzeczywiste i skuteczne konsultacje" oraz w jakich głównych etapach proceduralnych konsultacje takie winny być prowadzone.
Należy ustanowić przepisy dotyczące takich obowiązkowych konsultacji, które ograniczają się do działalności konsorcjów jako takich.
(23) Konsultacje takie mogą zapewnić bardziej efektywne świadczenie usług w transporcie morskim, które uwzględniają wymagania użytkowników.
W rezultacie niektóre praktyki ograniczające wynikające z takich konsultacji powinny podlegać wyłączeniu.
(24) Dla celów niniejszego rozporządzenia pojęcie siły wyższej winno być rozumiane tak, jak ustanowiono w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(25) Należy ustanowić przepisy, według których orzeczenia wydane w wyniku arbitrażu i rekomendacji rozjemców oraz zaakceptowane przez strony były niezwłocznie zgłoszone Komisji w celu umożliwienia jej dokonania weryfikacji, czy konsorcja nie podlegają temu samemu wyłączeniu z warunków i zobowiązań przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz nie naruszają w ten sposób przepisów art. 81 i 82.
(26) Konieczne jest szczegółowe określenie, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 479/92, przypadków, w których Komisja może cofnąć towarzystwom przywilej wyłączenia grupowego.
(27) Jedenaście konsorcjów skorzystało z wyłączenia grupowego zawartego w rozporządzeniu (WE) nr 870/95 poprzez zastosowanie przewidzianej w tym rozporządzeniu procedury sprzeciwu, która umożliwiła Komisji w szczególności sprawdzenie, czy podlegają one skutecznej konkurencji.
Nic nie wskazuje na to, że od tamtej pory warunki zmieniły się w taki sposób, że konsorcja te nie podlegają już skutecznej konkurencji.
Dlatego też konsorcja te powinny nadal podlegać wyłączeniu na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(28) Nie należy stosować art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 w przypadku porozumień automatycznie wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w przypadku rzeczywistych wątpliwości towarzystwa powinny mieć prawo do zwrócenia się z wnioskiem do Komisji o stwierdzenie, czy ich Porozumienia zgodne są z niniejszym rozporządzeniem.
(29) Niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów art. 82 Traktatu.
(30) Mając na względzie wygaśnięcie rozporządzenia (WE) nr 870/95 właściwe jest przyjęcie nowego rozporządzenia odnawiającego wyłączenie grupowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do konsorcjów tylko w przypadku, gdy świadczą one usługi międzynarodowego przewozu liniowego z lub do jednego lub więcej portów Wspólnoty.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
1) "konsorcjum" oznacza porozumienie zawarte między dwoma lub więcej przewoźnikami eksploatującymi statki, którzy świadczą usługi międzynarodowej żeglugi liniowej wyłącznie w celu przewozu ładunku, głównie przy pomocy kontenera, dotyczące jednej dziedziny lub wielu dziedzin handlu, którego przedmiotem jest nawiązanie współpracy w formie wspólnego świadczenia usług w transporcie morskim oraz które usprawnia usługi, które byłyby oferowane indywidualnie przez każdego z jego członków w przypadku braku konsorcjum, w celu racjonalizacji ich działalności za pomocą środków technicznych, operacyjnych i/lub porozumień handlowych, z wyjątkiem ustalania cen;
2) "żegluga liniowa" oznacza przewóz towarów na zwykłych zasadach, na określonym szlaku żeglugowym lub szlakach żeglugowych między portami oraz zgodnie z rozkładami i datami rejsu statku wcześniej ogłaszanymi i dostępnymi nawet w sporadycznych przypadkach dla użytkowników transportu w zamian za zapłatę;
3) "porozumienie o świadczenie usług" oznacza umowę zawartą między jednym lub więcej użytkownikami transportu a indywidualnym członkiem konsorcjum lub samym konsorcjum, zgodnie z którą w zamian za zobowiązanie się do zamówienia przewozu określonej ilości towarów w danym terminie użytkownik otrzymuje indywidualne zobowiązanie ze strony członka konsorcjum lub konsorcjum do dostarczenia zindywidualizowanej usługi, o danej jakości i specjalnie dostosowanej do jego potrzeb;
4) "użytkownik transportu" oznacza każde przedsiębiorstwo (takie jak armator, odbiorca, spedytor), które zawarło lub wyraziło zamiar zawarcia umowy z konsorcjum (lub jednym z jego członków) na przewóz towarów lub każde stowarzyszenie spedytorów;
5) "niezależne ustalanie stawek" oznacza prawo członka konferencji morskiej do zaoferowania w każdym przypadku i w zakresie każdego towaru stawek frachtowych, które różnią się od tych ustanowionych w taryfie konferencyjnej, pod warunkiem powiadomienia pozostałych członków konferencji.
ROZDZIAŁ II
WYŁĄCZENIA
Artykuł 3
Porozumienia podlegające wyłączeniu
1. Na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu oraz na podstawie warunków i zobowiązań ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu uznaje się, że art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do działań wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu w przypadku uwzględnienia ich w Porozumieniach ustanawiających konsorcjum zgodnie z art. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Oświadczenie o braku zastosowania stosuje się wyłącznie do następujących działań:
a) wspólnego świadczenia usług przewozu w żegludze liniowej, które obejmują wyłącznie następujące działania:
i) koordynację i/lub wspólne ustalanie rozkładów rejsów oraz określanie portów zawinięcia;
ii) wymianę, sprzedaż lub wzajemny czarter przestrzeni ładunkowej lub pomieszczeń na statkach;
iii) wspólne wykorzystywanie statków i/lub urządzeń portowych;
iv) wykorzystanie jednego lub kilku wspólnych biur działalności;
v) zapewnienie kontenerów, podwozia oraz innego sprzętu i/lub umowy dzierżawy, leasingu lub zakupu takiego sprzętu;
vi) wykorzystanie komputerowego systemu wymiany danych i/lub wspólnego systemu dokumentacji;
b) tymczasowych dostosowań ładowności;
c) wspólnego prowadzenia lub wykorzystywania terminali portowych oraz związanych z tym usług (takich jak usługi lichtugowe lub sztauerskie);
d) udziału w jednej z lub w więcej z następujących zrzeszeń: ładunkowego, dochodowego, dochodu netto;
e) wspólnego korzystania z praw głosu należących do konsorcjum w konferencji, w ramach której działają jego członkowie, jeżeli prawo głosu wspólnie wykonywane dotyczy działalności konsorcjum jako takiego;
f) wspólnej struktury marketingowej i/lub wydawania wspólnego konosamentu;
g) każdej innej działalności o charakterze pomocniczym w stosunku do powyższych działań, określonych w lit. a)–f), która jest konieczna dla ich realizacji.
3.
Działalnością o charakterze pomocniczym w rozumieniu ust. 2 lit. g) są w szczególności następujące klauzule:
a) zobowiązanie członków konsorcjum do wykorzystywania w danej dziedzinie lub danych dziedzinach handlu statków przydzielonych konsorcjum oraz do powstrzymywania się od czarteru przestrzeni ładunkowej na statkach będących własnością stron trzecich;
b) zobowiązanie członków konsorcjum do nieprzydzielania lub nieczarterowania przestrzeni ładunkowej innym przewoźnikom eksploatującym statki w danej dziedzinie lub danych dziedzinach handlu, z wyjątkiem uprzedniej zgody pozostałych członków konsorcjum.
Artykuł 4
Niewykorzystanie ładowności
Wyłączenie przewidziane w art. 3, nie ma zastosowania do konsorcjum, w przypadku gdy konsorcjum przewiduje uzgodnienia dotyczące niewykorzystania obecnej ładowności, przez co towarzystwa żeglugi liniowej będące członkami konsorcjum powstrzymują się od wykorzystywania określonej części ładowności statków eksploatowanych w ramach konsorcjum.
ROZDZIAŁ III
WARUNKI WYŁĄCZENIA
Artykuł 5
Podstawowy warunek przyznania wyłączenia
Wyłączenie przewidziane w art. 3 stosuje się wyłącznie w przypadku spełnienia jednego lub więcej warunków określonych poniżej:
a) istnieje skuteczna konkurencja cenowa między członkami konferencji, w ramach której działa konsorcjum, ze względu na fakt, że członkowie są wyraźne upoważnieni w Porozumieniu ustanawiającym konferencję na mocy obowiązku umownego, lub innego zobowiązania, do niezależnego ustalania jakiejkolwiek stawki frachtowej przewidzianej w taryfie konferencji; lub
b) w konferencji, w ramach której działa konsorcjum, istnieje dostateczny stopień skutecznej konkurencji między członkami konferencji w zakresie świadczonych usług, ze względu na fakt, że porozumienie ustanawiające konferencję wyraźnie zezwala konsorcjum na oferowanie własnych porozumień o świadczeniu usług, niezależnie od formy, dotyczących częstotliwości i jakości świadczonych usług przewozowych, jak i prawa do dostosowania w każdej chwili oferowanych przez nie usług w odpowiedzi na szczególne wymagania ze strony użytkowników transportu; lub
c) niezależnie od tego, czy konferencja działa w danej dziedzinie lub danych dziedzinach handlu, członkowie konsorcjum podlegają skutecznej, faktycznej lub potencjalnej konkurencji ze strony linii żeglugowych, które nie są członkami tego konsorcjum.
Artykuł 6
Warunki dotyczące udziału rynkowego
1.
W celu zakwalifikowania się do wyłączenia przewidzianego w art. 3 konsorcjum musi posiadać na każdym rynku, na którym działa, udział w rynku poniżej 30 % obliczany na podstawie wolumenu przewożonych towarów (tony frachtowe lub jednostki odpowiadające 20 stopom), gdy działa w ramach konferencji, lub poniżej 35 %, gdy działa poza konferencją.
2.
Wyłączenie przewidziane w art. 3 stosuje się nadal, jeżeli udział w rynku, określony w ust. 1 niniejszego artykułu, zostanie przekroczony w każdym okresie obejmującym dwa kolejne lata kalendarzowe o nie więcej niż jedną dziesiątą.
3.
W przypadku gdy jeden z limitów określonych w ust. 1 i 2 zostanie przekroczony, wyłączenie przewidziane w art. 3, stosuje się przez okres sześciu miesięcy po upływie końca roku kalendarzowego, podczas którego został on przekroczony.
Okres ten przedłuża się do 12 miesięcy, jeżeli przekroczenie limitu spowodowane jest wycofaniem się z rynku przez przewoźnika, który nie jest członkiem konsorcjum.
Artykuł 7
Procedura sprzeciwu
1.
Wyłączenie przewidziane w art. 3 i 10, stosuje się również do konsorcjów, których udział w każdym rynku, na którym działają, przekracza limity określone w art. 6, ale który jednakże nie przekracza 50 % na którymkolwiek rynku, pod warunkiem że dane Porozumienia są zgłoszone Komisji zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 2843/98 [5] oraz że Komisja nie sprzeciwi się takiemu wyłączeniu w terminie sześciu miesięcy.
Okres sześciu miesięcy rozpoczyna bieg od daty obowiązywania powiadomienia zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2843/98.
2.
Ustep 1 stosuje się tylko w przypadku wyraźnego odwołania do niniejszego artykułu w powiadomieniu lub w towarzyszącym mu komunikacie.
3.
Komisja może sprzeciwić się wyłączeniu.
Sprzeciwia się ona wyłączeniu, jeżeli otrzyma o to wniosek ze strony Państwa Członkowskiego w terminie trzech miesięcy od przekazania Państwu Członkowskiemu powiadomienia określonego w ust. 1.
Wniosek ten musi być uzasadniony na gruncie reguł konkurencji przewidzianych w Traktacie.
4.
Komisja może w każdym momencie wycofać swój sprzeciw wobec wyłączenia.
Jednakże w przypadku gdy sprzeciw został wniesiony na wniosek Państwa Członkowskiego i wniosek ten jest utrzymany w mocy, może on zostać wycofany tylko po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej w Transporcie Morskim.
5.
W przypadku gdy sprzeciw jest wycofany, ponieważ zainteresowane przedsiębiorstwa wykazały, że spełnione są warunki art. 81 ust. 3, wyłączenie stosuje się od daty powiadomienia.
6.
W przypadku gdy sprzeciw jest wycofany, ponieważ zainteresowane przedsiębiorstwa dokonały zmiany Porozumienia w sposób taki, że spełnione są warunki art. 81 ust. 3, wyłączenie stosuje się od daty obowiązywania zmian.
7.
W przypadku gdy Komisja sprzeciwia się wyłączeniu, a jej sprzeciw nie zostanie wycofany, skutki powiadomienia podlegają przepisom sekcji II rozporządzenia (EWG) nr 4056/86.
Artykuł 8
Pozostałe warunki
1. Uprawnienia do wyłączeń określonych w art. 3 i 10 podlegają następującym warunkom:
a) konsorcjum musi pozwolić każdemu ze swoich członków na oferowanie, na podstawie indywidualnej umowy, ich własnych porozumień o świadczeniu usług;
b) porozumienie ustanawiające konsorcjum musi dawać członkom prawo do wycofania się z konsorcjum bez finansowej lub innej kary, w szczególności takiej, jak zobowiązanie do zaprzestania wszelkiej działalności przewozowej w danej dziedzinie lub danych dziedzinach handlu, niezależnie od tego, czy towarzyszy temu warunek, że działalność taka musi być wznowiona tylko po upływie określonego terminu.
Prawo to podlega okresowi maksymalnie sześciomiesięcznego wypowiedzenia, które może być przyznane po upływie okresu wstępnego 18 miesięcy, zaczynając od wejścia Porozumienia w życie.
Jednakże w przypadku konsorcjum o wysokim stopniu zintegrowania, które posiada wspólny przychód netto i/lub wysoki poziom inwestycji ze względu na zakup lub czarter przez jego członków statków wyłącznie w celu utworzenia konsorcjum, maksymalny okres wypowiedzenia wynosi sześć miesięcy, który może zostać przyznany po upływie okresu wstępnego 30 miesięcy, zaczynając od wejścia w życie Porozumienia;
c) w przypadku gdy konsorcjum działa w ramach wspólnej struktury marketingowej każdy członek konsorcjum musi mieć prawo do prowadzenia niezależnego marketingu, bez groźby kary, pod warunkiem zachowania maksymalnie sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia;
d) ani konsorcjum, ani jego członkowie nie działają, w ramach wspólnego rynku, na szkodę określonych portów, użytkowników lub przewoźników poprzez przewóz tych samych towarów oraz na obszarze objętym porozumieniem według stawek i warunków przewozu, które różnią się w zależności od kraju pochodzenia lub przeznaczenia lub portu załadunku lub rozładunku, chyba że takie stawki lub warunki mogą być ekonomicznie uzasadnione.
ROZDZIAŁ IV
ZOBOWIĄZANIA
Artykuł 9
Zobowiązania związane z wyłączeniem
1.
Zobowiązania przewidziane w ust. 2–5 niniejszego artykułu związane są z wyłączeniami przewidzianymi w art. 3 i art. 13 ust. 1.
2.
Należy prowadzić rzeczywiste i skuteczne konsultacje między, z jednej strony, użytkownikami lub reprezentującymi ich organizacjami a konsorcjum, z drugiej strony, w celu poszukiwania rozwiązań wszystkich istotnych kwestii, które nie są związane z czysto operacyjnymi sprawami o mniejszym znaczeniu, dotyczących warunków i jakości usług regularnego transportu morskiego oferowanych przez konsorcjum lub jego członków.
Konsultacje te odbywają się na każdy wniosek którejkolwiek ze wspomnianych powyżej stron.
Konsultacje muszą się odbyć, z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, przed zastosowaniem środka stanowiącego przedmiot konsultacji.
Jeżeli z powodu działania siły wyższej członkowie konsorcjum zobowiązani są do podjęcia decyzji przed odbyciem konsultacji, wnioskowane konsultacje odbywają się w ciągu 10 dni roboczych od daty złożenia wniosku.
Nie ogłasza się oficjalnie decyzji o podjęciu środka przed konsultacjami z wyjątkiem takiej siły wyższej, do której odwołanie znajduje się w zawiadomieniu o podjęciu środka.
Konsultacje odbywają się zgodnie z następującymi etapami proceduralnymi:
a) przed konsultacjami konsorcjum powiadamia na piśmie drugą stronę o szczegółach dotyczących przedmiotu konsultacji;
b) wymiana poglądów odbywa się między stronami na piśmie lub na spotkaniach lub w obu formach, w czasie których obecni reprezentanci członków konsorcjum i uczestniczących spedytorów są upoważnieni do osiągnięcia wspólnego stanowiska, a strony podejmują wszelkie starania, aby osiągnąć ten cel;
c) w przypadku gdy niemożliwe jest osiągnięcie wspólnego stanowiska pomimo wysiłków obu stron, różnica zdań zostaje potwierdzona i oficjalnie ogłoszona.
Każda ze stron może powiadomić o tym Komisję;
d) jeżeli jest to możliwe, za wspólną zgodą dwóch stron można wyznaczyć rozsądny termin zakończenia konsultacji.
Termin nie jest krótszy niż jeden miesiąc, z wyjątkiem spraw wyjątkowych lub uzgodnionych przez strony.
3.
Warunki dotyczące usług transportu morskiego świadczonych przez konsorcjum i jego członków, włączając te dotyczące jakości takich usług oraz wszelkie istotne ich modyfikacje, są dostępne na wniosek użytkowników transportu po rozsądnych cenach oraz są dostępne do wglądu nieodpłatnie w siedzibach członków konsorcjum lub samego konsorcjum oraz ich przedstawicieli.
4.
Konsorcjum powiadamia niezwłocznie Komisję o orzeczeniach arbitrażowych i rekomendacjach rozjemców, które zostały zaakceptowane przez strony, a które rozstrzygają spory dotyczące praktyk konsorcjów regulowanych przez niniejsze rozporządzenie.
5.
Każde konsorcjum powołujące się na niniejsze rozporządzenie musi być w stanie, w okresie wypowiedzenia, który Komisja określa w zależności od sprawy i który nie jest krótszy niż jeden miesiąc, udowodnić na wniosek Komisji, że spełnione są warunki i zobowiązania przewidziane w art. 5–8 oraz w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, oraz musi przedłożyć jej w tym terminie porozumienie ustanawiające dane konsorcjum.
Artykuł 10
Wyłączenie porozumień między użytkownikami transportu a konsorcjami w sprawie korzystania z usług regularnego transportu morskiego
Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione między użytkownikami transportu lub reprezentującymi ich organizacjami, z jednej strony, a konsorcjum podlegającemu wyłączeniu na mocy art. 3, z drugiej strony, dotyczące warunków i jakości usług żeglugi liniowej świadczonych przez konsorcjum oraz wszelkie ogólne zagadnienia związane z takimi usługami w zakresie, w którym wynikają one z konsultacji przewidzianych w art. 9 ust. 2, podlegają niniejszym wyłączeniu spod zakazu ustanowionego w art. 81 ust. 1 Traktatu.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 11
Tajemnica zawodowa
1.
Informacje uzyskane w wyniku stosowania art. 7 i 9 ust. 5 wykorzystuje się tylko dla celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja oraz właściwe władze Państw Członkowskich, ich urzędnicy i inni pracownicy nie mogą ujawniać informacji otrzymanych w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia i objętych zobowiązaniem zachowania tajemnicy zawodowej.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie stanowią przeszkody dla publikacji ogólnych informacji lub badań, które nie zawierają informacji odnoszących się do poszczególnych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw.
Artykuł 12
Wycofanie wyłączenia grupowego
Komisja może wycofać przywilej przewidziany w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 479/92, w przypadku gdy w danej sprawie uzna ona, że porozumienie, decyzja lub praktyka uzgodniona podlegające wyłączeniu na mocy art. 3 lub art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia powodują jednak określone skutki, które są niezgodne z warunkami ustanowionymi w art. 81 ust. 3 lub są zakazane na mocy art. 82 Traktatu, w szczególności, w przypadku gdy:
a) w danej dziedzinie handlu konkurencja zewnętrzna w stosunku do konferencji, w ramach której działa konsorcjum, lub w stosunku do określonego konsorcjum nie jest skuteczna;
b) konsorcjum wielokrotnie narusza zobowiązania przewidziane w art. 9;
c) zachowanie konsorcjum powoduje skutki, które są niezgodne z art. 82 Traktatu;
d) takie skutki wynikają z orzeczenia arbitrażowego.
Artykuł 13
Przepisy przejściowe
1. Artykuł 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do porozumień obowiązujących w dniu 25 kwietnia 2000 r., które spełniają w tym dniu wymagania dotyczące wyłączenia ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 870/95 oraz do których zastosowano procedurę sprzeciwu określoną w art. 7 niniejszego rozporządzenia.
2.
Powiadomienie dokonane przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 870/95 oraz dla którego termin sześciu miesięcy nie upłynął w dniu 25 kwietnia 2000 r. uważa się za dokonane na podstawie art. 7 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 kwietnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 25 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2000
z dnia 19 kwietnia 2000 r.
ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Cena interwencyjna pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, jęczmienia, żyta, kukurydzy i sorgo jest ustalana dla zbóż o jakości odpowiadającej w jak największym stopniu przeciętnej jakości zbóż zbieranych na terenie Wspólnoty.
(2) Ceny interwencyjne są zwiększane lub zmniejszane w celu odzwierciedlenia różnic cenowych zarejestrowanych na rynku dla różnych jakości zbóż.
(3) Zboża, których jakość uniemożliwia ich odpowiednie wykorzystanie lub przechowywanie, nie powinny być objęte zakupami interwencyjnymi.
(4) W celu uproszczenia zasad zarządzania działaniami interwencyjnymi, w szczególności w celu umożliwienia tworzenia jednolitych partii dla każdego zboża oferowanego agencjom interwencyjnym, powinna zostać określona minimalna ilość, poniżej której agencja nie jest zobowiązana do przyjęcia oferty.
Jednakże może okazać się konieczne zwiększenie minimalnego tonażu w niektórych Państwach Członkowskich, toteż agencje interwencyjne mogą wziąć pod uwagę wcześniej istniejące warunki i praktykę w sprzedaży hurtowej w tych państwach.
(5) Warunki, na których zboża są oferowane agencjom interwencyjnym i przejmowane przez nie, muszą być tak jednolite, jak to tylko możliwe w obrębie Wspólnoty w celu uniknięcia wszelkiej dyskryminacji między producentami.
(6) Muszą zostać zdefiniowane metody oznaczania jakości pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, żyta, jęczmienia, kukurydzy i sorgo.
(7) Oprócz wymogu sporządzania rocznego zestawienia zapasów zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2148/96 z dnia 8 listopada 1996 r. ustanawiającym zasady oceny i monitorowania publicznych zapasów interwencyjnych produktów rolnych [3], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 808/1999 [4], Państwa Członkowskie muszą dokonać kontroli stanu przechowania posiadanych zapasów interwencyjnych.
(8) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 689/92 z dnia 19 marca 1992 r. ustalające procedurę i warunki przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1664/1999 [6] i rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1908/84 z dnia 4 lipca 1984 r. ustalające standardowe metody określania jakości zbóż [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2507/87 [8] były często zmieniane. Dla jasności przepisów powyższe rozporządzenia powinny zostać zastąpione.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W okresie określonym w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 każdy posiadacz jednolitej partii nie mniejszej niż 80 ton pszenicy zwyczajnej, żyta, jęczmienia, kukurydzy lub sorgo bądź 10 ton pszenicy durum, zebranych we Wspólnocie, jest uprawniony do zaoferowania takiej partii agencji interwencyjnej.
Jednakże agencje interwencyjne mogą ustalić wyższy minimalny tonaż.
Artykuł 2
1.
Zboża, aby mogły być objęte zakupami interwencyjnymi, muszą charakteryzować się solidną, właściwą jakością handlową.
2.
Uznaje się, że zboża są solidnej, właściwej jakości handlowej, jeśli posiadają typowy dla danych zbóż kolor, są wolne od obcych zapachów i żywych szkodników (w tym roztoczy) w każdym stadium rozwoju i spełniają minimalne wymogi jakościowe wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz jeśli ich poziomy radioaktywności nie przekraczają najwyższych poziomów dopuszczalnych przez rozporządzenia wspólnotowe.
Poziom skażenia radioaktywnego produktu jest monitorowany jedynie, jeśli wymaga tego sytuacja i tylko tak długo, jak jest to konieczne.
W razie konieczności, czas trwania i zakres kontroli jest określony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Ponadto, w przypadku gdy badania wykażą, że wskaźnik Zeleny’ego dla partii pszenicy zwyczajnej wynosi między 22 i 30, żeby uznać, iż pszenica ta jest solidnej, właściwej jakości handlowej w rozumieniu ust. 1, ciasto otrzymane z niej powinno być uznane za niekleiste i nadające się do obróbki maszynowej.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia ciała inne niż zboża podstawowe o nienagannej jakości są zdefiniowane w załączniku II.
Ziarna zbóż podstawowych i innych zbóż, które zostały uszkodzone, porażone sporyszem lub zbutwiałe są sklasyfikowane jako "inne zanieczyszczenia", nawet jeśli przedstawiają defekty należące do innych kategorii.
Artykuł 3
Dla oznaczania jakości zbóż zaoferowanych agencjom interwencyjnym, zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, stosuje się następujące metody:
3.1. standardową metodą oznaczania ciał innych niż zboża podstawowe o nienagannej jakości jest metoda ustalona w załączniku III;
3.2. standardową metodą oznaczania wilgotności jest metoda ustalona w załączniku IV.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą stosować inne metody oparte na zasadach określonych w załączniku IV, metodę ISO 712:1998 lub metodę opartą na technologii podczerwieni.
W przypadkach spornych, wiążące są jedynie wyniki metody ustalonej w załączniku IV;
3.3. standardową metodą do oznaczania zawartości garbnika wsorgo jest metoda ISO 9648:1998;
3.4. standardową metodą do oznaczania kleistości i przydatności do obróbki mechanicznej ciasta otrzymanego z pszenicy zwyczajnej jest metoda opisana w załączniku V;
3.5. standardową metodą do oznaczania zawartości białka w rozdrobnionej pszenicy zwyczajnej jest metoda przyjęta przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Chemii Zbóż (ICC), której normy są określone w pozycji nr 105/2: "metoda oznaczania zawartości białka w zbożach i produktach zbożowych"
Jednakże Państwa Członkowskie mogą stosować inne metody.
W takich przypadkach, muszą przedstawić Komisji dowód uznania przez ICC równoważności wyników uzyskanych tą metodą;
3.6. metodą oznaczania wskaźnika Zeleny’ego dla rozdrobnionej pszenicy zwyczajnej jest metoda zgodna z normą ISO 5529:1992;
3.7. standardową metoda do oznaczania liczby opadania Hagberga (test aktywności amylazy) jest metodą zgodną z normą ISO 3093:1982;
3.8. standardową metodą oznaczania natężenia strat szklistości jest metoda ustalona w załączniku VI;
3.9. standardową metodą oznaczania ciężaru właściwego jest metodą zgodną z normą ISO 7971/2:1995.
Artykuł 4
1.
Ważne są jedynie oferty dla agencji interwencyjnych sporządzone przy zastosowaniu formularzy wydanych przez agencję interwencyjną, zawierające następujące dane:
a) nazwę wnioskodawcy;
b) oferowane zboże;
c) miejsce przechowywania oferowanego zboża;
d) ilość, główne cechy zboża i rok zbioru oferowanego zboża;
e) centrum interwencyjne, dla którego sporządzono ofertę.
Formularzowi towarzyszy deklaracja, że produkty są pochodzenia wspólnotowego lub, w przypadku zbóż objętych zakupami interwencyjnymi na szczególnych warunkach stosownie do ich strefy produkcji, dane dotyczące regionu, w którym zostały one wyprodukowane.
Jednakże agencja interwencyjna może uznać za ważne oferty zgłoszone w innej pisemnej formie, w szczególności przy użyciu urządzeń telekomunikacyjnych, pod warunkiem że zawierają są wszystkie dane, określone w pierwszym akapicie.
Bez uszczerbku dla ważności, od daty przedstawienia oferty złożonej zgodnie z akapitem trzecim, Państwa Członkowskie mogą nałożyć wymóg późniejszego przesłania lub bezpośredniego dostarczenia właściwej agencji interwencyjnej formularza przewidzianego w akapicie pierwszym.
2.
W przypadku nieprzyjęcia oferty przedsiębiorcy są powiadamiani przez agencję interwencyjną odpowiednio w ciągu pięciu dni roboczych od daty wpływu oferty.
3.
W przypadku przyjęcia oferty przedsiębiorcy są jak najszybciej powiadamiani o adresie magazynu, do którego zboże zostanie przyjęte oraz o harmonogramie dostaw.
Na wniosek oferenta lub właściciela magazynu powyższy harmonogram może być zmieniony przez agencję interwencyjną.
Realizacja ostatniej dostawy następuje nie później niż na koniec czwartego miesiąca następującego po miesiącu wpłynięcia oferty, jednakże nie później niż dnia 1 lipca w Hiszpanii, Grecji, Włoszech i Portugalii oraz dnia 31 lipca w pozostałych Państwach Członkowskich.
Artykuł 5
1.
Zaoferowane zboża są przejmowane przez agencję interwencyjną, gdy ilość i minimalne wymagane standardy ustalone w Załączniku, zostały stwierdzone przez agencję interwencyjną lub jej przedstawiciela dla całej partii, stosownie do towarów dostarczonych do magazynu interwencyjnego.
2.
Cechy jakościowe są ustalane na podstawie próbki reprezentatywnej z zaoferowanej partii, składającej się z próbek pobranych z zachowaniem częstotliwości jednej próbki na dostawę i przynajmniej jednej, co 60 ton.
3.
Dostarczona partia musi być zważona w obecności oferenta i przedstawiciela agencji interwencyjnej niezależnego w stosunku do oferenta.
Przedstawicielem agencji interwencyjnej może również być właściciel magazynu.
W tym przypadku:
a) w ciągu 45 dni od przejęcia towaru, agencja interwencyjna sama przeprowadza inspekcję obejmującą przynajmniej kontrolę objętościową; różnica między ilością określoną poprzez ważenie a ilością oszacowaną według metody objętościowej nie może przekraczać 5 %;
b) jeśli tolerancja nie jest przekroczona, właściciel magazynu ponosi wszelkie koszty związane ze stwierdzoną, w późniejszej kontroli wagi, różnicą w odniesieniu do wagi zamieszczonej w rachunkach księgowych w momencie przyjęcia zbóż;
c) jeśli tolerancja jest przekroczona, zboża bezzwłocznie ponownie się waży.
Koszt ważenia ponosi właściciel magazynu, jeśli stwierdzona waga jest niższa niż waga zarejestrowana, bądź Państwo Członkowskie, jeśli jest wyższa.
4.
W przypadku przejęcia zbóż do magazynu, w którym się one znajdują w momencie składania oferty, ilość może być określona na podstawie rejestrów magazynowych sporządzanych zgodnie z wymogami zawodowymi oraz wymogami agencji interwencyjnej, pod warunkiem że:
a) rejestry magazynowe wskazują wagę zarejestrowaną w trakcie ważenia, fizyczne cechy jakościowe w momencie ważenia, w szczególności wilgotność, ewentualne przekiszenie i dokonane przetworzenia; nie uwzględnia się ważenia, które miało miejsce więcej niż 10 miesięcy wcześniej;
b) właściciel magazynu oświadczy, że zaoferowana partia odpowiada danym zawartym w rejestrze magazynowym;
c) cechy jakościowe stwierdzone w momencie ważenia są te same, co dla próbki reprezentatywnej pobranej przez agencję interwencyjną, bądź jej przedstawiciela z częstotliwością jednej próbki na każde 60 ton.
5.
Jeśli stosuje się ust. 4:
a) wagą do zarejestrowania jest waga wpisana do rejestru magazynowego, skorygowana, gdzie jest to stosowne, by odzwierciedlić wszelkie różnice wilgotności i/lub w odsetku innych zanieczyszczeń (Schwarzbesatz) zarejestrowanych w momencie ważenia i określonych na podstawie próbki reprezentatywnej.
Różnica w odsetku różnych zanieczyszczeń może jedynie być brana pod uwagę w celu redukcji wagi wpisanej do rejestru magazynowego;
b) w ciągu 45 dni od przejęcia zbóż agencja interwencyjna dokonuje dalszej kontroli objętościowej; różnica między ilością określoną przez ważenie i ilością oszacowaną według z metody objętościowej nie może przekroczyć 5 %;
c) jeśli tolerancja nie jest przekroczona właściciel magazynu ponosi wszelkie koszty związane ze stwierdzoną, w późniejszym ważeniu, różnicą w odniesieniu do wagi zamieszczonej w rachunkach księgowych w momencie przejęcia;
d) jeśli tolerancja jest przekroczona, zboża bezzwłocznie ponownie się waży.
Koszt ważenia ponosi właściciel magazynu, jeśli stwierdzona waga jest niższa niż waga zarejestrowana lub Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), jeśli jest ona wyższa.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna zleca, na własną odpowiedzialność, analizę cech fizycznych i technicznych pobranych próbek w ciągu 20 dni roboczych od utworzenia próbki reprezentatywnej.
Jeśli w wyniku powyższych analiz okaże się, że zaoferowane zboże nie posiada minimalnej jakości wymaganej dla objęcia zbóż zakupami interwencyjnymi, zboże to zostaje wycofane na koszt oferenta.
Oferent pokrywa również wszelkie poniesione koszty.
Oferent ponosi koszty związane z:
a) oznaczeniem zawartości garbnika w sorgo;
b) testem aktywności amylazy (testem Hagberga);
c) oznaczeniem zawartości białka w pszenicy durum i w pszenicy zwyczajnej;
d) testem Zeleny’ego;
e) testem przydatności do obróbki mechanicznej.
W kwestiach spornych agencja interwencyjna ponownie nakazuje wykonanie niezbędnych testów dla danego gatunku zboża. Koszty pokrywa strona przegrywająca.
Artykuł 7
Dla każdej partii agencja interwencyjna sporządza rejestr przejęcia zbóż.
Zawiera on następujące informacje:
a) datę sprawdzenia ilości i cech minimalnych;
b) wagę dostarczonego zboża;
c) liczbę próbek pobranych dla utworzenia próbki reprezentatywnej;
d) stwierdzone fizyczne cechy zboża;
e) agencję odpowiedzialną za analizę kryteriów technologicznych i jej wyniki.
Rejestr opatruje się datą i przesyła do właściciela magazynu w celu kontrasygnowania.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, ceną płaconą oferentowi jest cena interwencyjna, określona w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, ważna w dniu określonym jako pierwszy dzień dostawy, po powiadomieniu o przyjęciu oferty dla towarów dostarczonych do składu, przed rozładunkiem.
Cena podlega korekcie w zależności od wzrostów i redukcji określonych w art. 9.
Jednakże jeśli dostawa ma miejsce w miesiącu, w którym cena interwencyjna jest niższa niż w miesiącu przyjęcia oferty, wypłacana jest cena wyższa.
Przepisu tego nie stosuje się do kukurydzy i sorgo zaoferowanych w sierpniu i we wrześniu.
2.
Po wpłynięciu oferty, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, agencja interwencyjna decyduje o miejscu i pierwszym dniu przejęcia zbóż.
Koszty transportu z miejsca, w którym towary są przechowywane w momencie składania oferty do centrum interwencyjnego, do którego mogą one być przetransportowane po najniższych kosztach pokrywa oferent.
Jeśli agencja interwencyjna przejmuje towar w miejscu innym niż centrum interwencyjne, do którego mogą one zostać przetransportowane po najniższych kosztach, ustala ona i ponosi dodatkowe koszty transportu.
W tym przypadku koszty, określone w poprzednim akapicie są ustalane przez agencję interwencyjną.
Jeśli agencja interwencyjna, za zgodą oferenta, przechowuje towary w miejscu, w którym znajdują się one w momencie składania oferty, koszty określone w drugim zdaniu poprzedniego akapitu i koszty usunięcia ze składu, ustalone na podstawie stawek obowiązujących w zainteresowanym Państwie Członkowskim, są potrącane od ceny interwencyjnej.
3.
Płatności dokonuje się między trzydziestym a trzydziestym piątym dniem od daty przejęcia zbóż, zgodnie z art. 5.
Artykuł 9
Zwiększenie lub redukcja ceny, poprzez które cena interwencyjna wzrasta lub spada są wyrażane w euro na tonę i stosowane łącznie, jak przewidziano poniżej:
a) jeśli wilgotność zbóż oferowanych agencji interwencyjnej jest niższa niż 14 %, stosuje się zwiększenie ceny według tabeli I zamieszczonej w załączniku VII.
Jeśli wilgotność zbóż oferowanych agencji interwencyjnej jest wyższa niż 14 %, stosuje się redukcję ceny według tabeli II zamieszczonej w załączniku VII;
b) jeśli ciężar właściwy pszenicy zwyczajnej lub jęczmienia oferowanych agencji interwencyjnej różni się od ciężaru odpowiednio 76 kg/hl lub 64 kg/hl, stosuje się redukcję według tabeli III zamieszczonej w załączniku VII;
c) jeśli odsetek ziaren połamanych przekracza 3 % dla pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej, żyta i jęczmienia i 4 % dla kukurydzy i sorgo, stosuje się redukcję o 0,05 EUR na każde dodatkowe 0,1 punktu procentowego;
d) jeśli odsetek zanieczyszczeń ziarnowych przekracza 2 % dla pszenicy durum, 3 % dla żyta, 4 % dla kukurydzy i sorgo i 5 % dla pszenicy i jęczmienia, stosuje się redukcję o 0,05 EUR na każde dodatkowe 0,1 punktu procentowego;
e) jeśli odsetek ziarna porośniętego przekracza 2,5 %, stosuje się redukcję o 0,05 EUR na każde dodatkowe 0,1 punktu procentowego;
f) jeśli odsetek innych zanieczyszczeń (Schwarzbesatz) przekracza 0,5 % dla pszenicy durum, 1 % dla pszenicy zwyczajnej, żyta i jęczmienia, kukurydzy i sorgo, stosuje się redukcję o 0,1 EUR na każde dodatkowe 0,1 punktu procentowego;
g) jeśli odsetek ziarna biało-czarnego w pszenicy durum przekracza 20 %, stosuje się redukcję o 0,2 EUR na każdy dodatkowy punkt procentowy lub jego ułamek;
h) jeśli zawartość białka w pszenicy zwyczajnej jest niższa niż 11,5 %, stosuje się redukcję według tabeli IV zamieszczonej w załączniku VII;
i) jeśli zawartość garbnika w sorgo oferowanym agencji interwencyjnej jest wyższa niż 0,4 % suchej masy, stosuje się redukcję obliczaną zgodnie z metodą ustaloną w załączniku VIII.
Artykuł 10
1.
Wszystkie podmioty gospodarcze, przechowujące produkty zakupione dla agencji interwencyjnej regularnie obserwują ich obecność i stan ich przechowania oraz informują bezzwłocznie powyższą agencję o wszelkich ewentualnych problemach z tym związanych.
2.
Agencja interwencyjna dokonuje kontroli jakości przechowywanego produktu przynajmniej raz do roku.
W tym celu mogą być pobrane próbki po ustanowieniu inwentarza zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2148/96.
Artykuł 11
Agencje interwencyjne przyjmują w razie konieczności dodatkowe procedury i warunki przejęcia zbóż, zgodne z niniejszym rozporządzeniem, w celu uwzględnienia szczególnych warunków istniejących w danym Państwie Członkowskim, w szczególności mogą zażądać okresowych zwrotów zapasów.
Artykuł 12
Rozporządzenia (EWG) nr 689/92 i (EWG) nr 1908/84 niniejszym tracą moc od dnia 1 lipca 2000 r.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 827/2000
z dnia 25 kwietnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2461/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 w zakresie uprawiania odłogowanych gruntów w celu produkcji surowców wykorzystywanych do wytwarzania we Wspólnocie produktów nie przeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi lub zwierzęta
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2704/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) art. 6 ust. 3 pierwszy akapit rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 przewiduje, że odłogowane grunty mogą być uprawiane w celu produkcji surowców wykorzystywanych do wytwarzania we Wspólnocie produktów nie przeznaczonych pierwotnie do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, pod warunkiem stosowania systemów efektywnej kontroli;
(2) w celu zapewnienia zgodności z pkt 7 Protokołu Ustaleń dotyczącego roślin oleistych, zawartego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w ramach GATT i zatwierdzonego decyzją Rady 93/355/EWG [3], art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 przewiduje, że jeśli ilość produktów ubocznych używanych w celach paszowych bądź spożywczych, wyprodukowanych przy uprawie roślin oleistych na gruntach odłogowanych zgodnie z akapitem pierwszym przewyższa 1 milion ton rocznie wyrażonych w ekwiwalencie sojowym, na podstawie przewidywań ilościowych określonych w umowie z producentem, w celu ograniczenia ilości do 1 miliona ton, ilość przewidziana w każdej umowie, a mogąca być wykorzystana w celach paszowych bądź spożywczych powinna być zmniejszona;
(3) w celu umożliwienia wprowadzenia w życie zasad ustanowionych w art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, system monitorowania w celu oszacowania ilości produktów ubocznych, wprowadzony przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2461/1999 [4], powinien być rozszerzony;
(4) jest również niezbędnym zdefiniowanie metody kalkulacji, która ma być używana przez Komisję jako część systemu monitorowania oraz wprowadzenie procedury ustalania współczynnika dla zmniejszenia ilości produktów ubocznych, które mają być wykorzystane do celów paszowych albo spożywczych, który stosowany byłby do każdej umowy, w którym pułap 1 miliona ton jest przekroczony; w takich sytuacjach, zawartość czystego białka powinna być decydującym kryterium przy sporządzaniu metody kalkulacji;
(5) aby zapewnić, że maksymalna ilość produktów ubocznych przeznaczona do spożycia przez ludzi lub zwierzęta nie jest przekroczona, powinny być przedstawione dowody dotyczące rozdysponowania ilości produktów ubocznych na cele niepaszowe i niespożywcze, przez wniesienie zabezpieczenia przez zbierającego lub pierwszego przetwórcę;
(6) w celu zapewnienia efektywnej kontroli przeprowadzanej zgodnie z wymogiem nie przekroczenia pułapu 1 miliona ton, niezbędnym jest ustanowienie końcowego terminu, do którego będzie można dysponować produktami ubocznymi wykorzystywanymi w celach rynkowych niepaszowych i niespożywczych;
(7) nowe zasady dotyczące wsparcie rozwoju obszarów wiejskich w 1999 r. nie przekreślają już wyraźnie pomocy agroekologicznej zakwalifikowanej jako wspólnotowe uzgodnienia o odłogowaniu dotyczące uprawiania niepaszowych i niespożywczych roślin uprawnych; w interesie spójności, powinny być przyjęte przepisy zabraniające kumulacji z innymi wspólnotowymi systemami wsparcia;
(8) od momentu opublikowania Protokołu Ustaleń w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w 1993 r., podmioty gospodarcze są zobowiązane do znajomości jego warunków od tej daty; w obawie przekroczenia pułapu 1 miliona ton w roku gospodarczym 2000/2001, powinny zostać ustanowione przepisy umożliwiające stosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu we wszystkich umowach zawartych w roku gospodarczym 2000/2001;
(9) środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) 2461/1999 wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadku, gdy umowy dotyczące nasion rzepaku, rzepiku, ziaren słonecznika lub nasion soji objętych kodami CN 12050090, 12060091, 12060099 lub 12010090, wnioskodawcy zapewniają, w uzupełnieniu informacji wymaganych na podstawie ust. 2, że sprecyzują całkowitą przewidywaną ilość produktów ubocznych i przewidywaną ilość produktów ubocznych przeznaczonych do wykorzystania innego niż spożycie przez ludzi lub zwierzęta, wskazując gatunek w obydwu przypadkach.
Ilości powinny być określane na podstawie następujących wskaźników:
a) 100 kilogramów nasion rzepaku i/lub rzepiku oznaczonych kodem 12050090 uważa się za ekwiwalent 56 kilogramów produktów ubocznych.
b) 100 kilogramów ziaren słonecznika oznaczonego kodem CN 12060091 albo 12060099 uważa się za ekwiwalent 56 kilogramów produktów ubocznych
c) 100 kilogramów nasion soi oznaczonych kodem CN 12010090 uważa się za ekwiwalent 78 kilogramów produktów ubocznych."
2) Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla art. 13, właściwe władze określone w ust. 1 tego artykułu, możliwie jak najszybciej, ale nie później niż do dnia 30 czerwca roku, w którym surowce mają być zebrane, powiadomią Komisję o całkowitej ilości produktów ubocznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zwierzęta i wynikających z umów, przewidzianych w art. 4 dotyczących rzepaku, rzepiku, ziaren słonecznika oraz nasion soi objętych kodami CN ex12050090, 12060091, 12060099 oraz 12010090.
2.
Na podstawie informacji dostarczonych przewidzianych w zastosowaniu ust. 1, Komisja oblicza przewidywaną całkowitą ilość produktów ubocznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zwierzęta, wyrażoną w ekwiwalencie mąki sojowej, stosując następujące mnożniki:
- makuchy sojowe: 48 %
- makuchy rzepikowe: 32 %
- makuchy słonecznikowe: 28 %.
Jeśli w wyniku kalkulacji przeprowadzonych zgodnie z akapitem pierwszym, Komisjaodkryje przekroczenie pułapu 1 miliona ton produktów ubocznych, które mają być wykorzystane na cele spożywcze i paszowe, ustala ona, tak szybko jak to możliwe i przed dniem 31 lipca ostatniego roku, w którym surowce mają być zebrane, procentową redukcję stosowaną do każdej umowy, do celów określenia maksymalnej ilości produktów ubocznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zwierzęta."
3) W art. 15 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Zabezpieczenie jest zwolnione na zasadzie proporcjonalności pod warunkiem, że właściwe władze danej osoby zbierającej bądź pierwszego przetwórcy są w posiadaniu dowodu na to, że:
a) dana ilość surowca została przetworzona zgodnie z wymaganiami ustanowionymi w art. 4 ust. 2 lit. f), z uwzględnieniem, odpowiednio do okoliczności, zmian wprowadzonych zgodnie z art. 8.; i
b) w przypadku umów dotyczących nasion rzepaku, rzepiku, słonecznika, soji objętych kodami CN 12050090, 12060091, 12060099 albo 12 01 00 90 i stosowania procedury przewidzianej w art. 14 ust. 2, ilość produktów ubocznych, która przekroczyła maksymalną ilość przeznaczoną do spożycia przez ludzi i zwierzęta, znalazła zbyt do innych celów niż paszowe i spożywcze."
4) W art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Podstawowe wymagania w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 są następujące:
a) obowiązek przetwarzania surowca, przede wszystkim na produkty końcowe określone w umowie;
b) w przypadku stosowania procedury przewidzianej w art. 14 ust. 2, obowiązek szukania zbytu, dla ilości produktów ubocznych przekraczających maksymalne ilości przeznaczone do spożycia przez ludzi i zwierzęta, na cele inne niż spożywcze i paszowe.
Przetwarzanie na jeden lub więcej produktów końcowych określonych w załączniku III, przeprowadzone do dnia 31 lipca drugiego roku od tego, w którym osoba zgłaszająca zebrała surowiec.
W przypadku stosowania procedury przewidzianej w art. 14 ust. 2, ten nieprzekraczalny termin jest również przestrzegany w stosunku do zbytu na rynku ilości produktów ubocznych wykraczających poza maksymalne ilości przeznaczone do spożycia przez ludzi i zwierzęta, na cele inne niż spożywcze i paszowe."
5) W art. 25 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999;
b) pomocy wspólnotowej przewidzianej w rozdziale VIII rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 z wyjątkiem wsparcia przyznawanego w odniesieniu do kosztów siewu gatunków szybko rosnących przewidzianych w jego art. 31 ust. 3 akapit drugi wymienionego rozporządzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 847/2000
z dnia 27 kwietnia 2000 r.
ustanawiające przepisy w celu spełnienia kryteriów oznaczania produktów leczniczych jako sierocych produktów leczniczych oraz definicje pojęć "podobnego produktu leczniczego" i "wyższości klinicznej"
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych [1], w szczególności jego art. 3 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 wzywa Komisję do przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania art. 3 oraz do przyjęcia definicji "podobnego produktu leczniczego" i "wyższości klinicznej".
(2) W celu wykonania przepisów art. 3 dodatkowe informacje szczegółowe w sprawie czynników, które powinny być wzięte pod uwagę przy ustalaniu chorobowości, prawdopodobnej rentowności inwestycji oraz zadowalającego charakteru alternatywnych metod diagnozowania, zapobiegania i leczenia mogą być pomocne dla sponsorów oraz Komitetu ds. sierocych produktów leczniczych.
(3) Niniejsze informacje powinny być przedstawiane zgodnie z wytycznymi opracowanymi przez Komisję na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 141/2000.
(4) Z uwagi na charakter danych produktów leczniczych oraz prawdopodobieństwo, że będą one stosowane do leczenia rzadkich stanów, nie jest właściwe ustanowienie nadmiernie nakazowych wymogów w celu ustalenia, że kryteria są spełnione.
(5) Ocena kryteriów, określonych w art. 3, powinna opierać się na informacjach możliwie jak najbardziej obiektywnych.
(6) Należy uwzględnić inne środki wspólnotowe w zakresie rzadkich chorób.
(7) W celu zapewnienia odpowiedniego przestrzegania przepisów w zakresie wyłączności obrotu na rynku, ustanowionych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 141/2000, konieczne jest ustanowienie definicji pojęć "podobnego produktu leczniczego" i "wyższości klinicznej"; definicje te powinny uwzględniać prace i doświadczenia Komitetu ds. patentowych produktów leczniczych w zakresie oceny istniejących produktów leczniczych, jak również odpowiednie opinie Naukowego Komitetu ds. produktów leczniczych i wyrobów medycznych;
(8) Definicjom powinny nadal towarzyszyć wytyczne przewidziane w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 141/2000.
(9) Przepisy te należy regularnie uaktualniać w świetle wiedzy naukowej i technicznej oraz doświadczeń związanych z oznaczaniem i regulacjami dotyczącymi sierocych produktów leczniczych.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia czynniki, jakie należy uwzględniać w trakcie wykonywania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych, oraz ustanawia definicje "podobnego produktu leczniczego" i "wyższości klinicznej" do celów wykonania art. 8 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Przeznaczone jest to celem wspierania potencjalnych sponsorów, Komitetu ds. sierocych produktów leczniczych oraz właściwym władzom w wykładni rozporządzenia (WE) nr 141/2000.
Artykuł 2
Kryteria oznaczania
1.
Częstotliwość występowania stanu chorobowego we Wspólnocie
Do celów ustalenia, na mocy art. 3 ust. 1 lit a) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 141/2000, że produkt leczniczy jest przeznaczony do diagnozowania, zapobiegania stanu chorobowego zagrażającego życiu lub powodującego chroniczny ubytek zdrowia występuje u nie więcej niż pięciu na 10000 osób we Wspólnocie, stosuje się następujące specjalne reguły, a wyszczególnioną poniżej dokumentację przedkłada się zgodnie z wytycznymi opracowanymi na mocy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 141/2000:
a) dokumentacja zawiera informacje z właściwego źródła potwierdzające, że choroba lub stany, w stosunku do których byłby zastosowany produkt leczniczy, występuje u nie więcej niż pięciu na 10000 osób we Wspólnocie w momencie składania wniosku o oznaczenie, jeżeli takie dane są dostępne;
b) dane zawierają właściwe szczegóły o stanie, który ma być leczony, oraz uzasadnienie zagrażającego życiu lub chronicznie osłabiającego charakteru tego stanu, poparte naukowymi lub medycznymi odniesieniami/wzmiankami;
c) dokumentacja składana przez sponsora zawiera lub odwołuje się do przeglądu odpowiedniej literatury naukowej, oraz dostarcza informacje z odpowiednich baz danych we Wspólnocie, w przypadku gdy takie bazy są dostępne.
W przypadku gdy we Wspólnocie nie istnieją bazy danych, można odwołać się do baz danych dostępnych w państwach trzecich, pod warunkiem że dokona się odpowiednich ekstrapolacji;
d) w przypadku gdy choroba lub stan zostały uwzględnione w ramach innych działań wspólnotowych w sprawie rzadkich chorób, dostarcza się takich informacji.
W przypadku chorób lub stanów objętych projektami, ostatecznie wspieranymi finansowo przez Wspólnotę w celu poprawy informacji o rzadkich chorobach, przedstawia się odpowiedni wyciąg z tych informacji, zawierający w szczególności dane o chorobowości lub stan.
2.
Potencjalna rentowność inwestycji
Do celów ustalenia, na mocy art. 3 ust. 1 lit. a) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 141/2000, że produkt leczniczy przeznaczony jest do diagnozowania, zapobiegania lub leczenia zagrażającego życiu, poważnie osłabiającego lub poważnego bądź chronicznego stanu we Wspólnocie, oraz że bez zachęt mało prawdopodobne jest, że sprzedaż danego produktu leczniczego we Wspólnocie nie zapewni prawdopodobnie wystarczających dochodów, celem uzasadnienia inwestycji, stosuje się podane niżej szczególne reguły, oraz dostarcza się właściwa dokumentację zgodnie z wytycznymi opracowanymi na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 141/2000:
a) dane zawierają właściwe szczegóły o stanie, który ma być leczony, oraz uzasadnienie zagrażającego życiu lub poważnie osłabiającego bądź poważnego i chronicznego charakteru tego stanu, poparte ekspertyzą naukową lub medyczną;
b) dokumentacja przedkładana przez sponsora zawiera dane o wszystkich kosztach, jakie sponsor poniósł w trakcie opracowywania produktu leczniczego;
c) dostarczona dokumentacja zawiera szczegóły o wszelkich dotacjach, zachętach podatkowych lub innych zwrotach kosztów, jakie uzyskano w obrębie Wspólnoty lub w państwach trzecich;
d) w przypadku gdy dla produktu leczniczego zatwierdzono już jakiekolwiek oznaczenie lub w przypadku gdy produkt leczniczy jest badany pod kątem jednego lub większej liczby oznaczeń, dostarcza się jasnych wyjaśnień i uzasadnienia metody stosowanej w celu rozdzielenia kosztów prac rozwojowych między różne oznaczenia;
e) dostarcza się oświadczenie oraz uzasadnienie wszystkich kosztów prac rozwojowych, jakie sponsor przewiduje ponieść po złożeniu wniosku o oznakowanie;
f) dostarcza się zestawienie i uzasadnienie wszystkich kosztów produkcji i sprzedaży, jakie sponsor poniósł w przeszłości i przewiduje ponieść w ciągu pierwszych 10 lat po zatwierdzeniu produktu leczniczego;
g) oszacowanie i uzasadnienie przewidywanych dochodów ze sprzedaży produktu leczniczego we Wspólnocie w ciągu pierwszych 10 lat po zatwierdzeniu;
h) wszystkie koszty i dochody są określone zgodnie z powszechnie przyjętymi praktykami rachunkowości oraz poświadczone przez księgowego zarejestrowanego we Wspólnocie;
i) dostarczona dokumentacja zawiera informacje o zachorowalności i chorobowości we Wspólnocie stanu chorobowego, na który zastosowany był dany produkt leczniczy, w momencie składania wniosku o oznaczenie.
3.
Istnienie innych metod diagnozowania, zapobiegania lub leczenia
Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego można przedkładać albo zgodnie z ust. 1 lub zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
Niezależnie od tego, czy wniosek o oznaczenie składa się zgodnie z ustępem 1 czy 2, sponsor musi dodatkowo ustalić, że nie istnieje zadowalająca metoda diagnozowania, zapobiegania lub leczenia danego stanu lub, jeśli taka metoda istnieje, że dany produkt leczniczy zapewni znaczącą korzyść tym, u których występuje ten stan.
Do celów ustalenia, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000, że nie istnieje zadowalająca metoda diagnozowania, zapobiegania lub leczenia danego stanu lub, jeśli taka metoda istnieje, że dany produkt leczniczy przyniesie znaczącą korzyść tym, u którzy występuje ten stan, stosuje się następujące zasady:
a) dostarcza się szczegółowych informacji o wszelkich istniejących metodach diagnozowania, zapobiegania lub leczenia danego stanu, które zostały zatwierdzone we Wspólnocie, odnosząc się do literatury naukowej i medycznej lub innych istotnych informacji.
Mogą one zawierać dopuszczone produkty lecznicze, wyroby medyczne lub inne metody diagnozowania, zapobiegania lub leczenia, które stosuje się we Wspólnocie;
b) albo uzasadnienie, dlaczego metod określonych w lit. a) nie uznaje się za zadowalające;
lub
c) uzasadnienie założenia, że produkt leczniczy, którego oznaczenie jest przedmiotem wniosku, przyniesie znaczącą korzyść tym, u których występuje ten stan.
4.
Przepisy ogólne
a) Sponsor składający wniosek o oznaczenie produktu leczniczego jako sierocego produktu leczniczego składa wniosek o takie oznaczenie na dowolnym etapie opracowywania tego produktu leczniczego przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do obrotu.
Można jednak również składać wniosek o oznaczenie w celu uzyskania nowego wskazania leczniczego dla już zatwierdzonego produktu leczniczego.
W takim wypadku posiadacz zezwolenia na wprowadzenie do obrotu składa wniosek o odrębne wprowadzenie do obrotu, które będzie obejmować wyłącznie wskazanie lub wskazania sieroce.
b) Oznaczenie tego samego produktu przeznaczonego do zapobiegania, leczenia lub diagnozowania tej samej choroby lub stanu jako sierocego produktu leczniczego może uzyskać więcej niż jeden sponsor pod warunkiem że w każdym wypadku składa się pełny wniosek o oznaczenie jak przewidziano w wytycznych określonych w art. 5 ust. 3.
c) W przypadku oznaczenia przez Komitet ds. sierocych produktów leczniczych dokonywać się będzie odniesienia do kryteriów do art. 2 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Definicje
1.
Do następujących terminów używanych w niniejszym rozporządzeniu stosuje się definicje w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 141/2000:
- "substancja" oznacza substancję używaną w wytwarzaniu produktu leczniczego przeznaczonego dla człowieka, określonego w art. 1 dyrektywy 65/65/EWG.
2.
Do celów wykonania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych stosuje się następującą definicję:
- "znacząca korzyść" oznacza zaletę z klinicznego punktu widzenia lub istotny wkład w opiekę nad pacjentem.
3.
Do celów wykonania art. 8 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych stosuje się następujące definicje:
a) "substancja czynna" oznacza substancję o działaniu fizjologicznym lub farmakologicznym;
b) "podobny produkt leczniczy" oznacza produkt leczniczy zawierający substancję czynną, podobną do substancji zawartych w zatwierdzonym już sierocym produkcie leczniczym i która ma mieć takie samo wskazanie lecznicze;
c) "podobna substancja czynna" oznacza identyczną substancję czynną lub substancję czynną, która ma te same podstawowe cechy struktury molekularnej (ale nie koniecznie wszystkie takie same cechy struktury molekularnej) i taki sam mechanizm działania.
Obejmuje to:
1) izomery, mieszaniny izomerów, kompleksów, estrów, soli i nie-kowalencyjnych pochodnych pierwotnej substancji czynnej lub substancję czynną, która różni się od pierwotnej substancji czynnej jedynie ze względu na takie drobne zmiany w strukturze molekularnej jak zmiany dotyczące elementu analogicznego;
lub
2) tą samą makromolekułę bądź makromolekułę, która różni się od pierwotnej makromolekuły jedynie dotyczącymi ją zmianami w strukturze molekularnej takich jak:
(2.1) substancje białkopodobne, w których:
- różnica wynika z nieścisłości transkrypcji lub przeliczania;
- różnica w strukturze między nimi wynika ze zdarzeń mających miejsce po tłumaczeniu (np. odmienne wzorce glikozylacji) lub różnych struktur trzeciorzędowych;
- różnica w sekwencji aminokwasów jest niewielka.
Dlatego dwie farmakologicznie pokrewne substancje białkowe z tej samej grupy (na przykład, dwa związki biologiczne mające ten sam pod-rdzeń Międzynarodowa nazwa nie-zastrzeżona) uznałoby się na ogół za podobne;
- przeciwciała monoklonalne wiążą się z tą samą docelową determinantą antygenową.
Takie przeciwciała uznałoby się na ogół za podobne;
(2.2) substancje polisacharydowe mające identyczne powtarzające się jednostki sacharydowe, jeśli nawet liczba jednostek jest inna i jeśli nawet występują modyfikacje po polimeryzacji (w tym koniugacja);
(2.3) substancje polinukleotydowe (w tym substancje przenoszące geny i antysensowe), składające się z dwóch lub większej liczby odrębnych nukleotydów, w których:
- różnica w nukleotydowej sekwencji podstawy purynowej i podstawy pirymidynowej lub ich pochodnych jest niewielka.
Dlatego, dla substancji antysensowych dodanie lub usunięcie nukleotydu lub nukleotydów niewpływających znacząco na kinetykę hybrydyzacji do założonego celu, uznałoby się normalnie za podobne.
W przypadku substancji przenoszących geny, jeżeli różnice w sekwencji nie są znaczące, te substancje uznałoby się na ogół za podobne;
- różnica w strukturze między nimi dotyczy modyfikacji w szkielecie cukrowym rybozy i dezoksyrybozy lub zastąpienia tego szkieletu analogiem syntetycznym;
- różnicę stanowi system wektorów lub transferu.
(2.4) blisko spokrewnione, częściowo definiowalne substancje złożone (takie jak dwie pokrewne szczepionki wirusowe lub dwa pokrewne produkty do terapii komórkowej);
lub
3) ta sama czynna substancja radio-farmakologiczna lub czynna substancja radio-farmakologiczna, różniąca się od pierwotnej substancji radionuklidem, ligandem, miejscem etykietowania lub mechanizmem wiązania molekułowo-radionuklidowego, łączącego molekułę i radionuklid, pod warunkiem że ma ten sam mechanizm działania;
d) "wyższość kliniczna" oznacza, że produkt jest przedstawiany celem zapewnienia znaczących korzyści leczniczych lub diagnostycznych względem zatwierdzonego sierocego produktu leczniczego na jeden lub więcej następujących sposobów:
1) większa skuteczność niż zatwierdzonego sierocego produktu leczniczego (oceniana według skutku w klinicznie istotnym punkcie końcowym, w ramach odpowiednich i właściwie kontrolowanych testów klinicznych).
Ogółem, stanowiłoby to tego samego rodzaju dowody, jakich wymaga poparcie twierdzenia o porównywalnej skuteczności dwóch różnych produktów leczniczych.
Na ogół niezbędne są bezpośrednie porównawcze testy kliniczne, jednakże można stosować porównania oparte na innych punktach końcowych, włącznie z możliwością wykorzystania zastępczych punktów końcowych.
W każdym przypadku należy uzasadnić podejście metodologiczne;
lub
2) większe bezpieczeństwo w znacznej części docelowej populacji lub docelowych populacjach. W niektórych przypadkach niezbędne będą bezpośrednie porównawcze testy kliniczne;
lub
3) w wyjątkowych przypadkach, w przypadku gdy nie wykazano ani większego bezpieczeństwa, ani większej skuteczności, ukazanie, że produkt leczniczy w inny sposób wnosi istotny wkład w diagnozowanie lub opiekę nad pacjentem.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego przyjęciu przez Komisję i stosuje się od tego samego dnia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 848/2000
z dnia 27 kwietnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1168/1999 ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1168/1999 z dnia 3 czerwca 1999 r. ustanawiającego normy handlowe w odniesieniu do śliwek [3], zawiera niewyczerpujący wykaz odmian wielkoowocowych.
(2) Niewyczerpujący wykaz odmian wielkoowocowych, zawarty w normach dotyczących śliwek, zalecanych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych, czyni rozróżnienie między odmianami Prunusdomestica i odmianami Prunus salicina.
W interesie przejrzystości na rynku światowym należy zmienić niewyczerpujący wykaz odmian wielkoowocowych zawarty w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1168/1999.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niewyczerpujący wykaz odmian wielkoowocowych według tytułu VI (przepisy dotyczące znakowania) załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1168/1999 zastępuje się wykazem podanym w niniejszym załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 851/2000
z dnia 27 kwietnia 2000 r.
ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do moreli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Morele należą do produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, dla których muszą zostać przyjęte normy. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1108/91 ustanawiające normy jakości w odniesieniu do moreli [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 888/97 [4] było wielokrotnie zmieniane i nie może dłużej zapewnić prawnej jasności.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 1108/91 powinno zostać uchylone, a zawarte w nim zasady ponownie określone.
W tym celu oraz w interesie zapewnienia przejrzystości na światowym rynku, powinno wziąć się pod uwagę normy dla moreli zalecane przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/NZ).
(3) Stosowanie tych norm powinno spowodować usunięcie z rynku produktów o niezadowalającej jakości, ukierunkowanie produkcji na zaspokojenie wymogów konsumentów oraz ułatwienie stosunków handlowych opartych na uczciwej konkurencji, wspomagając w ten sposób poprawę rentowności produkcji.
(4) Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Transport na duże odległości, przechowywanie przez określony okres oraz różne procesy, którym poddawane są produkty mogą spowodować określone zmiany ze względu na biologiczny rozwój produktów lub ich stosunkowo nietrwały charakter.
Takie pogorszenie należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na wszystkich etapach obrotu od chwili jego wysyłki.
Ponieważ produkty klasy ekstra muszą być szczególnie starannie sortowane i pakowane, w ich przypadku należy uwzględnić jedynie ewentualną utratę świeżości i jędrności.
(5) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 pozwala na zwolnienie z norm jakości, podczas gdy owoce albo warzywa z danego regionu są sprzedawane w handlu detalicznym w regionie do celów ustalonego tradycyjnego spożycia. Niektóre odmiany moreli, produkowane w Niemczech w regionie Süßer See, charakteryzują się mniejszą wielkością niż ta wymagana przez normy handlowe. Morele te są tradycyjnie wprowadzane do obrotu w regionie produkcyjnym i są objęte rozporządzeniem (WE) nr 1010/98 z dnia 14 maja 1998 r., dopuszczającym zwolnienie Niemiec z norm jakości w odniesieniu do moreli [5]. Dla jasności oraz uproszczenia zasad wspólnotowych, zwolnienie to powinno zostać uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu, a rozporządzenie (WE) nr 1010/98 traci moc.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Norma handlowa dotycząca moreli objętych kodem CN 08091000 powinna być, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Normę tę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce, produkty mogą wykazywać w porównaniu z przepisami normy:
- nieznaczny brak świeżości oraz jędrności,
- dla produktów klasyfikowanych w klasach innych niż ekstra, niewielkie pogorszenie spowodowane ich rozwojem oraz ich skłonnością do psucia się.
Artykuł 2
1.
Jako wyłączenie z zakresu Załącznika do niniejszego rozporządzenia, minimalna wielkość moreli produkowanych w regionie Süßer See może być o 5 mm mniejsza niż minimalna wielkość podawana jako norma handlowa.
Jednakże morele takie mogą być wprowadzane do obrotu tylko w Saxony-Anhalt oraz Saxony.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 907/2000
z dnia 2 maja 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady obowiązywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w przypadku dopłat do prywatnego składowania w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 26 ust. 5, art. 41 oraz art. 48 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 przewiduje wsparcie rynku w formie dopłat do prywatnego składowania wołowiny i cielęciny; jednakże z dniem 1 lipca 2002 r. dopłaty takie będą mogły być przydzielane, gdy średnia cena tusz byków we Wspólnocie spadnie poniżej poziomu 103 % ceny bazowej; dla uwzględnienia nowych ustaleń oraz dla zachowania jasności, niezbędne jest ponowne zredagowanie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3445/90 z dnia 27 listopada 1990 r., ustanawiającego szczegółowe zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania wołowiny i cielęciny [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3533/93 [3].
(2) Aby system dopłat był skuteczny, dopłaty do prywatnego składowania powinny być przyznawane osobom fizycznym bądź prawnym mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę we Wspólnocie, których działalność oraz doświadczenie w sektorze w wystarczającym stopniu zapewnia, iż składowanie jest prowadzane w sposób zadowalający oraz które dysponują odpowiednią powierzchnią składów-chłodni na obszarze Wspólnoty.
(3) Z tych samych powodów, dopłaty winny być przyznawane jedynie na składowanie produktów świeżych dobrej jakości handlowej, które uzyskały znak zdrowia, określony w rozdziale XI załącznika I do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie warunków sanitarnych w produkcji oraz wprowadzaniu do obrotu świeżego mięsa [4], zmienionej dyrektywą 95/23/WE [5]; produkty powinny pochodzić z obszaru Wspólnoty oraz być uzyskane ze zwierząt wyhodowanych zgodnie z obowiązującymi wymaganiami weterynaryjnymi; ponadto mięso nie powinno przekraczać maksymalnych poziomów radioaktywności dopuszczalnych prawem Wspólnoty.
(4) Sytuacja rynkowa oraz jej przyszłe kształtowanie się stwarza możliwość zwrócenia się do umawiającej się strony o przeznaczenie części zapasów na wywóz w momencie składowania produktów; jeśli tak się stanie, wskazane jest określenie warunków, na jakich mięso objęte umową składu mogłoby jednocześnie podlegać ustaleniom zawartym w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek refundacji wywozowych do produktów rolnych [6], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [7], w celu umożliwienia zainteresowanej stronie ubiegania się o zaliczki refundacji wywozowych.
(5) Aby zapewnić skuteczniejsze funkcjonowanie systemu dopłat do składowania, umowy powinny odnosić się do pewnej minimalnej ilości, w stosownych przypadkach ulegającej rozróżnieniu w zależności od produktu, a zobowiązania strony zawierającej umowę powinny zostać skonkretyzowane, zwłaszcza zobowiązania umożliwiające agencji interwencyjnej sprawowanie skutecznego nadzoru nad warunkami przechowywania.
(6) W celu zapewnienia wypełniania zobowiązań wynikających z umowy, powinna być ustalona, jako procent wysokości dopłaty, kaucja.
(7) Zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu kaucji dla produktów rolnych [8], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [9], powinny zostać określone podstawowe warunki zwolnienia kaucji; przechowywanie umówionej ilości przez uzgodniony czas stanowi jeden z podstawowych warunków przyznawania dopłaty do prywatnego składowania wołowiny i cielęciny; w celu uwzględnienia praktyki handlowej oraz uwarunkowań praktycznych, powinien zostać dopuszczony pewien margines tolerancji co do ilości objętej dopłatą.
(8) Należy stosować regułę proporcjonalności przy zwalnianiu kaucji, jak i przyznawaniu dopłaty w przypadku, gdy nie zostały spełnione pewne wymogi ilościowe dotyczące przechowywania.
(9) W celu poprawienia efektywności systemu dopłat, strona zawierająca umowę winna mieć prawo do pobierania zaliczki po wpłaceniu kaucji, a także powinny zostać podjęte ustalenia odnośnie składania wniosków o dopłatę, wymaganych dokumentów dodatkowych oraz terminu płatności.
(10) Należy ustalić zasady określania kursów walut, stosowanych do przeliczania wysokości dopłat oraz kaucji.
(11) Doświadczenia wyniesione z funkcjonowania wcześniejszych systemów dopłat do prywatnego składowania produktów rolnych wskazują na potrzebę uściślenia, w jakim stopniu rozporządzenie Rady (EWG, EURATOM) nr 1182/71 [10] odnosi się do ustalania okresów, dat oraz terminów stosowanych w ramach tych systemów oraz do dokładnego określania daty, kiedy zawarty w umowie okres przechowywania rozpoczyna się i kończy.
(12) Należy określić przepisami dopuszczający wymiar proporcjonalności wobec przyznawania dopłat w przypadku, gdy okres przechowywania nie był przestrzegany; należy także określić przepisy dotyczące skracania okresu przechowywania w przypadku, gdy usunięte ze składu mięso zostało przeznaczone na wywóz; dowód potwierdzający wywóz mięsa powinien zostać przedstawiony, tak jak w przypadku refundacji wywozowych, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r., ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [11].
(13) Można z góry ustalić wysokość dopłaty do prywatnego składowania; w trosce o uniknięcie nadmiernego bądź spekulacyjnego korzystania z tego systemu, należy ustanowić stosowne działania; działania takie powinny przewidywać czas na analizę w celu umożliwienia oceny sytuacji na rynku przed ogłoszeniem decyzji w sprawie wniosków; ponadto, należy w przepisach uwzględnić specjalne przepisy, szczególnie odnośnie wniosków będących w fazie rozpatrywania.
(14) Wysokość dopłaty może także zostać ustalona w drodze postępowania przetargowego; maksymalna wysokość dopłaty może zostać ustalona na podstawie złożonych ofert; w przypadku braku kwalifikujących się do przyjęcia ofert wysokość dopłaty nie zostaje ustalona.
(15) Należy określić przepisami system kontroli w celu zapewnienia, że dopłaty nie są przyznawane niesłusznie; w tym celu Państwa Członkowskie powinny wprowadzić odpowiednie kontrole stosownie do różnych etapów przechowywania.
(16) Należy podjąć kroki w celu zapobiegania oraz, w razie potrzeby, karania za nieprawidłowości i oszustwa; w tym celu należy, w przypadku złożenia nieprawdziwej deklaracji, wykluczyć stronę podpisującą umowę od otrzymania dopłaty do prywatnego składowania za rok kalendarzowy następujący po tym, w którym wykryto fałszywą deklarację; ponadto Państwa Członkowskie powinny nakładać stosowne kary za drobniejsze nieprawidłowości.
(17) Aby umożliwić Komisji całościowy wgląd w funkcjonowanie systemu dopłat do prywatnego składowania, Państwa Członkowskie powinny udzielać jej koniecznych do tego informacji.
(18) Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa ogólne zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania, jak przewiduje art. 26 oraz art. 48 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 2
1.
Z dniem 1 lipca 2002 r. można rozpocząć przyznawanie dopłat do prywatnego składowania, jeśli we Wspólnocie średnia cena rynkowa tusz byków wyrażona dla klasy jakości R3, wyliczona zgodnie z załącznikiem I, zostanie zarejestrowana na poziomie 2291 EUR za tonę bądź niższym.
2.
Przyznawanie dopłat do prywatnego składowania może odbywać się na terytorium Państwa Członkowskiego bądź na obszarze całej Wspólnoty.
3.
Wysokość dopłat do prywatnego składowania może zostać ustalona z góry bądź w drodze przetargu.
Artykuł 3
1.
Umowy o udzieleniu dopłat do prywatnego składowania wołowiny są zawierane między Państwami Członkowskimi, a osobami fizycznymi bądź prawnymi, dalej zwanymi "stroną zawierającą umowę", spełniającymi następujące warunki:
a) od co najmniej 12 miesięcy poprzedzających obowiązywanie umowy lub upłynięcie terminu ważności ofert działały w sektorze mięsa i żywca;
b) są zarejestrowane w krajowym spisie płatników VAT;
c) mają do dyspozycji odpowiednie urządzenia przechowalnicze w obrębie Wspólnoty.
2.
Dopłaty do prywatnego składowania mogą być przyznawane jedynie na mięso spełniające następujące kryteria:
a) jest zaklasyfikowane zgodnie ze wspólnotową skalą klasyfikacji tusz, przedstawioną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1208/81 [12], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1026/91 [13], oraz stosowaną zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [14];
b) uzyskało znak zdrowia, o którym mowa w rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG;
c) nie posiada cech dyskwalifikujących je do przechowywania oraz spożycia po uprzednim przechowywaniu;
d) nie pochodzi od zwierząt, których ubój wynikał z działań awaryjnych;
e) pochodzi z obszaru Wspólnoty, zgodnie z art. 39 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [15], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [16];
f) jego radioaktywność nie przekracza poziomów maksymalnych dopuszczalnych rozporządzeniami Wspólnoty przy monitorowaniu zanieczyszczenia radioaktywnego produktów jedynie, gdy zachodzi taka potrzeba oraz jedynie przez konieczny okres, przy czym niezbędny czas trwania oraz zakres kontroli są określane zgodnie z procedurą nakreśloną w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
g) jest otrzymane ze zwierząt ubitych nie wcześniej, niż 10 dni przed datą umieszczenia produktów w przechowalni, jak określono w art. 5 ust. 3;
h) do przechowalni trafia w stanie świeżym, a przechowywane jest w stanie zamrożonym;
i) pochodzi ze zwierząt hodowanych zgodnie z obowiązującymi wymaganiami weterynaryjnymi.
Artykuł 4
1.
Umowa opiewa przynajmniej na minimalną ilość, ustaloną dla każdego produktu.
2.
Wniosek o zawarcie umowy bądź oferta są składane w agencji interwencyjnej na terytorium państwa, gdzie mięso będzie przechowywane.
3.
Wniosek o zawarcie umowy bądź oferta, oraz późniejsza umowa, odnoszą się jedynie do jednego z produktów, dla którego może być przyznana dopłata.
4.
Wniosek o zawarcie umowy bądź oferta nie są przyjmowane jeśli nie zawierają szczegółów wymienionych w lit. a), b), d) oraz e) ust. 5, a także jeśli nie okazano dowodu na uiszczenie kaucji w stosownej wysokości.
5.
Umowa zawiera następujące dane:
a) deklarację, w myśl której strona zawierająca umowę umieszcza w składzie jedynie produkty, spełniające warunki wymienione w art. 3 ust. 2;
b) klasę jakości oraz opis przechowywanego produktu;
c) termin złożenia w składzie, jak określono w art. 5 ust. 1, całkowitej ilości wskazanej w umowie;
d) czas trwania składowania;
e) wysokość dopłaty do 1 tony;
f) wysokość uiszczonej kaucji;
g) przepis dopuszczający skrócenie bądź przedłużenie okresu składowania na warunkach określonych w rozporządzeniach Wspólnoty.
6.
Umowa nakłada na stronę zawierającą umowę przynajmniej następujące zobowiązania:
a) umieszczenia uzgodnionej ilości produktu w składzie w terminie ustanowionym w art. 5, a także składowania na własne ryzyko oraz koszt w warunkach zapewniających utrzymanie cech produktów, o których mowa w art. 3 ust. 2 przez okres przewidziany umową, nie zmieniając składowanych produktów, nie zamieniając ich na inne oraz nie przenosząc ich do innego składu; jednakże, w wyjątkowych przypadkach oraz na należycie umotywowaną prośbę, agencja interwencyjna może zezwolić na przeniesienie składowanych produktów;
b) powiadomienia agencji interwencyjnej, z którą zawarła umowę we właściwym czasie przed rozpoczęciem składowania każdej poszczególnej ilości, w rozumieniu art. 5 ust. 1 akapit drugi, o dacie rozpoczęcia oraz miejscu składowania, a także o jakości (naturze) i ilości produktu przeznaczonego do składowania; agencja interwencyjna może wymagać przekazania tych informacji przynajmniej na dwa dni robocze przed umieszczeniem każdej oddzielnej partii w składzie;
c) przesłania agencji interwencyjnej dokumentów, dotyczących operacji umieszczania w składzie, najpóźniej miesiąc po dacie wzmiankowanej w art. 5 ust. 4;
d) składowania produktów zgodnie z wymaganiami odnośnie identyfikacji wymienionymi w art. 26;
e) zezwolenia agencji interwencyjnej na kontrolę w dowolnym czasie w celu sprawdzenia, czy dotrzymywane są zobowiązania zawarte w umowie.
Artykuł 5
1.
Umieszczenie w docelowym składzie ma miejsce przed upływem 28 dni po zawarciu umowy.
Produkty mogą być umieszczane w składzie w oddzielnych partiach, przy czym każda ma odpowiadać ilości umieszczanej w składzie danego dnia w myśl umowy i według danej przechowalni.
2.
Wykonawcy umowy mogą, w czasie trwania składowania, dzielić bądź odkostniać całość lub część danego mięsa, pod warunkiem, iż poddana tym operacjom zostanie jedynie ilość objęta umową, oraz że wszystkie otrzymane elementy zostaną umieszczone w składzie.
Agencja interwencyjna może wymagać powiadomienia o zamiarze skorzystania z tej możliwości przynajmniej na dwa dni robocze przed umieszczeniem w składzie poszczególnych partii.
Nie można składować dużych ścięgien, chrząstek, kawałków tłuszczu ani innych odpadków, pozostałych po dzieleniu bądź odkostnianiu.
3.
Umieszczanie w składzie zaczyna się, dla każdej oddzielnej partii z ilości mięsa objętej umową, w dniu, gdy przechodzi ono pod kontrolę agencji interwencyjnej.
Dniem tym jest dzień, gdy określona zostaje masa netto mięsa świeżego bądź schłodzonego:
a) w punkcie składowania, gdzie mięso zostaje na miejscu zamrożone;
b) w punkcie zamrażania, gdzie mięso jest zamrażane w odpowiednich do tego celu obiektach poza miejscem składowania;
c) w punkcie odkostniania bądź rozbioru, gdzie mięso zostaje umieszczone w składzie po odkostnieniu bądź rozbiorze.
4.
Umieszczanie w składzie kończy się w dniu, w którym ostatnia partia z ilości mięsa objętej umową zostaje umieszczona w składzie.
Jest to dzień, kiedy wszystkie produkty przewidziane umową znajdą się w punkcie docelowego składowania, w stanie świeżym, jak i mrożone.
Artykuł 6
1. W przypadku, gdy produkty umieszczone w składzie podlegają ustaleniom określonym w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, obowiązują przepisy z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2. Termin przewidziany w art. 29 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 800/1999 ulega przedłużeniu do okresu, obejmującego maksymalny czas składowania przewidziany umową oraz jeden miesiąc.
3.
Państwa Członkowskie mogą żądać, aby umieszczanie w składzie oraz umieszczanie zgodne z ustaleniami określonymi w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 podejmowane były jednocześnie.
W takim przypadku, jeśli zawarta umowa o dopłacie do prywatnego składowania obejmuje ilość, składającą się z wielu partii umieszczanych w składzie w różnych dniach, na dane partie muszą być wystawiane oddzielne deklaracje płatności.
Deklarację płatności, o której mowa w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, składa się w odniesieniu do każdej partii w dniu jej umieszczenia w składzie.
Artykuł 7
1.
Wysokość kaucji, o której mowa w art. 4 ust. 4, stanowi 20 % wysokości dopłaty, o przyznanie której zostanie złożony wniosek.
2. Do podstawowych wymagań, w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, należą:
a) niewycofanie wniosku o zawarcie umowy bądź oferty;
b) umieszczenie i przetrzymywanie w składzie, na własne ryzyko strony zawierającej umowę oraz na warunkach przewidzianych w art. 4 ust. 6 lit. a), co najmniej 90 % uzgodnionej w umowie ilości przez wyznaczony umową okres; oraz
c) w przypadkach, w których stosuje się art. 17, wywóz mięsa zgodnie z jedną z trzech opcji w nim wymienionych.
3. Z zastrzeżeniem art. 17 niniejszego rozporządzenia, przepisy art. 27 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 odnośnie częściowego zwolnienia kaucji nie obowiązują.
4.
Kaucje są natychmiast zwalniane po odrzuceniu wniosków o zawarcie umowy bądź ofert.
5. W przypadku przekroczenia terminu umieszczania w składzie, ustanowionego w art. 5 ust. 1, kaucja ulega przepadkowi zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
W przypadku przekroczenia terminu określonego w art. 5 ust. 1 o ponad 10 dni, nie zostaje przydzielona żadna dopłata.
Artykuł 8
1.
Wysokość dopłaty jest ustalana w przeliczeniu na tonę i odnosi się do wagi ustalonej zgodnie z art. 5 ust. 3.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu oraz art. 17, stronie zawierającej umowę przysługuje dopłata pod warunkiem spełnienia podstawowych wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 2.
3.
Dopłata jest wypłacana jedynie odnośnie do ilości przewidzianej umową.
Artykuł 9
W przypadku faktycznego składowania w przewidzianym umową czasie składowania ilości mniejszej, niż ilość przewidziana umową, ale nie mniej niż 90 % tej ilości, dopłata jest wypłacana na podstawie faktycznie składowanej ilości.
Jeśli ilość ta wynosi mniej niż 90 %, ale nie mniej niż 80 % ilości przewidzianej umową, wypłacana jest dopłata w wysokości połowy należnej za ilość faktycznie składowaną.
Jeśli ilość ta wynosi mniej niż 80 % przewidzianej umową, dopłaty nie wypłaca się.
Artykuł 10
W przypadku odkostniania, jeśli ilość faktycznie składowana nie przekracza 67 kg mięsa bez kości na 100 kg poddanego obróbce mięsa z kością, dopłaty nie wypłaca się.
Jeśli ilość faktycznie składowana przekracza 67 kg, ale jest mniejsza niż 75 kg mięsa bez kości na 100 kg użytego mięsa z kością, wysokość wypłacanej dopłaty jest proporcjonalnie obniżana.
Nie obowiązuje obniżenie bądź zwiększenie wysokości wypłacanej dopłaty, jeżeli faktycznie składowana ilość wynosi 75 kg lub więcej mięsa wołowego bez kości na 100 kg użytego mięsa z kością.
Artykuł 11
Po upływie trzech miesięcy składowania, na wniosek strony zawierającej umowę, może zostać wypłacona jednorazowa zaliczka, pod warunkiem uiszczenia kaucji równej wysokości zaliczki po dodaniu 20 %.
Zaliczka nie przekracza kwoty dopłaty, odpowiadającej okresowi trzech miesięcy składowania.
W przypadku wywozu produktów, zgodnie z art. 17, przed wypłaceniem zaliczki, przy wyliczaniu wysokości zaliczki brany jest pod uwagę faktyczny czas składowania tych produktów.
Artykuł 12
1.
Wniosek o wypłacanie dopłaty wraz z dokumentami towarzyszącymi składany jest w odpowiedniej instytucji w ciągu sześciu miesięcy od upłynięcia maksymalnego okresu składowania przewidzianego umową.
Gdy dokumenty towarzyszące nie mogą być okazane w ciągu przewidzianego terminu, mimo że strona zawierająca umowę starała się je szybko uzyskać, może zostać wyznaczony dodatkowy termin na ich dostarczenie, który nie może przekraczać sześciu miesięcy.
W przypadku stosowania art. 17, w ciągu terminu wyznaczonego w art. 49 ust. 2, 4 oraz 6 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 okazywany jest konieczny dowód.
2.
Za wyjątkiem sprawdzania podstaw przysługiwania dopłaty, dopłata wypłacana jest przez odpowiednie instytucje możliwie jak najszybciej, przed upływem trzech miesięcy od dnia złożenia przez stronę zawierającą umowę wniosku o wypłatę dopłaty wraz z wymaganymi dokumentami towarzyszącymi.
Artykuł 13
1.
Do wysokości dopłaty stosowany jest kurs wymiany z dnia określonego w art. 15.
2.
Do wysokości kaucji stosowany jest kurs wymiany z dnia poprzedzającego wpłatę kaucji na rzecz agencji interwencyjnej.
Artykuł 14
Przepisów art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG, EURATOM) nr 1182/71 nie stosuje się do ustalania okresu składowania określonego w art. 4 ust. 5 lit. d) niniejszego rozporządzenia lub też okresu składowania, znowelizowanego w myśl art. 4 ust. 5 lit. g) bądź art. 17.
Artykuł 15
Za pierwszy dzień przewidzianego umową okresu składowania uznaje się następny dzień po zakończeniu umieszczania mięsa w składzie.
Artykuł 16
Usuwanie mięsa ze składu można rozpocząć po upływie ostatniego dnia, przewidzianego umową okresu składowania.
Artykuł 17
1.
Po upływie okresu składowania, trwającego dwa miesiące, strona zawierająca umowę może usunąć ze składu całość bądź część ilości produktów objętych umową, minimum 5 ton na kontrahenta oraz na przechowalnię lub też, w przypadku gdy nawet ta minimalna ilość jest nieosiągalna, całkowitą ilość objętą umową w danym składzie, pod warunkiem, że w ciągu 60 dni od ich usunięcia ze składu produkty:
a) opuściły obszar celny Wspólnoty bez dalszego przerobu;
b) dotarły do miejsca przeznaczenia bez dalszego przerobu, w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999; bądź
c) zostały umieszczone bez dalszego przerobu w składzie prowiantu, dopuszczonym zgodnie z art. 40 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2.
Przewidziany umową okres składowania dobiega końca, odnośnie każdej indywidualnej partii przeznaczonej na wywóz, w dniu poprzedzającym dzień jej usunięcia ze składu.
W przypadku pozostawienia produktu, okres ten upływa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
3.
Wysokość dopłaty jest obniżana proporcjonalnie do skrócenia okresu składowania przy zastosowaniu dziennych stawek, ustalonych zgodnie z procedurą określoną w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
4.
Dla celów niniejszego artykułu, dowód wywozu jest dostarczany zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 18
1.
W przypadku zastosowania przepisów art. 16 i 17, strona zawierająca umowę we właściwym czasie powiadamia agencję interwencyjną przed rozpoczęciem zamierzonego usuwania ze składu.
Agencja interwencyjna może stawiać wymóg przekazania tej informacji co najmniej na dwa dni przed tą datą.
2.
W przypadku niespełnienia zobowiązania powiadomienia agencji interwencyjnej, nie zostaje wypłacona dopłata wynikająca z zawartej umowy, a cała wysokość kaucji przepada w odniesieniu do danej umowy.
W przypadku niewypełnienia tego wymogu, ale gdy udokumentowana jest data usunięcia ze składu oraz usunięte ilości, w ciągu 30 dni od usunięcia ze składu dopłata zostaje przyznana, a 15 % wysokości kaucji uznaje się za przepadłe odnośnie do danej ilości.
Przepisy drugiego akapitu stosuje się, nie naruszając art. 8 ust. 3 i 9.
Artykuł 19
W razie niedotrzymania przez stronę zawierającą umowę terminu zakończenia okresu składowania lub też dwumiesięcznego terminu określonego w art. 17 ust. 1 dla całości składowanych produktów, każdy kalendarzowy dzień zwłoki pociąga za sobą obniżenie o 10 % wysokości dopłaty, wynikającej z danej umowy.
Artykuł 20
W przypadku zaistnienia siły wyższej, uniemożliwiającej stronie zawierającej umowę wywiązanie ze zobowiązań, właściwa instytucja danego Państwa Członkowskiego decyduje o działaniach, które uważa za niezbędne ze względu na przytoczone okoliczności.
Instytucja ta informuje Komisję o każdym przypadku zaistnienia siły wyższej oraz o podjętych w związku z tym działaniach.
ROZDZIAŁ II PRZEPISY SPECJALNE
Artykuł 21
1.
W przypadku ustalenia wysokości dopłaty z góry, o decyzjach w sprawie wniosków o zawarcie umowy agencja interwencyjna powiadamia każdego wnioskodawcę listem poleconym, teleksem, faksem bądź decyzja dostarczana jest mu za potwierdzeniem odbioru, po upływie pięciu dni roboczych od daty złożenia wniosku, pod warunkiem, że w tym czasie Komisja nie przyjmie specjalnych środków.
Gdy kontrola sytuacji ujawnia nadmierne wykorzystanie systemu wprowadzonego niniejszym rozporządzeniem, bądź gdy istnieje ryzyko nadmiernego wykorzystania go, działania takie mogą obejmować:
a) zawieszenie obowiązywania niniejszego rozporządzenia maksymalnie na pięć dni roboczych;
b) ustalenie stałej procentowej wartości, o którą będą zmniejszane ilości wymieniane we wnioskach o zawarcie umowy, przy przyjęciu pewnej ilości minimalnej, gdy zajdzie taka potrzeba;
c) odrzucanie wniosków złożonych przed okresem zawieszenia, a których rozpatrywanie miałoby miejsce w czasie okresu zawieszenia.
W przypadku przewidzianym w lit. a), wnioski o zawarcie umowy złożone w tym czasie nie są przyjmowane.
2.
W przypadku przyjęcia wniosku, umowa jest uważana za zawartą w dniu przekazania decyzji, o której mowa w ust. 1.
Agencja interwencyjna określi datę wymienioną w zakresie obowiązywania art. 5 ust. 1.
Artykuł 22
1.
Gdy wysokość dopłaty jest ustalana w drodze przetargu, oferty są wyrażane w euro oraz składane w danej agencji interwencyjnej w zamkniętej kopercie, na której widnieje informacja, o który przetarg chodzi.
Zamkniętej koperty nie otwiera się do czasu wygaśnięcia ostatecznego terminu składania ofert.
2.
Oferty są analizowane na zamkniętych posiedzeniach odpowiednich agencji Państw Członkowskich; osoby prywatne obecne przy rozpatrywaniu ofert zobowiązane są do dyskrecji.
3.
Spełniające warunki oferty przekazywane są anonimowo przez Państwa Członkowskie do Komisji, tak aby dotarły do niej najpóźniej drugiego dnia roboczego po upływie ostatecznej daty składania ofert, określonej w zaproszeniu.
4.
W przypadku braku ofert, Państwa Członkowskie informują o tym Komisję w terminie określonym w ust. 3.
5.
Na podstawie otrzymanych ofert Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, podejmuje decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości dopłaty bądź też nie wydaje postanowienia.
6.
W przypadku ustalenia maksymalnej wysokości dopłaty zostają przyjęte oferty, nieprzekraczające tej sumy.
7.
W ciągu pięciu dni roboczych od dnia, w którym Państwa Członkowskie powiadomione zostają o decyzji Komisji, dana agencja interwencyjna informuje wszystkich oferentów listem poleconym, teleksem bądź faksem bądź przekazuje decyzję za pisemnym potwierdzeniem odbioru.
8.
W przypadku przyjęcia oferty, umowę uważa się za zawartą w dniu zawiadomienia oferenta przez agencję interwencyjną, jak określono w ust. 7.
Agencja interwencyjna określa datę, stosując się do art. 5 ust. 1.
ROZDZIAŁ III NADZÓR I SANKCJE
Artykuł 23
Państwa Członkowskie zapewniają, że wymogi będące podstawą wypłacania dopłat są spełnione.
W tym celu wyznaczają krajową instytucję, odpowiedzialną za sprawdzanie funkcjonowania składowania (dalej zwaną "instytucją nadzorującą").
Artykuł 24
Strona zawierająca umowę udostępnia instytucji nadzorującej całą dokumentację odnośnie każdej umowy, w szczególności umożliwiającą weryfikację następujących danych odnośnie produktów, objętych prywatnym składowaniem:
a) prawo własności w momencie umieszczania w składzie;
b) data umieszczenia w składzie;
c) waga oraz ilość pudeł bądź innych jednostek opakowania;
d) obecność w przechowalni;
e) wyliczona data wygaśnięcia minimalnego okresu składowania przewidzianego umową, oraz, w przypadku stosowania się do art. 17 i 19, faktyczna data usunięcia ze składu.
Artykuł 25
Strona zawierająca umowę bądź, w innym przypadku, właściciel przechowalni, utrzymuje listy składowanych produktów gotowe do wglądu na miejscu w chłodni, gdzie po podaniu numeru umowy można uzyskać następujące informacje:
a) identyfikację produktów, znajdujących się w prywatnym składzie;
b) datę umieszczenia w przechowalni oraz wyliczoną datę wygaśnięcia minimalnego okresu przechowywania przewidzianego umową wraz z faktyczną datą usunięcia ze składu;
c) ilość półtusz, ćwierćtusz, pudeł oraz innych jednostek przechowywanych oddzielnie, opis produktów oraz wagę każdej palety lub innych jednostek przechowywanych oddzielnie, zarejestrowane odnośnie do poszczególnych partii, gdy w składzie jednocześnie przechowywanych jest kilka partii produktów;
d) umiejscowienie produktów w składzie.
Artykuł 26
Przechowywane produkty łatwo zidentyfikować i rozróżnia się je na podstawie umów.
Każda paleta, bądź, w razie istnienia innych opakowań zbiorczych, każda jednostka opakowania oddzielnie przechowywana oznakowana jest tak, aby widać było numer umowy, opis produktu oraz jego wagę.
Data złożenia w składzie widnieje na każdej partii, umieszczonej w składzie danego dnia.
W przypadku przechowywania produktów, instytucja nadzorująca weryfikuje oznaczenia wymienione w pierwszym akapicie oraz może zapieczętować obszar składu, w którym znajdują się produkty.
Artykuł 27
1.
Instytucja nadzorująca przeprowadza, odnośnie każdej umowy, kontrolę w kierunku dotrzymania zobowiązań przedstawionych w art. 4 ust. 6, zgodnie z przepisami ust. 2-6 niniejszego artykułu.
2.
Instytucja nadzorująca zapieczętowuje wszystkie produkty, przechowywane w ramach jednej umowy, zgodnie z przepisami art. 26 akapit drugi, bądź też przeprowadza niezapowiedzianą kontrolę próbek dla zagwarantowania, że dane produkty znajdują się w składzie.
W przypadku kontroli próbek, pobrana próbka jest reprezentatywna i odpowiada przynajmniej 10 % całkowitej ilości, umieszczonej w składzie w każdym Państwie Członkowskim w ramach środka dopłaty do prywatnego składowania.
Takie badanie próbek obejmuje, oprócz sprawdzania list na mocy art. 25, fizyczne sprawdzanie wagi, typu produktu oraz ich identyfikację oraz musi odnosić się do co najmniej 5 % ilości, poddanej niezapowiedzianej kontroli.
3.
Instytucja nadzorująca przeprowadza obowiązkową kontrolę w celu sprawdzenia, czy dane produkty znajdują się w składzie w ostatnim tygodniu ich okresu przechowywania, przewidzianego umową.
4.
Koszty opieczętowania oraz ewentualnego przenoszenia produktów ponosi strona zawierająca umowę.
5.
Przebieg kontroli wynikających z ust. 2 i 3 opisany jest w raporcie zawierającym:
a) datę kontroli;
b) długość jej trwania;
c) przeprowadzone czynności.
Raport podpisuje urzędnik odpowiedzialny za kontrolę oraz poświadcza go podpisem strona zawierająca umowę, bądź też w innych przypadkach właściciel przechowalni. Raport jest załączany do aktu płatności dopłaty.
6.
W przypadku wyraźnych nieprawidłowości dotyczących przynajmniej 5 % ilości produktów, objętych tą samą umową podlegającą kontroli, weryfikacja jest przeprowadzana na podstawie większej próbki, określonej przez instytucję odpowiedzialną za kontrole.
O przypadkach takich Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję w ciągu czterech tygodni.
Artykuł 28
1.
Gdy instytucja nadzorująca stwierdzi i zweryfikuje fakt, iż deklaracja wymieniona w art. 4 ust. 5 lit. a) jest nieprawdziwa w wyniku celowego działania bądź też poważnego zaniedbania, dana strona zawierająca umowę zostaje wykluczona z korzystania z systemu dopłat do prywatnego składowania przez okres roku kalendarzowego następującego po roku, w którym wykryto fałszerstwo.
2.
Państwa Członkowskie prowadzą stosowne działania, gdy strona zawierająca umowę nie wypełnia wymagań określonych w art. 24, 25 i 26.
ROZDZIAŁ IV PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszystkich działaniach, przyjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji faksem:
a) w poniedziałek i czwartek każdego tygodnia ilości produktów, odnośnie których zostały złożone wnioski o zawarcie umów;
b) do czwartku każdego tygodnia produkty oraz ilości, na które zostały w poprzednim tygodniu zawarte umowy, w rozbiciu na okres przechowywania oraz podsumowanie produktów oraz ilości, na które zostały zawarte umowy;
c) co miesiąc produkty oraz ogólne ilości, umieszczone w składach oraz, w przypadku odkostniania, całkowitą ilość użytego w tym celu mięsa z kością;
d) co miesiąc produkty oraz całkowite wielkości faktycznie przechowywane oraz produkty i ich wielkości całkowite, odnośnie których wygasł przewidziany umowami okres przechowywania;
e) co miesiąc w przypadku, gdy okres przechowywania został skrócony bądź wydłużony zgodnie z art. 4 ust.5 lit. g) albo zredukowany zgodnie z art. 17 lub 19, produkty oraz wielkości, co do których okres przechowywania został zrewidowany wraz z oryginalną oraz zmienioną ilością miesięcy na usunięcie ze składu.
Artykuł 30
Rozporządzenie (EWG) nr 3445/90 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia oraz są interpretowane zgodnie z tabelą korelacji, zamieszczoną w załączniku II.
Artykuł 31
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Ustaw Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 908/2000
z dnia 2 maja 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady obliczania wysokości pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie organizacjom producentów w sektorze rybołówstwa i akwakultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 ustanawia ogólne warunki przyznawania i finansowania pomocy od Państw Członkowskich dla organizacji producentów uznanych na mocy art. 4 oraz, w odpowiednim przypadku, szczególnie uznanych na mocy art. 7a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3318/94 [3].
(2) W celu zapewnienia, że pomoc taka będzie przyznawana i finansowana na identycznych warunkach, należy ustanowić szczegółowe zasady obliczania wartości produkcji wprowadzanej do obrotu przez organizacje producentów i kosztów administracyjnych takich organizacji.
Obliczenia takie powinny być sporządzone na podstawie towarzyszących dokumentów rachunkowych.
Ze względu jednak na występujące niekiedy trudności w uzyskaniu takich dokumentów należy stworzyć możliwość alternatywnego korzystania z metody ryczałtowej.
(3) Pomoc, do której uzyskania mogą kwalifikować się stowarzyszenia organizacji producentów, powinna być ograniczona do maksymalnej kwoty łącznej przy założeniu, że każda z organizacji członkowskich może się kwalifikować do objęcia pomocą na cele związane z jej utworzeniem i działalnością.
(4) Należy ustanowić szczegółowe zasady określające wydatki związane z wykonywaniem planu poprawy jakości przez organizację producentów.
(5) Należy ustanowić szczegółowe zasady regulujące zwrot wkładu Wspólnoty w odniesieniu do pomocy przyznanej przez Państwa Członkowskie do dnia 1 stycznia 2000 r., w zakresie której zwrot nie był przedmiotem decyzji Komisji przed tą datą.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady przyznawania pomocy organizacjom producentów w sektorze rybołówstwa i akwakultury na mocy art. 15 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
Artykuł 2
1. Członkami, których produkcja może być brana pod uwagę przy stosowaniu art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, są:
a) producenci, którzy byli członkami tej organizacji w chwili jej uznania i pozostawali nimi przez cały rok, którego dotyczy wniosek o przyznanie pomocy;
b) producenci, którzy przystąpili do organizacji po jej uznaniu i byli jej członkami, przez co najmniej dziewięć ostatnich miesięcy roku, którego dotyczy wniosek o przyznanie pomocy.
2. Stowarzyszeniu organizacji producentów można przyznać pomoc na mocy art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 maksymalnie w wysokości do 180000 EUR.
Artykuł 3
1. W celu obliczenia pomocy przewidzianej w art. 15 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 wartość produkcji wprowadzonej do obrotu przez organizację producentów jest ustalana na podstawie ryczałtowej, dla każdego roku, poprzez pomnożenie, w odniesieniu do każdego z tych produktów:
a) średniej ważonej produkcji, wyrażonej w 100 kg netto, wprowadzanej do obrotu przez członków organizacji w ciągu trzech lat poprzedzających okres, do którego odnosi się wniosek o przyznanie pomocy;
przez b) średnią ważoną cenę producenta otrzymywaną przez tych samych producentów w tym samym okresie, obliczoną na 100 kg netto.
2.
W celu obliczenia średniej produkcji określonej w ust. 1 lit. a) produkcja wprowadzana do obrotu przez członków organizacji podczas każdego z wymienionych trzyletnich okresów jest ustalana:
a) na podstawie dostępnych towarzyszących dokumentów handlowych i rachunkowych;
lub, w przypadku ich braku
b) w drodze zryczałtowanej wyceny dokonanej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na podstawie parametrów ustalonych uprzednio w zależności od rodzaju danej produkcji.
3.
W celu obliczenia średniej ceny określonej w ust. 1 lit. b) średnia cena otrzymywana przez producenta podczas każdego z wyżej wymienionych okresów trzyletnich ustalana jest przez właściwe służby Państwa Członkowskiego:
a) na podstawie dostępnych towarzyszących dokumentów handlowych i rachunkowych;
lub, w przypadku ich braku
b) poprzez obliczenie średniej rocznej ceny dla każdego z produktów na głównym rynku, w obrębie obszaru działalności danej organizacji producentów.
Artykuł 4
1. Za wydatki administracyjne w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. a) pakt ii) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 uważa się wydatki faktycznie poniesione przez organizację producentów w trakcie jej powstawania i prowadzenia działalności, objęte następującymi pozycjami:
a) wydatki związane z pracami przygotowawczymi w celu ustanowienia organizacji i sporządzeniem lub zmianami jej aktu ustanawiającego i statutu;
b) wydatki związane ze sprawdzaniem zgodności z zasadami określonymi w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3759/92;
c) wydatki na personel (płace i wynagrodzenia, wydatki na szkolenie, opłaty z tytułu zabezpieczenia społecznego i wydatki na delegacje) oraz opłaty za obsługę techniczną i doradztwo;
d) wydatki na korespondencję i telekomunikację;
e) wydatki na wyposażenie biurowe i amortyzację lub wydatki na leasing takiego wyposażenia;
f) wydatki na środki transportu przeznaczone do dyspozycji personelu organizacji;
g) wynajęcie lub, w przypadku zakupu, odsetki faktycznie spłacone oraz inne wydatki i opłaty powstałe w związku z zajmowaniem pomieszczeń używanych do prowadzenia działalności administracyjnej organizacji producentów;
h) wydatki związane z ubezpieczeniem transportu personelu oraz budynków administracyjnych i ich zawartości.
2.
Organizacji producentów przysługuje możliwość rozłożenia tych wydatków na lata, w odniesieniu do których przyznana jest pomoc.
3.
Kwota wydatków administracyjnych określonych w ust. 1 musi być ustalana na podstawie towarzyszących dokumentów handlowych i rachunkowych.
Artykuł 5
1. Za wydatki określone w art. 15 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 uważa się wydatki faktycznie poniesione przez organizację producentów na sporządzenie i wykonanie planu poprawy jakości, zatwierdzonego na mocy art. 7a rozporządzenia (EWG) nr 3759/92, objęte następującymi pozycjami:
a) wydatki związane ze wstępnymi badaniami, sporządzaniem i zmianami planu;
b) wydatki określone w art. 4 ust. 1 lit. c), d) i e) niniejszego rozporządzenia;
c) wydatki związane z informowaniem członków o środkach technicznych oraz umiejętnościach w zakresie poprawy jakości;
d) wydatki na stworzenie i wykonanie systemu sprawdzania zgodności ze środkami przyjętymi przez organizację w celu wykonania planu poprawy jakości.
2.
Organizacji producentów przysługuje możliwość rozłożenia tych wydatków na lata, w odniesieniu do których przyznana jest pomoc.
3.
Kwota wydatków administracyjnych określonych w ust. 1 musi zostać ustalona na podstawie towarzyszących dokumentów handlowych i rachunkowych, jasno wykazujących, że wydatek dotyczy wykonania planu.
Artykuł 6
Z dniem 1 stycznia 2000 r. tracą moc:
- rozporządzenia (EWG) nr 1452/83 [4], (EWG) nr 671/84 [5] i (WE) nr 2374/96 [6],
- artykuł 1 tiret drugie i art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2636/95 [7].
Członkowskie zdecydowały się przyznać przed dniem 1 stycznia 2000 r. na mocy art. 7 i 7b rozporządzenia (EWG) nr 3759/92.
W przypadku pomocy określonej w tiret drugim niniejszego artykułu, jeżeli wniosek o wypłatę wkładu Wspólnoty nie był przedmiotem decyzji Komisji przed dniem 1 stycznia 2000 r., to zwrotu dokonuje się w związku z programowaniem funduszy strukturalnych dla danego Państwa Członkowskiego na lata 2000–2006.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji nr 909/2000
z dnia 2 maja 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w zakresie przyznania dodatkowych deklaracji kwot produkcyjnych, przeniesienia kwot oraz załącznika V określającego zasady obliczania zmiennej części premii z tytułu surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 4a, art. 7, art. 9 ust. 5, art. 11 i art. 17 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 zezwala producentom na dostarczanie nadwyżek produkcji wynoszących do 10 % ich kwot. Taka możliwość może zostać poważnie ograniczona w przypadku grup odmian, dla których próg gwarantowany w odniesieniu do kolejnego roku ma zostać zmniejszony. W celu zapewnienia stosowania systemu kwot produkcyjnych w sposób wystarczająco elastyczny, w szczególności w przypadku grup odmian, do których wzywa się do zmiany upraw, powinno być możliwe korzystanie z wyprzedzeniem z niewykorzystanych kwot istniejących w rezerwach krajowych w odniesieniu do tych samych zbiorów, bez względu na termin wydania deklaracji kwot produkcyjnych i termin zawarcia umów kontraktacji ustanowionych odpowiednio w art. 22 ust. 3 i w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 531/2000 [4].
(2) Przeniesienia kwot muszą pozwolić na zmianę upraw zgodnie z wymogami rynkowymi dla różnych grup odmian.
Przeniesienia nie mogą naruszać realności ekonomicznej kwot i dlatego nie mogą zakładać jakiegokolwiek podziału ilości.
(3) Załącznik V pkt C do rozporządzenia (WE) nr 2848/98 przewiduje, że producenci nie mają otrzymywać zmiennej części premii przy partiach mieszczących się jedynie między ceną minimalną a ceną minimalną plus 40 % dla każdej grupy odmian grupy producentów.
W celu przeciwdziałania podważaniu efektywności systemu zmiennej premii przez bardzo niskie ceny, aczkolwiek płacone przy bardzo małych ilościach, i zmniejszeniu jej skuteczności jako zachęty do poprawy jakości, Państwom Członkowskim powinno się pozwolić na podniesienie ceny minimalnej o więcej niż 40 %.
(4) W świetle zmian do rozporządzenia Komisji (WE) nr 3887/92 [5] wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 2801/1999 [6], art. 43 rozporządzenia nr 2848/98 powinien zostać dostosowany.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 29 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Jeżeli przewidziana jest redukcja progów gwarantowanych dla grupy odmian w odniesieniu do kolejnych zbiorów, Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, upoważnić zainteresowane Państwa Członkowskie do przyspieszenia przydziału ilości maksymalnie do 10 % progu gwarantowanego dla tej samej grupy odmian, które są dostępne w krajowej rezerwie dla danej grupy odmian zgodnie z ust. 2 akapit drugi tiret drugie.
Ilości te są rozdzielane między Państwa Członkowskie zgodnie z kryteriami stosowanymi wobec przydziału rezerw krajowych w formie dodatkowych kwot produkcyjnych dla tego samego zbioru, w trakcie którego ilości te pozostały niewykorzystane";
2) W art. 33 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) beneficjent transferu jest już w posiadaniu kwoty produkcyjnej na daną grupę odmian.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego może ograniczyć ten warunek do przypadków, w których przeniesienie odnosi się jedynie do części ilości wprowadzonych do deklaracji kwot produkcyjnych;".
3) W art. 43 tiret trzecie i czwarte otrzymują brzmienie:
"— art. 7a w odniesieniu do sprawozdania z kontroli,
— art. 7b w odniesieniu do kontroli na miejscu";
4) W załączniku V pkt C akapit ostatni skreśla się wyrazy "dla zbioru za 1999 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 930/2000
z dnia 4 maja 2000 r.
ustanawiające reguły wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian gatunków roślin rolniczych i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/457/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE [2], w szczególności jej art. 10 ust. 6,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/458/EWG z dnia 29 września 1970 r. w sprawie wprowadzania do obrotu nasion warzyw [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 98/96/WE, w szczególności jej art. 10 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy 70/457/EWG i 70/458/EWG ustanowiły zasady ogólne dotyczące odpowiedniego nazewnictwa odmian, w drodze odniesienia do art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowych praw dotyczących odmian roślin [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2506/95 [5].
(2) Do celów stosowania dyrektyw 70/477/EWG i 70/458/EWG właściwe jest ustanowienie szczegółowych zasad stosowania kryteriów określonych w art. 63 rozporządzenia (WE) nr 2100/94, w szczególności w odniesieniu do przeszkód przy określaniu nazewnictwa odmian, jak określono w ust. 2 i 4 tego artykułu.
W pierwszym etapie te szczegółowe reguły powinny ograniczać się do następujących przeszkód;
- zastosowań wyłączonych na mocy prawa pierwszeństwa strony trzeciej,
- trudności w odniesieniu do rozpoznania lub reprodukcji,
- nazw, które są identyczne lub mogą być mylone z nazwą innej odmiany,
- nazw, które są identyczne lub mogą być mylone z innymi nazwami,
- nazw wprowadzających w błąd lub powodujących nieporozumienia dotyczące cech charakterystycznych odmiany lub innych właściwości.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów stosowania art. 9 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 70/457/EWG oraz art. 10 ust. 6 akapit pierwszy dyrektywy 70/458/EWG, niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania niektórych kryteriów określonych w art. 63 rozporządzenia (WE) 2100/94 odnośnie do odpowiedniego nazewnictwa odmian.
Artykuł 2
1.
W przypadku znaku towarowego jako prawa pierwszeństwa strony trzeciej, stosowanie nazwy odmiany na terytorium Wspólnoty uznaje się za utrudniane przez powiadomienia właściwych władz w celu zatwierdzenia znaku towarowego nazwy odmiany, zarejestrowanej w jednym lub więcej Państw Członkowskich lub na poziomie wspólnotowym przed zatwierdzeniem nazwy odmiany, i która jest identyczna lub podobna do nazwy odmiany oraz zarejestrowana w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych do danej odmiany rośliny.
2. W przypadku prawa pierwszeństwa wnioskodawcy w odniesieniu do całości lub części proponowanej nazwy, art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 3
1.
Uznaje się, że w następujących przypadkach nazwa odmiany powoduje utrudnienia dla jej użytkowników w odniesieniu do rozpoznania lub reprodukcji:
a) gdy występuje w formie "osobliwej nazwy":
i) składającej się z jednej litery;
ii) składającej się lub zawierającej jako odrębną całość zestaw liter nie tworzący artykułowanego słowa, poza przypadkami, gdy taki zestaw jest ustalonym skrótem;
iii) zawierającej liczbę, poza przypadkami, gdy liczba ta stanowi integralną część nazwy lub gdy wskazuje, że odmiana jest lub będzie jedną z ponumerowanych serii biologicznie związanych odmian;
iv) składającej się z więcej niż trzech całości; jednakże w przypadku art. 63 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2100/94, więcej niż trzech całości nie uznaje się za utrudnienie;
v) składającej się ze zbyt długiego słowa lub zawierającej zbyt długie słowo;
vi) zawierającej łącznik, przerwę inną niż przerwa między całościami, z których się składa, inny znak, całość składającą się mieszanki dużych i małych liter, indeks górny, dolny, symbol lub rysunek;
b) gdy występuje w formie "kodu":
i) składającego się wyłącznie z liczby lub liczb, poza przypadkiem linii wrodzonych lub podobnie wyszczególnionych rodzajów odmian;
ii) składającego się z jednej litery;
iii) zawierającego ponad 10 liter lub liter i cyfr;
iv) zawierającego więcej niż cztery przemienne grupy litery lub liter i liczby lub liczb;
v) zawierającej łącznik, przerwę inną niż przerwa między artykułowanymi słowami, inny znak, indeks dolny, górny, symbol lub rysunek.
2.
Przy składaniu wniosku w sprawie nazewnictwa odmiany, wnioskodawca powinien zgłosić przypadek, gdy proponowana nazwa ma występować w formie "osobliwej nazwy" lub "kodu".
3.
Jeśli wnioskodawca nie zgłosi formy proponowanego nazewnictwa, nazwę uznaje się za "osobliwą nazwę".
Artykuł 4
Przy ocenianiu czy nazwa odmiany jest identyczna z nazwą innej odmiany lub jest mylona z nazwą innej odmiany, stosuje się, co następuje:
a) uznaje się, że "może być mylona z" obejmuje między innymi nazwę odmiany różniącej się tylko jedną literą lub liczbą, lub znakami akcentu nad literami, w odniesieniu do nazwy odmiany blisko spokrewnionych gatunków, które zostały urzędowo przyjęte do celów obrotu we Wspólnocie, Europejskim Obszarze Gospodarczym lub przez umawiającą się stronę UPOV lub podlega prawu odmiany roślin na tych terytoriach; jednakże nie obejmuje różnicy tylko jednej litery w ustalonym skrócie nazwy odmiany jako odrębnej całości.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, niniejszy przepis nie ma zastosowania do nazwy odmiany w formie kodu, jeśli odpowiadająca danej nazwie nazwa odmiany, ma jednakowo formę kodu;
b) uznaje się, że "blisko spokrewnione gatunki" oznaczają gatunki należące do tej samej klasy jak wymieniono w Załączniku lub, gdy to nie znajduje zastosowania, do tego samego rodzaju botanicznego;
c) uznaje się, że "odmiana już nie istnieje" oznacza odmianę, która została wycofana z obrotu;
d) "oficjalny rejestr odmian roślin" stosuje się jako odniesienie do wspólnego katalogu odmian gatunków roślin lub warzyw uprawnych lub do jakiegokolwiek rejestru opracowanego i prowadzonego przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin lub inny oficjalny organ Państw Członkowskich Wspólnoty lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub umawiającej się strony UPOV;
e) "odmiana, której nazwa utraciła specjalne znaczenie": uznaje się, że nazwa odmiany, która została umieszczona w oficjalnym rejestrze odmian roślin i tym samym uzyskała specjalne znaczenie, traci je po upływie okresu dziesięciu lat od dnia wykreślenia z rejestru.
Artykuł 5
Uznaje się, że nazwy, które są zwykle używane w celu obrotu towarami lub, które zachowuje się jako dopuszczone do używania na mocy innych przepisów prawa, oznaczają w szczególności:
a) nazwy walut lub terminów związanych z wagą i miarą;
b) terminy, które stały się częścią codziennego języka w całej lub w części Wspólnoty i których zatwierdzenie jako nazwy odmiany utrudniłoby jej używanie przez innych przy obrocie materiałem reprodukcyjnym lub materiałem rozmnożeniowym innych odmian;
c) wyrażenia, których na mocy przepisów prawa nie używa się do celów innych niż te, które określają odpowiednie przepisy prawa.
Artykuł 6
Uznaje się, że nazwa odmiany wprowadza w błąd lub powoduje nieporozumienie, jeśli:
a) wywołuje fałszywe wrażenie, że dana odmiana ma szczególne cechy charakterystyczne lub wartość;
b) wywołuje fałszywe wrażenie, że dana odmiana jest spokrewniona z, lub pochodzi od innej szczególnej odmiany,
c) odnosi się do szczególnej cechy charakterystycznej lub wartości w sposób, który wywołuje fałszywe wrażenie, że tylko ta odmiana ją posiada, podczas gdy w rzeczywistości inne odmiany tego samego gatunku mogą posiadać te same cechy charakterystyczne lub wartość;
d) dzięki brzmieniu podobnemu do dobrze znanej nazwy handlowej innej niż zarejestrowany znak towarowy lub nazwa odmiany, sugeruje, że dana odmiana jest inną odmianą, lub też wywołuje fałszywe wrażenie dotyczące tożsamości wnioskodawcy, osoby odpowiedzialnej za utrzymanie odmiany lub jej hodowcy;
e) składa się z lub zawiera:
i) porównania lub superlatywy;
ii) nazwę botaniczną rodzaju lub gatunku królestwa roślin lub część nazwy botanicznej;
iii) powszechną nazwę rodzaju lub gatunku z królestwa roślin spośród grupy gatunków roślin uprawnych albo gatunków warzyw uprawnych, do której należy dana odmiana;
iv) imię i nazwisko osoby fizycznej lub nazwę osoby prawnej lub odniesienie do imienia i nazwiska osoby fizycznej lub nazwy osoby prawnej, tak aby wywołać fałszywe wrażenie dotyczące tożsamości wnioskodawcy, osoby odpowiedzialnej za utrzymanie odmiany lub jej hodowcy.
Artykuł 7
Nazwy odmian, które zostały zatwierdzone w formie kodu, są jasno podane jako takie w odpowiednim oficjalnym katalogu lub w katalogach Państw Członkowskich, zawierającym urzędowo przyjęte odmiany roślin, lub też w odpowiednim wspólnym katalogu, w formie przypisu z następującym wyjaśnieniem: "nazwa odmiany zatwierdzona w formie ‘kodu’".
Artykuł 8
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 961/2000
z dnia 5 maja 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 254/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać do dnia 1 stycznia 2001 zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 955/1999 [4], w celu zapewnienia posiadaczom wiążących informacji taryfowych odpowiedniej ilości czasu na dostosowanie ich działalności gospodarczej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wspomnianej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się do dnia 1 stycznia 2001 r. zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 969/2000
z dnia 8 maja 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji i Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i 11,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
POPRZEDNIE POSTĘPOWANIA
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92 [2] Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz chlorku potasu (zwanego dalej "potażem" lub "przedmiotowym produktem") pochodzącego z Białorusi, Rosji i Ukrainy (zwanych dalej "zainteresowanymi krajami").
Wysokość ceł równała się różnicy między ustaloną ceną minimalną a cenami netto franco granica Wspólnoty przed odprawą celną.
(2) Rozporządzeniem (WE) nr 643/94 [3] Rada zmieniła wyżej wymienione cła.
Nałożone zostały środki łączone, w formie ustalonej kwoty za tonę potażu lub różnicy między ustaloną ceną minimalną a ceną netto franco granica Wspólnoty za tonę, przed odprawą celną, w zależności od tego, która z nich była wyższa.
Ten rodzaj środków uznano za podstawowy z powodu mającego miejsce obchodzenia uiszczania pierwotnych ceł.
Należy również wspomnieć, że przegląd dokonany w 1994 r. obejmował zarówno dumping i szkody, jak również badanie interesu Wspólnoty.
(3) Rozporządzeniem (WE) nr 449/98 [4] Rada ponownie zmieniła wyżej wymienione środki.
Postępowanie przeglądowe wszczęto na wniosek International Potash Company (IPC), eksportera rosyjskiego i białoruskiego potażu, który zarzucał, między innymi, że przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji spowodowało zmianę okoliczności, na podstawie których wprowadzono obowiązujące środki.
Zachowano formę środków łączonych, jednak poziom środków przyjęto zgodnie z ustaleniami dokonanymi w wyniku tego postępowania.
Należy również wspomnieć, że przegląd zakończony w 1998 r. ograniczony był do badania dumpingu i interesu Wspólnoty.
2.
POSTĘPOWANIE BIEŻĄCE
(4) W następstwie publikacji zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu potasu pochodzącego z zainteresowanych krajów [5], Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie postępowania przeglądowego tych środków na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym".
(5) Wniosek złożony został w dniu 23 grudnia 1998 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Potażu (zwane dalej "wnioskodawcą") w imieniu producentów, których zbiorowa produkcja potażu stanowi około 99 % całkowitej produkcji potażu we Wspólnocie, tj. większej części produkcji wspólnotowej, na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(6) Podstawą wniosku było stwierdzenie, że wygaśnięcie środków mogłoby skutkować utrzymaniem się lub ponownym wystąpieniem dumpingu i szkody.
Istotnie, wnioskodawca utrzymywał, że potaż z zainteresowanych krajów sprzedawany był nadal po cenach dumpingowych w ramach procedury uszlachetniania czynnego, czyli systemu zwolnień niepodlegającego we Wspólnocie środkom antydumpingowym.
Podobnie wnioskodawca zarzucał, zważywszy na zakres wcześniejszego dumpingu i fakt, że właściwi eksporterzy nadal sprzedawali przedmiotowy produkt po bardzo niskiej cenie w krajach sąsiadujących ze Wspólnotą, że bardzo prawdopodobne byłoby ponowne wystąpienie dumpingu, jeżeli środki antydumpingowe zostałyby zniesione.
Argument ten umacniały przedstawione dowody wskazujące, że krajowe spożycie w zainteresowanych krajach gwałtownie spadło, podczas gdy produkcja znacząco wzrosła, pozostawiając eksporterów z nadwyżką produktu, co stwarzało ryzyko sprzedawania go na rynek wspólnotowy po cenach dumpingowych.
Ostatecznie wnioskodawca stwierdził, że ewentualne ponowne wystąpienie dumpingu może prowadzić do spadku cen i nieuchronnie wyrządzić szkodę dla przemysłu wspólnotowego, którego rentowność była nieco niepewna.
(7) Z uwagi na szczególną formę ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz chlorku potasu z zainteresowanych krajów, tj. połączenie ceny minimalnej z ustaloną opłatą celną, Komisja zdecydowała również, z własnej inicjatywy, o wszczęciu tymczasowego postępowania przeglądowego, ograniczonego do formy środków, na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(8) Po konsultacji z Komitetem Doradczym, po ustaleniu istnienia wystarczających dowodów, Komisja wszczęła postępowanie przeglądowe związane z wygaśnięciem i tymczasowe postępowanie przeglądowe (ograniczone do formy należności celnych) w drodze publikacji zawiadomienia (zwanego dalej "zawiadomieniem o wszczęciu") [6] na mocy art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.
2.1. OKRES BADANY
(9) Postępowanie w sprawie kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1998 r. (zwany dalej "okresem badanym").
Badanie kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1994 r. do końca okresu badanego (zwany dalej "okresem rozpatrywanym").
W celu zbadania ponownego wystąpienia szkody uwzględniono również prognozy na lata 1999 i 2000.
2.2. STRONY ZAINTERESOWANE POSTĘPOWANIEM
(10) Składający wniosek producenci wspólnotowi, eksporterzy i producenci w krajach wywozu oraz importerzy/użytkownicy, jak również zainteresowane stowarzyszenia ich przedstawicieli oraz przedstawiciele krajów wywozu, zostali oficjalnie zawiadomieni o wszczęciu postępowania.
Kwestionariusze zostały wysłane do wszystkich tych stron oraz do tych, które powiadomiły, że są zainteresowane, w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
Ponadto skontaktowano się z producentami w Kanadzie, która została wybrana jako kraj analogiczny, oraz przekazano im kwestionariusze.
Bezpośrednio zainteresowane strony uzyskały również możliwość pisemnego przedstawienia swojego stanowiska oraz złożenia wniosku o wysłuchanie.
(11) Wszyscy składający wniosek producenci wspólnotowi odpowiedzieli na kwestionariusz.
Producenci na Białorusi i w Rosji, tj., Production Amalgamation "Belaruskali" (Soligorsk, region Mińsk, Białoruś), JSC "Silvinit" (Solikamsk, region Perm, Rosja) oraz JSC "Uralkali" (Berezniki, region Perm, Rosja) współpracowali w trakcie postępowania za pośrednictwem wspólnego eksportera IPC (Moskwa, Rosja).
Ferchimex (Antwerpia, Belgia) i Belarus (Wiedeń, Austria), powiązani z nimi importerzy z IPC, również udzielili odpowiedzi.
Nie współpracował żaden ukraiński producent eksportujący.
(12) Siedmiu niepowiązanych importerów odpowiedziało na kwestionariusz i przedstawiło swoje stanowiska w formie pisemnej.
Importerzy potażu w większości przypadków są także użytkownikami tego produktu.
Nie uzyskano odpowiedzi ze strony nieimportujących użytkowników produktu.
(13) Poszukiwano wszystkich informacji uznanych za niezbędne w celu ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz ustalenia, czy kontynuacja wprowadzania środków jest przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, oraz poddano je weryfikacji.
Postępowanie przeprowadzone było w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Składający wniosek producenci wspólnotowi:
Cleveland Potash Limited, Saltburn, Zjednoczone Królestwo,
Comercial de Potasas, SA [7], Madryt, Hiszpania,
Kali und Salz GmbH, Kassel, Niemcy,
Société commerciale des potasses et de l'azote SA [8],Mulhouse, Francja, zwany dalej "SCPA";
b) Producenci w kraju analogicznym:
Agrium Inc., Calgary,
IMC Global Inc., Regina,
Potash Corporation of Saskatchewan (PCS), Saskatoon;
c) Niepowiązani importerzy wspólnotowi:
Fertiberia SA, Madryt, Hiszpania (także użytkownik potażu).
3.
PRODUKT PRZEDMIOTOWY, PRODUKT PODOBNY
3.1. OPIS PRZEDMIOTOWEGO PRODUKTU
(14) Przedmiotowym produktem jest chlorek potasu (zwany dalej "potażem") ogólnie używany jako nawóz do celów rolnych, bezpośrednio zmieszany z innymi nawozami lub po przeróbce na nawóz złożony znany jako NPK (azot, fosfor, potas).
Zawartość potasu jest zmienna i wyrażana jest jako procent wagi tlenku potasu (K2O) w suchym, bezwodnym produkcie.
(15) W handlu potaż występuje w formie standardowej/proszkowej (standardowy potaż) lub w formie "innej niż standardowa" obejmującej również formę granulowaną (granulowany potaż).
Produkt klasyfikowany jest ogólnie w trzech podstawowych kategoriach, opartych na zawartości K2O, mianowicie:
- zawartość potasu nieprzekraczająca 40 % K2O – oznaczona kodem CN 31042010,
- zawartość potasu przekraczająca 40 % K2O, lecz mniejsza niż lub równa 62 % – oznaczona kodem CN 31042050,
- zawartość potasu powyżej 62 % K2O – oznaczona kodem CN 31042090.
(16) Ponieważ obowiązujące środki antydumpingowe składają się również ze zmiennej stawki celnej, objęte przeglądem rozporządzenie wyszczególnia różne poziomy ceł antydumpingowych na standardowy potaż, z jednej strony, i dla pozostałych postaci potażu, włączając potaż granulowany, z drugiej strony.
(17) Należy podnieść, że podczas ostatniego postępowania przeglądowego uznano, że przywóz niektórych specjalnych mieszanek z nietypowo wysoką zawartością potażu, nieuwzględnionych w ramach wyżej wskazanych kodów CN dla potażu, należy uznawać za przedmiotowy produkt.
Wniosek taki przyjęto z uwagi na to, że mieszanki takie posiadają takie same właściwości fizyczne i chemiczne oraz mają takie samo zastosowanie, jak wyżej wymienione podstawowe kategorie.
Ponieważ obecne postępowanie nie ujawniło żadnych okoliczności wskazujących na konieczność zmiany dotychczasowego podejścia, w celu zapewnienia stałego stosowania środków antydumpingowych, jak również w celu uniknięcia błędnej klasyfikacji, w niniejszym rozporządzeniu uznano za niezbędne ustalenie minimalnej zawartości K2O w takich mieszankach na 35 % lub więcej wagowo suchego bezwodnego produktu objętego "inną niż standardowa" kategorią potażu.
3.2. PRODUKT PODOBNY
(18) Podobnie jak w ramach poprzednich postępowań, ustalono, że z powodu braku różnic w fizycznych i chemicznych właściwościach różnych rodzajów i różnej jakości potażu, potaż produkowany w Kanadzie, która została wybrana jako kraj analogiczny (patrz rozdział 4.2), i sprzedawany na rynek północnoamerykański, jest produktem podobnym do tego wywożonego do Wspólnoty z zainteresowanych krajów, w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto potaż wywożony z zainteresowanych krajów i potaż produkowany przez producentów wspólnotowych były również produktami podobnymi.
(19) IPC zwróciło się z wnioskiem o wyłączenie standardowego potażu o zawartości K2O wyższej niż 62 %, który, jak twierdzono, był stosowany wyłącznie do celów farmaceutycznych, sprzedawany był po innych cenach i był dostarczany w opakowaniach (w przeciwieństwie do hurtowych dostaw potażu używanego jako nawóz).
Jednakże produkt ten wykazywał te same podstawowe właściwości fizyczne i podstawowy skład chemiczny, co przedmiotowy produkt.
Fakt, że chlorek potasu używany jest głównie jako nawóz, nie wyłącza produktów przeznaczonych do użytku przemysłowego lub farmaceutycznego, lub produktów pakowanych w inny sposób, z zakresu definicji produktu podobnego.
Dlatego zdecydowano, że ten rodzaj potażu jest tylko pojedynczym produktem wśród innych rodzajów potażu.
4.
PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
4.1. UWAGI WSTĘPNE
(20) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego celem tego rodzaju przeglądu jest ustalenie, czy wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
(21) Wielkość wywozu do Wspólnoty podczas badanego okresu została zbadana w tym zakresie.
Wielkość przywozu z Rosji stanowiła 4,2 % spożycia, ale w większości dotyczyła przywozu w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
Zgodnie ze stałą praktyką instytucji przywóz ten powinien być brany pod uwagę w celu ustalenia, czy dumping ma miejsce i czy zatem wielkość rosyjskiego przywozu jest wystarczająca, aby przedstawić w sposób reprezentatywny, czy obecnie dumping ma miejsce i czy będzie on się utrzymywał, jeżeli środki zostaną uchylone.
Wielkość przywozu z Białorusi mogłaby również zostać uznana za reprezentatywną, gdyż osiągnęła 1,2 % spożycia we Wspólnocie.
W takich okolicznościach nie było konieczne zbadanie, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu na skutek przywozu pochodzącego z tych dwóch krajów w przypadku uchylenia środków.
Ukraina nie dokonywała wywozu w okresie badanym, dlatego postępowanie miało na celu ustalenie, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu, jeżeli środki zostaną uchylone.
4.2. KRAJ ANALOGICZNY
(22) W celu ustalenia, czy dumping będzie nadal występował lub wystąpi ponownie, wartość normalna musiała być, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, oparta na informacjach uzyskanych we właściwym państwie trzecim o gospodarce rynkowej.
W zawiadomieniu o wszczęciu zaproponowano Kanadę jako właściwy kraj analogiczny.
(23) Żadna ze stron nie sprzeciwiła się wyborowi Kanady na kraj analogiczny.
Zarówno IPC, jak i Europejskie Stowarzyszenie Importerów Nawozów (EFIA), zgodziły się na wybór Kanady jako kraju analogicznego, pod warunkiem że w celu określenia wartości normalnej uwzględnione będą raczej kopalnie położone w Saskatchewan, a nie w New Brunswick.
IPC zażądało również, aby przy określaniu wartości normalnej kopalnia Patience Lake w Saskatchewan nie była brana pod uwagę.
(24) Obie strony utrzymywały, że kopalnie, o których wyłączenie wnioskowano, różnią się pod względem wielkości, warunków geologicznych złóż oraz metod wydobycia i produkcji od tych istniejących na Białorusi, w Rosji i na Ukrainie, które są bardzo podobne do kopalń w Saskatchewan.
Ponadto utrzymywano, że kopalnia w New Brunswick jest położona o wiele bliżej swoich klientów niż porty załadunku wykorzystywane przy wywozie potażu z Białorusi i Rosji, co w szczególności powoduje, że koszty transportu nie są porównywalne.
(25) Postępowanie potwierdziło, że Kanada może być traktowana jako kraj analogiczny, ponieważ:
a) Kanada była głównym producentem i eksporterem potażu na świecie, wyprzedzając Białoruś, Rosję i Ukrainę;
b) północnoamerykański rynek krajowy przedmiotowego produktu podlegał normalnym warunkom konkurencji;
c) proces produkcji i dostęp do surowców były, w znacznym stopniu, zbliżone w Kanadzie i w zainteresowanych krajach;
d) Kanadę uwzględniano w poprzednich postępowaniach.
(26) W odniesieniu do argumentów przedstawionych przez IPC i EFIA, dotyczących wyłączenia niektórych kopalń, można sformułować następujące uwagi:
a) Ponieważ potaż jest faktycznie towarem i określenie jego normalnej wartości opiera się na cenach z praktycznie wszystkich kopalń działających na otwartym i konkurencyjnym rynku północnoamerykańskim, wszelkie różnice w warunkach wydobycia lub wszelkie inne brane pod uwagę czynniki, w jednej poszczególnej kopalni lub regionie, nie wywierają istotnego wpływu na wartość normalną;
b) Kwestia poruszona przez IPC dotycząca różnic między odległościami kopalni w New Brunswick od rynku krajowego ich produktów w Kanadzie a odległościami białoruskich i rosyjskich kopalń od ich portów wywozu nie jest istotna, gdyż wartość normalna oraz cena eksportowa porównywane są, zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia, na tym samym poziomie, tj. loco kopalnia.
Ponadto kopalnia w New Brunswick stanowi wyłącznie małą część sprzedaży branej pod uwagę w celu określenia wartości normalnej, a zatem wpływ czynnika odległości, jeżeli taki istnieje, byłby osłabiony przez wielkość branej pod uwagę łącznej sprzedaży (patrz motyw 36).
(27) Na skutek tego obliczenia oparto na kompletnych odpowiedziach na kwestionariusz, otrzymanych od wszystkich trzech kanadyjskich spółek.
Dane te, odnoszące się do kopalni położonych w New Brunswick i Saskatchewan, zostały w pełni zweryfikowane w siedzibach przedsiębiorstw w Kanadzie.
4.3. ROSJA I BIAŁORUŚ
(28) W trakcie badania, czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu z Rosji lub Białorusi w przypadku zniesienia środków, konieczna jest weryfikacja, czy dumping istniał w trakcie badanego okresu i czy jest prawdopodobne, aby wszelki dumping tego rodzaju był kontynuowany.
4.3.1. Wartość normalna
(29) Wartość normalna została obliczona na podstawie danych wszystkich współpracujących spółek kanadyjskich.
Pod tym względem całkowita sprzedaż potażu przez spółki współpracujące na rynku kanadyjskim była uważana za reprezentatywną.
(30) Ostatecznie zbadano, czy odpowiednia sprzedaż mogła zostać uznana za dokonaną w ramach zwykłego obrotu handlowego przez rozważenie proporcji sprzedaży z zyskiem produktów tej kategorii.
(31) Ponieważ wielkość standardowego potażu sprzedanego po cenach netto równych lub wyższych niż koszty produkcji (sprzedaż z zyskiem) stanowiła więcej niż 80 % całkowitej wielkości sprzedaży produktów tej kategorii i ponieważ średnia ważona cena była wyższa niż średnia ważona kosztów produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie na rynku północnoamerykańskim dla Rosji, obliczonej jako średnia ważona cen całości sprzedaży standardowego potażu dokonanej przez wszystkie spółki w okresie badanym, nawet tych nieprzynoszących zysku.
4.3.2. Cena eksportowa
(32) IPC było jedynym eksporterem współpracującym w trakcie postępowania.
Wielkość wywozu podana przez IPC rzeczywiście pokrywa się z danymi Eurostatu, zebranymi jak wyjaśniono w ppkt 6.2.1.
Dlatego, zarówno w przypadku Białorusi, jak i Rosji, ceny eksportowe zostały oszacowane na podstawie informacji dostarczonych przez IPC.
(33) IPC sprzedawało produkt na rynku wspólnotowym częściowo za pośrednictwem dwóch powiązanych z nim importerów, Ferchimexu, z siedzibą w Belgii i Belarusu, z siedzibą w Austrii, a częściowo bezpośrednio niezależnym klientom.
(34) We wszystkich przypadkach gdy wywozu potażu dokonywano do niezależnych klientów we Wspólnocie, cenę eksportową ustalano zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. w oparciu o ceny eksportowe rzeczywiście zapłacone lub należne.
W przypadku gdy wywozu dokonywano do powiązanej strony, cenę eksportową konstruowano na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie ceny, po której przywożone produkty były pierwotnie odsprzedawane niezależnym nabywcom.
W takich przypadkach, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej na poziomie granicy Wspólnoty, dokonano dostosowania wszystkich kosztów powstałych między przywozem a odsprzedażą oraz osiągniętych zysków.
Wobec braku innych informacji marża zysku wynosząca 5 % zastosowana w poprzednim postępowaniu została uznana za uzasadnioną, uwzględniając funkcje pełnione przez powiązanych importerów.
(35) W okresie badanym praktycznie całość potażu wywiezionego do Wspólnoty przez IPC została wprowadzona na rynek wspólnotowy w ramach procedury uszlachetniania czynnego, w konkurencji z potażem wyprodukowanym przez przemysł wspólnotowy.
4.3.3. Porównanie
(36) Ponieważ potaż jest towarem występującym luzem, którego koszty transportu stanowią dużą część ceny sprzedaży, i z uwagi na znaczną odległość białoruskich i rosyjskich kopalni od najbliższego portu lub granicy, zdecydowano, że porównanie powinno być dokonane na podstawie ceny loco kopalnia, tak jak w poprzednim postępowaniu.
(37) Do celów zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w formie dostosowań dokonano należytych korekt różnic wpływających na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
i) Dostosowania wartości normalnej
(38) IPC przedstawiło niektóre uwagi dotyczące różnic jakości i warunków wydobycia między Białorusią i Rosją a Wspólnotą i Kanadą.
Jednakże nie zgłoszono żadnych roszczeń o dostosowanie i nie wyliczano żadnych zarzucanych różnic.
Ponadto większość wspomnianych elementów była już uwzględniona w trakcie poprzedniego postępowania, w toku którego ustalono, że jakiekolwiek dostosowania ze względu na porównywalne warunki naturalne byłyby niekorzystne dla kopalni białoruskich i rosyjskich.
Ponieważ zasadnicze okoliczności nie uległy istotnym zmianom od czasu poprzedniego postępowania, jak również z powyżej wymienionych powodów, nie były konieczne dostosowania wartości normalnej z powodu różnic fizycznych lub porównywalnych warunków naturalnych.
Zapewniono dostosowania ze względu na różnice w kosztach kredytów, w przypadku gdy było to uzasadnione.
ii) Dostosowania ceny eksportowej
(39) Dokonano dostosowania ceny eksportowej ze względu na koszty transportu.
Metodologia użyta do ustalenia kwoty dostosowania była taka sama, jak w poprzednim postępowaniu, tj. w odniesieniu do transportu na terenie Białorusi i Rosji zastosowano dane dotyczące kosztów transportu w Kanadzie, podczas gdy koszty transportu od granicy kraju producenta do granicy Wspólnoty, gdzie właściwe, zostały ustalone na podstawie kosztów przedstawionych przez IPC.
(40) IPC utrzymywało, że kwoty kosztów transportu przedstawione w odpowiedzi na kwestionariusz zostały bezpodstawnie zmniejszone.
Istniała pewna sprzeczność między warunkami dostawy a kosztami transportu podanymi przez IPC.
Jednakże z powodu nieprzedstawienia dowodów przez IPC niemożliwe było ustalenie, czy warunki dostawy lub wydatki związane z transportem zostały przedstawione prawidłowo.
W każdym przypadku, nawet przyjmując najbardziej przychylne podejście wobec IPC, nie zmieniłoby to ustaleń dotyczących istnienia dumpingu.
Ponadto należy przypomnieć, że w postępowaniu przeglądowym związanym z wygaśnięciem środków nie jest niezbędne obliczenie dokładnego marginesu dumpingu.
(41) Dokonano również dostosowania kosztów kredytów na podstawie informacji przedstawionych przez IPC.
4.3.4. Margines dumpingu
(42) Margines dumpingu został ustalony odpowiednio dla Białorusi, Rosji i Ukrainy. Średnią ważoną wartość normalną porównano ze średnią ważoną ceną eksportową do Wspólnoty.
i) Białoruś
(43) Nadal istniał znaczny dumping w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Białorusi, wyrażony jako procentowy udział w cenie "CIF granica Wspólnoty", chociaż na poziomie trochę niższym, niż wykryty w toku poprzedniego postępowania.
ii) Rosja
(44) Stwierdzony margines dumpingu, wyrażony w formie procentowego udziału w cenie "CIF granica Wspólnoty", jest znacznie wyższy niż w poprzednim postępowaniu.
4.3.5. Wniosek
(45) W odniesieniu do przywozu z Białorusi i Rosji można wnioskować, że utrzymywał się znaczny dumping.
Nie stwierdzono żadnych powodów, dla których w przypadku uchylenia środków antydumpingowych mogłoby nastąpić wstrzymanie dumpingu.
4.4. UKRAINA
(46) Tak jak w poprzednim postępowaniu, Ukraina nie współpracowała.
Dane Eurostatu nie wykazały żadnego przywozu z tego kraju w okresie badanym, choć przywozu dokonywano w poprzednich latach.
Na tej podstawie konieczne było zbadanie, czy dumping mógłby wystąpić ponownie w przypadku uchylenia środków.
Żaden ukraiński producent nie współpracował.
Dlatego też, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, ustalenia musiały być oparte na dostępnym stanie faktycznym.
W tym kontekście należy zauważyć, że dowody wskazują na funkcjonowanie kopalni potażu na Ukrainie. Dowody te wskazują, że posiada ona znacznie mniejsze zdolności niż Rosja i Białoruś.
Jednakże porównując zdolności kopalni ukraińskich ze spożyciem we Wspólnocie, potencjał wywozowy jest nadal znaczący.
W odniesieniu do poziomu cen ewentualnego ukraińskiego przywozu należy zauważyć, że nie ma braku w dostawach potażu na rynek wspólnotowy.
W związku z tym jeżeli nowy uczestnik chciałby wejść na rynek wspólnotowy, mógłby to uczynić jedynie stosując poziom cen niższy od cen stosowanych przez podmioty gospodarcze obecnie aktywne na tym rynku, co oznacza, że wystąpiłby dumping.
Należy również zauważyć, że w przeszłości przywóz z Ukrainy odbywał się po cenach podobnych do cen ustalonych przez Rosję i Białoruś.
4.4.1. Wniosek
(47) Mając na uwadze powyższe i wobec braku innych przeciwstawnych dowodów, np. informacji o wykorzystaniu zdolności, wielkości wywozu i cenach w przypadku wywozu do innych państw trzecich, ustalono, że w przypadku uchylenia środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia przywozu dumpingowego z Ukrainy.
5.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(48) Postępowanie potwierdziło, że składający wniosek producenci wspólnotowi reprezentowali 99 % produkcji potażu we Wspólnocie i dlatego stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
6.
ANALIZA SYTUACJI PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO ORAZ RYNKU POTAŻU WE WSPÓLNOCIE
(49) Po pierwsze, należy stwierdzić, że dane odnoszące się do rentowności oraz inwestycji w okresie rozpatrywanym zostały obliczone na podstawie danych trzech producentów wspólnotowych: Cleveland Potash Limited, Comercial de Potasas, SA oraz Kali und Salz GmbH.
Czwarty producent wspólnotowy, SCPA, był częściowo wyłączony z uwagi na wyjątkowe warunki swojej kopalni zależnej "Mines de potasse d'Alsace".
Kopalnia będzie zamknięta za kilka lat z powodu wyczerpania zasobów potażu i zaprzestano tam inwestycji.
Również system rachunkowości kopalni został uproszczony w taki sposób, że nie jest już możliwe obliczenie zarówno kosztów produkcji, jak i opłacalności wydobycia potażu w sposób umożliwiający na podsumowanie danych z innymi producentami wspólnotowymi.
Jednakże na podstawie dostępnych informacji, jeżeli SCPA zostałoby wzięte pod uwagę, rentowność przemysłu wspólnotowego byłaby wyraźnie niższa, a inwestycje wykazałyby nawet bardziej drastyczną tendencję spadkową.
(50) Po drugie, należy zauważyć, że w ostatnich latach przywóz z zainteresowanych krajów następował niemal wyłącznie w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
Zgodnie ze stałą praktyką instytucji wspólnotowych uznano, że przywóz stanowi konkurencję dla przedmiotowego produktu przemysłu wspólnotowego, gdyż przywożony produkt jest przetwarzany we Wspólnocie przez producentów nawozów, kupujących surowce pochodzące z przemysłu wspólnotowego, wykorzystywane do produkcji nawozów złożonych przeznaczonych na wywóz.
Dlatego wywóz ten wzięto pod uwagę w celu ustalenia spożycia we Wspólnocie, udziałów w rynku zainteresowanych krajów oraz w celu analizy cen potażu sprzedawanego przez zainteresowanych eksporterów.
6.1. SPOŻYCIE NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
(51) Całkowite spożycie potażu obliczono na podstawie połączonych sum:
a) wielkości sprzedaży potażu wyprodukowanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym;
b) wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym nieskładających wniosków producentów wspólnotowych;
c) przywozu potażu do Wspólnoty z zainteresowanych krajów;
d) przywozu potażu do Wspólnoty ze wszystkich innych państw trzecich.
(52) Na tej podstawie spożycie zmniejszyło się z około
7460000
ton w 1994 r. do około
7290000
ton w okresie badanym; tj. spadło o średnio 2,3 %.
Jednakże w okresie rozpatrywanym poziom spożycia ulegał wahaniom, jak przedstawiono w poniższej tabeli:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego, Eurostatu, krajowych urzędów statystycznych w Finlandii, Danii i Belgii.
(w tysiącach ton) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Spożycie we Wspólnocie _BAR_ 7460 _BAR_ 7340 _BAR_ 7090 _BAR_ 7600 _BAR_ 7290 _BAR_
6.2. PRZYWÓZ Z ZAINTERESOWANYCH KRAJÓW
6.2.1. Wielkość przywozu
(53) Wielkość przywozu potażu pochodzącego z Rosji zmniejszyła się z 397000 ton w 1994 r. do 305000 ton w okresie badanym, co jest równoznaczne ze zmniejszeniem o około 23 %.
Wielkość przywozu pochodzącego z Białorusi zmniejszyła się z 137000 ton w 1994 r. do 91000 ton w okresie badanym, co jest równoznaczne ze zmniejszeniem o około 34 %.
Ukraina dokonywała wywozu jedynie w latach 1994, 1995 i 1997 i wywóz ten charakteryzował się gwałtownie tendencją spadkową.
Całkowity przywóz z zainteresowanych krajów w okresie rozpatrywanym zmniejszył się o około 32 %.
Zmniejszenie to nie było jednakże stałe: całkowity przywóz z zainteresowanych krajów zmniejszał się do 1996 r., osiągając niski poziom 132000 ton, po którym zaczął ponownie gwałtownie wzrastać, zwiększając się trzykrotnie do początku okresu badanego.
(54) Postępowanie wykazało, że wielkość przywozu przedstawiona przez IPC jest wyższa, niż dane Eurostatu, gdyż kilka Państw Członkowskich posiadających tylko jednego głównego importera, z powodu poufności, nie przekazało kompletnych danych.
Na wniosek Państwa Członkowskie przekazały uzupełniające informacje.
Na tej podstawie stwierdzono, że przywóz przedstawiony przez IPC nie różni się znacznie od danych Eurostatu.
Źródła:
Eurostat oraz krajowe urzędy statystyczne w Finlandii, Danii i Belgii.
(w tysiącach ton) _BAR_
Przywóz _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Rosja łącznie _BAR_ 397 _BAR_ 175 _BAR_ 122 _BAR_ 190 _BAR_ 305 _BAR_
Białoruś łącznie _BAR_ 137 _BAR_ 113 _BAR_ 11 _BAR_ 51 _BAR_ 91 _BAR_
Ukraina _BAR_ 49 _BAR_ 15 _BAR_ 0 _BAR_ 1 _BAR_ 0 _BAR_
Łącznie _BAR_ 583 _BAR_ 303 _BAR_ 132 _BAR_ 243 _BAR_ 396 _BAR_
Ilości w tonach przywożone w ramach procedury uszlachetniania czynnego i ich udział procentowy w przywozie potażu do Wspólnoty w odniesieniu do każdego z krajów przedstawiał się następująco:
(w tysiącach ton) _BAR_
Przywóz _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_
Rosja _BAR_ 61 _BAR_ 159 _BAR_ 115 _BAR_ 178 _BAR_ 284 _BAR_
% przywozu _BAR_ 15 _BAR_ 91 _BAR_ 94 _BAR_ 93 _BAR_ 93 _BAR_
Białoruś _BAR_ 34 _BAR_ 52 _BAR_ 11 _BAR_ 51 _BAR_ 91 _BAR_
% przywozu _BAR_ 25 _BAR_ 46 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Ukraina _BAR_ 35 _BAR_ 15 _BAR_ 0 _BAR_ 1 _BAR_ 0 _BAR_
% przywozu _BAR_ 72 _BAR_ 100 _BAR_ Niedostępne _BAR_ 100 _BAR_ Łącznie _BAR_
Niedostępne _BAR_ 131 _BAR_ 226 _BAR_ 126 _BAR_ 230 _BAR_ 375 _BAR_
% przywozu _BAR_ 22 _BAR_ 75 _BAR_ 95 _BAR_ 95 _BAR_ 95 _BAR_
(55) Powyższe tabele przedstawiają rozwój sytuacji podczas nakładania środków antydumpingowych.
Podczas gdy udział przywozu w ramach procedury uszlachetniania czynnego w 1994 r. był mało znaczący, praktycznie całkowity przywóz w okresie badanym odbywał się w ramach wspomnianego systemu.
Przywóz w ramach procedury uszlachetniania czynnego kontrolowany jest przez organy celne Państw Członkowskich, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [9].
Obecne postępowanie nie ujawniło żadnych faktów mogących sugerować, że procedura uszlachetniania czynnego mogła być wykorzystywana do omijania środków.
Należy również zauważyć, że towary przywożone w ramach tej procedury nie podlegają cłom antydumpingowym objętym przeglądem, co jest czynnikiem wyjaśniającym wzrost następujący pod koniec okresu rozpatrywanego.
6.2.2. Udział w rynku
(56) Udział w rynku przywozu z zainteresowanych krajów na rynek wspólnotowy zmniejszył się o 2,4 punktu procentowego w okresie rozpatrywanym.
Jednakże zmniejszenie nie było stałe.
Udział w rynku zmniejszył się z najwyższego poziomu 7,8 % w 1994 r., osiągając najniższy poziom 1,9 % w 1996 r. Po 1996 r. następował stały wzrost, aż do 5,4 % w okresie badanym.
Źródło:
Eurostat oraz krajowe urzędy statystyczne w Finlandii, Danii i Belgii.
Udział rozpatrywanego przywozu w rynku, w % _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Białoruś _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,5 _BAR_ 0,2 _BAR_ 0,7 _BAR_ 1,2 _BAR_
Rosja _BAR_ 5,3 _BAR_ 2,4 _BAR_ 1,7 _BAR_ 2,5 _BAR_ 4,2 _BAR_
Ukraina _BAR_ 0,7 _BAR_ 0,2 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_
Łącznie _BAR_ 7,8 _BAR_ 4,1 _BAR_ 1,9 _BAR_ 3,2 _BAR_ 5,4 _BAR_
6.2.3. Kształtowanie się cen i polityka cenowa
6.2.3.1. Kształtowanie się cen przedmiotowego przywozu
(57) W odniesieniu do kształtowania się cen przywozu w okresie rozpatrywanym, objętego postępowaniem, tendencje zostały ustalone z zastosowaniem danych Eurostatu, jak ustalono w akapicie 54.
Średnie ceny sprzedaży CIF z zainteresowanych krajów na rynek wspólnotowy kształtowały się następująco:
Źródło:
Eurostat oraz krajowe urzędy statystyczne w Finlandii, Danii i Belgii.
(w ECU/tonę) _BAR_
Średnie ceny CIF sprzedaży potażu o zawartości K2O większej niż 40 %, ale nieprzekraczającej 62 % _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Białoruś _BAR_ 67,5 _BAR_ 86,5 _BAR_ 88,3 _BAR_ 94,1 _BAR_ 100,1 _BAR_
Rosja _BAR_ 83,1 _BAR_ 71,7 _BAR_ 74,4 _BAR_ 79,4 _BAR_ 85,8 _BAR_
Ukraina _BAR_ 83,6 _BAR_ 89,9 _BAR_ – _BAR_ 88,0 _BAR_ – _BAR_
Średnio _BAR_ 79,2 _BAR_ 76,8 _BAR_ 75,7 _BAR_ 83,3 _BAR_ 90,8 _BAR_
Źródło:
Eurostat oraz krajowe urzędy statystyczne w Finlandii, Danii i Belgii.
(w ECU/tonę) _BAR_
Średnie ceny CIF sprzedaży potażu o zawartości K2O większej niż 62 % _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Rosja _BAR_ – _BAR_ 89,9 _BAR_ 93,8 _BAR_ 96,7 _BAR_ 101,5 _BAR_ _BAR_
(58) Średni wzrost cen potażu o zawartości K2O większej niż 40 %, ale nieprzekraczającej 62 %, z zainteresowanych krajów wynosi 14,6 % w okresie rozpatrywanym.
Podczas gdy ceny białoruskie znacznie wzrosły, przewyższając ceny potażu pochodzenia rosyjskiego, ceny rosyjskie pozostały względnie niskie.
W okresie badanym nie dokonywano przywozu potażu pochodzącego z Ukrainy.
(59) Potaż o zawartości K2O większej niż 62 % przywożony był jedynie z Rosji.
Średnia cena zwiększyła się o 12,9 % z 89,9 ECU/tonę w 1995 r. do 101,5 ECU/tonę w okresie badanym.
6.2.3.2. Polityka cenowa
(60) Cła antydumpingowe obowiązywały przez trzy lata.
W tym czasie niewielka część przywozu pochodzącego z zainteresowanych krajów była dokonana z przeznaczeniem do swobodnego obrotu.
Przywóz w większości dokonywany był w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
Przedstawiciele IPC twierdzili, że, z uwagi na szczególny charakter procedury uszlachetniania czynnego, musieli sprzedawać swój produkt po cenach niższych niż producenci wspólnotowi.
Argument ten został rozpatrzony, jednakże nie stwierdzono niezbitych dowodów na jego poparcie.
(61) W trakcie badania polityki cenowej ceny podane przez eksporterów odnośnie do każdej sprzedaży niezależnemu klientowi oraz do każdej odsprzedaży za pośrednictwem powiązanych importerów były uśredniane w okresie badanym dla dwóch głównych kategorii jakości potażu zgodnie z jego pochodzeniem: Białoruś i Rosja.
Ceny te były cenami zafakturowanymi netto, bez opłaconego cła, i równe cenom uwzględniającym dostawę, ze względu na bliskość klientów do portów wyładunku.
Zostały one porównane na poziomie wspólnotowym ze średnimi ważonymi cenami zafakturowanymi wszystkich producentów wspólnotowych dla dwóch wymienionych kategorii jakości potażu.
(62) W ten sposób ustalono, że ceny IPC były niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego o średnio więcej niż 10 %.
Bardziej szczegółowo, ceny potażu pochodzenia rosyjskiego były niższe o około 20 %, a potażu pochodzenia białoruskiego o 5 %.
6.3. SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(63) Należy zauważyć, że prognozy przemysłu wspólnotowego na lata 1999 i 2000 oparte były na założeniu, że środki będą utrzymane.
6.3.1. Produkcja
(64) Produkcja potażu we Wspólnocie spadała w całym rozpatrywanym okresie z wyjątkiem 1996 r., w którym nastąpił niewielki wzrost.
Produkcja zmniejszyła się z około 7779000 ton do około 7026000 ton z następujących powodów: 1) stopniowego wyczerpywania się rudy we francuskiej kopalni; 2) zamknięcia kilku nierentownych kopalni w Niemczech i Hiszpanii; oraz 3) anomalii geologicznych w kopalni jednego z producentów wspólnotowych w 1997 r. i w okresie badanym.
W latach 1999 i 2000 przemysł wspólnotowy przewidywał zwiększenie produkcji i osiągnięcie w 2000 r. poziomu z 1997 r.
Dane produkcji potażu we Wspólnocie były następujące:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
(w tysiącach ton) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Produkcja _BAR_ 7779 _BAR_ 7428 _BAR_ 7541 _BAR_ 7368 _BAR_ 7026 _BAR_
6.3.2. Zdolność produkcyjna
(65) Zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się z około 10000000 ton w 1994 r. do około 9300000 ton w okresie badanym.
Jedynie w 1996 r. nastąpiło niewielkie zwiększenie zdolności produkcyjnej w porównaniu z rokiem poprzednim.
W latach 1999 i 2000 oczekuje się, że przemysł wspólnotowy, z powodu postępującego wyczerpywania się rudy we francuskiej kopalni, nawet bardziej zmniejszy swoją zdolność, do poziomu około 8500000 ton w 2000 r.
Dane łącznej zdolności produkcyjnej potażu były następujące:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
(w tysiącach ton) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Zdolność _BAR_ 9996 _BAR_ 9414 _BAR_ 9472 _BAR_ 9403 _BAR_ 9293 _BAR_
6.3.3. Wykorzystanie zdolności produkcyjnej
(66) Wykorzystanie zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego zwiększało się w latach 1994–1996, ale zaczęło zmniejszać się w 1997 r., głównie dlatego, że francuski producent, z powodu zmniejszania się zapasów rudy, nie był już w stanie produkować potażu na poziomie maksymalnego wykorzystania zdolności maszyn przetwarzających rudę.
Jednakże w latach 1999 i 2000 przemysł wspólnotowy oczekuje poprawy stopnia wykorzystania swoich zdolności do poziomu 86 % w 2000 r., wraz z utratą zdolności produkcyjnej we Francji.
W szczególności wykorzystanie zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego w zakresie potażu przez rozwijało się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
(%) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 77,8 _BAR_ 78,9 _BAR_ 79,6 _BAR_ 78,4 _BAR_ 75,6 _BAR_
6.3.4. Wielkość sprzedaży
Wielkość sprzedaży klientom niepowiązanym potażu wyprodukowanego przez przemysł wspólnotowy zmniejszyła się z około 5530000 ton w 1994 r. do około 5260000 ton w okresie badanym.
Wielkość sprzedaży zwiększyła się znacznie między 1996 a 1997 r., ale zmniejszyła się ponownie w okresie badanym.
Jednakże do końca 2000 r. Wspólnota oczekuje zwiększenia wielkości sprzedaży do poziomu z 1997 r.
W szczególności wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym rozwijała się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego
(w tysiącach ton) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego _BAR_ 5530 _BAR_ 5452 _BAR_ 5415 _BAR_ 5750 _BAR_ 5261 _BAR_
6.3.5. Udział w rynku
(67) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się z 74,1 % w 1994 r. do 72,2 % w okresie badanym: spadek o około 2 punkty procentowe.
W tym okresie jego udział w rynku zwiększał się do 1996 r., po czym zaczął się zmniejszać, osiągając poziom z okresu badanego.
W szczególności udział przemysłu wspólnotowego w rynku rozwijał się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz z przemysłu wspólnotowego, Eurostatu oraz krajowych urzędów statystycznych w Finlandii, Danii i Belgii.
(%) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Udział przemysłu wspólnotowego w rynku _BAR_ 74,1 _BAR_ 74,3 _BAR_ 76,4 _BAR_ 75,6 _BAR_ 72,2 _BAR_
6.3.6. Rozwój cen
(68) Postępowanie wykazało, że średnia cena sprzedaży producentów wspólnotowych najczęściej sprzedawanej klasy standardowego potażu (o zawartości K2O większej niż 40 % i nieprzekraczającej 62 %) wzrosła z 90,1 ECU/tonę w 1994 r. do 104,2 ECU/tonę w okresie badanym.
Wzrost wyniósł 15,6 %.
Jednakże ceny potażu o zawartości K2O większej niż 62 % spadły z 137,7 ECU/tonę w 1994 r. do 122,0 ECU/tonę w okresie badanym.
Spadek wyniósł 11,4 %.
Spadek ceny zbiegł się ze znacznym wzrostem wielkości sprzedaży produktu danej kategorii jakości przez przemysł wspólnotowy w okresie rozpatrywanym.
Większe zamówienia spowodowały oszczędności skali, dlatego klienci odnieśli korzyści wynikające z niższych cen średnich.
(69) W czasie ogólnej tendencji zwyżkowej cen sprzedaży standardowego potażu o zawartości K2O większej niż 40 % i nieprzekraczającej 62 % między 1994 r. a okresem badanym, ceny tymczasowo spadły w 1997 r., a następnie wzrosły o 7,9 % w okresie badanym.
Według prognoz przemysłu wspólnotowego w latach 1999 i 2000 oczekuje się kontynuacji pozytywnej tendencji cen sprzedaży potażu o zawartości K2O większej niż 40 % i nieprzekraczającej 62 % oraz niewielkiego spadku ceny potażu o zawartości K2O większej niż 62 %.
Średnie ceny sprzedaży potażu przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym rozwijały się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego
(ECU/tonę) _BAR_
Średnia cena sprzedaży _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Standardowy potaż o zawartości K2O większej niż 40 % i nieprzekraczającej 62 % _BAR_ 90,1 _BAR_ 96,8 _BAR_ 101,6 _BAR_ 96,6 _BAR_ 104,2 _BAR_
Standardowy potaż o zawartości K2O większej niż 62 % _BAR_ 137,7 _BAR_ 138,7 _BAR_ 134,8 _BAR_ 123,2 _BAR_ 122,0 _BAR_
6.3.7. Rentowność
(70) Do celów analizy rentowności przemysłu wspólnotowego oraz stosując się do ustalonej praktyki uwzględniono również dochody ze sprzedaży niektórych produktów ubocznych produkcji potażu.
Należy również wspomnieć, że francuski producent, SCPA, został wyłączony z obliczania rentowności przemysłu wspólnotowego z powodów wymienionych w motywie 49.
(71) Rentowność przemysłu wspólnotowego, wyrażona jako procent sprzedaży netto, zwiększyła się w okresie rozpatrywanym od średniej ważonej straty 1,0 % w 1994 r. do 3,3 % zysku w okresie badanym.
Należy zauważyć, że rentowność ulegała równomiernej poprawie z wyjątkiem roku 1997, gdy zysk spadł prawie do zera.
W latach 1999 i 2000 oczekuje się kontynuacji spadku poziomu rentowności przemysłu wspólnotowego, co uważa się za normalne w charakteryzującym się zwiększonym ryzykiem przemyśle górniczym, jak w przypadku potażu.
Rentowność przemysłu wspólnotowego na rynku potażu we Wspólnocie rozwijała się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
(%) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Współczynnik rentowności _BAR_ –1,0 _BAR_ –0,5 _BAR_ 1,5 _BAR_ 0,1 _BAR_ 3,3 _BAR_
6.3.8. Zatrudnienie
(72) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym zmniejszyło się z
8460
pracowników w 1994 r. do
6936
pracowników w okresie badanym, spadek o 18,0 %.
Spodziewany jest dalszy spadek liczby pracowników w latach 1999 i 2000 z powodu zbliżającego się zamknięcia kopalni francuskiej.
Sytuacja zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym rozwijała się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
Personel zatrudniony przy produkcji potażu _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Pracownicy _BAR_ 8460 _BAR_ 7919 _BAR_ 7296 _BAR_ 7213 _BAR_ 6936 _BAR_
6.3.9. Zapasy
(73) Zapasy końcowe potażu producentów wspólnotowych zmniejszyły się z 560000 ton w 1994 r. do 469000 ton w okresie badanym, co odpowiada spadkowi o około 16 %.
Zapasy końcowe zwiększały się stale od 1994 r. do 1996 r., lecz spadły znacznie w 1997 r., aby umiarkowanie wzrosnąć ponownie w okresie badanym.
Zapasy końcowe potażu przemysłu wspólnotowego rozwijały się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
(w tysiącach ton) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Zapasy końcowe _BAR_ 560 _BAR_ 614 _BAR_ 903 _BAR_ 415 _BAR_ 469 _BAR_
6.3.10. Inwestycje
(74) Całkowite inwestycje przemysłu wspólnotowego zmniejszyły się z około 87,7 milionów ECU w 1994 r. do około 52,9 milionów ECU w okresie badanym, spadek o około 40 %.
Między 1994 r. a 1995 r. inwestycje zwiększyły się wskutek procesu modernizacji kopalń jednego z głównych producentów wspólnotowych.
Przewiduje się, że w latach 1999 i 2000 przemysł wspólnotowy rozpocznie ponownie większe inwestycje, a prognozowany poziom inwestycji w 2000 r. ma przekroczyć dane z 1996 r.
Należy również wspomnieć, że francuski producent, SCPA, został wyłączony z oceny inwestycji przemysłu wspólnotowego z powodów wymienionych w motywie 49.
Inwestycje przemysłu wspólnotowego przedstawiały się następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
(w tysiącach ECU) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Inwestycje _BAR_ 87722 _BAR_ 113809 _BAR_ 84201 _BAR_ 63908 _BAR_ 52882 _BAR_
6.4. WIELKOŚĆ PRZYWOZU I CENY IMPORTOWE W PRZYPADKU INNYCH PAŃSTW TRZECICH
(75) Wielkość przywozu potażu z innych państw trzecich wzrosła w okresie rozpatrywanym z około
1348000
ton w 1994 r. do około
1566000
ton w okresie badanym.
Jest to równoważne ze zwiększeniem o około 16,2 %.
Główny udział we wzroście przypisywany jest przywozowi z Izraela.
Źródło:
Eurostat.
(w tysiącach ton) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Przywóz z innych państw trzecich _BAR_ 1348 _BAR_ 1552 _BAR_ 1495 _BAR_ 1555 _BAR_ 1566 _BAR_
(76) Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich wzrósł z 17,9 % w 1994 r. do 21,0 % w 1995 r. i pozostał następnie względnie stabilny, osiągając poziom 21,4 % na końcu okresu badanego.
(77) Średnia cena sprzedaży w przywozie z innych państw trzecich została uwzględniona w celu wykazania tendencji cenowych w okresie rozpatrywanym.
Według Eurostatu średnia cena sprzedaży w odniesieniu do tego przywozu zwiększała się równomiernie od 96,5 ECU/tonę w 1994 r. do 120,5 ECU/tonę w 1997 r.
Następnie cena spadła do 112,3 ECU/tonę w okresie badanym.
Odpowiada to zwiększeniu o 16,4 % w okresie rozpatrywanym.
Szczegółowo rozwój przebiegał następująco:
Źródło:
Eurostat.
(w ECU/tonę) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Średnia cena przywozu z innych państw trzecich _BAR_ 96,5 _BAR_ 101,8 _BAR_ 104,3 _BAR_ 120,5 _BAR_ 112,3 _BAR_
6.5. DZIAŁALNOŚĆ EKSPORTOWA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(78) Z uwagi na fakt, że produkcja wymieniona w ppkt 6.3.1 jest przeznaczona do sprzedaży zarówno wewnątrz Wspólnoty, jak i poza Wspólnotą, przeanalizowano również wywóz potażu przez przemysł wspólnotowy do państw trzecich.
Analiza wykazała, że wywóz wyniósł 2314000 ton w 1994 r. w porównaniu z 1658000 ton w okresie badanym.
Wywóz wykazywał tendencję zniżkową z wyjątkiem 1997 r., gdy wywóz wzrósł w porównaniu z rokiem poprzednim.
Całkowity spadek wywozu wyniósł 28,3 % w okresie badanym.
W latach 1999 i 2000 przemysł wspólnotowy spodziewa się dokonać wywozu nieco mniej niż w okresie badanym.
Tendencja spadkowa może być wytłumaczona faktem, że, jak wyjaśniono dalej w ppkt 7.3, zainteresowane kraje znacznie zwiększyły swoje działania marketingowe na rynkach trzecich innych niż Wspólnota po wejściu w życie we Wspólnocie środków antydumpingowych dotyczących przywozu potażu pochodzącego z zainteresowanych krajów.
W konfrontacji z ostrą konkurencją cenową przemysł wspólnotowy nie był w stanie dostarczyć na rynki państw trzecich tych samych ilości potażu, co wcześniej.
Szczegółowo rozwój w okresie rozpatrywanym przebiegał następująco:
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz przemysłu wspólnotowego.
(w tysiącach ton) _BAR_
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Wielkość sprzedaży na wywóz przez przemysł wspólnotowy _BAR_ 2314 _BAR_ 1815 _BAR_ 1671 _BAR_ 1947 _BAR_ 1658 _BAR_
6.6. WNIOSEK
(79) Kształtowanie się różnych wskaźników ekonomicznych przemysłu wspólnotowego w okresie badanym było zróżnicowane.
Po nałożeniu środków łączonych (ustalone opłaty celne oraz cena minimalna) w 1994 r. sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie.
Czynniki ekonomiczne, takie jak średnia cena sprzedaży za tonę produktu najczęściej sprzedawanej kategorii jakości, wielkość zapasów i rentowność wykazały pozytywny rozwój.
(80) Średnie ceny sprzedaży dla standardowej kategorii jakości potażu o zawartości K2O większej niż 40 % i nieprzekraczającej 62 % rzeczywiście wzrosły o 15,6 % w okresie rozpatrywanym.
Po drugie, wielkość zapasów zmniejszyła się od 1996 r.: wskaźnik poprawy zapotrzebowania na rynku.
Po trzecie, po dwóch latach strat, sprzedaż przemysłu wspólnotowego stała się rentowna ponownie od 1996 r.
Jest oczywiste, że stało się tak z powodu wzrostu cen sprzedaży, co było możliwe po wprowadzeniu bardziej skutecznych środków antydumpingowych w 1994 r.
(81) Niemniej jednak analiza wykazuje również, że ten pozytywny rozwój nie obejmuje wszystkich wskaźników oraz że, w szczególności po 1996 r., utrzymywała się tendencja spadkowa.
Wielkość produkcji, wydajność, wykorzystanie zdolności, udział w rynku, wielkość sprzedaży, zatrudnienie i inwestycje nie rozwijały się pomyślnie.
(82) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się o 4,9 % w okresie rozpatrywanym.
Wielkość produkcji i wydajność zmniejszyły się odpowiednio o 9,7 % i 7,0 %, prowadząc do zmniejszenia o 2,2 punktu procentowego wykorzystania zdolności.
Ponadto inwestycje przemysłu wspólnotowego spadły gwałtownie o 39,7 % w tym samym czasie, gdy należało zmniejszyć liczbę zatrudnionych o 18,0 %.
(83) Jak wspomniano wcześniej, spożycie potażu we Wspólnocie zmniejszyło się o około 2,3 %, osiągając najniższy poziom w 1996 r.
Przemysł wspólnotowy stracił 1,9 % rynku wspólnotowego; zainteresowane kraje straciły 2,4 %, podczas gdy inne państwa trzecie, w szczególności Izrael, zyskały 3,4 %.
Jednakże od 1996 r. przemysł wspólnotowy stracił więcej niż 4 % rynku wspólnotowego; zainteresowane kraje zyskały 3,5 %, podczas gdy udział innych państw trzecich pozostał praktycznie bez zmian.
Dlatego można wnioskować, że przywóz z innych państw trzecich nie miał znaczącego wpływu na sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego między 1996 r. a końcem okresu badanego.
(84) Średnie ceny przemysłu wspólnotowego i zainteresowanych krajów zwiększyły się w podobny sposób (z wyjątkiem standardowego potażu o zawartości K2O większej niż 62 %) jak przedstawiono w motywach 57 i 69.
To samo dotyczy innych państw trzecich.
Jednakże ceny z zainteresowanych krajów pozostawały najniższe, szczególnie w przypadku potażu pochodzenia rosyjskiego, wpływając negatywnie na wielkość sprzedaży, udział w rynku i rentowność przemysłu wspólnotowego, pomimo ograniczonego przywozu pochodzącego ze wspomnianych państw trzecich.
(85) Ostatecznie rozważono wpływ zmniejszającej się sprzedaży na wywóz.
Sprzedaż na wywóz, stanowiąca 24 % łącznej sprzedaży przez przemysł wspólnotowy w okresie badanym, zmniejszyła się o 28,3 % podczas rozpatrywanego okresu z powodu ostrej konkurencji na rynkach państw trzecich.
Pomimo że taki rozwój może częściowo wyjaśnić szczególnie negatywny rozwój produkcji przemysłu wspólnotowego, nie jest to wystarczające do wyjaśnienia ogólnej negatywnej tendencji.
Ostatecznie postępowanie ustaliło, że, pomimo iż sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa nieznacznej poprawie, niektóre czynniki ekonomiczne nie rozwijały się wystarczająco korzystnie, a przemysł wspólnotowy pozostaje podatny na ewentualne ponowne wystąpienie szkodliwego dumpingu w przypadku zezwolenia na wygaśnięcie środków.
7.
PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
7.1. RYNKI KRAJOWE ZAINTERESOWANYCH KRAJÓW
(86) Zainteresowane kraje posiadają ogromne rezerwy surowcowe potażu.
Jednak spożycie krajowe potażu na Białorusi i w Rosji załamało się w pierwszej połowie lat 90. i pozostawało na niskim poziomie w okresie rozpatrywanym.
Sprzedaż krajowa w tych dwóch krajach zwiększyła się o około 6 % w okresie badanym, w porównaniu do roku 1994.
Nadal stanowiły one mniej niż jedną czwartą odnośnej produkcji potażu.
Nie ma podstaw do stwierdzenia, że popyt na rynku krajowym Ukrainy mógłby kształtować się inaczej.
7.2. WYWÓZ W RAMACH PROCEDURY USZLACHETNIANIA CZYNNEGO
(87) Analiza cen sprzedaży na wywóz w ramach procedury uszlachetniania czynnego została dokonana w celu oszacowania, jak mogłyby kształtować się ceny importowe w przypadku zezwolenia na wygaśnięcie środków antydumpingowych.
Jak podano w akapicie 62, ceny IPC we Wspólnocie, notowane prawie wyłącznie zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego, podcinają znacząco ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego o średnio więcej niż 10 %.
7.3. WYWÓZ DO PAŃSTW TRZECICH PRZEZ ZAINTERESOWANE KRAJE
(88) Rozwój wywozu zainteresowanych krajów do Wspólnoty i ich udział w rynku wspólnotowym opisano w ppkt 6.2.
(89) Rozwój wielkości wywozu z Białorusi i Rosji na główne rynki inne niż wspólnotowy przeanalizowano również na podstawie odpowiedzi na kwestionariusz oraz późniejszych uwag IPC.
Produkcja Ukrainy nie jest sprzedawana za pośrednictwem IPC i nie uzyskano żadnych informacji na temat ukraińskiego wywozu do państw trzecich, ponieważ ukraińscy producenci eksportujący nie współpracowali w postępowaniu.
W okresie badanym głównym rynkiem eksportowym Białorusi i Rosji były Chiny, gdzie przywóz zwiększył się o około 87 % w okresie rozpatrywanym.
Drugim największym rynkiem była Brazylia, która w okresie badanym dokonywała przywozu około 34 razy więcej potażu z Białorusi i Rosji niż w 1994 r.
Stany Zjednoczone Ameryki oraz Norwegia były trzecim i czwartym największym rynkiem o imponującym wzroście wielkości przywozu, co jest widoczne w poniższej tabeli.
Japonia i inne mniejsze rynki ogólnie nieznacznie zmniejszyły swój przywóz z tych dwóch krajów w okresie rozpatrywanym.
(90) Norwegia, która ma duże zapotrzebowanie, ale nie ma producentów potażu, w 1994 r. prawie wcale nie dokonywała przywozu z Białorusi i Rosji.
Od czasu nałożenia przez Wspólnotę skutecznych, łączonych środków antydumpingowych przeciwko potażowi z zainteresowanych krajów, zmieniono kierunek wywozu z Białorusi i Rosji do Norwegii w takim zakresie, że udział zainteresowanych krajów w rynku Norwegii osiągnął 71,3 % [10] w okresie badanym, a wielkość sprzedaży Białorusi i Rosji w tym kraju przekroczyła łączną sprzedaż do Wspólnoty już w 1995 r. [11].
(91) Poniższa tabela, indeksowana z powodów poufności danych, pokazuje szczegółowy rozwój sprzedaży na wywóz z Białorusi i Rosji na rynki inne niż Wspólnota, w okresie rozpatrywanym.
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz z IPC
(Indeks) _BAR_
Wywóz z zainteresowanych krajów na rynki inne niż rynek wspólnotowy _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Chiny _BAR_ 100 _BAR_ 167 _BAR_ 127 _BAR_ 183 _BAR_ 187 _BAR_
Brazylia _BAR_ 100 _BAR_ 414 _BAR_ 2535 _BAR_ 4062 _BAR_ 3438 _BAR_
USA _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 103 _BAR_ 157 _BAR_ 157 _BAR_
Norwegia _BAR_ 100 _BAR_ 3833 _BAR_ 5750 _BAR_ 5383 _BAR_ 4933 _BAR_
Japonia _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 78 _BAR_ 79 _BAR_ 84 _BAR_
Inne _BAR_ 100 _BAR_ 74 _BAR_ 74 _BAR_ 90 _BAR_ 96 _BAR_
Łącznie _BAR_ 100 _BAR_ 130 _BAR_ 137 _BAR_ 188 _BAR_ 186 _BAR_
(92) W celu umożliwienia oszacowania znaczenia tego wywozu należy zauważyć, że wywóz z zainteresowanych krajów do Wspólnoty w okresie badanym w przybliżeniu pokrywa się z ich wywozem do Norwegii.
Ponadto łączny wywóz dokonany przez zainteresowane kraje na rynki państw trzecich innych niż rynek wspólnotowy w przybliżeniu pokrywa się z łączną sprzedażą przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
(93) Porównanie cen wszystkich rodzajów potażu, łącznie z kosztami dostawy, wykazuje, że ceny sprzedaży do Norwegii, Brazylii i Japonii w okresie badanym były na wyższym poziomie, niż ceny sprzedaży do Wspólnoty.
Poziom cen w Chinach był niższy w poprzednich latach, ale osiągnął poziom cen wspólnotowych w okresie badanym.
Ceny eksportowe w przypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostawały systematycznie niższe niż ceny w przypadku Wspólnoty w okresie rozpatrywanym.
7.4. PRODUKCJA, WYDAJNOŚĆ, WYKORZYSTANIE ZDOLNOŚCI, ZAPASY I INWESTYCJE
(94) Informacje dotyczące powyższych wskaźników otrzymane zostały od dwóch współpracujących spółek w Rosji oraz od jednej na Białorusi.
Ponieważ spółki ukraińskie nie współpracowały, nie uzyskano żadnej informacji, z wyjątkiem wydajności (277000 ton rocznie), opublikowanej w ostatnim sprawozdaniu Międzynarodowego Stowarzyszenia Przemysłu Nawozowego.
(95) Jak wynika z poniższej tabeli, zdolność produkcyjna na Białorusi i w Rosji pozostała równomierna w okresie rozpatrywanym, osiągając łącznie
19844000
ton potażu, co stanowi około 33 % zdolności światowej i prawie trzykrotność wielkości spożycia wspólnotowego.
Źródło:
Międzynarodowe Stowarzyszenie Przemysłu Nawozowego.
(w tysiącach ton) _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Białoruś _BAR_ 9077 _BAR_ 9077 _BAR_ 9077 _BAR_ 9077 _BAR_ 9077 _BAR_
Rosja _BAR_ 10767 _BAR_ 10767 _BAR_ 10767 _BAR_ 10767 _BAR_ 10767 _BAR_
Łącznie _BAR_ 19844 _BAR_ 19844 _BAR_ 19844 _BAR_ 19844 _BAR_ 19844 _BAR_
(96) Białoruś i Rosja zdołały zwiększyć swoją produkcję o 39 % w okresie rozpatrywanym.
Jak wskazuje poniższa tabela (indeksowana z powodu poufności danych), wielkość produkcji zwiększała się w miarę równomiernie, tylko z jedną małą korektą zaniżającą w 1996 r.
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz z IPC.
(Indeks) _BAR_
Rzeczywista produkcja _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Białoruś _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 108 _BAR_ 129 _BAR_ 138 _BAR_
Rosja _BAR_ 100 _BAR_ 113 _BAR_ 106 _BAR_ 137 _BAR_ 140 _BAR_
Łącznie _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 107 _BAR_ 133 _BAR_ 139 _BAR_
(97) Wraz ze zwiększeniem produkcji wykorzystanie zdolności producentów na Białorusi i w Rosji poprawiło się, lecz nadal pozostaje na wyjątkowo niskim poziomie, wciąż posiadając znaczny zakres niewykorzystanych zdolności.
Poniższa tabela (indeksowana z powodu poufności danych) wskazuje, że stopień wykorzystania zdolności przez producentów poprawił się o 38 % w okresie rozpatrywanym.
Źródło:
Odpowiedzi na kwestionariusz z IPC
(Indeks) _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Okres badany _BAR_
Białoruś _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 109 _BAR_ 130 _BAR_ 137 _BAR_
Rosja _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 108 _BAR_ 139 _BAR_ 142 _BAR_
Łącznie _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 107 _BAR_ 133 _BAR_ 138 _BAR_
(98) Nie ustalono wyraźnej tendencji w przypadku zapasów.
Ogólnie poziom zapasów zmieniał się znacznie w okresie rozpatrywanym.
Zapasy trzech producentów były na względnie niskim poziomie na końcu okresu badanego.
(99) Inwestycje Białorusi i Rosji w swoje kopalnie i fabryki potażu zwiększyły się o około 172 % w okresie rozpatrywanym.
Tendencja wzrostowa była zakłócona tylko raz, w 1996 r., kiedy to poziom inwestycji obniżył się, ale w następnym roku inwestycje ponownie osiągnęły poziom 3,5-krotnie wyższy niż w 1996 r.
Ponieważ zdolność nie została zwiększona, inwestycje te zostały prawdopodobnie wykorzystane na modernizację istniejących obiektów produkcyjnych.
7.5. WNIOSEK DOTYCZĄCY PRAWDOPODOBIEŃSTWA PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODLIWEGO DUMPINGU
(100) Pomimo iż Białoruś i Rosja zdołały zmienić kierunek części swojej sprzedaży z rynku wspólnotowego na inne rynki, takie jak Chiny i Brazylia, oraz uzyskały względnie korzystne ceny na niektórych z tych rynków, dostępne informacje wykazały, że stopień zdolności produkcyjnej oraz wykorzystania zdolności producentów na Białorusi i w Rosji pozostają na wyjątkowo niskim poziomie.
(101) Krajowe spożycie jest znacznie zmniejszone i nie oczekuje się zmiany tej sytuacji w przewidywanej przyszłości.
Ponadto zyski możliwe do osiągnięcia na rynku wspólnotowym są o wiele bardziej atrakcyjne niż te, które można osiągnąć na rynku krajowym.
Elementy te wskazują, że białoruskie i rosyjskie ceny eksportowe mogłyby być o wiele niższe, niż były w okresie badanym i nadal być atrakcyjne dla zainteresowanych eksporterów.
(102) Rynki alternatywne w odległych krajach muszą być mniej korzystne niż rynek wspólnotowy, który, będąc blisko, jest efektywny pod względem kosztów transportu statkiem lub koleją.
Ponadto klienci we Wspólnocie tradycyjnie płacą za towary walutą w pełni wymienialną i z krótszym terminem płatności.
Pomimo iż poziom cen na niektórych rynkach, jak Brazylia, jest wyższy niż we Wspólnocie, należy zauważyć, że koszty frachtu z zainteresowanych krajów do miejsca przeznaczenia są o wiele wyższe niż do Wspólnoty.
Sprzedaż na rynek wspólnotowy jest nawet bardziej atrakcyjna w porównaniu ze sprzedażą do Stanów Zjednoczonych Ameryki i Chin, które, łącznie z kosztami dostawy, uzyskują niższe ceny niż te we Wspólnocie.
Norwegia służy za przykład kraju zachodnioeuropejskiego, położonego blisko zainteresowanych krajów, niestosującego cła na przywożony potaż.
Norwegia jest obecnie prawie całkowicie zdominowana przez przywóz z zainteresowanych krajów.
Przywóz ten dokonywany jest po nieco wyższych cenach niż przywóz w ramach procedury uszlachetniania czynnego do Wspólnoty, ale nadal wyraźnie poniżej cen producentów wspólnotowych.
(103) Dlatego ogromne rezerwy surowcowe, niskie wykorzystanie zdolności, niekorzystna sytuacja krajowa pod względem spożycia, wysokie koszty frachtu na alternatywne rynki, potrzeba zastosowania w pełni wymienialnej waluty oraz obecna sytuacja na rynku Norwegii wskazują, że możliwości wywozowe zainteresowanych krajów do Wspólnoty po niskich cenach są bardzo duże oraz że w razie braku środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
(104) W odniesieniu do Ukrainy, z powodu braku współpracy ze strony tego kraju, nie otrzymano żadnych informacji. Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego w takich okolicznościach należało wykorzystać dostępne dane.
Odkryto bliskie powiązania ukraińskiego przemysłu potażowego z przemysłem białoruskim i rosyjskim.
W ppkt 4.4. przedstawiono już, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu znacznej wielkości.
Nie ulega wątpliwości, że taki przywóz, będący w bezpośredniej konkurencji z przywozem z Białorusi i Rosji, miałby szkodliwy wpływ na przemysł wspólnotowy.
Z tego względu wysunięto wniosek, że w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Ukrainy, w przypadku wygaśnięcia środków, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
(105) Dlatego też sformułowano wniosek, że w przypadku braku środków istnieje prawdopodobieństwo powtórzenia się szkodliwego dumpingu oraz że środki antydumpingowe powinny być z tego powodu utrzymane.
8.
INTERES WSPÓLNOTY
8.1. WPROWADZENIE
(106) Zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia zbadano, czy przedłużenie okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie szacunkowej oceny różnych interesów cząstkowych tj. przemysłu wspólnotowego, importerów i podmiotów gospodarczych oraz użytkowników przedmiotowego produktu.
W celu oszacowania prawdopodobnego wpływu kontynuacji środków zwrócono się do wszystkich wyżej wymienionych stron o udzielenie informacji.
(107) Należy przypomnieć, że w poprzednich postępowaniach przyjęcia i utrzymania środków zostały uznane za niekorzystne dla interesu Wspólnoty.
Ponadto należy zauważyć, że obecne postępowanie jest postępowaniem przeglądowym, a zatem analizą sytuacji, w której środki antydumpingowe zostały już wprowadzone.
W związku z tym czas przeprowadzania niniejszego postępowania i jego charakter pozwalają na dokonanie oceny wszelkich przejawów ujemnego wpływu środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
(108) Wysłano kwestionariusze do 17 importerów/użytkowników, spośród których odpowiedzi udzieliło siedmiu niepowiązanych i dwóch powiązanych importerów/użytkowników.
Importerzy i użytkownicy otrzymali takie same kwestionariusze, gdyż wielu z nich działa w podwójnej roli.
Ponadto kwestionariusze wysłano do trzech organizacji importerów/użytkowników: Międzynarodowego Stowarzyszenia Importerów Nawozów (EFIA), Międzynarodowego Stowarzyszenia Przemysłu Nawozowego (EFMA) oraz COPA/Cosega.
Jednakże tylko EFIA odpowiedziało na kwestionariusz.
(109) Na tej podstawie zbadano, czy, pomimo ustaleń dotyczących utrzymania się i ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, istnieją istotne powody, które doprowadziłyby do wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leży utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku.
8.2. INTERESY PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(110) Jak określono powyżej, uważa się, że zezwolenie na wygaśnięcie środków antydumpingowych spowodowałoby prawdopodobnie ponowne wystąpienie przywozu towarów po cenach dumpingowych przeznaczonych do swobodnego obrotu na rynku wspólnotowym i ponowne pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego, który jest obecnie umiarkowanie rentowny.
(111) Pogorszenie to może doprowadzić do poważnego zmniejszenia ilości pracowników, oprócz redukcji, jakie nastąpią w wyniku przyszłego zakończenia działalności przez francuskiego producenta wspólnotowego.
(112) Ponadto, pomimo iż produkcja potażu we Francji zostanie zakończona, będące w toku działania i plany restrukturyzacyjne wskazują, że przemysł wspólnotowy nie jest gotowy do zrezygnowania z tego segmentu produkcji.
Utrzymanie środków antydumpingowych leży zatem przede wszystkim w interesie przemysłu wspólnotowego.
8.3. INTERESY IMPORTERÓW/PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH
(113) Dwie z siedmiu spółek, które odpowiedziały na kwestionariusz przeznaczony dla importerów/użytkowników, zajmują się wyłącznie handlem przedmiotowym produktem.
Pięć pozostałych jest również jego użytkownikami.
Główne argumenty wysuwane przez podmioty gospodarcze zawarte zostały w odpowiedzi EFIA na kwestionariusz.
(114) Importerzy potażu są przeciwni przedłużaniu obowiązywania środków antydumpingowych.
Utrzymują oni, że połączenie ustalonych opłat celnych oraz ceny minimalnej całkowicie wyłączyło producentów z zainteresowanych krajów z rynku wspólnotowego, zmniejszając tym samym konkurencję we Wspólnocie do minimum. W związku z czym utrzymują oni, że cena potażu na rynku wspólnotowym jest sztucznie zawyżona, a dostęp do przywożonego potażu utrudniony, szczególnie dla drobnych podmiotów gospodarczych.
(115) Pomimo iż prawdą jest, że, oprócz przywozu w ramach procedury uszlachetniania czynnego, potaż z zainteresowanych krajów został praktycznie wyłączony z rynku wspólnotowego, to jednak przywóz z Kanady, Izraela, Jordanii i kilku mniejszych krajów wywozu, wraz z istniejącymi kilkoma producentami wspólnotowymi, gwarantowały konkurencję na rynku wspólnotowym.
Nie znaleziono reprezentatywnych dowodów na potwierdzenie rzekomo trudnego dostępu podmiotów gospodarczych do przywożonego potażu.
W każdym razie projektowane środki przyjmą inną formę od obecnie objętych przeglądem i będą miały na celu zwiększenie dostępności do rynku wspólnotowego przy przywozie z zainteresowanych krajów.
(116) Przyjęto zatem wniosek, że nałożenie środków antydumpingowych nie wpłynęło negatywnie na rentowność tych importerów, którzy zajmują się wyłącznie handlem potażem.
Jest także prawdopodobne, że utrzymanie środków w innej formie nie doprowadzi do przyszłego pogorszenia ich rentowności.
8.4. INTERESY UŻYTKOWNIKÓW
(117) Bezpośredni użytkownicy potażu jako nawozu (rolnicy) nie przedstawili swojego stanowiska, pomimo że ich reprezentatywna organizacja otrzymała kwestionariusz.
Dlatego też należy wnioskować, że dalsze utrzymanie ceł antydumpingowych nie będzie stanowić większej różnicy dla rolników.
(118) Pięciu użytkowników, którzy odpowiedzieli na kwestionariusz, jest producentami nawozów, którzy kupują potaż od przemysłu wspólnotowego oraz dokonują jego przywozu z państw trzecich.
Dla nich potaż jest surowcem do produkcji złożonego nawozu, który zazwyczaj składa się z trzech różnych składników: azotu, fosforu i potasu (nawozy NPK).
(119) Większość użytkowników, będąc również importerami, sprzeciwiała się w ten sam sposób kontynuacji środków, jak wyjaśniono powyżej w ppkt 8.3 "Interesy importerów/podmiotów gospodarczych".
Jednakże jeden z użytkowników importujących stwierdził, że środki antydumpingowe stworzyły pewną stabilność cenową na rynku potażu we Wspólnocie, co było korzystne dla jego działalności.
(120) Użytkownicy wykazują małą elastyczność dotyczącą asortymentu ich produktów w każdym przypadku, gdy stosowane jest cło antydumpingowe w odniesieniu do jednego ze składników nawozów.
Ponieważ będący w konkurencji producenci nawozów w państwach trzecich nie płacą cła za swój potaż, wspólnotowi producenci nawozów twierdzą, że nie są w stanie konkurować z cenami produktu końcowego oferowanymi przez zagranicznych konkurentów.
Na rynku eksportowym sytuacja jest zupełnie inna: producenci nawozów we Wspólnocie mogą być konkurencyjni dzięki możliwości przywozu w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
(121) W odpowiedzi na te zarzuty postępowanie wykazało, że potaż stanowi około 15–30 % łącznych kosztów złożonego nawozu.
Koszty produkcji nawozów wzrosły podczas okresu rozpatrywanego nie tylko z powodu potażu, ale z kilku powodów.
Ustalono, że poziomy cenowe innych składników nawozu, w szczególności azotu, zmieniały się znacznie w okresie rozpatrywanym.
Na szczególnym przykładzie obliczono, że udział potażu w całkowitym wzroście ceny gotowego produktu w okresie rozpatrywanym wyniósł około 20 %.
(122) Pomimo iż należy uznać, że sytuacja cenowa w odniesieniu do użytkowników potażu we Wspólnocie uległa na rynku wspólnotowym pogorszeniu, od czasu nałożenia środków nie jest prawdopodobne, aby wpływ cen potażu na całkowite koszty produkcji zagroził ich istnieniu.
Ponieważ środki obowiązywały przez okres siedmiu ostatnich lat, można wnioskować, że ich kontynuacja nie będzie oznaczała dalszego pogorszenia sytuacji użytkowników.
8.5. SKUTKI KONKURENCJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
(123) Jak wspomniano wcześniej, środki antydumpingowe w ich obecnej formie praktycznie wykluczyły potaż z zainteresowanych krajów, oprócz przywozu w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
Nawet w tym okresie należy przypomnieć, że importerzy i użytkownicy zawsze korzystali na obecności wielu konkurentów na rynku – z siedzibą we Wspólnocie lub w państwach trzecich.
Jednakże utrzymywano, że pomimo tej obecności, obecna forma środków, w szczególności element ceny minimalnej, wpływała na rynek w sposób utrudniający konkurencję.
Podczas gdy w trakcie postępowania nie ujawniono żadnych wskazujących na to znaków, stwierdzono, że na skutek nałożenia środków w ich obecnej formie główne źródła zaopatrzenia zostały praktycznie wyłączone z rynku wspólnotowego.
Należy przypomnieć, że faktyczne wyłączenie nie było celem łączonych środków (cena minimalna i określone opłaty celne), których celem było zapobieganie omijania przepisów i pobieranie pierwotnych ceł.
8.6. WNIOSEK DOTYCZĄCY INTERESU WSPÓLNOTY
(124) Po dokonaniu analizy wszystkich uwzględnionych interesów, uważa się, że, z jednej strony, utrzymanie środków antydumpingowych prawdopodobnie spowoduje stabilizację cen potażu na rynku wspólnotowym, pociągając za sobą kilka negatywnych skutków dla sytuacji gospodarczej użytkowników potażu.
Z drugiej strony, pozostawienie przemysłu wspólnotowego bez właściwej ochrony przed przywozem towarów po cenach dumpingowym mogłoby najprawdopodobniej zniszczyć jego niską rentowność i doprowadzić do bardziej poważnych problemów, niż przemysł użytkujący mógłby wytrzymać.
Dlatego niekorzystna sytuacja cenowa wynikająca dla użytkowników na skutek utrzymania środków antydumpingowych zostanie zrównoważona przez korzyści dla Wspólnoty wynikające z zapobiegania ponownemu wystąpieniu szkodliwego dumpingu.
(125) Jednakże z uwagi na to, że obecna forma środków antydumpingowych odniosła skutek w postaci praktycznego wykluczenia przywozu przedmiotowego produktu, innego niż przeznaczony do uszlachetniania czynnego, oraz na skutek tego wyeliminowała znaczące źródło dostaw na rynek, stwierdza się, że nie ma bezsprzecznych powodów przeciwko przedłużeniu istniejących środków antydumpingowych, ale że w interesie Wspólnoty leży zmiana formy środków w sposób wyjaśniony poniżej.
9.
OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(126) Z powyższego wynika, jak przewidziano w art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia (regulującego wniosek o dokonanie przeglądu złożonego przez przemysł wspólnotowy) i art. 11 ust. 3 (stosowanego w odniesieniu do tymczasowego przeglądu wszczynanego przez Komisję z własnej inicjatywy, ale ograniczonego do formy środków), że należy utrzymać środki dotyczące przywozu chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji i Ukrainy nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92.
(127) Przypomina się, że obecna forma środków, tj. połączenie ceny minimalnej i cła specyficznego, została wprowadzona rozporządzeniem (WE) nr 643/94.
Taka forma środków została wybrana z uwagi na szczególną sytuację istniejącą w tym czasie.
Odnotowano rzeczywiście poważne oznaki omijania pierwotnie wprowadzonego cła antydumpingowego, tj. zmiennych opłat celnych opartych na cenie minimalnej.
Obecne postępowanie wykazało, że ta szczególna forma środków nie jest już uzasadniona, gdyż uważa się za nieprawdopodobne, aby zainteresowane kraje obniżyły swoje ceny eksportowe i w ten sposób dostosowały się do ustalonego cła.
Postępowanie wykazało następnie, jak wyjaśniono w ppkt 8.6, że w celu zezwolenia potencjalnym źródłom zaopatrzenia na działanie na rynku wspólnotowym, utrzymanie środków w ich obecnej formie nie leży w interesie Wspólnoty.
Uznano zatem za właściwe zmianę formy środków poprzez wyeliminowanie składnika ceny minimalnej, zachowując jednakże element ustalonego cła specyficznego.
(128) Ostatecznie należy zauważyć, że Komisja otrzymała również propozycje zobowiązań od IPC, zgodnie z art. 8 podstawowego rozporządzenia.
Propozycje te zostały uważnie zbadane i stwierdzono, że wobec braku wystarczających gwarancji ze strony eksportera i rządu Rosji, nie mogłyby być skutecznie nadzorowane lub wprowadzone oraz, ponadto, że nie można wykluczyć ryzyka cen wyrównawczych przedmiotowego produktu przywożonego do Wspólnoty w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
Dlatego też Komisja nie była przekonana, czy propozycje zobowiązań cenowych miałyby gwarantować zapobieganie szkodliwym skutkom dumpingu.
Z tego względu propozycje te zostały odrzucone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 3068/92 otrzymuje brzmienie
"Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu oznaczonego kodami CN 31042010, 31042050, 31042090 oraz na specjalne mieszanki oznaczone kodami CN ex31052010, ex31052090, ex31056090, ex31059091, ex31059099 pochodzące z Białorusi, Rosji i Ukrainy.
2.
Do celów ust. 1 niniejszego artykułu chlorek potasu oznacza chlorek potasu niezawierający żadnych dodatkowych pierwiastków nawozowych lub chlorek potasu zawierający dodatkowe pierwiastki nawozowe w specjalnych mieszankach.
Do celów stosowania cła antydumpingowego specjalną mieszankę określa się jako mieszankę dwóch lub więcej pierwiastków nawozowych.
Mieszanka taka podlega cłom antydumpingowym, jeżeli zawartość K2O w mieszance jest równa lub przekracza 35 %, ale nie przekracza 62 % wagowo suchego, bezwodnego produktu.
Taki produkt zalicza się do jakości "innej niż standardowa".
3.
Kwota cła powinna być równa ustalonej kwocie w EUR za tonę KCl wskazaną poniżej według kategorii i jakości (standardowy potaż rozumiany jest jako potaż w postaci proszku):
Białoruś
Chlorek potasu niezawierający żadnych dodatkowych pierwiastków nawozowych:
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kategoria: _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, nieprzekraczającej 40 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 40 %, ale nieprzekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_
éJakość _BAR_ Standardowa _BAR_ Inna niż standardowa (włączając granulat) _BAR_ Standardowa _BAR_ Inna niż standardowa (włączając granulat) _BAR_ _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3104201010 _BAR_ 3104201090 _BAR_ 3104205010 _BAR_ 3104205090 _BAR_ 3104209000 _BAR_
Ustalona kwota (EUR/tonę) _BAR_ 19,51 _BAR_ 30,84 _BAR_ 29,51 _BAR_ 46,65 _BAR_ 48,19 _BAR_
Chlorek potasu zawierający dodatkowe pierwiastki nawozowe w specjalnych mieszankach:
_BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, równej lub przekraczającej 35 %, ale nieprzekraczającej 40 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 40 %, ale równej lub nieprzekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3105201010, 3105209010, 3105609010, 3105909110, 3105909910 _BAR_ 3105201020, 3105209020, 3105609020, 3105909120, 3105909920 _BAR_
Ustalona kwota (EUR/tonę) _BAR_ 30,84 _BAR_ 46,65 _BAR_
Rosja
Chlorek potasu niezawierający żadnych dodatkowych pierwiastków nawozowych:
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kategoria: _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, nieprzekraczającej 40 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 40 %, ale nieprzekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_
Jakość _BAR_ Standardowa _BAR_ Inna niż standardowa (włączając garanulat) _BAR_ Standardow _BAR_ Inna niż standardowa (włączając granulat) _BAR_ _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3104201010 _BAR_ 3104201090 _BAR_ 3104205010 _BAR_ 3104205090 _BAR_ 3104209000 _BAR_
Ustalona kwota (EUR/tonę) _BAR_ 19,61 _BAR_ 26,01 _BAR_ 29,65 _BAR_ 39,33 _BAR_ 40,63 _BAR_
Chlorek potasu zawierający dodatkowe pierwiastki nawozowe w specjalnych mieszankach:
_BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, równej lub przekraczającej 35 %, ale nieprzekraczającej 40 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 40 %, ale równej lub nieprzekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3105201010, 3105209010, 3105609010, 3105909110, 3105909910 _BAR_ 3105201020, 3105209020, 3105609020, 3105909120, 3105909920 _BAR_
Ustalona kwota (EUR/tonę) _BAR_ 26,01 _BAR_ 39,33 _BAR_
Ukraina
Chlorek potasu niezawierający żadnych dodatkowych pierwiastków nawozowych:
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kategoria: _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, nieprzekraczającej 40 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 40 %, lecz nieprzekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_
Jakość _BAR_ Standardowa _BAR_ Inna niż standardowa (włączając granulat) _BAR_ Standardowa _BAR_ Inna niż standardowa (włączając granulat) _BAR_ _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3104201010 _BAR_ 3104201090 _BAR_ 3104205010 _BAR_ 3104205090 _BAR_ 3104209000 _BAR_
Ustalona kwota (EUR/tonę) _BAR_ 19,61 _BAR_ 30,84 _BAR_ 29,65 _BAR_ 46,65 _BAR_ 48,19 _BAR_
Chlorek potasu zawierający dodatkowe pierwiastki nawozowe w specjalnych mieszankach:
_BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, równej lub przekraczającej 35 %, ale nieprzekraczającej 40 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, ocenionej jako K2O, przekraczającej 40 %, ale równej lub nieprzekraczającej 62 % wagowo suchego bezwodnego produktu _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3105201010, 3105209010, 3105609010, 3105909110, 3105909910 _BAR_ 3105201020, 3105209020, 3105609020, 3105909120, 3105909920 _BAR_
Ustalona kwota (EUR/tona) _BAR_ 30,84 _BAR_ 46,65 _BAR_
4.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed dopuszczeniem ich do swobodnego obrotu i, z tego powodu, do celów ustalenia wartości celnej cena faktycznie zapłacona bądź należna jest przeliczana proporcjonalnie, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93, kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie powyżej ustalonych wartości zostaje zmniejszona o odsetek odpowiadający części ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.
5.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 978/2000
z dnia 8 maja 2000 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz włókien syntetycznych z poliestru pochodzących z Australii, Indonezji i Tajwanu i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 15,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. ŚRODKI TYMCZASOWE I ZAKOŃCZENIE
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 123/2000 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem o cle tymczasowym") nałożone zostały tymczasowe cła wyrównawcze na przywóz do Wspólnoty poliestrowych włókien odcinkowych objętych kodem CN 55032000 pochodzących z Australii i Tajwanu, a postępowanie w sprawie tych samych produktów pochodzących z Republiki Korei i Tajlandii zostało zakończone.
Wobec braku niezbitych dowodów na subsydiowanie przywozu nie przyjęto środków wyrównawczych na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych z Indonezji.
Niemniej jednak podjęto decyzję o kontynuowaniu postępowania w sprawie przywozu z tego kraju, w szczególności w odniesieniu do sposobu traktowania przedsiębiorstw niewspółpracujących w tym postępowaniu i ustalenia marginesu subsydiowania w skali kraju.
(2) W wyniku równoległego postępowania antydumpingowego, na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 124/2000 [3], nałożone zostały tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Australii, Indonezji i Tajlandii.
2.
KOLEJNA PROCEDURA
(3) Po nałożeniu tymczasowego cła wyrównawczego, kilka stron przedstawiło swoje uwagi na piśmie. Zgodnie z przepisami art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem"), wszystkie zainteresowane strony, które zwróciły się o ich wysłuchanie uzyskały zapewnienie, że wysłuchanie takie zostanie im zapewnione.
(4) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały powiadomione o podstawowych faktach i okolicznościach, na podstawie których przyjęto zamiar zalecenia nałożenia ostatecznych wyrównawczych należności celnych na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Australii, Tajwanu i Indonezji.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez Strony, zostały rozpatrzone i gdzie właściwe, uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.
B. PRODUKT ROZWAŻANY I PRODUKT PODOBNY
(7) Produkt rozważany to włókna odcinkowe syntetyczne z poliestrów, niezgrzeblone, nieczesane ani nieprzerobione w inny sposób do przędzenia, sklasyfikowane w ramach kodu CN 55032000.
Produkt ten jest powszechnie nazywany poliestrowymi włóknami odcinkowymi.
(8) Ponieważ po ujawnieniu wstępnych ustaleń nie otrzymano uwag dotyczących określenia rozważanego produktu, a także produktu podobnego, wnioski podane w akapitach 10–12 rozporządzenia o cle tymczasowym zostają potwierdzone.
C. SUBSYDIA
(9) Ustalenia zawarte w rozporządzeniu o cle tymczasowym odnośnie do subsydiów podlegających środkom wyrównawczym, uzyskanych przez producentów eksportujących, zostają ostatecznie potwierdzone, chyba że w niniejszym rozporządzeniu wyraźnie stwierdzono inaczej.
I. AUSTRALIA
1.
WPROWADZENIE
(10) Po opublikowaniu rozporządzenia o cle tymczasowym Rząd Australii przedstawił w dniu 17 stycznia 2000 r. na piśmie uwagi w sprawie dokumentu ujawniającego, zawierającego szczegółowe informacje leżące u podstaw zasadniczych faktów i okoliczności, na podstawie których nałożono środki tymczasowe.
Dnia 14 stycznia 2000 r. otrzymano uwagi od jedynego eksportera współpracującego.
Rząd Australii zwrócił się o wysłuchanie jego stanowiska, na które wyrażono zgodę i które odbyło się przed Komisją dnia 4 lutego 2000 r.
2.
SPRAWY DOTYCZĄCE SUBSYDIOWANIA
2.1. Uwagi ogólne
(11) Rząd Australii twierdził, że dokumenty ujawniające nie zawierały "szczegółowych informacji leżących u podstaw istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których wprowadzone zostały środki tymczasowe", jak przewidziano w art. 30 podstawowego rozporządzenia.
Ponieważ Rząd Australii nie otrzymał z metody obliczenia lub metody nałożenia środków tymczasowych dokumenty ujawniające okazały się niewystarczające.
W szczególności, nie podano metodologii w odniesieniu do jednorazowych dotacji na wydatki kapitałowe/aktywa trwałe.
(12) W odpowiedzi na to twierdzenie uznano, że dokument ujawniający wysłany do rządu Australii, mimo że Rząd Australii nie zażądał takiego wstępnego ujawnienia, zawierał szczegółową analizę subsydiowania, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty.
Dlatego we wspomnianym dokumencie ujawniającym w rzeczywistości podano szczegółowe informacje leżące u podstaw istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których przyjęte zostały te tymczasowe środki.
Dokument ujawniający zawierał wyjaśnienie metodologii użytej do obliczenia kwoty subsydiów dotyczącej wszelkich programów subsydiowania, które objęto środkami wyrównawczymi, natomiast wyjaśnienie jednorazowych dotacji zostało powtórzone w rozporządzeniu o cle tymczasowym w akapitach 30–32.
(13) Nie uważa się, aby stosownie do art. 30 podstawowego rozporządzenia, istniał wymóg dostarczenia jakiemukolwiek rządowi rzeczywistych wyników obliczeń dotyczących wyłącznie określonego przedsiębiorstwa, odnośnie do kwoty subsydium, w szczególności w świetle art. 29 podstawowego rozporządzenia i przepisów w sprawie postępowania z informacjami poufnymi.
Informacje te zostały przekazane w sprawozdaniu wstępnym współpracującemu eksporterowi.
Ponadto, na podstawie art. 2 rozporządzenia o cle tymczasowym zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia swych opinii w formie pisemnej dotyczących treści tego rozporządzenia, w szczególności na temat wysokości wyrównawczych należności celnych.
2.2 Programy indywidualne
2.2.1 System dotacji rozwoju rynku eksportowego (EMDG)
(14) Rząd Australii argumentował, że "test wprowadzenia dotacji" przeprowadzony w ramach EMDG, który opisano w akapitach 14–17 rozporządzenia o cle tymczasowym, nie wiąże dotacji z przewidywanymi przychodami z wywozu, ponieważ celem tego testu jest zapewnienie, że przedsiębiorstwa musi mieć perspektywy sukcesu przez upewnienie się, czy wnioskodawca podejmuje się należytego planowania w sferze finansowej i zarządzania.
(15) Ustalono, że w ramach tego testu wnioskodawca musi wykazać, że zaplanował przychody z wywozu, które na pierwszy rzut oka nie są nieosiągalne.
Ponieważ Rząd Australii nie kwestionował tego, ustalono, że jeżeli nie przewiduje się, aby wywóz przyniósł dochody, to wsparcie zgodnie z systemem EMDG nie zostanie przyznane.
Dlatego subsydium uważane jest uzależnione od wyników osiąganych w wywozie, ponieważ sprawdzone w postępowaniu fakty wskazują, że przyznanie subsydium jest w rzeczywistości powiązane z przewidywanymi dochodami z wywozu w znaczeniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia, bez względu na cel tego testu.
(16) Należy ponadto zauważyć, że Rząd Australii i producent eksportujący odmówili dostarczenia kopii dokumentów dotyczących rzeczywiście przyznanej dotacji otrzymanej przez przedsiębiorstwo, powołując się na wymagania "tajemnicy handlowej".
Nie można więc było sprawdzić, czy przedsiębiorstwa ta rzeczywiście dostarczyła właściwym organom przyznającym dane o planowanych przychodach z wywozu.
Zarówno to przedsiębiorstwo, jak i Rząd Australii w czasie wizyty weryfikacyjnej zostali poinformowani, że ich odmowa może doprowadzić do podjęcia decyzji na podstawie dostępnego stanu faktycznego zgodnie z art. 28 podstawowego rozporządzenia.
A zatem, ponieważ nie kwestionowano faktu, iż "test wprowadzenia dotacji" wymaga dostarczenia informacji o planowanych przychodach z wywozu, uznaje się, że wsparcie było przyznane na podstawie takich przewidywanych przychodów z wywozu.
(17) Rząd Australii twierdził, że system EMDG nie jest uzależniony od wyników osiąganych w wywozie, ponieważ dotacja obliczana jest jako zwrot pewnej części kosztów promocji, które nie są powiązane ze sprzedażą produktu.
Ponadto, program nie jest specyficzny, ponieważ nie ogranicza się do eksporterów i kwalifikowanie się do niego wynika automatycznie z kryteriów obiektywnych.
(18) Ponieważ kwalifikowanie się do uzyskania dotacji w ramach tego programu jest w istocie powiązane z przewidywanymi przychodami z wywozu, subsydium faktycznie jest uważane za uzależnione od wyników osiąganych w wywozie w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia, bez względu na rzeczywiste obliczenie kwoty subwencji. Takie subsydia wywozowe uważane są za specyficzne zgodnie z art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(19) Rząd Australii argumentuje, że system EMDG nie preferuje towarów krajowych w stosunku do przywożonych, ponieważ ustawodawstwo zezwala na promocję towarów pochodzących z Australii lub innych krajów zamorskich.
(20) W odpowiedzi na ten argument należy powołać się na sekcję 24 część 4 ustawy o EMDG z 1997 r., która stanowi, że "towary wytworzone w Australii kwalifikują się, jeżeli 50 % ich zawartości pochodzi z Australii" i "towary wytworzone poza Australią kwalifikują się, jeżeli 75 % ich zawartości pochodzi Australii".
Zgodnie z podsekcjami 3 i 4 tej sekcji, istnieje możliwość odstąpienia od tych zasad dotyczących zawartości australijskiej w zależności od określenia przez Australijską Komisję Handlu (Austrade) czy "australijski wkład w te towary jest […] wystarczający, żeby zapewnić uzyskanie przez Australię znacznych korzyści netto z wywozu".
Pokazuje to w sposób jasny, że bez względu na to, czy towary zostały wytworzone w Australii, czy nie, muszą spełniać wymóg zawartości, czyniąc w ten sposób subwencjonowanie zależnym od preferencyjnego wykorzystania towarów krajowych w stosunku do towarów przywożonych, jak stanowi art. 3 ust. 4 lit. b) podstawowego rozporządzenia.
Ponadto, określenie przez Austrade, czy australijski wkład jest wystarczający, żeby zapewnić uzyskanie przez Australię znaczących korzyści netto ze swego wywozu, uczyniłoby ten program w rzeczywistości związanym z przewidywanym przychodem z wywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia.
(21) Rząd Australii i producent eksportujący twierdzili, że nie otrzymano żadnych dalszych płatności, ponieważ przedsiębiorstwo nie kwalifikuje się do otrzymywania dalszych takich dotacji.
Ponadto producent eksportujący argumentował, że ponieważ dotacje otrzymane w okresie badanym związane były z kosztami, jakie wystąpiły przed rozpoczęciem tych badań, nie powinny one podlegać środkom wyrównawczym.
(22) Uważa się, że nawet jeśli przedsiębiorstwo nie otrzymało żadnych powtarzających się subsydiów po ich przyznaniu, ponieważ nie spełniało po tej dacie kryteriów kwalifikujących z uwagi na przekroczenie progu dochodu, przedsiębiorstwo to nie kwalifikowało się na stałe do nieotrzymywania subsydiów.
Wyłącznie rozwój sytuacji handlowej danego przedsiębiorstwa określa, czy poziom przychodów jest niższy lub nie od danego poziomu ustalonego w ramach systemu EMDG.
Nie tłumaczy to odstępstwa od generalnej zasady, że kwota subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych ma być obliczona w kategoriach przyznawanych beneficjentowi korzyści, których istnienie stwierdzono w okresie badanym, jak przewiduje art. 5 podstawowego rozporządzenia.
(23) Jako generalna zasada, przyznanie subsydium w okresie badanym ustala się w momencie, gdy przedsiębiorstwo uzyskuje korzyść.
W tym przypadku, ponieważ subsydium była wypłacona przedsiębiorstwu w okresie badanym, korzyść ta została przyznana przedsiębiorstwu do tej daty.
(24) A zatem twierdzenia rządu Australii i producenta eksportującego dotyczące systemu EMDG zostają odrzucone i potwierdzone zostają wstępne ustalenia.
(25) Współpracujący producent eksportujący odniósł korzyści z tego programu w okresie badanym i uzyskał subsydium w wysokości 0,03 %.
2.2.2. Program kredytów importowych (ICS)
(26) Rząd Australii i producent eksportujący twierdzą, że poliestrowe włókna odcinkowe nie kwalifikują się w ramach programu, który opisano w akapitach 33–35 rozporządzenia o cle tymczasowym, i że przedsiębiorstwo nie otrzymało żadnych wypłat i nie odniosło żadnych korzyści związanych z poliestrowymi włóknami odcinkowymi.
Korzyści odniesione w ramach programu kredytów importowych dotyczyły innych produktów i były wydatkowane na te produkty.
Nie istniały dowody na subsydiowanie skrośne różnych produktów.
Komisja wyciągnęła błędny wniosek, że fundusze uzyskane ze sprzedaży kredytów importowych przyniosły korzyści w odniesieniu do wszystkich wywożonych produktów, gdyż wykorzystanie środków pieniężnych nie było związane z określonym produktem.
Błędne był również wniosek, że wywóz poliestrowych włókien odcinkowych skorzystał ze sprzedaży kredytów importowych, ponieważ większość poliestrowych włókien odcinkowych sprzedawana jest na rynku wywozu.
Nie potwierdza tego stan faktyczny, w szczególności w świetle znacznej wielkości sprzedaży krajowej dokonanej przez przedsiębiorstwo.
(27) Uważa się, że subsydiowanie skrośne w tym przypadku nie występuje.
Korzyści w ramach programu kredytów importowych nie ograniczają się do określonego produktu.
Przedsiębiorstwo otrzymuje kredyty, które może bez zobowiązań przekształcić w środki pieniężne.
Nie istnieje wymóg wykorzystania środków pieniężnych w celu wywozu, sprzedaży lub produkcji produktu, w odniesieniu do którego została obliczona kwota kredytu.
Ponieważ korzyści z subsydium nie są związane z określonym produktem, który nie jest objęty postępowaniem, więc uważane są one za przynoszące korzyści dla całej sprzedaży na wywóz, włącznie ze sprzedażą na wywóz poliestrowych włókien odcinkowych.
Ponadto twierdzenie, że kredyty importowe były "wydatkowane na te (inne) produkty" nie jest potwierdzone dowodami.
W istocie, zweryfikowano, że wszelkie kredyty importowe uzyskane w okresie badanym były przekształcone przez przedsiębiorstwo na środki pieniężne.
Należy także zauważyć, że Komisja Europejska nigdy nie doszła do wniosku, że wywóz poliestrowych włókien odcinkowych był subsydiowany, ponieważ większość poliestrowych włókien odcinkowych jest sprzedawana na wywóz.
Nie jest istotne, czy większość poliestrowych włókien odcinkowych jest sprzedawana na rynku wywozu, dla zagadnienia, czy cały wywóz, w tym wywóz poliestrowych włókien odcinkowych, skorzystał z płatności w ramach programu kredytów importowych.
(28) Rząd Australii argumentował także, że ze względu na wygaśnięcie programu dnia 30 czerwca 2000 r., dalsze uwzględnianie subsydium przy obliczeniu cła wyrównawczego jest nieuzasadnione w świetle art. 19 ust. 4 Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
(29) Artykuł 5 podstawowego rozporządzenia stanowi, że kwota subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych jest wyliczona w kategoriach korzyści dla beneficjenta, których istnienie stwierdzono w trakcie postępowania w sprawie subsydiowania.
Ponieważ korzyści wynikające z PKI uzyskane były w okresie badanym, więc uwzględnione one były w obliczeniach kwot subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych.
Informacje o możliwych zmianach dotyczących programów subsydiowania, które mogą mieć miejsce po okresie badanym, zazwyczaj nie są brane pod uwagę w postępowaniu w sprawie subsydiowania zgodnie z art. 11 podstawowego rozporządzenia.
W związku z tym należy zauważyć, że art. 19 podstawowego rozporządzenia przewiduje prawo do zwrócenia się o dokonanie tymczasowego przeglądu, w którym Komisja może między innymi uznać, czy okoliczności dotyczące subsydiowania uległy znacznej zmianie.
Wobec tego zastrzeżenie rządu Australii zostaje odrzucone.
Obliczenie kwoty subsydium
(30) Rząd Australii argumentował, że kwota subsydium nie została należycie obliczona, ponieważ niewłaściwym jest, iż tylko wywóz towarów jest subsydiowany skrośnie.
Dlatego właściwym wyznacznikiem powinna być całkowita sprzedaż, a nie sprzedaż na wywóz.
(31) W odpowiedzi na ten argument należy się powołać na przyczyny odrzucenia podobnego zastrzeżenia dotyczącego wyznacznika stosowanego w przypadku dotacji jednorazowych na wydatki kapitałowe/aktywa trwałe jak określono niżej w przypadku programu zachęt na rzecz konkurencji międzynarodowej (IICP) i programu przyciągania inwestycji (IAP).
Ponieważ, jak wykazano wyżej, subsydiowanie jest subsydiowaniem wywozu, uważa się, że korzyści powinny być odnoszone przy sprzedaży na wywóz.
Tak więc subsydium musi być obliczone poprzez przypisanie kwoty do sprzedaży na wywóz.
(32) Współpracujący producent eksportujący odniósł korzyści z tego programu w okresie badanym i uzyskał subsydium w wysokości 3,48 %.
2.2.3. Program przyciągania inwestycji (IAP) i program zachęt na rzecz konkurencyjności międzynarodowej (IICP)
(33) Rząd Australii argumentował, że nie było braku współpracy w okresie badanym.
Nawet jeśli umowy określającej warunki przyznania dotacji w ramach IICP i IAP, które opisano odpowiednio w akapitach 24–27 i 38–41 rozporządzenia o cle tymczasowym, nie mogły zostać zapewnione, informacje tam podana oraz wyjaśnienie przedmiotu, warunków i funkcjonowania programów zostały dostarczone służbom Komisji.
Ponadto art. 28 ust. 3 podstawowego rozporządzenia przewiduje, że informacje powinny zostać uwzględnione pod warunkiem, że między innymi strona działała w miarę swoich najlepszych możliwości, co w tym przypadku miało miejsce.
W końcu, powody odrzucenia takich dowodów lub informacji nie zostały ujawnione w opublikowanych ustaleniach, jak wymaga tego art. 28 podstawowego rozporządzenia.
(34) Podczas wizyty weryfikacyjnej Rząd Australii i współpracujący eksporter byli wielokrotnie informowani o przepisie zawartym w art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia, według którego odmowa uzyskania dostępu do umowy określającej warunki przyznania dotacji i związanych dokumentów uzupełniających może prowadzić do ustaleń na podstawie dostępnych faktów dotyczących subsydiów przyznanych w ramach IICP i IAP.
Rzeczywiste warunki przyznawania dotacji nigdy nie zostały do końca ujawnione służbom Komisji przez Rząd Australii i przez współpracującego producenta eksportującego, nawet w formie ustnej.
W związku z tym należy zauważyć, że informacje podane przez Rząd Australii i producenta eksportującego dotyczące celu, warunków i funkcjonowania obu programów oraz warunków i kwot subsydiów nie zostały odrzucone w takim zakresie, w jakim mogły one być zweryfikowane zgodnie z art. 28 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
Powody odrzucenia oświadczenia, które nie mogło być zweryfikowane, złożonego przez Rząd Australii, że subsydia przyznane ani w ramach IICP, ani w IAP nie były uzależnione od wyników osiąganych w wywozie, są wyraźnie opisane w wstępnym dokumencie ujawniającym i w rozporządzeniu o cle tymczasowym w akapicie 28, 29, 40 i 42.
(35) Ponadto Rząd Australii argumentował, że informacje dostarczone przez rząd stanu Wiktoria o wypłacie dotacji w ramach IAP nie zostały uwzględnione oraz że oświadczenia złożone przez Komisję Europejską, że wypłata dotacji przez rząd stanu Wiktoria jest uzależnione od wywozu oraz, że wywóz jest jednym z celów ustawy o rozwoju gospodarczym z 1981 r., nie są właściwe i nie są poparte faktami.
(36) Na podstawie dostępnych faktów jak wyjaśniono wyżej, należy przyjąć wnioski dotyczące warunków rzeczywistego przyznania subsydiów w ramach IAP.
Fakty te to m.in. sekcja 3 ust. 1 lit. c) ustawy o rozwoju gospodarczym z 1981 r., która stanowi, że funkcje ministerstwa rozwoju gospodarki powinny polegać m.in. na ułatwianiu, stwarzaniu zachęt, promocji i realizacji m.in. "rozwoju możliwości eksportowych przemysłu w całym kraju", a także sprawozdanie przeprowadzone przez audytorów rządu wiktoryjskiego, do którego odwołuje się skarżący i które zawiera odniesienie do oczekiwanego wzrostu wywozu współpracującego producenta eksportującego.
(37) Stosowny przepis dotyczący dotacji, tj. sekcja 13 ust. 3 ustawy o rozwoju gospodarczym z 1981 r. ustanawiającej cele programu IAP nie określa wyraźnie rozwoju zdolności wywozowej, ale podaje raczej bardziej ogólne warunki, takie jak "zrównoważony rozwój gospodarczy kraju". Jednak sprawozdanie przemysłu wiktoryjskiego z dnia 1 września 1993 r.
"Działalność gospodarcza w Wiktorii" sporządzony przez ministra przemysłu i zatrudnienia nawiązywało do IAP przez stwierdzenie między innymi, że "inwestycje wybrane do udzielenia pomocy muszą oferować znaczące korzyści ekonomiczne netto dla Wiktorii, w szczególności w kategoriach wywozu" i że "inwestycje powinny być dokonywane w przemyśle związanym z handlem i kluczowymi gałęziami przemysłu z priorytetami określonymi po uzgodnieniu ich z przedsiębiorstwami konkurującymi na rynkach przywozu i wywozu".
(38) Uważa się zatem, że argumenty podane przez Rząd Australii dotyczące programów IAP i IICP powinny zostać odrzucone i potwierdza się, że te subsydia są zależne od wyników osiąganych w wywozie w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. b) podstawowego rozporządzenia.
Obliczenie kwoty subsydium
(39) Rząd Australii argumentował, że jeśli chodzi o dotacje przyznane w ramach IICP i IAP, wyznacznikiem do przyznania kwoty subsydium powinna być ogólna wartość sprzedaży a nie tylko sprzedaż na wywóz, ponieważ subsydia były związane z pozyskaniem środków trwałych a więc przyniosły korzyść całej działalności.
(40) Jest normalną praktyką, że subsydia, które zależą od wyników osiąganych w wywozie, są przyznawane na sprzedaż na wywóz bez względu na to, czy są one przyznawane na zakup środków trwałych, czy nie.
Racjonalnym jest więc założenie, że korzyści z programów subsydiowania, których celem jest wspomaganie wywozu, są również związane z tym wywozem, a zatem powinny być obliczane w oparciu o wielkość sprzedaży na wywóz.
Takie podejście jest również zgodny z wytycznymi Komisji w odniesieniu do obliczania kwot subsydiów w trakcie postępowania w sprawie środków wyrównawczych.
(41) Współpracujący producent eksportujący uzyskał korzyści w ramach IICP i IAP w okresie badanym i uzyskał subsydium w wysokości odpowiednio 1,92 % i 0,64 %.
3.
KWOTA SUBSYDIÓW STANOWIĄCYCH PODSTAWĘ DLA ŚRODKÓW WYRÓWNAWCZYCH
(42) Kwota subsydiów wywozowych stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, zgodnie z przepisami podstawowego rozporządzenia, wyrażona ad valorem
_BAR_ EMDG _BAR_ IICP _BAR_ ICS _BAR_ IAP _BAR_ SUMA _BAR_
Leading Synthetics _BAR_ 0,03 % _BAR_ 1,92 % _BAR_ 3,48 % _BAR_ 0,64 % _BAR_ 6,07 % _BAR_
(43) Ponieważ producent eksportujący objęty postępowaniem praktycznie cały wywóz rozważanego produktu pochodzenia australijskiego zaliczył jako wywóz do Wspólnoty, średnia ważona wysokość subsydiów dla całego kraju jest wyższa od stosowanego minimalnego marginesu subsydiowania wynoszącego 1 %.
II.
INDONEZJA
I. WSTĘP
(44) Po szczegółowym podaniu ustaleń i publikacji rozporządzenia o cle tymczasowym nie otrzymano w wyznaczonym terminie żadnych uwag na ten temat.
(45) Zgodnie z ustaloną praktyką i polityką dotyczącą krajów wymienionych w załączniku VII do umowy WTO o subsydiach uważa się, że nie ma uzasadnienia dla przyznania korzyści, jeśli subsydium ma wynieść mniej niż 0,3 %.
Zasada ta stosuje się tylko w stosunku do współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano status indywidualnego traktowania.
2.
POBIERANIE PRÓBEK
(46) W celu umożliwienia służbom Komisji wybrania przedsiębiorstw reprezentatywnych, na podstawie art. 27 podstawowego rozporządzenia, producenci eksportujący zostali poproszeni o zgłoszenie się w ciągu 15 dni od rozpoczęcia postępowania oraz o dostarczenie podstawowych informacji o ich wywozie i sprzedaży krajowej, o dokładne określenie ich działalności gospodarczej w odniesieniu do produkcji rozważanego produktu oraz o podanie nazw i profilu produkcyjnego wszystkich przedsiębiorstw w branży poliestrowych włókien odcinkowych z nimi związanych.
Komisja poinformowała również o tej sprawie władze Indonezji i indonezyjskie stowarzyszenie producentów eksportujących.
a) Wybór wstępny współpracujących przedsiębiorstw
(47) Zgłosiło się siedem przedsiębiorstw indonezyjskich, które dostarczyły żądane informacje w wyznaczonym terminie.
Przedsiębiorstwa te początkowo zostały uznane za współpracujące i zostały uwzględnione w próbie.
Przedsiębiorstwa, które zgłosiły się w terminie, stanowiły cały przywóz produktu pochodzenia indonezyjskiego do Wspólnoty.
(48) Współpracujące przedsiębiorstwa, które ostatecznie nie zostały uwzględnione w próbie, zostały poinformowane, że wszelkie cła wyrównawcze na wywóz produktów obliczane będą zgodnie z przepisami art. 15 ust. 3 podstawowego rozporządzenia.
(49) Jeśli jakiekolwiek przedsiębiorstwa nie zgłosiły się w wyznaczonym terminie, uznane zostały za przedsiębiorstwa niewspółpracujące.
b) Wybór próby
(50) Początkowo wybrane zostały w konsultacji z indonezyjskim stowarzyszeniem producentów eksportujących jako przedsiębiorstwa reprezentatywne trzy przedsiębiorstwa indonezyjskie.
Indonezyjskie stowarzyszenie producentów eksportujących zaproponowało zmianę dwóch przedsiębiorstw początkowo wybranych na dwa inne, które jednak nie mogły być uznane za bardziej reprezentatywne niż te dwie wybrane początkowo.
Wszystkie zainteresowane strony zostały o tym odpowiednio powiadomione.
(51) Do tych trzech przedsiębiorstw wybranych do próby, wysłane zostały kwestionariusze z prośbą o ich wypełnienie.
Następnie jedno z przedsiębiorstw dostarczyło niekompletną odpowiedź, która była ponadto sprzeczna w swych podstawowych informacjach dostarczonych wcześniej w procesie pobierania próbek.
Drugie przedsiębiorstwo nie dostarczyło kompletnej i wyczerpującej odpowiedzi i nie poinformowało w należyty sposób służb Komisji o jej związkach z innym przedsiębiorstwem indonezyjskim.
Należy zauważyć, że do obu tych przedsiębiorstw służby Komisji zwracały się kilkakrotnie z prośbami, w których dokładnie podawano charakter niezbędnych informacji a nawet przesuwano im ostateczny termin na złożenie tych informacji.
Ostatecznie przedsiębiorstwa te zostały dokładnie poinformowane o powodach zaprzestania uznawania ich za przedsiębiorstwa współpracujące w tych postępowaniach i że wyniki tych badań mogą być dla nich mniej korzystne niż w przypadku gdyby współpracowały.
(52) Wziąwszy pod uwagę stopień braku współpracy przedsiębiorstw początkowo wybranych do próby, służby Komisji zdecydowały o wybraniu innej próby zgodnie z art. 27 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
W tym celu do składu przedsiębiorstw reprezentatywnych dodano dwa inne współpracujące przedsiębiorstwa indonezyjskie, które dostarczyły wcześniej kompletne i wyczerpujące odpowiedzi na kwestionariusz mając nadzieję, że w ten sposób zostanie przyznany im status przedsiębiorstw polegających indywidualnemu potraktowaniu w tym postępowaniu.
Indonezyjskie stowarzyszenie producentów eksportujących, zainteresowane przedsiębiorstwa oraz władze Indonezji zostały o tym odpowiednio poinformowane i nie wniosły sprzeciwu.
(53) Trzy przedsiębiorstwa, które ostatecznie stanowiły próbę i które w pełni współpracowały w postępowaniu uzyskały indywidualny margines subsydium i indywidualną stawkę celną.
3.
PROGRAMY SUBSYDIOWANIA, Z KTÓRYCH KORZYSTAJĄ WSPÓŁPRACUJĄCY EKSPORTERZY
Programy BKPM
(54) Rada Koordynacji Inwestycji (Badan Koordinasi Penanaman Modal – BKPM) jest agencją rządową podlegającą bezpośrednio prezydentowi Republiki Indonezji. Zadaniem BKPM jest wspomaganie prezydenta w kreowaniu polityki rządu w zakresie inwestycji.
Rada ta odpowiedzialna jest za planowanie i promowanie inwestycji, a także za rozpatrywanie i zatwierdzanie inwestycji oraz wydawanie pozwoleń na inwestycje i nadzór nad ich wdrażaniem.
BKPM odgrywa główną rolę w koordynowaniu działalności inwestycyjnej z innymi agencjami rządowymi.
BKPM jest również zaangażowany w rozwój regionalny oraz opracowywanie i zarządzanie wykazami negatywnych inwestycji (Daftar Negative Investasi – DNI), który obejmuje sektory zamknięte dla inwestycji a także podlegające modyfikacjom i dostosowaniu.
(55) BKPM zatwierdza zarówno inwestycje zagraniczne (Penanaman Modal Asing – PMA), jak i krajowe (PMDN). Przedsiębiorstwa, które uzyskają zatwierdzenie BKPM, jako przedsiębiorstwa PMA lub PMDN uzyskują zwolnienie lub zniżkę cła przywozowego i podatków od przywozu dóbr inwestycyjnych, mianowicie maszyn, sprzętu, części zapasowych i sprzętu pomocniczego, a także przywozu surowców zapewniających pełną dwuletnią produkcję.
(56) Inwestycje zagraniczne (PMA) podlegają przede wszystkim ustawie o zagranicznych inwestycjach kapitałowych nr 1 z 1967 r., zmienionej ustawą nr 11 z 1970 r.
(57) Inwestycje krajowe (PMDN) podlegają ustawie nr 6/1968 o krajowych inwestycjach kapitałowych, zmienionej ustawą nr 12/1971.
(58) Ponadto przedsiębiorstwa PMA, a także inne przedsiębiorstwa podlegają różnym politykom sektorowym stosowanym przez odnośne władze rządowe, określonym np. w ustawie nr 5/1984 dotyczącej przemysłu, w ustawie nr 5/1967 dotyczącej leśnictwa i w ustawie nr 12/1992 dotyczącej rolnictwa.
(59) Podstawy prawne zwolnienia lub obniżenia należności przywozowych są ustanowione w niektórych dekretach ministra finansów (nr 297/KMK.01/1997, nr 545/KMK.01/1997, nr 546/KMK.01/1997, nr 252/KMK.04/1998).
a) Kwalifikacje
(60) Prawo do zwolnienia od cła lub jego obniżki przysługiwać będzie na przedsięwzięcia inwestycyjne, które zostały zatwierdzone przez BKPM, PMA jak również przedsięwzięcia PMDN, włącznie z istniejącymi przedsiębiorstwami PMA i PMDN rozszerzającymi swe projekty wytwarzania produktów podobnych, o więcej niż 30 % mocy zainstalowanej lub w celu dywersyfikacji swych produktów.
(61) Kryteria kwalifikujące ustalane są przez BKPM i są poddawane częstym uaktualnieniom.
Kryteria te obejmują niektóre ograniczenia dla inwestycji zagranicznych, głównie obowiązek stworzenia wspólnego przedsiębiorstwa z przedsiębiorstwem indonezyjskim w celu inwestowania w niektórych sektorach.
(62) Inwestycje w sektorach wymienionych w negatywnym wykazie inwestycji nie spełniają warunków koniecznych do przyznania tych korzyści i dotyczą niektórych branż przemysłu chemicznego jak np. produkcja cyklaminianu czy sacharyny.
Z przywilejów tych mogą korzystać wyłącznie inwestycje w 12 innych sektorach, o ile spełniają niektóre dodatkowe kryteria.
Sektory te wymienione są w opublikowanym przez BKPM "Podręczniku technicznym – wdrażanie inwestycji kapitałowych 1998" i dotyczą produkcji m.in. jodowanej soli spożywczej, alkoholu etylowego i nawozów sztucznych.
(63) Jeżeli chodzi o metody zarządzania programem stwierdzono, że przedsiębiorstwa podlegają politykom sektorowym/przemysłowym realizowanym przez odnośne ministerstwa.
b) Wdrażanie praktyczne
(64) Pierwsza czynność, to złożenie wniosku w BKPM. Wnioski te są tam następnie oceniane w kategoriach spełniania warunków w wielu aspektach, takich jak polityki sektorowe, technologia, rynek i finanse.
Jeżeli wniosek zostanie uwzględniony, BKPM udziela przedsiębiorstwom pomocy w uzyskaniu innych niezbędnych zezwoleń, takich jak pozwolenie na budowę, tytuł własności ziemskiej a także pozwolenia na pracę.
(65) Zwolnienie z opłat celnych otrzymywane jest później.
W tym celu musi zostać przedstawiony wykaz ("masterlist"), zawierający dobra inwestycyjne i surowce, które będą wywożone. Wykaz ten składa się poprzez PT.
Sucofindo, agencja kontroli technicznej, która dokonuje oceny tego wykazu a następnie po zatwierdzeniu przesyła ją do BKPM. BKPM wydaje następnie list akceptacyjny i pozwolenie na przywóz.
c) Wnioski dotyczące stosowania środków wyrównawczych
(66) Programy BKPM są subsydium, czyli finansowym wsparciem przez Rząd Indonezji w postaci niepłacenia ceł i dającymi bezpośrednie korzyści beneficjentowi.
(67) Programy te nie kwalifikują się jako systemy ceł zwrotnych zgodnie z przepisami załączników I-III podstawowego rozporządzenia, ponieważ środki trwałe nie ulegają wykorzystaniu w procesie produkcyjnym i nie ma obowiązku wywozu produktu gotowego, w którego skład wchodzą surowce.
(68) Programy BKPM nie są uzależnione prawnie od wyników uzyskiwanych w wywozie lub od używania towarów krajowych zamiast towarów importowanych.
(69) Podczas gdy systemy te wydają się dostępne dla szerokiego zakresu inwestycji, wyraźnie ograniczają one dostęp do subsydiowania niektórym przedsiębiorstwom, które nie działają w określonych sektorach. Ponadto, liczba i rodzaj tych ograniczeń mających zastosowanie do niektórych sektorów, w szczególności ograniczenia dotyczące kwalifikowania się określonych typów przedsiębiorstw lub stref geograficznych, albo całkowicie wykluczających niektóre sektory, są niezgodne z warunkami art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia, które stanowi, że organ przyznający musi określić obiektywne kryteria, które są neutralne, które nie traktują priorytetowo niektórych przedsiębiorstw w stosunku do innych przedsiębiorstw i które mają charakter ekonomiczny i są stosowane horyzontalnie. Dlatego programy te są uważane za specyficzne w znaczeniu art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia, ponieważ wyraźnie ograniczają niektórym przedsiębiorstwom dostęp do subsydiów.
(70) Nawet jeśli specyficzność nie występowałaby na mocy art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia, program w rzeczywistości byłby specyficzny na mocy art. 3 ust. 2 lit. c) podstawowego rozporządzenia, ponieważ nie wykazano, że uprawnienia te przysługują automatycznie, ale że przyznawane są raczej w oparciu o indywidualnie podejmowane decyzje, w których mają swój udział różne organy władzy rządowej realizujące polityki sektorowe/przemysłowe stosowane przez odnośne ministerstwa. Nie dostarczono żadnych informacji na temat rzeczywistego wykorzystania programu subsydiowania i sposobu, w jaki organy przyznające korzystały ze swobody podejmowania decyzji. Uznano więc, że programy BKPM są również ewentualnie uważane za specyficzne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. c) podstawowego rozporządzenia, a zatem stanowią podstawę dla środków wyrównawczych.
d) Obliczenie kwoty subsydium
(71) Uzyskane korzyści określono na podstawie niezapłaconych w okresie badanym kwotach cła za surowce i części zapasowe i w okresie od dnia 1 stycznia 1988 r. do końca okresu badanego za dobra inwestycyjne, w stosunku do których w przemyśle tym stosowany jest 17 letni normalny okres amortyzacji.
Ponieważ programy nie są uzależnione od wyników osiąganych w wywozie, więc cała korzyść była przypisana ogólnej wielkości obrotów.
Uzyskana kwota została następnie skorygowana według średniej komercyjnej stopy oprocentowania stosowanej przez banki przy udzielaniu pożyczek w okresie badanym, która wynosiła wtedy 24,61 %.
(72) Dwóch producentów eksportujących skorzystało z tych programów, ale nie uzyskali oni korzyści zgodnie z polityką wyjaśnionej powyżej.
Programy Bapeksta
(73) Centrum zarządzania sprawami ceł importowych, zwolnieniami od ceł i zwrotem kwot (Bapeksta) może, na złożony w tej sprawie wniosek, przyznać zwolnienie od cła importowego lub jego rekompensatę, jak również zwolnienie od podatku VAT (PPN) i podatku od sprzedaży towarów luksusowych (PPnBM) na przywóz towarów w celu dalszego ich przetworzenia a następnie wywozu.
(74) Program zwolnień obejmuje cła wywozowe, jakie miałyby być płacone w przyszłości, podczas gdy program zwrotu wpłaconych już kwot zwrotów stosuje się do nakładów na przywóz, jakie zostały już wykorzystane w towarach wywiezionych.
(75) Podstawą prawną jest dekret ministra finansów nr 615/KMK.01/1997 z dnia 1 grudnia 1997 r.
a) Kwalifikacje
(76) Programy Bapeksta dostępne są dla producentów eksportujących z Indonezji po złożeniu do Bapeksta odpowiedniego wniosku.
(77) W celu uzyskania zwolnień przedsiębiorstwo musi dokonać powrotnego wywozu 100 % wywożonych towarów w postaci produktów końcowych w ciągu 12 miesięcy od daty przywozu tych towarów, chyba że cykl produkcyjny trwa dłużej. W takim przypadku zwolnienie może zostać przyznane.
Przedsiębiorstwo musi również złożyć zabezpieczenie finansowe w postaci gwarancji bankowej na kwotę zwolnienia od cła i kwoty PPN oraz PPnBM normalnie należnych.
(78) W celu uzyskania zwrotu kwot już wpłaconych, przedsiębiorstwo musi wcześniej dokonać wywozu produktów końcowych.
Przywóz musi być dokonany nie wcześniej niż 12 miesięcy przed wysyłką wywożonych towarów.
(79) W obydwu przypadkach, towary mogą być wywożone również do stref wolnocłowych.
b) Wdrażanie praktyczne
(80) W celu uzyskania możliwości zwolnienia od cła, przedsiębiorstwa muszą dostarczyć na specjalnym formularzu informacje o spodziewanych wynikach osiąganych w wywozie w przyszłości, przewidywane potrzeby w zakresie przywozu towarów i oszacowaną wysokość należnych ceł i podatków.
Następnie, przedsiębiorstwa te mają obowiązek składania do Bapeksta co sześć miesięcy sprawozdania z wywozu.
(81) Bapeksta może później dokonać weryfikacji poddając sprawozdanie danego przedsiębiorstwa audytowi.
(82) W celu uzyskania zwrotu wpłaconych kwot, przedsiębiorstwa muszą dostarczyć na specjalnym formularzu informacje o wzajemnym związku przywiezionych towarów, za przywóz których zapłacono cło i podatek, z produktami wyeksportowanymi i dołączyć do tych informacji dokumenty importowe i eksportowe.
(83) Bapeksta ma prawo weryfikowania tych dokumentów poprzez przeprowadzenie kontroli w obiektach danego przedsiębiorstwa.
c) Wniosek w sprawie zastosowania środków wyrównawczych
(84) Rząd Indonezji oświadczył, że programy Bapeksta są normalnymi programami zapewniającymi zwrot opłat celnych, zgodnymi ze zobowiązaniami międzynarodowymi.
Przedsiębiorstwa, w przypadku których stwierdzono by, że korzystały z tych programów w sposób niewłaściwy i uzyskały nadmierne zwolnienia celne lub zwrot zapłaconych kwot, zostałyby ukarane.
Stwierdzono również, że istniały systemy komputerowe, które konfrontował określone operacje importowe z eksportowymi w celu potwierdzenia, jakie nakłady zostały wykorzystane w produkcji towarów wyeksportowanych i w jakiej wysokości.
(85) Rząd Indonezji nie był jednak w stanie przedstawić wystarczających dowodów na istnienie efektywnego systemu weryfikacji.
(86) Część II pkt 5 załącznika II i część II pkt 3 załącznika III do podstawowego rozporządzenia przewidują, że w przypadku gdy stwierdzono, że rząd kraju wywozu nie ma takiego systemu, dalsze badania w oparciu o faktycznie zaangażowane środki będą musiały być przeprowadzone przez kraj wywozu w celu określenia czy miała miejsce nadpłata.
Rząd Indonezji nie przeprowadził takiego badania.
Komisja nie zbadała dlatego, czy rzeczywiście miały miejsca nadmierny zwrot opłat przywozowych z tytułu środków wykorzystanych do produkcji produktów wywiezionych.
(87) Programy Bapeksta stanowią subsydium jako finansowe wsparcie przez Rząd Indonezji w postaci zwolnień celnych lub przyznania zwrotu poniesionych kosztów dające bezpośrednie korzyści beneficjentowi.
Jest to subsydium uzależnione prawnie od wyników osiąganych w wywozie (zgodnie z przepisami części I załącznika I do podstawowego rozporządzenia jest to subsydium wywozowe) i dlatego jest uważane za specyficzne na mocy art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia.
d) Obliczanie kwoty subsydium
(88) Zysk eksporterów został obliczony na podstawie kwoty zwolnienia od cła przyznanego w okresie badanym z uwzględnieniem całkowitej wielkości wywozu, jaki miał miejsce w tym okresie.
Kwota ta została następnie dostosowana przez dodanie połowy z 24,61 %, tj. średniej komercyjnej stopy procentowej stosowanej przez banki przy udzielaniu pożyczek w okresie badanym.
(89) Przedsiębiorstwa PT. Indorama Synthetics TbK skorzystała z tych programów i uzyskała korzyści w wysokości 1,4 %.
4.
PROGRAMY SUBSYDIOWANIA, Z KTÓRYCH NIE KORZYSTAJĄ WSPÓŁPRACUJĄCY PRODUCENCI EKSPORTUJĄCY
(90) Stwierdzono, że współpracujący producenci eksportujący nie korzystali z subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych w ramach następujących programów:
- ulgi z tytułu podatku dochodowego zgodnie z rozporządzeniem Rządu nr 45 z dnia 8 lipca 1996 r. i dekretem Prezydenta nr 7 z dnia 17 stycznia 1999 r.,
- strefy wolnocłowe na podstawie rozporządzenia rządu nr 33/1996 z dnia 4 lipca 1996 r. i decyzji ministra finansów Republiki Indonezji (nr 291/KMK.05/1997, nr 547/KMK.01/1997 i nr 292/KMK.01/1998).
5.
KWOTA SUBSYDIUM STANOWIĄCEGO PODSTAWĘ DLA ŚRODKÓW WYRÓWNAWCZYCH
(91) Komisja ograniczyła swoje badanie stosując pobieranie próbek zgodnie z art. 21 podstawowego rozporządzenia.
Zdecydowano, na podstawie art. 27 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, że w przypadku dwóch przedsiębiorstw wybranych drogą losową w pewnym stopniu nie istniała współpraca, co prawdopodobnie wpłynęło w znaczny sposób na wyniki postępowania. Należało więc wybrać inne przedsiębiorstwa.
Kwota subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych w przypadku współpracujących producentów eksportujących objętych próbką została ustalona jak następuje:
_BAR_ Programy BKPM _BAR_ Programy BAPEKSTA _BAR_ Suma _BAR_
PT.
Indorama Synthetics TbK _BAR_ 0,0 % _BAR_ 1,41 % _BAR_ 1,41 % _BAR_
PT.
Panasia Indosyntec TbK _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_
PT.
SusilaIndah Synthetic Fiber Industry _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,0 % _BAR_
(92) Zgodnie z art. 15 ust. 3 podstawowego rozporządzenia wszelkie cła wyrównawcze stosowane do przywozu dokonywanego przez eksporterów lub producentów, którzy zgłosili się zgodnie z art. 27, ale nie zostali uwzględnieni w badaniu, nie mogą przekroczyć średniej ważonej kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczym ustalonych dla stron w próbie.
A zatem kwota subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych ustalona dla współpracujących producentów eksportujących, ale niewłączonych do próby wynosi:
_BAR_ Programy BKPM _BAR_ Programy BAPEKSTA _BAR_ Razem _BAR_
PT.
Petroleum Industries TbK _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,45 % _BAR_ 0,45 % _BAR_
PT.
Teijin Indonesia Fiber Corporation _BAR_ 0,0 % _BAR_ 0,45 % _BAR_ 0,45 % _BAR_
(93) Kwota subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych, zgodnie z przepisami podstawowego rozporządzenia, wyrażonych od wartości dla producentów eksportujących współpracujących z prowadzącymi postępowanie sprawdzające wahają się od 0 % do 1,0 %, są zatem niższe od minimalnego progu subwencji dla Indonezji, czyli poniżej 3 %.
(94) Dwa przedsiębiorstwa, które zostały wyłączone z próby, a mianowicie PT.
Global Fiberindo i PT.
Polysindo Eka Perkassa, stanowiło znaczny udział (tj. ponad 30 %) w wywozie rozważanego produktu do Wspólnoty.
A zatem ostateczne ustalenia dotyczące tych dwóch przedsiębiorstw i każdego innego przedsiębiorstwa, które nie współpracowało w obecnym postępowaniu uzyskane zostały na podstawie dostępnego stanu faktycznego zgodnie z art. 28 podstawowego rozporządzenia.
(95) W oparciu o powyższe, w wyniku postępowania ujawniono istnienie subsydiów podlegających środkom wyrównawczym, dostępnych dla niewspółpracujących producentów eksportujących.
Uważa się, że brak współpracy jest wynikiem stosowania i czerpania korzyści przez tych producentów z subsydiów wyrównawczych na poziomie powyżej poziomu minimalnego dla Indonezji.
Zgodnie z przepisami art. 28 podstawowego rozporządzenia oraz na podstawie informacji stwierdzonych w skardze oraz w ustaleniach oraz aby nie przyznawać premii za brak współpracy z prowadzącymi postępowanie, kwota subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych dla tych dwóch przedsiębiorstw została ustalona jak następuje.
_BAR_ Programy BKPM (subsydium krajowe) _BAR_ Programy BAPEKSTA (subsydium wywozowe) _BAR_ Suma _BAR_
PT.
Global Fiberindo _BAR_ 5 % _BAR_ 5 % _BAR_ 10 % _BAR_
PT.
Polysindo Eka Perkassa _BAR_ 5 % _BAR_ 5 % _BAR_ 10 % _BAR_
Inne przedsiębiorstwo _BAR_ 5 % _BAR_ 5 % _BAR_ 10 % _BAR_
(96) Średni ważony margines subsydium w skali całego kraju dla wszystkich badanych producentów eksportujących objętych postępowaniem (włącznie z dwoma przedsiębiorstwami niewspółpracującymi), których wywóz stanowi praktycznie cały wywóz do Wspólnoty rozważanego produktu pochodzącego z Indonezji, jest większy od minimalnego marginesu, tj. wynosi więcej niż 3 %.
III.
TAJWAN
1.
WSTĘP
(97) Po publikacji rozporządzenia o cle tymczasowym, Rząd Tajwanu przedstawił w swych listach z dnia 17 i 19 stycznia 2000 r. opinię na temat dokumentu ujawniającego zawierającego szczegółowe informacje leżące u podstaw podstawowych faktów i okoliczności, na podstawie których przyjęte zostały środki tymczasowe.
Od producentów eksportujących otrzymano liczne uwagi przedstawione w formie pisemnej i wszyscy oni zwracali się o umożliwienie im przedstawienia ich racji osobiście. Możliwość ta została im przyznana i przesłuchanie odbyło się 15 lutego 2000 r.
2.
INFORMACJE OGÓLNE
2.1. Specyficzność rozważanych programów
(98) Producenci eksportujący przedstawili pewne ogólne uwagi dotyczące interpretacji pojęcia "specyficzność".
Określenie, czy subsydium objęte postępowaniem jest specyficzne czy nie, zostało dokonane na podstawie przepisów podstawowego rozporządzenia w szczególności jego art. 3.
Uwagi producentów eksportujących zostały uwzględnione przy określeniu, czy każdy program objęty postępowaniem zawiera w sobie subsydia specyficzne, zgodnie z art. 3 rozporządzenia podstawowego, które są subsydiami stanowiącymi podstawę dla środków wyrównawczych.
A zatem wyjaśniony jest, zgodnie z sekcją dotyczącą każdego programu, sposób, w jaki zdefiniowano specyficzność w odniesieniu do poszczególnych programów, którego dotyczy, a także w dodatku do ustaleń podanych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
2.2. Obliczenie ogólnej rynkowej stopy procentowej
(99) Wstępnie zdecydowano, aby do celów niniejszego badania, zastosować ogólną stopę procentową w wysokości 9,03 %.
Taka wartość stopy procentowej została ustalona na podstawie informacji uzyskanych w trakcie badania i uznana za odpowiednią dla tego celu.
Rząd Tajwanu i producenci eksportujący zakwestionowali wiarygodność tej stopy.
(100) W związku z powyższym zastrzeżeniem, służby Komisji dokonały ponownego obliczenia wysokości ogólnie stosowanej stopy procentowej.
Jako wzorcową stopę procentową przyjęto 8,52 %, wartość, którą otrzymano poprzez przyjęcie miesięcznych stóp procentowych stosowanych w okresie badanym przez 37 banków krajowych na Tajwanie.
Te dane o stopach procentowych są publicznie dostępne i stanowią część comiesięcznych statystyk finansowych publikowanych przez Departament Badań Ekonomicznych Banku Centralnego Republiki Chińskiej.
(101) Wnoszono także, że do wyliczeń wstępnych powinna zostać zastosowana stopa procentowa stosowana przy porównywalnych pożyczkach i że w każdym wypadku stopa procentowa przyjęta przez Komisję nie jest współmierna ze stopą procentową, jaką są w stanie uzyskać przedsiębiorstwa na rynku i że pożyczki komercyjne istotnie udzielane były przedsiębiorstwom w okresie badanym.
Pożyczka porównywalna powinna być pożyczką w zbliżonej wysokości, przeznaczoną na podobne cele i udzielona na mniej więcej taki sam okres.
Nie zidentyfikowano takiej porównywalnej pożyczki dla producentów eksportujących, o których tu mowa.
A zatem potwierdza się niniejszym prawidłowość metody obliczeń jak wyżej dla wyjściowej stopy procentowej.
2.3. Zastosowanie stopy procentowej w obliczeniach kwoty subsydium
(102) Producenci eksportujący twierdzili, że Komisja nie ma racji dodając odsetki, w wysokości odpowiadającej średnim stopom procentowym na Tajwanie obowiązującym w okresie badanym, do programów, które stwierdzono, że są subsydiami.
(103) Podstawy prawne dodania odsetek do wartości nominalnej subsydium są art. 5, 6 i 7 podstawowego rozporządzenia, które zawiera przepisy dotyczące obliczenia kwoty subsydium, jak podano w wytycznych Komisji odnośnie do obliczenia kwot subsydium w trakcie postępowania w sprawie ceł wyrównawczych.
(104) Na podstawie art. 5 podstawowego rozporządzenia, obliczenie wysokości korzyści mają odzwierciedlać kwotę subsydium, jaka istnieje w okresie badanym a nie tylko wartość nominalną kwoty w czasie, kiedy jest przekazywana beneficjentowi lub ustalona przez rząd.
Taki sposób podejścia do tego zagadnienia jest w szczególności polecany w wytycznych Komisji dotyczących obliczania kwot subsydiów w trakcie postępowaniach o cle wyrównawczych, w którym stwierdza się, że wielkość nominalna kwoty subsydium musi być konwertowana ma wartość obowiązującą w czasie prowadzenia badania poprzez przyjęcie normalnej, komercyjnej stopy procentowej.
(105) Twierdzono również, że metodyka ta nie może być przyjęta do rzekomych kwot subsydiowania w kredytach podatkowych, ponieważ ulgi podatkowe, co do których przedsiębiorstwa wnosiły zastrzeżenia, przyjmowane są tylko w obliczeniach zwrotu podatku na koniec roku finansowego, tj. do dnia 31 marca następnego roku. Producenci eksportujący oświadczyli więc, że z tego tytułu do tej daty nie są przyznawane im żadne korzyści.
(106) W odpowiedzi na ten argument uważa się, że ponieważ korzyść składa się ze zmniejszenia podatku bezpośredniego płatnego corocznie, to korzyść ta będzie się również corocznie powtarzać.
Wobec tego kwota korzyści powinna również zawierać stopę procentową jako składnik korzyści, ze względu na wyeliminowanie konieczności zaciągania na wolnym rynku pożyczki na sumę odpowiadającą kwocie oszczędności podatkowych.
2.4. Ocena wysokości subsydiów w odniesieniu do rozważanego produktu
(107) Rząd Tajwanu i przedsiębiorstwa eksportujące stwierdziły, że Komisja powinna powiązać rzekome programy subsydiowania z rozważanym produktem w celu obliczenia każdej stawki subsydium poprzez przypisanie korzyści, które mogą być specjalnie związane z grupami tych produktów w takim stopniu, w jakim są one bezpośrednio związane z rozważanym produktem.
(108) Wytyczne Komisji wyraźnie mówią, że jeżeli korzyści z subsydiów są ograniczone do określonego produktu, to wyznacznik przydzielenia kwoty subsydium powinien odzwierciedlać tylko wielkość sprzedaży (lub sprzedaży na wywóz) tego produktu.
Jeżeli tak nie jest, to wyznacznikiem powinna być wartość sprzedaży ogółem (lub sprzedaży ogółem na wywóz).
(109) Komisja kierowała się w swych wyliczeniach takim podejściem do zagadnień zwolnienia od cła na surowce, jak słusznie stwierdzili producenci eksportujący.
W tym konkretnym przypadku korzyści zostały określone były tylko dla produktów z grupy włókien, a więc przyjęto odpowiadający im wyznacznik sprzedaży.
W przypadku wszystkich innych opisanych tu programów stwierdzono, że wynikające z nich korzyści nie były ograniczone do jednego, określonego produktu, a więc przyjęto wyznacznik odpowiadający całej sprzedaży.
3.
PROGRAMY INDYWIDUALNE
3.1. Ulga podatkowa na zakup sprzętu automatyzacji i kontroli stanu zanieczyszczenia środowiska
(110) Rząd Tajwanu i producenci eksportujący twierdzili, że program opisany w akapitach 49–58 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych był błędnie oceniony przez Komisję pod względem specyficzności subsydiów.
W szczególności twierdzono, że rzekome subsydia w postaci ulg podatkowych na zakup sprzętu automatyzacji i kontroli stanu zanieczyszczenia środowiska nie są uzależnione od użycia produktów krajowych zamiast produktów przywożonych i nie mogą być zatem uważane jako specyficzne w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. b) podstawowego rozporządzenia.
(111) Mimo że program przewiduje kredyt podatkowy na sprzęt zarówno krajowy, jak i przywożony, subsydia są podwojone w przypadku zakupu sprzętu krajowego.
Te dwie stawki ulgi podatkowej uważane są za odrębne programy dotyczące odpowiednio sprzętu kupowanego w kraju i sprzętu przywożonego.
W przypadku braku tej 20 % kredytu podatkowego na sprzęt produkcji krajowej, przedsiębiorstwa nie otrzymałaby w ogóle kredytu podatkowego.
Stopa kredytowa w wysokości 10 % nie może być uważana za standardową stopę podatkową, ponieważ można ją uzyskać tylko w przypadku sprzętu przywożonego.
Ponieważ 20 % stopę kredytową można uzyskać tylko na sprzęt produkcji krajowej a nie na przywożony, jest ona uwarunkowana tym, czy dokonuje się zakupu sprzętu krajowego zamiast sprzętu przywożonego.
Ta ulga podatkowa jest zatem specyficznym, zastępczym subsydium przywozowym w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. b) podstawowego rozporządzenia.
(112) Z tych samych powodów, 10 % ulga podatkowa osiągalna jest tylko na przywóz maszyn, a zatem ograniczona jest do przedsiębiorstw, które dokonują zakupów takich przywożonych maszyn.
Ograniczenie to nie jest uważane za neutralne w znaczeniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, ponieważ preferuje niektóre przedsiębiorstwa w stosunku do innych.
Ponadto kryteria nie mają charakteru ekonomicznego czy też poziomego w ich stosowaniu.
W związku z tym subsydium jest specyficzne w znaczeniu art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia.
Obliczanie kwoty subsydium
(113) W przypadku obliczenia kwoty subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych, producenci eksportujący wnieśli zastrzeżenie, że 15 % z 20 % kredytu podatkowego na zakup sprzętu produkcji krajowej nie może być uważane za podlegające środkom wyrównawczym, ponieważ taki kredyt podatkowa uzyskana byłaby bez względu na pochodzenie produktów.
Zastrzeżenie to uznano za bezzasadne.
Kwota subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych składa się z pełnej kwoty kredytów podatkowych, gdyż 20 % kredyt podatkowy na kupowany sprzęt produkcji krajowej nie może być uznana za odstępstwo od standardowej 10 % stawki kredytu podatkowego.
Jak wyjaśniono wyżej, te dwie stawki kredytu podatkowego uważane są za odrębne programy dotyczące odpowiednio sprzętu kupowanego w kraju i sprzętu przywożonego.
W przypadku braku 20 % kredytu podatkowego na sprzęt produkcji krajowej, przedsiębiorstwa nie otrzymałaby w ogóle ulgi podatkowej.
10 % stopa kredytowa stosuje się tylko do maszyn przywożonych; nie jest ona ogólną stopa kredytowa.
Komisja stanęła na stanowisku, że kwota subsydiów to pełny dochód przyznany przez Rząd Tajwanu.
(114) Korzyści producentów eksportujących zostały obliczone w sposób, jak podano w akapicie 57 rozporządzenia o cle tymczasowym, z wprowadzeniem jednak korekty średniej komercyjnej stopy procentowej, którą przyjęto do celów podwyższenia niezapłaconych podatków w czasie prowadzenia tych badań jak opisano to wyżej.
(115) Rząd Tajwanu twierdził ponadto, że skoro subsydium powiązane jest z nabyciem środków trwałych, powinno być obliczane poprzez rozłożenie jej na cały okres amortyzacji środków trwałych przyjęty w rozważanym przemyśle.
(116) Uważa się, że korzyści uzyskane z zaoszczędzenia na podatkach bezpośrednich generalnie nie są uważane za związane z nabyciem środków trwałych.
Korzyści dotyczące podatków bezpośrednich związane są raczej z obniżką podatków należnych niż z zakupem środków trwałych, ponieważ taki obowiązek płacenia podatków bezpośrednich istnieje bez względu na to, czy dokonuje się zakupu środków trwałych czy nie.
Takie rozumienie tego zagadnienia jest również zgodne z wytycznymi Komisji w sprawie obliczania kwot subsydiów w badaniach ceł wyrównawczych jak podano w szczególności w tabeli 2 dołączonej do tych wytycznych.
A zatem korzyści wynikające z tego programu obliczone były na podstawie podatku dochodowego, jaki zaoszczędzono w okresie badanym zgodnie z art. 7 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
(117) Przedsiębiorstwa uzyskały korzyści z tego programu w okresie badanym i otrzymały subsydia w wysokości odpowiednio 0,42 % i 0,40 %.
3.2. Kredyt podatkowy z tytułu inwestowania w niektóre przedsięwzięcia
(118) Rząd Tajwanu twierdził, że program ten nie stanowi subsydium, ponieważ nie zapewnia udziału finansowego w przedsiębiorstwach inwestujących.
Odliczenia od podatku możliwe są tylko dla inwestujących posiadaczy udziałów, a nie dla przedsiębiorstw emitujących akcje.
(119) Uważa się, że w istocie istnieje udział finansowy rządu Tajwanu w przedsiębiorstwach wnoszących o kredyty podatkowe, tj. przedsiębiorstwach inwestujących w ważne przedsięwzięcia.
Ten udział finansowy w postaci zaniechania pobierania należności przez rząd skutkuje korzyściami dla inwestujących posiadaczy udziałów w postaci zmniejszonego obowiązku podatkowego.
Są to te korzyści dla przedsiębiorstwa inwestującego, któremu udzielono wyrównania, a nie korzyści dla przedsiębiorstw, w których dokonuje się inwestycji.
(120) Rząd Tajwanu i tajwańscy producenci eksportujący twierdzili, że program ten, opisany w akapitach 59–66 rozporządzenia o cle tymczasowym, dotyczy kredytów podatkowych, jakie są generalnie dostępne, a więc które nie są specyficzne, gdyż program ten otwarty jest dla każdej osoby prawnej i fizycznej inwestującej w niektóre przedsięwzięcia.
W szczególności utrzymuje się, że kwalifikowanie się do tego programu nie jest ograniczone do niektórych tylko przedsięwzięć, że jest on obiektywny, działający w sposób automatyczny i neutralny i że korzyści wynikające z kredytów podatkowej nie są gromadzone w przedsiębiorstwie w wyniku produkcji rozważanego produktu.
(121) W zakresie stanowiska rządu Tajwanu i tamtejszych producentów eksportujących, Komisja stwierdziła, że dostęp do tego programu jest wyraźnie ograniczony do niektórych przedsiębiorstw, które inwestują w niektóre przedsięwzięcia, ponieważ nie wszystkie inwestycje w akcje kwalifikują się do uzyskania ulg podatkowych.
Tylko inwestycje w ograniczone liczby przedsięwzięć, takie jak ważne przedsięwzięcia technologiczne lub inwestycyjne, mogą kwalifikować się do kredytów podatkowych.
(122) Ponadto, mimo że Komisja zgadza się, że definicja przedsięwzięć kwalifikujących się do kredytów podatkowych jest jasna i obiektywna, to kwalifikowanie się do uzyskiwania tych kredytów nie jest neutralne, jak wymaga tego przepis art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia, ponieważ ogranicza ona liczbę inwestycji, na które przysługuje taki kredyt w zależności od działalności, jaką prowadzą dane przedsiębiorstwa.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestujące zamierza ubiegać się o subsydium, to jego swoboda wyboru zależy od rodzaju sektora.
Art. 2 kryteriów określania zakresu głównych przedsięwzięć technologicznych w odniesieniu do przemysłu produkcji i przemysłu usług technicznych wprowadza ograniczenia w kredytach podatkowych do 11 rodzajów inwestycji.
A zatem dostęp do tego programu uzależniony jest od rodzaju dokonywanych inwestycji w pewnych przedsięwzięciach, a więc program ten nie jest ogólnie dostępny.
Dlatego zastrzeżenia wniesione przez producentów eksportujących w tej sprawie muszą być odrzucone.
(123) Twierdzono również, że korzyści wynikające z kredytu podatkowego nie są gromadzone w przedsiębiorstwie w wyniku produkcji rozważanego produktu.
Korzyści w ramach tego programu nie ograniczają się do produkcji szczególnego produktu.
Nie ma wymogu, aby kredyt został wykorzystany w celach wspomagania wyłącznie wywozu, sprzedaży lub produkcji innego produktu.
Przedsiębiorstwo uzyskuje kredyt podatkowy, który przynosi korzyść produkcji poliestrowych włókien odcinkowych i wywozowi tych włókien.
A zatem, ponieważ korzyści wynikające z subsydiów nie są związane z żadnym określonym produktem nieobjętych postępowaniem, uważa się, że są one przypisane do całej sprzedaży, włącznie ze sprzedażą poliestrowych włókien odcinkowych.
Dlatego powyższe zastrzeżenie wniesione przez producentów eksportujących musi być odrzucone.
(124) Ostatecznie, wniosek, że program ten uważany jest za specyficzny w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia i obejmuje subsydia wyrównawcze zostaje podtrzymany.
Obliczanie kwoty subsydium
(125) Obliczono korzyści jednego tylko rozważanego producenta eksportującego, jak wyjaśniono w akapicie 57 rozporządzenia o cle tymczasowym, korygując średnią komercyjną stopę procentową z 9,03 % na 8,52 %, jak wyjaśniono wyżej, która została uwzględniona w kwocie niezapłaconych podatków w okresie badanym.
(126) Przedsiębiorstwo uzyskało korzyść w wysokości 0,71 %.
3.3. Kredyty podatkowe na badania i rozwój oraz szkolenia personelu
(127) Jak ustalono w rozporządzeniu o cle tymczasowym (akapity 67–72), powyższe kredyty podatkowe nie zostały uznane za specyficzne.
Od zainteresowanych stron nie otrzymano żadnych uwag na piśmie, które kwestionowałyby ten wniosek.
A zatem program nie został uznany za specyficzny w rozumieniu art. 3 podstawowego rozporządzenia, nie jest więc programem stanowiącym podstawę dla środków wyrównawczych.
3.4. Kredyty podatkowe na inwestycje w obszarach ubogich w zasoby naturalne
(128) Rząd Tajwanu, powołując się na art. 4 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, domagał się aby, dla tego programu przyznano "zielone światło", twierdząc że program ten spełnia kryteria dla subsydiów niestanowiących podstawy dla środków wyrównawczych dla regionów o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Zastrzeżenie to nie zostało jednak poparte dowodami, które mogły być sprawdzone.
Ponieważ nie było możliwości ustalenia, czy wymagania wspomnianego przepisu są rzeczywiście spełnione, więc zastrzeżenie to musi zostać odrzucone.
(129) Rząd Tajwanu twierdził również, że przedsiębiorstwa eksportujące nie uzyskały korzyści związanych z poliestrowymi włóknami odcinkowymi.
Argument ten musi zostać odrzucony zgodnie z podanym wyżej wyjaśnieniem w sekcji "Ocena wysokości subsydium w odniesieniu do rozważanego produktu".
Obliczanie kwoty subsydium
(130) Z programu tego skorzystało jedno przedsiębiorstwo i uzyskało korzyści w wysokości 0,01 %.
3.5. Kredyty podatkowe z tytułu zakładania oddziałów zagranicznych
(131) Jak podano w akapicie 81 rozporządzenia o cle tymczasowych, z tego programu skorzystało jedno przedsiębiorstwo, ale nie uzyskało korzyści.
W tej sprawie nie uzyskano od zainteresowanych stron żadnych uwag.
3.6. Kredyty z zastosowaniem preferencyjnych stóp procentowych: działania zachęcające w zakresie automatyzacji, ochrony przed zanieczyszczenia środowiska i oszczędzania energii
(132) Programy te, które opisano w akapitach 82–91 rozporządzenia o cle tymczasowym, oparte są na art. 21 ust. 1 ustawy o modernizacji przemysłu.
(133) Rząd Tajwanu i producenci eksportujący twierdzili, że kredyty te są dostępne dla prawie wszystkich przedsiębiorstw tajwańskich i dlatego nie są specyficzne, a wobec tego nie stanowią podstawy dla środków wyrównawczych.
Konkretnie twierdzono, że uprawnienie do uzyskania tych pożyczek nie jest ograniczone tylko do niektórych przedsiębiorstw oraz że uprawnienie do tego programu jest obiektywne, a jeśli nawet nie jest obiektywne, to nie wynika z tego automatycznie, że program ten jest programem specyficznym.
(134) Jeżeli chodzi o te zastrzeżenia, to faktem jest, że przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o modernizacji przemysłu wyraźnie ograniczają korzyści wynikające z tej ustawy do niektórych przedsiębiorstw, które spełniają niektóre kryteria lub warunki. Te kryteria lub warunki, takie jak inwestowanie w określonego rodzaju sprzęt na specjalnych warunkach ustalonych przez "Executive Yuan of Development Fund", nie są uważane za obiektywne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia. Przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o modernizacji przemysłu nie mogą być uważane za obiektywne, ponieważ dane kryteria nie są neutralne, nie mają ekonomicznego charakteru i nie są stosowane horyzontalnie, gdyż z góry wiadomo, że niektóre przedsiębiorstwa mają większe szanse na uzyskanie korzyści z tych pożyczek niż inne, a to z tej racji, że należą do innych branż. A zatem korzyści z tego programu w będą siłą rzeczy większe niektórych sektorów w porównaniu do innych.
(135) Podstawową zasadą specyficzności jest to, że subsydium, które zakłóca podział zasobów finansowych w ramach systemu gospodarczego poprzez faworyzowanie niektórych przedsięwzięć względem innych, powinno podlegać środkom wyrównawczym, jeżeli powoduje straty.
W przypadku gdy uprawnienie do uzyskania subsydiów ograniczone jest w ramach systemu gospodarczego, zakłada się, że przy istnieniu kryteriów stronniczych takie zakłócenia wystąpią.
Zasada ta leży u podstaw art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia, które przewiduje, że subsydium jest specyficzne, jeżeli organ przyznający lub ustawodawstwo, na podstawie którego działa organ przyznający, wyraźnie ogranicza dostęp do subsydiów niektórym przedsiębiorstwom.
A zatem powyższe zastrzeżenia zostają odrzucone.
(136) Utrzymywano, że nawet jeśli kwalifikowanie się do subsydium nie jest obiektywne, to nie wynika z tego automatycznie, że program jest programem specyficznym.
To zastrzeżenie powinno również zostać odrzucone, ponieważ żaden wniosek dotyczący specyficzności działającej automatycznie nie został wyciągnięty.
Ten program uważany jest za specyficzny, ponieważ ograniczony jest on do niektórych przedsięwzięć w znaczeniu art. 3 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia, jak wyjaśniono powyżej.
Komisja podtrzymuje więc swoje wstępne wnioski, jak podano w akapicie 87 rozporządzenia o cle tymczasowym.
(137) Zgłoszono również zastrzeżenie, że w odniesieniu do pożyczek na preferencyjnych warunkach oprocentowania subsydium stanowiące podstawę dla środków wyrównawczych stanowi różnicę stóp procentowych między tymi, które stosuje bank państwowy a stosowanymi przez banki komercyjne.
(138) Wytyczne Komisji dotyczące obliczania kwot subsydiów w postępowaniach antysubsydyjnych, mówią jednak, że w przypadku kredytów zaciąganych w bankach państwowych subsydium jest różnicą między kwotą odsetek zapłaconych od tej pożyczki tym bankom a odsetkami, jakie w okresie badanym są normalnie płacone od takich pożyczek z banków komercyjnych.
(139) Rząd Tajwanu zgłosił również zastrzeżenie, że tylko dwa przedsiębiorstwa uzyskały korzyści na podstawie tego programu rozwoju poliestrowych włókien odcinkowych.
Zastrzeżenie to zostało odrzucone zgodnie z podanym wyżej wyjaśnieniem w sekcji "Ocena wysokości subsydium w odniesieniu do rozważanego produktu".
Obliczanie kwoty subsydium
(140) Producenci eksportujący wnieśli zastrzeżenie, że do celów wstępnych ustaleń powinna być przyjmowana taka sama stopa procentowa, jaka stosowana jest przy porównywalnych pożyczkach i że w każdym wypadku stopa procentowa stosowana przez Komisję nie jest współmierna ze stopą procentową, którą przedsiębiorstwa są w stanie uzyskać na rynku, oraz że pożyczki komercyjne były istotnie udzielane przedsiębiorstwom w okresie badanym.
(141) Porównywalna pożyczka powinna być pożyczką o zbliżonej wysokości, przeznaczeniu i udzielona na podobny okres.
Jak wspomniano w akapicie 89 rozporządzenia o cle tymczasowym nie stwierdzono udzielania porównywalnych pożyczek danym producentom eksportującym.
Dlatego Komisja potwierdza stosowanie wzorcowej stopy procentowej obliczonej dla Tajwanu i jak to wyjaśniono wyżej.
(142) Ponadto, jeden producent eksportujący najpierw zgłosił zastrzeżenie, że Komisja włączyła do swych obliczeń korzyści, jakie rzekomo powstałyby, nawet gdyby to przedsiębiorstwo nie płaciło odsetek w całym okresie badanym, ponieważ kredyt pobierany był w transzach w całym okresie badanym.
W kolejnej jednak korespondencji ten sam producent eksportujący oświadczył, że, przeciwnie, odsetki były płacone w całym okresie badanym.
(143) Przedsiębiorstwo powołuje się w szczególności na trzy pożyczki twierdząc, że informacje dostarczone w odpowiedzi na kwestionariusz i sprawdzone podczas wizyty na miejscu, a dotyczące tego, iż w całym okresie badanym nie płacono odsetek od tych pożyczek, nie były kwestionowane do czasu, gdy przedsiębiorstwo to przedstawiło swoje pierwsze zastrzeżenie w odpowiedzi na ujawnienie wstępnych ustaleń.
(144) Podano, że pożyczki te były pożyczkami bezprocentowymi udzielonymi temu przedsiębiorstwu w okresie badanym i których sumy główne zostały przyznane w charakterze jednorazowych dotacji.
Komisja obliczyła kwoty rzekomych subsydiów jak wyjaśniono w rozporządzeniu o cle tymczasowym.
(145) Po ujawnieniu wstępnych ustaleń przedsiębiorstwo stwierdziło, że miało miejsce kilka spłat oprocentowania tych pożyczek w okresie badanym i że suma główna pożyczki została im przyznana w postaci sukcesywnych subsydiów.
(146) Stwierdza się, że informacje podane w tej sprawie są sprzeczne z oświadczeniami tego przedsiębiorstwa złożonymi w odpowiedzi na kwestionariusz i w czasie wizyty weryfikacyjnej.
Ponadto, te nowe zarzuty nie odpowiadają danym sprawdzonym wcześniej.
Co więcej, zarzuty te nie były w wystarczającym stopniu poparte obiektywnymi i sprawdzalnymi dowodami.
Komisja podtrzymuje więc przyjętą początkowo metodę obliczeń odnośnie do tych pożyczek.
(147) Twierdzono również, że przy obliczaniu kwoty subsydium Komisja powinna była uwzględnić fakt, iż w okresie badanym nie dokonywano spłat sumy głównej ze względu na dwuletni okresu karencji.
Zastrzeżenie to nie zmienia obliczeń korzyści przeprowadzonych przez Komisję na podstawie różnicy między kwotą odsetek zapłaconych a normalnie należnych.
Komisja potwierdza więc przyjętą początkowo metodę obliczeń w odniesieniu do tych pożyczek.
(148) Korzyści producentów eksportujących zostały obliczone w sposób wyjaśniony w akapitach 88–90 rozporządzenia o cle tymczasowym.
(149) Te cztery przedsiębiorstwa osiągnęły zyski w wysokości 0,04 % do 0,31 %.
3.7. Zwolnienie z należności przywozowych: zakup nowego wyposażenia oraz urządzeń służących zmniejszaniu zanieczyszczeń
(150) Podstawą prawną dla tego rzekomego programu subsydiowania stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych są: uwagi dodatkowe 3 i 9 do działu 84, uwagi dodatkowe 4 i 5 do działu 85 i uwagi dodatkowe 1 i 2 do działu 90 taryfy celnej oraz nomenklatury towarów podstawowych przywożonych i wywożonych, pochodzących z Chin (zwanej dalej "Kodeksem Celnym").
(151) Rząd Tajwanu twierdził, że żadna z definicji subsydium, podanych w art. 2 podstawowego rozporządzenia, nie stosuje się do tego programu, przede wszystkim dlatego, że nie występuje w nim bezpośredni transfer funduszy, nie ma ani dostarczania towarów lub usług, ani wsparcia cen i dochodu.
To zastrzeżenie musi być odrzucone, ponieważ ten program uwzględnia wkład finansowy rządu Tajwanu w formie odstąpienia od pobierania należności celnych przywozowych, które w innych przypadkach są wymagane, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ii) podstawowego rozporządzenia, czego wynikiem była korzyść.
(152) Rząd Tajwanu i producenci eksportujący twierdzili, że program ten, opisany w akapitach 92–99 rozporządzenia o cle tymczasowym został błędnie oceniony przez Komisję w zakresie specyficzności subsydiów, a zatem stosowania środków wyrównawczych w przypadku rzekomych subsydiów.
(153) W szczególności, twierdzono, że ten program zwolnień z należności celnych przywozowych jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw tajwańskich mających zamiar nabywać urządzenia nie produkowane na miejscu i dlatego nie powinien być uważany za program specyficzny, ponieważ liczba przedsiębiorstw, które chcą skorzystać z tego zwolnienia, nie jest ograniczona i ustalana na podstawie obiektywnych i neutralnych kryteriów.
(154) Uważa się, że kryterium to nie jest obiektywne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia.
Przepis tego artykułu wymaga, aby kryteria obiektywne lub warunki były neutralne i miały charakter ekonomiczny oraz były stosowane horyzontalnie.
Przepisy uwag dodatkowych do Kodeksu Celnego wspomnianego powyżej, nie mają charakteru ekonomicznego i nie są stosowane horyzontalnie, ponieważ korzystanie z tego programu ograniczone jest tylko do niektórych przedsiębiorstw.
Aby móc z niego skorzystać, przedsiębiorstwo musi być wyspecjalizowanym producentem lub dostawcą usług technicznych, zarejestrowanym i właściwie zakwalifikowanym jako takie, stosującym ten program w celu przywozu maszyn, sprzętu i urządzeń służących zapobieganiu zanieczyszczaniu powietrza i wody, nadmiernemu hałasowi lub wibracjom, kontroli środowiska, próbom i usuwaniu odpadów, badaniom i eksperymentom, lub kontroli i analizie, na podstawie odpowiednich pozycji w poszczególnych działach kodeksu celnego.
Należy ponadto podkreślić, że wymieniony sprzęt, jeśli spełnia wymagania, może zostać zwolniony z należności przywozowych tylko wtedy, gdy został sprawdzony przez władze tajwańskie i jeśli zostanie stwierdzone, że nie został on wyprodukowany w Tajwanie.
A zatem z programu tego mogą korzystać tylko przedsiębiorstwa, które prowadzą działalność w przemyśle produkującym maszyny, które nie są produkowane w Tajwanie.
(155) Powyższe zastrzeżenia zostają odrzucone, a wstępne ustalenia opisane w akapicie 97 rozporządzenia o cle tymczasowym, potwierdzone.
Obliczanie kwoty subsydium
(156) Korzyści producentów eksportujących zostały obliczone w sposób wyjaśniony w akapicie 98 rozporządzenia o cle tymczasowym.
(157) Korzyści uzyskane przez cztery rozważane przedsiębiorstwa eksportujące wahają się w granicach 0,12 %–0,20 %.
3.8. Zwolnienie z należności przywozowych: przywóz surowców
(158) Podstawą prawną dla tego rzekomego programu subsydiowania stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych, który opisany jest w akapitach 100–106 rozporządzenia o cle tymczasowym, jest uwaga dodatkowa 6 do działu 29 taryfy celnej i nomenklatury towarów podstawowych przywożonych i wywożonych, pochodzących z Chin (zwanej dalej "Kodeksem Celnym").
(159) Producenci eksportujący argumentowali, że program ten nie powinien być objęty postępowaniem, ponieważ w skardze nie było odwołania do tego programu oraz dlatego że Komisja nie żądała informacji w sprawie tego programu do czasu rozpoczęcia wizyt weryfikacyjnych.
(160) Zarówno skarga, jak i zawiadomienie o wszczęciu postępowania, odwoływały się do "zwolnień z należności przywozowych" jako do rzekomych programów subsydiów działających na korzyść rozważanego produktu.
Uważa się zatem, że skarga zawierała wystarczające dowody oparte na domniemaniu faktycznym, aby wszcząć postępowanie i zarówno zawiadomienie o rozpoczęciu, jak i ankiety oraz inne dokumenty wysłane przez Komisję, w sposób wystarczająco jasny określały, jakie informacje o zwolnieniu z należności, włącznie z surowcami, należy dostarczyć Komisji.
Ponadto, nie można oczekiwać, żeby przy wnoszeniu skargi wnoszący ją posiadali wiedzę o każdej szczegółowej sprawie rzekomych programów subsydiowania i programów w państwie trzecim.
Istotnie, art. 10 ust. 2 podstawowego rozporządzenia stanowi, że wnoszący skargę powinien w nim podać takie informacje, jakie są dostępne stronie wnoszącej skargę.
Skarga dotyczyła również zwolnień z należności przywozowych w przypadku zakupów nowego sprzętu oraz sprzętu służącego do ochrony środowiska przed zanieczyszczeniem.
Uwzględniając charakter subsydium w szczególności fakt, że zwolnienia z należności przywozowych za taki sprzęt i surowce przyznane były na mocy tego samego przepisu uwag dodatkowych do Kodeksu Celnego uznano, że Komisja jest uprawniona do zbadania tych subsydiów i do zalecenia zastosowanie środków wyrównawczych, jeśli okażą się właściwe.
(161) Rząd Tajwanu twierdził, że żadna z definicji subsydium, podanych w art. 2 podstawowego rozporządzenia, nie stosuje się do tego programu, przede wszystkim dlatego, że nie występuje w nim bezpośredni transfer funduszy, nie ma ani dostarczania towarów lub usług, ani wsparcia cen i dochodu.
To zastrzeżenie musi być odrzucone, ponieważ ten program uwzględniał wkład finansowy rządu tajwańskiego w formie odstąpienia od pobierania należności celnych przywozowych, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ii) podstawowego rozporządzenia, czego wynikiem jest korzyść.
(162) Rząd Tajwanu i producenci eksportujący twierdzili, że program ten został błędnie oceniony przez Komisję pod względem specyficzności subsydium, a zatem stosowania środków wyrównawczych z rzekomym subsydium.
(163) Twierdzono, że takie zwolnienia z należności przywozowych nie są w istocie ograniczone do niektórych przedsiębiorstw, ponieważ kryteria przyznawania takich zwolnień są obiektywne i neutralne.
(164) Ten program jest wyraźnie ograniczony do niektórych producentów, którzy podlegają przepisom administracyjnym o przywozie szczegółowo wykazanych surowców, a w tym przypadku substancji chemicznych, które są stosowane wyłącznie do produkcji tworzyw sztucznych, włókien syntetycznych, kauczuku syntetycznego i pośrednich produktów petrochemicznych, uzyskiwanych drogą reakcji chemicznej, z zastrzeżeniem że, te substancje chemiczne nie były dotychczas produkowane na Tajwanie lub nie były tam dostarczane w wystarczającej ilości.
W rezultacie, Komisja ustaliła, że ten program jest wyraźnie ograniczony do niektórych przedsiębiorstw, które spełniają warunki określone w uwadze dodatkowej do kodeksu celnego.
Takich warunków nie uznaje się za neutralne lub mające charakter ekonomiczny ani za stosowane horyzontalnie.
(165) Producenci eksportujący twierdzili również, że program ten nie może być uznany za program subsydiowania, ponieważ nie zawiera on w sobie przyznawania korzyści wyższych niż nałożone opłaty przywozowe przy przywozie towarów, które są całkowicie wykorzystywane do produkcji danego produktu.
Zważywszy, że zgodnie z załącznikiem I do podstawowego rozporządzenia zwolnienie takie nieuważane byłoby za subsydium stanowiące podstawę dla środków wyrównawczych, jeśli zależy ono od wyników osiąganych w wywozie, twierdzi się, iż podobne zwolnienie, które nie zależy od wyników osiąganych w wywozie, musi być uznane a fortiori za subsydium niestanowiące podstawy dla środków wyrównawczych.
(166) Załącznik I do podstawowego rozporządzenia zawiera przykładowy wykaz subsydiów wywozowych, włącznie z i), która dotyczy programów zwracania ceł, do której prawdopodobnie nawiązuje zastrzeżenie.
W ramach tego programu nie ma jednak możliwości zwolnienia z opłat wywozowych lub ich zwracania, ponieważ nie wniesiono zarzutu, że istnieje wymóg użycia towarów przywożonych jako wkładu w produkcję wywożonego końcowego produktu.
Uważa się więc, że załącznik I jako przykładowy wykaz subsydiów wywozowych nie stosuje się do problemu, czy program ten stanowi subsydium, zwłaszcza, że program ten nie jest uważany za subsydium wywozowe.
Art. 2 ust. 1 lit. a) ii) podstawowego rozporządzenia wyraźnie wymaga, aby tylko odstępstwa przyznane zgodnie z załącznikami I–III nie były uważane za subsydia.
Dlatego zastosowanie ma normalna definicja subsydium podana w art. 2 podstawowego rozporządzenia.
Program ten stanowi subsydium, ponieważ występuje finansowy udział rządu tajwańskiego w postaci zaniechania pobierania należności przywozowych, co przynosi korzyści beneficjentowi w ten sposób, że nie ma on obowiązku zapłaty cła, należnego w innym przypadku.
(167) Komisja podtrzymuje zatem wstępne ustalenia opisane w akapicie 104 rozporządzenia o cle tymczasowym.
Obliczanie kwoty subsydium
(168) Korzyści producentów eksportujących zostały obliczone w sposób wyjaśniony w akapicie 105 rozporządzenia o cle tymczasowym.
(169) Korzyści uzyskane przez cztery rozważane przedsiębiorstwa eksportujące wahają się w granicach 0,16 %–0,51 %.
3.9. Fundusze komplementarne i fundusze pomocowe
(170) Rząd Tajwanu twierdził na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego co do tego programu, stwierdzając, że spełnia on kryteria ceł niestanowiących podstawy dla środków wyrównawczych dla działalności badawczej.
Zastrzeżenie to nie zostało jednak poparte żadnymi sprawdzalnymi dowodami.
Ponieważ nie można było ustalić, czy wymagania tego przepisu są rzeczywiście spełnione, zarzut ten należy odrzucić.
(171) Rząd Tajwanu również twierdził, że program ten nie jest związany z produkcją poliestrowych włókien odcinkowych.
Zarzut ten należy odrzucić zgodnie z odpowiedzią podaną wyżej w sekcji "Ocena wysokości subsydium w odniesieniu do rozważanego produktu".
Obliczanie kwoty subwencji
(172) Z programu tego skorzystały dwa przedsiębiorstwa.
Jedno nie uzyskało korzyści, drugie uzyskało korzyść w wysokości 0,01 %.
4.
KWOTA SUBSYDIUM STANOWIĄCEGO PODSTAWĘ DLA ŚRODKÓW WYRÓWNAWCZYCH
(173) Ustalone zostały następujące stawki subsydiów krajowych dla przedsiębiorstw współpracujących:
_BAR_ Kredyt podatkowy _BAR_ Pożyczki _BAR_ Zwolnienia z należności przywozowych _BAR_ Fundusze komplementarne _BAR_ Subsydium ogółem _BAR_
Nan Ya Plastics Corp. _BAR_ 1,14 _BAR_ 0,06 _BAR_ 0,32 _BAR_ 0,00 _BAR_ 1,52 _BAR_
Far Eastern Textile Ltd. _BAR_ 0,40 _BAR_ 0,31 _BAR_ 0,36 _BAR_ 0 _BAR_ 1,08 _BAR_
Shinkong Synthetic Fibers Corp. _BAR_ 0 _BAR_ 0,04 _BAR_ 0,68 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,73 _BAR_
Tuntex Distinct Corp. _BAR_ 0 _BAR_ 0,20 _BAR_ 0,34 _BAR_ 0 _BAR_ 0,54 _BAR_
(174) Średni ważony margines subsydiowania w skali kraju, dla wszystkich badanych producentów eksportujących reprezentujących w praktyce całkowity wywóz rozważanego produktu z Tajwanu do Wspólnoty jest wyższy od mającego zastosowanie marginesu minimalnego, czyli wynosi ponad 1 %.
D. SZKODA
1.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(175) Ponieważ nie zgłoszono żadnych uwag dotyczących definicji przemysłu wspólnotowego, wnioski podane w akapicie 133 rozporządzenia o cle tymczasowym zostają niniejszym potwierdzone.
2.
KONSUMPCJA WE WSPÓLNOCIE
(176) Ponieważ w odniesieniu do konsumpcji we Wspólnocie nie zgłoszono żadnych uwag, jej ocena, wskazana w akapicie 134 rozporządzenia o cle tymczasowym, zostaje potwierdzona.
3.
PRZYWÓZ POLIESTROWYCH WŁÓKIEN ODCINKOWYCH Z KRAJÓW ROZPATRYWANYCH DO WSPÓLNOTY
a) Ocena łączna wywozu
(177) Wstępnie przyjęto, że istniały wystarczające podstawy do potraktowania przywozu z Australii i Tajwanu łącznie i wyłączenia z badania przywozu z Korei, Tajlandii i Indonezji.
(178) Ponieważ na obecnym etapie postępowania stwierdzono, że w Indonezji istnieją subsydia stanowiące podstawę dla środków wyrównawczych powyżej progu minimalnego, to sprawą, jaką należało zbadać było, czy zgodnie z art. 8 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Indonezji powinien był oceniany łącznie z przywozem z Australii i Tajwanu.
(179) Wyniki kolejnego badania tej sprawy wykazały, że:
a) marginesy krajowe subsydiowania w Australii, Tajwanie i Indonezji były powyżej poziomu minimalnego;
b) wielkość przywozu z tych krajów nie była znikoma w porównaniu do konsumpcji we Wspólnocie;
c) analiza warunków konkurencji na rynku wspólnotowym między poliestrowymi włóknami odcinkowymi na przywóz i tym samym produktem wytwarzanym we Wspólnocie, a także warunków konkurencji między tymi produktami produkowanymi w różnych krajach i przywożonymi przez Wspólnotę wskazała, że:
- poliestrowe włókna odcinkowe przywożone ze wszystkich krajów oraz te produkowane we Wspólnocie są produktami podobnymi,
- poliestrowe włókna odcinkowe przywożone ze wszystkich krajów sprzedawane były poprzez podobne kanały handlu tym samym klientom,
- poliestrowe włókna odcinkowe przywożone ze wszystkich krajów sprzedawane były po zbliżonych cenach.
Stwierdzono, że ceny sprzedaży poliestrowych włókien odcinkowych przywożonych z rozważanych krajów podcinały ceny produktów wspólnotowych.
(180) W oparciu o powyższe okoliczności stwierdzono, że istniały wystarczające podstawy, aby wywóz z Australii, Tajwanu i Indonezji potraktować łącznie.
b) Wielkość wywozu i udział w rynku
(181) Włączając przywóz z Indonezji, w czasie od 1996 r. do okresu badanego, przywóz z danych krajów przedstawiał się następująco:
Źródło:
Eurostat.
Przywóz _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres badany _BAR_
Australia _BAR_ 62 _BAR_ 1248 _BAR_ 11254 _BAR_ 11799 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 2007 _BAR_ 18093 _BAR_ 18969 _BAR_
Tajwan _BAR_ 20213 _BAR_ 26811 _BAR_ 35524 _BAR_ 34878 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 133 _BAR_ 176 _BAR_ 173 _BAR_
Indonezja _BAR_ 4696 _BAR_ 12238 _BAR_ 25276 _BAR_ 22871 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 260 _BAR_ 538 _BAR_ 487 _BAR_
Kraje razem _BAR_ 24971 _BAR_ 40297 _BAR_ 72054 _BAR_ 69548 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 161 _BAR_ 288 _BAR_ 278 _BAR_
(182) Powyższa tabela wskazuje, że wielkość przywozu z rozważanych krajów znacznie wzrósł, w szczególności w okresie 1997-1998, w którym prawie wzrosła ona dwukrotnie.
Niewielki spadek między rokiem 1998 a okresem badanym spowodowany był niskim poziomem przywozu w pierwszym kwartale 1999 r. w porównaniu do pierwszego kwartału 1998 r.
Udział w rynku _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres badany _BAR_
Wszystkie rozważane kraje _BAR_ 5,5 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 12,3 % _BAR_ 12,0 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 142 _BAR_ 224 _BAR_ 218 _BAR_
(183) Powyższe liczby obejmują również przywóz z Indonezji.
Tendencja ta potwierdza wzrost przywozu z rozważanych krajów na rynki wspólnotowe, zarówno w kategoriach bezwzględnych jak i w udziale w rynku.
c) Kształtowanie się średniej ceny importowej
Średnia cena importowa _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Okres badany _BAR_
Wszystkie rozważane kraje Wskaźnik: 1996 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 82 _BAR_ 77 _BAR_
(184) Powyższa tabela wskazuje, że cena importowa znacznie spadła, w szczególności w okresie między rokiem 1997 a 1998 (-12 %).
Ceny te spadły także między rokiem 1998 a okresem badanym o 6 %.
Ten rozwój cen w kierunku ujemnym pokrywa się ze spadkiem przywozu z rozważanych krajów między rokiem 1997 a okresem badanym.
d) Podcięcie cenowe
(185) Należy przypomnieć, że wielkość podcięcia cenowego została wstępnie ustalona na podstawie porównania między ceną eksportową (ustaloną na warunkach CIF granica Wspólnoty, po zapłaceniu cła a cenami (loco zakład) stosowanymi przez przemysł wspólnotowy.
Rozpatrywane ceny sprzedaży podobnych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego, były cenami żądanymi od niezależnych odbiorców, po potrąceniu upustów i rabatów.
W miarę potrzeby, ceny były dostosowywane tak, aby odzwierciedlały ten sam poziom obrotu jak w przypadku cen produktów przemysłu wspólnotowego.
(186) Wyniki tego porównania (ceny średnie ważone do średnich ważonych) wykazały, że marginesy podcięcia cenowego, wyrażone jako procent średnich cen sprzedaży towarów przemysłu wspólnotowego, wynosiły średnio 21 % w przypadku produktów z Australii i 6,1 % w przypadku produktów z Tajwanu.
Ponieważ nie otrzymano w sprawie obliczania podcięcia cenowego żadnych uwag, potwierdza się podane wyżej marginesy podcięcia cenowego.
(187) Taką samą metodę zastosowano w przypadku Indonezji.
W oparciu o informacje dostarczone przez współpracujących producentów eksportujących i przy możliwie najlepszym i najpełniejszym wykorzystaniu dostępnych faktów dotyczących indonezyjskich współpracujących producentów eksportujących, wyniki takiego porównania wykazały, że średni ważony margines podcięcia cenowego w przypadku tego kraju wynosił 33,9 %.
4.
SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
a) Produkcja, zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie
(188) Rząd Australii kwestionował metodę przyjętą przez Komisję w celu oceny zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego rozważanego produktu.
W jego opinii spadek zdolności produkcyjnej poliestrowych włókien odcinkowych o 7 % określony był w odniesieniu do zdolności produkcyjnej wykorzystywanej dla produkcji innych produktów, a zatem nie był poprawny.
Rząd Australii uważał, że zdolności produkcyjne w przypadku poliestrowych włókien odcinkowych powinny były być ocenione wyłącznie na podstawie rzeczywistej produkcji poliestrowych włókien odcinkowych objętych postępowaniem.
(189) Reasumując, Rząd Australii uważał, że zmniejszenie zdolności produkcyjnych przemysłu wspólnotowego nie było zgodne z ustaleniem dotyczącym znacznej szkody: po pierwsze dlatego, że zmniejszenie to nie pozwoliło przemysłowi wspólnotowemu na uczestniczenie w znacznym wzroście rynku (+27 %) w czasie rozważanego okresu, a po drugie, ponieważ zmniejszenie zdolności motywowane było tym, że produkcja innych produktów niż poliestrowe włókna odcinkowe przynosiła większe zyski.
(190) Jeżeli chodzi o ocenę zdolności produkcyjnych to należy podkreślić, że rozważany produkt powstaje na tych samych liniach produkcyjnych co inne produkty z tej grupy.
Niemożliwym jest więc określenie rzeczywistych mocy produkcyjnych zainstalowanych tylko dla tego jednego produktu, jak odnoszono to do wszystkich produktów wytwarzanych na tej samej linii produkcyjnej.
W takiej sytuacji ocena zdolności produkcyjnych poliestrowych włókien odcinkowych opierała się na współczynniku będącym stosunkiem rzeczywistej produkcji poliestrowych włókien odcinkowych do całej produkcji wszystkich produktów wytwarzanych na tych samych liniach.
A zatem w przeciwieństwie do przedstawionego przez Rząd Australii zastrzeżenia, ocena zdolności produkcyjnych w przypadku poliestrowych włókien odcinkowych uwzględnia rzeczywistą produkcje tego właśnie produktu.
(191) Wynika z tego również to, że zmniejszenie zdolności produkcyjnych przemysłu wspólnotowego nie zostało określone z włączeniem innych produktów.
Stwierdzenie to potwierdzone jest dalszymi ustaleniami potwierdzającymi, że przemysł wspólnotowy przekształcił kilka linii produkcyjnych pierwotnie przeznaczonych do produkcji poliestrowych włókien odcinkowych na linie do produkcji innych włókien, nieobjętych niniejszym postępowaniem.
Analiza wykazała również, że w kilku obiektach produkcyjnych poliestrowych włókien odcinkowych nie prowadzono produkcji i były one zamknięte w rozważanym okresie.
(192) Należy także zauważyć, że przejście z produkcji poliestrowych włókien odcinkowych na produkcję innych wyrobów motywowane było głównie długotrwałymi stratami, jakie ponosił przemysł wspólnotowy w produkcji i sprzedaży poliestrowych włókien odcinkowych, starając się sprostać niezdrowej konkurencji powodowanej przywozem dumpingowym i przywozem towarów subsydiowanych z państw trzecich.
Zmniejszenie zdolności produkcyjnych, które rzeczywiście nie pozwoliło przemysłowi wspólnotowemu na uczestniczenie we wzroście rynku, jest więc szczególnie ważne przy określaniu strat, lecz jeszcze bardziej przy analizie związku przyczynowego między przywozem towarów subsydiowanych a szkodą wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu omówioną niżej.
(193) Na tej podstawie zastrzeżenia rządu Australii uznaje się za nieuzasadnione.
A zatem potwierdza się dostarczone dane, metodę opisaną wyżej przyjętą do oceny zdolności produkcyjnych poliestrowych włókien odcinkowych i wnioski podane w akapitach 141 i 142 rozporządzenia o cle tymczasowym
b) Rentowność przemysłu wspólnotowego
(194) Rząd Australii wskazał, że rentowność przemysłu wspólnotowego znacznie się poprawiła w rozważanym okresie, tj. z około 4 % strat do ponad 6 % zysku.
Ponadto rząd ten oświadczył, iż podczas gdy w rozporządzeniu o cle tymczasowym wspomniano, że poziom rentowności był ciągle niewystarczający, to nie podano żadnych liczb, które mówiłyby o rentowności tego przemysłu, jaka była wcześniej, przed wprowadzeniem subsydiowania przywozu.
Dlatego Rząd Australii twierdził, że nie można było właściwie ocenić, czy szkoda wyrządzona przemysłowi wspólnotowemu była znaczna.
(195) Prawdziwe jest powyższe twierdzenie, według którego poprawa wyników ekonomicznych w rozważanym okresie nie prowadzi bezpośrednio do wniosku, że przemysł wspólnotowy nie poniósł znacznych strat.
Ponadto ocena, czy szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy była znaczna, nie może być oparta tylko na rentowności lub na porównaniu tej rentowności w okresie między 1996 r. a okresem badanym.
Istotnie, przepisy podstawowego rozporządzenia zawierają wiele czynników, wśród których jest również wielkość przywozu dumpingowego i wpływ tego przywozu na ceny na rynku wspólnotowym produktów podobnych oraz określają, że ani żaden czynnik, ani żaden z innych niż tam wymienione, nie musi prowadzić ostatecznie do negatywnych ustaleń dotyczących szkody.
(196) Jak podano niżej we wnioskach dotyczących sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego, wniosek, że w przemysłowi wspólnotowemu została wyrządzona znaczna szkoda był uzasadniony nie tylko w tym, że przemysł ten posiadał niewystarczającą rentowność, ale również w tym, że większość wskaźników ekonomicznych wskazywała na rozwój sytuacji w złym kierunku: udział w rynku, zdolności produkcyjne, wielkość sprzedaży, ceny sprzedaży, zapasy, inwestycje, zatrudnienie, a także znaczne podcięcie cenowe spowodowane przywozem towarów subsydiowanych z rozważanych krajów.
(197) Jeżeli chodzi o rentowność, obecne postępowanie wykazało, że jej poprawa była wynikiem głównie zarówno procesów restrukturyzacji podjętej przez przemysł wspólnotowy i wynikającym z tego zmniejszeniem kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i kosztów administracyjnych, jak i obniżką cen zakupu surowców.
Koszty produkcji ograniczane były szybciej niż spadały ceny sprzedaży umożliwiając w ten sposób przemysłowi wspólnotowemu powrót do zysków, jakie istniały od 1998 r.
Niemniej jednak podkreślono, że poprawa rentowności może być tylko chwilowa i że każdy niekorzystny czynnik, taki jak niesprzyjający rozwój cen surowców, mógł spowodować poważne komplikacje aktualnej sytuacji.
(198) Bez względu na powyższe, należy zauważyć, że Komisja wskazała w akapicie 179 rozporządzenia o cle tymczasowym, iż do całkowitych kosztów produkcji należy dodać margines 10 %, aby uzyskać cenę niewyrządzającą szkody przemysłowi wspólnotowemu.
A zatem uważa się, że margines ten stanowi minimalny zysk, jakiego przemysł wspólnotowy mógłby oczekiwać w przypadku braku przywozu towarów subwencjonowanych z rozważanych krajów.
(199) Ponieważ nie otrzymano dalszych uwag dotyczących rentowności przemysłu wspólnotowego, opierając się na powyższym potwierdza się wniosek, iż korzyści w okresie badanym są niewspółmierne.
c) Udział w rynku
(200) Rząd Australii utrzymywał, że jednym ze skutków restrukturyzacji przemysłu wspólnotowego było wyeliminowanie niektórych nieefektywnych producentów poliestrowych włókien odcinkowych na rynku wspólnotowym.
Ponadto rząd ten twierdził, że pozostali producenci nie tylko stali się bardziej konkurencyjni na skutek konkurencji międzynarodowej, ale też że nie ponieśli strat w udziale w rynku, które mogłyby być uznane za znaczne.
(201) Jeżeli chodzi o te zarzuty, należy wskazać, że rozwój udziału w rynku w rozważanym okresie był oceniany w sposób spójny w oparciu o przedsiębiorstwa, które w obecnym przypadku stanowią przemysł wspólnotowy.
A zatem przeciwnie do tego, co utrzymywał Rząd Australii, strata w udziale w rynku (-17 %), jakiej doznał przemysł wspólnotowy od 1996 r. do okresu badanego opiera się wyłącznie na danych dotyczących przedsiębiorstw stanowiących ten przemysł.
Sugestia, że udział przemysłu wspólnotowego w rynku dotyczy również przedsiębiorstw, jakie znikły lub wycofały się z tego rynku jest więc nieuzasadniona.
d) Wnioski
(202) W świetle powyższego oraz mając na uwadze fakt, iż potraktowanie przywozu z Indonezji łącznie nie daje podstaw do zmiany wstępnych ustaleń i wniosek, że przemysł wspólnotowy poniósł straty materialne w okresie badanym, potwierdza się wnioski zawarte w akapitach 151 i 152 rozporządzenia o cle tymczasowym dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
SKUTEK SUBSYDIOWANEGO PRZYWOZU
(203) Zarówno Rząd Australii, jak i Rząd Tajwanu, twierdziły, że nie ma dowodów, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy spowodowana była ograniczonymi wielkościami przywożonymi z Tajwanu i Australii.
(204) Rząd Australii twierdził, że udział w rynku przywozu z Australii był zbyt mały (2 % konsumpcji), aby mógł mieć wpływ na ceny na rynku wspólnotowym.
Ceny te, utrzymywano, musiały raczej iść w parze z tendencjami cenowymi narzucanymi przez duże podmioty gospodarcze na rynku wspólnotowym.
W związku z tym Rząd Australii sugerował, że szkoda, jeśli w ogóle nastąpiła, była spowodowana dużym przywozem z innych państw trzecich.
(205) Rząd Tajwanu twierdził podobnie, że udział w rynku, wynoszący w przypadku wywozu z Tajwanu około 6 %, w połączeniu z niskim poziomem podcięcia cenowego ustalonym w odniesieniu do tego przywozu, nie mógł obiektywnie wpływać na sytuację przemysłu wspólnotowego, którego udział w rynku wspólnotowym wynosi ponad 50 %.
(206) Jeśli chodzi o argumenty przedstawione przez Rząd Australii i Tajwanu dotyczące ich udziału w rynku, należy przypomnieć, że stwierdzono, że przywóz z Australii i Tajwanu był wyraźnie powyżej poziomu minimalnego w okresie badanym.
Ponadto stwierdzono, że spełnione były wszystkie warunki wymagane do analizy łącznego przywozu.
W tych okolicznościach uwagi dotyczące indywidualnych udziałów w rynku poszczególnych krajów są bezprzedmiotowe.
(207) Ponadto, ceny, po których sprzedawane były na rynku wspólnotowym poliestrowe włókna odcinkowe przywożone z tych krajów, podcinały ceny przemysłu wspólnotowego.
Zgodnie z tym, subsydiowany przywóz poliestrowych włókien odcinkowych z Australii i Tajwanu wraz z tanimi subsydiowanymi poliestrowymi włóknami odcinkowymi przywożonymi z Indonezji, miał silnie negatywny wpływ na sytuację gospodarczą ciągle wrażliwego przemysłu wspólnotowego.
Wniosek ten poparty jest faktem, że rynek poliestrowych włókien odcinkowych jest przejrzysty i że wobec tego zróżnicowanie cen lub oferty niskie cenowo mają zawsze wpływają na spadek cen.
(208) Uważa się więc, że rządy Australii i Tajwanu nie dostarczyły żadnych dowodów, które mogłyby zaprzeczyć wstępnym ustaleniom Komisji, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę wskutek taniego, przywozu towarów subsydiowanych.
Potwierdza się więc wniosek, że przywóz towarów subsydiowanych, rozpatrywany oddzielnie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
2.
WAHANIA KURSÓW WALUTOWYCH
(209) Rząd Australii twierdził, że Komisja nie wzięła pod uwagę skutków, jakie miały wahania kursów walutowych na ceny importowe produktów australijskich i podał, że w okresie badanym poliestrowe włókna odcinkowe przywożone z Australii skorzystały z korzystnego kursu walutowego.
(210) W związku z tym należy zauważyć, że przywóz z tego kraju był fakturowany na rynku wspólnotowym w dolarach amerykańskich, w markach niemieckich i w funtach brytyjskich a nie w dolarach australijskich.
Parytet waluty australijskiej nie był wiec istotny w tych ustaleniach.
(211) W każdym wypadku należy stwierdzić, że kurs waluty australijskiej spadł w ciągu pierwszych siedmiu miesięcy okresu badanego w porównaniu do ecu/euro w pierwszym miesiącu okresu badanego.
Nie było więc stałej tendencji spadkowej waluty australijskiej w trakcie okresu badanego.
3.
WNIOSEK
(212) Nie otrzymano żadnych innych uwag dotyczących przyczyn szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, potwierdza się wniosek, że przywóz towarów subsydiowanych, rozpatrywany oddzielnie, spowodował istotne szkody dla przemysłu wspólnotowego, jak stwierdzono w akapicie 168 rozporządzenia o cle tymczasowym.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
INTERES PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(213) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag dotyczących powyższych zagadnień, ustalenia dotyczące przemysłu wspólnotowego podane w akapicie 170 rozporządzenia o cle tymczasowym zostają potwierdzone.
2.
WPŁYW NA UŻYTKOWNIKÓW
(214) Po opublikowaniu rozporządzenia o cle tymczasowym niektórzy użytkownicy i importerzy przedstawili swoje uwagi na piśmie.
Ponadto, jedno stowarzyszenie użytkowników zareagowało na rozporządzenie o cle tymczasowym i poprosiło o wysłuchanie, na co wyrażono zgodę.
(215) Należy zauważyć, że większość wspomnianych użytkowników i importerów albo nie zgłosiła się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, albo nie odpowiedziała na kwestionariusz wysłany do niech przez Komisję.
A zatem większość z nich nie może zostać uznana za zainteresowane strony zgodnie z art. 31 ust. 2 podstawowego rozporządzenia i ich stanowiska zasadniczo nie powinny być brane pod uwagę na tym etapie postępowania.
(216) Ponadto, jak stwierdzono w akapicie 171 rozporządzenia o cle tymczasowym, generalnie niski poziom współpracy w postępowaniu w sprawie interesu Wspólnoty oznaczał, że ocena wpływu środków na działania użytkowników i importerów ustalona została według posiadanych informacji.
(217) Wnioski przedstawione przez zainteresowane strony zostały zbadane i wyciągnięto wniosek, że głównym argumentem stron było, iż nałożenie wyrównawczych należności celnych miałoby negatywny wpływ na ich konkurencyjność w odniesieniu do produktów głębiej przetworzonych i ostatecznie zagroziłoby ich przetrwaniu na wspólnotowym rynku poliestrowych włókien odcinkowych.
Istotnie, nałożenie należności w pierwszym momencie spowodowałoby wzrost cen poliestrowych włókien odcinkowych z rozważanych krajów, zmuszając z kolei użytkowników poliestrowych włókien odcinkowych ze Wspólnoty do podniesienia cen produktów głębiej przetworzonych.
W ich opinii taki rozwój sytuacji byłby przyczyną wzrostu przywozu tanich produktów głębiej przetworzonych z innych państw trzecich i z krajów objętych niniejszym postępowaniem.
(218) W świetle akapitu 171 i 172 rozporządzenia o cle tymczasowym postępowanie wykazało, że niektórzy użytkownicy całkowicie przestawili się z zakupów poliestrowych włókien odcinkowych z przemysłu wspólnotowego na zakupy tego produktu wyłącznie z rozważanych krajów.
Uważa się zatem, że jeżeli nie zostaną podjęte środki korygujące te zakłócające skutki powodowane przywozem tanich subsydiowanych poliestrowych włókien odcinkowych, to sytuacja ta ulegnie nasileniu i w perspektywie długoterminowej ucierpi cały rynek: po pierwsze dlatego, że pewna liczba producentów wspólnotowych zniknie z rynku powodując w ten sposób spadek konkurencji na rynku wspólnotowym, a po drugie, ponieważ będzie to zachętą dla sprowadzania do Wspólnoty większych ilości tanich subsydiowanych poliestrowych włókien odcinkowych stwarzając dla użytkowników tych przywożonych produktów bardziej korzystną sytuację pod względem konkurencji w stosunku do użytkowników korzystających z innych źródeł zapatrzenia.
Uważa się więc, że interes wszystkich producentów na rynku wspólnotowym wymaga istnienia skutecznej konkurencji w handlu, a zatem nałożenia środków wyrównawczych na przywóz subsydiowanych poliestrowych włókien odcinkowych.
(219) W każdym wypadku dostępne informacje na temat struktury kosztów przemysłu użytkowników, poziom projektowanych środków i podział między przywozem subwencjonowanym a innymi źródłami zaopatrzenia wskazują, że:
- poliestrowe włókna odcinkowe mogą stanowić 25–45 % ogólnych kosztów produkcji użytkowników produktów głębiej przetworzonych,
- średnie cło wyrównawcze dla rozważanych krajów wynosi około 3 %,
- udział poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z przywozu towarów subsydiowanych w całej konsumpcji tego produktu wynosi 12 %.
Projektowane środki mogą mieć wpływ na wzrost kosztów produkcji u użytkowników od 0,1 % do maksymalnie 0,16 %.
Ten prawdopodobny maksymalny wzrost uważany jest za nieznaczny, w przypadku porównania go z pozytywnym wpływem projektowanych środków w przywracaniu skutecznej konkurencji na rynku wspólnotowym.
(220) W związku z powyższym potwierdza się wniosek podany w akapicie 172 rozporządzenia o cle tymczasowym, że wpływ projektowanych środków na rentowność użytkowników i przetrwanie na rynku będzie ograniczony.
3.
WNIOSEK
(221) Nowe argumenty, odnośnie do określenia interesu Wspólnoty, które przedstawiono, nie zostały uznane za wystarczające do zmiany poprzedniego wniosku, że nie ma istotnych powodów przemawiających przeciwko nałożeniu środków wyrównawczych.
G. CŁA OSTATECZNE
(222) W świetle wniosków sformułowanych odnośnie do subsydiów, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, uznaje się, że w celu zapobieżenia wyrządzaniu dalszej szkody przemysłowi wspólnotowemu przez subsydiowany przywóz z Australii, Indonezji i Tajwanu, należy zastosować ostateczne środki wyrównawcze.
1.
POZIOM ZNIESIENIA SZKODY
(223) Jak wyjaśniono w akapicie 179 rozporządzenia o cle tymczasowym, określono poziom cen niewyrządzający szkody, które pokryłyby koszty produkcji przemysłu wspólnotowego, zapewniając przyzwoity zysk i które można byłoby utrzymać, gdyby nie miał miejsca subsydiowany przywóz z danych krajów.
2.
FORMA I POZIOM CŁA
(224) Zgodnie z art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia stawki ceł wyrównawczych odpowiadają marginesów subsydiowania, ponieważ stwierdzono, że margines szkody jest większy w przypadku wszystkich eksporterów z rozważanych krajów.
a) Australia
(225) W rezultacie ustalono następujące stawki cła wyrównawczego dla współpracującego producenta z Australii:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines subsydiowania wywozu _BAR_ Całkowity margines subsydiowania _BAR_ Proponowana stawka cła wyrównawczego _BAR_
Leading Synthetics _BAR_ 6,0 % _BAR_ 6,0 % _BAR_ 6,0 % _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 6,0 % _BAR_ 6,0 % _BAR_ 6,0 % _BAR_
(226) Biorąc pod uwagę wysoki poziom współpracy, który praktycznie obejmował cały przywóz rozważanego produktu pochodzącego z Australii, uznano za właściwe, aby pozostałą stawkę cła ustanowić na tym samym poziomie jak najwyższa stawka, która została ustanowiona dla przedsiębiorstwa współpracującego, tj. w wysokości 6,0 %.
b) Indonezja
(227) Biorąc pod uwagę wysoki poziom braku współpracy w Indonezji, która została oceniona na ponad 30 %, uznano za właściwe przyjęcie metody, która nie dążyłaby do przyznawania premii za brak współpracy.
Dlatego stawka celna dla przedsiębiorstw okazujących brak współpracy ustalona była w oparciu o fakty dostępne zgodnie z art. 28 podstawowego rozporządzenia, tj. w wysokości 10 %.
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines subsydiowaniawywozu _BAR_ Całkowity margines subsydiowania _BAR_ Proponowana stawka cła wyrównawczego _BAR_
PT.
Indorama Synthetics TbK _BAR_ 1,4 % _BAR_ 1,4 % _BAR_ 0 % _BAR_
PT.
Panasia Indosyntec TbK _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_
PT.
Susila Ondah Synthetic Fiber Industries _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_
PT.
GT Petrochem Indrustries TbK _BAR_ 0,4 % _BAR_ 0,4 % _BAR_ 0 % _BAR_
PT.
Teijin Indonesia Fiber Corporation _BAR_ 0,4 % _BAR_ 0,4 % _BAR_ 0 % _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 5 % _BAR_ 10 % _BAR_ 10 % _BAR_
c) Tajwan
(228) Przypomina się, że są już stosowane środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Tajwanu.
Jednak stwierdzone w niniejszym postępowaniu subsydia nie są subsydiowaniem wywozu, a zatem uważane są za subsydia, które nie wpłynęły na ceny produktów wywożonych i odnośny margines dumpingu.
A zatem można wprowadzić następujące stawki cła wyrównawczego dla współpracujących producentów eksportujących w Tajwanie:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines subsydiowaniawywozu _BAR_ Całkowity margines subsydiowania _BAR_ Proponowana stawka cła wyrównawczego _BAR_
Nan Ya Plastics Corp. _BAR_ 0 % _BAR_ 1,5 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
Far Eastern Textile Ltd _BAR_ 0 % _BAR_ 1,0 % _BAR_ 1,0 % _BAR_
Shinkong Synthetic Fibres Corp. _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_
Tuntex Distinct Corp. _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 0 % _BAR_ 1,5 % _BAR_ 1,5 % _BAR_
(229) Biorąc pod uwagę wysoki poziom współpracy, która objęła praktycznie cały przywóz do Wspólnoty rozważanego produktu wytwarzanego w Tajwanie uznano za właściwe ustanowienie pozostałej stawki cła w tej samej wysokości co najwyższa stawka, która została ustalona dla przedsiębiorstw współpracujących, tj. w wysokości 1,5 %.
(230) Indywidualne stawki ceł wyrównawczych dla poszczególnych przedsiębiorstw, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały ustanowione na podstawie ustaleń dokonanych w ramach niniejszego postępowania.
Odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną w toku postępowania w tych przedsiębiorstwach.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do stawki cła obowiązującej dla całego kraju i stosowanej dla "wszystkich innych przedsiębiorstw") odnosi się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z danego kraju i wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwa, czyli przez wymienione osoby prawne.
Przywożone towary, wytworzone przez inne przedsiębiorstwo, niewymienione w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także podmioty powiązane z przedsiębiorstwami, które zostały szczególnie wymienione, nie mogą korzystać z tej stawki i stosują stawkę cła odnoszącą się do "wszystkich innych przedsiębiorstw."
(231) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie kierowane do Komisji [4] wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub wywozowej, związanej np. z taką zmianą nazwy lub zmianami odnośnie do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
H. POBIERANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(232) Biorąc pod uwagę wielkość subsydiów podlegających środkom wyrównawczym, stwierdzoną w przypadku producentów eksportujących oraz w świetle poważnego rozmiaru szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznano za konieczne, by wszystkie kwoty, które zostały zabezpieczone w postaci tymczasowego cła wyrównawczego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 123/2000 zostały ostatecznie pobrane według stawki ostatecznie ustalonego cła,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestrów, niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, sklasyfikowanych w ramach kodu CN 55032000 i pochodzących z Australii, Indonezji i Tajwanu.
2.
Stawka celna stosowana do ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, na produkty wytwarzane przez wymienione przedsiębiorstwa w poszczególnych krajach wynosi:
1) Australia
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Leading Synthetics Pty Ltd, Melbourne, Victoria _BAR_ 6,0 _BAR_ A059 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa australijskie _BAR_ 6,0 _BAR_ A999 _BAR_
2) Indonezja
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
PT.
Indorama Synthetics TbK Graha Irama, 17th floor Jl.
H. R. Rasuna Said Blok X-1 Kav.
1-2 PO Box 3375 Jakarta 12950 _BAR_ 0 _BAR_ A051 _BAR_
PT.
Panasia Indosyntec TbK Jl.
Garuda 153/74 Bandung 40184 _BAR_ 0 _BAR_ A052 _BAR_
PT.
Susila Indah Synthetic Fiber Indrusties Jl.
Kh.
Zainul Arifin Kompleks Ketapang Indah Blok B 1 n. 23 Jakarta 11140 _BAR_ 0 _BAR_ A054 _BAR_
PT.
GT Petrochem Indrustries TbK Exim Melati Building, 9th floor Jl.
M. H. Thamrin Kav.
8-9 Jakarta 10230 _BAR_ 0 _BAR_ A053 _BAR_
PT.
Teijin Indonesia Fiber Corporation TbK 5th floor Mid Plaza 1 Jl.
Jend.
Sudiman Kav.
10-11 Jakarta 10220 _BAR_ 0 _BAR_ A055 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 10 _BAR_ A999 _BAR_
3) Tajwan
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Nan Ya Plastics Corp.,201 Tung Kwa N. Road,Taipei _BAR_ 1,5 _BAR_ 8193 _BAR_
Far Eastern Textile Ltd,33rd floor, no 207 Tun-Hwa South Road, Sec. 2,Taipei _BAR_ 1,0 _BAR_ 8192 _BAR_
Shinkong Synthetic Fibres Corp.,7, 8th floor, 123 Sec. 2, Nanking E. Road,Taipei _BAR_ 0 _BAR_ 8194 _BAR_
Tuntex Distinct Corp.,15th floor, no 376, Sec. 4, Jen Ai road,Taipei _BAR_ 0 _BAR_ A063 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 1,5 _BAR_ 8195 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz towarów pochodzących z Australii i Tajwanu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 123/2000 pobiera się w wysokości cła ostatecznie nałożonego niniejszym rozporządzeniem.
Kwoty zabezpieczone przekraczające stawkę ostatecznego cła wyrównawczego zostają zwolnione.
2.
Przepisy określone art. 1 ust. 3 stosuje się również do ostatecznego pobrania kwot zabezpieczonych z tytułu tymczasowych ceł wyrównawczych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2000
z dnia 11 maja 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 20/98 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnego uznania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 20/98 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 243/1999 [4], ustanawia zasady w sprawie pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnego uznania zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 478/97 z dnia 14 marca 1997 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do wstępnego uznawania organizacji producentów [5], zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 243/1999.
(2) Sposób, w jaki pomoc ta ma być finansowana, tak jak to określono w art. 52 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, został począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r. zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia. Pomoc ta ma być w przyszłości uważana za interwencję zmierzającą do stabilizacji rynku rolnego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6].
(3) W tych okolicznościach rozporządzenie (WE) nr 20/98 powinno zostać zmienione w ten sposób, aby dostosować się do tej nowej sytuacji.
Zmiany odnoszą się w szczególności do kwalifikacji do otrzymywania pomocy dotyczącej wstępnego uznania w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR, terminów na przedstawianie wniosków o pomoc i o jej wypłatę, nowych opisów regionów kwalifikujących się do różnego procentu finansowania, w celu dostosowania tych opisów do opisów wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [7] oraz, na koniec, zobowiązań Państw Członkowskich do sprawdzenia zgodności z warunkami przyznawania pomocy.
(4) Należy jasno powiedzieć, że niniejsze rozporządzenie ma znajdować zastosowanie wobec pomocy wypłacanej w ramach planów uznania, zatwierdzonych od dnia 1 stycznia 2000 r., i wobec pomocy wypłacanej w ramach planów uznania zatwierdzonych przed dniem 1 stycznia 2000 r. na okresy roczne rozpoczynające się od dnia 1 stycznia 2000 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 20/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 lit. d) skreśla się tiret trzecie;
2) w art. 2 ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) być wypłacane w ratach rocznych na koniec każdego okresu rocznego w odniesieniu do wykonania planu uznania.
Aby obliczyć roczne raty, Państwa Członkowskie mogą zastosować jako podstawę roczną produkcję wprowadzoną do obrotu odpowiadającą rocznemu okresowi innemu niż okres, w odniesieniu do którego wypłacana jest rata roczna, jeżeli wymagają tego kontrole.
Okres, wobec którego użyty roczny okres nie powinien pokrywać się z rzeczywistym danym okresem rocznym, musi być krótszy niż 12 miesięcy.".
3) w art. 3 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Wyłączeniu podlegają inwestycje naruszające konkurencję w innych działalnościach gospodarczych organizacji.".
4) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Organizacje producentów powinny, każda z osobna, przedstawić pojedynczy wniosek o pomoc określoną w art. 2 i 3 w terminie trzech miesięcy od końca każdego rocznego okresu określonego w art. 2 ust. 2 lit. d).
2.
Wszystkim wnioskom o pomoc towarzyszą pisemne deklaracje organizacji, stwierdzające, że organizacja:
- spełnia i będzie spełniać przepisy rozporządzeń (WE) nr 2200/96 i (WE) nr 478/97 oraz przepisy niniejszego rozporządzenia,
- nie otrzymała, nie otrzymuje i nie będzie otrzymywać bezpośrednio ani pośrednio podwójnego finansowania wspólnotowego lub krajowego środków do wspólnotowego finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie wypłacają pomoc w terminie sześciu miesięcy od otrzymania pełnego wniosku.".
5) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie na pomoc określoną w art. 2 i 3 kwalifikują do pomocy z Sekcji Gwarancji EFOGR.".
6) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Wkład Wspólnoty w stosunku do pomocy określonej w art. 2 wynosi:
- 75 % kwalifikujących się wydatków publicznych dla regionów objętych celami 1 i 2 określonymi w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999,
- 50 % kwalifikujących się wydatków publicznych dla pozostałych regionów."
7) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Wkład Wspólnoty w stosunku do pomocy określonej w art. 3, wyrażony w równoważniku dotacji kapitałowej, nie przekracza w ujęciu procentowym kwalifikujących się kosztów inwestycyjnych, określonych w art. 3:
- 50 % w regionach objętych celami 1 i 2, określonymi w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999,
- 30 % w pozostałych regionach.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie muszą zobowiązać się do pokrywania co najmniej 5 % kwalifikujących się kosztów inwestycyjnych, określonych w art. 3.
3.
Beneficjenci pomocy na pokrycie kwalifikujących się kosztów inwestycyjnych, określonych w art. 3, płacą co najmniej:
- 25 % w regionach celu 1 i 2 określonego w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999,
- 45 % w pozostałych regionach.".
8) artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych zgodnie z tytułem VI rozporządzenia (WE) nr 2200/96 Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole organizacji producentów w celu sprawdzenia zgodności z warunkami przyznawania pomocy określonej w art. 2 i 3.".
9) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Jeżeli kontrola przeprowadzona na mocy art. 11 wykazuje, iż:
- wartość produkcji wprowadzonej do obrotu jest mniejsza niż kwota wykorzystana do obliczenia pomocy określonej w art. 2, lub
- pomoc objęta niniejszym rozporządzeniem nie została wykorzystana zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie lub zatwierdzonym planem uznania,
od beneficjenta wymaga się zwrotu kwoty niesłusznie wypłaconej w podwójnej wysokości, plus odsetki za okres między wypłatą a zwrotem.
Stosowaną stopą procentową jest stopa stosowana przez Europejski Bank Centralny do swych operacji w EUR, opublikowana w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązującą w dniu dokonania nienależnej wypłaty, plus trzy punkty procentowe.
2.
Jeżeli różnica między wysokością pomocy faktycznie wypłaconej a pomocy należnej jest większa niż 20 % tej ostatniej, od beneficjenta wymagać się będzie zwrotu całej otrzymanej pomocy, plus odsetki wymienione w ust. 1.
3.
W przypadku złożenia umyślnie fałszywej deklaracji lub w wyniku poważnego zaniedbania spraw wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia dana organizacja producentów zostaje pozbawiona otrzymywania pomocy przez pozostały okres trwającego planu uznania.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów w odniesieniu do innych kar, które zostaną nałożone, jak przewidziano w art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1009/2000
z dnia 8 maja 2000 r.
dotyczące powiększenia kapitału Europejskiego Banku Centralnego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając zalecenie wydane przez Europejski Bank Centralny (EBC) [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komisji Wspólnot Europejskich [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 107 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem") i art. 42 Statutu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 28 ust. 1 i art. 28 ust. 2 Statutu wymagają, aby EBC miał do dyspozycji kapitał w wysokości 5 miliardów EUR, zapewniony przez krajowe banki centralne, który stanie się kapitałem operacyjnym po ustanowieniu EBC.
(2) Artykuł 28 ust. 1 Statutu stanowi, że kapitał może zostać powiększony o takie sumy, o jakich ma prawo postanowić Rada Prezesów EBC, w granicach i zgodnie z warunkami ustanowionymi przez Radę.
(3) Artykuł 123 ust. 1, wraz z art. 107 ust. 6 Traktatu, stanowi, że po dniu 1 lipca 1998 r., Rada ma niezwłocznie przyjąć postanowienie wymienione w art. 28 ust. 1 Statutu.
(4) Niniejsze rozporządzenie określa limit dla przyszłego powiększenia kapitału EBC, tym samym umożliwiając Radzie Prezesów EBC decydowanie o faktycznym powiększeniu tego kapitału kiedyś w przyszłości, w celu utrzymania podstawy współczynnika kapitał-aktywa, niezbędnej dla wspierania działań EBC,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Powiększenie kapitału EBC
Rada Prezesów EBC ma prawo powiększyć kapitał EBC ponad sumę określoną w pierwszym zdaniu art. 28 ust. 1 Statutu o dodatkową ilość, nieprzekraczającą 5 miliardów EUR.
Artykuł 2
Postanowienie końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1010/2000
z dnia 8 maja 2000 r.
dotyczące dalszych wezwań Europejskiego Banku Centralnego o wpłaty rezerwowych aktywów walutowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej "Statutem"), w szczególności jego art. 30 ust. 4,
uwzględniając zalecenie Europejskiego Banku Centralnego (EBC) [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komisji Wspólnot Europejskich [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 107 ust. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ("Traktat") i art. 42 Statutu oraz zgodnie z warunkami wymienionymi w art. 122 ust. 5 Traktatu i ust. 7 Protokołu dotyczącego niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 ust. 1 Statutu wymaga, aby EBC został wyposażony w rezerwy dewizowe przez krajowe banki centralne Państw Członkowskich, inne niż waluty Państw Członkowskich, euro, saldo rezerw walutowych danego kraju w MFW i Specjalne Prawa Ciągnienia (SDR), do kwoty 50000 mln EUR.
(2) Artykuł 30 ust. 4 Statutu stanowi, że dalsze wezwania o wpłaty rezerwowych aktywów walutowych ponad limit wymieniony w art. 30 ust. 1 Statutu mogą być dokonane przez EBC w ramach limitów i zgodnie z warunkami ustanowionymi przez Radę.
(3) Artykuł 123 ust. 1 wraz z art. 107 ust. 6 Traktatu stanowi, że niezwłocznie po dniu 1 lipca 1998 r. Rada przyjmuje przepisy określone w art. 30 ust. 4 Statutu.
(4) Niniejsze rozporządzenie ustanawia limit dalszych wezwań o wpłaty rezerwowych aktywów walutowych, tym samym umożliwiając Radzie Prezesów EBC podjęcie decyzji w sprawie bieżących wezwań w niedalekiej przyszłości w celu uzupełnienia już wyczerpanych zasobów rezerwowych aktywów walutowych i aby nie zwiększać zasobów EBC ponad kwotę równoważną 50000 mln EUR, ustaloną dla początkowych transferów wpłaty rezerwowych aktywów walutowych dokonanych przez krajowe banki centralne do EBC.
(5) Żadne uzupełnienia rezerwowych aktywów walutowych nie pociągają za sobą wzrostu w kapitale subskrybowanym EBC.
(6) Artykuł 30 ust. 4 Statutu wymaga, aby dalsze wezwania o rezerwy dewizowe były dokonywane zgodnie z art. 30 ust. 2 Statutu; art. 30 ust. 2 wraz z art. 43 ust. 6 Statutu i ust. 10 lit. b) Protokołu w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wymaga wyznaczenia wysokości wkładów każdego z krajowych banków centralnych w stosunku do jego udziału w kapitale EBC subskrybowanym przez każdy z krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
(7) Artykuł 10 ust. 3 wraz z art. 43 ust. 4 Statutu stanowi, że do podjęcia wszelkich decyzji na mocy art. 30 Statutu, głosy w Radzie Prezesów EBC przypadają według udziałów i krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich w kapitale subskrybowanym EBC.
(8) Artykuł 30 ust. 4 Statutu wraz z art. 43 ust. 4 i art. 43 ust. 6 Statutu oraz ust. 8 Protokołu w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i ust. 2 protokołu w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Danii nie nadaje żadnych praw ani nie nakłada żadnych obowiązków na nieuczestniczące Państwa Członkowskie.
(9) Artykuł 49 ust. 1 Statutu wraz z ust. 10 lit. b) Protokołu w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wymaga, aby bank centralny Państwa Członkowskiego, którego derogacja została zniesiona lub który jest traktowany na takich samych zasadach jak bank Państwa Członkowskiego, którego derogacja została zniesiona, dokonał transferu do EBC rezerwowych aktywów walutowych zgodnie z art. 30 ust. 1 Statutu; art. 49 ust. 1 Statutu wymaga, aby wielkość wpłaty wyznaczona była przez pomnożenie wartości euro, po aktualnym kursie wymiany rezerwowych aktywów walutowych, które już zostały przelane do EBC zgodnie z art. 30 ust. 1, przez stosunek ilości udziałów subskrybowanych przez krajowe banki centralne, których to dotyczy, do ilości udziałów, które zostały opłacone przez krajowe banki centralne.
(10) Wszystkie odniesienia do wielkości podanych w euro w wymienionych wyżej przepisach Traktatu, w niniejszym rozporządzeniu i każdym wezwaniu lub żądaniu EBC o wpłaty rezerwowych aktywów walutowych stanowią odniesienia do wielkości nominalnych podanych w euro, obowiązujących w czasie, gdy takie wezwanie jest wystosowane przez EBC,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- "rezerwy dewizowe" oznaczają oficjalne rezerwy dewizowe uczestniczących Państw Członkowskich, utrzymywane przez krajowe banki centralne, które są denominowane lub obejmują waluty, jednostki rozliczeniowe lub złoto, a inne niż waluty Państw Członkowskich, euro, saldo rezerw walutowych danego kraju w MFW i Specjalne Prawa Ciągnienia (SDR),
- "krajowy bank centralny" oznacza bank centralny uczestniczącego Państwa Członkowskiego, i
- "uczestniczące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, które przyjmuje jednolitą walutę zgodnie z Traktatem.
Artykuł 2
Dalsze wezwania o wpłaty rezerwowych aktywów walutowych.
1.
EBC może wystosowywać dalsze wezwania o wpłaty rezerwowych aktywów walutowych przez krajowe banki centralne ponad limit wymieniony w art. 30 ust. 1 Statutu do wielkości stanowiącej ekwiwalent dodatkowych 50000 mln EUR, w razie zapotrzebowania na taką wysokość rezerwowych aktywów walutowych.
2.
Bank centralny Państwa Członkowskiego, którego derogacja została zniesiona lub który jest traktowany na takich samych zasadach jak bank centralny Państwa Członkowskiego, którego derogacja została zniesiona, dokonuje transferu kwoty rezerwowych aktywów walutowych do EBC obliczonej przez pomnożenie wartości euro według aktualnych kursów wymiany rezerwowych aktywów walutowych, które zostały już przekazane do EBC zgodnie z ust. 1, przez stosunek ilości udziałów subskrybowanych przez bank centralny do liczby udziałów, które zostały opłacone przez inne krajowe banki centralne.
Artykuł 3
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1040/2000
z dnia 16 maja 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 [4] przewiduje refundacje w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem, jeśli produkty są wywożone jako towary wymienione w załączniku II do tego rozporządzenia, na podstawie cen tych produktów w handlu światowym oraz różnicy między tymi cenami i cenami we Wspólnocie, w granicach wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) W kilku sektorach rolnych, w szczególności zbóż, cukru, ryżu i jaj, Komisji powierzono obowiązki w zakresie identyfikacji towarów, które mogą się kwalifikować do refundacji wywozowych, włączając towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, aby zagwarantować elastyczność potrzebną do możliwie najbardziej efektywnego wykorzystania dostępnych zasobów; z tego względu właściwe jest powierzenia Komisji tych samych obowiązków w odniesieniu do identyfikowania towarów kwalifikujących się do refundacji w sektorze przetworów mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ust. 14 otrzymuje brzmienie:
"14.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, włączając uzgodnienia dotyczące redystrybucji nieprzydzielonych lub niewykorzystanych ilości towarów wywożonych, oraz wszelkie zmiany do załącznika II przyjmuje Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
Jednakże szczegółowe zasady stosowania ust. 8, 10, 11 i 12 dla produktów wymienionych w art. 1 i wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku II przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 3448/93."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1042/2000
z dnia 18 maja 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady w zakresie systemu premii w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 907/2000 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 5 i art. 12 ust. 3 oraz art. 50 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z premią specjalną przyznawaną za ubój oraz premią z tytułu uboju, okres nieprzekraczający miesiąca przeznaczony na ubój, wysyłkę lub wywóz po okresie chowu, przewidziany odpowiednio w art. 9 ust. 1 i art. 37 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w zakresie systemu premii [3], okazał się niewystarczający, w szczególności pod względem niektórych wymagań weterynaryjnych w przypadku wywozu. W tym przypadku powinien zostać ustanowiony dłuższy okres. Ponadto, celem zapewnienia uczciwości, środek ten powinien być stosowany na wniosek producenta od momentu wprowadzenia nowego systemu premii.
(2) W art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 749/2000 [5], oraz w art. 16 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [6] zastosowany jest termin "dostępny" w odniesieniu do indywidualnej ilości referencyjnej mleka. Jednakże w art. 17 i 31 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 zastosowany jest termin "przyznany" w odniesieniu do tego samego pojęcia. Dla przejrzystości prawnej, należy zawsze stosować ten sam termin w odniesieniu do tego samego pojęcia. Ta kwestia terminologiczna, która powstała w momencie wprowadzenia nowego systemu premii, wymaga wyjaśnienia.
(3) W przypadku gdy przepis art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, który pozwala, by wnioski o przyznanie premii za krowy mamki obejmowały maksymalnie 20 % jałówek, stosuje się w odniesieniu do wniosków o premie złożonych przez drobnych producentów i uzyskuje się liczbę mniejszą niż jeden, tacy drobni producenci nie mogą skorzystać z możliwości włączania zastępczych jałówek do swoich wniosków o premie.
Zgodnie z ust. 7 preambuły tego rozporządzenia, środek ten ma na celu ograniczenie liczby jałówek do normalnego wskaźnika zastąpienia.
W tym celu, art. 50 tego rozporządzenia przewiduje podjęcie niezbędnych środków w celu rozwiązania szczególnych problemów praktycznych.
W konsekwencji, tacy drobni producenci ubiegający się o premie za krowy mamki w odniesieniu do przynajmniej dwóch zwierząt powinni mieć możliwość uprawnienia do premii w odniesieniu do jednej zastępczej jałówki i powinno to mieć zastosowanie od momentu wprowadzenia nowego systemu w celu uniknięcia dyskryminacji producentów.
(4) Zgodnie z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999, Państwa Członkowskie mogą ustalać okresy i terminy składania wniosków o premie specjalne oraz premie za krowy mamki i mogą ograniczyć liczbę wniosków, które każdy producent może złożyć w roku kalendarzowym i ramach jednego systemu premii.
Jest to uzasadnione powodami związanymi z należytym zarządzaniem i monitorowaniem premii.
Ponieważ powody te są istotne również w odniesieniu do premii z tytułu uboju, niniejsze przepisy również stosuje się do nich.
(5) Indywidualna ilość referencyjna mleka, zdefiniowana w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, stosowana do określenia liczby krów kwalifikujących się do premii za krowy mamki w stadach mieszanych, jak przewidziano w art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 oraz obsada zwierząt, określona w art. 12 tego rozporządzenia, odnosi się do ilości referencyjnej, którą uznaje się za najwierniej odzwierciedlającą rzeczywistą liczbę krów mlecznych w gospodarstwie, tj. ilość dostępną dnia 31 marca lub dnia 1 kwietnia w zależności, czy producent odpowiednio zwalnia czy przejmuje ilość referencyjną. Jednakże w przypadku gdy przeniesienie indywidualnej ilości referencyjnej ma miejsce jedynie na początku następnego roku mleczarskiego, tj. dnia 1 kwietnia, cel ten osiąga się jedynie poprzez zastosowanie ilości referencyjnej, jaka została przyjęta do obliczeń dla dnia 1 kwietnia. W rezultacie, ścisłe stosowanie powyższych przepisów prowadzi, w powyższych przypadkach, do trudności, które są nie do pokonania. W takich przypadkach należy zastosować specjalne środki zgodnie z art. 50 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w celu uniknięcia wzajemnej dyskryminacji producentów. Środki te, które powinny być dobrowolne dla zainteresowanych Państw Członkowskich, będą stosowane od 2001 r. do daty rzeczywistego zastosowania płatności bezpośrednich w sektorze mleka i przetworów mlecznych, z wyłączeniem producentów zlokalizowanych w Państwach Członkowskich, które zdecydują się na zastosowanie tego środka od 2000 r., i już składających wnioski o zastosowanie tego środka, przy czym środek ten powinien być stosowany w odniesieniu do nich od momentu wprowadzenia nowego systemu premii.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2342/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Nie naruszając art. 5, premia jest wypłacana na rzecz producentów, którzy hodowali zwierzęta przez minimalny okres chowu wynoszący dwa miesiące, kończący się nie później niż miesiąc przed ubojem lub wysyłką, lub kończący się nie później niż dwa miesiące przed wywozem."
2) W art. 17 ust. 1 lit. a) i art. 31 ust. 2 lit. a) wyrazy "przyznaną producentowi" zastępuje się wyrazami "dostępną dla producenta", a w art. 31 ust. 3 lit. b) wyrazy "przyznanej producentowi" zastępuje się wyrazami "dostępnej dla producenta".
3) W art. 17 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"3. W przypadku gdy wniosek o premię obejmuje od dwóch do pięciu zwierząt po dostosowaniu do indywidualnego pułapu przewidzianego w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [7], tylko jedno z tych zwierząt może być jałówką."
4) W art. 35 ust. 1 na końcu akapitu drugiego dodaje się, co następuje:
"Bez uszczerbku dla terminu ustalonego powyżej, Państwa Członkowskie mogą ustanowić okresy i terminy składania wniosków o pomoc oraz mogą określić liczbę wniosków, które każdy producent może złożyć w ciągu roku kalendarzowego."
5) Artykuł 37 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Premię wypłaca się na rzecz producenta, który utrzymywał zwierzęta przez minimalny okres chowu wynoszący dwa miesiące, kończący się nie później niż miesiąc przed ubojem lub kończący się nie później niż dwa miesiące przed wywozem."
6) Po art. 44 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 44a
Określanie indywidualnej ilości referencyjnej mleka
Do dnia 31 grudnia 2004 r., bez względu na art. 17 ust. 1 lit. a) oraz art. 31 ust. 2 lit. a), (Państwo Członkowskie może zdecydować, że) w przypadku producentów mleka, którzy zwalniają bądź przejmują całość lub część indywidualnych ilości referencyjnych z mocą odpowiednio od dnia 31 marca lub 1 kwietnia zgodnie z art. 8 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 lub na podstawie krajowych ustaleń przyjętych w celu wykonania przepisów art. 7, art. 8 lit. a), d) i e) lub art. 8a niniejszego rozporządzenia, datą ustalenia:
- maksymalnej indywidualnej ilości referencyjnej mleka, na które może przysługiwać premia za krowy mamki oraz maksymalnej ilości krów mamek,
- przyznania płatności dodatkowych za sztukę pogłowia krów mlecznych, oraz
- obsady zwierząt,
jest dzień 1 kwietnia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1072/2000
z dnia 19 maja 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/98 [2], w szczególności jego art. 7 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1000/96 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonywania norm handlowych w sektorze mięsa drobiowego.
(2) Zakres rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 został rozszerzony rozporządzeniem (WE) nr 1101/98, by objąć kontrolę zawartości wody w kawałkach drobiu.
Dlatego konieczne jest określenie szczegółowych przepisów dla takich kontroli, które są podobne do kontroli dla tusz całkowicie mrożonych i głęboko mrożonych oraz które zawierają wykaz wspomnianych produktów i odpowiednią metodę kontroli.
(3) Przepisy w sprawie kontroli wody powinny być także dostosowane do krajowych środków kontroli na wszystkich etapach obrotu oraz uaktualniać wykaz laboratoriów referencyjnych.
(4) Wiek, w którym dokonuje się uboju młodych gęsi, u których nie skostniał jeszcze mostek, musi zostać określony w kontekście wskazania poszczególnych systemów chowu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne ze opinią Komitetu ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1538/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 dodaje się lit. n) w brzmieniu:
"n) mięso z nóg indyków pozbawione kości: indycze uda i/lub podudzia pozbawione kości, tj. bez kości udowej, piszczelowej i strzałkowej, całe, krojone w kostki lub paski."
2) W art. 14a wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 3 akapit pierwszy wyraz "cztery" zastępuje się wyrazem "osiem",
- ust. 13 otrzymuje brzmienie:
"13.
Państwa Członkowskie przyjmują praktyczne środki kontroli przewidziane w niniejszym artykule na wszystkich etapach obrotu, włączając kontrole przywozu z państw trzecich w czasie odprawy celnej, zgodnie z załącznikiem V i VI.
Poinformują one inne Państwa Członkowskie oraz Komisję do dnia 1 września 2000 r o podjętych środkach.
Informacje o jakichkolwiek istotnych zmianach przekazywane są niezwłocznie do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich i Komisji."
3) Dodaje się art. 14b w brzmieniu:
"Artykuł 14b
1.
Wymienione poniżej świeże, mrożone i głęboko mrożone kawałki drobiu mogą być wprowadzanie do obrotu między firmami lub do handlu we Wspólnocie, jedynie jeżeli zawartość wody nie przekracza nieuniknionych z technologicznego punktu widzenia wartości ustalonych metodą analizy opisaną w załączniku VIa (metoda chemiczna):
a) filet z piersi kurczaka, z obojczykiem lub bez, bez skóry;
b) pierś kurczaka, ze skórą;
c) uda z kurczaka, podudzia, nogi, nogi z kawałkami grzbietu, ćwiartki z nogami, ze skórą;
d) filet z piersi indyka, bez skóry;
e) pierś indyka, ze skórą;
f) uda indycze, podudzia, nogi, ze skórą;
g) pozbawione kości mięso indycze z nóg, bez skóry.
2.
Właściwe władze wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie zapewniają podjęcie przez rzeźnie i zakłady zajmujące się rozbiorem, połączone z rzeźnią lub nie, wszelkich środków koniecznych do uzyskania zgodności z przepisami ust. 1, w szczególności że:
- regularne kontrole zaabsorbowanej wody przeprowadzane są w rzeźniach zgodnie z art. 14a ust. 3, także w przypadku tusz kurcząt i indyków przeznaczonych do produkcji świeżego, mrożonego i głęboko mrożonego mięsa w kawałkach wymienionych w ust. 1.
Kontrole te przeprowadza się co najmniej raz na każdy okres roboczy trwający osiem godzin.
Wartości dopuszczalne ustalone w załączniku VII pkt 9 stosuje się także do tusz indyków,
- wyniki kontroli są rejestrowane i przechowywane przez okres jednego roku,
- każda partia jest znakowana w sposób umożliwiający ustalenie daty produkcji; to oznakowanie partii musi znajdować się w dokumentacji produkcji.
3.
Przynajmniej raz na każde trzy miesiące przeprowadza się, przez pobierane próbek, kontrole zawartości wody, określone w ust. 1, w mrożonych i głęboko mrożonych kawałkach drobiu z każdego zakładu rozbioru produkującego takie kawałki, zgodnie z załącznikiem VIa.
Z kontroli tych wyłączone są kawałki drobiu przeznaczone jedynie do wywozu, jeżeli właściwemu organowi przedstawiono wystarczające dowody potwierdzające ten fakt.
Po roku zadowalających testów w określonym zakładzie rozbioru częstotliwość testów zmniejsza się do jednego na każde sześć miesięcy.
Od tego czasu każde niedopełnienie kryteriów ustanowionych w załączniku VIa skutkuje przywróceniem częstotliwości kontroli do przynajmniej jednej na każde trzy miesiące na okres nie mniejszy niż dwa lata, nim obniżona częstotliwość kontroli może być zastosowana ponownie.
4.
Artykuł 14a ust. 5–13 stosuje się mutatis mutandis do kawałków drobiu określonych w ust. 1."
4) W załączniku IV dodaje się, co następuje, w odniesieniu do minimalnego wieku uboju:
- pod lit. b) "ekstensywna hodowla w pomieszczeniu":
- "młode gęsi (pisklęta gęsie): w 60 dniu lub później"
- pod d) "tradycyjny chów z wolnym wybiegiem":
- "60 dni w przypadku młodych gęsi (pisklęta gęsie)"
5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VIa.
6) W załączniku VII wprowadza się następujące zmiany:
- pkt 1 otrzymuje brzmienie:
- "1) Co najmniej raz na ośmiogodzinny okres pracy: wybrać losowo 25 tusz z linii patroszenia, niezwłocznie po patroszeniu i usunięciu wnętrzności i tłuszczu, a przed pierwszym myciem, które następuje potem"
- dodaje się pkt 8a w brzmieniu:
- "8a Zamiast ręcznego ważenia opisanego w pkt 1–8, do określenia procentowej absorpcji wilgotności w tej samej ilości tusz i zgodnie z tymi samymi zasadami użyć można automatycznych linii ważących, pod warunkiem że automatyczna linia ważąca jest zatwierdzona wcześniej przez właściwe władze do wykorzystania w tym celu."
7) W załączniku VIII zmieniły się adresy następujących laboratoriów referencyjnych, jak to oznaczono poniżej:
LABORATORIUM REFERENCYJNE WSPÓLNOTY:
ID/Lelystad
Postbus 65
Edelhertweg 15
8200 AB
Lelystad
Niderlandy
BELGIA
Faculteit Diergeneeskunde
Vakgroep "Diergeneeskunding toetzicht op eetwaren"
Universiteit Gent
Salisburylaan 133
B-9820
Merelbeke
GRECJA
Ministry of Agriculture
Veterinary Laboratory of Patra
15, Notara Street
GR-264 42
Patra
WŁOCHY
Ispettorato Centrale Repressione Frodi
Via Jacopo Cavedone n.29
I-41100
Modena
NIDERLANDY
ID/Lelystad
Postbus 65
Edelhertweg 15
8200 AB
Lelystad
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO
CSL Food Science Laboratory
Sand Hutton
York
Y04 1LZ
United Kingdom
AUSTRIA
Bundesamt und Forschungszentrum für Landwirtschaft
Spargelfeldstr.
191
A-1220
Wien
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2000 r. Jednakże pkt 2, 3 i 5 oraz art. 1 stosuje się od dnia 1 września 2000 r.
Rozporządzenie Komisji WE Nr 1073/2000
z dnia 19 maja 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 331/2000 [2], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Istnieje potrzeba rozszerzenia w załączniku I do rozporządzenia (EWG) 2092/91, możliwości użycia mikroorganizmów do celów aktywizacji kompostu, także w odniesieniu objęcia używania takich organizmów w celu poprawienia ogólnego stanu gleby i dostępności składników odżywczych w glebie lub uprawach.
Niezbędne jest również wyłączenie genetycznie zmodyfikowanych mikroorganizmów z takiego użycia oraz wprowadzenie przepisów dotyczących użycia obornika pochodzącego od zwierząt gospodarskich, zgodnie z przepisami tego dotyczącymi w części B sekcja 7 tego Załącznika.
(2) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 2092/91, niektóre Państwa Członkowskie przedłożyły informacje w związku z włączeniem, niektórych produktów z załącznika II, lub w związku ze zmianą niektórych przepisów tego Załącznika.
(3) Zmiany załącznika II dotyczą produktów, które znajdowały się w powszechnym użyciu przed przyjęciem rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zgodnie z kodeksami praktyki w sprawie rolnictwa ekologicznego przestrzeganymi we Wspólnocie oraz z tego względu są zgodne z przepisami art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia. Zmiany w odniesieniu do niektórych z tych produktów mają charakter pilny w związku z nadchodzącym sezonem rolniczym.
(4) Okazało się, że "gliceryna", "ditlenek krzemu" oraz "izopropanol" mają zasadnicze znaczenie dla przygotowywania niektórych środków spożywczych. Z tego względu, produkty te mogą być włączone do załącznika VI, biorąc pod uwagę wymagania art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 207/93 [3], zmienionego rozporządzeniem 345/97 [4] określającym treść załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(5) Niezbędne jest wyjaśnienie w ramach "Zasad ogólnych" załącznika VI, że wędzenie jest akceptowane w ekologicznej produkcji środków spożywczych.
(6) Niezbędne jest wprowadzenie przepisów załącznika VI, w odniesieniu do genetycznie zmodyfikowanych organizmów i produktów otrzymywanych z tych organizmów, zgodnie z ogólnym zakazem przyjętym w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1804/1999 [5].
(7) Właściwe jest wprowadzenie drobnych zmian o charakterze technicznym lub redakcyjnym w odniesieniu do niektórych produktów.
Niezbędne jest również wprowadzenie niektórych zmian redakcyjnych, w celu uwzględnienia zmian rozporządzenia (WE) nr 1804/99.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i VI rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodne z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się ze skutkiem natychmiastowym.
Jednakże przepisy załącznika I części zatytułowanej "A. ROŚLINY I PRODUKTY ROŚLINNE" ppkt 2.1 i 2.2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, stosuje się od dnia 24 sierpnia 2000 r.
Produkt "spopielone kości zwierzęce" wymieniony w załączniku II części A, rozporządzenia (EWG) 2092/91, może nadal być używany, na uprzednio mających zastosowanie warunkach, do wyczerpania istniejących zapasów, ale nie dłużej niż do dnia 30 września 2000 r.
Produkt "węglany wapnia" wymieniony w załączniku VI rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, na bardziej rygorystycznych warunkach, niż istniejące przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, może nadal być używany na uprzednio mających zastosowanie warunkach do wyczerpania zapasów, ale nie dłużej niż do dnia 30 września 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1080/2000
z dnia 22 maja 2000 r.
w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK) oraz Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Kosowie i w Bośni i Hercegowinie, gdzie Wspólnota realizuje aktywną politykę odbudowy, udziela pomocy na rzecz powrotu uchodźców i wysiedleńców, a także prowadzi współpracę gospodarczą i regionalną, międzynarodowa Wspólnota powołała organy w celu zapewnienia przejściowej administracji cywilnej oraz wykonania porozumień w sprawie pokoju, a mianowicie misję tymczasową Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK) oraz Biuro Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR).
(2) Wprowadzenie tych organów w odpowiednim czasie oraz zapewnienie ich regularnego funkcjonowania może być istotnym czynnikiem podnoszącym skuteczność pomocy wspólnotowej w ramach wspomnianej polityki.
(3) Należy wprowadzić odpowiednie ramy prawne, dotyczące pomocy finansowej Wspólnoty, udzielanej tym dwóm organom.
(4) Działania określone w niniejszym rozporządzeniu zgodne są z polityką Wspólnoty w Kosowie oraz w Bośni i Hercegowinie oraz niezbędne są do osiągnięcia jednego z celów Traktatu; Traktat nie przewiduje dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia uprawnień innych niż te, które są ustanowione w jego art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólnota, w ramach prowadzonej polityki odbudowy oraz pomocy na rzecz powrotu uchodźców i wysiedleńców, a także w ramach współpracy gospodarczej i regionalnej z Kosowem oraz z Bośnią i Hercegowiną, udziela wsparcia finansowego na rzecz ustanowienia i działania UNMIK (czwarty filar) oraz OHR.
2.
Finansowanie przyjmuje formę dotacji dla budżetów UNMIK oraz OHR.
Artykuł 2
1.
Działania objęte niniejszym rozporządzeniem wykonuje Komisja.
2.
Wysokość dotacji, wydatki kwalifikujące się do niej, okres, którego dotacja dotyczy, procedury wykonawcze odnoszące się do wykonania i sprawdzania zarządzania oraz ostatecznego przeznaczenia dotacji ze Wspólnoty, są przedmiotem porozumienia finansowego między Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a dotowanymi organami.
Warunki dotyczące porozumienia finansowego zapewniają równy podział kosztów między Unią Europejską a innymi członkami wspólnoty międzynarodowej.
Artykuł 3
Komisja sprawdza wykonanie niniejszego rozporządzenia oraz regularnie przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze sprawdzenia.
Artykuł 4
Porozumienia finansowe oraz wszelkie umowy i instrumenty wykonawcze, wynikające z nich w sposób wyraźny zapewniają możliwość kontroli, przeprowadzanych wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba, przez Komisję oraz organy przez nią upoważnione, Trybunał Obrachunkowy oraz Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1081/2000
z dnia 22 maja 2000 r.
zakazujące sprzedaży, dostaw i wywozu do Birmy/Myanmaru sprzętu, który mógłby zostać użyty w celu stosowania wewnętrznych represji lub terroryzmu oraz zamrażające środki niektórych osób pełniących ważne funkcje rządowe w tym kraju
RADA UNII EUROPEJKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2000/346/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2000 r. poszerzające i zmieniające wspólne stanowisko 96/635/WPZiB w sprawie Birmy/Myanmaru[1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na poważne i systematyczne pogwałcanie praw człowieka przez władze Birmy, a w szczególności kontynuowanie i intensyfikację ograniczania praw obywatelskich i politycznych oraz niepodejmowanie przez władze kroków w kierunku demokracji i pojednania, wspólne stanowisko 2000/346/WPZiB[2] stanowi, iż restrykcje dotyczące Birmy/Myanmaru, ustalone we wspólnym stanowisku 98/612/WPZiB[3], zostaną poszerzone o takie środki jak, między innymi, zamrożenie funduszy wyższych członków państwowej Rady ds. pokoju i rozwoju, birmańskich władz w sektorze turystycznym, wyższych rangą członków armii, rządu i sił bezpieczeństwa, którzy formułują, wprowadzają w życie czy odnoszą korzyści z polityki będącej przeszkodą w drodze Birmy do demokracji, a także ich rodzin oraz zakaz sprzedaży, dostarczania i wywozu sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany w celach represji wewnętrznych lub terroryzmu.
(2) Niniejsze środki wchodzą w zakres Traktatu.
(3) Dlatego też, jak również w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji, niezbędne jest ustawodawstwo wspólnotowe do wykonania powyższych środków jeśli chodzi o obszar Wspólnoty.
Za taki obszar, do celów niniejszego rozporządzenia, uznaje się wszystkie terytoria Państw Członkowskich, do których Traktat ma zastosowanie, zgodnie z określonymi w nim warunkami.
(4) Właściwe organy Państw Członkowskich powinny być, gdzie to konieczne, uprawnione do zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(5) Istnieje potrzeba wzajemnego przekazywania informacji przez Komisję oraz Państwa Członkowskie o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia oraz innych posiadanych istotnych informacji związanych z niniejszym rozporządzeniem, bez naruszania zobowiązań odnośnie do określonych punktów.
(6) Wskazane jest, aby po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, możliwe było nakładanie sankcji za jego naruszenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zabrania się świadomej i zamierzonej sprzedaży, dostarczania, wywozu, czy wysyłki, bezpośrednio lub pośrednio, sprzętu wymienionego w załączniku I, bez względu na to czy pochodzi on ze Wspólnoty czy nie, jakiejkolwiek osobie czy organowi w Birmie/Myanmarze bądź jakiejkolwiek osobie czy organowi do celów prowadzenia interesów na obszarze lub z obszaru Birmy/Myanmaru.
Artykuł 2
1.
Zamraża się wszystkie fundusze zdeponowane poza obszarem Birmy/Myanmaru należące do wyższych członków Państwowej Rady ds. Pokoju i Rozwoju, birmańskich władz w sektorze turystycznym, wyższych rangą członków armii, rządu i sił bezpieczeństwa, którzy formułują, wprowadzają w życie czy odnoszą korzyści z polityki będącej przeszkodą na drodze Birmy do demokracji, a także ich rodzin, których nazwiska zostały wymienione w załączniku II.
2.
Nie udostępnia się, bezpośrednio lub pośrednio, żadnych funduszy którejkolwiek z osób określonych w ust. 1 lub na korzyść którejkolwiek z tych osób.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
fundusze oznaczają: aktywa finansowe i korzyści ekonomiczne każdego rodzaju, w tym, lecz niekoniecznie wyłącznie, gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia wypłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze; depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych jednostkach, salda na kontach, długi i zobowiązania dłużne; publiczne i prywatne rynkowe papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, zaświadczenia papierów wartościowych, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne, kontrakty pochodne; odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów lub wartości narosłe z powstałych aktywów; kredyty, prawa do rozliczenia wzajemnych roszczeń, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania kontraktu lub inne zobowiązania finansowe; akredytywy, wykazy przewozowe, kwity zastawne z upoważnieniem wierzyciela do sprzedaży zastawu; dokumenty poświadczające zyski z funduszy lub środków finansowych oraz wszelkie inne instrumenty finansowania wywozowego;
- zamrożenie funduszy oznacza: zapobieganie jakiemukolwiek przeniesieniu, przekazaniu, zmianie, użyciu lub obrotu funduszami w jakikolwiek sposób, który prowadziłby do jakiejkolwiek zmiany ich ilości, wartości, umiejscowienia, własności, posiadania, charakteru, miejsca przeznaczenia lub innej zmiany, która umożliwiałaby użycie funduszy, w tym zarządzanie portfelem akcji, z wyjątkiem odsetek, dochodów lub kapitału powstałego lub podlegającego automatycznemu zwrotowi z tytułu terminu spłaty funduszy, które są wypłacane i przechowywane na zamrożonych rachunkach.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla wspólnotowych reguł dotyczących poufności oraz przepisów art. 284 Traktatu, właściwe organy poszczególnych państw członkowskich są uprawnione do wymagania od banków, innych instytucji finansowych, firm ubezpieczeniowych, oraz innych organów lub osób udzielania wszelkich istotnych informacji koniecznych do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Komisja jest uprawniona do:
zmian załącznika II, mając na uwadze decyzje o aktualizacji załącznika wspólnego stanowiska 2000/346/WPZiB,
zmian, na podstawie informacji dostarczonych prze Państwa Członkowskie, danych dotyczących właściwych organów Państw Członkowskich, wymienionych w załączniku III.
Artykuł 5
Świadomy i zamierzony udział w powiązanych działaniach, których przedmiotem lub celem jest, bezpośrednio albo pośrednio, promowanie transakcji czy działań, których dotyczy art. 1, a także próby obchodzenia przepisów niniejszego rozporządzenia są zabronione.
Artykuł 6
Komisja i Państwa Członkowskie informują się wzajemnie o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie posiadane informacje związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje uzyskane zgodnie z art. 3, informacje dotyczące naruszenia, a także trudności w stosowaniu i orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 7
Każde Państwo Członkowskie określa sankcje, które będą nakładane za naruszenie przepisów rozporządzenia.
Sankcje te winny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
na terytorium Wspólnoty, włączając jej przestrzeń powietrzną,
na pokładzie jakiegokolwiek samolotu czy statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego,
wobec każdego obywatela Państwa Członkowskiego, przebywającego poza Wspólnotą,
wobec każdego organu, utworzonego lub zarejestrowanego na mocy prawa Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1085/2000
z dnia 15 maja 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania środków kontroli na obszarze objętym Konwencją w sprawie przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2791/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające określone środki kontrolne obowiązujące na obszarze objętym Konwencją o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku [1], w szczególności jego art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 5, art. 7 ust. 3, art. 8, art. 11 ust. 5 i 6, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. h) i art. 27,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2791/1999 ustanawia niektóre szczególne środki mające na celu monitorowanie działalności połowowej Wspólnoty na obszarze regulowanym Komisji Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC), oraz w celu uzupełnienia środków kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2846/98 [3]. Należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania tego rozporządzenia.
(2) Przyjęte przez NEAFC załączniki do programu kontroli i wdrożenia NEAFC, w odniesieniu do statków rybackich prowadzących połowy na obszarach usytuowanych poza zasięgiem łowisk podlegających krajowej jurysdykcji na terenie obszaru objętego konwencją, ustanawiają formaty danych komunikacyjnych i wzory w odniesieniu do niektórych narzędzi kontroli, które powinny zostać przyjęte na szczeblu Wspólnoty.
Te formaty i wzory są przedstawione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2791/1999.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1. "uprawnione statki" oznaczają statki, którym zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 [4] wydano specjalne zezwolenie połowowe uprawniające, zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 do prowadzenia połowów na obszarze regulowanym NEAFC w odniesieniu do jednego lub kilku zasobów objętych regulacjami na mocy rozporządzenia (WE) nr 2791/1999;
2. "FMC" oznacza ośrodki monitorowania rybołówstwa w celu zarządzania systemem monitorowania satelitarnego, zgodnie z ustaleniami Państw Członkowskich;
3. "komunikat" oznacza raport określający położenie statku, przekazywany automatycznie za pośrednictwem systemu monitorowania satelitarnego do FMC Państwa Członkowskiego bandery;
4. "raport pozycyjny" oznacza raport sporządzony ręcznie przez kapitana w okolicznościach przewidzianych w art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1489/97 [5];
5. "system" oznacza system kontroli i wdrażania określony w art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2791/1999.
ROZDZIAŁ II
PRZEKAZYWANIE DANYCH
Artykuł 3
Udział Wspólnoty
1. Przekaz określony w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 obejmuje:
a) wykaz statków uprawnionych do połowu na obszarze regulowanym, zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia;
b) wykaz statków uprawnionych do połowu jednego lub kilku zasobów regulowanych, w podziale według gatunków; oraz
c) zmiany w tych wykazach.
Wykazy powołują się na numer wewnętrzny przydzielony każdemu statkowi w rejestrze statków rybackich, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/98 [6].
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji drogą elektroniczną wewnętrzne numery uprawnionych statków, którym odebrano lub zawieszono specjalne zezwolenia.
Artykuł 4
Zgłaszanie połowów w zakresie zasobów regulowanych
Zawartość i format komunikatów, jakie należy przekazywać na mocy art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999, są przedstawione w załączniku I.
Artykuł 5
Globalne zgłaszanie połowów
Wykaz zasobów określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 przedstawiony jest w załączniku II.
W odniesieniu do globalnego zgłaszania połowów określonych w art. 7 ust. 1, Państwa Członkowskie stosują wzór przedstawiony w załączniku II.
Artykuł 6
Zgłaszanie pozycji
1.
Przekazy określone w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 są wysyłane przez FMC.
2.
Treść i wzór tych raportów są przedstawione w załączniku III.
3.
FMC przekazuje w szczególności informacje zawarte w:
a) pierwszym komunikacie otrzymanym po wejściu statku na obszar regulowany;
b) co najmniej jednym komunikacie wysyłanym w odstępach sześciogodzinnych podczas pobytu statku na obszarze regulowanym;
c) pierwszym komunikacie otrzymanym po wyjściu statku z obszaru regulowanego.
4.
Jeśli jest to właściwe, raporty pozycyjne są przesyłane do Sekretariatu NEAFC w odstępach, co najmniej 24-godzinnych.
W razie potrzeby, Państwa Członkowskie mogą upoważnić kapitana statku do wysłania kopii tego raportu niezwłocznie do Sekretariatu NEAFC.
ROZDZIAŁ III
BEZPIECZEŃSTWO I POUFNOŚĆ
Artykuł 7
Bezpieczne i poufne postępowanie z elektronicznymi raportami i komunikatami
1.
Przepisy ust. 2–9 stosuje się do wszystkich elektronicznych raportów i komunikatów określonych w niniejszym rozporządzeniu i rozporządzeniu (WE) nr 2791/1999, z wyjątkiem globalnego zgłaszania połowów, określonego w art. 5 niniejszego rozporządzenia.
2.
Odpowiednie organy Państw Członkowskich odpowiedzialne za przetwarzanie raportów i komunikatów, podejmują wszelkie niezbędne środki w celu przestrzegania przepisów o bezpieczeństwie i poufności wymienionych w ust. 4–9.
3.
W miarę potrzeby, na wniosek Sekretariatu NEAFC, każde Państwo Członkowskie koryguje lub kasuje raporty i komunikaty, z którymi nie postępowano w sposób zgodny z rozporządzeniem (WE) nr 2791/1999 i niniejszym rozporządzeniem.
4.
Raporty i komunikaty są wykorzystywane wyłącznie do celów szczegółowo opisanych w systemie.
Państwa Członkowskie przeprowadzające inspekcję udostępniają raporty i komunikaty do celów związanych z inspekcją, oraz inspektorom przydzielonym tylko do tego systemu.
5.
Państwa Członkowskie przeprowadzające inspekcję:
a) mogą zatrzymywać i przechowywać raporty i komunikaty przekazywane przez Sekretariat NEAFC w ciągu 24 godzin po bezpowrotnym opuszczeniu przez statki, z których dane pochodzą, obszaru regulowanego.
Uważa się, że statek opuścił definitywnie obszar regulowany w sześć godzin po przekazaniu informacji o zamiarze opuszczenia obszaru regulowanego;
b) zapewniają bezpieczne przetwarzanie raportów i komunikatów w ich odpowiednich elektronicznych urządzeniach do przetwarzania danych, w szczególności w przypadku gdy przetwarzanie wiąże się z transmisją sieciową.
Państwa Członkowskie muszą przyjąć właściwe środki techniczne i organizacyjne mające na celu ochronę raportów i komunikatów przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, lub przypadkową utratą, zmianą, nieupoważnionym ujawnieniem lub dostępem oraz przed wszelkimi niewłaściwymi formami przetwarzania.
Środki takie, w świetle zdobytych doświadczeń w odniesieniu do zabezpieczania i poufności przetwarzania elektronicznych raportów i komunikatów oraz kosztu ich wykonania, zapewniają poziom bezpieczeństwa stosowny do ryzyka, jakie stwarza przetwarzanie raportów i komunikatów.
6.
Państwa Członkowskie i Komisja przestrzegają minimalnych wymagań bezpieczeństwa ustanowionych w załączniku IV.
7.
W odniesieniu do swych głównych systemów komputerowych Państwa Członkowskie dążą do spełniania kryteriów ustanowionych w załączniku V.
8.
Do przekazu danych w ramach systemu może być wykorzystywany protokół X.400.
W takim przypadku stosowane są odpowiednie Protokoły szyfrowania w celu zapewnienia poufności i autentyczności.
9.
Ograniczenie dostępu do danych jest zapewniane za pośrednictwem mechanizmu zmiennej identyfikacji i hasła użytkownika.
Każdy użytkownik ma zapewniony dostęp tylko do danych związanych z jego/jej zadaniami.
ROZDZIAŁ IV
INSPEKCJA
Artykuł 8
Oznakowanie identyfikujące służby inspekcyjne
Proporczyki lub specjalne bandery określone w art. 11 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 są zgodne z wzorami wymienionymi w załączniku VI(A).
Specjalne dokumenty identyfikacyjne określone w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 są sporządzane zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku VI(B).
Artykuł 9
Działania inspekcyjne
Format komunikatów przekazywanych na początku i pod koniec działań statków i samolotów kontrolnych określonych w art. 11 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999, jest wymieniony w załączniku VII.
Artykuł 10
Raport z obserwacji
Raporty z obserwacji określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 są sporządzane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku VIII(A).
Format przekazywania raportu jest przedstawiony w załączniku VIII(B).
Artykuł 11
Sprawozdanie z kontroli
Sprawozdania z kontroli określone w art. 14 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 2791/1999 są sporządzane zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku IX.
Artykuł 12
Postępowanie w przypadkach poważnych naruszeń przepisów
Wykaz właściwych władz określonych w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 2791/1999, uprawnionych do otrzymywania informacji dotyczących poważnych naruszeń przepisów zamieszczono w załączniku X.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Ogólne zasady dotyczące powiadamiania Sekretariatu
1.
Powiadomienia przesłane do Sekretariatu NEAFC, zgodnie z art. 4, 6 i 10 niniejszego rozporządzenia, spełniają ogólne zasady określone w załączniku XI.
Państwo Członkowskie nadaje każdemu przekazowi numer seryjny.
2.
Kody stosowane w przekazach danych są zgodne z międzynarodowymi kodami wymienionymi w załączniku XII.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1100/2000
z dnia 22 maja 2000 r.
nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz węglika krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Federacji Rosyjskiej i Ukrainy oraz przedłużające zobowiązanie przyjęte decyzją Komisji 94/202/WE
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 oraz art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIE POSTĘPOWANIE
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 821/94 [2], wydanym w następstwie rewizji wygaśnięcia, Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz węglika krzemu, oznaczonego kodem CN 28492000, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej "Chinami"), Federacji Rosyjskiej (zwanej dalej "Rosją") i Ukrainy.
W tym samym czasie, Komisja przyjęła zobowiązanie zaproponowane przez rząd Rosji, w powiązaniu z V/O Stankoimport, Moskwa, Rosja.
B. OBECNE POSTĘPOWANIE
(2) Po opublikowaniu w październiku 1998 r. [3] ogłoszenia o zbliżającym się terminie wygaśnięcia obowiązujących środków, Komisja otrzymała wniosek o przegląd wniesiony przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego (CEFIC) w imieniu producentów reprezentujących znaczącą część wspólnotowej produkcji węglika krzemu (zwanymi dalej "producentami Wspólnoty składającymi wniosek").
W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi na wygaśnięcie środków, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu Wspólnoty.
(3) Po konsultacji z Komitetem Doradczym i ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody do przeprowadzenia przeglądu, Komisja wszczęła postępowanie na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym") poprzez opublikowanie ogłoszenia o wszczęciu [4].
(4) Postępowanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. (zwany dalej "badanym okresem").
Badanie tendencji istotnych dla oceny utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody (zwane dalej "okresem badania szkody") obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.
(5) Komisja z urzędu powiadomiła wspólnotowych producentów składających wniosek, eksporterów i producentów wywożących z Chin, Rosji i Ukrainy, importerów uznanych za strony zainteresowane, oraz zainteresowanych przedstawicieli krajów wywozu o rozpoczęciu przeglądu.
Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim tym stronom oraz innym, które zgłosiły się w terminie ustanowionym w ogłoszeniu o wszczęciu, jak również współpracującemu producentowi wywożącemu z kraju analogicznego, Brazylii.
Komisja dała wszystkim bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia na piśmie swoich stanowisk oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie.
(6) Wszyscy składający wniosek producenci wspólnotowi odpowiedzieli na kwestionariusz, podobnie jak czterej importerzy, dwa podmioty gospodarcze powiązane z odnośnymi importerami oraz sześciu użytkowników.
Ponadto, trzej inni importerzy przedstawili swoje poglądy w formie pisemnej.
(7) W odniesieniu do przedmiotowych krajów wywozu, następujące przedsiębiorstwa współpracowały w tym postępowaniu:
a) producenci wywożący:
- Zaporozhsky Abrasivny Combinat, Zaporozhye, Ukraina,
- Volzhsky Abrasive, Volzhsky, Region Wołgograd, Rosja;
b) eksporter:
- Stankoimport, Moskwa, Rosja;
c) powiązany importer:
- Mineral Abrasive Rohstoff, Kuppenheim, Niemcy;
d) producent w kraju analogicznym:
- Casil S/A Carbureto de Silício, Săo Paulo, Brazylia.
(8) W postępowaniu nie współpracował żaden z producentów wywożących znajdujących się w Chinach.
(9) Komisja prowadziła badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz określenia interesów Wspólnoty.
Odbyły się wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) składający wniosek producenci wspólnotowi:
- Elektroschmelzwerk Kempten GmbH, Monachium, Niemcy,
- Navarro SA, Madryt, Hiszpania;
b) niepowiązani importerzy wspólnotowi:
- Intermat SA, Hody, Belgia,
- Imexco Ullrich GmbH, Saarbrücken, Niemcy;
c) podmioty gospodarcze związane z powiązanym importerem:
- Mineralien-Werke GmbH Kuppenheim, Kuppenheim, Niemcy,
- Mineralien-Werke Duisburg GmbH, Duisburg, Niemcy;
d) użytkownicy ze Wspólnoty:
- Carborundum Schleifmittelwerke GmbH, Düsseldorf, Niemcy,
- Sebald & Co.
GmbH, Marktredwitz, Niemcy,
- Werner Kessl Giessereibedarf, Trabitz, Niemcy.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(10) Produktem objętym niniejszym postępowaniem jest węglik krzemu, oznaczony kodem CN nr 28492000 (zwany dalej "węglikiem krzemu" lub "produktem objętym postępowaniem").
(11) Proces produkcji węglika krzemu odbywa się w taki sposób, że w jego wyniku uzyskuje się automatycznie różnorodny jakościowo węglik krzemu, który można podzielić na dwa podstawowe gatunki: krystaliczny i metalurgiczny.
Gatunek krystaliczny, klasyfikowany dalej w typach czarnym i zielonym, jest normalnie wykorzystywany przy produkcji narzędzi ściernych, tarcz szlifierskich, wysokiej jakości produktów refrakcyjnych, wyrobów ceramicznych, materiałów plastikowych itp., natomiast gatunek metalurgiczny jest normalnie wykorzystywany przy eksploatacji odlewni i wielkich pieców jako nośnik krzemowy.
Podobnie jak w przypadku poprzednich postępowań, do celów obecnego postępowania oba gatunki przyjmuje się za jeden produkt.
(12) Pod tym względem, Komisja zbadała również czy nitryfikowane bloki węglika krzemu powinny zostać uznane za objęte powyższym opisem produktu.
Uznano, że mimo iż powyższe nitryfikowane bloki węglika krzemu są wytworzone z węglika krzemu, węglik krzemu zostaje poddany specyficznemu dodatkowemu procesowi produkcyjnemu, który nadaje tym blokom odmienną charakterystykę fizyczną i chemiczną w porównaniu z węglikiem krzemu.
Na tej podstawie ostatecznie przyjęto, że bloki te nie wchodzą w zakres powyższej definicji.
Wniosek jest uzasadniony faktem, że nitryfikowane bloki węglika krzemu są przywożone w ramach odrębnej pozycji taryfy celnej oznaczonej kodem CN 69029000.
(13) Jak wykazało poprzednie postępowanie, produkt wytwarzany i sprzedawany przez składających wniosek producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym jest pod każdym względem podobny do węglika krzemu przywożonego z przedmiotowych państw trzecich oraz do produktu sprzedawanego na rynkach krajowych państw trzecich o gospodarce rynkowej, np. Brazylii. W związku z tym wszystkie produkty są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ I/LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
a) Uwagi wstępne
(14) Zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, celem tego rodzaju przeglądu jest określenie, czy wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, czy też takie prawdopodobieństwo nie istnieje.
(15) W trakcie badania czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu w przypadku zniesienia środków, konieczne jest zweryfikowanie, czy dumping istnieje w chwili obecnej lub czy jest prawdopodobne, aby jakikolwiek dumping tego rodzaju był kontynuowany.
Pod tym względem należy zauważyć, że wszystkie trzy kraje wywozu w trakcie badanego okresu kontynuowały wywóz do Wspólnoty.
Poziom przywozu z Rosji, który był jedynie niewiele niższy od poziomu poziomu wywozu podczas poprzedniego postępowania, został uznany za wystarczający dla uzyskania rzetelnego i reprezentatywnego obrazu do celów badanego okresu oraz dla prognozowania, czy ustalenia te będą miały prawdopodobne zastosowanie w przyszłości ("test kontynuacji").
W odniesieniu do Chin i Ukrainy, których wielkość przywozu była relatywnie niska, oprócz ustaleń w sprawie dumpingu w odniesieniu do badanego okresu przeprowadzono dodatkowe badania, czy wycofanie środków mogłoby prawdopodobnie doprowadzić do ponownego wystąpienia dumpingu ("test wystąpienia").
b) Kraj analogiczny
(16) Ponieważ trzy przedmiotowe kraje nie są uważane za kraje o gospodarce nierynkowej, konieczne jest ustanowienie wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, np. w oparciu o informacje uzyskane w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, w którym dany produkt był produkowany i sprzedawany.
(17) Po przebadaniu światowego rynku węglika krzemu, Komisja stanęła na stanowisku, że Brazylia jest właściwym wyborem analogicznego kraju z następujących powodów:
- wielkość jej rynku krajowego czyni z Brazylii kraj reprezentatywny w celu ustalenia wartości normalnej dla przedmiotowych krajów,
- ceny krajowe w Brazylii są regulowane normalnymi siłami rynkowymi, przy uwzględnieniu popytu na rynku i istnienia konkurencyjnych producentów,
- w odniesieniu do zakresu gatunków węglika krzemu oraz jego podstawowej charakterystyki fizycznej i chemicznej, produkt wytwarzany w Brazylii może być uznany za identyczny z produktem wywożonym z przedmiotowych krajów.
(18) Biorąc pod uwagę powyższe, ostatecznie przyjęto, że Brazylia jest uzasadnionym i właściwym wyborem kraju analogicznego do celów przyjęcia wartości normalnej dla przywozu węglika krzemu pochodzącego z Chin, Rosji i Ukrainy.
c) Wartość normalna
(19) Wartość normalna została obliczona na podstawie danych o współpracującym przedsiębiorstwie brazylijskim.
(20) W pierwszej kolejności zbadano, czy sprzedaż krajowa dokonana przez współpracujące przedsiębiorstwo brazylijskie była reprezentatywna w porównaniu z przywozem do Wspólnoty z trzech przedmiotowych krajów.
Ustalono, że tak jest w przypadku każdego gatunku węglika krzemu, tj. krystalicznego i metalurgicznego, wywożonego do Wspólnoty z krajów będących przedmiotem postępowania.
(21) Następnie zbadano, czy odpowiednia sprzedaż mogła zostać uznana za dokonaną w zwykłym toku działalności handlowej, porównując ceny krajowe i koszty produkcji w przypadku każdego gatunku węglika krzemu.
(22) W odniesieniu do krystalicznego węglika krzemu sprzedaż odbywała się w zwykłym toku działalności handlowej, a wartość normalna była oparta na rzeczywistej cenie na rynku brazylijskim.
(23) Ponieważ sprzedaż metalurgicznego węglika krzemu na brazylijskim rynku krajowym była dokonywana po cenach netto niższych niż koszty produkcji, te rzeczywiste ceny nie mogły zostać przyjęte w celu ustalenia wartości normalnej.
Wskutek tego konieczne było obliczenie wartości normalnej konstruowanej danego gatunku, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Obliczenie zostało przeprowadzone w oparciu o koszty wytwarzania ponoszone przez brazylijskich producentów wywożących powiększone w rozsądnym zakresie o koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne oraz o kwotę zysku.
W tym celu Komisja wykorzystała rzeczywiście poniesione wydatki związane z kosztami sprzedaży, ogólnymi i administracyjnymi oraz krajową marżę zysku osiągniętego z krajowej sprzedaży krystalicznego węglika krzemu, której dokonano w zwykłym toku działalności handlowej.
d) Cena eksportowa
(24) We wszystkich przypadkach gdy wywóz węglika krzemu był dokonywany do niezależnych klientów we Wspólnocie, cenę eksportową ustalano zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. w oparciu o ceny eksportowe rzeczywiście zapłacone lub należne.
(25) W celu określenia ceny eksportowej, Komisja nie wzięła pod uwagę sprzedaży dokonywanej przez rosyjskiego producenta wywożącego do powiązanego z nim importera we Wspólnocie z uwagi na niewystarczającą współpracę dotyczącą aspektów dumpingu.
Wskutek tego, cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 18 ust. 1 na podstawie pozostałej sprzedaży.
(26) Wobec braku jakiejkolwiek współpracy ze strony chińskiego producenta, cena eksportowa musiała zostać ustalona zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Komisja ustaliła, że dane z Eurostat stanowiły najlepszą dostępną informację i na tej podstawie zostały ustalone ceny eksportowe.
e) Porównanie
(27) Aby dokonać rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, należycie uwzględniono korekty różnic wpływających na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie dostosowano wartość normalną do kosztów opakowania, a cenę eksportową dostosowano do kosztów transportu, rabatów, kosztów opakowania i prowizji.
f) Margines dumpingu
(28) Margines dumpingu został ustalony dla Rosji i Ukrainy odpowiednio, poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową w wywozie do Wspólnoty.
(29) Porównanie wykazało istnienie istotnego marginesu dumpingu w odniesieniu do przywozu z obu krajów.
Margines ten był nawet wyższy niż margines ustalony podczas poprzedniego postępowania.
(30) W przypadku Chin, porównanie między średnią brazylijską wartością normalną węglika krzemu za tonę oraz średnią ceną eksportową za tonę, opartą na danych Eurostat dotyczących węglika krzemu pochodzącego z Chin, wykazało istnienie znacznego marginesu dumpingu.
g) Prawdopodobieństwo utrzymania się i/lub ponownego wystąpienia dumpingu
(31) Zgodnie z powyższym przywóz do Wspólnoty z przedmiotowych krajów w dalszym ciągu odbywał się w znacznym stopniu po cenach dumpingowych, z czego można wnioskować, że dumping prawdopodobnie się utrzyma, w szczególności w przypadku Rosji.
Jednakże w odniesieniu do Ukrainy i Chin, wielkość przywozu w badanym okresie była porównywalnie niska (poniżej 1 % konsumpcji we Wspólnocie).
Z tego względu zbadano także, czy istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia dumpingu w wyniku zwiększonego przywozu.
i) Chiny
(32) Wobec braku współpracy ze strony chińskich producentów wywożących, Komisja oparła swoją analizę na informacjach dostarczonych w ramach wniosków o rewizję, jak również na informacjach uzyskanych z prasy specjalistycznej i badań rynkowych dostarczonych przez zainteresowane strony w trakcie postępowania.
(33) Zgodnie z wyżej wskazanymi źródłami, Chiny mają dużą zdolność produkcyjną węglika krzemu, która stanowiła około 40 % światowej zdolności produkcyjnej w ciągu badanego okresu.
Te same źródła oceniają aktualną chińską produkcję na około 70 % jej potencjału.
(34) W takich okolicznościach, producenci chińscy są zdolni do wytwarzania dodatkowej ilości węglika krzemu, która stanowiłaby około 70 % konsumpcji wspólnotowej w czasie badanego okresu.
(35) Obecnie wywóz węglika krzemu z Chin już silnie zdominował rynki amerykański i japoński i mało jest prawdopodobne, aby ich konsumpcja krajowa znacząco wzrosła w nadchodzących latach.
Dlatego rynki te nie mogą przyjąć dodatkowych ilości.
(36) W odniesieniu do wywozu z Chin do państw trzecich, Komisja przeanalizowała sytuację na rynku amerykańskim, który z punktu widzenia wielkości, jest najważniejszym rynkiem eksportowym dla chińskiego węglika krzemu.
(37) W przypadku cen eksportowych postępowanie wykazało, że wywóz z Chin do Stanów Zjednoczonych Ameryki obejmuje głównie gatunek metalurgiczny, tj. o niższej jakości.
Ustalono także, że cena chińskiego materiału sprzedawanego na rynku amerykańskim była istotnie niższa niż wartość normalna ustalona w Brazylii, a także niższa niż cena metalurgicznego gatunku węglika krzemu sprzedawanego przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym.
Cena była także niższa niż ceny cif oferowane obecnie w odniesieniu do przywozu z Chin do Wspólnoty.
W związku z tym, przywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki dokonywany byłby po cenach dumpingowych w większym stopniu niż przywóz z Chin do Wspólnoty.
Pod tym względem, należy także odnotować, że znacząca część konsumpcji wspólnotowej również obejmuje gatunek metalurgiczny.
(38) Kluczowymi wskaźnikami, które ustalono, są: duża niewykorzystana zdolność produkcyjna, istotna wielkość wywozu z Chin do Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz niski poziom cen w wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki (niższy nawet od chińskich cen w wywozie do Wspólnoty).
Na tej podstawie, jest wielce prawdopodobne, że w przypadku uchylenia stosowanych środków, ponownie nastąpiłby wywóz znacznych wielkości (wskutek wykorzystania niewykorzystanej zdolności produkcyjnej lub zmiany kierunku wywozu produktów obecnie przeznaczonych dla Stanów Zjednoczonych Ameryki).
Obecne chińskie ceny eksportowe stosowane wobec Stanów Zjednoczonych Ameryki mogą stanowić wskaźnik poziomu cen potencjalnego przyszłego wywozu do Wspólnoty.
Istnieje zatem prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wysokiego dumpingu w odniesieniu do znacznych wielkości.
ii) Ukraina
(39) Znany producent wywożący z Ukrainy współpracował w postępowaniu i dostarczył informacji, które Komisja wykorzystała w swoim postępowaniu.
Komisja oparła również swoją analizę na informacjach dostarczonych w ramach wniosków o dokonanie rewizji, jak również informacje uzyskane z prasy specjalistycznej i badań rynkowych.
(40) Badanie wykazało, że zdolność wykorzystania danego producenta wywożącego w trakcie badanego okresu wynosiła poniżej 60 %.
Pod względem wielkości, z uwzględnieniem ogólnej konsumpcji wspólnotowej, producent ten miałby możliwość produkowania dodatkowej ilości stanowiącej około 6 % konsumpcji wspólnotowej w trakcie badanego okresu.
(41) Badanie wykazało, że największym rynkiem importowym dla Ukrainy jest Republika Czeska.
W badanym okresie wywóz do Republiki Czeskiej osiągnął ilość odpowiadającą 2–5 % konsumpcji wspólnotowej.
Ponieważ tylko część produktów wywożonych była sprzedawana przez współpracującego wywożącego producenta ukraińskiego, wykorzystano oficjalną statystykę handlową tych krajów celem ustalenia średnich ukraińskich cen eksportowych.
Ustalono, że ceny te były znacznie niższe niż ceny węglika krzemu produkowanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, a także niższa niż ukraińskie ceny eksportowe stosowane we Wspólnocie.
(42) Wywóz z Ukrainy do Republiki Czeskiej w sposób jasny wskazuje sposób, w jaki mógłby się on odbywać na rynku wspólnotowym w przypadku uchylenia środków, zarówno pod względem wielkości, jak i wartości.
(43) Biorąc pod uwagę atrakcyjność cenową rynku Wspólnoty w porównaniu z innymi rynkami, uznaje się, że obecna wielkość przywozu z Ukrainy do Wspólnoty uległaby istotnemu zwiększeniu, w przypadku uchylenia stosowanych środków.
Brak jest wskazań, że przyszłe ceny eksportowe byłyby niższe niż obecne będące przedmiotem dumpingu ukraińskie ceny eksportowe dla Wspólnoty.
Należy dlatego wyciągnąć wniosek, że ze strony Ukrainy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu o znacznej wielkości.
h) Wnioski
(44) W świetle powyższego ustalono, że w przypadku uchylenia stosowanych środków, istnieje prawdopodobieństwa utrzymania się dumpingu ze strony Rosji oraz istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku Ukrainy i Chin.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(45) Postępowanie potwierdziło, że w trakcie badanego okresu, dwaj producenci składający wniosek reprezentowali całą wspólnotową produkcję węglika krzemu. Z tego względu stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(46) Należy zauważyć, że dwóch spośród czterech producentów wspólnotowych reprezentujących w poprzednich postępowaniach przemysł wspólnotowy zaprzestało działań związanych z węglikiem krzemu kilka miesięcy po zastosowaniu obecnie obowiązujących środków.
Producentami tymi byli Pechiney Electrometallurgie we Francji oraz Samatec we Włoszech.
F. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTY
1.
KONSUMPCJA WE WSPÓLNOCIE
(47) Widoczna wspólnotowa konsumpcja węglika krzemu została ustalona na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty, jak również przywozu węglika krzemu do Wspólnoty z przedmiotowych krajów i wszystkich innych państw trzecich.
(48) Na tej podstawie, stwierdzono że w trakcie okresu badania szkody konsumpcja wzrosła o 8 %.
Pod tym względem, należy zauważyć że rynek węglika krzemu w ogólności był w badanym okresie rynkiem stabilnym.
Jedynie w 1998 r. (badany okres) zaobserwowano wzrost konsumpcji, który może być wyjaśniony wzrostem aktywności w przemyśle stalowym i dlatego powinien być traktowany jako wyjątkowy.
Wyjątkowy charakter konsumpcji w 1998 r. jest potwierdzony przez dane odnoszących się do pierwszych sześciu miesięcy 1999 r., które były porównywalne do poziomów osiągniętych w 1996 r. i 1997 r.
2.
PRZYWÓZ Z PRZEDMIOTOWYCH KRAJÓW
a) Wielkość przywozu i udział w rynku przedmiotowego przywozu
(49) Wielkość przywozu węglika krzemu pochodzącego z przedmiotowych krajów znacząco zmniejszyła się z 37886 ton w 1995 r. do 15492 ton w badanym okresie, co jest odpowiednikiem spadku o około 59 % podczas okresu badania szkody.
Spadek ten w szczególności dotyczy Chin i Ukrainy.
W drodze porównania, względnie mały spadek wielkości przywozu rosyjskiego (- 7 %) można wytłumaczyć przyjęciem zobowiązania rosyjskiego eksportera Stankoimport do ograniczenia rosyjskiego przywozu do poziomu niepowodującego szkody. Wszelki pozostały przywóz z Rosji jest objęty cłem antydumpingowym.
(50) Ogólny udział przywozu z przedmiotowych krajów w rynku wspólnotowym spadł o 39 % między 1995 r. a badanym okresem.
Udział w rynku Chin i Ukrainy spadł poniżej 1 %, podczas gdy udział w rynku przywozu z Rosji pozostał względnie stabilny na poziomie 5–10 %.
b) Kształtowanie się cen przedmiotowego przywozu i związana z tym polityka cenowa
i) Kształtowanie się cen przedmiotowego przywozu
(51) Na podstawie danych Eurostat ustalono kształtowanie się cen w okresie badania szkody.
Analiza ta była utrudniona za względu na fakt, iż odnośny kod CN nie rozróżnia gatunków węglika krzemu.
Na podstawie informacji zebranych w trakcie badania, ustalono, że przywóz z Chin składał się głównie z gatunków metalurgicznych (tj. niższych), podczas gdy przywóz pochodzący z dwóch pozostałych przedmiotowych krajów obejmował zarówno gatunki metalurgiczne, jak i krystaliczne.
(52) Na tej podstawie dane Eurostat wykazały, iż ceny rosyjskie wzrosły o 11 % między 1995 r. a badanym okresem, podczas gdy średnie ceny w wywozie z Chin i Ukrainy spadły, odpowiednio o 28 % i 8 %.
ii) Polityka cenowa
(53) W celu zbadania polityki cenowej eksporterów w odniesieniu do polityki cenowej przemysłu wspólnotowego, dokonano porównania cen, w wyniku którego ustalono, że podczas badanego okresu ceny przedmiotowego przywozu (na poziomie kontroli celnej oraz po opłaceniu ceł antydumpingowych) były przeciętnie znacznie niższe, niż ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
W szczególności, ustalono że rosyjski przywóz prowadzony w ramach zobowiązania (tj. zwolniony z ceł antydumpingowych) odbywał się po cenach znacznie niższych niż ceny przemysłu wspólnotowego.
Cała tego typu sprzedaż dotyczyła gatunków krystalicznych.
Jednakże cena dodatkowej wielkości przywozu przedmiotowego produktu pochodzącego z Rosji, głównie gatunku metalurgicznego, była wyższa niż ceny przemysłu wspólnotowego, nawet po jej pomniejszeniu o cło antydumpingowe.
3.
SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
a) Produkcja
(54) Produkcja węglika krzemu przez przemysł wspólnotowy wzrosła o 13,4 % w okresie między 1995 r. a badanym okresem.
Największy wzrost miał miejsce w 1996 r., po zastosowaniu aktualnie obowiązujących środków.
W okresie późniejszym produkcja pozostała względnie stabilna.
Należy jednakże zauważyć, że ewolucja produkcji w trakcie 1996 r. nie odpowiadała podobnej ewolucji wielkości sprzedaży.
b) Zdolność produkcyjna
(55) Zdolność produkcyjna pozostawała stabilna w trakcie okresu badania szkody.
Pod tym względem należy zauważyć, że rozważana zdolność produkcyjna jest przeznaczona wyłącznie do produkcji węglika krzemu.
c) Wykorzystanie zdolności
(56) Wykorzystanie zdolności wzrosło w trakcie okresu badania szkody o 13,4 %, odpowiadając w ten sposób wzrostowi produkcji.
d) Wielkość sprzedaży
(57) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym zwiększyła się w trakcie okresu badania szkody o 14,5 %.
Wzrost ten był najbardziej znaczący w okresie między 1997 r. a badanym okresem, gdy zwiększyła się konsumpcja wspólnotowa.
Pod tym względem należy zauważyć, że zwiększenie wielkości sprzedaży dotyczyło głównie niskich gatunków.
e) Udział w rynku
(58) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku wspólnotowym w niewielkim stopniu wzrósł o około dwa punkty procentowe w trakcie okresu badania szkody, osiągając poziom około 30 % całego rynku wspólnotowego.
f) Rozwój cen
(59) Średnia cena sprzedaży przemysłu wspólnotowego wykazała zdecydowany wzrost po zastosowaniu obecnie obowiązujących środków w 1995 r. i 1996 r. a następnie ponownie spadła w trakcie badanego okresu, prowadząc do ogólnego spadku o 7 %.
(60) Rozwój ten należy postrzegać w świetle zmiany asortymentu produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy.
Badanie wykazało, że producenci wspólnotowi zwiększyli proporcję sprzedaży niższych gatunków, wskutek czego spadła średnia cena sprzedaży.
Nie uwzględniając powyższego skutku zmiany asortymentu produktów, ceny rzeczywiście wzrosły w ciągu 1996 r., ale następnie spadły w odniesieniu do niższego gatunku, podczas gdy pozostały na tym samym poziomie w odniesieniu do gatunku wyższego.
Tendencja cenowa w trakcie całego okresu badania szkody była zatem stabilna, osiągając najwyższy punkt w trakcie 1996 r.
(61) Należy również zauważyć, że podczas gdy średnia cena dla przemysłu wspólnotowego jest znacznie wyższa niż ceny przedmiotowego przywozu, sprzedaż dokonywana przez przemysł wspólnotowy obejmuje także wysoce specyficzne gatunki, które są znacznie droższe niż średnie, co podobnie silnie wpływa na przeciętną cenę sprzedaży.
g) Zatrudnienie
(62) W trakcie okresu badania szkody zatrudnienie spadło o 9 %.
h) Inwestycje
(63) Inwestycje były szczególnie wysokie w latach 1995 i 1996, w których przemysł wspólnotowy musiał zmienić procesy produkcyjne w celu sprostania wymaganiom prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie ochrony środowiska.
W trakcie 1997 r. oraz badanego okresu, inwestycje głównie dotyczyły poprawy i odnawiania istniejącego sprzętu.
Z tego względu można podsumować, że przemysł wspólnotowy kontynuował inwestycje w celu dalszego poprawienia swoich procesów produkcyjnych.
i) Rentowność
(64) Rentowność przemysłu wspólnotowego, wyrażona jako procent sprzedaży netto, wzrastając w okresie między 1995 r. a 1996 r., następnie w trakcie badanego okresu spadła niewiele poniżej progu rentowności.
Tendencja ta może być związana z kształtowaniem się cen.
4.
WIELKOŚĆ PRZYWOZU UDZIAŁY W RYNKU I CENY IMPORTOWE W PRZYPADKU INNYCH PAŃSTW TRZECICH
a) Wielkość przywozu i udział w rynku
(65) Wielkość przywozu węglika krzemu z innych państw trzecich wzrosła w trakcie okresu badania szkody o około 30000 ton, co stanowi wzrost o 27 %.
Z punktu widzenia udziału w rynku, powyższe państwa trzecie zyskały około dziewięć punktów procentowych.
(66) Należy zauważyć, że 80 % danego przywozu pochodziło jedynie z trzech krajów, tj. Norwegii, Wenezueli i Republiki Czeskiej.
Z punktu widzenia ilości najbardziej znacząca jest Norwegia, ale jej wielkość przywozu jak również jej udział w rynku pozostał stabilny w trakcie okresu badania szkody.
Jednakże przywóz z Wenezueli w trakcie okresu badania szkody wzrósł o 163 %, co więcej niż podwoiło ich udział w rynku, który osiągnął w trakcie badanego okresu około 10 %.
Rozpatrując przywóz z Czech i ich udział w rynku, uległ on w tym samym okresie pięciokrotnemu wzrostowi, osiągając w trakcie badanego okresu poziom około 6 %.
Udział tych trzech krajów w rynku wzrósł o 35 % i wahał się między 30–50 % rynku Wspólnoty.
b) Ceny sprzedaży przywozu z państw trzecich
(67) Kształtowanie się cen w przywozie z trzech najistotniejszych krajów wywozu wyglądało następująco.
W trakcie okresu badania szkody ceny norweskie zawsze pozostawały na bardzo wysokim poziomie, co jest zgodne z tym, że ich wywóz dotyczy głównie wysokich gatunków.
Ceny rozważanego produktu pochodzącego z Republiki Czeskiej znacznie spadły w trakcie okresu badania szkody (- 35 %), podczas gdy spadek cen w przywozie z Wenezueli wyniósł 9 %. Ceny z tych dwóch ostatnich krajów były na bardzo niskim poziomie w porównaniu z cenami przemysłu wspólnotowego.
5.
PODSUMOWANIE SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
(68) Aktualnie obowiązujące środki miały od 1995 r. znaczący pozytywny wpływ na przemysł wspólnotowy.
Rzeczywiście, większość analizowanych wskaźników ekonomicznych wykazała pozytywny rozwój w okresie od 1995 r. do badanego okresu: wielkość produkcji i wykorzystanie zdolności produkcyjnej wzrosły o 13 %, wielkość sprzedaży wzrosła o 15 %, a także nastąpił niewielki wzrost udziału w rynku.
Jednakże pozytywna tendencja została osłabiona, w szczególności przez niskie ceny sprzedaży dokonywanej przez przemysł wspólnotowy.
Wyjaśnia to dlaczego rentowność przemysłu wspólnotowego nie poprawiła się stosownie do tendencji i pozostała w okolicach progu rentowności.
(69) Odnosząc się do przedmiotowych krajów wywozu, dwa z nich (Chiny i Ukraina) utraciły znaczne wielkości sprzedaży, a ich udziały w rynku są w chwili obecnej minimalne.
Przywóz z Rosji spadł mniej drastycznie i pozostał stabilny na poziomie około 5 %-10 % udziału w rynku.
Z punktu widzenia cen, przywóz z przedmiotowych krajów był dokonywany po cenach niskich w porównaniu z cenami przemysłu wspólnotowego.
(70) W trakcie tego okresu wzrósł przywóz z innych państw trzecich.
W szczególności dotyczy to przywozu z Wenezueli oraz Republiki Czeskiej, które w trakcie ostatnich dwóch lat okresu badania szkody znacząco zwiększyły swoje udziały w rynku, a nastąpiło to przy niskich i spadających cenach sprzedaży.
(71) W związku z powyższym można podsumować, że przemysł wspólnotowy nie może w pełni otrząsnąć się ze skutków szkodliwego dumpingu z przyczyn wskazanych powyżej i dlatego wciąż znajduje się w delikatnej sytuacji.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ I/LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODLIWEGO DUMPINGU
1.
SYTUACJA PRZEDMIOTOWYCH KRAJÓW
(72) W celu dokonania oceny prawdopodobnego skutku wygaśnięcia obowiązujących środków oraz biorąc pod uwagę fakt, że przemysł Wspólnoty w dalszym ciągu znajduje się w trudnej sytuacji w szczególności pod względem rentowności, poddano analizie następujące czynniki:
a) Chiny
(73) Zgodnie z ustaleniami, wyjaśnionymi w ust. 30–36, duża i niewykorzystana zdolność produkcyjna daje eksporterom chińskim możliwość podniesienia w przyszłości produkcji i wielkości wywozu do Wspólnoty.
Ponadto, uwzględniając powyższe ustalenia odnoszące się do polityki eksportowej na rynkach państw trzecich, tj. w Stanach Zjednoczonych Ameryki, zarówno w odniesieniu do wielkości, jak i cen, wydaje się, że w przypadku wygaśnięcia obecnych środków rynek wspólnotowy będzie bardzo atrakcyjny dla chińskich eksporterów.
(74) Rozważano również, czy fakt, że od początku 1999 r. wywóz węglika krzemu z Chin jest przedmiotem lokalnego systemu pozwoleń, stosowanego do niektórych minerałów i kopalin rzadkich, mógłby mieć możliwe skutki na przyszłe ceny stosowane przez chińskich eksporterów.
Pod tym względem, uznano że opisany wyżej system jest zarządzany autonomicznie przez rząd kraju wywozu i jego istnienie nie może mieć żadnego wpływu na decyzję instytucji Wspólnoty co do ponownego wystąpienia lub niewystąpienia szkodliwego dumpingu.
b) Rosja i Ukraina
(75) Zgodnie z zebranymi informacjami, wyjaśnionymi w ust. 37–42, niewykorzystana zdolność produkcyjna obu krajów daje eksporterom rosyjskim i ukraińskim możliwość przyszłego podniesienia produkcji i wielkości wywozu do Wspólnoty.
Ponadto, uwzględniając powyższe ustalenia odnoszące się do polityki eksportowej na rynkach państw trzecich, głównie w Republice Czeskiej, zarówno w odniesieniu do wielkości jak i cen, wydaje się, że w przypadku wygaśnięcia obecnych środków, rynek wspólnotowy będzie bardzo atrakcyjny dla tych eksporterów.
(76) Od czasu wprowadzenia obecnych środków przywóz do Republiki Czeskiej, pochodzący z Rosji i Ukrainy zwiększył swoją wielkość 6,5 raza, osiągając poziom odpowiadający 6 % konsumpcji wspólnotowej.
(77) Uchylenie obecnych środków umożliwi rosyjskim i ukraińskim eksporterom zmianę kierunku znacznej części swojego wywozu do Wspólnoty oraz sprzedanie ich nadwyżki produkcyjnej, a nastąpiłoby to po cenach zdecydowanie niższych od cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy, co wynika z ich polityki cenowej na rynkach państw trzecich.
Ponadto należy zauważyć, że najlepszy jakościowo rosyjski węglik krzemu (gatunek krystaliczny), przywożony do Wspólnoty bez ceł antydumpingowych w ramach przyjętego zobowiązania, jest aktualnie sprzedawany po cenie znacznie niższej niż cena odpowiadających mu gatunków w przemyśle wspólnotowym.
2.
WNIOSKI DOTYCZĄCE PRAWDOPODOBIEŃSTWA UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODLIWEGO DUMPINGU
(78) Biorąc pod uwagę powyższe, a mianowicie, że:
- w przypadku uchylenia obecnych środków, istnieje prawdopodobieństwo, że przywóz z trzech przedmiotowych krajów będzie odbywał się w dalszym ciągu po cenach dumpingowych, ponieważ dumping wciąż się utrzymuje i nie ma oczywistych powodów, dla których dumping miałby zostać wstrzymany w najbliższym czasie,
- istnieje prawdopodobieństwo, że znacznie wzrosłyby wielkości przywozu, ponieważ istnieją jasne przesłanki, że trzy przedmiotowe kraje mają możliwości zwiększenia zarówno produkcji, jak i wielkości przywozu ze względu na dużą niewykorzystaną zdolność produkcyjną oraz znaczne wielkości wywozu na rynki państw trzecich,
- ponadto prawdopodobieństwo, że wielkości przywozu wzrosną znacząco jest wzmocnione poprzez polityki eksportowe na wspomnianych rynkach w państwach trzecich po zastosowaniu obecnie obowiązujących środków antydumpingowych,
- ponadto, jest również prawdopodobne, że wskutek braku środków antydumpingowych, ceny ustanawiane przez eksporterów z przedmiotowych krajów, byłyby znacznie poniżej cen przemysłu wspólnotowego, biorąc pod uwagę, z jednej strony, politykę cenową tych eksporterów na ich głównych rynkach eksportowych oraz, z drugiej strony, niskie ceny (nawet z uwzględnieniem cła) stosowane obecnie do ich wywozu na rynek Wspólnoty.
Poza tym, w sytuacji stabilności popytu na rynku wspólnotowym, wzrost podaży węglika krzemu na rynku w sposób oczywisty wpłynąłby na spadek cen,
- pomimo że sytuacja przemysłu wspólnotowego w następstwie zastosowania rozważanych środków znacznie poprawiła się, nie utrzymałby on swojej rentowności i w związku z tym wciąż znajduje się w delikatnej sytuacji,
można sformułować wniosek, że w przypadku uchylenia środków, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
UWAGA WSTĘPNA
(79) Aby ocenić prawdopodobny wpływ utrzymania lub zaprzestania stosowania środków, Komisja zażądała informacji od wszystkich zainteresowanych stron wymienionych powyżej.
Komisja wysłała kwestionariusze do 40 importerów (w tym dwóch powiązanych podmiotów gospodarczych) oraz 22 użytkowników przedmiotowego produktu.
Sześciu importerów odpowiedziało na kwestionariusze, a czterech dostarczyło Komisji informacje.
Odpowiedzi na kwestionariusz udzieliło sześciu użytkowników, a zawarte w nich dane zostały zweryfikowane.
(80) Należy przypomnieć, że w poprzednim badaniu, przyjęcia środków nie uznano za działanie wbrew interesom Wspólnoty.
Ponadto należy zauważyć, że obecne postępowanie stanowi przegląd sytuacji, w której środki antydumpingowe są już stosowane.
W związku z tym, obecne postępowanie powinno umożliwić zidentyfikowanie jakiegokolwiek nadmiernego negatywnego wpływu obecnych środków antydumpingowych na przedmiotowe strony.
(81) Na tej podstawie zbadano, czy niezależnie od konkluzji w sprawie dumpingu w sprawie sytuacji przemysłu wspólnotowego oraz w sprawie ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, istniały istotne powody, które doprowadziłyby do wniosku, że w tym szczególnym przypadku utrzymanie obecnych środków nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
INTERESY PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(82) Uważa się, że uchylenie środków antydumpingowych zastosowanych w wyniku poprzedniego postępowania prawdopodobnie spowoduje ponowne wystąpienie szkodliwego dumpingu oraz że wskutek tego pogorszeniu ulegnie sytuacja przemysłu wspólnotowego, która mimo poprawy wciąż pozostaje delikatna.
(83) Przemysł wspólnotowy rozwinął produkcję bardzo wysokiej jakości węglika krzemu.
Wspólnie z producentami niepochodzącymi ze Wspólnoty, w chwili obecnej jest on jedynym, który może produkować i zaopatrywać rynek wspólnotowy w produkty tak wysokiej jakości.
Jest on wykorzystywany w bardzo specyficznych i nowo rozwiniętych zastosowaniach w dziedzinie elektroniki i zaawansowanego sektora ceramicznego.
Te dwa segmenty rynku są największymi obszarami wzrostu, z których z pewnością przemysł wspólnotowy w dalszym ciągu będzie czerpał korzyści w nadchodzących latach.
Jednak nawet reprezentując dużą rynkową wartość dodaną, wciąż stanowią one niską wielkość sprzedaży, która nie jest wystarczająca do tego, aby pokryć cały koszt produkcji, mając na uwadze, że zarówno wysoki, jak i niski gatunek węglika krzemu są wynikiem jednego procesu produkcji.
Z tego względu ważne jest zapewnienie, aby nieuczciwe praktyki handlowe nie utrudniały działania dużego pod względem wielkości segmentu rynku niższych gatunków, które również powinny być sprzedawane po odpowiednich cenach, tak aby podtrzymać żywotność przemysłu Wspólnoty.
(84) Istotnie, wszyscy uczestnicy w tym sektorze wydają się zgodni co do faktu, że uchylenie obecnych środków spowoduje, że konkurencja stanie się szczególnie gwałtowna w odniesieniu do niskiego gatunku.
Stosownie do tego, można oczekiwać, że przemysł wspólnotowy utraciłby znaczącą wielkość i udział rynkowy w tym segmencie, czego konsekwencją, byłoby poważne zagrożenie jego sytuacji.
(85) Biorąc powyższe pod uwagę, przedłużenie czasu obowiązywania istniejących środków wydaje się konieczne w celu odwrócenia niekorzystnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych, który mógłby zagrozić istnieniu przemysłu wspólnotowego.
Należy także uwzględnić, że w przypadku gdy przemysł ten przestanie istnieć, odniesie to także negatywny skutek na przemysł przetwórczy, jako że ten ostatni stanie się całkowicie uzależniony od przywozu z państw trzecich.
3.
INTERESY IMPORTERÓW
(86) Odpowiedziało pięciu spośród 40 importerów (włączając w to dwa powiązane podmioty gospodarcze), którzy otrzymali kwestionariusze.
Czterech z nich było w jasny sposób za utrzymaniem obecnych środków, argumentując że uchylenie tych środków spowoduje "zalanie" rynku produktami tanimi i o niskiej jakości, co spowodowałoby zakłócenia na tym rynku.
Jeden importer przyjął stanowisko neutralne.
(87) Ze względu na niski poziom współpracy oraz powyższe uwagi, przyjmuje się ostatecznie, że ogólnie rzecz biorąc utrzymanie obecnych środków nie wpłynie nadmiernie i negatywnie na sytuację gospodarczą importerów przedmiotowego produktu.
4.
INTERESY UŻYTKOWNIKÓW
(88) Przemysł przetwórczy jest głównie aktywny w trzech różnych segmentach rynkowych: segment materiałów ściernych (tj. zastosowania w polerowaniu), segment refrakcyjny (tj. wykładanie pieców) oraz segmencie metalurgicznym, w którym węglik krzemu jest wykorzystywany jako stop.
Ten ostatni segment jest największy we Wspólnocie, ale obejmuje najniższej jakości gatunek węglika krzemu.
(89) W odniesieniu do wpływu ceł antydumpingowych na użytkowników, niższy poziom współpracy, jak również uwagi przekazane przez współpracujące przedsiębiorstwa wskazują, że obecnie obowiązujące środki nie miały znacznego negatywnego wpływu na tych użytkowników węglika krzemu.
Pod tym względem należy zauważyć, że żaden z użytkowników nie twierdził, iż nastąpił ogólny wzrost cen lub spadek ich rentowności od czasu wprowadzenia obecnych środków przed pięciu laty.
(90) Ujmując rzecz szczegółowo, spośród sześciu współpracujących użytkowników jeden nie przekazał żadnych uwag w sprawie danej sytuacji, podczas gdy trzech w sposób jasny twierdziło, iż są za utrzymaniem stosowania obecnych środków.
Wyrazili oni opinię, że w przypadku uchylenia obecnych środków, przemysł wspólnotowy zaprzestałby działania, a w konsekwencji straciliby oni źródło dostaw węglika krzemu wysokiego gatunku, wykorzystywanego w zastosowaniach wysokich technologii.
Pod tym względem, jak zostało to wyżej wyjaśnione, poza przemysłem wspólnotowym, tylko jeden producent pochodzący z państwa trzeciego posiada możliwość produkowania i sprzedaży porównywalnych gatunków na rynek wspólnotowy.
Pozostałby on wówczas jedynym producentem dostarczającym na rynek wspólnotowy, co powodowałoby ryzyko pozycji monopolistycznej.
Ponadto, ten ostatni producent stanowi część międzynarodowej grupy, która jest równocześnie silnie aktywna na rynkach przetwórczych.
Z tego względu istniałoby ryzyko, że konkurencja w tym sektorze mogłaby stawać się coraz bardziej trudna dla "niezależnych" użytkowników.
(91) Dwaj użytkownicy byli za uchyleniem obecnych środków.
Jeden, działający w obszarze zastosowań ściernych, dowodził że bez istnienia środków antydumpingowych, mógłby prawdopodobnie znaleźć tańsze surowce i w ten sposób lepiej konkurować z przywożonymi porównywalnymi zastosowaniami wykorzystującymi najtańszy węglik krzemu.
Drugi, działający na rynku metalurgicznym, powoływał się na braki danego produktu na obszarze Wspólnoty.
Powyższe należy przeanalizować w świetle faktu, że węglik krzemu stanowi średnio 20 % kosztów produkcji w zastosowaniach ściernych oraz że jest obecnie dostępny bez cła antydumpingowego, z wielu różnych źródeł pokrywając znaczącą część konsumpcji wspólnotowej, włączając w to producentów wspólnotowych, państwa trzecie, a także częściowo wolny od cła przywóz z Rosji.
(92) W świetle powyższego można uznać, że, ogólnie rzec biorąc, utrzymanie obecnych środków, nie jest sprzeczne z interesami użytkowników węglika krzemu.
5.
WNIOSKI DOTYCZĄCE INTERESÓW WSPÓLNOTY
(93) Jest wielce prawdopodobne, że pozostawienie przemysłu wspólnotowego bez jakiejkolwiek ochrony doprowadziłoby nie tylko do osłabienia jego pozycji, ale mogłoby również prowadzić do jego zaniknięcia, jak miało to miejsce z dwoma producentami wspólnotowymi objętymi poprzednim postępowaniem.
(94) W odniesieniu do użytkowników i importerów węglika krzemu, wydaje się, że zastosowanie obecnych środków ogólnie nie miało nadmiernych negatywnych skutków na ich sytuacje gospodarczą.
Znacząca liczba spośród współpracujących użytkowników oraz importerów jest nawet za utrzymaniem obecnych środków.
(95) Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma istotnych powodów przemawiających przeciwko przedłużeniu okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(96) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, leżących u podstaw utrzymania istniejących środków.
Stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
Nie wpłynęły żadne uwagi mogące spowodować zmianę powyższych wniosków.
(97) Należy przypomnieć, że decyzją 94/202/WE zostały przyjęte zobowiązania zaproponowane przez rząd rosyjski w związku z przedsiębiorstwem Stankoimport.
Zobowiązania te są nadal stosowane.
(98) Zainteresowany eksporter, jak również władze kraju wywozu zostały poinformowane, że utrzymanie ostatecznych środków antydumpingowych na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, oznacza również, że przedsiębiorstwo to pozostaje związane warunkami swojego zobowiązania.
Nie otrzymano żadnych uwag w tym względzie.
(99) Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, obowiązujące obecnie środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu węglika krzemu pochodzącego z Chin, Rosji oraz Ukrainy, zastosowane na mocy rozporządzenia (WE) nr 821/94, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1786/97 powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz węglika krzemu oznaczanego kodem CN 28492000, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Federacji Rosyjskiej i Ukrainy.
2.
Kwotę cła stosowanego do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed odprawą celną, ustala się następująco:
- Chińska Republika Ludowa: 52,6 %,
- Federacja Rosyjska: 23,3 % (dodatkowy kod TARIC nr 8747),
- Ukraina: 24 %.
3.
Cło nie ma zastosowania do przywozu przedmiotowego produktu, jak opisano w ust. 1, wywożonego do Wspólnoty przez przedsiębiorstwo V/O Stankoimport, Moskwa, Rosja (dodatkowy kod TARIC nr 8746).
Artykuł 2
Do powyższych ceł stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000
z dnia 22 maja 2000 r.
wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 279,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 183,
uwzględniając decyzję Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [4], było wielokrotnie i istotnie zmieniane [5].
Dla jasności i ze względów praktycznych rozporządzenie to należy zatem skodyfikować.
(2) Wspólnota musi mieć dostęp do środków własnych, określonych w art. 2 decyzji 94/728/WE, Euratom na możliwie najlepszych warunkach.
W tym celu muszą być ustanowione uzgodnienia w odniesieniu do państw w zakresie przekazywania Komisji środków własnych przyznanych Wspólnotom.
(3) Tradycyjne środki własne są nakładane przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które są, tam gdzie jest to konieczne, dostosowywane do wymagań wspólnotowych regulacji.
Komisja musi monitorować takie dostosowanie i, tam gdzie jest to konieczne, przedstawiać propozycje.
(4) Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, zebrani w Radzie, przyjęli rezolucję z dnia 13 listopada 1991 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnoty [6].
(5) Pojęcie ustalenia tytułu musi być zdefiniowane w odniesieniu do środków własnych oraz szczegółowe reguły muszą być określone w celu spełniania obowiązku ustalenia środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) decyzji 94/728/WE, Euratom.
(6) W odniesieniu do środków własnych pochodzących z opłat cukrowych, które muszą być uzyskane w roku budżetowym odpowiadającym rokowi gospodarczemu, do którego odnoszą się wydatki, należy ustanowić przepisy dotyczące Państw Członkowskich w celu uczynienia takich opłat dostępnymi dla Komisji w ciągu roku budżetowego, w którym zostały one ustalone.
(7) Należy zwiększyć przejrzystość systemu środków własnych oraz ilość informacji przekazywanych organowi budżetowemu.
(8) Państwa Członkowskie muszą przechowywać do dyspozycji Komisji i, tam gdzie jest to konieczne, przesyłać jej dokumenty i informacje niezbędne do umożliwienia Komisji wykonywania uprawnień przyznanych jej w odniesieniu do środków własnych Wspólnot.
(9) Władze krajowe odpowiedzialne za gromadzenie środków własnych muszą być w stanie przedstawić w każdej chwili Komisji dokumenty potwierdzające zgromadzone środki własne.
(10) Uzgodnienia zgodnie z którymi Państwa Członkowskie składają sprawozdania Komisji powinny umożliwić Komisji monitorowanie działań Państw Członkowskich mających na celu uzyskanie środków własnych, w szczególności w przypadkach nadużyć finansowych i nieprawidłowości.
(11) Odrębne rachunki powinny być prowadzone w odniesieniu do tytułów dochodów budżetowych, które nie zostały uzyskane.
Rachunki te, jak również składanie kwartalnego sprawozdania z takich rachunków powinno umożliwiać Komisji ściślejsze monitorowanie działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie w zakresie gromadzenia środków własnych, w szczególności tych zagrożonych w wyniku nadużyć finansowych lub nieprawidłowości.
(12) Należy określić termin przedawnienia w stosunkach między Państwami Członkowskimi a Komisją, ponieważ nowe tytuły dochodów budżetowych ustalone przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do lat wcześniejszych, uznaje się za ustalone w odniesieniu do roku bieżącego.
(13) Należy ustanowić przepisy, w odniesieniu do środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej, zwanych dalej "środkami z tytułu VAT", określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji 94/728/WE, Euratom, dotyczące Państw Członkowskich mające na celu udostępnienie Wspólnocie, w dwunastu równych częściach, środków własnych uwzględnionych w budżecie a następnie dostosowanie kwot udostępnionych zgodnie z rzeczywistą podstawą środków z tytułu VAT, gdy będą one w całości znane.
(14) Procedurę tę stosuje się również do środka dodatkowego, określonego w art. 2 ust. 1 lit. d) wymienionej decyzji, zwanego dalej "środkiem dodatkowym", utworzonym zgodnie z dyrektywą Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [7].
(15) Środki własne muszą być udostępnione poprzez wpis należności na rachunek otwarty w tym celu w imieniu Komisji przez Skarb Państwa lub organ wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie.
W celu ograniczenia przepływu środków finansowych do takiego, który jest niezbędny do wykonania budżetu, Wspólnota musi ograniczyć się do dokonywania wypłat z wyżej wymienionych rachunków na pokrycie potrzeb gotówkowych Komisji.
(16) Wypłacanie pomocy wynikającej ze stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [8], jest zasadniczo skoncentrowane w pierwszych miesiącach roku; Komisja musi posiadać wystarczające środki gotówkowe do dokonywania tych wypłat.
(17) Decyzja Rady 94/729/WE z dnia 31 października 1994 r. dotycząca dyscypliny budżetowej [9] przewiduje uwzględnienie w ogólnym budżecie Unii Europejskiej rezerwy odnoszącej do wspólnotowych pożyczek i gwarancji kredytowych udzielanych państwom trzecim i w tych państwach oraz rezerwy na pomoc w nagłych wypadkach.
Należy wprowadzić zmiany w celu objęcia wpisywania środków własnych odpowiadających tym rezerwom.
(18) W celu zapewnienia, aby wspólnotowy budżet był finansowany we wszystkich okolicznościach, procedura udostępniania wkładów opartych na produkcie narodowym brutto, zwanych dalej "składkami finansowymi wynikającymi z PNB" określonych w art. 2 ust. 7 decyzji 88/376/EWG, Euratom, powinna zostać ustanowiona.
(19) Bilans, który ma być przeniesiony na następny rok budżetowy powinien być określony.
(20) Państwa Członkowskie powinny prowadzić kontrole i badania odnoszące się do ustalania i udostępniania środków własnych.
Komisja powinna wykonywać swoje uprawnienia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Uprawnienia Komisji powinny być określone w odniesieniu do środków inspekcji dotyczących dodatkowego środka.
(21) Ścisła współpraca między Państwami Członkowskimi a Komisją ułatwi prawidłowe stosowanie reguł finansowych dotyczących środków własnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Środki własne Wspólnoty przewidziane w decyzji 94/728/WE, Euratom, zwane dalej "środkami własnymi" są udostępnione Komisji i poddawane kontroli jak określono w niniejszym rozporządzeniu, bez uszczerbku dla rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89 [10] i dyrektywy 89/130/EWG, Euratom.
Artykuł 2
1.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, tytuł Wspólnot do środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) decyzji 94/728/WE, Euratom jest ustalony gdy zostały spełnione warunki przewidziane w regulacjach celnych dotyczących wpisu tytułu dochodów budżetowych w rachunkach i powiadamiania dłużnika.
2.
Datą ustalenia tytułu, określoną w ust. 1 jest data wpisu do księgi rachunkowej przewidzianej w regulacjach celnych.
W odniesieniu do opłat i innych należności związanych ze wspólną organizacją rynku cukru, datą ustalenia tytułu określoną w ust. 1 jest data powiadomienia przewidziana w regulacjach dotyczących cukru.
W przypadku gdy powiadomienie nie zostało wyraźnie przewidziane, datą tą jest data ustalenia przez Państwa Członkowskie należności dłużników, tam gdzie jest to konieczne, w formie zaliczki lub zapłaty salda.
3.
W sprawach spornych, właściwe władze administracyjne uznaje się, do celów ustalenia tytułu, określonego w ust. 1, za będące w stanie obliczyć kwotę tytułu dochodów budżetowych nie później niż przy podjęciu pierwszej decyzji administracyjnej, powiadamiającej dłużnika jest o długu, lub przy wszczęciu postępowania sądowego, jeżeli nastąpiło to wcześniej.
Datą ustalenia tytułu, określoną w ust. 1 jest data decyzji lub data obliczenia, które ma być dokonane po wyżej wymienionym wszczęciu postępowania sądowego.
4.
Ustęp 1 stosuje się w przypadku gdy powiadomienie musi zostać sprostowane.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, aby dokumenty uzupełniające, które dotyczą ustalenia i udostępnienia środków własnych były przechowywane przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od końca roku, którego dokumenty uzupełniające dotyczą.
Dokumenty uzupełniające odnoszące się do procedur i podstaw statystycznych, określonych w art. 4 i art. 5 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom przechowywane są przez Państwa Członkowskie do dnia 30 września czwartego roku następującego po danym roku budżetowym.
Dokumenty uzupełniające odnoszące się do podstawy środków z tytułu VAT przechowuje się przez taki sam okres.
W przypadku gdy kontrola zgodnie z art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia lub art. 11 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89 dokumentów uzupełniających, określonych w akapicie pierwszym i drugim, wykaże, że wymagane jest sprostowanie, dokumenty te przechowuje się po upływie terminu przewidzianego w akapicie pierwszym, przez wystarczający okres umożliwiający dokonanie monitorowanie sprostowania.
Artykuł 4
1.
Każde Państwo Członkowskie podaje do wiadomości Komisji:
a) nazwy urzędów lub jednostek odpowiedzialnych za ustalanie, gromadzenie, udostępnianie i kontrolowanie środków własnych, jak również podstawowe przepisy dotyczące zadań i funkcjonowania tych urzędów lub jednostek;
b) ogólne przepisy ustanowione na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych, administracyjnych oraz tych odnoszących się do procedur księgowych dotyczących ustalania gromadzenia, udostępniania i kontroli środków własnych przez Komisję;
c) dokładne nazwy wszelkiej dokumentacji administracyjnej i księgowej, w której wpisywane są ustalone tytuły dochodów budżetowych jak określono w art. 2, w szczególności nazwy dokumentacji wykorzystywanej do sporządzania rachunków przewidzianych w art. 6.
Komisja jest niezwłocznie powiadamiana o każdej zmianie tych nazw lub przepisów.
2.
Komisja przekazuje innym Państwom Członkowskim, na ich wniosek, informacje określone w ust. 1.
Artykuł 5
Stawka, określona w art. 2 ust. 1 lit. d) decyzji 94/728/WE, Euratom, która jest ustalana w ramach procedury budżetowej, obliczana jest jako procent sumy prognozowanego produktu narodowego brutto (zwanego dalej "PNB") Państw Członkowskich w taki sposób aby w całości pokryć tę część budżetu, która nie jest finansowana z opłat celnych, opłat rolnych, opłat i innych należności związanych ze wspólną organizacją rynku w sektorze cukru, środki z tytułu VAT, wkłady pieniężne na dodatkowe programy badań i rozwoju technologicznego, inne dochody oraz, tam gdzie jest to stosowne, wkłady pieniężne z PNB.
Stawka ta wyrażana jest w budżecie liczbą zawierającą tyle miejsc po przecinku, ile potrzeba, aby w całości podzielić między Państwa Członkowskie środki oparte na PNB.
TYTUŁ II
Rachunki dotyczące środków własnych
Artykuł 6
1.
Rachunki dotyczące środków własnych prowadzone jest przez Skarb każdego Państwa Członkowskiego lub organ wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie i z podziałem na rodzaj środków.
2.
Do celów rachunkowości w zakresie środków własnych, miesiąc upływa nie wcześniej niż o godzinie 13 ostatniego dnia roboczego miesiąca, w którym ustalenie tytułu zostało dokonane.
3. a) Z zastrzeżeniem lit. b) niniejszego ustępu, tytuły dochodów budżetowych ustalone zgodnie z art. 2 są wpisywane w rachunkach najpóźniej pierwszego dnia roboczego po 19 dniu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym tytuł dochodów budżetowych został ustalony.
b) Ustalone tytuły dochodów budżetowych nieuwzględnione w rachunkach określonych w lit. a), ze względu na to, że nie zostały jeszcze uzyskane ani nie przewidziano zabezpieczenia wykazywane są na odrębnych rachunkach w terminie ustanowionym w lit. a).
Państwa Członkowskie mogą przyjąć tę procedurę, jeżeli ustalone tytuły dochodów budżetowych, w odniesieniu do których zabezpieczenie zostało przewidziane, są kwestionowane oraz mogą podlegać zmianie w wyniku rozstrzygnięcia sporu, który powstał.
c) Jednakże środki z tytułu VAT i środki dodatkowe są zapisywane na rachunkach jak określono w lit. a):
- dwunasta część, określona w art. 10 ust. 3 jest zapisywana pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca,
- bilansy określone w art. 10 ust. 4 i 7 oraz dostosowania określone w art. 10 ust. 6 i 8 zapisywane są raz do roku, z wyjątkiem szczególnych dostosowań określonych w art. 10 ust. 6 tiret pierwsze, które są zapisywane na rachunkach pierwszego dnia roboczego miesiąca następującego po zawarciu porozumienia między zainteresowanym Państwem Członkowskim a Komisją.
d) Ustalone tytuły dochodów budżetowych dotyczące opłat lub innych należności związanych ze wspólną organizacją rynku cukru, wpisywane są w rachunkach w sposób określony w lit. a).
Jeżeli te tytuły dochodów budżetowych nie zostaną uzyskane w wyznaczonych terminach, Państwa Członkowskie mogą sprostować wpis i, w drodze wyjątku, wpisać tytuły dochodów budżetowych w odrębnych rachunkach.
4.
W terminach określonych w ust. 3 każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji:
a) miesięczne sprawozdanie dotyczące rachunków odnoszących się do tytułów dochodów budżetowych, określonych w ust. 3 lit. a).
Wraz z miesięcznymi sprawozdaniami zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują szczegółowe informacje lub sprawozdania dotyczące potrąceń ze środków własnych, opartych na przepisach odnoszących się do terytoriów o szczególnym statusie.
b) kwartalne sprawozdanie dotyczące odrębnych rachunków, określonych w ust. 3 lit. b).
Szczegółowe reguły dotyczące miesięcznych i kwartalnych sprawozdań, określonych w akapicie pierwszym, jak również ich należycie uzasadnione zmiany, są ustanowione przez Komisję po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 20.
Reguły te przewidują stosowne terminy ich wykonania.
5.
W terminie dwóch miesięcy od końca każdego kwartału, każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji opis wykrytych nadużyć finansowych i nieprawidłowości, obejmujących tytuły dochodów budżetowych powyżej 10000 EUR.
W najszerszym możliwym zakresie, Państwo Członkowskie przekazuje następujące informacje szczegółowe:
- rodzaj nadużycia finansowego i/lub nieprawidłowości (opis, odnośna procedura celna),
- kwotę środków własnych od których uiszczenia się uchylono lub domniemany rząd wielkości,
- towary, których to dotyczy (pozycja taryfy, pochodzenie, miejsce z którego pochodzą),
- zwięzły opis mechanizmu nadużycia finansowego,
- rodzaj kontroli, która doprowadziła do wykrycia nadużycia finansowego lub nieprawidłowości,
- krajowe urzędy lub jednostki, które wykryły nadużycie finansowe lub nieprawidłowość,
- osiągnięty etap procedury, włącznie z etapem uzyskania, z odniesieniem do ustalenia tytułu już dokonanego,
- odniesienie do powiadomienia o sprawie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 [11],
- w stosownych przypadkach, zaangażowane Państwa Członkowskie,
- środki podjęte lub przewidziane mające na celu zapobieżenie powtarzania się przypadków nadużycia finansowego lub nieprawidłowości już wykrytych.
Wraz z każdym sprawozdaniem kwartalnym na podstawie akapitu pierwszego, każde Państwo Członkowskie podaje szczegółowe informacje w odniesieniu do pozycji dotyczących przypadków nadużyć finansowych lub nieprawidłowości, uprzednio zgłoszonych Komisji, których uzyskanie, unieważnienie lub nie uzyskanie nie było wskazane wcześniej.
W tym celu, każde Państwo Członkowskie wskaże w odniesieniu do każdego z przypadków określonych w akapicie pierwszym:
- odniesienie do oryginalnego zawiadomienia,
- saldo które ma być spłacone w ciągu poprzedniego kwartału,
- datę ustalenia tytułu,
- datę wpisu do odrębnych rachunków przewidzianych w ust. 3 lit. b),
- kwoty uzyskane w danym kwartale,
- korekty podstawy (poprawki/skreślenia) w danym kwartale,
- kwoty odpisane,
- osiągnięty etap procedury administracyjnej i sądowej,
- saldo które ma być spłacone z końcem danego kwartału.
Szczegółowe informacje w zakresie powyższych opisów oraz właściwie uzasadnione ich zmiany opracowywane są przez Komisję po konsultacji z Komitetem określonym w art. 20.
Przewidują one stosowne terminy ich wprowadzenia w życie.
Artykuł 7
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza roczny rachunek zbiorczy ustalonych tytułów dochodów budżetowych wykazanych w rachunkach określonych w art. 6 ust. 3 lit. a), i przesyła je Komisji do dnia 1 kwietnia roku następującego po danym roku budżetowym.
Dodaje się uwagę w celu wyjaśnienia każdej różnicy między ogólną kwotą wynikającą ze zbiorczego rachunku a kwotą wynikającą z miesięcznych sprawozdań, które zostały przesłane przez Państwo Członkowskie od stycznia do grudnia danego roku.
Komisja sprawdza czy zbiorczy rachunek zgadza się z kwotami udostępnionymi w ciągu roku; ma ona dwa miesiące, od dnia otrzymania zbiorczych rachunków na sformułowanie wszelkich uwag zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
2.
Po dniu 31 grudnia trzeciego roku następującego po danym roku, w rocznym rachunku zbiorczym określonym w ust. 1, nie dokonuje się żadnych dalszych poprawek, z wyjątkiem kwestii zgłoszonych przed tym dniem przez Komisję lub przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Artykuł 8
Poprawki dokonane na mocy art. 2 ust. 4 dodaje się lub odejmuje od ogólnej kwoty ustalonych tytułów dochodów budżetowych. Są one zapisywane w rachunkach, jak określono w art. 6 ust. 3 lit. a) i b) oraz w sprawozdań jak określono w art. 6 ust. 4 zgodnie z datą tych poprawek.
Poprawki w odniesieniu do przypadków nadużyć finansowych i nieprawidłowości już zgłoszonych Komisji, są wyróżniane.
TYTUŁ III
Udostępnianie środków własnych
Artykuł 9
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10, każde Państwo Członkowskie zapisuje środki własne na rachunek otwarty w imieniu Komisji przez jego Skarb Państwa lub organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie.
Taki rachunek jest prowadzony nieodpłatnie.
2.
Zapisane kwoty są przeliczane przez Komisję i wpisywane do jej rachunków w euro, zgodnie z rozporządzeniem (Euratom, EWWiS, WE) nr 3418/93 [12].
Artykuł 10
1. Po potrąceniu 10 % tytułem kosztów poboru zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji 94/728/WE, Euratom wpis środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) tej decyzji dokonywany jest najpóźniej w pierwszym dniu roboczym po 19 dniu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym tytuł dochodów budżetowych został ustalony zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do tytułów dochodów budżetowych wykazanych na odrębnych rachunkach na mocy art. 6 ust. 2 lit. b) wpis musi być dokonany najpóźniej w pierwszym dniu roboczym następującym po 19 dniu drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym tytułów dochodów budżetowych zostały uzyskane.
2.
W razie potrzeby, Komisja może zwrócić się do Państw Członkowskich o przeniesienie o jeden miesiąc wpisywania środków innych niż środki z tytułu VAT i środek dodatkowy na podstawie informacji dostępnej dla nich 15 dnia tego samego miesiąca.
Każdy wpis z przeniesienia dostosowywany jest w następnym miesiącu, gdy dokonywany jest wpis wymieniony w ust. 1.
Dostosowanie to powoduje wpis ujemnej kwoty równej kwocie podanej we wpisie z przeniesienia.
3.
Środki z tytułu VAT, środek dodatkowy – z wyjątkiem kwoty odpowiadającej rezerwie pieniężnej EFOGR (Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej), rezerwie dotyczącej pożyczek i gwarancji kredytowych oraz rezerwie przeznaczonej na pomoc w nagłych wypadkach – oraz, tam gdzie jest to stosowne, składki finansowe wynikające z PNB są zapisywane pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca kwoty w wysokości jednej dwunastej właściwych kwot ogólnych w budżecie, przeliczonej na waluty krajowe po kursie walutowym z ostatniego dnia notowania w roku kalendarzowym poprzedzającym rok budżetowy, tak jak zostało to opublikowane w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
W odniesieniu do szczególnych potrzeb płatności Sekcji Gwarancji EFOGR, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1765/92 i w zależności od sytuacji gotówkowej Wspólnoty, Komisja może zwrócić się do Państw Członkowskich o przyspieszenie o jeden lub o dwa miesiące w pierwszym kwartale roku budżetowego wpisu jednej dwunastej lub części jednej dwunastej kwot w budżecie w odniesieniu do środków z tytułu VAT i/lub środka dodatkowego, z wyłączeniem środków własnych przeznaczonych na pokrycie rezerwy pieniężnej EFOGR, rezerwę w zakresie gwarancji kredytowych i rezerwy na pomoc w nagłych wypadkach.
Po pierwszym kwartale, wymagany miesięczny wpis nie może przekroczyć jednej dwunastej środków z tytułu VAT i opartych na PNB, mieszcząc się w granicach kwot wpisanych w budżecie do tego celu.
Komisja wcześniej powiadamia o tym Państwa Członkowskie, jednakże nie później niż dwa tygodnie przed wymaganym wpisem.
Akapit jedenasty dotyczący kwoty, która ma być wpisana w styczniu każdego roku oraz akapit dwunasty mający zastosowanie w przypadku gdy budżet nie został ostatecznie przyjęty przed rozpoczęciem roku budżetowego stosuje się do tych wcześniejszych wpisów.
Wpis w odniesieniu do rezerwy pieniężnej EFOGR, określonej w art. 6 decyzji 94/728/WE, rezerwy odnoszącej się do pożyczek i gwarancji kredytowych oraz rezerwy przeznaczonej na pomoc w nagłych wypadkach, utworzonych na mocy decyzji 94/729/WE, jest dokonywany pierwszego dnia roboczego miesiąca następującego po uwzględnieniu danego wydatku w budżecie oraz jest on ograniczony do wymienionych wydatków, jeżeli ich uwzględnienie jest dokonane przed 16 dniem miesiąca.
W przeciwnym wypadku, wpisu dokonuje się pierwszego dnia roboczego drugiego miesiąca po uwzględnieniu.
W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r. mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [13], zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym", wpisy te bierze się pod uwagę w roku budżetowym, którego dotyczą.
Jednakże jeżeli sytuacja dotycząca wykonania budżetu w roku budżetowym jest taka, że wpisy odnoszące się do rezerwy pieniężnej EFOGR i rezerwa przeznaczona na pomoc w nagłych wypadkach nie są konieczne do osiągnięcia równowagi między dochodami a wydatkami w odniesieniu do tego roku, Komisja podejmuje decyzję o odstąpieniu od tych wpisów lub ich części.
Wszelkie zmiany jednolitej stawki środków z tytułu VAT, korekty przyznanej Zjednoczonemu Królestwu i w zakresie finansowania Zjednoczonego Królestwa, określonego w art. 5 decyzji 94/728/WE, Euratom, stawki środka dodatkowego oraz, tam gdzie jest to stosowne, składek finansowych wynikających z PKB wymaga ostatecznego uchwalenia uzupełniającego lub zmieniającego budżetu i powoduje ponowne dostosowania dwunastych części, które były wpisywane od początku roku budżetowego.
Takich ponownych dostosowań dokonuje się przy pierwszym wpisie po ostatecznym uchwaleniu zmieniającego lub uzupełniającego budżetu, jeżeli to uchwalane przed 16 dniem miesiąca.
W przeciwnym wypadku ponowne dostosowania są dokonywane przy drugim wpisie po jego ostatecznym uchwaleniu.
W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia finansowego, takie ponowne dostosowania są wpisywane na rachunkach w odniesieniu do roku budżetowego uzupełniającego albo zmieniającego budżetu, którego to dotyczy.
Obliczenie dwunastej części dotyczącej stycznia każdego roku finansowego dokonuje się w oparciu o kwoty przewidziane w projekcie budżetu, z wyjątkiem kwot przeznaczonych na finansowanie rezerwy pieniężnej EFOGR, określone w art. 78 ust. 3 Traktatu EWWiS, art. 272 ust. 3 Traktatu WE i art. 177 ust. 3 Traktatu EWEA przeliczonych na walutę krajową według kursu walutowego obowiązującego pierwszego dnia notowania po 15 grudnia roku kalendarzowego, który poprzedza rok budżetowy. Dostosowanie dokonywane jest przy wpisie dotyczącym następnego miesiąca.
Jeżeli budżet nie został ostatecznie uchwalony przed rozpoczęciem roku budżetowego, Państwa Członkowskie dokonują wpisu pierwszego dnia roboczego każdego miesiąca, włącznie ze styczniem, jedną dwunastą kwoty środków własnych z tytułu VAT, środka dodatkowego, z wyjątkiem kwot przeznaczonych na finansowanie rezerwy pieniężnej EFOR oraz, tam gdzie jest to stosowne, składek finansowych wynikających z PNB wpisanych w ostatnim budżecie ostatecznie uchwalonym.
Dostosowanie dokonywane jest w pierwszym terminie wymagalności po ostatecznym uchwaleniu budżetu, jeżeli budżet jest uchwalony przed 16 dniem miesiąca.
W przeciwnym wypadku, dostosowania dokonuje się przy drugim terminie wymagalności po ostatecznym uchwaleniu budżetu.
4. Na podstawie rocznego sprawozdania dotyczącego podstawy środków z tytułu VAT, przewidzianej w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89, każde Państwo Członkowskie jest obciążone kwotą obliczoną w oparciu informacje zawarte w tym sprawozdaniu przy zastosowaniu jednolitej stawki przyjętej w odniesieniu do poprzedniego roku budżetowego i przelaną w formie 12 płatności dokonanych w ciągu tego roku budżetowego. Jednakże podstawa środków własnych z tytułu VAT Państwa Członkowskiego, do którego stosowana jest powyższa stawka nie może przekraczać procentów określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji 94/728/WE, Euratom jak określono w ust. 7 niniejszego artykułu zdanie pierwsze. Komisja sporządza saldo i powiadamia Państwa Członkowskie w terminie, umożliwiającym im wpisanie salda na rachunek określony w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w pierwszym roboczym dniu grudnia tego samego roku.
5.
Komisja dokonuje wtedy obliczeń dostosowań do składek finansowych tak, aby przywrócić, w świetle efektywnej stopy przychodu kapitałowego ze środków z tytułu VAT, pierwotny podział w budżecie między środki z tytułu VAT a składki finansowe wynikające z PNB.
W celu obliczenia tych dostosowań, salda, określone w ust. 4 przelicza się na EUR według kursu walutowego obowiązującego pierwszego dnia roboczego po dniu 15 listopada, który poprzedza wpisy przewidziane w ust. 4.
W odniesieniu do wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich, kwota ogólna sald z tytułu VAT jest dostosowywana przy uwzględnieniu stosunku składek finansowych, wpisanych do budżetu do środków z tytułu VAT.
Komisja przekazuje wyniki tych obliczeń Państwom Członkowskim, które w ciągu poprzedniego roku budżetowego płaciły składki finansowe wynikające z PNB, aby mogły one dokonać wpisu obciążeniowego lub uznaniowego odpowiednio, na rachunku określonym w art. 9 ust. 1, w pierwszym dniu roboczym grudnia tego samego roku.
6. Wszelkie korekty podstawy środków z tytułu VAT na mocy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89 powo dują w odniesieniu każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego, którego podstawa, przy dopuszczeniu takich korekt, nie przekracza procentów określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji 94/728/WE, Euratom, następujące dostosowania salda określonego w ust. 4 niniejszego artykułu:
- korekty na mocy art. 9 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89, dokonane do dnia 31 lipca powodują ogólne dostosowanie wpisywane na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia w pierwszym dniu roboczym grudnia tego samego roku. Jednakże szczególne dostosowanie może zostać wpisane przed tym dniem, jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie i Komisja zgadzają się co do tego,
- jeżeli środki przyjęte przez Komisję na mocy art. 9 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89, w celu skorygowania podstawy, doprowadzą do dostosowania wpisów na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, dostosowania takiego dokonuje się w dniu wyznaczonym przez Komisję na podstawie tych środków.
Zmiany PNB, określone w ust. 8 niniejszego artykułu również stanowią przyczynę dostosowania sald wszystkich Państw Członkowskich, których podstawa, przy dopuszczeniu takich korekt, nie przekracza procentów określonych w art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji 94/728/WE, Euratom.
Korekty które mają być dokonane w saldach VAT do pierwszego dnia roboczego grudnia każdego roku na mocy niniejszego ustępu akapit pierwszy stanowią również przyczynę obliczenia przez Komisję dalszych dostosowań składek finansowych wynikających z PNB.
Kursy walutowe stosowane przy obliczaniu dalszych dostosowań są kursami, które wykorzystywane są do wstępnych obliczeń, określonych w ust. 5.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o tych dostosowaniach w czasie umożliwiającym im wpisanie ich na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1, w pierwszym dniu roboczym grudnia tego samego roku.
Jednakże szczególne dostosowanie może być w dowolnym momencie wpisane, jeżeli zainteresowane Państwo Członkowskie i Komisja zgadzają się co do tego.
7. Na podstawie danych liczbowych dotyczących całkowitego PNB w cenach rynkowych oraz jego składników za poprzedni rok, przekazanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, każde Państwo Członkowskie zostaje obciążone kwotą, obliczoną przy zastosowaniu do PNB stawki przyjętej dla poprzedniego roku budżetowego, zmienionej, tam gdzie jest to stosowne, w świetle wykorzystania rezerwy pieniężnej EFOGR, rezerwy dotyczącej pożyczek i gwarancji kredytowych lub rezerwy przeznaczonej na pomoc w nagłych wypadkach, która jest przelewana w formie płatności dokonanych w ciągu poprzedniego roku budżetowego. Komisja sporządza saldo i podaje je do wiadomości Państw Członkowskich w czasie umożliwiającym im wpisanie tego salda na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w pierwszym dniu roboczym grudnia tego samego roku.
8.
Wszelkie zmiany PNB z poprzednich lat budżetowych zgodnych z art. 3 ust. 2 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, z zastrzeżeniem jej art. 6, stanowią przyczynę w odniesieniu do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego dostosowania salda określonego zgodnie z ust. 7.
Dostosowanie takie ustala się w sposób określony w ust. 6 akapit pierwszy.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o tych dostosowaniach tak, aby mogły one wpisać je na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1, w pierwszym dniu roboczym grudnia tego samego roku.
Po dniu 30 września czwartego roku następującego po danym roku budżetowym żadne zmiany PNB nie są już uwzględniane, z wyjątkiem kwestii zgłoszonych w tym terminie przez Komisję lub Państwo Członkowskie.
9.
Operacje określone w ust. 4–8 stanowią modyfikacje dochodów w odniesieniu do roku budżetowego, w którym są dokonywane.
Artykuł 11
Każda zwłoka w dokonaniu wpisu na rachunku, określonym w art. 9 ust. 1 stanowi przyczynę zapłaty przez zainteresowane Państwo Członkowskie odsetek według stopy procentowej obowiązującej na rynku pieniężnym Państwa Członkowskiego w terminie wymagalności w odniesieniu do krótkoterminowych publicznych operacji finansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe.
Stopa ta rośnie o 0,25 punktu procentowego za każdy miesiąc zwłoki.
Tak powiększona stopa stosowana jest do całego okresu zwłoki.
TYTUŁ IV
Zarządzanie środkami gotówkowymi
Artykuł 12
1.
Komisja dokonuje wypłat kwot uwzględnionych na rachunkach określonych w art. 9 ust. 1, w zakresie niezbędnym do pokrycia wymogów środków gotówkowych wynikających z wykonania budżetu.
2.
Jeżeli wymogi środków gotówkowych przewyższają aktywa na rachunkach, Komisja może pobrać nadwyżkę kwoty ogólnej tych aktywów z zastrzeżeniem dostępności środków w budżecie i w ramach limitów środków własnych wpisanych do budżetu.
W tym wypadku Komisja powiadamia uprzednio Państwa Członkowskie o wszelkich możliwych do przewidzenia przekroczeniach wymogów.
3.
W przypadku uchybienia w zakresie pożyczki zaciągniętej lub zagwarantowanej na podstawie decyzji i rozporządzeń Rady, w okolicznościach, w których Komisja nie może uruchomić innych środków przewidzianych w uzgodnieniach finansowych stosowanych do tych pożyczek, w terminie zapewniającym zgodność z zobowiązaniami prawnymi Wspólnoty wobec pożyczkodawców, ust. 2 i 4 mogą być tymczasowo stosowane, niezależnie od warunków określonych w ust. 2, w celu obsługi długów Wspólnoty.
4.
Różnica między ogółem aktywów a wymogami środków gotówkowych jest dzielona między Państwa Członkowskie, w najszerszym możliwym zakresie, proporcjonalnie do szacowanych dochodów budżetu uzyskanych od każdego z Państw Członkowskich.
5.
Państwa Członkowskie lub organ wyznaczony przez nie, zgodnie z art. 9 ust. 1, realizuje polecenia zapłaty Komisji tak szybko jak jest to możliwe, i w ciągu nie więcej niż siedmiu dni roboczych od ich otrzymania oraz przesyła Komisji sprawozdanie dotyczące rachunku w ciągu nie więcej niż siedmiu dni roboczych od dokonania każdej transakcji.
Jednakże w przypadku transakcji przepływów gotówkowych, Państwa Członkowskie realizują polecenia zapłaty w terminach wymaganych przez Komisję.
TYTUŁ V
Procedura stosowania art. 2 ust. 7 decyzji 88/376/EWG, Euratom
Artykuł 13
1.
Niniejszy artykuł stosuje się w przypadku gdy jest to konieczne do wykonania tymczasowego odstępstwa przewidzianego w art. 2 ust. 7 decyzji 88/376/EWG, Euratom.
2.
PNB w cenach rynkowych obliczany jest przez Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich na podstawie statystyk przygotowanych zgodnie z Europejskim systemem zintegrowanych rachunków gospodarczych (ESA) i odpowiedniej, dla każdego Państwa Członkowskiego, średniej arytmetycznej z trzech pierwszych lat pięcioletniego okresu poprzedzającego rok budżetowy, w odniesieniu do którego przepisy art. 2 ust. 7 decyzji 88/376/EWG, Euratom były stosowane.
Nie uwzględnia się żadnych korekt danych statystycznych dokonanych po ostatecznym uchwaleniu budżetu.
3.
PNB w odniesieniu do każdego roku referencyjnego oblicza się w EUR na podstawie średniego kursu EUR w odniesieniu do danego roku.
4.
Przez okres stosowania odstępstwa przewidzianego w art. 2 ust. 7 decyzji 88/376/EWG, Euratom do jednego lub kilku Państw Członkowskich, Komisja ustala we wstępnym projekcie budżetu procent odpowiadający składkom finansowym tych Państw Członkowskich na podstawie stosunku ich PNB do całkowitej sumy PNB Państw Członkowskich oraz określa, jaka kwota tej część budżetu będzie finansowana ze środków z tytułu VAT według jednolitej stawki oraz ze składek finansowych wynikających z PNB.
Te dane liczbowe są zatwierdzane zgodnie z procedurą budżetową.
Artykuł 14
1.
Definicja PNB w cenach rynkowych jest definicją podaną w art. 1 i 2 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom.
2.
Dane liczbowe, które mają być stosowane do obliczania procenta składek finansowych wynikających z PNB, są danymi przekazywanymi zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, z zastrzeżeniem jej art. 6.
W przypadku braku takich danych liczbowych, Urząd Statystyczny Wspólnot Europejskich stosuje dostępne dane.
TYTUŁ VI
Procedura stosowania art. 7 decyzji 94/728/WE, Euratom
Artykuł 15
Do celów stosowania art. 7 decyzji 94/728/WE, Euratom, saldo za dany rok budżetowy obejmuje różnicę między:
- wszystkimi dochodami zgromadzonymi w odniesieniu do tego roku budżetowego,
a
- kwotą płatności dokonanych ze środków w odniesieniu do tego roku budżetowego, podwyższoną o kwotę środków w odniesieniu do tego samego roku budżetowego przeniesionych zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 2 lit. b) rozporządzenia finansowego.
Różnica ta zostaje podwyższona lub pomniejszona, z jednej strony o kwotę netto środków przeniesionych z poprzednich lat budżetowych, które zostały skreślone, z drugiej strony w drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia finansowego o:
- dokonane płatności przekraczające niezróżnicowane środki przeniesione z poprzedniego roku budżetowego na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia finansowego w wyniku zmiany kursu EUR,
i
- saldo wynikające z zysków i strat kursowych w ciągu roku budżetowego.
Artykuł 16
Do końca października każdego roku budżetowego, Komisja dokonuje oszacowania środków własnych zgromadzonych za cały rok na podstawie danych jakimi dysponuje w danym czasie.
Wszelkie znaczące różnice w porównaniu do pierwotnych szacunków mogą stanowić przyczynę propozycji zmian wstępnego projektu budżetu na następny rok budżetowy lub uzupełniającego i zmieniającego budżetu na rok bieżący.
W odniesieniu do operacji, określonych w art. 10 ust. 4 i 8, kwota dochodu określonego w budżecie na bieżący rok budżetowy może zostać zwiększona lub obniżona poprzez zmieniający budżet o kwotę uzyskaną z tych operacji.
TYTUŁ VII
Przepisy dotyczące środków inspekcyjnych
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszystkie wymagane środki w celu zapewnienia, aby kwota odpowiadająca tytułom dochodów budżetowych ustalonym na mocy art. 2 została udostępniona Komisji jak określono w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Państwa Członkowskie są zwolnione z obowiązku przekazania do dyspozycji Komisji kwot odpowiadających ustalonym tytułom dochodów budżetowych jedynie w przypadku gdy kwoty te nie zostały zgromadzone z powodu siły wyższej.
Ponadto, Państwa Członkowskie mogą ignorować obowiązek udostępnienia tych kwot Komisji w szczególnych przypadkach, jeżeli po dokonaniu dokładnej oceny wszystkich istotnych okoliczności konkretnego przypadku okaże się, że ich uzyskanie jest całkowicie niemożliwe z przyczyn których nie można im przypisać.
Takie przypadki muszą być wskazane w sprawozdaniu przewidzianym w ust. 3, jeżeli kwoty przekraczają 10000 EUR, po przeliczeniu na walutę krajową według kursu obowiązującego w pierwszym dniu roboczym października poprzedniego roku kalendarzowego.
Sprawozdanie to musi zawierać wskazanie powodów dla których Państwa Członkowskie nie były w stanie udostępnić danych kwot.
Komisja ma sześć miesięcy na przesłanie, w odpowiednim przypadku, swoich uwag zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w formie sprawozdań rocznych o danych szczegółowych i wynikach inspekcji oraz o ogólnych danych i zasadniczych kwestiach dotyczących najważniejszych problemów wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności spraw spornych.
Sprawozdania przysyła się do Komisji najpóźniej do dnia 30 kwietnia roku następującego po danym roku budżetowym.
Wzór sprawozdania oraz jego należycie uzasadnione zmiany jest sporządzany przez Komisję po konsultacji z Komitetem, określonym w art. 20.
Należy przewidzieć wszelkie odpowiednie terminy na jego wykonanie.
Do dnia 30 czerwca roku następującego po roku budżetowym określonym w ust. 1 zdanie drugie, Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie skrócone sprawozdanie w sprawie powiadomień dokonywanych przez Państwa Członkowskie na mocy niniejszego artykułu i art. 6 ust. 5.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie prowadzą kontrole i badania dotyczące ustalenia tytułów i udostępnienia środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) decyzji 94/728/WE, Euratom.
Komisja wykonuje swoje uprawnienia jak określono w niniejszym artykule.
2.
Na podstawie ust. 1 Państwa Członkowskie:
a) wykonują dodatkowe środki inspekcyjne na wniosek Komisji.
W swoim wniosku Komisja określające przyczyny dodatkowej inspekcji,
b) włączają Komisję, na jej wniosek, do środków inspekcyjnych, które wykonują.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki wymagane do ułatwienia takich środków inspekcyjnych.
W przypadku gdy Komisja jest włączona w te środki, Państwa Członkowskie przekazują do jej dyspozycji dokumenty uzupełniające, określone w art. 3.
W celu ograniczenia dodatkowych środków inspekcyjnych do minimum:
a) Komisja może, w szczególnych przypadkach, zażądać przesłania jej niektórych dokumentów;
b) w miesięcznym sprawozdaniu dotyczącym rachunków określonych w art. 6 ust. 4 kwoty wpisane na rachunkach które odnoszą się do nieprawidłowości lub opóźnień w ustaleniu tytułu, wpisy na rachunku i udostępnienie środków własnych ujawnione w wyniku określonych wyżej kontroli muszą być określone przy pomocy odpowiednich uwag.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2 Komisja może sama wykonać środki inspekcyjne na miejscu.
Pełnomocnicy upoważnieni przez Komisję do wykonania takich środków inspekcyjnych mają dostęp, w zakresie wymaganym do prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia, do dokumentów uzupełniających określonych w art. 3 i do wszystkich innych odpowiednich dokumentów związanych z dokumentami uzupełniającymi.
W należycie uzasadnionym zawiadomieniu Komisja w odpowiednim czasie powiadamia o tej inspekcji Państwo Członkowskie, w którym środek inspekcyjny ma być wykonany.
Pełnomocnicy zainteresowanego Państwa Członkowskiego uczestniczą w tych środkach inspekcyjnych.
4.
Środki inspekcyjne określone w ust. 1, 2 i 3 pozostają bez uszczerbku dla:
a) środków inspekcyjnych podjętych przez Państwa Członkowskie zgodnie z ich przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi;
b) środków przewidzianych w art. 246, 247, 248 i 276 Traktatu WE i art. 160a, 160b, 160c i 180b Traktatu EWEA;
c) kontroli organizowanych zgodnie z art. 279 lit. c) Traktatu WE i art. 183 lit. c) Traktatu EWEA.
5.
Raz na trzy lata Komisja składa Parlamentowi i Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania organizowanych kontroli.
Artykuł 19
Komisja wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim co roku dokonuje inspekcji sum przewidzianych na błędy w zestawieniu, w szczególności w przypadkach zgłoszonych przez Komitet Zarządzający ds. PNB.
W wypełnianiu tego obowiązku Komisja może, w konkretnych przypadkach, badać obliczenia i podstawowe statystyki, z wyłączeniem informacji dotyczących określonych spółek lub osób, jeżeli dokonanie prawidłowej oceny w inny sposób byłoby niemożliwe.
Komisja musi przestrzegać krajowe przepisów prawne dotyczące zachowania poufności statystyk.
TYTUŁ VIII
Przepisy odnoszące się do Komitetu Doradczego ds. Środków Własnych Wspólnot
Artykuł 20
1.
Ustanawia się Komitet Doradczy ds. Środków Własnych Wspólnot, zwany dalej komitetem.
2.
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji.
Każde Państwo Członkowskie jest reprezentowane w komitecie przez nie więcej niż pięciu urzędników.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komisja zapewnia obsługę sekretarską Komitetu.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 21
1.
Komitet bada kwestie podniesione przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do:
a) informacji i sprawozdań, określonych w art. 4 ust. 1 lit. b), art. 6, 7 i art. 17 ust. 3;
b) przypadków siły wyższej, określonych w art. 17 ust. 2;
c) środków inspekcyjnych ustanowionych w art. 18 ust. 2.
Komitet bada również szacunki środków własnych.
2.
Na wniosek przewodniczącego komitet wydaje opinię w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
Opinia jest zapisywana do protokołu. Ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo wystąpić z wnioskiem, by jego stanowisko zostało zapisane do protokołu.
Komisja w jak największym zakresie uwzględnia opinię wydaną przez komitet.
Komisja powiadamia komitet o sposobie uwzględnienia jej opinii.
TYTUŁ IX
Przepisy końcowe
Artykuł 22
Rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1552/89 traci moc.
Odniesienia do wymienionego rozporządzenia są uznawane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w części A Załącznika.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2000
z dnia 30 maja 2000 r.
w sprawie prowadzenia przez Państwa Członkowskie działań informacyjnych i reklamowych dotyczących pomocy udzielanej z funduszy strukturalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 53 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 46 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 przewiduje działania informacyjne i reklamowe dotyczące działalności funduszy strukturalnych.
(2) Artykuł 34 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że organ zarządzający, wprowadzający w życie pakiet pomocy strukturalnej jest odpowiedzialny za zgodność swoich działań z wymogami dotyczącymi informacji i reklamy.
(3) Artykuł 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że organ zarządzający jest odpowiedzialny za zapewnienie reklamy pakietu pomocy strukturalnej, w szczególności za informowanie potencjalnych beneficjentów końcowych, organizacji handlowych, zawodowych, partnerów ekonomicznych i społecznych, instytucji promujących równość między kobietami i mężczyznami oraz organizacji pozarządowych o szansach stwarzanych przez pomoc, a także za informowanie opinii publicznej o roli, jaką odgrywa Wspólnota w udzielaniu pomocy i jej rezultatach.
(4) Artykuł 46 ust. 3 wymaga, aby Państwa Członkowskie konsultowały z Komisją i informowały ją co roku o inicjatywach podejmowanych w odniesieniu do działań informacyjnych i reklamy.
(5) Na mocy art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/199 uzupełnienie programu do każdego programu operacyjnego lub jednolitego dokumentu programowego powinno zawierać środki zmierzające do reklamowania pomocy zgodnie z art. 46.
(6) Artykuł 35 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, że komitety monitorujące rozpatrują i zatwierdzają roczne i końcowe sprawozdania dotyczące pomocy, przed ich wysłaniem do Komisji, również art. 37 ust. 2 tego rozporządzenia wymaga uwzględnienia w tych sprawozdaniach działań podjętych przez organ zarządzający i komitet monitorujący w celu zapewnienia jakości i skuteczności działań podjętych w celu zapewnienia reklamowania pomocy. Artykuł 40 ust. 4 stanowi w szczególności, że wyniki oceny powinny być na żądanie udostępniane opinii publicznej, za zgodą komitetu monitorującego, w przypadku oceny w połowie okresu, która ma być sporządzona nie później niż dnia 31 grudnia 2003 r.
(7) Decyzja Komisji 94/342/WE z dnia 31 maja 1994 r. w sprawie prowadzenia przez Państwa Członkowskie działań informacyjnych i reklamowych dotyczących pomocy z funduszy strukturalnych i Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (IFOR) [2], ma wciąż zastosowanie w odniesieniu do udzielania pomocy na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3193/94 [4], jak również rozporządzeniami przyjętymi w celu wykonania tego rozporządzenia.
(8) Komitet określony w art. 147 Traktatu, Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi oraz Komitet ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury były konsultowane w sprawie tego rozporządzenia.
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Konwersji Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowe przepisy mające zastosowanie do działań informacyjnych i reklamowych dotyczących pomocy z funduszy strukturalnych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 są określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1187/2000
z dnia 5 czerwca 2000 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, Hiszpania, Francja i Portugalia przekazały Komisji wnioski w sprawie rejestracji pewnych nazw jako nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawierają wszystkie wymagane informacje, zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3]nazw wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, Komisja otrzymała w odniesieniu do nich deklaracje sprzeciwu w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, ale zostały one uznane za nieuzasadnione i z tego powodu nie do przyjęcia. Sprzeciwy te nie spełniały wyczerpujących kryteriów określonych w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(4) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 547/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) i chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1208/2000
z dnia 8 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 ustanawiające wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów ze Wspólnoty Europejskiej do Bułgarii i Nigerii oraz rozporządzenie (WE) nr 1547/1999 dotyczące procedur kontrolnych mających zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Bułgarii i Nigerii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie i do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 1999/816/WE [2], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 29 października 1999 r. Nigeria złożyła oficjalny wniosek o umożliwienie jej przywozu niektórych odpadów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 zgodnie z procedurą kontrolną stosowaną do odpadów wyszczególnionych w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 (tzw. "czerwoną" procedurą).
(2) Dnia 9 grudnia 1999 r. Bułgaria złożyła oficjalny wniosek o umożliwienie jej przywozu niektórych odpadów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 zgodnie z procedurą kontrolną stosowaną do odpadów wyszczególnionych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 (tzw. "bursztynową" procedurą).
(3) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 i art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD [3] Komitet powołany na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [4], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [5], został powiadomiony o oficjalnych wnioskach Nigerii i Bułgarii, odpowiednio dnia 30 listopada 1999 r. i dnia 15 grudnia 1999 r.
(4) W celu uwzględnienia nowej sytuacji Nigerii niezbędne jest jednoczesne dokonanie zmian w rozporządzeniu (WE) nr 1420/1999 i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1547/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. określającym procedury kontrolne, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 mające zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania decyzja ostateczna OECD C(92)39 final [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 354/2000 [7].
(5) w celu uwzględnienia nowej sytuacji Bułgarii konieczne jest jednoczesne dokonanie zmian w rozporządzeniu (WE) nr 1420/1999 i w rozporządzeniu (WE) nr 1547/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W sekcji GH (
"Stałe odpady tworzyw sztucznych"
) tekstu odnoszącego się do Bułgarii dodaje się następujący tekst:
"GH 014 _BAR_ ex391590 _BAR_ Spolimeryzowane lub kopolimery, na przykład:polipropylentereftalan polietylenukopolimer akrylonitrylukopolimer butadienukopolimer styrenupoliamidytetraftalany polibutylenupoliwęglanysiarczki polifenylenupolimery akryloweparafiny (C10-C13)poliuretan (niezawierający związków węgla z chlorem i fluorem)polisiloksany (silikony)metakrylan polimetylualkohol poliwinylowybutyral poliwinyluoctan poliwinylupolimery etylenu fluorowanego (teflon, PTFE). _BAR_
2) Tekst odnoszący się do Nigerii otrzymuje brzmienie:
"Wszystkie typy z wyjątkiem:
1) w sekcji GA ("Odpady metalu i stopów metali w metalicznej postaci w formie nieulegającej rozpraszaniu"):
następujące odpady i złom metali nieżelaznych i ich stopów:
GA 120 _BAR_ 740400 _BAR_ Odpady i złom miedzi _BAR_
GA 130 _BAR_ 750300 _BAR_ Odpady i złom niklu _BAR_
GA 140 _BAR_ 760200 _BAR_ Odpady i złom aluminium _BAR_
GA 150 _BAR_ 780200 _BAR_ Odpady i złom ołowiu _BAR_
GA 160 _BAR_ 790200 _BAR_ Odpady i złom cynku _BAR_
GA 170 _BAR_ 800200 _BAR_ Odpady i złom cyny _BAR_
GA 180 _BAR_ ex810191 _BAR_ Odpady i złom wolframu _BAR_
GA 190 _BAR_ ex810291 _BAR_ Odpady i złom molibdenu _BAR_
GA 200 _BAR_ ex810310 _BAR_ Odpady i złom tantalu _BAR_
GA 210 _BAR_ 810420 _BAR_ Odpady i złom magnezu (z wyjątkiem wymienionych w AA 190) _BAR_
GA 220 _BAR_ ex810510 _BAR_ Odpady i złom kobaltu _BAR_
GA 230 _BAR_ ex810600 _BAR_ Odpady i złom bizmutu _BAR_
GA 240 _BAR_ ex810710 _BAR_ Odpady i złom kadmu _BAR_
GA 250 _BAR_ ex810810 _BAR_ Odpady i złom tytanu _BAR_
GA 260 _BAR_ ex810910 _BAR_ Odpady i złom cyrkonu _BAR_
GA 270 _BAR_ ex811000 _BAR_ Odpady i złom antymonu _BAR_
GA 280 _BAR_ ex811100 _BAR_ Odpady i złom manganu _BAR_
GA 290 _BAR_ ex811211 _BAR_ Odpady i złom berylu _BAR_
GA 300 _BAR_ ex811220 _BAR_ Odpady i złom chromu _BAR_
GA 310 _BAR_ ex811230 _BAR_ Odpady i złom germanu _BAR_
GA 320 _BAR_ ex811240 _BAR_ Odpady i złom wanadu _BAR_
ex811291 _BAR_ Odpady i złom: _BAR_
GA 330 _BAR_ _BAR_ — hafnu _BAR_
GA 340 _BAR_ _BAR_ — indu _BAR_
GA 350 _BAR_ _BAR_ — niobu _BAR_
GA 360 _BAR_ _BAR_ — renu _BAR_
GA 370 _BAR_ _BAR_ — galu _BAR_
GA 400 _BAR_ ex280490 _BAR_ Odpady i złom selenu _BAR_
GA 410 _BAR_ ex280450 _BAR_ Odpady i złom telluru _BAR_
GA 420 _BAR_ ex280530 _BAR_ Odpady i złom metali ziem rzadkich _BAR_
2) wszystkie typy w sekcji GH ("Stałe odpady tworzyw sztucznych")
3) Wszystkie typy w sekcji GI ("Odpady papieru, tektury i wyrobów z papieru")
4) Wszystkie typy w sekcji GJ ("Odpady włókiennicze")."
Artykuł 2
W załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) W sekcji GH (
"Stałe odpady tworzyw sztucznych"
) tekstu odnoszącego się do Bułgarii dodaje się następujący tekst:
"GH 014 _BAR_ ex391590 _BAR_ Spolimeryzowane lub kopolimery, na przykład:polipropylentereftalan polietylenukopolimer akrylonitrylukopolimer butadienukopolimer styrenupoliamidytetraftalany polibutylenupoliwęglanysiarczki polifenylenupolimery akryloweparafiny (C10-C13)poliuretan (niezawierający związków węgla z chlorem i fluorem)polisiloksany (silikony)metakrylan polimetylualkohol poliwinylowybutyral poliwinyluoctan poliwinylupolimery etylenu fluorowanego (teflon, PTFE). _BAR_
2) Zmienia się załącznik B, a tekst odnoszący się do Nigerii otrzymuje brzmienie:
"1.
W sekcji GA ("Odpady metalu i stopów metali w metalicznej postaci w formie nieulegającej rozpraszaniu"):
Następujące odpady i złom z metali nieżelaznych i ich stopów:
GA 120 _BAR_ 740400 _BAR_ Odpady i złom miedzi _BAR_
GA 130 _BAR_ 750300 _BAR_ Odpady i złom niklu _BAR_
GA 140 _BAR_ 760200 _BAR_ Odpady i złom aluminium _BAR_
GA 150 _BAR_ 780200 _BAR_ Odpady i złom ołowiu _BAR_
GA 160 _BAR_ 790200 _BAR_ Odpady i złom cynku _BAR_
GA 170 _BAR_ 800200 _BAR_ Odpady i złom cyny _BAR_
GA 180 _BAR_ ex810191 _BAR_ Odpady i złom wolframu _BAR_
GA 190 _BAR_ ex810291 _BAR_ Odpady i złom molibdenu _BAR_
GA 200 _BAR_ ex810310 _BAR_ Odpady i złom tantalu _BAR_
GA 210 _BAR_ 810420 _BAR_ Odpady i złom magnezu (z wyjątkiem wymienionych w AA 190) _BAR_
GA 220 _BAR_ ex810510 _BAR_ Odpady i złom kobaltu _BAR_
GA 230 _BAR_ ex810600 _BAR_ Odpady i złom bizmutu _BAR_
GA 240 _BAR_ ex810710 _BAR_ Odpady i złom kadmu _BAR_
GA 250 _BAR_ ex810810 _BAR_ Odpady i złom tytanu _BAR_
GA 260 _BAR_ ex810910 _BAR_ Odpady i złom cyrkonu _BAR_
GA 270 _BAR_ ex811000 _BAR_ Odpady i złom antymonu _BAR_
GA 280 _BAR_ ex811100 _BAR_ Odpady i złom manganu _BAR_
GA 290 _BAR_ ex811211 _BAR_ Odpady i złom berylu _BAR_
GA 300 _BAR_ ex811220 _BAR_ Odpady i złom chromu _BAR_
GA 310 _BAR_ ex811230 _BAR_ Odpady i złom germanu _BAR_
GA 320 _BAR_ ex811240 _BAR_ Odpady i złom wanadu _BAR_
ex811291 _BAR_ Odpady i złom: _BAR_
GA 330 _BAR_ _BAR_ — hafnu _BAR_
GA 340 _BAR_ _BAR_ — indu _BAR_
GA 350 _BAR_ _BAR_ — niobu _BAR_
GA 360 _BAR_ _BAR_ — renu _BAR_
GA 370 _BAR_ _BAR_ — galu _BAR_
GA 400 _BAR_ ex280490 _BAR_ Odpady i złom selenu _BAR_
GA 410 _BAR_ ex280450 _BAR_ Odpady i złom telluru _BAR_
GA 420 _BAR_ ex280530 _BAR_ Odpady i złom metali ziem rzadkich _BAR_
2) Wszystkie typy w sekcji GH ("Stałe odpady tworzyw sztucznych").
3) Wszystkie typy w sekcji GI ("Odpady papieru, tektury i wyrobów z papieru").
4) Wszystkie typy w sekcji GJ ("Odpady włókiennicze")."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1209/2000
z dnia 8 czerwca 2000 r.
określające procedury przekazywania określone w art. 41 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając postanowienia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 41,
uwzględniając przepisy rozporządzenia Rady (Euratom) nr 2587/1999 z dnia 2 grudnia 1999 r. [1], definiujące projekt(-y) inwestycyjne, które przekazuje się Komisji zgodnie z art. 41 Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje:
obowiązkiem Komisji jest w zakresie niezbędnym do wykonania zadania, nałożonego na nią na mocy rozdziału IV Traktatu, ustalanie procedury wykonywania obowiązku nałożonego na osoby i przedsiębiorstwa przez art. 41 przekazywania projektów inwestycyjnych dotyczących nowych instalacji, jak również wymiany lub przebudowy, które spełniają kryteria co do rodzaju i wielkości określonych przez Radę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Projekty inwestycyjne dotyczące nowych instalacji, jak również wymiany lub przebudowy, które spełniają kryteria co do rodzaju i wielkości określone w rozporządzeniu (Euratom) nr 2587/1999, są przekazywane Komisji za pomocą formularza, którego wzór jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Obowiązek przekazywania Komisji projektów inwestycyjnych, określonych w art. 41 Traktatu, nakłada się na osoby i przedsiębiorstwa prowadzące działalność przemysłową wymienioną w załączniku II do Traktatu, w odniesieniu do wszystkich instalacji już powstałych lub mających powstać we Wspólnocie (ten obowiązek w odpowiednich przypadkach zostaje zniesiony przez lokalny zarząd w przypadku przedsiębiorstw mających siedzibę poza Wspólnotą).
Artykuł 3
Jeżeli informacja, jaka ma być przekazana na podstawie art. 41 Traktatu, została już dostarczona w kontekście udostępnienia ogólnych danych na mocy art. 37 Traktatu, powiadomienie może być ograniczone do odesłania do takiego wcześniejszego udostępnienia oraz, dodatkowo, do wszystkich innych informacji wymaganych zgodnie z zawartością formularza, który jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Wszelkie zmiany w ramach wykonywania projektów inwestycyjnych, przekazywane Komisji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, podlegają dalszemu przekazaniu na tych samych zasadach.
Artykuł 5
Rozporządzenie nr 1 Komisji EWEA z dnia 5 listopada 1958 r. [2] traci moc od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1227/2000
z dnia 31 maja 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2, art. 10, 15, 23 i 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999, które z mocą od dnia 1 sierpnia 2000 r. zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 822/87 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1677/1999 [3], zawiera, w tytule II, przepisy w sprawie potencjału produkcyjnego. Obecnie właściwe jest wypełnienie ustanowionych przez nie ram poprzez przyjęcie przepisów wykonawczych i uchylenie poprzednich rozporządzeń z tej dziedziny, mianowicie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2314/72 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2462/93 [5], (EWG) nr 940/81 [6], (EWG) nr 3800/81 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2548/1999 [8], (EWG) 2729/88 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 2182/97 [10], (EWG) nr 2741/89 [11], oraz (EWG) nr 3302/90 [12].
(2) Państwom Członkowskim, zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zezwala się na nałożenie bardziej rygorystycznych zasad krajowych w odniesieniu do nowych nasadzeń lub przesadzania winorośli albo w odniesieniu do szczepienia, od przepisów wymienionych w tytule II tego rozporządzenia, co obejmuje nałożenie takich zasad w odniesieniu do przyznawania, przenoszenia i wykorzystywania praw sadzenia.
(3) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą w przypadkach określonych w lit. a)–d) tego przepisu udzielić zgody na produkcję wina, które może być wprowadzane do obrotu, z zastrzeżeniem kontroli.
Konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących wniosków i ostateczny termin uregulowania, w szczególności w celu zapewnienia skutecznego wprowadzenia w życie tych uregulowań tego porządkowania w uzasadnionych przypadkach, w szczególności poprzez wydanie zezwolenia od dnia złożenia wniosku, z jednoczesnym zapewnieniem, że producenci nie będą czerpać korzystać z nieuzasadnionych wniosków.
Istnieje także potrzeba, aby wszelkie prawa sadzenia wykorzystane w procesie regulacji były ważne w dniu składania wniosku.
(4) Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje obowiązkowe karczowanie obszarów obsadzonych niezgodnie z ograniczeniami dotyczącymi sadzenia. Nie należy dopuścić do tego, aby produkty sektora winiarskiego wyprodukowane z winogron pochodzących z takich obszarów przed poddaniem ich karczowaniu powodowały zakłócenia równowagi rynkowej i w związku z tym należy poddać je destylacji.
(5) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje przyznawanie nowych praw sadzenia w przypadku środków dotyczących scalania gruntów lub środków dotyczących obowiązkowych zakupów w interesie publicznym. Przyznanie nowych praw sadzenia nie powinno przekraczać praw niezbędnych do obsadzenia obszaru równoważnego 105 % obszaru utraconego przez producentów w wyniku zastosowania tych środków tak, aby uniknąć naruszenia zakazu sadzenia zawartego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(6) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje również przyznawanie nowych praw sadzenia w przypadku doświadczeń dotyczących upraw winorośli.
Obszary obsadzone z wykorzystaniem takich przyznanych nowych praw sadzenia powinny być wykorzystywane jedynie do określonych celów, a produkty sektora winiarskiego wyprodukowane zarówno podczas, jak i po okresie doświadczalnym z winogron pochodzących z takich obszarów nie powinny powodować zakłócenia równowagi rynkowej.
Odpowiednio, produkty winiarskie wytwarzane z winogron pochodzących z takich obszarów podczas okresu doświadczalnego nie powinny być wprowadzane do obrotu, bez uszczerbku dla ich spożycia w kontekście testowania.
Po okresie doświadczalnym omawiane obszary powinny zostać wykarczowane albo należy wykorzystać prawa sadzenia w celu umożliwienia na tych obszarach normalnej produkcji.
Należy zezwolić na kontynuację obecnie prowadzonych doświadczeń dotyczących uprawy winorośli, z zastrzeżeniem obowiązujących zasad.
(7) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje również przyznawanie nowych praw sadzenia w przypadku szkółek szczepów.
Obszary uprawiane stosownie do takich przyznanych nowych praw sadzenia powinny być wykorzystywane jedynie do określonych celów, a w stosunku do wyrobów winiarskich wyprodukowanych z winogron pochodzących z takich obszarów, zarówno podczas jak i po okresie produkcji szkółek szczepów, nie powinno się dopuścić do zakłócenia przez nie równowagi rynkowej.
Zgodnie z tym, w okresie produkcji, winogrona pochodzące z takich obszarów nie powinny być zbierane, lub, jeżeli zostały zebrane, powinny być zniszczone.
Po okresie produkcyjnym dane obszary powinny zostać wykarczowane albo należy wykorzystać prawa sadzenia w celu umożliwienia na tych obszarach normalnej produkcji.
Należy zezwolić na kontynuację prowadzenia szkółek szczepów, z zastrzeżeniem obowiązujących zasad.
(8) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje również przyznawanie nowych praw sadzenia w przypadku obszarów, z których wyprodukowane wino lub produkty winiarskie przeznaczone są wyłącznie do spożycia przez rodzinę plantatora winorośli.
Jednakże, duża liczba takich przypadków w niektórych Państwach Członkowskich, mogłaby powodować nakładanie nadmiernych obciążeń administracyjnych.
Państwom Członkowskim należy w związku z tym zezwolić na dopuszczenie istnienia takich obszarów nawet, jeżeli w odniesieniu do nich nie przyznano żadnych praw sadzenia, pod warunkiem, że w celu zapobieżenia zakłóceniom równowagi rynkowej obszary te będą niewielkie, a plantator winorośli nie będzie zajmował się produkcją wina na większą skalę.
Omawiane obszary i producenci powinni podlegać odpowiedniemu nadzorowi i sankcjom, włączając wykarczowanie takich obszarów w przypadkach nieprzestrzegania przepisów.
(9) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje przyznawanie nowych praw sadzenia w odniesieniu do produkcji wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) lub wina stołowego opisywanego za pomocą oznaczeń geograficznych. Przyznawanie praw w takim przypadku może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zostanie ustalone, że produkcja takiego wina jest dużo mniejsza w odniesieniu do popytu.
Ustalenie takie powinno opierać się na obiektywnych kryteriach i danych.
(10) W celu zapewnienia równoważności i dokładności takich obiektywnych danych w całej Wspólnocie, powinny one obowiązkowo zawierać spis potencjału produkcyjnego przewidziany w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub równoważną informację.
(11) Aby zapobiec zakłóceniom równowagi rynkowej, nie powinno się przyznawać żadnych praw do przesadzania w odniesieniu do obszarów, które zostały przymusowo wykarczowane z powodu naruszenia wymogów rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
W tym samym celu nie należy przyznawać żadnych praw do przesadzenia w odniesieniu do wykarczowanych obszarów, w odniesieniu do których prawa sadzenia zostały przyznane na cele inne niż produkcja rynkowa.
(12) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje przyznawanie praw do przesadzania producentom, którzy podjęli się wykarczowania obszaru obsadzonego winoroślą.
W celu uniknięcia przyznawania praw do sadzenia niewspółmiernie w stosunku do rzeczywistych potrzeb producenta, prawa te powinny być przyznane tylko w ilości niezbędnej do obsadzenia całego obszaru, który ma być obsadzony, uwzględniając wszystkie prawa sadzenia będące już w posiadaniu producenta.
Przyznawaniu praw do przesadzania na podstawie takiego zobowiązania powinno towarzyszyć złożenie zabezpieczenia, mającego na celu zapewnienie, że zobowiązanie jest wykonywane.
W celu uniknięcia zakłóceń równowagi rynkowej, w okresie współistnienia obszaru nowo obsadzonego i obszaru, który ma zostać wykarczowany, jedynie jeden taki obszar powinien być dopuszczony do produkcji wina, które będzie wprowadzane do obrotu.
(13) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje stworzenie krajowych i/lub regionalnych rezerw w celu usprawnienia zarządzania potencjałem produkcyjnym. W celu uniknięcia zakłóceń równowagi rynkowej, przenoszenie praw sadzenia za pośrednictwem systemu rezerw nie powinno prowadzić do ogólnego wzrostu potencjału produkcyjnego na terytorium Państw Członkowskich, jako że zapobieganie zakłóceniom równowagi rynkowej zostało już przewidziane w przypadku przenoszenia praw między gospodarstwami w art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia. W tej sytuacji Państwom Członkowskim zezwala się na mocy art. 5 ust. 7 na zastosowanie współczynnika redukcji w odniesieniu do przenoszenia praw.
(14) Artykuł 5 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje, że Państwa Członkowskie nie muszą wprowadzać systemu rezerw, jeżeli mogą wykazać, iż na całym ich terytorium istnieje skuteczny system zarządzania prawami sadzenia. W tej sytuacji Państwo Członkowskie może przewidzieć wprowadzenie systemu rezerw na części swego terytorium i innego skutecznego systemu w innych częściach swego terytorium. Państwa Członkowskie zamierzające skorzystać z możliwości zgodnie z art. 5 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 powinny być w stanie udowodnić, że taki system istnieje i powinny wyrazić potrzebę odstępstw od przepisów tytułu II rozdział I tego rozporządzenia.
(15) Komisja może zdecydować o przyznaniu ze wspólnotowej rezerwy praw sadzenia, określonych w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na podstawie wniosków z Państw Członkowskich.
(16) Tytuł II rozdział II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje przyznawanie premii w zamian za stałe zaniechanie uprawy winorośli na poszczególnych obszarach.
Państwom Członkowskim zezwala się na podejmowanie decyzji, w stosunku do którego obszaru na ich terytorium, jeżeli w ogóle, należy przyznać premię.
Niemniej jednak powinny zostać ustanowione wspólne szczegółowe zasady dotyczące wniosków, odpowiednich maksymalnych poziomów premii i odpowiednich terminów, jak określono w art. 10 tego rozporządzenia.
(17) We względu na potrzeby weryfikacji, wypłata premii powinna być zwykle dokonywana po wykarczowaniu.
Jednakże płatność może być dokonana przed wykarczowaniem, pod warunkiem, że wniesiono zabezpieczenie w celu zapewnienia, że wykarczowanie się odbędzie.
(18) Zaprzestanie produkcji na obszarach uprawy winorośli przez producentów, którzy są członkami grup producentów, które wspólnie przetwarzają winogrona zbierane przez członków tych grup, może przyczynić się do ograniczenia ilości dostarczanych winogron i w ten sposób zwiększyć koszty przetwórstwa.
W związku z tym uzasadniona jest możliwość zrekompensowania takich negatywnych skutków.
(19) Przy stosowaniu przepisów tytułu II rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Państwa Członkowskie posiadają duży margines uznaniowości przy podejmowaniu decyzji w sprawie dokładnego zakresu i poziomów wsparcia, włączając mianowicie płatność kwot zryczałtowanych, ustalanie maksymalnych poziomów wsparcia na hektar i kształtowanie wysokości wsparcia na podstawie obiektywnych kryteriów, w ramach ograniczeń ustanowionych w tym rozdziale oraz przepisów przyjętych na jego podstawie.
(20) Niemniej jednak należy ustanowić wspólne zasady.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny przyjąć przepisy dotyczące minimalnej wielkości danej działki w celu zapewnienia rzeczywistego wpływu na potencjał produkcyjny.
W celu ich wykonania i odpowiedniego nadzoru należy zdefiniować środki oraz odpowiednie terminy.
Zasady te powinny także obejmować korzystanie z praw do przesadzania, które powstają w związku z karczowaniem, jak przewidziano w planie, w celu uniknięcia zakłóceń równowagi rynkowej spowodowanych wzrostem plonów, jak również w celu możliwości przyznania odpowiednio wyższych poziomów wsparcia z uwagi na podwyższone koszty.
(21) Na mocy art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że nie będą same sporządzać planów restrukturyzacji i konwersji.
Ponieważ Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zatwierdzenie planów, powinny one w tym przypadku ustanowić zasady w sprawie przedstawiania i zatwierdzania planów oraz minimalnej zawartości omawianych planów.
(22) Artykuł 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje, że system restrukturyzacji i konwersji winnic nie obejmuje normalnego odnawiania winnic, które kończą swój normalny cykl produkcyjny. Wyrażenie to należy dokładnie wyjaśnić.
(23) We względu na potrzeby weryfikacji, wypłata wsparcia powinna być zwykle dokonywana po wykonaniu określonego środka.
Jednakże płatność może być dokonana przed wykonaniem środka, pod warunkiem, że wniesiono zabezpieczenie w celu zapewnienia, że środek zostanie wykonany.
(24) Należy ustanowić szczegółowe przepisy w odniesieniu do planowania finansowego i w odniesieniu do uczestniczenia w finansowaniu systemu restrukturyzacji i konwersji.
W związku z tym Państwa Członkowskie powinny regularnie przekazywać Komisji sprawozdania na temat stanu finansowania systemu.
(25) Należy podjąć środki w celu zapewnienia efektywnego wydawania funduszy przeznaczonych na ten system, przewidując w szczególności przepisy dotyczące zaliczek oraz niezbędnego dostosowania przydziałów zgodnie z potrzebami i doświadczeniami wyniesionymi z przeszłości.
(26) Ogólne zasady dotyczące dyscypliny budżetowej, w szczególności odnoszące się do niekompletnych lub nieprawidłowo wypełnionych deklaracji Państw Członkowskich, powinny znajdować zastosowanie jako uzupełnienie szczególnych zasad ustanowionych niniejszym rozporządzeniem.
(27) Dane szczegółowe dotyczące zarządzania finansami w ramach systemu uregulowane zostaną przepisami przyjętymi w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [13].
(28) Do celów monitorowania wykonywania przepisów tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz prawidłowego zarządzania rynkiem bezwzględnie konieczne jest, aby Komisja miała dostęp do stosownych danych dotyczących potencjału produkcyjnego, włączając prawa sadzenia, oraz szczegółów odnoszących się do środków podjętych przez Państwa Członkowskie w celu wykonania przepisów tego tytułu.
W związku z tym istotne informacje wymagane do tych celów powinny być przesyłane Komisji w ustalonym formacie.
Inne informacje niezbędne do weryfikacji i kontrolowania wykonywania przepisów tego tytułu powinny być przechowywane przez Państwa Członkowskie do celów przeprowadzenia inspekcji za właściwy okres.
(29) W tym kontekście konieczne jest ustanowienie szczegółów dotyczących informacji, które mają być zawarte w spisie, określonym w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Państwa Członkowskie, które nie zamierzają uregulować kwestii nielegalnie obsadzonych obszarów, poszerzania praw sadzenia albo wsparcia na restrukturyzację i konwersję, nie mają obowiązku sporządzania spisu.
(30) Artykuł 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje, że klasyfikowanie odmian winorośli powinno być przeniesione na Państwa Członkowskie.
Należy przyjąć wspólne zasady dotyczące formatu klasyfikacji, zawartych w niej informacji oraz powiadamiania i publikowania klasyfikacji.
System klasyfikacji nie powinien prowadzić do jakiegokolwiek wzrostu potencjału produkcyjnego.
(31) Zasadniczo, jedynie te odmiany, które mogą być wprowadzone do obrotu, w co najmniej jednym Państwie Członkowskim na mocy dyrektywy Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu wegetatywnego materiałem rozmnożeniowym winorośli [14], ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, powinny zostać włączone do klasyfikacji.
Jednakże, w interesie zachowania dziedzictwa genetycznego, do zamieszczenia w tej klasyfikacji powinny być dopuszczone również inne odmiany uprawiane przed wejściem w życie tej dyrektywy.
(32) W przypadku, gdy producent zobowiązany jest do destylacji produktów z powodu naruszenia reguł wspólnotowych, nie należy przyznawać żadnego wspólnotowego wsparcia na destylację ani na destylat.
(33) Płatności dokonywane na mocy tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 powinny być dokonane w całości na rzecz beneficjentów.
(34) Za pomocą środka przejściowego, prawa sadzenia, które regulowane były przepisami rozporządzenia (EWG) nr 822/87 i które były ważne do dnia późniejszego niż dzień 31 lipca 2000 r., powinny zachować ważność aż do tego późniejszego terminu w celu zapewnienia, że nie przepadną one przy przechodzeniu do systemu regulowanego rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999.
Z tych samych powodów prawa takie, jeżeli nie zostaną wykorzystane do tego późniejszego terminu, powinny zostać przeniesione do odpowiedniej rezerwy narodowej lub regionalnej, gdy takowa zostanie utworzona.
(35) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I Zakres
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania przepisów tytułu II (potencjał produkcyjny) rozdział I (sadzenie winorośli), rozdział II (premie z tytułu zaniechania uprawy), rozdział III (restrukturyzacja i konwersja) i część rozdziału IV (informacja i przepisy ogólne) rozporządzenia 1493/1999.
ROZDZIAŁ II Uprawa winorośli
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie mogą ustanowić ostateczny termin składania przez producentów wniosków o skorzystanie z odstępstwa, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
W przypadku, gdy producent przedstawił wniosek o przyznanie odstępstwa, zainteresowane Państwo Członkowskie może podczas rozpatrywania wniosku zezwolić, od dnia przedstawienia wniosku, na wykorzystanie winogron pochodzących z omawianych obszarów do produkcji wina, które zostanie wprowadzone do obrotu.
3.
Jeżeli w następstwie złożenia wniosku odstępstwo zostanie przyznane, jest ono skuteczne od dnia jego wniesienia.
4.
Jeżeli wniosek o przyznanie odstępstwa zostanie odrzucony, Państwo Członkowskie:
a) stosuje karę finansową w kwocie równej 30 % rynkowej wartości wina wyprodukowanego z winogron pochodzących z danych obszarów, od dnia złożenia wniosku do dnia jego odrzucenia; albo
b) zobowiązuje producenta do poddania destylacji produkcji wina w ilości równej ilości wina, wytworzonego z winogron pochodzących z danych obszarów, produkcja ta od dnia złożenia wniosku i wprowadzenia do obrotu aż do dnia odrzucenia wniosku nie jest wykorzystywana do wytwarzania produktów posiadających rzeczywiste stężenie alkoholu 80 % objętościowych lub mniej.
5. Państwa Członkowskie ustalają okres, określony w art. 2 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, przewidziany dla producenta w celu uzyskania praw do przesadzania wynikających z uprawianego przez niego danego obszaru. Jednakże okres ten nie może trwać dłużej niż do 31 marca 2002 r. Państwo Członkowskie może przyznać odstępstwo, zgodnie z tym przepisem, wyłącznie w przypadku gdy dane prawa do przesadzania są ważne w dniu składania wniosku o przyznanie odstępstwa.
6.
Państwa Członkowskie prowadzą rejestry wniosków o przyznanie odstępstwa, w których odnotowują wyniki rozpatrzenia takiego wniosku i wszelkie działania podjęte na mocy ust. 4 niniejszego artykułu.
7.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w odniesieniu do każdego roku winnego, o całkowitej powierzchni obszaru, w stosunku do którego ubiegano się o przyznanie odstępstwa, o całkowitej powierzchni obszaru, w stosunku do którego odstępstwo przyznano oraz o całkowitej powierzchni obszaru, w stosunku do którego odmówiono przyznania odstępstwa.
Powiadomienia tego dokonuje się nie później niż cztery miesiące po zakończeniu danego roku winnego.
8.
W przypadku, gdy obszar ma zostać wykarczowany zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produkty wytworzone z winogron pochodzących z takich obszarów mogą zostać wprowadzone do obrotu jedynie do celów destylacji.
Na zasadzie odstępstwa, Państwa Członkowskie zamiast tego mogą przewidzieć poddanie destylacji wina równoważnej wartości.
W tym przypadku Państwa Członkowskie mogą również przewidzieć zastosowanie odpowiedniej kary administracyjnej.
W żadnym przypadku produkty te nie mogą być wykorzystywane do przygotowania alkoholu o rzeczywistym stężeniu alkoholu wynoszącym 80 % objętościowych lub mniej.
9. Państwa Członkowskie odnotowują każdy przypadek, którym zajmowały się na mocy art. 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 3
1.
W przypadku, gdy Państwa Członkowskie przyznają nowe prawa sadzenia w odniesieniu do obszarów przeznaczonych do nowych nasadzeń dokonywanych z zastosowaniem środków dotyczących scalania gruntów bądź środków dotyczących przymusowych zakupów w interesie publicznym, przyjętych na mocy ustawodawstwa krajowego, zapewniają one, że prawa te nie zostaną przyznawane na obszar większy, w przeliczeniu na czyste zbiory, niż 105 % obszaru przeznaczonego pod uprawę winorośli, który był przedmiotem zastosowania środków dotyczących scalania gruntów lub środków dotyczących przymusowych zakupów w interesie publicznym.
Państwa Członkowskie odnotowują każdy przypadek, gdy nowe prawa sadzenia przyznawane są na te cele.
2.
Państwa Członkowskie odnotowują każdy przypadek, w którym przyznają nowe prawa sadzenia w odniesieniu do obszarów przeznaczonych do doświadczeń dotyczących uprawy winorośli.
Takie nowe prawa sadzenia znajdują zastosowanie jedynie podczas okresu doświadczalnego.
W czasie tego okresu produkty wytworzone z winogron pochodzących z takich obszarów nie mogą być wprowadzane do obrotu.
Po tym okresie:
a) producent wykorzystuje nowe prawa sadzenia przyznane na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, prawa do przesadzania lub prawa sadzenia przyznane z rezerwy w celu dopuszczenia danego obszaru do produkcji wina, które zostanie wprowadzone do obrotu; lub
b) winorośl uprawiana na takich obszarach zostaje wykarczowana.
Koszty takiego karczowania ponoszone są przez zainteresowanego producenta.
Do czasu wykarczowania danego obszaru produkty wytworzone z winogron pochodzących z takiego obszaru mogą być wprowadzone do obrotu jedynie w celach destylacji.
Produkty te nie mogą być wykorzystywane do przygotowania alkoholu o rzeczywistym stężeniu wynoszącym 80 % objętościowych lub mniej.
3.
Nowe prawa sadzenia oraz wszelkie warunki dotyczące wykorzystywania takich praw lub obszarów obsadzonych na podstawie takich praw, przyznanych przed dniem 1 sierpnia 2000 r. do celów doświadczeń dotyczących uprawy winorośli, stosuje się nadal podczas okresu doświadczalnego.
Po zakończeniu okresu doświadczalnego do takich obszarów stosuje się zasady określone w ust. 2 akapit trzeci.
4.
Państwa Członkowskie odnotowują każdy przypadek, w którym przyznają nowe prawa sadzenia w odniesieniu do obszarów przeznaczonych na szkółki szczepów.
Takie nowe prawa sadzenia wykorzystuje jedynie w trakcie okresu produkcji szkółek szczepów.
Podczas tego okresu winogrona z takich winorośli nie są zbierane, a jeżeli zostały zebrane, są zniszczone.
Po tym okresie:
a) producent wykorzystuje nowe prawa sadzenia przyznane na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, prawa do przesadzania lub prawa sadzenia przyznane z rezerwy w celu dopuszczenia danego obszaru do produkcji wina, które zostanie wprowadzone do obrotu; lub
b) winorośl uprawiana na takich obszarach zostaje wykarczowana.
Koszty takiego karczowania ponoszone są przez zainteresowanego producenta.
Do czasu wykarczowania danego obszaru produkty wytworzone z winogron pochodzących z takiego obszaru mogą być wprowadzone do obrotu jedynie w celach destylacji.
Produkty te nie mogą być wykorzystywane do przygotowania alkoholu o rzeczywistym stężeniu wynoszącym 80 % objętościowych lub mniej.
5.
Nowe prawa sadzenia oraz wszelkie warunki dotyczące wykorzystywania takich praw lub obszarów obsadzonych na podstawie takich praw, przyznanych przed dniem 1 sierpnia 2000 r. w odniesieniu do obszarów przeznaczonych na szkółki szczepów stosuje się nadal podczas okresu produkcji szkółek szczepów.
Po zakończeniu okresu produkcji szkółek szczepów do takich obszarów stosuje się zasady określone w ust. 4 akapit trzeci.
6.
Państwa Członkowskie odnotowują każdy przypadek przyznania nowych praw sadzenia w odniesieniu do obszarów, z których wino lub inne produkty przeznaczone są wyłącznie do spożycia przez rodzinę plantatora winorośli.
7.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 6, w celu uniknięcia nakładania nadmiernych obciążeń administracyjnych, Państwo Członkowskie może zamiast tego przewidzieć, że obszary, z których wino lub inne produkty przeznaczone są wyłącznie do spożycia przez rodzinę plantatora winorośli, nie podlegają obowiązkowi wykarczowania na mocy art. 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Państwa Członkowskie mogą uczynić tak jedynie pod warunkiem, że:
a) obszar odnoszący się do każdego plantatora nie przekracza maksymalnego obszaru, który zostanie określony przez to Państwo Członkowskie; oraz
b) dany plantator winorośli nie zajmuje się produkcją wina na większą skalę.
8.
Wprowadzanie do obrotu wina lub innych produktów pochodzących z obszarów, określonych ust. 6 i 7, jest zakazane.
Państwa Członkowskie stosują odpowiedni system w celu monitorowania tego zakazu.
Jeżeli stwierdzono naruszenie tego zakazu, poza karami nałożonymi przez Państwo Członkowskie, dany obszar karczowany jest na koszt zainteresowanego plantatora winorośli, którego to dotyczy.
Do czasu wykarczowania danego obszaru produkty wytworzone z winogron pochodzących z takich obszarów mogą być wprowadzone do obrotu jedynie do celów destylacji.
Produkty te nie mogą być wykorzystywane do przygotowania alkoholu o rzeczywistym stężeniu wynoszącym 80 % objętościowych lub mniej.
Państwa Członkowskie odnotowują wszystkie przypadki, którymi zajmują się na mocy niniejszego ustępu.
9.
Państwa Członkowskie mogą przyznać nowe prawa sadzenia w odniesieniu do obszarów do produkcji wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) lub wina stołowego opisywanego za pomocą oznaczenia geograficznego, w przypadku gdy przeprowadziły one ocenę, która potwierdza, że produkcja danego wina jest dużo mniejsza od popytu.
Państwa Członkowskie opierają tę ocenę na obiektywnych kryteriach i danych.
Obiektywne dane obejmują spis potencjału produkcyjnego danego regionu, lub równoważne informacje.
Państwa Członkowskie prowadzą rejestr, w którym odnotowują wszystkie oceny oraz obiektywne kryteria i dane.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie stwierdziło, że produkcja takiego wina jest znacznie mniejsza od popytu, odnotowuje każdy przypadek przyznania dla takiego wina nowych praw sadzenia.
10.
Państwo Członkowskie, w odniesieniu do każdego roku winiarskiego, podaje Komisji następujące informacje:
a) całkowitej powierzchni obszarów, w stosunku do których przyznano nowe prawa sadzenia na mocy każdego z ust. 1, 2 i 4;
b) całkowitej powierzchni obszaru, w stosunku do którego przyznano nowe prawa sadzenia na mocy ust. 6.
Jednakże, w przypadku gdy Państwo Członkowskie korzysta z odstępstwa, przewidzianego w ust. 7, podaje ono zamiast tego szacunek dotyczący danego łącznego obszaru, który powinien być oparty na wynikach przeprowadzonego nadzoru;
c) całkowitej powierzchni obszaru, w stosunku do którego przyznano nowe prawa sadzenia na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do każdego danego wina oraz szczegóły przeprowadzonej oceny, włącznie z wykorzystywanymi obiektywnymi kryteriami i danymi; oraz
d) czy producenci zapłacili za przyznanie nowych praw sadzenia.
Powiadomienia tego dokonuje się nie później niż cztery miesiące po zakończeniu danego roku winnego.
Artykuł 4
1. W przypadku, gdy obszar jest karczowany zgodnie z art. 2 ust. 7 lub art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub art. 3 ust. 2 lit. b) akapit trzeci, art. 3 ust. 4 lit. b) akapit trzeci lub art. 3 ust. 8 tego rozporządzenia, nie przyznaje się praw do przesadzania. Ponadto, nie przyznaje praw do przesadzania w przypadku wykarczowania:
a) obszaru winorośli przy wykonywaniu środków dotyczących scalania gruntów lub środków dotyczących przymusowych zakupów w interesie publicznym, w przypadku gdy nowe prawa sadzenia zostały przyznane w stosunku do takich obszarów na mocy art. 3 ust. 1;
b) obszarów przeznaczonych do doświadczeń dotyczących uprawy winorośli, w czasie okresu doświadczalnego;
c) obszarów przeznaczonych na szkółki szczepów, w czasie okresu produkcyjnego szkółek szczepów; lub
d) obszarów, z których produkty przeznaczone są wyłącznie do spożycia przez rodzinę plantatora winorośli.
2.
Państwo Członkowskie może przyznać prawa do przesadzania jedynie producentowi, który zobowiązuje się do wykarczowania obszaru winorośli przed końcem trzeciego roku od obsadzenia tego obszaru, w przypadku gdy producent ten może wykazać, że nie posiada praw sadzenia albo posiada je w stopniu niewystarczającym, które to prawa mogą być wykorzystane do obsadzenia całego obszaru winoroślą.
Państwo Członkowskie przyznaje producentowi nie więcej praw, niż jest to konieczne do obsadzenia całego danego obszaru winoroślą, biorąc pod uwagę prawa, które producent już posiada. Producent określa poszczególny obszar, który ma być wykarczowany.
3.
Przy podejmowaniu zobowiązania, określonego w ust. 2, producent składa zabezpieczenie.
Zobowiązanie do wykarczowania danego obszaru stanowi "zobowiązanie pierwotne" w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [15].
Kwota zabezpieczenia ustalana jest przez zainteresowane Państwo Członkowskie w oparciu o obiektywne kryteria.
Zabezpieczenie ustala się na poziomie, który jest proporcjonalny i wystarczający, aby uniknąć zaniechania przez producentów wykonania ich zobowiązań.
4.
Do momentu wykonania zobowiązania dotyczącego wykarczowania Państwa Członkowskie zapewniają, że nie jest prowadzona jednocześnie produkcja wina do celów handlowych z obszaru, który ma być wykarczowany oraz z obszaru nowo obsadzonego, poprzez zapewnienie, że:
a) produkty wytworzone z winogron pochodzących z obszarów nowo obsadzonych mogą być wprowadzone do obrotu jedynie do celów destylacji. Produkty te nie mogą być wykorzystane do przygotowania alkoholu o rzeczywistym stężeniu wynoszącym 80 % objętościowych lub mniej; albo
b) produkty wytworzone z winogron pochodzących z obszaru, który ma być wykarczowany, mogą zostać wprowadzone do obrotu jedynie do celów destylacji. Produkty te nie mogą być wykorzystane do przygotowania alkoholu o rzeczywistym stężeniu wynoszącym 80 % objętościowych lub mniej.
5. Jeżeli zobowiązanie do wykarczowania nie zostanie wypełnione w ustalonym terminie końcowym, dany obszar, który nie został wykarczowany traktuje się jako obszar obsadzony z naruszeniem ograniczeń w sadzeniu przewidzianych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
6.
Państwa Członkowskie monitorują obsadzanie oraz karczowanie danych obszarów.
7.
Państwa Członkowskie prowadzą rejestr każdego przypadku, którym zajmują się na mocy niniejszego artykułu.
8.
Państwa Członkowskie prowadzą rejestr przypadków każdego przeniesienia prawa do przesadzenia między gospodarstwami.
9.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, gdy zamierza skorzystać z możliwości przedłużenia okresu wykorzystania praw do przesadzania, z pięciu lat winnych od zakończenia sezonu, podczas którego miało miejsce karczowanie, do ośmiu lat winnych.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przeniesienie praw za pośrednictwem rezerwy narodowej i/lub rezerw regionalnych nie doprowadzi do ogólnego wzrostu potencjału produkcyjnego na ich terytorium.
2.
Przy stosowaniu ust. 1 Państwa Członkowskie mogą:
a) korzystać ze współczynnika redukcji, określonego w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999; oraz
b) stosować równoważny współczynnik redukcji w odniesieniu do pozostałych przypadków przeniesienia praw za pośrednictwem rezerwy narodowej i/lub rezerw regionalnych.
3. Przy stosowaniu art. 4 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 Państwa Członkowskie mogą stosować równoważny współczynnik redukcji w odniesieniu do przenoszenia praw między gospodarstwami.
4.
Państwo Członkowskie powiada Komisję o utworzeniu rezerwy narodowej i/lub rezerw regionalnych praw sadzenia lub, odpowiednio do przypadku, o wyborze niewprowadzania systemu rezerw.
5.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie zdecydowało się nie wprowadzać systemu rezerw, przedstawia ono Komisji dowód, że na całym jego terytorium istnieje skuteczny system zarządzania prawami sadzenia.
Odnosi się to w szczególności do dowodu potrzeby odstępstw od odpowiednich przepisów tytułu II rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
6.
Państwo Członkowskie prowadzi rejestr wszystkich przypadków, w których prawa sadzenia są przyznawane z rezerw, wszystkich przypadków, w których prawa sadzenia są przenoszone między rezerwami oraz wszystkich przypadków, w których prawa sadzenia są przydzielane do rezerw.
W rejestrze odnotowuje się również płatności dokonane w zamian za przydzielenie praw do rezerwy lub za przyznanie praw z rezerwy.
Artykuł 6
1. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o danych szczegółowych dotyczących przydziału nowoutworzonych praw sadzenia do rezerwy lub rezerw, uwzględniając wszystkie nowoutworzone prawa sadzenia przydzielone już na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Państwa Członkowskie mogą złożyć Komisji wniosek o przydzielenie im nowoutworzonych praw sadzenia, znajdujących się we wspólnotowej rezerwie.
Komisja może dokonać takich przydziałów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
ROZDZIAŁ III Premie z tytułu zaniechania uprawy
Artykuł 7
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich obszarach, które wyznaczyły w celu przyznana premii z tytułu stałego zaniechania uprawy winorośli oraz o wszystkich warunkach dotyczących takiego wyznaczania.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają procedurę składania wniosków, która w szczególności przewiduje:
a) terminy końcowe składania wniosków i informacje dodatkowe, wymagane przy składaniu wniosku;
b) następujące po złożeniu wniosku sprawdzenie istnienia danych winnic na danym obszarze i ich średnich plonów lub zdolności produkcyjnej;
c) dokonywane po złożeniu wniosku powiadomienie danego producenta o przysługującej premii przyznanej;
d) możliwość ponownego rozpatrzenia zgłoszonej przysługującej premii, jeżeli dany producent złoży w tym celu uzasadniony wniosek, oraz powiadomienie o wyniku tego ponownego rozpatrzenia;
e) sprawdzenie wykonania karczowania.
2.
Wypłaty premii dokonuje się po sprawdzeniu, że przeprowadzono karczowanie.
Jednakże, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zaliczkową wypłatę premii producentowi jeszcze przed złożeniem zobowiązania do wykarczowania, pod warunkiem, że producent złoży zabezpieczenie w wysokości równej 120 % sumy premii.
Do celów rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zobowiązaniem tym jest zobowiązanie do wykarczowania danego obszaru.
W tym przypadku wykarczowanie przeprowadza się nie później niż na koniec roku winnego następującego po roku, w którym została wypłacona premia.
3.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że w odniesieniu do producentów, którzy są członkami "organizacji producentów", określonej w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, premię obniża się o sumę do 15 %.
W takich przypadkach wypłaca się danej organizacji producentów sumy odpowiednie do stopnia obniżenia.
4.
Premia może być przyznawana jedynie w odniesieniu do obszarów nie mniejszych niż 10 arów, ale nie większych niż 25 arów, w przypadku gdy dany obszar jest całym obszarem uprawy winorośli danego gospodarstwa.
W takim przypadku maksymalny poziom premii na hektar nie przekracza 4300 EUR.
5.
W odniesieniu do obszarów większych niż 25 arów, maksymalny poziom premii na hektar nie przekracza:
a) 1450 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest nie większy niż 20 hektolitrów;
b) 3400 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest większy niż 20 hektolitrów, ale nie większy niż 30 hektolitrów;
c) 4200 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest większy niż 30 hektolitrów, ale nie większy niż 40 hektolitrów;
d) 4600 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest większy niż 40 hektolitrów, ale nie większy niż 50 hektolitrów;
e) 6300 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest większy niż 50 hektolitrów, ale nie większy niż 90 hektolitrów;
f) 8600 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest większy niż 90 hektolitrów, ale nie większy niż 130 hektolitrów;
g) 11100 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest większy niż 130 hektolitrów, ale nie większy niż 160 hektolitrów;
h) 12300 EUR, jeżeli średni plon z hektara jest większy niż 160 hektolitrów.
6.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 4, Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o przyznaniu premii w odniesieniu do obszarów nie mniejszych niż 10 arów, ale nie większych niż 25 arów, w przypadku gdy dany obszar nie stanowi całego obszaru uprawy winorośli danego gospodarstwa.
W tym przypadku stosuje się maksymalne poziomy premii określone w ust. 5.
Artykuł 9
Okres określony w art. 9 lit. a), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wynosi w każdym przypadku 10 lat winnych od zakończenia danego roku winnego.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie odnotowują dane szczegółowe dotyczące każdego wniosku oraz wynik jego rozpatrzenia.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w odniesieniu do każdego roku winnego, o:
a) całkowitej powierzchni obszaru, który został wykarczowany w zamian za premię na mocy tytułu II rozdział II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999; oraz
b) szacunkach dotyczących następnego roku winnego.
Powiadomienia tego dokonuje się nie później niż cztery miesiące po zakończeniu danego roku winnego.
Artykuł 11
W przypadku, gdy Państwa Członkowskie przyznają krajową pomoc przeznaczoną do osiągania celów podobnych do celów, przewidzianych w tytule II rozdział II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
a) odnotowują one szczegółowe dane dotyczące każdego wniosku oraz wynik jego rozpatrzenia;
b) powiadamiają Komisję, w odniesieniu do każdego roku winiarskiego, o całkowitej powierzchni obszaru, który został wykarczowany wyłącznie w zamian za pomoc krajową oraz o łącznej kwocie wypłaconej pomocy.
Powiadomienia tego dokonuje się nie później niż cztery miesiące po zakończeniu danego roku winnego; oraz
c) zapewniają, że powiadomienie dokonane na mocy art. 10 ust. 2 niniejszego rozporządzenia określa, jaka część danego obszaru została wykarczowana w zamian za pomoc krajową, poza premią przyznawaną na mocy tytułu II rozdział II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz łączną kwotę pomocy krajowej wypłaconej w tym kontekście.
ROZDZIAŁ IV Restrukturyzacja i konwersja
Artykuł 12
Do celów art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zwykłe odnawianie winnic, które kończą swój naturalny cykl produkcyjny, oznacza ponowne obsadzanie tej samej działki ziemi tą samą odmianą, zgodnie z tym samym systemem uprawy winorośli.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie ustanawiają:
a) minimalną wielkość działki, na którą można przyznać wsparcie w odniesieniu do restrukturyzacji i konwersji oraz minimalną wielkość działki wynikającą z restrukturyzacji i konwersji;
b) definicje środków, które zostaną zawarte w planach, terminy ich wykonania, które nie powinny przekraczać pięciu lat, wymóg, aby wszystkie plany podawały, w odniesieniu do każdego roku budżetowego, środki, które mają być wykonane w tym roku budżetowym oraz obszar, którego dotyczy każdy środek i procedury monitorowania takiego wykonania;
c) zasady ograniczające, przy wprowadzaniu planu, korzystanie z praw do przesadzania, wynikających w związku z karczowaniem, jak to określono w planie, jeżeli takie postępowanie prowadziłoby do ewentualnego wzrostu plonów na obszarze objętym planem. Zasady te mają na celu zapewnienie, że cel systemu zostanie spełniony oraz zapewnienie, w szczególności, że nie dojdzie do ogólnego wzrostu potencjału produkcyjnego w zainteresowanym Państwie Członkowskim; oraz
d) zasady regulujące szczegółowo zakres i poziomy przyznawanego wsparcia.
Z zastrzeżeniem przepisów tytułu II rozdział III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz niniejszego rozdziału, zasady te mogą przewidywać w szczególności wypłatę kwot zryczałtowanych, maksymalne poziomy wsparcia na hektar i kształtowanie wsparcia w oparciu o obiektywne kryteria.
Zasady te przewidują w szczególności odpowiednio podwyższone poziomy wsparcia w przypadkach, w których prawa do przesadzenia powstające w związku z wykarczowaniem, przewidziane w planie, są wykorzystywane przy wprowadzaniu planu.
Artykuł 14
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie zadecyduje, że samo sporządza plan restrukturyzacji i konwersji, określa ono wówczas:
a) które organy lub osoby fizyczne mogą przedkładać projekty planów;
b) treść projektów planów, które powinny zawierać szczegółowe opisy proponowanych środków i proponowane terminy końcowe ich wykonania;
c) minimalny obszar, który zostanie objęty planami restrukturyzacji i konwersji oraz wszelkie odstępstwa od tego wymogu, które powinny być należycie uzasadnione i oparte na obiektywnych kryteriach; oraz
d) procedurę przedstawiania i zatwierdzania planów, która przewiduje w szczególności terminy końcowe składania projektów planów i obiektywne kryteria dotyczące nadawania im pierwszeństwa.
Artykuł 15
1.
Wsparcie wypłaca się po sprawdzeniu wykonania określonego środka.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć zaliczkową wypłatę wsparcia dla producenta jeszcze przed realizacją określonego środka, pod warunkiem, że:
a) wykonywanie określonego środka zostało rozpoczęte;
b) producent złożył zabezpieczenie w kwocie równej 120 % wsparcia.
Do celów rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 zobowiązanie wykonania danego środka należy wypełnić w terminie dwóch lat od otrzymania zaliczki; oraz
c) w przypadku gdy dany producent otrzymał wcześniej zaliczkę wsparcia w odniesieniu do innego środka, ten inny środek został wykonany.
3.
W przypadku, gdy wszystkie środki w odniesieniu do gospodarstwa, jak określono w planie, nie są wykonane w terminach ustanowionych zgodnie z art. 13 lit. b), producent zwraca całe wsparcie przyznane w ramach planu w odniesieniu do danego gospodarstwa.
Jednakże, jeżeli więcej niż 80 % tych środków wykonano w przewidzianych terminach, zwrot równy jest dwukrotności dodatkowego wsparcia, które zostałoby przyznane na dokończenie wszystkich środków przewidzianych w planie.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, nie później niż do dnia 30 czerwca każdego roku, w odniesieniu do systemu restrukturyzacji i konwersji:
a) oświadczenie o faktycznie poniesionych wydatkach w bieżącym roku budżetowym;
b) wszelkie wnioski o późniejsze finansowanie, w bieżącym roku budżetowym, wydatków przekraczających przydział środków finansowych, dokonany zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, i w każdym przypadku podają całkowitą powierzchnię obszaru; oraz
c) zmienione prognozy wydatków oraz całkowitą powierzchnię obszaru, w odniesieniu do następnych lat budżetowych, aż do końca przewidywanego okresu realizacji planów restrukturyzacji i konwersji, zgodnie z przydziałem dla każdego Państwa Członkowskiego.
2.
Bez uszczerbku dla ogólnych przepisów ustanowionych w odniesieniu do dyscypliny budżetowej, w przypadku gdy informacje, które Państwa Członkowskie mają obowiązek przekazać Komisji zgodnie z ust. 1 są niekompletne lub, gdy nie dotrzymano terminu, przy księgowaniu wydatków rolnych Komisja zmniejsza zaliczki tymczasowo i według jednolitej stawki ryczałtowej.
Artykuł 17
1. W odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego wydatki faktycznie poniesione i zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są aż do limitów kwot zgłoszonych Komisji na mocy art. 16 ust. 1 lit. a), pod warunkiem, że kwoty te nie przekraczają ogółem kwoty przydzielonej temu Państwu Członkowskiemu zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2. Wnioski składane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 16 lit. b) przyjmowane są na zasadzie pro rata, z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu, w stosunku do wszystkich Państw Członkowskich, całkowitej kwoty zgłoszonej zgodnie z art. 16 lit. a) od całkowitej kwoty finansowej przydzielonej Państwom Członkowskim, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie możliwie najszybciej po dniu 30 czerwca o stopniu, w jakim ich wnioski mogą zostać przyjęte.
3. Bez względu na ust. 1 i 2, w przypadku gdy całkowita powierzchnia obszaru zgłoszonego zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 jest mniejsza niż liczba hektarów wskazanych w przydziale na dany rok budżetowy, dokonanym na rzecz Państw Członkowskich zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wówczas wydatki zadeklarowane na dany rok budżetowy finansowane są jedynie do limitu, który został obliczony poprzez obniżenie limitu, określonego w ust. 1, proporcjonalnie do spadku zgłoszonej całkowitej powierzchni.
4.
W przypadku, gdy wydatki faktycznie poniesione przez Państwo Członkowskie w danym roku budżetowym są mniejsze niż 75 % kwot, określonych w ust. 1, wydatki, które będą uznane dla następnego roku budżetowego i odpowiednia całkowita powierzchnia obszaru zmniejsza się o jedną trzecią różnicy między tym progiem a faktycznymi wydatkami poniesionymi w trakcie danego roku budżetowego.
5.
Obniżki tej nie uwzględnia się w odniesieniu do wydatków, które mają być uznane dla roku budżetowego następującego po roku, w którym dokonano obniżki.
6.
Kwotę zwracaną przez producentów, zgodnie z art. 15 ust. 3, odejmuje się od wydatków, które mają być finansowane.
7.
Odniesienia do danego roku budżetowego odnoszą się do wypłat faktycznie dokonanych przez Państwa Członkowskie między dniem 16 października a dniem 15 października następnego roku.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie odnotowują dane szczegółowe dotyczące wszystkich planów, zatwierdzonych lub nie oraz wszystkich środków realizowanych stosownie do tych planów.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w odniesieniu do każdego roku winnego, w podziale na każdy plan, obszar początkowo objęty planem oraz jego średni plon oraz obszar powstały w wyniku restrukturyzacji i konwersji i jego szacowany średni plon.
Powiadomienia tego dokonuje się nie później niż cztery miesiące po zakończeniu danego roku winnego.
ROZDZIAŁ V Informacja i przepisy ogólne
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tym czy zdecydowały się sporządzić spis potencjału produkcyjnego na podstawie narodowej, czy regionalnej.
2.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie decyduje się na sporządzenie spisu na podstawie regionalnej oraz w przypadku gdy tworzy ono rezerwy regionalne na mocy tytułu II rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, regiony wykorzystywane do obu celów są tymi samymi regionami.
3.
Informacje zawarte w spisie:
a) w przypadku obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli sklasyfikowanych jako odmiany winorośli do produkcji wina, podaje się w podziale na kategorię wina [wina gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) i wina stołowe], włączając obszar nadający się do produkcji win opisywanych za pomocą oznaczenia geograficznego.
Jeżeli udział obszaru obsadzonego daną odmianą winorośli w całkowitej powierzchni jest znaczny, informację taką podaje się w spisie;
b) w przypadku zapasów istniejących praw sadzenia, podaje się w podziale, aby wskazać:
i) szacunkowe ilości nowych praw sadzenia, w hektarach, przydzielonych na rzecz producentów, ale jeszcze niewykorzystanych,
ii) szacunkowe ilości praw do przesadzenia, w hektarach, będących w posiadaniu producentów, ale jeszcze niewykorzystanych,
iii) szacunkowe ilości nowoutworzonych praw sadzenia, w hektarach, nieprzydzielonych jeszcze do rezerwy lub rezerw lub na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz
iv) ilość praw sadzenia, w hektarach, znajdujących się w rezerwie bądź rezerwach; oraz
c) w przypadku spisu sporządzanego na podstawie krajowej, podaje się zgodnie z odpowiednim poziomem regionalnym.
4.
Spis podaje źródło lub źródła informacji w nim zawartych.
5.
Przy okazji pierwszego sporządzania spisu, włącza się do niego informacje odnoszące się do sytuacji z dnia, który zostanie wybrany przez Państwo Członkowskie w poprzedzającym roku winnym.
Włącza się również informacje odnoszące się do danego referencyjnego roku winnego wybranego przez Państwo Członkowskie, który:
a) określany jest, w miarę możliwości, na tej samej podstawie co informacje w pozostałej części spisu; oraz
b) w miarę potrzeby, może być oparty na szacunkach.
6.
Spis jest następnie aktualizowany w odstępach rocznych w stosunku do sytuacji z danego wybranego dnia.
Artykuł 20
1.
Przy klasyfikowaniu odmian winorośli do produkcji wina, Państwa Członkowskie dokonują klasyfikacji odmian według nazwy, włączając wszelkie nazwy bliskoznaczne oraz kolor winogron.
2.
Decyzje w sprawie klasyfikacji odmian podejmuje się w oparciu o obiektywne kryteria, uwzględniając kwestię uwarunkowań kulturowych oraz cechy analityczne i organoleptyczne wina wyprodukowanego z danych odmian.
3.
Nazwy i nazwy bliskoznaczne klasyfikowanych odmian opowiadają nazwom ustanowionymi przez:
a) Międzynarodowe Biuro ds. Wina (OIV),
b) Związek Ochrony Odmian Roślin (UPOV), i/lub
c) Międzynarodową Radę Roślinnych Zasobów Genetycznych (IBPGR).
4.
W odniesieniu do każdej odmiany wymienionej w klasyfikacjach jako odmiana do produkcji wina, podaje się również czy dana odmiana posiada jedno z następujących innych sposobów wykorzystania:
a) odmiana winogron deserowych,
b) odmiana do produkcji spirytusu winnego,
c) odmiana do produkcji winogron przeznaczonych do suszenia, oraz
d) pozostałe.
5.
Klasyfikacja objaśnia także wszystkie przypadki nazw homonimicznych odmian.
6.
Jedynie odmiany, które mogą być wprowadzone do obrotu w co najmniej jednym Państwie Członkowskim na mocy dyrektywy 68/193/EWG, mogą być objęte klasyfikacją Państw Członkowskich.
7.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 6, Państwo Członkowskie może również włączyć do swej klasyfikacji odmiany winorośli, które były produkowane przed wejściem w życie dyrektywy 68/193/EWG i które wciąż są uprawiane na jego terytorium.
8.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie, w którym stosuje się przepisy tytułu II rozdział II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, włącza do klasyfikacji odmianę winorośli przeznaczoną do produkcji wina, która nie była wcześniej sklasyfikowana jako taka odmiana w danej jednostce administracyjnej, na mocy przepisów wspólnotowych lub krajowego, obszary obsadzone już tą odmianą nie mogą być wykorzystane do produkcji wina.
Państwa Członkowskie stosują odpowiedni system monitorowania tego zakazu.
Na zasadzie odstępstwa, Państwa Członkowskie mogą zezwolić zainteresowanemu producentowi na wykorzystanie nowych praw sadzenia przyznanych na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, praw do przesadzania lub praw sadzenia przyznawanych z rezerwy, w celu dopuszczenia danego obszaru do produkcji wina.
Państwa Członkowskie prowadzą rejestr takich przypadków.
9.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoich klasyfikacjach w trakcie każdego roku winnego, objaśniając wszelkie dokonane zmiany.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję, do dnia 31 lipca 2001 r., o każdym przypadku skorzystania z odstępstwa, określonego w ust. 7, podając czy zamierza ono zastosować odstępstwo, określone ust. 8.
10.
Komisja udostępnia klasyfikacje w takim formacie i przy pomocy takich środków, które uzna za stosowne.
Artykuł 21
1.
Jeżeli Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach, stosownie do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz niniejszego rozporządzenia, sporządzają one również zwięzłe streszczenie takich przepisów.
2.
Państwa Członkowskie przechowują informacje zarejestrowane na mocy niniejszego rozporządzenia przez okres, co najmniej 10 lat winnych od roku, podczas którego zostały zarejestrowane.
3.
Powiadomienia, dokonywane na mocy niniejszego rozporządzenia, przekazywane są w formacie ustalonym w załączniku.
ROZDZIAŁ VI Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 22
W przypadku, gdy na mocy tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub niniejszego rozporządzenia, producent ma obowiązek poddania destylacji jakiegokolwiek produktu, nie przyznaje się wspólnotowej pomocy finansowanej ani na destylację, ani na destylat.
Artykuł 23
Wypłaty na mocy tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1439/19999 oraz niniejszego rozporządzenia dokonywane są w całości na rzecz beneficjentów.
Artykuł 24
Rozporządzenia (EWG) nr 2314/72, (EWG) nr 940/81, (EWG) nr 3800/81, (EWG) nr 2729/88, (EWG) nr 2741/89 oraz (EWG) nr 3302/90 niniejszym tracą moc.
Artykuł 25
1.
Prawa sadzenia, regulowane rozporządzeniem (EWG) nr 822/87, które na mocy tego rozporządzenia były ważne do dnia 31 lipca 2000 r., zachowują ważność do takiego późniejszego terminu.
2.
Po tym późniejszym terminie określonym w ust. 1, prawa te przydzielane są automatycznie do odpowiedniej rezerwy narodowej lub regionalnej.
Jeżeli do tego dnia nie została utworzona odpowiednia rezerwa, prawa pozostają w stanie zawieszenia aż do czasu utworzenia takiej rezerwy.
Wówczas prawa te przydzielane są automatycznie do rezerwy.
Artykuł 26
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/2000
z dnia 15 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2848/98 w sektorze surowca tytoniowego w zakresie ostatecznego terminu wykorzystania specjalnej pomocy, zwrotu niewykorzystanych kwot pomocy oraz szczegółowych zasad stosowanych do zaliczek specjalnej pomocy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 660/1999 [2], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 40 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 909/2000 [4], ustanawia dzień 30 czerwca roku następującego po roku zbiorów, jako ostateczny termin w którym specjalna pomoc musi zostać wykorzystana przez grupy producentów. Specjalna pomoc jest wypłacana na podstawie dostaw, które mogą być dokonane do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku zbiorów i dlatego też niektóre organizacje producentów mają trudności z wykorzystaniem specjalnej pomocy w całości w ciągu następujących dwóch miesięcy i dotrzymania nieprzekraczalnego terminu 30 czerwca. Dlatego powinien zostać ustalony dłuższy okres czasu dla wykorzystania tej specjalnej pomocy. Ponadto, w celu zapewnienia, że niewykorzystane kwoty zostaną zwrócone w podanym terminie, Państwa Członkowskie powinny być zobowiązane do odzyskania wszystkich niewykorzystanych kwot od organizacji producentów.
(2) Artykuł 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 zezwala Państwom Członkowskim na wypłacenie organizacjom producentów zaliczek na poczet specjalnej pomocy na podstawie ilości tytoniu dostarczonego przetwórcom.
Aby zezwolić na przyznanie zaliczki, wniosek o zaliczkę powinien być raczej oparty na ilościach tytoniu objętych umowami kontraktacji niż na oczekiwaniu na dostawę produktu, mając na uwadze, że zaliczka jest wypłacana pod warunkiem złożenia zabezpieczenia równego 115 % tej zaliczki.
Jednakże zaliczka powinna być ograniczona do 50 % tych ilości.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2848/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 40 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Specjalna pomoc może zostać wykorzystana przez grupy producentów do dnia 31 lipca roku następującego po roku zbioru w przypadku grup odmian VI, VII i VIII oraz w przypadku innych grup odmian, do dnia 15 lipca roku następującego po roku zbioru i z przeznaczeniem wyłącznie do następujących celów:
- zatrudnienie personelu technicznego do pomocy członkom w podnoszeniu jakości ich produkcji oraz większym poszanowaniu środowiska naturalnego,
- dostarczanie członkom grupy kwalifikowanych nasion i sadzonek oraz innych środków produkcji w celu poprawy jakości produkcji,
- środki dla ochrony środowiska naturalnego,
- wprowadzanie w życie środków dotyczących infrastruktury mających na celu podniesienie wartości produktów dostarczanych przez członków grupy, w szczególności urządzeń służących do sortowania tytoniu,
- zatrudnienie personelu administracyjnego w celu zarządzania premią oraz zapewnienia, że grupa pozostaje w zgodzie z regułami wspólnotowymi,
- zwrot kosztów poniesionych przy składaniu zabezpieczenia na mocy art. 42.";
2) W art. 40 dodaje się ustęp 2a w brzmieniu:
"2a.
Jakiekolwiek kwoty niewykorzystane w całości lub w części zgodnie z ust. 2, muszą zostać zwrócone Państwu Członkowskiemu i są odejmowane od wydatków finansowanych w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.";
3) W art. 42 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Od dnia 16 października roku zbiorów, Państwo Członkowskie wypłaca, na wniosek, grupie producentów zaliczkę na poczet specjalnej pomocy.
Wielkość zaliczki ustanawia się na podstawie maksymalnie 50 % ilości tytoniu objętego umowami kontraktacji zawartymi przez grupę w momencie złożenia wniosku.
Państwa Członkowskie ustalają dodatkowe warunki wypłaty zaliczki."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1262/2000
z dnia 8 czerwca 2000 r.
ustanawiające środki kontrolne w odniesieniu do statków pływających pod banderą państw niebędących Umawiającymi się Stronami Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w zakresie rybołówstwa na Północno-Zachodnim Atlantyku, zwanej dalej "Konwencją NAFO" [3].
(2) Konwencja NAFO zapewnia odpowiednie ramy dla regionalnej współpracy w zakresie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi poprzez między innymi ustanowienie międzynarodowej organizacji znanej jako Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku, zwana dalej "NAFO", i przyjmowanie wniosków w odniesieniu do środków ochrony i zarządzania zasobami połowowymi na obszarze regulowanym NAFO, które stają się wiążące dla Umawiających się Stron.
(3) Praktyka działania statków rybackich pod banderą państw niebędących Umawiającymi się Stronami NAFO jako sposób uniknięcia obowiązku przestrzegania środków ochrony i środków egzekwowania ustanowionych przez NAFO jest jednym z czynników poważnie osłabiających skuteczność takich środków i dlatego powinno się ją odradzać.
(4) NAFO stale zaprasza dane państwa niebędące Umawiającymi się Stronami albo do przystąpienia do NAFO albo do wyrażenia zgody na stosowanie środków ochrony i egzekwowania ustanowionych przez NAFO mając na celu wypełnienie zobowiązań tych państw w odniesieniu do statków rybackich uprawnionych do pływania pod ich banderą.
(5) Na dziewiętnastym corocznym spotkaniu we wrześniu 1997 r. NAFO przyjęła "program wspierania przestrzegania środków ochrony i egzekwowania ustanowionych przez NAFO", którego celem jest zapewnienie, że skuteczność środków ochrony i egzekwowania ustanowionych przez NAFO nie jest podważana przez statki państw niebędących Umawiającymi się Stronami.
(6) Dany program przewiduje między innymi obowiązkową inspekcję statków państw niebędących Umawiającymi się Stronami, gdy statki znajdą się dobrowolnie w portach Umawiających się Stron oraz, przy uwzględnieniu wielogatunkowych łowisk w obszarze regulowanym NAFO, przewiduje zakaz wyładunków i przeładunków, jeśli w trakcie takiej inspekcji stwierdza się, że połów został pozyskany z naruszeniem środków ochrony i egzekwowania ustanowionych przez NAFO, jak również niektórych innych równoległych środków przyjętych przez Umawiające się Strony.
(7) Na dwudziestym corocznym spotkaniu NAFO we wrześniu 1998 r. ustalono niektóre szczegółowe rozwiązania w programie, dotyczące przeładunków na morzu i istotnych spostrzeżeń.
(8) Na dwudziestym pierwszym corocznym spotkaniu NAFO we wrześniu 1999 r. opracowano dodatkowe szczegółowe rozwiązania w odniesieniu do statków bezpaństwowych.
(9) Na mocy Traktatu władzę nad wodami wewnętrznymi i portami sprawują Państwa Członkowskie.
Jednakże w odniesieniu do dostępu do urządzeń portowych Wspólnoty dla statków państw niebędących Umawiającymi się Stronami, które widziano zaangażowane w działalność połowową w obszarze regulowanym NAFO, konieczne jest uchwalenie dodatkowych jednolitych środków na poziomie wspólnotowym, które uzupełniają środki przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [4] i zapewniają, że działania takich statków w por tach Wspólnoty nie podważają skuteczności środków ochrony i egzekwowania ustanowionych przez NAFO,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "działalność połowowa" oznacza prowadzenie połowów, czynności w zakresie przetwórstwa rybnego, przeładunek ryb lub produktów rybnych lub wszelkie inne działanie związane z przygotowaniem do połowów lub odnoszące się do połowów w obszarze regulowanym NAFO;
b) "obszar regulowany NAFO" oznacza obszar określony w art. 1 ust. 2 Konwencji NAFO;
c) "statek państwa niebędącego Umawiającą się Stroną" oznacza statek, który został spostrzeżony i zgłoszony jako zaangażowany w działalność połowową w obszarze regulowanym NAFO; oraz
i) który pływa pod banderą państwa niebędącego Umawiającą się Stroną NAFO; lub
ii) w odniesieniu do którego istnieją uzasadnione podstawy do podejrzewania go o to, że nie ma przynależności państwowej.
Artykuł 2
Po otrzymaniu sprawozdania o spostrzeżeniu statku państwa niebędącego Umawiającą się Stroną przez inspektora Wspólnoty przydzielonego do systemu wspólnej inspekcji międzynarodowej i nadzoru NAFO Komisja przesyła te informacje bezzwłocznie do Sekretariatu NAFO i, w miarę możliwości, do statku państwa niebędącego Umawiającą się Stroną, powiadamiając go, że taka informacja będzie przesłana do wszystkich Umawiających się Stron Konwencji NAFO i do jego państwa bandery.
Artykuł 3
Komisja przekazuje bezzwłocznie wszystkim Państwom Członkowskim każde sprawozdanie o spostrzeżeniu, które otrzymała zgodnie z art. 2 lub w drodze powiadomienia z Sekretariatu NAFO lub od innej Umawiającej się Strony.
Artykuł 4
Statkom rybackim Wspólnoty zakazuje się otrzymywania przeładunków ryb ze statku państwa niebędącego Umawiającą się Stroną.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każdy statek państwa niebędącego Umawiającą się Stroną, który wchodzi do wyznaczonego portu w rozumieniu art. 28 pkt 2 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, był kontrolowany przez właściwe organy.
Statek nie może wyładowywać ani przeładowywać żadnego połowu do czasu zakończenia tej inspekcji.
2.
Jeżeli po zakończeniu inspekcji właściwe organy ustalą, że statek państwa niebędącego Umawiającą się Stroną trzyma na pokładzie którykolwiek z gatunków wymienionych w załączniku I i II, dane Państwo Członkowskie zakazuje wyładowania i/lub przeładunku.
3.
Jednakże żaden taki zakaz nie ma zastosowania, jeśli kapitan kontrolowanego statku lub jego przedstawiciel w sposób zadowalający właściwe organy danego Państwa Członkowskiego udowodni, że:
- gatunki trzymane na pokładzie zostały złowione poza obszarem regulowanym NAFO, lub
- gatunki trzymane na pokładzie i wymienione w załączniku II zostały złowione zgodnie ze środkami ochrony i egzekwowania ustanowionymi przez NAFO.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zawiadamiają bezzwłocznie Komisję o wynikach każdej inspekcji oraz, gdzie stosowne, o każdym kolejnym zakazie wyładowania i/lub przeładunku, stosowanym w wyniku inspekcji.
Informacja ta zawiera nazwę kontrolowanego statku państwa niebędącego Umawiającą się Stroną i państwa bandery, datę i port inspekcji, podstawy wydania kolejnego zakazu wyładowania i/lub przeładunku albo, tam gdzie taki zakaz nie został wydany, dowody przedstawione zgodnie z art. 5 ust. 3.
2.
Komisja bezzwłocznie przekazuje te informacje do Sekretariatu NAFO i, jak najszybciej, do państwa bandery kontrolowanego statku niebędącego Umawiającą się Stroną.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1286/2000
z dnia 19 czerwca 2000 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2758/1999 [2], w szczególności jego art. 6, art. 7 i art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, które są używane w obrębie Wspólnoty w weterynaryjnych środkach leczniczych przeznaczonych dla zwierząt hodowanych do celów produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane tylko po dokonaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizy wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych.
(3) Przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości dla pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego niezbędne jest określenie gatunków zwierząt, u których mogą występować pozostałości, poziomów, jakie mogą występować w odpowiednich tkankach mięsnych uzyskanych z leczonego zwierzęcia (tkanka docelowa), i rodzaju pozostałości istotnej dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Dla kontroli pozostałości, o czym mowa w odpowiednich przepisach Wspólnoty, maksymalne limity pozostałości powinny być zazwyczaj ustalane dla tkanek docelowych wątroby czy nerek; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz znajdujących się w obiegu w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny być zawsze ustalane dla tkanek mięśniowych i tłuszczowych.
(5) W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa nieśnego, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą zostać ustalone również dla jaj, mleka i miodu.
(6) Fenoksymetylopenicylina powinna zostać włączona do załącznika I rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(7) Asparaginian wapnia rhei radix, znormalizowane ekstrakty i ich przygotowanie, matricaria recutita i jego preparaty, asparaginian cynku, salicylan sodu, acetylosalicylan sodu, kwas salicylowy, salicylan metylu, i podazotan bizmutu i salicylan glinu DL-lizyna podstawowa i kwasu acetylosalicylowego powinny zostać włączone do załącznika II rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(8) W celu uzgodnienia realizacji badań naukowych, methylprednisolone i acetylisovaleryltylozyn powinny zostać włączone do załącznika III rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 90.
(9) Należy wyznaczyć odpowiedni okres przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia w celu umożliwienia Państwom Członkowskim przeprowadzenia odpowiednich zmian, które mogą być potrzebne do uzyskania zezwoleń na wprowadzenie weterynaryjnych środków leczniczych na rynek zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], biorąc pod uwagę postanowienia niniejszego rozporządzenia.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 są niniejszym zmienione w sposób określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000
z dnia 9 czerwca 2000 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 11 i art. 23, oraz odpowiednie artykuły innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1127/1999 [4], które zastąpiło rozporządzenie (EWG) nr 3183/80 [5], które z kolei zastąpiło rozporządzenie (EWG) nr 193/75 [6], które zastąpiło rozporządzenie (EWG) nr 1373/70 [7], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych. Rozporządzenie (EWG) nr 3719/88 było wielokrotnie zmieniane, w niektórych przypadkach w zakresie przedmiotowym. W celu przejrzystości i administracyjnej skuteczności przepisy te należy ujednolicić w jednym tekście, jednocześnie wprowadzając do nich pewne zmiany, których wprowadzenie okazało się potrzebne w świetle zyskanych doświadczeń.
(2) Rozporządzenia Wspólnoty, które wprowadziły pozwolenia na przywóz i wywóz przewidują, że całkowity przywóz do Wspólnoty oraz wywóz podlega obowiązkowi przedstawienia takiego pozwolenia.
Dlatego należy określić zakres tych pozwoleń, z wyraźnym zastrzeżeniem, że nie wymaga się pozwoleń w odniesieniu do działań niestanowiących przywozu lub wywozu w wąskim znaczeniu.
(3) W przypadku gdy produkty podlegają przepisom w sprawie uszlachetniania czynnego, właściwe władze mogą w niektórych przypadkach zezwolić na dopuszczenie tych produktów do swobodnego obrotu bez poddawania przetworzeniu albo po przetworzeniu.
W takich przypadkach, w celu zapewnienia prawidłowego administrowania rynkiem, wymagane jest pozwolenie na przywóz w odniesieniu do produktów, które są właśnie dopuszczane do swobodnego obrotu.
Jednakże w przypadku gdy produkt dopuszczany do swobodnego obrotu został otrzymany z produktów podstawowych w części przywiezionych z państw trzecich, a w części nabytych we Wspólnocie, uwzględnia się jedynie produkty podstawowe przywożone z państw trzecich.
(4) Celem pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji jest zapewnienie prawidłowego zarządzania organizacją rynku.
Niektóre działania dotyczą niewielkiej ilości i w celu uproszczenia procedur administracyjnych nie wymaga się w odniesieniu do nich przedstawiania pozwoleń na przywóz i wywóz lub świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji.
(5) Pozwolenia na wywóz nie są wymagane w przypadku zaopatrzenia statków i samolotów we Wspólnocie.
Ponieważ uzasadnienie jest podobne, przepis ten powinien być również stosowany w odniesieniu do dostaw przeznaczonych dla platform i okrętów wojennych oraz do celów zaopatrzenia w państwach trzecich.
Z tych samych względów nie wymaga się pozwoleń w przypadku działań objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych [8], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 355/94 [9].
(6) Z uwagi na praktykę handlu międzynarodowego w odniesieniu do danych produktów lub towarów, należy dopuścić pewien margines tolerancji w odniesieniu do ilości produktów przywożonych lub wywożonych w stosunku do ilości wskazanych w pozwoleniu lub świadectwie.
(7) Aby umożliwić równoczesną realizację kilku działań na podstawie tego samego pozwolenia lub świadectwa, należy ustanowić przepis w odniesieniu do wydawania wyciągów z pozwoleń lub świadectw, które powodują takie same skutki jak pozwolenia lub świadectwa, których dotyczą.
(8) Na mocy przepisów wspólnotowych regulujących różne sektory objęte wspólną organizacją rynków rolnych stosuje się pozwolenia na przywóz i wywóz oraz świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji w odniesieniu do działań realizowanych we Wspólnocie.
Takie uzgodnienie wymaga przyjęcia wspólnych przepisów określających sporządzanie i stosowanie takich pozwoleń i świadectw oraz ustanawiających wspólnotowe formularze i metody współpracy administracyjnej między Państwami Członkowskimi.
(9) W różnych dziedzinach działalności administracyjnej stosowanie skomputeryzowanych procedur stopniowo zastępuje ręczne wprowadzanie danych.
Dlatego powinno być również możliwym stosowanie skomputeryzowanych i elektronicznych procedur przy wydawaniu i stosowaniu pozwoleń i świadectw.
(10) W rozporządzeniach Wspólnoty, które ustanowiły wyżej wymienione pozwolenia i świadectwa przewiduje się, że ich wydanie uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia, które gwarantuje wykonanie zobowiązania do przywozu lub wywozu w okresie ważności pozwolenia lub świadectwa.
Należy określić moment, w którym zobowiązanie dotyczące przywozu lub wywozu zostaje wykonane.
(11) W przypadku pozwoleń z wcześniejszym ustaleniem refundacji, wybór pozwolenia, które zostanie zastosowane zależy od klasyfikacji taryfowej produktu.
W przypadku niektórych mieszanek, stawki refundacji nie zależą od klasyfikacji taryfowej produktu, ale od przepisów szczególnych ustanowionych w tym celu.
Dlatego gdy składnik, na podstawie którego stosowana refundacja dla mieszanki jest obliczana nie odpowiada jej klasyfikacji taryfowej, przyjmuje się, że przywożona lub wywożona mieszanka nie powinna kwalifikować się do wcześniejszego wyznaczenia stawki.
(12) Pozwolenia na przywóz są czasami stosowane w celu zarządzania ilościowymi uzgodnieniami dotyczącymi przywozu.
Takie zarządzanie jest możliwe jedynie w przypadku gdy wiedza na temat przywozów realizowanych na podstawie wydanych pozwoleń jest dostępna w stosunkowo krótkim czasie.
W takich przypadkach wymóg przedstawienia dowodu poświadczającego, że zastosowano pozwolenia nie jest jedynie w interesie prawidłowego zarządzania, ale staje się istotny dla zarządzania uzgodnieniami ilościowymi.
Dowód taki dostarcza się w drodze przedstawienia egzemplarza 1 pozwolenia i, gdzie stosowne, w drodze przedstawienia wyciągów.
Dowody takie można dostarczyć w stosunkowo krótkim terminie.
Taki termin powinien być ustalony dla przypadków, gdy w przepisach wspólnotowych dotyczących pozwoleń stosowanych przy zarządzaniu uzgodnieniami ilościowymi zawarto takie odniesienie.
(13) W niektórych przypadkach kwota zabezpieczenia, którą należy wnieść występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia lub świadectwa może być nieznaczna.
W celu zmniejszenia obciążenia administracji, w takich przypadkach nie należy wymagać wniesienia zabezpieczenia.
(14) Ponieważ w praktyce osoba stosująca pozwolenie lub świadectwo może nie być jego posiadaczem lub osobą, na której rzecz przeniesione zostały uprawnienia do pozwolenia lub świadectwa, należy, ze względu na pewność prawną i skuteczność administrowania, określić, jakie osoby są uprawnione do stosowania pozwolenia lub świadectwa.
W tym celu należy określić niezbędny związek między właścicielem tytularnym a osobą dokonującą zgłoszenia celnego.
(15) Pozwolenie na przywóz lub na wywóz uprawnia do dokonania przywozu lub wywozu i z tego względu należy je przedstawić przy przyjmowaniu zgłoszenia przywozowego lub wywozowego.
(16) W przypadku stosowania uproszczonych procedur, można odstąpić od wymogu przedstawiania pozwolenia organom celnym lub pozwolenie można przedstawić w terminie późniejszym.
Jednakże importer lub eksporter musi znajdować się w posiadaniu pozwolenia w dniu uznanym za datę przyjęcia zgłoszenia przywozowego lub wywozowego.
(17) W celu uproszczenia, w elastyczny sposób można stosować ustanowione przepisy i zezwolić Państwom Członkowskim na wprowadzenie uproszczonej procedury w odniesieniu do administracyjnego postępowania z pozwoleniami, na mocy której pozwolenia są zachowywane przez organ wydający lub odpowiednio przez agencję płatniczą w przypadku pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji.
(18) W celu prawidłowego administrowania, w pozwoleniach, świadectwach i wyciągach nie można wprowadzać zmian po ich wydaniu.
Jednakże w przypadku wątpliwości dotyczących błędu organu wydającego lub oczywistych nieprawidłowości we wpisach umieszczanych na pozwoleniu, świadectwie lub wyciągu, należy ustanowić procedurę, zgodnie z którą nieprawidłowe pozwolenia, świadectwa lub wyciągi wycofuje się i wydaje dokumenty poprawne.
(19) W przypadku gdy produkt objęty jest jednym z uzgodnień uproszczonych, przewidzianych w tytule II sekcja 3 część II rozdział 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [11], lub w dodatku I tytuł X rozdział I Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie wspólnej procedury tranzytowej, wówczas w urzędzie celnym punktu granicznego nie dokonuje się żadnych formalności w przypadku gdy tranzyt rozpoczyna się wewnątrz Wspólnoty i ma zakończyć się poza Wspólnotą. W przypadku gdy stosuje się jedną z tych procedur, należy, w celu uproszczenia postępowania administracyjnego, przyjąć szczególne uzgodnienia dotyczące zwalniania zabezpieczenia.
(20) Może się zdarzyć, że w wyniku okoliczności, na które nie ma wpływu strona zainteresowana, dokument stanowiący dowód opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty nie może zostać przedstawiony, chociaż produkt opuścił dane terytorium obszaru celnego Wspólnoty lub osiągnął miejsce przeznaczenia, w przypadku działań określonych w art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [12].
Taka sytuacja może utrudniać handel.
W takich okolicznościach inne dokumenty należy uznawać za równoważne.
(21) W rozporządzeniach Wspólnoty wprowadzających pozwolenia i świadectwa przewiduje się, że zabezpieczenie podlega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli, w okresie ważności pozwolenia lub świadectwa, przywóz lub wywóz nie został dokonany lub też został dokonany jedynie w części.
Należy szczegółowo określić działania, jakie powinny być podejmowane w takich okolicznościach, w szczególności w przypadkach, gdy niewykonanie zobowiązań spowodowane zostało siłą wyższą.
W takich przypadkach obowiązek przywozu lub wywozu może być uważany za unieważniony lub okres ważności pozwolenia lub świadectwa może zostać przedłużony.
Jednakże w celu uniknięcia prawdopodobnych zakłóceń na rynku, w każdym przypadku przedłużenie okresu ważności nie powinno przekraczać maksymalnego terminu sześciu miesięcy od upływu pierwotnego terminu okresu ważności.
(22) W celu uproszczenia procedur administracyjnych, zabezpieczenie powinno podlegać refundacji w całości, jeżeli całkowita kwota podlegająca przepadkowi jest nieznaczna.
(23) Zwolnienie zabezpieczenia wniesionego przy wydawaniu pozwolenia lub świadectwa uzależnia się od przedstawienia właściwym organom dowodu poświadczającego, że dane towary opuściły obszar celny Wspólnoty w terminie sześćdziesięciu dni, licząc od dnia przyjęcia deklaracji wywozowej.
(24) Może się zdarzyć, że zabezpieczenie zostanie zwolnione z różnych powodów bez faktycznego wykonania obowiązku przywozu lub wywozu.
W takich przypadkach należy ponownie wnieść nieprawidłowo zwolnione zabezpieczenie.
(25) W celu pełnego wykorzystania możliwości wywozu produktów rolnych podlegających refundacji, należy wprowadzić mechanizm zachęcający podmioty gospodarcze do szybkiego zwracania organowi wydającemu pozwoleń i świadectw, które nie zostały wykorzystane.
Zachodzi również potrzeba wprowadzenia mechanizmu zachęcającego podmioty gospodarcze do zwracania organowi wydającemu świadectw bezzwłocznie po upływie terminu ich ważności tak, aby niewykorzystane kwoty mogły zostać, tak szybko jak to możliwe, powtórnie wykorzystane.
(26) Na mocy art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG, EURATOM) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów [13], w przypadku gdy ostatni dzień terminu jest dniem ustawowo wolnym od pracy, niedzielą lub sobotą, wówczas termin upływa z upływem ostatniej godziny dnia roboczego następującego po tym dniu.
W niektórych przypadkach skutkiem tego przepisu jest przedłużenie okresu stosowania pozwoleń lub świadectw.
Taki środek, którego celem jest ułatwienie handlu, nie może powodować zmiany warunków gospodarczych działań przywozu lub wywozu.
(27) W niektórych sektorach wspólnej organizacji rynków rolnych ustanowiono przepis przewidujący ustalenie okresu do namysłu przed wydawaniem pozwolenia na wywóz.
Celem ustalenia takiego okresu jest umożliwienie dokonania oceny sytuacji na rynku oraz zawieszenie, gdzie stosowne, w szczególności w przypadku wystąpienia trudności, nierozpatrzonych jeszcze wniosków, ze skutkiem nieuwzględnienia tych wniosków.
Należy określić, że taka możliwość zawieszenia odnosi się również do pozwoleń, o których wydanie występuje się na mocy art. 49 niniejszego rozporządzenia, oraz że z chwilą upływu okresu do namysłu, wniosek o wydanie pozwolenia nie może stać się przedmiotem ponownego zawieszenia.
(28) Na mocy art. 844 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, produkty rolne wywożone na podstawie pozwolenia lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji mogą kwalifikować się do traktowania jak towary zwrócone tylko w przypadku gdy przestrzegane są reguły wspólnotowe w sprawie pozwoleń i świadectw. Należy ustanowić szczególne zasady stosowania systemu pozwoleń i świadectw dla produktów, które mogą zostać objęte takimi uzgodnieniami.
(29) Na mocy art. 896 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, towary dopuszczone do swobodnego obrotu na podstawie pozwolenia na przywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji objęte są systemem zwrotu lub umorzenia należności przywozowych tylko w przypadku gdy ustanowi się, że właściwe władze podjęły niezbędne działania w celu zlikwidowania skutków dopuszczenia tych towarów do swobodnego obrotu w odniesieniu do pozwolenia lub świadectwa.
(30) W art. 880 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanowiono niektóre szczegółowe zasady stosowania art. 896 tego rozporządzenia, w szczególności stanowiące, że zaświadczenie muszą dostarczyć organy odpowiedzialne za wydawanie pozwoleń i świadectw.
(31) W niniejszym rozporządzeniu powinno ustanowić się wszystkie reguły konieczne do realizacji art. 896 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W niektórych przypadkach powinno być możliwe zapewnienie zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93, bez odniesienia do zaświadczenia określonego w art. 880.
(32) W przypadku gdy pozwolenie na przywóz obejmujące produkt rolny stosowane jest również do celów zarządzania kontyngentem taryfowym, wobec którego stosowane są porozumienia preferencyjne, wówczas takie porozumienia preferencyjne stosuje się w odniesieniu do importerów na podstawie pozwolenia lub świadectwa, do którego musi być w niektórych przypadkach załączony dokument z państwa trzeciego.
W celu uniknięcia przekroczenia kwoty kontyngentu, porozumienia preferencyjne stosuje się do ilości, w odniesieniu do której wydane zostało pozwolenie lub świadectwo.
Jednakże w celu ułatwienia przywozu dopuszcza się margines tolerancji, przewidziany w art. 8 ust. 4, pod warunkiem określenia przy tym, że część ilości przekraczająca ilość podaną na pozwoleniu lub świadectwie, ale w granicach tolerancji, nie kwalifikuje się do objęcia porozumieniami preferencyjnymi i pełne cło płaci się przy przywozie.
(33) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAKRES STOSOWANIA ROZPORZĄDZENIA
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem niektórych wyjątków ustanowionych szczególnymi wspólnotowymi przepisami w odniesieniu do niektórych produktów, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne zasadywprowadzenia w życie systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji (zwanych dalej "pozwoleniami" i "świadectwami"), ustanowionymi na mocy lub przewidzianymi w:
- artykuł 2 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [14] (oleje i tłuszcze),
- artykuł 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 234/68 [15] (żywe rośliny i kwiaty cięte),
- artykuł 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 [16] (nasiona),
- artykuł 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [17] (wieprzowina),
- artykuł 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 [18] (jaja),
- artykuł 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 [19] (mięso drobiowe),
- artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2783/75 [20] (owalbumina i laktabumina),
- artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 (zboża),
- artykuł 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 [21] (banany),
- artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1222/94 [22] (produkty rolne wywożone w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu),
- artykuł 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [23] (ryż),
- artykuł 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 [24] (owoce i warzywa),
- artykuł 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 [25] (przetwory owocowe i warzywne),
- artykuł 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2467/98 [26] (mięso baranie i mięso kozie),
- artykuł 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [27] (wołowina i cielęcina),
- artykuł 26 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [28] (mleko i przetwory mleczne),
- artykuł 59 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 [29] (wino),
- artykuł 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 [30] (cukier, izoglukoza i syrop z inuliny).
TYTUŁ II
ZAKRES STOSOWANIA POZWOLEŃ I ŚWIADECTW
Artykuł 2
Pozwolenia i świadectwa nie są wymagane i nie muszą być przedstawione w odniesieniu do produktów:
a) które nie są dopuszczane do swobodnego obrotu we Wspólnocie; lub
b) w odniesieniu do których wywóz dokonywany jest:
- na mocy procedury celnej zezwalającej na przywóz wolny od odpowiednich opłat celnych lub opłat o skutku równoważnym, lub
- na mocy szczególnych uzgodnień zezwalających na wywóz wolny od pobierania należności wywozowych, jak określono w art. 129 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
1.
W przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów objętych uzgodnieniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego i nie zawierających produktów podstawowych określonych w ust. 2 lit. a), wówczas, o ile produkty dopuszczone do swobodnego obrotu podlegają pozwoleniom na przywóz, należy przedstawić takie pozwolenie.
2.
W przypadku gdy produkty objęte jakimkolwiek z uzgodnień określonych w ust. 1, w skład których wchodzi zarówno:
a) jeden lub więcej produktów podstawowych, które zostały objęte warunkami określonymi w art. 23 ust. 2 Traktatu, ale które nie są już objęte tymi warunkami w następstwie włączenia do produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu; oraz
b) jeden lub więcej produktów podstawowych, które nie zostały objęte warunkami określonymi w art. 23 ust. 2 Traktatu,
dopuszczone są do swobodnego obrotu, wówczas, bez względu na przepisy art. 8 ust. 1, w odniesieniu do każdego z produktów podstawowych, określonych w lit. b), faktycznie wykorzystanych i będących produktami podlegającymi pozwoleniom na przywóz, przedstawia się takie pozwolenie.
Jednakże nie wymaga się pozwolenia na przywóz w przypadku gdy produkt faktycznie dopuszczony do swobodnego obrotu nie podlega takiemu pozwoleniu.
3.
Pozwolenia na przywóz lub świadectwa przedstawiane przy dopuszczaniu produktu do swobodnego obrotu, jak określono w ust. 1 lub 2, nie mogą określać wcześniejszego ustalenia refundacji.
4.
Przy wywozie produktu podlegającego jakiemukolwiek z uzgodnień określonych w ust. 1 oraz zawierającego jeden lub więcej produktów podstawowych określonych w ust. 2 lit. a), pozwolenie na wywóz przedstawia się w odniesieniu do każdego z produktów podstawowych, o ile produkty te podlegają przedstawieniu takiego pozwolenia.
Jednakże z zastrzeżeniem akapitu trzeciego dotyczącego wcześniejszego ustalenia refundacji, pozwolenia na wywóz nie wymaga się w przypadku gdy faktycznie wywożony produkt nie podlega takiemu pozwoleniu.
Przy wywozie produktów złożonych, które objęte są wyznaczanymi wcześniej refundacjami wywozowymi, na podstawie jednej lub więcej ich części składowych, status celny każdej części składowej jest jedynym elementem uwzględnianym przy stosowaniu systemu pozwoleń i świadectw.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy uzgodnienie określone w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [31] stosuje się, pozwolenie na wywóz, które należy przedstawić lub, gdzie stosowne, świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji, jest pozwoleniem lub świadectwem stosowanym w odniesieniu do przetworzonego produktu przeznaczonego do wywozu.
2.
W przypadku gdy uzgodnienie określone w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 stosuje się, pozwolenie na wywóz, które należy przedstawić lub, gdzie stosowne, świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji, jest pozwoleniem lub świadectwem stosowanym w odniesieniu do przetworzonego produktu objętego takim uzgodnieniem.
3.
W przypadku gdy produkt przeznaczony do wywozu jest objęty rozporządzeniem (WE) nr 1222/94, świadectwo przewidziane w tym rozporządzeniu przedstawia się w sytuacjach określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 5
1.
Pozwolenia nie są wymagane i nie muszą być przedstawiane w celach działań:
- określonych w art. 36, 40, 44, 45 i art. 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, lub
- pozbawionych charakteru handlowego, lub
- określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 918/83, lub
- odnoszących się do ilości nieprzekraczających ilości wymienionych w załączniku III.
Nie naruszając akapitu pierwszego, pozwolenie przedstawia się, jeżeli przywóz lub wywóz dokonywany jest na mocy porozumienia preferencyjnego, które zostało udzielone na podstawie pozwolenia.
Państwa Członkowskie podejmują środki ostrożności w celu zapobiegania nadużyciom związanych ze stosowaniem niniejszego ustępu, w szczególności jeżeli pojedynczy przywóz lub wywóz objęty jest więcej niż jednym zgłoszeniem przywozowym lub wywozowym, co jest oczywiście nieuzasadnione względami gospodarczymi lub innymi.
2.
Dla celów ust. 1, "działania pozbawione charakteru handlowego", oznaczają:
a) przywozy dokonywane przez osoby fizyczne lub, w przypadku przesyłek, przesyłki przeznaczone dla osób fizycznych, spełniające wymogi określone w przepisach wstępnych sekcji II (D) (2) Nomenklatury Scalonej;
b) wywozy dokonywane przez osoby fizyczne, pod warunkiem że takie działania spełniają wymogi mutatis mutandis, określone w lit. a).
3.
Państwom Członkowskim zezwala się na niewymaganie pozwoleń na wywóz lub pozwoleń na przesyłki produktów lub towarów dokonywanych przez osoby fizyczne lub grupy osób fizycznych w związku z ich bezpłatną dystrybucją w celach pomocy humanitarnej w państwach trzecich, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
a) osoby zainteresowane, które chcą korzystać z takiego zwolnienia, nie występują z wnioskiem o udzielenie refundacji;
b) przesyłki te mają charakter sporadyczny, składają się z różnych produktów lub towarów, a ich całkowita masa nie przekracza 30000 kg na jeden środek transportu; oraz
c) właściwe organy posiadają wystarczające dowody w odniesieniu do miejsca przeznaczenia lub wykorzystania produktów lub towarów, oraz właściwego dokonania działania.
W polu 44 zgłoszenia wywozowego dodaje się następującą wskazówkę: "Bez refundacji – art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000".
Artykuł 6
Pozwolenie lub świadectwo nie są wymagane i nie muszą być przedstawiane przy dopuszczaniu produktów do swobodnego obrotu na mocy tytułu VI rozdział 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 dotyczącego traktowania towarów zwróconych.
Artykuł 7
1.
Pozwolenie na wywóz nie jest wymagane i nie musi być przedstawiane przy przyjmowaniu zgłoszenia powrotnego wywozu produktów, w odniesieniu do których eksporter dostarcza dowód poświadczający, że korzystna decyzja o zwrocie lub umorzeniu należności przywozowych, wydana została w odniesieniu do tych produktów na mocy tytułu VII rozdział 5 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Pozwolenie na wywóz musi byś przedstawione w przypadku gdy przy wywozie produkty podlegają wymogowi przedstawienia pozwolenia na wywóz oraz gdy właściwe organy przyjmują zgłoszenie powrotnego wywozu przed wydaniem decyzji w sprawie wniosku o udzielenie refundacji lub umorzenia należności przywozowych.
Nie zezwala się na wcześniej wyznaczoną refundację wywozową lub opłatę wyrównawczą.
TYTUŁ III
PRZEPISY OGÓLNE
Sekcja 1
Zakres stosowania pozwoleń, świadectw i wyciągów z pozwoleń i świadectw
Artykuł 8
1.
Pozwolenie na przywóz lub wywóz upoważnia i zobowiązuje odpowiednio do przywozu lub wywozu, na podstawie pozwolenia i z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w okresie jego ważności, określonej ilości danych produktów lub towarów.
Zobowiązania, określone w niniejszym ustępie, są zobowiązaniami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [32].
2.
Pozwolenie na wywóz ustalające wcześniej refundację wywozową stanowi podstawę zobowiązania do wywozu, na podstawie tego pozwolenia, i, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w okresie jego ważności, określonej ilości odpowiednich produktów.
W przypadku gdy wywóz produktów podlega wymogowi przedstawienia pozwolenia na wywóz, wówczas pozwolenie na wywóz wyznaczające wcześniej refundację stanowi o uprawnieniu do wywozu oraz stanowi uprawnienie do otrzymania refundacji.
W przypadku gdy wywóz produktów nie podlega wymogowi przedstawienia pozwolenia na wywóz, wówczas pozwolenie na wywóz wyznaczające wcześniej refundację stanowi wyłącznie uprawnienie do uzyskania refundacji.
Obowiązki, określone w niniejszym ustępie są zobowiązaniami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
W przypadkach określonych w art. 49 niniejszego rozporządzenia oraz w przypadkach, w których wymóg taki przewidują szczególne reguły wspólnotowe dotyczące odpowiedniego sektora produktów, wydanie pozwolenia lub świadectwa stanowi podstawę zobowiązania do przywozu z kraju lub grupy krajów lub wywozu do kraju lub grupy krajów, określonych w pozwoleniu lub świadectwie.
4.
Jeżeli ilość przywożonych lub wywożonych towarów jest większa o nie więcej niż 5 % od ilości wskazanej na pozwoleniu lub świadectwie, to uważa się, że przywozu lub wywozu dokonano na mocy pozwolenia lub świadectwa.
5.
Jeżeli ilość przywożonych lub wywożonych towarów jest mniejsza o nie więcej niż 5 % od ilości wskazanej na pozwoleniu lub świadectwie, zobowiązanie do przywozu lub wywozu uważa się za wykonane.
6.
Dla celów stosowania ust. 4 i 5, jeżeli pozwolenie lub świadectwo zostaje wydane na ilość wyrażoną w liczbie całkowitej, wynik obliczeń, który wynosi 5 % zaokrągla się, tam gdzie ma to zastosowanie, w górę do liczby całkowitej.
7. W przypadku gdy na mocy art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1182/71, pozwolenie lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu wywozowej opłaty wyrównawczej lub refundacji wywozowej, wykorzystywane jest pierwszego dnia roboczego następującego po ostatnim dniu normalnego okresu ważności, wówczas uważa się, że pozwolenie lub świadectwo zostało wykorzystane ostatniego dnia jego normalnego okresu ważności do celów kwot wcześniej wyznaczonych.
Artykuł 9
1.
Zobowiązań wynikających z pozwoleń i świadectw nie przenosi się.
Uprawnienia wynikające z pozwoleń lub świadectw mogą zostać przeniesione przez właściciela tytularnego w okresie ich ważności.
W odniesieniu do jednego pozwolenia lub świadectwa czy wyciągu, takiego przeniesienia można dokonać jedynie na rzecz jednego nabywcy praw.
Takie pozwolenie lub świadectwo odnosi się do ilości jeszcze nieprzydzielonych danemu pozwoleniu lub świadectwu czy wyciągowi.
2.
Osoba, na której rzecz przeniesione zostały uprawnienia nie może przenieść dalej tych uprawnień, ale może przenieść je z powrotem na właściciela tytularnego.
Przeniesienie z powrotem na właściciela tytularnego dotyczy ilości jeszcze nieprzydzielonych danemu pozwoleniu lub świadectwu czy wyciągowi.
W takich przypadkach organ wydający umieszcza w pozwoleniu lub świadectwie jeden z następujących wpisów:
- retrocesión al titular el…
- tilbageføring til indehaveren den…
- Rückübertragung auf den Lizenzinhaber am…
- εκ νέου παραχώρηση οτο δικαιούχο οτιζ…
- rights transferred back to the titular holder on [date]
- rétrocession au titulaire le…
- retrocessione al titolare in data…
- aan de titularis geretrocedeerd op…
- retrocessão ao titular em…
- palautus todistuksenhaltijalle…
- återbördad till lecensinnehavaren den…
3.
W przypadku wniosku o przeniesienie uprawnień przez właściciela tytularnego lub przeniesienie ich z powrotem na rzecz właściciela tytularnego, organ wydający lub agencja lub agencje, które zostały wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie, wpisują na pozwoleniu lub świadectwie lub, gdzie stosowne, wyciągu, następujące informacje:
- nazwisko i adres osoby, na której rzecz przenosi się uprawnienia lub wpis, określony w ust. 2,
- datę dokonania tego wpisu, potwierdzoną pieczęcią tego organu lub agencji.
4.
Przeniesienie lub przeniesienie z powrotem na właściciela tytularnego staje się skuteczne od dnia dokonania wpisu.
Artykuł 10
Wyciągi z pozwoleń lub świadectw powodują takie same skutki prawne jak pozwolenia lub świadectwa, z których pochodzą, w granicach ilości, na które wyciągi te zostały wydane.
Artykuł 11
Wydane pozwolenia lub świadectwa lub wyciągi, wpisy i potwierdzenia dokonane przez władze Państwa Członkowskiego powodują takie same skutki prawne w każdym z pozostałych Państw Członkowskich, jak dokumenty wydane przez władze tych Państw Członkowskich, jak również wpisy i potwierdzenia dokonane przez te władze.
Artykuł 12
1.
Jeżeli pozwolenie wyznaczające wcześniej refundację wywozową stosowane jest przy wywozie mieszanki, taka mieszanka nie podlega wyznaczonej wcześniej stawce przy wywozie, w przypadku gdy klasyfikacja taryfowa składnika, z uwzględnieniem którego obliczono refundację znajdującą zastosowanie w odniesieniu do mieszanki, nie odpowiada klasyfikacji taryfowej danej mieszanki.
2.
W przypadku gdy pozwolenie lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji wywozowej wykorzystywane jest przy wywozie towarów ujętych w zestawy, wyznaczoną wcześniej stawkę stosuje się tylko do składnika, który umieszcza się pod tą samą pozycją klasyfikacji taryfowej co zestaw.
Sekcja 2
Wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa
Artykuł 13
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia lub świadectwa są przyjmowane wyłącznie jeżeli są przekazywane lub wnoszone do właściwego organu na formularzach wydrukowanych lub sporządzonych zgodnie z art. 18.
Jednakże właściwy organ może przyjąć pisemny wniosek przedstawiony z wykorzystaniem faksu lub przekazany w formie wiadomości elektronicznej, pod warunkiem że zawarte są w nim wszystkie informacje, które pojawiłyby się na formularzu, w przypadku jego wykorzystania.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby za wnioskiem z wykorzystaniem faksu lub w formie wiadomości elektronicznej, przekazany został lub bezpośrednio doręczony właściwemu organowi wniosek na formularzu wydrukowanym lub sporządzonym zgodnie z art. 18; w takich przypadkach za dzień złożenia wniosku uznaje się dzień otrzymania przez właściwy organ faksu lub wiadomości w formie elektronicznej.
Wymóg ten nie ma wpływu na ważność wniosku przesłanego faksem lub w formie wiadomości elektronicznej.
W przypadku gdy wnioski o wydanie pozwoleń lub świadectw składane są drogą elektroniczną, właściwe władze Państwa Członkowskiego ustalają zasady zastąpienia odręcznego podpisu inną metodą, która może się opierać na wykorzystaniu kodów.
2.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa może zostać wycofany jedynie listownie, z wykorzystaniem faksu lub wiadomości elektronicznej, którą otrzyma właściwy organ, w dniu wniesienia wniosku do godziny 13.
Artykuł 14
W polu 16 wniosku o wydanie świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji oraz samego pozwolenia znajduje się dwunastocyfrowy kod produktu pochodzący z nomenklatury produktów rolnych, stosowanej do celów refundacji wywozowej.
Jednakże w przypadku gdy stawka refundacji, ustalona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG i w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnych organizacji rynku, jest identyczna lub w przypadku większej liczby kodów należących do tej samej kategorii, wówczas kody te można umieścić razem na wnioskach o wydanie świadectwa i na samych świadectwach.
W przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia, wówczas kraj przeznaczenia lub, w zależności od przypadku, obszar miejsca przeznaczenia musi zostać wskazany w polu 7 wniosku o wydanie świadectwa, i na samym świadectwie.
Bez uszczerbku dla przepisów akapitu pierwszego, w przypadku gdy grupę produktów definiuje się jak określono w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 800/1999, wówczas kody produktów zaliczanych do grupy mogą zostać umieszczone we wniosku i na samym świadectwie w polu 22 i poprzedzone wpisem "grupa produktów określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999".
Artykuł 15
1.
Wnioski zawierające warunki nieprzewidziane w regułach wspólnotowych są odrzucane.
2.
Wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa nie jest przyjmowany, jeżeli nie później niż do godziny 13 w dniu wniesienia wniosku nie zostało wniesione właściwemu organowi odpowiednie zabezpieczenie.
Dzień wniesienia wniosku, w rozumieniu akapitu pierwszego, stanowi obowiązujący termin dla kursu walutowego euro dla kwoty zabezpieczenia.
3.
Zabezpieczenie nie jest wymagane w przypadku gdy całkowita kwota zabezpieczenia pozwolenia lub świadectwa jest niższa lub równa 60 EUR, lub gdy pozwolenie lub świadectwo wystawiane jest na rzecz agencji interwencyjnej.
4.
W przypadku korzystania przez Państwa Członkowskie z możliwości określonych w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, wymaga się, aby zabezpieczenie zostało wniesione przed upływem terminu dwóch miesięcy od dnia wygaśnięcia okresu ważności świadectwa.
5.
Nie wymaga się złożenia zabezpieczenia w przypadku pozwoleń na wywóz w odniesieniu do wywozu do państw trzecich dokonywanego w ramach pozawspólnotowych działań pomocy żywnościowej przeprowadzanych przez organizacje humanitarne, upoważnione do tego celu przez Państwo Członkowskie wywozu.
Państwo Członkowskie niezwłocznie przekazuje Komisji wykaz upoważnionych organizacji humanitarnych.
6.
W przypadku gdy stosuje się ust. 3–5, art. 5 ust. 1 akapit ostatni stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 16
W polu 20 wniosków o wydanie pozwoleń i świadectw o wcześniejszym ustaleniu lub bez ustalenia refundacji, które wystawiane są do celów działań pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa, zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, umieszcza się co najmniej jedno z następujących sformułowań:
- Certificado GATT – Ayuda alimentaria
- GATT - licens – fødevarehjælp
- GAT - Lizenz, Nahrungsmittelhilfe
- Πιστοποιητικό GATT – επισιτιστική βοήθεια
- Licence under GATT – food aid
- Certificat GATT – aide alimentaire
- Titolo GATT – Aiuto alimentare
- GATT - certificaat – Voedselhulp
- Certificado GATT – ajuda alimentar
- GATT - todistus – elintarvikeapu
- GATT - licens – livsmedelsbistånd
W polu 7 należy wskazać kraj przeznaczenia.
Świadectwo takie jest ważne tylko w odniesieniu do wywozu, który ma zostać dokonany w ramach działań pomocy żywnościowej.
Artykuł 17
1.
Za dzień wniesienia wniosku o wydanie pozwolenia lub świadectwa uważa się dzień, w którym właściwy organ otrzymał wniosek, pod warunkiem że otrzymał wniosek nie później niż do godziny 13, bez względu na to czy wniosek został bezpośrednio wniesiony właściwym organom czy też został przekazany listownie bądź faksem lub w formie wiadomości elektronicznej.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia lub świadectwa otrzymane przez właściwy organ w sobotę, w niedzielę lub dzień wolny od pracy, w dzień roboczy po godzinie 13 uważa się za wniesione w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu ich faktycznego otrzymania.
3.
W przypadku gdy do składania wniosków o wydanie świadectw ustanowiony został termin, wyrażony określoną liczbą dni, i gdy ostatni dzień tego terminu przypada na sobotę, w niedzielę lub dzień wolny od pracy, wówczas termin ten upływa o godzinie 13 pierwszego dnia roboczego następującego po tym dniu.
Jednakże takiego przedłużenia terminu nie uwzględnia się do celów obliczania kwot wyznaczanych na pozwoleniu lub świadectwie lub do określania okresu jego ważności.
4.
Terminy określone w niniejszym rozporządzeniu podaje się według czasu lokalnego w Belgii.
Artykuł 18
1. Bez uszczerbku dla art. 13 ust. 1 akapit drugi i art. 19 ust. 1, wnioski o wydanie pozwoleń lub świadectw, pozwoleń i świadectw oraz świadectw i wyciągów sporządza się na formularzach zgodnych z wzorami określonymi w załączniku I. Formularze te muszą być wypełnione zgodnie z podanymi tam zaleceniami oraz szczególnymi przepisami wspólnotowymi stosowanymi w odpowiednim sektorze produktów.
2.
Formularze pozwoleń i świadectw łączone są w zestawy zawierające w kolejności egzemplarz nr 1, egzemplarz nr 2 i wniosek, oraz dodatkowe egzemplarz pozwolenia lub świadectwa.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wnioskodawcy zamiast zestawów, przewidzianych w poprzednim akapicie, wypełniali jedynie wnioski.
W przypadku gdy w wyniku stosowania środka wspólnotowego, ilość, na którą wydawane jest pozwolenie lub świadectwo jest mniejsza od ilości, o którą początkowo wystąpiono z wnioskiem, wnioskowaną ilość i związane z nią kwoty zabezpieczenia należy podawać jedynie na formularzu wniosku.
Formularze wyciągów z pozwoleń lub ze świadectw łączone są w zestawy zawierające w kolejności egzemplarz nr 1 i egzemplarz nr 2.
3.
Formularze, łącznie z dodatkowymi stronami, drukowane są na papierze koloru białego, niezawierającym masy ściernej, klejonym do pisania i o minimalnej wadze 40 g/m2.
Format formularzy wynosi 210 x 297 mm, z dopuszczalną tolerancją między 5 mm mniej oraz 8 mm więcej w zakresie długości; odstępy między wierszami wynoszą 4,24 mm (jedna szósta cala); układ graficzny formularza musi być dokładnie zachowany.
Obydwie strony egzemplarza nr 1 oraz pierwsza strona dodatkowej strony, na której muszą znajdować się odliczenia przydzielonej kwoty, pokrywa się giloszem pozwalającym ujawnić każdego rodzaju fałszerstwo za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
Gilosz jest koloru zielonego w przypadku formularzy dotyczących przywozu oraz koloru sepii w przypadku formularzy dotyczących wywozu.
4.
Za druk formularzy odpowiadają Państwa Członkowskie.
Formularze mogą być również drukowane przez drukarnie wskazane przez Państwo Członkowskie na terytorium, którego drukarnie posiadają siedziby.
W tym ostatnim przypadku na każdym formularzu Państwo Członkowskie umieszcza wzmiankę o wskazanej drukarni.
Na każdym formularzu znajduje się nazwa i adres drukarni lub jej znak identyfikacyjny, jak również, z wyjątkiem formularzy wniosków i dodatkowych stron, indywidualny numer seryjny.
Przed numerem umieszcza się następujące litery, w zależności od tego, które Państwo Członkowskie wydaje dokument: "AT" dla Austrii, "BE" dla Belgii, "DE" dla Niemiec, "DK" dla Danii, "EL" dla Grecji, "ES" dla Hiszpanii, "FI" dla Finlandii, "FR" dla Francji, "EI" dla Irlandii, "IT" dla Włoch, "LU" dla Luksemburga, "NL" dla Niderlandów, "PT" dla Portugalii, "SE" dla Szwecji i "UK" dla Zjednoczonego Królestwa.
Przy wystawianiu na pozwoleniach lub świadectwach i wyciągach może zostać umieszczony numer wystawienia, który przyznaje organ wydający.
5.
Wnioski, pozwolenia i świadectwa oraz wyciągi wypełnia się na maszynie lub komputerowo.
Są one drukowane i wypełniane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty, jak określiły właściwe władze wydającego je Państwa Członkowskiego.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wypełnianie wniosków pismem odręcznym, tuszem i drukowanymi literami.
6.
Odciski pieczęci organów wydających i organów przydzielających umieszcza się za pomocą metalowej pieczęci, najlepiej wykonanej ze stali.
Jednakże pieczęć organów wydających może zostać zastąpiona suchą pieczęcią składającą się z liter i cyfr, perforowaną.
7.
Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich mogą zażądać, w miarę potrzeby, tłumaczenia pozwoleń lub świadectw oraz wyciągów z tych świadectw na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 19
1.
Bez uszczerbku dla art. 18, pozwolenia lub świadectwa mogą być wydawane i stosowane z wykorzystaniem systemów komputerowych, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przewidzianymi przez właściwe władze.
Są one dalej zwane "pozwoleniami i świadectwami elektronicznymi".
Treść pozwoleń i świadectw elektronicznych musi być identyczna z treścią pozwoleń i świadectw wystawionych na papierze.
2.
W przypadku gdy tytularni właściciele lub osoby, na których rzecz przeniesione zostały uprawnienia do pozwolenia lub świadectwa, potrzebują wykorzystać formę elektroniczną pozwolenia lub świadectwa w Państwie Członkowskim, które nie jest włączone do komputerowego systemu wydawania pozwoleń i świadectw, wówczas występują oni z wnioskiem o wydanie wyciągu.
Wyciągi takie wydawane są bezzwłocznie i bez dodatkowych kosztów, w postaci przewidzianej w art. 18.
W Państwach Członkowskich włączonych do komputerowego systemu wydawania pozwoleń i świadectw, wyciągi takie stosuje się w postaci wyciągów na papierze.
Artykuł 20
1.
W przypadku gdy kwoty wynikające z przeliczenia na walutę krajową sum wyrażonych w euro, które mają zostać wpisane na pozwoleniach lub świadectwach, zawierają trzy lub więcej liczb dziesiętnych, podaje się jedynie dwie pierwsze cyfry.
W tym wypadku, jeżeli trzecia cyfra jest równa lub wyższa od pięciu, drugą cyfrę zaokrągla się w górę lub, jeżeli trzecia cyfra jest niższa od pięciu, pozostawia się ją niezmienioną.
2.
Jednakże w przypadku gdy sumy wyrażone w euro przelicza się na funty szterlingi, wskazane w ust. 1 odniesienie do dwóch pierwszych liczb dziesiętnych rozumie się jako odniesienie do czterech pierwszych liczb dziesiętnych.
W tym wypadku, jeżeli piąta cyfra jest równa lub wyższa od pięciu, czwartą liczbę dziesiętną zaokrągla się w górę, oraz jeżeli piąta cyfra jest niższa od pięciu, czwartą liczbę dziesiętną pozostawia się niezmienioną.
Artykuł 21
1.
Bez uszczerbku dla art. 19 dotyczącego pozwoleń i świadectw elektronicznych, pozwolenia i świadectwa wystawia się w co najmniej dwóch egzemplarzach, z których pierwszy zwany "egzemplarzem dla posiadacza pozwolenia lub świadectwa" i oznaczony "nr 1", jest bezzwłocznie wydawany wnioskodawcy a drugi, zwany "egzemplarzem dla organu wydającego" i oznaczony "nr 2", zachowuje organ wydający.
2.
W przypadku gdy pozwolenie lub świadectwo wydawane jest na mniejszą ilość towarów od ilości, o którą wniesiono wniosek, organ wydający wskazuje:
- w polach 17 i 18, ilość, dla której wydane zostało pozwolenie lub świadectwo,
- w polu 11, wysokość kwoty odpowiedniego zabezpieczenia.
Wniesione zabezpieczenie ilości, na którą nie wydano pozwolenia lub świadectwa, zostaje niezwłocznie zwolnione.
Artykuł 22
1.
Na wniosek właściciela tytularnego pozwolenia lub świadectwa lub osoby, na której rzecz przeniesione zostały uprawnienia do pozwolenia lub świadectwa i po przedstawieniu egzemplarza nr 1 dokumentu, organ wydający lub agencja bądź agencje wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie, mogą wydać jeden lub większą ilość wyciągów z danego dokumentu.
Wyciągi sporządza się w co najmniej dwóch egzemplarzach, z których pierwszy, zwany "egzemplarzem dla posiadacza" i oznaczony "nr 1", dostarcza się lub odsyła wnioskodawcy, a drugi, zwany "egzemplarzem dla organu wydającego" i oznaczony "nr 2", zachowuje organ wydający.
Organ wydający wyciąg wpisuje na egzemplarzu nr 1 pozwolenia lub świadectwa powiększoną o margines błędu ilość, na którą wyciąg został wydany.
W tym wypadku obok ilości wpisanej na egzemplarzu nr 1 pozwolenia lub świadectwa umieszcza się wyraz "wyciąg".
2.
Z wyciągu z pozwolenia lub świadectwa nie można sporządzić dalszego wyciągu.
3. Właściciel tytularny zwraca organowi wydającemu pozwolenie lub świadectwo egzemplarz nr 1 wyciągu, który został wykorzystany lub utracił ważność wraz z egzemplarzem nr 1 pozwolenia lub świadectwa, którego dotyczy, w celu wprowadzenia przez ten organ korekty wpisów dokonanych na egzemplarzu nr 1 pozwolenia lub świadectwa na podstawie wpisów umieszczonych na egzemplarzu nr 1 wyciągu.
Artykuł 23
1.
Do celów określenia okresu ich ważności, uznaje się, że pozwolenia lub świadectwa zostały wydane w dniu wniesienia wniosku. Dzień ten wlicza się do okresu ważności pozwolenia lub świadectwa.
Jednakże pozwolenia lub świadectwa mogą zostać zastosowane dopiero po ich faktycznym wydaniu.
2.
Można postanowić, że pozwolenie lub świadectwo jest ważne od dnia jego faktycznego wydania. W takim wypadku dzień faktycznego wydania wlicza się do okresu ważności pozwolenia lub świadectwa.
Sekcja 3
Stosowanie pozwoleń i świadectw
Artykuł 24
1.
Egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa przedstawia się w urzędzie celnym, który przyjął:
a) w przypadku pozwolenia na przywóz, zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu;
b) w przypadku pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji, zgłoszenie dotyczące:
- wywozu, lub
- jednej z dostaw określonych w art. 36 i 44 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, lub
- objęcia produktów uzgodnieniami przewidzianymi w art. 40 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, lub
- objęcia produktów uzgodnieniami przewidzianymi w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 800/1999, zgłoszenie celne musi zostać dokonane przez właściciela tytularnego lub, gdzie stosowne, osobę, na której rzecz dokonano przeniesienia uprawnień do pozwolenia lub świadectwa, lub ich przedstawiciela w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa przedstawia się lub przechowuje do dyspozycji władz celnych przy przyjmowaniu zgłoszenia, określonego w ust. 1.
3.
Po dokonaniu wpisu i poświadczeniu przez urząd określony w ust. 1, egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa zwracany jest zainteresowanej stronie.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą nakazać lub dopuścić, aby zainteresowane strony dokonały wpisu na pozwoleniu lub świadectwie. We wszystkich przypadkach wpis taki jest sprawdzany i poświadczany przez właściwy urząd.
4.
W przypadku gdy ilość przywiezionych lub wywiezionych towarów nie odpowiada ilości wpisanej na pozwoleniu lub świadectwie, wpis ten należy sprostować w taki sposób, aby uwzględniona została ilość towarów faktycznie przywiezionych lub wywiezionych w granicach ilości, dla której wydane zostało pozwolenie lub świadectwo.
Artykuł 25
1.
Nie naruszając przepisów art. 24, Państwo Członkowskie może zezwolić na złożenie pozwolenia lub świadectwa organowi wydającemu lub, gdzie stosowne, organowi odpowiedzialnemu za wypłacanie refundacji.
2.
Państwo Członkowskie ustala przypadki stosowania ust. 1 i warunki, jakie muszą spełnić zainteresowane strony w celu uzyskania możliwości korzystania z procedury ustanowionej w niniejszym ustępie.
Ponadto przepisy przyjmowane przez to Państwo Członkowskie muszą zapewniać równość traktowania wszystkich świadectw wydanych we Wspólnocie.
3.
Państwo Członkowskie wyznacza organ właściwy do dokonywania wpisów i poświadczania świadectw.
Jednakże wpis i poświadczenie uznaje się również za dokonane w przypadku gdy dokument, w którym są w sposób szczegółowy ujęte wywiezione ilości towarów, sporządzono komputerowo.
Dokument taki musi zostać załączony do świadectwa i razem z nim włączony do akt, z wyjątkiem przypadku działania komputerowego systemu kontroli.
Datą, którą uznaje się za datę dokonania wpisu jest data przyjęcia zgłoszenia określona w art. 24 ust. 1.
4.
Przy przyjmowaniu zgłoszenia celnego, zainteresowane strony muszą wskazać na dokumencie zgłoszenia, że stosuje się przepisy niniejszego artykułu oraz podać numer pozwolenia lub świadectwa, które są stosowane.
5.
W przypadku pozwolenia lub świadectwa, które zezwala na przywóz lub wywóz, zwolnienie towaru może zostać udzielone jedynie, gdy urząd celny, określony w art. 24 ust. 1, otrzymał od właściwego organu informację, że pozwolenie lub świadectwo wskazane na dokumencie celnym jest ważne dla danego produktu i zostało przyznane.
6.
W przypadku gdy produkty wywożone nie podlegają wymogowi przedstawienia pozwolenia na wywóz, ale dla którego refundacja wyznaczona została z wykorzystaniem świadectwa wywozowego o wcześniejszym ustaleniu refundacji, jeżeli wskutek błędu dokument wykorzystywany przy wywozie w celu uzyskania refundacji nie zawiera żadnego wpisu odwołującego się do przepisów niniejszego artykułu i/lub numeru pozwolenia lub świadectwa lub, jeżeli informacja jest błędna, działanie można uregulować pod warunkiem spełnienia następujących wymogów:
a) pozwolenie na wywóz o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla danego produktu, ważne w dniu przyjęcia zgłoszenia, jest w posiadaniu organu odpowiedzialnego za wypłacanie refundacji;
b) właściwym władzom udostępnia się wystarczające dowody, które umożliwiają ustalenie związku między ilością wywożonych towarów a pozwoleniem lub świadectwem odnoszącym się do wywozu.
Artykuł 26
1.
Wpisów umieszczonych na pozwoleniach, świadectwach i wyciągach nie można zmieniać po ich wydaniu.
2.
W przypadku zaistnienia wątpliwości w odniesieniu do ścisłości wpisów umieszczonych na pozwoleniu, świadectwie lub wyciągu, z inicjatywy zainteresowanej strony lub właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego takie pozwolenie, świadectwo lub wyciąg zwraca się organowi wydającemu.
Jeżeli organ wydający stwierdza konieczność dokonania korekty, wówczas wycofuje wyciąg lub pozwolenie lub świadectwo, jak również wcześniej wydane wyciągi i bezzwłocznie wydaje poprawiony wyciąg lub poprawione pozwolenie lub świadectwo i poprawione odpowiednio wyciągi z tych pozwoleń lub świadectw.
Na nowe dokumenty z umieszczonym wpisem "świadectwo poprawione dnia…" lub "wyciąg poprawiony dnia…" przenosi się wcześniej dokonane wpisy.
W przypadku gdy organ wydający nie stwierdza potrzeby wprowadzania poprawek na pozwoleniu, świadectwie lub wyciągu, umieszcza na nim potwierdzenie "sprawdzono dnia… zgodnie z art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000" oraz umieszcza swoją pieczęć.
Artykuł 27
1.
Na żądanie organu wydającego, właściciel tytularny musi zwrócić pozwolenie, świadectwo oraz wyciągi.
2.
W przypadku gdy dany dokument jest zwracany lub zatrzymywany zgodnie z niniejszym artykułem lub art. 26, właściwe władze krajowe, na żądanie, wydają stronie zainteresowanej pokwitowanie.
Artykuł 28
W przypadku gdy nie wystarcza miejsca przeznaczonego na wpisy na pozwoleniach, świadectwach lub wyciągach, organy dokonujące wpisu mogą dołączyć do nich jedną lub kilka dodatkowych stron zawierających pola przeznaczone na wpisy jak pokazano na drugiej stronie egzemplarza nr 1 pozwoleń, świadectw lub wyciągów.
Organy dokonujące wpisu umieszczają swoją pieczęć w połowie na pozwoleniu, świadectwie lub wyciągu, a w połowie na dodatkowej stronie, a w przypadku większej liczby dodatkowych stron, w połowie na każdej z dodatkowych stron.
Artykuł 29
1.
W przypadku zaistnienia wątpliwości w odniesieniu do autentyczności pozwolenia, świadectwa lub wyciągu ze świadectwa lub umieszczonych na nim wpisów i poświadczeń, właściwe władze krajowe odsyłają zainteresowanym władzom, do celów kontroli, kwestionowany dokument lub jego fotokopię.
W tym samym celu dokument może również zostać odesłany w drodze kontroli wyrywkowej; w takim przypadku przesyła się tylko fotokopię dokumentu.
2.
W przypadku gdy właściwe władze krajowe odsyłają kwestionowany dokument zgodnie z ust. 1, wydają pokwitowanie, na żądanie strony zainteresowanej.
Artykuł 30
1.
W miarę potrzeby, dla prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia, właściwe władze Państw Członkowskich wymieniają informacje w sprawie pozwoleń, świadectw i wyciągów, jak również informacje o nieprawidłowościach i naruszeniach ich dotyczących.
2.
Państwa Członkowskie, z chwilą gdy uzyskają odpowiednie informacje, powiadamiają Komisję o nieprawidłowościach i naruszeniach dotyczących niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy organów wydających pozwolenia, świadectwa i wyciągi, pobierających opłaty wywozowe oraz wypłacających refundacje wywozowe.
Komisja publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Państwa Członkowskie przesyłają również Komisji odciski urzędowych pieczęci i, gdzie stosowne, odciski suchych pieczęci organów upoważnionych.
Komisja niezwłocznie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Sekcja 4
Zwolnienie zabezpieczenia
Artykuł 31
W odniesieniu do okresu ważności pozwoleń i świadectw:
a) uważa się, że obowiązek przywozu został spełniony oraz prawo do dokonania przywozu na podstawie pozwolenia lub świadectwa uważa się za wykonane w dniu przyjęcia zgłoszenia, określonego w art. 24 ust. 1 lit. a), pod warunkiem faktycznego dopuszczenia produktu do swobodnego obrotu;
b) uważa się, że obowiązek wywozu został spełniony oraz prawo do dokonania wywozu na podstawie pozwolenia lub świadectwa uważa się za wykonane w dniu przyjęcia zgłoszenia, określonego w art. 24 ust. 1 lit. b).
Artykuł 32
1.
Spełnienie wymogu podstawowego potwierdza się przedstawiając dowód:
a) w przypadku przywozu, przyjęcia zgłoszenia, określonego w art. 24 ust. 1 lit. a), dotyczącego danego produktu;
b) w przypadku wywozu, przyjęcia zgłoszenia, określonego w art. 24 ust. 1 lit. b), dotyczącego danego produktu; ponadto:
i) w przypadku wywozu lub dostaw uznawanych za wywóz w rozumieniu art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, przedstawia się dowód poświadczający, że w terminie sześćdziesięciu dni od dnia przyjęcia zgłoszenia, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, produkt osiągnął miejsce przeznaczenia, albo w przypadku dostaw uznawanych za wywóz, albo w pozostałych przypadkach, opuścił obszar celny Wspólnoty.
Dla celów niniejszego rozporządzenia uważa się, że opuściły obszar celny Wspólnoty dostawy produktów przeznaczonych wyłącznie do konsumpcji na pokładzie platform wiertniczych lub eksploatacyjnych, łącznie z konstrukcjami pomocniczymi świadczącymi usługi pomocnicze w takich działaniach, znajdujących się na obszarze europejskiego szelfu kontynentalnego lub na obszarze szelfu kontynentalnego w pozaeuropejskiej części Wspólnoty, ale poza trzymilową strefą mierzoną od linii podstawowej służącej do pomiaru szerokości morza terytorialnego Państwa Członkowskiego;
ii) w przypadku gdy produkty zostały objęte procedurą magazynowania żywności, przewidzianej w art. 40 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, przedstawia się dowody poświadczające, że w terminie trzydziestu dni od dnia przyjęcia zgłoszenia o objęciu daną procedurą i z wyjątkiem przypadku siły wyższej, produkty zostały umieszczone w magazynie żywności.
Jednakże jeżeli termin sześćdziesięciu dni, określony w lit. b) akapit pierwszy i), lub termin trzydziestu dni, określony w lit. b) akapit pierwszy ii), zostanie przekroczony, zabezpieczenie jest zwalniane zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
2.
Jeżeli produkty objęte są jedną z procedur przewidzianych w art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, podstawowy wymóg uważa się za spełniony, jeżeli przedstawiony został dowód poświadczający, że przyjęta została deklaracja płatności wymagana do objęcia produktów tymi procedurami; jednakże w przypadkach określonych w art. 47 niniejszego rozporządzenia w ten sposób zwolnione zabezpieczenie musi zostać ponownie złożone zgodnie z przepisami tego artykułu.
Artykuł 33
1.
Dowody wymagane na mocy art. 32 dostarcza się zgodnie z poniższymi zasadami:
a) w przypadkach określonych w art. 32 ust. 1 lit. a) przedstawiając egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa i, gdzie stosowne, egzemplarz nr 1 wyciągu lub wyciągi z pozwoleń i świadectw poświadczone jak przewidziano w art. 24 lub art. 25;
b) w przypadkach określonych w art. 32 ust. 1 lit. b) i art. 32 ust. 2, oraz z zastrzeżeniem ust. 2, przedstawiając egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa i, gdzie stosowne, egzemplarz nr 1 wyciągu lub wyciągów z pozwoleń lub świadectw, poświadczone jak przewidziano w art. 24 lub art. 25.
2.
Ponadto w przypadku wywozu ze Wspólnoty lub dostawy do miejsca przeznaczenia, w rozumieniu art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, lub objęcia produktów uzgodnieniami przewidzianymi w art. 40 tego rozporządzenia, wymagane jest przedstawienie dodatkowego dowodu.
Taki dodatkowy dowód:
a) w przypadku gdy następujące działania mają miejsce na terytorium Państwa Członkowskiego, taki dodatkowy dowód zależy od wyboru zainteresowanego Państwa Członkowskiego, w którym:
i) wystawione zostało pozwolenie lub świadectwo;
ii) przyjęte zostało zgłoszenie, określone w art. 24 ust. 1 lit. b); i
iii) produkt:
- opuścił obszar celny Wspólnoty.
Dla celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że dostawy produktów przeznaczonych wyłącznie do konsumpcji na pokładzie platform wiertniczych lub eksploatacyjnych, łącznie z konstrukcjami pomocniczymi świadczącymi usługi pomocnicze w takich działaniach, znajdujących się na obszarze europejskiego szelfu kontynentalnego lub na obszarze szelfu kontynentalnego w pozaeuropejskiej części Wspólnoty, ale poza trzymilową strefą mierzoną od linii podstawowej służącej do pomiaru szerokości morza terytorialnego Państwa Członkowskiego, opuściły obszar celny Wspólnoty,
- dostarczony zostaje do jednego z miejsc przeznaczenia wymienionych w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, lub
- umieszczony zostaje w składzie żywności na mocy art. 40 rozporządzenia (WE) nr 800/1999;
b) w pozostałych przypadkach dodatkowy dowód należy dostarczyć:
- przedstawiając egzemplarz kontrolny T 5 lub egzemplarze określone w art. 472 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 lub uwierzytelniony odpis lub fotokopię takiego egzemplarza kontrolnego T 5 lub egzemplarzy, lub
- wydane przez agencję odpowiedzialną za wypłacanie refundacji zaświadczenie potwierdzające, że spełnione zostały warunki określone w art. 32 ust. 1 lit. b), lub
- równoważny dowód, jak przewidziano w ust. 4.
W przypadku gdy egzemplarz kontrolny T 5 ma wyłącznie na celu umożliwić zwolnienie zabezpieczenia, w polu 106 egzemplarza kontrolnego T 5 umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Se utilizará para liberar la garantía
- Til brug ved frigivelse af sikkerhed
- Zu verwenden für die Freistellung der Sicherheit
- Προσ χρησιμομοποίηση για την αποδέσμευση ασφάλειας
- To be used to release the security
- À utiliser pour la libération de la garantie
- Da utilizzare per lo svincolo della cauzione
- Te gebruiken voor vrijgave van de zekerheid
- A utilizar para liberar a garantia
- Käytettäväksi vakuuden vapauttamiseen
- Att användas för frisläppande av säkerhet
Jednakże jeżeli stosuje się wyciąg z pozwolenia lub świadectwa, pozwolenie lub świadectwo zastępcze lub wyciąg zastępczy, powyższy wpis zawiera również numer oryginału pozwolenia lub świadectwa oraz nazwę i adres organu wydającego.
Organ wydający przesyła drogą urzędową dokumenty, określone w ust. 2 lit. b) tiret pierwsze i drugie.
3. W przypadku gdy po przyjęciu zgłoszenia wywozowego, określonego w art. 24 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze, produkt zostaje objęty jedną z procedur uproszczonych przewidzianych w tytule II sekcja 3 część II rozdział 7 rozporządzenia (WE) nr 2454/93 lub w dodatku I tytuł X rozdział I do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej w przewozie do miejsca przeznaczenia lub dostawie dla odbiorcy spoza obszaru celnego Wspólnoty, wówczas egzemplarz kontrolny T 5 wymagany na mocy ust. 2 lit. b), odsyła się drogą urzędową organowi wydającemu. W pozycji "Uwagi" pola "J" egzemplarza kontrolnego T 5 umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Salida del territorio aduanero de la Comunidad bajo el régimen de tránsito comunitario simplificado por ferrocarril o en contenedores grandes
- Ungang fra Fælleskabets toldområde i henhold til ordningen for den forenklede procedure for fællesskabsforsendelse med jernbane eller store containere
- Ausgang aus dem Zollgebiet der Gemeinschaft im Rahmen des vereinfachten gemeinschaftlichen Versandverfahrens mit der Eisenbahn oder in Großbehältern
- Έξοδος από το τελωνειακό έδαφος της κοινότητας υπό το απλοποιημένο καθεστώς της κοινοτικής διαμετακόμισης με σιδηρόδρομο ή μεγάλα εμπορευματοκιβώτια
- Exit from the customs territory of the Community under the simplified Community transit procedure for carriage by rail or large containers
- Sortie du territoire douanier de la Communauté sous le régime du transit communautaire simplifié par chemin de fer ou par grands conteneurs
- Uscita dal territorio doganale della Comunità in regime di transito comunitario semplificato per ferrovia o grandi contenitori
- Vertrek uit het douanegebied van de Gemeenschap onder de regeling vereenvoudigd communautair douanevervoer per spoor of in grote containers
- Saída do território aduaneiro da Comunidade ao abrigo do regime do trânsito comunitário simplificado por caminhode - ferro ou em grandes contentores
- Vienti yhteisön tullialueelta yhteisön yksinkertaistetussa passitusmemettelyssä rautateitse tai suurissa konteissa
- Utförsel från gemenskapens tullområde enligt det förenklade transiteringsförfarandet för järnvägstransporter eller transporter i stora containrar
W przypadku określonym w poprzednim akapicie, urząd wyjścia może wyrazić zgodę na zmianę umowy przewozu, w wyniku której przewóz ma zakończyć się we Wspólnocie jedynie gdy zostanie ustalone, że:
- zabezpieczenie zostało ponownie wniesione w przypadku gdy zostało już zwolnione,
lub
- zainteresowane władze podjęły wszelkie niezbędne działania, aby zabezpieczenie za dany produkt nie zostało zwolnione.
W przypadku gdy zabezpieczenie zostało zwolnione, a produkt nie został wywieziony, Państwa Członkowskie podejmują właściwe działania.
4.
W przypadku gdy egzemplarz kontrolny T 5, określony w ust. 2 lit. b), nie mógł zostać przedstawiony w terminie trzech miesięcy od dnia jego wydania ze względu na okoliczności, na które nie miała wpływu strona zainteresowana, może ona wystąpić do właściwego organu z wnioskiem, aby przyjął on jako równoważne inne dokumenty, uzasadniając ten wniosek i załączając dokumenty towarzyszące.
Dokumenty towarzyszące, które należy przedstawić wraz z wnioskiem, są dokumentami określonymi w art. 49 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 34
Dla celów art. 37 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, za dzień przyjęcia zgłoszenia, określony w art. 24 ust. 1 lit. b) tiret drugie uważa się ostatni dzień miesiąca.
Artykuł 35
1.
Na wniosek właściciela tytularnego, Państwa Członkowskie mogą zwalniać zabezpieczenie w ratach proporcjonalnie do ilości produktów, w odniesieniu do których przedstawiono dowody, określone w art. 32, o ile przedstawiono dowód, że towary w ilości równej co najmniej 5 % ilości wskazanej na pozwoleniu lub świadectwie zostały przywiezione lub wywiezione.
2.
Z zastrzeżeniem stosowania art. 40, 41 i 49, w przypadku gdy obowiązek przywozu lub wywozu nie został spełniony, zabezpieczenie podlega przepadkowi w kwocie równej różnicy między:
a) 95 % ilości wskazanej na pozwoleniu lub świadectwie; a
b) ilością faktycznie przywiezioną lub wywiezioną.
Jeżeli świadectwo wydane zostało dla ilości wyrażonej w liczbie całkowitej, wynik obliczenia 95 % zostaje, gdzie stosowne, zaokrąglony w dół do liczby całkowitej.
Jednakże jeżeli ilość przywiezionych lub wywiezionych towarów wynosi mniej niż 5 % ilości wskazanej na pozwoleniu lub świadectwie, zabezpieczenie podlega przepadkowi w całości.
Ponadto, jeżeli całkowita kwota zabezpieczenia, która może podlegać przepadkowi jest mniejsza lub równa 60 EUR w odniesieniu do danego pozwolenia lub świadectwa, zainteresowane Państwo Członkowskie w całości zwalnia zabezpieczenie.
W przypadku gdy zabezpieczenie zostało nieprawidłowo zwolnione w całości lub w części, wówczas musi zostać ponownie wniesione organowi wydającemu pozwolenie lub świadectwo, w wysokości proporcjonalnej do odpowiednich ilości towarów.
Jednakże wskazówki dla ponownego wniesienia zabezpieczenia mogą być wyłącznie wydawane w okresie czterech lat od dnia zwolnienia zabezpieczenia, o ile działanie zostało dokonane w dobrej wierze.
3.
W odniesieniu do pozwolenia na wywóz wcześniej wyznaczającego refundację:
- w przypadku gdy pozwolenie lub wyciąg z pozwolenia zostaje zwrócony organowi wydającemu w okresie pierwszych dwóch trzecich okresu jego ważności, kwotę zabezpieczenia, która podlega przepadkowi pomniejsza się o 40 %.
W tym celu jakakolwiek część dnia liczy się za cały dzień,
- w przypadku gdy pozwolenie lub wyciąg z pozwolenia zostaje zwrócony organowi wydającemu w okresie pierwszych dwóch trzecich okresu jego ważności lub w miesiącu następującym po wygaśnięciu jego ważności kwotę zabezpieczenia, która podlega przepadkowi pomniejsza się o 25 %.
Powyższy akapit stosuje się tylko do pozwoleń i wyciągów z pozwoleń zwróconych organowi wydającemu w ciągu roku GATT, na który wydano pozwolenia, i o ile zostaną one zwrócone wcześniej niż trzydzieści dni przed zakończeniem tego roku.
4. a) - Dowód, określony w art. 33 ust. 1 lit. a) i b), należy dostarczyć w terminie dwóch miesięcy od daty wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa, chyba że jest to niemożliwe z powodu działania siły wyższej,
- dowód opuszczenia obszaru celnego lub dostawy do miejsca przeznaczenia w rozumieniu art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 lub objęcia produktów uzgodnieniami przewidzianymi w art. 40 tego rozporządzenia, jak określono w art. 33 ust. 2, należy przedstawić w terminie dwunastu miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa, chyba że jest to niemożliwe z powodu działania siły wyższej.
b) Kwotę, która podlega przepadkowi w odniesieniu do ilości towarów, dla których w terminie określonym w lit. a) tiret pierwsze nie przedstawiono dowodu dotyczącego pozwolenia na wywóz wcześniej wyznaczającego refundację, pomniejsza się o:
- 90 %, jeżeli dowód dostarczony zostanie w ciągu trzech miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa,
- 50 %, jeżeli dowód dostarczony zostanie w ciągu czterech miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa,
- 30 %, jeżeli dowód dostarczony zostanie w ciągu pięciu miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa,
- 20 %, jeżeli dowód dostarczony zostanie w ciągu sześciu miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa.
c) w przypadkach innych niż określone w lit. b) kwota, która podlega przepadkowi w odniesieniu do ilości towarów, dla których nie przedstawiono dowodu w terminie określonym w lit. a) i w ciągu dwudziestu czterech miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa stanowi 15 % kwoty, która podlegałaby całkowitemu przepadkowi w przypadku gdyby produkty nie zostały przywiezione lub wywiezione; w przypadku gdy dla określonego produktu wydano pozwolenia lub świadectwa przewidujące różne stawki zabezpieczenia przy obliczaniu kwoty, która podlega przepadkowi uwzględnia się najniższą stawkę stosowaną w przywozie lub wywozie.
d) Właściwe władze mogą odstąpić od wymogu dostarczenia dowodów, określonych w lit. a) tiret pierwsze i drugie, jeżeli już posiadają niezbędne informacje.
5.
Jeżeli wspólnotowe przepisy przewidują, w odniesieniu do niniejszego ustępu, że obowiązek zostaje spełniony po przedstawieniu dowodu poświadczającego, że produkt osiągnął określone miejsce przeznaczenia, dowód taki należy przedstawić zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, a jego nieprzedstawienie powoduje przepadek zabezpieczenia wniesionego dla pozwolenia lub świadectwa proporcjonalnie do odpowiedniej ilości.
Dowód taki należy również przedstawić w terminie dwunastu miesięcy od dnia wygaśnięcia ważności pozwolenia lub świadectwa.
Jednakże w przypadku gdy dokumenty wymagane na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie mogą zostać przedstawione w terminie, chociaż eksporter działał z zachowaniem należytej staranności w celu ich otrzymania w terminie, może on uzyskać dodatkowy termin na przedstawienie tych dokumentów.
6.
W przypadku pozwoleń na przywóz, w odniesieniu do których, zgodnie z przepisami Wspólnoty, przepis niniejszego ustępu znajduje zastosowanie, nie naruszając ust. 4, dowód wykorzystania pozwolenia, jak określono w art. 33 ust. 1 lit. a), należy przedstawić w terminie czterdziestu pięciu dni od dnia wygaśnięciu ważności pozwolenia, chyba że jest to niemożliwe z powodu działania siły wyższej.
W przypadku gdy dowód wykorzystania pozwolenia, jak określono w art. 33 ust. 1 lit. a), jest przedstawiony po upływie przewidzianego terminu:
a) w przypadku gdy pozwolenie zostało wykorzystane w terminie jego ważności, z uwzględnieniem marginesu błędu w dół, 15 % całkowitej kwoty zabezpieczenia określonego na świadectwie podlega przepadkowi w drodze odliczenia stawki ryczałtowej;
b) w przypadku gdy pozwolenie zostało częściowo wykorzystane w terminie jego ważności, zabezpieczenie podlega przepadkowi w kwocie równej:
- różnicy między 95 % ilości podanej na pozwoleniu a ilością towarów faktycznie przywiezionych, plus
- 15 % kwoty zabezpieczenia pozostałego po odliczeniu stawki ryczałtowej dokonanym zgodnie z tiret pierwsze, plus
- 3 % kwoty zabezpieczenia pozostałej po odliczeniu dokonanym na mocy dwóch pierwszych tiret, za każdy dzień po upływie terminu przedstawienia dowodu.
Sekcja 5
Utrata pozwoleń i świadectw
Artykuł 36
1.
Niniejszy artykuł stosuje się w przypadku gdy wcześniej wyznaczona refundacja wywozowa wynosi więcej niż zero oraz odpowiednie pozwolenie lub świadectwo lub wyciąg zostało utracone.
2.
Z zastrzeżeniem akapitu drugiego, organ wydający pozwolenie lub świadectwo na wniosek posiadacza lub na wniosek osoby, na której rzecz dokonano przeniesienia uprawnień do pozwolenia lub świadectwa, wydaje pozwolenia lub świadectwo zastępcze lub wyciąg zastępczy.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą odmówić wydania pozwolenia lub świadectwa zastępczego lub wyciągu zastępczego, jeżeli:
- osoba wnioskodawcy nie gwarantuje osiągnięcia celu przepisów niniejszego artykułu; w każdym Państwie Członkowskim kompetencja ta jest wykonywana zgodnie z zasadami stosowanymi w tym Państwie Członkowskim i dotyczącymi zachowania równowagi między wnioskodawcami a wolnością handlu i przemysłu,
- wnioskodawca nie wykazał, że podjął odpowiednie środki ostrożności, w celu niedopuszczenia do utraty pozwolenia lub świadectwa lub wyciągu.
3.
Refundację ustaloną w ramach przeprowadzenia procedury przetargowej uważa się za refundację wyznaczoną wcześniej.
4.
Pozwolenie, świadectwo zastępcze lub wyciąg zastępczy zawiera informacje i wpisy znajdujące się na dokumencie, który zastąpił.
Dokument taki wydaje się dla ilości towaru, która powiększona o dopuszczalny margines błędu jest równa ilości do wykorzystania, która była wskazana na utraconym dokumencie.
W przypadku gdy informacje będące w posiadaniu organu wydającego wskazują, że podana przez wnioskodawcę ilość do wykorzystania jest zawyżona, dokonuje się odpowiedniego jej obniżenia, bez uszczerbku dla ust. 2 akapit drugi.
Ponadto w polu 22 pozwolenia lub świadectwa zastępczego lub wyciągu zastępczego należy umieścić, podkreślone kolorem czerwonym, jedno z następujących potwierdzeń:
- Certificado (o extracto) de sustitición de un certificado (o extracto) perdido.
Número del certificado inicial…
- Erstaningslicens/-attest (eller erstatningspartiallicens) for bprtkomen licens/attest (eller partiallicens).
Oprindeling licens/attest (eller partiallicens) nr..
- Ersatzlizenz (oder Teillizenz) einer verlorenen Lizenz (oder Teillizenz).
Nummer der ursprünglichen Lizenz…
- Πιστοποιητικό (ή απόσπασμα) αντικαστάσεως του απολεσθέντος πστοποιητικού (ή αποσπασματος πιστοποιητικού) απιθ…
- Replacement licence (certificate or extract) of a lost licence (certificate or extract).
Number of original licence (certificate)…
- Certificat (ou extrait) remplacement d’un certificat (ou extrait de) perdu.
Numéro du certifocat initial…
- Titolo (o estratto) sostitutivo du un titolo (o estratto) smarrito.
Numero del titolo originale…
- Certificaat (of uittreksel) ter vervanging van een verloren gegaan certificaat (of uittreksel).
Nummer van het oorspronkelijke certificaat…
- Certificado (ou extracto) de substituição de um certificado (ou extracto) perdido.
Número do certificado inicial…
- Kadonneen todistuksen (tai otteen) korvaava todistus (tai ote).
Alkuperäisen todistuksen numero…
- Ersättningslicens (licens eller dellicens) för förlorad licens (licens eller dellicens).
Nummer på ursprungslicensen…
W przypadku utraty pozwolenia lub świadectwa zastępczego lub wyciągu zastępczego nie wydaje się kolejnego pozwolenia lub świadectwa lub wyciągu zastępczego.
5.
Wydanie pozwolenia, świadectwa zastępczego lub wyciągu zastępczego uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia.
Wysokość kwoty takiego zabezpieczenia jest obliczana w wyniku pomnożenia:
- stawki wcześniej wyznaczonej refundacji lub, gdzie stosowne, najwyższej stawki refundacji obejmującej dane przeznaczenie, powiększonej o 20 %, przez
- ilość, dla której wydane zostało pozwolenie lub świadectwo zastępcze lub wyciąg zastępczy, powiększoną o dopuszczalny margines błędu.
Kwota, o którą podwyższa się zabezpieczenie nie może być niższa od 3 EUR na 100 kg wagi netto.
Zabezpieczenie zostaje wniesione organowi, który wydał oryginał pozwolenia lub świadectwa.
6.
W przypadku gdy ilość produktów wywożonych na podstawie pozwolenia lub świadectwa i pozwolenia lub świadectwa zastępczego lub na podstawie wyciągu i wyciągu zastępczego jest większa od ilości produktów, która mogłaby zostać wywieziona na podstawie oryginału pozwolenia, świadectwa lub wyciągu, zabezpieczenie, określone w ust. 5, odpowiadające nadwyżce ilości, podlega przepadkowi, natomiast refundację w związku z tym uważa się za odzyskaną.
7.
Ponadto w przypadkach, gdy stosuje się ust. 6, oraz w przypadku gdy w dniu przyjęcia zgłoszenia, określonego w art. 24 ust. 1 lit. b), stosuje się wywozową opłatę wyrównawczą, wówczas pobiera się stosowaną w tym dniu wywozową opłatę wyrównawczą.
Nadwyżka:
- ustalana jest zgodnie z ust. 6,
- jest ilością, w odniesieniu do której zgłoszenie zostało ostatnio przyjęte na podstawie oryginału pozwolenia lub świadectwa, wyciągu z oryginału pozwolenia lub świadectwa, pozwolenia lub świadectwa zastępczego lub wyciągu zastępczego.
W przypadku gdy ilość towarów wywiezionych podczas ostatniego działania jest mniejsza od nadwyżki, uwzględnia się, aż do wyczerpania nadwyżki, bezpośrednio poprzednie działania wywozu lub przywozu.
Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 120/89 [33] nie ma zastosowania w przypadkach określonych w niniejszym ustępie.
8.
O ile zabezpieczenie, określone w ust. 5, nie podlega przepadkowi na mocy ust. 6, jest zwalniane w terminie piętnastu miesięcy od dnia wygaśnięcia okresu ważności pozwolenia lub świadectwa.
9.
W przypadku odnalezienia utraconego pozwolenia, świadectwa lub wyciągu, dokument ten nie może już zostać wykorzystany i musi być zwrócony organowi, który wydał pozwolenie, świadectwo lub wyciąg zastępczy.
W tym przypadku, jeżeli podana na oryginale pozwolenia, świadectwa lub wyciągu ilość do wykorzystania jest wyższa lub równa ilości, na którą wydane zostało pozwolenie lub świadectwo zastępcze lub wyciąg zastępczy, powiększonej o dopuszczalny margines błędu, zabezpieczenie, określone w ust. 5, zostaje niezwłocznie zwolnione.
Jednakże jeżeli ilość do wykorzystania jest większa, wyciąg wydaje się, na wniosek strony zainteresowanej, w odniesieniu do ilości, która powiększona o dopuszczalny margines błędu, jest równa ilości pozostałej do wykorzystania.
10.
Właściwe władze Państw Członkowskich wzajemnie przekazują informacje potrzebne do stosowania niniejszego artykułu.
W przypadku gdy władze te przekazują informacje z wykorzystaniem egzemplarza kontrolnego T 5, określonego w art. 472 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, wystawionego dla celów dowodowych poświadczających, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty, numer oryginału pozwolenia lub świadectwa należy wpisać w polu 105 egzemplarza kontrolnego T 5.
W przypadku gdy stosuje się wyciąg z pozwolenia lub świadectwa, pozwolenie lub świadectwo zastępcze lub wyciąg zastępczy, numer oryginału pozwolenia lub świadectwa należy wpisać w polu 106 egzemplarza kontrolnego T 5.
Artykuł 37
1.
Z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2, właściwy organ może odmówić wydania pozwolenia lub świadectwa zastępczego lub wyciągu zastępczego, jeżeli wydanie pozwolenia lub świadectwa dla danego produktu jest zawieszone lub jeżeli pozwolenie lub świadectwo wydawane jest w ramach kwot ilościowych.
2.
W przypadku gdy posiadacz lub osoba, na której rzecz przeniesiono uprawnienia do pozwolenia na przywóz lub wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji przedstawia, zgodnie z wymogami właściwych organów, dowód poświadczający, że zarówno pozwolenia lub świadectwo lub wyciąg nie zostało w całości lub w części wykorzystane, oraz że nie będzie go można dalej wykorzystać, w szczególności ze względu na to, że zostało całkowicie lub częściowo zniszczone, wówczas organ, który wydał oryginał pozwolenia lub świadectwa, wydaje pozwolenie lub świadectwo zastępcze lub wyciąg zastępczy dla ilości towarów, która, w miarę potrzeby powiększona o dopuszczalny margines błędu, jest równa ilości do wykorzystania.
W tym wypadku stosuje się art. 36 ust. 4 zdanie pierwsze.
Artykuł 38
Państwa Członkowskie raz na kwartał powiadamiają Komisję o:
a) liczbie pozwoleń lub świadectw zastępczych lub wyciągów zastępczych wydanych w poprzednim kwartale
- na mocy art. 36,
- na mocy art. 37;
b) rodzaju i ilości danych towarów oraz stawce wcześniej wyznaczonych refundacji wywozowych lub wywozowych opłat wyrównawczych.
Komisja przekazuje te informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 39
1.
W przypadku utraty pozwolenia lub świadectwa lub wyciągu ze świadectwa, i o ile dokumenty te zostały wykorzystane w całości lub w części, organy wydające mogą, w drodze wyjątku, wydać stronie zainteresowanej duplikat tych dokumentów, w taki sam sposób sporządzony i poświadczony jak oryginały, jak również oznaczony w sposób widoczny, na każdym egzemplarzu, "duplikat".
2.
Duplikatów nie można używać do celów wykonywania działań przywozu lub wywozu.
3.
Duplikat przedstawia się w urzędach celnych, w których przyjęte zostało, na podstawie utraconego pozwolenia, świadectwa lub wyciągu, zgłoszenie, określone w art. 24, lub innemu właściwemu organowi wskazanemu przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się siedziba urzędów.
4.
Właściwy organ dokonuje odpowiedniego wpisu i poświadcza duplikat.
5.
Do celów zwolnienia zabezpieczenia, w ten sposób odnotowany duplikat zastępuje utracony egzemplarz nr 1 pozwolenia, świadectwa lub wyciągu.
Sekcja 6
Siła wyższa
Artykuł 40
1.
W przypadku gdy przywóz lub wywóz nie może zostać dokonany w okresie ważności pozwolenia lub świadectwa z powodu wydarzenia, które według podmiotu stanowi przypadek siły wyższej, właściciel tytularny zwraca się do właściwego wydającego organu Państwa Członkowskiego z wnioskiem o przedłużenie okresu ważności pozwolenia lub świadectwa albo o jego unieważnienie.
W terminie sześciu miesięcy od dnia wygaśnięcia okresu ważności świadectwa, podmioty gospodarcze przedstawiają dowód potwierdzający zaistnienie okoliczności, które uważają za przypadek działania siły wyższej.
W przypadku gdy podmioty nie mogą przedstawić takich dowodów w terminie, chociaż działały z zachowaniem należytej staranności w celu ich otrzymania i przedstawienia, mogą uzyskać dodatkowy termin.
2.
Wnioski o przedłużenie okresu ważności pozwolenia lub świadectwa, złożone po upływie terminu trzydziestu dni od dnia wygaśnięcia ich okresu ważności są odrzucane.
3.
W przypadku gdy okoliczności uważane za stanowiące przypadek siły wyższej odnoszą się do kraju wywozu i/lub pochodzenia, w przypadku przywozu, albo odnoszą się do kraju przywozu, w przypadku wywozu, wówczas mogą zostać uznane za stanowiące przypadek siły wyższej tylko jeżeli organ wydający lub inny organ urzędowy tego Państwa Członkowskiego powiadomił o tym, na piśmie i w odpowiednim czasie, zainteresowane państwa.
Powiadomienie kraju wywozu lub kraju przywozu uznaje się za dokonane w odpowiednim czasie, jeżeli w chwili powiadomienia wnioskodawca nie mógł jeszcze przewidzieć, że zajdą okoliczności uważane za stanowiące przypadek siły wyższej.
4.
Właściwe władze, określone w ust. 1, decydują czy okoliczności stanowią przypadek siły wyższej.
Artykuł 41
1.
W przypadku gdy okoliczności stanowią przypadek siły wyższej, właściwy organ Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenia lub świadectwo podejmuje decyzję unieważniającą obowiązek przywozu lub wywozu przy jednoczesnym zwolnieniu zabezpieczenia albo decyzję o przedłużeniu okresu ważności pozwolenia lub świadectwa o taki termin, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danego przypadku, jaki może być uważany za niezbędny. Takie przedłużenie okresu ważności nie może przekraczać okresu sześciu miesięcy od dnia wygaśnięcia pierwotnego okresu ważności pozwolenia lub świadectwa.
2.
Decyzja podjęta przez właściwy organ może być inna od decyzji, o którą wnioskuje właściciel tytularny pozwolenia lub świadectwa.
W przypadku gdy właściciel tytularny występuje z wnioskiem o unieważnienie świadectwa wyznaczającego wcześniej refundację, nawet jeżeli wniosek taki przedstawił po upływie terminu trzydziestu dni od dnia wygaśnięcia okresu ważności świadectwa, właściwy organ może przedłużyć okres ważności świadectwa, jeżeli wyznaczona wcześniej stawka, wraz z możliwymi korektami, jest niższa od stawki obowiązującej w tym dniu dla kwot, które mają zostać wypłacone lub wyższa od stawki obowiązującej w tym dniu dla kwot, które mają zostać pobrane.
3.
Decyzja o unieważnieniu lub przedłużeniu okresu ważności dotyczy jedynie ilości produktów, która nie została przywieziona lub wywieziona na skutek przypadku siły wyższej.
4.
W przypadku przedłużenia okresu ważności świadectwa organ wydający poświadcza świadectwo i wyciągi oraz wprowadza niezbędne zmiany.
5.
Nie naruszając przepisów art. 9 ust. 1, w przypadku przedłużenia okresu ważności świadectwa wcześniej wyznaczającego refundację, uprawnienia wynikające ze świadectwa nie podlegają przenoszeniu.
Jednakże w przypadku gdy uzasadniają to okoliczności danej sprawy można zezwolić na dokonanie takiego przeniesienia, o ile w tym samym czasie przedstawiony został wniosek o przedłużenie okresu ważności.
6.
Państwo Członkowskie, któremu podlega właściwy organ zawiadamia Komisję o przypadku siły wyższej; Komisja informuje o tym inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 42
1.
Jeżeli w następstwie przypadku siły wyższej podmiot wystąpił z wnioskiem o przedłużenie okresu ważności świadectwa wcześniej wyznaczającego wywozową opłatę wyrównawczą lub refundację wywozową, i jeżeli właściwy organ nie podjął jeszcze decyzji w sprawie tego wniosku, podmiot może zwrócić się do tego organu o wydanie drugiego świadectwa.
Drugie świadectwo wydawane jest na warunkach obowiązujących w chwili wystąpienia z wnioskiem, z wyjątkiem sytuacji:
- gdy ma zostać wydane w odniesieniu do ilości nieprzekraczającej niewykorzystanej ilości z pierwszego świadectwa, o którego przedłużenie okresu ważności wystąpiono,
- w polu 20 tego świadectwa umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Certificado emitido en las condiciones del artículo 42 del Reglamento (CE) no 1291/2000; certificado inicial no…
- Licens udstedt på de i artikel 42 i forordning (EF) nr 1291/2000 fastsatte betingelser; oprindelig licens nr…
- Unter de Bedingungen von Artikel 42 der Verordnung (EG) Nr 1291/2000 erteilte Lizenz; ursprüngliche Lizenz Nr…
- Πιστοποιητικό του εκδίδεται υπό τους όρους του άρθρου 42 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ 1291/2000 αρχικό πιοτοποιητικό αριθ…
- License issued in accordance with Article 42 of Regulation (EC) No 1291/2000; original license No…
- Certificat émis dans les conditions de l’article 42 du règlement (CE) no 1291/2000; certificat initial no…
- Titolo rilasciato alle condizioni dell’articolo 42 del regolamento (CE) n. 1291/2000; titolo originale n…
- Certificaat afgegeven overeenkomstig artikel 42 van Verordening (EG) nr 1291/2000; oorspronkelijk certificaat nr…
- Certificado emitido nas condições previsatas no artigo 42g do Regulamento (CE) n.o 1291/2000; certificado inicial n.o...
- Todistus myönnetty asetuksen (EY) N:o 1291/2000 42 artiklan mukaisesti; slkuperäinen todistus N:o…
- Licens utfärdad i enlighet med artikel 42 i förordning (EG) nr 1291/2000; ursprunglig licens nr…
2.
W przypadku gdy właściwy organ wydał decyzję o przedłużeniu okresu ważności pierwszego świadectwa:
a) na pierwszym świadectwie wpisuje się ilość, w odniesieniu do której wykorzystane zostało drugie świadectwo, pod warunkiem że:
- wykorzystał je podmiot uprawniony do korzystania z pierwszego świadectwa, i
- świadectwo zostało wykorzystane w przedłużonym okresie ważności;
b) zwalnia się zabezpieczenie drugiego świadectwa odnoszące się do tej ilości;
c) gdzie stosowne, organ, który wydał świadectwa powiadamia właściwy organ Państwa Członkowskiego gdzie zostało wykorzystane drugie świadectwo, w celu dokonania korekty pobranej lub wypłaconej kwoty.
W przypadku gdy właściwy organ stwierdza, że nie wystąpił przypadek siły wyższej lub jeżeli na mocy art. 41 podejmuje decyzję unieważniającą pierwsze świadectwo, wówczas prawa i zobowiązania wynikające z drugiego świadectwa są zachowane.
TYTUŁ IV
SZCZEGÓLNE PRZEPISY
Artykuł 43
1.
Produkty objęte systemem pozwoleń na wywóz lub produkty kwalifikujące się do objęcia systemem wcześniejszego wyznaczania refundacji lub innych kwot stosowanych w wywozie, mogą być traktowane jako towary zwrócone na mocy tytułu VI rozdział 2 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 jedynie w przypadku gdy przestrzegane są następujące przepisy:
a) jeżeli wywóz dokonany został bez pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji lub opłat, wówczas w przypadku gdy zastosowano dokument informacyjny INF 3, jak przewidziano w art. 850 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w polu A tego dokumentu musi znajdować się jeden z następujących wpisów:
- Exportación realizada sin certificado
- Udførsel uden licens/attest
- Ausfuhr ohne Ausfuhrlizenz oder Vorausfestsetzungsbescheinigung
- Εξαγωγή πραγματοποτουένη άνευ αδείαξ ή πιοτοποιητικού
- Exported without licence or certificate
- Exportation réalisée sans certificat
- Esportazione realizzata senza titolo
- Uitvoer sonder certificaat
- Exportação afectuada sem certificado
- Viety ilman todistusta
- Exporterad utan licens
b) artykuł 44 stosuje się, jeżeli wywóz dokonany został z zastosowaniem pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji.
2.
Jeśli towary zwrócone podlegają powrotnemu przywozowi:
a) przez urząd celny znajdujący się w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie wywozu, dowód poświadczający zgodność postępowania z art. 44 ust. 1 lit. a) lub b) dostarcza się przedstawiając dokument informacyjny INF 3 przewidziany w art. 850 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
b) przez urząd celny znajdujący się w tym samym Państwie Członkowskim dowód poświadczający zgodność postępowania ust. 1 lit. a) lub art. 44 ust. 1 lit. a) lub b) dostarcza się zgodnie z procedurą ustaloną przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
3. ustęp 1 lit. a) nie stosuje się w przypadkach przewidzianych w art. 844 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 44
1.
W przypadku gdy zobowiązanie wywozu nie zostało wykonane, w przypadkach określonych w art. 43 Państwa Członkowskie podejmują następujące środki:
a) w przypadku gdy wywozu dokonano na podstawie pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji, i gdy okres ważności takiego pozwolenia lub świadectwa nie wygasł do dnia, w którym zainteresowana strona oświadczyła o zamiarze korzystania z przepisów dotyczących towarów zwróconych:
- unieważniają wpis dokonany na pozwoleniu lub świadectwie odnoszącym się do danego wywozu,
- zabezpieczenie dotyczące pozwolenia lub świadectwa nie może zostać zwolnione ze względu na dokonanie wywozu lub, jeżeli zabezpieczenie zostało zwolnione, musi zostać ponownie wniesione do organu, który wydał pozwolenie lub świadectwo, w wysokości proporcjonalnej do odpowiedniej ilości towarów, i
- pozwolenie na wywóz lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji zostaje zwrócone właścicielowi tytularnemu;
b) w przypadku gdy wywozu dokonano na podstawie pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji, i gdy okres ważności pozwolenia lub świadectwa wygasł do dnia, w którym zainteresowana strona oświadczyła o zamiarze korzystania z przepisów dotyczących zwróconych towarów:
- w przypadku gdy zabezpieczenie dotyczące pozwolenia lub świadectwa nie zostało zwolnione ze względu na dokonanie wywozu, zabezpieczenie podlega przepadkowi, z zastrzeżeniem zasad mających zastosowanie w danym przypadku,
- jeżeli zabezpieczenie zostało zwolnione, właściciel tytularny pozwolenia lub świadectwa ponownie wnosi do organu, który wydał pozwolenie lub świadectwo, ponowne zabezpieczenie w odniesieniu do odpowiedniej ilości towarów oraz takie zabezpieczenie podlega przepadkowi, z zastrzeżeniem zasad mających zastosowanie w danym przypadku.
2. ust. 1 lit. a) i b) nie stosuje się, jeżeli towary zostały zwrócone z powodu przypadku siły wyższej, lub w przypadkach określonych w art. 844 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 45
1.
Jeżeli zabezpieczenie odnoszące się do pozwolenia lub świadectwa wykorzystanego przy wywozie produktów, które zostały powrotnie przywiezione na mocy systemu dotyczącego towarów zwróconych podlega przepadkowi na podstawie art. 44, wówczas na wniosek zainteresowanych stron jest ono zwolnione w przypadku gdy po dokonaniu powrotnego przywozu produktów nastąpił wywóz produktów równoważnych objętych tą samą podpozycją Nomenklatury Scalonej.
2.
Działanie wywozu:
a) musi być działaniem, w przypadku którego zgłoszenie zostało przyjęte:
- w terminie dwudziestu dni od dnia przyjęcia zgłoszenia powrotnego przywozu towarów zwróconych,
- w urzędzie celnym Państwa Członkowskiego powrotnego przywozu, który został wyznaczony przez to Państwo Członkowskie, i
- na podstawie nowego pozwolenia na wywóz, jeżeli do dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego produktów równoważnych upłynął okres ważności pierwotnego pozwolenia na wywóz;
b) musi dotyczyć produktów:
- takiej samej ilości, i
- przeznaczonych dla tego samego odbiorcy, który został wskazany przy pierwszym wywozie, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 844 ust. 2 lit. c) lub d) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione po przedstawieniu organowi, który wydał pozwolenie lub świadectwo, dowodu poświadczającego, że spełnione zostały warunki ustanowione w niniejszym artykule.
Dowód taki dostarcza przedstawiając następujące dokumenty:
a) zgłoszenie wywozowe produktów równoważnych lub jego egzemplarz bądź fotokopię, odpowiednio poświadczoną przez właściwe organy i opatrzoną jednym z następujących potwierdzeń:
- Condiciones previstas en el artículo 45 del Reglamento (CE) no 1291/2000 cumplidas
- Betingelsarne i artikel 45 forordning (EF) nr 1291/2000 opfyldt
- Bedingungen von Artikel 45 der Verordnung (EG) Nr 1291/2000 wurden eingehalten
- Τηρουμένων των προϋποθέσεων του άρθρου 45 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1291/2000
- Conditions laid down in article 45 of Regulation (EC) No 1291/2000 fullfilled
- Conditions prévues à l’article 45 du règlement (CE) no 1291/2000 respectées
- Condizioni previste dall’articolo 45 del regolamento (CE) no 1291/2000 ottemperate
- in artikel 45 van Verordening (EG) nr 1291/2000 bedoelde voorwaarden nageleefd
- Codnições previstas no artigo 45.o do Regulamento (CE) n.o 1291/2000 compridas
- Asetuksen (EY) N:o 1291/2000 45 artiklassa säädetyt edellytykset on täytetty
- Villkoren i artikel 45 i förordning (EG) nr 1291/2000 är uppfyllda.
Potwierdzenie musi zostać uwierzytelnione pieczęcią właściwego urzędu celnego, umieszczoną bezpośrednio na danym dokumencie; i
b) z wyjątkiem przypadku siły wyższej, dokument poświadczający, że w terminie sześćdziesięciu dni od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego, produkty opuściły obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 46
1.
Z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu, dla celów art. 896 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, władze, które wydały pozwolenie lub świadectwo dostarczają potwierdzenia, że podjęto środki mające na celu ewentualne zlikwidowanie skutków działania dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu.
Importer informuje władze, które wydały pozwolenie lub świadectwo o:
- nazwie i adresie organu, który podjął decyzję określoną w art. 877 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, któremu należy przesłać potwierdzenie,
- ilości i rodzaju danych produktów, dacie przywozu oraz numerze danego pozwolenia lub świadectwa.
W przypadku gdy pozwolenie lub świadectwo nie zostało zwrócone organowi wydającemu, importer przedstawia je temu organowi.
Przed wysłaniem potwierdzenia, określonego w akapicie pierwszym, organ, który wydał pozwolenie lub świadectwo musi zapewnić, że:
- zabezpieczenie odnoszące się do danej ilości nie zostało zwolnione i nie zostanie zwolnione, lub
- jeżeli zabezpieczenie zostało zwolnione, zostało ponownie wniesione w odniesieniu do danej ilości.
Jednakże zabezpieczenia nie składa się ponownie w odniesieniu do ilości towarów przekraczających ilość, do której zobowiązanie przywozu uważa się za wykonane.
Pozwolenie lub świadectwo zwraca się stronie zainteresowanej.
2.
W przypadku odmowy zwrotu lub umorzenia należności przywozowych, organ podejmujący decyzję powiadamia o tym władze, które wydały pozwolenie lub świadectwo.
Zabezpieczenie dotyczące danej ilości zostaje zwolnione.
3.
W przypadku udzielenia zwrotu lub umorzenia należności przywozowych, wpis na pozwoleniu lub świadectwie danej ilości zostaje unieważniony nawet, jeżeli upłynął termin ważności pozwolenia lub świadectwa.
Jeżeli ważność pozwolenia lub świadectwa wygasła, strona zainteresowana zwraca je organowi wydającemu.
Zabezpieczenie dotyczące danej ilości podlega przepadkowi z zastrzeżeniem zasad mających zastosowanie w danym przypadku.
4. ustępów 1 i 2 nie stosuje się w przypadku gdy:
a) z powodu działania siły wyższej, produkty muszą zostać powrotnie wywiezione, zniszczone lub umieszczone w składzie celnym lub w strefie wolnocłowej; lub
b) produkty znajdują się w sytuacji określonej w art. 900 ust. 1 lit. n) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2454/93; lub
c) jeżeli w chwili wniesienia wniosku o udzielenie zwrotu lub umorzenie należności, pozwolenie lub świadectwo, na którym została wpisana przywieziona ilość towarów, nie zostało jeszcze zwrócone stronie zainteresowanej.
5. ustępu 3 zdanie pierwsze:
- nie stosuje się w przypadkach określonych w ust. 4 lit. b),
- w przypadku określonym w ust. 4 lit. a) stosuje się wyłącznie na wniosek strony zainteresowanej.
Artykuł 47
1.
W przypadku gdy skutki dopuszczenia do swobodnego obrotu zostały zlikwidowane oraz zabezpieczenie dotyczące pozwolenia lub świadectwa podlega przepadkowi na mocy art. 46, wówczas na wniosek strony zainteresowanej zabezpieczenie zostaje zwolnione, jeżeli spełnione są warunki wymienione w ust. 2.
2.
Strona zainteresowana musi udowodnić, zgodnie z wymogami właściwych władz, że w terminie dwóch miesięcy od dnia dokonania pierwszego przywozu, taka sama ilość produktów równoważnych objętych tą samą podpozycją Nomenklatury Scalonej została przywieziona z tego samego kraju wywozu i od tego samego dostawcy w celu zastąpienia produktów, w stosunku do których przepisy art. 238 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosuje się.
Artykuł 48
1.
W przypadku gdy produkty podstawowe zostały objęte uzgodnieniami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 lub, gdy produkty lub towary zostały objęte uzgodnieniami przewidzianymi w art. 5 tego rozporządzenia i wykorzystane zostało pozwolenie na wywóz lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu opłat lub refundacji, oraz jeżeli strona zainteresowana całkowicie lub częściowo:
- wycofa z kontroli celnej te produkty podstawowe, w niezmienionym stanie lub jako produkty przetworzone, lub te produkty lub towary, lub
- nie zachowa łącznego terminu obliczonego na podstawie art. 28 ust. 6 i art. 29 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 lub innych przepisów prawa,
wówczas zobowiązanie do wywozu nie zostało wykonane dla danej ilości.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym została przyjęta deklaracja płatności określona w art. 26 ust. 1 rozporządzenie (WE) nr 800/1999, powiadamiają o tym organ, który wydał pozwolenie lub świadectwo.
W szczególności powiadamiają je o ilości i rodzaju danych produktów, numerze referencyjnym pozwolenia lub świadectwa i dacie dokonania wpisu.
3.
Organ, który wydał pozwolenie lub świadectwo stosuje przepisy art. 44.
4.
Państwo Członkowskie podejmuje środki, które uzna za niezbędne w celu zapewnienia zgodności z ust. 3.
Artykuł 49
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do świadectw wyznaczających wcześniej refundacje wywozowe, o których udzielenie występuje się w związku z zaproszeniem do składania ofert ogłoszonym w państwie trzecim przywozu.
Wyrażenie "zaproszenie do składania ofert" należy rozumieć jako otwarte wezwanie organów administracji publicznej państw trzecich lub międzynarodowych instytucji publicznych, na które oferty przetargowe wnosi się w określonym terminie, oraz o których przyjęciu decydują te organy lub instytucje.
Dla celów niniejszego artykułu, siły zbrojne określone w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 uważa się za kraj przywozu.
2.
Eksporter, który złożył lub zamierza złożyć ofertę przetargową w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert określonych w ust. 1, może, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w ust. 3, wystąpić z wnioskiem o wydanie jednego lub większej ilości świadectw, które zostaną wydane z zastrzeżeniem udzielenia zamówienia.
3.
Niniejszy artykuł stosuje się wyłącznie jeżeli w zaproszeniu do składania ofert podane są następujące dane szczegółowe:
- państwo trzecie przywozu i organ występujący z zaproszeniem do składania ofert,
- końcowy termin składania ofert,
- określona ilość produktów objętych zaproszeniem do składania ofert.
Występując z wnioskiem o wydanie świadectwa, zainteresowana strona powiadamia organ wydający o tych szczegółowych danych.
Wniosków o wydanie świadectwa nie można składać wcześniej niż piętnaście dni przed końcowym terminem składania ofert i wniosek musi zostać wniesiony do godziny 13 dnia, w którym upływa ten termin.
Ilości, o które występuje się z wnioskiem o wydanie świadectwa lub świadectw nie mogą być większe od ilości podanej w zaproszeniu do składania ofert.
Nie uwzględnia się marginesu błędu lub opcji przewidzianych w zaproszeniu do składania ofert.
4.
Nie naruszając przepisów art. 15 ust. 2, wniesienie zabezpieczenie nie jest wymagane w czasie składania wniosku o wydanie pozwolenia lub świadectwa.
5.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, wnioskodawca w terminie dwudziestu jeden dni od końcowego terminu składania ofert, powiadamia organ wydający, listem lub faksem, które muszą zostać doręczone organowi wydającemu przed upływem terminu dwudziestu jeden dni, o tym, że:
a) jemu samemu udzielono zamówienia;
b) nie udzielono mu zamówienia;
c) nie wniósł swojej oferty;
d) z powodów od niego niezależnych, nie może znać w terminie rezultatu zaproszenia do składania ofert.
6.
Nie przyjmuje się wniosków o wydanie świadectw, jeżeli w terminie wydania, któremu podlegają wnioski o wydanie świadectw na niektóre produkty, przyjęto szczególny środek, który uniemożliwia wydanie świadectw.
Żaden szczególny środek przyjęty po upływie wspomnianego terminu nie stanowi przeszkody dla wydania jednego lub większej ilości świadectw w odniesieniu do danego zaproszenia do składania ofert, jeżeli wnioskodawca spełnił następujące warunki:
a) informacje, określone w ust. 3 akapit pierwszy, potwierdzone zostały właściwymi dokumentami;
b) przedstawił dowód na to, że udzielono mu zamówienia;
c) przedstawił zamówienie; lub
d) jeżeli brak zamówienia jest uzasadniony, przedstawił dokumenty potwierdzające zobowiązania przyjęte z drugą umawiającą się stroną lub stronami, włącznie z wystawionym przez bank strony lub stron potwierdzeniem otwarcia przez instytucję finansową nabywcy nieodwołalnej akredytywy i dotyczącego uzgodnionej dostawy;
e) wniesione zostało zabezpieczenie wymagane dla wydania świadectwa.
Świadectwo lub świadectwa wydawane są tylko na kraj określony w ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze.
Umieszcza się na nich zaproszenie do składania ofert.
Całkowita ilość towarów, na którą wydawane jest świadectwo lub świadectwa jest równa całkowitej ilości towarów, dla której udzielono wnioskodawcy zamówienia i jeżeli przedstawił on zamówienie lub dokumenty, określone w lit. d). Ilość ta nie może być większa od ilości określonej we wniosku.
Ponadto w przypadku gdy występuje się o wydanie większej ilości świadectw, ilości, dla których wydawane jest to świadectwo lub świadectwa nie mogą być większe od ilości, o którą pierwotnie występowano z wnioskiem w odniesieniu do każdego świadectwa.
Do celów określenia okresu ważności świadectwa stosuje się przepis art. 23 ust. 1.
Żadne świadectwo nie może zostać wydane w odniesieniu do ilości, dla której nie udzielono wnioskodawcy zamówienia lub nie spełniono jednego z warunków określonych w lit. a), b), c), e) lub a), b), d) i e).
Posiadacz świadectwa lub świadectw jest uważany za objętego w pierwszej kolejności zobowiązaniem do zwrócenia każdej nienależnie wypłaconej refundacji, w przypadku gdy zostanie ustalone, że świadectwo lub świadectwa zostały wydane na podstawie zamówienia lub zobowiązania, określonych w lit. d) nieodpowiadających zaproszeniu do składania ofert otwartemu przez państwo trzecie.
7.
W przypadkach określonych w ust. 5 lit. b), c) i d) nie wydaje się świadectw w związku z wnioskiem określonym w ust. 3.
8.
W przypadku gdy wnioskodawca nie spełnia wymogów ust. 5, świadectwa nie wydaje się.
Jednakże jeżeli wnioskodawca przedstawi organowi wydającemu dowód poświadczający, że końcowy termin składania ofert został odroczony:
- o nie więcej niż dziesięć dni, wniosek pozostaje ważny, a termin dwudziestu jeden dni na przekazanie informacji, określonych w ust. 5, rozpoczyna się od dnia nowego końcowego terminu składania ofert,
- o więcej niż dziesięć dni, wniosek traci ważność.
9. a) Jeżeli oferent, którego oferta została przyjęta wykaże, zgodnie z wymogami właściwego organu, że z powodów od niego niezależnych i niestanowiących przypadku siły wyższej, organ, który wystąpił z zaproszeniem do składania unieważnił zamówienie, właściwy organ zwalnia zabezpieczenie w przypadku gdy wcześniej wyznaczona stawka refundacji jest wyższa lub równa stawce refundacji obowiązującej ostatniego dnia ważności świadectwa.
b) Jeżeli oferent, którego oferta została przyjęta wykaże, zgodnie z wymogami właściwego organu, że z powodów od niego niezależnych i niestanowiących przypadku siły wyższej, organ, który wystąpił z zaproszeniem do składnia ofert zobowiązał go do przyjęcia zmian w zamówieniu, właściwy organ może:
- w przypadku gdy wcześniej wyznaczona stawka refundacji jest wyższa lub równa stawce obowiązującej ostatniego dnia ważności świadectwa, zwolnić zabezpieczenie w kwocie odpowiadającej ilości towarów, które nie zostały jeszcze wywiezione,
- w przypadku gdy wcześniej wyznaczona stawka refundacji jest niższa lub równa stawce obowiązującej ostatniego dnia ważności świadectwa, przedłużyć okres ważności świadectwa o niezbędny termin.
Jednakże jeżeli szczególne przepisy dotyczące niektórych produktów przewidują, że okres ważności świadectwa wydanego z zastosowaniem przepisów niniejszego artykułu może być dłuższy od zwykłego okresu ważności tego świadectwa, a oferent, którego oferta została przyjęta znajduje się w sytuacji określonej w akapicie pierwszym tiret pierwsze organ wydający może przedłużyć okres ważności świadectwa, pod warunkiem że nie przekroczy on maksymalnego terminu ważności dopuszczonego na mocy tych przepisów.
c) Jeżeli oferent, którego oferta została przyjęta przedstawi dowód, że w zaproszeniu do składania ofert lub zamówieniu udzielonemu w wyniku rozstrzygnięcia przetargu przewidziany jest margines błędu lub opcja ponad 5 %, a organ, który wystąpił z zaproszeniem do składania ofert skorzysta z tej klauzuli, obowiązek wywozu uważa się za wykonany, jeżeli wywieziona ilość jest nie więcej niż o 10 % mniejsza od ilości, w odniesieniu do której wydano świadectwo, pod warunkiem że wcześniej wyznaczona stawka refundacji jest wyższa lub równa stawce refundacji obowiązującej ostatniego dnia ważności świadectwa.
W tym przypadku określoną w art. 35 ust. 2 stawkę 95 % zastępuje się stawką 90 %.
d) Przy porównaniu wcześniej wyznaczonej stawki refundacji ze stawką obowiązującą ostatniego dnia ważności świadectwa uwzględnia się, gdzie stosowne, inne kwoty przewidziane zgodnie z regułami wspólnotowymi.
10.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o szczegółowych danych, określonych w ust. 3 akapit pierwszy.
11.
W szczególnych przypadkach, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, mogą zostać ustanowione wyjątki od powyższych przepisów lub, gdzie właściwe, od przepisów odpowiednich artykułów innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków.
Artykuł 50
1.
W przypadku gdy dokonanie przywozu produktu podlega wymogowi przedstawienia pozwolenia na przywóz oraz gdy pozwolenie to wykorzystywane jest również w celu ustalenia objęcia produktu porozumieniem preferencyjnym, przywiezione ilości, które w granicach marginesu błędu przekraczają ilości podane w pozwoleniu na przywóz nie podlegają porozumieniu preferencyjnemu.
Z wyjątkiem przypadków, w których przepisy dotyczące poszczególnych sektorów przewidują szczególny wpis, w polu 24 pozwolenia lub świadectwa umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Régimen preferencial aplicable a la candidad indicada en las casillas 17 y 18
- Præferenceordning gældende for mængden anført i rubrik 17 og 18
- Präferenzregelung, anwendbar auf die in den Feldern 17 und 18 genannte Menge
- Προτιμησιακό καθεστώς εφαρμοζόμενο για την ποσότουα που αναγράφεται οτα τετραγωνίδια 17 και 18
- Preferential arrangements applicable to the quantity given in Sections 17 and 18
- Régime préférentiel applicable pour la quantité indiquée dans les cases 17 et 18
- Regime preferenziale applicabile per la quantità indicata nelle caselle 17 e 18
- Preferentiële regeling van toepassing voor de in de vakken 17 en 18 vermelde hoeveelheid
- Regime preferencial aplicável em relação à quantidade indicada nas casas 17 e 18
- Etuuskohtelu, jota sovelletaan kohdissa 17 ja 18 esitettyihin määriin
- Preferensordning tillämplig för den kvantitet som anges i fält 17 och 18.
2.
W przypadku gdy świadectwo określone w ust. 1 jest ponadto wykorzystywane do zarządzania kontyngentem taryfowym Wspólnoty, termin ważności świadectwa nie może przekraczać terminu stosowania kontyngentu.
3.
W przypadku gdy dany produkt nie może zostać przywieziony w ilości poza kwotą kontyngentu lub, gdy wydanie pozwolenia na przywóz dla danego produktu podlega specjalnym warunkom pozwolenie na przywóz nie zawiera tolerancji przewidującej nadwyżkę ilościową.
W polu 19 świadectwa umieszcza się cyfrę "0" (zero).
4.
W przypadku gdy przywóz produktów nie podlega przedstawieniu pozwolenia na przywóz i gdy pozwolenie na przywóz służy zarządzaniu porozumieniami preferencyjnymi dotyczącymi tego produktu, pozwolenie na przywóz nie przewiduje żadnej tolerancji ilościowej.
W polu 19 świadectwa umieszcza się cyfrę "0" (zero).
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 51
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 3719/88 traci moc.
2. Odniesienia do rozporządzenia uchylonego na mocy ust. 1, jak również do rozporządzeń (EWG) nr 3183/80, (EWG) nr 193/75 i (EWG) nr 1373/70, które zostały uprzednio uchylone, traktuje się odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Tabela korelacji z artykułami rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 określona jest w załączniku II.
Artykuł 52
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pozwoleń i świadectw, o których wydanie wystąpiono z wnioskiem od 1 października 2000 r.
Jednakże:
- artykuł 35 ust. 3 stosuje się do pozwoleń i świadectw wydanych od 1 lipca 2000 r.,
- załącznik III stosuje się od 1 października 2000 r.
Na wniosek zainteresowanych stron, przepisy art. 25 ust. 6 i art. 35 ust. 4 lit. d) mogą być dalej stosowane w odniesieniu do dokumentów, które zostały otwarte 1 października 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1295/2000
z dnia 20 czerwca 2000 r.
zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1286/2000 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Do celów kontroli pozostałości, zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalny limit pozostałości powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego,należy takżeustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać cefapirynę.
(7) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać doramektynę i cefazolinę.
(8) Należy przewidzieć odpowiedni okres przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1298/2000
z dnia 8 czerwca 2000 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sytuacja geograficzna oraz sezonowa sprawia, że Państwa Członkowskie powinny ustanowić dla statków rybackich pływających pod ich banderami oraz zarejestrowanych we Wspólnocie, szczegółowe zasady dotyczące włoków separacyjnych oraz sieci wyposażonych w siatkę sortującą, które mają być stosowane do połowów krewetek.
W związku z tym należy zmienić art. 25 rozporządzenia (WE) nr 850/98 [4].
(2) Ostatnie opinie naukowe wskazują na to, że ilości dobijaka na obszarze u północno- wschodnich wybrzeży Anglii oraz wschodnich wybrzeży Szkocji są obecnie niewystarczające do podtrzymania połowów dobijaka oraz wymagań różnych gatunków, dla których dobijak stanowi główny składnik ich diety. W związku z tym wymagane jest zamknięcie połowów dobijaka na tym obszarze.
(3) Artykuł 46 rozporządzenia (WE) nr 850/98 powinien zostać przeformułowany w celu zapewnienia większej przejrzystości w zakresie jego stosowania.
(4) Należy dokonać przeglądu oraz wprowadzić minimalne wymiary dla licznych skorupiaków oraz małży.
(5) W związku z powyższym należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 850/98,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 850/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 25 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Najpóźniej do dnia 1 lipca 2002 r. powinien być stosowany włok separacyjny bądź włok zaopatrzony w siatkę sortującą, do połowu krewetki pospolitej oraz krewetki Ezopa, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które powinny zostać ustanowione przez Państwa Członkowskie stosownie do art. 46.
Takie zasady mogą być stosowane tylko do sieci ciągnionych przez statki rybackie."
2) Po art. 29 dodaje się art. 29a w brzmieniu:
"Artykuł 29a
Ograniczenia dotyczące połowów dobijaka
1.
W latach 2000, 2001 oraz 2002 zakazuje się wyładowywania lub zatrzymywania na pokładzie dobijaka złowionego na obszarze geograficznym ograniczonym przez wschodnie wybrzeże Anglii oraz Szkocji oraz linię łączącą kolejno następujące współrzędne:
- wschodnie wybrzeże Anglii na 55° 30' szerokości geograficznej północnej,
- 55° 30' szerokości geograficznej północnej, 1° 00' długości geograficznej zachodniej,
- 58° 00' szerokości geograficznej północnej, 1° 00' długości geograficznej zachodniej,
- 58° 00' szerokości geograficznej północnej, 2° 00' długości geograficznej zachodniej,
- wschodnie wybrzeże Szkocji na 2° 00' długości geograficznej zachodniej.'
2.
Do dnia 1 marca 2001 r. oraz ponownie do dnia 1 marca 2002 r. Komisja złoży Radzie sprawozdanie na temat wyników stosowania przepisu zawartego w ust. 1.
Na podstawie wspomnianych sprawozdań Komisja może zaproponować odpowiednie zmiany do warunków określonych w ust. 1."
3) W art. 46 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki mające na celu ochronę i zarządzanie zasobami:
a) w przypadku typowo lokalnych zasobów będących przedmiotem zainteresowania wyłącznie danego Państwa Członkowskiego; lub
b) w formie warunków lub szczegółowych ustaleń skonstruowanych w celu ograniczenia połowów za pomocą środków technicznych:
i) uzupełniających środki ustanowione w prawodawstwie wspólnotowym dotyczącym rybołówstwa; lub
ii) wykraczających poza minimalne wymagania ustalone we wspomnianym powyżej prawodawstwie;
pod warunkiem że takie środki stosują się wyłącznie do statków rybackich pływających pod banderą danego Państwa Członkowskiego oraz zarejestrowanych we Wspólnocie, bądź w przypadku działań połowowych nieprowadzonych przez statek rybacki, do osób prowadzących działalność połowową w danym Państwie Członkowskim."
4) W załączniku XII wprowadza się następujące zmiany:
a) wyrazy "Rospoka (Venerupis pullastra) 40 mm" zastępuje się wyrazami "Rospoka (Venerupis pullastra) 38 mm";
b) wyrazy "Wenus brunatna (Callista chione) 5 cm" zastępuje się wyrazami "Wenus brunatna (Callista chione) 6 cm";
c) wyrazy "Okładniczki (Ensis spp., Pharus legumen) 10 cm" zastępuje się wyrazami "Okładniczki (Ensis spp.) 10 cm";
d) przed wyrazami "Trąbik zwyczajny (Buccinum undatum)" dodaje się wyrazy "Okładniczki (Pharus legumen) 65 mm",
e) po wyrazach "Langusta (Palinurus spp.)" dodaje sięwyrazy "Krewetka głębokowodna (Parapenaeus longirostris) 22 mm (długość pancerza)".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1334/2000
z dnia 22 czerwca 2000 r.
ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkty podwójnego zastosowania (włącznie z oprogramowaniem i technologią) powinny podlegać skutecznej kontroli podczas eksportu ze Wspólnoty.
(2) Niezbędny jest efektywny, wspólny system kontroli eksportu produktów podwójnego zastosowania, aby zapewnić wypełnianie międzynarodowych ustaleń i zobowiązań Państw Członkowskich, w szczególności odnośnie nieproliferacji, i Unii Europejskiej.
(3) Istnienie wspólnego systemu kontroli i zharmonizowanej polityki w zakresie wykonywania i monitorowania we wszystkich Państwach Członkowskich, jest warunkiem wstępnym dla ustanowienia swobodnego przepływu produktów podwójnego zastosowania wewnątrz Wspólnoty.
(4) Istniejący system kontroli eksportu produktów podwójnego zastosowania, ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 3381/94 [2] i decyzją Rady 94/942/WPZiB [3], wymaga dalszej harmonizacji w celu zagwarantowania skutecznej kontroli.
(5) Podstawowymi elementami skutecznego systemu kontroli eksportu są wspólne wykazy produktów podwójnego zastosowania, miejsc przeznaczenia i wytycznych; wykazy te zostały ustanowione decyzją 94/942/WPZiB z kolejnymi zmianami, i powinny zostać włączone do niniejszego rozporządzenia.
(6) Odpowiedzialność za podejmowanie decyzji w sprawach składania wniosków o zezwolenia na eksport spoczywa na władzach krajowych.
Przepisy krajowe i decyzje wpływające na eksport produktów podwójnego zastosowania muszą być podejmowane w ramach wspólnej polityki handlowej, w szczególności, w oparciu o rozporządzenie Rady (EWG) nr 2603/69 z dnia 20 grudnia 1969 r. ustanawiające wspólne reguły wywozu [4].
(7) Decyzje o aktualizacji wspólnych wykazów produktów podwójnego zastosowania muszą być całkowicie zgodne ze zobowiązaniami i ustaleniami, jakie każde z Państw Członkowskich przyjęło jako członek odpowiednich międzynarodowych reżimów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli eksportu, lub przez ratyfikowanie stosownych traktatów międzynarodowych.
(8) Przekazywanie oprogramowania i technologii za pomocą mediów elektronicznych, faksu lub telefonu, do miejsc przeznaczenia poza Wspólnotą, powinno być także kontrolowane.
(9) Szczególną uwagę należy zwrócić na kwestie powrotnego wywozu i końcowego zastosowania.
(10) Dnia 22 września 1998 r. przedstawiciele Państw Członkowskich i Komisja Europejska podpisali protokoły dodatkowe do odpowiednich porozumień ochronnych między Państwami Członkowskimi, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, które oprócz innych środków, zobowiązują Państwa Członkowskie do dostarczania informacji na temat określonego sprzętu i materiałów niejądrowych.
(11) Wspólnota przyjęła zespół zasad celnych, zawartych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [5], i rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [6] wprowadzające rozporządzenie (EWG) nr 2913/92, które ustanawiają, między innymi, przepisy dotyczące wywozu i powrotnego wywozu towarów. Rozporządzenie to nie ogranicza jakichkolwiek uprawnień przyznanych na mocy i w zastosowaniu Wspólnotowego Kodeksu Celnego i jego przepisów wykonawczych.
(12) Na podstawie i w ramach art. 30 Traktatu i do czasu osiągnięcia większego stopnia harmonizacji, Państwa Członkowskie utrzymają prawo przeprowadzania kontroli transferów niektórych produktów podwójnego zastosowania we Wspólnocie Europejskiej w celu ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego.
Gdy takie kontrole wiążą się z efektywnością kontroli eksportu ze Wspólnoty, będą one okresowo przeglądane przez Radę.
(13) W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia, każde z Państw Członkowskich powinno podjąć środki przyznające właściwym organom odpowiednie uprawnienia.
(14) Każde Państwo Członkowskie powinno określić kary, jakie będą nakładane w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
(15) Parlament Europejski wyraził swoją opinię w rezolucji z dnia 13 kwietnia 1999 r. [7]
(16) W świetle niniejszego, rozporządzenie (WE) nr 3381/94 traci moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przedmiot i definicje
Artykuł 1
Rozporządzenie ustanawia wspólnotowy system kontroli eksportu produktów podwójnego zastosowania.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "produkty podwójnego zastosowania", oznacza produkty, włącznie z oprogramowaniem i technologią, które mogą być stosowane zarówno w celach cywilnych jak i wojskowych, oraz obejmuje wszystkie towary w zastosowaniach niewybuchowych, jak i w jakikolwiek sposób do wspomagania wytwarzania broni jądrowej lub innych urządzeń do wybuchu jądrowego;
b) "eksport" oznacza:
(i) procedurę wywozu zgodnie z art. 161 Wspólnotowego Kodeksu Celnego;
(ii) powrotny wywóz zgodnie z art. 182 tego Kodeksu, i
(iii) przekazywanie oprogramowania lub technologii przez media elektroniczne, faks lub telefon do miejsc przeznaczenia poza Wspólnotą; stosuje się to do ustnego przekazywania technologii przez telefon tylko wtedy, gdy technologia zawarta jest w dokumencie, którego odpowiednia część jest odczytywana przez telefon, lub opisywana przez telefon w taki sposób, aby osiągnąć ten sam co do istoty rezultat;
c) "eksporter" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, w imieniu której dokonywana jest deklaracja eksportowa, to znaczy, osoba, która, w czasie gdy deklaracja jest przyjmowana, ma kontrakt z odbiorcą w państwie trzecim i jest uprawniona do decydowania o wysłaniu produktu poza obszar celny Wspólnoty.
Jeżeli nie została zawarta żadna umowa eksportowa lub strona umowy nie działa we własnym imieniu, uprawnienie do decydowania o wysłaniu produktu poza obszar celny Wspólnoty jest decydujące;
"eksporter" oznacza także każdą osobę fizyczną lub prawną, która podejmuje decyzję o przekazaniu oprogramowania lub technologii przez media elektroniczne, faks lub telefon do miejsca przeznaczenia poza Wspólnotę;
Gdy przywilej prawa dysponowania produktem podwójnego zastosowania, należy do osoby posiadającej siedzibę poza Wspólnotą, na podstawie umowy, na której opiera się eksport, za eksportera uważa się Umawiającą się Stronę mającą siedzibę we Wspólnocie.
d) "deklaracja eksportowa" oznacza dokument, za pomocą którego osoba wykazuje, w określonej formie i w określony sposób, wolę poddania produktów podwójnego zastosowania procedurze eksportu.
ROZDZIAŁ II
Zakres
Artykuł 3
1.
Eksport produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I wymaga zezwolenia.
2.
Zgodnie z art. 4 lub art. 5, wymóg uzyskania zezwolenia może także odnosić się do eksportu do wszystkich lub niektórych miejsc przeznaczenia niektórych produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do przypadków świadczenia usług lub przekazywania technologii, jeżeli to świadczenie lub przekazywanie odbywa się poprzez transgraniczny przepływ osób fizycznych.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do produktów podwójnego zastosowania, które tylko przechodzą przez terytorium Wspólnoty, to jest tych, którym nie nadano przeznaczenia celnego innego niż procedura tranzytu zewnętrznego, lub które jedynie zostały umieszczone w strefie wolnocłowej lub w składzie wolnocłowym i gdzie nie musi być prowadzona w określony sposób ich ewidencja towarowa.
Artykuł 4
1.
W przypadku eksportu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I wymagane jest zezwolenie, jeżeli eksporter został poinformowany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym ma on siedzibę, że wskazane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do stosowania do celów związanych z rozwojem, wytwarzaniem, obsługą, eksploatacją, konserwacją, przechowywaniem, wykrywaniem, identyfikacją lub rozprzestrzenianiem broni chemicznej, biologicznej, lub jądrowej lub innych urządzeń do wybuchu jądrowego, lub z rozwojem, wytwarzaniem, konserwacją lub przechowywaniem pocisków zdolnych do przenoszenia takich broni.
2.
Zezwolenie jest również wymagane w przypadku eksportu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli kraj nabywający lub kraj przeznaczenia podlega embargu na broń ustanowionemu przez wspólne stanowisko lub wspólną akcję, przyjętą przez Radę lub decyzję OBWE, lub embargu na broń nałożonemu przez wiążącą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, i jeżeli eksporter został poinformowany przez organy określone w ust. 1, że wspomniane produkty, są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do końcowego zastosowania przez wojsko.
Do celów niniejszego ustępu, końcowe zastosowanie przez wojsko, znaczy:
a) włączenie do produktów wojskowych wymienionych na listach uzbrojenia Państw Członkowskich;
b) użycie sprzętu produkcyjnego, badawczego lub analitycznego i ich podzespołów do rozwoju, wytwarzania lub konserwacji produktów wojskowych wymienionych na wspomnianych wyżej listach;
c) użycie niedokończonego produktu w zakładzie do wytwarzania produktów wojskowych wymienionych na wspomnianych wyżej listach.
3.
Zezwolenie jest także wymagane w przypadku eksportu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli eksporter został poinformowany przez organy określone w ust. 1, że wspomniane produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do wykorzystania jako części lub podzespoły w produktach wojskowych wymienionych na krajowej liście uzbrojenia, które zostały wyeksportowane z terytorium Państwa Członkowskiego bez zezwolenia lub z naruszeniem zezwolenia przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe tego Państwa Członkowskiego.
4.
Jeżeli eksporter jest świadomy tego, że produkty podwójnego zastosowania niewymienione w załączniku I, które proponuje na eksport, są przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w ust. 1, 2 i 3, musi on powiadomić organy określone w ust. 1, które podejmą decyzję, czy jest, czy nie jest celowe wymaganie zezwolenia dla danego eksportu.
5.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać krajowe ustawodawstwo nakładające wymagania uzyskania zezwolenia dotyczące eksportu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, jeżeli eksporter ma podstawy do podejrzeń, że te produkty są lub mogą być przeznaczone, w całości lub w części, do jakiegokolwiek zastosowania do celów określonych w ust. 1.
6.
Państwo Członkowskie, które nakłada wymóg uzyskania zezwolenia w zastosowaniu ust. 1-5 dotyczący eksportu produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I, gdy jest stosowne, poinformuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Pozostałe Państwa Członkowskie należycie uwzględniają wszystkie informacje i poinformują, na ile to możliwe, swoje urzędy celne i inne właściwe władze krajowe.
7.
Przepisy art. 9 ust. 2 i 3 stosują się do przypadków dotyczących produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I.
8.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do podejmowania krajowych środków na mocy art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2603/69.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie może, ze względów bezpieczeństwa publicznego lub ze względu na prawa człowieka, zabronić, lub wymagać zezwolenia na eksport produktów podwójnego zastosowania niewymienionych w załączniku I.
2.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wszystkich środkach podjętych na podstawie ust. 1, niezwłocznie po ich podjęciu i podać wszystkie dokładne powody podjęcia środków.
3.
Państwo Członkowskie powiadamia również niezwłocznie Komisję o wszelkich modyfikacjach środków podjętych na podstawie ust. 1.
4.
Komisja opublikuje środki, o których została powiadomiona na podstawie ust. 2 i 3 w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ III
Zezwolenie na eksport
Artykuł 6
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowe generalne zezwolenie w odniesieniu do niektórych rodzajów eksportu, określone w załączniku II.
2.
W odniesieniu do wszystkich innych rodzajów eksportu, dla których na mocy niniejszego rozporządzenia wymagane jest zezwolenie, zezwolenia takie udzielane są przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym eksporter ma swoją siedzibę.
Z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w ust. 3, zezwolenia te mogą być indywidualne, globalne lub generalne.
Zezwolenia są ważne na terenie Wspólnoty.
W razie konieczności, zezwolenie może podlegać pewnym wymaganiom i warunkom, takim jak obowiązek dostarczenia oświadczenia końcowego użytkownika.
3.
Produkty wymienione w części 2 załącznika II nie są objęte zezwoleniem generalnym.
4.
Państwa Członkowskie wskażą w zezwoleniach generalnych, że nie będą one mogły być wykorzystane, jeśli eksporter został poinformowany przez organy, że wspomniane produkty są, lub mogą być przeznaczone, w całości lub części, do zastosowań określonych w art. 4 ust. 1, 2 lub 3, lub gdy eksporter jest świadomy, że produkty te są przeznaczone do wyżej wspomnianych zastosowań.
5.
Państwa Członkowskie utrzymają lub wprowadzą w swoim odpowiednim krajowym ustawodawstwie możliwość udzielania zezwolenia globalnego dla szczególnych eksporterów z uwzględnieniem typu lub kategorii produktów podwójnego zastosowania, które może być ważne dla eksportu do jednego lub więcej określonych krajów.
6.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wykaz organów właściwych do udzielania zezwoleń na eksport produktów podwójnego zastosowania.
Komisja opublikuje wykaz tych organów w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
1.
Jeżeli produkty podwójnego zastosowania w odniesieniu do których został złożony wniosek o wydanie indywidualnego zezwolenia na eksport do miejsca przeznaczenia niewymienionego w załączniku II, lub do jakiegokolwiek miejsc przeznaczenia w przypadku produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV, są lub będą umieszczone w jednym lub kilku Państwach Członkowskich, innych niż te w których składany jest wniosek, fakt taki zostaje wykazany we wniosku.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, do których został złożony wniosek o wydanie zezwolenia, niezwłocznie zasięgają opinii właściwych organów zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich, i dostarczają stosownych informacji.
Państwo lub Państwa Członkowskie, u których zasięgano opinii, w ciągu dziesięciu dni roboczych powiadamiają o jakichkolwiek zastrzeżeniach, jakie może lub mogą mieć wobec udzielania zezwolenia, które wiążą Państwo Członkowskie, w którym złożono wniosek.
Jeżeli w ciągu dziesięciu dni roboczych nie przedstawiono żadnych zastrzeżeń, Państwo lub Państwa Członkowskie, u których zasięgano opinii, są uważane za nie posiadające zastrzeżeń.
W wyjątkowych przypadkach, każde Państwo Członkowskie, u którego zasięgano opinii, może złożyć wniosek o wydłużenie terminu 10-dniowego.
Jednakże, wydłużenie to nie może przekroczyć 30 dni roboczych.
2.
Jeżeli eksport mógłby naruszać podstawowe interesy bezpieczeństwa, Państwo Członkowskie może prosić inne Państwo Członkowskie o nie udzielanie zezwolenia na eksport lub, jeżeli takie zezwolenie zostało udzielone, prosić o jego unieważnienie, zawieszenie, modyfikację lub odwołanie.
Państwo Członkowskie, które otrzymało taką prośbę niezwłocznie podejmuje konsultacje, o charakterze niewiążącym, z Państwem Członkowskim występującym z prośbą, które mają się zakończyć w ciągu 10 dni roboczych.
Artykuł 8
Przy podejmowaniu decyzji, czy udzielić zezwolenia na eksport na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie biorą pod uwagę wszelkie istotne względy obejmujące:
a) własne zobowiązania i obowiązki, które przyjęły, jako członek międzynarodowych reżimów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli eksportu wrażliwych, lub w drodze ratyfikacji stosownych traktatów międzynarodowych;
b) własne zobowiązania w ramach sankcji nałożonych przez wspólne stanowisko lub wspólną akcję, przyjętą przez Radę lub decyzję OBWE lub przez wiążącą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;
c) względy krajowej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, włączając dziedziny objęte Kodeksem Postępowania Unii Europejskiej w sprawie eksportu broni;
d) względy zamierzonego końcowego zastosowania i ryzyko jego zmiany.
Artykuł 9
1.
Eksporterzy dostarczają właściwym organom stosowne informacje wymagane we wniosku o udzielenie zezwolenia na eksport.
2.
Właściwe organy, działając zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, mogą odmówić udzielenia zezwolenia na eksport i mogą unieważnić, zawiesić, zmodyfikować lub odwołać zezwolenie na eksport, które już zostało udzielone.
Gdy odmówiły, unieważniły, zawiesiły, znacznie ograniczyły lub odwołały zezwolenie, informują właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich i Komisję oraz wymieniają stosowne informacje z pozostałymi Państwami Członkowskimi i Komisją, stosując się do przepisów art. 15 ust. 3 dotyczącego poufności takich informacji.
3.
Państwo Członkowskie, zanim udzieli zezwolenia na eksport, którego nie udzielono w innym Państwie Członkowskim lub Państwach w odniesieniu do zasadniczo identycznej transakcji, w ciągu ostatnich trzech lat, zasięga opinii Państwa lub Państw Członkowskich, które odmówiły udzielenia.
Jeżeli po konsultacji, Państwo Członkowskie niemniej jednak zdecyduje się udzielić zezwolenia na eksport, informuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, oraz dostarcza stosowne informacje o powodach swojej decyzji.
Artykuł 10
1.
Wszystkie indywidualne i globalne zezwolenia na eksport są wydawane w formie zgodnej z wzorem określonym w załączniku IIIa.
2.
Na wniosek eksporterów, globalne zezwolenia na eksport, które zawierają limity ilościowe mogą być podzielone.
3.
Generalne zezwolenia na eksport, udzielone na podstawie art. 6 ust. 2 są publikowane zgodnie z prawem krajowym i praktyką.
Powinny one być wydawane zgodnie ze wskazówkami określonymi w załączniku IIIb.
ROZDZIAŁ IV
Aktualizacja wykazu produktów podwójnego zastosowania
Artykuł 11
Wykaz produktów podwójnego zastosowania określony w załączniku I i IV jest aktualizowany zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami i obowiązkami oraz wszystkimi ich modyfikacjami, które każde Państwo Członkowskie przyjęło jako członek odpowiednich międzynarodowych reżimów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli eksportu, lub w drodze ratyfikacji stosownych traktatów międzynarodowych;
ROZDZIAŁ V
Procedury celne
Artykuł 12
1.
Przy dokonywaniu formalności w zakresie eksportu produktów podwójnego zastosowania w urzędzie celnym odpowiedzialnym za obsługę deklaracji esportowej, eksporter dostarcza dowód, że uzyskał konieczne zezwolenie na eksport.
2.
Od eksportera może być wymagane tłumaczenie dostarczonych jako dowód dokumentów na język urzędowy Państwa Członkowskiego, w którym złożona jest deklaracja eksportowa.
3.
Bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych na mocy lub w zastosowaniu Wspólnotowego Kodeksu Celnego, Państwo Członkowskie może także na okres nie przekraczający okresów określonych w ust. 4, zawiesić eksport ze swojego terytorium, lub jeżeli to konieczne, w inny sposób zapobiec opuszczeniu terytorium Wspólnoty poprzez swoje terytorium, przez produkty podwójnego zastosowania wymienione w załączniku I, które zostały objęte ważnym zezwoleniem, jeżeli są uzasadnione podejrzenia, że:
a) przy udzielaniu zezwolenia nie zostały wzięte pod uwagę stosowne informacje; lub
b) od czasu udzielenia zezwolenia okoliczności w znaczący sposób uległy zmianie.
4.
W przypadku określonym w ust. 3, należy niezwłocznie zasięgnąć opinii właściwych organów Państwa Członkowskiego, które udzieliło zezwolenia na eksport, w celu ewentualnego podjęcia działań na podstawie art. 9 ust. 2.
Jeżeli takie właściwe organy podejmą decyzję o utrzymaniu zezwolenia, udzielają odpowiedzi w terminie 10 dni roboczych, który, na ich wniosek może być przedłużony do 30 dni roboczych w wyjątkowych okolicznościach.
W takim przypadku, jeżeli nie udzielono odpowiedzi w ciągu 10, lub wyjątkowym przypadku jak wyżej, 30 dni roboczych, produkty podwójnego zastosowania zostają natychmiast zwolnione.
Państwo Członkowskie, które udzieliło zezwolenia, poinformuje pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
Artykuł 13
1.
Państwo Członkowskie może ustanowić, że formalności celne w zakresie eksportu produktów podwójnego zastosowania mogą być dokonywane tylko w uprawnionych do tego celu urzędach celnych.
2.
Państwo Członkowskie, korzystające z możliwości określonej w ust. 1, informuje Komisję, które urzędy celne zostały należycie upoważnione.
Komisja opublikuje informacje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 14
Przepisy art. 463-470 i 843 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 mają zastosowanie do ograniczeń odnoszących się do wywozu, powrotnego wywozu i opuszczania obszaru celnego przez produkty podwójnego zastosowania, w przypadku wywozu których wymagane jest zezwolenie na mocy niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VI
Współpraca administracyjna
Artykuł 15
1.
Działając w porozumieniu z Komisją, Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie środki w celu ustanowienia bezpośredniej współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami, w szczególności, w celu wyeliminowania ryzyka, że możliwy brak równowagi w stosowaniu kontroli eksportu produktów podwójnego zastosowania może prowadzić do zakłóceń w handlu, co może powodować trudności dla jednego lub kilku Państw Członkowskich.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie odpowiednie środki w celu ustanowienia bezpośredniej współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami w sprawie wrażliwych końcowych użytkowników, mając na względzie zapewnienie podobnego poziomu informacji dla eksporterów, których to rozporządzenie dotyczy.
3.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [8], w szczególności, przepisy dotyczące poufności informacji są stosowane mutatis mutandis, bez uszczerbku dla art. 18 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
Środki kontroli
Artykuł 16
1.
Eksporterzy przechowują szczegółowe rejestry lub zapisy transakcji eksportowych zgodnie z praktyką obowiązującą w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Takie rejestry lub zapisy obejmują w szczególności dokumenty handlowe, takie jak faktury, deklaracje oraz dokumenty transportowe i wysyłkowe zawierające wystarczające informacje umożliwiające identyfikację następujących danych:
a) opisu produktów podwójnego zastosowania,
b) ilości produktów podwójnego zastosowania,
c) nazwy i adresu eksportera i odbiorcy,
d) i jeżeli jest znane - końcowego użycia i końcowego użytkownika produktów podwójnego zastosowania.
2.
Zapisy i rejestry oraz dokumenty określone w ust. 1 są przechowywane co najmniej przez trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miał miejsce eksport.
Są okazywane na żądanie właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę.
Artykuł 17
W celu zapewnienia właściwego stosowania rozporządzenia, Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki dla umożliwienia właściwym organom:
a) gromadzenia informacji o zamówieniach i transakcjach dotyczących produktów podwójnego zastosowania;
b) ustanowienia, aby środki kontroli eksportu były właściwie stosowane, co może obejmować w szczególności prawo do wejścia do pomieszczeń osób, które mają interes w transakcji eksportowej.
ROZDZIAŁ VIII
Przepisy ogólne i końcowe
Artykuł 18
1.
Zostanie powołana Grupa Koordynacyjna pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy do Grupy Koordynacyjnej przedstawiciela.
Grupa Koordynacyjna bada wszelkie kwestie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, które mogą być podnoszone przez przewodniczącego lub przedstawicieli Państw Członkowskich, oraz między innymi:
a) środki, jakie powinny zostać podjęte przez Państwa Członkowskie w celu poinformowania eksporterów o ich obowiązkach wynikających z niniejszego rozporządzenia;
b) informacje dotyczące formularzy zezwoleń na eksport.
2.
Grupa Koordynacyjna może, jeśli uzna to za konieczne, zasięgnąć opinii organizacji reprezentujących eksporterów w sprawach dotyczących rozporządzenia.
Artykuł 19
Każde Państwo Członkowskie podejmie odpowiednie środki, aby zapewnić właściwe wykonanie wszystkich przepisów niniejszego rozporządzenia.
W szczególności, ustanawia kary stosowne do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia, lub przepisów przyjętych w celu jego wykonania.
Kary takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające.
Artykuł 20
Każde Państwo Członkowskie poinformuje Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze środkami określonymi w art. 19.
Komisja prześle informacje do pozostałych Państw Członkowskich.
Co trzy lata Komisja składa sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Państwa Członkowskie dostarczą Komisji wszystkich stosownych informacji dla przygotowania tego sprawozdania.
Artykuł 21
1.
W odniesieniu do transferu wewnątrzwspólnotowego produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku IV wymagane jest zezwolenie.
Produkty wymienione w części 2 załącznika IV nie zostają objęte zezwoleniem generalnym.
2. a) Państwo Członkowskie może nałożyć wymaganie uzyskania zezwolenia w przypadku transferu innych produktów podwójnego zastosowania ze swojego terytorium do innego Państwa Członkowskiego w przypadkach gdy w czasie przesyłania:
- operator wie, że końcowe miejsce przeznaczenia danych produktów jest poza Wspólnotą,
- eksport tych produktów do miejsca końcowego przeznaczenia podlega wymogowi uzyskania zezwolenia na podstawie art. 3, 4 lub 5 w Państwie Członkowskim, z którego produkty mają być transferowane, a taki eksport bezpośrednio z terytorium nie jest dozwolony na podstawie zezwolenia generalnego lub globalnego,
- w Państwie Członkowskim, do którego mają być transferowane dane produkty, nie bedzie wykonywana ich obróbka lub przetwarzanie określone w art. 24 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
b) O zezwolenie na transfer należy ubiegać się w Państwie Członkowskim, z którego produkty podwójnego zastosowania mają być przesyłane.
c) W przypadkach, gdzie kolejny eksport produktów podwójnego zastosowania został już zaakceptowany podczas procedur konsultacyjnych określonych w art. 7 przez Państwo Członkowskie z którego produkty mają być transferowane, zezwolenie na transfer zostaje wydane operatorowi niezwłocznie, jeżeli okoliczności nie zmieniły się znacząco.
d) Państwo Członkowskie, które przyjmuje ustawodawstwo nakładające takie wymaganie, informuje Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o środkach jakie podjęto.
Komisja opublikuje te informacje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
3.
Środki przyjęte na podstawie ust. 1 i 2 nie mają na celu tworzenia wewnętrznych kontroli granicznych we Wspólnocie, ale wyłącznie kontrole, która są przeprowadzane jako część normalnych procedur kontrolnych stosowanych w sposób niedyskryminujący na terytorium Wspólnoty.
4.
Stosowanie środków na podstawie art. 1 i 2 nie może w żadnym wypadku powodować tego, że transfery z jednego Państwa Członkowskiego do innego podlegały bardziej restrykcyjnym warunkom, niż te, nałożone na eksport tych samych produktów do państw trzecich.
5.
Dokumenty i rejestry transferów wewnątrzwspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I, należy przechowywać przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce transfer i należy je okazywać na żądanie właściwym organom Państwa Członkowskiego, z którego były przesyłane.
6.
Państwo Członkowskie w drodze krajowego ustawodawstwa, może wymagać aby, w przypadku transferów wewnątrzwspólnotowych z tego Państwa Członkowskiego, produktów wymienionych w kategorii 5 części 2 załącznika I, które nie są wymienione w załączniku IV, właściwym organom tego Państwa Członkowskiego dostarczone zostały dodatkowe informacje dotyczące tych produktów.
7.
Stosowne dokumenty handlowe dotyczące transferów wewnątrzwspólnotowych produktów podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I, jasno wskazują, iż produkty podlegają kontroli w przypadku eksportu ze Wspólnoty.
Stosowne dokumenty handlowe obejmują w szczególności: umowy sprzedaży, potwierdzenia zamówień, faktury lub zawiadomienia o wysyłce.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie nie narusza:
- stosowania art. 296 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
- stosowania Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Artykuł 23
Rozporządzenie (WE) nr 3381/94 traci moc.
Jednakże, w przypadku wniosków o wydanie zezwoleń na eksport złożonych przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mają nadal zastosowanie stosowne przepisy rozporządzenia (WE) nr 3381/94.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1336/2000
z dnia 19 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 [3] przydziela producentom kwoty produkcyjne proporcjonalnie do średnich ilości dostarczonych w ciągu trzech lat poprzedzających ostatnie zbiory.
(2) Artykuł 9 ust. 4 tego rozporządzenia stanowi, że przed upływem ostatecznego terminu zawierania umów kontraktacji Państwa Członkowskie mogą uzyskać zezwolenie na przeniesienie części ich gwarantowanych progów przydziałów na inne grupy odmian zgodnie z ust. 3.
Wyrazy "zgodnie z ust. 3" zostały przejęte z przepisu, który poprzedzał przyjęcie środka przeniesienia.
Odwołanie do ust. 3 w ust. 4 powinno zostać skreślone ze względu na fakt, że przeniesienia nie mogą mieć miejsca na mocy ust. 3 bez szkodliwego oddziaływania na producentów, którzy uzyskawszy kwoty produkcyjne proporcjonalnie do średniej rocznej ilości dostaw podczas trzech lat poprzedzających ostatnie zbiory, zamierzają uprawiać inne odmiany w odpowiedzi na zapotrzebowanie rynku.
Stosowanie odniesienia do ust. 3 faktycznie oznaczałoby, że przeniesione ilości byłby przydzielone producentom proporcjonalnie do średniej rocznej ilości dostaw podczas trzech lat poprzedzających ostatnie zbiory bez uwzględnienia nabytych praw producentów wnioskujących o przeniesienie.
(3) Powyższy środek powinien stosować się od zbiorów 1999 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 otrzymuje brzmienie:
"Przed upływem ostatecznego terminu zawierania umów kontraktacji Państwa Członkowskie mogą uzyskać zezwolenie na przeniesienie części ich gwarantowanych progów przydziałów na inne grupy odmian."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1338/2000
z dnia 26 czerwca 2000 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja przesłała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy jako oznaczenie geograficzne.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdzono, że wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu, w szczególności zawiera wszystkie wymagane informacje zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja w odniesieniu do niej nie otrzymała żadnych deklaracji sprzeciwu na podstawie art. 7 tego rozporządzenia.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1187/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000
z dnia 29 maja 2000 r.
w sprawie postępowania upadłościowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) oraz art. 67 ust. 1,
uwzględniając inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Finlandii,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska postawiła sobie cel w postaci stworzenia obszaru wolności, bezpieczeństwa oraz sprawiedliwości.
(2) Prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga skutecznego i sprawnego funkcjonowania transgranicznych postępowań upadłościowych; przyjęcie niniejszego rozporządzenia jest konieczne dla osiągnięcia tego celu, który wchodzi w zakres współpracy sądowej w sprawach cywilnych w rozumieniu art. 65 Traktatu.
(3) Działalność przedsiębiorstw wykracza coraz częściej poza granice jednego państwa i podlega dlatego w coraz większym stopniu przepisom prawa wspólnotowego.
Z uwagi na to, że niewypłacalność takich przedsiębiorstw ma także negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, zachodzi potrzeba przyjęcia aktu prawa wspólnotowego przewidującego koordynację działań, które mają zostać podjęte w stosunku do majątku niewypłacalnego dłużnika.
(4) Dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego niezbędne jest unikanie sytuacji, w których strony byłyby skłonne do przenoszenia majątku lub postępowania sądowego z jednego Państwa Członkowskiego do innego w celu uzyskania korzystniejszej sytuacji prawnej (tzw. "forum shopping").
(5) Cele te nie mogą zostać w wystarczający sposób osiągnięte na poziomie krajowym, uzasadnione jest zatem podjęcie działań na poziomie Wspólnoty.
(6) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, niniejsze rozporządzenie powinno ograniczyć się do przepisów dotyczących właściwości dla wszczynania postępowań upadłościowych oraz wydawania orzeczeń bezpośrednio na podstawie postępowań upadłościowych i ściśle związanych z takimi postępowaniami.
Ponadto niniejsze rozporządzenie powinno zawierać przepisy dotyczące uznawania takich orzeczeń oraz prawa właściwego, również odpowiadające tej zasadzie.
(7) Postępowania upadłościowe, postępowania układowe oraz podobne postępowania są wyłączone z zakresu Konwencji brukselskiej z 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych [3], w brzmieniu zmienionym Konwencjami o przystąpieniu do tej Konwencji [4].
(8) Dla osiągnięcia poprawy skuteczności i efektywności postępowań upadłościowych o transgranicznych skutkach, jest niezbędne i właściwe, aby postanowienia dotyczące właściwości, uznawania oraz prawa właściwego w tym zakresie zostały zawarte w akcie prawa wspólnotowego, który jest wiążący dla Państw Członkowskich oraz bezpośrednio w nich obowiązujący.
(9) Niniejsze rozporządzenie powinno znaleźć zastosowanie do wszystkich postępowań upadłościowych, niezależnie od tego czy dłużnik jest osobą fizyczną, czy też osobą prawną, przedsiębiorcą czy osobą niewykonującą działalności gospodarczej.
Postępowania upadłościowe, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, zostały wymienione w załącznikach.
Postępowania upadłościowe dotyczące zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych przechowujących środki pieniężne oraz papiery wartościowe osób trzecich, a także przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, powinny zostać wyłączone z zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Powyższe przedsiębiorstwa nie powinny być objęte niniejszym rozporządzeniem, jako że podlegają one przepisom szczególnym oraz krajowe organy nadzoru dysponują w pewnym zakresie bardzo szerokimi uprawnieniami nadzorczymi.
(10) Postępowania upadłościowe nie wymagają koniecznie interwencji organu sądowego, toteż wyrażenie "sąd" w niniejszym rozporządzeniu powinno być rozumiane szeroko i obejmować każdą osobę lub organ uprawniony przez prawo krajowe do wszczęcia postępowania upadłościowego.
Dla zastosowania do niego niniejszego rozporządzenia postępowanie (obejmujące działania prawne i formalności określone prawem) musi nie tylko odpowiadać postanowieniom niniejszego rozporządzenia, ale również być oficjalnie uznawane i prawnie skuteczne w Państwie Członkowskim, w którym zostało wszczęte, przy czym musi ono być postępowaniem zbiorowym zakładającym całkowite lub częściowe zajęcie majątku dłużnika i powołanie zarządcy.
(11) Niniejsze rozporządzenie uznaje fakt, że wskutek istotnych różnic w prawie materialnym nie byłoby praktyczne wprowadzenie jednolitego i uniwersalnego postępowania upadłościowego, które znalazłoby zastosowanie na obszarze całej Wspólnoty.
Stosowanie bez wyjątku prawa Państwa wszczęcia postępowania prowadziłoby wobec powyższego często do trudności.
Dotyczy to przykładowo bardzo zróżnicowanych na obszarze Wspólnoty przepisów o zabezpieczeniach wierzytelności.
Również przywileje przysługujące w postępowaniu niektórym wierzycielom ukształtowane są w niektórych przypadkach w całkowicie różny sposób. Niniejsze rozporządzenie powinno uwzględnić to na dwa różne sposoby.
Z jednej strony, powinno ono przewidywać szczególne regulacje dotyczące prawa właściwego dla praw i stosunków prawnych o szczególnym znaczeniu (np. praw rzeczowych oraz umów o pracę). Z drugiej strony, obok głównego postępowania upadłościowego powinny być dopuszczalne także krajowe postępowania obejmujące jedynie majątek znajdujący się w Państwie ich wszczęcia.
(12) Niniejsze rozporządzenie pozwala na wszczęcie głównego postępowania upadłościowego w Państwie Członkowskim, w którym dłużnik posiada główny ośrodek swojej podstawowej działalności.
Postępowanie to ma zakres uniwersalny, jego celem jest objęcie całego majątku dłużnika.
W celu ochrony różnych interesów rozporządzenie pozwala na wszczęcie równolegle z postępowaniem głównym wtórnych postępowań upadłościowych.
Wtórne postępowanie może zostać wszczęte w Państwie Członkowskim, w którym dłużnik ma swój oddział.
Skutki wtórnego postępowania ograniczone są tylko do majątku dłużnika znajdującego się w tym Państwie.
Bezwzględnie obowiązujące przepisy dotyczące koordynacji z postępowaniem głównym gwarantują niezbędną jednolitość postępowania w ramach Wspólnoty.
(13) Główny ośrodek podstawowej działalności powinien oznaczać miejsce, w którym dłużnik zazwyczaj zarządza swoją działalnością i jako takie jest rozpoznawalne przez osoby trzecie.
(14) Niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko do postępowań, w których główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się na obszarze Wspólnoty.
(15) Zasady jurysdykcji zawarte w niniejszym rozporządzeniu ustanawiają tylko jurysdykcję, co oznacza, że określają one Państwo Członkowskie, którego sądy mogą wszcząć postępowanie upadłościowe.
Właściwość miejscowa w tym Państwie Członkowskim musi zostać określona zgodnie z jego prawem wewnętrznym.
(16) Sąd właściwy dla wszczęcia głównego postępowania upadłościowego powinien być uprawniony od chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania do zastosowania środków tymczasowych oraz zabezpieczających.
Środki zabezpieczające, zarówno przed rozpoczęciem, jak i po rozpoczęciu postępowania upadłościowego, są bardzo ważne dla zapewnienia jego skuteczności. W związku z tym niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać różne możliwości.
Z jednej strony, sąd właściwy dla głównego postępowania upadłościowego powinien móc zastosować tymczasowe środki zabezpieczające także w stosunku do przedmiotów majątkowych znajdujących się na terytorium innych Państw Członkowskich. Z drugiej strony, zarządca tymczasowy ustanowiony przed wszczęciem głównego postępowania upadłościowego powinien móc wystąpić w Państwach Członkowskich, w których znajduje się oddział dłużnika, o zastosowanie środków zabezpieczających przewidzianych przez prawo tych Państw.
(17) Przed wszczęciem głównego postępowania upadłościowego prawo do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego w Państwie Członkowskim, w którym dłużnik ma oddział, powinno być ograniczone do miejscowych wierzycieli oraz wierzycieli miejscowego oddziału, względnie do przypadków, w których prawo Państwa Członkowskiego, w którym dłużnik posiada główny ośrodek swojej podstawowej działalności, nie dopuszcza wszczęcia głównego postępowania upadłościowego.
Powodem tego zawężenia jest potrzeba ograniczenia do niezbędnego minimum przypadków składania wniosków o wszczęcie postępowania ubocznego przed wszczęciem głównego postępowania upadłościowego.
W przypadku wszczęcia głównego postępowania upadłościowego postępowanie uboczne staje się postępowaniem wtórnym.
(18) Po wszczęciu głównego postępowania upadłościowego niniejsze rozporządzenie nie ogranicza prawa do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego w Państwie Członkowskim, w którym dłużnik ma oddział.
Zarządca w postępowaniu głównym lub każda inna osoba uprawniona przez prawo wewnętrzne odpowiedniego Państwa Członkowskiego może wnosić o wszczęcie postępowania wtórnego.
(19) Oprócz ochrony miejscowych interesów, wtórne postępowanie upadłościowe może służyć także innym celom.
Sytuacja taka może zaistnieć wtedy, gdy majątek dłużnika jest zbyt złożony, aby zarządzać nim w całości, albo gdy różnice w właściwych systemach prawnych są tak duże, że mogą się pojawić trudności związane z rozszerzeniem skutków wynikających z prawa Państwa wszczęcia postępowania na inne Państwa, w których znajduje się majątek.
Z tego powodu zarządca w postępowaniu głównym może złożyć wniosek o wszczęcie postępowania wtórnego, jeżeli wymaga tego skuteczne zarządzanie masą.
(20) Główne i wtórne postępowanie upadłościowe mogą jednakże przyczynić się efektywnej likwidacji masy tylko wówczas, jeżeli prowadzone równolegle postępowania będą ze sobą skoordynowane.
Zasadniczą przesłanką jest tutaj ścisła współpraca poszczególnych zarządców, w szczególności poprzez wystarczającą wymianę informacji.
W celu zapewnienia dominującej roli głównego postępowania upadłościowego, zarządca w takim postępowaniu powinien posiadać szereg możliwości wpływu na toczące się w tym samym czasie wtórne postępowanie upadłościowe.
Przykładowo, powinien on móc zaproponować plan naprawczy lub układ, jak i wystąpić o wstrzymanie likwidacji masy we wtórnym postępowaniu upadłościowym.
(21) Każdy wierzyciel mający miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę na obszarze Wspólnoty powinien być uprawniony do zgłoszenia swojej wierzytelności w każdym z toczących się na obszarze Wspólnoty postępowań upadłościowych dotyczących majątku dłużnika.
Powinno to również dotyczyć organów podatkowych oraz instytucji ubezpieczenia społecznego.
Jednakże w celu zapewnienia równego traktowania wierzycieli podział funduszów masy musi być skoordynowany.
Każdy wierzyciel powinien wprawdzie móc zatrzymać to, co otrzymał w toku postępowania upadłościowego, powinien jednakże być uprawniony do uczestnictwa w podziale masy w innym postępowaniu tylko wówczas, jeżeli wierzyciele tej samej kategorii uzyskali zaspokojenie swoich wierzytelności w takiej samej części.
(22) Niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać bezpośrednie uznanie orzeczeń dotyczących wszczęcia, prowadzenia oraz ukończenia postępowań upadłościowych wchodzących w jego zakres zastosowania oraz orzeczeń wydanych w bezpośrednim związku z takimi postępowaniami upadłościowymi.
Automatyczne uznanie powinno zatem oznaczać, że skutki wynikające z postępowania na podstawie prawa Państwa wszczęcia postępowania rozciągają się na wszystkie inne Państwa Członkowskie.
Uznawanie orzeczeń wydanych przez sądy Państw Członkowskich powinno się opierać na zasadzie wzajemnego zaufania; w tym celu przyczyny odmowy uznania powinny być ograniczone do niezbędnego minimum.
Według tej zasady powinien również być rozwiązany każdy spór w sytuacji, w której sądy dwóch Państw Członkowskich jednocześnie uważają się za właściwe do wszczęcia głównego postępowania upadłościowego.
Orzeczenie sądu, który jako pierwszy wszczął postępowanie powinno zostać uznane w pozostałych Państwach Członkowskich, bez możliwości badania orzeczenia sądu przez te Państwa Członkowskie.
(23) W zakresie swojej regulacji niniejsze rozporządzenie powinno określić jednolite normy kolizyjne zastępujące - w zakresie ich stosowania - wewnętrzne przepisy prawa prywatnego międzynarodowego.
O ile nie postanowiono inaczej, zastosowanie powinno znaleźć prawo Państwa wszczęcia postępowania (lex concursus).
Powyższa norma kolizyjna powinna dotyczyć zarówno głównego postępowania upadłościowego, jak i postępowań miejscowych; Lex concursus określa wszystkie procesowe i materialne skutki postępowania upadłościowego w odniesieniu do dotkniętych nimi osób oraz stosunków prawnych; określa wszystkie przesłanki wszczęcia, prowadzenia oraz ukończenia postępowania upadłościowego.
(24) Automatyczne uznanie postępowania upadłościowego, do którego co do zasady stosuje się prawo Państwa wszczęcia może kolidować z przepisami innych Państw Członkowskich o dokonywaniu czynności prawnych.
W celu ochrony zaufania oraz pewności obrotu w Państwach Członkowskich innych niż Państwo wszczęcia postępowania należy przewidzieć szereg wyjątków od ogólnej zasady.
(25) Szczególna potrzeba wprowadzenia regulacji odstępującej od stosowania prawa Państwa wszczęcia postępowania istnieje w przypadku praw rzeczowych, jako że mają one szczególne znaczenie dla udzielania kredytu.
Ustanowienie, skuteczność i zakres takiego prawa rzeczowego powinny być zatem z reguły określane zgodnie z prawem miejsca położenia i nie powinny zostać naruszone przez wszczęcie postępowania upadłościowego.
Uprawniony z tytułu prawa rzeczowego powinien w dalszym ciągu móc dochodzić swojego prawa wyłączenia z masy lub odrębnego zaspokojenia z przedmiotu zabezpieczenia.
W przypadku gdy na składnikach majątkowych znajdujących się w Państwie Członkowskim istnieją prawa rzeczowe przewidziane prawem miejsca ich położenia, główne postępowanie upadłościowe prowadzone jest jednak w innym Państwie Członkowskim, zarządca w postępowaniu głównym powinien być uprawniony do zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania wtórnego w Państwie, w którym istnieją prawa rzeczowe, o ile dłużnik ma tam oddział.
Jeżeli wtórne postępowanie upadłościowe nie zostanie wszczęte, nadwyżka ze zbycia składnika majątkowego obciążonego prawem rzeczowym musi zostać przekazana zarządcy w postępowaniu głównym.
(26) Jeżeli zgodnie z prawem Państwa wszczęcia nie jest dopuszczalne potrącenie wierzytelności, wierzyciel powinien mimo to być uprawniony do potrącenia, jeżeli jest ono możliwe zgodnie z prawem właściwym dla wierzytelności niewypłacalnego dłużnika.
W ten sposób potrącenie otrzyma pewnego rodzaju funkcję gwarancyjną opierającą się na przepisach prawnych, z których zastosowaniem odpowiedni wierzyciel mógł się liczyć w momencie powstania wierzytelności.
(27) Potrzeba szczególnej ochrony zachodzi również w przypadku systemów płatności oraz rynków finansowych.
Dotyczy to przykładowo występujących w takich systemach umów o kompensowanie oraz klauzul nettingu, jak również zbywania papierów wartościowych oraz zabezpieczeń ustanawianych dla takich operacji, w szczególności zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/26/WE z dnia 19 maja 1998 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych [5].
Operacje takie powinny dlatego podlegać wyłącznie prawu, które stosuje się do danego systemu lub rynku.
Celem tego przepisu jest zapobieżenie w przypadku niewypłacalności jednej ze stron operacji możliwości zmiany mechanizmów płatności i rozliczania operacji przewidzianych w systemach płatności i rozrachunku lub na regulowanych rynkach finansowych Państw Członkowskich.
Dyrektywa 98/26/WE zawiera przepisy szczególne, które powinny mieć pierwszeństwo przed ogólnymi zasadami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu.
(28) W celu ochrony pracowników oraz stosunków pracy, skutki postępowania upadłościowego na utrzymanie lub zakończenie stosunków pracy, jak i na prawa i obowiązki wszystkich stron takiego stosunku pracy, muszą być określone przez prawo właściwe dla umowy zgodnie z ogólnymi normami kolizyjnymi.
Wszelkie pozostałe kwestie dotyczące prawa upadłościowego - przykładowo, czy wierzytelności pracowników są chronione przez ich uprzywilejowanie oraz zakres takiego uprzywilejowania - są określane przez prawo Państwa wszczęcia.
(29) W interesie ochrony obrotu na wniosek zarządcy istotna treść orzeczenia o wszczęciu postępowania powinna zostać ogłoszona w innych Państwach Członkowskich.
Jeżeli w danym Państwie Członkowskim istnieje oddział dłużnika, można przewidzieć obowiązkowe ogłoszenie.
W żadnym z powyższych przypadków jednakże ogłoszenie nie powinno być warunkiem wstępnym dla uznania zagranicznego postępowania.
(30) Może zaistnieć sytuacja, że niektóre zainteresowane osoby rzeczywiście nie wiedzą o wszczęciu postępowania i w dobrej wierze działają w sposób sprzeczny z nową sytuacją.
W celu ochrony takich osób, które nie wiedząc o wszczęciu zagranicznego postępowania dokonują zapłaty do rąk dłużnika, chociaż powinni oni byli dokonać zapłaty do rąk zagranicznego zarządcy, powinno zostać przewidziane, że takie świadczenie lub zapłata zwalniają ze zobowiązania.
(31) Niniejsze rozporządzenie powinno zawierać załączniki dotyczące organizacji postępowań upadłościowych.
Ponieważ załączniki te dotyczą wyłącznie prawa wewnętrznego Państw Członkowskich, istnieją szczególne i uzasadnione powody dla zastrzeżenia sobie przez Radę prawa do wprowadzania zmian do tych załączników w celu uwzględnienia jakichkolwiek zmian prawa wewnętrznego Państw Członkowskich.
(32) Zgodnie z art. 3 Protokołu o stanowisku Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia notyfikowały swój zamiar udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(33) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu o stanowisku Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, dlatego też niniejsze rozporządzenie nie jest dla niej wiążące i nie ma wobec niej zastosowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zbiorowych postępowań przewidujących niewypłacalność dłużnika, które obejmują całkowite lub częściowe zajęcie majątku dłużnika oraz powołanie zarządcy.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do postępowań upadłościowych dotyczących zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych świadczących usługi obejmujące przechowywanie środków pieniężnych oraz papierów wartościowych osób trzecich, a także przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "postępowania upadłościowe" oznaczają postępowania zbiorowe określone w art. 1 ust. 1.
Wykaz tych postępowań znajduje się w załączniku A;
b) "zarządca" oznacza każdą osobę lub organ, którego zadaniem jest zarządzanie masą lub jej likwidacja lub nadzorowanie działalności gospodarczej dłużnika.
Wykaz tych osób lub organów znajduje się w załączniku C;
c) "postępowanie likwidacyjne" oznacza postępowanie upadłościowe w rozumieniu lit. a), które obejmuje likwidację majątku dłużnika, także w przypadku gdy postępowanie ukończone zostaje w drodze układu lub w inny sposób usuwający niewypłacalność dłużnika albo z powodu braku wystarczającej masy.
Wykaz tych postępowań znajduje się w załączniku B;
d) "sąd" oznacza organ sądowy lub każdy inny właściwy organ Państwa Członkowskiego uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego lub do wydawania orzeczeń w toku tego postępowania;
e) "orzeczenie", o ile chodzi o wszczęcie postępowania upadłościowego lub powołanie zarządcy, oznacza orzeczenie każdego sądu właściwego do wszczęcia takiego postępowania lub powołania zarządcy;
f) "chwila wszczęcia postępowania" oznacza chwilę, z którą orzeczenie o wszczęciu postępowania staje się skuteczne, niezależnie od tego, czy orzeczenie jest ostateczne;
g) "Państwo Członkowskie, w którym znajduje się przedmiot majątkowy" oznacza:
- w przypadku przedmiotów materialnych Państwo Członkowskie, na którego terytorium przedmiot się znajduje,
- w przypadku przedmiotów oraz praw, których własność lub tytuł prawny wpisywany jest do publicznego rejestru Państwo Członkowskie, którego kompetencjom podlega prowadzenie tego rejestru,
- w przypadku wierzytelności Państwo Członkowskie, na którego terytorium osoba trzecia zobowiązana do świadczenia, ma główny ośrodek swojej podstawowej działalności w rozumieniu art. 3 ust. 1;
h) "oddział" oznacza każde miejsce wykonywania działalności, w którym dłużnik wykonuje działalność gospodarczą niemającą charakteru tymczasowego, przy wykorzystaniu zasobów ludzkich i majątkowych.
Artykuł 3
Jurysdykcja
1.
Sądy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, są właściwe dla wszczęcia postępowania upadłościowego.
W przypadku spółek i osób prawnych domniemywa się, że głównym ośrodkiem ich podstawowej działalności jest siedziba określona w statucie, chyba że zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.
2.
Jeżeli dłużnik ma główny ośrodek swojej podstawowej działalności na terytorium Państwa Członkowskiego, sądy innego Państwa Członkowskiego są uprawnione do wszczęcia postępowania upadłościowego tylko wtedy, gdy dłużnik ma na jego terytorium swój oddział.
Skutki tego postępowania są ograniczone do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego ostatniego Państwa Członkowskiego.
3.
W przypadku wszczęcia postępowania upadłościowego zgodnie z ust. 1 każde postępowanie wszczęte później na podstawie ust. 2 stanowi wtórne postępowanie upadłościowe.
Postępowanie to musi być postępowaniem likwidacyjnym.
4.
Przed wszczęciem postępowania upadłościowego zgodnie z ust. 1 postępowanie uboczne, określone w ust. 2 może zostać wszczęte jedynie w następujących przypadkach:
a) jeżeli wszczęcie postępowania upadłościowego zgodnie z ust. 1 jest niemożliwe ze względu na wymagania przewidziane w prawie Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika;
b) w razie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania ubocznego przez wierzyciela posiadającego miejsce zamieszkania, miejsce zwykłego pobytu lub siedzibę w Państwie Członkowskim, na terytorium którego znajduje się odpowiedni oddział dłużnika lub którego wierzytelność powstała w związku z działalnością tego oddziału.
Artykuł 4
Prawo właściwe
1.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, dla postępowania upadłościowego i jego skutków właściwe jest prawo Państwa Członkowskiego, w którym zostaje wszczęte postępowanie, określanego dalej jako "Państwo wszczęcia postępowania".
2.
Prawo Państwa wszczęcia postępowania określa przesłanki wszczęcia postępowania upadłościowego, sposób jego prowadzenia i ukończenia.
W szczególności określa ono:
a) dłużników, w stosunku do których może być prowadzone postępowanie upadłościowe;
b) mienie wchodzące w skład masy oraz sposób postępowania z mieniem nabytym przez dłużnika po wszczęciu postępowania;
c) uprawnienia dłużnika i zarządcy;
d) przesłanki skuteczności potrącenia;
e) skutki postępowania upadłościowego co do niewykonanych umów dłużnika;
f) skutki wszczęcia postępowania upadłościowego na środki dochodzenia praw przez poszczególnych wierzycieli; z wyłączeniem toczących się postępowań;
g) jakie wierzytelności mogą być zgłoszone w postępowaniu upadłościowym oraz sposób postępowania z wierzytelnościami powstałymi po wszczęciu postępowania;
h) zasady zgłoszenia, sprawdzenia i ustalenia wierzytelności;
i) podział środków uzyskanych z likwidacji majątku, kolejność zaspokojenia wierzytelności oraz prawa wierzycieli, którzy po wszczęciu postępowania upadłościowego zostali częściowo zaspokojeni na podstawie prawa rzeczowego lub wskutek potrącenia;
j) przesłanki oraz skutki ukończenia postępowania upadłościowego, w szczególności w drodze układu;
k) prawa wierzycieli po ukończeniu postępowania upadłościowego;
l) kto ponosi koszty postępowania upadłościowego łącznie z poniesionymi wydatkami;
m) zasady dotyczące nieważności, zaskarżania lub względnej bezskuteczności czynności prawnych dokonanych z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli.
Artykuł 5
Prawa rzeczowe osób trzecich
1.
Wszczęcie postępowania upadłościowego nie narusza praw rzeczowych wierzycieli lub osób trzecich na materialnych lub niematerialnych, ruchomych lub nieruchomych składnikach majątku dłużnika - zarówno na określonych przedmiotach, jak i na zbiorze nieokreślonych przedmiotów o zmiennym składzie - które w chwili wszczęcia postępowania znajdują się na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
2.
Do praw określonych w ust. 1 należą w szczególności:
a) uprawnienie do zbycia przedmiotu lub przeznaczenia go do zbycia i zaspokojenia się z uzyskanych środków lub pożytków tego przedmiotu, w szczególności z tytułu zastawu lub hipoteki;
b) wyłączne prawo ściągnięcia wierzytelności, w szczególności z tytułu zastawu na wierzytelności lub przelewu tej wierzytelności w celu zabezpieczenia roszczenia;
c) prawo żądania wydania przedmiotu od każdego, kto wbrew woli uprawnionego posiada go lub użytkuje;
d) prawo rzeczowe do pobierania pożytków przedmiotu.
3.
Wpisane do publicznego rejestru i skuteczne wobec osób trzecich uprawnienie do uzyskania prawa rzeczowego w rozumieniu ust. 1 traktuje się jak prawo rzeczowe.
4.
Ustęp 1 nie narusza nieważności, zaskarżalności lub względnej bezskuteczności czynności prawnej zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. m).
Artykuł 6
Potrącenie
1.
Wszczęcie postępowania upadłościowego nie narusza uprawnienia wierzyciela do potrącenia swoich wierzytelności z wierzytelnościami dłużnika, jeżeli potrącenie jest dopuszczalne zgodnie z prawem właściwym dla wierzytelności niewypłacalnego dłużnika.
2.
Ustęp 1 nie narusza nieważności, zaskarżalności lub względnej bezskuteczności czynności prawnej zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. m).
Artykuł 7
Zastrzeżenie własności
1.
Wszczęcie postępowania upadłościowego przeciwko kupującemu przedmiot majątkowy nie narusza praw sprzedawcy z tytułu zastrzeżenia własności, jeżeli przedmiot ten w chwili wszczęcia postępowania znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż Państwo wszczęcia postępowania.
2.
Wszczęcie postępowania upadłościowego przeciwko sprzedawcy przedmiotu majątkowego po jego dostarczeniu nie uzasadnia rozwiązania lub wygaśnięcia umowy sprzedaży i nie stoi na przeszkodzie nabyciu własności przez kupującego, jeżeli przedmiot ten w chwili wszczęcia postępowania znajduje się na terytorium innego Państwa Członkowskiego niż Państwo wszczęcia postępowania.
3.
Ustępy 1 i 2 nie naruszają nieważności, zaskarżalności lub względnej bezskuteczności czynności prawnej zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. m).
Artykuł 8
Umowa dotycząca nieruchomości
Skutki postępowania upadłościowego co do umowy uprawniającej do nabycia lub korzystania z nieruchomości podlegają wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest położona ta nieruchomość.
Artykuł 9
Systemy płatności oraz rynki finansowe
1.
Bez uszczerbku dla art. 5, skutki postępowania upadłościowego co do praw i obowiązków uczestników systemu płatności lub rozrachunku albo rynku finansowego podlegają wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego właściwemu dla odpowiedniego systemu lub rynku.
2.
Ustęp 1 nie narusza nieważności, zaskarżalności lub względnej bezskuteczności zapłaty lub operacji zgodnie z prawem właściwym dla odpowiedniego systemu płatności lub rynku finansowego.
Artykuł 10
Umowa o pracę
Skutki postępowania upadłościowego co do umowy o pracę oraz stosunku pracy podlegają wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego właściwemu dla umowy o pracę.
Artykuł 11
Skutki co do praw podlegających wpisowi do rejestru
Skutki postępowania upadłościowego co do praw dłużnika do nieruchomości, statku wodnego lub powietrznego, podlegających wpisowi do publicznego rejestru, podlegają prawu Państwa Członkowskiego, którego kompetencjom podlega prowadzenie tego rejestru.
Artykuł 12
Wspólnotowe patenty i znaki towarowe
Dla celów niniejszego rozporządzenia wspólnotowy patent, wspólnotowy znak towarowy oraz każde inne podobne prawo ustanowione na podstawie przepisów wspólnotowych może zostać objęte wyłącznie postępowaniem określonym w art. 3 ust. 1.
Artykuł 13
Czynności prawne dokonane z pokrzywdzeniem wierzycieli
Artykuł 4 ust. 2 lit. m) nie stosuje się w wypadku, gdy osoba, która odniosła korzyść z czynności dokonanej z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli, wykaże, że:
- czynność ta podlega prawu innego Państwa Członkowskiego niż Państwa wszczęcia postępowania, i
- w takim przypadku ta czynność prawna w żaden sposób nie podlega zaskarżeniu na podstawie tego prawa.
Artykuł 14
Ochrona nabywcy - osoby trzeciej
Jeżeli dłużnik w drodze odpłatnej czynności prawnej dokonanej po wszczęciu postępowania upadłościowego rozporządza
- nieruchomością,
- statkiem wodnym lub powietrznym, podlegającym wpisowi do publicznego rejestru lub
- papierami wartościowymi, dla których istnienia wymagany jest wpis do rejestru określonego przepisami prawa,
skuteczność tej czynności prawnej podlega prawu Państwa, na terytorium którego znajduje się nieruchomość lub którego kompetencjom podlega prowadzenie tego rejestru.
Artykuł 15
Wpływ postępowania upadłościowego na toczące się postępowania
Wpływ postępowania upadłościowego na toczące się postępowanie dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy podlega wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego, w którym toczy się postępowanie.
ROZDZIAŁ II
UZNANIE POSTĘPOWAŃ UPADŁOŚCIOWYCH
Artykuł 16
Zasada ogólna
1.
Wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd Państwa Członkowskiego właściwy zgodnie z art. 3 podlega uznaniu we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w Państwie wszczęcia postępowania.
Zasadę tę stosuje się również w przypadku, gdy w stosunku do dłużnika ze względu na jego właściwości w innych Państwach Członkowskich nie może zostać wszczęte postępowanie upadłościowe.
2. Uznanie postępowania określonego w art. 3 ust. 1 nie stoi na przeszkodzie wszczęciu przez sąd innego Państwa Członkowskiego postępowania określonego w art. 3 ust. 2. W tym wypadku postępowanie wszczęte na podstawie art. 3 ust. 2 jest wtórnym postępowaniem upadłościowym w rozumieniu rozdziału III.
Artykuł 17
Skutki uznania
1. Wszczęcie postępowania określonego w art. 3 ust. 1 wywołuje w każdym innym Państwie Członkowskim, bez potrzeby dopełnienia jakichkolwiek formalności, skutki, które wynikają z prawa Państwa wszczęcia postępowania, o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej oraz dopóki w tym innym Państwie Członkowskim nie zostanie wszczęte postępowanie określone art. 3 ust. 2.
2.
Skutki postępowania określone w art. 3 ust. 2 nie mogą zostać podważone w innych Państwach Członkowskich.
Jakiekolwiek ograniczenie praw wierzycieli, w szczególności odroczenie płatności lub zwolnienie z długu wskutek postępowania, wywiera skutek co do majątku znajdującego się na terytorium innego Państwa Członkowskiego tylko w odniesieniu do wierzycieli, którzy wyrazili na to zgodę.
Artykuł 18
Uprawnienia zarządcy
1.
Zarządca powołany przez sąd właściwy zgodnie z art. 3 ust. 1 może wykonywać na terytorium innego Państwa Członkowskiego wszystkie uprawnienia przysługujące mu na podstawie prawa Państwa wszczęcia postępowania, dopóki w tym innym Państwie nie zostanie wszczęte kolejne postępowanie upadłościowe lub wskutek wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego nie zostanie zastosowany przeciwny temu środek zabezpieczający.
Może on w szczególności, z zastrzeżeniem art. 5 i 7, usuwać przedmioty wchodzące w skład masy z terytorium Państwa Członkowskiego, na którym przedmioty te się znajdują.
2.
Zarządca powołany przez sąd właściwy zgodnie z art. 3 ust. 2 może w każdym Państwie Członkowskim podnosić okoliczność, na drodze sądowej lub pozasądowej, że po wszczęciu postępowania upadłościowego rzecz ruchoma została usunięta z terytorium Państwa wszczęcia postępowania na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Ponadto jest on uprawniony do zaskarżania czynności prawnych stosownie do interesu wierzycieli.
3.
Przy wykonywaniu swoich uprawnień zarządca jest zobowiązany do przestrzegania prawa Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zamierza podejmować czynności, w szczególności zasad dotyczących sposobu likwidacji składników masy.
Uprawnienia te nie mogą obejmować zastosowania środków przymusu ani prawa do rozstrzygania sporów prawnych lub innych sporów.
Artykuł 19
Dowód powołania zarządcy
Powołanie zarządcy potwierdza się poświadczonym odpisem orzeczenia, którym został on powołany, albo innym zaświadczeniem wystawionym przez właściwy sąd.
Można zażądać tłumaczenia na język urzędowy lub na jeden z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zarządca zamierza podejmować czynności.
Nie można żądać legalizacji ani innej odpowiedniej formalności.
Artykuł 20
Obowiązek zwrotu zaspokojenia i zaliczenie otrzymanego zaspokojenia
1.
Wierzyciel, który po wszczęciu postępowania upadłościowego, określony w art. 3 ust. 1 w jakikolwiek sposób, w szczególności w drodze postępowania egzekucyjnego, zostaje zaspokojony całkowicie lub częściowo z przedmiotu należącego do masy znajdującego się w innym Państwie Członkowskim, jest zobowiązany, z zastrzeżeniem art. 5 i 7, do zwrotu zarządcy otrzymanego zaspokojenia.
2.
Dla zapewnienia równego traktowania wierzycieli, wierzyciel, którego wierzytelność została częściowo zaspokojona w postępowaniu upadłościowym, może wziąć udział w podziale w ramach innego postępowania dopiero wówczas, gdy wierzyciele tej samej kategorii lub należący do tej samej grupy zostaną w tym postępowaniu zaspokojeni w takiej samej części.
Artykuł 21
Obwieszczenie
1. Na wniosek zarządcy należy ogłosić w każdym innym Państwie Członkowskim istotną treść orzeczenia o wszczęciu postępowania oraz, w razie potrzeby, orzeczenia o powołaniu zarządcy, stosownie do przepisów danego Państwa dotyczących obwieszczeń. W obwieszczeniu należy ponadto podać osobę powołanego zarządcy oraz czy właściwość sądu wynika z art. 3 ust. 1 czy też art. 3 ust. 2.
2.
Każde Państwo Członkowskie, na którego terytorium dłużnik ma oddział, może jednak przewidywać obowiązek obwieszczenia.
W takim przypadku zarządca lub każdy inny uprawniony organ Państwa Członkowskiego, w którym zostało wszczęte postępowanie określone w art. 3 ust. 1, są zobowiązani podjąć środki niezbędne dla dokonania tego obwieszczenia.
Artykuł 22
Wpis do rejestrów publicznych
1.
Na wniosek zarządcy dokonuje się wpisu o wszczęciu postępowania określonego w art. 3 ust. 1 do księgi wieczystej, rejestru handlowego oraz wszystkich innych rejestrów publicznych w pozostałych Państwach Członkowskich.
2.
Każde Państwo Członkowskie może przewidywać obowiązek dokonania wpisu.
W takim przypadku zarządca lub każdy inny uprawniony organ Państwa Członkowskiego, w którym zostało wszczęte postępowanie określone w art. 3 ust. 1, są zobowiązani podjąć środki niezbędne dla dokonania tego wpisu.
Artykuł 23
Koszty
Koszty obwieszczenia oraz wpisu przewidzianego w art. 21 i 22 uznaje się za wydatki i koszty postępowania.
Artykuł 24
Świadczenie do rąk dłużnika
1.
Kto w Państwie Członkowskim spełnia świadczenie do rąk dłużnika, przeciwko któremu w innym Państwie Członkowskim zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, chociaż powinien był spełnić świadczenie do rąk zarządcy w tym postępowaniu, zostaje zwolniony ze zobowiązania, jeżeli nie wiedział o wszczęciu postępowania.
2.
Jeżeli spełnienie świadczenia nastąpiło przed obwieszczeniem przewidzianym w art. 21, domniemywa się do chwili przeprowadzenia dowodu przeciwnego, że spełniający świadczenie nie wiedział o wszczęciu postępowania upadłościowego. Jeżeli spełnienie świadczenia nastąpiło po obwieszczeniu przewidzianym w art. 21, domniemywa się do chwili przeprowadzenia dowodu przeciwnego, że spełniający świadczenie wiedział o wszczęciu postępowania.
Artykuł 25
Uznanie i wykonalność innych orzeczeń
1.
Orzeczenia dotyczące prowadzenia i ukończenia postępowania upadłościowego wydane przez sąd, którego orzeczenie o wszczęciu postępowania podlega uznaniu na podstawie art. 16, jak również zatwierdzony przez taki sąd układ również podlegają uznaniu bez dalszych formalności.
Orzeczenia te podlegają wykonaniu na podstawie art. 31–51 (z wyłączeniem art. 34 ust. 2) Konwencji brukselskiej o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych w brzmieniu zmienionym konwencjami o przystąpieniu do tej Konwencji.
Przepisy akapitu 1 dotyczą również orzeczeń wydawanych bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i blisko z nim związanych, również jeżeli orzeczenia te wydawane są przez inny sąd.
Przepisy akapitu 1 dotyczą również orzeczeń w sprawie zastosowania środków zabezpieczających, wydawanych po zgłoszeniu wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego.
2.
Uznanie i wykonalność innych orzeczeń niż wymienione w ust. 1 podlega Konwencji określonej w ust. 1, jeżeli Konwencja ta znajduje zastosowanie.
3.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do uznania i wykonania orzeczeń określonych w ust. 1, które pociągałyby za sobą ograniczenie wolności osobistej lub tajemnicy korespondencji.
Artykuł 26 [6]
Porządek publiczny
Każde Państwo Członkowskie może odmówić uznania postępowania upadłościowego wszczętego w innym Państwie Członkowskim albo wykonania wydanego w jego toku orzeczenia, o ile uznanie to lub wykonanie prowadziłyby do rezultatu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego porządkiem publicznym, w szczególności z jego podstawowymi zasadami lub konstytucyjnie zagwarantowanymi prawami i wolnościami jednostki.
ROZDZIAŁ III
WTÓRNE POSTĘPOWANIE UPADŁOŚCIOWE
Artykuł 27
Wszczęcie postępowania
W przypadku wszczęcia przez sąd Państwa Członkowskiego postępowania określonego w art. 3 ust. 1 i uznania go w innym Państwie Członkowskim (postępowanie główne), sąd tego innego Państwa Członkowskiego, właściwy zgodnie z art. 3 ust. 2, może wszcząć wtórne postępowanie upadłościowe, nie badając przy tym w tym innym Państwie Członkowskim niewypłacalności dłużnika. Postępowanie to musi być jednym z postępowań wymienionych w załączniku B. Jego skutki ograniczają się do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 28
Prawo właściwe
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, wtórne postępowanie upadłościowe podlega prawu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zostało ono wszczęte.
Artykuł 29
Prawo zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania
Wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego mogą zgłosić:
a) zarządca w postępowaniu głównym;
b) każda inna osoba lub organ uprawniony do zgłoszenia wniosku zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wnosi się o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego.
Artykuł 30
Zaliczka na koszty postępowania
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, w którym został zgłoszony wniosek o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego, wymaga, aby majątek dłużnika był wystarczający dla pokrycia w całości lub w części kosztów postępowania, wówczas sąd, w którym zgłoszony został taki wniosek, może żądać od wnioskodawcy złożenia zaliczki na koszty postępowania lub udzielenia odpowiedniego zabezpieczenia.
Artykuł 31
Obowiązek współpracy i udzielania informacji
1.
Z zastrzeżeniem przepisów o ograniczeniu przekazywania informacji, zarządca w głównym postępowaniu upadłościowym oraz zarządcy w postępowaniach wtórnych są zobowiązani do wzajemnego udzielania sobie informacji.
Powinni oni niezwłocznie przekazywać sobie informacje mogące mieć znaczenie dla innego postępowania, w szczególności o przebiegu zgłaszania i sprawdzania wierzytelności, jak również o wszystkich środkach mających na celu ukończenie postępowania upadłościowego.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących poszczególnych postępowań, zarządca w głównym postępowaniu upadłościowym oraz zarządcy w postępowaniach wtórnych są zobowiązani do wzajemnej współpracy.
3.
Zarządca we wtórnym postępowaniu upadłościowym jest zobowiązany do umożliwienia w odpowiednim czasie zarządcy w postępowaniu głównym przedstawienia propozycji dotyczących likwidacji lub jakiegokolwiek innego sposobu wykorzystania masy w postępowaniu wtórnym.
Artykuł 32
Wykonywanie praw wierzycieli
1.
Każdy wierzyciel może zgłosić swoją wierzytelność w postępowaniu głównym i w każdym postępowaniu wtórnym.
2.
Zarządcy w postępowaniu głównym i każdym postępowaniu wtórnym zgłaszają w innych postępowaniach wierzytelności zgłoszone już w postępowaniu, w którym zostali powołani, o ile jest to korzystne dla wierzycieli z postępowania, w którym zostali powołani i z zastrzeżeniem prawa tych wierzycieli do sprzeciwienia się zgłoszeniu albo jego cofnięcia, o ile jest ono przewidziane we właściwych przepisach.
3.
Zarządca w głównym lub wtórnym postępowaniu upadłościowym jest uprawniony do uczestnictwa w innym postępowaniu upadłościowym na prawach wierzyciela, w szczególności poprzez udział w zgromadzeniu wierzycieli.
Artykuł 33
Wstrzymanie likwidacji
1.
Sąd, który wszczął wtórne postępowanie upadłościowe, wstrzymuje na wniosek zarządcy w postępowaniu głównym całkowicie lub częściowo likwidację; może jednak zażądać w tym przypadku od zarządcy w postępowaniu głównym podjęcia wszelkich stosownych kroków dla zapewnienia ochrony interesów wierzycieli z postępowania wtórnego, jak również poszczególnych grup wierzycieli.
Wniosek zarządcy w postępowaniu głównym może nie zostać uwzględniony jedynie w przypadku, gdy wstrzymanie w sposób oczywisty nie leży w interesie wierzycieli z postępowania głównego.
Wstrzymanie likwidacji może zostać zarządzone na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, z możliwością przedłużenia lub ponownego zarządzenia każdorazowo na ten sam okres.
2.
Sąd określony w ust. 1 uchyla wstrzymanie likwidacji w następujących przypadkach:
- na wniosek zarządcy w postępowaniu głównym,
- z urzędu, na wniosek wierzyciela lub na wniosek zarządcy w postępowaniu wtórnym, jeżeli okaże się, że środek ten nie jest już uzasadniony, w szczególności interesem wierzycieli z postępowania głównego lub wtórnego.
Artykuł 34
Ukończenie wtórnego postępowania upadłościowego
1.
Jeżeli zgodnie z prawem właściwym wtórne postępowanie upadłościowe może zostać ukończone bez likwidacji w drodze planu naprawczego, układu albo w inny porównywalny sposób, sposób taki może zaproponować zarządca w postępowaniu głównym.
Ukończenie wtórnego postępowania upadłościowego w sposób określony w akapicie 1 może zostać zatwierdzone jedynie w przypadku wyrażenia zgody przez zarządcę w postępowaniu głównym, albo, w braku jego zgody, jeżeli z powodu zaproponowanego sposobu ukończenia nie doznają uszczerbku finansowe interesy wierzycieli z postępowania głównego.
2.
Każde ograniczenie praw wierzycieli - przykładowo, odroczenie płatności lub zwolnienie z długu wynikające z zaproponowanego we wtórnym postępowaniu upadłościowym sposobu określonego w ust. 1 - może wywrzeć skutki na majątek dłużnika nieobjęty tym postępowaniem jedynie wówczas, jeżeli sposób ten zostanie zaakceptowany przez wszystkich zainteresowanych wierzycieli.
3.
Podczas wstrzymania likwidacji zarządzonego na podstawie art. 33 sposoby ukończenia przewidziane w ust. 1 mogą być proponowane w postępowaniu wtórnym wyłącznie przez zarządcę w postępowaniu głównym lub, za jego zgodą, przez dłużnika: inne propozycje co do takiego sposobu nie mogą być ani poddawane pod głosowanie ani zatwierdzone.
Artykuł 35
Nadwyżka we wtórnym postępowaniu upadłościowym
Jeżeli po likwidacji masy we wtórnym postępowaniu upadłościowym mogą zostać zaspokojone wszystkie ustalone w tym postępowaniu wierzytelności, zarządca powołany w tym postępowaniu przekazuje niezwłocznie pozostałą nadwyżkę zarządcy w postępowaniu głównym.
Artykuł 36
Późniejsze wszczęcie postępowania głównego
W razie wszczęcia postępowania określonego w art. 3 ust. 1 po wszczęciu w innym Państwie Członkowskim postępowania określonego w art. 3 ust. 2, art. 31–35 stosuje się do postępowania wszczętego wcześniej, jeżeli jest to możliwe ze względu na stan zaawansowania tego postępowania.
Artykuł 37 [7]
Przekształcenie wcześniejszego postępowania
Zarządca w postępowaniu głównym może zgłosić wniosek o przekształcenie postępowania wymienionego w załączniku A, które zostało wcześniej wszczęte w innym Państwie Członkowskim, w postępowanie likwidacyjne, jeżeli okaże się, że przekształcenie to leży w interesie wierzycieli z głównego postępowania.
Sąd właściwy zgodnie z art. 3 ust. 2 zarządza przekształcenie w jedno z postępowań wymienionych w załączniku B.
Artykuł 38
Środki zabezpieczające
Jeżeli sąd Państwa Członkowskiego, właściwy na podstawie art. 3 ust. 1, powoła tymczasowego zarządcę dla zabezpieczenia majątku dłużnika, to w celu zabezpieczenia i zachowania majątku dłużnika znajdującego się w innym Państwie Członkowskim zarządca ten jest uprawniony do występowania o zastosowanie każdego środka, który w prawie tego Państwa przewidziany jest w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego a jego wszczęciem.
ROZDZIAŁ IV
ZAWIADOMIENIE WIERZYCIELI I ZGŁASZANIE ICH WIERZYTELNOŚCI
Artykuł 39
Prawo zgłoszenia wierzytelności
Każdy wierzyciel, którego miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania lub siedziba znajdują się w innym Państwie Członkowskim niż Państwo wszczęcia postępowania, włącznie z organami podatkowymi i instytucjami ubezpieczenia społecznego Państw Członkowskich, może pisemnie zgłosić swoje wierzytelności w postępowaniu upadłościowym.
Artykuł 40
Obowiązek zawiadomienia wierzycieli
1.
Niezwłocznie po wszczęciu postępowania upadłościowego w Państwie Członkowskim, właściwy sąd tego Państwa lub powołany przez ten sąd zarządca powiadamiają znanych wierzycieli, których miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania lub siedziba znajdują się w innych Państwach Członkowskich.
2.
Powiadomienie następuje poprzez indywidualne przesłanie zawiadomienia, informującego w szczególności o terminach, których należy przestrzegać, skutkach ich niedochowania, organach lub instytucjach właściwych do przyjmowania zgłoszeń wierzytelności oraz innych przewidzianych czynnościach.
W zawiadomieniu należy także poinformować, czy wierzyciele uprzywilejowani, lub których wierzytelności są zabezpieczone rzeczowo, muszą zgłosić swoje wierzytelności.
Artykuł 41
Treść zgłoszenia wierzytelności
Wierzyciel przesyła kopię dostępnych sobie dokumentów wykazujących istnienie wierzytelności, wskazuje rodzaj, chwilę powstania i wysokość wierzytelności oraz podaje, czy powołuje się na uprzywilejowanie, zabezpieczenie rzeczowe lub zastrzeżenie własności wskazując mienie stanowiące przedmiot zabezpieczenia, na które się powołuje.
Artykuł 42
Języki
1.
Zawiadomienie określone w art. 40 następuje w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych Państwa wszczęcia postępowania.
Do tego celu stosuje się formularz, który jest zatytułowany we wszystkich językach urzędowych instytucji Unii Europejskiej "Wezwanie do zgłoszenia wierzytelności. Przestrzegać terminów".
2.
Każdy wierzyciel, którego miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania lub siedziba znajduje się w innym Państwie Członkowskim niż Państwo wszczęcia postępowania, może zgłosić swoją wierzytelność także w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych tego pierwszego Państwa.
W takim przypadku zgłoszenie musi być co najmniej opatrzone tytułem "Zgłoszenie wierzytelności" w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych Państwa wszczęcia postępowania.
Można dodatkowo żądać od wierzyciela tłumaczenia zgłoszenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych Państwa wszczęcia postępowania.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 43
Czasowy zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do postępowań upadłościowych, które zostały wszczęte po jego wejściu w życie.
Dla czynności prawnych dłużnika dokonanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się nadal prawo, które stosowało się do tych czynności prawnych w chwili ich dokonania.
Artykuł 44
Stosunek do umów międzynarodowych
1.
Po swoim wejściu w życie niniejsze rozporządzenie zastępuje w swoim przedmiotowym zakresie zastosowania w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi umowy międzynarodowe zawarte pomiędzy dwoma lub więcej Państwami członkowskimi, w szczególności:
a) podpisaną dnia 8 lipca 1899 r. w Paryżu belgijsko-francuską Konwencję o właściwości sądów, uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych, orzeczeń sądów polubownych i publicznych dokumentów;
b) podpisaną dnia 16 lipca 1969 r. w Brukseli belgijsko-austriacką Konwencję o upadłości, układzie i odroczeniu płatności (wraz z Protokołem dodatkowym z dnia 13 czerwca 1973 r.);
c) podpisaną dnia 28 marca 1925 r. w Brukseli belgijsko-holenderską Konwencję o właściwości sądów, upadłości oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych, wyroków sądów polubownych i publicznych dokumentów;
d) podpisany dnia 25 maja 1979 r. w Wiedniu niemiecko-austriacki Traktat w zakresie prawa upadłościowego i układowego;
e) podpisaną dnia 27 lutego 1979 r. w Wiedniu francusko-austriacką Konwencję o właściwości sądów, uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w zakresie prawa upadłościowego;
f) podpisaną dnia 3 czerwca 1930 r. w Rzymie francusko-włoską Konwencję o wykonywaniu wyroków sądowych w sprawach cywilnych i handlowych;
g) podpisaną dnia 12 lipca 1977 r. w Rzymie włosko-austriacką Konwencję o upadłości i układzie;
h) podpisaną dnia 30 sierpnia 1962 r. w Hadze niemiecko-holenderską Konwencję o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych oraz innych tytułów egzekucyjnych w sprawach cywilnych i handlowych;
i) podpisaną dnia 2 maja 1934 r. w Brukseli brytyjsko-belgijską Konwencję o wzajemnym wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych wraz z Protokołem;
j) Konwencję o upadłości zawartą dnia 7 listopada 1933 r. w Kopenhadze pomiędzy Danią, Finlandią, Norwegią, Szwecją i Islandią;
k) zawartą dnia 5 czerwca 1990 r. w Istambule Europejską Konwencję w sprawie niektórych międzynarodowych aspektów upadłości.
2.
Wymienione w ust. 1 konwencje międzynarodowe zachowują swoją skuteczność w stosunku do postępowań wszczętych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się:
a) w każdym Państwie Członkowskim w zakresie, w jakim jest ono sprzeczne z zobowiązaniami w sprawach dotyczących upadłości wynikającymi z innych umów, które Państwo to zawarło przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia z jednym lub z kilkoma państwami trzecimi,
b) w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, w zakresie, w jakim jest ono sprzeczne z zobowiązaniami w sprawach dotyczących upadłości i likwidacji upadłych przedsiębiorstw wynikającymi z jakichkolwiek porozumień zawartych w ramach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów (Commonwealth), wiążących w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 45
Zmiany w załącznikach
Rada, z inicjatywy jednego ze swoich członków lub na podstawie propozycji Komisji, może zmienić załączniki kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 46
Sprawozdanie
Nie później niż dnia 1 czerwca 2012 r., i następnie co 5 lat, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie to zawiera w razie potrzeby propozycje dostosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 47
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 maja 2002 r..
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000
z dnia 29 maja 2000 r.
w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie postawiły sobie za cel utrzymanie i rozwój Unii jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w ramach której zapewniony jest swobodny przepływ osób.
W celu ustanowienia tej przestrzeni Wspólnota przyjmuje, między innymi, środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych, która jest niezbędna dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(2) Prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga poprawy i uproszczenia swobodnego przepływu orzeczeń w sprawach cywilnych.
(3) Materia ta wchodzi obecnie w zakres art. 65 Traktatu.
(4) Różnice między niektórymi przepisami krajowymi dotyczącymi jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych utrudniają swobodny przepływ osób oraz prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Istnieją w związku z tym podstawy do wprowadzenia przepisów umożliwiających ujednolicenie reguł zbiegu jurysdykcji w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej poprzez uproszczenie formalności w celu szybkiego i automatycznego uznawania i wykonywania orzeczeń.
(5) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty.
Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.
(6) Rada w drodze aktu z dnia 28 maja 1998 r. [4] sporządziła tekst konwencji w sprawie właściwości oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i zaleciła jej przyjęcie przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi regułami konstytucyjnymi.
Należy zapewnić ciągłość wyników negocjacji związanych z zawarciem konwencji.
Treść tej konwencji przeniesiona została w dużej części do niniejszego rozporządzenia, ale zawiera ono pewną liczbę nowych przepisów, które nie znalazły się w konwencji i które mają na celu doprowadzenie do jej spójności z niektórymi przepisami proponowanego rozporządzenia w sprawie jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych.
(7) Aby osiągnąć cel swobodnego przepływu orzeczeń w sprawach małżeńskich i sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej we Wspólnocie, właściwe i konieczne jest, aby uznawanie poza granicami jurysdykcji orzeczeń w sprawach dotyczących rozwiązania więzów małżeńskich oraz odpowiedzialności rodziców za dzieci obojga małżonków regulowane było wiążącym i bezpośrednio stosowanym aktem prawnym Wspólnoty.
(8) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu powinny być spójne i jednolite celem umożliwienia ludziom najbardziej swobodnego przemieszczania.
Z tego względu powinno być ono stosowane również wobec obywateli państw trzecich, którzy są wystarczająco silnie związani z terytorium jednego z Państw Członkowskich, zgodnie z zasadami jurysdykcji ustanowionymi w tym rozporządzeniu.
(9) Zakres niniejszego rozporządzenia obejmuje postępowania cywilne, jak również postępowania pozasądowe w sprawach małżeńskich w niektórych państwach, z wyłączeniem postępowań o charakterze wyłącznie religijnym.
Z tego względu należy ustalić, że odniesienie do "sądów" obejmuje wszystkie organy, sądowe lub inne, właściwe w sprawach małżeńskich.
(10) Niniejsze rozporządzenie ogranicza się do postępowań dotyczących rozwodów, separacji lub unieważnienia małżeństwa.
Uznanie wyroku rozwodowego lub unieważniającego dotyczy tylko rozwiązania więzów małżeńskich.
Rozporządzenie nie dotyczy takich kwestii, jak wina małżonków, następstwa majątkowe małżeństwa, obowiązki alimentacyjne lub inne możliwe dodatkowe zobowiązania, nawet jeżeli pozostają one w związku z wyżej wspomnianymi postępowaniami.
(11) Niniejsze rozporządzenie obejmuje odpowiedzialność rodziców za dzieci obojga małżonków w sprawach ściśle związanych z postępowaniem rozwodowym, separacyjnym lub postępowaniem o unieważnienie małżeństwa.
(12) Podstawy jurysdykcji przyjęte w niniejszym rozporządzeniu oparte są na zasadzie, że musi istnieć rzeczywiście więź między daną stroną a Państwem Członkowskim wykonującym jurysdykcję.
Decyzja o przyjęciu niektórych podstaw wiąże się z faktem, że występują one w różnych krajowych systemach prawnych i są akceptowane przez pozostałe Państwa Członkowskie.
(13) Jednym z zagrożeń, które należy uwzględnić w związku z ochroną dzieci obojga małżonków w sytuacjach kryzysu małżeńskiego, jest sytuacja, w której jedno z rodziców zabiera dziecko do innego kraju.
Podstawowe interesy dzieci muszą być dlatego chronione, zgodnie, w szczególności, z Konwencją haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę.
W związku z tym miejsce legalnego zwykłego pobytu jest uznawane za podstawę jurysdykcji sądu, w przypadku gdy ze względu na zmianę miejsca pobytu dziecka lub w przypadku gdy z naruszeniem prawa nie doszło do powrotu dziecka, nastąpiła faktyczna zmiana miejsca zwykłego pobytu.
(14) Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla przyjmowania przez sądy Państwa Członkowskiego, w przypadkach niecierpiących zwłoki, tymczasowych lub zabezpieczających środków w odniesieniu do osób lub majątku znajdującego się w tym państwie.
(15) Pojęcie "orzeczenie" obejmuje tylko wyroki, które prowadzą do rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa.
Dokumenty formalnie przyjęte lub zarejestrowane jako instrumenty autentyczne i które podlegają wykonaniu w jednym Państwie Członkowskim, są uważane za równoważne takim "orzeczeniom".
(16) Uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych w jednym Państwie Członkowskim opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania.
Przyczyny, z których powodu orzeczenia nie będą uznawane, powinny zostać ograniczone do niezbędnego minimum.
W postępowaniu tym powinny być uwzględnione przepisy, których celem jest zapewnienie poszanowania porządku publicznego danego Państwa Członkowskiego oraz prawa do obrony stron, w szczególności osobistych praw dziecka, jak również przepisy, których celem jest niedopuszczenie do uznania orzeczeń pozostających ze sobą w sprzeczności.
(17) Państwo, do którego kierowane jest orzeczenie, nie weryfikuje ani jurysdykcji państwa pochodzenia, ani ustaleń stanu faktycznego.
(18) Nie można domagać się postępowania w celu uaktualnienia w Państwie Członkowskim dokumentów stwierdzających stan cywilny na podstawie prawomocnego orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim.
(19) Postanowienia konwencji zawartej w 1931 r. przez państwa nordyckie mogą być stosowane w granicach określonych niniejszym rozporządzeniem.
(20) Przed włączeniem w zakres Traktatu materii objętej niniejszym rozporządzeniem Hiszpania, Włochy i Portugalia zawarły konkordaty.
Należy zapewnić, aby kraje te nie naruszały swoich zobowiązań międzynarodowych wobec Stolicy Apostolskiej.
(21) Państwa Członkowskie posiadają swobodę ustalania między sobą praktycznych środków stosowania rozporządzenia, dopóki nie zostaną w tym celu podjęte środki wspólnotowe.
(22) Załączniki I-III dotyczące sądów i postępowań odwoławczych powinny być zmienione przez Komisję na podstawie zmian zgłoszonych przez dane Państwo Członkowskie.
Zmiany do załączników IV i V powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(23) Nie później niż w ciągu pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokona przeglądu jego stosowania i przedstawi propozycje niezbędnych zmian.
(24) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską państwa te notyfikowały swój zamiar udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(25) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską państwo to nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia. W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie wiąże Danii i nie jest wobec niej stosowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) postępowań cywilnych dotyczących rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa;
b) postępowań cywilnych dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków w związku z postępowaniami w sprawach małżeńskich, o których mowa w lit. a).
2.
Inne postępowania oficjalnie uznane w Państwie Członkowskim są uważane za równoważne postępowaniom sądowym.
Termin "sąd" obejmuje wszystkie właściwe w tych sprawach organy w Państwach Członkowskich.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia wyrażenie "Państwa Członkowskie" oznacza wszystkie Państwa Członkowskie, z wyjątkiem Danii.
ROZDZIAŁ II
JURYSDYKCJA
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 2
Rozwód, separacja i unieważnienie małżeństwa
1.
W sprawach odnoszących się do rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństw właściwe są sądy Państwa Członkowskiego:
a) na terytorium którego znajduje się:
- miejsce zwykłego pobytu małżonków, lub
- ostatnie miejsce zwykłego pobytu małżonków, w przypadku gdy jeden z nich jeszcze tam przebywa, lub
- miejsce zwykłego pobytu pozwanego, lub
- w przypadku wspólnego wniosku — miejsce zwykłego pobytu jednego z małżonków, lub
- miejsce zwykłego pobytu powoda, jeżeli zamieszkiwał on tam co najmniej od roku bezpośrednio przed pozwaniem, lub
- miejsce zwykłego pobytu powoda, jeżeli przebywał on tam co najmniej od sześciu miesięcy bezpośrednio przed złożeniem pozwu i jest obywatelem danego Państwa Członkowskiego lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, ma tam swoje miejsce zamieszkania;
b) którego obywatelami są obydwaj małżonkowie lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, w którym mają wspólne miejsce zamieszkania.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "miejsce zamieszkania" ma takie samo znaczenie, jak w systemach prawnych Zjednoczonego Królestwa i Irlandii.
Artykuł 3
Odpowiedzialność rodzicielska
1.
Sądy Państwa Członkowskiego orzekające na mocy art. 2 w sprawach pozwów rozwodowych, o separację lub unieważnienie małżeństwa są właściwe we wszystkich sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej wobec wspólnego dziecka małżonków, jeżeli dziecko ma miejsce zwykłego pobytu w tym Państwie Członkowskim.
2.
Jeżeli dziecko nie ma miejsca zwykłego pobytu w Państwie Członkowskim określonym w ust. 1, sądy tego państwa są właściwe do orzekania w sprawie, jeżeli dziecko ma miejsce zwykłego pobytu w jednym z Państw Członkowskich i:
a) co najmniej jeden z małżonków jest odpowiedzialny jako rodzic za dziecko; i
b) jurysdykcja tych sądów została uznana przez małżonków i leży w najlepszym interesie dziecka.
3.
Jurysdykcja przyznana w ust. 1 i 2 kończy się:
a) z dniem uprawomocnienia się orzeczenia dopuszczającego lub oddalającego pozew rozwodowy, o separację lub unieważnienie małżeństwa;
lub
b) w przypadku gdy w dniu określonym w lit. a) postępowanie dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej jest jeszcze w toku — z dniem uprawomocnienia się orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej;
lub
c) w przypadkach postępowań określonych w lit. a) i b) — z chwilą zakończenia postępowania z innych względów.
Artykuł 4
Uprowadzenie dzieci
Sądy sprawujące jurysdykcję w rozumieniu art. 3 wykonują swoją funkcję zgodnie z Konwencją haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, w szczególności jej art. 3 i 16.
Artykuł 5
Powództwo wzajemne
Sąd, przed którym toczy się postępowanie na podstawie art. 2-4, jest również właściwy do rozpatrywania powództwa wzajemnego w stopniu, w jakim jest ono objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Przekształcenie separacji w rozwód
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 sąd Państwa Członkowskiego, który wydał orzeczenie o separacji, jest również właściwy dla przekształcenia orzeczenia w wyrok rozwodowy, jeżeli taką możliwość przewiduje prawo tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Jurysdykcja wyłączna na mocy art. 2-6
Małżonek, który:
a) ma miejsce zwykłego pobytu na terytorium Państwa Członkowskiego
lub
b) jest obywatelem Państwa Członkowskiego lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, ma swoje miejsce zamieszkania na terytorium jednego z tych Państw Członkowskich
może zostać pozwany przed sąd innego Państwa Członkowskiego tylko zgodnie z art. 2-6.
Artykuł 8
Jurysdykcja szczątkowa
1.
Jeżeli żaden sąd Państwa Członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie art. 2-6, to w każdym Państwie Członkowskim jurysdykcja jest ustalana przez prawo tego państwa.
2.
Każdy obywatel Państwa Członkowskiego mający miejsce zwykłego pobytu na terytorium innego Państwa Członkowskiego może, jak obywatele tego państwa, powołać się na zasady jurysdykcji przeciwko pozwanemu, który nie ma miejsca zwykłego pobytu w Państwie Członkowskim i nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, nie posiada swojego "miejsca zamieszkania" na terytorium jednego z tych Państw Członkowskich.
Sekcja 2
Badanie jurysdykcji i dopuszczalności postępowania
Artykuł 9
Badanie jurysdykcji
Sąd Państwa Członkowskiego, do którego przekazana została sprawa niebędąca na podstawie niniejszego rozporządzenia w jego jurysdykcji i dla której na mocy niniejszego rozporządzenia jurysdykcję posiada sąd innego Państwa Członkowskiego, stwierdza z urzędu brak swej jurysdykcji.
Artykuł 10
Badanie dopuszczalności postępowania
1.
Jeżeli pozwany mający miejsce zwykłego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie, w którym wytoczono powództwo, nie stawił się, sąd sprawujący jurysdykcję zawiesza postępowanie do czasu ustalenia, że pozwany miał możliwość uzyskania pisma wszczynającego postępowanie albo równorzędnego dokumentu w czasie wystarczającym do umożliwienia mu przygotowania obrony albo że w tym celu podjęte zostały wszelkie niezbędne czynności.
2.
Artykuł 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych [6] stosuje się zamiast przepisów ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli dokument wszczynający postępowanie lub dokument mu równorzędny został przekazany z jednego do drugiego Państwa Członkowskiego zgodnie z tym rozporządzeniem.
3.
W przypadku gdy przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 nie mają zastosowania, stosuje się art. 15 Konwencji haskiej z dnia 15 listopada 1965 ,r. o dor[eogon];czaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych, o ile dokument wszczynający postępowanie został przekazany w trybie niniejszej konwencji.
Sekcja 3
Zawisłość sporu i sprawy związane
Artykuł 11
1.
Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisły spory o to samo roszczenie między tymi samymi stronami, to sąd, przed który wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo.
2.
Jeżeli te same strony występują do sądów różnych Państw Członkowskich z pozwami rozwodowymi, o separację lub unieważnienie małżeństwa, mającymi różne podstawy prawne, sąd, przed który wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo.
3.
Jeżeli stwierdzona zostanie jurysdykcja sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, to sąd, przed który wytoczono powództwo później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu.
W takim wypadku strona, która wytoczyła powództwo przed sąd, przed który wytoczono powództwo później, może przenieść sprawę przed sąd, przed który wytoczono powództwo wcześniej.
4.
Do celów niniejszego artykułu za wytoczenie powództwa przed sądem uważa się:
a) moment, w którym złożony został do tego sądu dokument wszczynający postępowanie lub inny mu równoważny, pod warunkiem że powód po dokonaniu tego nie zaniedbał kroków, jakie powinien podjąć, aby zapewnić, że dokument ten zostanie doręczony pozwanemu
lub
b) jeżeli dokument ma być doręczony przed złożeniem go w sądzie, moment, kiedy został doręczony organowi odpowiedzialnemu za doręczenie, pod warunkiem że powód po dokonaniu tego nie zaniedbał kroków, jakie powinien podjąć, aby złożyć ten dokument w sądzie.
Sekcja 4
Środki tymczasowe włącznie ze środkami ochronnymi
Artykuł 12
W przypadkach niecierpiących zwłoki przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią przeszkody dla podejmowania przez sądy Państwa Członkowskiego środków tymczasowych i ochronnych wobec osób lub majątku znajdującego się w tym państwie, przewidzianych prawem tego Państwa Członkowskiego, nawet jeżeli na mocy niniejszego rozporządzenia sąd innego Państwa Członkowskiego posiada jurysdykcję do rozpoznania sprawy.
ROZDZIAŁ III
UZNAWANIE I WYKONYWANIE
Artykuł 13
Znaczenie terminu "orzeczenie"
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "orzeczenie" oznacza wydane przez sąd Państwa Członkowskiego orzeczenie o rozwodzie, separacji lub unieważnieniu małżeństwa, jak również orzeczenie dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej małżonków wydane w związku z takim postępowaniem w sprawach małżeńskich, niezależnie od nazwy orzeczenia, włączając w to określenia "wyrok", "nakaz" lub "postanowienie".
2.
Przepisy niniejszego rozdziału mają również zastosowanie dla określania kosztów i wydatków postępowań wszczętych na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz wykonywania każdego przepisu dotyczącego tych kosztów i wydatków.
3.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia dokument urzędowy, który został sporządzony w jednym Państwie Członkowskim lub który został odpowiednio zarejestrowany i jest wykonalny w jednym z Państw Członkowskich, a także ugody potwierdzone przez sąd w toku postępowania i wykonalne w Państwie Członkowskim, w którym zostały zawarte, są uznawane i wykonalne na takich samych warunkach jak orzeczenia określone w ust. 1.
Sekcja 1
Uznawanie
Artykuł 14
Uznanie orzeczenia
1.
Orzeczenia wydane w jednym Państwie Członkowskim są uznawane w innych Państwach Członkowskich bez potrzeby przeprowadzenia specjalnego postępowania.
2.
W szczególności i bez uszczerbku dla ust. 3 nie są wymagane szczególne postępowania w celu uaktualnienia dokumentów dotyczących stanu cywilnego jednego Państwa Członkowskiego na podstawie orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim w sprawach rozwodowych, separacji lub unieważnienia małżeństwa, od którego zgodnie z prawem tego Państwa Członkowskiego nie można już wnieść odwołania.
3.
Każda zainteresowana strona może, zgodnie z procedurami przewidzianymi w sekcjach 2 i 3 niniejszego rozporządzenia wystąpić z wnioskiem o uznanie lub nieuznanie orzeczenia.
4.
Jeżeli sprawa uznania orzeczenia zostaje podniesiona jako kwestia uboczna przed sądem Państwa Członkowskiego, może on wydać w tej sprawie rozstrzygnięcie.
Artykuł 15
Przyczyny nieuznania
1.
Orzeczenia w sprawach rozwodowych, separacji lub unieważnienia małżeństwa nie uznaje się:
a) jeżeli uznanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie;
b) jeżeli pozwanemu, który nie wdał się w spór, nie doręczono w należyty sposób pisma wszczynającego postępowanie lub dokumentu równorzędnego w czasie umożliwiającym mu przygotowanie obrony, chyba że zostało potwierdzone, że pozwany bez zastrzeżeń przyjął orzeczenie;
c) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
lub
d) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z wcześniejszym orzeczeniem wydanym w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, w sporze między tymi samymi stronami, o ile to wcześniejsze orzeczenie spełnia warunki konieczne do jego uznania w tym Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie.
2.
Orzeczenia w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej małżonków w związku z postępowaniem w sprawach małżeńskich, określonym w art. 13, nie uznaje się:
a) jeżeli uznanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie z uwzględnieniem najlepszego interesu dziecka;
b) jeżeli zostało wydane, z wyjątkiem przypadków niecierpiących zwłoki, z naruszeniem podstawowych zasad proceduralnych Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, bez umożliwienia dziecku bycia przesłuchanym;
c) jeżeli pismo wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny nie został doręczony osobie, w należyty sposób w czasie umożliwiającym jej przygotowanie obrony, chyba że zostało potwierdzone, że osoba ta bez zastrzeżeń przyjęła orzeczenie;
d) na wniosek każdej osoby, która powołuje się na to, że orzeczenie narusza jej rodzicielską odpowiedzialność, jeżeli zostało wydane bez umożliwienia tej osobie jej przesłuchania;
e) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z późniejszym orzeczeniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej wydanym w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
lub
f) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z późniejszym orzeczeniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej, wydanym w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim zwykłego pobytu dziecka, pod warunkiem że to późniejsze orzeczenie spełnia warunki konieczne do jego uznania w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie.
Artykuł 16
Porozumienie z państwami trzecimi
Sąd Państwa Członkowskiego może na podstawie porozumienia w sprawie uznawania i wykonywania orzeczeń nie uznać orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim, jeżeli w przypadku przewidzianym w art. 8 orzeczenie mogło zostać wydane tylko na podstawach jurysdykcji innych niż wymienione w art. 2-7.
Artykuł 17
Zakaz przeglądu jurysdykcji sądu pochodzenia
Jurysdykcja sądu Państwa Członkowskiego pochodzenia nie może być przedmiotem ponownego badania. Kryterium porządku publicznego określone w art. 15 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. a) nie ma zastosowania do zasad dotyczących jurysdykcji określonych w art. 2-8.
Artykuł 18
Różnice w mającym zastosowanie prawie
Nie można odmówić uznania orzeczenia dotyczącego rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa z tego względu, że prawo Państwa Członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, nie dopuszcza rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa przy jednakowym stanie faktycznym.
Artykuł 19
Kontrola merytoryczna
Orzeczenie nie może być w żadnym wypadku przedmiotem kontroli merytorycznej.
Artykuł 20
Zawieszenie postępowania
1.
Sąd Państwa Członkowskiego, do którego wystąpiono o uznanie orzeczenia wydanego w innym Państwie Członkowskim, może zawiesić postępowanie, jeżeli od orzeczenia złożono zwykły środek odwoławczy.
2.
Sąd Państwa Członkowskiego, do którego wystąpiono o uznanie orzeczenia wydanego w Irlandii lub Zjednoczonym Królestwie, może zawiesić postępowanie, jeżeli jego wykonanie jest zawieszone w Państwie Członkowskim pochodzenia ze względu na złożone odwołanie.
Sekcja 2
Wykonywanie
Artykuł 21
Orzeczenia wykonalne
1.
Orzeczenia w sprawie wykonywania odpowiedzialności rodzicielskiej wobec wspólnego dziecka stron wydane w jednym Państwie Członkowskim i w tym państwie wykonalne i które zostały doręczone, są wykonywane w innym Państwie Członkowskim, jeżeli ich wykonalność w nim zostanie stwierdzona na wniosek uprawnionej strony.
2.
Jednakże w Zjednoczonym Królestwie orzeczenie takie jest wykonywane w Anglii i Walii, w Szkocji lub w Irlandii Północnej, jeżeli na wniosek zainteresowanej strony zostanie zarejestrowane do wykonania w odnośnej części Zjednoczonego Królestwa.
Artykuł 22
Właściwość sądów miejscowych
1.
Wniosek o stwierdzenie wykonalności należy przedstawić sądowi wymienionemu w wykazie znajdującym się w załączniku I.
2.
Właściwość miejscowa określana jest ze względu na miejsce zwykłego pobytu osoby, przeciwko której wystąpiono z wnioskiem o wykonanie orzeczenia lub miejsce zwykłego pobytu dziecka, którego dotyczy wniosek.
Jeżeli żadne z miejsc zwykłego pobytu określonych w akapicie pierwszym nie znajduje się w Państwie Członkowskim, w którym wystąpiono z wnioskiem, właściwość miejscową określa się ze względu na miejsce wykonania.
3.
W przypadku postępowań określonych w art. 14 ust. 3 właściwość miejscową określa prawo wewnętrzne Państwa Członkowskiego, w którym wszczyna się postępowanie o uznanie lub nieuznanie orzeczenia.
Artykuł 23
Procedura wykonania
1.
Do postępowania w sprawie składania wniosku stosuje się prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
2.
Wnioskodawca musi wskazać adres dla doręczeń w okręgu sądu, do którego wpłynął wniosek.
Jednakże jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, do którego wpłynął wniosek nie wymaga wskazania takiego adresu, wnioskodawca wyznacza pełnomocnika ad litem.
3.
Dokumenty określone w art. 32 i 33 dołącza się do wniosku.
Artykuł 24
Orzeczenie sądu
1.
Sąd rozpoznający wniosek wydaje orzeczenie niezwłocznie. Osoba, przeciwko której wykonuje się orzeczenie, w tym stadium postępowania nie ma możliwości złożenia jakiegokolwiek oświadczenia.
2.
Wniosek może zostać oddalony tylko z przyczyn określonych w art. 15, 16 i 17.
3.
W żadnym wypadku orzeczenie nie może być przedmiotem kontroli merytorycznej.
Artykuł 25
Zawiadomienie o orzeczeniu
O orzeczeniu wydanym po rozpoznaniu wniosku właściwy urzędnik sądowy niezwłocznie zawiadamia wnioskodawcę, w formie przewidzianej przez prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
Artykuł 26
Odwołanie od orzeczenia o wykonaniu
1.
Każda ze stron może odwołać się od orzeczenia w sprawie wniosku o stwierdzenie wykonalności.
2.
Z odwołaniem występuje się do sądu wymienionego w wykazie znajdującym się w załączniku II.
3.
Odwołanie jest rozpatrywane zgodnie z zasadami postępowania procesowego.
4.
Jeżeli z odwołaniem występuje osoba, która wystąpiła o wydanie stwierdzenia wykonalności, strona, przeciwko której występuje się o wykonanie orzeczenia, zostaje wezwana do stawienia się przed sądem apelacyjnym.
Jeżeli osoba ta nie stawi się przed sądem, stosuje się przepisy art. 10.
5.
Odwołanie od stwierdzenia wykonalności należy złożyć w terminie jednego miesiąca od jego doręczenia.
Jeżeli strona, przeciwko której występuje się o wykonanie orzeczenia, ma miejsce zwykłego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym stwierdzenie wykonalności zostało wydane, termin ten wynosi dwa miesiące i rozpoczyna bieg od daty doręczenia do rąk własnych lub do miejsca zwykłego pobytu.
Termin ten nie może zostać przedłużony ze względu na odległość.
Artykuł 27
Sądy apelacyjne i środki zaskarżania
Orzeczenie wydane na skutek odwołania może być zaskarżone jedynie w postępowaniach określonych w załączniku III.
Artykuł 28
Zawieszenie postępowania
1.
Sąd rozpoznający środek odwoławczy na podstawie art. 26 lub 27, na wniosek strony, przeciwko której wystąpiono z wnioskiem o wykonanie, zawiesza postępowanie, jeżeli w Państwie Członkowskim pochodzenia został wniesiony od orzeczenia zwyczajny środek odwoławczy lub jeżeli termin do wniesienia takiego środka odwoławczego jeszcze nie upłynął. W tym ostatnim wypadku sąd może wyznaczyć termin, w którym środek powinien być wniesiony.
2.
Jeżeli orzeczenie zostało wydane w Irlandii lub w Zjednoczonym Królestwie, każdy środek odwoławczy dopuszczalny w Państwie Członkowskim pochodzenia uważa się za zwyczajny środek odwoławczy do celów ust. 1.
Artykuł 29
Częściowe wykonanie
1.
Jeżeli orzeczenie rozstrzyga o kilku roszczeniach dochodzonych w pozwie i nie można zezwolić na wykonanie tego orzeczenia w całości, sąd zezwala na jego wykonanie w odniesieniu do jednego lub kilku roszczeń.
2.
Wnioskodawca może wnosić o zezwolenie na wykonanie części orzeczenia.
Artykuł 30
Pomoc prawna
Wnioskodawca, któremu w państwie Członkowskim pochodzenia przyznano całkowitą lub częściową pomoc prawną lub zwolnienie od kosztów i opłat, korzysta w postępowaniu, o którym mowa w art. 22-25, z najbardziej dogodnego traktowania w zakresie pomocy prawnej lub zwolnienia od kosztów i opłat, jakie przewiduje prawo tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 31
Zabezpieczenie, kaucja lub depozyt
Od strony występującej z wnioskiem o wykonanie orzeczenia w jednym Państwie Członkowskim nie można żądać w innym Państwie Członkowskim złożenia jakiegokolwiek zabezpieczenia, kaucji ani depozytu, niezależnie od jego nazwy, ze względu na to, że:
a) brak miejsca zwykłego pobytu w Państwie Członkowskim, w którym złożono wniosek; lub
b) osoba ta jest cudzoziemcem lub jeżeli wniosek o wykonanie orzeczenia złożony został w Zjednoczonym Królestwie lub Irlandii, z powodu braku "miejsca zamieszkania" w jednym z tych Państw Członkowskich.
Sekcja 3
Przepisy wspólne
Artykuł 32
Dokumenty
1.
Strona wnioskująca o uznanie lub nieuznanie orzeczenia lub wnosząca o wykonanie przedstawia:
a) odpis orzeczenia, która spełnia warunki konieczne dla stwierdzenia jego autentyczności oraz
b) świadectwo określone w art. 33.
2.
Ponadto w przypadku orzeczeń zaocznych strona domagająca się uznania orzeczenia lub wydania stwierdzenia wykonalności orzeczenia przedstawia:
a) oryginał lub uwierzytelniony odpis dokumentu potwierdzającego, że pismo wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny został doręczony stronie, która nie stawiła się przed sądem
lub
b) jakikolwiek dokument potwierdzający, że pozwany bez zastrzeżeń przyjął orzeczenie.
Artykuł 33
Inne dokumenty
Sąd lub właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym orzeczenie zostało wydane, wydaje, na wniosek którejkolwiek z zainteresowanych stron, świadectwo na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku IV (orzeczenia w sprawach małżeńskich) lub załączniku V (orzeczenia w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej).
Artykuł 34
Brak dokumentów
1. Jeżeli dokumenty określone w art. 32 ust. 1 lit. b) lub ust. 2 nie zostały przedstawione, sąd lub właściwe organy mogą wyznaczyć termin na ich przedstawienie lub poprzestać na dokumentach równorzędnych albo, jeżeli uzna, że przedstawione dokumenty równorzędne zawierają wystarczające informacje, zwolnić od obowiązku ich przedstawienia.
2.
Na żądanie sądu przedstawia się tłumaczenie dokumentów.
W takim wypadku tłumaczenie powinno być uwierzytelnione przez osobę do tego uprawnioną w jednym z Państw Członkowskich.
Artykuł 35
Legalizacja lub inna podobna formalność
Dokumenty określone w art. 32 i 33 oraz art. 34 ust. 2 lub, w odniesieniu do pełnomocnictwa ad litem, o ile zostało ono udzielone, nie wymagają ani legalizacji, ani innej podobnej formalności.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 36
Związki z innymi instrumentami
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 38, 42 oraz ust. 2 niniejszego artykułu niniejsze rozporządzenie zastępuje w stosunkach między Państwami Członkowskimi konwencje obowiązujące w chwili jego wejścia w życie, zawarte między dwoma lub większą liczbą Państw Członkowskich i dotyczące materii regulowanej niniejszym rozporządzeniem.
2. a) Finlandia i Szwecja są zobowiązane złożyć oświadczenia, czy konwencja z dnia 6 lutego 1931 r. zawarta między Danią, Finlandią, Islandią, Norwegią i Szwecją, zawierająca przepisy międzynarodowego prawa prywatnego w sprawie małżeństwa, adopcji i opieki nad dziećmi, jak również jej protokół końcowy wiąże w całości lub w części, w stosunkach między tymi państwami, w miejsce zasad niniejszego rozporządzenia.
Oświadczenia te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich jako Załącznik do niniejszego rozporządzenia i mogą być w każdej chwili wycofane w całości lub w części przez te Państwa Członkowskie [7].
b) Należy przestrzegać zasady niedyskryminacji obywateli Unii Europejskiej ze względu na obywatelstwo.
c) We wszystkich przyszłych porozumieniach zawieranych między Państwami Członkowskimi określonymi w lit. a), dotyczących spraw regulowanych niniejszym rozporządzeniem zasady jurysdykcji powinny być zgodne z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
d) Orzeczenia wydane w jednym z państw nordyckich, które złożyły oświadczenie przewidziane w lit. a) zgodnie z podstawą jurysdykcji odpowiadającą jednej z jurysdykcji określonych w rozdziale II, są uznawane i wykonywane w pozostałych Państwach Członkowskich zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale III.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) kopie porozumień określonych w ust. 2 lit. a) i c) oraz jednolitych przepisów prawnych wprowadzających je w życie;
b) wszystkie wypowiedzenia lub zmiany do tych porozumień lub jednolitych przepisów prawnych.
Artykuł 37
Związki z niektórymi konwencjami wielostronnymi
W stosunkach między Państwami Członkowskimi niniejsze rozporządzenie zachowuje pierwszeństwo przed następującymi konwencjami w zakresie, w jakim dotyczą one spraw regulowanych niniejszym rozporządzeniem:
- Konwencją haską z dnia 5 października 1961 r. o właściwości organów i prawie właściwym w zakresie ochrony małoletnich,
- Konwencją luksemburską z dnia 8 września 1967 r. w sprawie uznawania orzeczeń dotyczących ważności związku małżeńskiego,
- Konwencją haską z dnia 1 czerwca 1970 r. w sprawie uznawania rozwodów i separacji,
- Europejską konwencją z dnia 20 maja 1980 r. w sprawie uznawania i wykonywania orzeczeń dotyczących pieczy nad dzieckiem oraz w sprawie przywracania pieczy nad dzieckiem,
- Konwencją haską z dnia 19 października 1996 r. w sprawie jurysdykcji, mającego zastosowanie prawa, uznawania, wykonywania i współpracy w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej i środków ochrony dzieci, pod warunkiem że dane dziecko ma miejsce zwykłego pobytu w Państwie Członkowskim.
Artykuł 38
Zakres skutków
1.
Porozumienia i konwencje określone w art. 36 ust. 1 i art. 37 pozostają w mocy w sprawach, do których nie stosuje się niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozostają one w mocy w odniesieniu do orzeczeń wydanych i dokumentów formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych jako autentyczne przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 39
Umowy między Państwami Członkowskimi
1.
Dwa lub więcej Państw Członkowskich mogą zawierać między sobą umowy lub porozumienia, których celem jest uzupełnienie przepisów niniejszego rozporządzenia lub ułatwienie jego stosowania.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) kopię projektów umów
oraz
b) wszystkie wypowiedzenia lub zmiany takich umów.
2.
W żadnym przypadku umowy lub porozumienia nie mogą naruszać przepisów rozdziałów II i III.
Artykuł 40
Traktaty ze Stolicą Apostolską
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, bez uszczerbku dla międzynarodowego Traktatu (konkordatu) zawartego między Stolicą Apostolską a Portugalią, podpisanego w Watykanie dnia 7 maja 1940 r.
2.
Każda decyzja dotycząca unieważnienia małżeństwa wydana na mocy Traktatu określonego w ust. 1 jest uznawana w Państwach Członkowskich na warunkach ustanowionych w rozdziale III.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do następujących traktatów międzynarodowych (konkordatów) zawartych ze Stolicą Apostolską:
a) Concordato lateranense z dnia 11 lutego 1929 r. między Włochami a Stolicą Apostolską, zmienionego umową, i jej protokołem dodatkowym, podpisaną w Rzymie dnia 18 lutego 1984 r.;
b) umowy między Stolicą Apostolską a Hiszpanią o zagadnieniach prawnych z dnia 3 stycznia 1979 r.
4.
We Włoszech i Hiszpanii uznawanie decyzji określonych w ust. 2 może być przedmiotem tych samych procedur i zostać poddane takim samym działaniom kontrolnym, jak stosowane do przepisów wydanych przez sądy kościelne zgodnie z traktatami międzynarodowymi zawartymi ze Stolicą Apostolską i wymienionymi w ust. 3.
5.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) kopię traktatów określonych w ust. 1 i 3;
b) wszystkie wypowiedzenia lub zmiany takich traktatów.
Artykuł 41
Państwa Członkowskie z dwoma lub większą liczbą systemów prawnych
W odniesieniu do państwa, w którym w różnych jednostkach terytorialnych obowiązują dwa lub więcej systemów prawnych lub zespołów zasad dotyczących spraw będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia:
a) każde odniesienie do miejsca zwykłego pobytu w tym Państwie Członkowskim dotyczy miejsca zwykłego pobytu w jednostce terytorialnej;
b) każde odniesienie do obywatelstwa lub w przypadku Zjednoczonego Królestwa "miejsca zamieszkania" dotyczy jednostki terytorialnej określonej prawem tego państwa;
c) każde odniesienie do organu Państwa Członkowskiego przyjmującego pozew rozwodowy lub o separację bądź unieważnienie małżeństwa dotyczy organu jednostki terytorialnej przyjmującego taki pozew;
d) każde odniesienie do zasad Państwa Członkowskiego przyjmującego pozew dotyczy przepisów jednostki terytorialnej, której dotyczy jurysdykcja, uznanie lub wykonanie.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 42
1.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się tylko do takich powództw i dokumentów urzędowych oraz zawartych ugód zatwierdzonych przez sąd w trakcie postępowania, które zostały wytoczone lub sporządzone po jego wejściu w życie.
2.
Jednakże orzeczenia wydane po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia w wyniku postępowań wszczętych przed tą datą, są uznawane i wykonywane zgodnie z przepisami rozdziału III, pod warunkiem że jurysdykcja opiera się na zasadach zgodnych z przepisami rozdziału II lub postanowieniami konwencji zawartej między Państwem Członkowskim pochodzenia a Państwem Członkowskim przyjęcia pozwu, która była w mocy, w czasie gdy wszczęto postępowanie.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 43
Przegląd
Do dnia 1 marca 2006 r. i następnie co pięć lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 36, 39 i art. 40 ust. 2.
W razie potrzeby do sprawozdania dołącza się propozycje dostosowawcze dla tego rozporządzenia.
Artykuł 44
Zmiany w wykazach sądów i procedurach odwoławczych
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji teksty zmieniające wykazy sądów i procedur odwoławczych, wymienione w załącznikach I–III.
2.
Uaktualnienia lub zmiany techniczne formularzy, których wzory znajdują się w załącznikach IV i V, przyjmowane są zgodnie z procedurą konsultacyjną określoną w art. 45 ust. 2.
Artykuł 45
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 46
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000
z dnia 29 maja 2000 r.
w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której obrębie zapewniony jest swobodny przepływ osób.
Dla ustanowienia tej przestrzeni Wspólnota przyjmuje między innymi środki dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(2) Prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga poprawy i przyśpieszenia przepływu dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w celu ich doręczania pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(3) Powyższa kwestia wchodzi obecnie w zakres art. 65 Traktatu.
(4) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać zrealizowane w wystarczającym zakresie przez Państwa Członkowskie, mogą natomiast być lepiej zrealizowane na poziomie Wspólnoty.
Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(5) Rada w drodze uchwały z dnia 26 maja 1997 r. [4], przedstawiła tekst Konwencji w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych i zaleciła jej przyjęcie przez Państwa Członkowskie zgodnie z ich przepisami konstytucyjnymi.
Konwencja ta nie weszła w życie.
Należy zapewnić ciągłość wyników negocjacji dotyczących zawarcia konwencji.
Treść tej konwencji przeniesiona została w dużej części do niniejszego rozporządzenia.
(6) Skuteczność i szybkość procedur sądowych w sprawach cywilnych powoduje konieczność przekazywania dokumentów sądowych i pozasądowych bezpośrednio, z wykorzystaniem szybkich środków, między organami lokalnymi wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wyrazić zamiar wyznaczenia tylko jednej agencji właściwej do przekazywania lub przyjmowania dokumentów bądź agencji spełniającej obydwie funkcje na okres pięciu lat.
To wyznaczenie podlega jednakże odnowieniu co pięć lat.
(7) Szybkość przekazu uzasadnia wykorzystanie wszelkich właściwych środków zapewniających, że niektóre warunki odnośnie do czytelności i wierności otrzymanego dokumentu będą spełnione.
Bezpieczeństwo przekazu wymaga, aby do dokumentu, który ma zostać przekazany, został dołączony wstępny formularz, który musi być wypełniony w języku miejsca doręczenia lub w innym języku dopuszczonym przez dane Państwo Członkowskie.
(8) Dla zapewnienia skuteczności niniejszego rozporządzenia możliwość odmowy doręczenia dokumentów ograniczona zostaje do wyjątkowych sytuacji.
(9) Szybkość przekazu uzasadnia, że doręczenie dokumentu następuje w kilka dni po otrzymaniu dokumentu.
Jednakże jeżeli w ciągu miesiąca nie doręczono dokumentu, agencja przyjmująca dokumenty powiadamia o tym agencję przekazującą.
Upływ tego terminu nie wiąże się z koniecznością zwrotu dokumentu do agencji przekazującej, w przypadku gdy okaże się, że doręczenie może nastąpić w odpowiednim czasie.
(10) W celu ochrony interesów adresata doręczenie powinno zostać dokonane w języku lub jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ono nastąpi, lub w innym zrozumiałym dla adresata języku Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi dokument.
(11) Uwzględniając różnice istniejące między Państwami Członkowskimi w zakresie ich przepisów proceduralnych, data właściwa do doręczenia może być różna w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Uwzględniając takie sytuacje oraz trudności, które mogą się pojawić, niniejsze rozporządzenie powinno określać system, w którym termin doręczenia ustalany jest zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego, które dokument przyjmuje.
Jednakże w przypadku gdy dokument musi zostać doręczony w określonym terminie w ramach postępowania, które ma zostać wszczęte lub toczy się w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi dokument, termin określony dla osoby składającej wniosek ustalany jest zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego.
Państwo Członkowskie jest jednakże upoważnione do odstąpienia od wyżej wymienionych przepisów w okresie przejściowym lat pięciu z właściwych przyczyn.
Odstępstwo takie może zostać odnowione przez Państwo Członkowskie co pięć lat z przyczyn związanych z jego systemem prawnym.
(12) Niniejsze rozporządzenie zachowuje pierwszeństwo przed przepisami zawartymi w dwustronnych i wielostronnych umowach lub uzgodnieniach, które obejmują tę samą materię, zawartych przez Państwa Członkowskie, a w szczególności przed Protokołem załączonym do Konwencji Brukselskiej z dnia 27 września 1968 r. [5] oraz Konwencją Haską z dnia 15 listopada 1965 r. w stosunkach między Państwami Członkowskimi będącymi stronami tych konwencji.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w utrzymywaniu lub zawieraniu przez Państwa Członkowskie umów lub uzgodnień mających na celu przyspieszenie lub uproszczenie przekazywania dokumentów, pod warunkiem że będą one zgodne z zawartymi w nim przepisami.
(13) Informacje przekazywane na mocy niniejszego rozporządzenia powinny korzystać z odpowiedniej ochrony.
Problematyka ta wchodzi w zakres stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6] oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/66/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym [7].
(14) Środki niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(15) Środki te obejmują również sporządzenie oraz aktualizację podręcznika z wykorzystaniem właściwych nowoczesnych środków.
(16) Nie później niż w ciągu trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokona przeglądu jego stosowania i, o ile zaistnieje taka potrzeba, przedstawi propozycje koniecznych zmian.
(17) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, państwa te notyfikowały swój zamiar udziału w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(18) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, państwo to nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i dlatego nie podlega zobowiązaniom wynikającym z jego stosowania ani nie jest objęte jego stosowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w sprawach cywilnych lub handlowych w przypadku gdy dokument sądowy lub pozasądowy musi zostać przekazany z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego w celu doręczenia.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania, w przypadku gdy nie jest znany adres odbiorcy dokumentu.
Artykuł 2
Agencje przekazujące i przyjmujące
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza urzędników publicznych, organy lub inne osoby, zwane dalej "agencjami przekazującymi", właściwe do przekazywania dokumentów sądowych lub pozasądowych, które mają zostać doręczone w innym Państwie Członkowskim.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza urzędników publicznych, organy lub inne osoby, zwane dalej "agencjami przyjmującymi", właściwe do przyjmowania dokumentów sądowych lub pozasądowych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwo Członkowskie może wyznaczyć jedną agencję przekazującą i jedną agencję przyjmującą lub jedną agencję spełniającą obie funkcje.
Państwa federalne, państwa, w których obowiązuje więcej niż jeden system prawny oraz państwa posiadające autonomiczne jednostki terytorialne mogą wyznaczyć więcej niż jedną agencję.
Wyznaczenie to jest skuteczne przez okres pięciu lat i może być co pięć lat odnawiane.
4.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji następujące informacje:
a) nazwy i adresy agencji przyjmujących określonych w ust. 2 i 3;
b) właściwość miejscową agencji;
c) środki odbioru dokumentów, którymi dysponują te agencje; oraz
d) języki, w których można wypełniać formularze, których wzór przedstawiony jest w Załączniku.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji wszystkie późniejsze zmiany tych informacji.
Artykuł 3
Agencja centralna
Każde Państwo Członkowskie wyznacza agencję centralną, której zadaniem jest:
a) dostarczanie informacji agencjom przekazującym;
b) szukanie rozwiązań problemów, które mogą wystąpić podczas przekazywania dokumentów w celu ich doręczenia;
c) w wyjątkowych wypadkach kierowanie, na żądanie agencji przekazującej, wniosków o doręczenie właściwej agencji przyjmującej.
Państwa federalne, państwa, w których obowiązuje więcej niż jeden system prawny, oraz państwa posiadające autonomiczne jednostki terytorialne mogą wyznaczyć więcej niż jedną agencję centralną.
ROZDZIAŁ II
DOKUMENTY SĄDOWE
Sekcja 1
Przekazywanie i doręczanie dokumentów sądowych
Artykuł 4
Przekazywanie dokumentów
1.
Dokumenty sądowe przekazywane są bezpośrednio i tak szybko jak to możliwe między agencjami wyznaczonymi zgodnie z art. 2.
2.
Przekazywanie dokumentów, wniosków, potwierdzeń, potwierdzeń odbioru, poświadczeń i wszystkich innych akt między agencjami przekazującymi i agencjami przyjmującymi może odbywać się z zastosowaniem wszelkich właściwych środków, pod warunkiem że treść przyjmowanego dokumentu jest wierna i zgodna z treścią dokumentu, który został wysłany, a wszystkie umieszczone na nim wpisy są łatwe do odczytania.
3.
Do dokumentu, który ma zostać przekazany, jest załączany wniosek sporządzony z wykorzystaniem formularza, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku.
Formularz ten musi być wypełniony w języku urzędowym Państwa Członkowskiego, do którego przekazywane są dokumenty, lub w przypadku gdy w tym Państwie Członkowskim jest więcej języków urzędowych, w języku urzędowym miejsca, gdzie ma nastąpić doręczenie lub w jakimkolwiek innym języku, który może zostać dopuszczony przez to Państwo Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie podaje język lub języki urzędowe Unii Europejskiej, inne niż swój lub swoje, dopuszczone przez nie jako języki, w których może być wypełniony formularz.
4.
Dokumenty i wszystkie inne akta podlegające przekazaniu są zwolnione z obowiązku legalizacji lub równoważnych formalności.
5.
Jeżeli agencja przekazująca chce, aby został jej zwrócony jeden egzemplarz dokumentu z poświadczeniem określonym w art. 10, przekazuje dokument, który ma zostać doręczony w dwóch egzemplarzach.
Artykuł 5
Tłumaczenie dokumentów
1.
Osoba składająca wniosek jest uprzedzana przez agencję przekazującą, której przekazuje dokument w celu przekazania go, że adresat może odmówić przyjęcia go, jeżeli nie będzie on sporządzony w jednym z języków przewidzianych w art. 8.
2.
Osoba składająca wniosek ponosi wszelkie koszty tłumaczenia dokumentu, który ma zostać przekazany, nie naruszając ewentualnej późniejszej decyzji sądu lub właściwego organu w sprawie obciążenia kosztami.
Artykuł 6
Odbiór dokumentu przez agencję przyjmującą
1.
Odbierając dokument, agencja przyjmująca przesyła agencji przekazującej tak szybko jak to możliwe i z wykorzystaniem najszybszych dostępnych środków, w każdym przypadku w ciągu siedmiu dni od odbioru, potwierdzenie odbioru, używając do tego formularza, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku.
2.
W przypadku gdy wnioskowi o doręczenie nie można uczynić zadość na podstawie przekazanych informacji lub dokumentów, agencja przyjmująca kontaktuje się w celu uzyskania brakujących informacji lub dokumentów, za pomocą najszybszych środków, z agencją przekazującą.
3.
W przypadku gdy wniosek o doręczenie wykracza wyraźnie poza zakres stosowania niniejszego rozporządzenia lub, gdy z powodu niespełnienia warunków formalnych doręczenie jest niemożliwe, wniosek i dokumenty są, po ich przyjęciu, zwracane agencji przekazującej wraz z zawiadomieniem o zwrocie na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku.
4.
Agencja przyjmująca, która odbiera dokument celem jego doręczenia, która nie jest jednak miejscowo właściwa dla doręczenia go, przekazuje dokument wraz z wnioskiem właściwej miejscowo agencji przyjmującej tego samego Państwa Członkowskiego, o ile wniosek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 3, i zawiadamia o tym agencję przekazującą, wykorzystując do tego formularz, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku.
Właściwa miejscowo agencja przyjmująca zawiadamia agencję przekazującą o odebraniu dokumentu zgodnie z przepisem ust. 1.
Artykuł 7
Doręczanie dokumentów
1.
Agencja przyjmująca doręcza lub zleca doręczenie dokumentu, bądź zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, do którego przekazywane są dokumenty, bądź w szczególny sposób, w jaki żąda tego agencja przekazująca, o ile forma ta jest zgodna z prawem tego Państwa Członkowskiego.
2.
Wszystkie czynności niezbędne do doręczenia dokonywane są tak szybko jak to możliwe.
W każdym przypadku, jeżeli w terminie miesiąca od odbioru nie można było doręczyć dokumentów, agencja przyjmująca powiadamia o tym agencję przekazującą z wykorzystaniem poświadczenia, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku, wypełnionego zgodnie z warunkami określonymi w art. 10 ust. 2.
Termin obliczany jest zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, do którego przekazywane są dokumenty.
Artykuł 8
Odmowa odbioru dokumentu
1.
Agencja przyjmująca poucza adresata, że może on odmówić odebrania doręczanego dokumentu, o ile jest on sporządzony w języku innym niż jeden z następujących języków:
a) język urzędowy Państwa Członkowskiego, do którego przekazywane są dokumenty, lub, jeżeli w tym Państwie Członkowskim jest więcej języków urzędowych, język urzędowy, lub jeden z języków urzędowych miejsca, gdzie ma nastąpić doręczenie; lub
b) zrozumiały dla adresata język Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi dokument.
2.
W przypadku gdy agencja przyjmująca została powiadomiona, że adresat odmówił odebrania dokumentu zgodnie z ust. 1, niezwłocznie powiadamia o tym agencję przekazującą z wykorzystaniem poświadczenia przewidzianego w art. 10 i zwraca jej wniosek oraz dokumenty, które należy przetłumaczyć.
Artykuł 9
Termin doręczenia
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 8 termin doręczenia dokumentu, dokonanego na podstawie art. 7, jest terminem doręczenia dokumentu zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, do którego dokumenty są przekazywane.
2.
Jednakże w przypadku gdy dokument musi zostać doręczony w określonym czasie w ramach postępowania, które ma zostać wszczęte lub toczy się w Państwie Członkowskim, z którego pochodzi dokument, terminem określonym dla osoby występującej z wnioskiem jest termin wyznaczony zgodnie z prawem tego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwo Członkowskie może, z właściwych powodów, odstąpić od stosowania przepisów ust. 1 i 2 w przejściowym okresie pięciu lat.
Co pięć lat, z powodów wynikających ze swojego systemu prawnego, Państwo Członkowskie może przedłużyć okres przejściowy na kolejne pięć lat.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o treści takiego odstąpienia i okolicznościach danego przypadku.
Artykuł 10
Poświadczenie i kopia doręczanego dokumentu
1.
Jeżeli formalności dotyczące doręczenia dokumentu zostały spełnione, na formularzu, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku, sporządza się poświadczenie o ich ukończeniu i przesyła do agencji przekazującej.
W przypadku zastosowania art. 4 ust. 5 do poświadczenia należy dołączyć kopię doręczonego dokumentu.
2.
Poświadczenie sporządza się w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi dokument lub w innym języku, który może zostać dopuszczony przez to Państwo Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie podaje język lub języki urzędowe Unii Europejskiej, inne niż swój lub swoje, dopuszczone przez nie jako języki, w których może być wypełniony formularz.
Artykuł 11
Koszty doręczenia
1.
Doręczenie dokumentów sądowych pochodzących z innego Państwa Członkowskiego nie wiąże się z koniecznością uiszczenia lub zwrotu opłat lub kosztów za usługę wyświadczoną przez Państwo Członkowskie, do którego przekazywane są dokumenty.
2.
Osoba składająca wniosek jest zobowiązana do zapłacenia lub zwrotu kosztów związanych:
a) z udziałem urzędnika publicznego lub osoby właściwej zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, do którego przekazywane są dokumenty;
b) ze szczególną formą doręczenia.
Sekcja 2
Inne środki doręczania dokumentów sądowych
Artykuł 12
Przekazanie drogą konsularną lub dyplomatyczną
Każde Państwo Członkowskie może, w wyjątkowych okolicznościach, skorzystać z drogi konsularnej lub dyplomatycznej do przekazania, w celu doręczenia, dokumentów sądowych agencjom innego Państwa Członkowskiego, wyznaczonym z zastosowaniem art. 2 lub 3.
Artykuł 13
Doręczanie dokumentów przez przedstawicieli dyplomatycznych lub konsularnych
1.
Każde Państwo Członkowskie może bezpośrednio i bez przymusu przesyłać dokumenty sądowe osobom zamieszkałym na obszarze innego Państwa Członkowskiego przez swoich przedstawicieli dyplomatycznych lub konsularnych.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zawiadomić, zgodnie z art. 23 ust. 1, że nie wyraża zgody na korzystanie z takiej możliwości na jego terytorium, chyba że dokument ma zostać doręczony obywatelowi Państwa Członkowskiego, z którego pochodzą dokumenty.
Artykuł 14
Doręczanie pocztą
1.
Każde Państwo Członkowskie może doręczać dokumenty sądowe osobom zamieszkałym w innym Państwie Członkowskim bezpośrednio pocztą.
2.
Każde Państwo Członkowskie może określić, zgodnie z art. 23 ust. 1, warunki uznania przez nie doręczenia dokumentów sądowych pocztą.
Artykuł 15
Bezpośrednie doręczenie
1.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla możliwości każdej osoby zainteresowanej postępowaniem sądowym do dokonania doręczania dokumentów sądowych bezpośrednio przez urzędników sądowych, urzędników lub inne właściwe osoby Państwa Członkowskiego, do którego przekazywane są dokumenty.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zawiadomić, zgodnie z art. 23 ust. 1, że nie wyraża zgody na doręczanie dokumentów sądowych na jego terytorium w zastosowaniu ust. 1.
ROZDZIAŁ III
DOKUMENTY POZASĄDOWE
Artykuł 16
Przekazywanie
Dokumenty pozasądowe mogą być przekazywane w celu doręczenia w innym Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 17
Przepisy wykonawcze
Środki konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia odnoszące się do spraw określonych poniżej uchwalane są zgodnie z procedurą konsultacyjną określoną w art. 18 ust. 2:
a) sporządzanie i coroczna aktualizacja podręcznika zawierającego informacje przekazane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2 ust. 4;
b) sporządzanie, w językach urzędowych Unii Europejskiej, wykazu dokumentów, które mogą być doręczane na podstawie niniejszego rozporządzenia;
c) aktualizacja lub wprowadzanie zmian o charakterze technicznym w formularzu, którego wzór przedstawiony jest w Załączniku.
Artykuł 18
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez komitet.
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się przepisy art. 3 i art. 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Artykuł 19
Pozwany, który nie stawił się przed sądem
1.
W przypadku gdy pozew lub równoważny dokument został przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu doręczenia zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, a pozwany nie stawił się, orzeczenie nie może zapaść do czasu ustalenia:
a) że dokument został doręczony w sposób określony w przepisach wewnętrznych Państwa Członkowskiego, do którego przekazane zostały dokumenty, dla doręczania dokumentów z powództwa krajowego adresowanych do osób znajdujących się na jego terytorium; lub
b) że dokument rzeczywiście został doręczony pozwanemu lub do jego miejsca zamieszkania w inny sposób przewidziany w niniejszym rozporządzeniu;
i, w każdym z wymienionych wypadków, że został doręczony lub dostarczony w czasie pozwalającym pozwanemu na przygotowanie się do obrony.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zawiadomić, zgodnie z art. 23 ust. 1, że bez względu na przepisy ust. 1 sędzia może wydać orzeczenie, awet jeżeli nie otrzymano poświadczenia potwierdzającego doręczenie lub dostarczenie, jeśli spełnione są wszystkie wymienione niżej warunki:
a) dokument został przekazany z wykorzystaniem jednego ze sposobów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
b) upłynął wyznaczany w każdym szczególnym przypadku przez sędziego i nie krótszy od sześciu miesięcy termin, który biegnie od dnia wysłania dokumentu;
c) nie uzyskano jakiegokolwiek poświadczenia, pomimo wszelkich uzasadnionych działań podjętych przed właściwymi władzami lub agencjami Państwa Członkowskiego, do którego przekazano dokument.
3.
Bez względu na przepisy ust. 1 i 2 sędzia może zarządzić, w przypadkach nie cierpiących zwłoki, podjęcie wszelkich środków tymczasowych lub ochronnych.
4.
W przypadku gdy, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, pozew lub równoważny dokument musiał zostać przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu doręczenia i wydano orzeczenie przeciw pozwanemu, który nie stawił się przed sądem, sędzia może zwolnić pozwanego od skutku upływu terminu do odwołania di® od orzeczenia, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) pozwany, nie ze swojej winy, nie zapoznał się z tym dokumentem w czasie pozwalającym mu na przygotowanie się do obrony lub nie zapoznał się z orzeczeniem w czasie umożliwiającym mu złożenie odwołania; oraz
b) pozwany ujawnił zarzuty dotyczące na pierwszy rzut oka meritum sprawy.
Wniosek o zwolnienie może być złożony jedynie w rozsądnym terminie po podjęciu przez pozwanego wiadomości o orzeczeniu.
Każde Państwo Członkowskie może określić, zgodnie z art. 23 ust. 1, że wniosek ten nie będzie przyjęty do rozpoznania, jeżeli został złożony po upływie terminu określonego w zawiadomieniu. Jednakże termin ten nie może być w żadnym razie krótszy od jednego roku, licząc od dnia wydania orzeczenia.
5.
Ustęp 4 nie ma zastosowania do orzeczeń dotyczących statusu lub zdolności osób.
Artykuł 20
Stosunek do umów lub uzgodnień, których stronami są Państwa Członkowskie
1.
Niniejsze rozporządzenie w kwestiach objętych zakresem jego stosowania zachowuje pierwszeństwo przed postanowieniami dwustronnych lub wielostronnych umów lub uzgodnień zawartych przez Państwa Członkowskie, a w szczególności przed art. IV Protokołu do Konwencji brukselskiej z 1968 r. i Konwencją haską z dnia 15 listopada 1965 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w utrzymywaniu lub zawieraniu indywidualnie przez Państwa Członkowskie umów lub uzgodnień mających na celu przyspieszenie lub uproszczenie przekazywania dokumentów, pod warunkiem że będą one zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) jedną kopię umów lub uzgodnień, określonych w ust. 2, zawartych między Państwami Członkowskimi i projekty umów lub uzgodnień, które zamierzają przyjąć;
oraz
b) wszystkie wypowiedzenia lub zmiany tych umów lub uzgodnień.
Artykuł 21
Pomoc prawna
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie w stosunkach między Państwami Członkowskimi będącymi stronami tych konwencji art. 23 Konwencji dotyczącej procedury cywilnej z dnia 17 lipca 1905 r., art. 24 Konwencji dotyczącej procedury cywilnej z dnia 1 marca 1954 r. ani art. 13 Konwencji o ułatwieniu dostępu do wymiaru sprawiedliwości w stosunkach międzynarodowych z dnia 25 października 1980 r.
Artykuł 22
Ochrona przekazywanych informacji
1.
Informacje, a w szczególności dane osobowe, przekazywane na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą być wykorzystywane przez agencje przyjmujące tylko do celów, w jakich zostały przekazane.
2.
Zgodnie ze swoim prawem krajowym agencje przyjmujące zapewniają poufność tych informacji.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają przepisów krajowych pozwalających na informowanie osób, których dotyczą dane o wykorzystaniu informacji przekazanych z zastosowaniem niniejszego rozporządzenia.
4.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania dyrektyw 95/46/WE i 97/66/WE.
Artykuł 23
Przekazywanie informacji i publikacja
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje określone w art. 2, 3, 4, 9, 10, 13, 14, 15, art. 17 lit. a) i art. 19.
2.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich informacje określone w ust. 1.
Artykuł 24
Przegląd
Do dnia 1 czerwca 2004 r. i następnie raz na pięć lat Komisja przedstawiać będzie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności zwracając uwagę na skuteczność działania agencji wyznaczonych z zastosowaniem art. 2 oraz stosowania w praktyce art. 3 ust. lit. c) i art. 9.
O ile zaistnieje taka potrzeba, do sprawozdania dołączane będą propozycje, których celem jest dostosowanie niniejszego rozporządzenia do zmian systemu notyfikowania.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 maja 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1353/2000
z dnia 26 czerwca 2000 r.
dotyczące stałego zezwolenia na dodatek i tymczasowego zezwolenia na nowe dodatki, nowe zastosowania dodatków i nowe preparaty w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 1999/20/WE [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków są zatwierdzane, biorąc pod uwagę rozwój w dziedzinie wiedzy naukowej oraz technicznej.
(2) Wydawane jest stałe zezwolenie na preparat należący do grupy enzymów, jeśli zostaną spełnione wszystkie warunki ustanowione w art. 3 lit. a) dyrektywy 70/524/EWG.
(3) Zostały dostarczone dane niezbędne w celu wydania stałego zezwolenia na 3-fitazy (WE 3.1.3.8) wytwarzane przez Aspergillus niger (CBS 114.94), która jest opisana w Załączniku.
(4) Tymczasowe zezwolenie na nowe dodatki lub nowe zastosowania dodatków jest wydawane, jeśli na poziomie dozwolonym dla pasz nie mają szkodliwego wpływu na zdrowie ludzkie bądź zwierząt ani na środowisko naturalne, ani nie szkodzą konsumentom, zmieniając cechy produktów pochodzenia zwierzęcego; jeśli ich obecność w paszach może być kontrolowana i można racjonalnie ocenić, w związku z dostępnymi wynikami, że wywierają korzystny wpływ na właściwości tych pasz lub produkcję zwierzęcą, gdy są włączane do takich pasz.
(5) Zostały dostarczone dane dla tymczasowego zezwolenia na nowe enzymy i mikroorganizmy, nowe zastosowania enzymów i zastąpienia zatwierdzonych preparatów enzymatycznych przez nowe preparaty na bazie tych samych enzymów.
(6) Dyrektywa Rady 89/391/EWG [3] w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz odpowiednie szczegółowe dyrektywy, w szczególności dyrektywa Rady 90/679/EWG [4], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 97/65/WE [5] w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy, mają pełne zastosowanie do stosowania i operacji wykonywanych przez pracowników mających kontakt z dodatkami paszowymi.
(7) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do nieszkodliwości tych enzymów i preparatów z mikroorganizmami oraz w odniesieniu do pozytywnego wpływu preparatów enzymatycznych na produkcję zwierzęcą, dla których proponowane jest zezwolenie bezterminowe.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "Enzymy", wyszczególnione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia są zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt, zgodnie z warunkami ustanowionymi we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 2
Warunki wydania zezwolenia dla preparatów nr 16 i 17 należących do grupy "Enzymy", wyszczególnionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zastępuje się enzymami określonymi we wspomnianym Załączniku zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG.
Artykuł 3
Preparaty należące do grupy "Enzymy", wyszczególnione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia podlegają zatwierdzeniu zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt, zgodnie z warunkami ustanowionymi we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 4
Preparaty należące do grupy "Mikroorganizmy", wyszczególnione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia są zatwierdzane zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatki stosowane w żywieniu zwierząt, zgodnie z warunkami określonymi we wspomnianym Załączniku.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1356/2000
z dnia 27 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1474/95 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzenia koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach prac Światowej Organizacji Handlu Wspólnota zobowiązała się do otwarcia kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów z sektora jaj i albuminy jaja.
W związku z tym powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady stosowania tych kontyngentów od dnia 1 lipca 2000 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1474/95 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1323/1999 [3], przewiduje zarządzanie tymi kontyngentami w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r. Należy ustanowić przepisy dotyczące zarządzania nimi od dnia 1 lipca 2000 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1474/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Przywozowe kontyngenty taryfowe wymienione w załączniku I otwierane są corocznie dla grup produktów i zgodnie z określonymi w nim warunkami."
2) Załącznik I zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1357/2000
z dnia 27 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1251/96 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzenia koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach Światowej Organizacji Handlu Wspólnota zobowiązała się do otwarcia kontyngentów taryfowych dla niektórych produktów z sektora mięsa drobiowego. W związku z tym powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady stosowania tych kontyngentów od dnia 1 lipca 2000 r.;
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1327/1999 [3], ustala zarządzanie tymi kontyngentami w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2000 r.; należy ustanowić przepisy dotyczące zarządzania nimi od dnia 1 lipca 2000 r.;
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1251/96 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Przywozowe kontyngenty taryfowe wymienione w załączniku I otwierane są corocznie dla określonych grup produktów i zgodnie z określonymi w nim warunkami.";
2. załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1362/2000
z dnia 29 czerwca 2000 r.
w sprawie wykonania dla Wspólnoty przepisów dotyczących taryfy celnej ustanowionych w decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady wydanej na podstawie Umowy przejściowej dotyczącej handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna Rada na podstawie Umowy przejściowej dotyczącej handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi swoją decyzją nr 2/2000 przyjęła uzgodnienia dotyczące wprowadzenia z mocą od dnia 1 lipca 2000 r. aspektów tej Umowy związanych z handlem towarami.
(2) Preferencje taryfowe przewidziane w decyzji nr 2/2000 stosują się do produktów pochodzących z Meksyku, zgodnie z załącznikiem III do wymienionej decyzji.
(3) Niezbędne jest ustanowienie szczególnych przepisów dotyczących stosowania tych preferencji taryfowych we Wspólnocie.
(4) Stawki podstawowe do obliczania obniżek ceł są wymienione w decyzji 2/2000.
(5) Te same metody obliczeń powinny co do ogólnej zasady stosować się do stawek ad valorem i do ceł specyficznych, a także do stosowania minimalnych i maksymalnych stawek celnych określonych we Wspólnej Taryfie Celnej.
(6) Decyzja nr 2/2000 stanowi, że niektóre produkty pochodzące z Meksyku mogą być przywożone do Wspólnoty w granicach kontyngentów taryfowych, przy obniżonych lub zerowych stawkach celnych.
Wymieniona decyzja określa produkty, które kwalifikują się do tych środków taryfowych, a także ich ilość oraz stosowane należności celne.
Kontyngenty taryfowe z zasady powinny być zarządzane na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy" zgodnie z art. 308a-308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [1].
Kontyngent taryfowy podlega spełnieniu specjalnych reguł pochodzenia przez dany okres czasu.
Ten kontyngent taryfowy także powinien być zarządzany na zasadzie "kot pierwszy, ten lepszy", jak określono powyżej.
(7) Kody Nomenklatury Scalonej wymienione w niniejszym rozporządzeniu są kodami obowiązującymi w 2000 r., jak przewiduje rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2].
Zmiany wprowadzone do Nomenklatury Scalonej i kodów Taric nie powinny powodować istotnych zmian w umowach lub innych aktach zawartych między Wspólnotą a Meksykiem.
W celu uproszczenia wskazane jest zapewnienie, aby Komisja, wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego, podjęła środki niezbędne do wprowadzenia niniejszego rozporządzenia, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych Komisji [3].
(8) W celu zwalczania nadużyć finansowych należy wprowadzić ustalenia zmierzające do poddania nadzorowi preferencyjnego przywozu do Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dla celów wykonania decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady podjętej na podstawie Umowy przejściowej w sprawie handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską a Meksykiem:
a) przyjmuje się, że pojęcie "klauzula największego uprzywilejowania" (MFN) oznacza najniższą stawkę celną wskazaną w kolumnie 3 lub 4 drugiej części załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, z uwzględnieniem okresów stosowania wymienionych lub określonych w tej kolumnie.
Jednakże nie oznacza ono należności celnej określonej w ramach kontyngentu taryfowego na mocy art. 26 Traktatu lub na podstawie załącznika 7 do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;
b) z zastrzeżeniem ust. 2 ostateczna preferencyjna stawka celna jest zaokrąglana do pierwszego miejsca dziesiętnego.
2.
W przypadku gdy wynik obliczenia preferencyjnej stawki celnej jest równy jednej z poniższych wielkości, stawka preferencyjna jest uznana za pełne zwolnienie:
a) 1 % lub mniej w przypadku stawek ad walorem; lub
b) 0,5 EUR lub mniej w odniesieniu do poszczególnych kwot w euro w przypadku cła specyficznego.
3.
W przypadku gdy należności celne obejmują stawkę ad valorem plus jedno lub więcej cło specyficzne, obniżka preferencyjna jest ograniczona do stawki ad walorem, jeśli tak przewiduje art. 8 decyzji nr 2/2000.
W przypadku gdy należności celne obejmują stawkę ad valorem wraz z minimalną i maksymalną należnością celną, obniżka preferencyjna odnosi się także do tej minimalnej i maksymalnej należności celnej.
W przypadku gdy obejmują więcej niż jedno cło specyficzne, obniżka preferencyjna stosuje się do nich wszystkich.
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem ust. 5 należności celne na produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia i pochodzące z Meksyku są obniżane do poziomów określonych w tym Załączniku i w granicach określonych w nim kontyngentów taryfowych.
2.
Te kontyngenty taryfowe są zarządzane zgodnie z art. 308a-308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
W odniesieniu do produktów objętych Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia:
a) specjalny dokument wywozowy określony w art. 8 ust. 7 decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady oznacza świadectwo przewozowe 1 EUR lub deklarację na fakturze określoną w art. 15 ust. 1 tej decyzji, oraz
b) przyjęcie zgłoszenia o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu uważa się za wydanie pozwolenia na przywóz określone w tym przepisie.
4.
Obniżki należności celnej określone w Załączniku są wyrażone jako część procentowa należności celnych skutecznie stosowanych do towarów pochodzenia meksykańskiego spoza danych kontyngentów taryfowych, jeśli towary te zostają zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
5.
Cło stosowane do produktów objętych kodem CN 170410 w ramach kontyngentu taryfowego oznaczonego nr porządkowym 09.1857 w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wynosi 6 %.
6.
Z wyjątkiem kontyngentu taryfowego z nr porządkowym 09.1899 kontyngenty taryfowe określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia są otwierane co roku na okres dwunastu miesięcy od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.
Kontyngenty te zostają otwarte po raz pierwszy dnia 1 lipca 2000 r.
7.
Kontyngent taryfowy oznaczony nr porządkowym 09.1847 w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje otwarty po raz ostatni dnia 1 lipca 2007 r.
8.
Roczny kontyngent taryfowy wynoszący 2500 sztuk zostaje otwarty przy stawce preferencyjnej określonej na podstawie Umowy dla pojazdów objętych kodami CN 870120, 8702 i 8704, pochodzących z Meksyku, zgodnie ze szczególnymi zasadami pochodzenia ustanowionymi w załączniku III dodatek IIa nota 12.1 do decyzji nr 2/2000.
Ten kontyngent taryfowy jest otwierany corocznie na dwanaście miesięcy od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia, do grudnia 2006 r.
Po raz pierwszy zostaje on otwarty dnia 1 lipca 2000 r. dla połowy rocznej wielkości.
Aby zakwalifikować się do korzystania z tego kontyngentu taryfowego w rubryce 7 ("Uwagi") świadectwa przewozowego EUR1 lub w deklaracji na fakturze za dane towary, należy wskazać, co następuje: "Szczególne zasady pochodzenia ustanowione w załączniku III dodatek IIa nota 12.1 do decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady WE–Meksyk".
Artykuł 3
Roczna wielkość kontyngentu taryfowego oznaczonego nr porządkowym 09.1853 w Załączniku do niniejszego rozporządzenia jest zwiększana o 500 ton co roku od dnia 1 lipca 2001 r.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 i 3 zmiany i dostosowania techniczne w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które stały się niezbędne z powodu zmian w Nomenklaturze Scalonej i kodach Taric lub wynikają z decyzji Wspólnej Rady WE–Meksyk lub z zawarcia umów, protokołów albo z wymian listów miedzy Wspólnotą a Meksykiem zostają przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurami zarządzania określonymi w art. 5 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego, dalej zwany "Komitetem".
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 6
1.
Produkty wprowadzone do swobodnego obrotu korzystające z preferencyjnych stawek określonych na podstawie decyzji nr 2/2000 podlegają nadzorowi.
Komisja, w konsultacji z Państwami Członkowskimi decyduje, do których produktów stosuje się nadzór.
2.
Stosuje się art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby ten środek nadzoru był przestrzegany.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1365/2000
z dnia 19 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 [4] przewiduje cenę podstawową, która ma być ustalana corocznie odnośnie do niektórych prezentacji mięsa ze świń domowych.
Zgodnie z podejściem przyjętym w celu reformy wspólnych organizacji rynków w ramach Agendy 2000 oraz w celu stworzenia producentom możliwości opracowania planów produkcyjnych na dłuższy okres należy ustalić cenę podstawową na czas nieograniczony, bez uszczerbku dla rewizji, które mogą być wymagane w przyszłości.
(2) Cena podstawowa musi być ustalona na poziomie umożliwiającym stabilizację cen rynkowych przy jednoczesnym uniknięciu tworzenia się nadwyżek strukturalnych we Wspólnocie.
(3) Cena podstawowa musi zostać ustalona dla jakości standardowej określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. określającym wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [5].
(4) Środki niezbędne dla wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2759/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Cena podstawowa mięsa ze świń domowych, w tuszach lub półtuszach (zwanych dalej "ubitymi świniami";) o standardowej jakości, wynosi 1509,39 EUR za tonę od dnia 1 lipca 2000 r.
Standardową jakość określa się pod względem wagi oraz zawartości chudego mięsa w tuszach, ustalanych zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, w następujący sposób:
- tusze ważące od 60 do mniej niż 120 kg: klasa E,
- tusze ważące od 120 kg do180 kg: klasa R.";
2) skreśla się art. 4 ust. 4;
3) skreśla się art. 23;
4) artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Wieprzowiny, zwany dalej "Komitetem"..
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1377/2000
z dnia 28 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1432/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2198/95 [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [3], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [4], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2068/96 [6], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 774/94.
(2) W ostatnich latach wykorzystanie kontyngentów przywozowych na wieprzowinę było generalnie niskie i stosunkowo wysokie zabezpieczenie dotyczące świadectw przywozowych może stanowić czynnik zniechęcający w handlu. W celu ułatwienia handlu wieprzowiną i harmonizacji poziomów zabezpieczeń dotyczących świadectw przywozowych w sektorach mięsa konieczny jest przegląd poziomu zabezpieczeń, ustalonego w rozporządzeniu (WE) nr 1432/95.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 1432/94 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Dla świadectw przywozowych na wszystkie produkty określone w art. 1 składa się zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1378/2000
z dnia 28 czerwca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1486/95 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych w Harmonogramie CXL sporządzonym w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/95 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1409/1999 [3], otworzyło kontyngenty na określony okres.
W ramach Światowej Organizacji Handlu Komisja zobowiązała się do zwiększenia kontyngentów taryfowych na niektóre produkty w sektorze wieprzowiny.
Niezbędne jest określenie nowych ilości objętych ustaleniami dotyczącymi przywozu od dnia 1 lipca 2000 r.
(2) Wykorzystanie kontyngentów przywozowych na wieprzowinę było stosunkowo niskie w ostatnich latach, a stosunkowo wysokie zabezpieczenia pozwoleń na przywóz mogą stanowić zniechęcający czynnik w wymianie handlowej.
W celu ułatwienia handlu wieprzowiną i harmonizacji poziomu zabezpieczeń w odniesieniu do pozwoleń na przywóz w sektorach mięsa konieczne jest dokonanie przeglądu poziomu zabezpieczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1486/95 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Przywozowe kontyngenty taryfowe określone w załączniku I otwiera się corocznie na grupy produktów i na warunkach je ustanawiających."
2.
Artykuł 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Na wnioski o pozwolenia na przywóz na wszystkie produkty określone w art. 1 składa się zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów."
3.
Załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1437/2000
z dnia 30 czerwca 2000 r.
zmieniające załącznik VI sekcja C do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 25 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1073/2000 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 8 i art. 13,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 207/93 z dnia 29 stycznia 1993 r. określające treść załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych oraz ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania przepisów art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia [3], zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 345/97 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 przewiduje, że składniki pochodzenia rolniczego mogą zostać ujęte w załączniku VI sekcja C tylko wtedy, gdy ich rolnicze pochodzenie zostanie poświadczone, a ilości produkowane we Wspólnocie nie są wystarczające, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6, lub te składniki nie mogą być przywożone z państw trzecich zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 11.
(2) Niektóre Państwa Członkowskie powiadomiły pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 207/93, że zezwolenia, które przyznano na stosowanie niektórych składników pochodzących z produkcji rolnej obecnie nie są ujęte w załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 sekcja C. Okazało się, że gałka muszkatołowa, niektóre gatunki pieprzu i ich mieszanki, krokosz barwierski, mieszanki niektórych jadalnych roślin zawierających walory kolorystyczne i smakowe, kolendra wędzona oraz kirsch obecnie są niedostępne w produkcji ekologicznej. Zatem te produkty powinny zostać wpisane do załącznika VI sekcja C tego rozporządzenia.
(3) Należy pilnie przedsięwziąć środki zaradcze, ponieważ możliwość przedłużenia zezwoleń na szczeblu krajowym dla niektórych produktów wygasła, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 207/93.
(4) W celu uzyskania przejrzystości, wskazane jest ponowne sformułowanie całego tekstu załącznika VI sekcja C.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VI sekcja C do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 otrzymuje brzmienie Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1454/2000
z dnia 3 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2316/1999 w odniesieniu do regionalnych obszarów bazowych objętych systemem wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych ustanowionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1251/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2704/1999 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2316/1999 [3] ustanawia regionalne obszary bazowe objęte systemem wsparcia producentów niektórych upraw roślinnych.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1017/94 z dnia 26 kwietnia 1994 r. dotyczącym zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich w Portugalii [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1461/95 [5], złożono wnioski o zmianę przeznaczenia 6884 hektarów.
W związku z tym obszar bazowy powinien zostać zmieniony.
(3) Po złożeniu wniosków z Niderlandów powinien zostać ustanowiony nowy obszar bazowy zgodny z planem regionalizacyjnym Państwa Członkowskiego, lecz bez zmiany całkowitego obszaru bazowego.
(4) W związku z powyższym, należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2316/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Obszar bazowy przedstawiony w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 2316/1999 dla "Portugalii" i "Niderlandów" zastępuje się obszarem podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1470/2000
z dnia 5 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1964/82 ustanawiające warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych kawałków wołowiny bez kości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 907/2000 [2], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1000/2000 [3], które weszło w życie w dniu 13 maja 2000 r., zmienia między innymi rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 [4] ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
(2) Zmiana stwarza konieczność dostosowania art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1964/82 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1452/1999 [6].
(3) Jednocześnie należy uaktualnić odniesienia do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [7], zastąpionego rozporządzeniem (WE) nr 800/1999 [8].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 otrzymuje brzmienie:
"3. Jeżeli różnica wagi przekracza 10 %, specjalna refundacja jest równa refundacji dla produktów oznaczonych kodem CN 020130009060, obowiązującej w dniu podanym w polu 21 pozwolenia na wywóz, na podstawie którego zostały dokonane formalności na mocy art. 5 ust. 1 lub art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
4. Kara ustanowiona w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie jest stosowana w przypadkach określonych w ust. 2 i 3."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1500/2000
z dnia 10 lipca 2000 r.
wprowadzające w życie rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 odnoszące się do wydatków i przychodów administracji publicznej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków krajowych i regionalnych we Wspólnocie (ESA-95 [1]), ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 448/98/WE [2], w szczególności jego art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 ust. 2 Traktatu, Komisja ma za zadanie nadzorować rozwój sytuacji budżetowej.
(2) Celem treści i formatu programów stabilizacji i zbliżania jest umożliwienie pełniejszego zrozumienia pozycji bilansu administracji publicznej i ogólnej strategii budżetowej, jak również udostępnienie uzupełniających informacji w sprawie wskaźników wydatków i przychodów.
(3) Zasady dotyczące rachunków krajowych, w szczególności pojęcia ESA-95 uznaje się za instrumenty zapewniające porównywalność i przejrzystość danych między Państwami Członkowskimi.
(4) Załącznik A "Europejski system rachunków ESA 1995" do rozporządzenia ESA-95 nie dotyczy wydatków i przychodów administracji publicznej, ale stanowi ramy do określenia ich w odniesieniu do wykazu kategorii ESA-95,
(5) Wprowadzenie zagregowanych danych w odniesieniu do wydatków i przychodów administracji publicznej wymaga odpowiednich zmian w programie przekazywania danych z rachunków krajowych.
(6) Dodatkowe, coroczne przekazanie w marcu głównych, zagregowanych danych ogólnych (dane roczne) zapewni użyteczne informacje dotyczące rozwoju sytuacji w zakresie deficytu sektora publicznego.
(7) Zgodnie z art. 2 ust. 2 wraz z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 2223/96/WE, zmiany w ESA-95, mające sklasyfikować i udoskonalić jego treść oraz wymagające zmian w danych wymaganych od Państw Członkowskich, zostają przyjęte przez Komisję w trybie określonym w art. 4 wspomnianego rozporządzenia.
(8) Przeprowadzono konsultacje z Komitetem ds. Statystyki w Dziedzinie Monetarnej, Finansowej oraz Bilansu Płatniczego, ustanowionym decyzją 91/115/EWG [3],
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, ustanowionego decyzją 89/382/EWG, Euratom [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest podanie definicji wydatków i przychodów administracji publicznej, uzupełnienie klasyfikacji transakcji w zakresie towarów i usług (P) oraz transakcji dystrybucji (D), jak również zmiana programu przekazywania danych z rachunków krajowych.
Artykuł 2
W załączniku A (Europejski System Rachunków ESA 1995) i załączniku B (program przekazywania danych z rachunków krajowych) do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1508/2000
z dnia 11 lipca 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r., w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1264/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1509/2000
z dnia 12 lipca 2000 r.
zmieniające pozycje w specyfikacjach dla kilku nazw wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1068/97 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rząd francuski wnioskował o zmianę pozycji w specyfikacjach dla kilku nazw zarejestrowanych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1107/96 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 813/2000 [4]. Wnioski te zostały rozpatrzone, a zmiany uznane za nieznaczne.
(2) W odniesieniu do nazwy "Volailles de Bresse" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia w ramach "wymogów krajowych" w specyfikacji przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wyrażenie "dekret z dnia 4 stycznia 1995 r." należy zastąpić wyrażeniem "dekret dotyczący zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Volailles de Bresse"".
Nowy dekret zastępuje poprzedni, by uwzględnić orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(3) W odniesieniu do nazwy "Miel de Sapin des Vosges" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia w specyfikacji wymienionej w art. 4 tego rozporządzenia wszystkie odniesienia do francuskiego dekretu z dnia 30 lipca 1996 r. należy zastąpić wyrażeniem "dekret dotyczący zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Miel de Sapin des Vosges"".
Nowy dekret zastępuje poprzedni, by uwzględnić orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(4) W odniesieniu do nazwy "Chaource" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia w ramach "wymogów krajowych" w specyfikacji wymienionej w art. 4 tego rozporządzenia wyrażenie "dekret z dnia 29 grudnia 1986 r." należy zastąpić wyrażeniem "dekret dotyczący zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Chaource"".
Nowy dekret zastępuje poprzedni, by uwzględnić orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Zmienia również sformułowanie przepisu przejściowego dotyczącego możliwości dojrzewania sera poza tym obszarem geograficznym.
(5) W odniesieniu do nazwy "Foin de Crau" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia w ramach "wymogów krajowych" w specyfikacji wymienionej w art. 4 tego rozporządzenia wyrażenie "dekret z dnia 13 maja 1997 r." należy zastąpić wyrażeniem "dekret dotyczący zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Foin de Crau"".
Nowy dekret zastępuje poprzedni, by uwzględnić orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
(6) W odniesieniu do nazwy "Lentille verte du Puy" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia w specyfikacji wymienionej w art. 4 tegoż rozporządzenia wszystkie odniesienia do francuskiego dekretu z dnia 7 sierpnia 1996 r. należy zastąpić wyrażeniem "dekret dotyczący zarejestrowanej nazwy pochodzenia "Lentille verte du Puy"".
Nowy dekret zastępuje poprzedni, by uwzględnić orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Zmienia również sformułowanie postanowienia dotyczącego warunków technicznych suszenia soczewicy.
(7) W odniesieniu do nazwy "Olives noires de Nyons" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia w specyfikacji wymienionej w art. 4 tego rozporządzenia należy dodać nowy szczegół w celu uwzględnienia tolerancji w minimalnej średnicy oliwki wynoszącej 14 mm.
W konsekwencji 5 % oliwek może mieć średnicę nie mniejszą niż 13 mm.
Nie ma to wpływu na związek między produktem a oznaczonym obszarem.
(8) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rząd Luksemburga wnioskował o zmianę specyfikacji dla dwóch nazw.
Ponieważ są to jedynie niewielkie modyfikacje nazw, są one uważane za nieznaczne zmiany.
(9) W odniesieniu do nazwy "Miel Luxembourgeois de marque nationale" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia, należy ją zmienić na "Miel – Marque nationale du Grand-Duché de Luxembourg".
(10) W odniesieniu do nazwy "Beurre rose de marque nationale du Grand-Duché de Luxembourg" należy ją zmienić na "Beurre rose – Marque nationale du Grand-Duché de Luxembourg".
(11) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rząd niemiecki wnioskował o zmianę pozycji w specyfikacji dla nazwy "Schwarzwaldforelle" zarejestrowanej jako chronione oznaczenie geograficzne rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2325/97 [5].
Zdanie "Zakazuje się dodawania czystego tlenu w hodowli pstrąga w Czarnym Lesie" otrzymuje brzmienie "Zakazuje się hodowli pstrąga w Czarnym Lesie w instalacjach obiegu zamkniętego".
Wprowadzono tę zmianę, ponieważ dodawanie czystego tlenu stało się powszechną praktyką w gospodarstwach rybnych ze względów ekonomicznych i ekologicznych, niepogarszającą jakości produktu i nieodziaływującą na związek pomiędzy produktem a oznaczonym obszarem.
Przyczynia się to do poprawy zdrowia ryb, a najnowsze publikacje naukowe w tej sprawie wspierają ten pogląd.
W konsekwencji jest ona uważana za nieznaczną zmianę.
(12) Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 rząd grecki wnioskował o zmianę pozycji w specyfikacji dla nazwy "Kasseri" zarejestrowanej jako chroniona nazwa pochodzenia rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1107/96 w celu zwiększenia maksymalnej zawartości wilgotności w tym serze z 40 % do 45 %, tzn. do limitu stosowanego do podobnych serów średnio twardych konkurujących z Kasseri.
Trudno osiągnąć 40-procentowy limit w praktyce.
Ponieważ nie ma to wpływu na związek pomiędzy produktem a oznaczonym obszarem, jest ona uważana za nieznaczną zmianę.
(13) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Komisja na mocy decyzji z dnia 6 czerwca 2000 r. postanowiła nie stosować procedury art. 6, uważając zmiany za nieznaczne.
(14) Stwierdzono, że zmiany są zgodne z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92.
W konsekwencji należy je zarejestrować i opublikować,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany wymienione w Załączniku są rejestrowane i publikowane zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1510/2000
z dnia 12 lipca 2000 r.
zmieniające załącznik B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2491/98 [4], stanowi, że w wywozie towarów produkty rolne, które zostały użyte, mogą kwalifikować się do refundacji, określonych zgodnie z rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorach, których to dotyczy.
(2) Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 stanowi o refundacjach dla niektórych produktów objętych rozporządzeniem, jeśli są one wywożone w postaci towarów wymienionych w załączniku B do niniejszego rozporządzenia.
(3) W świetle zobowiązań Wspólnoty w ramach Porozumienia w sprawie Rolnictwa [5] Światowej Organizacji Handlu (WTO) i dostępnych środków budżetowych oraz w świetle przewidywanego rozwoju cen w rolnictwie we Wspólnocie oraz na rynku światowym i w wywozie produktów rolnych w postaci towarów nie wymienionych w załączniku I do Traktatu, możliwości przyznania refundacji wywozowych na produkty rolne w postaci towarów, do których mogą zostać włączone, powinny być ograniczone.
(4) W wyniku tego, wykaz towarów wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 powinien zostać zmieniony.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik B do rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r.
[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 701/2000 [3], ustanowiło wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji.
Ponieważ przedmiotowe rozporządzenie było zmieniane piętnaście razy, w związku z wprowadzeniem nowych zmian do celów jasności należy teraz zmienić rozporządzenie (WE) nr 1222/94.
(2) Rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynków jaj, zbóż, ryżu, mleka i przetworów mlecznych oraz cukru stanowią, że w zakresie wymaganym dla umożliwienia wywozu danych produktów rolnych w formie niektórych przetworów niewymienionych w załączniku I do Traktatu na podstawie światowych notowań rynkowych lub cen takich produktów, różnica między takimi notowaniami lub cenami a cenami w Unii Europejskiej może zostać pokryta refundacją wywozową.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 [4] ustanawia ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości takich refundacji.
Sposób stosowania tych zasad w odniesieniu do towarów nieobjętych załącznikiem I wymaga jednak sprecyzowania.
(4) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa załączonego do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu ustanawia, iż refundacje przyznane do wywozu produktów rolnych zaliczanych do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu nie mogą przewyższać refundacji, które przypadałyby do zapłaty w przypadku wywozu tych produktów w stanie niezmienionym.
Należy to uwzględnić przy ustalaniu stawek refundacji i określaniu zasad w zakresie przyrównywania produktów do poszczególnych kategorii.
(5) Skrobia ziemniaczana przyrównywana jest do skrobi kukurydzianej.
Jednakże należy umożliwić ustalenie szczególnej stawki refundacji dla skrobi ziemniaczanej w sytuacjach rynkowych, gdy jej cena jest znacznie niższa niż cena skrobi kukurydzianej.
(6) Towary takie mogą być otrzymywane bezpośrednio z produktów podstawowych, z produktów otrzymywanych wskutek przetwarzania produktów podstawowych, albo z produktów przyrównywanych do jednej z tych kategorii.
Należy ustanowić zasady ustalania wysokości refundacji wywozowej w każdym z przedmiotowych przypadków.
(7) Wiele towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwo na jasno określonych warunkach technicznych i posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, podlega powszechnie przyjętej strukturze wywozu.
Dla uproszczenia formalności wywozowych należy przyjąć dla takich towarów procedurę uproszczoną, według której producent przekazuje właściwym władzom informacje, jakie uważają one za konieczne, dotyczące warunków wytwarzania towarów.
(8) Zawartość produktów rolnych w najliczniej wywożonych towarach różni się.
Kwota refundacji musi, zatem zostać ustalona na podstawie ilości produktów rolnych faktycznie wykorzystywanych do produkcji wywożonych towarów.
Niemniej jednak, w przypadku niektórych towarów o prostym i stosunkowo stałym składzie, kwotę refundacji, dla uproszczenia procedur administracyjnych, należy ustalić na podstawie stałych ilości produktów rolnych.
W przypadku rejestracji tych ilości przez właściwe władze, należy wprowadzić wymóg corocznego potwierdzania takiej rejestracji, w celu zmniejszenia ryzyka związanego z brakiem informacji o zmianach ilości produktów używanych do wytwarzania danych towarów.
(9) Przy braku dowodów na brak przyznania refundacji na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 dotyczących refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 87/1999 [6] lub na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1010/86 z dnia 25 marca 1986 r. ustanawiającego ogólne zasady refundacji produkcyjnych do określonych wyrobów cukrowniczych używanych w przemyśle chemicznym [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2074/98 [8], refundację wywozową należy obniżyć o wysokość refundacji produkcyjnej obowiązującej w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego. Jest to jedyny system, który pozwala uniknąć nadużyć finansowych.
(10) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2026/83 [10], oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [11], ustanowiły system zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych, który musi zostać uwzględniony przy dostosowywaniu refundacji wywozowych.
(11) Należy podjąć środki w celu zapewnienia ścisłej zgodności ze zobowiązaniami Wspólnoty.
Ponadto środki te nie mogą nakładać zbędnych ograniczeń na podmioty gospodarcze.
(12) Umowy zawarte zgodnie z art. 300 Traktatu ograniczają wysokość refundacji, które mogą zostać przyznane w roku budżetowym.
Koniecznie należy umożliwić wywóz towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu na wcześniej ustalonych warunkach; w szczególności należy umożliwić uzyskanie zapewnienia, że wywóz kwalifikuje się do refundacji zgodnej ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z umów albo, w przypadku braku takiej możliwości, uzyskanie takiej informacji z wystar-czającymwyprzedzeniem; ponadto wydawanie świadectw umożliwia monitorowanie wniosków o refundację oraz zagwarantowanie, iż refundacje mogą być wypłacane posiadaczom świadectw do kwot wymienionych na świadectwie z zastrzeżeniem, że posiadacz świadectwa spełnia inne warunki w zakresie refundacji, ustanowione w regułach wspólnotowych.
(13) Umowy takie dotyczą wszystkich produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Produkty te obejmują niektóre zboża, wywożone w formie napojów alkoholowych określonych w art. 13 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [12]. Rozporządzenie (EWG) nr 2825/93 [13], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3098/94 [14], ustanawia niektóre szczegółowe zasady w odniesieniu do takich zbóż. Przyznawanie refundacji do wszystkich produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu należy objąć wspólnymi regułami.
(14) Istnieje duże prawdopodobieństwo, że otrzymywane wnioski o świadectwa będą uwzględniały ilości większe niż te, które można przyznać.
W związku z tym rok należy podzielić na okresy, aby świadectwa były dostępne zarówno dla podmiotów gospodarczych, które dokonują wywozu pod koniec roku budżetowego, jak i dla tych, które realizują wywóz na początku roku budżetowego.
Współczynnik redukcji należy stosować, w miarę możliwości, w odniesieniu do wszystkich wnioskowanych kwot.
(15) Należy ustanowić warunki zwalniania zabezpieczeń odnoszących się do świadectw objętych zakresem rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu produktów rolnych [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 z dnia 9 września 1999 r. [16]
(16) W wyniku zobowiązań międzynarodowych przyjętych przez Unię Europejską, niektóre rodzaje wywozu nie podlegają ograniczeniom w zakresie wypłacania refundacji.
Wywóz taki należy zwolnić ze wszelkich zobowiązań odnośnie do przedstawiania świadectwa refundacji.
(17) Większość eksporterów otrzymuje tytułem refundacji mniej niż 50000 EUR rocznie.
Ogólnie biorąc, wywóz ten stanowi jedynie niewielką część łącznej kwoty refundacji przyznawanych do produktów rolnych wywożonych w formie towarów.
Należy umożliwić zwolnienie takiego wywozu z wymogu przedstawiania świadectwa.
(18) Niektórzy eksporterzy odpowiadają na zaproszenia do składania ofert, wydawane przez państwa trzecie przywozu.
W razie odrzucenia oferty eksporterzy tacy muszą posiadać możliwość bezkarnego odjęcia kwoty odłożonej na poczet oferty od kwoty uwzględnionej w posiadanym przez nich świadectwie.
(19) Świadectwa refundacji służą wywiązaniu się ze zobowiązań zaciągniętych przez Unię Europejską wobec Światowej Organizacji Handlu; umożliwiają one także wcześniejsze ustalenie refundacji, która może zostać przyznana na produkty rolne używane do wytwarzania towarów wywożonych do państw trzecich.
Cel ten różni się, pod niektórymi względami, od celów pozwoleń na wywóz wydawanych na produkty podstawowe wywożone w stanie niezmienionym, które są przedmiotem zobowiązań wobec Światowej Organizacji Handlu dotyczących ograniczeń ilościowych.
Dlatego konieczne jest określenie przepisów ogólnych obowiązujących w odniesieniu do licencji rolnych i świadectw, ustanowionych obecnie w rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 [17] ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych.
(20) Zarządzanie wysokością refundacji, które mogą być przyznawane w ciągu roku budżetowego do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, może skutkować potrzebą ustalenia różnych stawek dla wywozu, ze wcześniejszym ustaleniem stawki refundacji na podstawie sytuacji na rynku Wspólnoty oraz na rynkach światowych lub bez takiego ustalenia.
(21) Należy ustanowić warunki w odniesieniu do monitorowania, oparte na zasadzie zgłaszania przez eksportera właściwym władzom, przy każdym wywozie towarów, ilości produktów użytych do wytworzenia wywożonych towarów.
Właściwe władze zobowiązane są podjąć środki, jakie uznają za niezbędne, w celu sprawdzania prawidłowości takich zgłoszeń.
(22) W konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, w którym wytwarzane są towary, podmiotom gospodarczym należy zezwolić na dokonanie uproszczonego zgłoszenia użytych produktów, w formie zsumowanych ilości tych produktów z zastrzeżeniem, że przechowują oni szczegółowy rejestr wykorzystanych produktów i udostępniają go wspomnianym władzom.
(23) Eksporter, w szczególności jeżeli nie jest producentem, nie zawsze może znać dokładne ilości wykorzystanych produktów rolnych w odniesieniu, do których może wnioskować o refundację.
Dlatego też nie zawsze może takie ilości zadeklarować.
W związku z tym zachodzi konieczność zapewnienia alternatywnej metody obliczania refundacji, o którą może wnioskować zainteresowana osoba, ograniczonej do niektórych towarów, opartej na analizie chemicznej tych towarów i wykorzystującej tabelę przeliczeniową, sporządzoną w tym celu.
Jeżeli przedmiotowa metoda obliczania stosowana jest dla niektórych towarów wymienionych w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93, pochodzenie wykorzystanej skrobi jest nieznane.
Refundacja produkcyjna mogła zostać przyznana w odniesieniu do tej skrobi; dlatego też towary takie nie mogą być przedmiotem refundacji wywozowej dla skrobi.
(24) Władze odpowiedzialne za sprawdzanie zgłoszenia eksportera mogą nie posiadać wystarczających dowodów umożliwiających im przyjęcie zgłoszenia wykorzystanych ilości, nawet w przypadku gdy jest ono oparte na analizie chemicznej.
Prawdopodobieństwo zaistnienia takich sytuacji jest największe w przypadku gdy towary przeznaczone do wywozu zostały wyprodukowane w Państwie Członkowskim innym niż państwo wywozu.
Dlatego też właściwym władzom Państwa Członkowskiego wywozu należy umożliwić, w razie konieczności, uzyskanie bezpośrednio od właściwych władz drugiego Państwa Członkowskiego wszelkich informacji, jakie są w stanie uzyskać i dotyczących warunków wytwarzania przedmiotowych towarów.
(25) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [18], dopuszcza udostępnianie masła i śmietany po obniżonych cenach, gałęziom przemysłu wytwarzającym niektóre towary.
Fakt ten należy uwzględnić przy obliczaniu refundacji na podstawie analizy chemicznej.
(26) Pożądane jest zapewnienie dla całej Unii Europejskiej jednolitego stosowania przepisów dotyczących przyznawania refundacji do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W tym celu każde Państwo Członkowskie powinno poinformować inne Państwa Członkowskie, za pośrednictwem Komisji, o przepisach w zakresie monitorowania, stosowanych na jego terytorium w odniesieniu do różnych rodzajów wywożonych towarów.
(27) Artykuł 31 ust. 10, 11 i 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [19] ustanawia warunki, jakie muszą zostać spełnione przed przyznaniem refundacji do niektórych przetworów mlecznych, które zostały sprowadzone, a następnie powrotnie wywiezione w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
(28) Koniecznie należy uwzględnić zwiększone ilości niektórych przetworów mlecznych, sprowadzanych po obniżonych stawkach celnych na mocy umów zawartych z niektórymi państwami trzecimi oraz możliwość przyznania refundacji wywozowej wyższej niż taka obniżona stawka celna.
(29) Aby zapewnić właściwe stosowanie przepisów rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków w odniesieniu do przyznawania refundacji wywozowych, refundacji takich nie należy przyznawać na produkty z państw trzecich, wykorzystanych do produkcji towarów, które są wywożone po tym, jak były przedmiotem swobodnego obrotu w Unii Europejskiej.
(30) Należy ustalić współczynniki obowiązujące przy określaniu refundacji do niektórych przetworzonych produktów rolnych, a wysokość refundacji na 100 kg zużytego produktu należy opublikować.
(31) Komitet Zarządzający ds. Horyzontalnych Zagadnień dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu nie dostarczył opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych w odniesieniu do podstawowych produktów wymienionych w załączniku A (zwanych dalej "produktami podstawowymi") do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktów podstawowych lub do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z ust. 3, w przypadku gdy przedmiotowe różne produkty są wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, ale są wyszczególnione w zależności od przypadku:
- w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 [20],
- w załączniku B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92,
- w załączniku B do rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [21],
- w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [22],
- w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 [23].
Towary, które nie zostały wymienione w załącznikach B i C do niniejszego rozporządzenia, są określane w dalszej części niniejszego rozporządzenia terminem "towary".
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "okres budżetowy" oznacza okres od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku;
b) "świadectwo" albo "świadectwo refundacji" oznacza świadectwo sporządzone zgodnie z art. 6–14, ważne w całej Unii Europejskiej i wydawane przez Państwa Członkowskie każdemu wnioskodawcy, niezależnie od miejsca jego siedziby w Unii Europejskiej.
Świadectwo refundacji gwarantuje wypłatę refundacji z zastrzeżeniem, że spełnione zostaną warunki określone w art. 16.
Może ono zawierać wcześniejsze ustalenie stawek refundacji.
Świadectwa są ważne tylko na jeden okres budżetowy;
c) "Porozumienie" oznacza Porozumienie w sprawie Rolnictwa zawarte podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych;
d) "pomoc żywnościowa" oznacza działalność związaną z pomocą żywnościową, spełniającą warunki ustanowione w art. 10 ust. 4 Porozumienia.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) skrobia ziemniaczana objęta kodem CN 11081300, wyprodukowana bezpośrednio z ziemniaków, z wykluczeniem produktów drugorzędnych, przyrównywana jest do produktu uzyskanego w wyniku przetwarzania kukurydzy;
b) serwatka objęta kodami CN 04041048–04041062, nieskoncentrowana, nawet mrożona, przyrównywana jest do serwatki w proszku wymienionej w załączniku A (PG 1);
c) - mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04039051 i 04049021, nieskoncentrowane ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone, o zawartości tłuszczu w mleku nieprzekraczającej 0,1 % w masie
oraz
- mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04039011 i 04049021, w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących nawet mrożone o zawartości tłuszczu w mleku wynoszącej do 1,5 % w masie
przyrównywane są do odtłuszczonego mleka w proszku wymienionego w załączniku A (PG 2);
d) - mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04031013, 04039051, 04039053, 04049021 i 04049023, nieskoncentrowane ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone o zawartości tłuszczu w mleku przekraczającej 0,1 % w masie, ale nieprzekraczającej 6 %
oraz
- mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04031013, 04031019, 04039013, 04039019, 04049023 i 04049029, w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone o zawartości tłuszczu w mleku przekraczającej 1,5 % w masie, ale niższej niż 45 %
przyrównywane są do mleka pełnego w proszku wymienionego w załączniku A (PG 3);
e) - mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031019, 04039059, 04049023 i 04049029, nieskoncentrowane ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących o zawartości tłuszczu w mleku przekraczającej 6 % w masie,
- mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031019, 04039019 i 04049029, w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących o zawartości tłuszczu w mleku nie mniejszej niż 45 % w masie,
oraz
- masło i inne tłuszcze mleka o zawartości tłuszczu w mleku innej, niż 82 %, ale nie mniejszej niż 62 % w masie, objęte kodami CN 040510, 04052090, 04059010, 04059090
przyrównywane są do masła wymienionego w załączniku A (PG 6);
f) - mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011–04031019, 04039051–04039059 i 04049021–04049029, skoncentrowane, inne niż w proszku, granulkach albo w innej postaci stałej, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących
oraz
- sery
i) odtłuszczonego mleka w proszku wymienionego w załączniku A (PG 2), w odniesieniu do beztłuszczowej części zawartości suchej masy w przyrównywanym produkcie
oraz
ii) masła określonego w załączniku A (PG 6), w odniesieniu do części tłuszczu w mleku w przyrównywanym produkcie;
g) ryż łuskany objęty kodem CN 100620 przyrównywany jest do ryżu całkowicie bielonego objętego kodami CN 10063061–10063098;
h) surowy cukier buraczany lub trzcinowy, objęty kodem CN 17011190 lub kodem CN 17011290 i zawierający w stanie suchym przynajmniej 92 % sacharozy w masie, określonej metodą polarymetryczną,
- cukier objęty kodami CN 17019100 lub 17019990,
- produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2038/1999 z wykluczeniem mieszanek uzyskanych częściowo z wykorzystaniem produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1766/92,
- produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia (WE) nr 2038/1999, z wykluczeniem mieszanek uzyskanych częściowo z wykorzystaniem produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1766/92,
które spełniają warunki kwalifikujące do refundacji ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2038/1999 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 2135/95 [24], w przypadku ich wywozu w stanie nieprzetworzonym, przyrównywane są do cukru białego objętego kodem CN 17019910.
4.
Niemniej jednak, na wniosek strony i w porozumieniu z właściwym organem, przetwory mleczne określone w ust. 3 lit. d) przyrównywane są:
i) do odtłuszczonego mleka w proszku określonego w załączniku A (PG 2), w odniesieniu do beztłuszczowej części zawartości suchej masy przyrównywanego produktu
oraz
ii) do masła określonego w załączniku A (PG 6), w odniesieniu do części tłuszczu w mleku przyrównywanego produktu.
Artykuł 2
Wysokość refundacji przyznanej dla ilości ustalonej zgodnie z art. 3, dla każdego z produktów podstawowych wywożonych w formie towarów tego samego rodzaju, uzyskuje się poprzez pomnożenie tej ilości przez stawkę refundacji do produktu podstawowego, obliczoną na jednostkę wagi zgodnie z art. 4.
Jednakże w przypadku mieszanek D-sorbitu (sorbitolu) objętych kodami CN 290544 i 382460, gdy zainteresowana strona nie sporządza zgłoszenia określonego w art. 16 ust. 1 z podaniem informacji wymaganych na mocy art. 16 ust. 4 akapit czwarty lub w przypadku gdy nie załączy ona do zgłoszenia wystarczającej dokumentacji dowodowej, stawka refundacji do tych mieszanek jest taka sama, jak do produktu podstawowego, do którego stosuje się najniższą stawkę refundacji.
W przypadku gdy zgodnie z art. 4 ust. 3 można ustalić różne stawki refundacji do poszczególnych produktów podstawowych, kwotę dla każdej ilości produktu podstawowego o różnych stawkach refundacji oblicza się oddzielnie.
W przypadku wykorzystania towarów do produkcji towarów wywożonych, stawka refundacji uwzględniona do obliczenia kwoty mającej zastosowanie do każdego produktu podstawowego, do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktu podstawowego, albo do produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 1 ust. 3, które zostały wykorzystane do produkcji wywożonych towarów, jest stawką stosowaną w przypadku wywozu towarów w stanie nieprzetworzonym.
Artykuł 3
1.
W odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku B, ilość każdego produktu podstawowego, jaka ma zostać uwzględniona przy obliczaniu kwoty refundacji, ustala się w podany poniżej sposób, z wyjątkiem przypadków, w których sporządzono odniesienie do załącznika C albo przypadków, w których stosuje się przepisy art. 16 ust. 3 akapit drugi:
a) w przypadku wykorzystania w stanie nieprzetworzonym produktu podstawowego albo produktu przyrównywanego, uwzględniana ilość odpowiada ilości faktycznie wykorzystanej do produkcji wywożonych towarów, uwzględniając następujące współczynniki przeliczeniowe:
- 6,06 kg produktu pilotażowego z grupy 1 odpowiada 100 kg serwatki przyrównywanej do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b),
- 9,1 kg produktu pilotażowego z grupy 2 odpowiada 100 kg przetworów mlecznych przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. c) tiret pierwsze,
- 1,01 kg produktu pilotażowego z grupy 2 odpowiada beztłuszczowej części 100 kg przetworów mlecznych przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret pierwsze lub art. 1 ust. 4 i) na 1 % beztłuszczowej substancji suchej w masie, zawartej w danym przetworze mlecznym,
- 0,8 kg produktu pilotażowego z grupy 2 odpowiada beztłuszczowej części 100 kg serów przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret drugie, na 1 % beztłuszczowej substancji suchej w masie, zawartej w danym serze,
- 3,85 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg jednego z przetworów mlecznych przyrównywanych do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) o zawartości tłuszczu z mleka w suchej masie nie większej niż 27 % na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danych przetworach mlecznych;
Niemniej jednak, na wniosek strony zainteresowanej, 3,85 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg mleka płynnego przyrównywanego do tego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) tiret pierwsze o zawartości tłuszczu z mleka w mleku płynnym nieprzekraczającej 3,2 % w masie na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danym przetworze mlecznym,
- 100 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg suchej masy zawartej w jednym z przetworów mlecznych przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) o zawartości tłuszczu z mleka w suchej masie powyżej27 % w masie.
Niemniej jednak, na wniosek strony zainteresowanej, 12,32 kg produktu pilotażowego z grupy 3 odpowiada 100 kg mleka płynnego przyrównywanego do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. d) tiret pierwsze o zawartości tłuszczu z mleka w mleku płynnym wynoszącej przekraczającej 3,2 % w masie,
- 1,22 kg produktu pilotażowego z grupy 6 odpowiada 100 kg jednego z przetworów mlecznych przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. e) na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danym przetworze mlecznym,
- 1,22 kg produktu pilotażowego z grupy 6 odpowiada części tłuszczu w 100 kg jednego z przetworów mlecznych przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret pierwsze lub z art. 1 ust. 4 ppkt ii), na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w danym przetworze mlecznym,
- 0,8 kg produktu pilotażowego z grupy 6 odpowiada części tłuszczu w 100 kg serów przyrównywanych do danego produktu pilotażowego zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. f) tiret drugie na 1 % tłuszczu z mleka w masie, zawartego w przedmiotowych serach,
- 77,5 kg okrągłoziarnistego całkowicie bielonego ryżu odpowiada 100 kg okrągłoziarnistego ryżu łuskanego określonego w art. 1 ust. 3 lit. g),
- 69 kg długoziarnistego całkowicie bielonego ryżu odpowiada 100 kg średnioziarnistego ryżu łuskanego albo ryżu długoziarnistego określonego w art. 1 ust. 3 lit. g),
- 92 kg białego cukru odpowiada 100 kg cukru surowego określonego w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret pierwsze,
- 1 kg białego cukru odpowiada 100 kg cukru określonego w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret drugie, na 1 % sacharozy,
- 1 kg białego cukru odpowiada 100 kg jednego z produktów określonych w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret trzecie, spełniających warunki ustanowione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, na 1 % sacharozy (plus, w stosownych przypadkach, zawartość innych cukrów, obliczona w równoważniku sacharozy), określonej zgodnie ze wspomnianym art. 3,
- 100 kg białego cukru odpowiada 100 kg suchej masy [określonej zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95], zawartej w izoglukozie lub syropie izoglukozowym określonym w art. 1 ust. 3 lit. h) tiret czwarte, spełniającej warunki ustanowione w art. rozporządzenia (WE) nr 2135/95;
b) w przypadku użycia produktu objętego przepisami art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 albo rozporządzeniem (WE) nr 3072/95:
- uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego albo produktu przyrównywanego do danego produktu podstawowego,
- lub przyrównywanego do produktu uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego,
- uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu przyrównywanego do produktu uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego,
ilość ta powinna być ilością faktycznie wykorzystaną do wytworzenia wywożonych towarów, dostosowaną do ilości produktu podstawowego przez zastosowanie współczynników wymienionych w załączniku E;
Jednakże w przypadku wódki zbożowej zawartej w napojach alkoholowych objętych kodem CN 2208, ilość ta wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu otrzymywanego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju alkoholowego;
c) w przypadku wykorzystania:
- produktu nieobjętego załącznikiem I do Traktatu, uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu określonego w lit. a) lub b), lub
- produktu uzyskanego z mieszanki i/lub w wyniku przetworzenia kilku produktów określonych w lit. a) i/lub b), i/lub produktów określonych w tiret pierwsze,
ilość, jaka ma zostać określona na podstawie ilości produktu faktycznie wykorzystanego do wytworzenia wywożonych towarów, dla każdego z przedmiotowych produktów podstawowych oraz z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, jest równa ilości ustanowionej przez właściwe władze zgodnie z art. 16 ust. 1.
Do celów obliczania tej ilości stosuje się współczynniki przeliczeniowe określone w lit. a) lub w zależności od przypadku, szczególne zasady kalkulacji, wskaźniki równoważności oraz współczynniki określone w lit. b).
Niemniej jednak w przypadku zbożowych napojów alkoholowych zawartych w napojach alkoholowych objętych kodem CN 2208 ilość ta wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu powstałego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju alkoholowego.
2.
Do celów ust. 1, produkty wykorzystane w stanie nieprzetworzonym do wytworzenia towarów wywożonych uważa się za faktycznie wykorzystane.
Jeśli podczas jednego z etapów produkcji takich towarów, produkt podstawowy jest przetwarzany na inny, jeszcze bardziej przetworzony produkt podstawowy używany na dalszym etapie za faktycznie wykorzystany produkt uważa się tylko ten drugi produkt podstawowy.
Ilości produktów faktycznie wykorzystanych w rozumieniu akapitu pierwszego ustala się dla każdego typu wywożonych towarów.
Niemniej jednak w przypadku regularnego wywozu towarów produkowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa według ściśle określonych warunków technicznych oraz posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, za zgodą właściwych władz, ilości można ustalić na podstawie wzoru produkcyjnego dla danych towarów lub na podstawie średnich ilości produktu, wykorzystanych w określonym czasie do wytworzenia danej ilości przedmiotowych towarów.
Ustalone w ten sposób ilości produktów pozostają podstawą obliczeń do czasu zmiany warunków wytwarzania przedmiotowych towarów.
Z wyjątkiem przypadku formalnego zezwolenia wydanego przez właściwe władze, ustalone w ten sposób ilości produktów potwierdza się przynajmniej raz w roku.
Przy określaniu ilości faktycznie wykorzystanych należy uwzględnić przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3615/92 [25].
3.
W odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku C, ilość podstawowych produktów, która ma być uwzględniona przy obliczaniu kwoty refundacji, jest przedstawiona w wymienionym załączniku w odniesieniu do każdego z tych towarów.
Jednakże:
a) w przypadku świeżego ciasta makaronowego ilości produktów podstawowych, podane w załączniku C, trzeba zmniejszyć do ilości równoważnej suchemu ciastu makaronowemu, mnożąc przedmiotowe ilości przez procentową zawartość suchego ekstraktu ciasta makaronowego i dzieląc przez 88;
b) jeżeli przedmiotowe towary zostały wytworzone częściowo z produktów objętych zasadami uszlachetniania czynnego, a częściowo z produktów spełniających warunki ustanowione w art. 23 Traktatu, ilość produktów podstawowych uwzględnianą do obliczania refundacji, która ma zostać przyznana w odniesieniu do drugiej klasy produktów określa się zgodnie z ust. 1 i 2.
Artykuł 4
1. Stawkę refundacji ustala się, co miesiąc na 100 kg produktów podstawowych, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i odpowiednimi artykułami innych rozporządzeń określonych w art. 1 ust. 1.
Może ona zostać zmieniona zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i odpowiednimi artykułami innych rozporządzeń określonych w art. 1 ust. 1.
Jednakże stawkę refundacji do jaj drobiowych w skorupkach, świeżych lub konserwowanych, oraz jaj bez skorupek i żółtek jaj, nadających się do spożycia przez ludzi, świeżych, suszonych albo inaczej konserwowanych, niesłodzonych, ustala się na okres uwzględniany przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
2.
Stawkę refundacji ustala się w szczególności w odniesieniu do:
a) średniego kosztu ponoszonego przez przemysł przetwórczy na pozyskanie produktów podstawowych na rynku Unii Europejskiej oraz cen na rynku światowym;
b) poziomu refundacji wywozowej przetworzonych produktów rolnych objętych załącznikiem I do Traktatu, które są wytwarzane w podobnych warunkach;
c) konieczności zapewnienia równych warunków konkurencji zakładom przemysłowym wykorzystującym produkty Wspólnoty oraz tym, które wykorzystują produkty z państw trzecich według zasad uszlachetniania czynnego;
d) tendencji w wydatkach z jednej strony oraz tendencji cenowych we Wspólnocie i na rynku światowym z drugiej strony;
e) zgodności z limitami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
W przypadku skrobi ziemniaczanej objętej kodem CN 11081300 stawkę refundacji ustala się oddzielnie, w równoważniku kukurydzy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, przez zastosowanie kryteriów określonych powyżej. Ilości wykorzystanej skrobi ziemniaczanej przelicza się na równoważne ilości kukurydzy zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b).
3.
Przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich w odniesieniu do produktów podstawowych lub produktów przypisywanych, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danych produktów.
4.
Poza przypadkiem zbóż, refundacji nie przyznaje się do produktów używanych do produkcji alkoholu zawartego w napojach alkoholowych określonych w załączniku B i objętych kodem CN 2208.
5.
Wywóz towarów objętych kodem CN 35051050 może być przedmiotem obniżonej stawki, jedynie w związku z refundacją produkcyjną stosowaną wobec produktów podstawowych, wykorzystywanych podczas zakładanego okresu produkcji danych towarów, na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
Stawki określane w ten sposób ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 1.
6. a) Refundacja do skrobi objętej kodem CN 11081100–11081990, albo do produktów wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, powstałych z przetworzenia takiej skrobi, przyznawana jest jedynie w przypadku sporządzenia przez dostawcę zgłoszenia, poświadczającego, że przedmiotowe produkty zostały wyprodukowane bezpośrednio ze zbóż, ziemniaków lub ryżu, z wykluczeniem zastosowania produktów drugorzędnych uzyskanych podczas produkcji innych produktów rolnych lub towarów.
Zgłoszenie określone w akapicie pierwszym może być stosowane do czasu wycofania decyzji, w odniesieniu do wszystkich dostaw od tego samego producenta; sprawdza się je zgodnie z art. 16 ust. 1.
b) W przypadku gdy zawartość suchej masy skrobi ziemniaczanej przyrównywanej do skrobi kukurydzianej na mocy art. 1 ust. 3 lit. a) wynosi 80 % albo więcej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1; jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 80 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1 i pomnożona przez 1/80 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
Dla wszystkich innych rodzajów skrobi o zawartości suchej masy 87 % lub większej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1; jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 87 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1, pomnożona przez 1/87 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
Jeżeli zawartość suchej masy glukozy albo syropów maltodekstrynowych objętych kodami CN 17023059, 17023099, 17024090, 17029050 lub 21069055 wynosi 78 % lub więcej, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1; jeżeli zawartość suchej masy takich syropów jest niższa niż 78 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z ust. 1, pomnożona przez 1/78 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
c) Do celów lit. b), zawartość suchej masy skrobi ustala się z zastosowaniem metody określonej w załączniku II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1908/84 [26]; zawartość suchej masy glukozy albo syropów maltodekstrynowych ustala się z zastosowaniem metody 2 określonej w załączniku II do dyrektywy Rady 79/796/EWG [27], albo innej odpowiedniej metody analitycznej dającej przynajmniej takie same gwarancje.
d) W przypadku sporządzania zgłoszenia określonego w art. 16 ust. 1, wnioskodawca musi zadeklarować wykorzystaną zawartość suchej masy skrobi, glukozy albo syropów maltodekstrynowych.
7.
W przypadku gdy wymaga tego sytuacja na świecie w odniesieniu do handlu kazeiną objętą kodem CN 350110, kazeinianami objętymi kodem CN 35019090 lub albuminą jaja kurzego objętą kodami CN 35021190 i 35021990 lub w przypadku szczególnych wymagań niektórych rynków, refundacje do tych towarów mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia.
8.
Stawka refundacji do towarów objętych kodami CN 19021100, 190219 i 19024010 może być zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia.
9.
Refundacja może różnić się w zależności, czy została wcześniej ustalona zgodnie z art. 7 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Stawką refundacji jest stawka obowiązująca w dniu wywozu towarów.
2.
Niemniej jednak stosuje się system wcześniejszego ustalania stawki refundacji.
W przypadku stosowania systemu wcześniejszego ustalania stawki refundacji, stawka obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stosowana jest w odniesieniu do towarów wywożonych w terminie późniejszym, w trakcie okresu ważności świadectwa refundacji, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2.
Stawkę refundacji ustaloną zgodnie z poprzednim akapitem dostosowuje się z zastosowaniem tych samych zasad, jakie mają zastosowanie do wcześniejszego ustalania refundacji w przypadku produktów podstawowych wywożonych w stanie nieprzetworzonym, lecz z wykorzystaniem współczynników przeliczeniowych ustanowionych w załączniku E dla przetworzonych produktów zbożowych.
Przepisy poprzedniego akapitu nie mają zastosowania do wniosków o wcześniejsze ustalenie refundacji sporządzonych do dnia 24 marca 2000 r. włącznie.
Artykuł 6
1.
Od dnia 1 marca 2000 r., przyznawanie refundacji wywozowych do produktów rolnych spełniających warunki określone w art. 16, albo do zbóż znajdujących się pod kontrolą ze względu na produkcję napojów spirytusowych, określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, uwarunkowane jest sporządzeniem świadectwa refundacji wydanego zgodnie z art. 7.
Przepisy akapitu poprzedniego nie stosuje się do wywozu w ramach międzynarodowych działań związanych z pomocą żywnościową w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia, w odniesieniu do dostaw określonych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie lub w art. 36, 40, 44, 45 oraz w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 lub w odniesieniu do wywozu określonego w art. 14.
2.
Przyznawanie refundacji według systemu wcześniejszego ustalania przewidzianego w art. 5 ust. 2 uwarunkowane jest sporządzeniem świadectwa refundacji zawierającego informację o wcześniejszym ustaleniu stawek refundacji.
3.
Prawa wynikające ze świadectwa refundacji nie mogą być przenoszone na inne osoby.
Korzystać z nich może wyłącznie posiadacz świadectwa.
4.
Jeżeli wnioskodawca nie planuje realizować wywozu z Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym składa wniosek o świadectwo refundacji, właściwy organ może je zatrzymać, w szczególności w formie pliku komputerowego.
5.
W przypadku zastosowania przepisów niniejszego artykułu do zbóż objętych kontrolą w związku z wytwarzaniem napojów spirytusowych określonych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, wszelkie odniesienia do terminu "wywóz" należy rozumieć jako odniesienie do czynności obejmowania zbóż taką kontrolą.
Artykuł 7
1.
Kwota na wniosku o świadectwo refundacji oraz na wystawianym świadectwie refundacji wyrażana jest w euro.
Wniosek o świadectwo refundacji oraz samo świadectwo refundacji sporządza się w oparciu o wzór przedstawiony w załączniku F albo zgodnie z przepisami art. 20.
2.
Zainteresowana strona może zwrócić się o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji obowiązujących w dniu złożenia wniosku.
W takim przypadku wcześniejsze ustalenie dotyczy wszystkich stosowanych stawek refundacji.
Sam wniosek o wcześniejsze ustalenie może zostać złożony zgodnie z warunkami przedstawionymi w załączniku F, wraz z wnioskiem o świadectwo refundacji albo w dniu przyznania świadectwa refundacji, lecz przed ostatnim dniem jego ważności.
Wcześniejszego ustalenia nie stosuje się do wywozu zrealizowanego przed dniem złożenia wniosku.
3.
Wydanie świadectwa refundacji zobowiązuje jego posiadacza do złożenia wniosku o refundacje równe kwocie, na jaką wydane zostało świadectwo, w odniesieniu do towarów wywożonych podczas okresu ważności świadectwa refundacji.
Celem zagwarantowania wywiązania się z tego obowiązku należy wnieść zabezpieczenie określone w art. 11.
4.
Obowiązki określone w ust. 3 są zobowiązaniami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Wymóg pierwotny uważa się za spełniony, jeżeli eksporter przekaże specjalny(-e) wniosek(-i) dotyczący(-e) towarów wywożonych w okresie ważności świadectwa refundacji zgodnie z warunkami ustanowionymi w sekcji VI załącznika F. W przypadku gdy specjalny wniosek nie jest zgłoszeniem wywozowym, musi zostać złożony w terminie trzech miesięcy od daty wygaśnięcia ważności świadectwa refundacji opatrzonego numerem, który został podany w specjalnym wniosku z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Dowód na spełnienie wymogu pierwotnego polega na przedstawieniu właściwemu organowi egzemplarza należycie wypełnionego świadectwa refundacji, zgodnie z przepisami sekcji VI załącznika F. Przedmiotowe dowody przedstawia się do końca dziewiątego miesiąca po wygaśnięciu okresu ważności świadectwa refundacji.
Artykuł 8
1.
Wnioski o świadectwa refundacji można składać:
a) przed dniem 31 sierpnia w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 października;
b) przed dniem 5 listopada w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 grudnia;
c) przed dniem 5 stycznia w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 lutego;
d) przed dniem 5 marca w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 kwietnia;
e) przed dniem 5 maja w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 czerwca;
f) przed dniem 5 lipca w przypadku świadectw ważnych od dnia 1 sierpnia;
2.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji nie później niż do dnia:
- 5 września wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. a);
- 12 listopada wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. b);
- 12 stycznia wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. c);
- 12 marca wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. d);
- 12 maja wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. e);
- 12 lipca wnioski o świadectwa określone w ust. 1 lit. f);
3.
Komisja ustala kwotę, na jaką mogą zostać wystawione świadectwa refundacji w oparciu o:
a) maksymalną kwotę refundacji ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 2 Porozumienia,
minus
b) tam, gdzie to właściwe, kwota przekraczająca kwotę maksymalną, jaka mogła zostać przyznana w poprzednim roku budżetowym,
minus
c) kwota zarezerwowana na pokrycie wywozu określonego w art. 14,
minus
d) wypłaty dokonane w bieżącym roku budżetowym w odniesieniu do wywozu zrealizowanego przed dniem 1 marca 2000 r.,
minus
e) wypłaty dokonane w bieżącym roku budżetowym w odniesieniu do wywozu zrealizowanego w poprzednim okresie budżetowym,
minus
f) kwoty, na jakie zostały wydane świadectwa refundacji ważne w danym okresie budżetowym,
plus
g) kwota, na jaką zwrócone zostały wystawione świadectwa określone w art. 12,
plus
h) niedostateczne wykorzystanie zarezerwowanej kwoty określonej w powyższej lit. c),
oraz
i) wszelkie wątpliwości dotyczące niektórych z przedmiotowych kwot.
4.
Łączna kwota, na jaką mogą zostać wystawione świadectwa na każdy z okresów wymienionych w ust. 1 wynosi:
- 30 % kwoty określonej w ust. 3 na okres wymieniony w ust. 1 lit. a);
- 20 % kwoty określonej w ust. 3 na okres wymieniony w ust. 1 lit. b);
- 25 % kwoty określonej w ust. 3 ustalonej dnia 12 stycznia, na okres wymieniony w ust. 1 lit. c);
- 33 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej dnia 12 marca na okres wymieniony w ust. 1 lit. d);
- 50 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej dnia 12 maja na okres wymieniony w ust. 1 lit. e);
- 100 % kwoty określonej w ust. 3, ustalonej dnia12 lipca na okres wymieniony w ust. 1 lit. f).
5.
W przypadku gdy łączna kwota z wniosków otrzymanych na każdy z odnośnych okresów przekracza kwotę maksymalną określoną w ust. 4, Komisja ustanawia współczynnik redukcji, stosowany do wszystkich wniosków złożonych przed odpowiednią datą określoną w ust. 1, celem dostosowania przedmiotowej kwoty do kwoty maksymalnej określonej w ust. 4.
Komisja publikuje przedmiotowy współczynnik w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie pięciu dni roboczych od daty określonej w ust. 2.
6.
W przypadku ustanowienia współczynnika redukcji przez Komisję, świadectwa można wystawiać na wnioskowaną kwotę, pomnożoną przez 1 minus współczynnik redukcji ustanowiony zgodnie z ust. 5 lub 8.
W tym przypadku wnioskodawcy mogą wycofać swe wnioski w terminie pięciu dni roboczych od dnia opublikowania współczynnika w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
7.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji do dnia 1 października, dnia 1 grudnia, dnia 1 lutego, dnia 1 kwietnia, dnia 1 czerwca i dnia 1 sierpnia, kwoty z wniosków o świadectwa refundacji wycofanych na mocy ust. 6.
8.
Wnioski o świadectwa refundacji mogą zostać złożone poza okresami wymienionymi w ust. 1 z mocą od dnia 1 października każdego okresu budżetowego.
Wnioski złożone w trakcie każdego tygodnia notyfikuje się Komisji w następny wtorek.
W przypadku braku innych zaleceń ze strony Komisji, odpowiednie świadectwa można wystawiać od poniedziałku po dokonaniu notyfikacji.
W przypadku stwierdzenia przez Komisję niebezpieczeństwa nie wywiązania się przez Unię Europejską z jej zobowiązań międzynarodowych, może ona zastosować współczynnik redukcji w odniesieniu do złożonych już wniosków o świadectwa refundacji, uwzględniając w szczególności metodę obliczeń określoną w ust. 3 i 4.
Może ona także zawiesić wydawanie świadectw.
Komisja publikuje współczynnik w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie czterech dni roboczych od dnia notyfikowania jej wniosków zgodnie z akapitem pierwszym.
9.
Wnioski o świadectwa refundacji określone w ustępie poprzednim można składać wyłącznie wówczas, gdy nie został ustanowiony współczynnik redukcji zgodnie z ust. 5 oraz do czasu wykorzystania kwot określonych w ust. 4 plus kwoty, na które świadectwa nie zostały faktycznie wydane oraz kwoty ze świadectw zwróconych.
10.
Wnioski o świadectwa refundacji można składać od dnia 15 sierpnia w odniesieniu do towarów, które mają zostać wywiezione przed dniem 1 października na warunkach ustanowionych w ust. 8, jeżeli kwoty ustalone zgodnie z ust. 3 pozostają dostępne.
11.
Przepisy ust. 1–5, 7, 9 i 10 stosuje się od dnia 15 lipca 2000 r.
Artykuł 9
1.
Świadectwa refundacji są ważne od daty wskazanej na wniosku o świadectwo, na warunkach ustanowionych w załączniku F.
2.
Świadectwa refundacji są ważne do końca piątego miesiąca, następującego po miesiącu, w którym sporządzono wniosek o przedmiotowe świadectwo, albo do końca okresu budżetowego, jeżeli przypada on wcześniej.
Niemniej jednak w przypadku wcześniejszego ustalenia stawek refundacji, pozostają one ważne do końca piątego miesiąca, następującego po miesiącu, w którym złożony został wniosek o wcześniejsze ustalenie, albo do końca okresu ważności świadectwa, jeżeli przypada on wcześniej.
W przypadku świadectw dostarczonych po dniu 1 czerwca, Komisja może przedłużyć okres ich ważności.
W przypadku wcześniejszego ustalenia stawek refundacji do towarów wywożonych w okresie od dnia 1 marca 2000 r. do dnia 30 września 2000 r., przedmiotowe stawki stosuje się do końca okresu ważności świadectwa.
Wnioski o wcześniejsze ustalenie sporządza się zgodnie z sekcją II załącznika F.
Wyciągi ze świadectw refundacji nie mogą być przedmiotem wcześniejszego ustalenia, niezależnie od świadectwa, z którego zostały sporządzone.
Artykuł 10
W rubryce 20 wniosku o świadectwa refundacji oraz świadectw refundacji wystawionych do celów międzynarodowej pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia, należy umieścić następujące wyrazy:
"Certificado GATT – Ayuda alimentaria"
"GATT-attest – Fødevarehjælp"
"GATT-Bescheinigung – Nahrungsmittelhilfe"
"Πιστοποιητικό ΓΣΔΕ – Επισιτιστική βοήθεια"
"GATT certificate – Food aid"
"Certificat GATT – Aide alimentaire"
"Titolo GATT – Aiuto alimentare"
"GATT-certificaat – Voedselhulp"
"Certificado GATT – Ajuda alimentar"
"GATT-todistus – Elintarvikeapu"
"GATT-licens – Livsmedelsbistånd"
Przepisów art. 8 nie stosuje się do takich świadectw.
Na zasadzie odstępstwa od rozporządzeń ustalających stawki refundacji stosowane w odniesieniu do wywozu produktów podstawowych w formie towarów, wcześniej ustalone stawki refundacji, stosowane wobec wniosków o świadectwa i świadectw wydanych do celów transakcji w zakresie pomocy żywnościowej, to stawki obowiązujące w odniesieniu do pozostałych form wywozu bez wcześniejszego ustalania stawek refundacji. Stawki, jakie należy uwzględnić to stawki obowiązujące w dniu ustalonym na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 259/98, w przypadku wywozu w ramach wspólnotowej pomocy żywnościowej lub dniu ustalonym na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 [28], w przypadku wywozu mleka lub przetworów mlecznych w ramach krajowej pomocy żywnościowej.
Artykuł 11
Wnioski o świadectwa refundacji inne niż te w odniesieniu do transakcji w zakresie pomocy żywnościowej, określone w art. 10, są ważne tylko w przypadku wniesienia zabezpieczenia w wysokości 25 % wnioskowanej kwoty, zgodnie z warunkami określonymi w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione zgodnie z warunkami określonymi w art. 12.
Artykuł 12
1.
Jeżeli Komisja ustali współczynnik redukcji na podstawie art. 8 ust. 5 i 8, część zabezpieczenia, równa wniesionej kwocie pomnożonej przez współczynnik redukcji, zostaje zwolniona niezwłocznie.
2.
W przypadku wycofania wniosku przez wnioskodawcę, zgodnie z przepisami art. 8 ust. 6, zwolnione zostaje 94 % zabezpieczenia.
3.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione w całości w przypadku gdy posiadacz świadectwa wnioskował o refundacje stanowiące łącznie 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wystawione.
4.
Jeżeli posiadacz świadectwa refundacji nie złoży wniosku o refundacje stanowiące łącznie przynajmniej 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wystawione, część zabezpieczenia w wysokości 25 % różnicy między 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wystawione a kwotą refundacji faktycznie wnioskowanej zostaje zatrzymane.
5.
Jednakże w przypadku gdy posiadacz świadectwa zwróci je przed dniem 28 lutego, zatrzymana kwota, określona zgodnie z ust. 4, zostaje pomniejszona o 50 %.
Jeżeli posiadacz zwróci świadectwo po tym terminie, ale przed dniem 15 sierpnia 2000 r. oraz przed dniem 31 maja w kolejnych latach, zatrzymana kwota, określona zgodnie z ust. 4, zostaje pomniejszona o 25 %.
6.
Posiadacz świadectwa refundacji, który dostarcza dowód, iż przedłożył ofertę w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert, wydane w państwie trzecim przywozu, określone w art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, oraz że jego oferta nie została przyjęta, może zwrócić się o odstąpienie od kwoty równej refundacji, którą otrzymałby w przypadku wygrania przetargu.
W tej sytuacji kwota na świadectwie zostaje pomniejszona o przedmiotową kwotę, a zabezpieczenie zostaje zwolnione.
Artykuł 13
1.
Przed końcem każdego miesiąca Państwa Członkowskie notyfikują Komisji kwoty refundacji przyznanych w ubiegłym miesiącu w odniesieniu do towarów wywiezionych przed dniem 1 marca 2000 r.
2.
Przed dniem 1 stycznia 2001 r. oraz przed dniem 1 stycznia każdego następnego roku Państwa Członkowskie notyfikują Komisji łączne kwoty refundacji, które faktycznie przyznały do dnia 30 września minionego roku, w odniesieniu do towarów wywiezionych w poprzednich okresach budżetowych i które nie zostały poprzednio notyfikowane z wyszczególnieniem odnośnych okresów.
3.
Do celów poprzedniego ustępu, refundacje faktycznie przyznane obejmują zaliczki.
Zwroty refundacji wypłaconych bezzasadnie notyfikuje się oddzielnie.
4.
Przed dziesiątym dniem każdego miesiąca, Państwa Członkowskie notyfikują Komisji:
a) kwoty, na które świadectwa refundacji zostały zwrócone w minionym miesiącu zgodnie z art. 12 ust. 5;
b) kwoty, na które świadectwa refundacji zostały zwrócone lub o które zostały pomniejszone w minionym miesiącu zgodnie z art. 12 ust. 6;
c) kwoty, na które niewykorzystane świadectwa refundacji wygasły;
d) świadectwa refundacji wystawione w poprzednim miesiącu, określone w art. 10.
Artykuł 14
1.
Do dnia 30 września 2000 r. i dla każdego okresu budżetowego od dnia 1 października 2000 r., wywóz nieobjęty świadectwem kwalifikuje się do wypłaty refundacji w ramach limitu rezerwy łącznej w wysokości 30 mln EUR za każdy rok budżetowy.
Jednakże niniejszego artykułu nie stosuje się do wywozu w ramach transakcji związanej z międzynarodową pomocą żywnościową w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia ani do dostaw określonych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie i w art. 36, 40, 44, 45 i 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2.
Niniejszy artykuł stosuje się do wywozu dokonywanego przez eksportera, który nie posiadał świadectwa refundacji od początku odnośnego okresu budżetowego, i który nie posiada takiego świadectwa w dniu wywozu.
Ma on zastosowanie wyłącznie w przypadku gdy wnioski złożone uprzednio przez eksportera zgodnie z ust. 2 sekcją VI do załącznika F podczas danego roku budżetowego odnoszą się do łącznej kwoty mniejszej niż 50000 EUR.
Stosuje się tylko w Państwie Członkowskim, w którym towary są wytwarzane bądź produkowane.
3.
Nie później niż piątego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie notyfikują Komisji kwoty refundacji przyznanych na mocy niniejszego artykułu od szesnastego dnia do końca poprzedniego miesiąca, oraz nie później niż dwudziestego dnia każdego miesiąca, kwoty refundacji przyznanych na mocy niniejszego artykułu od pierwszego do piętnastego dnia bieżącego miesiąca.
Jeżeli suma kwot zgłoszonych przez Państwa Członkowskie osiąga 20000000 EUR, Komisja zawiesza stosowanie przepisów ust. 1 i 2 w odniesieniu do wywozu towarów nieobjętych świadectwem refundacji.
Artykuł 15
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 stosuje się do świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących pozwoleń na przywóz.
Przepisy w sprawie praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji denominowanych w ilościach stosuje się mutatis mutandis do praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu dla kwot denominowanych w EUR, z uwzględnieniem przepisów załącznika F.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, następujące przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie mają zastosowania do świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu:
- art. 9, 12, 14, 21, 24, 32, 33, 35, 42, 46, 47, 50;
- art. 8 ust. 2;
- art. 8 ust. 4;
- art. 18 ust. 1;
- art. 36 ust. 5.
3.
Do celów art. 40 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, świadectwa ważne do dnia 30 września mogą nie zostać przedłużone.
W takim przypadku świadectwo musi zostać anulowane w odniesieniu do wszystkich kwot, na które nie złożono wniosków z uwagi na siłę wyższą.
Artykuł 16
1. Stosuje się rozporządzenie (WE) nr 800/1999. Ponadto jeżeli towary mają zostać wywiezione, zainteresowana strona musi dokonać zgłoszenia ilości produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia albo produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 1 ust. 3, które zostały faktycznie wykorzystane, w rozumieniu art. 3 ust. 2, do wytworzenia tych towarów, w odniesieniu do których wnioskowana będzie refundacja, albo w inny sposób odnieść się do tego składu, jeżeli został on określony zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit trzeci.
Jeżeli towary zostały wykorzystane do produkcji towarów, które mają zostać wywiezione, zgłoszenie strony zainteresowanej musi zawierać ilość faktycznie wykorzystanych towarów oraz charakter i ilość każdego z produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia albo produktów przyrównywanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 1 ust. 3, z których uzyskano dane towary.
Zainteresowana strona na poparcie swego zgłoszenia zobowiązana jest dostarczyć właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje, jakie te władze uznają za stosowne.
Właściwe władze sprawdzają prawidłowość przedłożonych im zgłoszeń za pomocą odpowiednich środków.
Na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przeprowadzane są formalności celne związane z wywozem, właściwe władze drugiego Państwa Członkowskiego przekazują im bezpośrednio wszystkie informacje, które są w stanie uzyskać, aby umożliwić sprawdzenie zgłoszenia sporządzonego przez zainteresowaną stronę.
2.
Na zasadzie odstępstwa od poprzedniego ustępu oraz w konsultacji z właściwymi władzami, zgłoszenie wykorzystanych produktów i/lub towarów można zastąpić zbiorczym zgłoszeniem ilości wykorzystanych produktów albo odniesieniem do zgłoszenia dotyczącego tych ilości, jeżeli zostały one już ustalone w zastosowaniu art. 3 ust. 2 akapit trzeci oraz pod warunkiem że producent przekazuje do dyspozycji władz wszelkie informacje konieczne do sprawdzenia zgłoszenia.
3.
Eksporter, który nie sporządzi zgłoszenia określonego w ust. 1 albo nie dostarczy zadowalających informacji na poparcie swego zgłoszenia, nie jest uprawniony do refundacji.
Niemniej jednak jeżeli zainteresowana strona przestawi właściwym władzom dostateczne dowody, że nie posiada albo nie jest w stanie dostarczyć wymaganych informacji dotyczących warunków produkcji towarów przeznaczonych do wywozu, oraz jeżeli towary te są wymienione w kolumnach 1 i 2 załącznika D, stronie takiej przyznaje się refundację, na jej wyraźne żądanie, z uwzględnieniem charakteru i ilości produktów podstawowych przy obliczaniu takiej refundacji, określanej na podstawie analizy towarów przeznaczonych do wywozu oraz zgodnie z tabelą przeliczeniową zamieszczoną w załączniku D. Właściwe władze podejmują decyzję dotyczącą warunków przeprowadzenia analizy.
Koszt takiej analizy ponosi eksporter.
Jeżeli wywożone towary są określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2571/97, stawką refundacji do przetworów mlecznych jest stawka obowiązująca w przypadku zastosowania produktów mleczarskich po obniżonej cenie, chyba że eksporter dostarczy dowody, że przedmiotowe towary nie zawierają produktów mleczarskich po obniżonej cenie.
4.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do ilości produktów rolnych określonych na podstawie załącznika C z wyjątkiem:
- ilości produktów określonych w ust. 1 akapicie pierwszym, wywożonych w formie towarów otrzymanych częściowo z produktów objętych zasadami uszlachetniania czynnego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 3 lit. b),
- ilości jaj lub produktów jajczarskich, wywożonych w formie ciasta makaronowego objętego kodem CN 19021100,
- zawartości suchej masy świeżego ciasta makaronowego określonej w art. 3 ust. 3 lit. a),
- charakteru produktów podstawowych faktycznie użytych w produkcji D-sorbitu (sorbitolu) objętego kodami CN 290544 i 382460 oraz w razie konieczności, proporcji D-sorbitu (sorbitolu) uzyskanego z produktów skrobiowych i sacharozy,
- ilości kazeiny wywożonej w formie towarów objętych kodem CN 35019090,
- stopnia Plato piwa produkowanego ze słodu objętego kodem CN 22029010,
- ilości jęczmienia niebrowarnego zatwierdzonych przez właściwe władze.
Przy wyszczególnieniu towarów w zgłoszeniu wywozowym oraz na wniosku o refundację do towarów wymienionych w załączniku C należy uwzględnić nomenklaturę stosowaną w tym załączniku.
5.
W przypadku analizy towarów zgodnie z niniejszym artykułem, należy stosować metody analizy określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 4056/87 [29] lub w razie ich braku, metody mające zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej, towarów podobnych, które są przywożone do Unii Europejskiej.
6. Na dokumencie poświadczającym wywóz należy wyszczególnić ilości towarów wywożonych oraz ilości produktów określonych w ust. 1 akapit pierwszy lub zamieścić odniesienie do składu określonego zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit trzeci. Jednakże w przypadku gdy stosuje się ust. 2 akapit drugi, te drugie ilości należy zastąpić ilościami produktów podstawowych wykazanych w kolumnie 4 załącznika D, odpowiednio do wyników analizy wywożonych towarów.
7.
Do celów ust. 1 i 2, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o kontrolach przeprowadzanych na jego terytorium i o różnych rodzajach wywożonych towarów.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
8.
W odniesieniu do wywozu realizowanego między dniem 1 a dniem 15 października każdego roku, refundacji nie można wypłacać przed dniem 16 października.
Artykuł 17
1.
Zgodnie z art. 16 w przypadku towarów objętych kodami CN 04052010, 04052010, 18069060–18069090, 1901 lub 21069098, o wysokiej zawartości przetworów mlecznych objętych kodami CN 04021019, 04022119, 040500 lub 0406, zwanych dalej "przetworami mlecznymi", zainteresowana strona musi także zadeklarować:
a) że żaden z przetworów mlecznych nie został przywieziony z państw trzecich na mocy szczególnych uzgodnień przewidujących obniżone stawki celne,
lub
b) ilości przetworów mlecznych przywożonych z państw trzecich w ramach szczególnych uzgodnień przewidujących obniżone stawki celne.
2.
Do celów ust. 1, wyrażenie "o wysokiej zawartości" oznacza 51 kilogramów lub więcej przetworów mlecznych użytych na 100 kilogramów wywożonych towarów.
3.
W przypadku wniosku o ustalenie ilości zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit trzeci, właściwe władze mogą akceptować poświadczenie zainteresowanej strony, że ilości przetworów mlecznych, które mają zostać wykorzystane, nie będą korzystały ze szczególnych uzgodnień uwzględniających obniżone stawki celne przy przywozie.
4.
Zgłoszenie dokonane zgodnie z ust. 1 lub zaświadczenie złożone na podstawie ust. 3 może być akceptowane przez właściwe władze, jeżeli są one przekonane, że cena płacona za przetwór mleczny zawarty w wywożonych towarach jest na tym samym lub zbliżonym poziomie co obowiązująca cena równoważnego produktu na rynku wspólnotowym.
Przy porównywaniu cen należy uwzględnić datę nabycia przetworu mlecznego.
5.
W przypadku wykorzystania przetworów mlecznych korzystających ze szczególnych uzgodnień uwzględniających obniżone stawki celne, refundację oblicza się zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999.
Artykuł 18
Refundacja określona w art. 1 ust. 1 nie jest przyznawana do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 24 Traktatu, a następnie powrotnie wywożonych.
Podobnie nie przyznaje się refundacji na takie towary, jeżeli są one wywożone po przetworzeniu lub w przypadku gdy stanowią składnik innych towarów.
Artykuł 19
Komisja przyjmuje niniejsze rozporządzenie wraz ze zmianami Nomenklatury Scalonej i przyjmuje załącznik B, w celu utrzymania równoważności z odnośnymi załącznikami do rozporządzeń określonych w art. 1 ust. 1.
Artykuł 20
Do dnia 31 grudnia 2000 r. zainteresowane strony, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, mogą stosować formularz zamieszczony w załączniku F do rozporządzenia (WE) 1222/94, zgodnie z przepisami załącznika F w miejsce załącznika F do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Rozporządzenie (WE) nr 1222/94 niniejszym traci moc.
Wszelkie odniesienia do uchylonego rozporządzenia stosują się do niniejszego rozporządzenia i należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku G.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1522/2000
z dnia 10 lipca 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru pochodzących z Australii, Indonezji i Tajlandii i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1. Środki tymczasowe i ostateczne wyrównawcze należności celne
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 124/2000 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem o cle tymczasowym") nałożono tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty poliestrowych włókien odcinkowych oznaczonych kodem CN 55032000 i pochodzących z Australii, Indonezji i Tajlandii.
(2) W wyniku prowadzonego równolegle postępowania antysubsydyjnego, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 123/2000 [3] nałożono tymczasowe wyrównawcze należności celne na przywóz do Wspólnoty poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Australii i Tajwanu.
(3) Jeśli chodzi o wyżej wymienione postępowanie antysubsydyjne, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 978/2000 [4] nałożono ostateczne wyrównawcze należności celne na przywóz z Australii, Tajwanu i Indonezji.
1.2. Dalsza procedura
(4) Po ustanowieniu tymczasowych ceł antydumpingowych kilka stron przedstawiło uwagi na piśmie.
Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"), stronom na ich wniosek dano możliwość bycia wysłuchanym.
Strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i względach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczny pobór, w wysokości tego cła, zabezpieczonych kwot z tytułu cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(5) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez strony w terminach ustalonych do tego celu, zostały rozpatrzone i stosownie do przypadku, uwzględnione w ostatecznych ustaleniach.
1.3. Brak współpracy
(6) Po ustanowieniu tymczasowych środków jeden niewspółpracujący indonezyjski producent dokonujący wywozu zwrócił się do Komisji o ponowne przeanalizowanie jego statusu jako strony niewspółpracującej.
Argumentowano, iż pomimo problemów z dotrzymaniem terminu spółka odpowiedziała na kwestionariusz Komisji, co świadczyło o jej zamiarze współpracy.
(7) Jak wyjaśniono w ust. 18 rozporządzenia o cle tymczasowym, ten producent dokonujący wywozu nie zdołał dostarczyć kompletnej odpowiedzi na kwestionariusz w terminie, który był przedłużany kilka razy, aby umożliwić spółce udzielenie pełnej odpowiedzi.
W związku z tym należy podtrzymać tymczasowe ustalenie braku współpracy.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(8) Produktem objętym postępowaniem są syntetyczne włókna odcinkowe z poliestru, niezgrzeblone, nieczesane ani w inny sposób nieprzerobione do przędzenia, które obecnie są klasyfikowane w ramach kodu CN 55032000.
Powszechnie są one określane jako poliestrowe włókna odcinkowe.
(9) Rządy Tajlandii ("RT") i Indonezji ("RI"), niektórzy producenci dokonujący wywozu oraz stowarzyszenie użytkowników ("Eurofibrefill") twierdzili, iż ogłoszenie o wszczęciu obecnego postępowania nie obejmuje rodzajów poliestrowych włókien odcinkowych stosowanych do innych celów niż przędzenie i dlatego te rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych powinny zostać wyłączone z obecnego postępowania.
(10) Argumentowano również, iż z powodu różnych właściwości fizycznych, technicznych i chemicznych oraz różnego sposobu stosowania należy, w każdym przypadku, rozróżniać między rodzajami poliestrowych włókien odcinkowych stosowanych do przędzenia oraz rodzajami poliestrowych włókien odcinkowych do innych celów niż przędzenie (poliestrowe włókna odcinkowe do tkania lub do innych celów niż tkanie).
Argumentowano również, iż wymienialność między poliestrowymi włóknami odcinkowymi do przędzenia a tymi do innych celów, jeśli w ogóle istnieje, jest bardzo ograniczona i dotyczy tylko niektórych rodzajów włókien pierwotnie stosowanych jako poliestrowe włókna odcinkowe do przędzenia, które mogą być stosowane jako poliestrowe włókna odcinkowe do innych celów niż przędzenie.
Niektóre zainteresowane strony wskazywały, iż różnicę między poliestrowymi włóknami odcinkowymi stosowanymi do przędzenia a tymi stosowanymi do innych celów niż przędzenie odzwierciedlałaby grubość włókna wyrażona w "denierach".
Ich zdaniem, rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych poniżej 3 denierów są używane w przemyśle włókienniczym, podczas gdy rodzaje powyżej 3 denierów są stosowane do celów innych niż przędzenie.
(11) Ponadto twierdzili oni, iż przemysł wspólnotowy produkuje przede wszystkim poliestrowe włókna odcinkowe do przędzenia, tak więc większość poliestrowych włókien odcinkowych stosowanych do innych celów niż przędzenie musi być sprowadzana spoza Wspólnoty.
(12) W podobny sposób jeden producent dokonujący wywozu z Indonezji twierdził, iż poliestrowe włókna odcinkowe produkowane z surowców z recyklingu (zwane dalej "poliestrowymi włóknami odcinkowymi z recyklingu") nie powinny być włączone do tej samej kategorii, co poliestrowe włókna odcinkowe produkowane ze standardowych surowców ("standardowe poliestrowe włókna odcinkowe"), ponieważ ich procesy produkcyjne są odmienne, są one produkowane z różnych surowców oraz mają inne przeznaczenie.
Z tego powodu poliestrowe włókna odcinkowe z recyklingu nie powinny być objęte obecnym postępowaniem.
(13) W tym kontekście należy zauważyć, iż zarówno ogłoszenie o wszczęciu postępowania, jak i skarga zawierają dokładny opis odpowiedniego kodu CN, który obejmuje wszystkie rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych.
Mimo to po wszczęciu obecnego postępowania treść opisu odpowiedniego kodu CN była nieprawidłowo interpretowana przez niektórych producentów dokonujących wywozu.
Dlatego wyjaśniono, iż zarówno skarga, jak i ogłoszenie o wszczęciu postępowania dotyczą wszystkich rodzajów poliestrowych włókien odcinkowych wywożonych przez dane kraje i wytwarzane przez przemysł wspólnotowy niezależnie od ich zastosowania.
(14) Przemysł wspólnotowy w istocie wytwarza wszystkie rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych, w szczególności poliestrowe włókna odcinkowe do innych celów niż przędzenie.
Wbrew twierdzeniom o dosyć ograniczonej aktywności przemysłu wspólnotowego w przypadku poliestrowych włókien odcinkowych do innych celów niż przędzenie, postępowanie wykazało, iż w badanym okresie (od dnia 1 kwietnia 1998 r. do dnia 31 marca 1999 r.) ok. 25 % sprzedaży przemysłu wspólnotowego przypadało na poliestrowe włókna odcinkowe do przędzenia, a około 75 % na poliestrowe włókna odcinkowe do innych celów niż przędzenie.
(15) Ustalono także, że około połowa przywozu poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Australii, Indonezji i Tajlandii stanowiła poliestrowe włókna odcinkowe do przędzenia, a druga połowa poliestrowe włókna odcinkowe do innych celów niż przędzenie.
(16) Jeśli chodzi o rzekome różnice we właściwościach fizycznych, technicznych i chemicznych, należy podkreślić, iż produkowanych jest wiele różnorakich rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego, które w zasadzie mają taki sam skład chemiczny.
Te rodzaje włókien są w dodatku produkowane w tych samych zakładach, a nawet na tych samych maszynach.
Postępowanie wykazało, że w zależności od zakładu zarówno producenci dokonujący wywozu, jak też przemysł wspólnotowy wytwarzają między 15 a 80 różnych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego.
Głównymi właściwościami, według których można rozróżniać poszczególne rodzaje, są grubość (deniery), długość, wytrzymałość, skłonność do gniecenia i kurczenia.
Oczywiście między rodzajami najwyższego i najniższego segmentu istnieją różnice w wyżej wymienionych technicznych właściwościach.
Należy jednak zauważyć, iż nawet rodzaje o tej samej grubości mogą się różnić w swoich fizycznych właściwościach, ponieważ zazwyczaj są wytwarzane według specyfikacji klientów.
(17) Obecne postępowanie, w szczególności analiza danych otrzymanych od producentów dokonujących wywozu i przemysłu wspólnotowego, nie potwierdziło, jakoby można było dokonać prawie całkowitego rozróżnienia między różnymi rodzajami poliestrowego włókna odcinkowego w stosunku do ich sposobu stosowania przy pomocy wartości progowej 3 denierów.
W rzeczywistości ustalono istotne nakładanie się różnych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego.
Badanie to wykazało, że ok. 20 % przywozu z trzech badanych krajów oraz sprzedaży przemysłu wspólnotowego przypada na poliestrowe włókna odcinkowe poniżej 3 denierów, które są używane do innych celów niż przędzenie, ewentualnie powyżej 3 denierów, które były używane w przemyśle włókienniczym.
Ponadto 7 % włókien miało dokładnie wartość 3 denierów i było używanych albo do przędzenia albo do innych celów.
Postępowanie wykazało, że nie ma jasnej linii podziału między różnymi rodzajami, ponieważ są przypadki "nakładania się" oraz "konkurencja" między "sąsiednimi" rodzajami poliestrowego włókna odcinkowego.
(18) Oprócz wyżej wspomnianego nakładania się, fakt, iż dane poliestrowe włókna odcinkowe mogą być użyte zarówno do tkania, jak i do innych celów, został potwierdzony tym, że określone rodzaje poliestrowego włókna odcinkowego w jednym kierunku są wymienialne.
Poliestrowe włókna odcinkowe mogą być rzeczywiście użyte do innych celów niż przędzenie, jeśli jakość włókien nie nadaje się do przędzenia.
Zgodnie ze zwyczajową praktyką Wspólnoty w danych przypadkach różne rodzaje poliestrowego włókna odcinkowego powinny być rozpatrywane jako stanowiące jeden produkt.
(19) Jeśli chodzi o rzekomą różnicę w kosztach produkcji między poliestrowymi włóknami odcinkowymi do przędzenia a poliestrowymi włóknami odcinkowymi do innych celów niż przędzenie, należy zauważyć, iż różnica taka jest znikoma.
Znajduje to odzwierciedlenie w tym, iż nie istnieją jakiekolwiek znaczne różnice w cenie między poliestrowymi włóknami odcinkowymi do przędzenia a włóknami odcinkowymi do innych celów niż przędzenie, tj. między standardowymi rodzajami poliestrowymi włóknami odcinkowymi do przędzenia oraz włóknami do innych celów.
(20) Jak wyżej wspomniano, wszystkie rodzaje poliestrowego włókna odcinkowego są produkowane z użyciem tych samych maszyn.
Na dodatek przejście od produkcji jednego rodzaju poliestrowego włókna odcinkowego do innego nie wymaga, z wyjątkiem niewielkich kosztów, dostosowania i kalibracji, żadnych dodatkowych inwestycji.
Chociaż nie jest to istotne dla określania produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, wynika z tego, że przemysł wspólnotowy może produkować każdy rodzaj poliestrowego włókna odcinkowego.
Nawet jeśliby się zgadzało, że niektóre rodzaje poliestrowego włókna odcinkowego nie są łatwo dostępne w przemyśle wspólnotowym, nie wynika to z przyczyn technicznych, lecz z powodu niskiego poziomu cen spowodowanego przywozem towarów po cenach dumpingowych, na który to poziom powołują się klienci przy zbieraniu ofert.
Dlatego nie został potwierdzony argument, że niektóre rodzaje poliestrowego włókna odcinkowego nie mogą być dostarczane przez przemysł wspólnotowy.
(21) Na koniec należy przypomnieć, iż fakt produkcji różnego rodzaju poliestrowych włókien odcinkowych oraz różnic między nimi w zakresie jakości stosowanych surowców, procesu wytwarzania i celu użycia nie powoduje powstania istotnych różnic w ich podstawowych właściwościach fizycznych, chemicznych i technicznych.
Dlatego w ramach obecnego postępowania za część rozpatrywanego produktu należy uznać poliestrowe włókna odcinkowe z recyklingu i standardowe poliestrowe włókna odcinkowe.
(22) Na tej podstawie uważa się, iż otrzymane uwagi w sprawie definicji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego nie mogą unieważnić wniosków w motywach 10–12 rozporządzenia o cle tymczasowym.
Dlatego te wnioski, które są zgodne z wnioskami odnoszącymi się do tego samego produktu objętego poprzednimi postępowaniami, są niniejszym potwierdzone.
3.
DUMPING
3.1. Australia
3.1.1. Wartość normalna
(23) Po przyjęciu środków tymczasowych jedyny australijski producent dokonujący wywozu twierdził, iż Komisja błędnie uznała jednego krajowego użytkownika za powiązaną spółkę i dlatego, określając wartość normalną, nie powinna była wykluczać transakcji z tą spółką.
Zdaniem tego producenta dokonującego wywozu użytkownik ten był niezależnym klientem.
(24) Argument ten odrzucono, ponieważ według informacji uzyskanych na miejscu, użytkownik i australijski producent dokonujący wywozu należały do trustów.
Oba trusty znajdowały się pod kontrolą tej samej rodziny.
Ponadto spółka sama przyznała, że niektórzy dyrektorzy i akcjonariusze byli wspólni w obydwu spółkach.
Dlatego wyciągnięto wniosek, że obie spółki były stronami ze sobą powiązanymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto spółka ta nie wykazała, iż stosunek ten pozostaje bez wpływu na poziom cen między obiema spółkami.
Komisja ustaliła także, iż transakcje nie były dokonywane w zwykłym obrocie handlowym, ponieważ były one realizowane ze stratą.
(25) Australijski producent dokonujący wywozu twierdził również, iż przy określaniu kosztów surowców należało uwzględniać płatności przekazane zamiast ceny na fakturach.
(26) Argument ten uwzględniono i odpowiednio dostosowano koszty produkcji stosowane w celu ustalenia, czy sprzedaż odbywała się w zwykłym obrocie handlowym oraz w celu obliczaniu wartości normalnej.
3.1.2. Cena eksportowa
(27) Nie otrzymano żadnych skarg dotyczących określania ceny eksportowej.
W związku z tym potwierdzone zostały wnioski wymienione w rozporządzeniu o cle tymczasowym.
3.1.3. Porównanie
(28) Po przyjęciu środków tymczasowych australijski producent dokonujący wywozu ponowił swój wniosek o dostosowanie uwzględniające serwis techniczny na rynku krajowym.
(29) Jak opisano w ust. 40 rozporządzenia o cle tymczasowym, spółka nie udzieliła dostatecznych wyjaśnień w odniesieniu do charakteru swojego wniosku ani nie przedstawiła dostatecznych wyjaśnień i dokumentacji dowodowej na poparcie żądanej wysokości dostosowania.
Ponadto spółka nie była w stanie udowodnić, iż dany czynnik spowodował różnice w cenach dla klientów na rynku krajowym i zagranicznym.
(30) W związku z powyższym skarga ta została odrzucona i potwierdzone zostały wnioski z rozporządzenia o cle tymczasowym.
3.1.4. Margines dumpingu
(31) Porównanie skorygowanej średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową poszczególnych rodzajów produktu loco fabryka wykazało istnienie dumpingu.
Ostateczny margines dumpingu jako procent ceny importowej CIF, przed ocleniem, wynosi 18 %.
3.2. Indonezja
3.2.1. Pobieranie próbek
(32) Zgodnie z wyjaśnieniami w rozporządzeniu o cle tymczasowym, w przypadku Indonezji zastosowano wybór próby.
Po wprowadzeniu środków tymczasowych rząd Indonezji twierdził, iż w momencie wyboru próby nie wyraziły one zgody na próbę zaproponowane przez Komisję.
Należy jednak przypomnieć, że spółki ostatecznie wybrane do próby były spółkami, które w tym celu zostały zaproponowane na piśmie przez rząd Indonezji.
Ponieważ nie było żadnych innych uwag dotyczących wyboru próby, potwierdza się wnioski zawarte w rozporządzeniu o cle tymczasowym.
3.2.2. Wartość normalna
(33) Po wprowadzeniu środków tymczasowych Komisja dokonała przeglądu zakresu współpracy wykazanej przez jednego indonezyjskiego producenta dokonującego wywozu.
Ustalono przy tym, iż w związku z problemami, które napotkano zarówno w przypadku informacji dostarczonych w odpowiedziach na kwestionariusz, jak i podczas kontroli na miejscu, niektóre dostarczone przez spółkę informacje nie mogły zostać odpowiednio zweryfikowane, w szczególności jeśli chodzi o koszty produkcji.
Przedstawione informacje były mylące i jako takie utrudniały postępowanie.
Ponadto niektóre wyjaśnienia złożone po wprowadzeniu środków tymczasowych wzbudziły dodatkowe wątpliwości, co do wcześniej przekazanych danych.
W związku z tym spółka została poinformowana, iż niektóre przedstawione informacje nie zostaną uwzględnione i otrzymała możliwość na dostarczenie dodatkowych wyjaśnień.
Dostarczone wyjaśnienia nie zostały uznane za zadawalające.
W tych okolicznościach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, ustalenia zostały dokonane w oparciu o fakty dostępne.
Jednakże w miarę możliwości informacje dostarczone przez tę spółkę były nadal używane do celów obecnego postępowania.
(34) Ten indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdził, że Komisja powinna była obliczyć oddzielne wartości normalne i oddzielne margines dumpingu dla danego produktu o drugim i trzecim stopniu jakości.
Spółka twierdziła, że, zgodnie ze wskazówkami w kwestionariuszu, zawarła dane dotyczące poszczególnych kategorii produktu, ponieważ uważała, iż specyfikacje techniczne dla drugiej i trzeciej kategorii są różne i że ponadto w dokumentacji spółki są one również rozróżniane.
Spółka podała również różne koszty produkcji dla różnych kategorii, opierając się przy tym na takim systemie obliczania kosztów, który tak dostosowywał koszty, iż koszty dla towarów niższej jakości były pokryte.
Ponadto spółka wniosła skargę, iż niesłuszne jest porównywanie grup produktów, zawierających produkty o niższej jakości.
(35) Ustalono, że spółka, klasyfikując produkty niższej jakości, nie stosowała się do wskazówek zawartych w kwestionariuszu ani do swojej własnej dokumentacji, tak jak zostały one przedstawione Komisji.
Mimo to ponownie zbadano koszty produkcji towarów o różnej jakości, które spółka podała w odpowiedzi na kwestionariusz.
Okazało się, że koszty produkcji towarów drugiej i trzeciej jakości nie odzwierciedlały w rozsądny sposób kosztów związanych z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu, jak przewidziano w art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Koszty produkcji towarów o niskiej jakości nie zawierały kosztów siły roboczej, amortyzacji, kosztów pośrednich i kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
Ustalono ponadto, iż twierdzenie spółki o takim ustalaniu cen, które by pozwoliło tylko na pokrycie kosztów, było sprzeczne z przekazanymi informacjami, które wykazywały wysokie zyski przynoszone przez towary niskiej jakości.
Oznaczało to, że rzeczywisty koszt produkcji wszystkich poliestrowych włókien odcinkowych, bez względu na jakość, był taki sam.
Koszt produkcji został, więc obliczony ponownie na podstawie całkowitego rzeczywistego kosztu poniesionego w ciągu badanego okresu oraz podzielony następnie przez całkowitą wielkość produkcji w celu ustalenia średniego kosztu produkcji.
(36) Zgodnie z metodologią opisaną w rozporządzeniu o cle tymczasowym, zastosowano tak dostosowane koszty produkcji w celu sprawdzenia, czy ceny krajowe były ustalane w zwykłym obrocie handlowym.
W przypadku gdy tak było, wartość normalna była ustalana z zastosowaniem cen na rynku krajowym.
W przeciwnym razie wartość normalna była konstruowana.
Na tej podstawie grupowanie lub niegrupowanie produktów o niskiej jakości nie miało wpływu na wynik.
Uznano jednak, iż spółka w ograniczonym stopniu wytwarza produkty niższej jakości, co zostało uwzględnione przy porównywaniu normalnej wartości z ceną eksportową.
(37) Ten sam indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdził, iż koszty ogólne i administracyjne zastosowane do obliczenia wartości normalnej powinny odnosić się do całej sprzedaży działu produkującego dany produkt, łącznie ze sprzedażą wewnętrzną.
(38) Twierdzenie to zostało odrzucone, gdyż koszty te ponoszono wskutek sprzedaży do niezależnych klientów, a nie w wyniku wewnętrznego transferu do innych działów, które następnie dalej przetwarzały dany produkt.
(39) Ten sam indonezyjski producent dokonujący wywozu argumentował, iż przy obliczaniu wartości normalnej Komisja powinna była stosować specyficzne dla tego produktu koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne, zamiast całkowitych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych działu produkującego produkt objęty postępowaniem.
(40) Argument ten został odrzucony, ponieważ spółka nie dostarczyła niezbędnej dokumentacji, która by pozwoliła na właściwą weryfikację, podczas kontroli na miejscu, specyficznych dla tego produktu kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
Dlatego utrzymano zasadę obliczania kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych dla całego działu.
(41) Ten sam indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdził, iż Komisja włączyła niektóre dające się określić koszty wywozu do kosztów sprzedaży produktu na rynku krajowym.
(42) Argument ten został przyjęty, po czym skorygowane zostały koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne na podstawie planu kont przedstawionego w odpowiedzi na kwestionariusz i stosowanego w trakcie kontroli na miejscu, o ile z niego jasno wynikało, że dane rachunki odnosiły się do wywozu.
(43) Ten sam indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdził, iż Komisja nie powinna była wliczać do produktu objętego postępowaniem kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych jednego działu administracyjnego zajmującego się rzekomo operacjami na rynkach finansowych, ponieważ ten dział utworzył własny ośrodek zysku i nie działał jako centralny usługodawca na potrzeby innych działów.
(44) Ten argument został odrzucony.
Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na to, iż ten dział administracyjny był działem niezależnym od działów operacyjnych i że utworzył ośrodek zysku.
W szczególności w skontrolowanych przez audytorów sprawozdaniach rocznych spółki nie było odniesień do operacji na rynkach finansowych przeprowadzanych przez niezależny ośrodek zysku.
Na dodatek z dokumentów przedstawionych przez spółkę wynikało, iż ta jednostka organizacyjna była centralnie zaangażowana w działalność spółki, tak jak była ona określona w rachunkach skontrolowanych przez audytorów.
Dlatego utrzymano uwzględnienie kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych tego działu do celów obliczania normalnej wartości.
(45) Ten sam indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdził, iż Komisja nie powinna była doliczać do produktu kosztów odsetek od kredytów wyżej wymienionej jednostki organizacyjnej.
Zdaniem spółki dział ten wykorzystywał otrzymane pożyczki na działalność na rynkach finansowych oraz na inwestycje w spółkach zależnych.
Dlatego pożyczki te, według spółki, nie odnosiły się do produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem i niesłuszne jest przypisywanie tych kosztów innym działom operacyjnym.
Oprócz tego wskazano, iż potrzeby finansowe działu, który zajmował się produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem, były pokrywane przez sam ten dział.
(46) Ten argument został odrzucony, ponieważ, jak wskazano powyżej w motywie 44, działalność tej jednostki organizacyjnej były zwyczajową działalnością głównego działu.
Ponadto spółka nie przedstawiła żadnych zadawalających dowodów, że zaciągnięte pożyczki nie były użyte do finansowania różnych działów operacyjnych.
Poza tym, wyjaśnienia udzielone w odniesieniu do działalności produkcyjnej i na rynkach finansowych nie zostały potwierdzone przez audyt rocznych sprawozdań spółki.
(47) Podczas rozpatrywania skargi dotyczącej kosztów finansowych, ustalono, że spółka zawarła transakcje zabezpieczające w celu ograniczenia ryzyka walutowego związanego z wyżej wymienionymi pożyczkami.
Transakcje te były obarczone kosztami rocznymi w postaci premii.
Chociaż spółka twierdziła, iż koszty te nie powinny być przypisane do produktu z powodów wymienionych w ust. 45, uznano, że koszty te trzeba włączyć do kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych i przypisać do wszystkich towarów na bazie całkowitego obrotu spółki.
Ponadto odrzucony został wniosek o uznanie zysków dewizowych z transakcji zabezpieczających, ponieważ takie zyski z różnicy kursów walutowych nie są uwzględniane w postępowaniach antydumpingowych, niezależnie od tego, czy zostały zrealizowane czy nie.
(48) Ten sam indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdził, iż jeśli koszty obsługi kredytu były rozdzielone na różne działy operacyjne, to powinny być one zrekompensowane odpowiednimi dochodami.
(49) Ta skarga została przyjęta w zakresie, w jakim chodziło o dochody z krótkoterminowych lokat funduszy.
W związku z tym dostosowano koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne, zanim zostały one zastosowane w celu sprawdzenia, czy sprzedaży dokonywano w zwykłym obrocie handlowym i w celu obliczenia wartości normalnej.
3.2.3. Cena eksportowa
(50) Nie zgłoszono żadnych skarg dotyczących ustalenia ceny eksportowej.
Potwierdza się więc wnioski wymienione w rozporządzeniu o cle tymczasowym.
3.2.4. Porównanie
(51) Jak wspomniano w akapicie 36, jeden producent dokonujący wywozu twierdził, że należy uwzględnić różnice jakościowe wyprodukowanego towaru.
W tych okolicznościach za właściwą uznano korektę normalnej wartości w celu uwzględnienia produktów niższej jakości.
(52) Po ustanowieniu środków tymczasowych jeden indonezyjski producent dokonujący wywozu argumentował, iż Komisja powinna była obliczyć koszty kredytowe sprzedaży eksportowej na podstawie rzeczywistych kosztów poniesionych przez spółkę podczas dyskonta akredytyw.
Ponadto spółka twierdziła, iż odsetki w ramach sprzedaży eksportowej są niższe niż odsetki w tej samej walucie od sprzedaży na rynku krajowym.
(53) Roszczenie to odrzucono, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. g) rozporządzenia podstawowego, dostosowanie może być dokonane tylko ze względu na różnice kosztów wszelkich kredytów udzielonych na dokonanie danej sprzedaży "pod warunkiem że czynnik ten jest uwzględniony przy ustalaniu pobieranych cen".
W odpowiedziach na kwestionariusz spółka nie dostarczyła jakiejkolwiek informacji na temat odsetek od kredytów w ramach sprzedaży eksportowej, chociaż prośba o to była wyraźnie sformułowana w kwestionariuszu.
W związku z tym nie można było zweryfikować twierdzenia, że odsetki od kredytów na sprzedaż eksportową są niższe niż na sprzedaż na rynku krajowym w tej samej walucie, ponieważ ta czynnik ten był nieznany w trakcie kontroli na miejscu.
3.2.5. Margines dumpingu
(54) Porównanie odpowiednio dostosowanej średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową przy uwzględnieniu typu produktu na podstawie ceny fabrycznej wykazało istnienie dumpingu w przypadku obydwu skontrolowanych w ramach próbki producentów dokonujących wywozu.
(55) Margines dumpingu dla jednej spółki objętej postępowaniem został skorygowany.
Odpowiednio został dostosowany średnio ważony margines dumpingu, obliczony zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego na potrzeby niewłączonych do próby spółek współpracujących.
Dopasowanie to nie dotyczyło jednak marginesu dumpingu dla spółek niewspółpracujących, która niniejszym zostaje potwierdzona.
Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny importowej na bazie CIF, przed ocleniem, są następujące:
- Objęci postępowaniem w ramach próby producenci dokonujący wywozu:
- PT.
Indorama Synthetics Tbk.: _BAR_ 8,4 % _BAR_
- PT.
Panasia Indosyntec: _BAR_ 14,8 % _BAR_
- Współpracujący producenci dokonujący wywozu, niewłączeni do próby:
- PT.
GT Petrochem Industries Tbk.: _BAR_ 14,0 % _BAR_
- PT.
Susilia Indah Synthetic Fiber Industries: _BAR_ 14,0 % _BAR_
-PT.
Teijin Indonezja Fiber Corporation Tbk.: _BAR_ 14,0 % _BAR_
Niewspółpracujący producenci dokonujący wywozu: _BAR_ 20,8 % _BAR_
3.3. Tajlandia
3.3.1. Wartość normalna
(56) Po wprowadzeniu środków tymczasowych jeden producent dokonujący wywozu, który nie prowadził oddzielnych rachunków dotyczących kosztów sprzedaży według produktu gotowego, twierdził, iż Komisja powinna była zaakceptować bardziej szczegółową, specyficzną dla każdego typu metodę obliczania kosztów produkcji, którą on zastosował, odpowiadając na kwestionariusz.
(57) Ten producent dokonujący wywozu twierdził ponadto, po wprowadzeniu środków tymczasowych, że wartość zapasów na koniec badanego okresu, wykazana w wewnętrznych miesięcznych sprawozdaniach była obliczona na podstawie oczekiwanej wartości rynkowej, a nie na podstawie kosztów. W związku z tym nie jest właściwe używanie wartości zapasów do obliczania kosztów produkcji.
(58) Twierdził też, iż byłoby bardziej właściwe obliczanie kosztów produkcji nie na podstawie wartości zapasów na koniec badanego okresu, lecz na podstawie ich wartości na koniec roku finansowego, ponieważ rok finansowy podlega audytowi i pokrywa się z dziewięcioma, a nie tylko z trzema miesiącami badanego okresu, a wartość jesz zbliżona do kosztów produkcji obliczonych przez spółkę specjalnie na potrzeby pierwszych dziewięciu miesięcy badanego okresu.
(59) Ponadto, zdaniem tego producenta dokonującego wywozu, należało stosować koszty produkcji w skali miesiąca z uwagi na wahania kosztów surowców i kursu wymiany oraz dlatego, iż w niektórych miesiącach nie wywóz tego towaru do Wspólnoty nie był dokonywany.
(60) Ustalono jednakże, iż niektóre specjalnie obliczone koszty były niezgodne z niektórymi wartościami towarów zapasów na koniec okresu, podanymi przez tego producenta dokonującego wywozu w odpowiedziach na kwestionariusz, obliczonymi przy pomocy podanej metody oceny wartości zapasów, tj. na podstawie przeciętnych kosztów lub, jeśli jest ona niższa, wartości realizowanej netto.
(61) Ten producent dokonujący wywozu w odpowiedzi na kwestionariusz zaprzeczył istnieniu rachunków zarządczych odnośnie do produktu objętego postępowaniem, a w trakcie weryfikacji na miejscu nie przedstawiono ani nie skontrolowano żadnych wewnętrznych dokumentów dotyczących stanu wartości zapasów na koniec okresu.
(62) W odniesieniu do rzekomo danych objętych audytem dotyczących wartości zapasów, w trakcie wizyty weryfikacyjnej nie uzyskano żadnych planów obliczania wartości zapasów, mimo iż o nie proszono w związku, z czym nie można było ustalić tradycyjnie używanej przez spółkę metody wyceny zapasów i zweryfikować wartości stanu zapasów w obliczeniu na jednostkę na podstawie typu towaru i wartości wszystkich towarów na koniec roku.
(63) W tych okolicznościach uznano, iż specjalnie obliczone koszty produkcji w skali miesiąca i roku nie są reprezentatywne.
Dlatego wartość zapasów na koniec badanego okresu, która, według informacji otrzymanych przez Komisję do czasu zakończenia wizyty weryfikacyjnej, była ustalana na podstawie kosztów lub, jeśli była ona niższa, na zrealizowanej wartości netto, należy przyjąć jako koszty produkcji w celu ustalenia wartości normalnej.
(64) Roszczenia innego producenta dokonującego wywozu dotyczące dostosowań jego kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych zostały odrzucone, w przypadku gdy odpowiednie czynniki już zostały uwzględnione i w odniesieniu do zgłoszonych kosztów finansowych, dochodu i niektórych opłat, gdy były one niezgodne z odpowiedziami na pytania w kwestionariuszu.
(65) Ten sam producent dokonujący wywozu twierdził, iż z wykazu sprzedaży na rynku krajowym należało odliczyć określone zwroty towarów i bonifikaty.
Argument dotyczący zwrotu towarów został odrzucony, ponieważ zwroty nie dotyczyły sprzedaży w badanym okresie i wartości te nie znalazły się na wykazie.
Argument dotyczący bonifikat został odrzucony, ponieważ w przypadku niektórych bonifikat nie stwierdzono w trakcie wizyty weryfikacyjnej żadnego bezpośredniego związku ze sprzedażą, a w przypadku innych bonifikat ten producent dokonujący wywozu nie wnioskował w kwestionariuszu o żadne dostosowanie.
Jednakże w celu zapewnienia spójności, zwiększone zostały dane dotyczące sprzedaży netto służące do obliczenia udziału kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych w trakcie badanego okresu.
(66) Dwaj producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż do celów weryfikacji, czy sprzedaży dokonywano w zwykłym obrocie handlowym, porównania ceny z kosztami produkcji należało dokonać na bazie kwartalnej.
Wskazywali, iż zarówno ceny surowców, jak i ceny sprzedaży znacznie spadły w trakcie badanego okresu i w związku z tym weryfikację należało prowadzić na bazie kwartalnej w celu zagwarantowania uczciwego porównania.
Kwestia ta została zbadana i obliczenia zostały dostosowane i ustalone na bazie kwartalnej.
(67) Dwaj producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż przy ustalaniu krajowych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, które następnie są włączane do kosztów produkcji, koszty obsługi technicznej powinny być obliczane na podstawie obrotu handlowego.
Argument ten został przyjęty.
(68) Trzech producentów dokonujących wywozu argumentowało, iż wyłączenie z kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, zysków i strat dewizowych było na wstępnym etapie nieusprawiedliwione.
W zasadzie Komisja nie uwzględniła zysków i strat wynikających z różnic kursów walutowych, ponieważ stosowała kursy z dnia wystawienia faktury.
Jednak, w zakresie, w jakim te zyski i straty dewizowe dotyczyły zakupu surowców, Komisja dostosowała odpowiednio wartość normalną.
Wówczas jeden z tych producentów dokonujących wywozu domagał się, aby obliczenia zysków dewizowych włączonych w koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne bazowały na skontrolowanych przez audytorów wartościach.
Roszczenie to nie zostało jednak przyjęte, ponieważ rzekomo skontrolowane przez audytorów wartości zostały dostarczone dopiero na zaawansowanym etapie postępowania i w związku z czym nie mogły zostać zweryfikowane.
3.3.2. Cena eksportowa
(69) Ponieważ nie zostały zgłoszone żadne uwagi dotyczące określenia ceny eksportowej, niniejszym potwierdza się wnioski z rozporządzenia o cle tymczasowym.
3.3.3. Porównanie
(70) Dwaj producenci dokonujący wywozu wnioskowali o porównanie ceny eksportowej z normalną wartością na bazie kwartalnej, a jeden – na bazie miesięcznej.
Wniosek został uwzględniony w stosunku do dwóch producentów dokonujących wywozu wnioskujących o porównanie kwartalne i odrzucony w stosunku do trzeciego producenta dokonującego wywozu, dla którego nie można było ustalić żadnej pewnej normalnej wartości na bazie miesięcznej/kwartalnej.
(71) Jeden producent dokonujący wywozu wnioskował o dostosowanie uwzględniające koszty frachtu zwróconych towarów.
Wniosek ten został jednak odrzucony, ponieważ nie uznano za właściwe korygowanie krajowych kosztów frachtu dla kosztów frachtu zwróconych towarów w przypadku gdy sprzedaż została częściowo lub w całości odwołana.
(72) Ten sam producent dokonujący wywozu wnioskował o dostosowanie uwzględniające serwis techniczny. Jednakże wniosek odrzucono, ponieważ serwis techniczny nie wynikał z umowy ani z innego zobowiązania prawnego.
(73) Dwaj producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż istnieją dwa różne poziomy handlu dla sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynku eksportowym i na rynku krajowym.
Zostało to przyjęte, ale ponieważ istniejące różnice w poziomie handlu nie są wymierne i z uwagi na brak odpowiednich poziomów na rynku krajowym, zastosowano specjalne dostosowanie na mocy art. 2 ust. 10 lit. d) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
(74) Dwaj producenci dokonujący wywozu twierdzili, że należy dokonać dostosowania uwzględniającego przeliczanie waluty, ponieważ wahania kursów walutowych były znaczne (ponad 10 %) i obejmowały okres pięciu miesięcy.
Dostosowanie to nie zostało uwzględnione, ponieważ uznano, iż kursy walut ulegały wahaniom, ale nie był to proces trwały.
3.3.4. Margines dumpingu
(75) Porównanie dostosowanej, stosownie do przypadku, średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową rodzaju produktu loco fabryka wykazało istnienie dumpingu w przypadku wszystkich producentów dokonujących wywozu objętych postępowaniem.
(76) W związku ze zmianami obliczeń wynikającymi z wyżej wymienionych ustaleń, skorygowane zostały marginesy dumpingu w przypadku jednej spółki i jednej grupy spółek.
W związku z tym został również dostosowany margines dumpingu w przypadku spółek niewspółpracujących, która jest ustalana na poziomie najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla spółki współpracującej.
Ostateczne marginesy dumpingu jako procent ceny importowej CIF, przed ocleniem, są następujące:
- Indo Poly (Tajlandia) Ltd. _BAR_ 15,5 % _BAR_
- Teijin Polyester (Tajlandia) Ltd. _BAR_ 26,9 % _BAR_
- Teijin (Tajlandia) Ltd. _BAR_ 26,9 % _BAR_
- Tuntex (Tajlandia) Public Co.
Ltd. _BAR_ 27,7 % _BAR_
- Niewspółpracujący producenci dokonujący wywozu _BAR_ 27,7 %. _BAR_
4.
SZKODA
4.1. Kwestie proceduralne
(77) Rząd Indonezji i jeden indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdzili, iż niezastrzeżone zestawienie uwag producentów wspólnotowych, zaliczonych do definicji przemysłu wspólnotowego, było niekompletne lub na tyle nieszczegółowe, że nie pozwalało im na skorzystanie z prawa do skutecznej obrony.
Dlatego, ich zdaniem, nieuwzględnienie tego faktu przez Komisję stanowiło pogwałcenie porozumienia antydumpingowego WTO oraz art. 19 rozporządzenia podstawowego.
(78) Jeśli chodzi o to roszczenie, należy zauważyć, iż strony te otrzymały pełną informację zgodnie z art. 19 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Zawierała ona ogólne informacje oraz dokładne dowody, na których opierała się Komisja w swoich ustaleniach.
Ponadto Komisja poprosiła tych wspólnotowych producentów o dodatkowe niezastrzeżone informacje.
Po przekazaniu zainteresowanym stronom ostatecznych ustaleń, informacje te zostały dostarczone przez wspólnotowych producentów i wszystkie zainteresowane strony miały pełen dostęp do nich, umożliwiający prawo do skutecznej obrony.
Nawet jeśli jeden ze wskazanych wspólnotowych producentów zostałby, zgodnie z wnioskiem wyżej wspomnianych stron, wykluczony z definicji przemysłu wspólnotowego, nie miałoby to wpływu na wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Analiza wykazała, iż rzeczywiście takie wyłączenie nie miałoby żadnego wpływu na trendy wskaźników ekonomicznych dotyczących przemysłu wspólnotowego ani na reprezentatywność przemysłu wspólnotowego, ponieważ produkcja tego wspólnotowego producenta była mała w porównaniu do całej produkcji pozostałych producentów wspólnotowych.
4.2. Definicja przemysłu wspólnotowego
(79) Rząd Tajlandii i jeden indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdzili, iż wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego, jak podano w motywie 64 rozporządzenia o cle tymczasowym, była zawyżona.
W szczególności wskazywali oni na ustalenie, iż siedmiu współpracujących producentów wspólnotowych zaliczonych do przemysłu wspólnotowego reprezentowało ok. 85 % ogólnej produkcji wspólnotowej, podczas gdy we wniosku jest mowa o dziewięciu producentach reprezentujących ten sam udział w ogólnej produkcji wspólnotowej.
(80) Oprócz tego argumentowano, iż dwaj wnioskujący producenci wspólnotowi włączeni do definicji przemysłu wspólnotowego byli powiązani z producentem dokonującym wywozu w jednym z zainteresowanych krajów.
Zgodnie ze zwyczajową praktyką Komisji, obie te spółki powinny być wyłączone z przemysłu wspólnotowego.
(81) Jeśli chodzi o reprezentatywność przemysłu wspólnotowego, należy zauważyć, iż dane w skardze dotyczyły okresu 10 miesięcy w 1998 r.
Te dane zostały następnie rozłożone na okres 12 miesięcy.
Na tej podstawie dziewięciu wnioskujących spółek reprezentowało rzeczywiście 89 % ogólnej produkcji wspólnotowej w 1998 r.
Jednocześnie na podstawie danych otrzymanych w trakcie obecnego postępowania i zweryfikowanych na poziomie siedmiu współpracujących wspólnotowych producentów stanowiących przemysł wspólnotowy ustalono, iż spółki te reprezentowały ok. 85 % ogólnej produkcji wspólnotowej w 1998 r.
W związku z tym potwierdza się niniejszym podany w motywie 64 rozporządzenia o cle tymczasowym udział przemysłu wspólnotowego w ogólnej produkcji wspólnotowej.
(82) Należy podkreślić, iż przepisy art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie wyłączają automatycznie z przemysłu wspólnotowego producentów powiązanych producentami dokonującymi wywozu objętymi postępowaniem.
Artykuł ten stwierdza, iż określenie "przemysł wspólnotowy" można rozumieć jako odnoszące się do pozostałych producentów, jeśli okaże się, że niektórzy producenci są powiązani z eksporterami.
Sytuację należy na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, rozpatrywać na zasadzie jednostkowych przypadków.
Wspólnotowi producenci powiązani z eksporterami powinni zostać wykluczeni z definicji przemysłu wspólnotowego, jeśli stosunek ten prowadzi do sytuacji, w której dany producent zachowuje się odmiennie od innych producentów.
(83) Uwzględniając powyższe względy, postępowanie wykazało, iż wskazani dwaj producenci wspólnotowi nie zachowywali się odmiennie od innych producentów niepowiązanych z eksporterami w zainteresowanych krajach.
W pełni poparli oni skargę, która doprowadziła do wszczęcia niniejszej procedury i aktywnie uczestniczyli w postępowaniu.
Ponadto ani w trakcie weryfikacji na miejscu, ani na podstawie dostępnych dowodów nie stwierdzono, aby akcjonariusze w zainteresowanych krajach ograniczali statutowo lub organizacyjnie decyzje operacyjne i zarządzające obu tych spółek.
Na koniec RT i wspomniany producent dokonujący wywozu nie przedstawili żadnych dowodów na istnienie takiej ograniczającej kontroli.
W związku z czym potwierdzono, iż produkcja tych dwóch wspólnotowych producentów nie powinna być wyłączona z produkcji wspólnotowej, a oni powinni być dalej zaliczani do przemysłu wspólnotowego.
Ponieważ nie zgłoszono żadnych innych uwag dotyczących przemysłu wspólnotowego, niniejszym potwierdza się wnioski sformułowane w motywie 64 rozporządzenia o cle tymczasowym zostają niniejszym potwierdzone.
4.3. Okres badania szkody
(84) RI twierdził, iż w celu otrzymania pełnej oceny tendencji, na których opiera się określenie szkody, informacje dotyczące zbadanych wskaźników powinny zostać ustalone na podstawie okresów dwunastomiesięcznych, począwszy od 1996 r. i odpowiadających badanemu okresowi.
(85) Należy zauważyć, iż badany okres obejmuje ostatnie dziewięć miesięcy 1998 r. i pierwsze trzy miesiące 1999 r.
Badanie wskaźników w odniesieniu do lat kalendarzowych 1996–1998 obejmuje w związku z tym trzy czwarte badanego okresu.
Porównanie liczb z roku 1998 i z badanego okresu pokazuje w prosty sposób wpływ pierwszego kwartału roku 1999 na te wskaźniki i nie można uważać, iż unieważnia to ustalenia dotyczące trendów tych wskaźników.
Te zastrzeżenia zostały więc odrzucone.
(86) RI twierdził ponadto, iż okres badania szkody, który obejmował okres od 1996 r. do badanego okresu, różnił się od okresu oceny, którym badano dumping, tj. badanego okresu.
Jako że te dwa okresy nie pokrywały się, wnioski dotyczące szkody są zdaniem RI obarczone błędem prawnym.
Ponadto argumentowano, iż gdyby za podstawę analizy szkody przyjęto rok 1998, tendencje dotyczące wszystkich wskaźników znacząco by się różniły.
(87) Celem badania szkody jest ocena skutku przywozu towarów po cenach dumpingowych na sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego w trakcie badanego okresu.
Dlatego ustalenie szkody odnosi się do badanego okresu.
Aby dokonać takiej analizy, ustalane są tendencje dotyczące wielu wskaźników na podstawie danych dotyczących kilku lat poprzedzających badany okres.
Dlatego porównanie wskaźników między badanym okresem i określonym wcześniejszym rokiem, zaproponowane przez RI, nie wnosi zmian do wyników tej analizy.
Decydujące dla określenia szkody są w rzeczywistości tendencje tych wskaźników na przestrzeni kilku lat poprzedzających badany okres, a nie porównanie danych z badanego okresu z sytuacją w określonym roku wcześniejszym.
4.4. Konsumpcja we Wspólnocie
(88) Dwaj producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż podana w akapicie 65 rozporządzenia o cle tymczasowym konsumpcja we Wspólnocie była w znacznym stopniu błędna.
W szczególności, argumentowali oni, że nie zgadzały się ze sobą dane dotyczące produkcji, sprzedaży i stanu zapasów.
Ponadto twierdzili oni, iż Komisja nie poinformowała, na jakiej podstawie określona została sprzedaż niewspółpracujących producentów wspólnotowych.
(89) Jeśli chodzi o zgodność danych dotyczących konsumpcji, należy zauważyć, iż jeden producent wspólnotowy, powiązany ze spółką należącą do przemysłu wspólnotowego, zaniechał produkcji przed badanym okresem.
Dlatego nie można było od tej spółki otrzymać żadnych pewnych danych dotyczących jej produkcji i zdolności produkcyjnych.
Jeśli chodzi o dane dotyczące sprzedaży i stanu zapasów, należy zauważyć, że spółka ta realizowała swoją sprzedaż wyłącznie przez powiązaną spółkę należącą do przemysłu wspólnotowego.
W związku z tym informacje dotyczące sprzedaży i zapasów w całym rozpatrywanym okresie zostały uzyskane od tej drugiej spółki i dane te odpowiednio się zgadzały.
(90) Komisja oceniła wielkość sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych w rozporządzeniu o cle tymczasowym na podstawie dostępnych jej danych.
W przypadku jednego niewspółpracującego producenta wykorzystano liczby zamieszczone w jego częściowej odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, a w przypadku drugiego oparto się na danych wymienionych we wniosku.
(91) Uwzględniając powyższe wyjaśnienia potwierdzone zostają dane dotyczące spożycia wymienione w akapicie 65 rozporządzenia o cle tymczasowym.
4.5. Przywóz poliestrowych włókien odcinkowych do Wspólnoty z przedmiotowych krajów
4.5.1. Skumulowana ocena przywozu
(92) Niektórzy producenci dokonujący wywozu twierdzili, że przywóz poliestrowego włókna odcinkowego z Tajlandii nie powinien być oceniany łącznie z przywozem z Australii i Indonezji, ponieważ stanowił on mniej niż 1 % konsumpcji w latach 1996–1997.
(93) Jeśli chodzi o kumulację, uważa się, że ocena, czy przywóz z kraju objętego postępowaniem antydumpingowym jest nieznaczny, odnosi się jedynie do badanego okresu. Również ustalenia dotyczące marginesu dumpingu i szkody odnoszą się do badanego okresu.
Ponieważ w tym okresie przywóz z Tajlandii przewyższał wielkości uważane za nieznaczne, argument ten został odrzucony.
4.5.2. Podcięcie cenowe
(94) Niektórzy producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż Komisja, przy określaniu poziomu zaniżenia ceny, nie uwzględniła różnic jakościowych dla różnych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego, co tym samym doprowadziło do niepoprawnych wyników.
Ich zdaniem porównanie cen powinno być dokonywane oddzielnie dla produktów pierwszej jakości i dla produktów niższej jakości oraz dla poliestrowego włókna odcinkowego z recyklingu.
Twierdzili również, że należy dokonać dostosowania uwzględniającego poziom handlu, ponieważ ich sprzedaż była przeznaczona głównie dla handlu hurtowego, podczas gdy przemysł wspólnotowy sprzedawał poliestrowe włókno odcinkowe przede wszystkim odbiorcom końcowym.
(95) Uwzględniając te zastrzeżenia, dokonano oddzielnego porównania cen poliestrowego włókna odcinkowego niższej jakości i poliestrowego włókna odcinkowego z recyklingu i stwierdzono, że należy dokonać dostosowania uwzględniającego poziom handlu w przypadku wszystkich producentów dokonujący wywozu, włącznie z tymi dokonującymi sprzedaży tylko dla hurtowników i dystrybutorów.
W porównaniu z wynikami postępowania tymczasowego to porównanie cen wykazało w przypadku Australii nieco wyższy, a w przypadku Indonezji i Tajlandii nieznacznie niższy poziom podcięcia cenowego.
Tak poprawione poziomy zaniżenia ceny wahały się między 24,9 % a 46,8 % w przypadku rozpatrywanych krajów i między 17,7 % a 61 %, jeśli chodzi o poszczególne spółki.
4.6. Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
4.6.1. Przepisy ogólne
(96) Rząd Tajlandii i jeden producent dokonujący wywozu twierdzili w oparciu o wykładnię porozumienia antydumpingowego WTO, iż ocena sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego wymaga oceny wszystkich istotnych czynników i wskaźników gospodarczych, wpływających na sytuację przemysłu, takich jak wydajność, rentowność, wysokość rzeczywistego marginesu dumpingu i negatywne skutki dla przepływu środków pieniężnych, płace i wzrostu gospodarczy.
(97) Ponadto zakwestionowali oni dokładność danych zawartych w rozporządzeniu o cle tymczasowym i odnoszących się do niektórych czynników szkody.
Ich zdaniem, mimo że w obecnym postępowaniu siedmiu producentów wspólnotowych tworzących przemysł wspólnotowy jest tych samych, co w poprzednim postępowaniu, dane odnoszące się do niektórych czynników szkody są odmienne.
W związku z tym wnioskowali oni o ujawnienie nazw spółek, które uczestniczyły w poprzedniej procedurze.
(98) W tym kontekście należy przypomnieć, że art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego wymienia szereg czynników i wskaźników ekonomicznych oraz że Komisja zebrała dane, które pozwoliły jej na przeanalizowanie wszystkich czynników i wskaźników istotnych z punktu widzenia rzetelnej oceny sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Dlatego nieprawdziwe jest twierdzenie, iż analiza Komisji jest niekompletna.
(99) Potwierdza się, że w przypadku siedmiu producentów wspólnotowych tworzących przemysł wspólnotowy nie chodzi o tych samych producentów w obecnym i poprzednim postępowaniu.
Mimo to wniosek o ujawnienie nazw spółek nie może zostać przyjęty, ponieważ rząd Tajlandii i dany producent dokonujący wywozu nie byli zainteresowanymi stronami w poprzedniej procedurze.
4.6.2. Produkcja, zdolność i wykorzystanie zdolności
(100) Rząd Australii ("RA") zakwestionował metodę stosowaną przez Komisję do oceny zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego w przypadku produktu objętego postępowaniem.
Jego zdaniem zmniejszenie się zdolności produkcyjnej o 7 % zostało stwierdzone w odniesieniu do zdolności produkcyjnych odnoszących się do innych produktów i w związku z tym było niesłuszne.
RA uważał, że zdolność produkcyjna odnośnie do poliestrowego włókna odcinkowego powinna być oceniana wyłącznie na podstawie danych dotyczących produkcji poliestrowego włókna odcinkowego objętego obecnym postępowaniem.
(101) RA był zdania, że spadku zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego nie można było pogodzić z ustaleniem szkody materialnej: po pierwsze, ponieważ wskutek spadku zdolności przemysł wspólnotowy nie mógł partycypować w znaczącym wzroście rynku (+ 27 %) w rozpatrywanym okresie, a po drugie, zdobność produkcyjna zmniejszyła się, ponieważ w rzeczywistości nastąpiła zmiana produkcji obejmująca produkty bardziej dochodowe niż poliestrowe włókno odcinkowe.
(102) Jeśli chodzi o ocenę zdolności produkcyjnej, należy podkreślić, że produkt objęty postępowaniem jest wytwarzany na tych samych liniach produkcyjnych co inne produkty tej samej kategorii.
Dlatego jest niemożliwe i pozbawione sensu, bezpośrednie ustalenie rzeczywistych zdolności produkcyjnych dla jednego produktu w porównaniu ze wszystkimi produktami wytwarzanych na tych samych liniach produkcyjnych.
W związku z tym ocena zdolności produkcyjnych w przypadku poliestrowego włókna odcinkowego została dokonana na podstawie porównania rzeczywistej produkcji poliestrowego włókna odcinkowego z rzeczywistą ogólną produkcją wszystkich produktów wytwarzanych na tych liniach.
Dlatego, wbrew zastrzeżeniom RA, w ocenie zdolności produkcyjnych dla poliestrowego włókna odcinkowego uwzględniono rzeczywistą produkcję poliestrowego włókna odcinkowego.
(103) Ponadto należy zauważyć, iż zmiana produkcji poliestrowego włókna odcinkowego na produkcję innych towarów wynikało głównie z długoterminowych strat ponoszonych przez przemysł wspólnotowy przy produkcji i sprzedaży poliestrowego włókna odcinkowego, ponieważ był on skonfrontowany w długim okresie czasu z nieuczciwą konkurencją ze strony dumpingowego i subsydiowanego przywozu z państw trzecich.
Spadek zdolności produkcyjnej był w związku z powyższym szczególnie istotny dla określenia szkody, w szczególności dla analizy związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, która została przedstawiona poniżej.
(104) Na tej podstawie argumenty RA uważa się za nieuzasadnione.
Dlatego potwierdzone zostają niniejszym dane, metoda ustalania zdolności produkcyjnej w przypadku poliestrowego włókna odcinkowego i wnioski zawarte w motywach 72–74 rozporządzenia o cle tymczasowym.
4.6.3. Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego
(105) Po bardziej szczegółowym przeanalizowaniu cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego Komisja stwierdziła, iż dane wskazane w akapicie 76 rozporządzenia tymczasowego powinny zostać nieznacznie skorygowane w następujący sposób:
Przeciętna cena sprzedaży _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ Badany okres _BAR_
Przemysł wspólnotowy – Wskaźnik (1996–100) _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 92 _BAR_ 88 _BAR_
(106) Niektórzy producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż wyżej przedstawiony spadek w cenach sprzedaży przemysłu wspólnotowego powinien być rozpatrywany w kontekście znaczącego spadku cen zakupu surowców, w szczególności w badanym okresie.
Dlatego, ich zdaniem, spadek ceny sprzedaży nie jest w tym przypadku istotnym wskaźnikiem szkody.
(107) W tym kontekście należy wyjaśnić, że w akapicie 79 rozporządzenia o cle tymczasowym, zamiast 31 % spadku w kosztach produkcji powinien być 31 % spadek kosztu zakupu surowców.
Komisja dokonała analizy wpływu spadku kosztów surowców na cenę sprzedaży.
Analiza wykazała, iż dla ogółu przemysłu wspólnotowego wyżej wymieniony spadek w kosztach zakupu surowców oznaczał około 23 % wszystkich kosztów produkcji lub 21 % ceny sprzedaży między rokiem 1996 a badanym okresem.
Na tej podstawie potwierdzone zostaje stwierdzenie zawarte w motywie 79 rozporządzenia o cle tymczasowym, iż koszty produkcji spadały szybciej niż ceny sprzedaży.
W tej sytuacji rentowność wzrosła w liczbach absolutnych o 10,7 punktu procentowego w rozpatrywanym okresie (z 4 % w 1996 r. do 6,7 % w badanym okresie).
(108) Jednak kształtowanie się cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego należy postrzegać w świetle kształtowania się cen w rozpatrywanych krajach.
Jak określono w akapicie 69 rozporządzenia o cle tymczasowym, ceny sprzedaży przywożonego z tych krajów poliestrowego włókna odcinkowego stale spadały w badanym okresie.
Spadek ten wyniósł aż 22 % w tym okresie.
Jeśli przemysł wspólnotowy podążałby za tą tendencją, odnotowywałby mimo to nadal straty na tym samym poziomie, co w roku 1996.
(109) Analizując ceny przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, należy pamiętać, iż przemysł ten nie osiągnął w badanym okresie minimalnego poziomu zysku w wysokości 10 %.
W tych okolicznościach stwierdza się, że ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego stanowią istotny wskaźnik szkody, ponieważ wpływają one na sytuację przemysłu.
4.6.4. Rentowność przemysłu wspólnotowego
(110) RA argumentował, że ze względu na brak danych dotyczących rentowności przemysłu wspólnotowego przed pojawieniem się przywóz towarów po cenach dumpingowych, niemożliwa jest właściwa ocena, czy szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy jest znacząca.
(111) Niektórzy producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż poprawa rentowności przemysłu wspólnotowego nie wskazywała na pojawienie się szkody.
Rentowność w danym okresie rzeczywiście znacznie się poprawiła, mianowicie od około 4 % straty do ponad 6 % zysku.
Twierdzili oni ponadto, iż ogólny zysk osiągnięty przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie nie może być dalej zwiększany przy obecnym asortymencie włókien zwykłych i specjalnych, o ile przemysł wspólnotowy nie będzie wytwarzał i sprzedawał bardziej specjalistycznych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego.
(112) Obecne postępowanie wykazało, że poprawa rentowności wynikała głównie zarówno z procesu restrukturyzacyjnego przedsięwziętego przez przemysł wspólnotowy, jak i związanego z tym obniżenia kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz z obniżki cen zakupu surowców.
Koszty produkcji spadały szybciej niż ceny sprzedaży, co pozwoliło przemysłowi wspólnotowemu na ponowne osiąganie zysków w 1998 r.
Mimo to wskazano, iż ta poprawa rentowności może być tylko zjawiskiem chwilowym i inne negatywne czynniki, w szczególności możliwe niekorzystne tendencje cen surowców, mogą mieć negatywny wpływ na obecną rentowność.
To stwierdzenie zostało poparte faktem, iż główne surowce używane przez przemysł wytwarzający poliestrowe włókna odcinkowe są w znacznym stopniu uzależnione od ceny ropy naftowej.
(113) Należy także zauważyć, że poprawa rentowność w danym okresie nie prowadzi automatycznie do wniosku, iż przemysł wspólnotowy nie poniósł żadnych znacznych szkód.
Ocena, czy szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy była znaczna, nie może się opierać tylko na rentowności ani na porównaniu rentowności między rokiem 1996 a badanym okresem.
Faktycznie rozporządzenie podstawowe wskazuje szereg czynników, między innymi wielkość przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływ na ceny produktów podobnych na rynku wspólnotowym, przy czym podkreśla, że ani żadne pojedyncze, ani kilka z tych kryteriów nie dają decydujących wskazówek co do zaistnienia szkody.
(114) Jak przedstawiono we wnioskach dotyczących ekonomicznej sytuacji przemysłu wspólnotowego, zawartych w akapicie 82–85 rozporządzenia o cle tymczasowym, rentowność osiągnięta przez przemysł nie była uznana za główny wskaźnik szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Negatywne tendencje zostały rzeczywistości zaobserwowane w przypadku większości wskaźników ekonomicznych odnoszących się do tego przemysłu: udziału w rynku, zdolności produkcyjnej, wielkości sprzedaży, ceny sprzedaży, zapasów, inwestycji, zatrudnienia i znaczącego podcinania cenowego wskutek przywozu towarów po cenach dumpingowych z rozpatrywanych krajów.
(115) Na tej podstawie i z uwagi na brak żadnych innych uwag dotyczących rentowności przemysłu wspólnotowego, potwierdzony zostaje niniejszym wniosek, że rentowność w badanym okresie była nieadekwatna.
4.6.5. Udział w rynku
(116) Należy przypomnieć, że, jak wspomniano w motywie 77 rozporządzenia o cle tymczasowym, udział w ogólnym rynku wspólnotowym przemysłu wspólnotowego spadł znacząco od 1996 r. do badanego okresu z 68 % do 50,3 %.
(117) Niektórzy producenci dokonujący wywozu twierdzili, iż spadek udziału w rynku przemysłu wspólnotowego trzeba rozpatrywać w świetle niekorzystnej sytuacji pod względem kosztów, w jakiej znajduje się przemysł wspólnotowy w porównaniu z rozpatrywanymi krajami.
Ich zdaniem nie można oczekiwać, iż przemysł wspólnotowy utrzyma swój udział w rynku, jeśli jego koszty produkcji są znacząco wyższe niż koszty danych producentów dokonujących wywozu.
(118) Ten argument został uznany za nieistotny w kontekście postępowania antydumpingowego.
W takim postępowaniu należy ustalić, czy przywóz jest dokonywany po cenach dumpingowych i czy wyrządza szkodę przemysłowi wspólnotowemu, tak jak to zostało ustalone w niniejszym przypadku.
Oprócz tego producenci dokonujący wywozu mogą wykorzystywać swoje korzyści pod względem kosztów, o ile czynią to zarówno na rynku krajowym, jak i na rynkach eksportowych.
4.6.6. Wniosek
(119) W związku z powyższym stwierdzono, iż wyżej przedstawione argumenty nie pozwalają na zmianę ustaleń dokonanych w rozporządzeniu o cle tymczasowym.
Dlatego treść motywów 82–85 rozporządzenia o cle tymczasowym i wniosek, że przemysł wspólnotowy poniósł znaczne szkody w badanym okresie, zostają niniejszym potwierdzone.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1. Skutek przywozu towarów po cenach dumpingowych
(120) RA twierdził, iż nie ma dowodów na to, iż szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy spowodowane zostały przez niewielkie ilości przywożone z Australii.
RA argumentował, iż udział w rynku importowym Australii był tak niski (2 % spożycia), iż nie mógł mieć wpływu na poziom cen na rynku wspólnotowym. Musiał on raczej podążać za tendencjami narzuconymi przez dużych uczestników na rynku wspólnotowym.
W związku z tym ewentualne szkody są, zdaniem RA, wynikiem dużego przywozu z innych państw trzecich.
(121) Podobnnie RT twierdził, iż z uwagi na to, że przywóz z Tajlandii był znikomy w latach 1996 i 1997, nie mógł on wyrządzić szkody przemysłowi wspólnotowemu i dlatego analiza wpływu tego przywozu po winna zaczynać się od 1998 r.
(122) RT i jeden indonezyjski producent dokonujący wywozu twierdzili, iż w świetle danych opublikowanych w rozporządzeniu o cle tymczasowym wniosek Komisji na temat osłabienia przemysłu wspólnotowego nie był słuszny.
Twierdzenie to opierało się w szczególności na poprawie rentowności przemysłu wspólnotowego w badanym okresie oraz na analizie udziału w rynku i wskaźników sprzedaży odnoszących się do niniejszego badanego okresu i do danych za rok 1996 pochodzących z rewizji wygaśnięcia środków odnoszących się do poliestrowego włókna odcinkowego z Tajwanu i Korei, jak przedstawiono w rozporządzeniu (WE) nr 1728/1999 [5].
(123) Te same strony twierdziły ponadto, iż niektórzy producenci włączeni do definicji przemysłu wspólnotowego koncentrują się na produkcji specjalnych produktów o wysokiej zyskowności.
Dlatego nie można mówić o tym, że przemysł wspólnotowy jest podatny na przywóz z Indonezji składający się głównie z normalnych poliestrowych włókien odcinkowych.
Ich zdaniem wysokie zyski pochodzące z włókien specjalnych wskazują, że przemysł wspólnotowy jest w dużym stopniu chroniony przed skutkami tego przywozu.
(124) Jeśli chodzi o argumenty RA dotyczące udziału w rynku, należy przypomnieć, że ustalono, że przywóz z Australii w badanym okresie przewyższał poziom uznany za nieznaczny.
Ponadto ustalono, iż zostały spełnione przesłanki dla skumulowanej oceny przywozu.
W tych okolicznościach uwagi dotyczące poszczególnego udziału w rynku poszczególnych krajów w badanym okresie i w latach poprzedzających badany okres nie zostały uznane za istotne.
To odnosi się również do podobnych argumentów podnoszonych przez RT.
(125) Ponadto należy przypomnieć, iż dumpingowy przywóz poliestrowego włókna odcinkowego z rozpatrywanych krajów zaniżający ceny przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym miał znaczący negatywny wpływ na sytuację ekonomiczną przemysłu wspólnotowego.
To ustalenie zostało potwierdzone przez fakt, że rynek poliestrowych włókien odcinkowych jest przejrzysty i dlatego różnice w cenach i tanie oferty mogą spowodować presję cenową.
(126) Oprócz tego uważa się, że RA nie przedstawił żadnych dowodów przeciwko wstępnemu ustaleniu, że przemysł wspólnotowy ponosił znaczne straty w wyniku taniego przywozu towarów po cenach dumpingowych.
Dlatego niniejszym potwierdzony zostaje wniosek, że przywóz towarów po cenach dumpingowych, oddzielnie uwzględniony, był przyczyną znaczącej szkody materialnej poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(127) Rozwój rentowności przemysłu wspólnotowego został obszernie przeanalizowany w motywie 79 rozporządzenia tymczasowego, a dodatkowa informacja została udzielona w sekcji 4.6.4 powyżej.
W tym kontekście należy wskazać, iż nie jest słuszne twierdzenie, że przemysł wspólnotowy koncentruje się na wysokowartościowych rodzajach poliestrowego włókna odcinkowego.
Faktycznie w badanym okresie sprzedaż przez przemysł wspólnotowy tzw. surowcowych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego, które są głównie sprowadzane z zainteresowanych krajów, wyniosła 72 % jego całkowitej sprzedaży.
Dlatego ustalenie to potwierdza wniosek, iż przywozem towarów po cenach dumpingowych ma niekorzystny wpływ na przemysł wspólnotowy jako całość.
(128) Jeśli chodzi o znaczenie danych za 1996 r. pochodzących z rewizji wygaśnięcia środków dotyczących poliestrowego włókna odcinkowego z Tajwanu i Korei, jak wyjaśniono w akapicie 99, w przypadku producentów wspólnotowych nie chodzi o tych samych producentów co w obecnym postępowaniu.
Dlatego nie można ustalić spójnej i pewnej tendencji na podstawie wskaźników ekonomicznych za 1996 r. z tej rewizji wygaśnięcia i wskaźników za następne lata podanych w obecnym postępowaniu.
Takie podejście doprowadziłoby do błędnych i niepełnych rezultatów.
5.2. Inne czynniki
5.2.1. Wahania walutowe
(129) RA twierdził, iż Komisja nie przeanalizowała skutku wahań kursów walutowych na ceny importowe w wywozie z Australii, podkreślając, że w badanym okresie na przywóz poliestrowego włókna odcinkowego z Australii korzystnie wpłynęła aprecjacja kursu walutowego.
(130) W tym kontekście należy zauważyć, iż przywóz z tego kraju był na rynku wspólnotowym fakturowany w USD, w DEM i w GBP, a nie w AUD.
Parytet australijskiej waluty nie miał w związku z tym znaczenia dla dokonanych ustaleń.
(131) W każdym przypadku należy podkreślić, iż australijska waluta podlegała deprecjacji w trakcie pierwszych siedmiu miesięcy badanego okresu, a następnie aprecjacji w trakcie kolejnych pięciu miesięcy badanego okresu, w porównaniu do parytetu z ecu/EUR w pierwszym miesiącu badanego okresu.
W związku z powyższym nie było ciągłej tendencji zniżkowej australijskiej waluty w trakcie badanego okresu.
5.2.2. Ceny surowców w krajach wywozu
(132) RT twierdził ponadto, iż przy określaniu wpływu cen w przywozie z Tajlandii na przemysł wspólnotowy Komisja powinna była uwzględnić ostry spadek cen surowców w Tajlandii.
(133) Powyższy argument zostaje uznany za nieistotny dla analizy przyczyny szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
Faktycznie czynniki wpływające na koszt produkcji w kraju wywozu są jedynie istotne dla określania dumpingu.
Ważnym wskaźnikiem szkody i przyczyny szkody jest cena, po jakiej przywożony produkt objęty postępowaniem jest sprzedawany na rynku wspólnotowym.
5.3. Wniosek
(134) Ponieważ nie przedstawiono żadnych innych argumentów odnośnie do przyczyn szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, wniosek sformułowany w motywie 99 rozporządzenia o cle tymczasowym, że przywóz po cenach dumpingowych, rozpatrywany odrębnie, był powodem szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, zostaje niniejszym potwierdzony.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
6.1. Interes przemysłu wspólnotowego
(135) Ponieważ nie zgłoszono żadnych uwag dotyczących powyższych kwestii, ustalenia dotyczące przemysłu wspólnotowego sformułowane w motywie 101 rozporządzenia o cle tymczasowym zostają niniejszym potwierdzone.
6.2. Wpływ na użytkowników
(136) Po publikacji rozporządzenia o cle tymczasowym niektórzy użytkowników wspólnotowych twierdziło, iż nałożenie ceł antydumpingowych będzie miało negatywny wpływ na konkurencyjność wytwarzanych przez nich pochodnych produktów i w konsekwencji zagrozi ich przetrwaniu.
Ich zdaniem nałożenie ceł antydumpingowych spowoduje wzrost cen, który użytkownicy będą musieli uwzględnić w swoich produktach.
Taki rozwój sytuacji spowoduje z kolei wzrost przywozu po tańszych cenach tych produktów z państw trzecich lub z krajów objętych obecnym postępowaniem.
(137) Również Eurofibrefill zareagował na rozporządzenie o cle tymczasowym i zauważył, iż specjalne poliestrowe włókna odcinkowe do innych celów niż przędzenie albo nie są wcale produkowane przez przemysł wspólnotowy, albo są produkowane w ilościach niewystarczających do zaspokojenia popytu.
Zdaniem Eurofibrefill sytuacja taka wynikała z faktu, że przemysł wspólnotowy koncentrował się głównie na produkcji poliestrowych włókien odcinkowych do przędzenia.
W związku z powyższym poliestrowe włókna odcinkowe do innych celów niż przędzenie będą musiały być nadal sprowadzane z zagranicy mimo proponowanego wprowadzenia ceł antydumpingowych.
(138) Eurofibrefill twierdził też, iż przy ocenie wpływu na użytkowników projektowanych środków należy uwzględnić również obowiązujące cła antydumpingowe i środki wyrównawcze skierowane przeciwko przywozowi z innych krajów (np. z Tajwanu).
W ocenie Eurofibrefill przemysł wspólnotowy ciągle prosił o ochronę i w bliskiej przyszłości wszystkie źródła zaopatrzenia będą objęte środkami antydumpingowymi lub wyrównawczymi.
(139) W celu poparcia tego argumentu dwóch członków Eurofibrefill przekazało Komisji listy zaadresowane do producentów włączonych do przemysłu wspólnotowego, wykazujące, że ci producenci nie byli w stanie w krótkim terminie dostarczyć tych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego, o które się do nich zwrócono.
(140) Należy zauważyć, iż niektórzy z wyżej wymienionych odbiorców, którzy zajęli stanowiska po wprowadzeniu ceł tymczasowych, albo nie zgłosili się w terminie podanym w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania albo nie odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji na tym etapie.
W związku z tym większość z nich nie mogła zostać uznana za zainteresowane strony zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i ich opinie normalnie nie mogły zostać uwzględnione w ostatecznej fazie postępowania.
(141) Ponadto, jak stwierdzono w motywie 102 rozporządzenia o cle tymczasowym, ogólny poziom współpracy w postępowaniu w sprawie interesu Wspólnoty był bardzo niski.
Spółki użytkowników, które uczestniczyły w postępowaniu reprezentowały jedynie około 4 % konsumpcji produktu na rynku wspólnotowym.
W związku z tym stwierdzono, iż w szerszym zakresie nie istniały powody do obaw dotyczących wpływu nałożenia środków antydumpingowych na poliestrowe włókna odcinkowe na ich działalność.
W każdym razie uznano, iż z uwagi na tak skąpą informację nie można wyciągać żadnych daleko idących wniosków.
(142) Jeśli chodzi o argument Eurofibrefill, iż przemysł wspólnotowy koncentruje się głównie na poliestrowych włóknach odcinkowych do przędzenia, należy zauważyć, iż, jak już wcześniej wyjaśniono, produkcja i sprzedaż przez przemysł wspólnotowy rodzajów poliestrowych włókien odcinkowych do innych celów niż przędzenie wynosiła około 75 % łącznej produkcji w trakcie okresu badania.
Toteż argument, iż przemysł wspólnotowy koncentruje się głównie na poliestrowych włóknach odcinkowych do przędzenia, nie został potwierdzony w wyniku postępowania.
(143) Jeśli chodzi o dostępność specjalnych rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego, przypomina się, iż przestawienie produkcji na jakiekolwiek rodzaje poliestrowego włókna odcinkowego pociąga ze sobą, minimalne, jeśli w ogóle, problemy techniczne.
W odniesieniu do przemysłu wspólnotowego i jak już wspomniano w motywie 20, ustalono, iż może on produkować wszystkie rodzaje poliestrowego włókna odcinkowego bez potrzeby znacznych dodatkowych inwestycji.
Ważnym wskaźnikiem wpływającym na decyzję o produkcji niektórych rodzajów było to, czy cena, którą gotowy był zapłacić odbiorca pokrywała koszty produkcji i pozwalała na osiągnięcie zysku.
Dopóki eksporterzy sprzedający po cenach dumpingowych wykorzystywali nieuczciwe praktyki handlowe i oferowali poliestrowe włókna odcinkowe po niższych cenach na rynku wspólnotowego, dopóty przemysł wspólnotowy nie mógł i nie chciał konkurować, i dlatego w określonych warunkach rynkowych nie produkował danych rodzajów.
Jednakże w przyszłości można oczekiwać, iż w momencie doprowadzenia do sytuacji, w której eksporterzy dokonują wywozu na uczciwych warunkach rynkowych, przemysł wspólnotowy może znowu podjąć się produkcji odpowiednich rodzajów poliestrowego włókna odcinkowego.
(144) W każdym razie, na podstawie dostępnych danych dotyczących struktury kosztów odbiorców, poziomu projektowanych środków i proporcji między przywozem towarów po cenach dumpingowych a innymi źródłami zaopatrzenia można stwierdzić, że:
- poliestrowe włókna odcinkowe stanowią między 25 % a 45 % ogólnych kosztów produkcji użytkowników produkujących produkty pochodne;
- przeciętne cło antydumpingowe wynosi około 22 % dla rozpatrywanych krajów;
- udział przywózu towarów po cenach dumpingowych w ogólnej konsumpcji poliestrowego włókna odcinkowego wynosi 9 %.
Proponowane środki mogą w tej sytuacji doprowadzić do wzrostu kosztów produkcji odbiorców o poziom od 0,5 % do maksymalnie 0,9 %.
Taki maksymalny przypuszczalny wzrost jest uważany za względnie niski w porównaniu z pozytywnymi efektami proponowanych środków mających pozwolić na odtworzenie rzeczywistej konkurencyjności na rynku wspólnotowym.
(145) Ta analiza wpływu projektowanych środków na użytkowników wykazała tym samym, iż wprowadzenie środków antydumpingowych nie powinno skutkować wzrostem cen w przywozie do Wspólnoty tanich produktów pochodnych.
Taki wniosek został również sformułowany ze względu na brak dowodów ze strony odbiorców potwierdzających ich twierdzenie, iż np. dotychczasowe środki wobec tych produktów przyniosły takie skutki.
(146) Jeśli chodzi o wpływ obecnie obowiązujących środków na koszty produkcji odbiorców należy zauważyć, iż obowiązujące środki antydumpingowe na przywóz poliestrowego włókna odcinkowego z państw trzecich są już uwzględnione w danych dotyczących kosztów, których Komisja używała w niniejszym postępowaniu w sprawie interesu Wspólnoty.
(147) Jeśli chodzi o środki wyrównawcze, które zostały wprowadzone w ramach równoległego postępowania antysubsydyjnego ustalono, że ich wpływ może spowodować wzrost kosztów produkcji w spółkach użytkowników o poziom między 0,1 a 0,16 %.
W sumie ogólny wpływ proponowanych środków antydumpingowych i wyrównawczych może doprowadzić do maksymalnego wzrostu między 0,6 a 1,06 % kosztów produkcji całkowitego przemysłu użytkowników.
(148) W tym kontekście należy przypomnieć, że udział w przywozie z krajów objętych wszystkimi postępowaniami antydumpingowymi, łącznie z obecnym postępowaniem i równoległymi postępowaniami antysubsydyjnymi, wyniósł około 37 % całkowitego przywozu na rynek wspólnotowy w badanym okresie.
Wynika z tego, iż istnieją inne poważne źródła zaopatrzenia, do których nie są stosowane cła antydumpingowe czy wyrównawcze.
(149) Ponieważ analiza powyższych argumentów przedstawionych przez spółki użytkowników nie prowadzi do nowych wniosków, potwierdzone zostają niniejszym ustalenia w motywie 105 rozporządzenia o cle tymczasowym dotyczące wpływu projektowanych środków na odbiorców.
6.3. Wniosek
(150) Nowe argumenty, odnośnie do określenia interesu Wspólnoty, które przedstawiono, nie zostały uznane za wystarczające do zmiany poprzedniego wniosku, że nie ma istotnych powodów przemawiających przeciw nałożeniu środków antydumpingowych.
Tym samym zostają potwierdzone ustalenia tymczasowe.
7.
OSTATECZNE CŁO ANTYDUMPINGOWE
(151) W świetle wniosków sformułowanych odnośnie do dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, uznaje się, że w celu zapobieżenia wyrządzaniu dalszej szkody przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z Australii, Indonezji i Tajlandii, należy zastosować ostateczne środki wyrównawcze.
7.1. Poziom zniesienia szkody
(152) Jak wyjaśniono w motywie 108 rozporządzenia o cle tymczasowym, ustalony został nieszkodliwy poziom cen, który pokrywa koszty produkcji przemysłu wspólnotowego i rozsądną marżę zysku, którą można byłoby osiągnąć w przypadku braku przywozu towarów po cenach dumpingowych z wymienionych krajów.
(153) RT i niektórzy producenci dokonujący wywozu twierdzili iż, podczas gdy w rozporządzeniu o cle tymczasowym była mowa o tym, iż rentowność przemysłu wspólnotowego w badanym okresie w wysokości 6,7 % była nieadekwatna w przypadku obecnego postępowania, to ten poziom rentowności został uznany za właściwy w poprzednich postępowaniach [6] odnoszących się do poliestrowego włókna odcinkowego i przędzy teksturowanej z włókna ciągłego z poliestru.
Na tej podstawie zakwestionowali oni wymaganą w obecnej procedurze marżę zysku w wysokości 10 %, której, ich zdaniem, Komisja nie umotywowała.
(154) Inni producenci dokonujący wywozu argumentowali, iż wyjaśnienie Komisji zawarte w rozporządzeniu o cle tymczasowym, iż wymagany zysk powinien zapewnić długofalową zdolność działania przemysłowi wspólnotowemu, było niezgodne z ostatnim orzeczeniem Sądu Pierwszej Instancji w tej sprawie.
(155) Jeśli chodzi o wymagany zysk, należy zauważyć, że Komisja zaznaczyła w akapicie 79 rozporządzenia o cle tymczasowym, iż marża 10 % powinna zostać uznana za minimum gwarantujące zdolność działania przemysłu.
To stwierdzenie należy rozpatrywać na podstawie przepisów akapitu 101 rozporządzenia o cle tymczasowym, które mówią o tym, że przemysł wspólnotowy przez dekadę ponosił straty w wyniku dumpingowego przywozu z różnych krajów.
W tym kontekście zysk wypracowywany przez przemysł wspólnotowy przed pojawieniem się dumpingowego przywozu z Australii, Indonezji i Tajlandii nie jest dobrą podstawą do ustalania takiego zysku.
(156) Ponadto należy zauważyć, iż, jak to zostało potwierdzone przez samych producentów dokonujących wywozu, przemysł wytwarzający przędze teksturowaną z włókna ciągłego z poliestru całkowicie się różni od przemysłu wytwarzającego poliestrowe włókna odcinkowe.
Dlatego uznano, iż zysk przemysłu przędzy teksturowanej z włókna ciągłego z poliestru nie jest istotny dla ustalania zysku dla przemysłu poliestrowego włókna odcinkowego.
(157) Oprócz tego uważa się, że poziom zysku uznany za właściwy dla przemysłu wspólnotowego w 1994 r. niekoniecznie musi być podstawą do określania marży zysku cztery lata później.
Po pierwsze, ponieważ przemysł wspólnotowy ponosił straty finansowe po roku 1994.
Po drugie, przy ustalaniu właściwego zysku w 1994 r. uwzględniono długofalowe potrzeby inwestycyjne w owym czasie, podczas gdy w obecnym przypadku odpowiednio uwzględniono długofalowe straty ponoszone przez przemysł wspólnotowy oraz, jak podkreślili niektórzy producenci dokonujący wywozu, poziom zysku, który mógł zostać osiągnięty w przypadku braku dumpingowego przywozu.
W każdym razie, nawet zastosowanie sugerowanej marży zysku 6 % nie zmieniłoby poziomu zaproponowanych ceł, ponieważ nadal opierałyby się one na marginesie dumpingu.
(158) Na koniec należy podkreślić, że wyżej wymienieni producenci dokonujący wywozu nie przedstawili żadnych dowodów na to, że podejście Komisji zakładające właściwy poziom zysku było niesłuszne i nie dokonali żadnych znaczących analiz wykazujących, jak wysoka powinna być ta marża zysku.
(159) Dlatego w związku z powyższym niniejszym potwierdza się ustalenia z motywu 108 rozporządzenia o cle tymczasowym.
7.2. Forma i poziom opłaty celnej
(160) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, stawki cła antydumpingowego powinny odpowiadać marginesowi dumpingu, ponieważ poziom szkody dla wszystkich eksporterów z tych krajów został ustalony na wyższym poziomie.
(161) Jednakże w odniesieniu do równoległego postępowania antysubsydyjnego, zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 [7] (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym") i art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, na żaden produkt nie mogą być nałożone równocześnie antydumpingowe i wyrównawcze należności celne w odniesieniu do jednej i tej samej sytuacji wynikającej z dumpingu lub subsydiów eksportowych. W obecnym postępowaniu ustalono, że ostateczne cło antydumpingowe powinno być nałożone na przywóz danego produktu z Australii, Indonezji i Tajlandii i dlatego należy stwierdzić, czy i do jakiego stopnia subsydia i marginesy dumpingu wynikają z tej samej sytuacji.
(162) W równoległym postępowaniu antysubsydyjnym ustalono, że, między innymi, w Tajlandii (wszystkie spółki) i w Indonezji (tylko współpracujące spółki) subsydia były poniżej minimalnego poziomu i w związku z tym nie nałożone zostały cła wyrównawcze.
(163) W przypadku Australii wprowadzano zgodnie z art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego ostateczne cło wyrównawcze w wysokości subsydiów, które były niższe niż margines szkody.
Wszystkie programy subsydiowania objęte postępowaniem w Australii stanowiły subsydia eksportowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Jako takie, subsydia te mogły tylko wpływać na cenę eksportową australijskiego producenta dokonującego wywozu, prowadząc w ten sposób do wyższego marginesu dumpingu.
Innymi słowy, ostateczny margines dumpingu dla jedynego australijskiego producenta jest częściowo pochodną subsydiów eksportowych.
W tych okolicznościach nie wydaje się właściwe wprowadzanie zarówno ceł wyrównawczych jak i antydumpingowych w pełnej wysokości ostatecznie ustalonych subsydiów czy marginesu dumpingu.
Dlatego należy dostosować ostateczne cło antydumpingowe w celu uwzględnienia właściwego marginesu dumpingu pozostającego po wprowadzeniu ostatecznego cła wyrównawczego kompensującego skutki subsydiów eksportowych.
(164) W przypadku niewspółpracujących indonezyjskich producentów dokonujących wywozu wprowadzono zgodnie z art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego ostateczne cło wyrównawcze w wysokości subsydium, które było niższe niż margines szkody.
Ustalono, że połowa indonezyjskich programów subsydiowania stanowiła subsydia eksportowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Jako takie subsydia te mogły tylko wpływać na cenę eksportową tych niewspółpracujących indonezyjskich producentów dokonujących wywozu, prowadząc w ten sposób do zwiększenia marginesu dumpingu.
Innymi słowy ostateczny margines dumpingu dla tych niewspółpracujących indonezyjskich producentów dokonujących wywozu jest częściowo pochodną subsydiów eksportowych.
W tych okolicznościach nie wydaje się właściwe wprowadzanie zarówno ceł wyrównawczych, jak i antydumpingowych w pełnej wysokości ostatecznie ustalonych subsydiów i marginesów dumpingu.
Dlatego należy dostosować ostateczne cło antydumpingowe dla niewspółpracujących indonezyjskich producentów dokonujących wywozu w celu uwzględnienia właściwego marginesu dumpingu pozostającego po wprowadzeniu ostatecznego cła wyrównawczego kompensującego skutki subsydiów eksportowych.
(165) Na tej podstawie stawki ostatecznego cła antydumpingowego, wyrażone jako procent ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, uwzględniając wyniki postępowania antysubsydyjnego, są następujące:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_
Australia _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 12,0 % _BAR_
Indonezja _BAR_ P.T. Indorama Synthetics Tbk _BAR_ 8,4 % _BAR_
P.T. Panasia Indosyntec _BAR_ 14,8 % _BAR_
P.T. GT Petrochem Industries Tbk _BAR_ 14,0 % _BAR_
P.T. Susilia Indah Synthetic Fiber Industries _BAR_ 14,0 % _BAR_
P.T. Teijin Indonezja Fiber Corporation Tbk _BAR_ 14,0 % _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 15,8 % _BAR_
Tajlandia _BAR_ Indo Poly (Tajlandia) Ltd. _BAR_ 15,5 % _BAR_
Teijin Polyester (Tajlandia) Ltd. _BAR_ 26,9 % _BAR_
Teijin (Tajlandia) Ltd. _BAR_ 26,9 % _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 27,7 % _BAR_
(166) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych spółek, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały ustanowione na podstawie ustaleń dokonanych w ramach obecnego postępowania.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację stwierdzoną podczas postępowania w odniesieniu do danych spółek.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do cła obowiązującego w całym kraju i stosowanego w odniesieniu do "wszystkich innych spółek") odnosi się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z danego kraju i wytwarzanych przez dane spółki, czyli przez wymienione osoby prawne.
Przywożone towary, wytworzone przez inną spółkę, niewymienioną w części operacyjnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, także podmioty powiązane ze spółkami, które zostały szczególnie wymienione, nie mogą korzystać z tych stawek i stosują stawkę celną odnoszącą się do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(167) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być kierowane do Komisji [8] wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności spółki w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub wywozowej, związanej np. z taką zmianą nazwy lub zmianami odnośnie do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(168) Ponieważ w przypadku postępowania antydumpingowego w Indonezji stosowano kontrolę wyrywkową, nie można w obecnym postępowaniu dokonać rewizji nowych eksporterów, zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu. Jednakże w interesie zapewnienia równego traktowania nowych indonezyjskich producentów dokonujących wywozu i współpracujących spółek z Indonezji, które nie zostały uwzględnione w próbie, ustala się, że średnia ważona stawka celna ustalona dla spółek współpracujących powinna być stosowana wobec wszystkich nowych indonezyjskich producentów dokonujących wywozu, którzy w innym przypadku mieliby prawo do rewizji na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
8.
POBIERANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(169) Biorąc pod uwagę wielkość marginesów dumpingu ustalonych dla producentów dokonujących wywozu oraz zasięg szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za właściwe, aby zabezpieczone kwoty z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na mocy rozporządzenia o cle tymczasowym zostały ostatecznie pobrane do wysokości nałożonego cła ostatecznego, jeśli są one równe lub niższe od kwoty cła tymczasowego.
W innym przypadku pobiera się ostatecznie cło tymczasowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru, niezgrzeblonych, nieczesanych ani w inny sposób nieprzerobionych do przędzenia, sklasyfikowanych w ramach kodu CN 55032000 i pochodzących z Australii, Indonezji Tajlandii.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła dla towarów produkowanych przez niżej wymienione spółki ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Australia _BAR_ Wszystkie spółki _BAR_ 12,0 % _BAR_ — _BAR_
Indonezja _BAR_ P.T. Indorama Synthetics Tbk,Graha Irama, 17th floor,Jl.
HR Rasuna Said Blok X-1,Kav.
1–2, P.O. Box 3375 Jakarta 12950, Indonezja _BAR_ 8,4 % _BAR_ A051 _BAR_
P.T. Panasia Indosyntec Jl.
Garuda 153/74,Bandung 40184, Indonezja _BAR_ 14,8 % _BAR_ A052 _BAR_
P.T. GT Petrochem Industries Tbk,Exim Melati Building - 9th floor,Jl.
M.H. Thamrin Kav.
8–9,Jakarta 10230 _BAR_ 14,0 % _BAR_ A053 _BAR_
Ρ,Τ. Susilia Indah Synthetic Fiber Industries,Jl, Kh.
Zainul Arifin KompleksKetapang IndahBlok B 1 No.: 23,Jakarta 11140 _BAR_ 14,0 % _BAR_ A054 _BAR_
P.T. Teijin Indonesia Fiber Corporation Tbk,5th floor Mid Plaza 1,Jl Jend.
Sudirman Kav.
10–11,Jakarta 10220 _BAR_ 14,0 % _BAR_ A055 _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 15,8 % _BAR_ A999 _BAR_
Tajlandia _BAR_ Indo Poly (Tajlandia) Ltd.
35/8 MOO 4, Tambol Khunkaew Amphur Nakhornchaisri, Nakhornprathom 73120, Tajlandia _BAR_ 15,5 % _BAR_ A056 _BAR_
Teijin Polyester (Tajlandia) Ltd.
19th floor, Ploenchit Tower 898 Ploenchit road, Lumpinee, Patumwan Bangkok 10330, Tajlandia _BAR_ 26,9 % _BAR_ A155 _BAR_
Teijin (Tajlandia) Ltd.,19th floor, Ploenchit Tower898 Ploenchit road, Lumpinee, Patumwan Bangkok 10330, Tajlandia _BAR_ 26,9 % _BAR_ A155 _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 27,7 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
W przypadku gdy nowy producent dokonujący wywozu z Indonezji przedstawi Komisji wystarczające dowody, że:
- w trakcie badanego okresu nie dokonał wywozu do Wspólnoty produktu opisanego w art. 1 ust. 1,
- nie jest powiązany z innym eksporterem lub producentem w Indonezji, do którego odnoszą się środki antydumpingowe nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia,
- dokonał faktycznie wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty po upływie badanego okresu, na którym opierały się dane środki, lub się nieodwołalnie zobowiązania umownego dotyczącego wywozu znacznej ilości do Wspólnoty,
Rada może, stanowiąc zwykłą większością na wniosek Komisji po konsultacji z Komitetem Doradczym, zmienić art. 1 ust. 2, dodając nowego producenta dokonującego wywozu do wykazu spółek, które stosują średnią ważoną stawkę celną wymieniona we wspomnianym artykule.
Artykuł 3
Zabezpieczone kwoty z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz z Australii, Indonezji i Tajlandii na mocy rozporządzenia o cle tymczasowym, zostają pobrane w wysokości ostatecznego cła wprowadzonego niniejszym rozporządzeniem.
Zabezpieczone kwoty przekraczające stawkę ostatecznego cła antydumpingowego zostaną zwrócone.
W przypadku gdy stawka nałożonego cła ostatecznego jest wyższa od stawki cła tymczasowego, należy ostatecznie pobrać tylko kwoty zabezpieczone na poziomie cła tymczasowego.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1524/2000
z dnia 10 lipca 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Środki podlegające postępowaniu rewizyjnemu obejmujące Chińską Republikę Ludową
(1) W październiku 1991 r. Komisja ogłosiła rozpoczęcie [2] postępowania antydumpingowego (pierwotne postępowanie wyjaśniające) dotyczącego przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Chin).
(2) We wrześniu 1993 r. Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 30,6 % na przywóz rowerów pochodzących z Chin (rozporządzenie (EWG) nr 2474/93 [3].
(3) W kwietniu 1996 r. Komisja rozpoczęła postępowanie wyjaśniające w sprawie obejścia niniejszego cła (rozporządzenie (WE) nr 703/96 [4], w wyniku którego w styczniu 1997 r. cłem objęto dodatkowo przywóz niektórych części rowerów pochodzących z Chin (rozporządzenie Rady (WE) nr 71/97 [5].
2.
Obowiązujące środki obejmujące inne państwa
(4) W marcu 1998 r. Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Indonezji, Malezji i Tajlandii (rozporządzenie (WE) nr 648/96 [6].
(5) W lutym 1999 r. Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na rowery pochodzące z Tajwanu (rozporządzenie (WE) nr 397/99 [7].
3.
Wniosek o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego
(6) Po opublikowaniu zawiadomienia o zbliżającej się dacie wygaśnięcia środków antydumpingowych dotyczących przywozu rowerów pochodzących z Chin [8] Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (rozporządzenie podstawowe).
(7) Wniosek złożyło w czerwcu 1998 r. Europejskie Stowarzyszenie Producentów Rowerów (ESPR), działając w imieniu wspólnotowych producentów rowerów, których wspólna produkcja stanowi główny udział całkowitej produkcji we Wspólnocie (wnioskujący producenci wspólnotowi).
(8) ESPR argumentowało, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie spowoduje kontynuację lub ponowne wystąpienie dumpingu oraz szkód na rzecz przemysłu wspólnotowego.
Stwierdzając, że dowody są wystarczające, po konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja wszczęła postępowanie wyjaśniające [9] na podstawie art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
4.
Postępowanie wyjaśniające
(9) Komisja z urzędu zawiadomiła wnioskujących producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów i konsumentów, jak również przedstawicieli kraju wywozu o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego oraz dała stronom bezpośrednio zainteresowanym możliwość przedstawienia swoich poglądów na piśmie oraz złożenia wniosku o wysłuchanie.
(10) Komisja wysłała kwestionariusze stronom, o których wiadomo było, że są zainteresowane, i otrzymała odpowiedzi od dziesięciu wnioskujących producentów wspólnotowych, którzy uczestniczyli w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym (próbka) oraz od czternastu producentów eksportujących w Chinach.
Spośród tych ostatnich jedenaście następujących przedsiębiorstw wywoziło rowery do Wspólnoty w okresie, w którym przeprowadzono badanie:
- Catic Bicycle Co., Ltd
- Giant (China)
- Huiyang Kenton Bicycle Group Ltd
- Liyang Machinery (SZ)
- Merida Bicycles (China)
- Ming Cycle
- Phoenix Co.
- Shenzhen Overlord
- Shenzhen Bao An Bike
- Shun Lu Bicycle Co.
- Universal Cycle Corporation (Chiny).
(11) Postępowania wyjaśniające przeprowadzono w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci w państwie analogicznym (Meksyk):
- Biciclo SA de CV, San Luis Potosi
- Bicileyca SA de CV, Apizaco
- Mercurio SA de CV, San Luis Potosi;
b) Wnioskujący producenci wspólnotowi (próbka):
- Batavus BV, Heerenveen, Niderlandy
- BH SA, Vitoria, Hiszpania
- Cycleurope international SA, Romilly/Seine, Francja
- Dawes Cycles Ltd, Birmingham, Zjednoczone Królestwo
- Derby Cycles Werke GmbH, Cloppenburg, Niemcy
- Hercules Fahrrad GmbH & Co.
KG, Nürnberg, Niemcy
- Koninklijke Gazelle BV, Dieren, Niderlandy
- Kynast AG, Quakenbrück, Niemcy
- Micmo Gitane SA, Machecoul, Francja
- Raleigh Industries Ltd, Nottingham, Zjednoczone Królestwo.
(12) Postępowanie wyjaśniające w sprawie prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkód objęło okres od dnia 1 września 1997 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r. (okres postępowania).
Badano trendy między 1995 r. a dniem 31 sierpnia 1998 r. (rozpatrywany okres) w celu określenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkód.
(13) Postępowania wyjaśniającego nie można było zakończyć w zwykłym okresie 12 miesięcy przewidzianym w art. 11 ust. 5 podstawowego rozporządzenia z uwagi na złożoność postępowania.
(14) Komisja poszukiwała i sprawdzała wszelkie informacje uznane za niezbędne do określenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkód oraz interesu wspólnotowego.
(15) Wszystkie zainteresowane strony zostały powiadomione o niezbędnych faktach oraz ustaleniach, na których oparto wnioski z tego postępowania wyjaśniającego oraz przyznano im okres, w którym miały sporządzić szczegółowe dane.
Otrzymane szczegółowe dane zostały uważnie rozpatrzone i, gdzie zaszła taka potrzeba, zmieniono odpowiednio wyniki ustalenia.
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
(16) Rozpatrywany tutaj produkt jest taki sam jak produkt objęty pierwotnym postępowaniem wyjaśniającym, mianowicie rowery dwukołowe i inne rowery (włączając trzykołowe rowery dostawcze), niezmotoryzowane, wchodzące w zakres kodów CN 87120010, 87120030 oraz 87120080.
(17) W pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym rowery zostały sklasyfikowane w następujących kategoriach:
A) rowery górskie lub MTB
B) rowery wycieczkowe, długodystansowe i miejskie
C) rowery młodzieżowe
D) pozostałe rowery sportowe i wyścigowe
(18) W obecnym postępowaniu wyjaśniającym wykorzystano tę samą kategoryzację.
Jednakże należy zauważyć, że nie istnieją żadne wyraźne linie oddzielające kategorie i różne segmenty produktu pokrywają się.
Wiele modeli można sklasyfikować w więcej niż jednej kategorii.
(19) Postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że wszystkie rowery są sprzedawane poprzez podobne kanały dystrybucyjne na rynku wspólnotowym.
Zasadnicze stosowanie i wykorzystywanie rowerów jest identyczne, są w większości wymienne i dlatego modele z różnych kategorii konkurują ze sobą.
Na takiej podstawie stwierdzono, że wszystkie kategorie tworzą jeden produkt.
(20) Postępowanie wyjaśniające wykazało również, że rowery produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, rowery produkowane i sprzedawane przez producentów meksykańskich na rynku meksykańskim oraz rowery przywożone na rynek wspólnotowy pochodzące z Chin są takie same i dlatego są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI I PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(21) Zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia celem takiego typu postępowania wyjaśniającego jest, z uwagi na aspekty dumpingowe, określenie czy w okresie postępowania miał miejsce dumping oraz czy wygaśnięcie środków doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu (patrz art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia). Wyniki dotyczące ustalenia dumpingu powinny być rozpatrywane w świetle faktu, że wspólnotowy przywóz danego produktu spadł z najwyższego pułapu 2,5 miliona sztuk w 1991 r. do poniżej 14000 sztuk w okresie postępowania. Ponadto liczba chińskich producentów eksportujących współpracujących podczas obecnego badania wyniosła zaledwie 30 % tego przywozu w okresie postępowania.
2.
Kontynuacja dumpingu i jej prawdopodobieństwo
a) Państwo analogiczne
(22) Obowiązujące środki przewidują jedną stawkę cła na wszystkie przywożone rowery pochodzące z Chin.
Zgodnie z art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia Komisja wykorzystała taką samą metodologię, jak w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym, a więc wartość normalna była określana na podstawie informacji uzyskanych w państwie trzecim mającym gospodarkę rynkową (państwo analogiczne).
(23) Tajwan uznano za państwo analogiczne w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym.
Jednakże wykorzystania go w obecnym badaniu nie uznano za stosowne z uwagi na jednoczesny antydumping dotyczący wywozu rowerów z tego kraju oraz fakt, że nie zaproponowała tego żadna zainteresowana strona.
(24) Wnioskujący producenci wspólnotowi zaproponowali, aby Meksyk uznano za odpowiednie państwo analogiczne.
Powiadomienie o rozpoczęciu zachęciło zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie stosowności tego wyboru.
Kilku chińskich producentów eksportujących oświadczyło, że wnioskujący producenci wspólnotowi nie dostarczyli wystarczającej liczby danych w celu wykazania, że Meksyk jest właściwszym wyborem niż każde inne potencjalne państwo analogiczne, ale oni sami nie dostarczyli wystarczających dowodów na korzyść jakiejkolwiek alternatywy.
(25) Niektórzy chińscy producenci eksportujący zaproponowali Indie jako państwo analogiczne.
Jednakże stwierdzono, że Indie są niewłaściwym wyborem z dwóch głównych przyczyn:
- rowery sprzedawane w Indiach (tamtejsze rowery sprzedawane detalistom w formie zestawu części do złożenia) nie są porównywalne z rowerami wywożonymi przez chińskich producentów do Wspólnoty, oraz
- rynek indyjski jest wysoce chroniony (wysokie stawki celne, system wydawania pozwoleń na przywóz, subsydia dla producentów).
(26) Z powyższych względów następujące fakty i ustalenia wpłynęły na ocenę czy Meksyk jest odpowiednim państwem analogicznym:
- rowery produkowane w Meksyku posiadają takie same właściwości techniczne jak te, które są produkowane w Chinach i wywożone do Wspólnoty,
- Meksyk można uznać za rynek otwarty i reprezentatywny.
Przywóz rowerów wynosi 13 % rocznej sprzedaży.
Jego środowisko prawne i handlowe sprzyja swobodnemu obrotowi i konkurencji.
Jego stawka celna (20 %) jest porównywalna ze stawką Unii Europejskiej (15,4 %).
Nie ma żadnych ograniczeń ilościowych ani systemu pozwoleń.
Producentom meksykańskim wolno zaopatrywać się w części składowe i materiały zarówno na rynku krajowym (na którym jest duża liczba dostawców ram, cienkiej blachy, tworzyw sztucznych, opon, siodełek itp.), jak i zagranicznym (z uwagi na takie części jak obręcze, piasty, hamulce i przerzutki).
Fakt, że Meksyk nałożył cło antydumpingowe na chińskie rowery w 1997 r. nie jest uznawany za istotny w tym kontekście,
- wielkość sprzedaży na rynku krajowym producentów meksykańskich jest porównywalna z wielkością chińskiego wywozu,
- trzej podstawowi producenci rowerów współpracowali podczas postępowania (Mercurio SA de CV, Biciclo SA de CV i Bicileyca SA de CV), co w 1998 r. stanowiło 50 % sprzedaży na rynku krajowym, na którym konkurowali z co najmniej sześcioma innymi głównymi producentami.
Niniejsze przedsiębiorstwa są konkurencyjne, posiadają nowoczesne urządzenia przemysłowe, włączając zautomatyzowane lub częściowo zautomatyzowane cięcie ram stalowych, spawanie ram i widelców metodą TIG, malowanie oparte na proszku i benzynie lakierniczej oraz ruchome linie produkcyjne.
W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 2 ust. 7 podstawowego rozporządzenia Meksyk uznano za odpowiednie państwo analogiczne w celu ustalenia wartości normalnej rozpatrywanego produktu.
(27) Niektórzy producenci eksportujący uznali, że ustalenie wartości normalnej w państwie analogicznym nie jest już dłużej zasadne i że zniekształci wszelkie przewidywania przyszłego dumpingu. Argumentowali, że funkcjonują obecnie w warunkach gospodarki rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia oraz że fakt ten stanowi zmianę okoliczności uzasadniającą wykorzystanie innej metodologii niż ta, którą wykorzystano w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym (patrz art. 11 ust. 9).
Należy podkreślić tutaj, że każdy producent może rzeczywiście powoływać się na przeważającą właściwość warunków gospodarki rynkowej (patrz art. 2 ust. 7 lit. b) i c)), jeżeli potrafi wykazać taką zmianę okoliczności. Biorąc pod uwagę naturę takiej zmiany, uznaje się za właściwe zbadanie jej w kontekście pośredniego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 11 ust. 3. Jednakże żaden z chińskich producentów eksportujących nie dostarczył wystarczających dowodów, na podstawie których Komisja rozpoczęłaby równoległe postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 11 ust. 3 do czasu rozpoczęcia obecnego postępowania wyjaśniającego w związku z wygaśnięciem.
(28) Zatem zgodnie z art. 11 ust. 9 obecne postępowanie wyjaśniające musiało dotyczyć aspektów dumpingu z wykorzystaniem tej samej metodologii jak w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym, tzn. między innymi określania wartości normalnej w państwie analogicznym.
b) Wartość normalna
(29) Najpierw ustalono, w całości oraz model po modelu, że sprzedaż krajowa producentów meksykańskich wynosiła co najmniej 5 % wartości przywozu pochodzącego z Chin w kategoriach wielkości, tzn. były one reprezentatywne w rozumieniu art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
(30) Stwierdzono również, że wszelką istotną sprzedaż krajową współpracujących producentów meksykańskich niezależnym klientom można uznać za przeprowadzoną w ramach zwykłego obrotu.
(Średnia ważona cena sprzedaży wszelkiej sprzedaży w okresie postępowania wynosiła powyżej średniego ważonego kosztu jednostki produkcyjnej, a wielkość poszczególnych transakcji sprzedaży poniżej kosztu jednostki produkcyjnej wynosiła 20 % sprzedaży wykorzystanej do określenia wartości normalnej).
(31) Wartość normalną określono zatem na podstawie ceny zapłaconej lub do zapłacenia w ramach zwykłego obrotu przez niezależnych klientów krajowych współpracujących producentów meksykańskich w okresie postępowania.
c) Cena eksportowa
i) Współpracujący producenci eksportujący
(32) Otrzymano obszerne dane dotyczące cen eksportowych od dziesięciu chińskich producentów eksportujących.
Według danych liczbowych Eurostatu dane te jednak dotyczyły tylko 30 % chińskiego wywozu rowerów do Wspólnoty w okresie postępowania (tzn. około 4200 sztuk).
(33) Ceny eksportowe ustalono dla tych przedsiębiorstw na podstawie cen rzeczywiście zapłaconych lub do zapłacenia za rozpatrywany produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 podstawowego rozporządzenia.
ii) Producenci niewspółpracujący
(34) Dla pozostałych 70 % przywozu pochodzącego z Chin, nieobjętego żadną współpracą, wyniki trzeba było oprzeć na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Średnia cena eksportowa dla wszelkich transakcji została określona na podstawie danych liczbowych Eurostatu po odjęciu produktów wywożonych przez producentów współpracujących.
Z reguły dane liczbowe Eurostatu nie są uznawane za odpowiednie źródło informacji, w przypadku gdy współpraca obejmuje tylko 30 % przywozu danych produktów.
Wykorzystano je jednak, ponieważ z uwagi na małe ilości przywożone w badanym okresie analiza skupiła się głównie na zagadnieniu, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w znacznych ilościach raczej niż na zapewnieniu, że eksporterzy nie są nagradzani za brak współpracy.
Ponadto, ponieważ postępowanie wyjaśniające w związku z wygaśnięciem może doprowadzić tylko do utrzymania lub uchylenia środków, ale nie do ich zmiany, nie zachodzi tutaj konieczność obliczania marginesu dumpingu z absolutną precyzją.
d) Porównanie
(35) Należy zwrócić uwagę, że w niektórych przypadkach stwierdzono różnice między przywożonymi rowerami pochodzącymi z Chin a rowerami wyprodukowanymi i sprzedawanymi w Meksyku w zasadzie z uwagi na fakt, że chińskie modele były bardziej zaawansowane.
W badaniu rozpoczętym zgodnie z art. 5 podstawowego rozporządzenia, wymagałoby to dostosowania wartości normalnej w górę (w tym przypadku opartej na meksykańskich krajowych cenach sprzedaży) w celu ukazania różnicy, co z kolei podniosłoby poziom stwierdzonego dumpingu.
Jednakże takiego dostosowania nie uznano za konieczne z uwagi na całkowity mały wpływ na poziom dumpingu oraz dlatego, że nie można zmieniać środków po postępowaniu wyjaśniającym w związku z wygaśnięciem.
(36) Do celów uczciwej konkurencji oraz zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia, dokonano dostosowań z zamiarem uwzględnienia stwierdzonych różnic z uwagi na transport, ubezpieczenie, kredyt, obsługę i koszty dodatkowe, które wpływają na ceny i porównywalność cen.
e) Margines dumpingu
(37) Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia średnia ważona wartość normalna na podstawie meksykańskiej granicy fob została porównana do średniej ważonej ceny eksportowej (zarówno producentów współpracujących, jak i niewspółpracujących) na podstawie chińskiej granicy fob, na tym samym poziomie obrotu.
(38) Powyższe porównanie wykazało istnienie bardzo znacznego dumpingu przy marginesie dumpingu równym ilości, o którą wartość normalna przekroczyła cenę eksportową.
Stwierdzony margines dumpingu był wyższy niż ten, który stwierdzono w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym.
(39) Postępowanie wyjaśniające nie ujawniło żadnej przyczyny, dlaczego dumping przestałby mieć miejsce, jeżeli środki zostałyby uchylone.
Stąd wniosek, że zachodzi prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu.
(40) Niektórzy chińscy producenci eksportujący stwierdzili, że nie można dojść do ważnych wniosków dotyczących obecnego lub przyszłego dumpingu w oparciu o taką małą ilość przywozu.
Podczas gdy przyjmuje się tutaj, że stwierdzenie istnienia dumpingu nie może samo w sobie uzasadnić utrzymywania środków, jest to niemniej jednak jeden z czynników wpływających na decyzję dotyczącą faktu, czy środki te powinny zostać uchylone czy utrzymane.
3.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(41) Stwierdzono, że następujące czynniki miały związek z badaniem, czy występuje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu: występowanie dumpingu, sposoby obejścia środków, produkcja i trendy wykorzystania zdolności produkcyjnych w Chinach oraz trendy dotyczące liczby chińskich rowerów wywożonych na całym świecie po cenach dumpingowych.
a) Występowanie dumpingu i sposoby jego obejścia
(42) Podczas gdy ustalony margines dumpingu w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym był wysoki (30,6 %), obecne postępowanie wyjaśniające wskazuje, że nie tylko nie został on usunięty, ale nawet wzrósł.
(43) Ponadto poczyniono wiele wysiłków w celu obejścia nałożonych środków antydumpingowych.
Od 1993 r. we Wspólnocie rozpoczęła działalność duża liczba podmiotów zajmujących się składaniem rowerów, a przywóz części rowerowych wzrósł gwałtownie. Ten rozwój, reakcja na początkowe środki, został podkreślony w wynikach postępowania przeciw obchodzeniu środków z 1996 r.
(44) Tamto postępowanie wyjaśniające wykazało, że gdy tylko wprowadzono środki antydumpingowe w 1993 r., chińscy producenci eksportujący współpracowali z importerami we Wspólnocie w celu uniknięcia cła poprzez wysyłanie rowerów w rozłożonych na części.
Części przeznaczone dla tego samego podmiotu zajmującego się składaniem rowerów były rozkładane do różnych kontenerów, wysyłane w różnych terminach i czasem rozładowywane w różnych portach Wspólnoty.
(45) Innym sposobem obejścia przepisów była wysyłka do Wspólnoty chińskich rowerów z certyfikatami pochodzenia, które były później wycofywane, wskazującymi, że rowery wykonano w Wietnamie (523000 rowerów w latach 1992–1995).
(46) Postępowanie wyjaśniające, które doprowadziło do poszerzenia środków wykazało również, z uwagi na rozpatrywane niezbędne części rowerów, że istniały dowody dumpingu związane z wartościami normalnymi ustalonymi poprzednio.
(47) Niektóre przedsiębiorstwa zaprzeczyły, że obchodzenie początkowych środków w drodze składania rowerów we Wspólnocie stanowi czynnik, który należy rozważyć przy ocenie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu.
Jednakże nie można przyjąć tego argumentu.
Postępowanie wyjaśniające przeciw obchodzeniu środków wszczęte w 1996 r. wykazało, że obchodzeniu środków towarzyszy dumping oraz że zaradcze skutki środków są naruszane.
(48) Ponadto wyniki postępowania przeciw obchodzeniu środków, jak również obecny niski poziom przywozu pochodzącego z Chin wykazały, że chińscy producenci eksportujący poczynili małe wysiłki w celu konkurowania na rynku wspólnotowym na poziomach cen antydumpingowych.
b) Produkcja i trendy wykorzystujące zdolności produkcyjne w Chinach
i) Przemysł ogólnie
(49) Według dostępnych informacji (skarga) zdolności produkcyjne w Chinach są bardzo wysokie (szacuje się je na około 70 milionów sztuk).
W ciągu ostatnich kilku lat dokonano znacznych inwestycji w przedsięwzięcia joint ventures, w szczególności ze strony przedsiębiorstw tajwańskich, oraz przyznaje się producentom zorientowanym na wywóz rabaty na wysokie opodatkowanie i cło.
(50) Od 1995 r. aż do badanego okresu całkowita produkcja rowerów spadła, konsumpcja krajowa różnicowała się pomiędzy 25–30 milionów sztuk, a wywóz wahał się między 8 a 16 milionów rowerów.
Wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnych jest raczej niski, wynosi niewiele powyżej 50 %.
(51) Z powodu ogromnej nadwyżki zdolności produkcyjnych chińscy producenci eksportujący mają znaczący zastój zarówno w procesie produkcyjnym, jak i w gamie produktów.
Ci producenci byliby w stanie szybko zwiększyć produkcję i skierować ją na dowolny rynek wywozowy, włączając wspólnotowy, gdyby środki zostały uchylone.
(52) Sytuację pogarsza fakt, że zamiast objąć go środkami od 1997 r., przywóz niezbędnych części rowerowych ciągle wzrasta, ponieważ podmioty zajmujące się składaniem rowerów są w stanie uzyskać wyłączenie z cła, jeżeli potrafią wykazać, że wartość części pochodzących z lub przywiezionych z Chin jest niższa niż 60 % całkowitej wartości części złożonego produktu albo też że wartość dodana do części przywożonych podczas składania lub kompletowania jest wyższa niż 25 % kosztu produkcyjnego (patrz art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia).
Wzrost przywozu części rowerowych można zobaczyć w poniższej tabeli.
Źródło:
Eurostat.
Wspólnotowy przywóz niezbędnych części rowerowych pochodzących z Chin (w sztukach) _BAR_ 1991 _BAR_ 1992 _BAR_ 1993 _BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OP _BAR_
Ramy _BAR_ 122579 _BAR_ 359396 _BAR_ 1049657 _BAR_ 1169226 _BAR_ 1456691 _BAR_ 1893237 _BAR_ 1926896 _BAR_ 2445528 _BAR_ 2272651 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 293 _BAR_ 856 _BAR_ 954 _BAR_ 1188 _BAR_ 1545 _BAR_ 1572 _BAR_ 1995 _BAR_ 1854 _BAR_
Widelce _BAR_ 37321 _BAR_ 644926 _BAR_ 1352814 _BAR_ 1672070 _BAR_ 3283292 _BAR_ 3507635 _BAR_ 3600818 _BAR_ 3494433 _BAR_ 3529895 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 1728 _BAR_ 3625 _BAR_ 4480 _BAR_ 8797 _BAR_ 9399 _BAR_ 9648 _BAR_ 9363 _BAR_ 9458 _BAR_
(53) Części te produkowane są przez przedsiębiorstwa, które również posiadają zdolność produkowania całych rowerów.
Gdyby środki miały zostać uchylone, istnieje prawdopodobieństwo, że przywóz całych rowerów pochodzących z Chin dojdzie do skutku bardzo szybko, zastępując obecny przywóz części rowerowych.
ii) Producenci współpracujący
(54) Podczas gdy dane liczbowe za 1995 r. aż do końca okresu postępowania są względnie stałe, przewidywania na 1999 r. od współpracujących przedsiębiorstw chińskich odzwierciedlają zamiar wzrostu produkcji o 16 % do 10,6 milionów sztuk.
(55) Ponadto dane dotyczące wykorzystania zdolności produkcyjnych wykazują znaczną nadwyżkę zdolności produkcyjnych między 1995 r. i końcem okresu postępowania.
Dodatkowo wzrost produkcji przewidziany na 1999 r. wciąż pozostawiałby dostateczną zdolność produkcyjną na kolejne 5,8 milionów sztuk.
(56) Niektóre przedsiębiorstwa twierdziły, że wnioski Komisji dotyczące zdolności produkcyjnej i jej wykorzystania w Chinach nie są poparte wiarygodnymi dowodami.
W tym kontekście odnosiły się one do ustaleń Komisji Handlu Międzynarodowego Stanów Zjednoczonych.
Tego nie można było przyjąć.
Przede wszystkim ustalenia te odnoszą się do okresu innego niż OP.
Należy również zwrócić uwagę, że wnioski Komisji i Rady opierają się na danych złożonych przez samych współpracujących chińskich producentów eksportujących.
Ponadto występowanie dużych zdolności produkcyjnych wynikających ze stwierdzonego niskiego wskaźnika wykorzystania wynoszącego około 50 % dla przedsiębiorstw współpracujących potwierdzone jest informacjami dotyczącymi chińskiego sektora produkcji rowerów, jak wykazano w skardze.
W tym kontekście proste stwierdzenie poczynione przez współpracujące przedsiębiorstwa, że należy dokonać rozróżnienia między zdolnością produkcyjną dla sprzedaży na wywóz i zdolnością produkcyjną dla sprzedaży na chińskim rynku krajowym, nie zostało uznane za przekonywujące.
Nie złożono żadnych dowodów na jego poparcie.
Wreszcie należy zauważyć, że jeżeli uzna się, że wniosek Komisji powstał w oparciu o zbyt wąskie podstawy, jest to całkowicie spowodowane znaczną niechęcią do współpracy chińskich producentów eksportujących.
c) Trendy w chińskim wywozie do państw trzecich
i) Ogólny wzrost
(57) Dane liczbowe Comextu, na których należy się oprzeć z powodu niskiego poziomu współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących wykazały, że chiński wywóz na skalę światową wzrósł z 12,8 milionów sztuk w 1995 r. do 14,6 milionów sztuk w 1997 r. (+ 14 %).
W pierwszej połowie 1998 r. wywóz wynosił 8 milionów sztuk – wzrost o 22 % w tym samym okresie w 1997 r.
(58) Niniejszy trend zilustrowany jest przez sytuację w USA, gdzie rowery pochodzące z Chin nie podlegały środkom antydumpingowym.
Przywóz ten wzrósł z 4 milionów sztuk w 1995 r. do 8,4 milionów sztuk w 1998 r. szczegóły podano w poniższej tabeli.
Źródło:
Comext.
Wywóz z Chin _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ OP _BAR_
Wielkość _BAR_ Średnia cena jednostkowa (USD) _BAR_ Wielkość _BAR_ Średnia cena jednostkowa (USD) _BAR_ Wielkość _BAR_ Średnia cena jednostkowa (USD) _BAR_ Wielkość _BAR_ Średnia cena jednostkowa (USD) _BAR_ Wielkość _BAR_ Średnia cena jednostkowa (USD) _BAR_
Świat _BAR_ 12822722 _BAR_ 42 _BAR_ 12239224 _BAR_ 38 _BAR_ 14617906 _BAR_ 35 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
USA _BAR_ 4074554 _BAR_ 52 _BAR_ 3902483 _BAR_ 39 _BAR_ 5734027 _BAR_ 38 _BAR_ 8400000 _BAR_ — _BAR_ 7511342 _BAR_ — _BAR_
(59) Ponadto zaobserwowano znaczny spadek cen.
W latach 1995 i 1997 chińskie ceny eksportowe na świecie spadły średnio o 17 % za sztukę i dla wywozu do USA o 27 %.
ii) Możliwe powstrzymanie chińskiego wywozu spowodowane wprowadzeniem środków antydumpingowych oraz ograniczeń ilościowych w państwach trzecich
(60) Według dostępnych informacji kilka państw przyjęło ostatnio środki obrony handlowej dotyczącej chińskich rowerów z uwagi na szkody spowodowane w ich przemyśle krajowym. W 1997 r.
Kanada i Meksyk nałożyły cła antydumpingowe, podczas gdy Południowa Korea i Wietnam zdecydowały się nałożyć ograniczenia przywozowe w nagłych przypadkach.
Chińscy producenci eksportujący znaleźli się zatem pod naciskiem znalezienia alternatywnych rynków wywozowych.
Gdyby Wspólnota zniosła obecne środki antydumpingowe, jej rynek stałby się bardzo atrakcyjny dla tych producentów.
iii) Chiński wywóz do pozostałych państw trzecich
(61) Należy zauważyć, że po tym jak Rada nałożyła cła antydumpingowe w 1993 r. producenci eksportujący w Chinach z łatwością przeniknęli na inne rynki wywozowe takie jak Australia i Korea Południowa.
d) Dumping stosowany przez współpracujących producentów eksportujących w państwach trzecich
(62) Wywóz dokonywany przez chińskich współpracujących producentów eksportujących do państw trzecich (USA, Australia i Japonia w szczególności) jest w zasadzie bardzo reprezentatywny dla całkowitego chińskiego wywozu rowerów i wyniósł 70 % całkowitego chińskiego wywozu do USA w latach 1996 i 1997 oraz odpowiednio 20 % i 50 % całkowitego wywozu do Japonii i Australii w tym samym okresie.
(63) Do celów niniejszego postępowania oraz w oparciu o odpowiedzi na kwestionariusz współpracujących producentów eksportujących analiza skupiła się na tych kategoriach, które dotyczyły również wywozu do Wspólnoty: kategorie A i C. Dla każdej kategorii średnia ważona cena eksportowa była określana na państwo pochodzenia dla wszystkich chińskich współpracujących producentów eksportujących.
(64) Do celów obliczania tego dumpingu średnia ważona wartość normalna dla tych modeli była określana dla każdej kategorii i porównywana z odpowiednią ceną eksportową.
(65) Dla USA, Kanady, Australii, Japonii i dla wszystkich innych poważnych importerów świadczyło to o wyraźnych dowodach znacznego dumpingu (29 %–96 %) dla obu kategorii.
Uzasadnione jest więc przypuszczenie, że gdyby zniesiono środki Wspólnoty, chińscy producenci eksportujący sprzedawaliby podobne ilości po podobnych cenach we Wspólnocie.
4.
Wniosek
(66) Postępowanie wyjaśniające wykazało w sposób jasny, że ilość (chociaż mała) przywożona do Wspólnoty w okresie postępowania pochodząca z Chin była przedmiotem dumpingu.
Poziom stwierdzonego dumpingu znacznie przekroczył poziom stwierdzony w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym.
(67) Postępowanie wyjaśniające wykazało również, ze wielkość wywozu chińskich rowerów do Wspólnoty byłaby z całą pewnością znaczna, gdyby uchylono obecne środki.
Taki wniosek nasunął się z uwagi na znaczne niewykorzystane zdolności produkcyjne dostępne w Chinach oraz na historię obchodzenia środków.
Wszystko to przedstawia nieustępujące silne zainteresowanie chińskich producentów eksportujących sprzedażą we Wspólnocie.
Prawdopodobieństwo podnoszenia wielkości przywozu do znacznych poziomów wzrasta przez ryzyko zakłóceń w handlu ze Wspólnotą spowodowanego przyjęciem przez Południową Koreę, Meksyk, Kanadę i Wietnam handlowych środków obronnych.
(68) Zauważono również, że znacznie podwyższone ilości byłyby najprawdopodobniej wywożone do Wspólnoty po dumpingowych cenach.
Uzasadniają to wysokie marginesy dumpingu stwierdzone w chińskim wywozie na inne główne rynki w państwach trzecich.
Jest mało prawdopodobne, żeby chińscy producenci eksportujący przywrócili duży wywóz do Wspólnoty bez podobnie niskich, dumpingowych cen eksportowych.
(69) Podsumowując, istnieje duże prawdopodobieństwo, że gdyby uchylono środki, przywóz wspólnotowy pochodzący z Chin wystąpiłby ponownie w znacznych ilościach i po znacząco dumpingowych cenach.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(70) Producenci wspólnotowi włączeni do definicji "przemysłu wspólnotowego" do celów postępowania pierwotnego stanowili około 54 % całkowitej wspólnotowej produkcji rowerów.
(71) Wnioskujący producenci wspólnotowi stanowili około 58 % całkowitej produkcji wspólnotowej w okresie postępowania.
Stanowią oni "przemysł wspólnotowy" w rozumieniu art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia i są nazywani dalej w ten sposób.
(72) Pozostali producenci we Wspólnocie (stanowiący około 42 % całkowitej produkcji wspólnotowej) są zwani dalej "niewnioskującymi producentami".
E. ANALIZA RYNKU WSPÓLNOTOWEGO
1.
Uwagi wstępne
(73) Sytuacja przemysłu wspólnotowego została oceniona w oparciu o dwie kategorie danych:
i) globalne wskaźniki szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy jak określono w sekcji D powyżej (produkcja, zdolność produkcyjna, wykorzystanie zdolności, zapasy, sprzedaż, inwestycje i zatrudnienie) zebrane od państwowych towarzystw rowerowych we Wspólnocie.
Dane od przemysłu wspólnotowego zostały dokładnie sprawdzone, na ile to możliwe, i porównane z innymi dostępnymi informacjami (danymi statystycznymi, danymi z poprzednich postępowań antydumpingowych itp.);
ii) niektóre wskaźniki poniesionych szkód związane z wynikami (rentowność, ceny, rozwój i podcinanie cen) zostały zebrane i sprawdzone na poziomie próbki.
Przedsiębiorstwa te odpowiedziały na kwestionariusz Komisji i w pełni współpracowały w postępowaniu wyjaśniającym.
Stanowią one około 40 % wielkości produkcji przemysłu wspólnotowego.
2.
Zużycie we Wspólnocie
(74) Zużycie we Wspólnocie obliczono przez połączenie całkowitej wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym dokonanej przez wszystkich producentów wspólnotowych (przemysł wspólnotowy i niewnioskujących producentów) oraz całkowitego przywozu (dane liczbowe Eurostatu).
(75) Zużycie spadło o 11 % w rozpatrywanym okresie, z 17401000 sztuk w 1995 r. do 15452000 sztuk w okresie postępowania.
W tym samym czasie wartość zużycia utrzymywała się na stałym poziomie i wynosiła około 2,3 miliona EUR, wskazując, że średnie ceny sprzedaży na rynku wspólnotowym wzrosły.
(76) Negatywny trend w zużyciu (w sztukach) można częściowo wytłumaczyć stałym spadkiem udziału dwóch podstawowych produktów w sektorze rowerowym od początku lat dziewięćdziesiątych: sprzedaż rowerów BMX (dziecięce "rowery motocrossowe" – kategoria C) znacznie zmalała od 1991 r. i znaczny spadek popularności rowerów kategorii A (MTB, rowery górskie) od 1992 r.
Spadek sprzedaży tych dwóch typów nie został wyrównany sprzedażą innych typów lub kategorii.
(77) Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że BMX-y i rowery MTB są podstawowymi produktami wywozowymi Chin.
W konsekwencji nie może nastąpić powrót szkód, jeżeli, jak uznała sama Komisja, nie istnieje już znaczny popyt na te produkty we Wspólnocie.
(78) Popyt na BMX-y i rowery MTB na rynku wspólnotowym jest wciąż znaczny, chociaż spadł w rozpatrywanym okresie.
Zgodnie z dostępnymi informacjami, ciągle sprzedawano kilka milionów rowerów MTB na rynku wspólnotowym w okresie postępowania.
Ponadto producenci wspólnotowi i producenci eksportujący wprowadzili na rynek kilka nowych rodzajów BMX-ów, który jest ciągle jednym z podstawowych typów rowerów dla dzieci.
(79) Argument podniesiony przez chińskich producentów eksportujących uznaje się za bezpodstawny.
3.
Przywóz rowerów pochodzących z Chin po cenach dumpingowych
a) Wielkość i cena przywozu rowerów pochodzących z Chin
(80) Liczba rowerów pochodzących z i przywożonych z Chin spadła miedzy 1995 r. (kiedy przywożono w sumie 65408 sztuk) a okresem postępowania.
Po wzroście o 29 % w 1996 r., liczba spadała od 1997 r. i przywieziono tylko 13651 rowerów w okresie postępowania.
(81) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że skoro zgodnie z art. 11 ust. 5 podstawowego rozporządzenia postępowania odwoławcze muszą zostać objęte tymi samymi przepisami, co inne postępowania wyjaśniające, art. 5 ust. 7 podstawowego rozporządzenia stosuje się również względem postępowań rewizyjnych w związku z wygaśnięciem. Argumentowano, że obecne postępowanie odwoławcze nigdy nie powinno zostać wszczęte, ponieważ przywóz pochodzący z Chin wynosi poniżej 1 % całkowitego zużycia zarówno w kategoriach wielkości, jak i wartości w okresie postępowania wyjaśniające, tzn. poniżej progu de minimis.
(82) Artykuł 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia stanowi, że:
"Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego nałożeniu (…), chyba że podczas rewizji stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody (…)"
Z powyższego wynika, że celem postępowania wyjaśniającego w związku z wygaśnięciem, bez względu na poziom przywozu z rozpatrywanego państwa, jest określenie, czy wygaśniecie środków antydumpingowych może doprowadzić do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody.
Nie jest to określenie szkody materialnej, określonej w art. 3 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
(83) W rezultacie nie można przyjąć twierdzenia, że obecne postępowanie wyjaśniające zostało nienależycie rozpoczęte.
(84) Można by wywnioskować z danych liczbowych w akapicie 80, że cła antydumpingowe na chińskie rowery wywierają od 1993 r. skutek natychmiastowy i radykalny na wielkość przywozu, który osiągnął 2,5 miliona rowerów w 1991 r.
Jednakże te dane liczbowe nie odzwierciedlają dalszych dwóch ustaleń, które nieco zmieniają sytuację.
(85) Po nałożeniu ostatecznych ceł antydumpingowych w 1993 r. chińscy producenci eksportujący wywozili rowery do Wspólnoty z wykorzystaniem fałszywych deklaracji pochodzenia (patrz akapit 44 i 45).
Stwierdzono również obchodzenie obowiązujących ceł. Do początku 1997 r.
[10] nacisk spowodowany wielkością przywozu rowerów pochodzących z Chin był dużo większy niż sugerowały dane liczbowe.
(86) Średnia cena rowerów pochodzących z Chin znacznie wzrosła w rozpatrywanym okresie (+ 80 %), szczególnie między 1997 r. a okresem postępowania (+ 51 %).
Jednakże przy ograniczonych ilościach przywożonych, które znacznie spadły (–79 %) w rozpatrywanym okresie, nie można wyciągnąć żadnego rzetelnego wniosku dotyczącego cen i rozwoju cen, szczególnie że nie ma żadnych dostępnych informacji związanych z możliwymi zmianami w asortymencie produktów.
b) Kształtowanie się cen producentów eksportujących
(87) Mimo przywozu bardzo ograniczonych ilości w okresie postępowania kształtowanie się cen producentów eksportujących analizowane było w oparciu o złożone informacje o cenach.
Niniejsza analiza wzięła pod uwagę rzeczywiste ceny eksportowe producentów eksportujących (granica Wspólnoty CIF), zarówno z cłem antydumpingowym, jak i bez niego, jak również ceny loco fabryka pobierane przez przemysł wspólnotowy od niezależnych klientów na tym samym poziomie obrotu.
(88) Analiza wykazała, że ceny eksportowe były znacznie niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego zarówno z zastosowaniem, jak i bez stosowanego cła antydumpingowego.
4.
Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
a) Uwaga wstępna
(89) Oceniając sytuację przemysłu wspólnotowego należy zwrócić uwagę, że od nałożenia środków antydumpingowych na przywóz rowerów pochodzących z Chin przywóz z innych państwach trzecich również jest przedmiotem postępowań antydumpingowych.
W 1996 r. nałożono środki antydumpingowe na rowery pochodzące z Indonezji, Malezji i Tajlandii, a w 1999 r. na pochodzące z Tajwanu.
b) Produkcja
(90) Od 1995 r. aż do okresu postępowania produkcja przemysłu wspólnotowego spadła o 25 % lub o ponad 2 miliony sztuk (z 8842500 do 6400000).
(91) Postępowanie wyjaśniające ujawniło, że spadek ten jest wynikiem faktu, że kilka przedsiębiorstw zlikwidowało działalność, a główni producenci wspólnotowi zmniejszyli produkcję.
Należy również nadmienić, że w celu przetrwania niektórzy producenci wspólnotowi włączeni do definicji przemysłu wspólnotowego w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym przeszli z pełnego cyklu produkcyjnego (tzn. włączając produkcję ram) na prostą działalność polegającą na składaniu lub podskładaniu z wykorzystaniem części przywożonych (ram, widelców, całych kół, przełożeń, wolnych kół, hamulców itp.).
c) Zdolność produkcyjna i wykorzystanie zdolności
(92) Ponieważ rowery są produkowane we Wspólnocie sezonowo, popyt na zdolność produkcyjną jest bardzo duży w niektórych miesiącach.
W większości Państw Członkowskich sezon zaczyna się w marcu, a kończy we wrześniu.
Kolekcje rowerów na następny sezon przedstawia się światu handlowemu (pośrednikom, agentom, detalistom, sprzedawcom masowym itp.) każdego września.
(93) Od 1995 r. aż do okresu postępowania wyjaśniającego zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego zmalała o 27 % z 15 do 11 milionów sztuk, w wyniku czynników, które doprowadziły do spadku produkcji oraz restrukturyzacji przeprowadzonej przez niektórych producentów wspólnotowych (patrz akapit 91).
(94) Mimo znacznego spadku zdolności, wskaźnik wykorzystania zdolności wzrósł o zaledwie 2 punkty procentowe między 1995 r. a okresem postępowania wyjaśniającego.
Rzeczywisty wskaźnik wykorzystania w okresie postępowania wyjaśniającego (58 %) powinno rozpatrywać się razem ze wskaźnikiem potrzebnym w tym typie przemysłu dla ekonomicznej żywotności (70 %).
d) Sprzedaż przemysłu wspólnotowego
(95) W rozpatrywanym okresie sprzedawane ilości spadły o 24 % lub 1,9 milionów sztuk.
Spadek dał się najbardziej zauważyć w kategoriach A (–35 %) i C (–13 %) – dokładnie w tych kategoriach, w których chińscy producenci eksportujący zajmowali bardzo silną pozycję w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym.
Spadek można wytłumaczyć co najmniej częściowo poprzez wykluczenie przywozu obchodzącego środki antydumpingowe dotyczące chińskich rowerów oraz przywozu części po wprowadzeniu środków przeciw ich obchodzeniu.
(96) Wartość sprzedaży spadła o 8 %.
Było to o wiele mniej niż spadek w kategoriach wielkości, wskazując, że średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosły w rozpatrywanym okresie.
e) Udział w rynku
(97) W wyniku sumy strat związanych z wielkością sprzedaży i wartością sprzedaży przemysł wspólnotowy stracił 15 % swojego udziału w rynku (w kategoriach wielkości) między 1995 r. a okresem postępowania wyjaśniającego, głównie w kategoriach A i C (patrz uwagi w akapicie 95).
f) Średnia cena sprzedaży i rozwój ceny
(98) Średnia ważona cena rowerów sprzedanych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym wzrosła o 10 % w rozpatrywanym okresie.
Badanie wykazało, że główni producenci włączeni do definicji przemysłu wspólnotowego zmienili swój asortyment towarowy i przenieśli się na produkty bardziej zaawansowane.
To wymagało od nich skoncentrowania swoich działań związanych ze sprzedażą na pośrednikach/detalistach, których ceny odsprzedaży są bardziej stabilne i atrakcyjniejsze w porównaniu z innymi głównymi kanałami sprzedaży, takimi jak sprzedawcy masowi i supermarkety.
(99) Podczas analizy według kategorii okazało się, że ceny w kategoriach A i C (które stanowiły większość chińskiego przywozu rowerów w pierwotnym postępowaniu wyjaśniającym) wzrosły w sumie o 13 % w rozpatrywanym okresie, chociaż schemat wzrostu nie był taki sam dla obu typów: na przykład ceny dla kategorii C wzrosły o najwyżej 20 % w latach 1995 i 1997.
(100) Dla odmiany w kategorii B, najsilniejszym segmencie przemysłu wspólnotowego, ceny sprzedaży utrzymały się na bardzo stabilnym poziomie w rozpatrywanym okresie.
g) Rentowność
(101) Chociaż średnia rentowność przemysłu wspólnotowego nieznacznie poprawiła się z – 2,3 % do – 0,6 % w rozpatrywanym okresie, ogólnie pozostała na ujemnym poziomie.
W latach 1995 i 1996 straty poniesione przez przemysł wspólnotowy utrzymywały się na stałym poziomie (2,2 % w 1996 r.).
Zostały obniżone o 1,9 punktu procentowego w 1997 r. (–0,3 % sprzedaży netto), ale ponownie wzrosły w okresie postępowania wyjaśniającego (–0,6 % sprzedaży netto).
(102) Postępowanie wyjaśniające wykazało, że najgorsze wyniki osiągnięto w okresie 1995–1996, kiedy chińscy producenci eksportujący obchodzili środki antydumpingowe (patrz akapity 44–45).
W celu ukrócenia niniejszej praktyki środkami objęto dodatkowo części rowerów na początku 1997 r.
W 1997 r. w wyniku 7 % wzrostu cen w roku 1995 rentowność przemysłu wspólnotowego uległa nieznacznej poprawie.
Potem nieznacznie spadła w okresie postępowania wyjaśniającego, mimo dalszego 3 % wzrostu cen.
(103) Powyższy trend wyraźnie wskazuje, że sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego nie powróciła jeszcze do normy w rozpatrywanym okresie.
Postępowanie wyjaśniające wykazało, że rentowność pozostała na poziomie ujemnym, mimo faktu, że przemysł wspólnotowy przeszedł znaczną restrukturyzację, zmniejszył kwotę niektórych stałych kosztów produkcji i podniósł ceny sprzedaży.
(104) Osiągniętą w rozpatrywanym okresie rentowność powinno się porównać z poziomem uznanym za minimalny dla przemysłu przy braku przywozu po cenie dumpingowej pochodzącego z Chin, tzn. 8 %.
(105) Takie pogorszenie można wytłumaczyć głównie obniżeniem wielkości produkcji (które doprowadziło do wyższych kosztów wyprodukowanej jednostki) oraz restrukturyzacją w przemyśle rowerowym.
h) Inwestycje
(106) Inwestycje przemysłu wspólnotowego w budynki, fabryki i urządzenia utrzymały się w rozpatrywanym okresie na raczej niskim poziomie.
Wyniosły zaledwie 1,7 %–2,5 % wartości sprzedaży Wspólnoty na rynku wspólnotowym.
Inwestycji dokonano głównie w związku z urządzeniami w celu poprawienia zdolności produkcyjnej (roboty spawające) oraz jakości ram rowerowych.
i) Zatrudnienie
(107) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym stopniowo spadało od 1995 r. do okresu postępowania wyjaśniającego.
W sumie zwolniono 1800 osób (12 % siły roboczej w 1995 r.).
j) Ogólne uwagi otrzymane w związku z sytuacją gospodarczą przemysłu wspólnotowego
(108) Na podstawie doniesień prasowych i fragmentów niepoufnych odpowiedzi na kwestionariusz Komisji niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że sytuacja gospodarcza niektórych producentów wspólnotowych uległa poprawie w rozpatrywanym okresie, w szczególności w kategoriach wielkości sprzedaży, wielkości produkcji i rentowności.
Twierdzono, że to zaprzecza wnioskowi, jakoby przemysł wspólnotowy był w słabej i nieodpornej sytuacji gospodarczej od czasu nałożenia w 1993 r. ceł antydumpingowych na rowery pochodzące z Chin.
(109) Należy w tym względzie podkreślić, że wymienieni producenci eksportujący dostarczyli informacji związanych głównie z niektórymi producentami włączonymi do definicji przemysłu wspólnotowego, których sytuacja nie jest reprezentatywna dla przemysłu wspólnotowego w całości.
Uważa się, że powyższe stwierdzenie nie przekreśla całości wniosków, które odzwierciedlają sytuację dla danego produktu i dla wszystkich poszczególnych przedsiębiorstw włączonych do definicji przemysłu wspólnotowego.
(110) Na takiej podstawie wniosek, że gospodarcza sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie uznaje się za nieuzasadniony.
5.
Wniosek
(111) Analiza gospodarczej sytuacji przemysłu wspólnotowego ujawniła, że większość wskaźników ekonomicznych nadal wykazywało negatywne trendy w rozważanym okresie: produkcja spadła o 25 %, wydajność produkcyjna o 27 %, wielkość sprzedaży i wartość sprzedaży odpowiednio o 24 % i 8 % oraz wartość i wielkość udziału w rynku odpowiednio o 8 % i 15 %.
Chociaż ceny wzrosły o 10 % w okresie postępowania wyjaśniającego w porównaniu z 1995 r., przemysł wspólnotowy nadal przynosił straty, a zatrudnienie zmalało o 12 %.
(112) Na tej podstawie stwierdzono, że przemysł wspólnotowy pozostaje w słabej i nieodpornej sytuacji od czasu nałożenia w 1993 r. ceł antydumpingowych na przywóz rowerów pochodzących z Chin.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Uwagi wstępne
(113) Poza sytuacją gospodarczą przemysłu wspólnotowego Komisja zbadała prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkód, gdyby usunięto środki antydumpingowe stosowane względem przywozu pochodzącego z Chin.
(114) Analiza objęła sytuację rynku wspólnotowego w świetle obchodzenia środków przez chińskich producentów eksportujących, które miało miejsce w przeszłości, sytuację przemysłu rowerowego w Chinach oraz prawdopodobne konsekwencje dla rynku wspólnotowego po uchyleniu środków antydumpingowych.
2.
Sytuacja przemysłu rowerowego w Chinach i wielkość przyszłego wywozu
(115) Jak wspomniano w akapicie 50, chiński przemysł rowerowy wykorzystuje tylko około 50 % swojej ogromnej zdolności produkcyjnej, a chińskie rowery są obecne na głównych rynkach całego świata, szczególnie w USA i Japonii.
(116) Postępowanie wyjaśniające wykazało również, że po dwuletniej nieobecności na rynku Stanów Zjednoczonych po nałożeniu ceł antydumpingowych chińscy producenci eksportujący finansowali wiele kampanii na rzecz sprzedaży, kiedy cła zostały uchylone i byli w stanie odzyskać prawie natychmiast swoją obecność na rynku.
Sprzedano dużą liczbę chińskich rowerów, w szczególności poprzez supermarkety i domy towarowe, jeden z głównych kanałów dystrybucyjnych w USA (jak również we Wspólnocie).
Na skutek tego w okresie postępowania wyjaśniającego wywieziono do USA około 8 milionów rowerów pochodzących z Chin.
(117) Wreszcie należy również przypomnieć, że kilka państw zastosowało ostatnio obronne instrumenty handlowe wobec przywozu chińskich rowerów (patrz akapit 60).
(118) Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że z powodu dużego rynku krajowego w Chinach oraz wywozu do państw trzecich o dużych, stabilnych rynkach (np. Japonii i USA), szkody prawdopodobnie nie wystąpią ponownie.
(119) Twierdzili również, że chiński przemysł rowerowy nie posiada takiego dużego nadmiaru zdolności produkcyjnej do swojej dyspozycji, aby mógł znacznie lub szybko zwiększyć przenikanie rynku wspólnotowego w sposób zagrażający przemysłowi wspólnotowemu.
Ich zdaniem nie dostarczono żadnych wiarygodnych dowodów popierających wnioski dotyczące zdolności produkcyjnej i wykorzystania zdolności w Chinach.
Twierdzono, że wskaźnik wykorzystania zdolności jest dużo wyższy (około 87 %).
(120) Prawdą jest, jak wskazano w akapicie 116, że chińscy producenci eksportujący są obecni w państwach trzecich z dużymi i stabilnymi rynkami.
Jednakże wykazali, że są w stanie szybko zmienić kierunki wywozu i przeniknąć nowe rynki.
(121) Należy również zwrócić uwagę, że wnioski dotyczące zdolności produkcyjnej i wykorzystania zdolności w Chinach są oparte na skardze, a informacje przedstawili sami chińscy producenci eksportujący (patrz akapity 54 i 55).
(122) Na tej podstawie, przy braku nowych dowodów potwierdzających, nie można przyjąć twierdzeń producentów eksportujących.
3.
Prawdopodobna sytuacja na rynku wspólnotowym bez środków antydumpingowych nałożonych na przywóz pochodzący z Chin
(123) Jak wspomniano, chińscy producenci eksportujący posiadają potencjał, aby szybko przeniknąć rynek wspólnotowy.
Bez ceł antydumpingowych i przy dodatkowej zdolności produkcyjnej można by oczekiwać w bliskiej przyszłości dużego przywozu pochodzącego z Chin, po niskich dumpingowych cenach, który osiągnąłby poziom porównywalny z poziomem z 1991 r. (około 2,5 miliona rowerów).
W ten sposób chińscy producenci eksportujący uzyskaliby udział w wysokości około 15 % rynku wspólnotowego.
(124) Taki scenariusz wydał się również bardzo prawdopodobny w oparciu o notowania cen podane przez chińskich producentów eksportujących podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność we Wspólnocie oraz oferty podczas większych wystaw rowerowych we Wspólnocie.
Te ceny, niewarunkujące usunięcia lub utrzymania środków antydumpingowych, były porównywalne do cen pobieranych przez chińskich producentów eksportujących na ich głównych rynkach wywozowych.
(125) Obecna analiza wykazała, że średnie ceny importowe z Chin mogły nieznacznie wzrosnąć w porównaniu z pierwotnym postępowaniem wyjaśniającym, ponieważ rowery z dolnego segmentu rynku były lepiej wyposażone w okresie postępowania wyjaśniającego.
Niemniej jednak te ceny lub notowania cen, wykorzystując metodologię porównywania cen opisaną w akapicie 87 i 88, były znacznie poniżej tych, które dotyczyły porównywalnych modeli sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy.
Bez ceł antydumpingowych ceny sprzedaży chińskich rowerów wyniosłyby między 40 % a 55 % poniżej średniej przemysłu wspólnotowego.
(126) Taki wniosek wskazuje, że szkodliwe ceny stosowane przez producentów eksportujących w Chinach odzyskałaby wysoki poziom, gdyby uchylono środki.
Oczekuje się, że bez ceł antydumpingowych producenci wspólnotowi straciliby wielkość sprzedaży i udział w rynku.
Dokładniej mówiąc, sprzedaż przemysłu wspólnotowego i wielkość produkcji mogłyby spaść o około 1 milion sztuk, do odpowiednio 5 milionów i około 5,4 miliona rowerów.
Jest również bardzo prawdopodobne, że producenci wspólnotowi skoncentrowaliby się na produkcji droższych rowerów.
(127) W drodze szczegółowej analizy sieci dystrybucyjnej ustalono, że:
- przemysł wspólnotowy wyróżnia się w kanale sprzedaży pośrednik/detalista (60 %–65 % całkowitej sprzedaży), sprzedając głównie w środkowym i górnym segmencie rynku,
- jednakże niektórzy producenci wspólnotowi (głównie we Francji, Niemczech i Zjednoczonym Królestwie) produkują przeważnie dla dolnego segmentu rynku i specjalizują się w sprzedaży supermarketom, masowym sprzedawcom oraz klientom producentów wyrobów finalnych (OEM) (aż do 80 % ich sprzedaży lub w sumie 2 milionów).
(128) Ponieważ chińscy producenci eksportujący konkurowaliby głównie w kanałach o wysokiej wielkości sprzedaży, nacisk na przemysł wspólnotowy byłby tam duży, a mniej dokuczliwy w kanałach sprzedaży pośrednik/detalista.
(129) Usunięcie ceł antydumpingowych przeciw chińskim rowerom doprowadziłoby do:
- dalszej restrukturyzacji przemysłu wspólnotowego i likwidacji przedsiębiorstw,
- zmniejszenia zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym,
- strat w wielkości sprzedaży, pociągających za sobą zmniejszenie wielkości produkcji, a zatem do nieuniknionych podwyżek stałych kosztów od sztuki oraz poziomów, na których fabryki nie uzyskiwałyby ani zysków, ani strat,
- strat w oszczędnościach skali prowadzących do większego zróżnicowania kosztów za sztukę.
4.
Wniosek dotyczący ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu
(130) Analiza prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu wskazuje, że szkodliwy dumping pojawiłby się ponownie pod nieobecność środków antydumpingowych przeciw rowerom pochodzącym z Chin.
(131) Jak można wywnioskować z ich zachowania w rozpatrywanym okresie oraz ich wyników na rynkach wywozowych, chińscy producenci eksportujący posiadają duże zdolności produkcyjnej i wielki potencjał do produkcji zarówno kompletnych rowerów, jak i części rowerowych.
Producenci ci dysponują zarówno technicznymi, jak i finansowymi środkami, aby szybko powrócić na rynek wspólnotowy i zyskać znaczny udział w rynku, tak jak zrobili to ostatnio w USA.
Szczególnie przy występowaniu dumpingu i słabej sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego uznaje się, że usuniecie cła antydumpingowego nieuniknienie doprowadziłoby do ponownego wystąpienia szkód materialnych w przemyśle wspólnotowym.
G. INTERES WSPÓLNOTOWY
1.
Wstęp
(132) Należy przypomnieć, że w pierwotnych postępowaniach wyjaśniających przyjęcie środków uważano za niesprzeczne z interesem wspólnotowym.
(133) W ramach niniejszego postępowania wyjaśniającego zbadano, czy zaistniały naglące powody, aby uznać, że utrzymanie środków w tym szczególnym przypadku nie leży w interesie wspólnotowym, mimo wniosków dotyczących dumpingu, poniesionych szkód i prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu.
W tym celu, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Komisja uznała wpływ istniejących środków dla wszystkich stron zaangażowanych włączonych w postępowanie wyjaśniające, jak również konsekwencje nieutrzymywania środków przeciwko Chinom.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(134) Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego wyraźnie pokazuje, że w interesie tego przemysłu należy utrzymać efektywne warunki konkurencyjne, a ceny odzwierciedlające te warunki powinny przeważać na rynku wspólnotowym.
(135) Niektóre strony twierdziły, że środki antydumpingowe nie powinny osłaniać przemysłu wspólnotowego przed konkurencją międzynarodową i że przemysł powinien w pełni odzyskać pozycję po upływie pięciu lat od wprowadzenia środków antydumpingowych.
(136) Należy zauważyć, że producenci wspólnotowi, głównie małe i średnie przedsiębiorstwa, zmierzyli się ze znaczną konkurencją ze strony przywozu pochodzącego z Chin, po niskich, dumpingowych cenach w okresie od 1988 r. do końca 1996 r.
Między 1993 r. a 1996 r. poniesione szkody dały się odczuć szczególnie mocno z uwagi na obchodzenie środków przez chińskich producentów eksportujących oraz szkodliwy dumping innego pochodzenia.
(137) Przemysł poczynił znaczne wysiłki w ostatnich latach w celu poprawy swojej zdolności produkcyjnej i wydajności, usiłując obniżyć koszty produkcji, poprawić jakość i konkurencyjność na tak cenowo wrażliwym rynku.
Jak wykazały malejące zdolności produkcyjne, kilku producentów wspólnotowych zlikwidowało lub zmniejszyło rozmiar jednostek produkcyjnych.
Takie postępowanie wyjaśniające sprzyjało pojawieniu się kilku grup, które nabyły małe, dobrze znane marki oraz jednostki produkcyjne albo też połączyły się z innymi firmami w celu restrukturyzacji i reorganizacji ich działalności.
To wskazuje na zdolność przemysłu do przystosowania, jego konkurencyjność, żywotność i wolę przetrwania.
(138) Ze środkami antydumpingowymi nałożonymi na wszelkie rozpoznane źródła dumpingu, przemysł wspólnotowy mógłby teraz korzystać ze skutecznych warunków obrotu na rynku i odzyskać ostatecznie kondycję finansową.
(139) Jednakże bez nałożenia środków przeciwko przywozowi z Chin niepewna sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego uległaby dalszemu pogorszeniu, doprowadzając z pewnością do dalszych likwidacji przedsiębiorstw, a zatem zagroziłaby tysiącom innych miejsc pracy we Wspólnocie.
Negatywne skutki dla przemysłu nasilą się poprzez oddziaływanie na wspólnotowy przemysł produkujący części i inne rodzajach działalności, zarówno odgórnie, jak i oddolnie.
3.
Interesy pozostałych producentów we Wspólnocie
(140) W rozważanym okresie zarówno sprzedaż, jak i wielkość produkcji niewnioskujących producentów we Wspólnocie zmalała o 10 % (sprzedaż z 4,6 do 4,1 miliona sztuk, produkcja z 5,1 do 4,6 miliona sztuk).
Dostępne informacje wskazywałyby, że rowery sprzedane przez niewnioskujących producentów konkurują głównie z rowerami pochodzącymi z Chin (ten sam asortyment i podobni klienci).
Na skutek tego straty w udziale w rynku byłyby również poniesione kosztem tych producentów.
Zniesienie ceł antydumpingowych na rowery pochodzące z Chin nie służyłoby zatem ich najlepszym interesom.
4.
Wpływ na konsumentów
(141) Komisja nie otrzymała uwag dotyczących niniejszego postępowania wyjaśniającego od stowarzyszeń konsumenckich we Wspólnocie wskazujących, że istnieje rzeczywisty niepokój dotyczący wpływu, jaki wywiera kontynuacja stosowania środków antydumpingowych.
(142) Jednakże przeprowadzono analizę w celu ustalenia prawdopodobnych konsekwencji zarówno usunięcia, jak i utrzymania środków.
(143) Niektóre strony twierdziły, że konsumenci posiadają wystarczający wybór z szerokiego asortymentu rowerów we wszystkich segmentach dzięki konkurencji ze strony producentów niepochodzących ze Wspólnoty oraz że konkurencja ta powinna wzrosnąć przez uchylenie środków.
(144) Postępowanie wyjaśniające wykazało, że pozostali producenci wspólnotowi zareagowali na niższą sprzedaż i wielkości produkcji oraz wyższe koszty produkcji jednostkowej przez podwyższenie cen w średnim i górnym segmencie rynku.
Tak stałoby się, gdyby uchylono środki antydumpingowe.
Należy zwrócić uwagę, że te segmenty rynku stanowią około 60 % rynku wspólnotowego w kategoriach wielkości.
(145) Konsumenci mogą wybierać z obszernego asortymentu we wszystkich segmentach, nawet bez rowerów pochodzących z Chin.
Przemysł wspólnotowy przyczynia się w znacznym stopniu do wyczerpującego asortymentu oferowanych produktów, a postępowanie wyjaśniające nie ujawniło żadnych problemów z dostawami.
(146) Bez środków antydumpingowych ceny wzrosłyby w średnim i górnym segmencie rynku, a zmalałyby w dolnym.
Nie wpłynęłoby to znacznie na wybór konsumenta.
W oparciu o powyższe, dalsze nakładanie środków antydumpingowych przeciw Chinom nie jest sprzeczne z interesami konsumentów.
5.
Wniosek
(147) Na podstawie powyższych faktów i uwag oraz po zbadaniu wszystkich argumentów przedłożonych przez zainteresowane strony uznaje się, że nie istnieją żadne naglące powody przemawiające za nieutrzymaniem obowiązujących środków dotyczących przywozu pochodzącego z Chin.
Ponieważ obowiązujące cło antydumpingowe dotyczące kompletnych rowerów zostało rozszerzone przez rozporządzenie (WE) nr 71/97 i objęło dodatkowo przywóz niektórych części rowerowych pochodzących z Chin, cło utrzymane jest w formie rozszerzonej przez niniejsze rozporządzenie.
H. ŚRODKI OSTATECZNE
(148) Z tego wynika, że jak przewidziano w art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 6 podstawowego rozporządzenia, cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chin nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93, rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 71/97, powinno zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze), bezsilnikowych, obecnie klasyfikowanych w zakresie kodów CN87120010, 87120030 oraz 87120080, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka ostatecznego cła stosowanego wobec ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem wynosi 30,6 %.
3.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1526/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1040/2000 [2], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2491/98 [4] stanowi, że przy wywozie tych towarów produkty rolne, które zostały użyte, mogą się kwalifikować do refundacji ustanowionych stosownie do przepisów o wspólnej organizacji rynku w danych sektorach.
(2) Artykuł 31 rozporządzenia (WE) 1255/1999 przewiduje refundacje do niektórych produktów objętych tym rozporządzeniem, jeżeli produkty są wywożone w formie towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
(3) Z uwagi na zobowiązania Wspólnoty w ramach Porozumienia w sprawie Rolnictwa Światowej Organizacji Handlu (WTO) [5] i dostępnych środków budżetowych oraz z uwagi na spodziewany rozwój cen we Wspólnocie i na rynkach światowych oraz wywóz produktów rolnych w formie towarów nie wymienionych w załączniku I do Traktatu, należy ograniczyć przyznawanie refundacji do produktów rolnych w formie towarów, do których mogą być one włączane.
(4) W wyniku tego należy zmienić wykaz artykułów w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(5) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1528/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
zmieniające załącznik B do rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2072/98 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r., ustanawiającego zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2491/98 [4], stanowi, że wywóz towarów i produktów rolnych, które zostały użyte, może kwalifikować się do refundacji ustanowionych na mocy rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorach, których to dotyczy.
(2) Art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 stanowi o refundacjach dla niektórych produktów, objętych rozporządzeniem, jeżeli wywożone są w postaci towarów wymienionych w załączniku B do tego rozporządzenia.
(3) Z uwagi na zobowiązania Wspólnoty, na mocy Porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie rolnictwa [5], i dostępnych środków budżetowych oraz uwzględniając oczekiwane zmiany w cenach produktów rolnych we Wspólnocie i na rynku światowym, jak również w wywozie produktów rolnych w postaci towarów nie wymienionych w załączniku I do Traktatu, możliwość przyznawania refundacji wywozowych do produktów rolnych w postaci towarów, do których mogą zostać włączone, powinna być ograniczona.
(4) W rezultacie, wykaz towarów w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 3072/95 powinien zostać zmieniony.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik B do rozporządzenia (WE) nr 3072/95 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1529/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
ustanawiające wykaz odmian Cannabis sativa L., kwalifikujących się do objęcia pomocą zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2358/71
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2358/71 z dnia 26 października 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku nasion [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1405/1999 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2358/71 wymienia Cannabis sativa L. między produktami, którym przysługuje pomoc produkcyjna w przypadku elitarnego i kwalifikowanego materiału siewnego.
(2) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 619/71 z dnia 22 marca 1971 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy dla lnu i konopi [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1420/98 [4], stanowi, że pomoc produkcyjna powinna być przyznawana jedynie dla konopi zebranych po wykształceniu nasion i które były uprawiane z kwalifikowanego materiału siewnego odmiany znajdującej się w wykazie, który został sporządzony zgodnie z procedurą określoną w art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2702/1999 [6]. Do celów przyznania pomocy dla produkcji konopi w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/2001 Rada ustaliła, że tylko te odmiany, w których zawartość THC nie jest większa niż 0,3 %, a w kolejnych latach gospodarczych, w których zawartość THC nie jest większa niż 0,2 %, mogą znaleźć się w wykazie.
(3) Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 dotyczy odmian Cannabis sativa L. z zawartością THC nie wyższą niż 0,3 % w roku gospodarczym 2000/2001, natomiast w kolejnych latach gospodarczych nie wyższą niż 0,2 %.
(4) W celu zapewnienia jednolitego stosowania w całej Wspólnocie zasad przyznawania pomocy powinien zostać sporządzony wykaz różnych odmian Cannabis sativa L. kwalifikujących się do przyznania pomocy zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 oraz wykaz określony w załączniku B do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1164/89 z dnia 28 kwietnia 1989 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące pomocy dla lnu włóknistego i konopi [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1313/2000 [8].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Nasion,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odmiany Cannabis sativa L., kwalifikujące się do przyznania pomocy zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2358/71, są wymienione w wykazie w załączniku B do rozporządzenia (EWG) nr 1164/89.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1532/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 805/1999 ustanawiające pewne środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowej floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r., w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej, w celu wspierania żeglugi śródlądowej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 wymaga od Komisji ustanowienia szczegółowych zasad wykonania polityki zdolności przewozowych floty wspólnotowej, zdefiniowanej w tym rozporządzeniu.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 805/1999 [2], przyjęty na mocy rozporządzenia (WE) nr 718/1999, ustanawia stosunek dla zasady "stary za nowy", które stosuje się od dnia 29 kwietnia 1999 r.
(3) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 wymaga stałego zmniejszania stosunku "stary za nowy", tak, aby jak najszybciej i regularnie doprowadzić go do zera, nie później niż do dnia 29 kwietnia 2003 r. Dlatego na 2000 r. konieczne jest ustalenie nowego stosunku "stary za nowy".
(4) Ze względu na rozwój sytuacji gospodarczej w różnych sektorach rynku żeglugi śródlądowej, pilną kwestią jest zredukowanie różnych stosunków "stary za nowy", wspomnianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 718/1999 i ustanowionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 805/1999, jednak w taki sposób, by nie podważać osiągnięć ulepszeń strukturalnych, realizowanych od 1990 r.
Stosunek dla przewoźników ładunków suchych powinien zostać obniżony, do 0,80:1, ponieważ sektor ten stale się rozwija.
Stosunek dla zbiornikowców wymaga mniejszego dostosowania, do 1,15:1, ponieważ sytuacja w tym sektorze pozostaje niepokojąca, a na rynku brak oznak wzrostu.
Większe dostosowanie wymagane jest w odniesieniu do pchaczy, do 0,50:1, ponieważ występujące w tym sektorze nadwyżki zdolności przewozowej są niewielkie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zostały zaopiniowane przez grupę ekspertów ds. polityki zdolności przewozowych i wspierania floty wspólnotowej, ustanowioną art. 6 rozporządzenia (WE) nr 805/1999,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 805/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 1 stosunek "1:1" zastępuje się stosunkiem "0,80:1".
2.
W art. 4 ust. 2 stosunek "1,30:1" zastępuje się stosunkiem "1,15:1".
3.
W art. 4 ust. 3 stosunek "0,75:1" zastępuje się stosunkiem "0,50:1".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1533/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1485/96 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania dyrektywy Rady 92/109/EWG w zakresie składania przez klientów oświadczeń dotyczących specjalnego wykorzystania niektórych substancji używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/109/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], zmienioną przez dyrektywę Komisji 93/46/EWG [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1485/96 z dnia 26 lipca 1996 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 92/109/EWG w zakresie deklaracji odbiorców o specyficznym użytku niektórych substancji używanych do nielegalnej produkcji narkotyków i substancji psychotropowych [3]; ustanawia wzorcowe oświadczenia dla transakcji pojedynczych i wielokrotnych.
(2) Wobec trudności spowodowanych wykorzystywaniem przez podmioty gospodarcze niezharmonizowanych wzorców oraz użycia wszystkich języków urzędowych Wspólnoty, niezbędne jest sformułowanie jednolitego wzorca dla wszystkich podmiotów gospodarczych celem ułatwienia monitorowania oświadczeń przez władze Państw Członkowskich.
(3) Chociaż większość właściwych władz wydaje zezwolenia o ograniczonym czasie ważności, ograniczenie to nie jest zaznaczone we wzorze umieszczonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, a w konsekwencji przedsiębiorstwo, działając w dobrej wierze, może dostarczyć innemu przedsiębiorstwu substancje kategorii 1 lub kategorii 2, dla których takie zezwolenie wygasło; dlatego niezbędne jest wskazanie daty wygaśnięcia na oświadczeniach wzorcowych.
(4) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwienia wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [4], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3769/92 z dnia 21 grudnia 1992 r.
[5], określonego w dyrektywie 92/109/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1485/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oświadczenie zgodne jest z wzorcem zamieszczonym w pkt 1 załącznika do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku osób prawnych, oświadczenie składane jest na papierze firmowym."
2) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oświadczenie zgodne jest z wzorcem zamieszczonym w pkt 2 załącznika do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku osób prawnych, oświadczenie składane jest na papierze firmowym."
3) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1534/2000
z dnia 13 lipca 2000 r.
określające wrażliwe obszary produkcyjne i/lub grupy odmian wysokiej jakości zwolnione ze stosowania programu wykupu kwot w sektorze surowca tytoniowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1336/2000 [2], w szczególności jego art. 14a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1249/2000 [4], Komisja musi ustalić, na podstawie wniosków Państw Członkowskich, które wrażliwe obszary produkcyjne i/lub grupy odmian o wysokiej jakości, maksymalnie do 25 % gwarantowanego progu każdego Państwa Członkowskiego, mają być zwolnione ze stosowania programu wykupu kwot.
(2) Na wniosek niektórych Państw Członkowskich, grupy odmian o wysokiej jakości powinny zostać ustalone.
(3) Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 stanowi, że Państwo Członkowskie musi publicznie poinformować o swym zamiarze sprzedaży od dnia 1 września, aby inni producenci mogli wykupić kwotę produkcji zanim rzeczywiście zostanie ona wykupiona. W związku z tym niniejsze rozporządzenie musi być stosowane od dnia 31 sierpnia 2000 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości w grupach odmian o wysokiej jakości zwolnione z wykupu kwot w zbiorze 2000 r. są następujące:
w Portugalii:
Grupa I: _BAR_ 1321 ton _BAR_
Grupa II: _BAR_ 291 ton _BAR_
we Francji:
Grupa I: _BAR_ 1438 ton _BAR_
Grupa II: _BAR_ 2237,219 ton _BAR_
Grupa III: _BAR_ 1302,793 ton _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1543/2000
z dnia 29 czerwca 2000 r.
ustanawiające ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3] wprowadza regularną ocenę sytuacji w zakresie zasobów połowowych oraz jej gospodarczych implikacji przez Komitet Naukowo-Techniczny i Gospodarczy Rybołówstwa (zwane dalej KNTGR).
(2) Kodeks Prowadzenia Odpowiedzialnego Rybołówstwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa oraz Porozumienie dotyczące ochrony i zarządzania zasobami rybnymi podkreślają potrzebę rozwoju badań i zbierania danych w celu poprawienia stanu wiedzy naukowej.
(3) Wspólnota musi brać udział w działaniach podejmowanych na wodach międzynarodowych w celu zachowania zasobów połowowych, w szczególności zgodnie z przepisami przyjętymi przez regionalne organizacje rybołówstwa.
(4) Przeprowadzanie naukowej oceny niezbędnej ze względu na wspólną politykę rybołówstwa (zwaną dalej WPR) wymaga zbierania kompletnych danych w zakresie biologii zasobów rybnych, flot oraz ich działalności, a także w kwestiach gospodarczych i społecznych.
(5) Zbieranie tych szczególnych informacji powinno być koordynowane z gromadzeniem danych statystycznych.
(6) Na poziomie wspólnotowym konieczne jest określenie priorytetów, procedur zbierania i przetwarzania danych w ramach Wspólnoty, w celu zapewnienia spójności całego systemu oraz jego optymalizacji pod względem kosztów, poprzez stworzenie stabilnych, wieloletnich ram.
(7) Analizy naukowe wymagają w pierwszym rzędzie dysponowania danymi sumarycznymi, uzyskanymi przez grupowanie i przetworzenie danych szczegółowych na właściwym poziomie, innym niż poziom podstawowych danych szczegółowych.
(8) Istniejące w tym zakresie rozporządzenia, w szczególności rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 [4], (EWG) nr 2847/93 [5] oraz (WE) nr 685/95 [6], (WE) nr 779/97 [7], (WE) nr 104/2000 [8] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/98 [9], (WE) nr 2091/98 [10] i (WE) nr 2092/98 [11] zawierają przepisy dotyczące zbierania i zarządzania danymi związanymi ze statkami rybackimi, ich działalnością i połowami oraz monitorowaniem cen, które należy wziąć pod uwagę w celu ustanowienia szczegółowego systemu.
(9) Istniejące rozporządzenia nie obejmują wszystkich rodzajów działalności, w zakresie których powinny być gromadzone dane w celu przeprowadzenia całościowej i wiarygodnej analizy naukowej. Rozporządzenia obecnie dotyczą danych na poziomie indywidualnym lub globalnym, a nie danych sumarycznych na poziomie właściwym dla oceny naukowej.
Należy zatem wprowadzić nowe przepisy, umożliwiające powstanie wieloletnich zestawów danych sumarycznych, do których dostęp uzyskają stosownie uprawnieni użytkownicy.
(10) Ocena zasobów sektora oraz sytuacji gospodarczej wymaga zbierania danych biologicznych obejmujących wszystkie połowy łącznie z odrzutami, oceny zasobów rybnych niezależne od rybołówstwa handlowego określonych zasobów, zbieranie informacji o zdolnościach połowowych, stosowanych nakładach połowowych oraz danych wyjaśniających kształtowanie cen, a także danych umożliwiających ocenę sytuacji gospodarczej przedsiębiorstw zajmujących się rybołówstwem i przemysłem przetwórczym oraz tendencji w zakresie miejsc pracy w tych sektorach.
(11) Pierwszeństwo powinno zostać przyznane danym niezbędnym do dokonywania ocen naukowych. Należy popierać rozszerzony program doskonalenia tych ocen.
(12) Środowisko naukowe pracujące zarówno w przemyśle rybołówstwa, jak również inne grupy muszą zostać włączone w proces tworzenia przepisów dotyczących zbierania danych i zarządzania nimi.
Właściwe organy, których opinii należy zasięgać, to KNTGR powołany na mocy art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 oraz Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa (zwany dalej KDR), powołany na mocy decyzji Komisji (EWG) nr 128/71 [12].
(13) Programy wspólnotowe dotyczące zbierania i zarządzania danymi w zakresie rybołówstwa powinny zostać wprowadzone w ramach bezpośredniej odpowiedzialności Państw Członkowskich.
Państwa powinny odpowiednio opracować programy krajowe, zgodne z programami wspólnotowymi.
(14) Wprowadzenie krajowych programów dotyczących zbierania i zarządzania danymi w zakresie rybołówstwa pociągnie za sobą znaczne wydatki.
Korzyści z tych programów są w pełni realizowane tylko na poziomie wspólnotowym.
Dlatego też należy określić udziały Wspólnoty w kosztach ponoszonych przez Państwa Członkowskie. Udziały te uregulowane są decyzją 2000/439/WE [13].
(15) Dane sumaryczne określone w niniejszym rozporządzeniu muszą być wprowadzone do komputerowych baz danych tak, aby były dostępne dla upoważnionych użytkowników i mogły być wymieniane.
Przekazywanie szczególnych danych naukowych zostaje zapewnione przez organizacje międzynarodowe, w szczególności przez Międzynarodową Radę Badania Morza oraz regionalne organizacje rybołówstwa.
(16) W celu ułatwienia wprowadzenia w życie tych przepisów należy stworzyć procedurę ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, w ramach Komitetu Zarządzającego.
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji [14].
(18) Gromadzenie oraz zarządzanie programami powinno być regularnie oceniane. Możliwość poszerzenia objętej nimi działalności powinna być zbadana w okresie średnioterminowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie wprowadza ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do oceny sytuacji dotyczącej zasobów połowowych oraz przemysłu rybołówstwa.
Za gromadzenie danych odpowiedzialne są Państwa Członkowskie.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "wieloletnie zbiory danych" oznaczają dane mierzące zmiany parametrów na przestrzeni szeregu lat;
b) "dane sumaryczne" oznaczają wynik uzyskany po przetworzeniu danych o grupie statków rybackich w danym okresie, a w miarę potrzeb dla określonego sektora geograficznego, jeśli jest to osiągalne, dla uzyskania reprezentatywnego oszacowania całości;
c) "siatka czasowo-przestrzenna" oznacza połączenie obszaru geograficznego, podzielonego na określone sektory, oraz określonego przedziału czasowego.
TYTUŁ I
Ogólne zasady zbierania danych i zarządzania nimi
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie ustanowią wieloletnie sumaryczne zbiory danych, oparte na podstawach naukowych, które obejmują informacje biologiczne i gospodarcze.
Zastosowane metody powinny być stabilne i znormalizowane na obszarze całej Wspólnoty oraz zgodne z odpowiednimi przepisami międzynarodowymi.
2.
Bez uszczerbku dla obowiązku zbierania bieżących danych na podstawie prawa wspólnotowego, w szczególności rozporządzeń określonych w art. 4 pkt 1 i 3, Państwa Członkowskie:
a) ustalają, w miarę potrzeby na podstawie pobieranych próbek, programy zbierania danych, uzupełniające te obowiązki lub odnoszące się do sfer działalności nieobjętych tymi obowiązkami;
b) określają procedury, które umożliwią tworzenie danych sumarycznych;
c) zapewniają, że dane wykorzystane do tworzenia danych sumarycznych będą dostępne w celu dokonania wszelkich ponownych obliczeń, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie gromadzą dane:
1) niezbędne do oceny działalności różnorodnych flot rybackich oraz zmian zdolności połowowej. W tym celu sporządzą podsumowania, wykorzystując dane zgromadzone na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 685/95 oraz (WE) nr 779/97 oraz rozporządzeń Komisji (WE) nr 2090/98, (WE) nr 2091/98 i (WE) nr 2092/98, w razie potrzeby Państwa Członkowskie gromadzą dodatkowe dane;
2) umożliwiające oszacowanie łącznej wielkości połowów w odniesieniu do zasobów łącznie z odrzutami, jeśli jest to stosowne, oraz w miarę potrzeb sklasyfikowanie połowów według grupy statku, obszaru geograficznego i okresu czasu.
Połowy poddaje się badaniom biologicznym, przeprowadzanym metodą pobierania próbek.
Dodatkowo Państwa Członkowskie podejmują badania naukowe na morzu w celu oceny zasobności i rozmieszczenia zasobów niezależnie od danych dostarczonych przez rybołówstwo handlowe w przypadku zasobów, dla których możliwe i użyteczne jest przeprowadzenie takich ocen;
3) pozwalające na monitorowanie cen związanych z różnorodnymi wyładunkami oraz ich kształtowanie.
Dane zebrane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 są grupowane i podsumowywane.
Dodatkowe dane gromadzone są w celu odzwierciedlenia wszystkich wyładunków w wewnętrznych portach Wspólnoty oraz w portach poza Wspólnotą, jak również przywozu;
4) niezbędne do oceny kondycji gospodarczej przemysłu na podstawie badań i dostatecznie dużych próbek zapewniających wiarygodność oszacowania, przy czym dane takie obejmują:
a) w odniesieniu do flot połowowych:
- dochody ze sprzedaży i inne wpływy (na przykład subsydia, otrzymane odsetki),
- koszty produkcji,
- dane umożliwiające obliczanie i sklasyfikowanie miejsc pracy na morzu;
b) w odniesieniu do rybnego przemysłu przetwórczego:
- produkcję wyrażoną według wielkości i wartości w odniesieniu do kategorii produktów, które zostaną ustalone,
- liczbę przedsiębiorstw oraz liczbę miejsc pracy,
- zmiany w kosztach produkcji oraz ich składniki.
TYTUŁ II
Procedury ustanawiania zawartości programów Wspólnoty i programów krajowych
Artykuł 5
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 ust. 2 Komisja określa w ramach określonych w załączniku I minimalny program Wspólnoty obejmujący informacje absolutnie niezbędne do dokonania ocen naukowych oraz rozszerzony program Wspólnoty, który obejmuje, poza informacjami zawartymi w programie minimalnym, informacje mogące się przyczynić do istotnej poprawy ocen naukowych.
Programy sporządza się na okresy sześcioletnie.
Jednak pierwsze programy wspólnotowe wyjątkowo obejmują lata 2002-2006 włącznie.
2.
W celu wspierania zbierania danych i zarządzania nimi w 2001 r. Komisja organizuje zgłaszanie propozycji i zaproszenie do przetargu zgodnie z ustalonymi zasadami i praktykami.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie opracowuje na okresy sześcioletnie krajowe programy zbierania danych i zarządzania nimi.
Pierwszy okres programowania obejmuje lata 2002-2006.
Program opisuje gromadzenie danych szczegółowych i ich przetwarzanie niezbędne do uzyskania danych sumarycznych, zgodnie z zasadami określonymi w art. 3.
Program określa również powiązania między nim a programami wspólnotowymi, sporządzonymi na mocy art. 5.
2.
Każde Państwo Członkowskie odpowiada za wiarygodność i stabilność zbierania danych i procedury ich przetwarzania.
Państwo Członkowskie dostarcza Komisji informacje niezbędne do oceny zastosowanych środków oraz skuteczności procedur.
W celu zbierania i analizy danych stosuje się odpowiednie międzynarodowe lub europejskie definicje i systemy klasyfikacji, jeśli takie istnieją.
3.
Każde Państwo Członkowskie w najszerszym możliwym zakresie włącza do swoich krajowych programów elementy z nim związane na podstawie minimalnego programu Wspólnoty, określonego w art. 5.
4.
Państwa Członkowskie mogą zwracać się do Wspólnoty o udzielenie pomocy finansowej w zakresie tych części swoich programów krajowych, które odpowiadają składnikom minimalnego programu Wspólnoty, którymi się zajmują.
Państwa Członkowskie mogą również wystąpić o pomoc finansową Wspólnoty w odniesieniu do dodatkowych elementów programu krajowego, które odpowiadają rozszerzonemu programowi Wspólnoty, pod warunkiem że wymagania określone w przepisach dotyczących programu minimalnego zostały całkowicie spełnione.
Jednak obowiązku całkowitego spełnienia wymagań określonych w przepisach dotyczących programu minimalnego nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2004 r. w odniesieniu do rocznych danych według segmentu floty oraz do dnia 1 stycznia 2006 r. w odniesieniu do rocznych danych według rodzajów przemysłu przetwórczego określonych w załączniku IV.
Decyzje w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty są podejmowane zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w decyzji 2000/439/WE.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dane sumaryczne odnoszące się do programów wspólnotowych zostały wprowadzone do komputerowych baz danych.
2.
Dane objęte przepisami niniejszego rozporządzenia mogą być przesyłane przez Państwa Członkowskie do właściwych organizacji międzynarodowych, zgodnie z ich szczegółowymi zasadami i regulacjami.
Komisja jest informowana o wszelkich przesyłanych danych i otrzymuje elektroniczną kopię danych, jeśli tego zażąda.
3.
Komisja posiada dostęp komputerowy do wszystkich danych sumarycznych dotyczących programów wspólnotowych oraz może udostępnić te dane KNTGR.
4.
Dane przekazane lub zgromadzone w jakiejkolwiek formie na podstawie niniejszego rozporządzenia są objęte tajemnicą zawodową i objęte są taką samą ochroną, jaka jest przewidziana w odniesieniu do podobnych danych przez ustawodawstwa krajowe Państw Członkowskich otrzymujących te dane, oraz przez analogiczne przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do instytucji Wspólnoty.
5.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2, dotyczą one w szczególności:
- zasad dotyczących przesyłania danych, łącznie z przesyłaniem danych naukowych do organizacji międzynarodowych,
- kryteriów przeszukiwania baz danych oraz minimalnych norm niezbędnych do zapewnienia, że dostęp do danych mają upoważnieni użytkownicy,
- danych, które, jeśli jest to stosowne, będą grupowane w ramach bezpośredniej odpowiedzialności Komisji, w przypadku zastosowania tych danych.
TYTUŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 8
1.
Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia dotyczące w szczególności kwestii określonych w art. 5 i 7 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 programy określone w art. 5 przyjmuje się po konsultacji z KNTGR oraz KDR.
Artykuł 9
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury ustanowiony na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się przepisy art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 10
1.
Komisja wraz z KNTGR oraz KDR corocznie bada w ramach Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury rozwój programów krajowych.
2.
Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie i po konsultacji z KNTGR Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w trzyletnich odstępach czasu, a po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2003 r., sprawozdanie oceniające środki podjęte przez każde Państwo Członkowskie, właściwość zastosowanych metod oraz wyniki uzyskane w zakresie zbierania danych i zarządzania nimi, określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Sprawozdanie ocenia również wykorzystanie przez Wspólnotę zebranych danych.
3.
Do dnia 31 grudnia 2003 r. Komisja sprawdzi, czy właściwe jest rozszerzenie zakresu danych zbieranych na mocy niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Państwa Członkowskie i Komisja mogą podjąć badania i wdrożyć projekty badawcze w dziedzinach, które są istotne dla WPR, nieobjętych przepisami art. 4, w szczególności w zakresie akwakultury, wzajemnych wpływów między rybołówstwem i akwakulturą a środowiskiem oraz zdolności połowowych i akwakultury w zakresie tworzenia miejsc pracy.
Badania i projekty mogą otrzymać pomoc finansową Wspólnoty zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w decyzji 2000/439/WE.
4.
Na podstawie sprawozdania oraz analiz przewidzianych w ust. 2 i 3, a także mając na uwadze niezbędne zmiany we wspólnej polityce rybołówstwa, Komisja zbada do dnia 31 grudnia 2003 r., czy konieczna jest zmiana niniejszego rozporządzenia i w uzasadnionym przypadku przedstawi Radzie odpowiedni wniosek.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1552/2000
z dnia 14 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1547/1999 dotyczące procedur kontrolnych mających zastosowanie do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do Estonii, Hongkongu, Węgier, Indonezji, Litwy, San Marino i Tajlandii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], ostatnio zmienione decyzją Komisji 1999/816/WE [2], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W styczniu Komisja Europejska wysłała "notę werbalną" do wszystkich krajów nienależących do OECD (ponadto do Węgier i Polski, które jeszcze nie stosują decyzji ostatecznej OECD C(92)39).
Zawiadomienie miało trojaki cel: i) poinformowanie tych państw o nowych rozporządzeniach Wspólnoty; ii) żądanie potwierdzenia odpowiednich stanowisk, jak ogólnie zakreślono w załącznikach do obydwu rozporządzeń; oraz iii) uzyskanie odpowiedzi od państw, które ich nie udzieliły w 1994 r.
(2) Wśród państw, które udzieliły odpowiedzi, następujące notyfikowały Komisji, że przywóz niektórych odpadów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 259/93 jest uznawany albo bez żadnej procedury kontrolnej, albo podlega procedurze kontrolnej, którą stosuje się do załącznika III lub IV tego rozporządzenia:
1.
Estonia (odpowiedź z dnia 10 lutego 2000 r.),
2.
Hongkong (odpowiedź z dnia 25 lutego 2000 r.),
3.
Węgry (odpowiedź z dnia 9 lutego 2000 r.),
4.
Indonezja (odpowiedź z dnia 15 lutego 2000 r., dalsze informacje szczegółowe podano dnia 14 kwietnia 2000 r.),
5.
Litwa (odpowiedź z dnia 15 lutego 2000 r.),
6.
San Marino (odpowiedź z dnia 14 lutego 2000 r.),
7.
Tajlandia (odpowiedź z dnia 17 lutego 2000 r.);
(3) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 komitetowi powołanemu do życia na mocy art. 8 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE [4], notyfikowano oficjalne żądania tych państw dnia 26 kwietnia 2000 r.
(4) Uwzględniając nową sytuację tych państw, należy zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1547/1999 z dnia 12 lipca 1999 r. określające procedury kontrolne, na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 mające zastosowanie do wysyłek niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów, do których nie ma zastosowania decyzja ostateczna OECD C(92)39 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1208/2000 [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tekście odnoszącym się do WĘGIER skreśla się wyrazy "z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku B";
2) skreśla się cały tekst odnoszący się do INDONEZJI;
3) między tekstami odnoszącymi się do JAMAJKI i MAKAU dodaje się tekst w brzmieniu:
"LITWA
1.
Wszystkie rodzaje w sekcji GB ("Metale zawierające odpady powstałe w wyniku topienia, wytapiania i rafinacji metali";).
2.
Wszystkie rodzaje w sekcji GC ("Inne odpady zawierające metale";).
3. Wszystkie rodzaje w sekcji GD ("Odpady kopalniane: odpady te muszą mieć postać nierozproszoną";).
4.
Wszystkie rodzaju w sekcji GF ("Odpady ceramiczne w postaci nierozproszonej";).
5.
Wszystkie rodzaje w sekcji GG ("Inne odpady złożone głównie ze składników nieorganicznych, mogące zawierać metale i substancje organiczne";).
6.
W sekcji GH ("Stałe odpady z tworzyw sztucznych";)
Odpady, skrawki i pozostałości tworzyw sztucznych:
GH 012 _BAR_ ex391520 _BAR_ — polimery styrenu _BAR_
GH 013 _BAR_ ex391530 _BAR_ — polimery chlorku winylu _BAR_
GH 014 _BAR_ ex391590 _BAR_ kopolimer akrylonitrylukopolimer butadienukopolimer styrenupoliamidypolitereftalan butylenupoliwęglanypolisiarczki fenylenupolimery akrylowyparafiny (C10 - C13)poliuretan (niezawierający chlorofluoropochodnych węglowodorów)polisiloksany (silikony)polimetakrylan metylupolialkohol winylowypoliwinylobutyralpolioctan winylupolimery etylenu fluorowego _BAR_
GH 015 _BAR_ ex391590 _BAR_ żywice lub produkty kondensacji, np.:żywice mocznikowo - formaldehydoweżywice fenolowo - formaldehydoweżywice melaminowo - formaldehydoweżywice epoksydoweżywice alkidowepoliamidy. _BAR_
7.
W sekcji GI ("Papier, karton i makulatura";).
GI 014 _BAR_ 470790 _BAR_ Pozostałe, włączając, ale nie ograniczając do: 1.Karton laminowany2.Niesortowane odpady i pozostałości. _BAR_
8.
Wszystkie rodzaje w sekcji GJ ("Odpady włókiennicze";).
9.
Wszystkie rodzaje w sekcji GK ("Odpady gumowe";).
10.
Wszystkie rodzaje w sekcji GM ("Odpady pochodzące z przemysłu spożywczo-rolniczego";).
11.
Wszystkie rodzaje w sekcji GN ("Odpady pochodzące z garbarstwa, obróbki skór oraz ich wykorzystania";).
12.
Wszystkie rodzaje w sekcji GO ("Inne odpady złożone głównie ze składników organicznych, mogące zawierać metale i substancje nieorganiczne";)";
4) między tekstem odnoszącym się do Polski a tekstem odnoszącym się do Singapuru dodaje się tekst w brzmieniu:
"SAN MARINO
1.
W sekcji GC ("Pozostałe odpady zawierające metale")
GC 030 _BAR_ ex890800 _BAR_ Statki i inne pływające jednostki przeznaczone do złomowania, właściwie opróżnione z jakiegokolwiek ładunku i innych materiałów związanych z eksploatacją statku, które mogą być klasyfikowane jako substancje niebezpieczne lub odpady _BAR_
GC 040 _BAR_ _BAR_ Wraki pojazdów mechanicznych opróżnione z cieczy. _BAR_
2.
W sekcji GG ("Inne odpady złożone głównie ze składników nieorganicznych, mogące zawierać metale i substancje organiczne")
GG 030 _BAR_ ex2621 _BAR_ Osady popiołu i odcieki żużlowe z elektrowni opalanych węglem _BAR_
GG 040 _BAR_ ex2621 _BAR_ Popioły lotne z elektrowni opalanych węglem _BAR_
3.
W sekcji GK ("Odpady gumowe")
GK 020 _BAR_ 401220 _BAR_ Zużyte opony pneumatyczne. _BAR_
4.
W sekcji GO ("Inne odpady złożone głównie ze składników nieorganicznych, mogące zawierać metale i substancje organiczne")
GO 030 _BAR_ _BAR_ Dezaktywowana grzybnia pochodząca z produkcji penicyliny do wykorzystania jako pasza." _BAR_
5) w tekście odnoszącym się do Tajlandii wprowadza się następujące zmiany:
1.
W sekcji GA skreśla się następujące rodzaje odpadów:
GA 150 _BAR_ 780200 _BAR_ Odpady ołowiu i złom _BAR_
GA 240 _BAR_ ex810710 _BAR_ Odpady kadmu i złom _BAR_
GA 300 _BAR_ ex811220 _BAR_ Odpady chromu i złom. _BAR_
2.
W sekcji GG skreśla się następujące rodzaje odpadów:
GG 040 _BAR_ ex2621 _BAR_ Popioły lotne z elektrowni opalanych węglem. _BAR_
3.
Skreśla się sekcję GH ("Stałe odpady z tworzyw sztucznych").
Artykuł 2
W załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się cały tekst odnoszący się do ESTONII;
2) skreśla się cały tekst odnoszący się do WĘGIER;
3) między tekstem odnoszącym się do GWINEI BISSAU a tekstem odnoszącym się do INDII dodaje się tekst w brzmieniu:
"HONGKONG
1.
W sekcji GA ("Odpady metali i stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej1")
GA 200 _BAR_ ex810310 _BAR_ Odpady tantalu i złom. _BAR_
2.
W sekcji GC ("Inne odpady zawierające metale")
GC 060 _BAR_ Zużyte katalizatory zawierające następujące nośniki metalowe: metale z grupy platynowców: ruten, rod, pallad, osm, ind, platynalantanowce (pierwiastki ziem rzadkich): lantan, prazeodym, samar, gadolin, dysproz, erb, iterb, cer, neodym, europ, terb, holm, tul, lutet. _BAR_
Następujące odpady metali i stopy metali w postaci metalicznej, rozproszonej:
"Uwaga:
"wyłącza się rtęć jako czynnik powodujący zanieczyszczenie metali, ich stopów lub amalgamatów.
GC 090 _BAR_ _BAR_ Molibden _BAR_
GC 100 _BAR_ _BAR_ Wolfram _BAR_
GC 110 _BAR_ _BAR_ Tantal _BAR_
GC 120 _BAR_ _BAR_ Tytan _BAR_
GC 130 _BAR_ _BAR_ Niob _BAR_
GC 140 _BAR_ _BAR_ Ren _BAR_
GC 150 _BAR_ _BAR_ Złoto _BAR_
GC 160 _BAR_ _BAR_ Platyna (wyraz "platyna" oznacza platynę, ind, osm, pallad, rod, ruten) _BAR_
GC 170 _BAR_ _BAR_ Inne metale szlachetne, np. srebro _BAR_
3.
W sekcji GG ("Inne odpady złożone głównie ze składników nieorganicznych, mogące zawierać metale i substancje organiczne")
GG 160 _BAR_ _BAR_ Materiały bitumiczne (odpady asfaltowe) pochodzące z budowy i utrzymania dróg, niezawierające smoły. _BAR_
4.
W sekcji GJ ("Odpady włókiennicze")
GJ 140 _BAR_ ex6310 _BAR_ Odpady z tekstylnych pokryć podłogowych, dywanów. _BAR_
5.
W sekcji GM ("Odpady pochodzące z przemysłu rolno-spożywczego")
GM 140 _BAR_ ex1500 _BAR_ Odpady tłuszczów jadalnych oraz olejów pochodzenia zwierzęcego i roślinnego (np. olejów do smażenia)." _BAR_
4) w tekście odnoszącym się do INDONEZJI wyrazy "z wyjątkiem wymienionych w załączniku A lub załączniku D" zastępuje się wyrazami: "z wyjątkiem wymienionych w załączniku D";
5) w tekście odnoszącym się do LITWY wprowadza się następujące zmiany:
1.
Skreśla się następujące sekcje:
GC ("Inne odpady zawierające metale")
GD ("Odpady kopalniane: będące w postaci nierozproszonej")
GG ("Inne odpady złożone głównie ze składników nieorganicznych, mogące zawierać metale i substancje organiczne"),
GK ("Odpady gumowe")
GO ("Inne odpady złożone głównie ze składników organicznych, mogące zawierać metale i substancje nieorganiczne").
2.
Sekcja GH (
"Stałe odpady z tworzyw sztucznych"
) otrzymuje brzmienie:
"2.
Wszystkie typy w sekcji GH ("Stałe odpady z tworzyw sztucznych") z wyjątkiem stałych odpadów z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku A i:
GH 011 _BAR_ ex391510 _BAR_ Polimery etylenu." _BAR_
6) Między tekstami odnoszącymi się do SŁOWACJI i TOGO dodaje się tekst w brzmieniu:
"TAJLANDIA
1.
W sekcji GA ("Odpady metal i stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej1")
Następujące odpady i złom metali nieżelaznych i ich stopów:
GA 150 _BAR_ 780200 _BAR_ Odpady ołowiu i złom _BAR_
GA 240 _BAR_ ex810710 _BAR_ Odpady kadmu i złom _BAR_
GA 300 _BAR_ ex811220 _BAR_ Odpady chromu i złom. _BAR_
2.
W sekcji GG ("Inne odpady złożone głównie ze składników nieorganicznych, mogące zawierać metale i substancje organiczne")
GK 040 _BAR_ ex2621 _BAR_ Popioły lotne z elektrowni opalanych węglem _BAR_
3.
Wszystkie rodzaje w sekcji GH ("Stałe odpady z tworzyw sztucznych").
4.
W sekcji GN ("Odpady pochodzące z garbarstwa, obróbki skór oraz ich wykorzystywania")
GK 040 _BAR_ ex411000 _BAR_ Skrawki i inne odpady skórzane lub skór mieszanych nienadające się do produkcji artykułów skórzanych, wyłączając szlam skórzany." _BAR_
Artykuł 3
W załączniku D do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tekście odnoszącym się do ESTONII skreśla się wyrazy: "z wyjątkiem wymienionych w załączniku B";
2) w tekście odnoszącym się do HONGKONGU wyrazy "Wszystkie rodzaje w załączniku II" zastępuje się wyrazami: "Wszystkie rodzaje w załączniku II z wyjątkiem wymienionych w załączniku B";
3) tekst odnoszący się do INDONEZJI otrzymuje brzmienie:
"1.
W sekcji GA ("Odpady metali i stopów metali w metalicznej, nierozproszonej1 postaci")
a) następujące odpady i złom metali szlachetnych i ich stopów:
GG 010 _BAR_ ex711210 _BAR_ — złota _BAR_
GG 020 _BAR_ ex711220 _BAR_ — platyny (wyraz "platyna" oznacza platynę, ind, osm, pallad, rod, ruten). _BAR_
b) Następujące odpady i złom metali nieżelaznych i ich stopów:
GA 120 _BAR_ 740400 _BAR_ Odpady i złom chromu _BAR_
GA 130 _BAR_ 750300 _BAR_ Odpady i złom niklu _BAR_
GA 140 _BAR_ 760200 _BAR_ Odpady i złom aluminium _BAR_
GA 160 _BAR_ 790200 _BAR_ Odpady i złom cynku _BAR_
GA 170 _BAR_ 800210 _BAR_ Odpady i złom cyny _BAR_
GA 180 _BAR_ ex810191 _BAR_ Odpady i złom wolframu _BAR_
GA 190 _BAR_ ex810291 _BAR_ Odpady i złom molibdenu _BAR_
GA 200 _BAR_ ex810310 _BAR_ Odpady i złom tantalu _BAR_
GA 210 _BAR_ 810420 _BAR_ Odpady i złom magnezu (z wyjątkiem wymienionych w pozycji AA 190) _BAR_
GA 220 _BAR_ ex810510 _BAR_ Odpady i złom kobaltu _BAR_
GA 230 _BAR_ ex810600 _BAR_ Odpady i złom bizmutu _BAR_
GA 240 _BAR_ ex810710 _BAR_ Odpady i złom kadmu _BAR_
GA 250 _BAR_ ex810810 _BAR_ Odpady i złom tytanu _BAR_
GA 260 _BAR_ ex810910 _BAR_ Odpady i złom cyrkonu _BAR_
GA 270 _BAR_ ex811000 _BAR_ Odpady i złom antymonu _BAR_
GA 280 _BAR_ ex811100 _BAR_ Odpady i złom manganu _BAR_
GA 290 _BAR_ ex811211 _BAR_ Odpady i złom berylu _BAR_
GA 300 _BAR_ ex811220 _BAR_ Odpady i złom chromu _BAR_
GA 310 _BAR_ ex811230 _BAR_ Odpady i złom germanu _BAR_
GA 320 _BAR_ ex811240 _BAR_ Odpady i złom wanadu _BAR_
GA 430 _BAR_ 7204 _BAR_ Złom żelaza lub stali. _BAR_
2.
W sekcji GC ("Inne odpady zawierające metale")
GC 030 _BAR_ ex890800 _BAR_ Statki i inne jednostki pływające przeznaczone do złomowania, właściwie opróżnione z jakiegokolwiek ładunku lub innych materiałów związanych z eksploatacją statku, które mogą być klasyfikowane jako substancja niebezpieczna lub odpady. _BAR_
3.
W sekcji GE ("Odpady szklane w postaci nierozproszonej")
GE 010 _BAR_ ex700100 _BAR_ Stłuczki lub inne odpady i pozostałości szklane z wyjątkiem szkła z lamp oscyloskopowych oraz innych szkieł aktywowanych (powlekanych). _BAR_
4.
W sekcji GF ("Odpady ceramiczne w postaci nierozproszonej")
GF 020 _BAR_ ex811300 _BAR_ Odpady i pozostałości cermetu (spieku ceramiczno-metalowego). _BAR_
5.
Wszystkie rodzaje w sekcji GI ("Papier, karton i makulatura").
6.
W sekcji GJ ("Odpady włókiennicze")
GJ 010 _BAR_ 5003 _BAR_ Odpady jedwabiu (łącznie z kokonami nienadającymi się do motania, odpadami przędzy i rozwłóknione szmaty) _BAR_
GJ 011 _BAR_ 500310 _BAR_ — niezgrzeblone ani nieczesane _BAR_
GJ 012 _BAR_ 500390 _BAR_ — Inne _BAR_
GJ 020 _BAR_ 5103 _BAR_ Odpady wełniane albo z cienkiej lub grubej sierści zwierzęcej, łącznie z odpadami przędzy, ale wyłączając i rozwłóknione szmaty _BAR_
GJ 021 _BAR_ 510310 _BAR_ — Wyczeski wełniane lub z cienkiej sierści zwierzęcej _BAR_
GJ 022 _BAR_ 510320 _BAR_ — Inne odpady wełniane lub z cienkiej sierści zwierzęcej _BAR_
GJ 023 _BAR_ 510330 _BAR_ — Odpady z grubej sierści zwierzęcej _BAR_
GJ 030 _BAR_ 5202 _BAR_ — Odpady bawełniane (włączając odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) _BAR_
GJ 031 _BAR_ 520210 _BAR_ — Odpady przędzy (włączając odpady nici) _BAR_
GJ 032 _BAR_ 520291 _BAR_ — Rozwłóknione szmaty _BAR_
GJ 033 _BAR_ 520299 _BAR_ — Inne _BAR_
GJ 040 _BAR_ 530130 _BAR_ Pakuły i odpady z lniane _BAR_
GJ 050 _BAR_ ex530290 _BAR_ — Pakuły i odpady (włączając odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) konopi siewnych (Cannabis sativa L.) _BAR_
GJ 060 _BAR_ ex530390 _BAR_ — Pakuły i odpady (włączając odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) juty i innych łykowych włókien przędnych (wyłączając len, konopie siewne i ramii) _BAR_
GJ 070 _BAR_ ex530490 _BAR_ — Pakuły i odpady (włączając odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) sizalu i innych włókien przędnych rodzaju Agave _BAR_
GJ 080 _BAR_ ex530519 _BAR_ — Pakuły, oleje i odpady (włączając odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) orzecha kokosowego _BAR_
GJ 090 _BAR_ ex530529 _BAR_ — Pakuły, oleje i odpady (włączając odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) manili (konopi manilskich lub banana manilskiego) _BAR_
GJ 100 _BAR_ ex530599 _BAR_ — Pakuły, oleje i odpady (włączając odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) ramii i innych roślinnych włókien przędnych, nigdzie indziej niewyszczególnionych ani nieujętych _BAR_
GJ 132 _BAR_ ex631090 _BAR_ — Inne. _BAR_
7.
W sekcji GK ("Odpady gumowe")
GK 020 _BAR_ 401220 _BAR_ Zużyte opony pneumatyczne." _BAR_
4) W tekście odnoszącym się do LITWY wyrazy "Wszystkie rodzaje w załączniku II z wyjątkiem wymienionych w załączniku B" zastępuje się wyrazami: "Wszystkie rodzaje w załączniku II z wyjątkiem wymienionych w załączniku A lub B".
5) W tekście odnoszącym się do SAN MARINO wyrazy "Wszystkie rodzaje w załączniku II" zastępuje się wyrazami: "Wszystkie rodzaje w załączniku II z wyjątkiem wymienionych w załączniku A".
6) W tekście odnoszącym się do TAJLANDII wyrazy "Wszystkie rodzaje w załączniku II z wyjątkiem wymienionych w załączniku A" zastępuje się wyrazami: "Wszystkie rodzaje w załączniku II z wyjątkiem wymienionych w załączniku A lub B".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1557/2000
z dnia 17 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 800/1999 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1253/1999 [2], w szczególności jego art. 13 i 21, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji do produktów rolnych [3] stanowi, że nie wymaga się pozwolenia w odniesieniu do ilości produktów wymienionej w załączniku III do tego rozporządzenia. Do celów spójności podejście to pociąga za sobą konieczność dostosowania odniesienia do szczególnych zasad odstępujących od konieczności stosowania pozwoleń na wywóz w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4].
(2) Wypłata refundacji jest uzależniona, zgodnie z zasadą ogólną, od przedstawienia pozwolenia na przywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w dniu złożenia wniosku o pozwolenie.
Oznacza to, że nie będzie już miała miejsca sytuacja określona w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w której należy rozważać dwie daty w celu wyznaczenia stawki refundacji.
Należy odpowiednio uchylić te przepisy.
(3) Należy wyjaśnić, że kontroli określonych w art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie stosuje się do dostaw w celu zaopatrzenia w prowiant i do innych miejsc przeznaczenia traktowanych jako wywóz ze Wspólnoty.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 stanowi, że nie wymaga się pozwolenia i nie trzeba go przedstawiać w odniesieniu do zaopatrzenia w prowiant i innych miejsc przeznaczenia traktowanych jako wywóz. Przy założeniu, że nowe przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie przewidują już wcześniejszego ustalenia refundacji w odniesieniu do takich działań, należy odpowiednio dostosować art. 37 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 800/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w przypadku gdy ilości wywożone przypadające na zgłoszenie wywozowe są mniejsze lub równe ilościom wymienionym w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000,"
2) w art. 14 skreśla się ust. 2.
3) w art. 36 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4) Przepisów art. 5 ust. 7 nie stosuje się do dostaw objętych niniejszym artykułem. Jednakże Państwa Członkowskie mogą podjąć odpowiednie środki w celu zezwolenia na kontrole produktów."
4) w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W odniesieniu do produktów, które są ładowane, co miesiąc, jak przewidziano w niniejszym artykule, do określania stosowanej stawki refundacji pod uwagę bierze się ostatni dzień miesiąca."
b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3) Jeżeli refundacja jest wyznaczona w drodze przetargu, pozwolenie musi być ważne ostatniego dnia miesiąca."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2000
z dnia 17 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1040/2000 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [3], ustanawia przepisy w sprawie dostawy, umieszczania w składzie, składowania i odbioru ze składu masła.
Do celów przejrzystości tych działań dla podmiotów gospodarczych istniejące przepisy należy przeredagować, w szczególności określić wymagania odnoszące się do kosztów składowania i kontroli masła w ramach umów prywatnego składowania.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 17 ust. 2 akapit drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"Koszty składowania, które mają zostać opłacone, określa się na podstawie standardowych sum dotyczących kosztów wprowadzenia, odbioru i składowania, ustanowionych zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 [4]."
2) w art. 33 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Pod koniec okresu składowania objętego umową właściwa agencja w drodze pobierania próbki przeprowadza weryfikację wagi i tożsamości.
Jednakże w przypadku gdy masło znajduje się nadal w składzie po wygaśnięciu maksymalnego okresu składowania objętego umową, kontrola ta może być przeprowadzona podczas odbioru masła ze składu.
Do celów kontroli, określonej w akapicie pierwszym, kontrahent powiadomi właściwą agencję, wskazując dane partie przechowywanych towarów co najmniej pięć dni przed:
i) końcem maksymalnego okresu 210 dni składowania objętego umową; lub
ii) przed rozpoczęciem czynności usuwania, jeżeli produkty są odbierane podczas lub po tym 210-dniowym okresie.
Państwa Członkowskie mogą zaakceptować krótszy niż wynoszący pięć dni roboczych termin."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1564/2000
z dnia 18 lipca 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.
[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1264/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź dodającej do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i wstecznego wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) Rady i Parlamentu Europejskiego nr 955/1999 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z uwzględnieniem obowiązujących we Wspólnocie przepisów dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i wstecznego wyrobów włókienniczych przy przywozie do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można powoływać się przez okres 60 dni zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1565/2000
z dnia 18 lipca 2000 r.
ustanawiające środki konieczne do przyjęcia programu oceny w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2232/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 października 1996 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla substancji aromatycznych używanych lub przeznaczonych do użycia w lub na środkach spożywczych [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 1999/217/WE [2] przyjęła rejestr substancji aromatycznych używanych w lub na środkach spożywczych, opracowany w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 2232/96.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2232/96 ustanawia w swym załączniku ogólne kryteria użycia substancji aromatycznych.
Przewiduje w szczególności, że nie stanowią one zagrożenia dla zdrowia konsumenta i że ich użycie nie wprowadza konsumenta w błąd.
(3) W celu sprawdzenia, czy substancje aromatyczne zawarte w rejestrze spełniają ogólne kryteria użycia, art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2232/96 przewiduje, że ma być przeprowadzony program oceny tych substancji aromatycznych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 substancje skreśla się z rejestru, gdy po ocenie oczywistym jest, że nie spełniają ogólnych kryteriów użycia.
(4) Jako pierwszy krok programu oceny, substancje w rejestrze otrzymają numery FL zgodne z ich właściwościami chemicznymi i powinny zostać przydzielone do grup strukturalnie powiązanych związków, co do których spodziewane są pewne wspólne właściwości zachowania metabolicznego i biologicznego.
(5) W świetle wielkiej liczby substancji aromatycznych w rejestrze i terminu ustalonego przez rozporządzenie, w którym zostanie przyjęty wykaz dozwolonych substancji aromatycznych, program oceny nie powinien tracić zasobów naukowych i wobec tego, powinien wykorzystać oceny bezpieczeństwa przeprowadzone już przez Komitet Ekspertów ds. Substancji Aromatycznych Rady Europy (CEFS), Komitet Naukowy ds. Żywności Komisji Europejskiej (SCF) i Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków do Żywności (JECFA).
(6) Przeprowadzono konsultacje z Komitetem Naukowym ds. Żywności, odnosząc się szczególnie do pytania, czy wyniki ocen innych komitetów naukowych mogą być akceptowane.
W swoim wniosku wyrażonym dnia 2 grudnia 1999 r., SCF był zdania, że poza pewnymi wyjątkami, substancje aromatyczne uważane za dopuszczalne przez JECFA, w obecnie szacowanym zużyciu spełniają ogólne kryteria użycia i na określony czas mogą być dołączone do wykazu dozwolonych substancji bez przechodzenia dodatkowej oceny SCF.
Podobnie, SCF stwierdził, że substancje aromatyczne poprzednio ocenione przez SCF i CEFS jako bezpieczne, nie muszą być ponownie oceniane, ponieważ poprzednio używane kryteria są wystarczająco surowe, aby uznać substancje za bezpieczne w obecnym użyciu.
(7) Komitet Naukowy ds. Żywności rozważał następnie, czy dla pozostałych substancji aromatycznych nie można uniknąć zbędnego powtarzania pracy, rozdzielając różne grupy substancji do oceny między JECFA i SCF.
(8) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2232/96 przewiduje, że osoba odpowiedzialna za wprowadzanie substancji do obrotu, przekazuje Komisji dane konieczne do oceny.
Informacje o substancji dotyczące czystości, specyfikacji chemicznych, naturalnego występowania w żywności, łącznej ilości dodanej do żywności i wyników badań metabolicznych i toksykologicznych, uważane są za niezbędne dla dokonania oceny.
Aby umożliwić stałą ocenę przez cały okres, informacje powinny zostać przedstawione możliwie najszybciej i być dostępne z odpowiednim wyprzedzeniem przed oceną określonej substancji.
Informacja powinna być uaktualniana, gdy tylko dostępne są nowe dane.
(9) Jeżeli dostarczone dane o składzie chemicznym substancji i ilości dodanej do żywności lub badania toksykologiczne i metaboliczne substancji lub substancji blisko powiązanych okazują się niewystarczające, mogą być wymagane dalsze dane.
Po wstępnej ocenie zagrożenia, która powinna być oparta o łączną ilość dodaną do żywności, do oceny niektórych substancji mogą być wymagane bardziej szczegółowe dane.
(10) W celu umożliwienia zakończenia programu oceny w ciągu pięciu lat, muszą być ustalone terminy złożenia informacji jak również minimalne liczby substancji, które zostaną ocenione w danym okresie czasu.
(11) Jeżeli nie dostarczono koniecznych informacji i w związku z tym nie może być podjęta ocena substancji aromatycznej, ta substancja nie może być umieszczona w ostatecznym wykazie substancji aromatycznych określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2232/96.
(12) Rejestr zawiera około 2800 substancji.
Zgodnie z opinią SCF, można wyciągnąć wniosek, że około 800 substancji nie musi być ponownie ocenianych przez pewien czas.
Opierając się na założeniu, że JECFA oceni znaczną liczbę substancji w ciągu najbliższych pięciu lat, około 1000–1250 substancji zostanie pozostawione do oceny SCF.
Aby uczynić proces oceny możliwie wydajnym, należy zastosować podejście oparte na grupach, tj. substancje, co do których spodziewane są pewne wspólne właściwości metaboliczne i biologiczne powinny być oceniane razem.
(13) Decyzją Komisji 94/652/WE [3], ostatnio zmienionej decyzją 1999/634/WE [4], zadanie 1.1, w sprawie "substancji aromatycznych o zdefiniowanym składzie chemicznym", zostało określone jako podejmowane w ramach współpracy naukowej Państw Członkowskich w badaniu zagadnień związanych z żywnością (SCOOP).
To zadanie pozwoliło na zbudowanie bazy danych Flavis, która zbiera informacje o naukowych ocenach substancji aromatycznych.
Informacje dostarczane przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenie substancji do obrotu powinny zostać dodane do bazy danych i poddane krytycznemu przeglądowi, aby ustalić, czy są wystarczająco kompletne do celów oceny.
(14) Zgodnie z opinią SCF, ocena substancji przez SCF powinna postępować według procedury stosowanej przez JECFA, która jest najbardziej aktualną i najbardziej systematyczną obecnie stosowaną procedurą.
Po zatwierdzeniu przez SCF, wyniki przyszłych ocen substancji aromatycznych z rejestru, dokonywane przez JECFA, powinny także być akceptowane.
(15) Procedura JECFA jest podejściem krokowym, które integruje informacje dotyczące bieżącego zużycia, relacji struktura — aktywność, metabolizmu i toksyczności.
Dodatkowo oceniane są informacje o czystości i specyfikacjach chemicznych.
Jednym z kluczowych elementów procedury jest podział substancji aromatycznych na trzy klasy strukturalne, dla których zostały określone progi wrażliwości ludzi, co do których uważa się, że nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa.
Badania toksykologiczne i metaboliczne wykonane w ramach grup chemicznie powiązanych substancji mogą zostać wykorzystane, aby wyciągnąć wnioski o możliwych wpływach toksykologicznych substancji, które nie były badane lub nie były badane dokładnie.
(16) Substancja powinna być oceniona ponownie, jeżeli w świetle nowych danych o wpływach toksykologicznych lub o przyjmowaniu przez człowieka powstają wątpliwości dotyczące ważności już wykonanych lub zaakceptowanych ocen.
(17) Decyzją Komisji 1999/217/WE niektóre substancje aromatyczne otrzymały priorytet w programie oceny, ponieważ niektóre Państwa Członkowskie wyraziły zaniepokojenie ich bezpieczeństwem dla zdrowia konsumentów.
Program powinien być następnie kontynuowany według grup, przyznając priorytet grupom substancji, o których dostępnych jest najwięcej informacji.
Jednakże w przyszłości, dla niektórych substancji mogą być zgłoszone wnioski o nadanie wyższego priorytetu.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pierwszym krokiem zmierzającym do ustanowienia programu oceny jest przypisanie numerów FL, według definicji w bazie danych Flavis, każdej substancji aromatycznej z rejestru i podział wszystkich substancji na grupy substancji powiązanych, zgodnie z wykazem grup ustanowionym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Ten etap zostanie zakończony w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia przez Państwa Członkowskie biorące udział w zadaniu 1.1 SCOOP, ustanowionym decyzją 94/652/WE.
Artykuł 2
1.
Substancje, które są zawarte w rejestrze i zostały już sklasyfikowane
- przez SCF jako kategoria 1 (substancje uważane za bezpieczne w użytkowaniu) [5], lub
- przez CEFS jako kategoria A (substancje, które mogą być stosowane do środków spożywczych) [6], lub
- przez JECFA jako nieprzedstawiające zagrożenia dla bezpieczeństwa przy obecnym zużyciu z wyjątkiem substancji, które zostały zaakceptowane jedynie na podstawie tego, że ich zużycie jest niższe niż próg bezpieczeństwa wynoszący 1,5 μg na osobę dziennie, jak ustalono w sprawozdaniach 46, 49, 51 i 53 ze spotkań JECFA [7],
nie muszą być ponownie oceniane w ramach obecnego programu oceny,
- jeżeli została dostarczona informacja o czystości i specyfikacjach chemicznych substancji, jak podano w załączniku II, oraz
- jeżeli SCF nie otrzyma nowych informacji, które mogłyby zmienić wynik oceny.
2.
Substancje zawarte w rejestrze, które zostaną sklasyfikowane w przyszłości
- przez JECFA tak, że nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa przy obecnym poziomie zużycia
zostaną rozważone przez SCF, który może wówczas zdecydować, że nie jest konieczna dalsza ocena.
3.
W przypadku gdy SCF decyduje, że dalsza ocena substancji określonej w ust. 1 lub 2, jest konieczna, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie substancji z rejestru do obrotu, przedstawia informacje ustanowione w art. 3 ust. 1.
Artykuł 3
1.
Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu substancji zawartej w rejestrze, której nie dotyczy art. 2 ust. 1, musi przedstawić następujące informacje w terminie 12 miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić ocenę substancji:
- czystość i specyfikacje chemiczne substancji, jak podano w załączniku II,
- naturalne występowanie w środkach spożywczych,
- łączna ilość substancji, która jest dodawana do środków spożywczych we Wspólnocie,
- zwykłe i maksymalne poziomy substancji stosowane w kategoriach środków spożywczych, jak podano w załączniku III, jeżeli są dostępne,
- wszystkie istotne badania toksykologiczne i metaboliczne substancji lub substancji blisko powiązanych.
Informacje te muszą być przekazane w standardowym formacie, podanym w załączniku IV.
2.
Jeżeli informacje określone w ust. 1, nie stają się dostępne dla określonej substancji w terminie 12 miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie tej substancji do obrotu powiadamia Komisję, w tym terminie o dacie, w której może spełnić swój obowiązek na mocy ust. 1, dla pojedynczych substancji lub grup substancji ustanowionych w załączniku I.
3.
W świetle informacji otrzymanych zgodnie z ust. 1 i 2, Komisja może ustalić terminy różne od proponowanych na mocy ust. 2, dla indywidualnych substancji lub grup substancji ustanowionych w załączniku I, aby umożliwić sprawny przebieg procesu oceny.
4.
Komisja może żądać dodatkowych informacji, uważanych za istotne w ocenie określonej substancji, od osoby odpowiedzialnej za jej wprowadzenie do obrotu w terminach, które są zgodne z ogólnym terminem przewidzianym przez program.
W szczególności, dla pewnych substancji może stać się konieczne przedstawienie informacji o zwykłych i maksymalnych poziomach stosowania w poszczególnych kategoriach żywności, jak podano w załączniku III.
5.
Gdy informacje określone w ust. 1 lub dodatkowe informacje, określone w ust. 4, nie zostały przedstawione, substancja nie może zostać oceniona.
6.
Informacje określone w ust. 1, włącznie z tymi, które odnoszą się do substancji już ocenionych, są uaktualniane przez osobę odpowiedzialną za wprowadzenie odpowiednich substancji do obrotu, gdy tylko stają się dostępne nowe dane.
7.
Już przekazane informacje są udostępniane Państwom Członkowskim.
Artykuł 4
1. Oceniane jest co najmniej 200 substancji rocznie, jeżeli informacje określone w art. 3 ust. 1 lub dodatkowe informacje, określone w art. 3 ust. 4, są przedstawiane w określonych terminach.
2.
W zadaniu 1.1 SCOOP, ustanowionym decyzją 94/652/WE, Państwa Członkowskie uczestniczące:
- wprowadzają informację o każdej substancji, zgodnie z art. 3 ust. 1 i 4, do bazy danych Flavis,
- sprawdzają, czy informacje są wystarczająco kompletne do oceny i powiadamiają Komisję, jeżeli nie są one wystarczające,
- przygotowują arkusze danych, które scalają i podsumowują informacje, i które zawierają wstępną ocenę, oraz
- przedstawiają te arkusze danych SCF.
Zadanie SCOOP jest tak zorganizowane, by spełniało wymagania ust. 1.
3.
Na podstawie arkuszy danych określonych w ust. 2, SCF ocenia substancje pod względem ich zgodności z ogólnymi kryteriami użycia.
SCF sprawdza informacje pod względem kompletności i powiadamia Komisję, jeżeli nie są one wystarczające.
Jeżeli jest to konieczne, mogą być zaproponowane środki ograniczające stosowane poziomy.
Procedura oceny opiera się na stosowanej przez JECFA, jeżeli SCF uważa to za właściwe.
4.
Komisja lub Państwo Członkowskie mogą zażądać ponownej oceny substancji już dopuszczonej jako spełniająca ogólne kryteria użycia, jeżeli staną się dostępne nowe dane mogące prowadzić do innych wyników.
Artykuł 5
1.
Substancje w rejestrze opatrzone komentarzem "2" lub "3" w kolumnie "Uwagi" decyzji 1999/217/WE, ocenia się jako pierwsze.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 te grupy substancji ustanowione w załączniku I, dla których informacje określone w art. 3 ust. 1 są najbardziej kompletne, otrzymują priorytet przy ocenie.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 Komisja lub Państwo Członkowskie mogą zażądać nadania priorytetu ocenie określonej(-ych) substancji albo grup(-y) substancji.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1566/2000
z dnia 18 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1437/2000 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 stanowi, że produkty przywożone z państw trzecich mogą być wprowadzone do obrotu jedynie wtedy, gdy pochodzą z państwa trzeciego widniejącego w wykazie sporządzonym stosownie do kryteriów ustanowionych w ust. 2 tego artykułu. Wykaz ten zawarty jest w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 548/2000 [4].
(2) Władze Australii zwróciły się do Komisji z wnioskiem o powołanie nowej jednostki kontrolującej i jednostki certyfikującej, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 94/92.
(3) Władze Australii dostarczyły Komisji wszystkich niezbędnych gwarancji i informacji potwierdzających, że nowa jednostka kontrolująca i jednostka certyfikująca spełniają kryteria określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1575/2000
z dnia 19 lipca 2000 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej na terenie Wspólnoty, dotyczące kodowania, które ma być używane przy przesyłaniu danych w 2001 r. i następnych latach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej na terenie Wspólnoty [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1571/98 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 577/98 konieczne jest wprowadzenie środków wykonawczych określających kodowanie zmiennych używanych przy przesyłaniu danych.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego (SPC), ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zbiór zmiennych używanych przy przesyłaniu danych w 2001 r. i latach następnych, został ustanowiony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1576/2000
z dnia 19 lipca 2000 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Niemcy i Szwecja przesłały Komisji wnioski w sprawie rejestracji nazw jako oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia stwierdzono, że wnioski spełniają wszystkie wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności zawierają wszystkie wymagane informacje, zgodnie z art. 4 rozporządzenia.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja otrzymała w odniesieniu do nich deklaracje sprzeciwu, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, jednak zastrzeżenia zostały uznane za nieuzasadnione i nie do przyjęcia, gdyż nie wykazały w wystarczający sposób, że nazwy te nie spełniają wymogów określonych w rozporządzeniu.
(4) W rezultacie omawiane nazwy powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4]ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1338/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1578/2000
z dnia 19 lipca 2000 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej na terenie Wspólnoty, w zakresie specyfikacji modułu ad hoc dla roku 2001 dotyczącego długości i modelu czasu pracy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 [1] z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania sondażowego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1575/2000 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/98 szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w module ad hoc, należy sporządzić co najmniej 12 miesięcy przed początkiem okresu odniesienia dla tego modułu.
(2) W celu monitorowania wytycznych dotyczących zatrudnienia Komisja potrzebuje strukturalnej statystyki dotyczącej elastycznej organizacji czasu pracy oraz rodzajów umów o pracę.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w module ad hoc roku 2001 ustanowiony jest w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1591/2000
z dnia 10 lipca 2000 r.
zmieniające załączniki II, III, V, VII, VIII oraz IX do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1072/99 [2], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada decyzją z dnia 21 grudnia 1999 r. [3] postanowiła stosować przejściowo Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi (Armenią, Azerbejdżanem, Gruzją, Kazachstanem, Mołdową, Tadżykistanem, Turkmenistanem i Uzbekistanem) w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(2) Rada decyzją z dnia 21 grudnia 1999 r. [4] postanowiła stosować przejściowo Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi, zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(3) Rada decyzją z dnia 21 grudnia 1999 r. [5] postanowiła stosować przejściowo Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(4) Rada decyzją z dnia 21 grudnia 1999 r. [6] postanowiła stosować przejściowo Porozumienie w formie wymiany listów, zmieniające umowy między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(5) Rada decyzją z dnia 21 grudnia 1999 r. [7] postanowiła stosować przejściowo Umowę między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(6) Rada decyzją z dnia 21 grudnia 1999 r. [8] postanowiła stosować przejściowo Protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(7) Rada decyzją z dnia 13 września 1999 r. [9] postanowiła stosować przejściowo Umowę między Wspólnotą Europejską a Królestwem Nepalu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(8) Rada decyzją z dnia 12 lipca 1999 r. [10] postanowiła stosować przejściowo Umowę między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(9) Wszystkie wyżej wymienione elementy wymagają dokonania zmiany odpowiednich części załączników II, III, V, VII, VIII oraz IX do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, aby uwzględnić te zmiany, które mają zastosowanie do przywozu do Wspólnoty niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich w rozumieniu art. 19 wyżej wymienionego rozporządzenia; właściwe jest również wprowadzenie niektórych innych zmian w celu porozumień, protokołów lub uzgodnień w znaczeniu art. 19.
(10) W celu zagwarantowania, że Wspólnota wypełnia swoje międzynarodowe zobowiązania, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być stosowane od dnia 1 stycznia 2000 r.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
2) artykuł 28 załącznika III otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 28
1.
Pozwolenie na wywóz, określone w art. 11 i 19, oraz świadectwo pochodzenia mogą być wystawione w dodatkowych egzemplarzach należycie oznaczonych jako takie.
Sporządza się je w językach angielskim, francuskim lub hiszpańskim.
2.
Jeżeli dokumenty określone powyżej są wypełniane ręcznie, wpisów należy dokonywać atramentem, wielkimi literami.
3.
Pozwolenia na wywóz lub równoważne im dokumenty i świadectwa pochodzenia posiadają wymiary 210 × 297 mm [i] Wymóg ten nie jest obowiązkowy w przypadku Tajlandii..
Papier jest białym papierem do pisania, zwymiarowanym, niezawierającym pulpy mechanicznej [ii] Wymóg ten nie jest obowiązkowy w przypadku Hongkongu., o wadze nie mniejszej niż 25 g/m.
Każda część dokumentu zawiera w tle drukowany ornament giloszowany, pozwalający dostrzec wzrokowo każde fałszerstwo dokonane przy użyciu środków mechanicznych lub chemicznych [iii] Wymóg ten nie jest obowiązkowy w przypadku Hongkongu i Egiptu..
4.
Właściwe władze we Wspólnocie akceptują wyłącznie oryginały dokumentów jako dokumenty ważne do celów przywozu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
5.
Każde pozwolenie na wywóz lub równoważny dokument oraz świadectwo pochodzenia są opatrzone znormalizowanym numerem seryjnym, drukowanym lub nie, na którego podstawie można je zidentyfikować [iv] W przypadku Hongkongu wymóg ten jest obowiązkowy tylko dla pozwoleń na wywóz..
6.
Numer ten składa się z następujących elementów [v] W przypadku Peru oraz Egiptu ten przepis wejdzie w życie w późniejszym terminie.:
- dwóch liter oznaczających kraj wywozu, zgodnie z poniższym wykazem:
Argentyna = AR
Bangladesz = BD
Białoruś = BY
Brazylia = BR
Kambodża = KH
Chiny = CN
Egipt = EG
Estonia = EE
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii = MK [16]
Hongkong = HK
Indie = IN
Indonezja = ID
Kazachstan = KZ
Kirgistan = KG
Laos = LA
Łotwa = LV
Litwa = LT
Makao = MO
Malezja = MY
Mołdowa = MD
Mongolia = MN
Nepal = NP
Pakistan = PK
Peru = PE
Federacja Rosyjska = RU
Singapur = SG
Sri Lanka = LK
Tajwan = TW
Tadżykistan = TJ
Tajlandia = TH
Turkmenistan = TM
Ukraina = UA
Uzbekistan = UZ
Wietnam = VN
- dwóch liter identyfikujących Państwo Członkowskie zamierzonego przeznaczenia:
AT = Austria
BL = Beneluks
DE = Republika Federalna Niemiec
DK = Dania
EL = Grecja
ES = Hiszpania
FI = Finlandia
FR = Francja
GB = Zjedoczone Królestwo
IE = Irlandia
IT = Włochy
PT = Portugalia
SE = Szwecja
- jednocyfrowego numeru wskazującego rok kontyngentowy lub rok, w którego trakcie zarejestrowano wywóz wyrobów wymienionych w tabeli A tego załącznika, odpowiadającego ostatniej cyfrze danego roku, np. "0"; dla 2000 r.
W przypadku wyrobów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wymienionych w dodatku C do załącznika V numer ten powinien brzmieć "6"; dla 2000 r.,
- dwucyfrowego numeru identyfikacyjnego urzędu wystawiającego pozwolenie w kraju wywozu,
- pięciocyfrowego numeru rozpoczynającego się od 00001 i kończącego na 99999, przyznawanego konkretnemu Państwu Członkowskiemu przeznaczenia.";
3) tabelę A w załączniku III zastępuje się załącznikiem 2 do niniejszego rozporządzenia;
4) załącznik V zastępuje się załącznikiem 3 do niniejszego rozporządzenia;
5) załącznik VII zastępuje się załącznikiem 4 do niniejszego rozporządzenia;
6) załącznik VIII zastępuje się załącznikiem 5 do niniejszego rozporządzenia;
7) załącznik IX zastępuje się załącznikiem 6 do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1593/2000
z dnia 17 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzje w sprawie reformy wspólnej polityki rolnej wymagają wprowadzenia dostosowań w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli.
(2) Stosowanie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w tych dziedzinach, do których jest stosowany, doprowadziło do znaczącego postępu w ograniczeniu ryzyka wydatków rolnych Sekcji Gwarancji EFOGR.
Należy ustanowić przepis zobowiązujący Państwa Członkowskie do zaprojektowania swoich własnych systemów, zgodnych z istotnymi elementami zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, w celu stosowania innych wspólnotowych systemów pomocy.
(3) W związku z trudnościami napotkanymi podczas przeprowadzania kontroli administracyjnych dotyczących zadeklarowanych obszarów, w szczególności koszty i czas związane z usuwaniem nieprawidłowości w deklaracjach, oraz uwzględniając doświadczenie wielu Państw Członkowskich, które stworzyły specjalny system identyfikacji działek, oraz postęp w tworzeniu cyfrowych map wektorowych i geograficznych systemach informacyjnych, przyjęte powinny zostać przepisy wprowadzenia technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej w celu identyfikacji działek rolnych.
(4) Środki niezbędne dla wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/EWG z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2].
(5) Ponieważ etap wprowadzający zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli został w dużej mierze zakończony, Komisja powinna być stale informowana o stosowaniu i efektywności tego systemu w Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3508/92 [3] wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde Państwo Członkowskie tworzy zintegrowany system zarządzania i kontroli, zwany dalej "systemem zintegrowanym";, stosowany:
a) w sektorze upraw roślinnych:
i) do systemu wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999 [4];
ii) do systemu pomocy dla producentów ryżu ustanowionego przez art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 [5];
iii) do specjalnych środków dotyczących niektórych roślin strączkowych wprowadzonych przez rozporządzenie (WE) nr 1577/96 [6];
b) sektorze inwentarza żywego:
i) do uzgodnień dotyczących premii i płatności dla producentów wołowiny i cielęciny ustanowionych w tytule 1 rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 [7];
ii) do uzgodnień dotyczących premii dla producentów baraniny i mięsa koziego wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 2467/98 [8];
iii) do płatności bezpośrednich na mocy art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [9],
zwanych dalej "systemami wspólnotowymi";.";
b) skreśla się ust. 3;
c) ust. 4 otrzymuje oznaczenie ust. 3;
2) w art. 2 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) system identyfikacyjny dla działek rolnych;
c) system do identyfikacji i rejestracji zwierząt,";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
System identyfikacyjny działek rolnych ustanawia się na podstawie map lub dokumentów katastralnych lub innych świadectw kartograficznych.
Należy użyć technik komputerowego systemu informacji geograficznej, włączając lotnicze lub satelitarne tworzenie map wektorowych, z jednolitą normą gwarantującą dokładność równą kartografii w skali 1:10000.";
4) w art. 6:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wnioski o pomoc obszarową składane są przed terminem ustalonym przez Państwo Członkowskie, który nie może następować po terminie ustanowionym dla złożenia wniosków w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999, lub wyznaczonym zgodnie z tym rozporządzeniem.
We wszystkich przypadkach termin ustalany jest z uwzględnieniem, między innymi, okresu wymaganego, dla udostępnienia wszystkich odpowiednich danych w celu właściwego administracyjnego i finansowego zarządzania pomocą i przeprowadzania kontroli przewidzianych w art. 8.
Nie naruszając przepisów art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów [*] Dz.U. L 124 z 8.6.1971, str. 1., tam gdzie terminem złożenia jest święto państwowe, sobota lub niedziela, uważa się, że przypada on w następnym pierwszym dniu roboczym.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwo Członkowskie może zadecydować, że wniosek o pomoc obszarową powinien zawierać jedynie zmiany w odniesieniu do wniosku o pomoc obszarową złożonego w roku poprzednim.
Państwa Członkowskie upraszczają proces składania wniosków przez rozprowadzanie wstępnie wypełnionych formularzy opartych na obszarach określonych w roku poprzednim oraz dostarczając materiał graficzny określony w art. 4, wskazujący położenie tych powierzchni.";
c) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
We wnioskach o pomoc obszarową można dokonać pewnych zmian, pod warunkiem że właściwe władze otrzymają je nie później niż w terminie ustanowionym dla siewu w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999, lub wyznaczonym zgodnie z tym rozporządzeniem.";
d) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Dla każdej z zadeklarowanych działek rolnych rolnik wskazuje obszar i jego położenie, która to informacja musi umożliwić zidentyfikowanie działki w systemie identyfikacji działek rolnych.";
5) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1.
Do celów stosowania wspólnotowych systemów pomocy wymienionych w Załączniku i które nie są określone w art. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, aby systemy zarządzania i kontroli zastosowane dla nich były zgodne z systemem zintegrowanym pod względem:
a) skomputeryzowanej bazy danych;
b) systemu identyfikacji działek i zwierząt;
c) kontroli administracyjnych.
W celu zapewnienia "zgodności"; w rozumieniu akapitu pierwszego systemy zarządzania i kontroli stosowane do danych wspólnotowych systemów pomocy muszą być utworzone, tak by pozwolić, bez żadnych problemów lub konfliktów, na wspólne funkcjonowanie lub wymianę danych między systemami.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 12a ust. 2 Komisja przyjmuje zmiany do Załącznika, jeżeli będzie to konieczne, biorąc pod uwagę kryteria określone w akapicie pierwszym i drugim.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą, w celach stosowania wspólnotowych systemów pomocy nieokreślonych w art. 1, włączyć do swoich procedur zarządzania i kontroli jeden lub więcej części składowych systemu zintegrowanego.
3.
Na przepisy szczególne ustanowione zgodnie z systemami określonymi w ust. 1 i 2 nie wpływa niniejsze rozporządzenie, w szczególności na te dotyczące warunków, na których pomoc może być przyznana.
4.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć możliwości przewidziane w ust. 2 na systemy krajowe.
Informacje z systemu zintegrowanego mogą one wykorzystywać do celów statystycznych.
5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, jeżeli skorzystają z możliwości określonych w ust. 2 i 4.
Komisja zapewni, że odwoływanie się do tych możliwości nie narusza zgodności z rozporządzeniami sektorowymi lub niniejszym rozporządzeniem.";
6) skreśla się art. 10;
7) w art. 11:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Komisja jest regularnie informowana o stosowaniu systemu zintegrowanego.
Zorganizuje wymianę poglądów z Państwami Członkowskimi dotyczącą tego tematu.";
b) w ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— każde sprawdzenie lub kontrola odnosząca się do głównych środków podjętych w celu ustanowienia i wdrożenia systemu zintegrowanego";
8) w art. 12:
a) zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12a ust. 2.";
b) lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) podstawowe cechy systemu identyfikacji działek rolnych";
9) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 12a
1.
Komisję wspiera Komitet Funduszu ustanowiony przez art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [*] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 103. (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE [**] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23..
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na miesiąc.
3.
Komitet może rozpatrywać jakąkolwiek sprawę przedstawioną przez swojego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego."
10) w art. 13 ust. 1 dodaje się litery w brzmieniu:
"c) najpóźniej od dnia 1 stycznia 2005 r. w zakresie geograficznej części systemu identyfikacji działek, jak przewidziano w art. 4;
d) najpóźniej od dnia 1 stycznia 2003 r. w zakresie zgodności systemów zarządzania i kontroli z systemem zintegrowanym, jak przewidziano w art. 9a.";
11) dodaje się Załącznik dołączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Komisja, w odpowiednim przypadku, przyjmuje zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 przepisy dla ułatwienia przejścia od przepisów tego rozporządzenia do tych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1602/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] (zwany dalej "Kodeksem"), w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego traktowania wniosków o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) i poprawy związanego z nią bezpieczeństwa niezbędne jest wprowadzenie wspólnego formularza wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej.
(2) Zasady regulujące przyznanie towarom uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich rodzaj związane są z klasyfikacją taryfową takich towarów zgodnie z jednolitym tekstem znajdującym się w Nomenklaturze Scalonej; dlatego uchyla się dawne przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [4].
(3) Wspólnotowe reguły pochodzenia stosowane do ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) przewidują kumulację regionalną stosowaną między innymi wobec krajów będących członkami Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN); przepisy te, dotyczące kumulacji regionalnej, powinny być stosowane wobec Kambodży, która wstąpiła do ASEAN w dniu 30 kwietnia 1999 r.; kraje będące członkami Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia Współpracy Regionalnej (SAARC) powinny mieć możliwość korzystania z przepisów dotyczących kumulacji regionalnej, gdy tylko wypełnią wymagane przez Wspólnotę początkowe zobowiązania odnoszące się do współpracy administracyjnej.
(4) Z poszanowaniem specyfiki każdego zestawu ustaleń preferencyjnych należy doprowadzić do standaryzacji układu oraz odpowiednich kryteriów pochodzenia części I rozdział 2 tytuł IV sekcja 1 i 2 odnoszących się do GSP oraz państw-sukcesorów byłej Jugosławii.
(5) Wymienione wyżej przepisy nie powinny być dłużej stosowane wobec Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy, z uwagi na to, że terytoria te korzystają z konwencjonalnych preferencyjnych środków taryfowych.
(6) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1763/1999 [5] przyjęte zostały autonomiczne środki wobec Albanii.
(7) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2000 [6] przyjęte zostały środki odnoszące się do przywozu win pochodzących z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz Republiki Słowenii.
(8) W celu zachowania przejrzystości, należy ponownie w całości opublikować tekst art. 66-123.
(9) Zastępuje się formularze przewidziane przez Powszechny Związek Pocztowy dla zgłoszeń przesyłek listowych lub paczek pocztowych.
(10) W ramach uproszczenia oraz racjonalizacji przepisów i procedur celnych należałoby zwiększyć elastyczność dozoru celnego przeznaczenia, aby odpowiedzieć na potrzeby różnicującego się rynku wewnętrznego i uczynić z niego przydatny instrument dla wielu sektorów.
Elastyczność ta powinna zostać zrównoważona zwiększeniem skuteczności dozoru celnego w celu zapobiegania oszustwom oraz nadużyciom związanym z uprzywilejowanym traktowaniem taryfowym i stawkami celnymi obniżonymi ze względu na przeznaczenie niektórych towarów.
(11) Wymaga to, aby przepisy przewidziane w art. 82 Kodeksu były stosowane do uprzywilejowanego traktowania taryfowego udzielonego na mocy art. 21 Kodeksu.
Przewidziany w niniejszym rozporządzeniu system dozoru celnego oparty jest na wydawanym przez organy celne zezwoleniu i stosuje się go do przeznaczenia towarów określonego w art. 82 Kodeksu, o ile obowiązujące przepisy wymagają takiego zezwolenia.
(12) Artykuł 463-470 nadają moc prawną art. 843 w przypadku korzystania z procedury tranzytu; w celu zachowania spójności należy zebrać wspólne przepisy na mocy art. 843.
(13) Przepisy dotyczące karty kontrolnej T5 określają procedurę, którą należy stosować do towarów, niezależnie od procedury celnej, którą są objęte, w przypadku gdy wymagają tego wspólnotowe przepisy celne lub inne przepisy; należy umieścić te przepisy w nowej części.
(14) Pożądane jest również doprowadzenie do zharmonizowania środków, które mają być stosowane w przypadku gdy przepisy wspólnotowe wykorzystujące taki system kontroli przewidują gwarancję i określają termin oraz w przypadku gdy określone użycie lub przeznaczenie nie jest w pełni przestrzegane.
(15) W celu poprawy kontroli opartych na użyciu karty kontrolnej T5 niektóre dane określające środki transportu należy podawać w sposób bardziej dokładny; z tego względu należy zmienić wzory przewidziane w załączniku 63, jak również uwagi dotyczące odpowiednich pól, przedstawione w załączniku 66.
Nie wyklucza się możliwości równoczesnego wykorzystania, ale do innych celów, dwóch albo więcej kart kontrolnych T5.
(16) W niektórych dziedzinach istnieją szczególne przepisy dotyczące obowiązków podmiotów gospodarczych oraz składania i zwalniania gwarancji, w szczególności w odniesieniu do wspólnej polityki rolnej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1932/1999 [8].
W celu uwzględnienia takich przypadków należy wprowadzić wyłączenia od zasad.
(17) Należy uaktualnić wykazy dotyczące wartości jednostkowych.
(18) Ze względów natury ekonomicznej należy rozszerzyć i również uaktualnić nr porządkowy 14 wykazu znajdującego się w załączniku 87.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1a
Do celów stosowania art. 291-300 kraje Unii Gospodarczej Beneluksu uważa się za jedno Państwo Członkowskie.";
2) w art. 6 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wnioski o udzielenie wiążącej informacji taryfowej sporządzane są z wykorzystaniem formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1B.";
3) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kopia wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (załącznik 1B), kopia zawiadomienia (załącznik 1 formularz nr 2), jak również stan faktyczny (ten sam załącznik formularz nr 4) lub kopia przekazanej wiążącej informacji o pochodzeniu towaru oraz stan faktyczny są niezwłocznie przekazywane Komisji przez organy celne danego Państwa Członkowskiego.
Takie przekazanie odbywa się za pomocą środków elektronicznych.";
4) w części I skreśla się tytuł III "Uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na rodzaj towaru" (art. 16-34);
5) w części I rozdział 2 tytuł IV (art. 66-123) otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ 2
Preferencyjne pochodzenie
Artykuł 66
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "wytwarzanie" oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia, łącznie z montażem i czynnościami szczególnymi;
b) "materiał" oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp., użyte do wytworzenia produktu;
c) "produkt" oznacza wytwarzany produkt, nawet jeżeli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;
d) "towary" oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;
e) "wartość celna" oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej);
f) "cena ex works" w wykazie załącznika 15 oznacza cenę zapłaconą za produkt ex works producentowi, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;
g) "wartość materiałów" w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie można jej ustalić, pierwszą dającą się ustalić cenę zapłaconą za te materiały we Wspólnocie lub w kraju korzystającym w rozumieniu art. 67 ust. 1 bądź w republice korzystającej w rozumieniu art. 98 ust. 1. W przypadku gdy należy ustalić wartość użytych materiałów pochodzących, niniejszą literę stosuje się mutatis mutandis;
h) "działy i pozycje" oznaczają działy i pozycje (czterocyfrowe kody) stosowane w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego;
i) "klasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w określonej pozycji;
j) "przesyłka" oznacza produkty, które są albo wysyłane od jednego eksportera do jednego odbiorcy lub objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, albo w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą.
Sekcja 1
Ogólny system preferencji taryfowych
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 67
1.
Do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się:
a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68;
b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69.
2.
Do celów niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które zostały poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu, które wykraczają poza zakres określony w art. 70, uważane są za pochodzące z tego kraju korzystającego.
3.
Do celów ustalenia pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.
4.
W przypadku gdy Norwegia i Szwajcaria udzielają ogólnych preferencji taryfowych produktom pochodzącym z krajów korzystających, określonych w ust. 1, i stosują definicję pochodzenia odpowiadającą definicji określonej w niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii poddane w kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza zakres opisany w art. 70 uważa się za pochodzące z tego kraju korzystającego.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się tylko w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii (zgodnie z regułami pochodzenia dotyczącymi danych preferencji taryfowych), które są wywożone bezpośrednio do kraju korzystającego.
Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania do produktów objętych działami 1-24 Zharmonizowanego Systemu.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria C) datę, z którą przepisy akapitu pierwszego i drugiego są stosowane.
5.
Przepisy ust. 4 stosuje się pod warunkiem takiego samego traktowania przez Norwegię i Szwajcarię, na zasadzie wzajemności, produktów wspólnotowych.
Artykuł 68
1.
Za całkowicie uzyskane w krajach korzystających lub we Wspólnocie uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e) produkty otrzymane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza ich wodami terytorialnymi przez statki tego kraju;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);
h) używane przedmioty tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;
i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
j) produkty wydobyte z dna morskiego lub spod dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że posiadają wyłączne prawa exploatacji;
k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).
2.
Pojęcia "statki tego kraju" i "statki-przetwórnie" użyte w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:
- zarejestrowanych lub zgłoszonych w kraju korzystającym lub w Państwie Członkowskim,
- pływających pod banderą kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego,
- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tym kraju lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor lub dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do kraju korzystającego lub do Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli danego kraju korzystającego lub Państw Członkowskich,
- których kapitan i oficerowie są obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich, oraz
- których załoga składa się w co najmniej w 75 % z obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich.
3.
Pojęcia "kraj korzystający" i "Wspólnota" obejmują także wody terytorialne tego kraju lub Państw Członkowskich.
4.
Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.
Artykuł 69
Do celów art. 67 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.
Warunki te wskazują, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, których należy dokonać na materiałach niepochodzących użytych przy wytwarzaniu i mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do takich materiałów.
Jeżeli produkt, który nabył status produktu pochodzącego, poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, nie mają w odniesieniu do niego zastosowania warunki mające zastosowanie do produktu, do którego zostaje włączony i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.
Artykuł 70
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy zostały spełnione wymogi art. 69:
a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu, sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie opakowań,
ii) proste umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzynkach, pudełkach, umocowanie na kartach lub planszach itd., oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) umieszczanie znaków, etykiet i innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;
e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszej sekcji, umożliwiających uznanie ich za pochodzące z kraju korzystającego lub Wspólnoty;
f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;
g) połączenie dwóch lub więcej czynności określonych w lit. a)-f);
h) ubój zwierząt.
2.
Wszystkie czynności przeprowadzone w kraju korzystającym lub we Wspólnocie na danym produkcie rozpatruje się łącznie przy określaniu, czy obróbka lub przetworzenie, dokonane na produkcie, uważa się za niewystarczające w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 70a
1.
Jednostką kwalifikacyjną w celu zastosowania przepisów niniejszej sekcji jest poszczególny produkt, który jest uważany za jednostkę podstawową przy określaniu klasyfikacji z wykorzystaniem nomenklatury Zharmonizowanego Systemu.
A zatem:
a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu przewdmiotów klasyfikowany jest z zastosowaniem Zharmonizowanego Systemu w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;
b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji Zharmonizowanego Systemu, to każdy produkt musi być traktowany indywidualnie do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji.
2.
W przypadku gdy na podstawie ogólnej reguły 5 Zharmonizowanego Systemu, opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, jest ono traktowane łącznie do celów określenia pochodzenia.
Artykuł 71
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 69 materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 10 % ceny ex works produktu.
Jeżeli w wykazie podana jest jedna lub kilka wartości procentowych dla maksymalnej wartości materiałów niepochodzących, stosowanie przepisów akapitu pierwszego nie może powodować przekroczenia tych wartości procentowych.
2.
Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do produktów objętych działami 50-63 Zharmonizowanego Systemu.
Artykuł 72
1.
W drodze odstępstwa od art. 67, w celu określenia, czy produkt wytworzony w kraju korzystającym, będącym członkiem ugrupowania regionalnego, pochodzi z tego kraju w rozumieniu tego artykułu, produkty pochodzące z jakiegokolwiek kraju z tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane do dalszego wytwarzania w innym kraju ugrupowania, traktowane są jak pochodzące z kraju, w którym nastąpiło dalsze wytwarzanie (kumulacja regionalna).
2.
Kraj pochodzenia produktu końcowego ustala się zgodnie z art. 72a.
3.
Kumulacja regionalna stosowana jest w odniesieniu do czterech odrębnych ugrupowań regionalnych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji taryfowych:
a) Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (Brunei-Darussalam, Kambodża [9], Indonezja, Laos, Malezja, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Wietnam);
b) Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (CACM) (Kostaryka, Honduras, Gwatemala, Nikaragua, Panama [10], Salwador);
c) Grupy Andyjskiej (Boliwia, Ekwador, Kolumbia, Peru, Wenezuela);
d) Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia Współpracy Regionalnej (SAARC) (Bangladesz, Bhutan, Indie, Malediwy, Nepal, Pakistan, Sri Lanka) [11].
4.
Termin "ugrupowanie regionalne" oznacza, w zależności od przypadku, ASEAN, CACM, Grupę Andyjską lub SAARC.
Artykuł 72a
1.
Jeżeli towary, pochodzące z kraju będącego członkiem ugrupowania regionalnego, są przetwarzane lub poddane obróbce w innym kraju tego samego ugrupowania regionalnego, to krajem pochodzenia jest ten kraj ugrupowania regionalnego, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:
a) wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego; oraz
b) obróbka lub przetworzenie dokonane w tym kraju wykracza poza zakres obróbki lub przetworzenia określony w art. 70, jak również, w przypadku wyrobów włókienniczych, czynności określone w załączniku 16.
2.
Jeżeli warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) nie są spełnione, to produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.
3.
Pojęcie "wartość dodana" oznacza cenę ex works pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.
4.
Dowód pochodzenia towarów wywożonych z kraju będącego członkiem ugrupowania regionalnego do innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, w celu wykorzystania do dalszej obróbki lub przetworzeniu, bądź też ponownego wywiezienia, jeżeli nie ma miejsca dalsza obróbka lub przetwarzanie, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A, wystawione w pierwszym kraju.
5.
Dowód statusu pochodzenia, nabyty lub zachowany, zgodnie z art. 72, niniejszym artykułem i art. 72b, towarów wywożonych z jednego kraju ugrupowania regionalnego do Wspólnoty, stanowi świadectwo pochodzenia na formularzu A lub deklaracja na fakturze, wystawione w tym kraju na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionym zgodnie z przepisami ust. 4.
6.
Kraj pochodzenia zostaje wskazany w polu 12 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub w deklaracji na fakturze. Krajem tym jest:
- w przypadku wywozu produktów bez poddawania ich dalszej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu ust. 4, kraj wytworzenia,
- w przypadku produktów wywożonych po poddaniu ich dalszej obróbce lub przetworzeniu, kraj pochodzenia, ustalony zgodnie z ust. 1.
Artykuł 72b
1.
Przepisy art. 72 i 72a stosuje się jedynie, jeżeli:
a) przepisy regulujące handel w ramach kumulacji regionalnej, między krajami ugrupowania regionalnego, są identyczne z przepisami określonymi w niniejszej sekcji;
b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązał się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z warunkami niniejszej sekcji oraz do zapewnienia współpracy administracyjnej niezbędnej Wspólnocie, jak i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego, do zapewnienia właściwego wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz weryfikacji tych świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze.
Zobowiązanie to przekazywane jest Komisji za pośrednictwem sekretariatu danego ugrupowania regionalnego.
Sekretariatami są:
- sekretariat generalny ASEAN,
- Secretaria de Integración Económica Centroamericana (SIECA),
- Junta del Acuerdo de Cartagena,
- Sekretariat SAARC,
w zależności od przypadku.
2. Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 w przypadku każdego ugrupowania regionalnego.
3.
Artykuł 78 ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania do produktów pochodzących z jakiegokolwiek kraju ugrupowania regionalnego, jeżeli są przewożone przez terytorium jakiegokolwiek innego kraju tego ugrupowania regionalnego, nawet jeżeli dokonuje się tam dalszej obróbki lub przetworzenia.
Artykuł 73
Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.
Artykuł 74
Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty produktu są produktami pochodzącymi.
Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex works zestawu.
Artykuł 75
W celu określenia, czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:
a) energia i paliwo;
b) fabryka i wyposażenie;
c) maszyny i narzędzia;
d) towary, które nie wchodzą i których wejście w końcowy skład produktu nie jest planowane.
Artykuł 76
1.
Odstępstwa od przepisów niniejszej sekcji mogą zostać zastosowane wobec najmniej rozwiniętych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli rozwój istniejących gałęzi przemysłu lub wprowadzenie nowych gałęzi to uzasadnia.
Najmniej rozwinięte kraje korzystające wymienione są w rozporządzeniach Rady (WE) i decyzjach EWWiS dotyczących stosowania systemu ogólnych preferencji taryfowych.
W tym celu dany kraj występuje do Wspólnoty z wnioskiem o odstępstwo od przepisów wraz z uzasadnieniem tego wniosku, zgodnie z ust. 3.
2.
Przy rozpatrywaniu wniosków uwzględnia się w szczególności:
a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej w danym kraju gałęzi przemysłu do kontynuowania jej wywozu do Wspólnoty, ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których to stosowanie mogłoby doprowadzić do zaprzestania działalności;
b) szczególne przypadki, w których można jasno dowieść, iż znaczące inwestycje w przemyśle mogłyby zostać zahamowane z powodu obowiązujących reguł pochodzenia, i w których odstępstwa sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłoby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;
c) skutki ekonomiczne i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia w krajach korzystających i we Wspólnocie.
3.
W celu ułatwienia rozpatrywania wniosków o zastosowanie odstępstwa kraj występujący z wnioskiem dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, obejmujące w szczególności:
- opis produktu gotowego,
- rodzaj i ilość materiałów pochodzących z państwa trzeciego,
- proces produkcyjny,
- wartość dodaną,
- liczbę pracowników w danym przedsiębiorstwie,
- przewidywaną wielkość wywozu do Wspólnoty,
- inne możliwe źródła zaopatrzenia w surowce,
- uzasadnienie wnioskowanego okresu obowiązywania odstępstwa,
- inne uwagi.
4.
Komisja przedstawia Komitetowi wniosek o odstępstwo.
Decyzja odnośnie do wniosku podejmowana jest zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 249 Kodeksu.
5.
W przypadku zastosowania odstępstwa w polu 4 świadectwa pochodzenia na formularzu A lub na deklaracji na fakturze przewidzianej w art. 90 należy umieścić następujący wpis:
Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr…/…
6.
Przepisy ust. 1-5 stosuje się do wszelkich nr.… edłużeń.
Artykuł 77
Warunki wymienione w niniejszej sekcji, dotyczące nabywania statusu pochodzenia, muszą być zawsze spełnione w kraju korzystającym lub we Wspólnocie.
Jeżeli produkty pochodzące wywożone z kraju korzystającego lub ze Wspólnoty do innego kraju powracają tam, to muszą być uważane za niepochodzące, chyba że można wykazać, zgodnie z wymogami właściwych organów, że:
- powracające produkty są tymi samymi, które zostały wywiezione oraz
- nie podlegały żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub były wywożone.
Artykuł 78
1.
Za przewożone bezpośrednio z kraju korzystającego do Wspólnoty lub ze Wspólnoty do kraju korzystającego uważa się:
a) produkty, których przewóz nie odbywa się przez terytorium innego kraju, z wyjątkiem terytorium innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, do którego ma zastosowanie art. 72;
b) produkty stanowiące pojedynczą przesyłkę, których przewóz odbywa się przez terytorium innych krajów niż kraj korzystający lub Wspólnota, z dokonaniem, jeżeli nadarzy się okazja, przeładunku albo składowania czasowego w tych krajach, pod warunkiem że dane produkty pozostaną pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;
c) produkty przewożone przez terytorium Norwegii lub Szwajcarii, a następnie, w całości albo w części, ponownie wywiezione do Wspólnoty lub kraju korzystającego, pod warunkiem że będą pozostawać pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zachowanie ich w dobrym stanie;
d) produkty, których przewóz odbywa się bez przerwy rurociągami przez terytoria inne niż terytorium eksportującego kraju korzystającego lub Wspólnoty.
2.
Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) i c) jest przedłożenie właściwym organom celnym Wspólnoty:
a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przejazd z kraju wywozu przez kraj tranzytu; lub
b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:
- podającego dokładny opis produktów,
- wskazującego daty rozładunku i ponownego załadunku produktów i w przypadku gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu, oraz
- poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w kraju tranzytu;
c) bądź, w razie braku powyższych, wszystkich dokumentów uzupełniających.
Artykuł 79
1.
Produkty pochodzące wysłane z kraju korzystającego na wystawę w innym kraju i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają, w przywozie, z preferencji taryfowych określonych w art. 67, o ile spełniają warunki określone w niniejszej sekcji, umożliwiające uznanie ich za pochodzące z kraju korzystającego i pod warunkiem że zgodnie z wymogami właściwych organów celnych Wspólnoty zostanie wykazane, że:
a) eksporter wysłał te produkty bezpośrednio z kraju korzystającego do kraju, w którym organizowana jest wystawa i tam je wystawił;
b) produkty te zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez eksportera na rzecz osoby we Wspólnocie;
c) produkty zostały wysłane do Wspólnoty w trakcie wystawy lub bezpośrednio po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) produkty nie były, od chwili ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na tej wystawie.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedkłada się na zwykłych warunkach organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie.
Musi być w nim wpisana nazwa i adres wystawy.
W miarę potrzeby można zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających rodzaj produktów i warunki, na których były one wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
Artykuł 80
Produkty pochodzące z kraju korzystającego korzystają z preferencji taryfowych, określonych w art. 67 po przedłożeniu:
a) świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17; albo
b) w przypadkach określonych w art. 89 ust. 1, deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 18, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub każdym innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować (zwanej dalej "deklaracją na fakturze").
a) ŚWIADECTWO POCHODZENIA NA FORMULARZU A
Artykuł 81
1.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że kraj ten:
- przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93, oraz
- pomaga Wspólnocie, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych, określonych w art. 67.
3.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wydawane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.
4.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.
5.
Świadectwo wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju korzystającego, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1.
Świadectwo jest dostępne dla eksportera od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia jego dokonania.
6.
W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 5 zostały spełnione, właściwe organy rządowe mają prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić kontrolę, którą uważają za właściwą.
7.
Odpowiedzialność za zapewnienie, że świadectwa i wnioski są należycie wypełnione ponoszą właściwe organy rządowe kraju korzystającego.
8.
Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest fakultatywne.
Pole 12 należycie wypełnia się, wpisując "Wspólnota Europejska" lub jedno z Państw Członkowskich.
9.
Datę wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A wpisuje się w polu 11.
Podpis, który ma być wpisany w tym polu, przeznaczonym dla właściwych organów rządowych wydających świadectwo, jest podpisem odręcznym.
Artykuł 82
Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu ogólnej reguły 2a) Zharmonizowanego Systemu, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 lub 9406 Zharmonizowanego Systemu, są przywożone partiami, jeden dowód pochodzenia dla takich produktów jest przedstawiany organom celnym przy przywozie pierwszej części przesyłki.
Artykuł 83
Ponieważ świadectwo pochodzenia na formularzu A stanowi dokumentację dowodową uzasadniającą stosowanie przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 67, odpowiedzialność za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i kontroli pozostałych deklaracji umieszczonych na świadectwie ponoszą właściwe organy rządowe kraju wywozu.
Artykuł 84
Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym importującego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą określoną w art. 62 Kodeksu.
Organy te mogą wymagać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszej sekcji.
Artykuł 85
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 81 ust. 5 świadectwo pochodzenia na formularzu A może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli:
a) nie zostało wystawione przy wywozie z powodu pomyłki lub nieumyślnych pominięć lub szczególnych okoliczności; lub
b) właściwe organy rządowe zostały w sposób wystarczający zapewnione, że świadectwo pochodzenia na formularzu A zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.
2.
Właściwe organy rządowe mogą wystawić świadectwo z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym w dokumentach dotyczących wywozu i że świadectwo pochodzenia na formularzu A zgodne z przepisamininiejszej sekcji nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów.
3.
Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną muszą być opatrzone, umieszczonym w polu 4, wpisem
lub
.
Artykuł 86
1.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A eksporter może wystąpić do właściwych organów rządowych, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu.
Na wystawionym w ten sposób duplikacie musi być umieszczony w polu 4 wpis
lub
oraz data wystawienia i numer seryjny oryginału świadectwa.
2.
Do celów art. 90b duplikat ważny jest od dnia wystawienia oryginału.
Artykuł 87
1.
Jeżeli produkty pochodzące umieszczone są pod kontrolą urzędu celnego we Wspólnocie, możliwe jest zastąpienie oryginalnego dowodu pochodzenia jednym albo większą liczbą świadectw pochodzenia na formularzu A, do celów wysłania wszystkich lub niektórych z tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie lub do Szwajcarii bądź Norwegii.
Zastępcze świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawia urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.
2.
Świadectwo zastępcze wystawione z zastosowaniem ust. 1 lub art. 88 jest uznawane za ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów.
To świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.
3.
Świadectwo zastępcze wskazuje, w prawym górnym polu, nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione.
Pole 4 zawiera jeden z następujących wpisów:
lub
, jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.
Nazwa/nazwisko reeksportera umieszczana jest w polu 1.
Nazwa/nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona w polu 2.
Wszystkie dane dotyczące produktów ponownie wywiezionych znajdujące się w oryginalnym świadectwie przenosi się do pól 3-9.
Odniesienie do faktury reeksportera umieszcza się w polu 10.
Poświadczenie organów celnych, które wystawiły świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11.
Odpowiedzialność tych organów ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego.
Dane umieszczone w polu 12 dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia pochodzą z oryginalnego świadectwa.
Pole to jest podpisywane przez reeksportera.
Reeksporter, który podpisuje to pole w dobrej wierze nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na oryginalnym świadectwie.
4.
Urząd celny mający dokonać czynności, określonej w ust. 1, zaznacza na oryginalnym świadectwie masę, numery i rodzaj wysyłanych produktów oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa lub świadectw zastępczych Oryginalne świadectwo jest przechowywane przez urząd celny przez okres co najmniej trzech lat.
5.
Fotokopię oryginalnego świadectwa można dołączyć do świadectwa zastępczego.
6.
W przypadku produktów, które korzystają z preferencji taryfowych, określonych w art. 67, na zasadzie odstępstwa przyznanego zgodnie z przepisami art. 76, procedurę przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się tylko do produktów przeznaczonych dla Wspólnoty.
Artykuł 88
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67, po przedstawieniu zastępczego świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne Norwegii lub Szwajcarii, na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem że warunki określone w art. 78 zostały spełnione i z zastrzeżeniem, że Norwegia lub Szwajcaria udzielą Wspólnocie pomocy, pozwalając jej organom celnym na ustalenie autentyczności i prawidłowości wystawionych świadectw.
Procedurę kontroli określoną w art. 94 stosuje się mutatis mutandis.
Termin określony w art. 94 ust. 3 przedłużony jest do ośmiu miesięcy.
b) DEKLARACJA NA FAKTURZE
Artykuł 89
1.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona:
a) przez upoważnionego eksportera wspólnotowego w rozumieniu art. 90; lub
b) przez eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby paczek zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6000EUR i pod warunkiem że pomoc przewidziana w art. 81 ust. 1 stosuje się do tej procedury.
2.
Deklaracja na fakturze może być sporządzona, jeśli dane produkty, których dotyczy, można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty lub z kraju korzystającego i jeśli spełniają pozostałe wymogi niniejszej sekcji.
3.
Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia w dowolnym momencie, na żądanie właściwych organów rządowych kraju wywozu, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów, a także spełnienie pozostałych wymogów niniejszej sekcji.
4.
Eksporter sporządza deklarację na fakturze, w języku francuskim albo angielskim, wpisując, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym deklarację, której treść znajduje się w załączniku 18.
Jeżeli deklaracja jest sporządzona odręcznie, to należy ją napisać tuszem drukowanymi literami.
5.
Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym podpisem eksportera.
Jednakże upoważniony eksporter w rozumieniu art. 90, nie jest zobowiązany do podpisywania tych deklaracji, pod warunkiem że przedstawi organom celnym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak, jak gdyby była podpisana przez niego odręcznie.
6.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b), wykorzystanie deklaracji na fakturze podlega następującym specjalnym warunkom:
a) deklaracja na fakturze sporządzana jest dla każdej przesyłki;
b) jeżeli towary zawarte w przesyłce zostały już poddane, w kraju wywozu, weryfikacji poprzez odniesienie do pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może odnieść się do takiej weryfikacji w deklaracji na fakturze.
Przepisy określone w akapicie pierwszym nie zwalniają eksporterów od spełnienia pozostałych formalności wymaganych na postawie przepisów celnych lub pocztowych.
Artykuł 90
1.
Organy celne Wspólnoty mogą zezwolić każdemu eksporterowi, zwanemu dalej "upoważnionym eksporterem", który często dokonuje przesyłek produktów pochodzących ze Wspólnoty, w rozumieniu art. 67 ust. 2 i który przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do weryfikacji pochodzenia produktów, jak również przestrzegania wszystkich innych wymogów niniejszej sekcji, na sporządzanie deklaracji na fakturze niezależnie od wartości danych produktów.
2.
Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.
3.
Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer zezwolenia celnego, który umieszcza się na deklaracji na fakturze.
4.
Organy celne kontrolują sposób wykorzystania zezwolenia przez upoważnionego eksportera.
5.
Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie.
Dokonują tego, jeżeli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji określonych w ust. 1, nie spełnia warunków określonych w ust. 2 lub w jakikolwiek sposób robi niewłaściwy użytek z zezwolenia.
Artykuł 90a
1.
Dowód pochodzenia produktów ze Wspólnoty w rozumieniu art. 67 ust. 2 dostarczany jest poprzez:
a) przedłożenie świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór znajduje się w załączniku 21; lub
b) przedłożenie deklaracji określonej w art. 89.
2.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR1 wpis "GSP beneficiary countries" i "CE" lub "Pays bénéficiaires du SPG" i "CE".
3.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wydawania, wykorzystania i następnie weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do świadectw przewozowych EUR1 i, z wyjątkiem przepisów dotyczących ich wystawiania, do deklaracji na fakturze.
Artykuł 90b
1.
Dowód pochodzenia jest ważny przez dziesięć miesięcy od dnia wystawienia w kraju wywozu i przedkłada się go organom celnym kraju przywozu w tym samym terminie.
2.
Dowody pochodzenia przedkładane organom celnym kraju przywozu po upływie ostatecznego terminu przedłożenia, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 67, jeżeli niedotrzymanie ostatecznego terminu przedłożenia tych dokumentów spowodowane jest zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
W pozostałych przypadkach przedłożenia dowodów pochodzenia z opóźnieniem, organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały przedłożone przed upływem wymienionego ostatecznego terminu.
4.
Na wniosek importera i z uwzględnieniem warunków określonych przez organy celne importującego Państwa Członkowskiego, jeden dowód pochodzenia może zostać przedłożony organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki, jeżeli towary:
a) przywożone są w ramach częstych i ciągłych przepływów handlowych o znaczącej wartości handlowej;
b) są przedmiotem tej samej umowy sprzedaży, a strony tej umowy mają swoje siedziby w kraju wywozu lub we Wspólnocie;
c) klasyfikowane są w ramach tego samego kodu (ośmiocyfrowego) Nomenklatury Scalonej;
d) pochodzą wyłącznie od tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera i poddane zostają formalnościom przy wjeździe w tym samym urzędzie celnym Wspólnoty.
Procedura ta jest stosowana w odniesieniu do ilości i okresu, które określą właściwe organy celne.
Okres ten nie może w żadnym wypadku przekraczać trzech miesięcy.
Artykuł 90c
1.
Produkty przesyłane jako małe paczki przez osoby prywatne do osób prywatnych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych mogą być przywożone jako produkty pochodzące, korzystające z preferencji taryfowych, określonych w art. 67, bez wymogu przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych oraz zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane dla zastosowania niniejszej sekcji i nie ma żadnych wątpliwości, co do prawdziwości tej deklaracji.
2.
Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin, nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.
Ponadto łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 500 EUR, w przypadku małych paczek, lub 1200 EUR, w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.
Artykuł 91
1.
W przypadku stosowania art. 67 ust. 2, 3 lub 4, właściwe organy rządowe kraju korzystającego, wyznaczone do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A dla produktów, w których wytwarzaniu używa się materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Norwegii lub Szwajcarii, opierają się na świadectwie przewozowym EUR1 lub, w miarę potrzeby, na deklaracji na fakturze.
2.
W polu 4 świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych w przypadkach wymienionych w ust. 1, umieszcza się wpisy "CE cumulation", "Norway cumulation", "Switzerland cumulation" lub "Cumul CE", "Cumul Norvège", "Cumul Suisse".
Artykuł 92
Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami umieszczonymi na świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu spełnienia formalności dla przywozu produktów, nie oznacza tym samym, że świadectwo lub deklaracja jest nieważna, jeżeli zostanie należycie ustalone, że dokument ten odpowiada przedkładanym produktom.
Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe na świadectwie pochodzenia na formularzu A, świadectwie przewozowym EUR1 lub deklaracji na fakturze, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 93
1.
Kraje korzystające przesyłają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze.
Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci.
Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Jeżeli powiadomienia te są dokonywane w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku tych nowych pieczęci zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy rządowe krajów korzystających.
Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci, określonymi w niniejszym ustępie.
2.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Seria "C") datę, z którą nowe kraje korzystające określone w art. 97 wypełniły zobowiązania przewidziane w ust. 1.
3.
Komisja przekazuje krajom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich w celu wystawienia świadectw przewozowych EUR1.
Artykuł 93a
Do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych, określonych w art. 67, każdy kraj korzystający przestrzega lub zapewnia zgodność z regułami dotyczącymi pochodzenia produktów, wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania deklaracji na fakturze i metod współpracy administracyjnej.
Artykuł 94
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, pochodzenia danych produktów lub spełniania innych wymogów niniejszej sekcji.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1 organy celne Wspólnoty zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów właściwym organom rządowym w korzystającym kraju wywozu, podając, gdzie stosowne, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji.
Wszystkie dokumenty i uzyskane informacje sugerujące, że dane informacje znajdujące się na dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe przekazuje się na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji.
Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy decydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 67, oferują importerowi zwolnienie produktów, z zastrzeżeniem środków ostrożności, uznanych za niezbędne.
3.
Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym we Wspólnocie w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy.
Wyniki umożliwiają określenie, czy dany dowód pochodzenia stosuje się do produktów faktycznie wywiezionych i czy można uważać je za produkty pochodzące z kraju korzystającego lub ze Wspólnoty.
4.
W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z art. 91, odpowiedzi zawiera odniesienie do kopii świadectw(-a) przewozowych(-ego) EUR1 lub, w miarę potrzeby, odpowiednich(-ej) deklaracji na fakturze.
5.
Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy, określonym w ust. 3, lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz.
Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te, z wyjątkiem wystąpienia szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na stosowanie preferencji taryfowych.
Przepisy pierwszego akapitu stosuje się między krajami tego samego ugrupowania regionalnego do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych zgodnie z niniejszą sekcją.
6.
W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, korzystający kraj wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu ich rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom.
W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w tych dochodzeniach.
7.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe, są przechowywane, przez co najmniej trzy lata przez właściwe organy rządowe korzystającego kraju wywozu.
Artykuł 95
Przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 88 stosuje się jedynie w takim zakresie, w ramach preferencji taryfowych udzielonych przez Norwegię i Szwajcarię, dla niektórych produktówpochodzących z krajów rozwijających się, w jakim kraje te stosują przepisy podobne do wspólnotowych.
Komisja powiadamia organy celne Państw Członkowskich o przyjęciu przez Norwegię i Szwajcarię tych przepisów i o dacie, od której stosuje się przepisy art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 88 oraz podobnych przepisów przyjętych przez Norwegię i Szwajcarię.
Przepisy te stosuje się pod warunkiem, że Wspólnota, Norwegia i Szwajcaria zawarły umowę przewidującą, między innymi, że będą sobie udzielały wzajemnej pomocy w sprawach współpracy administracyjnej.
Podsekcja 4
Ceuta i Melilla
Artykuł 96
1.
Termin "Wspólnota" używany w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty i Melilli.
Termin "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
2.
Przepisy niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do określenia, czy produkty mogą być uważane za pochodzące z kraju wywozu korzystającego z ogólnego systemu preferencji taryfowych, jeżeli są przywożone do Ceuty i Melilli lub za pochodzące z Ceuty i Melilli.
3.
Ceuta i Melilla uznawane są za jedno terytorium.
4.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawienia, wykorzystania i późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
5.
Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.
Podsekcja 5
Przepisy końcowe
Artykuł 97
Jeżeli kraj lub terytorium jest dopuszczone lub ponownie dopuszczone jako kraj korzystający w odniesieniu do produktów określonych w odpowiednich rozporządzeniach Rady lub decyzji EWWiS, to towary pochodzące z tego kraju lub terytorium mogą korzystać z ogólnego systemu preferencji taryfowych, pod warunkiem że zostały wywiezione z tego kraju lub terytorium korzystającego w dniu albo po dniu, określonym w art. 93 ust. 2.
Sekcja 2
Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji; była Jugosłowiańska Republika Macedonii (dla niektórych win), Republika Słowenii (dla niektórych win)
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 98
1.
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzącym z Republik Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Chorwacji, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (dla niektórych win) i Republiki Słowenii (dla niektórych win) zwanych dalej "republikami korzystającymi", następujące produkty uważa się za produkty pochodzące z republiki korzystającej:
a) produkty całkowicie uzyskane w republice korzystającej, w rozumieniu art. 99;
b) produkty uzyskane w tej republice korzystającej, przy których wytworzeniu użyto produktów innych niż te określone w lit. a), pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 100.
2.
Do celów niniejszej sekcji produkty pochodzące ze Wspólnoty, w rozumieniu ust. 3, które poddano w republice korzystającej obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza obróbkę lub przetworzenie określone w art. 101, uważa się za pochodzące z tej republiki korzystającej.
3.
Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do celów określania pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie.
Artykuł 99
1.
Za całkowicie uzyskane w republice korzystającej lub we Wspólnocie uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e) produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo tam prowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez statki tego kraju poza ich wodami terytorialnymi;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni wyłącznie z produktów, określonych w lit. f);
h) używane przedmioty tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców;
i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
j) produkty wydobyte z ziemi dna morskiego lub spod ziemi dna morskiego poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub ziem pod dnem;
k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).
2.
Pojęcia "statki tego kraju" i "statki-przetwórnie" w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków-przetwórni:
- zarejestrowanych lub zgłoszonych w republice korzystającej lub w Państwie Członkowskim,
- pływających pod banderą republiki korzystającej lub Państwa Członkowskiego,
- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli republiki korzystającej lub Państw Członkowskich albo spółki, która ma w tej republice lub w jednym z Państw Członkowskich siedzibę zarządu, której dyrektor bądź dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej i większość członków zarządu lub rady jest obywatelami republiki korzystającej lub Państw Członkowskich oraz w których ponadto, w przypadku spółek, co najmniej połowa kapitału należy do republiki korzystającej lub do Państw Członkowskich, organizacji publicznych bądź do obywateli danej republiki korzystającej lub obywateli Państw Członkowskich,
- których kapitan i oficerowie są obywatelami republiki korzystającej lub Państw Członkowskich, oraz
- których załoga składa się co najmniej w 75 % z obywateli republiki korzystającej lub Państw Członkowskich.
3.
Określenia "republika korzystająca" i "Wspólnota" obejmują również wody terytorialne tej republiki lub Państw Członkowskich.
4.
Statki działające na pełnym morzu, włącznie ze statkami-przetwórniami, na których złowione ryby poddaje się obróbce lub przetwarzaniu, uważa się za część terytorium republiki korzystającej lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki wymienione w ust. 2.
Artykuł 100
Do celów art. 98 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w republice korzystającej lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.
Warunki te określają, dla wszystkich produktów objętych niniejszą sekcją, obróbkę lub przetworzenie, którego należy dokonać na materiałach niepochodzących użytych do wytworzenia i mają zastosowanie wyłącznie w stosunku do takich materiałów.
Jeżeli produkt, który nabył status produktu pochodzącego, spełniając warunki określone w wykazie, zostaje użyty do wytworzenia innego produktu, nie mają w odniesieniu do niego zastosowania warunki mające zastosowanie do produktu, do którego zostaje włączony i nie uwzględnia się materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte do jego wytworzenia.
Artykuł 101
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, następujące czynności uważa się za niewystarczającą obróbkę lub przetwarzanie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy zostały spełnione wymogi art. 100:
a) czynności mające na celu zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, ditlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne czynności);
b) proste czynności polegające na usuwaniu kurzu, przesiewaniu, sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz dzielenie i łączenie opakowań,
ii) proste umieszczanie w butelkach, kolbach, workach, skrzyniach, pudełkach, umocowywanie na kartach lub planszach itd., oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) przymocowywanie znaków, etykiet i innych podobnych wyróżniających oznakowań na produktach lub na ich opakowaniach;
e) proste mieszanie produktów, również różnych rodzajów, gdzie jeden lub więcej składników mieszaniny nie spełnia warunków ustalonych w niniejszej sekcji, umożliwiających uznanie ich za pochodzące z republiki korzystającej lub Wspólnoty;
f) prosty montaż części dla otrzymania kompletnego produktu;
g) połączenie dwóch lub więcej czynności wymienionych w lit. a)-f);
h) ubój zwierząt.
2.
Wszystkie czynności przeprowadzone w republice korzystającej lub we Wspólnocie na danym produkcie rozpatruje się łącznie w celu ustalenia, czy obróbka lub przetworzenie, dokonane na produkcie mają być uznane za niewystarczające w rozumieniu ust.
Artykuł 101a
1.
Jednostką kwalifikacyjną w celu zastosowania przepisów niniejszej sekcji jest poszczególny produkt, który jest uważany za jednostkę podstawową przy określaniu klasyfikacji z wykorzystaniem nomenklatury Zharmonizowanego Systemu.
A zatem:
a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu przedmiotów klasyfikowany jest z zastosowaniem Zharmonizowanego Systemu w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;
b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji Zharmonizowanego Systemu, to każdy produkt musi być traktowany indywidualnie do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji.
2.
W przypadku gdy na podstawie ogólnej reguły 5 Zharmonizowanego Systemu opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, powinno być również traktowane łącznie do celów określenia pochodzenia.
Artykuł 102
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 100 materiały niepochodzące mogą zostać użyte do wytworzenia danego produktu, pod warunkiem że ich całkowita wartość nie przekracza 10 % ceny ex works produktu.
Jeżeli w wykazie podana jest jedna lub kilka wartości procentowych dla maksymalnej wartości materiałów niepochodzących, stosowanie przepisów pierwszego akapitu nie może powodować przekroczenia tych wartości procentowych.
2.
Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do produktów objętych rozdziałami 50-63 Zharmonizowanego Systemu.
Artykuł 103
Akcesoria, części zapasowe i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważa się za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.
Artykuł 104
Zestawy, w rozumieniu ogólnej reguły 3 Zharmonizowanego Systemu, uważa się za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie komponenty produktu są produktami pochodzącymi.
Jednakże jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, uważany jest w całości za pochodzący, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex works zestawu.
Artykuł 105
W celu określenia czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte przy jego wytworzeniu:
a) energia i paliwo;
b) fabryka i wyposażenie;
c) maszyny i narzędzia;
d) towary, które nie wchodzą i które nie są planowane do wejścia w końcowy skład produktu.
Artykuł 106
Warunki dotyczące nabywania wymienione w niniejszej sekcji, statusu pochodzenia muszą być zawsze wypełnione w republice korzystającej lub we Wspólnocie.
Jeżeli produkty pochodzące wywożone z republiki korzystającej lub ze Wspólnoty do innego kraju powracają tam, to muszą być uważane je za niepochodzące, chyba że można wykazać zgodnie z wymogami właściwych organów, że:
- powracające produkty, są tymi samymi, które zostały wywiezione, oraz
- nie podlegały żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub były wywożone.
Artykuł 107
1.
Za przewożone bezpośrednio z republiki korzystającej do Wspólnoty lub ze Wspólnoty do kraju korzystającego uważa się:
a) produkty, których przewóz nie odbywa się przez terytorium innego kraju;
b) produkty stanowiące pojedynczą przesyłkę, których przewóz odbywa się przez terytorium innych krajów niż republika korzystająca lub Wspólnota, z dokonaniem, jeżeli nadarzy się okazja, przeładunku albo składowania czasowego w tych krajach, pod warunkiem że dane produkty pozostaną pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż rozładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynnościom niż mająca na celu zachowanie ich w dobrym stanie;
c) produkty, których przewóz odbywa się bez przerwy rurociągami przez terytoria inne niż terytorium wywożącej republiki korzystającej lub Wspólnoty.
2.
Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) jest przedłożenie właściwym organom celnym Wspólnoty:
a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przejazd z kraju wywozu przez kraj tranzytu; lub
b) świadectwa wystawionego przez organy celne kraju tranzytu:
- podającego dokładny opis produktów,
- wskazującego daty rozładunku i ponownego załadunku produktów i w przypadku gdy ma to zastosowanie, nazwy statków lub innych użytych środków transportu, oraz
- poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w kraju tranzytu;
c) bądź, w razie braku powyższych, wszystkich dokumentów uzupełniających.
Artykuł 108
1.
Produkty pochodzące wysłane z republiki korzystającej na wystawę w innym kraju i sprzedane po wystawie w celu przywozu do Wspólnoty korzystają, w przywozie, z preferencji taryfowych określonych w art. 98, o ile spełniają warunki określone w niniejszej sekcji umożliwiające uznanie ich za pochodzące z republiki korzystającej i pod warunkiem że zgodnie z wymogami właściwych organów celnych Wspólnoty zostanie wykazane, że:
a) eksporter wysłał te produkty bezpośrednio z republiki korzystającej do kraju, w którym organizowana jest wystawa i tam je wystawił;
b) produkty te zostały sprzedane lub zbyte w inny sposób przez eksportera osobie we Wspólnocie;
c) produkty zostały wysłane do Wspólnoty w trakcie wystawy lub bezpośrednio po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;
d) produkty nie były, od chwili ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na tej wystawie.
2.
Świadectwo przewozowe EUR1 przedkłada się organom celnym Wspólnoty w normalnym trybie.
Musi być w nim podana nazwa i adres wystawy.
W miarę potrzeby można zażądać dodatkowych dokumentów potwierdzających rodzaj produktów i warunki, na których były one wystawiane.
3.
Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
Artykuł 109
Produkty pochodzące z republik korzystających z preferencji taryfowych, określonych w art. 98 po przedłożeniu:
a) świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór znajduje się w załączniku 21, albo
b) w przypadkach, określonych w art. 116 ust. 1, deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 22, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub każdym innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy aby można je było zidentyfikować (zwanej dalej "deklaracją na fakturze").
a) ŚWIADECTWO PRZEWOZOWE EUR1
Artykuł 110
1.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 98, pod warunkiem że były przewożone bezpośrednio, w rozumieniu art. 107, po przedstawieniu świadectwa przewozowego EUR1 wystawionego przez organy celne lub inne właściwe organy rządowe Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub Słowenii, pod warunkiem że te republiki korzystające:
- przekazały Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 121, oraz
- wspierają Wspólnotę pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest jedynie w przypadku, gdy może ono stanowić dokumentację wymaganą do celów preferencji taryfowych określonych w art. 98.
3.
Świadectwo przewozowe EUR1 wydawane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.
Wniosek ten sporządzany jest na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 21, wypełnianym zgodnie z przepisami niniejszej podsekcji.
Wnioski w sprawie świadectw przewozowych EUR1 przechowywane są przez okres co najmniej trzech lat przez właściwe organy wywożącej republiki korzystającej lub eksportującego Państwa Członkowskiego.
4.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel przedkłada wraz z wnioskiem każdy odpowiedni dokument uzupełniający udowadniający, że produkty mające zostać wywiezione kwalifikują się do wystawienia świadectwa przewozowego EUR1.
Eksporter zobowiązuje się do przedłożenia, na żądanie właściwych organów, wszelkich dokumentów dowodowych, które mogą być wymagane w celu określenia prawidłowości statusu pochodzenia produktów spełniających warunki do zastosowania preferencji taryfowych oraz do wyrażenia zgody na przeprowadzenie jakiejkolwiek kontroli księgowości oraz wszelkich innych kontroli dokonywanych przez te organy odnośnie do warunków, w których produkty te zostały uzyskane.
5.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub przez organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji.
6.
Ponieważ świadectwo przewozowe EUR1 stanowi dokumentację dowodową do celów stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 98, właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i sprawdzenia innych oświadczeń znajdujących się na świadectwie.
7.
W celu weryfikacji, czy warunki określone w ust. 5 zostały spełnione, właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego mają prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić każdą kontrolę, którą uważają za właściwą.
8.
Właściwe organy rządowe republiki korzystającej lub organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego są odpowiedzialne za należyte stosowanie formularzy określonych w ust. 1.
9.
Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR1 wpisuje się w części tego świadectwa przeznaczonej dla organów celnych.
10.
Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiają właściwe organy republiki korzystającej lub przez organy celne eksportującego Państwa Członkowskiego przy wywozie produktów, których ono dotyczy.
Świadectwo jest dostępne dla eksportera od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia jego dokonania.
Artykuł 111
Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane w rozumieniu ogólnej reguły 2a) Zharmonizowanego Systemu, objęte sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 i 9406 Zharmonizowanego Systemu, przywożone są partiami, jeden dowód pochodzenia dla takich produktów jest przedstawiany organom celnym przy przywozie pierwszej części przesyłki.
Artykuł 112
Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym importującego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą określoną w art. 62 Kodeksu.
Organy te mogą wymagać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz załączenia do zgłoszenia przywozowego oświadczenia importera stwierdzającego, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania przepisów niniejszej sekcji.
Artykuł 113
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 110 ust. 10 świadectwo przewozowe EUR1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli:
a) nie zostało ono wystawione przy wywozie z powodu pomyłki lub nieumyślnych pominięć lub szczególnych okoliczności; lub
b) właściwe organy zostały w sposób wystarczający zapewnione, że świadectwo przewozowe EUR1 zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.
2.
Właściwe organy mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera odpowiadają danym występującym dokumentach dotyczących wywozu, i że świadectwo przewozowe EUR1 zgodne z przepisami niniejszej sekcji nie zostało wystawione przy wywozie danych produktów.
3.
Świadectwa przewozowe EUR1 wystawione z mocą wsteczną opatrzone są jednym z następujących wpisów:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
4.
Wyrazy, określone w ust. 3, należy umieścić w polu "Uwagi" na świadectwie przewozowym EUR1.
Artykuł 114
1.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR1 eksporter może wystąpić do właściwych organów, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu.
2.
Duplikat wystawiony w ten sposób opatrzony jest jednym z następujących wpisów:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
3.
Wpisy, określone w ust. 2, umieszcza się w polu "Uwagi" na świadectwie przewozowym EUR1.
4.
Duplikat, na którym umieszcza się dzień wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR1, ważny jest od tego dnia.
Artykuł 115
Jeżeli produkty pochodzące umieszczone są pod kontrolą urzędu celnego we Wspólnocie, możliwe jest zastąpienie oryginalnego dowodu pochodzenia jednym albo większą liczbą świadectw przewozowych EUR1, do celów przesłania wszystkich lub niektórych z tych produktów do innego miejsca we Wspólnocie.
Zastępcze świadectwo(-a) przewozowe EUR1 wystawia urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.
b) DEKLARACJA NA FAKTURZE
Artykuł 116
1.
Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona:
a) przez upoważnionego eksportera wspólnotowego, w rozumieniu art. 117; lub
b) przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby paczek zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6000 EUR i pod warunkiem że pomoc określona w art. 110 ust. 1 stosuje się do tej procedury.
2.
Deklaracja na fakturze może być sporządzona, jeśli dane produkty, których dotyczy, można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty lub republiki korzystającej, i jeśli spełniają pozostałe wymogi niniejszej sekcji.
3.
Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedstawienia, w dowolnym momencie, na żądanie organów celnych lub innych właściwych organów rządowych kraju wywozu, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów a także spełnienie pozostałych wymogów niniejszej sekcji.
4.
Eksporter sporządza deklarację na fakturze wpisując, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym deklarację, której treść znajduje się w załączniku 22, używając jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku, zgodnie z przepisami prawa krajowego kraju wywozu.
Jeżeli deklaracja jest sporządzona odręcznie, to należy ją napisać tuszem drukowanymi literami.
5.
Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym podpisem eksportera.
Jednakże upoważniony eksporter w rozumieniu art. 117, nie jest zobowiązany do podpisywania tych deklaracji, o ile przedstawi organom celnym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak, jak gdyby była podpisana przez niego odręcznie.
6.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) wykorzystanie deklaracji na fakturze podlega następującym specjalnym warunkom:
a) deklaracja na fakturze sporządzana jest dla każdej przesyłki;
b) jeżeli towary znajdujące się w przesyłce zostały już poddane, w kraju wywozu, weryfikacji poprzez odniesienie do pojęcia "produktów pochodzących", eksporter może odnieść się do takiej weryfikacji w deklaracji na fakturze.
Przepisy określone w akapicie pierwszym nie zwalniają eksporterów od spełnienia pozostałych formalności przewidzianych w przepisach celnych lub pocztowych.
Artykuł 117
1.
Organy celne Wspólnoty mogą zezwolić każdemu eksporterowi, zwanemu dalej "upoważnionym eksporterem", który często dokonuje przesyłek produktów pochodzących ze Wspólnoty, w rozumieniu art. 98 ust. 2, i który przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do weryfikacji pochodzenia produktów, jak również przestrzegania wszystkich innych wymogów niniejszej sekcji, na sporządzanie deklaracji na fakturze niezależnie od wartości danych produktów.
2.
Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jaki uznają za właściwe.
3.
Organy celne nadają upoważnionemu eksporterowi numer zezwolenia celnego, który umieszcza się na deklaracji na fakturze.
4.
Organy celne kontrolują sposób wykorzystania zezwolenia przez upoważnionego eksportera.
5.
Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć zezwolenie.
Dokonują tego jeżeli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji określonych w ust. 1, nie spełnia warunków określonych w ust. 2 lub w jakikolwiek sposób robi niewłaściwy użytek z zezwolenia.
Artykuł 118
1.
Dowód pochodzenia jest ważny przez cztery miesiące od dnia wystawienia w kraju wywozu i przedkłada się go organom celnym kraju przywozu w tym samym terminie.
2.
Dowody pochodzenia przedkładane organom celnym kraju przywozu po upływie ostatecznego terminu przedłożenia, określonego w ust. 1, mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, określonych w art. 98, jeżeli niedotrzymanie ostatecznego terminu przedłożenia tych dokumentów spowodowane jest zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
W pozostałych przypadkach przedłożenia dowodów pochodzenia z opóźnieniem organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały przedłożone przed upływem wymienionego ostatecznego terminu.
4.
Na wniosek importera i z uwzględnieniem warunków określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego przywozu jeden dowód pochodzenia może zostać przedłożony organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki, jeżeli towary:
a) przywożone są w ramach częstych i ciągłych przepływów handlowych o znaczącej wartości handlowej;
b) są przedmiotem tej samej umowy sprzedaży, a strony tej umowy mają swoje siedziby w kraju wywozu lub we Wspólnocie;
c) klasyfikowane są w ramach tego samego kodu (ośmiocyfrowego) Nomenklatury Scalonej;
d) pochodzą wyłącznie od tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera i poddane zostają formalnościom przy wjeździe w tym samym urzędzie celnym Wspólnoty.
Procedura ta jest stosowana w odniesieniu do ilości i okresu, które określą właściwe organy celne.
Okres ten nie może w żadnym wypadku przekraczać trzech miesięcy.
Artykuł 119
1.
Produkty przesyłane jako małe paczki przez osoby prywatne do osób prywatnych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych mogą być przywożone jako produkty pochodzące, korzystające z preferencji taryfowych, określonych w art. 98, bez wymogu przedstawiania świadectwa przewozowego EUR1 lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych oraz zostały zgłoszone jako spełniające warunki wymagane dla zastosowania niniejszej sekcji i nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości tej deklaracji.
2.
Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych, lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.
Ponadto łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 500 EUR, w przypadku małych paczek, lub 1200 EUR, w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.
Artykuł 120
Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami umieszczonymi na dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu spełnienia formalności dla przywozu produktów, nie oznacza tym samym, że dowód pochodzenia jest nieważny, jeżeli zostanie należycie ustalone, że dokument ten odpowiada przedkładanym produktom.
Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy maszynowe w dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeżeli rodzaj tych błędów nie stwarza wątpliwości co do poprawności oświadczeń zawartych w tym dokumencie.
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 121
1.
Republiki korzystające przesyłają Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw przewozowych EUR1, wzory odcisków pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy odpowiednich organów rządowych odpowiedzialnych za weryfikację świadectw przewozowych EUR1 i deklaracji na fakturze.
Pieczęcie te są ważne od dnia otrzymania przez Komisję wzorów tych pieczęci.
Komisja przesyła te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
Jeżeli powiadomienia te są dokonywane w ramach zmian wcześniejszych powiadomień, Komisja podaje dzień wprowadzenia do użytku tych nowych pieczęci, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez właściwe organy rządowe republik korzystających.
Informacje te są do użytku służbowego; jednakże jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerom lub ich należycie upoważnionym przedstawicielom na zaznajomienie się z wzorami odcisków pieczęci określonymi w niniejszym ustępie.
2.
Komisja przekazuje republikom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich w celu wystawienia świadectw przewozowych EUR1.
Artykuł 122
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw przewozowych EUR1 i deklaracji na fakturze przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne importującego Państwa Członkowskiego lub właściwe organy rządowe republik korzystających mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, pochodzenia danych produktów lub spełniania innych wymogów niniejszej sekcji.
2.
Do celów stosowania przepisów ust. 1, właściwe organy importującego Państwa Członkowskiego lub republiki korzystającej odsyłają świadectwo przewozowe EUR.1 oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów właściwym organom wywożącej republiki korzystającej albo Państwa Członkowskiego, podając, gdzie stosowne, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji.
Wszystkie dokumenty i uzyskane informacje, sugerujące, że dane informacje znajdujące się na dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe przekazuje się na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji.
Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji zainteresowane organy celne w importującym Państwie Członkowskimdecydują o zawieszeniu preferencji taryfowych, określonych w art. 98, oferują importerowi zwolnienie produktów, z zastrzeżeniem zastosowania środków ostrożności uznanych za niezbędne.
3.
Jeżeli z wnioskiem o późniejszą weryfikację wystąpiono zgodnie z przepisami ust. 1, taka weryfikacja jest przeprowadzana, a jej wyniki przekazywane organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu lub właściwym organom rządowym importującej republiki korzystającej w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy.
Wyniki umożliwiają określenie, czy dany dowód pochodzenia stosuje się do produktów faktycznie wywiezionych i czy można uważać je za produkty pochodzące z republiki korzystającej czy ze Wspólnoty.
4.
Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie sześciu miesięcy, określonym w ust. 3 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz.
Jeżeli po drugim powiadomieniu, wyniki weryfikacji nie zostaną podane w terminie czterech miesięcy do wiadomości organów, które ich zażądały, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na ustalenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te, z wyjątkiem wystąpienia szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na stosowanie preferencji taryfowych.
5.
W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna posiadana informacja wydaje się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji są naruszane, wywożąca republika korzystająca, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym, w celu ich rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom.
W tym celu Wspólnota może uczestniczyć w tych dochodzeniach.
6.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR1 kopie tych świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe, są przechowywane przez co najmniej trzy lata przez właściwe organy rządowe wywożącej republiki korzystającej lub organy celne wywożącego Państwa Członkowskiego.
Podsekcja 4
Ceuta i Melilla
Artykuł 123
1.
Termin "Wspólnota" używany w niniejszej sekcji nie obejmuje Ceuty i Melilli.
Termin "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
2.
Przepisy niniejszej sekcji stosuje się mutatis mutandis do określenia, czy produkty mogą być uważane za pochodzące z wywożącej republiki korzystającej z preferencji, jeżeli są przywożone do Ceuty i Melilli, czy za pochodzące z Ceuty i Melilli.
3.
Ceuta i Melilla uznawane są za jedno terytorium.
4.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawienia, wykorzystania i późniejszej weryfikacji świadectw przewozowych EUR1 stosuje się mutatis mutandis do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
5.
Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie przepisów niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli."
6.
W art. 237 ust. 1 i 4 wyrazy "C1" i "C2/CP3" zastępuje się odpowiednio wyrazami "CN22" i "CN23".
7.
Część I "Przeznaczenie celne", tytuł I, "Dopuszczenie do swobodnego obrotu", Rozdział 2 (art. 291-308) otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ 2
Przeznaczenie towarów
Artykuł 291
1.
Niniejszy rozdział stosuje się w przypadku, gdy towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego lub obniżonej bądź zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie podlegają dozorowi celnemu odnośnie do przeznaczenia.
2.
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "jednorazowe pozwolenie" oznacza zezwolenie obejmujące różne administracje celne;
b) "księgowość" oznacza dane handlowe, podatkowe lub inne dane księgowe posiadacza albo takie dane prowadzone na jego rzecz;
c) "ewidencja" oznacza dane zawierające wszystkie niezbędne informacje i szczegóły techniczne, przechowywane na jakimkolwiek nośniku, umożliwiające organom celnym sprawowanie dozoru i kontrolę czynności.
Artykuł 292
1.
Przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 Kodeksu, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie.
Jeżeli towary są dopuszczane do swobodnego obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu na ich przeznaczenie i gdy obowiązujące przepisy wymagają, aby towary pozostawały pod dozorem celnym zgodnie z art. 82 Kodeksu, niezbędne jest pisemne zezwolenie do celów dozoru celnego przeznaczenia towarów.
2.
Wnioski sporządza się w formie pisemnej zgodnie z wzorem określonym w załączniku 67.
Organy celne mogą wyrazić zgodę, aby wniosek o przedłużenie lub zmianę zezwolenia składany był w formie prostego wniosku na piśmie.
3.
W szczególnych okolicznościach organy celne mogą dopuścić, aby zgłoszenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, sporządzone na piśmie lub z wykorzystaniem środków technicznych przetwarzania danych i dokonane z zastosowaniem zwykłej procedury, stanowiło wniosek o udzielenie zezwolenia, w przypadku gdy:
- wniosek dotyczy tylko jednej administracji celnej,
- osoba składająca wniosek w całości nadaje towarom określone przeznaczenie, oraz
- zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności.
4.
Jeżeli organy celne ocenią, że zawarte we wniosku informacje są niewystarczające, mogą zażądać dodatkowych informacji od osoby składającej wniosek.
W szczególności, w przypadkach gdy wniosek może zostać przedstawiony w formie zgłoszenia celnego, organy celne wymagają, bez uszczerbku dla art. 218, aby dołączony był do niego dokument sporządzony przez zgłaszającego zawierający przynajmniej następujące informacje, chyba że są one uznane za zbędne lub są umieszczone w zgłoszeniu celnym:
a) nazwisko lub nazwę i adres osoby składającej wniosek, zgłaszającego i podmiotu gospodarczego;
b) rodzaj przeznaczenia towaru;
c) techniczny opis towarów, produkty wynikające z przeznaczenia towarów oraz sposoby ich określania;
d) szacunkowy współczynnik produktywności lub sposób wyznaczania tego współczynnika;
e) przewidywany termin nadawania towarom ich przeznaczenia;
f) miejsce, w którym towary osiągają przeznaczenie.
5.
W przypadku wnioskowania o udzielenie jednorazowego pozwolenia niezbędna jest uprzednia zgoda organów, zgodnie z opisaną poniżej procedurą.
Wniosek przedstawiany jest organom celnym właściwym dla miejsca, w którym
- znajduje się główna księgowość składającego wniosek, pozwalająca na przeprowadzenie kontroli audytowej i gdzie realizowana jest przynajmniej część czynności, które mają być objęte zezwoleniem, lub
- towary otrzymują swoje określone przeznaczenie.
Te organy celne przekazują wniosek i projekt zezwolenia innym zainteresowanym organom celnym, które w ciągu piętnastu dni potwierdzają ich otrzymanie.
Pozostałe zainteresowane organy celne przekazują swoje zastrzeżenia w ciągu trzydziestu dni od otrzymania projektu zezwolenia.
Jeżeli w terminie tym przekazano zastrzeżenia i nie osiągnięto porozumienia, to wniosek zostaje odrzucony w zakresie, w jakim podniesiono zastrzeżenia.
Organy celne mogą wydać zezwolenie, jeżeli w terminie trzydziestu dni nie otrzymały żadnych zastrzeżeń dotyczących projektu zezwolenia.
Organy celne wydające zezwolenie przesyłają jego kopię wszystkim zainteresowanym organom celnym.
6.
Jeżeli kryteria i warunki udzielenia jednorazowego pozwolenia zostały ogólnie uzgodnione przez dwie lub więcej administracji celnych, to administracje te mogą również zgodzić się na zastąpienie uprzedniej konsultacji prostym powiadomieniem.
Takie powiadomienie jest wystarczające we wszystkich przypadkach przedłużania lub cofania jednorazowego pozwolenia.
Artykuł 293
1.
Zezwolenie zgodne z wzorem przedstawionym w załączniku 67 udzielane jest osobom mającym swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
a) przewidywana działalność będzie zgodna z określonym przeznaczeniem, jak również z przepisami stosowanymi do wysyłki towarów zgodnie z art. 296, a ponadto zabezpieczony jest prawidłowy przebieg czynności;
b) osoba składająca wniosek przedstawi wszelkie gwarancje niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia czynności i zobowiąże się:
- nadać części lub wszystkim towarom określone przeznaczenie lub przekazać je, oraz dostarczyć dowód tego nadania lub przekazania zgodnie z obowiązującymi przepisami,
- powstrzymać się od wszelkich działań niezgodnych z zamierzonym celem określonego przeznaczenia,
- powiadamiać właściwe organy celne o wszelkich czynnikach mogących mieć wpływ na zezwolenie;
c) zapewniony zostanie skuteczny dozór celny i ustalenia administracyjne podejmowane przez organy celne nie będą nieproporcjonalne w stosunku do istniejących potrzeb gospodarczych;
d) będzie prowadzona i przechowywana odpowiednia ewidencja;
e) o ile organy celne uznają to za niezbędne, złożone zostanie odpowiednie zabezpieczenie.
2.
W przypadku wniosku złożonego na mocy art. 292 ust. 3 zezwolenie wydawane jest osobom mającym swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, przez przyjęcie zgłoszenia celnego, z zastrzeżeniem pozostałych warunków określonych w ust. 1.
3.
W zezwoleniu powinny znajdować się następujące elementy, chyba że informacje takie zostaną uznane za zbędne:
a) identyfikacja osoby posiadającej zezwolenie;
b) w miarę potrzeby kody Nomenklatury Scalonej lub kody TARIC, typ i opis towarów, czynności odnoszące się do przeznaczenia towarów i przepisy dotyczące współczynnika produktywności;
c) środki i metody identyfikacji oraz dozoru celnego;
d) termin, w którym należy nadać towarom określone przeznaczenie;
e) urzędy celne, w których towary są zgłaszane w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu i urzędy kontroli ustaleń;
f) miejsca, w których towarom należy nadać określone przeznaczenie;
g) w miarę potrzeb, zabezpieczenie, które ma być złożone;
h) okres ważności zezwolenia;
i) gdzie ma to zastosowanie, możliwość wysyłki towarów zgodnie z art. 296 ust. 1;
j) w miarę potrzeb, uproszczone ustalenia odnoszące się do wysyłki towarów zgodnie z art. 296 ust. 2 akapit drugi i art. 296 ust. 3;
k) w miarę potrzeb, uproszczone procedury dopuszczone zgodnie z art. 76 Kodeksu;
l) sposoby przekazywania informacji.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 294 zezwolenie obowiązuje od dnia jego wydania lub od każdej późniejszej daty podanej w zezwoleniu.
Artykuł 294
1.
Organy celne mogą wydać zezwolenie z mocą wsteczną.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 i 3 zezwolenie z mocą wsteczną obowiązuje od dnia złożenia wniosku.
2.
Jeżeli wniosek dotyczy przedłużenia zezwolenia dla takiego samego rodzaju czynności i towarów, zezwolenie może zostać udzielone z mocą wsteczną od daty wygaśnięcia tego zezwolenia.
3.
W wyjątkowych okolicznościach skutek retroaktywny zezwolenia może zostać rozszerzony, ale na okres nie dłuższy niż jeden rok przed datą złożenia wniosku, o ile można potwierdzić istnienie ekonomicznej potrzeby i gdy:
a) wniosek nie wiąże się z próbą oszustwa ani z rażącym zaniedbaniem;
b) księgowość osoby składającej wniosek potwierdza, że wymogi dotyczące ustaleń można uznać za spełnione i, w miarę potrzeby, aby uniknąć zamiany, w danym okresie towary można zidentyfikować i gdy księgowość ta umożliwia przeprowadzenie kontroli ustaleń;
c) wszystkie formalności niezbędne do uregulowania sytuacji towarów mogą zostać spełnione, łącznie, w miarę potrzeby, z unieważnieniem zgłoszenia.
Artykuł 295
Wygaśnięcie zezwolenia nie ma wpływu na towary, które znalazły się w swobodnym obrocie na mocy tego zezwolenia jeszcze zanim wygasło.
Artykuł 296
1.
Wysyłki towarów między różnymi miejscami wskazanymi w tym samym zezwoleniu można dokonać bez jakichkolwiek formalności celnych.
2.
Jeżeli wysyłka towarów dokonywana jest między dwoma osobami posiadającymi zezwolenie, mającymi siedzibę w różnych Państwach Członkowskich i pod warunkiem że dane organy celne nie uzgodniły procedur uproszczonych zgodnie z ust. 3, przewidzianych w załączniku 63, kartę kontrolna T5 wykorzystuje się zgodnie z następującą procedurą:
a) nadawca wystawia kartę kontrolną T5 w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie).
Kopie są odpowiednio ponumerowane;
b) karta kontrolna T5 zawiera:
- w polu A ("urząd wyjścia"), adres właściwego urzędu celnego określonego w zezwoleniu nadawcy,
- w polu 2, nazwisko lub nazwę, pełny adres i numer zezwolenia nadawcy,
- w polu 8, nazwisko lub nazwę, pełny adres i numer zezwolenia adresata,
- w polach "Ważna uwaga" i w polu B tekst należy przekreślić,
- w polach 31 i 33, odpowiednio, opis towarów w chwili wysyłki, wraz z ilością sztuk oraz właściwym dla nich kodem CN,
- w polu 38, masę netto towarów,
- w polu 103, słownie ilość towarów netto,
- w polu 104, znak w polu "Inne (wyszczególnić)" oraz drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:
- DESTINO ESPECIAL: MERCANCÍAS RESPECTO DE LAS CUALES, LAS OBLIGATIONES SE CEDEN AL CESIONARIO (REGLAMENTO (CEE) No 2454/93, ARTÍCULO 296)
- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL: VARER, FOR HVILKE FORPLIGTELSERNE OVERDRAGES TIL ERHVERVEREN (FORORDNING (EØF) Nr 2454/93, ARTIKEL 296)
- BESONDERE VERWENDUNG: WAREN MIT DENEN DIE PFLICHTEN AUF DEN ÜBERNEHMER ÜBERTRAGEN WERDEN (ARTIKEL 296 DER VERORDNUNG (EWG) Nr 2454/94)
- ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΜΠΟΡΕΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΕΚΧΩΡΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΚΔΟΧΕΑ (ΑΡΘΡΟ 296 ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ 2454/93)
- END-USE: GOODS FOR WHICH THE OBLIGATIONS ARE TRANSFERRED TO THE TRASNFEREE (REGULATION (EWG) No 2454/93, ARTICLE 296)
- DESTINATION PARTICULIÈRE: MARCHANDISES POUR LESQUELLES LES OBLIGATIONS SONT TRANSFÉRÉES AU CESSIONNAIRE [RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93, ARTICLE 296]
- DESTINAZIONE PARTICOLARE: MERCI PER LE QUALI GLI OBBLIGHI SONO TRASFERITI AL CESSIONARIO (REGOLAMENTO (CEE) N. 2454/93, ARTICOLO 296)
- BIJZONDERE BESTEMMING: GOEDEREN WAARVOOR DE VERPLICHTINGEN AAN DE OVERNEMER WORDEN OVERGEDRAGEN (VERORDENING (EEG) Nr 2454/93, ARTIKEL 296)
- DESTINO ESPECIAL: MERCADORIAS RELATIVAMENTE ÀS QUAIS ÀS OBRIGAÇÕES SÃO TRANSFERIDAS PARA O CESSIONÁRIO [REGULAMENTO (CEE) N.o 2454/93, ARTIGO 296.o]
- TIETTY KÄYTTÖTARKOITUS: TAVARAT, JOIHIN LIITTYVÄT VELVOITTEET SIIRRETÄÄN SIIRRONSAAJALLE (ASETUS (ETY) N:o 2454/93, 296 ARTIKLA)
- ANVÄNDNING FÖR SÄRSKILDA ÄNDAMÅL: VAROR FÖR VILKA SKYLDIGHETERNA ÖVERFÖRS TILL DEN MOTTAGANDE PARTEN (ARTIKEL 296 I FÖRORDNING (EEG) NR 2454/93)
- w polu 106:
- elementy kalkulacyjne przywożonych towarów,
- numer ewidencyjny i datę zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, jak również nazwę i adres urzędu celnego, w którym zgłoszenie zostało sporządzone;
c) nadawca przesyła adresatowi pełny komplet kart kontrolnych T5;
d) adresat dołącza do kompletu kart kontrolnych T5 oryginał dokumentu handlowego zawierający datę przyjęcia towarów, i przedkłada wszystkie dokumenty w urzędzie celnym określonym w swoim zezwoleniu.
Ponadto niezwłocznie powiadamia urząd celny o nadmiarze towarów, brakach, zamianie lub innych nieprawidłowościach;
e) urząd celny określony w zezwoleniu adresata, wypełnia pole J, łącznie z datą przejęcia przez adresata, na oryginale formularza T5, po zweryfikowaniu odpowiednich dokumentów handlowych, oraz umieszcza datę i przystawia pieczęć na oryginale w polu J i na dwóch kopiach w polu E. Urząd celny zachowuje drugą kopię w swojej ewidencji i zwraca oryginał i pierwszą kopię adresatowi;
f) adresat zachowuje w swojej ewidencji pierwszą kopię T5, a oryginał przesyła nadawcy;
g) nadawca zachowuje oryginał w swojej ewidencji.
Dane organy celne mogą zgodzić się na stosowanie uproszczonych procedur zgodnie z przepisami w sprawie użycia karty kontrolnej T5.
3.
Jeżeli dane organy celne uznają, że zapewniony jest prawidłowy przebieg czynności, mogą wyrazić zgodę, aby wysyłka towarów między dwoma osobami posiadającymi zezwolenie mającymi siedziby w różnych Państwach Członkowskich dokonana została bez użycia karty kontrolnej T5.
4.
Jeżeli wysyłka dokonywana jest między dwoma osobami posiadającymi zezwolenie mającymi siedziby w tym samym Państwie Członkowskim, to odbywa się ona zgodnie z przepisami krajowymi.
5.
Po przejęciu towarów adresat staje się osobą posiadającą zezwolenie na mocy niniejszego rozdziału w odniesieniu do wysyłanych towarów.
6.
Nadawca zostaje zwolniony ze swoich obowiązków, jeżeli spełnione są następujące warunki:
- adresat otrzymał towary i został poinformowany o tym, że towary, w odniesieniu do których dokonano przeniesienia obowiązków, podlegają dozorowi celnemu w zakresie ich przeznaczenia;
- kontrola celna została dokonana przez organ celny adresata; o ile organy celne nie przewidziały innego rozwiązania, kontrola celna następuje w chwili wprowadzenia towarów do ewidencji przez adresata.
Artykuł 297
1.
W przypadku transportu materiałów do celów konserwacyjnych lub naprawy statków powietrznych przeprowadzanej przez towarzystwa lotnicze międzynarodowych przewozów, w ramach umów o wymianie lub do celów własnych, zamiast karty kontrolnej T5 można wykorzystać lotniczy list przewozowy lub równoważny dokument.
2.
Lotniczym list przewozowy lub równoważny dokument zawiera przynajmniej następujące dane:
a) nazwę towarzystwa lotniczego wysyłki;
b) nazwę portu lotniczego wysyłki;
c) nazwę towarzystwa lotniczego odbioru;
d) nazwa portu lotniczego przeznaczenia;
e) opis materiałów;
f) liczbę przedmiotów.
Dane określone w akapicie pierwszym można podać w zakodowanej formie lub przez odniesienie do załączonego dokumentu.
3.
Pierwsza strona lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu musi zawierać drukowanymi literami, jeden z następujących wpisów:
- DESTINO ESPECIAL
- SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL
- BESONDERE VERWENDUNG
- ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ
- END-USE
- DESTINATION PARTICULIÈRE
- DESTINAZIONE PARTICOLARE
- BIJZONDERE BESTEMMING
- DESTINO ESPECIAL
- TIETTY KÄYTTÖTARKOITUS
- ANVÄNDNING FÖR SÄRSKILDA ÄNDAMÅL
4.
Towarzystwo lotnicze wysyłki zatrzymuje egzemplarz lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu jako część swojej ewidencji i na warunkach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego wysyłki, udostępnia drugi egzemplarz właściwym urzędom celnym.
Towarzystwo lotnicze odbioru zachowuje egzemplarz lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu jako część swojej ewidencji i na warunkach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego przeznaczenia, udostępnia drugi egzemplarz właściwym urzędom celnym.
5.
Materiały w stanie nienaruszonym oraz egzemplarze lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu są dostarczane towarzystwu lotniczemu odbioru w miejscach określonych przez organy celne Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę to towarzystwo.
Towarzystwo lotnicze odbioru wprowadza materiały do ewidencji.
6.
Obowiązki wynikające z ust. 1-5 przechodzą z towarzystwa lotniczego wysyłki na towarzystwo lotnicze odbioru w chwili przekazania temu ostatniemu materiałów w stanie nienaruszonym oraz egzemplarzy lotniczego listu przewozowego lub równoważnego dokumentu.
Artykuł 298
1.
Organy celne mogą, na określonych przez siebie warunkach, pozwolić na wywóz lub zniszczenie towarów.
2.
W przypadku wywozu produktów rolnych w polu 44 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego lub każdego innego używanego dokumentu umieszcza się, drukowanymi literami, jeden z następujących wpisów:
- ARTÍCULO 298, REGLAMENTO (CEE) No 2454/93, DESTINO ESPECIAL: MERCANCÍAS DESTINADAS A LA EXPORTACIÓN — NO SE APLICAN RESTITUCIONES AGRÍCOLAS
- ART.
298 I FORORDNING (EØF) Nr 2454/93 SÆRLIGT ANVENDELSESFORMÅL: VARER BESTEMT TIL UDFØRSEL — INGEN RESTITUTION
- ARTIKEL 298 DER VERORDNUNG (EWG) Nr 2454/94 BESONDERE VERWENDUNG: ZUR AUSFUHR VORGESEHENE WAREN — ANWENDUNG DER LANDWIRTSCHAFTLICHEN AUSFUHRERSTATTUNGEN AUSGESCHLOSSEN
- ΑΡΘΡΟ 298 ΤΟΥ ΚΑΝ.
(ΕΟΚ) αριθ 2454/93 ΕΙΔΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: ΕΜΠΟΡΕΓΜΑΤΑ ΠΡΟΟΡΙΖΟΜΕΝΑ ΓΙΑ ΕΞΑΓΩΓΗ — ΑΠΟΚΛΕΙΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΕΩΡΓΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ
- ARTICLE 298 REGULATION (EWG) No 2454/93 END-USE: GOODS DESTINED FOR EXPORTATION — AGRICULTURAL REFUNDS NOT APPLICABLE
- ARTICLE 298, RÈGLEMENT (CEE) No 2454/93 DESTINATION PARTICULIÈRE: MARCHANDISES PRÉVUES POUR L'EXPORTATION — APPLICATION DES RESTITUTIONS AGRICOLES EXCLUE
- ARTICOLO 298 (CEE) No 2454/93 DESTINAZIONE PARTICOLARE: MERCI PREVISTE PER L'ESPORTAZIONE — APPLICAZIONE DELLE RESTITUZIONI AGRICOLE ESCLUSA
- ARTIKEL 298, VERORDENING (EEG) Nr 2454/93 BIJZONDERE BESTEMMING: VOOR UITVOER BESTEMDE GOEDEREN — LANDBOUWRESTITUTIES NIET VAN TOEPASSING
- ARTIGO 296.o REG.
(CEE) N.o 2454/93 DESTINO ESPECIAL: MERCADORIAS DESTINADAS À EXPORTAÇÃO — APLICAÇÃO DE RESTITUIÇÕES AGRÍCOLAS EXCLUÍDA
- 298 ART., AS.
2454/93 TIETTY KÄYTTÖTARKOITUS: VIETÄVIKSI TARKOITETTUJA TAVAROITA — MAATALOUSTUKEA EI SOVELLETA
- ARTIKEL 298 I FÖRORDNING (EEG) nr 2454/93 AVSEENDE ANVÄNDNING FÖR SÄRSKILDA ÄNDAMÅL: VAROR AVSEDDA FÖR EXPORT — JORDBRUKSBIDRAG EJ TILLÄMPLIGA
3.
Jeżeli towary są wywożone, to od chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego są traktowane jak towary niewspólnotowe.
4.
W przypadku zniszczenia stosuje się art. 182 ust. 5 Kodeksu.
Artykuł 299
Jeżeli organy celne uznają, że użycie towarów w inny sposób, niż zostało to przewidziane w zezwoleniu, jest uzasadnione, to użycie takie, inne niż wywóz lub zniszczenie, pociąga za sobą powstanie długu celnego.
Artykuł 208 Kodeksu stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 300
1.
Towary określone w art. 291 ust. 1 pozostają pod dozorem celnym i podlegają należnościom celnym przywozowym, aż do chwili, gdy:
a) po raz pierwszy nadano im przeznaczenie;
b) zostaną wywiezione, zniszczone lub użyte w inny sposób, zgodnie z art. 298 i art. 299.
Jednakże jeżeli towary mogą zostać użyte powtórnie i gdy organy celne uznają, że jest to właściwe w celu niedopuszczenia do nadużycia, dozór celny zostaje utrzymany na okres nie dłuższy niż dwa lata, licząc od pierwszego nadania przeznaczenia.
2.
Odpady i złom powstałe w wyniku procesów obróbki lub przetworzenia towarów, jak również straty spowodowane naturalnymi ubytkami uważane są za towary, którym nadano przeznaczenie.
3.
Wobec odpadów i złomu powstałego w wyniku zniszczenia towarów dozór celny zostaje zakończony, gdy nadaje się im dopuszczone przeznaczenie celne."
8. W art. 397, art. 419 ust. 4 i art. 434 ust. 6 wyrazy "art. 463-470" zastępuje się wyrazami "art. 843".
9.
Skreśla się rozdziały 11 i 12 tytułu II część II (art. 463-495).
10.
Artykuł 843 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 843
1.
Niniejszy tytuł określa warunki mające zastosowanie do towarów przemieszczających się między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty czasowo opuszczających ten obszar, nawet z pominięciem terytorium państwa trzeciego, i których usunięcie z obszaru celnego Wspólnoty lub wywóz poza ten obszar są zakazane lub podlegają ograniczeniom, należnościom lub innym opłatom wywozowym na mocy środka wspólnotowego, o ile środek ten to przewiduje i bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, które może zawierać.
Jednakże warunków tych nie stosuje się:
- jeżeli przy zgłoszeniu towarów do wywozu poza obszar celny Wspólnoty w urzędzie celnym, gdzie spełniane są formalności eksportowe przedstawiono dowód stwierdzający, że został podjęty środek administracyjny uwalniający te towary od ograniczeń oraz że należności, podatki lub inne należne opłaty zostały uiszczone lub, uwzględniając okoliczności, że towary te mogą opuścić obszar celny Wspólnoty bez dalszych formalności, lub
- jeżeli przewóz dokonywany jest lotem bezpośrednim bez międzylądowań poza obszarem celnym Wspólnoty lub statkiem rejsowym w rozumieniu art. 313a.
2.
Jeżeli towary objęte są wspólnotową procedurą tranzytu, to główny zobowiązany umieszcza na dokumencie wykorzystywanym w charakterze zgłoszenia do wspólnotowej procedury tranzytu, w szczególności w polu 44 ("Dodatkowe informacje") Jednolitego Dokumentu Administracyjnego, jeden z następujących wpisów:
- Salida de la Comunidad sometida a restricciones o imposiciones en virtud del (de la) Reglamento/Directiva/Decisión no…
- Udpassage fra Fællesskabet undergivet restriktioner eller afgifter i henhold til forordning/direktiv/afgørelse nr…
- Ausgang aus der Gemeinschaft — gemäβ Verordnung/Richtlinie/Beschluβ Nr. Bechränkungen oder Abgaben unterworfen.
- Η έξοδος από την Κοινότητα υποβάλλεται περιορισμούς η σε επιβαρύνσεις από τον κανονισμό/την οδηγια/την απόφαση αριθ.…
- Exit from the Community subject to restrictions or charges under Regulation/Directive/Decision No…
- Sortie de la Communauté soumise à des restrictions ou à des impositions par le règlement ou la directive/décision no…
- Uscita dalla Comunità soggetta a restrizioni o ad imposizioni a norma del (la) regolamento/direttiva/decisione n.…
- Bij uitgang uit de Gemeenschap zijn de beperkingen of heffingen van Verordening/Richtlijn/Besluit nr. van toepassing.
- Saída da Comunidade sujeita a restrições ou a imposições peloa) Regulamento/Directiva/Decisão n.o…
- Yhteisöstä vientiin sovelletaan asetuksen/direktiinvinl./päätöksen N:o… mukaisia rajoituksia tai maksuja
- Utförsel från gemenskapen omfattas i enlighet med förordning/direktiv/beslut… av restriktioner eller pålagor
3.
Jeżeli towary:
a) objęte są procedurą celną inną niż wspólnotowa procedura tranzytu; lub
b) są przemieszczane nie będąc objętymi procedurą celną.
Kartę kontrolną T5 wystawia się zgodnie z art. 912a — 912g.
W polu 104 formularza T5 należy wstawić krzyżyk w polu "Inne (wyszczególnić)" oraz dodać zdanie określone w ust. 2.
W przypadku towarów objętych lit. a) pierwszego akapitu kartę kontrolną T5 wystawia się w urzędzie celnym, w którym spełniane są formalności wymagane dla wysyłki towarów.
W przypadku towarów objętych lit. b) pierwszego akapitu kartę kontrolną T5 przedstawia się wraz z towarami w urzędzie celnym właściwym dla miejsca, gdzie towary te opuszczają obszar celny Wspólnoty.
Urzędy te wyznaczają ostateczny termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia i, w miarę potrzeby, umieszczają na dokumencie celnym, z którego wykorzystaniem towary będą przewożone, zdanie określone w ust. 2.
Do celów karty kontrolnej T5 za urząd przeznaczenia uważa się urząd przeznaczenia dla procedury celnej na mocy akapit pierwszego lit. a) lub, w przypadku gdy ma zastosowanie akapit pierwszy lit. b), urząd właściwy dla miejsca ponownego wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty.
4.
Ustęp 3 stosuje się również do towarów przemieszczanych między dwoma punktami znajdującymi się na obszarze celnym Wspólnoty przez terytorium jednego lub więcej Państw EFTA określonych w art. 309 lit. f) i które w jednym z tych państw są przedmiotem powrotnej wysyłki.
5.
Jeżeli środek wspólnotowy, określony w ust. 1, przewiduje złożenie gwarancji, to zostaje ona złożona zgodnie z art. 912b ust. 2.
6.
Jeżeli przy przybyciu do urzędu przeznaczenia towary nie zostaną niezwłocznie uznane za towary o statusie wspólnotowym lub nie zostaną niezwłocznie poddane formalnościom celnym wymaganym dla towarów wprowadzonych do obszaru celnego Wspólnoty, urząd przeznaczenia podejmuje wszelkie przewidziane wobec nich środki.
7.
W okolicznościach opisanych w ust. 3 urząd przeznaczenia po spełnieniu wszystkich formalności i umieszczeniu wymaganych adnotacji bezzwłocznie odsyła oryginał karty kontrolnej T5 na adres podany w polu B "Odesłać do…" formularza T5.
8.
W przypadku gdy towary nie zostały ponownie wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, uważa się, że nieprawidłowo opuściły obszar celny Wspólnoty z Państwa Członkowskiego, gdzie zostały objęte procedurą określoną w ust. 2 lub gdzie wystawiono kartę kontrolną T5."
11.
W art. 887 ust. 3 akapit pierwszy wyrazy "art. 471-495" zastępuje się wyrazami "art. 912a–912g".
12.
Po art. 912 dodaje się część IVa w brzmieniu:
"Część IVa
KONTROLA UŻYCIA LUB PRZEZNACZENIA TOWARÓW
Artykuł 912a
1.
Do celów niniejszej części:
a) "właściwe organy" oznaczają organy celne lub inne organy Państwa Członkowskiego odpowiedzialne za stosowania niniejszej części;
b) "urząd" oznacza urząd celny lub lokalny organ odpowiedzialne za stosowanie niniejszej części;
c) "karta kontrolna T5" oznacza oryginał i kopię wystawione na karcie kontrolnej T5 zgodnej z wzorem przedstawionym w załączniku 63 wraz, w miarę potrzeby, z jednym lub więcej oryginałami lub kopiami karty kontrolnej T5 bis zgodnymi z wzorem przedstawionym w załączniku 64 bądź jednym albo więcej oryginałami lub kopiami wykazu załadunkowego T5 zgodnymi z wzorem przedstawionym w załączniku 65.
Karty kontrolne powinny być wydrukowane i wypełnione zgodnie z uwagami wyjaśniającymi zawartymi w załączniku 66 i, w miarę potrzeby, z dodatkowymi wyjaśnieniami zawartymi w innych przepisach Wspólnoty.
2.
Jeżeli stosowanie przepisów wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów albo przemieszczania towarów w obrębie obszaru celnego Wspólnoty uzależnione jest od przedstawienia dowodu, że towary zostały użyte w sposób przewidziany lub wymagany tym środkiem lub otrzymały przewidziane tym środkiem przeznaczenie, dowód ten należy przedstawić przedkładając kartę kontrolną T5, wypełnioną i użytą zgodnie z przepisami niniejszej części.
3.
Wszystkie towary umieszczone na danej karcie kontrolnej T5 są ładowane na jeden środek transportu w rozumieniu art. 347 ust. 2 akapit drugi, przeznaczone dla jednego odbiorcy i do tego samego użycia lub przeznaczenia.
Właściwe organy mogą wyrazić zgodę na zastąpienie wykazu załadunkowego T5, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 65, wykazem załadunkowym T5 wystawionym z wykorzystaniem zintegrowanego systemu elektronicznego lub automatycznego przetwarzania danych, jak również listami opisowymi sporządzonymi do celów spełnienia formalności wysyłkowych/wywozowych, zawierających wszystkie dane znajdujące się w wykazie, którego wzór znajduje się w załączniku 65, pod warunkiem że listy te są ułożone i wypełnione w taki sposób, że dane organy mogą ich użyć bez trudności, oraz że przedstawiają wszelkie zabezpieczenia, które organy te uznały za właściwe.
4.
Oprócz obowiązków określonych w szczególnych przepisach każda osoba podpisująca kartę kontrolną T5 jest zobowiązana do nadania opisanym w tym dokumencie towarom zadeklarowanego użycia i/lub wysłać te towary do zadeklarowanego miejsca przeznaczenia.
Osoba ta odpowiada za każde niewłaściwe użycie każdego egzemplarza wystawionej przez siebie karty kontrolnej T5, niezależnie od osoby, która dokonała takiego niewłaściwego użycia.
5.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i o ile przepisy wspólnotowe wymagające obowiązku kontroli użycia lub przeznaczenia towarów nie przewidują inaczej, każde Państwo Członkowskie ma prawo wymagać, aby dowód, iż towary zostały użyte i/lub otrzymały przeznaczenie w przewidziany lub wymagany sposób, został sporządzony zgodnie z procedurą krajową, pod warunkiem że towary nie opuszczą jego obszaru przed przewidzianym lub wymaganym użyciem lub przeznaczeniem.
Artykuł 912b
1.
Karta kontrolna T5 sporządzana jest w oryginale i co najmniej jednej kopii.
Każda z kart kontrolnych musi być opatrzona odręcznym podpisem osoby zainteresowanej i zawierać wszystkie dane dotyczące opisu towarów oraz wszelkie dodatkowe dane wymagane przez przepisy wspólnotowe odnoszące się do obowiązku przeprowadzenia kontroli.
2.
Jeżeli przepisy wspólnotowe nakładające obowiązek przeprowadzenia kontroli przewidują złożenie gwarancji, gwarancja to składana jest:
- w urzędzie wyznaczonym przez te przepisy lub, w jego braku, w urzędzie, który wydał kartę kontrolną T5 lub w innym urzędzie wyznaczonym do tego celu przez Państwo Członkowskie, któremu ten urząd podlega, oraz
- w sposób określony w tych przepisach lub, w jego braku, w sposób określony przez organy tego Państwa Członkowskiego.
W tym przypadku w polu 106 formularza T5 umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Garantίa constituida por un importe de… euros
- Sikkerhed på… EURO
- Sicherheit in Höhe… EURO gelistet
- Κατατεείσα εγγύηση ποσού… ΕΥΡΩ
- Guarantee of EUR… lodged
- Garantie d'un montant de… euros déposée
- Garanzia dell'importo di… EURO depositata
- Zekerheid voor.. EUR
- Entregue garantia num montante de… EURO
- Annettu… euron suuruinen vakuus
- Säkerhet ställd till et belopp av… EUR.
3.
Jeżeli przepisy wspólnotowe nakładające obowiązek przeprowadzenia kontroli przewidują termin nadania towarom szczególnego użycia i/lub przeznaczenia, w polu 104 formularza T5 umieszcza się wpis "Termin wykonania… dni".
4.
Jeżeli towary przemieszcza się w ramach procedury celnej, kartę kontrolną T5 wystawia urząd celny, z którego dokonuje się wysyłki towarów,
W dokumencie, który ma zostać przedstawiony, umieszcza się odniesienie do wystawionej karty kontrolnej T5.
Podobnie, w polu 109 formularza T5 umieszcza się odniesienie do dokumentu wykorzystanego do tej procedury.
5.
Jeżeli towary nie są objęte procedurą celną, kartę kontrolną T5 wystawia urząd, z którego dokonuje się wysyłki towarów.
W polu 109 formularza T5 umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Mercancίas no incluidas en un régimen aduanero
- Ingen forsendelsesprocedure
- Nicht in einem Zollverfahren befinliche Waren
- Εμπορεύματα εκτός τελωνειακού καθεστώτος
- Goods not covered by a customs procedure
- Marchandises hors régime douanier
- Merci non vincolate ad un regime dogonale
- Geen douaneregeling
- Mercadorias não sujeitas a regime aduaneiro
- Tullimenettelyn ulkopuolella olevat tavarat
- Varorna omfattas inte av något tullförfarande.
6.
Karta kontrolna T5 potwierdzana jest przez urząd określony w ust. 4 i 5.
Potwierdzenie takie obejmuje następujące elementy, które powinny znajdować się w polu A (urząd wyjścia) tych dokumentów:
a) w przypadku formularza T5, nazwę i pieczęć urzędu, podpis uprawnionej osoby, datę potwierdzenia oraz numer ewidencyjny, który może być wcześniej wydrukowany;
b) w przypadku formularza T5 bis lub wykazu załadunkowego T5, numer ewidencyjny umieszczony na formularzu T5.
Numer ten nanosi się albo przy użyciu pieczęci zawierającej nazwę urzędu albo odręcznie; w tym drugim przypadku, obok numeru przystawia się urzędowa pieczęć wymienionego urzędu.
7.
O ile przepisy wspólnotowe określające obowiązek kontroli użycia i/lub przeznaczenia towarów nie stanowią inaczej, art. 349 stosuje się mutatis mutandis.
Urząd, określony w ust. 4 i 5, przeprowadza kontrolę przesyłki oraz wypełnia i poświadcza pole D "Kontrola urzędu wyjścia", które znajduje się na pierwszej stronie formularza T5.
8.
Urząd, określony w ust. 4 i 5, zatrzymuje jedną kopię każdej karty kontrolnej T5.
Oryginały tych dokumentów zwracane są osobie zainteresowanej, po spełnieniu wszystkich formalności administracyjnych i należytym wypełnieniu pola A (Urząd wyjścia) i pola B (Odesłać do…) na formularzu T5.
9.
Przepisy art. 353, art. 354 i art. 355 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 912c
1.
Towary i oryginały kart kontrolnych T5 należy przedstawić w urzędzie przeznaczenia.
O ile przepisy wspólnotowe określające obowiązek kontroli użycia i/lub przeznaczenia towarów nie stanowią inaczej, urząd przeznaczenia może zezwolić na bezpośrednie dostarczenie towarów do odbiorcy na warunkach określonych przez siebie, w taki sposób, aby w chwili przybycia towarów lub po ich przybyciu mógł przeprowadzić kontrolę.
Osoba, która przedstawi w urzędzie przeznaczenia kartę kontrolną T5, jak również przesyłkę, do której się odnosi, może otrzymać, o ile tego zażąda, pokwitowanie wystawione na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 47.
Pokwitowanie to nie może zastąpić karty kontrolnej T5.
2.
Jeżeli przepisy wspólnotowe określają obowiązek kontroli przy wyprowadzeniu towarów poza obszar celny Wspólnoty:
- i towary te opuszczają ten obszar drogą morską, to urzędem przeznaczenia jest urząd właściwy dla portu, w którym towary umieszczane są na statku nie będącym statkiem rejsowych towarzystw żeglugowych w rozumieniu art. 313a,
- i towary te opuszczają ten obszar drogą powietrzną, to urzędem przeznaczenia jest urząd właściwy dla międzynarodowego wspólnotowego portu lotniczego, w rozumieniu art. 190 lit. b), w którym towary umieszczane są na samolocie udającym się do niewspólnotowego portu lotniczego,
- i towary te opuszczają ten obszar jakąkolwiek inną drogą lub w jakichkolwiek innych okolicznościach, to urzędem przeznaczenia jest urząd wyjścia, określony w art. 793 ust. 2.
3.
Urząd przeznaczenia przeprowadza kontrole dotyczące przewidzianego lub wymaganego użycia i/lub przeznaczenia.
Urząd ten musi zarejestrować dane zawarte w karcie kontrolnej T5, zachowując, o ile zaistnieje taka potrzeba, egzemplarz tego dokumentu, a także wyniki przeprowadzonych kontroli.
4.
Po spełnieniu wszystkich formalności i umieszczeniu wymaganych adnotacji urząd przeznaczenia odsyła oryginał karty kontrolnej T5 na adres podany w polu B ("Odesłać do…") formularza T5.
Artykuł 912d
1.
Jeżeli wystawienie karty kontrolnej T5 wiąże się, na mocy art. 912b ust. 2, ze złożeniem zabezpieczenia, stosuje się przepisy ust. 2 i 3.
2. W przypadku gdy pewne ilości towarów nie zostały w określony sposób użyte i/lub nie otrzymały określonego przeznaczenia w terminie przewidzianym zgodnie z art. 912b ust. 3, o ile znajduje to zastosowanie, właściwe organy podejmują niezbędne działania w celu umożliwienia urzędowi, określonemu w art. 912b ust. 2, pobranie, o ile zaistnieje taka potrzeba, ze złożonego zabezpieczenia, kwoty proporcjonalnej do tej ilości towarów.
Jednakże na wniosek osoby zainteresowanej organy te mogą zdecydować o pobraniu, o ile zaistnieje potrzeba, ze złożonego zabezpieczenia, kwoty uzyskanej w wyniku pomnożenia kwoty zabezpieczenia proporcjonalnej do ilości towarów, które, w określonym terminie nie zostały w określony sposób użyte i/lub nie otrzymały określonego przeznaczenia, przez wynik podziału liczby dni, o którą wyznaczony termin został przekroczony, które były potrzebne, aby ta część towarów została w przewidziany sposób użyta i/lub otrzymała przewidziane przeznaczenie, przez liczbę dni tego terminu.
Niniejszego ustępu nie stosuje się w przypadku gdy osoba zainteresowana może wykazać, że towary określone zostały utracone w wyniku działania siły wyższej.
3.
Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dnia wystawienia karty kontrolnej T5 lub, w miarę potrzeby, po upływie terminu podanego w polu 104 formularza T5 w polu "Termin wykonania… dni", karta ta, należycie potwierdzona przez urząd przeznaczenia, nie zostanie zwrócona do urzędu określonego w polu B tego dokumentu, właściwe organy podejmują niezbędne działania mające umożliwić urzędowi, określonemu w art. 912b ust. 2, pobranie określonej w tym artykule kwoty zabezpieczenia.
Niniejszego ustępu nie stosuje się w przypadku, gdy przekroczenie terminu zwrotu karty kontrolnej T5 nie było spowodowane przez osobę zainteresowaną.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się, o ile przepisy wspólnotowe określające obowiązek kontroli użycia i/lub przeznaczenia towarów nie stanowią inaczej, i w każdym przypadku, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących długu celnego.
Artykuł 912e
1.
O ile wspólnotowe przepisy określające obowiązek kontroli użycia i/lub przeznaczenia towarów nie stanowią inaczej, karta kontrolna T5, jak również przesyłka, której ta karta towarzyszy, mogą zostać podzielone przed zakończeniem procedury, dla której formularz został wystawiony.
Przesyłki powstałe w wyniku podziału mogą być przedmiotem dalszego podziału.
2.
Urząd, w którym dokonuje się podziału wystawia, zgodnie z art. 912b, wyciąg z karty kontrolnej T5 dla każdej części podzielonej przesyłki.
W każdym wyciągu zawarte są, między innymi, dodatkowe informacje umieszczone w polach 100, 104, 105, 106 i 107 oryginalnej karty kontrolnej T5 i podana jest masa oraz ilość netto towarów, do których wyciąg się odnosi.
Ponadto w polu 106 formularza T5 wykorzystywanego do każdego wyciągu umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Extracto de ejemplar de control T5 inicial (número de registro, fecha, oficina y país de expedición):…
- Udskrift af det oprindelige kontroleksemplar T5 (registreringsnummer, dato, sted og udstedelsesland):…
- Auszug aus dem ursprünglichen Kontrollexemplar T5 (Registriernummer, Datum, ausstellende Stelle und Ausstellingsland):…
- Απόσπασμα του αρχικού αντιτύπου ελέγχου T5 (αριθμός, πρωτοκόλλου, ημερομηνία, τελωνείο και χώρα έκδοσης):…
- Extract of the initial T5 control copy (registration number, date, office and country of issue):…
- Extrait de l'exemplaire de contrôle T5 initial (numéro d'enregistrement, date, bureau et pays de délivrance):…
- Estratto dell'esemplare di controllo T5 originale (numero di registrazione, data, ufficio e paese di emissione):…
- Uittreksel van het oorspronkelijke controle-exemplaar T5 (registratienummer, datum, kantoor en land van afgifte):…
- Extracto do exemplar de controlo T5 inicial (número de registo, data, estância e país de emissão):…
- Ote alun perin annetusta T5-valvontakappaleesta (kirjaamisnumero, antamispäivämäärä, — toimipaikka jamaa):…
- Utdrag ur ursprungligt kontrollexemplar T5 (registreringsnummer, datum, utfärdande kontor och land):…
W polu B "Odesłać do…" formularza T5 wpisuje się informacje umieszczone w tym samym polu oryginalnego formularza T5.
W polu J "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" oryginalnego formularza T5 umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- … (número) extractos expedidos — copias adjuntas
- … (antal) udstedte udskrifter — kopier vedføjet
- … (Anzahl) Auszüge ausgestellt — Durchschriften liegen bei
- … (αριθμός) εκδοθέντα αποσπάσματα — συνημμένα αντίγραφα
- … (number) extracts issued — copies attached
- … (nombre) extrais délivrés — copies ci-jointes
- … (numero) estratti rilasciati — copie allegate
- … (aantal) uittreksels afgegeven — kopieën bijgevoegd
- … (número) de extractos emitidos — cópias juntas
- Annettu… (lukumäärä) otetta — jäljennökset liitteenä
- … (antal) utdrag utfärdade — kpier bifogas.
Oryginalną kartę kontrolną T5 wraz z kopiami wystawionych wyciągów odsyła się niezwłocznie na adres podany w polu B "Odesłać do…" formularza T5.
Urząd, w którym dokonuje się podziału zatrzymuje kopie oryginalnej karty kontrolnej T5 i wyciągów.
Oryginały wyciągów z karty kontrolnej T5 towarzyszą każdej z części podzielonej przesyłki aż do odpowiednich urzędów przeznaczenia, gdzie stosuje się przepisy określone w art. 912c.
3.
W przypadku dalszego podziału przewidzianego w ust. 1 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 912f
1.
Karta kontrolna T5 może zostać wystawiona z mocą wsteczną, pod warunkiem że:
- osoba zainteresowana nie jest odpowiedzialna za niezłożenie wniosku lub niewydanie tego dokumentu w chwili wysyłki towarów, lub może on przedstawić dowód, że braki takie nie zostały spowodowane przez jej oszustwo ani też rażące zaniedbanie,
- osoba zainteresowana przedstawi dowód, że karta kontrolna T5 odnosi się do towarów, w stosunku do których wszystkie formalności zostały spełnione,
- osoba zainteresowana przedstawi dokumenty wymagane do wystawienia tej karty kontrolnej T5,
- zostanie stwierdzone zgodnie z wymogami właściwych organów, że wystawienie karty kontrolnej T5 z mocą wsteczną nie doprowadzi do uzyskania korzyści majątkowych, które nie byłyby należne w związku z realizowaną procedurą, statusem celnym towarów oraz ich użyciem i/lub przeznaczeniem.
Jeżeli karta kontrolna T5 zostaje wystawiona z mocą wsteczną, to na formularzu T5 umieszcza się, w kolorze czerwonym, jeden z następujących wpisów:
- Expedido a posteriori
- Udstedt efterfølgende
- Nachträglich ausgestellt
- Εκδοθέν εκ των υστέρων
- Issued retroactively
- Délivré a posteriori
- Rilasciato a posteriori
- achteraf afgegeven
- Emitido a posteriori
- Annettu jälkikäteen
- Utfärdat i efterhand.
a osoba zainteresowana podaje tam dane środka transportu, na którym zostały wysłane towary, datę wyjazdu i, w zależności od przypadku, datę przedstawienia towarów w urzędzie przeznaczenia.
2.
W przypadku utraty oryginałów kart kontrolnych T5 i wyciągów z kart kontrolnych T5 urząd wystawiający może, na wniosek osoby zainteresowanej, wystawić ich duplikaty.
Duplikat musi być opatrzony pieczęcią urzędu i podpisem uprawnionego urzędnika, jak również musi zostać na nim umieszczony, drukowanymi czerwonymi literami, jeden z następujących wpisów:
- DUPLICADO
- DUPLIKAT
- DUPLIKAT
- ΑΝΤΙΓΡАΦΟ
- DUPLICATE
- DUPLICATA
- DUPLICATO
- DUPLICAAT
- SEGUNDA VIA
- KAKSOISKAPPALE
- DUPLIKAT.
3.
Karty kontrolne T5 wystawione z mocą wsteczną, jak również duplikaty tych kart mogą zostać opatrzone adnotacjami przez urząd przeznaczenia jedynie wówczas, gdy urząd ten stwierdzi, że towarom wyszczególnionym w tym dokumencie nadano użycie i/lub przeznaczenie przewidziane lub wymagane przepisami wspólnotowymi.
Artykuł 912g
1.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą, w ramach swoich kompetencji, zezwolić każdej osobie, która spełnia warunki określone w ust. 4 i zamierza wysłać towary, dla których musi zostać wystawiona karta kontrolna T5 (zwanej dalej "upoważnionym eksporterem"), na nieprzedstawianie w urzędzie wyjścia towarów lub też odnoszącej się do nich karty kontrolnej T5.
2.
W odniesieniu do karty kontrolnej T5 wykorzystywanej przez upoważnionego nadawcę właściwe organy mogą:
a) zarządzić, aby na formularzach umieszczany był znak wyróżniający jako środek umożliwiający identyfikację upoważnionych nadawców;
b) zezwolić, aby w polu A "Urząd wyjścia" formularzy:
- został uprzednio umieszczony odcisk pieczęci urzędu wyjścia i podpis funkcjonariusza tego urzędu; lub
- umieszczony został przez upoważnionego nadawcy odcisk specjalnej zatwierdzonej metalowej pieczęci zgodnej z wzorem przedstawionym w załączniku 62, lub
- był wcześniej wydrukowany odcisk specjalnej pieczęci zgodnej z wzorem przedstawionym w załączniku 62, jeżeli druk powierzony został upoważnionej do tego drukarni.
Odcisk tej pieczęci może zostać również umieszczony z wykorzystaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych;
c) zezwolić, aby upoważniony nadawca nie podpisywał formularzy opatrzonych specjalną zatwierdzoną pieczęcią, określoną w załączniku 62, i wystawionych z wykorzystaniem zintegrowanego elektronicznego lub automatycznego systemu przetwarzania danych.
W tym przypadku, w polu 110 formularzy, w miejscu przeznaczonym na podpis zgłaszającego, umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Dispensa de la firma, artículo 912 octavo del Reglamento (CEE) no 2454/93
- Underskriftsdispensation, artikel 912g i forordning (EØF) nr 2454/93
- Freistellung von der Unterschriftsleistung, Artikel 912g der Verordnung (EWG) Nr 2454/93
- Απαλλαγή από την υπογρέωση υπογραφής άρθρο 912 ζ του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
2454/93
- Signature waived — Article 912g of Regulation (EWG) No 2454/93
- Dispense de signature, article 912 octies du règlement (CEE) no 2454/93
- Dispensa dalla firma, articolo 912 octies del regolamento (CEE) n. 2454/93
- Vrijstelling vas ondertekening — artikel 912 octies van Verordening (EEG) nr 2454/03
- Dispensada a assinatura, artigo 912.o — G do Regulamento (CE) n. 2454/93
- Vapautettu allekirjoituksesta — asetuksen (ETY) N:o 2454/93 912g artikla
- Befriad från underskrift, artikel 912g i förordning (EEG) nr 2454/93.
3.
Upoważniony nadawca musi wypełnić kartę kontrolną T5, podając wymagane dane, w szczególności:
- w polu A ("Urząd wyjścia") datę wysyłki towarów i numer zgłoszenia, oraz
- w polu D ("Kontrola urzędu wyjścia") karty T5, jeden z następujących wpisów:
- Procedimiento simplificado, artículo 912 octavo del Reglamento (CEE) no 2454/93
- Forenklet fremgangsmade, artikel 912g i forordning (EØF) nr 2454/93
- Vereinfachtes Verfahren, Artikel 912g der Verordnung (EWG) Nr 2454/93
- Απλουστευμένη διαδικασία, άρθρο 912 ζ) του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
2454/93
- Simplified procedure — Article 912g of Regulation (EWG) No 2454/93
- Procédure simplifiée, article 912 octies du règlement (CEE) no 2454/93
- Procedura semplificata, articolo 912 octies del regolamento (CEE) n. 2454/93
- Vereenvoudigde regeling, artikel 912 octies van Verordening (EEG) nr 2454/03
- Procedimento simplificado, artigo 912.o — G do Regulamento (CE) n.o 2454/93
- Yksinkertaistettu menettely — asetuksen (ETY) N:o 2454/93 912g artikla
- Förenklat förfarande, artikel 912g i förordning (EEG) nr 2454/93
oraz, w miarę potrzeby, dane dotyczące terminu przedstawienia towarów w urzędzie przeznaczenia, zastosowanych środków identyfikacyjnych oraz odniesień do dokumentu wysyłki.
Formularz ten, należycie wypełniony i, w miarę potrzeby, podpisany przez upoważnionego nadawcy uważany jest za wystawiony przez urząd wskazany na pieczęci, określonej w ust. 2 lit. b).
Po dokonaniu wysyłki towarów upoważniony nadawca niezwłocznie przesyła do urzędu wyjścia kopię karty kontrolnej T5 wraz z wszystkimi dokumentami, na podstawie których sporządzono kartę kontrolną T5.
4.
Zezwolenie, określone w ust. 1, udzielane jest jedynie osobom, które często dokonują wysyłek towarów, których ewidencja umożliwia właściwym organom kontrolę przeprowadzanych przez nie czynności, i które nie popełniły poważnego ani też wielokrotnego naruszenia obowiązujących przepisów.
W zezwoleniu określa się, w szczególności:
- urząd lub urzędy właściwe do występowania w charakterze urzędu wyjścia dla dokonywanych wysyłek;
- termin i procedurę zgodnie z którą, upoważniony nadawca ma poinformować urząd wyjścia o zamierzonych wysyłkach, aby mógł on przeprowadzić wszelkie kontrole, łącznie z kontrolami wymaganymi przez przepisy wspólnotowe, przed wyprowadzeniem towarów;
- termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia; termin ten wyznaczany jest w zależności od warunków transportu lub zgodnie z przepisami wspólnotowymi,
- środki podjęte w celu ustalenia tożsamości towarów, które mogą polegać na wykorzystaniu specjalnych plomb zatwierdzonych przez właściwe organy i zakładanych przez upoważnionego eksportera,
- sposoby złożenia zabezpieczenia, jeżeli jest to warunkiem wystawienia karty kontrolnej T5.
5.
Upoważniony nadawca podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych nadrukiem pieczęci urzędu wyjścia bądź też nadrukiem pieczęci specjalnej.
Upoważniony nadawca ponosi wszelkie konsekwencje, w szczególności finansowe, jakichkolwiek błędów, opuszczeń i innych wad w sporządzonych przez niego kartach kontrolnych T5, lub zaistniałych w samym przebiegu procedur, z których korzysta na mocy zezwolenia, przewidzianego w ust. 1.
W przypadku niewłaściwego użycia przez jakąkolwiek osobę formularzy karty kontrolnej T5, które zostały uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wyjścia lub pieczęcią specjalną, upoważniony nadawca odpowiada, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, za uiszczenie ceł i innych opłat, które nie zostały uiszczone oraz za zwrot wszelkich korzyści finansowych, które zostały bezprawnie uzyskane w następstwie takiego niewłaściwego użycia, chyba że wykaże właściwym organom, od których uzyskał zezwolenie, że podjął wszelkie środki niezbędne dla zapewnienia ochrony specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych nadrukiem pieczęci urzędu wyjścia bądź też nadrukiem pieczęci specjalnej."
13.
Dodaje się załącznik 1A, który znajduje się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
14.
Skreśla się załączniki 2-5, 7 i 8.
15.
Załącznik 14 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
16.
Załącznik 15 zastępuje się załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
17.
Skreśla się załączniki 19 i 20.
18.
W Załączniku nr 26 wprowadza się zmiany, zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
19.
Załącznik 27 zastępuje się załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia.
20.
Skreśla się załączniki 39, 40 i 41.
21.
W załączniku 62 odniesienie do art. 491, które znajduje się w przypisie 1, zastępuje się odniesieniem do art. 912g.
22.
Pierwsza strona formularzy 1 i 2 wzoru znajdującego się w załączniku 63 zostaje zastąpiona załącznikiem VI do niniejszego rozporządzenia.
23.
Załącznik 66 zastępuje się załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
24.
W załączniku 87 wprowadza się zmiany, zgodnie z załącznikiem VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do celów art. 292 ust. 2 i art. 293 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą w dalszym ciągu stosować istniejące ustalenia aż do czasu zastąpienia załącznika 67.
Formularze, określone w art. 1 pkt 22, które były używane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być dalej używane aż do wyczerpania zapasów i w żadnym wypadku nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2001 r., pod warunkiem wprowadzenia w nich niezbędnych zmian redakcyjnych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1603/2000
z dnia 20 lipca 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Środki obowiązujące
(1) W lutym 1994 r. Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych (rozporządzenie (WE) nr 229/94 [2].
Cło przyjęło postać zmiennych stawek opartych na minimalnej cenie na trzy rodzaje etanoloamin, tzn. monoetanoloaminy (MEA), dietanoloaminy (DEA) i trietanoloaminy (TEA).
2.
Wniosek o dokonanie przeglądu
(2) Po publikacji z dnia 23 lipca 1998 r. [3] zawiadomienia o bliskim terminie wygaśnięcia środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do przywozu etanoloamin pochodzących z USA, do Komisji skierowany został wniosek o dokonanie przeglądu tych środków na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ("rozporządzenie podstawowe"), tzn. wniosek o wygaśnięcie i o pośredni przegląd.
(3) Wniosek został wniesiony 30 października 1998 r. przez Conseil européen des fédérations de l'industrie chimique (CEFIC) w imieniu producentów wspólnotowych, których wspólna produkcja stanowi większą część całej produkcji etanoloaminy we Wspólnocie.
(4) CEFIC argumentowała, że wygaśnięcie tych środków mogłoby spowodować kontynuację lub ponowne wystąpienie zwiększonego dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego oraz że istnieją przesłanki do dokonania przeglądu tych środków z uwagi na brak ich skuteczności. Po ustaleniu w wyniku przeprowadzonych konsultacji z Komitetem Doradczym, że dowody są dostateczne, Komisja rozpoczęła postępowanie [4] na podstawie art. 11 ust. 2 i 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W rezultacie dochodzenie objęło nie tylko kwestię potencjalnych skutków wygaśnięcia środków (patrz art. 11 ust. 2), ale również odpowiedź na pytanie, czy usprawiedliwiona jest zmiana obowiązujących środków antydumpingowych (zmienne cła oparte na minimalnej cenie) (patrz: art. 11 ust. 3).
3.
Postępowanie
(5) Komisja z urzędu powiadomiła producentów wspólnotowych popierających wniosek o dokonanie przeglądu ("wnioskujący producenci wspólnotowi"), producentów eksporterów i związanych z nimi importerów, jak również użytkowników, o których wiadomo było, że są zainteresowani i dała im możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie lub wniesienia wniosku o wysłuchanie.
(6) Komisja wysłała kwestionariusze Stronom, o których wiadomo było, że są zainteresowane i otrzymała odpowiedzi od czterech wnioskujących producentów wspólnotowych, czterech eksporterów ze Stanów Zjednoczonych i pięciu powiązanych z nimi importerów.
Kwestionariusze zostały również wysłane do szeregu użytkowników produktu; dwie z ich odpowiedzi zostały uznane za kompletne.
(7) Jeden eksporter ze Stanów Zjednoczonych zadeklarował swój zamiar współpracy w postępowaniu, jakkolwiek nie dokonywał wywozu do Wspólnoty w okresie postępowania (OP).
Zainteresowanie tego producenta postępowaniem wynikało z jego uczestnictwa w postępowaniu pierwotnym.
(8) Komisja uzyskała i sprawdziła wszystkie informacje uważane za niezbędne do określenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz analizę interesu wspólnotowego.
Przeprowadzono wizyty sprawdzające w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) producenci eksporterzy
Dow Chemical Company, Midland, Michigan (USA)
Huntsman Chemical Company, Houston, Texas (USA)
Union Carbide Corporation, Danbury, Connecticut (USA)
b) importerzy wspólnotowi powiązani z producentami eksporterami
Huntsman Co.
Belgium CVBA, Bruksela, Belgia
Union Carbide Benelux, Antwerpi, Belgia
Union Carbide Europe SA, Genewa, Szwajcaria
c) wnioskujący producenci wspólnotowi
BASF AG, Ludwigshafen, Niemcy
BP Chemicals Ltd, Londyn, Zjednoczone Królestwo i Lavera, Francja
d) użytkownicy wspólnotowi
Krems Chemie AG, Krems nad Dunajem, Austria
Synthesia Española SA, Barcelona, Hiszpania.
(9) Postępowanie w sprawie kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu objęło okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1998 r. ("okres postępowania" lub "OP").
Badanie kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od 1 stycznia 1995 r. do końca OP ("OPS").
B. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
(10) Rozpatrywany produkt jest taki sam, jak objęty postępowaniem pierwotnym.
Przypomina się, że etanoloaminy otrzymywane są w reakcji tlenku etylenu z amoniakiem.
W wyniku syntezy zachodzą trzy konkurujące ze sobą reakcje, w wyniku otrzymuje się trzy różnego rodzaju etanoloaminy: mono- (MEA), di- (DEA) i tri-etanoloaminę (TEA).
Proporcje tych trzech rodzajów związków w sumarycznym końcowym produkcie zależą od typu urządzenia produkcyjnego, ale mogą być do pewnego stopnia kontrolowane poprzez wybór proporcji amoniaku w stosunku do tlenku etylenu.
Rozpatrywany produkt stosowany jest jako produkt pośredni dla substancji powierzchniowo czynnych (używanych do detergentów i produktów higieny osobistej), nawozów, środków ochrony roślin uprawnych, substancji powstrzymujących korozję, smarów olejowych, chemikaliów fotograficznych, kosmetyków i poliuretanu oraz jako środek wspomagający absorpcję w płuczce wieżowej gazu lub dodatek do cementu, w przemyśle hutniczym i papierniczym.
W związku z połączonym procesem produkcyjnym (patrz: powyżej), przy produkcji DEA produkowane są również duże ilości pozostałych rodzajów etanoloaminy (MEA i TEA).
2.
Produkt podobny
(11) Zakłady produkcyjne przemysłu wspólnotowego produkują zazwyczaj 30–33 % DEA. MEA lub TEA mogą stanowić do 54 % łącznej produkcji etanoloamin.
Biorąc pod uwagę łączony proces produkcji, wniosek jednego z producentów eksporterów, aby w odniesieniu do analizy szkody różne rodzaje etanoloamin były traktowane oddzielnie, nie może być usprawiedliwiony.
(12) Od momentu objęcia środków antydumpingowych rewizją, na rynku wystąpił silny wzrost zapotrzebowania na DEA, w szczególności w USA.
Został on wywołany przez użycie DEA w produkcji glifosadowych środków chwastobójczych, które są odpowiednie do zbóż modyfikowanych genetycznie w celu ich uodpornienia na środki chwastobójcze.
(13) Rozpatrywany produkt przywożony z kraju objętego postępowaniem jest identyczny w zakresie właściwości fizycznych i technicznych z produktem wyprodukowanym we Wspólnocie.
Nie ma różnicy w stosowaniu między produktami wyprodukowanymi we Wspólnocie i przywożonymi.
Dodatkowo stwierdzono, że rozpatrywany produkt przywożony z kraju objętego postępowaniem jest identyczny z tym sprzedawanym na jego rynku krajowym.
W związku z tym wszystkie te produkty musza być uznawane za jeden produkt.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI DUMPINGU
1.
Uwagi wstępne
(14) W związku z zarzutem postawionym w skardze, że okoliczności uległy zmianie od czasu postępowania pierwotnego, zbadany został poziom dumpingu w OP.
(15) Spośród czterech producentów eksporterów ze Stanów Zjednoczonych, którzy odpowiedzieli na kwestionariusz, dwóch dokonywało znaczącego wywozu do Wspólnoty w OP, natomiast pozostali dwaj deklarowali brak lub niewielką ilość wywozu.
(16) W przypadku producenta eksportera, który dokonywał wywozu w niewielkich ilościach, zdecydowano przy braku jakichkolwiek innych informacji, że margines dumpingu mógłby być oparty na tym wywozie niewielkich ilości.
2.
Wartość normalna
(17) Wartość normalna została ustanowiona dla każdego rodzaju rozpatrywanego produktu, w oparciu o cenę całej rzeczywistej krajowej sprzedaży w USA (patrz art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego: "ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w kraju wywozu"). Dla rodzajów produktu, które nie zostały sprzedane w reprezentatywnych ilościach lub nie w zwykłym obrocie handlowym na rynku krajowym, wartość normalna została wyliczona zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(18) W odniesieniu do trzech producentów eksporterów ze Stanów Zjednoczonych ustalono, że krajowa sprzedaż rozpatrywanego produktu, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, stanowiła ponad 5 % wielkości sprzedaży wywozu produktu z USA do Wspólnoty. Ustalono również, że dla tych samych trzech producentów eksporterów, wystarczająca krajowa sprzedaż produktu odbywała się w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i ceny takich sprzedaży można wykorzystać do ustalenia wartości normalnej.
3.
Cena eksportowa
(19) We wszystkich przypadkach przywóz rozpatrywanego produktu dokonywany był przez przedsiębiorstwa związane z producentami eksporterami ze Stanów Zjednoczonych.
Uznano zatem, że ceny sprzedaży oferowane przez przedsiębiorstwa produkujące przedsiębiorstwom przywożącym były nierzetelne.
Z tej przyczyny i zgodnie z przepisami art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, ceny eksportowe były ustalane na podstawie ceny, po której przywożone produkty były odsprzedawane niezależnym klientom we Wspólnocie.
Dokonano bonifikaty dla wszystkich kosztów poniesionych między przywozem i odsprzedażą, włączając prowizję i marżę zysku w wysokości 5 %, którą uznano za uzasadnioną na podstawie informacji uzyskanej od zainteresowanych stron w stosunku do przywozu rozpatrywanego produktu.
4.
Porównanie
(20) Wartość normalna została porównana z ceną eksportową dla poszczególnych transakcji na poziomie cen loco fabryka i na tym samym poziomie obrotu.
W celu zapewnienia rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, brano pod uwagę różnice w czynnikach, do których zgłoszono zastrzeżenia i wykazywano, że wpływają na ocenę porównywalności (patrz: art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego).
W związku z tym dokonano korekty w stosunku do przewozów lądowych i morskich, kosztów ubezpieczenia, obsługi, załadunku i kosztów dodatkowych, kosztów kredytu i prowizji.
(21) Dokonano porównania wartości normalnych z cenami eksportowymi dla wszystkich rodzajów objętych obecnym postępowaniem.
W przypadku współpracujących producentów eksporterów, porównanie to wykazało istnienie średniego ważonego marginesu dumpingu, wyrażonego jako procent od wartości cif, wynoszącej 33 % dla Dow Chemical, 38,2 % dla Union Carbide i 40,1 % dla Huntsman.
5.
Trwały charakter zmian rynkowych
(22) Komisja zbadała, czy istnieje prawdopodobieństwo trwałej zmiany w marginesie dumpingu.
Wykazano, że niższe marginesy dumpingu były w dużym stopniu spowodowane zwiększonymi cenami eksportowymi, które były stosowane od co najmniej dwóch lat.
Z tej przyczyny oraz w związku z faktem, że wielkości wywozu były uważane za reprezentatywne, Komisja uznaje, że wyniki badań przedstawiają trwałą zmianę warunków, w jakich odbywa się przywóz z USA.
Nie dostarczono dowodów, które przeczyłyby tym wynikom badań.
6.
Wniosek
(23) Rewizja rozpoczęta na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wykazała, że w przypadku usunięcia środków, istniałoby prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu, głównie spowodowane faktem, że wykazano znaczny dumping w OP i że zasadne było uznanie, że taki dumping może być kontynuowany.
(24) Tymczasowa rewizja według art. 11 ust. 3, rozpoczęta na podstawie wniosku o rewizję środków w celu należytego uwzględnienia bieżących warunków rynkowych, wykazała, że okoliczności, które doprowadziły do wprowadzenia istniejących środków, uległy istotnej zmianie i że takie zmiany są uznane za wystarczająco trwałe, aby usprawiedliwić dokonanie rewizji marginesów dumpingu ustanowionych podczas postępowania pierwotnego.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
1.
Wspólnotowa produkcja ogółem
(25) Wniesiona została skarga w imieniu czterech z pięciu producentów etanoloaminy z Unii Europejskiej.
Jedno przedsiębiorstwo, Union Carbide Ltd.
(Zjednoczone Królestwo), nie brało udziału w postępowaniu ani nie poparło skargi.
Należy zauważyć, że przedsiębiorstwo to jest powiązane z producentem amerykańskim Union Carbide Corp.
USA.
Dokonano oceny, czy przedsiębiorstwo to powinno być wyłączone z definicji produkcji wspólnotowej zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Wykazano, że dany producent sam przywoził w dużych ilościach produkt objęty dumpingiem.
Jako że w związku z tym nie istniała gwarancja, że na sytuację gospodarczą tego produ centa nie miał wpływu jego związek z producentem z USA, uznano, że powinien on być wyłączony z określenia produkcji wspólnotowej.
W związku z powyższym wspólnotową produkcję ogółem tworzą następujące przedsiębiorstwa: BASF AG, Ludwigshafen, Niemcy; BP Chemicals Ltd, Londyn, Zjednoczone Królestwo; Condea Chemie GmbH, Marl, Niemcy i Akzo Nobel Surface Chemistry AB, Stenungsund, Szwecja.
2.
Przemysł wspólnotowy
(26) Komisja wysłała kwestionariusze do wnioskujących producentów wspólnotowych i uzyskała odpowiedzi od trzech z nich.
Jedna odpowiedź, w której nie zamieszczono danych dotyczących kosztów produkcji za okres 1995–1997 została zaakceptowana z uwagi na fakt, że przedsiębiorstwo przejęło produkcję etanoloaminy 1 lipca 1998 r. od innego przedsiębiorstwa i dlatego nie miało dostępu do danych.
Czwarty producent przesłał jedynie niekompletną odpowiedź na kwestionariusz i w związku z tym uznany został za niewspółpracującego.
Trzech wnioskujących producentów wspólnotowych, którzy współpracowali w dochodzeniu, stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ponieważ reprezentują 77,5 % całkowitej produkcji wspólnotowej.
Określeni zostali poniżej jako "przemysł wspólnotowy".
3.
Określenie właściwego rynku wspólnotowego
(27) Część produkcji przemysłu wspólnotowego (około 28 %) przeznaczona jest na wewnętrzny, tzn. odosobniony, użytek.
Z tej ilości ogromna większość (około 95 %) przeznaczona jest do użytku w jednej fabryce producenta wspólnotowego, oznaczona jest znakiem firmowym i stosowana do tego wyłącznego celu.
Dochodzenie potwierdziło, że wnioskujący producenci wspólnotowi nie kupują rozpatrywanego produktu dla swoich wewnętrznych potrzeb od niezależnych stron, ani wewnątrz, ani spoza Wspólnoty.
Etanoloaminy przeznaczone na wewnętrzne potrzeby nie są w związku z powyższym uznawane jako konkurencyjne w stosunku do etanoloamin dostępnych w inny sposób we Wspólnocie, które stanowią właściwy rynek wspólnotowy dla rozpatrywanego produktu.
E. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Zużycie wspólnotowe
(28) Zużycie wspólnotowe oparte jest na wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego, wielkości sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych, informacji Eurostatu odnoszącej się do wielkości przywozu oraz prognozie sprzedaży producentów umiejscowionych we Wspólnocie i powiązanych z producentem eksporterem ze Stanów Zjednoczonych na tym rynku – Union Carbide [5].
(29) Zużycie wyliczone na tej podstawie wzrosło o 14 % w okresie OPS: z około 152000 ton w 1995 r. do około 172000 ton w OP.
Na ten wzrost złożyła się sprzedaż DEA i TEA, która wzrosła odpowiednio o 19 % i 21 %.
Zapotrzebowanie na MEA pozostało na stałym poziomie.
MEA i DEA reprezentują około 29 % każde całego zużycia w OP, a TEA około 42 %.
2.
Przywóz z kraju objętego postępowaniem
a) Wielkość, trendy cenowe i udział w rynku
(30) Przywóz z USA wzrósł o 14 % w OPS, zgodnie z tendencją całego zużycia wspólnotowego, jednakże liczby wykazują zasadniczą spadkową tendencję w przywozie DEA (-38 % w okresie OPS), który stanowił jedynie 12,6 % całości przywozu w OP.
Należy na to spojrzeć w świetle wysokiego zapotrzebowania na DEA na rynku krajowym USA.
Z drugiej strony, bez względu na stabilne zapotrzebowanie na MEA na rynku wspólnotowym w okresie OPS, przywóz z USA wzrósł o 86 % w tym samym okresie.
Przywóz TEA w tym okresie zwiększył się o 11 %.
(31) Ponieważ przywóz dokonywany jest przez importerów powiązanych, ceny przy przywozie z USA, ustalone na podstawie informacji przekazanej przez producentów eksporterów lub danych liczbowych Eurostatu, nie zostały uznane za wiarygodne do celów związanych z ustaleniem tendencji cenowych.
W celu określenia bardziej wiarygodnych tendencji w zakresie cen producentów eksporterów, przeanalizowano ceny odsprzedaży związanych z nimi importerów – a dokładniej ceny dla przemysłowych użytkowników końcowych, uznane za reprezentatywne dla całkowitej sprzedaży.
Ceny te zmalały średnio o 10 % w okresie 1995–1996 i stwierdzono, że były one zasadniczo niższe od cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego w tych latach.
Tendencja ta była najbardziej widoczna w stosunku do MEA, która odnotowała 14 % spadek ceny odsprzedaży.
Pod koniec OPS cena odsprzedaży TEA była znowu na poziomie 1995 roku, gdy tymczasem DEA stała się o 13 % droższa i MEA była wciąż o 4 % tańsza.
W OP poziomy cen importerów powiązanych i przemysłu wspólnotowego były porównywalne.
(32) Całkowity udział w rynku przy przywozie z USA pozostaje stały w OPS i utrzymuje się na poziomie 29 %.
Jednakże liczby wykazują zasadniczy wzrost udziału w rynku dla MEA od 17 % do 32 % i spadek udziału w rynku dla DEA od 25 % do 13 %.
Udział TEA nieco spadł z 42 % do 39 %.
b) Kształtowanie się cen producentów-eksporterów
(33) W celu dokonania oceny kształtowania się cen producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych, przeanalizowano ich ceny oraz ceny przemysłu wspólnotowego.
W pierwszym etapie porównane zostały ceny sprzedaży oferowane dla pierwszych niezależnych klientów na rynku wspólnotowym.
Z uwagi na fakt, że przemysł wspólnotowy sprzedaje jedynie końcowym użytkownikom przemysłowym oraz że ci klienci również posiadają znaczący udział (ponad 50 %) w sprzedaży producentów eksporterów ze Stanów Zjednoczonych uznano, że porównanie na tym poziomie obrotu jest reprezentatywne.
Do celów określenia dumpingu porównanie to zostało przeprowadzone na podstawie danych dotyczących dwóch głównych producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych.
(34) W związku z faktem, że cały przywóz do Wspólnoty produktu pochodzącego z USA dokonywany był za pośrednictwem powiązanych importerów, w powyższym porównaniu zastosowano ceny płacone przez pierwszych niezależnych klientów we Wspólnocie na poziomie cen loco importer powiązany, tj. po odjęciu kosztów przewozu we Wspólnocie, opustów i rabatów.
Porównanie wykazało, że w OP poziomy całkowitej średniej ceny przy przywozie z USA i ceny przemysłu wspólnotowego były porównywalne.
(35) W drugim etapie dokonano analizy cen importowych etanoloaminy pochodzącej z USA, tzn. cen między producentami eksporterami i związanymi z nimi importerami, w porównaniu do cen minimalnych decydujących o zmiennych cłach.
Analiza wykazała, że nie zebrano znaczącej wartości ceł antydumpingowych, jako że ceny w takim przywozie były znacznie wyższe od cen minimalnych w większości OPS.
(36) W trzecim etapie, biorąc pod uwagę związki między producentami-eksporterami i importerami, ustalono dla OP, czy ceny odsprzedaży uzyskane przez tych importerów od pierwszych niezależnych klientów oraz odpowiednie rzeczywiste ceny importowe odzwierciedlają koszty związanych importerów ponoszone między przywozem i odsprzedażą.
Wszystkie koszty faktycznie poniesione między przywozem i odsprzedażą, takie jak przewóz od granicy Wspólnoty, obsługa, ubezpieczenie, pakowanie, wydatki kredytowe, należności celne przywozowe, koszty SGA i 5 % marża zysku zostały w związku z powyższym odjęte od cen odsprzedaży.
W rezultacie otrzymano ceny konstruowane niezależnie od związku między producentami-eksporterami i związanymi z nimi importerami.
(37) Te konstruowane ceny importowe dla obu producentów-eksporterów były nie tylko znacznie niższe od rzeczywistych cen przywozu deklarowanych przez związanych z nimi importerów, ale były również znacznie niższe od stosowanych cen minimalnych dla różnych rodzajów etanoloaminy.
Rezultaty te są potwierdzone przez fakt, że importerzy powiązani ponosili znaczące straty finansowe w OP.
W istocie marże pobierane przez nich między ceną zakupu (faktyczna cena importowa) i ceną odsprzedaży na rynku wspólnotowym były niewystarczające do pokrycia kosztów ponoszonych między przywozem i odsprzedażą.
Należy zauważyć, że schemat ustalony dla OP został również zastosowany dla pozostałej części rozpatrywanego okresu, tzn. od 1995 r. do 1997 r.
(38) Na podstawie powyższej trójetapowej analizy można wyciągnąć wniosek, że ceny odsprzedaży producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych na rynku wspólnotowym były zgodne z cenami przemysłu wspólnotowego.
Ponadto ustalono, że faktyczne poziomy cen importowych sytuowały się powyżej cen minimalnych.
Jednakże te faktyczne ceny importowe nie odzwierciedlały, lub przynajmniej nie całkowicie, obowiązujących środków antydumpingowych, jeśli wziąć pod uwagę koszty ponoszone między przywozem i odsprzedażą.
Dlatego też można wyciągnąć wniosek, że producenci-eksporterzy ze Stanów Zjednoczonych i związani z nimi importerzy przejęli środki antydumpingowe, co najmniej w części, poprzez ustalanie sztucznie zawyżonych rzeczywistych cen importowych, które stanowiły ceny transferu.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja, zdolność produkcyjna i wykorzystanie zdolności produkcyjnej
(39) Produkcja wzrosła o 38 % w OPS, w szczególności od 1996 r. do 1997 r., w wyniku powiększenia zdolności produkcyjnej z około 117000 do 139000 ton.
Wzrost produkcji w połączeniu z bardziej umiarkowanym wzrostem zdolności produkcyjnej poprawił wykorzystanie całej zdolności produkcyjnej przemysłu Wspólnoty z 81,8 % do 91,1 % w OPS.
(40) Jak wskazano powyżej, zdolność produkcyjna jednej fabryki producenta wspólnotowego stanowiła w 1997 r. około 95 % produkcji wspólnotowej na potrzeby wewnętrzne i była przeznaczona wyłącznie dla tych potrzeb.
Wyżej wspomniany wzrost zdolności produkcyjnej jest jednakże wynikiem tej inwestycji w produkcję na wewnętrzne potrzeby, jako że zmniejszyło to wewnętrzne zużycie w drugiej fabryce tego samego przedsiębiorstwa.
To z kolei uwolniło zdolności produkcyjne dla sprzedaży na wolnym rynku.
b) Wielkość sprzedaży
(41) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym wzrosła o 27 % w OPS do około 96000 ton, w wyniku wzrostu sprzedaży DEA i TEA w tym okresie (odpowiednio o 32 % i 28 %).
c) Udział w rynku
(42) Przemysł wspólnotowy odnotował wzrost swojego udziału w rynku ogółem od 50 % do 56 % w okresie od 1995 do 1997 r., osiągając 11 % dla MEA, 5 % dla DEA i 3 % dla TEA.
Między 1997 r. i OP udział w całym rynku i w rynku TEA pozostawał stabilny, następnie wzrósł dla DEA (od 61 % do 63 %), ale obniżył się dla MEA (od 53 % do 49 %).
d) Zapasy
(43) Zapasy wzrosły o 10 % w OPS.
Ten wzrost jest niższy niż wzrost produkcji wynoszący 38 %.
e) Zmiany cen sprzedaży i kosztów produkcji
(44) Ogólne ceny sprzedaży spadły o 17 % w okresie 1995–1996.
Było to wynikiem wzrostów w latach 1997 i 1998 odpowiednio o 3 % i 9 % cen w 1996 r.
W przeciwieństwie do cen minimalnych i sytuacji w 1995 r., DEA stały się najdroższym produktem w OPS.
(45) Ceny odsprzedaży przywozu z USA we Wspólnocie były znacznie poniżej cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego w latach 1995 i 1996.
Wystąpiła presja na obniżkę cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego o 17 % w okresie 1995–1996 i w tym samym czasie przywozy MEA z USA niemal się podwoiły i ceny odsprzedaży przywozu MEA z USA spadły o 14 % do wartości 605 ECU za tonę, obniżając ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego o 22 % do wartości 647 ECU za tonę.
(46) Niezależnie od warunków rynkowych, ceny sprzedaży są w zasadniczy sposób wyznaczane kosztami surowców.
Całkowite koszty produkcji spadły o 7 % w okresie 1995–1996, a w porównaniu do 1996 r. lekko wzrosły w granicach od 1 % do 2 % w 1997 r. i w OP.
W całym okresie koszty produkcji spadły o 6 %, ale ceny spadły o 10 %.
DEA jest tutaj jedynym wyjątkiem: średnia cena spadła jedynie o 1 %, podczas gdy koszty produkcji spadły o 4 %.
(47) Należy również podkreślić, że produkcja etanoloaminy dla przemysłu wspólnotowego jest ważna, jako że pozwala na użycie własnej produkcji tlenku etylenu na wcześniejszym etapie, zapewniając oszczędności skali dla tego procesu produkcyjnego oraz na użycie etanoloaminy jako produktu pośredniego dla innych produktów (użycie wewnętrzne).
Zgłoszono zastrzeżenia, że ceny kupna tlenku etylenu są zawyżone, powodując presję na przemysł związany z etanoloaminą.
Wykazano jednakże, że zainteresowane przedsiębiorstwa organizują swoją produkcję związaną z tlenkiem etylenu i etanoloaminą jako odrębne dochodowe ośrodki, czyniąc subwencjonowanie mało prawdopodobnym oraz przeprowadzono kontrole w celu ustalenia, czy cena transferowa, po której ten surowiec był włączany do kosztów produkcji etanoloaminy odzwierciedlała wartość rynkową.
We wszystkich przypadkach ustalono, że stosowane ceny transferowe odzwierciedlały ceny sprzedaży tlenku etylenu dla niezależnych klientów kupujących podobne ilości.
f) Rentowność
(48) Na rentowność mają wpływ ceny sprzedaży i koszty wytwarzania.
Stopa zysku spadła z 3,94 % w 1995 r. do poziomów straty -8,64 % w 1996 r. i -8,49 % w 1997 r.
Zwrot w cenie był w OP niewystarczający do wytworzenia zysku i rentowność pozostała ujemna na poziomie -1,37 %.
g) Inwestycje
(49) Inwestycje w etanoloaminy na wolny rynek pozostawały dość stabilne między 1995 i 1998 r. na poziomie około 4 milionów ECU rocznie, z wyjątkiem 1996 r., kiedy były dwukrotnie wyższe.
W roku tym przeprowadzono duże zmiany w jednej fabryce, po przejęciu produkcji na potrzeby wewnętrzne grupy przez inną fabrykę należącą do tego samego producenta wspólnotowego.
h) Zatrudnienie
(50) Produkcja etanoloaminy nie jest procesem wymagającym dużego zatrudnienia.
Ogółem zatrudnienie wzrosło o 23 % i osiągnęło 166 osób w 1998 r.
4.
Wielkości przywozu i ceny importowe z innych państw trzecich
(51) Na podstawie informacji Eurostatu, bułgarskie ceny eksportowe są niższe niż rzeczywiste ceny importowe USA z tego samego źródła.
Jak zostało wyżej wyjaśnione, należy zauważyć, że ceny Eurostatu przy przywozie pochodzącym z USA nie są uważane za rzetelne.
Jeden bułgarski producent, Burgas, miał od 1996 r. stały 3 % udział w rynku wspólnotowym.
Na podstawie informacji Eurostatu, około 70 % jego wywozu stanowiła MEA – miał udział w rynku w wysokości 6 % w tym sektorze w OP (dla porównania przemysł wspólnotowy 49 % i producenci-eksporterzy ze Stanów Zjednoczonych 32 %).
(52) Udział w rynku wszystkich pozostałych państw spadł do 2 % dla wszystkich rodzajów etanoloaminy i do 6 % dla MEA.
Jednakże przywóz pochodził z różnych źródeł i żadne z tych państw nie miało znaczącego udziału w rynku.
5.
Wnioski dotyczące sytuacji na rynku wspólnotowym
(53) Wielkość produkcji i zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego wykazuje pozytywną tendencję.
Wielkości sprzedaży wzrosły, szczególnie dla DEA i TEA.
Udział w rynku wzrósł ogółem, lecz spadł dla MEA w porównaniu z 1997 r.
Chociaż sytuacja jest lepsza niż w latach 1996 i 1997, rentowność pozostała na niedostatecznym poziomie w 1998 r., z powodu nieustającej presji na ceny sprzedaży.
Istotnie, początkowy spadek cen sprzedaży w okresie 1995–1996 nie został wciąż zrekompensowany i w dalszym ciągu istnieje presja wywierana na ceny przez rozpatrywany przywóz.
(54) Utrzymywanie się presji na obniżenie cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego i wynikająca z niej ujemna rentowność jest bezpośrednio związana z kształtowaniem cen producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych, w szczególności z przejęciem obowiązujących środków i wynikającą z nich presją cenową.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI SZKODLIWEGO DUMPINGU
1.
Analiza popytu na etanoloaminy
(55) W związku z łączonym procesem produkcji zwiększone zużycie DEA i TEA we Wspólnocie prowadzi do znacznej podaży MEA.
Zwyżkowa presja cenowa była najbardziej zauważalna w przypadku DEA, zaakcentowana stopniowym wycofywaniem się producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych z tego rynku (zobrazowana odpowiednim spadkiem udziału w rynku Stanów Zjednoczonych z 25 % do 13 % w OPS).
(56) W tym samym czasie światowa zdolność produkcyjna etanoloaminy dalej wzrasta, w przewidywaniu kontynuacji wzrostu popytu na DEA, z jednoczesnymi inwestycjami na zbliżonym poziomie głównych producentów zarówno we Wspólnocie, jak i w USA.
Wysoki popyt na DEA prowadzi do odpowiedniej podwyżki cen w tym sektorze, podczas gdy zużycie DEA – a więc również ceny – w okresie objętym postępowaniem pierwotnym było niskie.
Wpływ na ceny sprzedaży (i w konsekwencji na rentowność) ze strony zwiększającej się zdolności produkcyjnej i zwiększającego się popytu na DEA pozostaje niejasny, ale (światowa) nadwyżka produkcji, w szczególności MEA, grozi pogorszeniem się warunków rynkowych.
2.
Analiza sytuacji producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych
(57) Światowy wzrost zdolności produkcyjnej grozi nadwyżką produkcji, w szczególności MEA, podczas gdy rynek wspólnotowy, z wyższym poziomem cen niż w innych państwach trzecich, jest atrakcyjny dla producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych.
Zdolność produkcyjna Stanów Zjednoczonych wzrosła o ponad jedną trzecią w okresie 1995–1998.
Od 1997 r. do OP zdolność produkcyjna wzrosła o 19,9 %, do 524000 ton u trzech producentów USA: Union Carbide, Huntsman i Dow Chemical oraz mimo że produkcja wzrosła o 9 %, stopa wykorzystania zdolności produkcyjnych spadła z 90,4 % do 83 %.
Nowa zainstalowana moc produkcyjna nastawiona jest głównie na DEA, powodując nadwyżkę produkcji MEA.
(58) Dodatkowo postępowanie wykazało, ze producenci ze Stanów Zjednoczonych wywozili znaczne ilości rozpatrywanego produktu do Wspólnoty w całym okresie postępowania wskazując, że rynek wspólnotowy jest ważnym rynkiem zbytu dla ich produkcji.
Od 1997 r. do OP odpowiedni wywóz ze Stanów Zjednoczonych do Wspólnoty wzrósł o 12,4 %, podczas gdy krajowa sprzedaż wzrosła jedynie o 4,9 %, a wywóz do innych państw trzecich zmalał o 2,7 %.
W OP krajowa sprzedaż w Stanach Zjednoczonych stanowiła 67,1 % łącznej sprzedaży realizowanej przez trzech wspomnianych powyżej producentów ze Stanów Zjednoczonych, wywóz do Wspólnoty 13,6 % i wywóz do państw trzecich 19,3 %.
(59) Postępowanie również wykazało, że krajowe ceny w Stanach Zjednoczonych są na wyższym poziomie niż ceny sprzedaży na rynku wspólnotowym.
Wyższy poziom cen w USA może być bezpośrednio powiązany z wysokim zużyciem DEA na rynku Stanów Zjednoczonych.
(60) Na koniec należy zauważyć, że Korea Południowa nałożyła środki skierowane przeciwko przywozowi etanoloaminy z USA.
Chociaż nie uważa się, aby ilości, których to dotyczy, nawet jeśli byłyby całkowicie odbite, mogłyby zakłócić rynek wspólnotowy, to sam fakt, że zostały nałożone środki antydumpingowe pokazuje, że producenci-eksporterzy ze Stanów Zjednoczonych są przygotowani na prowadzenie wywozu po cenach dumpingowych.
(61) Ceny zarówno przemysłu wspólnotowego, jak i producentów-eksporterów w OPS utrzymywały się stale powyżej zmiennych środków antydumpingowych opartych na minimalnej cenie.
Wykazano, że obecne ceny importowe nie odzwierciedlają cen odsprzedaży ustalanych przez rozpatrywanych importerów powiązanych oraz że ceny importowe odzwierciedlające koszty ponoszone między przywozem i odsprzedażą są systematycznie poniżej minimalnych cen wskazując na fakt, że producenci-eksporterzy ze Stanów Zjednoczonych częściowo przejmują nałożone środki antydumpingowe.
W tym samym czasie przemysł wspólnotowy nie był w stanie poradzić sobie w niekorzystnej sytuacji, jakiej doświadczył i w dalszym ciągu jest w niesatysfakcjonującej sytuacji w zakresie zysków w OP.
(62) Postępowanie potwierdziło, ze w poprzednim okresie postępowania (1991–1992) przed nałożeniem środków, producenci-eksporterzy ze Stanów Zjednoczonych wywieźli znaczne ilości na rynek wspólnotowy.
Począwszy od 48000 ton w poprzednim OP, spadły one do 44000 ton na początku OPS, a następnie wzrosły do 51000 ton na koniec okresu.
Stanowiło to 40 % całej produkcji wspólnotowej w OP.
(63) Wykazano, że wraz z rosnącym popytem na DEA w USA, który spowodował presję na wzrost cen sprzedaży w Stanach Zjednoczonych na DEA i etanoloaminy jako całość, nieco mniej wyraźna zmiana cen była obserwowana na rynku wspólnotowym.
Ten trend w zużyciu oznaczał jednocześnie, że MEA jest produkowana w rosnących ilościach, powodując ryzyko, że przy braku proporcjonalnego popytu będzie sprzedawana po coraz niższych cenach.
Spodziewany jest mniejszy wpływ na ceny TEA, której nadwyżki produkcyjne zgodnie z przewidywaniami będą mniejsze.
(64) Jeden producent-eksporter ze Stanów Zjednoczonych twierdził, że przemysł wspólnotowy sam posiada nadwyżkę MEA, która powoduje presję na obniżkę cen.
Nie mógł on jednakże udowodnić swojej tezy.
Również należy zauważyć, że jeden producent ze Stanów Zjednoczonych sugerował, że przemysł wspólnotowy zaniżał swoje ceny na DEA w 1998 r.
Postępowanie wykazało jednakże, że przywołane przedsiębiorstwo wspólnotowe nie sprzedało żadnej ilości DEA wskazanemu klientowi.
3.
Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuowania szkodliwego dumpingu
(65) Postępowanie wykazało, że mimo obowiązujących środków antydumpingowych i zwiększonej produkcji, zdolności produkcyjnych, zbytu i wielkości sprzedaży, przemysł wspólnotowy jest wciąż w słabej kondycji, w szczególności w zakresie cen sprzedaży i rentowności.
Przemysł wspólnotowy miał możliwość wypełnić lukę po częściowym wycofaniu się producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych z rynku wspólnotowego w zakresie DEA.
Jednakże z powodu częściowego przejęcia obowiązujących środków przez producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych, nadwyżki w produkcji MEA i wzrostu przywozu MEA do UE z USA po cenach dumpingowych, ceny dla wszystkich rodzajów etanoloaminy pozostawały zbyt niskie, aby przemysł wspólnotowy mógł odzyskać rentowność, nawet mimo stosowania środków antydumpingowych.
(66) Postępowanie ustaliło, że przywóz odbywa się nadal po znacznie zaniżonych cenach.
Wykazano, że krajowe ceny w Stanach Zjednoczonych wzrosły od poprzedniego okresu postępowania, chociaż w mniejszym stopniu niż ceny wywozu ze Stanów Zjednoczonych do Wspólnoty.
Doprowadziło to do mniejszych marginesów dumpingu niż te w okresie pierwotnego postępowania, jednakże nie z powodu przejęcia.
Dodatkowo wykazano, że wielkość wywozu jest znaczna, stanowiąc 40 % całej produkcji wspólnotowej w OP.
(67) Przemysł wspólnotowy nie był zdolny do zmiany niekorzystnej sytuacji, w jakiej znajdował się od czasu poprzedniego postępowania; ceny przywozu z USA są poniżej cen minimalnych (biorąc pod uwagę rzeczywiste koszty między przywozem i odsprzedażą), w ten sposób częściowo przejmując obowiązujące środki antydumpingowe i uniemożliwiając poprawę sytuacji przemysłu wspólnotowego; wzrost zdolności produkcyjnej w USA może prawdopodobnie pogorszyć warunki rynkowe we Wspólnocie, w szczególności z powodu nadwyżki MEA; rynek wspólnotowy w porównaniu z innymi rynkami pozostaje atrakcyjny dla producentów-eksporterów ze Stanów Zjednoczonych, którzy kontynuują wywóz dużych ilości do Wspólnoty po cenach dumpingowych – można więc wyciągnąć wniosek, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuowania szkodliwego dumpingu.
G. INTERES WSPÓLNOTOWY
1.
Wstęp
(68) W poprzednim postępowaniu przyjęcia środków nie uznano za sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Obecne postępowanie polega na rewizji, analizie sytuacji, w której środki antydumpingowe zostały już ustanowione i jego zadaniem jest ocena wszelkiego niewłaściwego negatywnego wpływu środków na zainteresowane strony.
Dlatego też przeprowadzono badanie, czy mimo wniosku o prawdopodobieństwie kontynuowania szkodliwego dumpingu istnieją niepodważalne przyczyny uzasadniające wniosek, że zachowanie środków nie leży w interesie Wspólnoty.
W tym celu i na podstawie art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wzięto pod uwagę wpływ na wszystkie zainteresowane strony procedury utrzymania istniejących środków, nałożenia innych środków lub zaniechania środków.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(69) Obowiązujące środki nie doprowadziły do takiego poziomu cen na rynku wspólnotowym, który umożliwiłby producentom wspólnotowym odzyskanie rentowności.
Dochodzenie wykazało, że środki nigdy nie stały się w pełni skuteczne – podczas gdy rzeczywiste ceny przywozu są wyższe od cen minimalnych, te ostatnie nie zostały odzwierciedlone w cenach odsprzedaży powiązanych importerów.
Obraz sytuacji na rynku wspólnotowym nie przedstawia się korzystnie, uwzględniając wyraźną możliwość napływu MEA, produkowanej w ostatnio zainstalowanych liniach produkcyjnych oraz nieustającą presję na ceny, które w 1999 r. w niektórych przypadkach zeszły nawet poniżej ustalonych cen minimalnych.
(70) W związku z powyższym w interesie przemysłu wspólnotowego byłoby utrzymanie środków w celu ograniczenia presji na obniżenie cen na etanoloaminy.
3.
Interes użytkowników
(71) Komisja otrzymała cztery kwestionariusze odpowiedzi od użytkowników etanoloaminy, z których dwie uznano za wyczerpujące i zostały one sprawdzone poprzez postępowanie przeprowadzone na miejscu.
Ponieważ tych czterech użytkowników reprezentuje jedynie 1,4 % zużycia wspólnotowego w OP, dostarczone informacje nie mogły być uznane za reprezentatywne.
Użytkownicy argumentowali, że powinni uniknąć wszelkiego wzrostu swoich kosztów produkcji, ponieważ wpływa to na ich rentowność.
(72) Informacje zebrane w trakcie postępowania wykazały obciążenie ceną zakupu etanoloaminy kosztów produkcji gotowego produktu w OP wynoszące od 2,21 % do 18,82 % (ostatnia liczba odnosi się do wyjątkowych przypadków, dla produktu w którym etanoloamina może być doskonale zastąpiona innym niezwiązanym związkiem chemicznym).
Całkowita średnia ważona wynosi 4,33 % kosztów produkcji.
Maksymalny wpływ proponowanych środków jest średnio mniejszy od jednego procenta i dlatego można go uznać za ograniczony.
(73) Jeden dodatkowy użytkownik rozpatrywanego produktu twierdził, że planował produkowanie we Wspólnocie produktu chemicznego, pośredniej glifosad, z wykorzystaniem DEA.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że nie mogło tego uczynić z powodu sztucznie zawyżonych cen importowych (z powodu środków antydumpingowych) i braku miejscowej (wspólnotowej) podaży DEA.
Należy zauważyć, że cena minimalna, na której oparte jest zmienne cło, była zawsze niższa od cen kupna ustanowionych dla różnych zainteresowanych stron w OP.
Wynika z tego, że to pierwsze twierdzenie użytkownika nie odpowiada rzeczywistości.
Dodatkowo dochodzenie wykazało, że DEA nie była dostatecznie dostępna w USA i że w rezultacie wywóz do Wspólnoty zmniejszył się.
Producentom wspólnotowym zajęło trochę czasu przystosowanie się do wzrostu popytu, ale podaż DEA nigdy nie była na tyle mała, aby wpłynęło to istotnie na ceny i drugie twierdzenie przedsiębiorstwa musi być uznane za nieuzasadnione.
4.
Wnioski w sprawie interesu wspólnotowego
(74) Utrzymanie środków byłoby w interesie przemysłu wspólnotowego w celu zapewnienia, że ceny, w szczególności dla MEA, są podwyższone do poziomu niepowodującego szkody.
Użytkownicy produktu, którzy wystąpili z roszczeniami nie reprezentowali znaczącego udziału w popycie wspólnotowym i/lub nie mogli uzasadnić swoich twierdzeń.
W każdym razie, obciążenie ich kosztów produkcji środkami jest ograniczone.
Na podstawie tych rozważań wyciągnięto wniosek, że nie istniały uzasadnione powody do zaprzestania stosowania środków, mając na celu zapewnienie konkurencyjnych warunków uczciwego ustalania cen i uniknięcie dalszej szkody dla przemysłu wspólnotowego.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(75) Ponieważ ustalono, że producenci-eksporterzy ze Stanów Zjednoczonych przejmowali środki w długim okresie oraz że wielkość przywozu pozostawała znacząca, wyciągnięto wniosek, że podstawowe tendencje miały charakter trwały. W tych okolicznościach należało podjąć decyzję, na jakiej podstawie należy zakończyć postępowanie prowadzone na mocy art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ obowiązujące obecnie środki nie doprowadziły do przewidywanego pozytywnego skutku dla przemysłu wspólnotowego postanowiono, że:
- środki antydumpingowe powinny być odnowione,
- należy zmienić ich formę,
- ich poziom powinien być dostosowany do poziomu wykrytego dumpingu i szkody.
(76) Należy zauważyć, że obecne ceny importowe są stosowane w procedurach antydumpingowych w celu ustalenia zarówno marginesu dumpingu, jak i marginesu szkody.
Postępowanie wykazało, że rzeczywiste ceny importowe nie odzwierciedlają cen odsprzedaży powiązanych importerów.
Stosowanie takich danych spowodowałoby niedoszacowanie rzeczywistych marginesów dumpingu i szkody w OP.
Dlatego też postanowiono, że marginesy dumpingu i marginesy szkody ustalone na podstawie art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia powinny być oparte na konstruowanej cenie importowej.
(77) W celu wyliczenia progu szkody ustalono niepowodującą szkody cenę sprzedaży dla przemysłu wspólnotowego, pozwalającą na 8 % marżę zysku i porównaną z cenami odsprzedaży powiązanych importerów USA.
Wszelkie różnice zostały wyrażone jako procent od konstruowanej wartości celnej w przywozie CIF.
Na podstawie tej metodologii marginesy sprzedaży poniżej wartości, które były niższe od odpowiednich marginesów dumpingu, wynosiły 10,4 % dla Union Carbide Corporation, 13,9 % dla Dow Chemical Company i 20,5 % dla Huntsman Chemical Company.
Dla porównania, w poprzednim postępowaniu zmienne cło oparte na minimalnej cenie było oparte na całkowitym marginesie sprzedaży poniżej ceny w wysokości 45,2 % dla Union Carbide, 53,5 % dla Dow Chemical i 39,5 % dla Huntsmana.
(78) Szczególne stałe cła w oparciu o różnice między ceną niepowodującą szkody i cenami odsprzedaży powiązanych importerów USA wynoszą 59,25 EUR za tonę dla Union Carbide Corporation, 69,40 EUR za tonę dla Dow Chemical Company i 111,25 EUR za tonę dla Huntsman Chemical Company.
Ten rodzaj środka uznawany jest za właściwy, ponieważ przywóz z USA odbywa się głównie za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw sprzedających.
Pozostałe szczególne stałe cło wynosi 111,25 EUR za tonę.
(79) Wszystkie zainteresowane strony zostały powiadomione o istotnych faktach i ustaleniach, na których oparta została kontynuacja środków na uaktualnionym poziomie i w uaktualnionej formie.
Przyznano im okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloaminy obecnie klasyfikowanej w zakresie kodów CN ex29221100 (monoetanoloamina) (kod TARIC 2922 11 0010), ex29221200 (dietanoloamina) (kod TARIC 2922 12 0010) i 29221310 (trietanolamina) pochodzącej ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2.
Stawki ostatecznego cła antydumpingowego stosowane do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów następujących przedsiębiorstw ustala się następująco:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Szczególne stałe cło _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ Union Carbide CorporationOld Ridgebury RoadDanburyConnecticut 06817 (dodatkowy kod TARIC: A115) _BAR_ 59,25 EUR za tonę _BAR_
_BAR_ Huntsman Chemical Corporation3040 Post Oak BoulevardPO Box 27707HoustonTexas 77056 (dodatkowy kod TARIC: A116) _BAR_ 111,25 EUR za tonę _BAR_
_BAR_ Dow Chemical Company2040 Dow CenterMidlandMichigan 48674 (dodatkowy kod TARIC: A145) _BAR_ 69,40 EUR za tonę _BAR_
_BAR_ Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa (dodatkowy kod TARIC: A999) _BAR_ 111,25 EUR za tonę _BAR_
3.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1606/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2629/97 w odniesieniu do stosowania kodu identyfikacji zwierząt przez Zjednoczone Królestwo
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [1], w szczególności jego art. 10 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2629/97 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1663/1999 [3], ustanawia szczegółowe zasady w zakresie kolczyków, rejestrów i paszportów w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła.
(2) W zakresie kodu identyfikacji bydła wydaje się właściwe, aby wziąć pod uwagę trudności występujące w praktyce, wskazane przez władze Zjednoczonego Królestwa, i aby zezwolić tym władzom na stosowanie kolczyków zawierających kod literowo-cyfrowy do dnia 30 czerwca 2000 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2629/97 należy odpowiednio zmienić.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2629/97 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zjednoczone Królestwo może odroczyć niniejszą datę do dnia 30 czerwca 2000 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1607/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w szczególności tytułu odnoszącego się do wina gatunkowego produkowanego w określonych regionach
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 56 i 58,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ogólne zasady dotyczące wina gatunkowego produkowanego w określonych regionach (psr) ustanowione są w tytule VI rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz w kilku załącznikach do niego. Zasady te powinny zostać uzupełnione przepisami wykonawczymi, a rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1698/70 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 986/89 [3], (EWG) nr 2236/73 [4], (EWG) nr 2082/74 [5], ostatnio zmienione Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Greckiej oraz dostosowań w Traktatach [6] oraz (EWG) nr 2903/79 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 418/86 [8], które regulowały tę kwestię wcześniej, powinny zostać uchylone.
(2) Zasady te były wcześniej rozproszone w wielu rozporządzeniach Wspólnoty. W interesie podmiotów gospodarczych we Wspólnocie i władz odpowiedzialnych za stosowanie reguł wspólnotowych należałoby zestawić wszystkie te przepisy w jednym rozporządzeniu.
(3) Rozporządzenie to powinno zawierać aktualnie obowiązujące przepisy dostosowane do nowych wymogów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999.
Powinno ono być również prostsze i bardziej spójne oraz zapewniać całkowite objęcie tematu, co oznacza, że pewne luki muszą zostać wypełnione.
Dodatkowo, niektóre zasady powinny zostać zredagowane bardziej szczegółowo, tak, by zapewniać większą pewność prawną przy ich stosowaniu.
(4) Należy sprecyzować, że niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w innych obszarach.
(5) Załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zawiera szereg wykazów win gatunkowych psr.
Wykazy te muszą zostać uporządkowane.
(6) Załącznik VI ust. 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wymaga od producenta w Państwie Członkowskim przeprowadzania systematycznych testów organoleptycznych dla każdego wina gatunkowego psr produkowanego na jego terytorium.
(7) Zadanie porównywania wyników testów z ustalonymi specyfikacjami i przeprowadzania testów organoleptycznych należy powierzyć wydziałom inspekcji.
(8) Powinien istnieć przepis dotyczący sposobu wykorzystywania wina nadającego się do wytwarzania win gatunkowych psr, które nie są akceptowane przez poszczególne wydziały jako wina gatunkowe psr.
(9) Komisja powinna być informowana o środkach podejmowanych przez Państwa Członkowskie oraz o sposobie ich stosowania.
(10) Na podstawie art. 56 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wartość win gatunkowych psr można obniżyć w fazie obrotu tylko w niektórych okolicznościach.
Należy ściśle określić te okoliczności i sposoby wykorzystania win gatunkowych psr zakwalifikowanych w wyniku tego do niższej wartości, podobnie jak warunki dla takiego wykorzystania.
Należy wyznaczyć właściwe władze uprawnione do obniżania wartości win.
(11) Aby uniknąć zakłócania konkurencji, wino gatunkowe psr o obniżonej ocenie wartości nie może być sprzedawane przy wykorzystaniu nazwy podobnej do nazwy, której nie można już nadawać.
Do celów monitorowania niezakłóconego funkcjonowania systemu, rejestry przepływu zapasów muszą zawierać odpowiednie zapisy dotyczące faktu obniżenia wartości.
(12) Aby umożliwić Komisji monitorowanie stosowania przez właściwe władze Państwa Członkowskiego przepisów dotyczących obniżania wartości dla win gatunkowych psr, Państwa Członkowskie powinny zgłaszać Komisji co roku ilości wina gatunkowego psr, któremu na ich terytorium obniżono wartość.
(13) Obniżenie wartości wina gatunkowego psr na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż to, z którego to wino pochodzi, powinno być dokonywane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego pochodzenia.
W tym celu, należy zapewnić bezpośrednią współpracę między organami odpowiedzialnymi w Państwach Członkowskich za nadzorowanie produkcji i obrotu winami gatunkowymi psr oraz określić zasady takiej współpracy.
Jednakże, w celu uproszczenia zadań administracyjnych Państw Członkowskich, właściwy organ Państwa Członkowskiego posiadającego na swym terytorium pewną niewielką ilość danego wina gatunkowego psr, powinien mieć możliwość obniżenia we własnym zakresie kategorii gatunkowej w odniesieniu do tej ilości.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 odnoszącego się do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (wina gatunkowe psr).
TYTUŁ I
ZASADY ODNOSZĄCE SIĘ DO OKREŚLONYCH REGIONÓW
Artykuł 2
Rozgraniczanie obszarów w bezpośredniej bliskości określonego regionu
Nie naruszając zasady określonej w załączniku VI ust.
D pkt 1 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, ale zgodnie z załącznikiem VI ust. D pkt 3 do niniejszego rozporządzenia, obszar w bezpośredniej bliskości określonego regionu, w którym może być pozyskiwane lub wytwarzane wino gatunkowe psr, jest odgraniczany przez każde zainteresowane Państwo Członkowskie w odniesieniu do każdego wina gatunkowego psr, którego to dotyczy.
Państwo Członkowskie uwzględnia, między innymi, położenie geograficzne, struktury administracyjne i jego tradycyjne usytuowanie przed rozgraniczeniem.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o decyzjach podejmowanych w przedmiocie takiego rozgraniczenia, a Komisja publikuje takie decyzje we wszystkich Państwach Członkowskich przy wykorzystaniu właściwych środków.
TYTUŁ II
PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO STĘŻENIA ALKOHOLU
Artykuł 3
Wykaz białych win gatunkowych psr, których całkowite stężenie alkoholu może być mniejsze niż 9 % objętościowych, ale nie mniejsze niż 8,5 % objętościowego
Wykazy określone w załączniku VI ust.
F pkt 5 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Wykaz likierowych win gatunkowych psr, których naturalne stężenie alkoholu może być mniejsze niż 12 % objętościowych
Wykaz określony w załączniku VI ust. L pkt 3 lit. a) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wymieniony jest w załączniku II ust.
A do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Wykaz likierowych win gatunkowych psr, których całkowite stężenie alkoholu może być mniejsze niż 17,5 % objętościowego ale nie mniejsze niż 15 % objętościowych
Wykaz określony w załączniku VI ust.
L pkt 4 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wymieniony jest w załączniku II ust. B do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Wykaz odmian, które mogą być wykorzystywane do wytwarzania likierowych win gatunkowych psr z wykorzystaniem specjalnych tradycyjnych określeń "vino dulce natura", "vino dolce naturalne", "vinho doce natura" i "οίνος γλυκύς φυσικός"
Wykaz określony w załączniku VI ust.
L pkt 5 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, określony jest w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Wykazy cuvées przeznaczonych do produkcji musujących win gatunkowych oraz musujących win gatunkowych psr, których stężenie alkoholu może być mniejsze niż 9,5 % objętościowego, ale nie mniejsze niż 8,5 % objętościowego
Wykazy określone w załączniku VI ust. K pkt 2 i 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, określone są w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ III
ZASADY DOTYCZĄCE TESTÓW ANALITYCZNYCH I ORGANOLEPTYCZNYCH
Artykuł 8
Zasady ogólne
1. Dla celów stosowania art. 58 lit. d) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, każde Państwo Członkowskie produkujące wino ustanawia jeden lub więcej wydziałów do przeprowadzania testów organoleptycznych win gatunkowych psr produkowanych na jego terytorium.
Jeśli takie wydziały są ustanawiane zgodnie z powyższym przepisem i zgodnie z załącznikiem VI ust.
J lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwo Członkowskie zapewnia, by były w nim reprezentowane zainteresowane strony.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady w celu zapewnienia, by testy analityczne i organoleptyczne były systematycznie przeprowadzane w odniesieniu do wszystkich win gatunkowych psr produkowanych na ich terytorium.
Jednakże, w odniesieniu do win z roku winnego 2000/2001 testy mogą być przeprowadzone poprzez pobieranie próbek.
Testy zapewniają, aby każda z pobieranych próbek była reprezentatywna dla każdego z win gatunkowych psr posiadanych przez producenta.
3.
W odniesieniu do win, z których mogą powstawać wina gatunkowe psr, testy określone w ust. 2 są przeprowadzone na etapie produkcyjnym przed sklasyfikowaniem wina jako wina gatunkowego psr.
4.
Wino może zostać sklasyfikowane jako wino gatunkowe psr tylko wówczas, jeżeli:
a) wyniki testów analitycznych przeprowadzonych zgodnie z metodami określonymi w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wykażą, że wino to utrzymuje się w wymaganych granicach, określonych w załączniku VI ust. J pkt 1 lit. a) do tego rozporządzenia, oraz
b) testy organoleptyczne wykazują, że wino posiada odpowiednie właściwości.
Artykuł 9
Wykorzystanie wina, które nie przechodzi pozytywnie testów analitycznych i organoleptycznych
Jeżeli testy analityczne i organoleptyczne wykazują, że wino nie może być zaklasyfikowane jako wino gatunkowe, wówczas wino to, jeżeli posiada wymagane cechy, może zostać zaklasyfikowane jako:
a) inne wino gatunkowe psr, jeżeli spełnia ono warunki, by je w taki sposób zaklasyfikować, lub
b) wino stołowe, pod warunkiem że wzbogacenie, jeżeli w ogóle miało miejsce, zostało przeprowadzone zgodnie z załącznikiem V art. 43 ust. 2 i ust.
C i G do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, lub
c) wino innej kategorii, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
TYTUŁ IV
ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE PRZY OBNIŻANIU WARTOŚCI
Artykuł 10
Warunki dla niektórych przypadków obniżania wartości win gatunkowych psr w fazie obrotu
1.
Dla celów zastosowania art. 56 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, "obniżenie wartości wina gatunkowego psr" oznacza "zakaz wykorzystania wobec wina, którego to dotyczy, jakiegokolwiek odniesienia do wspólnotowych lub krajowych oznaczeń zastrzeżonych dla wina gatunkowego psr".
2.
Dla celów stosowania art. 56 ust. 3 tego rozporządzenia, uznaje się, że wino gatunkowe zostało poddane zmianie uzasadniającej obniżenie kategorii, jeżeli odkryto w szczególności, że:
a) nie spełnia już wymogów w odniesieniu do przynajmniej jednej z właściwości określonej w załączniku VI ust. J pkt 1 lit. a) do rozporządzenia, lub
b) nie posiada już ono przynajmniej jednej z cech charakterystycznych wina gatunkowego psr z regionu, którego nazwę nosi.
3. Obniżenie wartości wina gatunkowego psr w fazie obrotu deklaruje właściwy organ, określony odpowiednio w art. 12 ust. 1 lub 3 niniejszego rozporządzenia.
4.
Procedurę obniżenia wartości wina gatunkowego psr rozpoczyna:
a) właściwy organ, określony w art. 56 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, podczas jakiejkolwiek z odpowiednich kontroli, lub
b) podmiot gospodarczy będący w posiadaniu wina, jeżeli zauważa, że wino spełnia warunki określone powyżej w ust. 2.
5.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o nazwach i adresach właściwych organów, upoważnionych przez nie do obniżania wartości win gatunkowych psr.
Komisja podejmuje wszelkie działania w celu opublikowania tych informacji we wszystkich Państwach Członkowskich.
6.
Jeżeli jest to konieczne, każdy z właściwych organów może oświadczyć, że dokument towarzyszący wydany w odniesieniu do wina, wobec którego obniżono wartość, narusza prawo.
Rejestry ruchu zapasów posiadacza wina o obniżonej wartości zawierają informację, że wobec danego wina obniżono wartość, usuwając je z klasy win gatunkowych psr.
Artykuł 11
Powiadamianie przez Państwa Członkowskie o obniżeniu wartości dla wina gatunkowego psr
W odniesieniu do każdego roku gospodarczego dla wina, Państwa Członkowskie zbierają dane dotyczące ilości i jakości win gatunkowych psr, wobec których dokonano na ich terytorium obniżenia wartości.
Państwa Członkowskie zgłaszają te dane Komisji nie później niż dnia 1 listopada następującego po zakończeniu roku winiarskiego, w którym ogłoszono obniżenie wartości.
Dane te rozróżniają wino, wobec którego obniżono wartość i wino gatunkowe psr
a) na etapie produkcji:
i) z inicjatywy właściwego organu, lub
ii) na wniosek producenta;
b) w fazie obrotu:
i) z inicjatywy właściwego organu, lub
ii) na wniosek handlowca.
Dane te wykazują ilości w podziale według kategorii produktu, wynikającej z obniżenia wartości.
Artykuł 12
Bezpośrednia współpraca właściwych organów Państw Członkowskich w zakresie obniżania wartości wina gatunkowego psr
1.
Właściwy organ w Państwie Członkowskim, które posiada na swym terytorium wino gatunkowe psr, co do którego rozważa się obniżenie wartości, odpowiednio informuje właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wino zostało wyprodukowane ("Państwa Członkowskiego pochodzenia").
Wymianie informacji mogą towarzyszyć:
a) przesłanie, na wniosek jednego z zainteresowanych Państw Członkowskich, próbek do urzędowego laboratorium w Państwie Członkowskim pochodzenia; jeżeli wino jest winem gatunkowym psr w pojemnikach zawierających nie więcej niż 60 litrów, próbka jest zaopatrzona w etykietę, z jaką wino zostało wprowadzone do obrotu,
b) obecność podczas kontroli wykwalifikowanego eksperta ze Państwa Członkowskiego pochodzenia,
c) uczestnictwo różnych Państw Członkowskich we wspólnie uzgodnionych testach,
d) weryfikacja dokumentów i wpisów do rejestru ustanowionych w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Właściwy organ, do którego skierowany jest wniosek, informuje niezwłocznie właściwy organ wysyłający wniosek, o swej decyzji dotyczącej obniżenia wartości.
3.
Jeżeli całkowita ilość kwestionowanego wina nie przekracza dwóch hektolitrów, właściwy organ Państwa Członkowskiego, który posiada na swym terytorium wino gatunkowe psr podlegające obniżeniu wartości, może sam zadecydować o obniżeniu wartości dla tego wina.
4.
Każda osoba fizyczna lub prawna albo grupa osób, których dotyka decyzja podejmowana na podstawie powyższego ust. 2 lub 3, może wnieść do właściwego organu Państwa Członkowskiego posiadającego na swym terytorium kwestionowane wino gatunkowe psr, o ponowne rozpatrzenie tej decyzji.
Jeżeli organ ten uznaje, że wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji ma podstawy, składa wniosek do właściwego organu zainteresowanego Państwa Członkowskiego pochodzenia wina gatunkowego psr o ponowne rozpatrzenie decyzji, albo w przypadku określonym w ust. 3, ponownie rozpatruje decyzję podjętą we własnym zakresie.
5.
Państwo Członkowskie, które obniżyło wartość wina gatunkowego psr pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego w trakcie trwania roku, do dnia 31 marca roku następnego powiadamia Komisję i zainteresowane Państwa Członkowskie pochodzenia win gatunkowych psr, o ilości każdego wina gatunkowego psr, wobec którego obniżono wartość.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Utrata mocy
Rozporządzenia (EWG) nr 1698/70, (EWG) nr 2236/73, (EWG) nr 2082/74 oraz (EWG) nr 2903/79 niniejszym tracą moc.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1609/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
ustanawiające wykaz produktów wyłączonych z zakresu zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 737/90 z dnia 22 marca 1990 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 616/2000 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 737/90, Komisja przyjmuje listę produktów wyłączonych z zakresu jego zastosowania.
(2) Większość produktów rolnych przywożonych obecnie z krajów trzecich jest wolna od skażeń radioaktywnych spowodowanych wypadkiem w Czarnobylu lub skażona w tak nieznacznym stopniu, że stanowi pomijalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.
(3) Wykaz produktów wyłączonych z zakresu zastosowania rozporządzenia (EWG) nr 737/90 został ustanowiony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) 727/97 [3] w celu uwzględnienia tego faktu.
(4) Wyniki badań przeprowadzonych dla Komisji w celu oszacowania prawdopodobieństwa przywozu przez Państwa Członkowskie produktów rolnych o zawartości radioaktywnego cezu przekraczającej limity ustalone w rozporządzeniu (EWG) nr 737/90 wskazują, iż kolejne dwa produkty żywnościowe (herbata i pewne gatunki ziół) powinny zostać wyłączone.
(5) Zmodyfikowany styl prezentacji wykazu produktów, do których stosuje się rozporządzenie Rady (EWG) nr 737/90, został już wprowadzony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1661/1999 z dnia 27 lipca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 737/90 [4] i ułatwi urzędom celnym korzystanie z tychże list.
(6) Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu pozostają w zgodzie z opinią Komitetu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 727/97 niniejszym traci moc.
Artykuł 2
Wszelkie produkty inne niż te wymienione w załączniku są wyłączone z zakresu rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w trzecim dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1610/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3769/92 wykonujące i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3769/92 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 3769/92, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2093/97 [3] wykonujące i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3677/90,
uwzględniając Porozumienie w sprawie prekursorów i substancji chemicznych zawarte między Wspólnotą a Chile [4],
uwzględniając część B sekcję 7 pkt a) lit. i) rezolucji nr S-20/4 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych przyjętej na 20. sesji specjalnej Narodów Zjednoczonych, na mocy której możliwe jest składanie wniosków o wstępne powiadomienie wywozowe w stosunku do bezwodnika kwasu octowego i nadmanganianu potasu przez umawiające się strony Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi [5].
(2) Zobowiązania wynikające z wyżej wymienionego Porozumienia, jak również wymienione wnioski o wstępne powiadomienie wywozowe w stosunku do bezwodnika kwasu octowego i nadmanganianu potasu można wykonać wyłącznie w zakresie, w jakim wprowadzone są wstępne wymogi dotyczące pozwolenia na wywóz w stosunku do danych substancji i krajów wymienionych w załączniku A do Porozumienia lub wymienione we wnioskach o wstępne powiadomienie wywozowe.
(3) Argentyna, Benin, Boliwia, Brazylia, Kajmany, Kostaryka, Cypr, Republika Czeska, Etiopia, Indonezja, Japonia, Jordania, Makao, Malezja, Mołdowa, Nigeria, Paragwaj, Peru, Filipiny, Federacja Rosyjska, Arabia Saudyjska, Republika Południowej Afryki, Sri Lanka, Tadżykistan, Turcja i Wenezuela powołują się na art. 12.10 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, wnioskując o wstępne powiadomienie wywozowe w stosunku do substancji wymienionych w Tabeli 1 do tej Konwencji, a w wielu wypadkach także w stosunku do bezwodnika kwasu octowego i nadmanganianu potasu.
(4) Załączniki II i III do niniejszego rozporządzenia muszą być zaktualizowane, aby zapewnić pełną zgodność z wyżej wymienionym Porozumieniem i wnioskami o wstępne powiadomienie wywozowe.
(5) Dla większej przejrzystości załączniki te należy zastąpić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Prekursorów Narkotyków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki II i III do rozporządzenia (EWG) nr 3769/92 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1613/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Laosu dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [4], w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. wprowadzającego wieloletni system ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
[5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1310/2000 [6], Wspólnota udzieliła Laosowi takich preferencji.
(2) Artykuł 67—97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących, używaną do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych; jednakże art. 76 tego rozporządzenia przewiduje odstępstwa od tych przepisów w stosunku do najmniej rozwiniętych krajów będących beneficjentami Systemu Ogólnych Preferencji (GSP), które w tym celu przedłożą Wspólnocie właściwy wniosek.
(3) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1537/1999 [7] Laos uzyskał takie odstępstwo w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych na okres od dnia 15 lipca 1999 r. do dnia 14 lipca 2000 r.
(4) Wniosek złożony przez Laos spełnia wymogi art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W szczególności wprowadzenie warunków ilościowych (w skali rocznej) odzwierciedlających zdolności rynku wspólnotowego do przyjęcia produktów pochodzących z Laosu, zdolności wywozu Laosu i zarejestrowane rzeczywiste obroty handlowe, mają na celu zapobieżenie wyrządzeniu szkód odpowiednim gałęziom przemysłu wspólnotowego.
Jednakże odstępstwo to powinno być dostosowywane z uwzględnieniem potrzeb gospodarczych.
(5) W celu wsparcia współpracy regionalnej między krajami beneficjentami pożądane jest zapewnienie, aby surowce, które mają być wykorzystywane w Laosie w ramach niniejszego odstępstwa, pochodziły z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyłączeniem Myanmaru), Południowoazjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub z krajów będących stroną Umowy o Partnerstwie AKP-WE.
(6) Otwarte i skuteczne administrowanie tymi środkami powinno zostać zapewnione przez stosowanie odpowiednich przepisów dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi, ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1427/97 [8].
(7) Jakiekolwiek żądanie rozszerzenia stosowania tego odstępstwa od powyżej przewidzianych ilości musi zostać rozważone w porozumieniu z władzami Laosu.
(8) Aby mogło być w pełni efektywne, odstępstwo powinno zostać udzielone na racjonalnie długi czas, to jest do dnia 31 grudnia 2001 r., kiedy rozporządzenie (WE) nr 2820/98 wygaśnie.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 67—97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które są wytwarzane w Laosie z tkaniny (wyroby tkane) lub przędzy (dzianiny) przywożonej do tego kraju i pochodzącej z kraju należącego do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyjątkiem Myanmaru), Południowoazjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub będącego stroną Umowy o partnerstwie AKP-WE, uważa się za pochodzące z Laosu, zgodnie z podanymi poniżej uzgodnieniami.
2.
Do celów stosowania ust. 1 produkty uważane są za pochodzące z ASEAN lub SAARC, jeżeli są uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w art. 67—97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 lub za pochodzące z krajów beneficjentów Umowy o partnerstwie AKP-WE, jeżeli uzyskane są w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w protokole nr 1 do Umowy o partnerstwie AKP-WE [9].
3.
Właściwe władze Laosu zobowiązują się do podejmowania wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności z przepisami ust. 2.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 stosuje się do produktów transportowanych i przywożonych bezpośrednio z Laosu do Wspólnoty w okresie między dniem 15 lipca 2000 r. a dniem 31 grudnia 2001 r. do wysokości rocznych ilości wymienionych w Załączniku dla każdego produktu.
Artykuł 3
Ilościami określonymi w art. 2 zarządza Komisja, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 308a—308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
Jeżeli ilości określone w art. 3 osiągają 80 % wartości podanej w Załączniku, Komisja w porozumieniu z władzami Laosu rozważa potrzebę rozszerzenia stosowania odstępstwa powyżej tych ilości.
Artykuł 5
W polu 4 świadectw pochodzenia formularz A wydanych przez właściwe władze Laosu na mocy niniejszego rozporządzenia umieszcza się co następuje:
"Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1613/2000"
.
Artykuł 6
W przypadku wątpliwości Państwa Członkowskie mogą zażądać kopii dokumentu potwierdzającego pochodzenie materiałów używanych w Laosie na mocy niniejszego odstępstwa. Z żądaniem takim można zwrócić się bądź przy wprowadzaniu do swobodnego obrotu towarów korzystających z niniejszego rozporządzenia, bądź w ramach współpracy administracyjnej przewidzianej w art. 94 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Artykuł 7
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1614/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Kambodży dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [4], w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. wprowadzającego wieloletni system ogólnych preferencji taryfowych w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
[5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1310/2000 [6], Wspólnota udzieliła Kambodży takich preferencji.
(2) Artykuły 67-97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących, używaną do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych; jednakże art. 76 tego rozporządzenia przewiduje odstępstwa od tych przepisów w stosunku do najmniej rozwiniętych krajów będących beneficjentami systemu ogólnych preferencji (GSP), które w tym celu przedłożą Wspólnocie właściwy wniosek.
(3) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1538/1999 [7], Kambodża uzyskała takie odstępstwo w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych na okres od dnia 15 lipca 1999 r. do dnia 14 lipca 2000 r.
(4) Wniosek złożony przez Kambodżę spełnia wymogi art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93; w szczególności, wprowadzenie warunków ilościowych (w skali rocznej) odzwierciedlających zdolności rynku wspólnotowego do przyjęcia produktów pochodzących z Kambodży, zdolności wywozu Kambodży i zarejestrowane rzeczywiste obroty handlowe, mają na celu zapobieżenie wyrządzeniu szkód odpowiednim gałęziom przemysłu wspólnotowego; jednakże odstępstwo to powinno być dostosowywane z uwzględnieniem potrzeb gospodarczych.
(5) W celu wsparcia współpracy regionalnej między krajami będącymi beneficjentami, pożądane jest zapewnienie, aby surowce, które mają być wykorzystywane w Kambodży w ramach niniejszego odstępstwa pochodziły z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyłączeniem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub z krajów będących stroną umowy o partnerstwie AKP — WE.
(6) Otwarte i skuteczne administrowanie tymi środkami powinno zostać zapewnione poprzez stosowanie odpowiednich przepisów, dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi, określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1427/97 [8].
(7) Jakiekolwiek żądanie rozszerzenia stosowania tego odstępstwa powyżej przewidzianych ilości musi zostać rozważone w porozumieniu z władzami Kambodży.
(8) Aby mogło być w pełni efektywne, odstępstwo powinno zostać udzielone na racjonalnie długi czas, to jest do dnia 31 grudnia 2001 r., kiedy rozporządzenie (WE) nr 2820/98 wygaśnie.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 67-97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które są wytwarzane w Kambodży z tkaniny (wyroby tkane) lub przędzy (dzianiny) przywożonej do tego kraju i pochodzącej z kraju należącego do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyjątkiem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub będącego stroną umowy o partnerstwie AKP — WE, uważa się za pochodzące z Kambodży, zgodnie z podanymi poniżej uzgodnieniami.
2.
Do celów stosowania ust. 1, produkty uważane są za pochodzące z ASEAN lub SAARC, jeżeli są uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w art. 67-97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 lub za pochodzące z krajów beneficjentów Umowy o partnerstwie AKP — WE, jeżeli uzyskane są w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w protokole nr 1 do Umowy o partnerstwie AKP — WE [9].
3.
Właściwe władze Kambodży zobowiązują się do podejmowania wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności z przepisami ust. 2.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 ma zastosowanie do produktów transportowanych i przywożonych bezpośrednio z Kambodży do Wspólnoty w okresie między dniem 15 lipca 2000 r. a dniem 31 grudnia 2001 r. do wysokości rocznych ilości wymienionych w Załączniku dla każdego produktu.
Artykuł 3
Ilościami określonymi w art. 2, zarządza Komisja, zgodnie z przepisami określonymi w art. 308a-308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
Jeżeli ilości, określone w art. 3 osiągną 80 % wartości podanej w Załączniku, Komisja w porozumieniu z władzami Kambodży, rozważa potrzebę rozszerzenia stosowania odstępstwa powyżej tych ilości.
Artykuł 5
W polu 4 świadectw pochodzenia formularza A wydanych przez właściwe władze Laosu na mocy niniejszego rozporządzenia umieszcza się, co następuje:"Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1614/2000".
Artykuł 6
W przypadku wątpliwości, Państwa Członkowskie mogą zażądać kopii dokumentu potwierdzającego pochodzenie materiałów wykorzystanych w Kambodży na mocy niniejszego odstępstwa. Z żądaniem takim można zwrócić się bądź przy wprowadzaniu do swobodnego obrotu towarów korzystających z niniejszego rozporządzenia, bądź w ramach współpracy administracyjnej przewidzianej w art. 94 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Artykuł 7
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1615/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Nepalu dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1662/1999 [4], w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. wprowadzającego wieloletni system ogólnych preferencji taryfowych w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.
[5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1310/2000 [6], Wspólnota udzieliła Nepalowi takich preferencji.
(2) Artykuły 67-97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawiają definicję pojęcia produktów pochodzących używanej do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych; jednakże art. 76 tego rozporządzenia przewiduje odstępstwa od tych przepisów w stosunku do najmniej rozwiniętych krajów będących beneficjentami systemu ogólnych preferencji (GSP), które w tym celu przedłożą Wspólnocie właściwy wniosek.
(3) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1538/1999 [7], Nepal uzyskał takie odstępstwo w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych na okres od 15 lipca 1999 r. do 14 lipca 2000 r.
(4) Wniosek złożony przez Nepal spełnia wymogi art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W szczególności, wprowadzenie warunków ilościowych (w skali rocznej) odzwierciedlających zdolności rynku wspólnotowego do przyjęcia produktów pochodzących z Nepalu, zdolności wywozu Nepalu i zarejestrowane rzeczywiste obroty handlowe, mają na celu zapobieżenie wyrządzeniu szkód odpowiednim gałęziom przemysłu wspólnotowego; jednakże odstępstwo to powinno być dostosowywane z uwzględnieniem potrzeb gospodarczych.
(5) W celu wsparcia współpracy regionalnej między krajami będącymi beneficjentami, pożądane jest zapewnienie, aby surowce, które mają być wykorzystywane w Nepalu w ramach niniejszego odstępstwa, pochodziły z krajów należących do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyłączeniem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub z krajów będących stroną Umowy o Partnerstwie AKP–WE.
(6) Otwarte i skuteczne administrowanie tymi środkami powinno zostać zapewnione poprzez stosowanie odpowiednich przepisów, dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi, określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1427/97 [8].
(7) Jakiekolwiek żądanie rozszerzenia stosowania tego odstępstwa powyżej przewidzianych ilości musi zostać rozważone w porozumieniu z władzami Nepalu.
(8) Aby mogło być w pełni efektywne, odstępstwo powinno zostać udzielone na racjonalnie długi czas, to jest do dnia 31 grudnia 2001 r. kiedy rozporządzenie (WE) nr 2820/98 traci moc.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 67-97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, produkty wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, które są wytwarzane w Nepalu z tkaniny (wyroby tkane) lub przędzy (dzianiny) przywożonej do tego kraju i pochodzącej z kraju należącego do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (z wyjątkiem Myanmaru), Południowo-Azjatyckiego Stowarzyszenia na rzecz Współpracy Regionalnej (SAARC) lub będącego stroną Umowy o Partnerstwie AKP—WE, uważa się za pochodzące z Nepalu, zgodnie z podanymi poniżej uzgodnieniami.
2.
Do celów stosowania ust. 1, produkty uważane są za pochodzące z ASEAN lub SAARC, jeżeli są uzyskane w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w art. 67-97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 lub za pochodzące z krajów beneficjentów Umowy o Partnerstwie AKP-WE, jeżeli uzyskane są w tych krajach zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w protokole nr 1 do Umowy o Partnerstwie AKP–WE [9].
3.
Właściwe władze Nepalu zobowiązują się do podejmowania wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności z przepisami ust. 2.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 ma zastosowanie do produktów transportowanych i przywożonych bezpośrednio z Nepalu do Wspólnoty w okresie między dniem 15 lipca 2000 r. a dniem 31 grudnia 2001 r. do wysokości rocznych ilości wymienionych w Załączniku dla każdego produktu.
Artykuł 3
Ilościami określonymi w art. 2, zarządza Komisja, zgodnie z przepisami określonymi w art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
Jeżeli ilości, określone w art. 3 osiągną 80 % wartości podanej w Załączniku, Komisja w porozumieniu z władzami Nepalu, rozważa potrzebę rozszerzenia stosowania odstępstwa powyżej tych ilości.
Artykuł 5
W rubryce 4 świadectw pochodzenia formularza A wydanych przez właściwe władze Nepalu na mocy niniejszego rozporządzenia, zamieszcza się, co następuje: "Odstępstwo — rozporządzenie (WE) nr 1615/2000".
Artykuł 6
W przypadku wątpliwości, Państwa Członkowskie mogą zażądać kopii dokumentu poświadczającego pochodzenie materiałów wykorzystanych w Nepalu na mocy niniejszego odstępstwa. Z żądaniem takim można zwrócić się bądź przy wprowadzaniu do swobodnego obrotu towarów korzystających z niniejszego rozporządzenia, bądź w ramach współpracy administracyjnej przewidzianej w art. 94 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Artykuł 7
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1616/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1437/2000 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 stanowi, że produkty przywożone z państwa trzeciego mogą być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy pochodzą z kraju umieszczonego w wykazie sporządzonym zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91. Taki wykaz został utworzony w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 548/2000 [4].
(2) Argentyna i Szwajcaria zwróciły się do Komisji z wnioskiem o rozszerzenie kategorii produktów, zawartych w wykazie przewidzianym w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, w celu objęcia nią zwierząt gospodarskich oraz produktów pochodzących od zwierząt gospodarskich. Państwa te przedłożyły informacje wymagane zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
(3) Po zbadaniu tych informacji i przeprowadzeniu debaty, będącej wynikiem tego badania, z władzami tych państw, stwierdzono, że przepisy regulujące produkcję i kontrolę zwierząt gospodarskich i produktów pochodzących od zwierząt gospodarskich w tych krajach są równoważne z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91.
Jednakże od władz argentyńskich oczekuje się złożenia pewnych gwarancji, dlatego równowartość za zwierzęta gospodarskie i produkty pochodzące od zwierząt gospodarskich należy ograniczyć do okresu sześciu miesięcy.
(4) Izrael zwrócił się do Komisji z wnioskiem o zmianę warunków włączenia go do wykazu tak, aby zezwolić na przywóz surowców produkowanych metodami ekologicznymi.
Izrael przedłożył informacje wymagane zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
Po zbadaniu tych informacji stwierdzono, że wymagania są równoważne z tymi, które wynikają z legislacji wspólnotowej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, wymienioną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zmienia się Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 w zakresie Argentyny, Izraela oraz Szwajcarii, jak wskazano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 sierpnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 42, 44, 45, 46 i 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział I tytuł V rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i kilka załączników do niego ustanawiają ogólne zasady dotyczące praktyk i procesów enologicznych i odsyłają w innych sprawach do szczegółowych przepisów wykonawczych, które mają być przyjęte przez Komisję.
(2) Do czasu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zasady te były rozproszone w wielu rozporządzeniach Wspólnoty. W interesie podmiotów gospodarczych działających we Wspólnocie oraz władz odpowiedzialnych za stosowanie reguł wspólnotowych leży zestawienie wszystkich tych przepisów we wspólnotowym kodeksie praktyk i procesów enologicznych, a rozporządzenia z tej dziedziny tj. rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1618/70 [2], nr 1972/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 45/80 [4], nr 2394/84 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2751/86 [6], nr 305/86 [7], nr 1888/86 [8], nr 2202/89 [9], nr 2240/89 [10], nr 3220/90 [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1477/1999 [12] i rozporządzeniem (WE) nr 586/93 [13], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 693/96 [14], nr 3111/93 [15], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 693/98 [16] i nr 1128/96 [17] powinny zostać uchylone.
(3) Taki wspólnotowy kodeks musi obejmować obecne zasady i dostosowywać je do nowych wymogów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Zasady te muszą być jednak uproszczone i bardziej spójne, a niektóre luki należy uzupełnić w celu zapewnienia wszechstronności reguł wspólnotowych w tej dziedzinie.
Ponadto niektóre zasady należy uszczegółowić w celu zapewnienia większej pewności prawnej podczas ich stosowania.
(4) Ponadto w celu uproszczenia zasad należy włączyć jedynie szczegółowe przepisy wykonawcze, wyraźnie określone w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999.
Dla pozostałych zasady określone w art. 28 i następnych Traktatu powinny wystarczyć do zapewnienia swobodnego przepływu produktów sektora wina w przypadku procesów i praktyk enologicznych.
(5) Należy również określić, że kodeks powinien być stosowany bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów z innych dziedzin, w szczególności zasad już istniejących lub zasad, które mają być przyjęte w przyszłości w odniesieniu do środków spożywczych.
(6) Artykuł 42 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dopuszcza wykorzystywanie we Wspólnocie do wytwarzania produktów wymienionych w art. 42 ust. 5 winogron innych niż winogrona należące do odmian winorośli wymienionych w klasyfikacji ustanowionej zgodnie z art. 19 tego rozporządzenia lub produktów z nich otrzymywanych. Należy sporządzić wykaz odmian, w stosunku do których można stosować takie odstępstwa.
(7) Stosownie do załącznika V do rozporządzenia (EWG) nr 1493/1999 należy sporządzić wykaz gatunkowych win likierowych produkowanych w określonych regionach (gatunkowe wina likierowe psr), w odniesieniu do których dopuszczone są specjalne zasady ich wytwarzania.
W celu umożliwienia łatwiejszej identyfikacji produktów i ułatwienia handlu wewnątrzwspólnotowego należy odnieść się do opisów produktów ustanowionych zgodnie z regułami wspólnotowymi lub, w miarę potrzeby, ustawodawstwem krajowym.
(8) Należy również ustalić poziomy stosowania niektórych substancji, stosownie do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz ustanowić warunki stosowania niektórych z nich.
(9) W świetle obecnej wiedzy technicznej i naukowej dotyczącej dodawania lizozymu, w szczególności w odniesieniu do cech jakościowych i zdrowotnych wina poddanego takiemu procesowi, nie można obecnie ustalić ostatecznych limitów dla tego nowego sposobu obróbki. Na razie nie należy na to pozwalać i należy prowadzić dalsze próby w trakcie przyszłego roku winnego.
(10) Artykuł 44 rozporządzenia Rady (EWG) nr 337/79 [18], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3307/85 [19], obniżył maksymalną zawartość ditlenku siarki ogółem win innych niż wina musujące i likierowe oraz niektóre wina gatunkowe do 15 mg na litr z mocą od dnia 1 września 1986 r.
W celu uniknięcia trudności w zbywaniu wina spowodowanych tą zmianą w zasadach dotyczących produkcji wino wyprodukowane we Wspólnocie przed tą datą, z wyjątkiem Portugalii, zostało dopuszczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi po tej dacie.
Zezwolenie to stosowano również w okresie przejściowym jednego roku od tej daty w odniesieniu do win pochodzących z państw trzecich lub Portugalii, pod warunkiem że zawartość ditlenku siarki ogółem była zgodna z regułami wspólnotowymi lub, w miarę potrzeby, przepisami hiszpańskimi obowiązującymi przed dniem 1 września 1986 r. Ponieważ nadal mogą istnieć zapasy takiego wina, omawiane środki powinny być rozszerzone.
(11) Artykuły 12 i 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 358/79 [20] obniżyły maksymalną zawartość ditlenku siarki ogółem win musujących, gatunkowych win musujących i gatunkowych win musujących produkowanych w określonych regionach do 15 miligramów na litr z mocą od dnia 1 września 1986 r. W przypadku win musujących pochodzących ze Wspólnoty, z wyjątkiem Portugalii, art. 22 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 358/79 zezwolił na zbywanie takich produktów do wyczerpania się zapasów, pod warunkiem że zostały one wytworzone zgodnie z tym rozporządzeniem w wersji obowiązującej przed dniem 1 września 1986 r. Należy ustanowić przepisy przejściowe dla przywożonych win musujących i win musujących produkowanych w Hiszpanii i Portugalii przed dniem 1 września 1986 r. w celu uniknięcia trudności w zbywaniu takich produktów. W związku z tym produkty te należy dopuścić do sprzedaży w okresie przejściowym po tej dacie, pod warunkiem że ich zawartość ditlenku siarki ogółem jest zgodna z przepisami wspólnotowymi obowiązującymi przed dniem 1 września 1986 r.
(12) Załącznik V pkt B ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala maksymalną zawartość kwasu lotnego w winie. Można ustanowić przepisy dla odstępstw dotyczących niektórych win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (wina gatunkowe psr) i niektórych win stołowych opisywanych za pomocą oznaczenia geograficznego lub o stężeniu alkoholu 13 % lub wyższym.
Niektóre wina niemieckie, hiszpańskie, francuskie, włoskie, austriackie i brytyjskie mają zazwyczaj w tych kategoriach kwasowość lotną wyższą niż przewidziana w wymienionym wyżej załączniku V dzięki specjalnym metodom ich wytwarzania oraz dzięki ich wysokiemu stężeniu alkoholu. W celu umożliwienia kontynuacji wytwarzania takich win metodami zwyczajowymi, dzięki którym nabierają one specyficznych właściwości, należy w ich przypadku przewidzieć możliwość dokonania odstępstwa od przepisów wyżej wymienionego załącznika V pkt B ust. 1.
(13) Zgodnie z załącznikiem V pkt D ust. 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 należy określić regiony uprawy winorośli, w których tradycyjnie praktykowano dodawanie sacharozy, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu 8 maja 1970 r.
(14) Niewielki rozmiar sektora uprawy winorośli Wielkiego Księstwa Luksemburga oznacza, że właściwe władze mogą przeprowadzać systematyczne kontrole analityczne wszystkich partii produktów przerabianych na wino.
Zgłoszenia zamiaru wzbogacania wina nie są niezbędne tak długo, jak stosuje się te warunki.
(15) Zgodnie z załącznikiem V pkt G ust. 5 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 każdy proces wzbogacania, zakwaszania i odkwaszania musi być zgłoszony właściwym władzom.
Dotyczy to również ilości cukru, skoncentrowanego moszczu gronowego i rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego posiadanych przez osoby fizyczne lub prawne podejmujące takie czynności.
Celem takiego zgłoszenia jest umożliwienie monitorowania omawianych czynności.
Zgłoszenia muszą być zatem kierowane do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium dany proces ma być przeprowadzany i powinny być tak dokładne, na ile to możliwe. W przypadku zwiększenia stężenia alkoholu właściwe władze muszą być powiadomione w odpowiednim czasie do przeprowadzenia skutecznej kontroli.
W przypadku zakwaszania i odkwaszania wystarczy kontrola przeprowadzona po dokonaniu danego procesu.
W celu uproszczenia procedur administracyjnych możliwe powinno być dokonywanie takich zgłoszeń, z wyjątkiem pierwszego zgłoszenia w roku winnym, poprzez regularne uaktualnianie rejestrów sprawdzanych przez właściwy organ.
(16) Załącznik V pkt F ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustanawia niektóre zasady słodzenia win.
Przepis ten odnosi się głównie do wina stołowego, ale stosuje się także to do win gatunkowych psr, na mocy załącznika VI pkt G ust. 2 do tego rozporządzenia.
(17) Słodzenie nie musi prowadzić do nadmiarowego wzbogacania w granicach ustalonych w załączniku V pkt C do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
W tym celu w załączniku VI pkt F ust. 1 do tego rozporządzenia przewidziano przepis szczególny.
Ponadto kontrole są niezbędne z celu zapewnienia zgodności z omawianymi przepisami.
(18) W celu, w szczególności, ułatwienia skutecznego przeprowadzania kontroli słodzenie powinno się przeprowadzać wyłącznie na etapie produkcji lub innym etapie możliwie najbliższym produkcji.
Należy je w związku z tym ograniczyć do produkcji i etapów sprzedaży hurtowej.
(19) Władze nadzorcze muszą być informowane o wszystkich czynnościach słodzenia, które mają nastąpić.
Każda osoba zamierzająca przeprowadzić słodzenie powinna powiadomić na piśmie władze nadzorcze. Procedura niniejsza może być jednak uproszczona w przypadku gdy słodzenie przeprowadzane jest często i ciągle.
(20) Celem takich powiadomień jest umożliwienie monitorowania wymienionych procesów.
Powiadomienia muszą zatem być kierowane do właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium proces ma być przeprowadzony, i powinny być tak dokładne, jak to tylko możliwe, i właściwe władze muszą otrzymać zgłoszenie przed podjęciem czynności.
(21) W celu zapewnienia skuteczności kontroli ilość moszczu gronowego lub skoncentrowanego moszczu gronowego, posiadana przez zainteresowaną stronę, musi być zgłoszona przed przeprowadzeniem słodzenia. Zgłoszenia takie nie mają jednak wartości, dopóki nie istnieje również obowiązek prowadzenia rejestrów przychodu i rozchodu produktów wykorzystywanych do słodzenia.
(22) W celu zapobieżenia wykorzystaniu sacharozy do słodzenia win likierowych należy pozwolić na używanie, oprócz skoncentrowanego moszczu gronowego, rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego.
(23) "Kupaż" jest szeroko rozpowszechnioną praktyką enologiczną i ze względu na jej możliwe konsekwencje jej stosowanie należy uregulować w celu zapobieżenia nadużyciom.
(24) Kupaż to mieszanie win lub moszczy różnego pochodzenia lub różnych kategorii.
(25) Wskazanie pochodzenia geograficznego lub odmiany winorośli ma wielkie znaczenie dla handlowej wartości win lub moszczy pochodzących z tej samej wspólnotowej strefy uprawy winorośli lub z tego samego obszaru produkcyjnego państwa trzeciego.
Mieszanie win lub moszczy gronowych z tej samej strefy ale z innych obszarów geograficznych położonych w obrębie tej strefy lub z różnych odmian winorośli lub lat zbioru należy zatem uważać także za mieszanie, w przypadku gdy opis otrzymywanego produktu wymienia pochodzenie geograficzne, odmianę winorośli lub rok zbioru.
(26) Artykuł 42 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zabrania w zasadzie mieszania białego wina stołowego z czerwonym winem stołowym, ale przewiduje odstępstwo dla obszarów, na których taka praktyka jest tradycyjnie stosowana.
(27) Zgodnie z tym odstępstwem należy ustanowić specjalne przepisy szczegółowe dla Hiszpanii zgodnie ze strukturą sektora uprawy winorośli i nastawień klientów, które zmieniają się powoli.
(28) W celu ograniczenia mieszania białych i czerwonych win stołowych do Hiszpanii, w przypadkach gdy jest to niezbędne, istotne jest zapewnienie, że wino produkowane w ten sposób nie może być spożywane poza tym krajem.
(29) Należy pozwolić Państwom Członkowskim na zezwolenie stosowania, w ograniczonym czasie w celach doświadczalnych, praktyk i procesów enologicznych nieprzewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999.
(30) Na mocy art. 46 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 należy przyjąć metody analizy w celu ustalenia składu produktów objętych art. 1 tego rozporządzenia oraz należy ustanowić zasady w celu ustalenia, czy produkty te zostały poddane procesom sprzecznym z dozwolonymi praktykami enologicznymi.
(31) Załącznik VI pkt J ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje badanie analityczne, które ma za zadanie mierzyć co najmniej czynniki, spośród wymienionych w pkt J ust. 3 tego załącznika, umożliwiając rozróżnienie danego wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr).
(32) W celach weryfikacyjnych należy wprowadzić jednolite metody analizy w celu zapewnienia, że szczegóły znajdujące się w dokumentach dotyczących omawianych produktów są dokładne i porównywalne.
Takie metody muszą być zatem obowiązkowe dla wszystkich transakcji handlowych i procedur weryfikacji.
Jednakże ze względu na wymogi kontrolne i ograniczone instrumenty handlowe należy umożliwić kontynuowanie w ograniczonym okresie niewielkiej liczby zwykle stosowanych procedur tak, aby przedmiotowe czynniki można było określić szybko i z należytą dokładnością.
(33) Wspólnotowe metody analizy win zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2676/90 [21].
Ponieważ metody tam opisane są obowiązujące, rozporządzenie to powinno pozostać w mocy, z wyjątkiem zwykle stosowanych metod, które ostatecznie nie będą już opisywane.
(34) Na mocy art. 80 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 można przyjąć środki w celu ułatwienia zmiany ustaleń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Z możliwości tej należy korzystać w celu ochrony przed poważnymi stratami przedsiębiorców posiadających duże zapasy niektórych produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
(35) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Cel
Bez uszczerbku dla ogólnych zasad dotyczących środków spożywczych procesy i praktyki enologiczne regulowane są regułami wspólnotowymi ustanowionymi w tytule V rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i w załącznikach do niego oraz w kodeksie ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejszy kodeks zawiera szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w szczególności zasady dotyczące produktów przeznaczonych do wykorzystania w winiarstwie (tytuł I) oraz praktykach i procesach enologicznych dozwolonych we Wspólnocie (tytuły II i III).
TYTUŁ I
WYMAGANIA DOTYCZĄCE NIEKTÓRYCH WINOGRON I MOSZCZY GRONOWYCH
Artykuł 2
Wykorzystanie winogron niektórych odmian
1.
Winogron odmian sklasyfikowanych wyłącznie jako odmiany deserowe nie wykorzystuje się w winiarstwie.
2. Nie naruszając art. 42 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, winogrona odmian wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia mogą być wykorzystywane we Wspólnocie do przygotowywania produktów objętych tym przepisem.
Artykuł 3
Wykorzystywanie niektórych produktów nieposiadających naturalnego stężenia alkoholu w % objętościowych do produkcji wina musującego, wina musującego gazowanego i wina półmusującego gazowanego
Lata, w których z powodu niesprzyjających warunków pogodowych można wykorzystywać produkty ze stref uprawy winorośli A i B, nieposiadające minimalnego naturalnego stężenia alkoholu w % objętościowych ustanowionego dla odpowiedniej strefy uprawy winorośli, według warunków ustanowionych w art. 44 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, do produkcji wina musującego, wina musującego gazowanego i wina półmusującego gazowanego są zgodne z ustanowionymi w załączniku II do tego rozporządzenia.
Artykuł 4
Wykorzystanie moszczu gronowego niektórych odmian winorośli do produkcji gatunkowego wina musującego typu aromatyzowanego i gatunkowego wina musującego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) typu aromatyzowanego oraz wyjątki od takiego wykorzystania
1.
Wykaz odmian winorośli produkujących moszcz gronowy lub moszcz gronowy w trakcie fermentacji, które muszą być użyte do stworzenia cuvée do wytworzenia gatunkowych win musujących typu aromatyzowanego i gatunkowych win musujących typu aromatyzowanego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) zgodnie z załącznikiem V pkt I ust. 3 lit. a) i załącznikiem VI pkt K ust. 10 lit. a) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 jest zgodny z ustalonym w załączniku III pkt A do tego rozporządzenia.
2.
Odstępstwa określone w załączniku V pkt I ust. 3 lit. a) oraz w załączniku VI pkt K ust. 10 lit. a) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dotyczące odmian winorośli i produktów używanych do tworzenia cuvée, są zgodne z ustanowionymi w załączniku III pkt B do tego rozporządzenia.
TYTUŁ II
PRAKTYKI I PROCESY ENOLOGICZNE
ROZDZIAŁ I
OGRANICZENIA I WYMOGI ODNOSZĄCE SIĘ DO STOSOWANIA NIEKTÓRYCH SUBSTANCJI DOPUSZCZONYCH W CELACH ENOLOGICZNYCH
Artykuł 5
Ograniczenia stosowania niektórych substancji
Substancje dopuszczone w celach enologicznych, wymienione w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, mogą być używane tylko z zastrzeżeniem limitów ustanowionych w załączniku IV do tego rozporządzenia.
Artykuł 6
Poliwinylopolipirolidon
Poliwinylopirolidon, którego stosowanie przewidziane jest w załączniku IV ust. 1 lit. p) oraz ust. 3 lit. y) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być używany tylko, jeżeli spełnia wymogi i kryteria czystości ustalone w załączniku V do tego rozporządzenia.
Artykuł 7
Winian wapnia
Winian wapnia, którego stosowanie jako środka wspomagającego wytrącanie kamienia z kwasu winowego przewidziane jest w załączniku IV ust. 3 lit. v) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być używany, jeśli spełnia wymogi ustalone w załączniku VI do tego rozporządzenia.
Artykuł 8
Kwas winowy
Kwas winowy, którego stosowanie do celów odkwaszania przewidziane jest w załączniku IV ust. 1 lit. m) oraz w załączniku IV ust. 3 lit. l) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być stosowany w odniesieniu do produktów, które:
- pochodzą z odmian winorośli Elbling i Riesling, oraz
- zostały otrzymane z winogron zbieranych w następujących regionach upraw winorośli w północnej części strefy A uprawy winorośli:
- Ahr,
- Rheingau,
- Mittelrhein,
- Mosel–Saar–Ruwer,
- Nahe,
- Rheinhessen,
- Rheinpfalz,
- Moselle luxembourgeoise.
Artykuł 9
Żywica z sosny Aleppo
Żywica z sosny Aleppo, której stosowanie przewidziane jest w załączniku IV ust. 1 lit. n) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być używana tylko do produkcji wina stołowego "retsina".
Ta praktyka enologiczna może być przeprowadzana tylko:
- na geograficznym terytorium Grecji,
- z użyciem moszczu gronowego z odmian winorośli, obszarów produkcji i obszarów winiarskich, tak jak określono w greckich przepisach obowiązujących w dniu 31 grudnia 1980 r.,
- poprzez dodanie 1000 gramów lub mniej żywicy na hektolitr użytego produktu, przed fermentacją lub w przypadku gdy rzeczywiste stężenie alkoholu w % objętościowych nie przekracza jednej trzeciej całkowitego stężenia alkoholu w % objętościowych podczas procesu fermentacji.
Grecja powiadamia Komisję z wyprzedzeniem, jeżeli zamierza zmienić przepisy określone w tiret drugim.
Jeśli Komisja nie udzieli odpowiedzi w ciągu dwóch miesięcy od takiego powiadomienia, Grecja będzie mogła wprowadzić planowane zmiany.
Artykuł 10
Betaglukanaza
Betaglukanaza, której stosowanie przewidziane jest w załączniku IV ust. 1 lit. j) i ust. 3 lit. m) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być stosowana tylko, jeżeli spełnia wymogi ustalone w załączniku VII do tego rozporządzenia.
Artykuł 11
Bakterie fermentacji mlekowej
Bakterie fermentacji mlekowej, których stosowanie przewidziane jest w załączniku IV ust. 1 lit. q) i ust. 3 lit. z) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, mogą być stosowane tylko, jeżeli spełniają wymogi ustalone w załączniku VIII do tego rozporządzenia.
Artykuł 12
Żywice jonowymienne
Żywice jonowymienne, które można stosować zgodnie z załącznikiem IV ust. 2 lit. h) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, to styren i kopolimery diwinylobenzenu zawierające kwas sulfonowy lub grupy amonowe.
Muszą one spełniać wymogi ustanowione w dyrektywie Rady 89/109/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [22] oraz w przepisach wspólnotowych i krajowych przyjętych w celu jej wykonania.
Ponadto podczas badania metodami analitycznymi ustanowionymi w załączniku IX do tego rozporządzenia nie mogą one stracić więcej niż 1mg/l substancji organicznej w żadnym z wymienionych rozpuszczalników.
Muszą być regenerowane za pomocą substancji dopuszczonych do stosowania podczas przygotowywania środków spożywczych.
Żywice te mogą być stosowane jedynie pod kontrolą enologa lub technika oraz w instalacjach zatwierdzonych przez władze Państw Członkowskich, na których terytorium procesy są stosowane.
Takie władze ustalają obowiązki i zakres odpowiedzialności spoczywającej na zatwierdzonym enologu lub techniku.
Artykuł 13
Żelazocyjanek potasu
Żelazocyjanek potasu, którego stosowanie przewidziane jest w załączniku IV ust. 3 lit. p) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być stosowany pod nadzorem enologa lub technika, urzędowo zatwierdzonego przez władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium proces jest przeprowadzany i którego zakres odpowiedzialności jest ustalany, w razie potrzeby, przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Po poddaniu obróbce żelazocyjankiem potasu wino zawiera śladowe ilości żelaza.
Nadzór nad stosowaniem produktu objętego niniejszym artykułem jest regulowany przepisami przyjmowanymi przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 14
Fitynian wapnia
Fitynian wapnia, którego stosowanie przewidziane jest w załączniku IV ust. 3 lit. p) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być stosowany pod nadzorem enologa lub technika urzędowo zatwierdzonego przez władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium proces jest przeprowadzany i którego zakres odpowiedzialności jest ustalony, w razie potrzeby, przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Po poddaniu obróbce fitynianem wapnia wino zawiera ilości śladowe żelaza.
Nadzór nad stosowaniem produktu objętego niniejszym artykułem jest regulowany przepisami przyjmowanymi przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Kwas DL-winowy
Kwas DL-winowy, którego stosowanie przewidziane jest w załączniku IV ust. 3 lit. s) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być stosowany pod nadzorem enologa lub technika, urzędowo zatwierdzonego przez władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium proces jest przeprowadzany i którego zakres odpowiedzialności jest ustalony, w razie potrzeby, przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Nadzór nad stosowaniem produktu objętego niniejszym artykułem jest regulowany przepisami przyjmowanymi przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 16
Elektrodializa
Elektrodializa, którą stosuje się w celu zapewnienia winowej stabilizacji wina, przewidziana w załączniku IV ust. 4 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być stosowana tylko, jeżeli spełnia wymogi ustalone w załączniku X do tego rozporządzenia.
Stosuje się ją wyłącznie w odniesieniu do wina stołowego do dnia 31 lipca 2001 r.
Artykuł 17
Ureaza
Ureaza, którą stosuje się w celu obniżenia poziomu mocznika w winie, przewidziana w załączniku IV ust. 4 lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być stosowana tylko, jeżeli spełnia wymogi i kryteria czystości ustalone w załączniku XI do tego rozporządzenia.
Artykuł 18
Dodawanie tlenu
Dodawanie tlenu, który przewidziany jest w załączniku IV ust. 4 lit. a) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, przeprowadza się, używając czystego tlenu gazowego.
ROZDZIAŁ II
OGRANICZENIA I WYMOGI SZCZEGÓLNE
Artykuł 19
Zawartość ditlenku siarki
1.
Zmiany wykazu win, przewidzianego w załączniku V pkt A ust. 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, są zgodne z ustaleniami zawartymi w załączniku XII do tego rozporządzenia.
2.
Można oferować do bezpośredniego spożycia przez ludzi, do wyczerpania zapasów, następujące produkty:
- wino, inne niż wino likierowe i musujące produkowane we Wspólnocie, z wyjątkiem Portugalii przed dniem 1 września 1986 r., oraz
- wino, inne niż wino likierowe i musujące, pochodzące z państw trzecich lub z Portugalii i przywożone do Wspólnoty przed dniem 1 września 1987 r.,
pod warunkiem że łączna zawartość ditlenku siarki w chwili wprowadzania do obrotu w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi nie przekracza:
a) 175 miligramów na litr w winach czerwonych;
b) 225 miligramów na litr w winach białych i winach różowych;
c) bez wpływu na powyżej wymienione przepisy lit. a) i b) dla win z resztkową zawartością cukru wyrażonego jako cukier inwertowany wynoszącą nie mniej niż pięć gramów na litr, 225 miligramów na litr w winach czerwonych i 275 miligramów na litr w winach białych i różowych.
Ponadto można oferować do bezpośredniego spożycia przez ludzi w kraju produkcji i na wywóz do państw trzecich, do wyczerpania zapasów, następujące produkty:
- wino produkowane w Hiszpanii przed dniem 1 września 1986 r., w którym łączna zawartość ditlenku siarki nie przekracza wartości maksymalnej ustalonej w przepisach hiszpańskich obowiązujących przed tą datą, oraz
- wino produkowane w Portugalii przed dniem 1 stycznia 1991 r., w którym łączna zawartość ditlenku siarki nie przekracza wartości maksymalnej ustalonej w przepisach portugalskich obowiązujących przed tą datą.
3.
Wina musujące pochodzące z państw trzecich i Portugalii oraz przywożone do Wspólnoty przed dniem 1 września 1987 r. mogą być oferowane do bezpośredniego spożycia przez ludzi, do wyczerpania zapasów, pod warunkiem że łączna zawartość ditlenku siarki nie przekracza:
- 250 miligramów na litr w winach musujących, oraz
- 200 miligramów na litr w gatunkowych winach musujących.
Ponadto można oferować do bezpośredniego spożycia przez ludzi w kraju produkcji i na wywóz do państw trzecich, do wyczerpania zapasów, następujące produkty:
- wino produkowane w Hiszpanii przed dniem 1 września 1986 r., w którym łączna zawartość ditlenku siarki nie przekracza wartości maksymalnej ustalonej w przepisach hiszpańskich obowiązujących przed tą datą, oraz
- wino produkowane w Portugalii przed dniem 1 stycznia 1991 r., w którym łączna zawartość ditlenku siarki nie przekracza wartości maksymalnej ustalonej w przepisach portugalskich obowiązujących przed tą datą.
Artykuł 20
Zawartość kwasu lotnego
Wina objęte wyjątkami dotyczącymi maksymalnej zawartości kwasu lotnego, zgodnie z załącznikiem V pkt B ust. 3) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, są ustalone w załączniku XIII do tego rozporządzenia.
Artykuł 21
Stosowanie siarczynu wapnia w niektórych winach likierowych
Odstępstwa dotyczące stosowania siarczynu wapnia, określonego w załączniku V pkt J ust. 4 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, mogą być przyznane tylko w odniesieniu do następujących win hiszpańskich:
a) "Vino generoso" zgodnie z określeniem podanym w załączniku VI pkt L ust. 8 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
b) "Vino generoso de licor" zgodnie z określeniem podanym w załączniku VI pkt L ust. 11 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
TYTUŁ II
PRAKTYKI ENOLOGICZNE
ROZDZIAŁ I
WZBOGACANIE
Artykuł 22
Dopuszczenie stosowania sacharozy
Regiony uprawy winorośli, w których stosowanie sacharozy jest dopuszczone stosownie do załącznika V pkt D ust. 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
a) strefa A uprawy winorośli;
b) strefa B uprawy winorośli;
c) strefa C uprawy winorośli, z wyjątkiem winnic we Włoszech, Grecji, Hiszpanii i Portugalii oraz winnic w departamentach francuskich podlegających jurysdykcji sądów apelacyjnych:
- Aix-en-Provence,
- Nîmes,
- Montpellier,
- Tuluzy,
- Agen,
- Pau,
- Bordeaux,
- Bastia.
Jednak wzbogacanie za pomocą "cukrzenia suchego" może być dopuszczone przez władze krajowe jako wyjątek we francuskich departamentach, określonych powyżej.
Francja powiadamia niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o każdym takim zezwoleniu.
Artykuł 23
Wzbogacanie w przypadku wyjątkowo niekorzystnych warunków pogodowych
Lata, podczas których można dopuścić zwiększenie stężenia alkoholu w % objętościowych, określonych w załączniku V pkt C ust. 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zgodnie z procedurą ustanowioną art. 75 tego rozporządzenia, z powodu wyjątkowo niekorzystnych warunków pogodowych, zgodnie z pkt C ust. 4 tego załącznika, oraz strefy uprawy winorośli, regiony geograficzne i dane odmiany są ustalone, w miarę potrzeby, w załączniku XIV do tego rozporządzenia.
Artykuł 24
Wzbogacanie cuvée win musujących
Zgodnie z załącznikiem V pkt H ust. 4 i pkt I ust. 5 oraz załącznikiem VI pkt K ust. 11 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 każde Państwo Członkowskie może zezwolić na wzbogacanie cuvée w miejscu przygotowywania win musujących, pod warunkiem że:
a) żaden ze składników cuvée nie był wcześniej poddawany wzbogacaniu;
b) wymienione składniki pochodzą wyłącznie z winogron zbieranych na jego terytorium;
c) wzbogacanie przeprowadza się jednorazowo;
d) nie przekracza się następujących limitów:
- 3,5 % objętościowych w przypadku cuvée zawierającego składniki ze strefy A uprawy winorośli, pod warunkiem że naturalne stężenie alkoholu każdego ze składników wynosi co najmniej 5 % objętościowych,
- 2,5 % objętościowych w przypadku cuvée zawierającego składniki ze strefy B uprawy winorośli, pod warunkiem że naturalne stężenie alkoholu każdego ze składników wynosi co najmniej 6 % objętościowych,
- 2 % objętościowych w przypadku cuvée zawierającego składniki ze stref C Ia, C Ib, C II i C III uprawy winorośli, pod warunkiem że naturalne stężenie alkoholu każdego ze składników wynosi odpowiednio co najmniej 7,5 %, 8 %, 8,5 % i 9 % objętościowych.
Powyższe limity pozostają bez uszczerbku dla stosowania art. 44 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w stosunku do cuvée przeznaczanych do produkcji win musujących, jak określono w załączniku I ust. 15 do tego rozporządzenia;
e) stosowaną metodą jest dodanie sacharozy, skoncentrowanego moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego.
Artykuł 25
Przepisy administracyjne stosowane do wzbogacania
1.
Powiadomienia, określone w załączniku V pkt G ust. 5 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dotyczące czynności zwiększających stężenie alkoholu dokonywane są przez osoby fizyczne lub prawne przeprowadzające omawiane czynności oraz w odpowiednim czasie i zgodnie z warunkami kontroli ustalonymi przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium czynność ta ma miejsce.
2.
Powiadomienia, określone w ust. 1, sporządzane są na piśmie i zawierają następujące informacje:
- nazwisko i adres osoby dokonującej zgłoszenia,
- miejsce, w którym ma być przeprowadzona czynność wzmacniania,
- dzień i czas rozpoczęcia czynności,
- opis produktu poddawanego wzmacnianiu,
- proces stosowany do wzmacniania ze szczegółami dotyczącymi rodzaju używanego produktu.
3.
Państwa Członkowskie mogą jednak zezwolić na wcześniejsze zgłoszenia obejmujące kilka czynności lub na określony czas wysłania do właściwych władz.
Powiadomienia takie są przyjmowane tylko, jeżeli osoba dokonująca zgłoszenia prowadzi pisemny rejestr każdej czynności wzmacniania, jak przewidziano w ust. 6, oraz informacji wymaganych przepisami ust. 2.
4.
W przypadku gdy dana osoba nie może przeprowadzić zgłoszonej czynności w odpowiednim czasie z powodu siły wyższej, Państwa Członkowskie określają warunki, zgodnie z którymi osoba ta dokonuje nowego zgłoszenia odpowiedniemu organowi w celu umożliwienia przeprowadzenia niezbędnych kontroli.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję na piśmie o takich przepisach.
5.
Powiadomienia określone w ust. 1 nie są wymagane w Wielkim Księstwie Luksemburga.
6.
Szczegóły dotyczące czynności zwiększenia stężenia alkoholu wprowadza się do rejestrów niezwłocznie po zakończeniu czynności wzmacniania, zgodnie z przepisami przyjętymi stosownie do art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
W przypadkach, w których wcześniejsze zgłoszenia obejmujące kilka czynności nie wskazują dnia i czasu rozpoczęcia czynności, wpis w rejestrze musi być dokonany także przed rozpoczęciem każdej czynności.
ROZDZIAŁ II
ZAKWASZANIE I ODKWASZANIE
Artykuł 26
Przepisy administracyjne stosowane do zakwaszania i odkwaszania
1.
W przypadku zakwaszania i odkwaszania podmioty dokonują zgłoszeń, określonych w załączniku V pkt G ust. 5 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, nie później niż drugiego dnia po przeprowadzeniu pierwszej czynności w każdym roku winnym.
Powiadomienia takie są ważne w stosunku do wszystkich czynności przeprowadzanych w danym roku winnym.
2.
Powiadomienia określone w ust. 1 sporządzane są na piśmie i zawierają następujące informacje:
- nazwisko i adres osoby dokonującej zgłoszenia,
- rodzaj danej czynności,
- miejsce, w którym czynność ma być przeprowadzona.
3.
Szczegóły dotyczące każdej czynności zakwaszenia i odkwaszenia są wprowadzane do rejestrów, zgodnie z przepisami przyjętymi stosownie do art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
ROZDZIAŁ III
WSPÓLNE ZASADY STOSOWANE W ODNIESIENIU DO WZBOGACANIA, ZAKWASZANIA I ODKWASZANIA
Artykuł 27
Zakwaszanie i wzbogacanie tego samego produktu
Decyzję w sprawie przypadków, w których zakwaszanie i odkwaszanie tego samego produktu, w rozumieniu przepisów załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jest dozwolone zgodnie z załącznikiem V pkt E ust. 7 do tego rozporządzenia, podejmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 tego rozporządzenia i są to przypadki takie, jak określono w załączniku XV do tego rozporządzenia.
Artykuł 28
Zasady ogólne stosowane w odniesieniu do wzbogacania, zakwaszania i odkwaszania produktów innych niż wino
Procesy określone w załączniku V pkt G ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przeprowadza się jednorazowo.
Państwa Członkowskie mogą jednak zezwolić na przeprowadzenie niektórych procesów w kilku czynnościach, w przypadku gdy przyczynia się to do ulepszenia winifikacji danych produktów.
W takich wypadkach limity ustanowione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 stosuje się w odniesieniu do całej czynności.
Artykuł 29
Odstępstwo od terminów ustanowionych dla wzbogacania, zakwaszania i odkwaszania
W drodze odstępstwa od terminów ustanowionych w załączniku V pkt G ust. 7 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 czynności wzbogacania, zakwaszania i odkwaszania można przeprowadzić przed terminami ustalonymi z załączniku XVI do tego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ IV
SŁODZENIE
Artykuł 30
Zasady techniczne stosowane podczas słodzenia
Słodzenie win stołowych i win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr) dopuszczone jest tylko na etapie produkcji i sprzedaży hurtowej.
Artykuł 31
Przepisy administracyjne stosowane podczas słodzenia
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna zamierzająca dokonać słodzenia powiadamia właściwy organ Państwa Członkowskiego, na którego terytorium czynność ma być przeprowadzana.
2.
Zgłoszenia sporządza się na piśmie i właściwe władze powinny je otrzymać co najmniej 48 godzin przed dniem przeprowadzenia czynności.
Jednakże gdy przedsiębiorstwo dokonuje słodzenia w sposób stały, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na powiadomienie obejmujące kilka czynności lub określony okres wysłane właściwym władzom.
Powiadomienie takie jest przyjmowane tylko pod warunkiem, że przedsiębiorstwo prowadzi pisemny rejestr każdej czynności słodzenia oraz rejestry informacji wymaganych przepisami ust. 3.
3.
Zgłoszenia zawierają następujące informacje:
a) w odniesieniu do czynności słodzenia przeprowadzonych zgodnie z załącznikiem V pkt F ust. 1 lit. a) oraz załącznikiem VI pkt G ust. 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
i) ilość oraz całkowite i rzeczywiste stężenie alkoholu wina stołowego lub wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr), które będzie słodzone;
ii) ilość oraz całkowite i rzeczywiste stężenie alkoholu moszczu gronowego, który będzie dodawany;
iii) ilość oraz całkowite i rzeczywiste stężenie alkoholu wina stołowego lub wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) po dosłodzeniu;
b) w odniesieniu do czynności słodzenia przeprowadzonych zgodnie z załącznikiem V pkt F ust. 1 lit. b) oraz załącznikiem VI pkt G ust. 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
i) ilość oraz całkowite i rzeczywiste stężenie alkoholu wina stołowego lub wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr), które będzie słodzone;
ii) ilość oraz całkowite i rzeczywiste stężenie alkoholu moszczu gronowego lub, w odpowiednim przypadku, ilość i gęstość skoncentrowanego moszczu gronowego, który będzie dodawany;
iii) ilość oraz całkowite i rzeczywiste stężenie alkoholu wina stołowego lub wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) po dosłodzeniu.
4.
Osoby określone w ust. 1 prowadzą rejestry przychodu i rozchodu towarów wskazujące ilości moszczu gronowego lub skoncentrowanego moszczu gronowego, które posiadają w celu przeprowadzenia słodzenia.
Artykuł 32
Słodzenie niektórych win przywożonych
Słodzenie win przywożonych, określonych w załączniku V pkt F ust. 3 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, podlega warunkom ustanowionym w art. 30 i 31 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 33
Zasady szczególne stosowane przy słodzeniu win likierowych
1.
Słodzenie, przeprowadzane na warunkach ustanowionych w załączniku V pkt J ust. 6 lit. a) tiret drugie do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dopuszczone jest w odniesieniu do "vino generoso de licor" zgodnie z określeniem w załączniku VI pkt L ust. 11 do tego rozporządzenia.
2.
Słodzenie przeprowadzane na warunkach ustanowionych w załączniku V pkt J ust. 6 lit. a) tiret trzecie do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dopuszczone jest w odniesieniu do gatunkowego wina likierowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) Madeira.
ROZDZIAŁ V
KUPAŻ
Artykuł 34
Definicja
1. "Kupaż" w rozumieniu art. 46 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oznacza mieszanie ze sobą win lub moszczy pochodzących z:
a) różnych państw;
b) różnych stref uprawy winorośli we Wspólnocie, w rozumieniu przepisów załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, lub różnych stref produkcji w państwach trzecich;
c) z tej samej strefy uprawy winorośli we Wspólnocie lub z tej samej strefy produkcji w państwie trzecim, ale będące:
- różnego pochodzenia geograficznego, lub
- różnych odmian winorośli, lub
- z różnych zbiorów,
pod warunkiem że pochodzenie geograficzne, odmiana winorośli lub rok zbioru jest określony, lub istnieje obowiązek określenia, w opisie danego produktu; lub
d) odmiennych kategorii win lub moszczy.
2.
Za odmienne kategorie wina lub moszczu uważa się:
- wino czerwone, wino białe oraz moszcze lub wina nadające się do otrzymania jednej z tych kategorii wina,
- wino stołowe, wino gatunkowe produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) oraz moszcze lub wina nadające się do otrzymania jednej z tych kategorii wina.
Dla celów niniejszego ustępu wino różowe traktuje się jak wino czerwone.
3.
Następujących procesów nie uważa się za kupaż:
a) dodawanie skoncentrowanego moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego w celu zwiększenia naturalnego stężenia alkoholu danego produktu;
b) słodzenie:
- wina stołowego,
- wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr), w przypadku gdy substancja słodząca pochodzi z określonego regionu, którego nazwę wino nosi, lub jest rektyfikowanym skoncentrowanym moszczem gronowym;
c) produkcja wina gatunkowego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr) zgodnie z tradycyjnymi praktykami, określonymi w załączniku VI pkt D ust. 2 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 35
Zasady ogólne stosowane podczas kupażu
1.
Kupaż lub mieszanie:
- win stołowych ze sobą, lub
- win nadających się do otrzymania win stołowych ze sobą lub z winami stołowymi, lub
- win gatunkowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr) ze sobą,
jest zakazane, jeżeli którykolwiek ze składników nie spełnia wymogów rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub niniejszego rozporządzenia.
2.
Wyniku mieszania świeżych winogron, moszczu gronowego, moszczu winogronowego w trakcie fermentacji lub młodego wina, którego fermentacja jeszcze się nie zakończyła, w przypadku gdy którykolwiek z tych produktów nie posiada właściwości wymaganych do uzyskania wina stołowego lub wina nadającego się do otrzymania wina stołowego, z produktami nadającymi się do otrzymania takiego wina lub z winem stołowym, nie uważa się za wino stołowe lub wino nadające się do otrzymania wina stołowego.
3.
W przypadku kupażu oraz z zastrzeżeniem przepisów następnych ustępów jedynymi produktami, które mogą być uważane za wina stołowe, są produkty powstające w wyniku zmieszania za sobą win stołowych lub zmieszania win stołowych z winami nadającymi się do otrzymania win stołowych, pod warunkiem że takie wina nadające się do otrzymania win stołowych mają całkowite naturalne stężenie alkoholu nieprzekraczające 17 % objętościowych.
4. Bez uszczerbku dla przepisów art. 44 ust. 7 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz art. 36 niniejszego rozporządzenia kupaż wina nadającego się do otrzymania wina stołowego z:
a) winem stołowym może dać wino stołowe, tylko w przypadku gdy czynność jest przeprowadzana w strefie uprawy winorośli, w której zostało wyprodukowane wino nadające się do otrzymania wina stołowego;
b) innym winem nadającym się do otrzymania wina stołowego może dać wino stołowe, tylko w przypadku gdy:
- drugie wino nadające się do otrzymania wina stołowego zostało wyprodukowane w tej samej strefie uprawy winorośli, oraz
- czynność jest przeprowadzana w tej samej strefie uprawy winorośli.
5.
Kupaż moszczu gronowego lub wina stołowego, które poddano praktyce enologicznej, określonej w załączniku IV ust. 1 lit. n) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z moszczem gronowym lub winem, które nie było poddane tej praktyce, jest zakazany.
Artykuł 36
Zasady szczególne stosowane w odniesieniu do kupażu win białych i czerwonych w Hiszpanii
1. Stosownie do przepisów art. 42 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 kupaż wina nadającego się do otrzymania białego wina stołowego lub białego wina stołowego z winem nadającym się do otrzymania czerwonego wina stołowego lub z czerwonym winem stołowym jest dozwolony w Hiszpanii do dnia 31 lipca 2005 r., pod warunkiem że otrzymany produkt posiada cechy charakterystyczne czerwonego wina stołowego.
2.
Hiszpańskie wina stołowe czerwone i różowe powstające w wyniku kupażu określonego w ust. 1 nie mogą być przedmiotem handlu z innymi Państwami Członkowskimi lub wywozu do państw trzecich.
3.
Do celów ust. 2 właściwy organ wyznaczony przez Hiszpanię zapewnia pochodzenie hiszpańskich win stołowych czerwonych i różowych przez dołączanie pieczęci w polu przeznaczonym na urzędowe komentarze w dokumencie przewidzianym w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, poprzedzonego wyrazami "wino nieuzyskane poprzez kupaż wina białego/czerwonego".
ROZDZIAŁ VI
DODAWANIE INNYCH PRODUKTÓW
Artykuł 37
Dodawanie destylatu do win likierowych i niektórych gatunkowych win likierowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr)
Cechy charakterystyczne destylatu winnego i destylatu z suszonych winogron, który można dodać do win likierowych i niektórych gatunkowych win likierowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr), zgodnie z załącznikiem V pkt J ust. 2 lit. a) ppkt i) tiret drugie do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, są określone w załączniku XVII do tego rozporządzenia.
Artykuł 38
Dodawanie innych produktów i stosowanie moszczu gronowego podczas przygotowywania niektórych gatunkowych win likierowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr)
1.
Wykaz gatunkowych win likierowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr), których przygotowanie wymaga użycia moszczu gronowego lub jego mieszanki z winem zgodnie z załącznikiem V pkt J ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jest ustalony w załączniku XVIII pkt A do tego rozporządzenia.
2.
Wykaz gatunkowych win likierowych produkowanych w określonym regionie geograficznym (psr), do których można dodawać produkty określone w załączniku V pkt J ust. 2 lit. b) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jest ustalony w załączniku XVIII pkt B do tego rozporządzenia.
Artykuł 39
Dodawanie alkoholu do wina półmusującego
Stosownie do przepisów art. 42 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dodatek alkoholu do wina półmusującego nie powoduje zwiększenia całkowitego stężenia alkoholu wina półmusującego o więcej niż 0,5 % objętościowego. Alkohol może być dodany wyłącznie w postaci expedition liqueur i pod warunkiem że taka metoda jest dopuszczona na mocy przepisów obowiązujących w Państwie Członkowskim produkcji oraz że takie przepisy zostały podane do wiadomości Komisji i innym Państwom Członkowskim.
ROZDZIAŁ VII
WYMOGI DOTYCZĄCE DOJRZEWANIA
Artykuł 40
Dojrzewanie niektórych win likierowych
Dojrzewanie, zgodnie z warunkami ustanowionymi w załączniku V pkt J ust. 6 lit. c) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dopuszczone jest w odniesieniu do gatunkowego wina likierowego produkowanego w określonym regionie (psr) Madeira.
TYTUŁ III
DOŚWIADCZALNE WYKORZYSTANIE NOWYCH PRAKTYK ENOLOGICZNYCH
Artykuł 41
Zasady ogólne
1. W celach doświadczalnych, określonych w art. 46 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, każde Państwo Członkowskie może zezwolić na stosowanie niektórych praktyk enologicznych lub procesów nieprzewidzianych w tym rozporządzeniu przez okres maksymalnie trzech lat, pod warunkiem że:
- dane praktyki i procesy spełniają wymogi ustanowione w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999,
- takie praktyki i procesy są stosowane do ilości nieprzekraczających 50000 hektolitrów rocznie w odniesieniu do każdego doświadczenia,
- otrzymane produkty nie są wysyłane poza Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzano doświadczenie,
- zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie na początku doświadczenia o warunkach zezwolenia.
"Doświadczenie" oznacza czynność lub czynności przeprowadzane w kontekście dobrze zdefiniowanego projektu badawczego z jednym protokołem z doświadczenia.
2.
Przed końcem okresu określonego w ust. 1 zainteresowane Państwo Członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie z dopuszczonego doświadczenia, a Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie o jego wynikach.
W zależności od tych wyników zainteresowane Państwo Członkowskie może ubiegać się o wydanie przez Komisję zezwolenia na kontynuację doświadczenia, w miarę możliwości z większą ilością niż w pierwotnym doświadczeniu, na następny okres nie dłuższy niż trzy lata.
Państwo Członkowskie składa odpowiednią dokumentację na poparcie wniosku.
3.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, podejmuje decyzję w sprawie wniosku określonego w ust. 2.
W tym samym czasie Komisja może podjąć decyzję zezwalającą na kontynuację doświadczenia w innych Państwach Członkowskich na tych samych warunkach.
4.
Pod koniec okresu określonego w ust. 1 lub, w miarę potrzeby, w ust. 2 oraz po zebraniu wszystkich informacji dotyczących doświadczenia Komisja może, gdzie stosowne, przedłożyć Radzie wniosek ostatecznego zezwolenia na prowadzenie praktyk enologicznych i procedur objętych doświadczeniem.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 42
Wino produkowane przed dniem 1 sierpnia 2000 r.
Wino produkowane przed dniem 1 sierpnia 2000 r. może być oferowane lub dostarczane do bezpośredniego spożycia przez ludzi po tej dacie, pod warunkiem że jest zgodne z regułami wspólnotowymi lub krajowymi obowiązującymi przed tą datą.
Artykuł 43
Wymogi dotyczące destylacji, przewozu i wykorzystania produktów niezgodnych z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub niniejszego rozporządzenia
1.
Produkty, które stosownie do art. 45 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 nie mogą być oferowane lub dostarczane do bezpośredniego spożycia przez ludzi, niszczy się.
Państwa Członkowskie mogą jednak dopuścić wykorzystanie niektórych produktów, których właściwości określą, przez gorzelnie lub wytwórnie octu lub w celach przemysłowych.
2.
Gorzelnicy lub kupcy nie mogą posiadać takich produktów bez odpowiedniej podstawy prawnej i można je przewieźć tylko do gorzelni, wytwórni octu oraz zakładów wykorzystujących je w celach przemysłowych lub do niszczenia roślin.
3.
Państwa Członkowskie mogą posiadać środki denaturujące lub wskaźniki dodawane do win, określone w poprzednim ustępie w celu ułatwienia ich identyfikacji.
W przypadkach, w których jest to uzasadnione, Państwa Członkowskie mogą również zakazać sposobów wykorzystania przewidzianych w ust. 1 i nakazać zniszczenie tych produktów.
Artykuł 44
Utrata mocy
1. Rozporządzenia (EWG) nr 1618/70, nr 1972/78, nr 2394/84, nr 305/86, nr 1888/86, nr 2094/86, nr 2202/89, nr 2240/89, nr 3220/90 i nr 586/93 oraz rozporządzenia (WE) nr 3111/93 i nr 1128/96 niniejszym tracą moc.
2.
Rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 stosuje się do produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 uchyla się z dniem 1 sierpnia 2001 r. część 1 ust. 5, część 3 ust. 5, część 5 ust. 3.2, część 12 ust. 3, część 16 ust. 3, część 18 ust. 3, część 23 ust. 3, część 25 ust. 2.3, część 26 ust. 3, część 27 ust. 3, część 30 ust. 3, część 37 ust. 3 i część 40 ust. 1.4.
Artykuł 45
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000
z dnia 25 lipca 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 24, 25, 26, 33, 34, 35, 36 i 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tytuł III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustanawia ogólne zasady w sprawie mechanizmów rynkowych, a w pozostałym zakresie odsyła do szczegółowych przepisów wykonawczych, które zostaną przyjęte przez Komisję.
(2) Dotychczas zasady te były zawarte w wielu rozporządzeniach Wspólnoty; w interesie podmiotów gospodarczych działających we Wspólnocie oraz organów odpowiedzialnych za stosowanie reguł wspólnotowych leży zebranie wszystkich tych przepisów w jedno rozporządzenie.
(3) Takie rozporządzenie powinno obejmować obecne zasady i dostosować je do nowych wymogów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Zasady te muszą być uproszczone i bardziej spójne, a niektóre luki należy uzupełnić w celu zapewnienia spójności reguł wspólnotowych w tej dziedzinie.
Ponadto, niektóre zasady należy uszczegółowić w celu zapewnienia większej pewności prawnej podczas ich stosowania.
(4) Artykuł 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wprowadza system pomocy dotyczący wykorzystywania moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego wytworzonego z winogron produkowanych we Wspólnocie na potrzeby produkcji soku winogronowego lub innych produktów spożywczych wytwarzanych razem z takim sokiem.
(5) Takie inne produkty spożywcze powinny zostać określone.
(6) Celem gospodarczym systemu pomocy jest wsparcie wykorzystywania przy produkcji soku winogronowego lub innych produktów spożywczych wytworzonych z takiego soku, surowców pochodzących ze Wspólnoty a nie surowców przywożonych.
W związku z tym pomoc powinny być przyznawana tym, którzy wykorzystują surowce, tj. przetwórcom.
(7) Należy zastrzec, że pomoc jest przyznawana wyłącznie na surowce posiadające cechy jakościowe wymagane do przetworzenia na sok winogronowy.
Należy zatem określić w szczególności, że winogrona i moszcz gronowy objęte oświadczeniempowinny mieć w temperaturze 20 °C gęstość 1,055-1,100 gramów na centymetr sześcienny.
(8) Stosowanie systemu pomocy wymaga monitorowania przez system administracyjny pochodzenia produktów kwalifikujących się do uzyskania pomocy oraz ich zamierzonego zastosowania.
(9) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu pomocy oraz kontroli, zainteresowani przetwórcy powinni zostać zobowiązani do składania pisemnych oświadczeń zawierających informacje niezbędne do umożliwienia monitorowania działań.
(10) Jednakże, w celu uniknięcia wykonywania przez zainteresowanych przetwórców i właściwe władze nadmiaru czynności administracyjnych, nie należy wymagać uprzednich pisemnych oświadczeń od przetwórców wykorzystujących każdego roku winnego jedynie niewielkie ilości winogron lub moszczu gronowego.
Ilość tę należy ustalić.
Tym niemniej, zainteresowani przetwórcy na początku każdego roku winnego powinni powiadamiać właściwe władze w ich Państwie Członkowskim o zamiarze przetworzenia określonej ilości winogron lub moszczu gronowego.
(11) W przypadku gdy przetwórca nie wykorzystuje wymienionych wyżej produktów, w szczególności, gdy właściwy organ kontrolny znajduje się w innym Państwie Członkowskim niż przetwórca, takiemu organowi trudno jest niekiedy ustalić, czy oświadczenie dotyczy moszczu gronowego, któremu nie przyznano pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia czy soku winogronowego, w stosunku do którego wniosek o przyznanie pomocy został już złożony.
Dokumenty przewozowe towarzyszące omawianym produktom powinny zatem wskazywać, czy wniosek o przyznanie pomocy został złożony.
(12) Aby system pomocy znacząco wpływał na wzrost wykorzystania wspólnotowych surowców, należy ustalić, że wnioski o przyznanie pomocy muszą być składane w odniesieniu do określonej minimalnej ilości każdego produktu.
(13) Na mocy art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 część pomocy należy wykorzystać na zorganizowanie kampanii promującej spożycie soku winogronowego. Odsetek pomocy przeznaczony na ten cel powinien być wystarczający, aby wygenerować fundusze odpowiednie do sfinansowania skutecznej kampanii promocyjnej.
(14) Przetwórstwo jest prowadzone zarówno przez okazjonalnych przetwórców, jak również przez przedsiębiorstwa prowadzące stałą działalność.
Szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy powinny uwzględniać tę różnicę.
(15) W celu umożliwienia przeprowadzania niezbędnych kontroliprzez właściwe władze Państw Członkowskich należy określić obowiązki przetwórców w zakresie prowadzenia rachunku zapasów.
(16) W celu uniknięcia nieprzewidzianych wydatków oraz w celu ułatwiania przeprowadzania kontroli, w oparciu o zwykłe techniki przetwórcze powinien zostać określony maksymalny współczynnik między wykorzystywanym surowcem a uzyskiwanym sokiem winogronowym.
(17) Niektórzy przedsiębiorcy z przyczyn ekonomicznych przechowują uzyskany sok winogronowy przez długi okres przed wprowadzeniem go do obrotu z przeznaczeniem do spożycia.
W związku z tym, należy wprowadzić system zaliczek, aby pomoc mogła być wypłacana na rzecz przedsiębiorców z góry, po złożeniu odpowiednich zabezpieczeń, które uchronią właściwe władze przed ryzykiem dokonywania nienależnych wypłat.
Należy zatem określić terminy wypłat zaliczek oraz szczegółowe zasady zwracania zabezpieczeń.
(18) Zainteresowana strona w celu uzyskania pomocy powinna złożyć wniosek wraz z określonymi dokumentami towarzyszącymi.
Aby zapewnić jednakowe funkcjonowanie systemu we wszystkich Państwach Członkowskich, należy określić terminy składania wniosków oraz terminy wypłacania pomocy przetwórcom.
(19) Na mocy art. 44 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, sok winogronowy nie może być przerabiany na wino ani dodawany do wina. W celu zapewnienia przestrzegania tego przepisu należy określić obowiązki i szczególne środki kontroli stosowane wobec przetwórców i rozlewni soku winogronowego.
(20) Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wprowadza system pomocy dotyczący skoncentrowanego moszczu gronowego i rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego wytworzonego we Wspólnocie i używanego do zwiększania stężenia alkoholu win.
(21) Na podstawie art. 36 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 mogą być ustanowione szczegółowe zasady, w szczególności dotyczące warunków przyznawania pomocy.
Na tej podstawie należy ustanowić zasady stosowania pomocy w odniesieniu do drobnych producentów.
Należy również zastrzec, że jedynie producenci, którzy wypełnili w określonym okresie obowiązki nałożone przez Wspólnotę, mają prawo korzystać z pomocy w ramach tego systemu.
(22) Właściwe władze muszą być powiadamiane o czynnościach wzmacniania polegających na dodawaniu skoncentrowanego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego oraz o posiadanych ilościach tych produktów. Ponieważ ilości tych produktów zużywane lub zużyte do wzmocnienia muszą być odnotowywane w rejestrach, przewidzianych w art. 70 ust. 2 rozrządzenia (WE) nr 1493/1999, nie ma potrzeby wymagać przedstawiania dodatkowych dokumentów w celu uzyskania pomocy.
(23) W celu zapewnienia jednolitego stosowania omawianego systemu pomocy powinna zostać przeprowadzona na poziomie Wspólnoty harmonizacja metod ustalania potencjalnego stężenia alkoholu moszczy.
(24) Cena zakupu moszczu gronowego wykorzystywanego do produkcji skoncentrowanego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego zależy od jego potencjalnego naturalnego stężenia alkoholu.W celu uwzględnienia tego faktu oraz uniknięcia naruszenia istniejącej struktury handlu, pomoc powinna być zróżnicowana po to, aby większa kwota mogła być przyznana w odniesieniu do skoncentrowanego moszczu gronowego oraz rektyfikowanegoskoncentrowanego moszczu gronowego z regionów Wspólnoty położonych najdalej na południe, które tradycyjnie wytwarzają moszcz o najwyższym potencjalnym naturalnym stężeniu alkoholu.
(25) Artykuł 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wprowadza system pomocy dotyczący wykorzystywania moszczy gronowych i skoncentrowanych moszczy gronowych wytwarzanych w strefach uprawy winorośli C III a) i C III b) w celu przygotowania niektórych produktów objętych kodem CN 220600 w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii, a także dotyczący wykorzystywania skoncentrowanego moszczu gronowego wytwarzanego we Wspólnocie do produkcji określonych produktów wprowadzanych do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii z instrukcjami informującymi, jak uzyskać z nich napój imitujący wino.
(26) Produkty objęte kodem CN 220600, określone w art. 35 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, są obecnie wytwarzane wyłącznie ze skoncentrowanego moszczu gronowego. Dlatego też, na tym etapie należy oddzielnie ustalić pomoc w związku z wykorzystywaniem skoncentrowanego moszczu gronowego.
(27) W celu umożliwienia przeprowadzania niezbędnych kontroli przez właściwe władze Państw Członkowskich należy określić obowiązki przetwórców w zakresie prowadzenia rachunku zapasów.
(28) W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu pomocy oraz kontroli, zainteresowani przedsiębiorcy powinni zostać zobowiązani do składania pisemnych wniosków zawierających informacje potrzebne do identyfikacji produktu i umożliwiające przeprowadzenie kontroli działalności.
(29) Aby system pomocy znacząco wpływał na wzrost wykorzystania wspólnotowych produktów, należy ustalić, że wnioski o przyznanie pomocy muszą być składane w odniesieniu do określonej minimalnej ilości każdego produktu.
(30) Pomoc jest przyznawana na produkty, które spełniają minimalne cechy jakościowe wymagane przy ich wykorzystywaniu w celach określonych w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(31) W celu umożliwienia przeprowadzania niezbędnych kontroli przez właściwe władze Państw Członkowskich należy określić obowiązki przetwórców w zakresie prowadzenia rachunku zapasów.
(32) Prawo do pomocy nabywa się z chwilą zakończenia czynności przetwórczych.
W celu uwzględnienia ubytków technicznych, ilość rzeczywiście wykorzystywana może być do 10 % mniejsza niż ilość wskazana we wniosku.
(33) Przedsiębiorcy z przyczyn technicznych robią zapasy magazynowe na długo przed wyprodukowaniem produktów wprowadzanych do obrotu.
W związku z tym należy wprowadzić system zaliczek, aby pomoc mogła być wypłacana na rzecz przedsiębiorców z góry po złożeniu odpowiednich zabezpieczeń, które uchronią właściwe władze przed ryzykiem dokonywania nienależnych wypłat.
Należy zatem określić terminy wypłat zaliczek oraz szczegółowe zasady zwracania zabezpieczeń.
(34) Na mocy rozdziału I tytuł III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 może być przyznawana pomoc w odniesieniu do prywatnego składowaniawina stołowego, moszczu gronowego, skoncentrowanego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego.
Na mocy art. 24 ust. 2 tego rozporządzenia przyznanie pomocy jest uzależnione od zawarcia umów składu.
Powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady dotyczące zawierania umów, ich treści, okresu ważności oraz skutki takich umów.
(35) Należy zdefiniować pojęcie "producent" oraz z uwagi na obowiązki nakładane na takie osoby, należy zastrzec, że producenci muszą być właścicielami produktów objętych umowami składu.
(36) Produkty objęte umową składu powinny być objęte skuteczną kontrolą.
W tym celu agencjainterwencyjna Państwa Członkowskiego powinna być uprawniona do zawierania umów tylko w odniesieniu do ilości składowanych na terytorium tego Państwa Członkowskiego i powinna być powiadamiana o wszelkich zmianach dotyczących produktu lub miejsca składowania.
(37) W celu zachowania jednolitości, umowy powinny być zawierane na takich samych warunkach w całej Wspólnocie oraz powinny być na tyle precyzyjne, aby można było zidentyfikować produkt, którego dotyczą.
(38) Doświadczenia związane z różnymi systemami dotyczącymi prywatnego składowania produktów rolnych wskazują, że konieczne jest określenie zakresu, w jakim rozporządzenie Rady (EWG, EURATOM) nr 1182/71 stosuje się do określania okresów, dat i terminów związanych z tymi systemami oraz że daty rozpoczęcia i zakończenia umownego składowania powinny być ściśle określone.
(39) Na mocy art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG, EURATOM) nr 1182/71, w przypadku gdy ostatni dzień okresu przypada na dzień świąteczny, niedzielę lub sobotę, termin upływa z końcem ostatniej godziny następnego dnia roboczego. Stosowanie tego przepisu w odniesieniu do umów składu nie musi leżeć w interesie przedsiębiorców, ponieważ mogłoby to doprowadzić do nierównego ich traktowania w sytuacji, gdyby ostatnie dni składowania zostały przesunięte. Należy zatem przewidzieć odstępstwo w przypadku gdy ostatni dzień składowania został ustalony w umowie.
(40) W celu zapewnienia wpływu systemu umów na ceny rynkowe, umowy powinny być zawierane jedynie w odniesieniu do znacznych ilości.
(41) Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania powinna być ograniczona do produktów, które mają wpływ na ceny rynkowe.
Wobec tego pomoc powinna być przyznawana tylko na produkty niepakowne.
Z tych samych przyczyn umowy powinny dotyczyć tylko produktów o wystarczająco wysokiej jakości.
W przypadku wina stołowego umowy powinny dotyczyć win w zaawansowanym stadium przygotowania, ale należy umożliwić przeprowadzanie w okresie obowiązywania umowy wszelkich procesów enologicznych niezbędnych do konserwacji produktu.
(42) W celu wspierania podnoszenia jakości należy ustalić minimalne stężenie alkoholu wina i moszczu uprawniające do uzyskania pomocy do składowania.
Z tego samych powodów należy zastrzec możliwość wprowadzania, w odniesieniu do wina stołowego objętego umowami składu, bardziej rygorystycznych kryteriów w zależności od jakości zbiorów.
(43) W celu uniknięcia nadużywania systemu, wino stołowe, które było przechowywane na podstawie umowy, nie może zostać następnie uznane za wino gatunkowe psr.
(44) W celu zapobieżenia wywierania wpływu na sytuację rynkową przez produkty objęte umową składu należy zakazać, w okresie obowiązywania umowy, wprowadzania do obrotu i niektórych czynności mających na celu przygotowanie wprowadzenia produktów do obrotu.
(45) Na mocy art. 26 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, mogą zostać przyjęte zasady zezwalające na przetwarzanie moszczu gronowego, objętego umową długoterminową, na skoncentrowany moszcz gronowy lub rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy w okresie obowiązywania tej umowy. Z uwagi na to, że takie przetwarzanie jest normalną działalnością, zezwolenie powinno być udzielone na stałe.
(46) Agencje interwencyjne powinny być powiadamiane o każdym przetwarzaniu moszczu gronowego, objętego umową składu, aby mogły przeprowadzić niezbędne kontrole.
(47) Przetwarzanie moszczu gronowego na skoncentrowany moszcz gronowy i rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy musi prowadzić do zmniejszenia ilości składowanego produktu i w rezultacie do obniżenia kosztów składowania.
Jednakże, z uwagi na to, że uzyskany produkt ma większą wartość, obniżenie kosztów składowania jest wyrównywane przez wzrost odsetek.
W związku z tym uzasadnione jest, w przypadkach w których produkt jest przetwarzany w okresie składowania, utrzymanie pomocy na poziomie obliczonym na podstawie ilości moszczu gronowego objętego umową przed przetworzeniem, przez cały okres obowiązywania umowy.
Ponadto uzyskane produkty muszą posiadać właściwości wymagane regułami wspólnotowymi.
(48) Kwota pomocy przyznawanej w odniesieniu do prywatnego składowania powinna uwzględniać techniczne koszty składowania oraz odsetki.
Techniczne koszty składowania mogą być różne w zależności od rodzaju produktu, natomiast wysokość odsetek zależy od wartości produktu.
Wobec tego, w celu ułatwienia zarządzania, kwota pomocy na hektolitr dziennie powinna być ustalona dla poszczególnych grup win stołowych i moszczy.
Na mocy art. 25 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 należy ustalić kwotę pomocy w odniesieniu do skoncentrowanego moszczu gronowego przez zastosowanie przy kwocie pomocy w odniesieniu do moszczu gronowego współczynnika 1,5.
Jednakże, kwoty ustalone w niniejszym rozporządzeniu mogą być zmienione w celu uwzględnienia znaczących wahań cen rynkowych lub stóp procentowych.
(49) Należy także przewidzieć możliwość skrócenia okresu składowania w przypadkach, w których produkty są przeznaczone na wywóz po usunięciu ich z magazynu.
Dowód wywiezienia towarów powinien być dostarczony w taki sam sposób, jak w przypadku refundacji, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe przepisy stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych [2].
(50) W celu zapewnienia skuteczności tego systemu, uwzględniając jednocześnie wymogi administrowania agencji interwencyjnych, należy ustanowić terminy wypłacania pomocy.
Jednakże, w przypadku umów długoterminowych, w celu spełnienia przez producentów wymogów dotyczących płynności finansowej, Państwa Członkowskie powinny mieć prawo wprowadzenia systemu płatności zaliczkowych powiązany ze składaniem stosownych zabezpieczeń.
(51) W przypadku gdy umowa składu dotycząca wina stołowego wygasa, producent może, na wniosek, zawrzeć nową umowę korzystając z uproszczenia formalności, pod warunkiem, że warunki zawarcia nowej umowy dotyczącej tego samego produktu są spełnione.
(52) Rynek moszczu i skoncentrowanego moszczu do produkcji soku winogronowego rozwija się i w celu promowania wykorzystania produktów winiarskich do celów innych niż winiarskie, należy udzielić zezwolenia na sprzedaż moszczu i skoncentrowanego moszczu objętych umowami składu oraz przeznaczonych do produkcji soku winogronowego, od piątego miesiąca obowiązywania umowy, w drodze zwykłego powiadomienia agencji interwencyjnej przez producenta.
Ta sama możliwość powinna być stosowana w odniesieniu do promocji wywozu tych produktów.
(53) Należy określić produkty, które mogą być uzyskane w drodze destylacji i w szczególności, wprowadzić minimalne wymogi jakościowe dotyczące neutralnego alkoholu.
Przy określaniu tych wymogów należy uwzględnić postęp technologiczny oraz potrzebę zapewnienia możliwości normalnej sprzedaży wyprodukowanego alkoholu do różnych celów.
(54) Należy wzmóc kontrole produktów przeznaczonych do destylacji.
(55) W przypadku dobrowolnej destylacji na mocy art. 29 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, producenci powinni mieć obowiązek zawarcia umowa dostawy z gorzelniami, która ma być zatwierdzona przez agencję interwencyjną, aby można było prowadzić nadzór działań oraz aby można było sprawdzić wypełnianie przez obie strony ich obowiązków.
Przy stosowaniu takiego systemu może być dokładniej monitorowany wpływ ilościowy na rynek czynności związanych z destylacją.
Jednakże system umów powinien zostać dostosowany w celu uwzględnienia faktu, że niektórzy producenci powierzają destylację gorzelniom, podczas gdy inni posiadają własne gorzelnie.
(56) Niezbędne są przepisy szczególne, które zapewnią, że wino dostarczane w celu przeprowadzenia jednej z możliwych czynności destylacyjnych pochodzi z własnej produkcji producenta.
W tym celu producenci powinni być zobowiązani do przedstawienia dowodu, że rzeczywiście oni wyprodukowali i posiadają wino, które ma być dostarczone.
Potrzebne są również zasady w celu zapewnienia, że istotne elementy umów destylacji są odpowiednio kontrolowane.
(57) Doświadczenie wykazało, że należy dopuścić pewną tolerancję pod względem ilości i rzeczywistego stężenia alkoholu w % objętościowych wina objętego umowami dostawy.
(58) Należy ustalić terminy wypłacania pomocy przez agencje interwencyjne na rzecz gorzelni.
Należy również przewidzieć możliwość wypłacania gorzelniom pomocy z góry.
Potrzebny jest system zabezpieczeń w celu zapewnienia, że agencja interwencyjna nie zostanie narażona na nieuzasadnione ryzyko.
(59) W przypadku destylacji, określonej w art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, doświadczenie wykazało, że producenci mogą mieć niekiedy trudności z ustaleniem dokładnej ilości produktów, które mają dostarczyć zgodnie ze swoimi zobowiązaniami.
W przypadku gdy producenci dostarczyli niemal całą wymaganą ilość przed upływem terminu dostawy i muszą dokonać jedynie niewielkich dostosowań, nakładane na nich kary powinny pozostawać w stosownej proporcji do dokonanych naruszeń.
W takim przypadku należy uznać, że producenci tacy wypełnili swoje obowiązki w terminie pod warunkiem, że dostarczą pozostałe ilości w odpowiednim czasie.
(60) Destylacja, na mocy w art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, odgrywa znaczącą rolę w osiągnięciu równowagi na rynku wina stołowego i pośrednio pomaga w dostosowaniu potencjału produkcyjnego uprawy winorośli do wymogów.Obowiązkowa destylacja musi być w związku z tym wykonywana bardzo rygorystycznie, a wszystkie osoby zobowiązane do przeprowadzania destylacji, muszą rzeczywiście dostarczyć wymagane ilości do destylacji.
W pewnych przypadkach, odstąpienie od środków interwencyjnych nie było wystarczającą zachętą, aby zapewnić, że osoby zobowiązane do obowiązkowej destylacji, wypełnią swoje zobowiązania.
Dlatego też niezbędne są dodatkowe środki wspólnotowe przewidziane dla producentów, którzy nie wypełnili swoich zobowiązań w dozwolonym terminie, ale wypełnią je przed innym wyznaczonym terminem.
(61) Różne czynności destylacji wina mogą prowadzić do otrzymania neutralnego alkoholu, zdefiniowanego na podstawie kryteriów odnoszących się do jego składu, w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Należy przyjąć wspólnotowe metody analizy w celu zapewnienia, że kryteria te są spełniane.
(62) Metody powinny być obowiązkowe dla wszystkich transakcji handlowych oraz we wszystkich procedurach weryfikacyjnych.
Z uwagi na ograniczone instrumenty handlowe, należy zezwolić na niewielką liczbę zwykle stosowanych procedur tak, aby przedmiotowe czynniki można było określić szybko i z należytą dokładnością.
(63) Wspólnotowe metody analizy powinny być powszechnie uznane i jednolicie stosowane.
(64) W celu zapewnienia, że wyniki osiągnięte przy stosowaniu metod analitycznych, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1493/1999, są porównywalne, należy zdefiniować zasady dotyczące powtarzalności wyników uzyskanych przy zastosowaniu tych metod.
(65) Cenę skupu dostaw wina powinno stosować się loco gorzelnie.
W niektórych przypadkach transport jest zapewniany przez gorzelnię z powodów praktycznych.
W takich przypadkach koszty transportu powinny być odjęte od ceny skupu, aby nie naruszać powyższej praktyki, która często jest konieczna.
(66) Obowiązek przeprowadzania destylacji jest szczególnie uciążliwy dla poszczególnych producentów, którzy wytwarzają tylko niewielką ilość wina.
Koszty, jakie ponosiliby tacy producenci na przetransportowanie ich wytłoczyn winogronowych oraz osadu winnego w celu dokonania destylacji, nie pozostawałyby w żadnej rozsądnej proporcji do zysku, którego mogliby się spodziewać z alkoholu z nich wydestylowanego.
W związku z tym tacy producenci powinni zostać zwolnieni z obowiązku dostaw.
(67) Producenci powinni być zobowiązani, w odniesieniu do części wyprodukowanego przez siebie wina, którą faktycznie dostarczyli do destylacji na mocy art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, do dostarczenia tylko produktów ubocznych powstających przy produkcji wina w celu przeprowadzenia destylacji na mocy art. 27 tego rozporządzenia.
(68) Obowiązek destylacji produktów ubocznych jest nieproporcjonalnie uciążliwą przeszkodą dla niektórych producentów niewielkich ilości wina w niektórych strefach uprawy winorośli.
Na żądanie Państw Członkowskich, w których tacy producenci prowadzą działalność, powinni oni mieć możliwość wycofania ich produktów ubocznych pod nadzorem zamiast dostarczania ich do destylacji.
(69) Producenci, którzy dostarczają swoje wytłoczyny do produkcji enocyjaninu, dostarczają zwykle wytłoczyny winogronowe nieprzefermentowane.Proces, w wyniku którego poprzez ekstrakcję wytłoczyn uzyskiwany jest enocyjanin, powoduje, że wytłoczyny stają się nieprzydatne do dalszej fermentacji i destylacji.
W związku z tym tacy producenci powinni być zwolnieni z obowiązku przeprowadzania destylacji proporcjonalnie do ilości wytłoczynwinogronowych dostarczonych do takiego przetworzenia.
(70) W przypadku gdy wino dostarczone do destylacji jest wykorzystywane do produkcji octu winnego, ilość alkoholu dostarczanego agencjom interwencyjnym może ulec zmniejszeniu.
W związku z tym producenci powinni być zwolnieni z obowiązku destylacji, w przypadku gdy dostarczą wino do zakładów zajmujących się produkcją octu, które w innej sytuacji uzupełniałoby ilość przeznaczoną do obowiązkowej destylacji.
(71) W przypadku wycofywania produktów ubocznych winiarstwa pod nadzorem, na mocy art. 27 ust. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wszystkie takie produkty uboczne powinny zostać wycofane przed końcem roku winnego, w którym zostały wyprodukowane. W związku z tym niezbędny jest odpowiedni system kontroli, który nie będzie powodował nieproporcjonalnie wysokich kosztów administracyjnych, w szczególności w Państwach Członkowskich, w których produkcja wina jest bardzo niska.
(72) Dokumentacja dotyczącą dostarczania wytłoczyn,osadu winiarskiego oraz wina do gorzelni powinna wskazywać, czy gorzelnia znajduje się w tym samym Państwie Członkowskim co producent, czy w innym Państwie Członkowskim.
(73) Na mocy art. 27 ust. 11 i art. 28 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, gorzelnicy mogą zdecydować czy chcą otrzymać pomoc w odniesieniu do produktu, który ma być poddany destylacji, czy też dostarczyć produkt uzyskany w wyniku destylacji agencji interwencyjnej. Kwota pomocy powinna być ustalona na podstawie cen rynkowych na różne produkty, które mogą być uzyskane w wyniku destylacji.
(74) Aby kwalifikować się do uzyskania pomocy zainteresowane strony powinny złożyć wniosek razem z określonymi dokumentami towarzyszącymi.
Rodzaj i liczba wymaganych dokumentów powinny odzwierciedlać różnice między winem i osadem winnym oraz między wytłoczynami winogronowymi.
W celu zapewnienia jednolitego funkcjonowania systemu we wszystkich Państwach Członkowskich, wnioski powinny być składane oraz pomoc wypłacana gorzelniom w terminach, które należy ustanowić.
Gorzelnikom, którzy chociaż wykonali swoje podstawowe obowiązki, ale opóźniają się ze złożeniem na to dowodu, należy przyznać proporcjonalne świadczenie.
(75) Przy ustalaniu ceny, która będzie płacona przez agencje interwencyjne za dostarczone produkty, należy uwzględnić średnie koszty transportu i destylacji danych produktów.
(76) Jednolita cena normalna powinna być ustalona w odniesieniu do produktów dostarczonych agencjom interwencyjnym w związku z destylacją na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, niezależnie od pochodzenia surowców.
(77) W niektórych regionach Wspólnoty stosunek między ilością wytłoczyn a ilością wina i osadu winiarskiego jest taki, że średnie koszty destylacji różnią się od tych, które służą do ustalenia normalnej ceny.
W takiej sytuacji, w niektórych z tych regionów, z gospodarczego punktu widzenia jest lub może być niemożliwe osiągnięcie zamierzonego celu przez stosowanie obowiązku przeprowadzania destylacji produktów ubocznych winiarstwa.
Ceny zróżnicowane ze względu na surowiec produktu uzyskanego w wyniku destylacji powinny być w związku z tym ustalone jednocześnie jako cena normalna, pozostawiając Państwom Członkowskim możliwość decydowania, czy takie zróżnicowane ceny powinny być stosowane w regionach, w których stosowanie ceny normalnej mogłoby prowadzić do trudności opisanych wyżej.
(78) W następstwie zastosowania takiego rozwiązania nie mogą wzrosnąć wydatki ponoszone przez agencję interwencyjną, a w konsekwencji przez EFOGR.
Ceny zróżnicowane ze względu na pochodzenie alkoholu powinny wobec tego być skorelowane z ceną normalną w taki sposób, że średnia ważona cen uzależnionych od pochodzenia nie przekroczy ceny normalnej.
(79) Z uwagi na brak zorganizowanego wspólnotowego rynku alkoholu etylowego, agencje interwencyjne odpowiedzialne za wprowadzanie do obrotu alkoholu, który zobowiązane są przejąć po przeprowadzeniu destylacji, zgodnie z art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, powinny odsprzedać go po cenie niższej niż cena skupu.
Różnicę między ceną skupu a ceną sprzedaży takiego alkoholu pokrywa, według stawki standardowej, Sekcja Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
(80) Artykuł 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje destylację jako środek wsparcia rynku wina, a w konsekwencji jako ułatwienie ciągłości dostaw destylatu winnego do części sektora alkoholu spożywczego.
W celu uwzględnienia nadwyżek z końca roku środek należy wprowadzić w życie z dniem 1 września każdego roku gospodarczego.
(81) Ponieważ Komisja jest odpowiedzialna za organizowanie sprzedaży pewnych alkoholi winnych, potrzebuje bardziej szczegółowych informacji dotyczących transakcji przeprowadzanych na rynku alkoholi.
Informacje dotyczące alkoholu pochodzącego z obowiązkowej destylacji przesyłane Komisji przez Państwa Członkowskie, powinny być rozszerzone o informacje dotyczące alkoholu pochodzącego z dobrowolnej destylacji posiadanego przez agencje interwencyjne.
(82) Należy bardziej szczegółowo określić wymagane cechy charakterystyczne produktów, które mogą być dostarczone w celu przeprowadzenia destylacji.
(83) Produkty wprowadzane do gorzelni powinny być poddane fizycznej kontroli z zastosowaniem procedur zapewniających odpowiednią reprezentatywność.
(84) Należy określić konsekwencje ponoszone przez producentów, którzy nie dopełnili swoich obowiązków.
Jednakże, Komisja powinna przyjąć zasady dotyczące prawa do pomocy gorzelników, którzy nie dotrzymali niektórych terminów administracyjnych, uwzględniając w szczególności zasadę proporcjonalności.
(85) Niezbędne są zasady dotyczące przypadków siły wyższej, która może przeszkodzić w planowym przeprowadzeniu destylacji.
(86) W celu zapewnienia należytego nadzoru nad czynnościami destylacji, należy poddać gorzelników systemowi zatwierdzeń.
(87) Przy uwzględnieniu obecnej sytuacji na rynku wina przeznaczonego do destylacji, zarówno gorzelnikom jak i producentom wina wzmocnionego należy zezwolić na wzmacnianie takiego wina do destylacji, a wszystkie dotyczące tego uzgodnienia powinny zostać odpowiednio dostosowane.
(88) W celu zapewnienia najbardziej odpowiednich sposobów nadzoru, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzania ograniczeń dotyczących miejsc, w których może być prowadzone wzmacnianie wina do destylacji.
(89) Należy przyjąć szczegółowe zasady dotyczące płatności cen skupu za wino, wypłacania pomocy producentom wina wzmocnionego, płatności pomocy z góry oraz składania i zwrotu zabezpieczeń.
(90) Ponieważ dodanie do wina przeznaczonego do destylacji wskaźnika jest skuteczną metodą nadzoru, należy ustalić, że obecność takiego wskaźnika nie może stanowić przeszkody w swobodnym przepływie takiego wina lub produktów z niego uzyskanych.
(91) Uwzględniając sposób transportu produktów do gorzelni w niektórych Państwach Członkowskich, szczególnie w przypadku niewielkich ilości, Państwa Członkowskie powinny mieć prawo zezwalania na transportowanie tych produktów luzem.
(92) W przypadku, przewidzianym w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w odniesieniu do niektórych sposobów destylacji, cena skupu za wino powinna być obniżona, w przypadku gdy producenci zwiększyli stężenie alkoholu poprzez dodanie sacharozy lub skoncentrowanego moszczu gronowego, w stosunku do których pomoc otrzymali lub ubiegali się o jej przyznanie na mocy art. 34 tego rozporządzenia.
(93) Bardzo trudno jest powiązać wzrost stężenia alkoholu uzyskany przez każdego z producentów z winem dostarczonym do destylacji.
Ścisłe określanie korzyści gospodarczych uzyskanych przez każdego producenta wymagałoby w tej sytuacji nadmiernej liczby czynności administracyjnych, co mogłoby doprowadzić do opóźnienia wypłacania pomocy oraz wpłynąć na cały system interwencji.
Wobec tego cena skupu powinna być obniżona w oparciu o średni wzrost naturalnego stężenia alkoholu w każdej strefie uprawy winorośli.
W celu uniknięcia nadmiaru czynności administracyjnych koniecznych do sprawdzenia wzrostu stężenia alkoholu w odniesieniu do każdego producenta, cena skupu za każde takie wino dostarczone do destylacji powinna zostać obniżona o ustaloną kwotę w każdej strefie lub części strefy.
(94) Słusznym jest jedynie takie rozwiązanie, zgodnie z którym producenci powinni otrzymać pełną cenę tylko w przypadku, jeżeli nie zwiększyli stężenia alkoholu w jakiejkolwiek partii wina stołowego poprzez dodanie sacharozy lub skoncentrowanego moszczu gronowego na które otrzymali pomoc na mocy art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Ponadto producenci, którzy podnieśli stężenie alkoholu w mniejszej części swojej produkcji niż ta, którą dostarczyli do destylacji, powinni otrzymać pełną cenę za ilość stanowiącą różnicę między ilością wzmocnioną a ilością dostarczoną.
(95) Pomoc w odniesieniu do produktu uzyskanego w wyniku destylacji oraz cena produktów przejętych przez agencję interwencyjną w związku z destylacją na mocy art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, powinny być dostosowane w celu uwzględnienia obniżki ceny skupu wina.
(96) Jedną z cech wspólnotowego rynku alkoholi jest istnienie zapasów wynikających z prowadzenia interwencji na mocy z art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [3].
(97) Niezbędne są szczególne zasady szczegółowe dotyczące takich procedur przetargowych w celu zapewnienia równego traktowania wszystkich nabywców.
(98) Te zapasy alkoholu mogą być zbywane przy zastosowaniu trzech różnych procedur przetargowych, w zależności od zamierzonego wykorzystania i przeznaczenia alkoholu, a także od ilości alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
(99) Ponieważ celem stosowania procedur przetargowych jest uzyskanie najkorzystniejszej ceny, w przypadku gdy Komisja podejmie decyzję o sprzedaży z zastosowaniem procedury przetargowej, sprzedaż powinna być dokonana na rzecz oferenta, który zaproponuje najwyższą cenę.
Niezbędne są również zasady dotyczące sytuacji, w których w kilku ofertach zaproponowano tę samą cenę za tę samą partię.
(100) Powinny być dopuszczalne, pod pewnymi warunkami, przetargi prowadzone w odniesieniu do 5000 hektolitrów, aby nowe zastosowania alkoholu mogły zostać przetestowane na średnią skalę przemysłową, co w dłuższym terminie umożliwi rozwój rynku w odniesieniu do znaczących ilości wspólnotowego alkoholu bez destabilizowania rynku napojów spirytusowych.
(101) Niezbędne jest określenie, które formy przetwarzania na towary wywożone na mocy ustaleń uszlachetniania czynnego można uznać za równorzędne do rzeczywistych sposobów wykorzystania przemysłowego.
(102) W celu zapewnienia, że alkohol sprzedawany zgodnie z takimi procedurami przetargowymi jest rzeczywiście wykorzystywany do celów, które nie będą zakłócać rynku alkoholi, oferty powinny dokładnie podawać zamierzone przeznaczenie produktu.
(103) Należy zezwolić oferentom na składanie tylko jednej oferty w odniesieniu do każdego rodzaju alkoholu, każdego rodzaju końcowego wykorzystania produktu oraz procedury przetargowej.
Należy również określić prawne konsekwencje, które ponosić będą oferenci, którzy złożą więcej niż jedną ofertę.
(104) W celu ograniczenia wpływu na konkurencyjność w stosunku do produktów, które mogą być zastąpione przez alkohol, Komisja powinna mieć możliwość niedokonywania sprzedaży na podstawie otrzymanych ofert.
(105) Aby sprzedaż mogła być dokonana po otrzymaniu największej możliwej liczby złożonych ofert, w przypadku gdy proponowane ceny zostaną uznane za zadowalające, a proponowane końcowe zastosowania produktu są odpowiednie do rozwoju nowych przemysłowych rynków zbytu produktu, oferenci, którzy złożyli takie oferty, powinni z pewnymi zastrzeżeniami mieć możliwość nabycia zastępczej partii.
Taka procedura powinna zwiększyć sprzedaż wspólnotowego alkoholu i jednocześnie zmniejszyć zapasy, na zarządzanie którymi w innym przypadku trzeba byłoby ponieść wysokie koszty budżetowe.
(106) Niezależnie od marginesu tolerancji w odniesieniu do ilości alkoholu przeznaczonego na sprzedaż w drodze przetargu, cena, która ma być zapłacona przed wydaniem zlecenia przewozowego, powinna być obliczona w oparciu o ilości alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., w zaokrągleniu do jednego hektolitra.
(107) Procedury przetargowe na wywóz alkoholu do krajów regionu karaibskiego przeznaczonego do wykorzystania końcowego w sektorze paliwowym w celu zapewnienia tym krajom większej ciągłości dostaw Powinny być prowadzone regularnie.
Doświadczenie wskazuje, że istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że ten rynek zbytu doprowadzi do destabilizacji rynku oraz ten rynek zbytu stwarza znaczne możliwości dla rynku głównego.
(108) Wielkość partii przeznaczonych na sprzedaż w drodze przetargu z zamiarem wywozu do państw karaibskich powinna być powiązana z normalną zdolnością przewozową drogą morską, co pozwoli obniżyć koszty gwarancji wykonania ponoszone przez zainteresowanych kupców.
Terminy ustalone w odniesieniu do przewozów alkoholu powinny zostać odpowiednio dostosowane.
(109) Publiczna sprzedaż alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako paliwo we Wspólnocie powinna podlegać określonym warunkom, aby zapewnić przedsiębiorstwom, w pewnym zakresie, dostawy oraz aby uwzględnić koszty inwestycji w zakłady przetwórcze niezbędnych w tym konkretnym celu, jednakże bez wprowadzania przeszkód w fizycznym przemieszczaniu alkoholu przeznaczonego na sprzedaż.
(110) Należy ustalić, że tego rodzaju sprzedaż publiczna powinna obejmować kilka partii alkoholu w przypadkach gdy znaczne ilości zostały przeznaczone do takiej sprzedaży publicznej oraz że alkohol w kadziach nie może być fizycznie przemieszczany przed wydaniem zlecenia przewozowego.
(111) W przypadku sprzedaży w drodze przetargu lub sprzedaży publicznej z przeznaczeniem do wykorzystania jako paliwo, ponieważ faktyczny przewóz i przetworzenie alkoholu nastąpią po kilku latach, cena za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. proponowana przez oferenta, który wygrał przetarg, powinna być aktualizowana co trzy miesiące przy zastosowaniu współczynnika podanego w odpowiednim ogłoszeniu o zaproszeniu do składnia ofert, aby ceny płacone za sprzedany alkohol odpowiadały bardziej fluktuacjom cen paliwa na rynkach międzynarodowych.
(112) Z uwagi na rozmiar niektórych z tych kadzi, w których przechowuje się część alkoholu uzyskanego w wyniku obowiązkowej destylacji, jak również z uwagi na znaczny czas przechowywania tego alkoholu, nie można praktycznie dokładnie określić ilości alkoholu przeznaczonego na sprzedaż znajdującego się w poszczególnych kadziach.
(113) W takiej sytuacji każda procedura przetargowa dotycząca ostatecznie ilości alkoholu wynoszącej między 99 a 101 % ilości alkoholu pierwotnie przeznaczonego na sprzedaż, wprowadzonego do obrotu, powinna być uznana za ważną.
(114) Oświadczenia, w których oferenci zrzekają się wszelkich roszczeń dotyczących jakości i właściwości sprzedanego im alkoholu, nie mogą dotyczyć wad ukrytych, które z uwagi na ich charakter nie mogą być wcześniej wykryte i które powodują, że alkohol nie nadaje się do wykorzystania zgodnie z zamierzonym przeznaczeniem.
(115) Alkohol przeznaczony do niektórych sprzedaży z zastosowaniem procedury przetargowej powinien, gdy istnieje taka potrzeba, zostać poddany denaturacji w celu zapobieżenia wykorzystania go do innych celów. Ilości alkoholu sprzedanego w takich przypadkach powinny być poddane skażaniu przez dodanie benzyny.
(116) Należy wprowadzić system zabezpieczeń, w celu zapewnienia, że procedura przetargowa będzie przeprowadzana prawidłowo oraz że alkohol będzie rzeczywiście wykorzystywany do celów określonych w odpowiednim zaproszeniu do składania ofert przetargowych.
Zabezpieczenia należy wprowadzić na poziomie uniemożliwiającym wykorzystanie niezgodne z celami procedury przetargowej, które może prowadzić do zakłócenia na rynku alkoholi oraz napojów spirytusowych produkowanych we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Należy wziąć pod uwagę zasady ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych, które również obejmują wina.
W związku z tym, powinny zostać określone podstawowe wymagania dotyczące zobowiązań podlegających złożeniu zabezpieczenia.
(117) Ubytki mogą powstać przy transporcie alkoholu drogą lądową lub morską oraz w trakcie przetwarzania poprzedzającego wykorzystanie końcowe.
W celu oceny zmian w ilości alkoholu zarejestrowanej przy załadunku i rozładunku należy uwzględnić odpowiednie normy techniczne, a dla każdej kategorii ubytku należy ustalić szczególny margines tolerancji.
(118) Ogólny margines tolerancji należy przyjąć w odniesieniu do ubytków alkoholu spowodowanych wielokrotnymi czynnościami transportu lądowego i morskiego w związku z procedurą przetargową dotyczącą wywozu alkoholu przeznaczonego do przetworzenia w państwach trzecich objętych niniejszym rozporządzeniem.
Wyższy margines tolerancji powinien być również przyjęty w odniesieniu do ubytków alkoholu spowodowanych czynnościami przetwórczymi w takich państwach trzecich w porównaniu z podobnymi czynnościami we Wspólnocie przy uwzględnieniu warunków operacyjnych, klimatycznych i innych oraz faktu, że niektóre urządzenia są mniej wydajne w niektórych państwach trzecich.
(119) W odniesieniu do ubytków, których rozmiar przekracza ustalone marginesy tolerancji, należy stosować kary polegające na potrąceniu standardowej kwoty z gwarancji wykonania obejmującej cenę zakupu alkoholu dostarczonego do agencji interwencyjnej w związku z przeprowadzeniem destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Część gwarancji wykonania powinna być zwrócona dopiero, gdy oferent, który wygrał przetarg, przedstawi dokumentację dotyczącą wszystkich ubytków związanych z daną ofertą, aby dostępna kwota gwarancji wystarczyła do zastosowania kary z tytułu takich nieuprawnionych ubytków alkoholu.
(120) W przypadku niektórych ostatecznych zastosowań przewidzianych dla alkoholu, objętego procedurą przetargową, część lub całość sprzedanego alkoholu powinna zostać przetworzona na alkohol rektyfikowany.
Niektóre z przewidzianych dla sprzedanego alkoholu zastosowań wymagają uprzedniej rektyfikacji lub dehydratacji, w wyniku których powstaje również zanieczyszczony alkohol nie nadający się do pierwotnie zamierzonego wykorzystania przewidzianego w tych procedurach przetargowych.
W tych przypadkach powinny ulec zmianie warunki zwrotu gwarancji wykonania.
(121) Kontrole prowadzone w celu sprawdzenia czy alkohol wykorzystywany jest zgodnie z celami określonymi w odpowiednich zaproszeniach do składania ofert przetargowych powinny obejmować co najmniej kontrole równorzędne do tych stosowanych przy monitorowaniu alkoholu wyprodukowanego we Wspólnocie.
W celu przeprowadzenia kontroli niektórych zastosowań lub przeznaczeń można zatrudnić międzynarodową firmę nadzorczą, która sprawdzi, czy zawarta umowa jest należycie wykonywana.
W miarę umacniania się i rozwoju rynku wewnętrznego należy przeprowadzać bezpośrednie kontrole czynności przewozowych w miejscach wywozu lub przeznaczenia alkoholu.
(122) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Tytuł III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz niniejsze rozporządzenie ustanawiają wspólnotowe reguły dotyczące mechanizmów rynkowych w sektorze wina.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w szczególności odnoszących się do pomocy na wykorzystanie winogron, moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego (tytuł I), w odniesieniu do prywatnego składowania (tytuł II) oraz destylacji (tytuł III).
Artykuł 2
Przepisy ogólne
1.
Państwa Członkowskie mogą zarządzić, że przedsiębiorcy rozpoczynający działalność w trakcie danego roku winnego są uprawnieni do uzyskania pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia wyłącznie w odniesieniu do produktów uzyskanych w wyniku przetworzenia winogron z ich własnej produkcji.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 30 niniejszego rozporządzenia, przedsiębiorcy na których w trakcie poprzedniego roku winnego ciążyły obowiązki ustanowione w art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, są uprawnieni do środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu tylko wówczas, gdy przedstawią dokumentację potwierdzającą wykonanie ich obowiązków w zakresie dostawy lub wycofania pod nadzorem w trakcie danego roku winnego.
TYTUŁ I
POMOC NA WYKORZYSTANIE WINOGRON, MOSZCZU GRONOWEGO, SKONCENTROWANEGO MOSZCZU GRONOWEGO I REKTYFIKOWANEGO SKONCENTROWANEGO MOSZCZU GRONOWEGO
ROZDZIAŁ I
PRODUKCJA SOKU WINOGRONOWEGO
Artykuł 3
Cel pomocy
1.
Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady dotyczące stosowania systemu pomocy wprowadzonego przepisami art. 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Pomoc jest przyznawana przetwórcom, którzy:
a) sami są producentami lub należą do grupy producentów i którzy przetwarzają lub przetworzyli we ich imieniu winogrona, które zebrali, moszcz gronowy oraz skoncentrowany moszcz gronowy uzyskany w całości z ich własnych zbiorów winogron, na sok winogronowy lub inne produkty spożywcze wytworzone z takiego soku winogronowego; lub
b) nabywają od producentów lub grup producentów, bezpośrednio lub pośrednio, winogrona pochodzące ze Wspólnoty oraz moszcz gronowy lub skoncentrowany moszcz gronowy, w celu przetworzenia ich na sok winogronowy lub inne produkty spożywcze wytworzone z takiego soku winogronowego.
Wykorzystywane surowce powinny być uzyskiwane wyłącznie z winogron pochodzących ze Wspólnoty.
2.
W trakcie stosowania przy produkcji produktów spożywczych sok winogronowy powinien spełniać wymogi określone w dyrektywie Rady 93/77/EWG.
Artykuł 4
Wysokość pomocy
Pomoc na wykorzystanie winogron, moszczu gronowego oraz skoncentrowanego moszczu gronowego na mocy art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się w następujących stawkach:
a) winogrona (na 100 kilogramów): 4,952 EUR;
b) moszcz gronowy (na hektolitr): 6,193 EUR;
c) skoncentrowany moszcz gronowy (na hektolitr): 21,655 EUR.
Artykuł 5
Wymogi techniczne dotyczące przetwórstwa
Produkty, określone w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, powinny posiadać rzetelną i solidną jakość handlową oraz powinny nadawać się do przetwarzania na sok winogronowy.
Moszcz gronowy oraz moszcz uzyskany z wykorzystanych winogron powinny mieć w temperaturze 20 oC gęstość 1,055-1,100 gramów na centymetr sześcienny.
Artykuł 6
Przepisy administracyjne dotyczące przetwórców
1.
Przetwórcy, którzy podejmują czynności przetwórcze w trakcie roku winnego i chcą uzyskać pomoc na mocy art. 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, składają harmonogram właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego obszarze odbywa się przetwarzanie, przed początkiem roku winnego lub, w przypadku gdy wytwarzają sok winogronowy po raz pierwszy, przed rozpoczęciem takiej produkcji. Harmonogram zawiera co najmniej następujące informacje:
a) ich nazwę lub nazwę handlową i adres;
b) następujące informacje techniczne:
i) rodzaj surowców (winogrona, moszcz gronowy lub skoncentrowany moszcz gronowy);
ii) miejsce składowania moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego przeznaczonych do przetworzenia;
iii) miejsce, w którym ma się odbywać przetwarzanie.
Państwa Członkowskie mogą żądać kwartalnych deklaracji oraz dalszych informacji w celu przeprowadzenia inspekcji.
2. Przetwórcy, którzy prowadzą czynności przetwórcze w określonych terminach i chcą uzyskać pomoc na mocy art. 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, składają właściwemu organowi, najpóźniej trzy dni robocze przed rozpoczęciem czynności przetwórczych, pisemne oświadczenie zawierające w szczególności:
a) informacje wymagane na mocy niniejszego artykułu ust. 1 lit. a) i b);
b) wskazanie strefy upraw winorośli, z której uzyskują surowce, zgodnie z klasyfikacją w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
c) następujące informacje techniczne:
i) ilość (w 100 kilogramach winogron lub hektolitrach moszczu gronowego lub skoncentrowanego moszczu gronowego);
ii) gęstość, w przypadku moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego;
iii) datę rozpoczęcia i przewidywany czas trwania czynności przetwórczych.
Oświadczenie dotyczy, co najmniej minimalnej ilości:
a) 1300 kg winogron;
b) 10 hektolitrów moszczu gronowego;
c) trzech hektolitrów skoncentrowanego moszczu gronowego.
Państwa Członkowskie mogą żądać dodatkowych informacji w celu identyfikacji produktu.
3.
Przetwórcy, którzy wykorzystują do produkcji soku winogronowego nie więcej niż 50 ton winogron, 800 hl moszczu gronowego lub 150 hl skoncentrowanego moszczu gronowego w każdym roku winnym, składają właściwym władzom, na początku roku winnego, deklarację zawierającą informacje wymagane na mocy niniejszego artykułu ust. 1 lit. a) i b).
Nie mają obowiązku składać innych deklaracji określonych w niniejszym artykule ust. 1 i 2.
4.
Deklaracje i harmonogramy określone w ust. 1-3 składa się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których co najmniej jeden jest zwracany przetwórcy po należytym opieczętowaniu przez właściwy organ.
5.
Przetwórcy prowadzą rachunek zapasów wskazujący w szczególności następujące informacje zaczerpnięte z dokumentów towarzyszących lub rejestrów określonych w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
a) ilości, gęstość i strefę uprawy winorośli, z której pochodzą surowce dostarczane każdego dnia do ich obiektów oraz, gdzie stosowne, nazwę i adres sprzedawcy(-ów);
b) ilości i gęstość surowców używanych każdego dnia;
c) ilości soku winogronowego uzyskiwanego każdego dnia w wyniku przetwarzania;
d) ilości soku winogronowego opuszczającego ich obiekty każdego dnia oraz nazwę i adres odbiorcy(-ów).
W przypadku, gdy przetwórcy sami wykonują w swoich zakładach produkujących sok jedną z czynności określonych w art. 7 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w danym wypadku mieszając prawdopodobnie sok z innymi produktami, nie są wymagane informacje określone w akapicie poprzednim lit. d).
W takich przypadkach na rachunku zapasów podaje się dodatkowo ilości soku winogronowego pakowanego każdego dnia.
6.
Dokumenty towarzyszące dotyczące rachunku zapasów, określonego w ust. 5, udostępniane są przy każdej kontroli władzom przeprowadzającym inspekcje.
Artykuł 7
Przepisy administracyjne dotyczące użytkowników
1.
Dla celów niniejszego artykułu "użytkownik" oznacza wszystkie podmioty inne niż przetwórcy soku winogronowego, którzy prowadzą jakąkolwiek z wymienionych rodzajów działalności: butelkowanie, pakowanie, prezentowanie, przygotowywanie produktów spożywczych poprzez mieszanie soku winogronowego z innymi produktami lub składowanie z zamiarem sprzedaży jednemu lub więcej przedsiębiorstwom odpowiedzialnym za prowadzenie opisanych wyżej rodzajów działalności.
2. W przypadku, gdy przetwórcy nie prowadzą sami działalności określonej w ust. 1, wskazują w dokumencie towarzyszącym określonym w art. 70 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, czy złożyli już lub czy mają zamiar złożyć wniosek o przyznanie pomocy na produkcję soku winogronowego na mocy niniejszego rozporządzenia.
3.
W przypadku, gdy przetwórcy wysyłają sok winogronowy użytkownikowi we Wspólnocie, który zamierza przechowywać go przed butelkowaniem lub wykorzystać do produkcji innych produktów spożywczych,
a) przedsiębiorstwo składujące przesyła dokument towarzyszący dla soku winogronowego właściwemu organowi na miejsce rozładunku nie później niż w ciągu 15 dni od otrzymania produktu;
b) właściwy organy stempluje dokument towarzyszący określony w lit. a), wyłącznie po sprawdzeniu czy ilość odpowiadająca co najmniej ilości wyżej wymienionej przesyłki została wysłana wraz z właściwym dokumentem towarzyszącym do rozlewni lub do przedsiębiorstwa wytwarzającego produkty spożywcze objętych przepisami niniejszego rozporządzenia, jak również, czy ten użytkownik odebrał ją.
Jeżeli wymogi określone w lit. b) zostały spełnione i dokument towarzyszący został odebrany, organ właściwy ze względu na miejscu rozładunku zwraca przetwórcy/nadawcy danego soku winogronowego należycie ostemplowany egzemplarz dokumentu towarzyszącego, określonego w lit. a).
4.
W przypadku, gdy przetwórcy wysyłają sok winogronowy użytkownikowi we Wspólnocie, który zamierza go butelkować, podmiot ten, w ciągu 15 dni od otrzymania produktu, przesyła organowi właściwemu ze względu na miejsce rozładunku egzemplarz dokumentu towarzyszącego.
Nie później niż w ciągu 30 dni od otrzymania egzemplarza dokumentu towarzyszącego, organ właściwy ze względu na miejsce rozładunku zwraca ten dokument należycie ostemplowany przetwórcy/nadawcy danego soku winogronowego.
Jednakże, na żądanie przetwórców lub użytkowników, którzy zamierzają butelkować sok, właściwy organ lub upoważniony ze względu na miejsce rozładunku wydział, zwracają im bezpośrednio należycie ostemplowany egzemplarz dokumentu towarzyszącego.
5.
W przypadku gdy przetwórcy wysyłają sok winogronowy użytkownikowi we Wspólnocie, który produkuje inne produkty spożywcze razem z tym sokiem,
a) producent tych produktów przesyła dokument towarzyszący dla soku winogronowego organowi właściwemu nie później niż w ciągu 15 dni od otrzymania produktu;
b) właściwy organ stempluje dokument towarzyszący, określony w lit. a), pod warunkiem, że posiada wystarczającą pewność, że sok winogronowy jest rzeczywiście przeznaczony do wytwarzania danych produktów spożywczych.
O ile istnieje takie zapewnienie, organ właściwy ze względu na miejsce rozładunku zwraca przetwórcy/nadawcy danego soku winogronowego, należycie ostemplowany egzemplarz dokumentu towarzyszącego, określonego w niniejszym ustępie, nie później niż w ciągu 30 dni od jego otrzymania.
6.
W przypadkach, których dotyczy niniejszy artykuł, podmioty wykorzystujące produkty prowadzą rachunek zapasów wskazujący w szczególności:
a) ilości niepakowanego soku winogronowego dostarczane do ich obiektów każdego dnia, jak również nazwę i adres nadawcy/przetwórcy;
b) ilości niepakowanego soku winogronowego opuszczające ich obiekty każdego dnia oraz nazwę i adres odbiorcy(-ów);
c) ilości soku winogronowego i/lub soku winogronowego zmieszanego z innymi produktami pakowane każdego dnia ze wskazaniem ilości soku winogronowego wykorzystanego do wytworzenia danych produktów.
7.
Dokumenty towarzyszące dotyczące rachunku zapasów, określonego w ust. 7 niniejszego artykułu, udostępniane są przy każdej kontroli organom przeprowadzającym inspekcje.
Artykuł 8
Wnioski o przyznanie pomocy
1.
Przetwórca, określony w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, aby uzyskać pomoc, składa właściwemu organowi jeden lub więcej wniosków o przyznanie pomocy nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od końca roku winnego, razem z:
a) egzemplarzem znajdującym się w jego posiadaniu rocznej lub kwartalnej deklaracji bądź wyciągu z niej;
b) egzemplarzem lub wyciągiem z rachunku zapasów, określonym w art. 6 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby takie egzemplarze lub wyciągi były opieczętowane przez organ odpowiedzialny za przeprowadzanie inspekcji.
2.
Przetwórcy, określeni w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, aby uzyskać pomoc, składają właściwemu organowi wniosek o przyznanie pomocy nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od zakończenia czynności przetwórczych, razem z:
a) egzemplarzem znajdującej się w ich posiadaniu deklaracji;
b) egzemplarzem lub wyciągiem z rachunku zapasów, określonym w art. 6 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby takie egzemplarze lub wyciągi były opieczętowane przez organ odpowiedzialny za przeprowadzanie inspekcji;
c) egzemplarzem lub wyciągiem dokumentu towarzyszącego transportu surowców do obiektów przetwórcy.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby takie egzemplarze lub wyciągi były opieczętowane przez organ odpowiedzialny za przeprowadzanie inspekcji.
Wnioski o przyznanie pomocy wskazują ilość surowców faktycznie poddanych przetworzeniu i datę zakończenia czynności przetwórczych.
3.
Ponadto w ciągu sześciu miesięcy od dnia ostemplowania, przewidzianego w art. 7 niniejszego rozporządzenia, lub od dnia dokonania wywozu soku winogronowego, zainteresowani przetwórcy składają odpowiednio:
a) egzemplarz dokumentu towarzyszącego ostemplowanego przez właściwy organ przewidziany w art. 7;
b) egzemplarz dokumentu towarzyszącego ostemplowanego pieczęcią celną poświadczającą dokonanie wywozu.
4.
Wszelkie dokumenty konieczne do uzyskania pomocy powinny być złożone nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od złożenia wniosku o przyznanie pomocy.
Jeżeli zostaną złożone w ciągu sześciu miesięcy po upływie powyższego terminu, pomoc zmniejsza się o 30 %.
Po tej dacie nie wypłaca się pomocy.
Artykuł 9
Warunki przyznawania pomocy
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, pomoc należy się wyłącznie w odniesieniu do rzeczywiście wykorzystanej ilości surowców, nie przekraczającej niżej określonego stosunku między ilością uzyskanego produktu a ilością uzyskanego soku winogronowego:
a) 1,3 dla winogron, w 100 kg na hektolitr;
b) 1,05 dla moszczu, w hektolitrach na hektolitr;
c) 0,30 dla skoncentrowanego moszczu, w hektolitrach na hektolitr.
W przypadku, gdy uzyskanym produktem jest skoncentrowany sok winogronowy powyższe współczynniki należy przemnożyć przez 5.
2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli przetwórcy nie spełniają jednego z obowiązków obciążających ich na podstawie niniejszego rozporządzenia, innego niż obowiązek przetwarzania surowców objętych wnioskami o przyznanie pomocy na sok winogronowy, wypłacaną pomoc zmniejsza się o kwotę ustaloną przez właściwy organ w zależności od tego, jak poważne jest naruszenie.
3.
W przypadkach siły wyższej, właściwy organ określa środki, które uzna za konieczne, mają na uwadze powołane okoliczności.
Artykuł 10
Wypłata pomocy
Właściwy organ wypłaca pomoc w odniesieniu do rzeczywiście wykorzystanej ilości surowców nie później niż w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich towarzyszących dokumentów określonych w art. 8, z wyjątkiem:
- przypadków wystąpienia siły wyższej,
- przypadku gdy wszczęto administracyjne postępowanie wyjaśniające w związku z prawem do uzyskania pomocy.
W takich przypadkach wypłaty dokonuje się po uznaniu wnioskodawcy za uprawnionego do uzyskania pomocy.
Artykuł 11
Zaliczki
1.
Przetwórcy mogą ubiegać się o wypłatę zaliczki w kwocie równej kwocie pomocy obliczonej dla surowców pod warunkiem, że przedstawią dokumentację, z której wynikać będzie, że surowce zostały dostarczone do ich obiektów oraz że złożyli zabezpieczenie na rzecz agencji interwencyjnej.
Zabezpieczenie takie odpowiada 120 % wymienionej kwoty.
W takich przypadkach, nie trzeba na tym etapie składać dokumentów towarzyszących, określonych w art. 8.
Jeśli przetwórcy składają więcej wniosków o przyznanie pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia, właściwy organ lub upoważniony w tym celu wydział może zezwolić na ustanowienie pojedynczego zabezpieczenia.
W takich przypadkach, zabezpieczenie odpowiada 120 % sumy kwot obliczonych zgodnie z akapitem pierwszym.
2.
Zaliczki, określone w ust. 1, wypłacane są w ciągu 3 miesięcy od przedstawienia dowodu, że zabezpieczenie zostało złożone.
Jednakże nie wypłaca się zaliczek przed dniem 1 stycznia danego roku winnego.
3.
Po sprawdzeniu przez właściwy organ lub upoważniony wydział wszystkich dokumentów, określonych w art. 8 niniejszego rozporządzenia, zabezpieczenie określone w ust. 1 zostaje zwrócone odpowiednio w całości lub w części, zgodnie z procedurą określoną w art. 19 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85.
Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli wykorzystana ilość jest mniejsza niż 95 % ilości, w odniesieniu do której wypłacono zaliczkę.
W przypadku, gdy wykorzystano mniej niż 95 % ilości, w odniesieniu do której wypłacono zaliczkę, przetwórca jest nadal uprawniony do uzyskania pomocy w odniesieniu do ilości, którą rzeczywiście wykorzystał.
W przypadku gdy wykorzystano 95 %-99 % ilości, w odniesieniu do której wypłacono zaliczkę, zabezpieczenie ulega przepadkowi wyłącznie w odniesieniu do ilości nieprzetworzonej w ciągu roku winnego.
ROZDZIAŁ II
POMOC W ODNIESIENIU DO MOSZCZU WYKORZYSTYWANEGO W CELU ZWIĘKSZENIA STĘŻENIA ALKOHOLU W PRODUKTACH WINIARSKICH
Artykuł 12
Cel pomocy
1. Pomoc, określona w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jest przyznawana producentom win stołowych lub gatunkowych win produkowanych w określonych regionach (wina gatunkowe psr), którzy wykorzystują skoncentrowany moszcz gronowy i rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy wytworzone we Wspólnocie w celu podniesienia naturalnego stężenia alkoholu w % objętościowych produktów wymienionych w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 pkt C.
2.
Nie naruszając ust. 1, w przypadku ilości 10 hektolitrów lub mniejszych w roku winnym, Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o przyznaniu pomocy producentom skoncentrowanego moszczu gronowego i rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego, w przypadku gdy nabywcy są indywidualnymi plantatorami winorośli wykorzystującymi produkt wyłącznie do wzmacniania ich własnej produkcji.
Państwa Członkowskie przyjmują szczegółowe zasady stosowania tego środka i powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 13
Wysokość pomocy
1. Kwotę pomocy, określonej w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się następująco z uwzględnieniem potencjalnego stężenia alkoholu w % objętościowych ( % obj.) na hektolitr w odniesieniu do następujących kategorii produktów:
a) skoncentrowany moszcz gronowy z winogron zebranych:
- w strefach uprawy winorośli C III a) oraz C III EUR 1,699/% obj./hl,
- w innych miejscach 1,466/% obj./hl,
b) rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy z winogron zebranych:
- w strefach uprawy winorośli C III a) oraz C III EUR 2,206/% obj./hl,
- w innych miejscach 1,955/% obj./hl.
Jednakże w latach winnych 2000/2001, 2001/2002 i 2002/2003 w odniesieniu do rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego uzyskanego z winogron zebranych w innych miejscach niż w strefach uprawy winorośli C III a) oraz C III b) i wyprodukowanego w zakładach, które rozpoczęły produkcję rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego przed dniem 1 stycznia 1986 r. w Hiszpanii lub przed dniem 30 czerwca 1982 r. w innych państwach, wysokość pomocy będzie taka, jak dla produktów ze strefy uprawy winorośli C III.
2.
Potencjalne stężenie alkoholu produktów wymienionych w ust. 1 określa się przez zastosowanie danych z tabeli korelacji stanowiącej załącznik I do rozporządzenia do odczytów refraktometra w temperaturze 20 oC użytego zgodnie z metodą określoną w załączniku XVIII do rozporządzenia (WE) nr 1622/2000, ustanawiającego wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych.
Artykuł 14
Wnioski o przyznanie pomocy
Producenci, którzy chcą uzyskać pomoc przewidzianą w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, składają właściwej agencji interwencyjnej wniosek dotyczący wszystkich czynności zmierzających do zwiększenia stężenia alkoholu, do których stosuje się ten artykuł. Agencje interwencyjne powinny otrzymać wnioski w ciągu dwóch miesięcy od dnia przeprowadzenia ostatniej czynności.
Do wniosków należy dołączyć dokumenty dotyczące czynności, w odniesieniu do których ubiegano się o pomoc.
Artykuł 15
Warunki przyznawania pomocy
1. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej nie wypłaca się pomocy, jeżeli producent nie prowadzi działalności, określonej w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zgodnie z załącznikiem V pkt C) i D) do tego rozporządzenia.
2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli producenci nie spełniają któregokolwiek z wymogów wynikających z niniejszego rozporządzenia innych niż wymogi określone w ust. 1, pomoc zostanie zmniejszona o kwotę ustaloną przez właściwy organ w zależności od tego, jak poważne jest naruszenie.
3.
W przypadkach siły wyższej właściwy organ określa środki, które uzna za konieczne, biorąc pod uwagę powołane okoliczności.
Artykuł 16
Wypłata pomocy
Agencja interwencyjna wypłaca pomoc producentom do dnia 31 sierpnia po zakończeniu danego roku winnego, z wyjątkiem:
a) przypadków siły wyższej;
b) przypadku, gdy wszczęto administracyjne postępowania wyjaśniające związane z prawem do uzyskania pomocy.
W takich przypadkach, wypłata jest dokonywana po uznaniu wnioskodawcy za uprawnionego do uzyskania pomocy.
Artykuł 17
Zaliczki
1.
Od dnia 1 stycznia danego roku winnego producenci mogą ubiegać się o wypłatę zaliczkową kwoty równej kwocie pomocy obliczonej w odniesieniu do produktów wykorzystywanych w celu zwiększenia stężenia alkoholu pod warunkiem, że złożyli zabezpieczenie na rzecz agencji interwencyjnej.
Zabezpieczenie takie odpowiada 120 % kwoty pomocy, o którą się ubiegano.
Do wniosków dołącza się dokumenty, określone w art. 14 akapit drugi, jakie są dostępne.
Pozostałe dokumenty składa się przed końcem roku winnego.
2.
Agencja interwencyjna wypłaca zaliczki w ciągu trzech miesięcy od przedstawienia dowodu, że zabezpieczenie zostało złożone.
3.
Po sprawdzeniu przez właściwy organ lub upoważniony wydział wszystkich dokumentów oraz po uwzględnieniu kwoty, która ma być wypłacona, zabezpieczenie zostaje zwrócone odpowiednio w całości lub w części, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85.
ROZDZIAŁ III
POMOC NA WYTWARZANIE NIEKTÓRYCH PRODUKTÓW W ZJEDNOCZONYM KRÓLESTWIE I W IRLANDII
Artykuł 18
Cel i wysokość pomocy
1. Pomoc, określona w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jest przyznawana:
a) wytwórcom, którzy wykorzystują skoncentrowany moszcz gronowy uzyskany w całości z winogron ze stref uprawy winorośli C III a) i C III b) w celu wytworzenia w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii produktów objętych kodem CN 220600, w odniesieniu do których używanie nazwy złożonej zawierającej wyraz "wino" może być dozwolone przez te Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem VII pkt C (3) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zwanych dalej "producentami".
Kwota pomocy wynosi 0,2379 EUR na kilogram;
b) podmiotom gospodarczym, które wykorzystują skoncentrowany moszcz gronowy uzyskany w całości z winogron pochodzących ze Wspólnoty jako główny składnik określonych produktów, które wprowadzają do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii z zamieszczonymi jasnymi instrukcjami, umożliwiającymi konsumentom uzyskanie z nich napoju imitującego wino, zwanymi dalej "podmiotami gospodarczymi".
Kwota pomocy wynosi 0,3103 EUR na kilogram.
2. Pomoc na skoncentrowany moszcz gronowy jest przyznawana pod warunkiem, że posiada on właściwą solidną jakość handlową oraz nadaje się do wykorzystania w celach określonych w art. 35 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 19
Wnioski o przyznanie pomocy
1. Producenci i przedsiębiorcy, którzy chcą uzyskać pomoc określoną w art. 35 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, składają właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym skoncentrowany moszcz gronowy jest wykorzystywany, między dniem 1 sierpnia a dniem 31 lipca danego roku winnego pisemny wniosek.
Wnioski powinny zostać złożone najpóźniej na siedem dni roboczych przed rozpoczęciem czynności wytwórczych.
Jednakże okres siedmiu dni roboczych może zostać skrócony w przypadku, gdy zezwoli na to pisemnie właściwy organ.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy dotyczą co najmniej 50 kilogramów skoncentrowanego moszczu gronowego.
3.
Wnioski o przyznane pomocy powinny wskazywać w szczególności:
a) nazwę lub nazwę handlową oraz adres producenci lub przedsiębiorcy;
b) strefę uprawy winorośli, z której pochodzi skoncentrowany moszcz gronowy, w rozumieniu załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
c) następujące informacje techniczne:
i) miejsce składowania;
ii) ilość (w kilogramach lub, jeżeli skoncentrowany moszcz gronowy, określony w art. 35 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, znajduje się w pojemnikach o pojemności nie przekraczającej 5 kilogramów, liczba pojemników);
iii) gęstość;
iv) zapłacone ceny;
v) miejsce, gdzie dokonywane są czynności, określone w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Państwa Członkowskie mogą żądać dodatkowych informacji w celu identyfikacji skoncentrowanego moszczu gronowego.
4.
Do wniosku załącza się egzemplarz dokumentu(-ów) dotyczącego transportu skoncentrowanego moszczu gronowego do obiektów producenci lub przedsiębiorcy, sporządzonego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego.
W kolumnie 8 dokumentu podaje się strefę uprawy winorośli, w której zostały zebrane świeże winogrona.
Artykuł 20
Warunki przyznawania pomocy
1.
Producenci i przedsiębiorcy zobowiązani są wykorzystać całą ilość skoncentrowanego moszczu gronowego, którego dotyczy wniosek o przyznanie pomocy, na cele określone w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Toleruje się ubytek 10 % ilości skoncentrowanego moszczu gronowego podanej we wniosku.
2.
Producenci i producenci prowadzą rachunek zapasów wskazujący w szczególności:
a) partie skoncentrowanego moszczu gronowego nabyte i przywiezione każdego dnia do ich obiektów wraz z informacjami określonymi w art. 19 ust. 2 lit. b) i c) niniejszego rozporządzenia oraz nazwy i adresy sprzedawcy(-ów);
b) ilości skoncentrowanego moszczu gronowego wykorzystane każdego dnia w celach określonych w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
c) partie gotowych produktów wymienionych w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wyprodukowane i wysyłane każdego dnia z ich obiektów wraz z nazwami i adresami odbiorcy(-ów).
3. Producenci i przedsiębiorcy podają właściwemu organowi na piśmie, w ciągu miesiąca, dzień, w którym cały skoncentrowany moszcz gronowy objęty wnioskiem o przyznanie pomocy został wykorzystany na cele określone w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, z uwzględnieniem ubytków przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, nie wypłaca się pomocy w przypadku gdy producent lub przedsiębiorca nie spełnia wymagań określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.
5.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli producenci lub podmioty gospodarcze nie spełniają któregokolwiek z wymogów wynikających z niniejszego rozporządzenia innych niż wymogi określone w ust. 1 niniejszego artykułu, pomoc zmniejszana jest o kwotę ustaloną przez właściwy organ w zależności od tego, jak poważne jest naruszenie.
6.
W przypadkach siły wyższej, właściwe organy określają środki, które uznają za niezbędne, biorąc pod uwagę powołane okoliczności.
Artykuł 21
Wypłata pomocy
Właściwy organ wypłaca pomoc w odniesieniu do rzeczywiście wykorzystanych ilości skoncentrowanego moszczu gronowego nie później niż w ciągu trzech miesięcy od otrzymania informacji określonych w art. 20 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Zaliczki
1.
Producenci i podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 18 niniejszego rozporządzenia mogą ubiegać się o wypłatę zaliczkową kwoty równej kwocie pomocy, która ma być udzielona pod warunkiem, że złożyli zabezpieczenie na rzecz właściwego organu w wysokości 120 % powołanej kwoty.
2.
Zaliczki, określone w ust. 1, wypłacane są w ciągu trzech miesięcy od przedstawienia dowodu, że zabezpieczenie zostało złożone, pod warunkiem, że zostanie przedstawiona dokumentacja, z której wynikać będzie, że zapłacono za skoncentrowany moszcz gronowy.
3. Po otrzymaniu przez właściwy organ informacji, określonych w art. 20 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, i po uwzględnieniu wysokości pomocy, która ma być udzielona, zabezpieczenie, określone w ust. 1, zostaje zwrócone odpowiednio w całości lub w części zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85.
TYTUŁ II
POMOC W ODNIESIENIU DO PRYWATNEGO SKŁADOWANIA
Artykuł 23
Cel
Niniejszy tytuł ustanawia szczegółowe zasady dotyczące stosowania systemu pomocy w odniesieniu do składowania, określonego w tytule III rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Artykuł 24
Definicje
W rozumieniu niniejszego tytułu "produkty" oznaczają moszcz gronowy, skoncentrowany moszcz gronowy, rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy oraz wina stołowe niezależnie od roku winnego, w którym zostały wyprodukowane.
Artykuł 25
Wysokość pomocy
Pomoc w odniesieniu do składowania wypłacana jest w całej Wspólnocie w oparciu o jednolite stawki na hektolitr dziennie:
a) 0,01837 EUR za moszcz gronowy;
b) 0, 06152 EUR za skoncentrowany moszcz gronowy;
c) 0,06152 EUR za rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy;
d) 0,01544 EUR za wina stołowe.
Artykuł 26
Zasady dotyczące beneficjentów
1.
Agencje interwencyjne zawierają umowy prywatnego składowania wyłącznie z producentami.
W rozumieniu niniejszego tytułu "producent" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, które wykonują lub wykonywały we własnym imieniu jakąkolwiek z następujących czynności:
a) przetwarzanie świeżych winogron na moszcz gronowy;
b) przetwarzanie moszczu gronowego na skoncentrowany moszcz gronowy lub na rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy;
c) przetwarzanie świeżych winogron, moszczu gronowego lub moszczu gronowego w trakcie fermentacji na wino stołowe.
Organizacje, określone w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, traktowane są jak producenci w odniesieniu do ilości uzyskanych przez członków tych organizacji.
Poszczególni członkowie dostarczający wino zgodnie z umową prywatnego składowania ponoszą odpowiedzialność za wypełnianie obowiązków określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Producenci mogą zawierać umowy wyłącznie dotyczące produktów:
- przez siebie wyprodukowanych, lub
- wyprodukowanych na ich odpowiedzialność i których są właścicielami, lub
- w przypadku organizacji producentów, określonych w ust. 1 akapit trzeci, wyprodukowanych na odpowiedzialność członków tych organizacji.
3.
Agencja interwencyjna Państwa Członkowskiego może zawierać umowy dotyczące wyłącznie produktów składowanych na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
4. Produkty nie mogą być objęte równocześnie umową prywatnego składowania oraz uzgodnieniami określonymi w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80.
Artykuł 27
Cechy produktów kwalifikujących się do przyznania pomocy
Przy zawieraniu umów:
a) moszcze gronowe, których dotyczy umowa, zostały uzyskane wyłącznie z odmian sklasyfikowanych jako winogrona przeznaczone do produkcji wina zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, a ich naturalne stężenie alkoholu w % objętościowych nie może być niższe od minimalnego naturalnego stężenia alkoholu ustanowionego dla strefy uprawy winorośli, z której winogrona pochodzą;
b) wina stołowe:
i) spełniają minimalne wymogi jakościowe określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do kategorii, której dotyczy umowa;
ii) zawierają nie więcej niż dwa gramy na litr cukru redukującego, z wyjątkiem win stołowych z Portugalii, które zawierają nie więcej niż cztery gramy na litr cukru redukującego;
iii) dobrze znoszą 24-godzinne wystawienie na działanie powietrza;
iv) nie mają niepożądanych smaków;
c) Poziom radioaktywności produktów, określonych w art. 24 niniejszego rozporządzenia, nie może przekraczać najwyższego poziomu dopuszczonego na mocy reguł wspólnotowych.
Jednakże poziom skażenia radioaktywnego produktów jest sprawdzany tylko jeżeli wymaga tego sytuacja i tylko w niezbędnym okresie.
Artykuł 28
Ilości produktów uprawnione do uzyskania pomocy
1. Łączna ilość produktów, w odniesieniu do których producenci zawierają umowy składu, nie może przekraczać ilości podanej w ich deklaracji produkcji za dany rok winny, składanej zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 łącznie z wszelkimi ilościami, które uzyskali po dniu złożenia deklaracji i odnotowaniu jej w rejestrach, określonych w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Umowy dotyczą co najmniej 50 hektolitrów w przypadku wina stołowego, 30 hektolitrów w przypadku moszczu gronowego oraz 10 hektolitrów w przypadku skoncentrowanego moszczu gronowego i rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego.
Artykuł 29
Zawieranie umów
1.
Producenci mogą zawierać umowy pod warunkiem, że przedłożą następujące informacje dotyczące każdego pojemnika, w którym dany produkt jest składowany:
a) szczegóły umożliwiające identyfikację produktu;
b) następujące dane analityczne:
i) barwa;
ii) zawartość ditlenku siarki;
iii) nieobecność hybryd w przypadku produktów czerwonych wykazana w wyniku analizy na malvidol diglukozydu.
W przypadku moszczu gronowego, skoncentrowanego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego należy także przedstawić następujące informacje:
c) odczyt uzyskany w temperaturze 20oC przy pomocy refraktometru użytego zgodnie z metodą określoną w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 558/93. Toleruje się różnicę 0,2, o ile odczyt jest sprawdzany przez właściwe władze.
W przypadku win stołowych należy także przedłożyć następujące dane analityczne:
d) całkowite stężenie alkoholu w % objętościowych;
e) rzeczywiste stężenie alkoholu w % objętościowych;
f) całkowita kwasowość wyrażona w gramach kwasu winnego na litr lub w milirównoważnikach na litr; Państwa Członkowskie mogą jednak uchylić ten wymóg w odniesieniu do białych win;
g) zawartość kwasów lotnych wyrażona w gramach kwasu octowego na litr lub w milirównoważników na litr; Państwa Członkowskie mogą jednak uchylić ten wymóg w odniesieniu do białych win;
h) zawartość cukru redukującego;
i) poddanie działaniu powietrza przez 24 godziny;
j) brak niepożądanych smaków.
Powyższe dane analityczne opracowywane są przez urzędowe laboratorium, określone w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w ciągu 30 dni przed zawarciem umowy.
2.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć liczbę umów zawieranych przez producenta w każdym roku winnym.
3.
Umowy dotyczące win stołowych nie mogą być zawierane przed dniem pierwszego rozlania do butelek danego wina.
4.
Producenci, którzy zamierzają zawrzeć umowy składu dotyczące win stołowych, informują przy składaniu wniosków agencję interwencyjną o łącznej ilości wina stołowego, którą wyprodukowali w bieżącym roku winnym.
W tym celu, składają egzemplarz deklaracji produkcji przewidzianych w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz, gdzie stosowne, wypis z rejestrów określonych w art. 29 tego rozporządzenia. W przypadkach gdy deklaracja nie jest jeszcze gotowa, można przedstawić zaświadczenie tymczasowe.
5. Bez uszczerbku dla przepisów art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, umowy określają co najmniej:
a) nazwę i adres zainteresowanych producentów;
b) nazwę i adres agencji interwencyjnej;
c) rodzaj produktu, sklasyfikowanego zgodnie z art. 25 tego rozporządzenia;
d) ilość;
e) miejsce składowania;
f) pierwszy dzień okresu składowania;
g) wysokość pomocy wyrażoną w EUR.
W odniesieniu do win stołowych umowy zawierają również:
h) oświadczenie, że pierwsze rozlanie zostało dokonane;
i) klauzulę przewidującą obniżenie ilości o procent, który zostanie określony przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, o ile łączna ilość, której dotyczą umowy, znacząco przekracza średnią ilość objętą umowami z ostatnich trzech lat winnych; takie obniżenie nie może doprowadzić do zmniejszenia przechowywanych ilości poniżej minimalnego poziomu określonego w art. 28 ust. 2. W przypadku zastosowania tej klauzuli, pełna kwota pomocy należnej za okres poprzedzający obniżenie zostanie wypłacona.
6.
Państwa Członkowskie mogą żądać dalszych informacji w celu identyfikacji danego produktu.
Artykuł 30
Odstępstwo od przepisów artykułu 2 niniejszego rozporządzenia
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zawarcie umów przed dostarczeniem przez producentów dokumentacji, określonej w art. 2 niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem, że umowy takie zawierają oświadczenie producentów, iż wypełnili oni zobowiązania wymienione w tym artykule, lub spełniają wymogi określone w art. 58 tytuł III niniejszego rozporządzenia oraz że producenci zobowiązują się do dostarczenia pozostałych ilości niezbędnych do wykonania w pełni ich zobowiązań w terminie ustanowionym przez właściwy organ krajowy.
Dokumentację, określoną w akapicie pierwszym, dostarcza się do dnia 31 sierpnia danego roku winnego.
Artykuł 31
Początek okresu składowania
1.
Pierwszym dniem okresu składowania jest dzień następujący po dniu zawarcia umowy.
2.
Jednakże, jeżeli umowa dotyczy okresu składowania rozpoczynającego się po dniu następującym po dniu zawarcia umowy, pierwszy dzień okresu składowania nie może przypadać później niż 16 lutego.
Artykuł 32
Koniec okresu składowania
1.
Umowy składu dotyczące moszczu gronowego, skoncentrowanego moszczu gronowego oraz rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego wygasają między dniem 1 sierpnia a dniem 30 listopada od dnia zawarcia umowy.
2.
Umowy składu win stołowych wygasają między dniem 1 września a dniem 30 listopada od dnia zawarcia umowy.
3.
W celu określenia daty wygaśnięcia umowa producenci przesyłają agencji interwencyjnej oświadczenie z podaniem ostatniego dnia obowiązywania umowy.
Państwa Członkowskie ustanawiają wymogi dotyczące przedstawiania tych oświadczeń.
W przypadku braku oświadczenia umowy wygasają z dniem 30 listopada.
4.
Producenci, którzy nie ubiegali się o zaliczkę na mocy art. 38 niniejszego rozporządzenia, mogą sprzedać moszcz gronowy lub skoncentrowany moszcz gronowy na wywóz lub w celu wyprodukowania soku winogronowego od pierwszego dnia piątego miesiąca składowania.
W takich przypadkach producenci powiadamiają agencję interwencyjną zgodnie z ust. 3.
Agencje interwencyjne zapewniają, że produkty są rzeczywiście wykorzystywane zgodnie z podanym przeznaczeniem.
Artykuł 33
Wcześniejsze rozwiązanie umowy na żądanie producenta
1.
Producenci, którzy nie ubiegali się o zaliczkę na mocy art. 38 niniejszego rozporządzenia, mogą rozwiązać umowy składu z dniem 1 czerwca pod warunkiem, że Komisja wyraża na to zgodę w świetle tendencji rynkowych, informacji dotyczących zapasów i prognoz zbiorów.
2.
Ponadto, w przypadku gdy Komisja postanowi ograniczyć ilości objętych umowami w zgodnie z art. 29 ust. 5 lit. i) niniejszego rozporządzenia, producenci mogą jednostronnie rozwiązać umowę w całości lub w części w miesiącu następującym po opublikowaniu takiej decyzji.
Artykuł 34
Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące składowania
1.
W okresie składowania oraz do ostatniego dnia obowiązywania umowy składowane produkty powinny:
a) odpowiadać stosownym definicjom określonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
b) zachowywać co najmniej minimalne stężenie alkoholu wymagane dla danej kategorii wina stołowego w chwili zawarcia umowy;
c) nie być przechowywane w pojemnikach o pojemności mniejszej niż 50 litrów;
d) pozostawać luzem; oraz
e) w przypadku wina, pozostawać w stanie przydatności do oferowania lub dostaw w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi z chwilą upływu okresu składowania.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 6, produkty objęte umową, mogą być poddawane tylko takim zabiegom i procesom enologicznym, które niezbędne są do ich konserwacji.
Wszelkie zmiany ilości nie mogą przekraczać 2 % ilości objętej umową w przypadku wina oraz 3 % w przypadku moszczu gronowego.
Jeśli zmieniono kadź powyższe procenty podwyższa się o 1 punkt procentowy.
Jeśli powyższe procenty nie są przekraczane w odniesieniu do umowy jako całości, wypłaca się pełną kwotę pomocy.
W innym przypadku pomoc się nie należy.
3.
Bez uszczerbku dla art. 33 niniejszego rozporządzenia, w okresie obowiązywania umowy producenci nie mogą sprzedawać ani w żaden inny sposób wprowadzać do obrotu produktu, którego dotyczy umowa.
Nie naruszając pierwszego akapitu producenci, w okresie obowiązywania umowy, mogą podejmować czynności zmierzające do wysłania z chwilą wygaśnięcia umowy wina stołowego, którego dotyczy umowa, w celu przeprowadzenia destylacji na podstawie tytułu III niniejszego rozporządzenia.
4.
Producenci powiadamiają agencję interwencyjną z wyprzedzeniem, w terminie, który zostanie ustanowiony przez zainteresowane Państwo Członkowskie o wszelkich zmianach następujących w okresie obowiązywania umowy:
a) w odniesieniu do miejsca składowania; lub
b) w odniesieniu do sposobu przechowywania.
W takich przypadkach wskazują, w jakich pojemnikach produkty będą ostatecznie przechowywane.
5.
W przypadku gdy producenci zamierzają przewieść produkt, którego dotyczy umowa, do miejsca składowania usytuowanego gdzie indziej lub do obiektów nie należących do nich, produkt może zostać przewieziony tylko wówczas, gdy zezwoli na to agencja interwencyjna powiadomiona stosownie do przepisów ust. 4.
6.
Producenci, którzy zawarli umowy prywatnego składowania dotyczące moszczu gronowego, mogą przetwarzać cały moszcz lub jego część na skoncentrowany moszcz gronowy lub na rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy w okresie obowiązywania umowy.
Producenci, którzy zawarli umowy prywatnego składowania dotyczące skoncentrowanego moszczu gronowego, mogą przetwarzać cały lub część tego moszczu na rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy w okresie obowiązywania umowy.
Producenci mogą zlecić osobie trzeciej przeprowadzenie działalności przetwórczej, określonej w dwóch poprzednich akapitach, pod warunkiem, że wymienieni producenci są właścicielami produktów uzyskanych po przetworzeniu oraz że przedstawili uprzednio deklarację.
Zainteresowane Państwo Członkowskie kontroluje tę działalność.
7.
Zainteresowani producenci powiadamiają agencję interwencyjną na piśmie o dniu rozpoczęcia przetwarzania określonego w ust. 6 niniejszego artykułu, miejscu i sposobie składowania produktu.
Agencja interwencyjna powinna otrzymać takie powiadomienie co najmniej 15 dni przed dniem rozpoczęcia działalności przetwórczej.
W ciągu jednego miesiąca od dnia zakończenia działalności przetwórczej producenci przesyłają agencji interwencyjnej sprawozdanie analityczne dotyczące produktu uzyskanego w wyniku tej działalności, zawierające co najmniej dane wymagane w odniesieniu do danego produktu na mocy art. 29 niniejszego rozporządzenia.
8.
Jeśli prowadzona jest działalność przetwórcza określona w ust. 6, kwota pomocy w odniesieniu do składowania produktu, którego dotyczy umowa, odpowiada:
a) kwocie określonej w art. 25 lit. a) niniejszego rozporządzenia w przypadku przetwarzania określonego w ust. 6 akapit pierwszy;
b) kwocie określonej w art. 25 lit. b) niniejszego rozporządzenia w przypadku przetwarzania określonego w ust. 6 akapit drugi.
Pomoc jest obliczana w odniesieniu do całego okresu składowania w oparciu o ilość produktu objętego umową przed przetworzeniem.
Artykuł 35
Zmiany dotyczące produktu w okresie składowania
1.
Jeżeli w okresie obowiązywania umowy całość lub część produktu objętego umową, przestaje spełniać wymogi określone w art. 34 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, producent niezwłocznie powiadamia o tym agencję interwencyjną.
Do takiego powiadomienia producent dołącza sprawozdanie analityczne.
Agencja interwencyjna rozwiązuje umowę dotyczącą danej ilości ze skutkiem od dnia przedstawienia sprawozdania analitycznego.
2.
Jeżeli kontrola przeprowadzona przez agencję interwencyjną lub jakąkolwiek inną agencję przeprowadzającą inspekcje ujawni, że w okresie obowiązywania umowy całość lub część produktu, którego dotyczy umowa, przestała spełniać warunki określone w art. 34 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, agencja interwencyjna rozwiązuje umowę dotyczącą danej ilości ze skutkiem od dnia przez nią określonego.
Artykuł 36
Warunki przyznawania pomocy
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej:
a) nie wypłaca się pomocy w przypadku gdy producenci nie wypełniają swoich zobowiązań określonych w art. 34 ust. 1-5 i ust. 7 niniejszego rozporządzenia lub odmawiają poddania się kontroli;
b) w przypadku gdy producenci nie wypełniają swoich zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia lub z umowy innych niż określone w lit. a) powyżej, pomoc zmniejszana jest o kwotę ustaloną przez właściwy organ w zależności od tego, jak poważne jest naruszenie.
2.
W przypadkach siły wyższej, agencja interwencyjna podejmuje takie działania, jakie uzna za niezbędne, biorąc pod uwagę powołane okoliczności.
Artykuł 37
Wypłata pomocy
1.
Pomoc jest wypłacana nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy, z wyjątkiem:
a) przypadków siły wyższej;
b) przypadku, gdy wszczęto wyjaśniające postępowania administracyjne dotyczące prawa do uzyskania pomocy.
W takich przypadkach, wypłata jest dokonywana po uznaniu wnioskodawcy za uprawnionego do uzyskania pomocy.
2.
W przypadkach, gdy umowa została rozwiązana zgodnie z art. 33 lub 36 niniejszego rozporządzenia, pomoc jest wypłacana proporcjonalnie do faktycznego okresu trwania umowy.
Pomoc jest wypłacana nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia rozwiązania umowy.
Artykuł 38
Zaliczki
1.
Producenci, którzy zawarli długoterminowe umowy składu mogą ubiegać się o wypłatę zaliczki w kwocie równej kwocie pomocy obliczonej przy sporządzaniu umowy, pod warunkiem, że złożyli zabezpieczenie na rzecz agencji interwencyjnej w wysokości 120 % wymienionej kwoty.
Zaliczka jest wypłacana nie później niż w ciągu trzech miesięcy od przedstawienia dowodu, że zabezpieczenie zostało złożone.
Pozostała różnica jest wypłacana nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy.
2.
Zabezpieczenia, określone w ust. 1, składa się w formie gwarancji udzielanej przez instytucję spełniającą kryteria ustanowione przez Państwo Członkowskie, do którego należy agencja interwencyjna.
Zabezpieczenia zwraca się niezwłocznie po dokonaniu wypłaty różnicy pomocy.
W przypadku utraty prawa do pomocy zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, całe zabezpieczenie podlega przepadkowi.
Jeżeli zastosowanie art. 36 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia powoduje, że kwota pomocy jest niższa niż kwota już wypłacona, zabezpieczenie zmniejsza się o 120 % kwoty nadpłaty należnej pomocy.
Zabezpieczenia obniżone w ten sposób zwracane są nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy.
3.
W przypadku stosowania art. 29 ust. 5 lit. i) Państwa Członkowskie dokonują niezbędnych zmian.
Artykuł 39
Wina gatunkowe
Wino stołowe, które było przedmiotem umowy składu, nie może następnie zostać uznane za gatunkowe wino produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) ani wykorzystywane do produkcji gatunkowego wina produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr), gatunkowego wina musującego produkowanego w określonym regionie geograficznym (psr), gatunkowego wina likierowego produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) lub gatunkowego wina półmusujacego produkowane w określonym regionie geograficznym (psr) zdefiniowanych w art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
TYTUŁ III
DESTYLACJA
Wstęp
Artykuł 40
Cel
Niniejszy tytuł ustanawia szczegółowe zasady stosowane w odniesieniu do destylacji, określonej w tytule III rozdział II rozporządzenia (WE) nr 1493/19999.
Artykuł 41
Definicje
1.
Dla celów niniejszego tytułu:
a) "producent" oznacza:
i) do realizacji celów niniejszego tytułu rozdział I: każdą osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, które produkują wino ze świeżych winogron, moszczu gronowego lub częściowo sfermentowanego moszczu gronowego, lub z młodego wina, którego fermentacja jeszcze się nie zakończyła, otrzymanego osobiście lub nabytego albo każdą osobę fizyczną lub prawną lub grupę takich osób na których ciążą obowiązki, określone w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
ii) dla celów niniejszego tytułu rozdział II i III: każdą osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, które produkują wino ze świeżych winogron, moszczu gronowego lub częściowo sfermentowanego moszczu gronowego lub z młodego wina, którego fermentacja jeszcze się nie zakończyła, otrzymanego osobiście lub nabytego;
b) "gorzelnik" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób:
i) destylujących wino, wino wzmocnione do destylacji lub produkty uboczne winiarstwa albo wszelkie inne formy przetwarzania winogron; oraz
ii) zatwierdzonych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajdują się gorzelnie;
c) "producent wina wzmocnionego do destylacji" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną albo grupę takich osób, innych niż gorzelnicy:
i) przetwarzających wino na wino wzmocnione do destylacji; oraz
ii) zatwierdzonych przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajdują się obiekty;
d) "właściwa agencja interwencyjna" oznacza:
i) do celów otrzymywania i zatwierdzania umów lub deklaracji dotyczących dostaw wina do destylacji oraz do celów otrzymywania i zatwierdzania umów dotyczących dostaw wina do wzmocnienia, agencję interwencyjną wyznaczoną przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium wino się znajduje w chwili przedłożenia umowy lub deklaracji;
ii) do celów wypłaty pomocy wytwórcom wina wzmocnionego do destylacji na mocy art. 69, agencję interwencyjną wyznaczoną przez Państwo Członkowskie, na którego terytoriom dokonuje się wzmacniania wina;
iii) we wszystkich innych przypadkach, agencję interwencyjną wyznaczoną przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium odbywa się destylacja.
2.
Do celów niniejszego tytułu, osoby fizyczne lub prawne albo grupy takich osób innych niż producenci wina wzmocnionego do destylacji uważa się za gorzelników, jeżeli:
a) są one zatwierdzone przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się ich siedziba;
b) kupują od producenta zgodnie z ust. 1 lit. a) wino lub produkty uboczne winiarstwa lub wszelkie inne formy przetworzonych winogron z zamiarem dokonania destylacji tych produktów na ich rzecz przez zatwierdzonego gorzelnika; oraz
c) płacą producenci za zakupione produkty nie mniej niż minimalną cenę skupu za dany destylowany produkt.
Osoby lub grupy uważane za gorzelników podlegają takim samym obowiązkom i korzystają z tych samych praw jak gorzelnicy.
3.
Państwa Członkowskie mogą zastrzegać, zgodnie z zasadami, które określą, że do celów zawarcia umów i dostarczania wina do destylacji, związki spółdzielni plantatorów winorośli mogą być na wniosek uznane za producentów ilości wina wytworzonego i dostarczanego przez spółdzielnie członkowskie.
Te ostatnie w każdym razie posiadają nadal prawa i podlegają obowiązkom ustanowionym w przepisach wspólnotowych.
W przypadku zamiaru przeprowadzenia destylacji przez związek, na mocy niniejszego tytułu, w porozumieniu z zainteresowanymi spółdzielniami plantatorów winorośli w trakcie określonego roku winnego, związek powiadamia o tym agencję interwencyjną na piśmie.
W takich wypadkach:
a) spółdzielnie członkowskie nie mogą indywidualnie podpisywać umów o destylację lub prowadzić dostaw do destylacji;
b) ilość wina dostarczonego do destylacji przez wymieniony związek rezerwowana jest dla spółdzielni członkowskiej, w imieniu której prowadzona jest dostawa.
Do celów art. 2 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy jedna lub kilka spółdzielni członkowskich nie zdoła wypełnić zobowiązań w nim określonych bez względu na ich konsekwencje związek wyłączony jest z obowiązku dostaw do destylacji, do limitu ilości wina dostarczonego w imieniu spółdzielni plantatorów winorośli, które dokonały naruszenia.
Państwa Członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w niniejszym ustępie informują o tym Komisję i powiadamiają ją o przyjętych przez nich w tym celu przepisach.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 42
Zatwierdzanie gorzelników
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich zatwierdzają gorzelników posiadających na ich terytorium swoją siedzibę, którzy mają zamiar prowadzić destylację na mocy niniejszego tytułu i sporządzają listę zatwierdzonych gorzelników.
Jednakże, władze te mogą podjąć decyzję o nie umieszczaniu na liście zatwierdzonych gorzelników, którzy nie są w stanie otrzymać produktów o stężeniu alkoholu wynoszącym co najmniej 92 % obj. za pomocą destylacji na mocy niniejszego tytułu rozdział I.
Właściwe władze są odpowiedzialne za aktualizowanie wymienionej listy. Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie późniejsze zmiany tej listy.
Komisja publikuje listę i jej zmiany.
2.
Właściwe władze mogą cofnąć zatwierdzenie, tymczasowo lub na stałe, gorzelnikom nie wypełniającym swych zobowiązań zgodnie z regułami wspólnotowymi.
Artykuł 43
Alkohol uzyskany w wyniku destylacji
Wyłącznie następujące produkty można otrzymać poprzez destylację na mocy niniejszego tytułu:
a) alkohol obojętny zgodny z definicją w załączniku III do niniejszego rozporządzenia; lub
b) spirytus destylowany z wina lub z wytłoczyn winogronowych, zgodnie z definicjami w art. 1 ust. 4 lit. d) lub f) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiającego ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [4]; lub
c) destylat lub alkohol surowy o stężeniu alkoholu wynoszącym co najmniej 52 % obj.
W przypadku gdy otrzymuje się produkt określony w akapicie pierwszym lit. c) można go stosować pod urzędowym nadzorem do:
i) wytwarzania napojów alkoholowych;
ii) przetwarzania w jeden z produktów określonych powyżej w lit. a) lub b), z wyjątkiem spirytusów destylowanych z wytłoczyn winogronowych;
iii) produkcji alkoholu do celów przemysłowych.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia wykonywania obowiązku ustanowionego w akapicie drugim.
Artykuł 44
Metoda analityczna dotycząca alkoholu obojętnego
Załącznik V do niniejszego rozporządzenia ustala wspólnotowe metody służące do analizy alkoholu obojętnego tak, jak to określono w załączniku IV do tego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ I
DESTYLACJA OBOWIĄZKOWA
Sekcja I: Destylacja produktów ubocznych produkcji wina
Artykuł 45
Obowiązek dostarczania produktów ubocznych do destylacji
1.
Producenci, którzy mają obowiązek przeprowadzenia destylacji zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wywiązują się ze swoich zobowiązań dostarczenia do destylacji, nie później niż do dnia 15 lipca danego roku winnego:
a) całości ich wytłoczyn i osadów winiarskich do zatwierdzonego gorzelnika; oraz
b) gdzie stosowne, wszelkiego wina do zatwierdzonego gorzelnika lub zatwierdzonego producenci wina wzmocnionego do destylacji.
W przypadku, gdy producenci prowadzą dostawy do gorzelnika, któremu cofnięto zatwierdzenie, dostarczane ilości mogą być zaliczone, ale nie przysługuje wówczas prawo do pomocy ze strony Wspólnoty.
2.
Producenci, którzy nie wyprodukowali wina lub nie przetworzyli winogron w jakikolwiek inny sposób w pomieszczeniach spółdzielni i którzy nie wytwarzają ponad 25 hektolitrów wina lub moszczu gronowego w czasie danego roku winnego są zwolnieni z obowiązku dostarczania jakichkolwiek ilości.
We włoskiej części strefy uprawy winorośli C i portugalskiej strefy uprawy winorośli, osoby podlegające zobowiązaniu, określonemu w ust. 1 mogą być zwolnione od tego obowiązku poprzez wykorzystanie możliwości przewidzianej w art. 27 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, pod warunkiem, że wyprodukowały wino lub przetworzyły winogrona w jakikolwiek inny sposób z użyciem ilości odpowiadającej ponad 25 hektolitrom, lecz nie więcej niż 40 hektolitrom wina.
Artykuł 46
Wymogi dotyczące produktów ubocznych dostarczonych do destylacji
1. Nie naruszając art. 27 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ilość alkoholu zawartego w produktach dostarczonych do destylacji przez producentów dostarczających wytłoczyny do wyrobu enocjaninu stanowi co najmniej 5 % ilości alkoholu zawartego w winie lub co najmniej 7 % w białych winach gatunkowych psr.
2.
W celu oznaczenia ilości alkoholu, który ma być dostarczony do destylacji w postaci produktów określonych w art. 48 niniejszego rozporządzenia, normalne stężenie alkoholu w % objętościowych, które ma dotyczyć różnych stref uprawy winorośli wynosi:
a) 8,5 % dla strefy B;
b) 9,0 % dla strefy C I;
c) 9,5 % dla strefy C II;
d) 10,0 % dla strefy C III.
3.
W celu utrzymania kosztów destylacji w ramach dopuszczalnych granic, minimalne średnie wymagania, które muszą spełnić produkty uboczne winiarstwa w chwili dostawy do gorzelni są następujące:
a) wytłoczyny winogronowe:
i) w strefie uprawy winorośli B: dwa litry czystego alkoholu/100 kg;
ii) w strefie uprawy winorośli C: dwa litry czystego alkoholu/100 kg w przypadku, gdy są one uzyskiwane z odmian wymienionych w klasyfikacji odmian winorośli dla danej jednostki administracyjnej jako odmiany inne niż winorośli właściwej; 2,8 litra czystego alkoholu/100 kilogramów w przypadku, gdy są one uzyskiwane z odmian wymienionych w klasyfikacji odmian winorośli dla jednostki administracyjnej wyłącznie jako winorośli właściwej;
b) osady winiarskie:
i) w strefie uprawy winorośli B: trzy litry czystego alkoholu/100 kg, 45 % wilgotności;
ii) w strefie uprawy winorośli C: cztery litry czystego alkoholu/100 kilogramów, 45 % wilgotności;
4. W przypadku producentów, którzy dostarczają wino własnej produkcji do przemysłu octu winnego, ilość alkoholu wyrażonego jako czysty alkohol, zawartego w dostarczonym winie, jest odejmowana od ilości alkoholu wyrażonego jako czysty alkohol, zawartego w winie, które ma być dostarczone do destylacji w celu wypełnienia zobowiązania, określonego w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
W przypadku producentów, którzy dostarczają wino i produkty uboczne własnej produkcji do nadzorowanych doświadczeń prowadzonych przez Państwa Członkowskie, stosuje się przepisy dotyczące cen skupu, określonych w art. 47, a pomoc dla gorzelnika jest wypłacana w stosunku 0,277 EUR/% obj./hl.
W przypadku doświadczeń, Państwo Członkowskie nie może przekroczyć 100 ton wytłoczyn i 100 ton osadów winiarskich na jedno doświadczenie.
Artykuł 47
Cena skupu
1. Cenę skupu, określoną w art. 27 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, stosuje się do towarów luzem loco gorzelnia.
2.
Gorzelnicy płacą producentom cenę skupu, określoną w ust. 1 w okresie trzech miesięcy od dnia, w którym dana ilość została dostarczona do gorzelni.
Jednakże, dopóki producent nie zgłasza sprzeciwu, gorzelnicy mogą:
a) zapłacić producentowi na rachunek 80 % ceny skupu, nie później niż trzy miesiące po dostarczeniu produktów; lub
b) dokonać płatności na rachunek określony w lit. a) po dostarczeniu produktów i nie później niż miesiąc po przedstawieniu faktury, która zostanie sporządzona dla nich przed dniem 31 sierpnia po zamknięciu danego roku winnego.
Gorzelnicy płacą producentom różnicę nie później, niż dnia 31 października.
Artykuł 48
Pomoc, która zostanie wypłacona gorzelnikom
1.
Pomoc, która ma być wypłacona gorzelnikom za produkty destylowane na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 jest ustalana, na % objętościowe alkoholu i na hektolitr produktu uzyskanego w wyniku destylacji w następujący sposób:
a) alkohol obojętny:
i) stawka ryczałtowa 0,6279 EUR;
ii) pomoc na wytłoczyny 0,8453 EUR;
iii) pomoc na wino i osady winiarskie 0,4106 EUR;
b) spirytus destylowany z wytłoczyn winogronowych 0,3985 EUR;
i destylat lub surowy alkohol o stężeniu alkoholu wynoszącym co najmniej 52 % obj.;
c) spirytus winny 0,2777 EUR;
d) alkohol surowy z wina i osadów winiarskich 0,2777 EUR.
W przypadku, gdy gorzelnik dostarczy dowód, że destylat lub surowy alkohol uzyskany za pomocą destylacji wytłoczyn został uzyskany w inny sposób, niż spirytusy destylowane z wytłoczyn, może być wypłacona dodatkowa kwota 0,3139 EUR/% obj./hl.
2.
Zróżnicowana pomoc w odniesieniu do alkoholu destylowanego z wytłoczyn lub wina i osadów winiarskich, określonych w ust. 1 lit. a):
a) może być przyznana przez Państwa Członkowskie w przypadku gdy zastosowanie stawki ryczałtowej pomocy, określonej w i), umożliwia lub umożliwiłoby posiadanie jednego lub kilku produktów ubocznych winiarstwa destylowanych w niektórych regionach Wspólnoty;
b) musi być wypłacona gorzelnikom w przypadku gdy jeden z tych surowców stanowi więcej niż 60 % ilości całkowitej, którą wydestylowano podczas danego roku winnego.
3.
W stosunku do ilości wina dostarczonej do destylacji przekraczającej zobowiązanie producenta, określone w art. 45 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, o więcej niż 2 % pomoc się nie należy.
Artykuł 49
Wyjątki od obowiązku dostawy do destylacji
1.
Obowiązków ustanowionych w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 nie stosuje się do:
a) producentów, którzy wycofują produkty uboczne winiarstwa pod nadzorem na mocy art. 50 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) producentów gatunkowych win musujących typu aromatyzowanego oraz gatunkowych win musujących i win półmusujących typu aromatyzowanego produkowanych w określonych regionach, którzy przygotowują takie wina z moszczu gronowego lub częściowo sfermentowanego moszczu gronowego, który został zakupiony i poddany stabilizacji w celu pozbycia się osadów winiarskich.
2.
Producenci, którzy nie wytworzyli wina lub nie przetworzyli winogron w jakikolwiek inny sposób w pomieszczeniach spółdzielczych i którzy nie wytwarzają więcej niż 25 hektolitrów wina lub moszczu w trakcie danego roku winnego zwolnieni są od obowiązku dostarczenia jakichkolwiek ilości.
3. Dla tej części ich produkcji wina, rzeczywiście dostarczonej do gorzelni w celu destylacji zgodnie z art. 28 rozporządzenia nr 1493/1999, od producentów żąda się dostarczenia wyłącznie produktów ubocznych winiarstwa do destylacji, na mocy z art. 27 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 50
Wycofywanie produktów
1. Tylko następujący producenci mogą skorzystać z możliwości, określonej w art. 27 ust. 8 rozporządzenia 1493/1999:
a) mający swoją siedzibę na obszarach produkcyjnych, na których destylacja jest nieproporcjonalnie ograniczona.
Wykaz danych obszarów produkcyjnych sporządzany jest przez właściwe władze Państw Członkowskich, które informują o tym Komisję;
b) którzy nie wytwarzają wina lub nie przetwarzają winogron w jakikolwiek inny sposób w pomieszczeniach spółdzielczych i którzy ponoszą nieproporcjonalne koszty destylacji z uwagi na niewielką produkcję lub szczególne cechy produkcji i położenie gorzelni.
2. Do celów art. 27 ust. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produkty uboczne wycofuje się bezzwłocznie i nie później niż pod koniec roku winnego, w którym je uzyskano. Wycofanie razem ze wskazaniem szacowanych ilości odnotowywane jest w rejestrach, prowadzonych zgodnie z art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 lub poświadczane przez właściwy organ.
Wycofanie danych osadów winiarskich uznaje się za mające miejsce po denaturacji osadów w celu uniemożliwienia ich wykorzystania w winiarstwie i w przypadku gdy dostawa zdenaturowanych osadów dla stron trzecich została zapisana w rejestrach, określonych w akapicie pierwszym.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia kontroli takich transakcji.
Państwa Członkowskie, których produkcja wina przekracza 25000 hektolitrów na rok sprawdzają za pomocą co najmniej pobierania próbek czy średnie minimalne stężenie alkoholu, określone w art. 51, jest zgodne i czy wszystkie produkty uboczne zostały wycofane w ustalonych terminach.
Artykuł 51
Wymogi dotyczące wycofanych produktów ubocznych
Minimalne stężenie czystego alkoholu produktów ubocznych winiarstwa wycofywanych pod nadzorem na mocy art. 27 ust. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 jest następujące:
a) wytłoczyny winogronowe:
i) 2,1 litrów/100 kilogramów w przypadku gatunkowych win białych psr;
ii) 3 litry/100 kilogramów w pozostałych przypadkach;
b) osady winiarskie:
i) 3,5 litra/100 kilogramów w przypadku gatunkowych win białych psr;
ii) 5 litrów/100 kilogramów w pozostałych przypadkach.
Sekcja II: Destylacja wina z winogron o podwójnym przeznaczeniu
Artykuł 52
Obowiązek dostawy wina do destylacji
Producenci zobowiązani do destylacji na mocy art. 28 rozporządzenia (EWG) nr 1493/1999 wypełniają swoje zobowiązanie poprzez dostawę wina do zatwierdzonej gorzelni najpóźniej w dniu 15 lipca danego roku winnego.
W przypadkach objętych art. 71 niniejszego rozporządzenia zobowiązanie zostaje wypełnione poprzez dostarczenie wina do zatwierdzonego producenci wina wzmocnionego do destylacji najpóźniej w dniu 15 czerwca danego roku winnego.
Artykuł 53
Ilość wina mająca być dostarczona
1.
W przypadku wina, objętego art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, producenci są zobowiązani dostarczyć ilość równą ilości, którą wytworzyli pomniejszoną o:
a) ilość odpowiadającą ilości wytwarzanej normalnie, obliczoną w sposób określony w ust. 2 niniejszego artykułu;
b) każdą ilość, w stosunku do której mogą przedstawić dowód, że dokonano jej wywozu nie później niż do dnia 15 czerwca danego roku winnego.
Producenci mogą również odjąć ilość nie przekraczającą 10 hektolitrów od ilości, która ma być dostarczona.
2.
W przypadku wina uzyskanego z odmian winorośli sklasyfikowanych jako odmiany winorośli do produkcji wina oraz jako odmiany winorośli do innych zastosowań, całkowita ilość wina normalnie wytwarzanego na każdą jednostkę administracyjną stanowi średnią ilość wytworzoną w trakcie lat winnych:
- 1974/75-1979/80 we Wspólnocie Dziesiątki,
- 1978/79-1983/84 w Hiszpanii i Portugalii,
- 1988/89-1993/94 w Austrii.
Jednakże, w przypadku wina uzyskanego z odmian winorośli sklasyfikowanych w danej jednostce administracyjnej jako odmiany winorośli właściwej oraz jako odmiany winorośli do produkcji spirytusów winnych, ilości wydestylowane do celów innych niż produkcja spirytusów winnych z zarejestrowanym oznaczeniem pochodzenia są odejmowane od tej ilości.
W odniesieniu do wina, określonego w akapicie pierwszym, ilość zwykle wytwarzana na hektar jest ustalana przez zainteresowane Państwa Członkowskie poprzez ustalenie proporcji wina uzyskanego podczas tego samego okresu odniesienia, określonego w tym akapicie, z odmian winorośli sklasyfikowanych w danej jednostce administracyjnej jako odmiany winorośli właściwej oraz jako odmiany do innych zastosowań.
3. Całkowita ilość wytwarzana przez każdego producenta jest połączeniem ilości wina objętych art. 53 ust. 1 i podanych w deklaracji produkcji, określonej w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, oraz ilości zapisanych w rejestrze przewidzianym w art. 70 tego rozporządzenia i uzyskanej poprzez producenta, po dniu złożenia deklaracji produkcji, z winogron lub moszczu wyprodukowanego z winogron odmian winorośli, określonych w art. 28 tego rozporządzenia i podanych w się w tej deklaracji.
4.
Od roku winnego 1998/99, nie naruszając ustępu poprzedniego, w odniesieniu do wina uzyskanego z odmian winorośli sklasyfikowanych w danej jednostce administracyjnej jako odmiany winorośli właściwej oraz jako odmiany winorośli do wytwarzania spirytusów winnych, Państwa Członkowskie są uprawnione do zezwolenia producentom, którzy otrzymali od roku winnego 1997/98 premie z tytułu stałego zaniechania uprawy na części ich obszarów uprawy winorośli zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na utrzymanie przez pięć lat winnych następujących po wykarczowaniu, ilość zwykle wytwarzaną na poziomie, na którym utrzymywała się ona przed wykarczowaniem.
Artykuł 54
Wyjątki od obowiązku dostawy wina do destylacji
W przypadku stosowania odstępstwa do art. 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wino objęte tym artykułem można przenieść:
a) do urzędu celnego w celu wypełnienia wywozowych formalności celnych następujących po usunięciu z obszaru celnego Wspólnoty; lub
b) do pomieszczeń zatwierdzonego producenta wina wzmocnionego do destylacji ze względu na wzmocnienie.
Artykuł 55
Cena skupu
1.
Gorzelnicy płacą producentom cenę skupu, określoną w art. 28 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 za ilość dostarczoną w okresie trzech miesięcy od dnia dostawy do gorzelni.
Cena niniejszą stosuje się do towarów luzem loco zakład producenta.
2. W przypadku wina, określonego w art. 53 akapit drugi, cena skupu, zgodnie z art. 28 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być podzielona przez Francję między tych, którzy podlegają obowiązkowi destylacji na podstawie wydajności na hektar. Przepisy przyjęte przez to Państwo Członkowskie zapewniają, że średnia cena płacona rzeczywiście za wszystkie wina przedestylowane wynosi 1,34 EUR za hektolitr i za % obj.
Artykuł 56
Pomoc mająca być wypłacona gorzelnikom
Kwota pomocy, określonej w art. 28 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, ustalana jest następująco, na % objętościowe alkoholu i na hektolitr produktu otrzymanego w wyniku destylacji:
a) alkohol obojętny 0,7728 EUR;
b) spirytusy winne, surowy alkohol i destylat winny 0,6401 EUR.
Artykuł 57
Wymogi dotyczące alkoholu uzyskanego w wyniku niektórych czynności destylacji
Tylko produkt o stężeniu alkoholu wynoszącym 92 % obj. lub więcej może być uzyskany w wyniku bezpośredniej destylacji win otrzymanych z odmian winorośli sklasyfikowanych w danej jednostce administracyjnej jako odmiany winorośli właściwej oraz jako odmiany winorośli przeznaczone do wytwarzania spirytusów winnych.
Sekcja III: Przepisy wspólne stosowane w odniesieniu do sekcji I i II niniejszego rozdziału
Artykuł 58
Dostawy częściowe
Producenci podlegający obowiązkom określonym w art. 45 i 52 niniejszego rozporządzenia, którzy dostarczyli co najmniej 90 % ilości produktu które są zobowiązani dostarczyć je przed dniem 15 lipca bieżącego roku winnego mogą wypełnić swoje zobowiązanie dostarczając pozostałą ilość przed terminem ustalanym przez właściwe władze krajowe, który nie może przypadać później niż dnia 31 sierpnia kolejnego roku winnego.
W takich przypadkach:
a) cena skupu pozostałych ilości, określonych w akapicie pierwszym, oraz cena alkoholu z nich wyprodukowanego i dostarczonego do agencji interwencyjnej, obniżana jest o kwotę równą kwocie pomocy na alkohol obojętny, ustaloną dla danej czynności destylacji, zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. a) i) i art. 56 lit a) niniejszego rozporządzenia;
b) nie wypłaca się pomocy w odniesieniu do produktów destylacji nie dostarczonych do agencji interwencyjnych;
c) zobowiązanie uważa się za wypełnione przed terminem ustalonym zgodnie z akapitem pierwszym;
d) terminy dotyczące destylacji, przedłożenia dowodu zapłaty ceny określonej w lit. a) i dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej dostosowywane są przez właściwe władze z uwzględnieniem przedłużonego terminu dostawy.
Artykuł 59
Dowód dostawy
Gorzelnicy dostarczają producentom dowód dostawy do dnia 31 sierpnia następnego roku winnego z zaświadczeniem stwierdzającym co najmniej: gatunek, ilość i stężenie alkoholu w % objętościowych dostarczonych produktów, jak również terminy dostaw.
Jednakże w przypadku, gdy producenci dostarczają produkty, które zostały poddane destylacji w gorzelni znajdującej się w Państwie Członkowskim innym niż państwo, w którym produkt został uzyskany, gorzelnik zwraca się z prośbą, aby agencja interwencyjna Państwa Członkowskiego w którym dokonano destylacji, poświadczyła urzędowym dokumentem, przewidzianym w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, obejmującym transport produktów, że gorzelnia przejęła dane produkty.
Gorzelnik przesyła producentowi należycie poświadczony egzemplarz dokumentu w okresie jednego miesiąca od otrzymania produktów, które mają być poddane destylacji.
Artykuł 60
Dowody, które mają być dostarczone przez gorzelników agencjom interwencyjnym
1.
W celu zakwalifikowania się do uzyskania pomocy, gorzelnicy składają agencji interwencyjnej wniosek, nie później niż do dnia 30 listopada po danym roku winnym, załączając do wniosku w odniesieniu do ilości produktów nim objętych:
a) i) w przypadku wina i osadów winiarskich, zestawienie dostaw przeprowadzonych przez każdego producenta, podające co najmniej:
- typ, ilość, barwę i stężenie alkoholu w % objętościowych,
- numer dokumentu przewidzianego w art. 70 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w przypadku, gdy taki dokument jest wymagany do transportu produktów do gorzelni lub winnym przypadku numer referencyjny dokumentu przewozowego używanego zgodnie z przepisami krajowymi;
ii) w przypadku wytłoczyn winogronowych, wykaz nazw producentów, którzy dostarczyli wytłoczyny i ilość alkoholu zawartego w wytłokach dostarczanych do destylacji na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
b) deklarację ostemplowaną przez właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie, podającą co najmniej:
i) ilość produktów uzyskanych w wyniku destylacji, w podziale na kategorie, tak wskazano w art. 43 niniejszego rozporządzenia;
ii) termin uzyskania tych produktów;
c) dowód, że gorzelnicy zapłacili producentom minimalną cenę skupu ustanowioną dla danej czynności destylacji w danym okresie.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą przewidzieć uproszczenie dotyczące przedstawiania dowodu zapłaty minimalnej ceny skupu za destylację produktów ubocznych winiarstwa po otrzymaniu zgody Komisji na takie uproszczenie.
2.
W przypadku gdy producenci przeprowadzają destylację samodzielnie, dokumenty określone w ust. 1 zastępowane są deklaracją ostemplowaną przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, podającą co najmniej:
a) gatunek, ilość, barwę i stężenie alkoholu w % objętościowych produktów do destylacji;
b) ilość produktów uzyskanych z destylacji, w podziale na kategorie, jak wskazano w art. 43 niniejszego rozporządzenia;
c) termin uzyskania tych produktów.
3.
Dowód zapłaty minimalnej ceny można zastąpić dowodem o wniesieniu zabezpieczenia na rzecz agencji interwencyjnej.
Zabezpieczenie jest równe 120 % kwoty pomocy, o którą się ubiegano.
W takich przypadkach, dowód, że gorzelnik zapłacił pełną cenę skupu, określoną w art. 27 ust. 9 lub w art. 28 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dostarczany jest agencji interwencyjnej nie później, niż ostatniego dnia lutego następującego po danym roku winnym.
4.
W przypadkach określonych w art. 47 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dowód zapłaty ceny skupu zastępuje się dowodem o dokonaniu płatności na rachunek.
5.
Agencja interwencyjna wypłaca pomoc gorzelnikowi lub, w przypadkach określonych w ust. 2, producentowi nie później niż trzy miesiące po złożeniu wniosku wraz w wymaganymi dokumentami.
6.
W przypadku ustalenia, że gorzelnik nie zapłacił producentowi ceny skupu, agencja interwencyjna wypłaca producentowi przed dniem 1 czerwca następującego po danym roku winnym, kwotę równą kwocie pomocy, gdzie stosowne przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego producenta.
Artykuł 61
Terminy destylacji
1.
Każde wino dostarczone w celu wykonania obowiązku ustanowionego w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 nie może być destylowane przed dniem 1 stycznia danego roku winnego.
2.
Nie później niż do dnia 10 każdego miesiąca, gorzelnicy przesyłają agencji interwencyjnej oświadczenie o ilościach przedestylowanych produktów i ilościach produktów uzyskanych z destylacji, te ostatnie w podziale na kategorie zgodnie z art. 43 niniejszego rozporządzenia.
3.
Destylacja nie może odbywać się po dniu 31 lipca danego roku winnego.
Artykuł 62
Dostawa alkoholu do agencji interwencyjnej
1. Bez uszczerbku dla stosowania przepisów art. 27 ust. 12 i art. 28 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, gorzelnicy mogą dostarczać agencji interwencyjnej produkty o stężeniu alkoholu wynoszącym co najmniej 92 % obj. najpóźniej do dnia 30 listopada następującego po danym roku winnym.
Czynności niezbędne do uzyskania produktu, określonego w akapicie pierwszym, mogą być przeprowadzane w obiektach gorzelnika dostarczającego omawiany produkt agencji interwencyjnej lub w obiektach gorzelni działającej na zlecenie.
Z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się przepisy niniejszego artykułu ust. 2 akapit drugi, gorzelnicy dostarczający produkty agencji interwencyjnej nie mogą fizycznie przetrzymywać dostarczanego alkoholu w ich własnych pomieszczeniach; musi on być składowany w pomieszczeniach należących do agencji interwencyjnej.
2.
Cena, która ma być zapłacona gorzelnikom za surowy alkohol dostarczony do agencji interwencyjnej jest ustalana w % obj./hl w następujący sposób:
a) destylacja na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
i) cena normalna: 1,654 EUR;
ii) alkohol z wytłoczyn: 1,872 EUR;
iii) alkohol destylowany z wina i osadów winiarskich: 1,437 EUR;
b) destylacja na mocy art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
- cena 1,799 EUR.
W przypadkach, gdy alkohol składuje się w pomieszczeniach, w których jest wytwarzany, powyższe ceny są pomniejszane o 0,5 % EUR/hl alkoholu % obj.
3.
Zróżnicowane ceny za alkohol z wytłoczyn, alkohol winny i alkohol wydestylowany z osadów winiarskich, określone w ust. 2 lit. a):
a) mogą być ustalone przez Państwa Członkowskie w przypadku gdy stosowanie ceny normalnej uniemożliwia lub uniemożliwiłoby posiadanie jednego lub więcej produktów ubocznych winiarstwa, destylowanych w niektórych regionach Wspólnoty;
b) muszą być zapłacone gorzelnikom w przypadku gdy jeden z tych surowców stanowi więcej niż 60 % całkowitych ilości, które wydestylowano w trakcie danego roku winnego.
4.
W przypadku gorzelników, którzy otrzymali pomoc na mocy art. 48 i 56 niniejszego rozporządzenia, ceny, określonych w ust. 2 są pomniejszane o kwotę równą kwocie pomocy.
5.
Agencja interwencyjna płaci gorzelnikom nie później niż trzy miesiące po terminie dostarczenia alkoholu, pod warunkiem, że przedstawione zostały dokumenty i dowód, określone w art. 60.
ROZDZIAŁ II
DESTYLACJA FAKULTATYWNA
Artykuł 63
Rozpoczęcie destylacji zgodnie z artykułem 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999
1.
Destylacja wina stołowego i wina nadającego się do otrzymania wina stołowego, określonego w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 rozpoczyna się dnia 1 września każdego roku winnego.
2.
Ilość wina stołowego i wina nadającego się do otrzymania wina stołowego, które każdy producent może wydestylować jest ograniczona do poziomu 40 % największej ilości takiego wina wyprodukowanego i zadeklarowanego w trzech poprzednich latach winnych włączając rok bieżący, jeżeli zadeklarowano już produkcję.
W przypadku gdy stosuje się wyżej wymieniony poziom, ilością wytworzonego wina stołowego jest ilość podana jako wino w kolumnie zatytułowanej "Wina stołowe" w deklaracji ilości wyprodukowanych, jak określono w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
3.
Każdy producent, który wytworzył wino stołowe lub wino nadające się do otrzymania wina stołowego może zawrzeć umowę lub złożyć deklarację, określoną w art. 65 niniejszego rozporządzenia.
Umowie towarzyszy dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR na hektolitr.
Takie umowy są nieprzenoszalne.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję piątego i dwudziestego dnia każdego miesiąca lub pierwszego dnia roboczego po tym terminie, o całkowitych ilościach objętych umowami zawieranymi w odniesieniu do takiej destylacji w okresie, trwającym od szesnastego do trzydziestego pierwszego dnia poprzedniego miesiąca i odpowiednio od pierwszego do piętnastego dnia bieżącego miesiąca.
5.
Państwa Członkowskie mogą zatwierdzić takie umowy po 10 dniach roboczych od powiadomienia Komisji, stosownie do ust. 4, chyba że Komisja podjęła w międzyczasie specjalne środki.
Do dnia następnego powiadomienia, zgodnie z ust. 4, Państwa Członkowskie informują Komisję o całkowitej liczbie zatwierdzonych umów.
6.
Jeżeli ilości, w odniesieniu do których zawarto umowy, zgłoszone Komisji w dniu wyznaczonym zgodnie z ust. 4, przekraczają lub mogą przekroczyć ilości odpowiadające dostępnym zasobom środków budżetowych, albo przekraczają lub mogą znacząco przekroczyć zdolności absorpcyjne sektora alkoholu spożywczego, Komisja ustala wielkość procentową zatwierdzenia ilości objętych danymi umowami i/lub zawiesza zgłaszanie nowych umów.
W tym przypadku zabezpieczenie, określone w ust. 3 zwraca się w odniesieniu do ilości zawartych w umowach, ale nie zatwierdzonych.
Komisja może również ustalić wielkość procentową zatwierdzenia zawieranych umów lub zawiesić zgłaszanie nowych umów w przypadkach nienormalnego wzrostu liczby nowych umów lub w przypadku gdy istnieje poważne niebezpieczeństwo, że ciągłość tradycyjnych dostaw produktów destylacji zostanie naruszona.
7.
Umowy zawarte i nie zgłoszone Komisji zgodnie z ust. 4 nie mogą być zatwierdzone.
8.
Zabezpieczenie, określone w ust. 3 zwraca się proporcjonalnie do ilości dostarczonych, jeżeli producent dostarczy dowód dostawy do gorzelni.
9.
Ilości, które mają być dostarczone w ramach umowy, są dostarczane do gorzelni najpóźniej do dnia 30 czerwca tego samego roku winnego.
Artykuł 64
Wysokość pomocy
1.
Pomoc, która zostanie wypłacona gorzelnikom lub, w przypadkach określonych w art. 65 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, producentom za wino destylowane w celu produkcji alkoholu spożywczego, na mocy niniejszego rozdziału, ustala się na % objętościowe alkoholu i na hektolitr uzyskanego produktu w procesie destylacji następująco:
a) pomoc podstawowa na mocy art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
- 1,751 EUR na %/obj. i na hektolitr dla surowego alkoholu i spirytusów destylowanych z wina,
- 1,884 EUR na % obj./hl dla alkoholu obojętnego;
b) pomoc dodatkowa na mocy art. 29 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999: 0,0336 EUR/hl na dzień.
2.
Gorzelnicy chcący otrzymać pomoc dodatkową powiadamiają agencję interwencyjną o ilości i cechach charakterystycznych produktu, który chcą składować i planowany termin rozpoczęcia składowania.
Zgłoszenie takie należy sporządzić co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem składowania.
O ile agencja interwencyjna nie zgłosi w powyższym 30-dniowym okresie sprzeciwu, zaplanowany termin rozpoczęcia składowania uważa się za rzeczywisty termin jego rozpoczęcia.
3.
Dodatkowa pomoc, określona w ust. 1 lit. b) może być wypłacona tylko:
- w odniesieniu do co najmniej 100 hl alkoholu składowanego w pojemnikach o pojemności co najmniej 100 hl,
- przez okres najwyżej 12 miesięcy od dnia 1 grudnia,
- przez okres co najmniej 6 miesięcy.
Gorzelnicy mogą zakończyć składowanie alkoholu dnia 1 czerwca pod warunkiem, że Komisja wyda takie zezwolenie w świetle istniejącej w sektorze sytuacji.
4. W przypadku pomocy podstawowej agencja interwencyjna wypłaca gorzelnikom lub, w przypadkach określonych w art. 65 ust. 2, producentom, pomoc obliczoną zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu nie później niż 3 miesiące po złożeniu dowodu, określonego w art. 65 ust. 10 niniejszego rozporządzenia.
Agencja interwencyjna wypłaca dodatkową pomoc nie później niż 3 miesiące po zakończeniu okresu składowania.
5.
Alkohol, na który wypłacana jest pomoc na mocy niniejszego artykułu, nie może być następnie skupowany przez władze publiczne.
W przypadku gdyby jednak gorzelnicy chcieli sprzedać swój alkohol władzom publicznym, muszą najpierw zwrócić otrzymaną pomoc.
6.
Nie naruszając ust. 5, tego ustępu nie stosuje się do władz publicznych, które posiadają program sprzedaży alkoholu, który nie zakłóca tradycyjnych zastosowań takich jak program agroekologiczny dotyczący sprzedaży alkoholu dla sektora paliwowego, w odniesieniu do ilości alkoholu sprzedanych w ramach takiego programu.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY WSPÓLNE DLA ROZDZIAŁÓW I ORAZ II
Sekcja I: Ogólne
Artykuł 65
Umowy dostawy
1.
Wszyscy producenci mający zamiar dostarczać wino własnej produkcji do destylacji na mocy art. 29 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zawierają jedną lub kilka umów dostawy, zwanych dalej "umowami" z jednym lub kilkoma gorzelnikami.
Gorzelnicy przedstawiają takie umowy właściwej agencji interwencyjnej do zatwierdzenia przed terminem, który zostanie określony, zgodnie z ustaleniami przyjętymi przez Państwa Członkowskie.
Wraz z umową, agencji interwencyjnej przedstawia się dowód potwierdzający, że producenci faktycznie wyprodukowali i posiadają ilość wina, która zostanie dostarczona.
Taki dowód może nie być wymagany w Państwach Członkowskich, w których władze posiadają już odpowiedni dowód na mocy innych ustaleń.
Producenci podlegający zobowiązaniom ustanowionym w art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dostarczają gorzelnikom również dowód, że wypełnili te zobowiązania w trakcie okresu ustalonego w art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Umowy zawierają co najmniej następujące informacje na temat wina objętego umową:
a) ilość, która nie może być mniejsza niż 10 hektolitrów;
b) różne cechy charakterystyczne, w szczególności barwę.
Producenci nie mogą dostarczać wina do destylacji, dopóki ich umowa nie została zatwierdzona przez właściwą agencję interwencyjną.
Właściwy organ może ograniczać liczbę umów, które producent może zawrzeć.
W przypadku, gdy destylacja przeprowadzana jest w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym umowa została zatwierdzona, agencja interwencyjna, która zatwierdziła umowę, przesyła jej kopię agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym dokonano destylacji.
3.
Producenci określeni w ust. 1 niniejszego artykułu:
a) którzy sami posiadają urządzenia do destylacji i którzy mają zamiar prowadzenia destylacji określonej w niniejszym rozdziale; lub
b) którzy mają zamiar zlecić destylację wina we własnym imieniu, która prowadzona będzie w zakładzie zatwierdzonego gorzelnika pracującego w ramach umowy, składają deklarację dostawy do destylacji, zwane dalej "deklaracją", właściwej agencji interwencyjnej do zatwierdzenia przed ustalonym terminem.
Producenci podlegający obowiązkom, określonym w art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dostarczają również agencji interwencyjnej dowód, że wykonali te obowiązki w trakcie okresu referencyjnego ustalonego w art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
4.
Do celów ust. 3 umowę można zastąpić:
a) w przypadku określonym w ust. 3 lit. a) akapit pierwszy, deklaracją;
b) w przypadku określonym w ust. 3 lit. b) akapit pierwszy deklaracją, do której załączona jest umowa dostawy do destylacji w imieniu producenta zawartej między producentem a gorzelnikiem.
5.
Cechy charakterystyczne wina dostarczanego do destylacji muszą być takie same, jak te wskazane w umowie lub deklaracji określonej w niniejszym artykule.
Pomoc się nie należy:
a) jeżeli ilość wina faktycznie dostarczonego do destylacji jest mniejsza niż 95 % tej ustalonej w umowie lub deklaracji;
b) dla każdej ilości wina, która przekracza 105 % ilości ustalonej w umowie lub deklaracji;
c) dla każdej ilości wina większej lub mniejszej od maksymalnej ilości wymaganej do procesu destylacji.
6.
Gorzelnicy płacą producentom ceny ustalone na % obj. alkoholu i na hektolitr, na mocy art. 29 lub 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, za dostarczone im wino, ceny takie stosuje się do towarów luzem loco zakład producenta.
7.
Gorzelnicy płacą producentom minimalną cenę nabycia, określoną w ust. 6, w okresie trzech miesięcy od dostawy wina, pod warunkiem, że producenci dostarczyli właściwemu organowi dowód, określony w niniejszym artykule ust. 1 akapit trzeci, w okresie dwóch miesięcy od dostawy.
Jeżeli wymieniony dowód został dostarczony w okresie dłuższym niż dwa miesiące po dostawie, gorzelnicy płacą w okresie jednego miesiąca.
8.
Gorzelnicy przesyłają agencji interwencyjnej, w terminie, który zostanie ustalony:
a) szczegóły dotyczące ilości, barwy i rzeczywistego objętościowego stężenia alkoholu wina w każdej dostawie od każdego producenta, od którego otrzymali dostawy wina, wraz z numerem dokumentu przewidzianego w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 używanego do przewozu wina do gorzelni;
b) dowód, że całkowita ilość wina przewidzianego w umowie lub deklaracji została poddana destylacji w dozwolonym terminie;
c) dowód, że gorzelnicy zapłacili producentowi cenę nabycia, określoną w ust. 7 niniejszego artykułu w dozwolonym terminie.
W przypadku, określonym w ust. 9, producenci mają obowiązek dostarczyć tylko dowód określony powyżej w lit. b).
Nie później niż do dnia 10 każdego miesiąca gorzelnicy przesyłają agencji interwencyjnej oświadczenie o ilościach produktów poddanych destylacji oraz produktów uzyskanych w poprzednim miesiącu, te ostatnie z podziałem na kategorie zgodnie z art. 43 niniejszego rozporządzenia.
9.
Jeżeli destylacja jest prowadzana przez samych producentów działających jako gorzelnicy lub przez gorzelników działających w imieniu producenta, informacje wymagane na mocy ust. 8 przekazywane są przez producenta właściwej agencji interwencyjnej.
10.
Państwa Członkowskie przeprowadzają reprezentatywne kontrole na miejscu dotyczące wina objętego umowami i sprawdzają w szczególności:
a) czy producent rzeczywiście wyprodukował i posiada ilość wina, które mają być dostarczone;
b) czy wino określone w umowie należy do kategorii, dla której rozpoczęto destylację.
Kontrola może być przeprowadzona w każdej chwili od dnia przedstawienia umowy do dnia jej zatwierdzenie i dostawy wina do gorzelni.
Państwa Członkowskie po przyjęciu bardziej skutecznych ustaleń dotyczących kontroli przewidzianej w niniejszym ustępie akapit pierwszy lit. a) przeprowadzają kontrole, tylko po wprowadzeniu produktów do gorzelni.
Artykuł 66
Zaliczki
1.
Gorzelnicy lub, w przypadku określonym w art. 65 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, producenci mogą ubiegać się o wypłatę zaliczkową równą kwocie pomocy ustalonej dla danej czynności destylacji, pod warunkiem, że złożyli zabezpieczenie na rzecz agencji interwencyjnej.
Zabezpieczenie to jest równe 120 % wysokości powołanej kwoty.
Kwota, określona w akapicie pierwszym, jest obliczana na % obj. alkoholu podanego dla wina objętego umową lub deklaracją dostawy i na hektolitr tego wina, lub na hektolitr czystego alkoholu w przypadku pomocy dodatkowej, określonej w art. 64 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
Agencja interwencyjna wypłaca zaliczki nie później niż trzy miesiące po przedstawieniu dowodu, że zabezpieczenie zostało wniesione, pod warunkiem, że umowa została zatwierdzona.
2.
Agencja interwencyjna zwraca zabezpieczenie przez po przedstawieniu dowodu, określonego w art. 65 ust. 8 w uzgodnionym terminie.
Artykuł 67
Udział EFOGR w kosztach destylacji
1.
Sekcja Gwarancji EFOGR finansuje część wydatków ponoszonych przez agencje interwencyjne w przejmowaniu alkoholu.
Udział finansowy jest równy kwocie pomocy ustalonej na mocy art. 48 i 56 oraz art. 68 lit. a) niniejszego rozporządzenia i stosownie do art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
2.
Do omawianego udziału stosuje się przepisy art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 [5].
Sekcja II: Wino wzmocnione
Artykuł 68
Przetwarzanie na wino wzmacniane
1.
Wino destylowane na mocy niniejszego rozporządzeniem może być wzmocnione.
W takich przypadkach jedynym produktem, który można uzyskać poprzez destylację tak wzmocnionego wina jest spirytus winny.
2.
Wino jest wzmacniane do destylacji tylko pod urzędowym nadzorem.
W tym celu:
a) dokument(-y) i rejestr(-y) wymagane na mocy art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 wskazują zwiększenie rzeczywistego stężenia alkoholu w % obj. wyrażonego w % obj. poprzez wskazanie stężenia przed i po dodaniu destylatu do wina;
b) w celu określenia przez urzędowe laboratorium lub laboratorium pracujące pod urzędowym nadzorem rzeczywistego objętościowego stężenia alkoholu, pod urzędowym nadzorem pobiera się próbkę wina przed jego wzmocnieniem;
c) dwa egzemplarze sprawozdania dotyczącego analizy, określonej w lit. b) przesyła się wytwórcy wzmacnianego wina, który z kolei przekazuje jeden egzemplarz agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, w którym wino jest wzmacniane.
3.
Wino jest wzmacniane do destylacji w trakcie okresu ustalonego dla omawianej czynności destylacji.
4.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć liczbę miejsc, w których można wzmacniać wino do destylacji, w celu zapewnienia najskuteczniejszej metody nadzoru.
Artykuł 69
Przygotowanie wina wzmocnionego
1.
W przypadkach, gdy korzysta się z możliwości określonej w art. 68 ust. 1 oraz w przypadku, gdy wino nie jest wzmacniane przez lub w imieniu gorzelnika, producenci zawierają umowę dostawy z zatwierdzonym wytwórcą wzmocnionego wina i przedkładają ją do zatwierdzenia właściwej agencji interwencyjnej.
Jednakże w przypadku producentów zatwierdzonych jako wytwórcy wina wzmocnionego i którzy mają zamiar wzmacniać wino do destylacji samodzielnie, umowę określoną w akapicie pierwszym zastępuje się deklaracją dostawy.
2.
Umowy i deklaracje, określone w ust. 1, objęte są zasadami przyjmowanymi przez Państwa Członkowskie.
3.
Wytwórcy wzmocnionego wina płacą producentom co najmniej minimalną cenę skupu ustaloną dla destylacji, jak przewidziano w art. 27-30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dla dostarczanych win.
Cenę tę stosuje się do towarów luzem:
a) franco zakład wytwórcy w przypadku destylacji zgodnie z art. 27 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
b) z zakładu producenta w innych przypadkach.
Z zastrzeżeniem niezbędnych dostosowań, wytwórcy wina wzmacnianego do destylacji podlegają tym samym obowiązkom co gorzelnicy, na mocy niniejszego tytułu.
Pomoc, która zostanie wypłacona wytwórcom wzmacnianego wina ustalana jest na % objętościowe rzeczywistego stężenia alkoholu i na hektolitr wina następująco:
- 0,2657 EUR za destylację, jak przewidziano w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999,
- 0,6158 EUR za destylację, jak przewidziano w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999,
- 0,1715 EUR za destylację, jak przewidziano w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
Właściwa agencja interwencyjna wypłaca pomoc wytwórcom wzmacnianego wina pod warunkiem, że wniosą zabezpieczenie równe 120 % kwoty pomocy, która zostanie przyznana.
Jednakże nie wymaga się zabezpieczenia w przypadku gdy wszystkie wymogi wypłaty pomocy zostały spełnione.
W przypadku gdy wytwórcy wzmacniają wino w połączeniu z innymi czynnościami destylacji, regulowanymi różnymi przepisami rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, mogą oni złożyć jedno zabezpieczenie.
W takich przypadkach zabezpieczenie jest równe 120 % całej wysokości pomocy, która ma być wypłacona na wzmacnianie w połączeniu z wymienionymi czynnościami destylacji.
Agencja interwencyjna zwraca zabezpieczenie po przedstawieniu, w uzgodnionym terminie:
a) dowodu, że całkowita ilość wzmacnianego wina do destylacji wskazanego w umowie lub deklaracji została poddana destylacji w ustalonym terminie; oraz
b) dowodu, że minimalna cena nabycia, określona w art. 27-30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 została zapłacona w uzgodnionym terminie.
W przypadkach, objętych ust. 1 akapit drugi, producent ma obowiązek dostarczyć agencji interwencyjnej jedynie dowód, określony powyżej w lit. a).
Artykuł 70
Destylacja w innym Państwie Członkowskim
1.
Nie naruszając art. 69 ust. 4 niniejszego rozporządzenia w przypadku gdy wzmacniane wino jest destylowane w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym umowa lub deklaracja zostały zatwierdzone, pomoc wypłacana za różne czynności destylacji można wypłacić gorzelnikom pod warunkiem, że złożą oni wnioski do agencji interwencyjnej Państwa Członkowskiego, na którego terytorium destylacja ma miejsce, nie później niż dwa miesiące po terminie ostatecznym, określonym dla przeprowadzenia danej destylacji.
2.
Wnioskom określonym w ust. 1 towarzyszy:
a) dokument podpisany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wino zostało wzmocnione, przenoszący prawo do pomocy z wytwórcy wzmacnianego wina na gorzelnika i wskazujący ilości danego wzmocnionego wina oraz odpowiadającą mu kwotę pomocy;
b) egzemplarz umowy lub deklaracji, określonych w art. 69 ust. 1, zatwierdzonych przez właściwą agencję interwencyjną;
c) egzemplarz sprawozdania analitycznego, określonego w art. 68;
d) dowód, że minimalna cena nabycia została zapłacona producentowi;
e) dokument wymagany na mocy art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, do transportu wzmacnianego wina do gorzelni, wskazujący zwiększenie rzeczywistego objętościowego stężenia alkoholu w % objętościowych, wyrażonego w % obj. poprzez wskazanie stężenie przed i po dodaniu destylatu do wina;
f) dowód, że dane wzmacniane wino zostało poddane destylacji.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1, wytwórcy wzmacnianego wina nie muszą wnosić zabezpieczenia przewidzianego w art. 69 ust. 4.
4.
Agencja interwencyjna wypłaca pomoc nie później, niż trzy miesiące po złożeniu wniosku i dokumentów wymienionych w ust. 2.
Artykuł 71
Zasady szczególne
1.
W przypadkach określonych w art. 69 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, umowa lub deklaracja dostawy do wzmacniania do destylacji przedkładana jest właściwej agencji interwencyjnej do zatwierdzenia nie później niż do dnia 31 grudnia danego roku winnego.
Agencja interwencyjna powiadamia producenta o wynikach postępowania zatwierdzającego w ciągu 15 dni od dnia przedłożenia umowy lub deklaracji.
2.
W przypadkach destylacji na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, nie może być wzmacniane żadne wino przed dniem 1 stycznia danego roku winnego lub przed zatwierdzeniem odpowiedniej umowy lub deklaracji.
3.
Najpóźniej 10 dnia każdego miesiąca, wytwórcy wzmocnionego wina do destylacji przesyłają agencji interwencyjnej oświadczenie o ilościach dostarczonego im w poprzednim miesiącu wina.
4.
W celu zakwalifikowania się do otrzymania pomocy, wytwórcy wzmacnianego wina składają do właściwej agencji interwencyjnej wniosek, najpóźniej w dniu 30 listopada następującego po zakończeniu danego roku winnego, załączając dowód, że zabezpieczenie, określone w art. 69 ust. 4, zostało wniesione.
Pomoc jest wypłacana nie późnej niż trzy miesiące po terminie przedłożenia dowodu, że zabezpieczenie, określone w akapicie poprzednim, zostało wniesione. Zabezpieczenia nie wypłaca się dopóki umowa lub deklaracja nie zostaną zatwierdzone.
5. Z zastrzeżeniem przepisów art. 69 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, zabezpieczenie zwraca się tylko w przypadku gdy dokumenty określone w niniejszym artykule zostaną dostarczone właściwej agencji interwencyjnej w okresie 12 miesięcy od złożenia wniosku.
6.
W przypadku, gdy zostanie ustalone, że wytwórca wzmacnianego wina nie zapłacił producentowi ceny nabycia, agencja interwencyjna wypłaca producentowi, przed dniem 1 czerwca roku winnego następującego po roku, w którym wino zostało dostarczone, gdzie stosowne poprzez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego producenta kwotę równą kwocie pomocy.
Sekcja III: Przepisy administracyjne
Artykuł 72
Siła wyższa
1.
W przypadku gdy z powodu siły wyższej cały lub część produktu przeznaczonego do destylacji nie może być jej poddana:
a) jeżeli działanie siły wyższej dotknęło produktu przeznaczonego do destylacji podczas gdy znajdował się on w legalnym posiadaniu producenta, ten ostatni powiadamia bezzwłocznie agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się wytwórnia producenta;
b) we wszystkich pozostałych przypadkach gorzelnik powiadamia bezzwłocznie agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się gorzelnia.
W okolicznościach, określonych w akapicie pierwszym, wkrótce po powiadomieniu agencji interwencyjnej, podejmuje ona decyzję dotycząca środków, które uzna za niezbędne ze względu na powstałe okoliczności.
W szczególności, może ona odroczyć terminy.
2.
W okolicznościach, określonych w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy, oraz w przypadku gdy wytwórnia producenta i gorzelnia znajdują się w dwóch różnych Państwach Członkowskich, agencje interwencyjne obydwu zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują w formie bezpośredniej wymiany informacji w celu wykonania przepisów ust. 1.
W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. b) akapit pierwszy, wkrótce po powiadomieniu agencji interwencyjnej, może ona również zezwolić gorzelnikom, pod warunkiem, że producenci zgodzili się w przypadku gorzelni działających na zlecenie, przenieść ich prawa i obowiązki na innego gorzelnika w odniesieniu do ilości produktów jeszcze nie poddanych destylacji.
Artykuł 73
Nadzór nad destylacją
1.
Cechy charakterystyczne produktów dostarczonych do destylacji, szczególnie ilość, barwa i stężenie alkoholu są sprawdzane w oparciu o:
a) dokument, przewidziany w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, na podstawie którego produkty są transportowane;
b) analizę próbek pobranych pod nadzorem urzędowego organu Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się gorzelnia, gdy produkt jest wprowadzany do gorzelni.
Pobieranie próbek może przyjąć formę reprezentatywnych kontroli na miejscu;
c) gdzie właściwe, umowy zawarte na mocy niniejszego tytułu.
Analizy są wykonywane przez zatwierdzone laboratoria, określone w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, które przesyłają wyniki agencjom interwencyjnym Państwa Członkowskiego, gdzie ma miejsce destylacja.
Jeżeli, zgodnie z regułami wspólnotowymi, nie został sporządzony dokument określony w lit. a), cechy charakterystyczne produktu przeznaczonego do destylacji sprawdzane są w oparciu o analizy określone w lit. b)
Przedstawiciel urzędowego organu sprawdza ilość produktu poddanego destylacji, termin destylacji oraz ilość i właściwości uzyskanych produktów.
2.
Wyniki analizy części wina objętego umową stosuje się w odniesieniu do całej ilości.
3.
Państwa Członkowskie mogą również wymagać użycia wskaźnika.
Państwa Członkowskie nie mogą tworzyć przeszkód w obrocie na ich terytorium produktami przeznaczonymi do destylacji lub produktami poddanymi destylacji z nich uzyskanych na podstawie obecności wskaźnika.
W przypadkach, gdy produkty objęte niniejszym rozporządzeniem są dostarczane do destylacji przez więcej niż jednego producenta, Państwa Członkowskie mogą przewidzieć transport takich produktów luzem.
W takich przypadkach, kontrole dotyczące właściwości produktów, jak określono w art. 65, są przeprowadzane zgodnie ze szczegółowymi zasadami przyjętymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w ust. 3 powiadamiają o tym Komisję i informują ją o przyjętych w tym celu przepisach.
W przypadkach, określonych w akapicie pierwszym tego ustępu, Komisja powiadamia pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 74
Naruszenia niniejszego tytułu
1.
W przypadku, gdy weryfikacja akt ujawni, że producent nie spełnia wymogów ustalonych regułami wspólnotowymi w odniesieniu do omawianej destylacji, w stosunku do wszystkich lub części dostarczonych produktów, właściwa agencja interwencyjna powiadamia o tym odpowiednio gorzelnika i zainteresowanego producenta.
2.
Dany gorzelnik nie jest zobowiązany do płacenia ceny, określonej odpowiednio w art. 27-30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, za ilości produktów określonych w ust. 1.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy producent lub gorzelnik nie spełnia wymogów ustanowionych regułami wspólnotowymi w odniesieniu do danej destylacji, w stosunku do wszystkich lub do części produktów dostarczonych do destylacji:
a) pomoc nie należy się w odniesieniu do danych ilości;
b) gorzelnik nie musi dostarczać agencji interwencyjnej produktów uzyskanych w wyniku destylacji danych ilości.
W przypadku gdy pomoc została już wypłacona, agencja interwencyjna odzyskuje ją od gorzelnika.
W przypadku gdy produkty uzyskane w wyniku destylacji zostały już dostarczone, agencja interwencyjna odzyskuje od gorzelnika kwotę równą kwocie pomocy określonej dla danej czynności.
Jednakże w przypadku gdy nie dotrzymano różnych terminów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, można podjąć decyzję o ograniczeniu kwoty pomocy.
4.
Agencja interwencyjna odzyskuje od producenta kwotę równą kwocie pomocy wypłaconej gorzelnikowi w przypadkach, gdy producent nie spełnia wymogów ustanowionych regułami wspólnotowymi w odniesieniu do omawianych czynności destylacji, z powodu jednej z następujących przyczyn:
a) niedopełnienia obowiązku przedstawiania deklaracji dotyczącej zbiorów, produkcji lub zapasów w wymaganym terminie;
b) przedstawiona deklaracja dotycząca zbiorów, produkcji lub zapasów została uznana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego za niekompletną lub niedokładną, w przypadku gdy brakujące lub niepoprawne dane mają istotne znaczenie dla stosowania danego środka;
c) niewykonania obowiązków ustanowionych w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w przypadku gdy naruszenie zostało wykryte lub zgłoszone gorzelnikowi po tym jak gorzelnik zapłacił minimalną cenę na podstawie wcześniejszych deklaracji.
Artykuł 75
Kary
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej,
a) w przypadku gdy producenci nie wypełniają swych zobowiązań zgodnie z niniejszym tytułem lub odmawiają poddania się kontrolom, nie wypłaca się pomocy;
b) w przypadku gdy gorzelnicy nie wykonują jednego ze swych obowiązków innych niż określone powyżej w lit. a), pomoc zostaje zmniejszona o kwotę określoną przez właściwy organ w zależności od ciężaru naruszenia.
2.
W przypadkach uznania działania sił wyższej, agencja interwencyjna podejmuje takie działanie, które uzna za niezbędne uwzględniając zaistniałe okoliczności.
3.
W przypadkach gdy gorzelnik nie wykonuje obowiązku w określonym terminie, pomoc zmniejsza się w następujący sposób:
a) w przypadku zapłacenia ceny nabycia producentowi na mocy art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 65 ust. 7, pomoc jest zmniejszana o 1 % za każdy dzień zwłoki w ciągu 1 miesiąca. Po miesiącu pomoc nie jest wypłacana;
b) w przypadku:
i) przedstawienia dowodu, że minimalna cena nabycia została zapłacona na mocy art. 60 ust. 1 i art. 65 ust. 8;
ii) złożenia wniosku o pomoc i dowodu płatności, zgodnie z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 2 akapit drugi oraz art. 65 ust. 8;
iii) dostawy alkoholu, zgodnie z art. 62 ust. 1;
iv) przedłożenia oświadczenia o ilościach produktów poddanych destylacji i produktów uzyskanych zgodnie z art. 61 ust. 2;
v) przedłożenia oświadczenia o ilościach dostarczonych do wzmacniania, zgodnie z art. 71 ust. 3;
pomoc jest zmniejszana o 0,5 % za każdy dzień zwłoki w ciągu dwóch miesięcy.
Po dwóch miesiącach nie wypłaca się pomocy.
W przypadku gdy została wypłacona zaliczka na pomoc, odpowiadające jej zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do rzeczywiście należnej kwoty pomocy.
W przypadku, gdy pomoc się nie należy, zabezpieczenie przepada.
4.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o przypadkach, w których zastosowały przepisy ust. 1 oraz o działaniach podjętych w przypadku siły wyższej.
Sekcja IV: Obniżenie ceny skupu wina, przewidzianego w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999
Artykuł 76
Obniżenie ceny skupu niektórych win wzbogaconych
1.
Cenę skupu wina dostarczonego do destylacji, na mocy art. 29 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zmniejsza się o:
- 0,3626 EUR w strefie A,
- 0,3019 EUR w strefie B,
- 0,1811 EUR w strefie C.
Obniżki, określonej w akapicie pierwszym, nie stosuje się do:
a) wina dostarczanego przez producentów znajdujących się w regionach, w których stężenie alkoholu może być zwiększone tylko poprzez dodanie moszczu, na który przyznano wszelką możliwą pomoc, na mocy art. 34 rozporządzenia (EWG) nr 1493/1999, w trakcie danego roku winnego.
Producenci ci przedstawiają gorzelnikowi egzemplarz oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do danej pomocy, ostemplowanego przez właściwy organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie;
b) wina dostarczonego do gorzelni po terminach ustanowionych dla różnych stref uprawy winorośli w załączniku V pkt G (7) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i dostarczonego przez producentów, którzy dostarczyli właściwym władzom wystarczający dowód, że podczas roku winnego nie zwiększyli stężenia alkoholu swojego wina stołowego poprzez dodanie sacharozy ani też nie złożyli wniosku o przyznanie pomocy do własnej produkcji, zgodnie z art. 34 tego rozporządzenia;
c) wina i kategorii win, dla których Państwa Członkowskie nie zezwalają lub nie zezwoliły na zwiększenie stężenia alkoholu w danym roku winnym.
2.
Kwota równa kwocie obniżki, określonej w ust. 1, wypłacana jest w odniesieniu do ilości wina dostarczanego do destylacji, jak określono w tym ustępie, producentom, którzy zwrócą się do właściwych władz przed dniem 1 sierpnia, bezpośrednio lub za pośrednictwem gorzelnika, i którzy nie zwiększyli stężenia alkoholu wina stołowego ich produkcji poprzez dodanie sacharozy, ani też nie ubiegali się o pomoc na mocy art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na swoją produkcję w trakcie danego roku winnego.
Producenci, którzy ubiegają się o pomoc przed dniem 1 sierpnia i którzy zwiększyli stężenie alkoholu poprzez dodanie sacharozy lub ubiegali się o pomoc w trakcie roku winnego, ale dla mniejszej produkcji wina stołowego w stosunku do ilości dostarczonej na wszystkie odpowiednie procesy destylacji w trakcie roku winnego, otrzymują kwotę wskazaną w akapicie pierwszym w odniesieniu do różnicy między ilością wina stołowego, którego stężenie alkoholu zwiększyli a ilością, którą dostarczyli do destylacji.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą żądać, aby tacy producenci dostarczali dowody niezbędne do potwierdzenia ważności wniosku.
Artykuł 77
W przypadku, gdy wino jest dostarczane do destylacji, jak określono w art. 76 niniejszego rozporządzenia oraz w przypadku gdy zastosowano do takiego wina obniżkę,
a) pomoc, która ma być wypłacona gorzelnikowi;
b) cena, która ma być zapłacona gorzelnikowi za dostawę do agencji interwencyjnej, zgodnie z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999; oraz
c) udział EFOGR w wydatkach ponoszonych przez agencję interwencyjną na przejmowanie alkoholu, zgodnie z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999;
zmniejsza się o kwotę równą obniżce, którą określono w art. 76.
ROZDZIAŁ IV
ZBYCIE ALKOHOLU UZYSKANEGO W WYNIKU DESTYLACJI, O KTÓREJ MOWA W ROZDZIALE I NINIEJSZEGO TYTUŁU ORAZ W DANYM PRZYPADKU, W ARTYKULE 30 ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1493/1999
Artykuł 78
Cel i definicje
1.
Niniejsza sekcja ustanawia szczegółowe zasady zbywania alkoholu uzyskanego w wyniku destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zwanego dalej części "alkoholem".
Alkohol można zbywać do celów nowych zastosowań w przemyśle (podsekcja I), do zastosowania w państwach trzecich wyłącznie w sektorze paliwowym (podsekcja II) lub do zastosowania we Wspólnocie jako bioetanol (podsekcja III).
2.
Do celów niniejszej sekcji "procedura przetargowa" oznacza zorganizowanie konkursu wśród zainteresowanych stron w postaci zaproszenia do składania ofert przetargowych lub podobnej procedury, która kończy się zawarciem umowy ze stroną składającą najkorzystniejszą ofertę, zgodną z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Podsekcja I: Zbywanie alkoholu do celów nowych zastosowań w przemyśle
Artykuł 79
Definicja nowych zastosowań w przemyśle
Bez uszczerbku dla przepisów art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Komisja może wydać zaproszenia do składania ofert przetargowych w celu realizacji we Wspólnocie projektów na małą skalę dotyczących nowych zastosowań w przemyśle takich jak:
a) ogrzewanie szklarń;
b) osuszanie pasz;
c) zaopatrywanie w paliwo instalacji grzewczych, włączając te w pracach betoniarskich.
i przetwarzane na towary wywożone do celów przemysłowych przez podmioty, które wykorzystały zasady uszlachetniania czynnego co najmniej raz w ostatnich dwóch latach, inne niż przetwarzanie składające się wyłącznie z redestylacji, rektyfikacji, dehydratacji, oczyszczenia lub skażaniu alkoholu.
W przypadku, gdy przewidzianym zastosowaniem alkoholu jest wywóz do państw trzecich w postaci wytworzonych towarów, należy dostarczyć dowód, że w ciągu dwóch ostatnich lat udzielono zezwolenia na wykorzystanie alkoholu z państw trzecich do produkcji takich samych towarów jak wywiezione zgodnie z zasadami uszlachetniania czynnego.
Artykuł 80
Otwarcie procedury przetargowej
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wydaje zaproszenie do składania ofert przetargowych dotyczące zbycia alkoholu uzyskanego w wyniku destylacji zgodnie z art. 27, 28 i 30 tego rozporządzenia do nowych zastosowań przemysłowych.
Ilości alkoholu przyznanego na mocy takiej procedury przetargowej nie przekraczają 400000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. rocznie.
Artykuł 81
Ogłoszenie o zaproszeniu do składnia ofert przetargowych
Ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przetargowych są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Ogłoszenia takie określają:
a) szczególne zasady, które stosuje się do procedury przetargowej oraz nazwy i adresy danych agencji interwencyjnych;
b) ilość alkoholu, wyrażoną w hektolitrach alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., objętą procedurą przetargową;
c) jedną lub kilka kadzi tworzących partię w danym Państwie Członkowskim;
d) minimalną cenę, którą można zaoferować, zróżnicowaną odpowiednio w zależności od przeznaczenia docelowego;
e) kwotę wadium wymaganego na mocy art. 82 ust. 5 i zabezpieczenie wykonania wymagane na mocy art. 84 ust. 3 lit. b).
Artykuł 82
Zasady stosowane w odniesieniu do ofert przetargowych
1.
Oprócz informacji określonych w art. 97 niniejszego rozporządzenia, oferty wskazują:
a) ilość alkoholu, do której się odnoszą, podzielone na kadzie i wyrażone w hektolitrach alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) liczbę(-y) kadzi, w których składowany jest dany alkohol, wszystkie cysterny znajdują się w tym samym Państwie Członkowskim;
c) dokładne zastosowanie przemysłowe alkoholu;
d) rodzaj towarów, które zostaną wywiezione, jeżeli alkohol jest przewidziany do wywozu do państw trzecich w postaci wyprodukowanych towarów.
2.
Oferty mogą wskazywać, że należy je rozpatrywać tylko wówczas, gdy ilość przyznawana odpowiada pełnej ilości wskazanej w ofercie przetargowej.
3.
Oferenci mogą składać tylko jedną ofertę w odniesieniu do każdego rodzaju alkoholu, końcowego zastosowania i procedury przetargowej. W przypadku, gdy oferent składa więcej niż jedną ofertę na dany rodzaj alkoholu, końcowego zastosowania lub procedury przetargowej, żadna z tych ofert nie zostanie dopuszczana.
4.
Agencja interwencyjna zainteresowanego Państwa Członkowskiego powinna otrzymać oferty nie później niż do godziny 12 w południe czasu lokalnego Brukseli ostatniego dnia składania ofert przetargowych ustalonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert przetargowych.
Dzień ten musi przypadać między 15 a 25 dniem od dnia ogłoszenia zaproszenia do składania ofert przetargowych.
5.
Oferty są ważne tylko w przypadku gdy przed terminem końcowym składania ofert przetargowych dostarczono dowód o wniesieniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej.
6.
Najpóźniej po dwóch dniach roboczych od terminu końcowego składania ofert przetargowych dana agencja interwencyjna powiadamia Komisję o wykazie nazw oferentów, których oferty kwalifikują się do rozpatrzenia na mocy art. 97 niniejszego rozporządzenia, zaoferowanych cen, wymaganych ilości, miejsc położenia i rodzajów alkoholu, oraz dokładnych zastosowań alkoholu.
Artykuł 83
Udzielanie zamówień
1.
Komisja, stanowiąc zgodnie z art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w świetle złożonych ofert oraz, w miarę potrzeby, w zależności od rodzaju końcowego zastosowania, do którego przewidziany jest alkoholu, podejmuje decyzję o udzieleniu zamówienia.
2.
Komisja sporządza wykaz przyjętych ofert, wymieniając zaoferowane ceny w porządku malejącym, aż udzielone zamówienia obejmą całą ilość alkoholu określonego w ogłoszeniu o zaproszeniu do składnia ofert przetargowych.
3.
W przypadku, gdy kilka dopuszczalnych ofert odnosi się w pełni lub częściowo do tych samych kadzi, Komisja przydziela ilości danego alkoholu oferentowi przedkładającemu ofertę o najwyższej wartości całkowitej.
Podczas podejmowania decyzji na mocy ust. 1 niniejszego artykułu w przypadkach określonych w akapicie pierwszym, gdy niektóre oferty nie mogą być przyjęte, Komisja może zaproponować zainteresowanym oferentom, że ich oferty zostaną przyjęte w odniesieniu do zastępczej ilości alkoholu tego samego rodzaju.
W takich przypadkach, stosowne oferty są uważane za przyjęte pod warunkiem, że wspomniani oferenci nie wnoszą sprzeciwu na takie przeniesienie w formie pisemnej na daną agencję interwencyjną w okresie 10 dni roboczych od dnia powiadomienia Komisji o decyzjach określonych w niniejszym artykule ust. 5 lit. a).
W tym celu, w decyzji Komisji, w porozumieniu z daną agencją interwencyjną, wskazuje się kadź, w której składowana jest zastępcza ilość alkoholu.
4.
W przypadku, gdy kilku oferentów proponuje taką samą cenę w taki sposób, że ilość alkoholu, na którą złożono oferty, przekracza ilość objętą procedurą przetargową, agencja interwencyjna przyznaje dane ilości:
a) w proporcji do ilości określonych w danych ofertach; albo
b) dzieląc tę ilość między oferentów w porozumieniu z nimi; albo
c) w drodze losowania.
5.
Komisja:
a) powiadamia o podjętych decyzjach, na mocy niniejszego artykułu, tylko te Państwa Członkowskie i agencje interwencyjne posiadające alkohol, których oferty zostały przyjęte;
b) publikuje wyniki procedury przetargowej w uproszczonej formie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 84
Oświadczenie o udzieleniu zamówienia
1.
Agencja interwencyjna powiadamia bezzwłocznie na piśmie oferentów za potwierdzeniem odbioru o decyzji podjętej w sprawie ich ofert.
2.
Agencja interwencyjna przechowuje oświadczenie o udzieleniu zamówienia do wglądu każdego wybranego oferenta zaświadczające, że jego oferta została przyjęta.
W przypadku gdy Komisja proponuje zastąpienie, na mocy art. 83 ust. 3, a oferent nie zgłasza sprzeciwu, dana agencja interwencyjna wydaje oświadczenie o udzieleniu zamówienia, określone w akapicie pierwszym, w dniu roboczym następującym po wygaśnięciu terminu określonego w art. 83 ust. 3 akapit drugi zdanie ostatnie.
3.
W okresie 2 tygodni następujących po dniu otrzymania powiadomienia o udzieleniu zamówienia, określonym w niniejszym artykule ust. 1 i oraz w przypadku gdy stosuje się przepisy ust. 2 akapit drugi, w okresie dwóch tygodni następujących po dniu wydania oświadczenia o udzieleniu zamówienia, każdy wybrany oferent:
a) otrzymuje od agencji interwencyjnej oświadczenie o udzieleniu zamówienia, określone w ust. 2;
b) dostarcza danej agencji interwencyjnej dowód, że złożył zabezpieczenie wykonania, zapewniające, że omawiany alkohol jest rzeczywiście używany do celów określonych w ofercie.
Artykuł 85
Wycofywanie alkoholu
1.
Alkohol może być wycofany po przedstawieniu polecenia wycofania wydanego przez agencję interwencyjną po uiszczeniu płatności za ilości, które mają być wycofane.
Ilość jest określona w zaokrągleniu do hektolitra alkoholu w przeliczeniu na l00 % obj.
2.
Prawo własności alkoholu objętego poleceniem wycofania przenosi się w terminie wskazanym w poleceniu, który nie może być dłuższy niż 5 dni od dnia wydania polecenia, a ilości, o które chodzi uważa się za wycofane w tym terminie.
Od tego momentu na nabywcę przechodzą wszelkie korzyści i ciężary związane z kradzieżą, utratą lub uszkodzeniem oraz kosztami składowania alkoholu, który zostanie wycofany.
3.
Polecenie wycofania określa termin, do którego alkohol musi być fizycznie wycofany ze składu danej agencji interwencyjnej.
4.
Cały alkohol musi zostać wycofany ze składu w cztery miesiące od dnia otrzymania powiadomienia o udzieleniu zamówienia.
5.
Alkohol musi być w pełni wykorzystany w okresie dwóch lat od dnia pierwszego wycofania.
Podsekcja II: Zbywanie alkoholu do wykorzystania w państwach trzecich wyłącznie w sektorze paliwowym
Artykuł 86
Przepisy mające zastosowanie do procedury przetargowej objętej niniejszą podsekcją
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w każdym kwartale wydaje kilka zaproszeń do składania ofert przetargowych, a każde ogłoszenie odnosi się do ilości co najmniej 50000 hektolitrów alkoholu winnego, a w sumie, do ilości nie większej niż 600000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. w celu wywozu do niektórych państw trzecich wyłącznie z przeznaczeniem do końcowego zastosowania w sektorze paliwowym.
Omawiany alkohol musi:
1) być wywieziony do i poddany dehydratacji w jednym z następujących państw trzecich:
a) Kostaryka;
b) Gwatemala;
c) Honduras wraz z Swan Islands;
d) Salwador;
e) Nikaragua;
f) Saint Christopher i Nevis;
g) Bahamy;
h) Republika Dominikańska;
i) Antigua i Barbuda;
j) Dominica;
k) Brytyjskie Wyspy Dziewicze i Montserrat;
l) Jamajka;
m) Saint Lucia;
n) Saint Vincent i Grenadyny;
o) Barbados;
p) Trynidad i Tobago;
q) Belize;
r) Grenada i Grenadyny;
s) Aruba;
t) Antyle niderlandzkie (Curaçao, Bonaire, Saint Eustatius, Saba i południowa część wyspy Saint Martin);
u) Gujana;
v) Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych;
w) Haiti;
2) wykorzystany wyłącznie w sektorze paliwowym państwa trzeciego.
Artykuł 87
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert przetargowych
1.
Ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przetargowych są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Ogłoszenia takie określają:
a) formalności związane ze składaniem ofert;
b) końcowe zastosowanie i/lub przeznaczenie, dla których alkohol jest przewidziany;
c) minimalną cenę, którą można zaoferować;
d) wydział Komisji, do którego należy wysyłać oferty;
e) terminy wycofywania alkoholu określone w art. 91 ust. 10 niniejszego rozporządzenia;
f) formalności związane z uzyskiwaniem próbek;
g) warunki płatności;
h) czy alkohol ma zostać poddany skażaniu.
2.
Każde ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert przetargowych odnosi się do pojedynczych partii, chociaż alkohol stanowiący partię może być znajdować się w kilku Państwach Członkowskich.
3.
Ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przetargowych mogą wykluczać niektóre miejsca przeznaczenia wymienione w art. 86 pkt 1.
Artykuł 88
Oferty przetargowe
1.
Oferenci mogą złożyć tylko jedną ofertę w odpowiedzi na każde ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert przetargowych na mocy niniejszej podsekcji; jeżeli oferent składa więcej niż jedną ofertę, żadna z tych ofert nie zostanie dopuszczona.
2.
Aby oferty zostały uwzględnione muszą one wskazywać ostateczne przeznaczenie przyznanego alkoholu i zawierać zobowiązanie oferenta o dopełnieniu obowiązku związanego z tym miejscem przeznaczenia.
3.
Oferty muszą również obejmować dowód, z datą po ukazaniu się ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przetargowych, że oferent posiada wiążące zobowiązania wobec podmiotu w sektorze paliwowym w jednym z państw trzecich wymienionych w art. 86 niniejszego rozporządzenia, który zobowiązuje się do przeprowadzenia dehydratacji przyznanego alkoholu w jednym z tych państw i do wywozu go wyłącznie do użytku w sektorze paliwowym.
4.
Oferty muszą dotrzeć do właściwego wydziału Komisji najpóźniej o godzinie 12 w południe czasu lokalnego Brukseli w ostatnim dniu składania ofert ustalonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składaniu ofert przetargowych.
5.
Oferty są ważne tylko w przypadku gdy przed terminem końcowym składania ofert dostarczono dowód o wniesieniu wadium na rzecz każdej agencji interwencyjnej.
Wadium wynoszące 4 EUR na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. wnosi się w odniesieniu do całej ilości wystawionej na sprzedaż.
6.
Do celów ust. 5 zainteresowane agencje interwencyjne:
a) bezzwłocznie wydają oferentom oświadczenie poświadczające, że wniesiono wadium w odniesieniu do ilości, za które odpowiedzialna jest każda agencja interwencyjna;
b) najpóźniej dwa dni robocze po terminie końcowym do składania ofert przesyłają Komisji sprawdzony i przyjęty wykaz wadiów.
7.
Dla celów wnoszenia wadium głównym wymogiem jest, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85, zakaz wycofywania ofert po terminie końcowym ich składania oraz wniesienie zabezpieczenia w celu zapewnienia wywozu i/lub gwarancji wykonania.
Artykuł 89
Udzielanie zamówień
1.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w świetle złożonych ofert przetargowych, podejmuje decyzję o udzieleniu zamówienia tak szybko jak to możliwe.
2.
W celu udzielenia zamówienia Komisja przyjmuje najkorzystniejszą ofertę. W przypadku, gdy dwóch lub więcej oferentów podaje taką samą cenę, Komisja podejmuje decyzję w drodze losowania.
3.
Komisja:
a) informuje oferentów na piśmie za potwierdzeniem odbioru w przypadku gdy ich oferty nie zostały przyjęte;
b) powiadamia Państwa Członkowskie posiadające alkohol i wybranego oferenta o swej decyzji przyznania zamówienia na alkohol;
c) publikuje wyniki procedury przetargowej w uproszczonej formie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
Wadium, wymagane na mocy art. 88 ust. 5 niniejszego rozporządzenia zwracane jest w przypadku gdy oferty nie zostaną przyjęte oraz gdy wybrany oferent wniósł w pełni zabezpieczenie wywozowe i gwarancję wykonania w odniesieniu do danej procedury przetargowej.
Artykuł 90
Oświadczenie o udzieleniu zamówienia
Agencja interwencyjna przechowuje oświadczenie o udzieleniu zamówienia do wglądu wybranych oferentów zaświadczające, że ich oferty zostały przyjęte.
Oświadczenia muszą być wydane nie później niż 20 dni od dnia otrzymania powiadomienia od Komisji, określonego w art. 89 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 91
Wycofywanie alkoholu
1.
Agencja interwencyjna posiadająca alkohol i wybrany oferent uzgadniają prowizoryczny harmonogram wycofywania alkoholu.
2.
Zanim jakikolwiek alkohol zostanie wycofany i nie później niż w dniu wydania polecenia wycofania, wybrani oferenci wnoszą dwa zabezpieczenia na rzecz agencji interwencyjnej: jedno, aby zapewnić, że alkohol zostanie wywieziony w ustalonym terminie i drugie z tytułu gwarancji wykonania.
3.
Gwarancja wykonania wynosi 30 EUR na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
4.
Zabezpieczenie wywozowe wynosi 3 EUR na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. i wnoszone jest w odniesieniu do każdej ilości alkoholu objętej poleceniem wycofania.
5.
Zanim przyznany alkohol zostanie wycofany, agencja interwencyjna i wybrany oferent pobierają próbkę wzorcową i analizują ją w celu sprawdzenia stężenia alkoholu wyrażonego w % obj.
Jeżeli końcowy wynik analiz tej próbki ujawnia różnice między stężeniem objętościowym alkoholu, który ma być wycofany a minimalnym stężeniem objętościowym alkoholu określonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składnia ofert przetargowych, stosuje się następujące reguły:
a) agencja interwencyjna informuje o tym Komisję, składującego i wybranego oferenta w tym samym dniu;
b) wybrany oferent może:
i) zgodzić się na przejęcie partii o właściwościach określonych w analizie, pod warunkiem, że zgadza się na to również Komisja; albo
ii) lub odmówić przejęcia danej partii.
W każdym przypadku, wybrany oferent informuje, w tym samym dniu, agencję interwencyjną i Komisję w sposób określony w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Po spełnieniu tego wymogu wybrani oferenci, którzy odmówili przejęcia wymienionej partii są bezzwłocznie zwalniani ze wszystkich obowiązków odnoszących się do tej partii.
6.
W przypadku gdy wybrany oferent odmawia przyjęcia towaru, zgodnie z ust. 5, dana agencja interwencyjna dostarcza kolejną ilość alkoholu o wymaganej jakości bez dodatkowych kosztów w okresie nie dłuższym niż osiem dni.
7.
Alkohol może być wycofany po przedstawieniu polecenia wycofania wydanego przez agencję interwencyjną posiadająca alkohol po uiszczeniu płatności za ilość, która ma być wycofana.
Ilość ta jest określona w zaokrągleniu do hektolitra alkoholu w przeliczeniu na blisko 100 % obj.
Każde polecenie wycofania obejmuje co najmniej 2500 hektolitrów, z wyjątkiem ostatniego wycofania w każdym Państwie Członkowskim.
Polecenie wycofania określa termin, do którego alkohol musi być fizycznie wycofany ze składu danej agencji interwencyjnej.
Termin ten nie może być dłuższy niż 5 dni.
8.
Prawo własności alkoholu objętego poleceniem wycofania przenosi się w terminie wskazanym w poleceniu, który nie może być dłuższy niż 5 dni od dnia wydania polecenia, a ilości, o które chodzi uważa się za wycofane w tym terminie.
Od tego momentu na nabywcę przechodzą wszelkie korzyści i ciężary związane z kradzieżą, utratą lub uszkodzeniem oraz kosztami składowania alkoholu, który zostanie wycofany.
9.
Jeżeli z winy agencji interwencyjnej alkohol nie może być fizycznie wycofany w ciągu pięciu dni roboczych od terminu, w którym wybrany oferent zgodził się wycofać partię, Państwo Członkowskie pokrywa wszelkie poniesione straty.
10.
Cały alkohol musi zostać fizycznie wycofany ze składów każdej danej agencji interwencyjnej w okresie sześciu miesięcy.
11.
Alkohol musi być wykorzystany w pełni w okresie dwóch lat od dnia pierwszego wycofania.
12.
Dana agencja interwencyjna zwraca zabezpieczenie wywozowe w odniesieniu do każdej ilości alkoholu, dla której otrzyma dowód wywozu w ustalonym terminie.
Nie naruszając art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, gdy termin dokonania wywozu zostanie przekroczony, ulegają przepadkowi następujące odsetki kwoty zabezpieczenia wywozowego w wysokości 5 EUR na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.:
a) 15 % we wszystkich przypadkach;
b) 0,33 % kwoty pozostającej po odjęciu 15 % za dzień zwłoki po ostatecznym terminie wywozu.
13.
Gwarancja wykonania zwracana jest, zgodnie z art. 100 ust. 3 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
Podsekcja III: Zbycie alkoholu do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie.
Artykuł 92
Zasady stosowane do zbycia objętego niniejszą podsekcją
1.
W okresie trzech miesięcy od podjęcia decyzji, określonej w art. 89 niniejszego rozporządzenia Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może rozpocząć sprzedaż publiczną w celu zbycia alkoholu.
2.
Alkohol jest przyznawany firmom założonym we Wspólnocie Europejskiej i musi być wykorzystany w sektorze paliwowym.
3.
Sporządza się wykaz firm zatwierdzonych do takich celów.
Wykaz jest publikowany w seriach "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich i jest regularnie aktualizowany.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o nazw firm, które uznają za odpowiednie i które przedstawiły wniosek z następującymi dokumentami towarzyszącymi:
- oświadczeniem firmy stwierdzającym, że jest ona zdolna wykorzystać co najmniej 50000 hl alkoholu rocznie,
- położeniem biur administracyjnych firmy i zakładu przetwarzania alkoholu,
- egzemplarzem planów zakładu do produkcji bioetanolu dla sektora paliwowego oraz wskazanie wydajności i typu produkcji,
- egzemplarz zezwolenia wydanego przez władze krajowe na prowadzenie zakładu,
- świadectwem władz krajowych poświadczającym, że zakład wykorzystuje alkohol wyłącznie jako bioetanol oraz że bioetanol jest wykorzystywany wyłącznie w sektorze paliwowym,
- położeniem biur administracyjnych spółek dokonujących rafinacji, upoważnionych do dystrybucji paliwa aż do etapu dostarczenia końcowemu odbiorcy, o ile zatwierdzona firma sama nie zajmuje się dystrybucją.
Komisja ocenia przydatność firmy na podstawie dokumentów i informuje o wynikach tej oceny.
Artykuł 93
Sprzedaż publiczna
1.
Ogłoszenia o publicznej sprzedaży alkoholu są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Ogłoszenia takie określają:
a) ilość alkoholu oferowanego na sprzedaż;
b) kadzie i ich położenie;
c) cenę sprzedaży;
d) kwotę gwarancji wykonania; jednakże firmy mogą wybrać złożenie stałej gwarancji zamiast składania takiej gwarancji przy każdej sprzedaży;
e) formalności dotyczące uzyskiwania próbek;
f) warunki płatności.
2.
Ilość alkoholu oferowanego na sprzedaż jest podzielona na partie jednakowej wielkości.
Komisja określa skład partii.
O ile Komisja nie zadecyduje inaczej zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, dla każdej firmy z zatwierdzonego wykazu przypisywana jest partia i każda firma przypisana jest do danej partii.
W przypadku gdy firma nie przyjmuje alkoholu oferowanego do sprzedaży, musi o tym powiadomić Komisję i agencję interwencyjną najpóźniej 30 dni od dnia opublikowania ogłoszenia o publicznej sprzedaży alkoholu.
Alkohol, który nie został przyjęty wyłączony jest spod zakazu fizycznego przemieszczania, na mocy art. 95 ust. 2 niniejszego rozporządzenia od dnia, w którym odmowa została zgłoszona i można go sprzedać podczas kolejnej sprzedaży.
3.
Alkohol jest sprzedawany po najwyższej cenie przyjętej podczas ostatniej procedury przetargowej, jak określono w rozdziale III podsekcja II, powiększonej o kwotę za hektolitr ustaloną zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
4.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie posiadające alkohol i zainteresowane firmy o udzieleniu zamówienia na alkohol.
5.
Z wyjątkiem przypadku złożenia stałego zabezpieczenia, w okresie 30 dni od dnia powiadomienia określonego w ust. 2, firmy nabywające dostarczają dowód, że wniosły gwarancję wykonania na rzecz danej agencji interwencyjnej w celu zapewnienia, że alkohol zostanie wykorzystany jako bioetanol w sektorze paliwowym.
6.
Cały alkohol musi być wycofany najpóźniej trzy miesiące od dnia powiadomienia o decyzji Komisji o udzieleniu zamówienia.
Artykuł 94
Wycofywanie alkoholu
Do sprzedaży publicznej stosuje się art. 91 ust. 1, 7, 8 i 11 niniejszego rozporządzenia.
Podsekcja IV: Przepisy ogólne i ustalenia kontrolne
Artykuł 95
Zasady stosowane w odniesieniu do alkoholu
1.
W celu sporządzenia ogłoszeń o zaproszeniu do składania ofert przetargowych i o sprzedaży publicznej, Komisja żąda, aby każde zainteresowane Państwo Członkowskie informowało ją o:
a) ilości alkoholu, wyrażonej w hektolitrach alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., którą można zaoferować na sprzedaż;
b) rodzaju danego alkoholu;
c) jakości partii alkoholu, wyznaczając minimalne i maksymalne wartości dotyczące właściwości, określonych w art. 96 ust. 4 lit. d) i) i ii) niniejszego rozporządzenia.
Najpóźniej 12 dni po otrzymaniu żądania, zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję o dokładnym położeniu i danych dotyczących różnych kadzi alkoholu spełniających wymogi jakościowe i zawierających całkowitą ilość alkoholu nie mniejszą niż ta, określona w niniejszym ustępie lit. a) akapit pierwszy.
2.
Po przesłaniu Komisji informacji, określonych w ust. 1 akapit drugi, alkohol w danych kadziach nie może być wycofany, dopóki nie zostanie wydane polecenie jego wycofania.
Zakaz ten nie odnosi się do alkoholu w kadziach nie objętych ogłoszeniami o zaproszeniu do składania ofert przetargowych lub sprzedażą publiczną i nieokreślonego w decyzji Komisji, o której mowa w art. 83-89 niniejszego rozporządzenia.
W szczególności z powodów logistycznych, agencje interwencyjne posiadające kadzie alkoholu wskazane w powiadomieniu pochodzącym od Państw Członkowskich, określonych w niniejszym artykule ust. 1, mogą zastąpić ten alkohol innym alkoholem tego samego rodzaju, pod warunkiem, że zgadza się na to Komisja lub zmieszać go z innym alkoholem dostarczonym do agencji interwencyjnej, dopóki nie zostanie wydane polecenie wycofania danego alkoholu.
3.
Każdego miesiąca Państwa Członkowskie posiadające alkohol objęty procedurą przetargową lub sprzedażą publiczną informują Komisje o postępach w fizycznym wycofywaniu alkoholu.
Artykuł 96
Zasady stosowane w odniesieniu do poszczególnych partii
1.
Alkohol jest sprzedawany w partiach.
2.
Partia składa się z ilości alkoholu o wystarczająco jednolitej jakości, który może znajdować się w kilku kadziach i może być przechowywany w kilku miejscach oraz w kilku Państwach Członkowskich.
3.
Każda partia jest numerowana.
Litery "WE" poprzedzają numery serii.
4.
Każda partia jest opisana.
Podaje się, co najmniej następujące informacje:
a) miejsce położenia partii, włączając dane identyfikujące każdą kadź zawierającą alkohol i ilość alkoholu w każdej kadzi;
b) całkowitą ilość, wyrażoną w hektolitrach alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Ilość może wahać się w granicach do 1 %;
c) minimalne stężenie alkoholu w każdej kadzi, wyrażone w % obj.;
d) jeżeli możliwe, jakość partii, wyznaczającą górne i dolne wartości graniczne dla:
i) kwasowości, wyrażonej w gramach kwasu octowego na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
ii) zawartości metanolu, wyrażonej w gramach kwasu octowego na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
e) odniesienie do środka interwencyjnego, który spowodował wzrost produkcji alkoholu, określając odpowiedni artykuł rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
5.
W przypadku gdy procedura przetargowa dotyczy więcej niż dwóch partii, tylko pierwsza partia lub dwie pierwsze partie w ilości jednego miliona hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. opisuje się zgodnie z ust. 4.
Artykuł 97
Zasady ogólne stosowane w odniesieniu do ofert przetargowych
1.
Oferty, aby zostały rozpatrzone, muszą być składane na piśmie i muszą zawierać, oprócz szczegółowych informacji, określonych w podsekcjach I lub II:
a) numer referencyjny ogłoszenia o zaproszeniu do składaniu ofert przetargowych;
b) nazwę i adres oferenta;
c) proponowaną cenę, wyrażoną w EUR na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) zobowiązanie oferentów do przestrzegania wszystkich zasad stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;
e) oświadczenie oferentów, że:
i) zrzekają się wszystkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego im alkoholu;
ii) zgadzają się poddać wszelkim kontrolom dotyczącym przeznaczenia i wykorzystywania alkoholu;
iii) przyjmują na swoją odpowiedzialność dostarczanie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany tak, jak to określono w ogłoszeniu o zaproszeniu do składania ofert.
2.
Oferty są ważne tylko, jeżeli:
a) oferent ma swoją siedzibę we Wspólnocie;
b) odnoszą się do całej partii.
3.
Nie można wycofać ofert kwalifikujących się do rozpatrzenia.
4.
Można odrzucić oferty, jeżeli oferenci nie dostarczą wszystkich koniecznych gwarancji, że wypełnią swoje zobowiązania.
Artykuł 98
Próbki
1.
W chwili publikacji ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przetargowych i do terminu końcowego składania ofert w odpowiedzi na takie zaproszenie, wszystkie zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu oferowanego na sprzedaż za opłatą wynoszącą 2 EUR za litr.
Ilość udostępniona każdej zainteresowanej stronie nie może przekraczać pięciu litrów na kadź.
W celu zbycia, zgodnie z podsekcją III, próbkę można otrzymać, z tych samych względów, w ciągu 30 dni od ogłoszenia sprzedaży publicznej.
2.
Po terminie końcowym składania ofert:
a) oferent lub zatwierdzona firma, określona w art. 92, może otrzymać próbki przyznanego alkoholu;
b) oferenci lub zatwierdzone firmy, określone w art. 92, którym proponuje się produkt zastępczy na mocy art. 83 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, mogą otrzymać próbki proponowanego alkoholu zastępczego.
Próbki takie można otrzymać od agencji interwencyjnej za opłatą wynoszącą 10 EUR za litr, w ilości nie przekraczającej pięciu litrów na kadź.
3.
Agencja interwencyjna Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się alkohol podejmuje niezbędne kroki w celu umożliwienia zainteresowanym stronom skorzystania z praw, określonych w ust. 2.
4.
W przypadku, gdy wybrany oferent lub zatwierdzona firma ustali, przed terminem o którym mowa w art. 92, 85, 91 lub 94 niniejszego rozporządzenia dotyczącym wycofania partii danego alkoholu, że ilości przyznanego alkoholu są nieodpowiednie do planowanych zastosowań z powodu wad ukrytych, których ze względu na ich charakter nie można wykryć w chwili dozwolonej kontroli przeprowadzanej przed przyznaniem alkoholu, Komisja może wskazać zastępczą ilość alkoholu w porozumieniu z odpowiednią agencją interwencyjną pod warunkiem, że agencja interwencyjna potwierdzi ustalenia oferenta.
Kadź, w której składowana jest zastępcza ilość alkoholu, określona jest w porozumieniu z daną agencją interwencyjną.
W przypadku, gdy oferenci nie sprzeciwiają się przeniesieniu w formie pisemnej na rzecz danej agencji interwencyjnej zastępczej ilości alkoholu w okresie dziesięciu dni roboczych od dnia powiadomienia o decyzji Komisji wskazującej ilość zastępczą, uważa się, że zgadzają się oni na produkt zastępczy.
Artykuł 99
Wymogi mające zastosowanie do skażania i/lub znakowania
1.
Jeżeli alkohol ma być poddany skażaniu, czynność ta przeprowadzana jest pod nadzorem zainteresowanych Państw Członkowskich w okresie między przekazaniem polecenia wycofania a fizycznym wycofaniem alkoholu.
Koszt takiego skażania ponoszony jest przez wybranego oferenta.
2.
Skażanie wymaga dodania benzyny w stosunku 1:100 do ilości alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
3.
Skażanie można przeprowadzić w kadzi przewidzianej do tego celu.
Artykuł 100
Wymogi mające zastosowanie do zabezpieczeń
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) a) do celów wnoszenia wadium głównym wymogiem jest, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zakaz wycofywania ofert po końcowym terminie ich składania i wniesienie gwarancji wykonania;
b) do celów wnoszenia gwarancji wykonania głównym wymogiem jest, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, rzeczywiste wykorzystywanie wycofywanego alkoholu do celów określonych na mocy odpowiedniej procedury przetargowej i fizyczne wycofanie całej ilość alkoholu ze składów każdej agencji interwencyjnej w oznaczonym terminie.
2) a) Przyznany alkohol musi być w całości zużyty do celów określonych w danym zaproszeniu do składnia ofert przetargowych, dopuszczając straty alkoholu w trakcie przewozu lub związanych z przetwarzaniem dla osiągnięcia końcowego zastosowania alkoholu.
Każda poszczególna strata alkoholu akceptowana jest tylko po sprawdzeniu w miejscu przeznaczenia, a w przypadku alkoholu do wywozu w miejscu, gdzie opuszcza on obszar celny Wspólnoty, i poświadczona przez właściwy organ inspekcyjny i/lub międzynarodową firmę nadzorującą w przypadku gdy taka firma została wyznaczona zgodnie z art. 102 pod warunkiem, że straty takie mieszczą się w granicach określonych w lit. b) poniżej;
b) W przypadku, gdy straty alkoholu w trakcie czynności określonych poniżej przekraczają następujące limity, kwota 96 EUR na hektolitr jest potrącana z gwarancji wykonania, z wyjątkiem przypadków siły wyższej:
i) 0,05 % ilości składowanego alkoholu na miesiąc w przypadku straty alkoholu z powodu parowania;
ii) 0,4 % ilości alkoholu wycofywanego ze składu w przypadku straty alkoholu spowodowanej jednym lub więcej przewozem transportem lądowym;
iii) 1 % ilości alkoholu wycofywanego ze składu z w przypadku strat alkoholu spowodowanych jednym lub więcej przewozami transportem lądowym połączonymi z jednym lub więcej przewozem drogą morską lub żeglugą śródlądową;
iv) 2 % ilości alkoholu wycofywanego ze składu w przypadku strat alkoholu spowodowanych transportem lądowym i morskim wymaganym w związku z procedurą przetargową przeznaczoną do wywozu alkoholu do jednego z państw trzecich wymienionych w art. 86 niniejszego rozporządzenia;
v) 0,9 % ilości alkoholu rektyfikowanego w przypadku straty alkoholu spowodowanej rektyfikacją we Wspólnocie;
vi) 0,9 % ilości alkoholu poddanego dehydratacji w przypadku straty alkoholu spowodowanej dehydratacją we Wspólnocie;
vii) 1,2 % ilości alkoholu rektyfikowanego w przypadku straty alkoholu spowodowanej rektyfikacją w jednym z państw trzecich wymienionych w art. 86 niniejszego rozporządzenia;
viii) 1,2 % ilości alkoholu poddanego dehydratacji w przypadku straty alkoholu spowodowanej dehydratacją w jednym z państw trzecich wymienionych w art. 86 niniejszego rozporządzenia.
Procenty wymienione w iv) i/lub v) mogą być dodane do pierwszych dwu procentów w i) i ii).
Procenty wymienione w vi) i/lub vii) mogą być dodane do procentów w iii).
Podczas stosowania wyżej wymienionych procentów, ilości alkoholu ustala się w oparciu o świadectwa tonażowe lub podobne dokumenty wydawane przez właściwe władze inspekcyjne;
c) w przypadku alkoholu przyznanego do nowych zastosowań przemysłowych, który należy poddać rektyfikacji przed przewidzianym ostatecznym zastosowaniem, wycofywany alkohol uważa się jako wykorzystany całkowicie do określonych celów w przypadku gdy co najmniej 90 % całkowitych ilości wycofanego alkoholu na mocy procedury przetargowej, jest wykorzystywane do tych celów; wybrany oferent informuje Komisję o ilości, przeznaczeniu i zastosowaniu produktów poddanych rektyfikacji.
Jednakże straty nie mogą przekraczać wartości granicznych określonych w lit. b).
3) a) Wadium zwraca się niezwłocznie w przypadku gdy oferta nie została przyjęta lub jeśli wybrany oferent spełnił wymogi ustanowione w ust. 1 lit. a);
b) każda z agencji interwencyjnych posiadająca alkohol zwraca niezwłocznie gwarancję wykonania w przypadku, gdy wybrany oferent dostarczy każdej z nich dowód wymagany przepisami tytułu V pkt 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, w odniesieniu do odpowiedniej wycofywanej ilości;
c) nie naruszając art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, 10 % gwarancji wykonania jest zatrzymywane, dopóki wybrany oferent nie dostarczy każdej zainteresowanej agencji interwencyjnej dowodu, że odpowiednia ilość wycofanego alkoholu została wykorzystana, wskazując wszelkie straty alkoholu w związku z daną procedurą przetargową.
Jeżeli dowód taki nie zostanie przedstawiony w ciągu 12 miesięcy od terminu określonego dla ostatecznego wykorzystania alkoholu, kwota 96 EUR na hektolitr jest zatrzymywana na ilości alkoholu utraconego powyżej lub poniżej limitów określonych w ust. 2.
Artykuł 101
Ustalenia kontrolne
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu uproszczenia procedur na mocy niniejszego rozdziału i w celu zapewnienia, że obowiązujące reguły wspólnotowe są przestrzegane.
Państwa Członkowskie wyznaczają jeden lub więcej organów odpowiedzialnych za kontrolę przestrzegania tych reguł.
Kontrole są, co najmniej równoważne kontrolom stosowanym do monitorowania alkoholu wytwarzanego w warunkach domowych, ale muszą obejmować:
a) kontrole bezpośrednie dotyczące ilości transportowanego alkoholu;
b) sprawdzanie wykorzystania alkoholu poprzez częste kontrole na miejscu, co najmniej raz w miesiącu;
c) sprawdzanie kont, rejestrów, procedur wykorzystania i zapasów.
Jeżeli alkohol został poddany skażeniu, kontrole muszą być prowadzone co najmniej co dwa miesiące.
2.
Państwa Członkowskie określają, które dokumenty, rejestry i inne dokumenty towarzyszące lub informacje muszą być dostarczane przez wybranego oferenta.
Informują Komisję o przeprowadzanych kontrolach dotyczących ust. 1.
Komisja przesyła zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu wszystkie uwagi wymagane do zapewnienia skuteczności kontroli.
3.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie notyfikowane są Komisji przed rozpoczęciem kontroli.
Artykuł 102
Korzystanie z usług firm nadzorujących
Ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert przetargowych może przewidywać korzystanie z usług międzynarodowej firmy nadzorującej w celu kontroli prawidłowego prowadzenia procedury przetargowej, w szczególności miejsca przeznaczenia i/lub końcowego zastosowania alkoholu.
Koszt takich usług ponoszony jest przez oferenta, który wygrał przetarg zgodnie z kosztami analizy i weryfikacji stosownie do art. 99 niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 103
Powiadamianie Komisji
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję:
a) w odniesieniu do destylacji na mocy art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, comiesięcznie:
i) o ilości poddanego destylacji wina;
ii) o ilości alkoholu objętego pomocą dodatkową;
b) co dwa miesiące, w odniesieniu do każdego rodzaju destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999:
i) o ilości poddanego destylacji wina, osadów winiarskich i wzmacnianego wina;
ii) rozróżniając, w miarę potrzeby między alkoholem obojętnym, surowym a spirytusami:
- o ilościach wytworzonych w trakcie poprzedniego okresu,
- o ilościach przejętych przez ich agencje interwencyjne zgodnie z regułami wspólnotowymi lub przepisami krajowymi w trakcie poprzedniego okresu,
- o ilościach zbytych przez te agencje interwencyjne w trakcie poprzedniego okresu,
- o ilościach posiadanych przez te agencje interwencyjne pod koniec poprzedniego okresu.
W przypadku ilości zbytych przez agencje interwencyjne, zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają również o cenach sprzedaży i o tym czy produkty zostały wysłane w ramach Wspólnoty czy wywiezione poza Wspólnotę;
c) dziesięć dni przed końcem każdego kwartału, o konkluzjach dotyczących wniosków odwołujących się do siły wyższej i podjętych przez właściwe władze w takich sytuacjach krokach, w przypadkach określonych w:
i) art. 9;
ii) art. 10;
iii) art. 11 ust. 3;
iv) art. 15;
v) art. 16;
vi) art. 20 ust. 4, 5 i 6;
vii) art. 36;
viii) art. 37;
ix) art. 72;
x) art. 75 ust. 1;
xi) art. 100 ust. 2 lit. b);
d) najpóźniej w dniu 31 grudnia bieżącego roku winnego, w odniesieniu do pomocy na prywatne składowanie, na mocy tytułu III rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz tytułu II niniejszego rozporządzenia:
- o ilościach moszczu gronowego przetworzonego na skoncentrowany moszcz gronowy lub rektyfikowany skoncentrowany moszcz gronowy w trakcie obowiązywania umowy i ilościach z nich uzyskanych;
e) najpóźniej w dniu 5 marca bieżącego roku winnego:
- w odniesieniu do pomocy na prywatne składowanie na mocy tytułu III rozdział I rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i tytułu II niniejszego rozporządzenia:
- o ilości produktów objętych umową na dzień 16 lutego;
- w odniesieniu do pomocy zgodnie z art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i tytułu I rozdział II niniejszego rozporządzenia:
- o liczbie producentów, którzy otrzymali pomoc,
- o ilości wzbogaconego wina,
- o ilości skoncentrowanego moszczu gronowego i rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu wykorzystywanych do wzbogacenia wyrażonego w stopniach potencjalnego stężenia alkoholu w % objętościowych na hektolitr;
f) dla poprzedniego roku winnego, najpóźniej w dniu 30 kwietnia:
i) w odniesieniu do pomocy zgodnie z art. 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i tytułu I rozdział I niniejszego rozporządzenia:
- o ilości surowców objętych wnioskami o pomoc, w podziale na rodzaj surowca i na strefę uprawy winorośli, z której pochodzą surowce,
- o ilości surowców, na które przyznano pomoc, w podziale na rodzaj surowca i na strefę uprawy winorośli, z której pochodzą surowce;
ii) w przypadku pomocy, określonej w art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 oraz w tytule I rozdział II niniejszego rozporządzenia:
- o ilości moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego objętych wnioskami o pomoc, w podziale na rodzaj surowca i na strefę uprawy winorośli, z której pochodzą surowce,
- o ilości moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego, na które przyznano pomoc, w podziale na strefę uprawy winorośli, z której pochodzą surowce,
- o cenach zapłaconych przez wytwórców i podmioty za moszcz gronowy i skoncentrowany moszcz gronowy;
iii) w przypadkach, w których gorzelnicy lub wzmacniający wino do destylacji nie wypełnili swoich zobowiązań i działań podjętych w następstwie tego zaniechania.
Artykuł 104
Terminy
Okresy, daty i terminy określone w niniejszym rozporządzeniu są określone zgodnie z rozporządzeniem (EWG, EURATOM) nr 1182/71. Jednakże, art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia nie stosuje się do określania czasu trwania okresów składowania na mocy tytułu II niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 105
Utrata mocy
Rozporządzenia (EWG) nr 2682/77, nr 1059/83, nr 3461/85, nr 441/88, nr 2598/88, nr 2640/88, nr 2641/88, nr 2721/88, nr 2728/88, nr 3105/88, nr 1238/92, nr 377/93 i nr 2192/93 niniejszym tracą moc.
Artykuł 106
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1624/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 10 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi, ze szczególnym uwzględnieniem uproszczonego stosowania nomenklatury produktów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3330/91 [4], Wspólnota i jej Państwa Członkowskie sporządzają statystyki odnoszące się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi ("Intrastat") w okresie przejściowym, który rozpoczął się dnia 1 stycznia 1993 r. i zakończy się z dniem przejścia na ujednolicony system opodatkowania w Państwie Członkowskim pochodzenia.
(2) Uproszczenie prawodawstwa dla rynku wewnętrznego, zgodne z formułą inicjatywy SLIM (Uproszczone Prawodawstwo Rynku Wewnętrznego), ma na celu poprawę konkurencyjności przedsiębiorstw i potencjału tworzenia miejsc pracy.
(3) Uproszczenie systemu Intrastat zostało wybrane jako projekt pilotażowy SLIM, a konkretne wnioski przygotowane przez grupę roboczą SLIM-Intrastat w celu zmniejszenia obciążeń dostawców danych statystycznych były tematem komunikatu skierowanego do Parlamentu Europejskiego i Rady i zostały przez nie przyjęte.
(4) Uproszczone stosowanie nomenklatury produktów zostało wprowadzone, kiedy dostawcy danych uznali klasyfikację produktów za skomplikowaną.
(5) Ważne jest uproszczenie Nomenklatury Scalonej, która ma być wykorzystywana, na jednakowych zasadach zarówno w handlu wewnątrzwspólnotowym, jak i zewnętrznym; aby uprościć stosowanie systemu szczególnie w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw, w tym kontekście należy wziąć pod uwagę rezultaty trwających dyskusji prowadzonych przez Komisję z Państwami Członkowskimi, europejskimi organizacjami handlu i przemysłu w ramach SLIM, zachowując zasadę jednolitej nomenklatury.
(6) Stosowanie progów uproszczeń jest skutecznym narzędziem zmniejszania obciążeń deklaracji o obrotach, w szczególności w odniesieniu do średnich i małych przedsiębiorstw (SME),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 28 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3330/91 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"5.
Progi uproszczenia zwalniają strony zobowiązane do dostarczania danych ze stosowania wszystkich przepisów art. 23; strony te muszą jedynie zgłosić w deklaracjach opisanych w art. 13 ust. 1 dane dotyczące najwyżej dziesięciu najbardziej odpowiednich podpozycji Nomenklatury Scalonej, które są najważniejsze w kategorii wartości i strony te przegrupują inne produkty w pozostałych podpozycjach zgodnie ze szczegółowymi ustaleniami, które mają zostać określone przez Komisję na mocy art. 30.
Dla każdej z wyżej wymienionych podpozycji, poza numerem kodu, opisanym w art. 21 tiret drugie, należy również określić Państwo Członkowskie wysyłki lub przeznaczenia oraz wartość towarów."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1626/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie, w odniesieniu do programu na lata 2001–2004 dotyczącego zastosowania modułów ad hoc do badania prób losowych dotyczącego siły roboczej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1578/2000 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 577/98 należy każdego roku opracować program określający moduły ad hoc.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się program modułów ad hoc, obejmujący lata 2001–2004, w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1628/2000
z dnia 24 lipca 2000 r.
zawierające trzecie sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1802/95 zmieniającego rozporządzenia ustalające, przed dniem 1 lutego 1995 r., niektóre ceny i kwoty na rynku mleka i przetworów mlecznych, których wartość w ecu została dostosowana w wyniku zniesienia współczynnika poprawkowego dla rolniczych kursów przeliczeniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r., dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999 [2], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Został wykryty błąd w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1802/95 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 904/96 [4].
Błąd ten powinien zostać skorygowany.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1802/95 kwoty odnoszące się do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2219/92 [5] zastępuje się następującymi kwotami:
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
Rozporządzenie _BAR_ Odniesienia _BAR_ Poprzednia kwota ze współczynnikiem przejścia (switch-over) _BAR_ Nowa kwota bez współczynnika przejścia (switch-over) _BAR_ Nowa kwota stosowana od dnia 1 września 1995 r. _BAR_
(EWG) nr 2219/92 _BAR_ artykuł 3 lit. b) _BAR_ 2,5 _BAR_ 3,019 _BAR_ 3 _BAR_
5 _BAR_ 6,04 _BAR_ 6 _BAR_
7,5 _BAR_ 9,06 _BAR_ 9 _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1630/2000
z dnia 25 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2131/93 ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1510/2000 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 39/1999 [4], ustanawia procedurę oraz warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Niniejsze rozporządzenie przewiduje, że w przypadku sprzedaży na rynek Wspólnoty oferty przetargowe muszą być sporządzone według odniesienia do norm jakości.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1253/1999 [5] zniosło normę jakości.
W związku z tym musi ona zostać zastąpiona równoważnym opisem.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W przypadku sprzedaży na rynku Wspólnoty oferty sporządza się według odniesienia do jakości zboża, która w przypadku oferty w ramach interwencji nie powoduje żadnego dostosowania cen.
Jeśli jakość zboża różni się od norm jakości określonych w akapicie pierwszym, cenę w ofercie przetargowej, która wygrała przetarg, dostosowuje się poprzez zwiększanie ceny lub jej redukcję ustaloną na podstawie art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92."
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1631/2000
z dnia 25 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2077/85 określające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszce oraz ustalające na rok gospodarczy 2000/2001 pomoc produkcyjną w odniesieniu do ananasów w puszce i cenę minimalną płaconą producentom ananasów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy produkcyjnej w odniesieniu do ananasów w puszkach [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [2], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2077/85 z dnia 25 lipca 1985 r.
[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2033/91 [4], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 525/77, w szczególności produkty kwalifikujące się do pomocy.
(2) Oprócz całych ananasów w puszce i kawałków ananasów, wspólnotowy sektor ananasów produkuje "miazgę" ananasową w puszce, (małe kawałki lub skrawki owoców) uzyskaną poprzez zgniecenie owocu i obecną w postaci delikatnie rozgniecionych ananasów.
Przetwory kwalifikujące się do pomocy powinny zatem być dokładniej zdefiniowane a rozporządzenie (EWG) nr 2077/85 w tym celu – odpowiednio zmienione.
(3) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1558/91 [5], do którego odnosi się art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2077/85, zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 504/97 z dnia 19 marca 1997 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy produkcyjnej dla przetworów owocowych i warzywnych [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1607/1999 [7]. Odpowiadające odniesienia w rozporządzeniu (WE) nr 504/97 powinny zatem zostać szczegółowo określone w powyższym artykule.
(4) Cena minimalna oraz pomoc produkcyjna w odniesieniu do ananasów w puszce na rok gospodarczy 2000/2001 powinny zostać ustalone na podstawie art. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 525/77 z rozróżnieniem między dwoma rodzajami produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/85.
(5) Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 2077/85 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Do celów systemu pomocy produkcyjnej przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 525/77 "ananasy w puszce" oznaczają ananasy bez skórki i owocni, które poddane zostały obróbce cieplnej, pakowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach w zalewie z syropu cukrowego i/lub naturalnego soku owocowego, objęte kodem CN ex20082051, ex20082059, ex20082071, ex20082079, ex20082091 i ex20082099 oraz
a) prezentowane w całości lub w kawałkach, w których waga netto owocu po odsączeniu stanowi co najmniej 58 % wagi netto pojemnika; lub
b) prezentowane w postaci rozgniecionych małych kawałków lub skrawków, w których waga netto owocu po odsączeniu stanowi co najmniej 73 % wagi netto pojemnika.
2. Artykuł 1 ust. 2 lit. o) i p) i art. 3, 4, art. 7 ust. 1, 2 i 4, art. 8, 9, 10, art. 11 ust. 1, art. 14, 15 i art. 16 ust. 2–7 rozporządzenia (WE) nr 504/97 stosuje się do niniejszego systemu pomocy produkcyjnej."
Artykuł 2
Na rok gospodarczy 2000/2001:
a) cena minimalna określona w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 525/77, która ma być płacona producentom za ananasy, wynosi 41,413 EUR na 100 kg netto od producenta;
b) pomoc produkcyjna w odniesieniu do ananasów w puszce, określona w art. 5 tego rozporządzenia, wynosi 111,925 EUR na 100 kg netto produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2077/85 oraz 240,067 EUR na 100 kg netto produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1633/2000
z dnia 25 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2825/93 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i przyznawania dostosowanych refundacji w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1510/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/24 z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria obliczania kwot takich refundacji [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 701/2000 [4], przyznaje takie refundacje wywozowe do produktów wymienionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2825/93 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3098/94 [6], pod warunkiem okazania świadectwa, które zgodnie z art. 6b rozporządzenia (WE) nr 1222/94 ważne jest maksymalnie przez okres budżetowy. Okres budżetowy ustanowiony jest w art. 1 ust. 1a rozporządzenia (WE) nr 1222/94 i trwa od dnia 1 października jednego roku do dnia 30 września roku następnego. Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 przewiduje, że współczynnik mający zastosowanie do ilości zbóż poddanych kontroli oraz destylowanych będzie stosowany od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca roku następnego. W celu ułatwienia zarządzania działalnością zainteresowanych gorzelni te dwa okresy powinny zostać zharmonizowane i stąd okres ważności współczynników powinien zostać dostosowany do okresu ważności świadectw. Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się od dnia 1 października do dnia 30 września roku następnego.
Nie naruszając przepisów zdania poprzedniego, w okresie 2000/2001 stosuje się od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 30 września 2001 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1639/2000
z dnia 25 lipca 2000 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2636/1999 w sprawie przekazywania informacji dotyczących tytoniu począwszy od zbiorów w 2000 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1336/2000 [2], w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2636/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie przekazywania informacji dotyczących tytoniu począwszy od zbiorów w 2000 r. oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) 1771/93 [3] zawiera informacje które Państwa Członkowskie przekażą Komisji najpóźniej do dnia 31 lipca roku danego zbioru. Dotyczy to w ppkt 1.2 ilości tytoniu (w tonach) o zawartości wilgoci określonej w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1249/2000 [5], objęte umowami.
(2) Artykuł 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2848/98 stanowi, że zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92, strony zawierające umowy kontraktacji mogą drogą zmiany pisemnej, zwiększyć ilości pierwotnie określone w umowie; zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego, może to nastąpić po dniu 31 lipca roku zbioru plonów. Dlatego też, Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do dokonania zmiany w informacjach wymaganych do dnia 30 czerwca roku następującego po roku zbioru, w celu uwzględnienia ilości surowca tytoniowego objętych zmianami umów.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 2636/1999 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1649/2000
z dnia 25 lipca 2000 r.
przyznające Republice Mołdowy korzyści w formie specjalnych rozwiązań motywacyjnych dotyczących praw pracowniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EW) nr 2820/98 z dnia 21 grudnia 1998 r. wprowadzające wieloletni system ogólnych preferencji taryfowych w okresie od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1310/2000 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sekcja 2 tytułu II rozporządzenia (WE) nr 2820/98 przewiduje możliwość przyznania specjalnych uzgodnień motywacyjnych dotyczących prawa pracy.
(2) Dnia 11 lutego 1999 r. Republika Mołdowy złożyła wniosek o wykorzystanie tego systemu, dostarczając informacje i zobowiązanie, określone w art. 11 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 11 ust. 2 Komisja opublikowała obwieszczenie [3] w sprawie wniosku Republiki Mołdowy.
(4) Niektóre zainteresowane strony zapoznają Komisję ze swoimi uwagami.
(5) Wniosek został zbadany zgodnie z art. 12 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(6) Krajowe ustawodawstwo Republiki Mołdowy zawiera istotę norm ustanowionych w Konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy nr 87, 98 i 138.
(7) Badanie przeprowadzone przez Komisję wykazało, że władze mołdowskie podjęły niezbędne środki w celu skutecznego stosowania i kontrolowania tych przepisów.
(8) Republika Mołdowy zobowiązała się do zapewnienia skutecznego stosowania i kontroli specjalnych uzgodnień, jak również współpracy administracyjnej, określonej w art. 14 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(9) W świetle otrzymanych uwag i ustaleń badania właściwe jest zatwierdzenie wniosku.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 31 wyżej wymienionego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Republice Mołdowy przyznaje się korzyści w formie specjalnych rozwiązań motywacyjnych dotyczących praw pracowniczych, określonych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2820/98.
2.
Produkty określone w załączniku I do wyżej wymienionego rozporządzenia korzystają ze specjalnych uzgodnień motywacyjnych podlegających warunkom ustalonym w art. 14 tego rozporządzenia.
3.
Wspólna Taryfa Celna stosowana wobec danych produktów będzie zredukowana zgodnie z przepisami art. 10 wyżej wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1651/2000
z dnia 26 lipca 2000 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1996 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Francja przekazała Komisji wniosek w sprawie rejestracji nazwy jako oznaczenia geograficznego.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia uznano, że wniosek spełnia wszystkie wymagania w nim ustanowione, w szczególności zawiera wszelkie informacje wymagane zgodnie z jego art. 4.
(3) Po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3] nazwy wymienionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Komisja nie otrzymała w odniesieniu do niej żadnych deklaracji sprzeciwu w rozumieniu art. 7 tego rozporządzenia.
(4) W rezultacie omawiana nazwa powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione oznaczenie geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1576/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę wymienioną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione oznaczenie geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1655/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 lipca 2000 r.
dotyczące instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 23 maja 2000 r. [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1973/92 z dnia 21 maja 1992 r. ustanawiające instrument finansowy na rzecz środowiska (LIFE) [5] zostało przyjęte w celu umożliwienia wdrożenia oraz rozwoju polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska oraz prawodawstwa służącego jego ochronie.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1973/92 zostało znacząco zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1404/96 [6]; w celu dalszego przyczyniania się do wdrażania, aktualizacji oraz rozwoju polityki wspólnotowej w zakresie ochrony środowiska oraz odpowiedniego ustawodawstwa, w szczególności w zakresie włączenia kwestii środowiskowych w pozostałe polityki, oraz dążenia do zrównoważonego rozwoju we Wspólnocie, rozporządzenie Rady (EWG) nr 1973/72 musi zostać zmienione, ze względów przejrzystości poprzez jego uchylenie i zastąpienie przez niniejsze rozporządzenie.
(3) Instrument finansowy na rzecz środowiska o nazwie LIFE wprowadzany jest etapami; drugi etap zakończył się dnia 31 grudnia 1999 r.
(4) Biorąc pod uwagę pozytywny wkład instrumentu LIFE w osiąganie celów założonych w polityce Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska i zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1973/92, powinien zostać uruchomiony trzeci, pięcioletni etap kończący się 31 grudnia 2004 r.
(5) Instrument LIFE powinien zostać wzmocniony jako specjalistyczny instrument finansowy, stanowiący uzupełnienie pozostałych instrumentów Wspólnoty, jednakże bez ograniczania działań interwencyjnych prowadzonych w jego ramach do obszarów nie objętych innymi instrumentami finansowymi Wspólnoty.
(6) Należy poprawić skuteczność oraz przejrzystość różnych procedur związanych z LIFE poprzez jasne wyodrębnienie trzech części składowych tworzących.
(7) Konieczne jest zapewnienie skutecznego monitoringu oraz oceny działań przedsiębranych w ramach LIFE.
(8) Doświadczenie zdobyte przy obsłudze LIFE w czasie etapu drugiego ujawniło potrzebę koncentracji wysiłków poprzez jaśniejsze określenie obszarów aktywności, gdzie pomoc finansowa Wspólnoty może przynieść korzyść, uproszczenie zadań związanych z zarządzaniem oraz udoskonalenie środków rozpowszechniania informacji dotyczących zdobytego doświadczenia, osiągniętych rezultatów oraz ich długofalowego oddziaływania, w celu tworzenia warunków umożliwiających transfer tych rezultatów.
(9) Rozwój polityki Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska musi uwzględniać osiągnięte rezultaty oraz doświadczenie zdobyte w indywidualnych przedsięwzięciach wdrażanych w ramach LIFE.
(10) W kontekście projektów przyczyniających się do realizacji programu "Natura 2000" należy uwzględnić szlaki migracyjne oraz rolę stref ochronnych.
(11) Projekty przygotowawcze powinny dotyczyć rozwoju nowych działań i instrumentów Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska i/lub aktualizacji ustawodawstwa i zasad polityki w tym zakresie.
(12) Decyzja nr 2179/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rewizji wspólnotowego programu polityki i działań w odniesieniu do środowiska naturalnego i stałego rozwoju, "Ku trwałemu rozwojowi" [7], wśród priorytetowych celów Wspólnoty umieszcza opracowanie programów tworzących warunki dla dalszego rozwoju świadomości w kwestiach środowiska ze strony przemysłu, w tym szczególnie ze strony małych i średnich przedsiębiorstw (MSP), oraz priorytetowe traktowanie problemów MSP jeśli chodzi o usuwanie trudności technicznych i finansowych w tworzeniu i wykorzystywaniu czystej technologii.
(13) W zależności od sytuacji, należy uwzględnić implikacje, jakie rozpatrywane wnioski o wsparcie finansowe w ramach instrumentu na rzecz środowiska LIFE, mają dla kwestii tworzenia miejsc pracy.
(14) W przypadku krajów trzecich mających granice na Morzu Śródziemnym lub Morzu Bałtyckim, innych niż kraje Europy Środkowej i Wschodniej, które ze Wspólnotą Europejską zawarły układy o stowarzyszeniu, potrzebne są działania polegające na udzieleniu pomocy technicznej w celu stworzenia możliwości technicznych oraz struktur administracyjnych funkcjonujących w dziedzinie ochrony środowiska.
(15) Układy europejskie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a kandydatami do przystąpienia do Wspólnot z krajów Europy Środkowej i Wschodniej z drugiej strony, przewidują udział tych krajów w programach Wspólnoty, w szczególności w dziedzinie ochrony środowiska.
(16) Podczas gdy wyżej wymienione kraje Europy Środkowej i Wschodniej powinny normalnie same pokrywać koszty wynikające ze swojego udziału w programie, w konkretnych przypadkach Wspólnota — jeśli byłoby to konieczne — może podjąć decyzję o uzupełnieniu narodowego wkładu zainteresowanego kraju, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie w odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej oraz postanowieniami właściwych układów o stowarzyszeniu.
(17) Od momentu dokonania dokonają finansowego wkładu w instrument LIFE, pozostałe kraje kandydujące mogą uczestniczyć w instrumencie na warunkach równych z warunkami ustalonymi dla krajów kandydujących z Europy Środkowej i Wschodniej.
(18) Wpływy z krajów trzecich stanowią zasoby zarezerwowane na rzecz instrumentu i są księgowane jako takie we właściwej pozycji wydatków.
(19) Należy wypracować odpowiednie mechanizmy selekcyjne, tak aby pomoc ze strony Wspólnoty mogła być dostosowywana do konkretnych indywidualnych założeń projektów ubiegających się o wsparcie; wytyczne powinny promować synergię między działaniami demonstracyjnymi a przewodnimi zasadami polityki Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska, w celu zapewnienia trwałego rozwoju.
(20) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(21) niniejsze rozporządzenie ustanawia, na cały czas trwania trzeciego etapu, ramy finansowe, stanowiące bezpośredni punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją [9], dla działań władzy budżetowej w okresie corocznej realizacji procedur budżetowych.
(22) Działając na podstawie wniosku Komisji, Parlament Europejski i Rada powinny zbadać celowość kontynuacji działań w ramach LIFE po zamknięciu trzeciego etapu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel ogólny
Niniejszym ustanawia się instrument finansowy na rzecz środowiska, niżej zwany LIFE.
Ogólnym celem LIFE jest przyczynianie się do wdrażania, aktualizacji oraz rozwoju polityki wspólnotowej w dziedzinie środowiska oraz prawodawstwa służącego jego ochronie, w szczególności w zakresie integracji kwestii środowiskowych z polityką w innych kwestiach oraz dążeniem do trwałego rozwoju we Wspólnocie.
Artykuł 2
Składowe tematyczne i kryteria ogólne
LIFE składa się z trzech składowych tematycznych: LIFE-przyroda, LIFE-środowisko i LIFE-państwa trzecie.
Projekty finansowane w ramach LIFE spełniają następujące kryteria ogólne:
a) leżą w sferze zainteresowań Wspólnoty dzięki znaczącemu wkładowi w realizację celu ogólnego ustanowionego w art. 1;
b) są realizowane przez uczestników o solidnych możliwościach technicznych i finansowych;
c) są wykonalne pod względem propozycji technicznych, harmonogramu, budżetu i wartości uzyskanej za poniesione nakłady;
Pierwszeństwo może zostać nadane projektom zakładającym podejście wielonarodowe, w przypadku gdy zwiększa to prawdopodobieństwo bardziej efektywnych rezultatów w realizacji celów przy uwzględnieniu wykonalności oraz kosztów.
Artykuł 3
LIFE-przyroda
1.
Szczególnym celem LIFE-przyroda jest przyczynianie się do wdrożenia dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [10], dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [11] oraz, w szczególności, europejskiej sieci "Natura 2000", ustanowionej przez tę ostatnią dyrektywę.
2.
O przyznanie pomocy w ramach LIFE-przyroda mogą ubiegać się:
a) projekty w zakresie ochrony przyrody stwarzające możliwość realizacji szczegółowego celu wymienionego w ust. 1 i służące utrzymaniu lub odbudowie siedlisk naturalnych i/lub populacji gatunku co zapewni korzystny stan ochrony w znaczeniu dyrektywy 92/43/EWG;
b) środki towarzyszące, stwarzające możliwość realizacji szczególnego celu zamieszczonego w ust. 1 i podejmowane z zamiarem:
i) przygotowania projektów angażujących partnerów z różnych Państw Członkowskich (środek "uruchamiający");
ii) wymiany doświadczeń zdobytych w ramach różnych projektów (środek "kooperacyjny");
iii) monitorowania i oceny realizacji projektów oraz rozpowszechniania informacji o osiągniętych rezultatach, w tym rezultatach projektów, o realizacji których decyzję podjęto w czasie poprzednich etapów LIFE (środek "wspomagający").
3.
Wsparcie finansowe zapewnia się w formie współfinansowania projektów.
Maksymalną stawką jest:
a) 50 % w przypadku projektów w zakresie ochrony środowiska i 100 % w przypadku środków towarzyszących;
b) w drodze wyjątku, stawka 50 % przewidziana w lit. a) wynosi najwyżej 75 % w przypadku projektów dotyczących priorytetowych siedlisk naturalnych albo gatunków priorytetowych w rozumieniu dyrektywy 92/43/EWG, lub gatunków ptaków, które komitet ustanowiony zgodnie z art. 16 dyrektywy 79/409/EWG uważa za priorytetowy przedmiot finansowania w ramach instrumentu LIFE-przyroda.
4.
Propozycje projektów, które mogą być sfinansowane zgodnie z ust. 2 lit. a) są przesyłane Komisji przez Państwa Członkowskie.
W przypadku projektów dotyczących więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, propozycje przesyła to państwo, w którym siedzibę ma organ koordynujący projekt.
Każdego roku Komisja wyznacza termin przesyłania propozycji. Decyzję o zatwierdzeniu propozycji podejmuje zgodnie z ust. 7.
5.
Propozycje analizowane są pod kątem możliwości udzielenia wsparcia finansowego zgodnie z ust. 7 tylko w zakresie, w jakim są zgodne z wymogami art. 2 oraz ust. 2 lit. a) tego artykułu, oraz jeśli spełniają następujące kryteria:
a) w przypadku projektów związanych z europejskim terytorium Państw Członkowskich, gdy odnoszą się do:
i) obszaru zaproponowanego przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 92/43/EWG; lub
ii) obszaru sklasyfikowanego zgodnie z art. 4 dyrektywy 79/409/EWG; lub
iii) gatunku wymienionego w załączniku II lub IV do dyrektywy 92/43/EWG lub w załączniku I do dyrektywy 79/409/EWG;
b) w przypadku projektów pochodzących z krajów kandydujących, do których stosuje się art. 6, gdy projekty te dotyczą:
i) miejsca o międzynarodowym znaczeniu, będącego rodzajem siedliska wymienionym w załączniku I lub gatunku wymienionego w załączniku II do dyrektywy 92/43/EWG, albo rodzaju siedliska lub gatunku niewystępującego we Wspólnocie, ale zaliczonego w odpowiednich rezolucjach Konwencji Berneńskiej do siedliska lub gatunku wymagającego przedsięwzięcia szczególnych kroków w zakresie ochrony; lub
ii) miejsca o międzynarodowym znaczeniu będącego środowiskiem życia gatunku ptaków wymienionego w załączniku II do dyrektywy 79/40/EWG lub gatunku ptaków wędrownych występującego we Wspólnocie, bądź też gatunku ptaków niewystępującego we Wspólnocie, ale zaliczonego w odpowiednich rezolucjach Konwencji Berneńskiej do gatunku wymagającego przedsięwzięcia szczególnych kroków w zakresie ochrony; lub
iii) gatunku wymienionego w załączniku II lub IV do dyrektywy 92/43/EWG albo w załączniku I do dyrektywy 79/409/EWG, bądź też gatunku niewystępującego we Wspólnocie, ale sklasyfikowanego w załączniku I lub II do Konwencji berneńskiej.
6.
Komisja przesyła zestawienie otrzymanych propozycji Państwom Członkowskim.
Dla potrzeb konsultacji udostępnia oryginalne dokumenty Państwom Członkowskim na ich wniosek.
7.
Projekty, dla których rozważa się wsparcie finansowe w ramach LIFE-przyroda podlegają procedurze ustanowionej w art. 11.
Dla celów niniejszego ustępu komitetem jest organ, o którym mowa w art. 20 dyrektywy 92/43/EWG.
Komisja przyjmuje decyzję ramową skierowaną do Państw Członkowskich, dotyczącą projektów które zostały zaakceptowane, a ponadto indywidualne decyzje skierowane do beneficjentów, w których wyszczególniona jest kwota pomocy finansowej, opisane procedury finansowe i mechanizmy kontroli oraz określone są konkretne warunki techniczne dla zatwierdzonych projektów.
8.
Z inicjatywy Komisji:
a) środki towarzyszące, jakie mają być finansowane zgodnie z ust. 2 lit. b) i) i ii) — po uzyskaniu opinii komitetu wymienionego w art. 21 dyrektywy 92/43/EWG — stają się przedmiotem zaproszeń do zgłaszania deklaracji interesów.
Państwa Członkowskie mogą przedkładać Komisji propozycje środków towarzyszących;
b) środki towarzyszące, jakie mają być finansowane zgodnie z ust. 2 lit. b) pkt iii) stają się przedmiotem zaproszeń do zgłaszania deklaracji interesów.
Wszystkie zaproszenia do zgłaszania deklaracji interesów są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w którym wyszczególniane będą konkretne kryteria jakie należy spełnić.
Artykuł 4
LIFE-środowisko
1.
Szczegółowym celem, jaki został określony dla LIFE-środowisko jest przyczynianie się do opracowywania innowacyjnych i zintegrowanych technik i metod oraz do dalszego rozwoju polityki Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska.
2.
O przyznanie pomocy w ramach LIFE-środowisko będą mogły ubiegać się następujące projekty i/lub środki:
a) projekty demonstracyjne, stwarzające możliwość realizacji celu wymienionego w ust. 1 oraz:
- integrujące kwestie środowiskowe oraz związane z trwałym rozwojem w użytkowaniu ziemi i planowaniu, w tym dotyczącym obszarów miejskich i przybrzeżnych, lub
- tworzące warunki do trwałego zarządzania zasobami wód podziemnych i powierzchniowych, lub
- minimalizujące wpływ działalności gospodarczej na środowisko, szczególnie poprzez rozwijanie czystych technologii oraz nacisk na działania prewencyjne, w tym redukcję emisji gazów powodujących efekt cieplarniany, lub
- umożliwiające zapobieganie tworzeniu się wszelkiego rodzaju odpadów, ich utylizację, ponowne wykorzystanie, powtórne przetwarzanie oraz zapewniające rozsądne zarządzanie strumieniami odpadów, lub
- redukujące niekorzystny wpływ produktów na środowisko poprzez zintegrowane podejście do produkcji, dystrybucji, konsumpcji i przeładunku produktów pod koniec ich okresu życia (trwałości), włączając w to tworzenie produktów przyjaznych środowisku;
b) projekty stanowiące fazę przygotowawczą w tworzeniu nowych działań i instrumentów wspólnotowych w zakresie ochrony środowiska i/lub aktualizacji prawodawstwa i zasad polityki w tej dziedzinie;
c) działania towarzyszące konieczne dla:
i) rozpowszechniania informacji dotyczących wymiany doświadczeń między projektami;
ii) oceny, monitoringu oraz promocji działań podjętych na tym etapie wdrażania LIFE i w ciągu dwóch pierwszych etapów oraz rozpowszechniania informacji o zdobytym doświadczeniu i transferze rezultatów, jakie przyniosły te działania.
3.
Wsparcie finansowe zapewniane jest w formie współfinansowania projektów.
W przypadku projektów generujących znaczny przychód netto stawka finansowego wsparcia Wspólnoty wynosi najwyżej 30 % kwalifikowanych kosztów.
W takim przypadku udział beneficjenta w finansowaniu projektu jest równy co najmniej kwocie wsparcia finansowego ze strony Wspólnoty.
Stawka finansowego wsparcia Wspólnoty w przypadku wszystkich innych wnioskodawców wynosi najwyżej 50 % kwalifikowanych kosztów.
Stawka finansowego wsparcia Wspólnoty w przypadku wszystkich środków towarzyszących wynosi najwyżej 100 % ich kosztów.
4.
Jeśli chodzi o projekty demonstracyjne, Komisja ustanawia wytyczne uprzednio poddane procedurze przewidzianej w art. 11 i publikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wytyczne promują synergię pomiędzy działaniami demonstracyjnymi a przewodnimi zasadami polityki Wspólnoty w zakresie ochrony środowiska, mającymi służyć trwałemu rozwojowi.
5.
Propozycje projektów, jakie mogą być sfinansowane zgodnie z ust. 2 lit. a) są przesyłane Komisji przez Państwa Członkowskie.
W przypadku projektów dotyczących więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, propozycje przesyła to państwo, w którym siedzibę ma organ koordynujący projekt.
Każdego roku Komisja wyznacza termin przesyłania propozycji. Decyzję o zatwierdzeniu propozycji podejmuje zgodnie z ust. 10.
6.
Propozycje są brane pod uwagę do udzielenia wsparcia finansowego zgodnie z ust. 10 tylko wtedy, gdy są zgodne z wymogami art. 2 oraz ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu i jeśli spełniają następujące kryteria:
a) zapewniają rozwiązania problemu, który bardzo często pojawia się we Wspólnocie lub stanowi poważne źródło troski dla niektórych Państw Członkowskich;
b) są innowacyjne z uwagi na zastosowaną technologię lub metodę;
c) mają charakter przykładowy i stanowią postęp w porównaniu z aktualną;
d) dają możliwości promowania, upowszechniania oraz możliwie najszerszego zastosowania praktyk, technologii i/lub produktów sprzyjających ochronie środowiska;
e) mają na celu rozwój oraz transfer know-how, które może zostać wykorzystane w identycznych lub podobnych sytuacjach;
f) promują współpracę w dziedzinie ochrony środowiska;
g) mają potencjalnie korzystny stosunek kosztów do korzyści z punktu widzenia ochrony środowiska;
h) promują włączanie kwestii środowiskowych do działań, których główne cele mają charakter gospodarczy i społeczny.
Przy rozpatrywaniu tych propozycji, w zależności od przypadku, powinny zostać rozważone ich implikacje dla kwestii związanych z tworzeniem miejsc pracy.
7.
Niżej wymienione koszty nie kwalifikują się do pokrycia w ramach instrumentu:
a) zakup ziemi;
b) badania nieodpowiadające ściśle celowi, realizacji którego mają służyć finansowane projekty;
c) inwestycje infrastrukturalne o dużym zasięgu lub inwestycje niecharakteryzujące się innowacyjnością pod względem struktury, w tym już zatwierdzone działania na skalę przemysłową;
d) działania badawczo-rozwojowe w dziedzinie technologii.
8.
Z inicjatywy Komisji:
a) projekty oraz działania towarzyszące, jakie mają być finansowane odpowiednio zgodnie z ust. 2 lit. b) i z ust. 2 lit. c) pkt i) — po uzyskaniu opinii komitetu wymienionego w art. 11 — stają się przedmiotem zaproszeń do zgłaszania deklaracji interesów. Państwa Członkowskie mogą przedkładać Komisji propozycje projektów, które mają być sfinansowane zgodnie z ust. 2 lit. b);
b) środki towarzyszące, jakie mają być finansowane zgodnie z ust. 2 lit. c) pkt ii) stają się przedmiotem zaproszeń do zgłaszania deklaracji interesów.
Wszystkie zaproszenia do zgłaszania deklaracji interesów są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w którym zamieszczone zostaną szczególne kryteria do spełnienia.
9.
Komisja przesyła zestawienie głównych punktów oraz treści propozycji otrzymanych zgodnie z ust. 2 lit. a) oraz b) Państwom Członkowskim.
Dla potrzeb konsultacji udostępnia oryginalne dokumenty Państwom Członkowskim na ich wniosek.
10.
Projekty dla których rozważa się wsparcie finansowe podlegają procedurze ustanowionej w art. 11.
11.
Komisja podejmuje decyzję ramową skierowaną do Państw Członkowskich, dotyczącą projektów które zostały zaakceptowane, a ponadto indywidualne decyzje skierowane do beneficjentów, w których wyszczególniona jest kwota pomocy finansowej, opisane procedury finansowe i mechanizmy kontroli oraz określone szczególne warunki techniczne dla zatwierdzonych projektów.
Artykuł 5
LIFE-państwa trzecie
1.
Szczegółowym celem, jaki został określony dla LIFE-kraje trzecie jest przyczynianie się do tworzenia możliwości i struktur administracyjnych potrzebnych w sektorze ochrony środowiska oraz przy opracowywaniu zasad polityki i programów działań w tej dziedzinie w państwach trzecich mających granice na Morzu Śródziemnym i Morzu Bałtyckim, innych niż kraje Europy Środkowej i Wschodniej, które ze Wspólnotą Europejską zawarły układy o stowarzyszeniu i określone są w art. 6 ust. 1.
2.
O przyznanie pomocy w ramach LIFE-państwa trzecie mogą ubiegać się:
a) projekty wsparcia technicznego stwarzające możliwość realizacji celu szczegółowego wymienionego w ust. 1;
b) środki towarzyszące konieczne dla oceny, monitoringu oraz promocji działań podjętych na tym etapie wdrażania LIFE i w ciągu dwóch pierwszych etapów, oraz dla potrzeb wymiany doświadczeń między projektami i rozpowszechnienia informacji o zdobytym doświadczeniu i efektach, jakie te działania przyniosły.
3.
Wsparcie finansowe zapewniane jest w formie współfinansowania projektów.
Stawka finansowego wsparcia Wspólnoty wynosi najwyżej 70 % kosztów projektów, o których mowa w ust. 2 lit. a) oraz najwyżej 100 % kosztów środków towarzyszących określonych w ust. 2 lit. b).
4.
Propozycje ze strony państw trzecich odnośnie do projektów, jakie mają być sfinansowane zgodnie z ust. 2 lit. a) przedkładane są Komisji przez odpowiednie władze krajowe.
W przypadku projektów dotyczących więcej niż jednego państwa, propozycje przedkłada to państwo, w którym siedzibę ma organ koordynujący projekt lub międzynarodowa organizacja, której celem działania jest ochrona środowiska w danym rejonie geograficznym.
Każdego roku Komisja wyznacza termin przesyłania propozycji. Decyzję o zatwierdzeniu propozycji podejmuje zgodnie z ust. 7.
5.
Propozycje są brane pod uwagę do udzielenia wsparcia finansowego zgodnie z ust. 7 tylko wtedy gdy są zgodne z wymogami art. 2 oraz ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu i jeśli spełniają następujące kryteria:
a) leżą w sferze zainteresowań Wspólnoty, szczególnie ze względu na ich wkład we wdrażanie wytycznych oraz umów o charakterze regionalnym i międzynarodowym;
b) przyczyniają się do rozwoju strategii promującej trwały rozwój na poziomie międzynarodowym, krajowym oraz regionalnym;
c) zapewniają rozwiązanie ważnych problemów związanych z ochroną środowiska w regionie oraz w danym sektorze.
Priorytetowo będą traktowane projekty promujące współpracę transgraniczną, transnarodową oraz regionalną.
6.
Komisja przesyła Państwom Członkowskim zestawienie głównych punktów oraz treści propozycji otrzymanych od państw trzecich.
Dla potrzeb konsultacji Komisja udostępnia oryginalne dokumenty Państwom Członkowskim na ich wniosek.
7.
Projekty, dla których rozważa się wsparcie finansowe podlegają procedurze ustanowionej w art. 11.
Bez szkody dla tej procedury, przed podjęciem decyzji zatwierdzającej projekty dotyczące ochrony środowiska, uzyskana zostanie opinia komitetu ustanowionego przez art. 21 dyrektywy 92/43/EWG.
Komisja podejmuje decyzję dotyczącą wykazu wybranych projektów.
8.
Zatwierdzone projekty stanowią podstawę umowy pomiędzy Komisją a beneficjentami, gdzie wyszczególniona zostanie kwota pomocy finansowej, opisane procedury finansowe i mechanizmy kontroli oraz szczególne warunki techniczne zatwierdzonego projektu.
Wykaz zatwierdzonych propozycji jest przesyłany Państwom Członkowskim.
9.
Z inicjatywy Komisji, środki towarzyszące, jakie mają być finansowane zgodnie z ust. 2 lit. b) stają się przedmiotem zaproszeń do zgłaszania deklaracji interesów publikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i przedstawiających szczególne kryteria do spełnienia.
Artykuł 6
Udział krajów kandydujących
1.
Instrument LIFE jest dostępny dla krajów kandydujących z Europy Środkowej i Wschodniej, zgodnie z warunkami, o których mowa w układach o stowarzyszeniu zawartych z tymi krajami, oraz z wykorzystaniem postanowień decyzji Rady Stowarzyszenia dla każdego zainteresowanego kraju.
2. Propozycje projektów, jakie mogą być sfinansowane w ramach LIFE-przyroda i LIFE-środowisko przesyłane są Komisji przez władze zainteresowanych krajów w terminach ustalonych przez Komisję odpowiednio z art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 5. W przypadku projektów dotyczących więcej niż jednego kraju, propozycje przesyła ten kraj, w którym siedzibę ma organ koordynujący projekt.
3. Propozycje spełniające kryteria ogólne ustanowione w art. 2 oraz kryteria szczegółowe ustanowione w art. 3 ust. 5 lit. b) oraz art. 4 ust. 6 i 8. są brane pod uwagę do udzielenia finansowego wsparcia ze strony Wspólnoty.
4.
Komisja przesyła zestawienie głównych punktów oraz treści propozycji otrzymanych od władz zainteresowanych krajów Państwom Członkowskim.
Dla potrzeb konsultacji udostępnia oryginalne dokumenty Państwom Członkowskim na ich wniosek.
5.
Projekty brane pod uwagę do wsparcia finansowego w ramach LIFE podlegają procedurze wyszczególnionej w art. 3 ust. 7 lub tej wyszczególnionej w art. 11, w zależności od rodzaju proponowanego projektu.
6.
Zatwierdzone projekty stanowią podstawę umowy lub porozumienia pomiędzy Komisją a beneficjentami, gdzie wyszczególniona zostanie kwota pomocy finansowej, opisane procedury finansowe i mechanizmy kontroli oraz szczególne warunki techniczne zatwierdzonego projektu.
Wykaz zatwierdzonych propozycji jest przesyłany Państwom Członkowskim.
7.
W zakresie, w jakim warunki oraz postanowienia równoznaczne z tymi, o których mowa w ust. 1 zostały ustanowione dla innych krajów kandydujących, LIFE będzie otwarty na uczestnictwo tych krajów zgodnie z ust. 2–6.
Kraje uczestniczące na warunkach zawartych w niniejszym artykule nie mogą uczestniczyć na warunkach zawartych w art. 5.
8.
Coroczne zestawienie środków asygnowanych na współfinansowanie instrumentu z podziałem na kraje wymienione w ust. 1 i 7 jest publikowane w ramach ogólnego budżetu Unii Europejskiej, sekcja III, część B, załącznik IV.
Artykuł 7
Spójność między instrumentami finansowymi
1.
Bez uszczerbku dla warunków ustalonych dla krajów kandydujących określonych w art. 6, projekty otrzymujące pomoc przewidzianą w ramach funduszy strukturalnych lub innych instrumentów budżetowych Wspólnoty nie mogą ubiegać się o pomoc finansową na mocy tego rozporządzenia.
2.
Komisja zapewnia, że działania podejmowane w ramach niniejszego rozporządzenia są spójne z działaniami przedsięwziętymi w ramach funduszy strukturalnych, programów badań, rozwoju technologicznego lub programów demonstracyjnych albo innych instrumentów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 8
Czas trwania trzeciego etapu i zasoby budżetowe
1.
LIFE jest wdrażany etapami.
Trzeci etap rozpocznie się 1 stycznia 2000 r. a zakończy 31 grudnia 2004 r.
Ramy finansowe wdrożenia etapu trzeciego w okresie od 2000 r. do 2004 r. ustanawia się na 640 mln EUR.
2.
Zasoby budżetowe przydzielone na działania przewidziane niniejszym rozporządzeniem wpisuje się do pozycji corocznych asygnat ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Dostępna kwota corocznych asygnat jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach limitów perspektywy finansowej.
3.
Ilość zasobów przydzielonych na każdy z obszarów działania wynosi:
a) 47 % dla działań podejmowanych na mocy art. 3;
b) 47 % dla działań podejmowanych na mocy art. 4;
c) 6 % dla działań podejmowanych na mocy art. 5.
Finansowanie środków towarzyszących jest ograniczone do 5 % dostępnych asygnat.
Artykuł 9
Monitorowanie projektów
1.
W przypadku jakiegokolwiek projektu finansowanego w ramach LIFE, beneficjent przesyła Komisji oraz, na żądanie, zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu sprawozdania techniczne i finansowe dotyczące postępu prac.
Sprawozdania przesyłane Państwu Członkowskiemu mogą być przesyłane w formie skróconej.
Komisji oraz zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu przesyła się również sprawozdanie końcowe w ciągu trzech miesięcy od daty ukończenia projektu.
Komisja określa formę oraz treść sprawozdań.
Sprawozdanie opiera się o fizyczne i finansowe wskaźniki wyszczególnione w decyzji Komisji zatwierdzającej projekty lub w umowie albo porozumieniu zawartym z beneficjentami.
Wskaźniki są tak sformułowane, aby pozwoliły na śledzenie postępu prac i przedstawienie celów, jakie mają być osiągnięte w ciągu określonego przedziału czasu.
2.
Bez uszczerbku dla kontroli rachunków przeprowadzanych przez Trybunał Obrachunkowy we współpracy z właściwymi krajowymi organami rewizyjnymi, zgodnie z art. 248 Traktatu, lub dla jakiejkolwiek kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 279 lit. c) Traktatu, urzędnicy oraz z inni pracownicy Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu w tym kontrole wyrywkowe w odniesieniu do projektów finansowych w ramach LIFE.
Przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu Komisja informuje o takim zamiarze beneficjenta i jego Państwo Członkowskie, chyba że istnieją uzasadnione powody pozwalające podejrzewać oszustwo i/lub niewłaściwe wykorzystanie środków.
3.
Beneficjent pomocy finansowej przez okres pięciu lat od ostatniej płatności dokonanej z tytułu jakiegokolwiek działania przechowuje dla potrzeb Komisji wszelkie dokumenty stanowiące dowód poniesienia wydatków w związku z takim działaniem.
4.
Na podstawie wyników sprawozdań oraz kontroli próbek, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja, w razie konieczności, dostosowuje skalę lub warunki, na jakich zostanie przyznana pierwotnie zatwierdzona pomoc finansowa oraz harmonogram płatności.
5.
Komisja podejmuje wszelkie inne kroki, jakie okażą się konieczne dla sprawdzenia, czy finansowane projekty są realizowane prawidłowo oraz zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Ochrona finansowych interesów Wspólnoty
1.
Komisja może ograniczyć, zawiesić lub odzyskać kwotę wsparcia finansowego przyznanego projektowi w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, w tym niezgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia albo indywidualną decyzją bądź umową lub porozumieniem, na podstawie którego została przyznana przedmiotowa pomoc, lub jeśli okaże się, że bez ubiegania się o zgodę Komisji, projekt uległ znaczącej zmianie, pozostającej w sprzeczności z warunkami jego wdrożenia.
2.
Jeśli nie zostały dotrzymane terminy lub jeśli postęp prac wdrożeniowych tylko częściowo uzasadnia przyznaną pomoc finansową, Komisja nakazuje beneficjentowi przedłożyć swoje uwagi w określonym terminie.
Jeśli beneficjent nie udzieli satysfakcjonującej odpowiedzi, Komisja może unieważnić pozostałą część pomocy finansowej oraz domagać się zwrotu kwot już zapłaconych.
3.
Wszelkie nienależne płatności są zwracane Komisji.
Do sum niezwróconych w odpowiednim czasie mogą zostać doliczone odsetki.
Komisja ustanawia szczegółowe zasady wykonania niniejszego ustępu.
Artykuł 11
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet (dalej zwany komitetem).
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 12
Ocena trzeciego etapu oraz kontynuacja LIFE
1.
Nie później niż do dnia 30 września 2003 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a) sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia, jego wkładu w rozwój polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, oraz wykorzystania asygnowanych środków, jak również, w zależności od sytuacji, propozycje działań dostosowawczych służących stworzeniu możliwości kontynuacji projektu poza trzeci etap;
b) w zależności od potrzeby, propozycję dotyczącą czwartego etapu LIFE.
2.
Parlament Europejski oraz Rada, stanowiąc zgodnie z Traktatem, najpóźniej do dnia 1 lipca 2004 r. podejmą decyzję o wdrożeniu czwartego etapu od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 13
Uchylenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1973/92
1.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1973/92 uchyla się bez szkody dla podjętych na podstawie tego rozporządzenia decyzji lub zawartych umów lub porozumień dotyczących przyznania pomocy finansowej.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia rozumie się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia oraz odczytuje się je zgodnie z tabelą ekwiwalentów zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1659/2000
z dnia 26 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2 i art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1439/2000 [3], wprowadza odstępstwo od art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1127/1999 [5], poprzez ustalenie kwoty w wysokości 60 EUR, poniżej której nie wymaga się pozwolenia na produkty, dla których nie wnioskowano o refundację. W celu uproszczenia konieczna jest zamiana tej sumy na sztuki w odniesieniu do żywego bydła i na tony w odniesieniu do innych produktów.
(2) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 ustanawia okres ważności wynoszący 75 dni w odniesieniu do pozwoleń na wywóz z wcześniej ustaloną refundacją dla zwierząt hodowlanych czysto rasowych objętych kodem CN 010210 i okres czterech miesięcy wraz z miesiącem bieżącym w odniesieniu do pozwoleń wydanych na mocy procedury określonej w art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88. Doświadczenie wykazało, że okresy te są zbyt krótkie i że powinny zostać odpowiednio przedłużone do pięciu miesięcy wraz z miesiącem bieżącym. Jednocześnie należy wprowadzić odstępstwo zwiększające z 21 do 90 dni termin określony w art. 44 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, w ciągu którego eksporter musi powiadomić agencję wydającą pozwolenie o wyniku procedury przetargowej w państwie trzecim.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże bez względu na art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie wymaga się pozwolenia na wywóz produktów objętych art. 8 ust. 2 tiret drugie w ilościach nieprzekraczających dziewięć sztuk w odniesieniu do produktów objętych kodem CN 0102 i nieprzekraczających dwóch ton w odniesieniu do pozostałych produktów.";
2) w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Okres ważności pozwoleń na wywóz produktów, dla których wystąpiono o refundację i które wymagają wydania pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji, wynosi:
- pięć miesięcy wraz z miesiącem bieżącym dla produktów objętych kodem CN 010210 oraz 75 dni dla produktów objętych kodami CN 010290 i 1602,
- 30 dni dla innych produktów,
licząc od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Ważność pozwoleń na wywóz wołowiny i cielęciny wydanych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, wygasa jednakże w końcu:
- piątego miesiąca w odniesieniu do produktów objętych kodem CN 010210,
- czwartego miesiąca dla innych produktów,
licząc od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
W drodze odstępstwa od art. 44 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 termin 21 dni dla produktów objętych kodem CN 010210 zastępuje się terminem 90 dni.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1666/2000
z dnia 17 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [4] przewiduje, że cena interwencyjna podlegać ma comiesięcznym podwyżkom.
Mechanizm ten ma na celu uwzględnienie w pewnym stopniu kosztów przechowywania i opłat za finansowanie składowania zbóż we Wspólnocie i potrzeby zagwarantowania, że zapasy rozdysponowuje się zgodnie z wymogami rynkowymi.
Zgodnie z podejściem do reformy wspólnej organizacji rynków w związku z Agendą 2000 i aby umożliwić producentom zorganizowanie swej produkcji na przestrzeni kilku lat, liczba i kwota comiesięcznych podwyżek powinny zostać ustalone bez limitu czasowego, bez uszczerbku dla jakichkolwiek rewizji, do jakich wzywać będzie można w przyszłości.
(2) W celu uproszczenia i dla przejrzystości ustawodawczej te przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, które nie są istotne, powinny zostać równocześnie skreślone.
(3) Środki konieczne do wprowadzenia w życie rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Cena interwencyjna podlega comiesięcznym podwyżkom zgodnie z tabelą umieszczoną w załączniku D.";
2) skreśla się art. 20 i 22;
3) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Zbóż, zwany dalej "Komitetem";.
2.
Jeżeli dokonuje się odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wyznacza się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.";
4) dodaje się Załącznik w brzmieniu:
"
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1667/2000
z dnia 17 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3072/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3072/95 [4] określa, że cena interwencyjna podlega miesięcznym podwyżkom; powyższy mechanizm częściowo uwzględnia koszty przechowywania oraz koszty finansowania składowania zbóż we Wspólnocie oraz konieczność zapewnienia, że zasoby są zbywane zgodnie z wymaganiami rynkowymi; zgodnie z podejściem stosowanym w reformie wspólnej organizacji rynków w związku z Agendą 2000 oraz w celu umożliwienia producentom organizacji ich produkcji na kilka lat, miesięczne wzrosty należy ustalić bez ograniczenia czasowego, bez uszczerbku dla korekt, które mogą zostać dokonane w przyszłości; w szczególności, biorąc pod uwagę stabilność cen i stóp procentowych, należy podtrzymać obecnie obowiązujące podwyżki.
(2) W kontekście udzielania pomocy producentom ryżu, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 ustanawia krajowy obszar bazowy dla każdego produkującego Państwa Członkowskiego, z wyjątkiem Francji i Grecji, dla których ustalone są dwa obszary bazowe; Grecja poprosiła o włączenie departamentów Kavala, Aitolia i Akarnania do tego samego obszaru bazowego, w którym znajdują się departamenty Thessaloniki, Serres i Fthiotida, ponieważ ryż jest zbożem tradycyjnym we wszystkich wymienionych departamentach; całkowita wielkość obszarów bazowych oraz wysokość dodatków wyrównawczych pozostają niezmienne.
(3) Dla uproszczenia i jednoznaczności ustawodawczej, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3072/95, które nie są właściwe, powinny jednocześnie zostać skreślone.
(4) Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia (WE) nr 3072/95 należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3072/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Cena interwencyjna ulega miesięcznym podwyżkom podczas każdego z czterech miesięcy przewidzianych w art. 4 ust. 1.
W ten sposób otrzymana cena na lipiec pozostanie obowiązująca do dnia 31 sierpnia.
Od roku gospodarczego 2000/2001 każdy wzrost miesięczny równy jest 2 EUR na tonę."
2) w art. 6 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"3.
Wysokość dopłat wyrównawczych wynosi:
(EUR/ha) _BAR_
_BAR_ 1997/98 _BAR_ 1998/99 _BAR_ 1999/2000 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 111,44 _BAR_ 222,89 _BAR_ 334,33 _BAR_
Francja _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
—terytorium wielkomiejskie _BAR_ 96,35 _BAR_ 192,70 _BAR_ 289,05 _BAR_
—Gujana Francuska _BAR_ 131,80 _BAR_ 263,60 _BAR_ 395,40 _BAR_
Grecja _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
—departamenty Tessaloniki, Serres, Kavala, Aitolia, Akarnania oraz Fthiotida _BAR_ 131,27 _BAR_ 262,55 _BAR_ 393,82 _BAR_
—inne departamenty _BAR_ 131,27 _BAR_ 262,55 _BAR_ 393,82 _BAR_
Włochy _BAR_ 106,00 _BAR_ 212,00 _BAR_ 318,01 _BAR_
Portugalia _BAR_ 106,18 _BAR_ 212,36 _BAR_ 318,53 _BAR_
Dla osiągnięcia lepszej orientacji produkcji, kwoty dodatków wyrównawczych mogą się różnić po zastosowaniu podwyżek lub obniżek cen w zależności od odmiany.
Dodatki wyrównawcze wypłacane są w okresie od dnia 16 października do dnia 31 grudnia po rozpoczęciu danego roku gospodarczego.
4.
Ustanawia się krajowy obszar bazowy dla każdego produkującego Państwa Członkowskiego.
Jednakże w przypadku Francji i Grecji ustanawia się dwa obszary bazowe.
Obszary bazowe są następujące:
Hiszpania: _BAR_ 104973 ha _BAR_
Francja: _BAR_ _BAR_
—terytorium wielkomiejskie _BAR_ 24500 ha _BAR_
—Gujana Francuska _BAR_ 5500 ha _BAR_
Grecja: _BAR_ _BAR_
—departamenty Tessaloniki, Serres, Kavala, Aitolia, Akarnania oraz Fthiotida _BAR_ 22330 ha _BAR_
—inne departamenty _BAR_ 2561 ha _BAR_
Włochy: _BAR_ 239259 ha _BAR_
Portugalia: _BAR_ 34000 ha" _BAR_
3) skreśla się art. 20.
4) artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Zboża ustanowiony art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [6], dalej zwany "Komitetem".
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1668/2000
z dnia 17 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 845/72 w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 [4] przewiduje coroczne ustalanie pomocy wspólnotowej w odniesieniu do jedwabników hodowanych we Wspólnocie.
Zgodnie z podejściem, które nastąpiło po reformie wspólnej organizacji rynków w związku z Agendą 2000 i aby umożliwić producentom opracowanie długoterminowych planów produkcyjnych, pomoc powinna zostać ustalona bez jakiegokolwiek limitu czasowego, bez uszczerbku dla wszelkich przeglądów, których można będzie zażądać w przyszłości.
(2) Pomoc powinna zostać ustalona na poziomie, który zagwarantuje godne warunki życia dla producentów jedwabników.
(3) Środki niezbędne do wykonania rozporządzenia (EWG) nr 845/72 powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 845/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Przyznaje się pomoc w odniesieniu do jedwabników objętych podpozycją 01060090 Nomenklatury Scalonej i w odniesieniu do jaj jedwabników objętych podpozycją 05119980 hodowanych we Wspólnocie.
2.
Pomoc przyznaje się hodowcom jedwabników w odniesieniu do każdego zebranego pojemnika jaj jedwabników, pod warunkiem że pojemniki te zawierają minimalną liczbę jaj, którą należy określić, oraz że udało się wyhodować jedwabniki.
3.
Pomoc w odniesieniu do zebranego pojemnika jaj jedwabników wynosi 133,26 EUR".
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 2.
Szczegółowe zasady obejmują w szczególności minimalną ilość określoną w art. 1 ust. 2, informacje, które mają być przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie oraz wszelkie środki kontroli w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed oszustwem lub innymi nieprawidłowościami."
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Lnu i Konopi ustanowiony na mocy art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [6], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku dokonywania odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje własny regulamin."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1670/2000
z dnia 20 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [4] przewiduje pomoc wspólnotową dla dostarczania uczniom w szkołach niektórych rodzajów mleka i przetworów mlecznych, a deklarowanym celem wsparcia jest pobudzanie spożycia mleka przez młodych ludzi.
Ocena tego środka działania wykazała, że program rozdzielania mleka w szkołach ma pewien, chociaż ograniczony, wpływ na bilans rynku mleka.
Ocena podkreśla następnie, że jeśli ten środek zostałby wycofany, a ciężar dostarczania uczniom dotowanego mleka miałby w konsekwencji spaść na Państwa Członkowskie, dostępność, i tym sposobem spożycie przetworów mlecznych w szkołach zostałyby zmniejszone w dalszym stopniu.
Z tego powodu kontynuacja działania tego środka jest zgodna z celami wspólnej polityki rolnej, chociaż przy zmniejszonym poziomie pomocy wspólnotowej.
(2) Państwa Członkowskie powinny być w stanie dopełnić pomoc wspólnotową poprzez wkład krajowy, jeżeli to właściwe, za pomocą podatku nakładanego na sektor mleka,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ust. 2 i 3 otrzymuje brzmienie:
"2.
Oprócz pomocy wspólnotowej Państwa Członkowskie mogą przyznać krajową pomoc na dostawy produktów wymienionych w ust. 1 dla uczniów w szkołach.
Państwa Członkowskie mogą finansować ich pomoc narodową za pośrednictwem podatku nakładanego na sektor mleka lub jakiegokolwiek innego wkładu z sektora mleka.
3.
W przypadku mleka pełnego, pomoc Wspólnoty powinna być równa 75 % ceny docelowej na mleko.
W przypadku innych przetworów mlecznych wysokość pomocy powinna być ustalana biorąc pod uwagę składniki mleka w produktach, których to dotyczy."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1671/2000
z dnia 20 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 918/83 w odniesieniu do tymczasowego odstępstwa od bezcłowego przywozu piwa do Finlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 26 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania [3], przyznaje Finlandii prawo utrzymania limitu ilościowego na nabywanie piwa z innych Państw Członkowskich w wysokości 15 litrów, zgodnie z postanowieniami Aktu Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, która to ilość jest zwolniona z podatków fińskich.
(2) Finlandia powinna podjąć środki mające na celu zapewnienie, że przywóz piwa z państw trzecich nie podlega warunkom korzystniejszym niż przywóz z Państw Członkowskich.
(3) Artykuł 45 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych [4] stanowi, że towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państwa trzeciego zwolnione są z należności celnych przywozowych pod warunkiem, że wwożone towary nie mają charakteru handlowego.
(4) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 całkowita wartość piwa zwolnionego z należności przywozowych nie może przekroczyć 175 EUR na jednego podróżnego. Zgodnie z art. 47 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć tę kwotę do wysokości 90 EUR w odniesieniu do podróżnych, którzy nie ukończyli 15 roku życia.
(5) Finlandia wystąpiła o udzielenie odstępstwa od wyżej wymienionych wartości i o zezwolenie na zastosowanie ograniczenia ilościowego na bezcłowy przywóz piwa z państw trzecich.
(6) Limit w wysokości nie mniejszej niż 6 litrów wydaje się odpowiedni, biorąc pod uwagę położenie geograficzne Finlandii oraz trudności ekonomiczne fińskich sprzedawców detalicznych znajdujących się w regionach przygranicznych oraz poważne zmniejszenie dochodów spowodowane zwiększonym bezcłowym przywozem piwa z państw trzecich.
(7) Konieczne jest ustalenie czasowego ograniczenia obowiązywania odstępstwa w celu zapewnienia równego traktowania podróżnych na całym obszarze Wspólnoty po zakończeniu okresu przejściowego.
(9) Właściwym jest utrzymanie niniejszego odstępstwa przez okres o dwa lata dłuższy, niż ograniczenia dotyczące przywozu piwa do Finlandii z innych Państw Członkowskich, aby fiński handel detaliczny mógł przystosować się do nowej sytuacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 918/83 dodaje się art. 47b w brzmieniu:
"Artykuł 47b
W drodze odstępstwa od wartości określonych w art. 47 zezwala się Finlandii na stosowanie limitu ilościowego na bezcłowy przywóz piwa w wysokości nie mniejszej niż 6 litrów, do dnia 31 grudnia 2005 r. włącznie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2000 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1672/2000
z dnia 27 lipca 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) 1251/1999 ustanawiające system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych w celu objęcia nim lnu i konopi uprawianych na włókno
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka rolna zmierza do osiągnięcia celów określonych w Traktacie, z uwzględnieniem sytuacji rynkowej.
(2) Od czasu wejścia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. dotyczącego wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [5] sektor lnu i konopi uległ głębokim przemianom.
W uzupełnieniu do tradycyjnej produkcji długiego włókna lnianego i tradycyjnego wykorzystywania włókien konopnych obecnie len i konopie uprawiane są również z przeznaczeniem na nowy rynek włókien krótkich.
Ze względu na to, że krótkie włókna mogą być wykorzystywane w nowych materiałach, ich produkcja powinna być wspomagana w celu wspierania nowatorskich rynków rokujących na przyszłość.
(3) Ze względu na jej atrakcyjność pomoc przewidziana w rozporządzeniu (EWG) nr 1308/70 dała początek czysto spekulacyjnej produkcji w niektórych Państwach Członkowskich.
Kroki podjęte w celu zwalczania tego zjawiska dodatkowo skomplikowały ustawodawstwo regulujące ten sektor i nie zawsze doprowadziły do osiągnięcia oczekiwanego sukcesu.
(4) W celu rozwiązania problemów występujących na rynku lnu i konopi uprawianych na włókno wysokość pomocy przyznawanej zainteresowanym hodowcom powinna być porównywalna do pomocy dla upraw konkurencyjnych.
W tym celu i mając na względzie uproszczenie stosowanych przepisów, te rośliny uprawne powinny być włączone do systemu wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych ustanowionego rozporządzeniem(WE) nr 1251/1999 [6].
Ponadto w przypadku gdy istnieje konieczność zapewnienia ciągłej produkcji, rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [7] przewiduje pomoc w odniesieniu do przetwarzania słomy lnianej i konopnej.
Pomoc w odniesieniu do przetwarzania powinna prowadzić do wzrostu ceny nabycia słomy lnianej i konopnej oraz uczynić produkcję bardziej dochodową dla producentów.
(5) Aby zapewnić sprawne przejście do poziomu wsparcia przyznawanego dla zbóż i w celu rozwiązania obecnych problemów powodowanych funkcjonowaniem różnych systemów pomocy w odniesieniu do włókien lnianych i siemienia lnianego, płatności w odniesieniu do lnu i konopi uprawianych na włókno powinny być takie same jak przyznawane w odniesieniu do siemienia lnianego, które to płatności muszą być wyrównane do roku gospodarczego 2002/2003 z płatnościami w odniesieniu do zbóż.
Dodatkowa pomoc w Finlandii i Szwecji, przewidywana dla konkurencyjnych upraw w art. 4 rozporządzenia (WE) 1251/1999, jest również uzasadniona w przypadku lnu i konopi.
(6) Aby uwzględnić ostatnie podjęcie produkcji lnu i konopi, w szczególności w pobliżu zakładów przetwórczych, warunki programu ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999 powinny być rozszerzone i objąć dane obszary oraz uprawy roślinne.
(7) Aby oddalić niebezpieczeństwo obchodzenia celów rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, przyznawanie pomocy na hektar w odniesieniu do lnu i konopi uprawianych na włókno powinno być dokonywane z zastrzeżeniem niektórych warunków w odniesieniu do uprawy.
(8) Należy ustanowić szczególne środki w odniesieniu do konopi, aby zapewnić, że nielegalne uprawy nie mogły być ukryte między uprawami kwalifikującymi się do płatności obszarowych, w ten sposób powodując zakłócenia wspólnej organizacji rynku konopi.
Dlatego należy ustanowić przepis dla płatności obszarowych, które mają być przyznawane jedynie dla obszarów obsianych odmianami konopi dającymi pewne gwarancje w odniesieniu do zawartości substancji psychotropowych.
(9) Aby zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1637/2000 można było monitorować ilości kwalifikujące się do pomocy w odniesieniu do przetwarzania słomy, produkcja słomy musi być powiązana z obszarem, na którym jest uprawiana, a na producentów powinny być nałożone obowiązki, które są wzajemne w stosunku do nałożonych na danych producentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Do obliczenia wspomnianego w ust. 1 wykorzystywana jest średnia wydajność zbóż.
Jednakże w przypadku gdy kukurydza rozpatrywana jest oddzielnie, wydajność "kukurydzy" wykorzystywana jest do obliczeń dla kukurydzy, natomiast wydajność "zbóż innych niż kukurydza" wykorzystywana jest dla zbóż, oleistych, siemienia lnianego oraz lnu i konopi uprawianych na włókno."
2) w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy wyrazy "siemię lniane" zastępuje się wyrazami "siemię lniane oraz len i konopie uprawiane na włókno.";
3) artykuł 4 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W Finlandii i Szwecji na północ od 62 równoleżnika oraz na pewnych obszarach przyległych o porównywalnych warunkach klimatycznych stwarzających szczególne trudności dla produkcji rolniczej kwota dodatkowa do płatności obszarowych, w wysokości 19 EUR na tonę, pomnożona przez wydajność stosowaną do obliczania płatności obszarowych, jest stosowana w odniesieniu do zbóż, oleistych, siemienia lnianego oraz lnu i konopi uprawianych na włókno.".
4) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
1. W odniesieniu do lnu i konopi uprawianych na włókno płatności obszarowe są realizowane wyłącznie, zależnie od okoliczności, po zawarciu umów lub podjęciu zobowiązania w sposób określony w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1673/2000.
W odniesieniu do konopi uprawianych na włókno płatności obszarowe są dokonywane tylko w przypadku wykorzystywanych odmian, w których zawartość tetrahydrokanabinolu nie przekracza 0,2 %.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają system weryfikacji zawartości tetrahydrokanabinoluw uprawach roślinnych uprawianych na co najmniej 30 % obszaru konopi uprawianych na włókno, w odniesieniu do którego złożono wniosek o przyznanie płatności obszarowych.
Jeżeli jednak Państwo Członkowskie wprowadza system uprzedniej zgody na tego rodzaju uprawy, minimum to wynosi 20 %.".
5) artykuł 7 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Wnioski o płatności nie mogą być składane w odniesieniu do gruntów, które w dniu 31 grudnia 1991 r. były wykorzystywane jako pastwisko stałe, uprawy wieloletnie lub były zadrzewione bądź też były wykorzystywane do celów nierolniczych.
Jednakże wnioski o płatności do obszarów wykorzystywanych pod uprawę lnu lub konopi na włókno oraz, gdzie stosowne, do obszarów podlegającym obowiązkowemu odłogowaniu, można przedkładać w odniesieniu do gruntów, na które przyznano pomoc na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [8] w ciągu co najmniej jednego roku gospodarczego od 1998/1999 do 2000/2001.";
6) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
a) w akapicie pierwszym dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w odniesieniu do lnu i konopi uprawianych na włókno uzgodnienia dotyczące umów i zobowiązań określonych w art. 5a ust. 1,
— w odniesieniu do lnu i konopi uprawianych na włókno odnoszące się do szczególnych środków kontroli i metod określania poziomu tetrahydrokanabinolu."
b) akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— albo uzależnić przyznanie płatności od stosowania:
i) szczególnych nasion;
ii) kwalifikowanego materiału siewnego, w przypadku pszenicy durum oraz lnu i konopi uprawianych na włókno;
iii) niektórych odmian w przypadku oleistych, pszenicy durum, siemienia lnianego oraz lnu i konopi uprawianych na włókno,
— albo przewidzieć dla Państw Członkowskich możliwość przyznawania płatności z zastrzeżeniem takich warunków,";
7) Punkt IV w załączniku I otrzymuje brzmienie:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
IV.LEN
ex120400 _BAR_ Siemię lniane (Linum usitatissimum L.) _BAR_
ex53011000 _BAR_ Len, surowy lub roszony, uprawiany na włókno (Linum usitatissimum L.) _BAR_
V.KONOPIE
ex53021000 _BAR_ Konopie, surowe lub roszone, uprawiane na włókno (Cannabis sativa L.)" _BAR_
Artykuł 2
Zgodnie z art. 3 ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 Państwa Członkowskie przedłożą Komisji najpóźniej do dnia 1 października 2000 r. wszystkie plany regionalizacji po rewizji, wymagane w celu wprowadzenia danych dotyczących lnu i konopi uprawianych na włókno.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000
z dnia 27 lipca 2000 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych musi towarzyszyć wprowadzenie wspólnej polityki rolnej; polityka ta musi przede wszystkim uwzględniać wspólną organizację rynków rolnych, które w zależności od produktu mogą przyjmować rozmaite formy.
(2) Zadaniem wspólnej polityki rolnej jest realizacja celów przedstawionych w Traktacie; w przypadku lnu i konopi uprawianych na włókno, poza przepisami dotyczącymi płatności obszarowych określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającym system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych [5], potrzebne są działania umożliwiające regulowanie rynku wewnętrznego, z uwzględnieniem pomocy finansowej dla głównych przetwórców słomy lnianej i konopnej lub dla rolników, którzy zlecają przetworzenie słomy na własny rachunek.
(3) Aby zapewnić, że przetwarzanie słomy lnu i konopi ma faktycznie miejsce, przyznawanie pomocy finansowej powinno odbywać się na pewnych warunkach, a przede wszystkim powinno być uwarunkowane posiadaniem zezwolenia przez pierwszych przetwórców i wymogiem zakupu słomy na podstawie kontraktacji; podobnie w celu przeciwdziałania wszelkim nadużyciom pomoc finansowa dla przetwórstwa słomy będzie przyznawana wyłącznie na podstawie przetwarzania słomy lub na podstawie wykorzystania włókna na rynku, jeżeli rolnik zleca przetworzenie słomy na własny rachunek.
(4) Aby zapobiec niewłaściwemu wykorzystaniu wspólnotowych środków finansowych, nie wolno przyznawać żadnej pomocy finansowej przetwórcom lub rolnikom, którzy w sposób sztuczny stworzyli warunki do otrzymania pomocy finansowej, odnosząc przez to korzyść, która nie odpowiada celom programu wspierania przetwórstwa słomy.
(5) Ze względu na różnice między rynkiem długich włókien lnianych i rynkiem krótkich włókien lnianych oraz włókien konopi pomoc finansowa powinna być różnicowana w zależności od tego, który z tych dwóch rodzajów włókna się otrzymuje; w celu zagwarantowania, aby całość wsparcia była wystarczająca dla utrzymania tradycyjnej produkcji długiego włókna lnianego w warunkach podobnych do warunków przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1308/70 z dnia 4 lipca 1970 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku lnu i konopi [6], pomoc finansowa powinna być stopniowo zwiększana, aby kompensowała stopniowo zmniejszane płatności do hektara uprawy wypłacane plantatorom na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 i ostatecznie całkowite zniesienie dopłat do krótkiego włókna lnianego; dopłaty do krótkiego włókna lnianego i włókna konopi powinny być ustalone na poziomie, który pozwoli na osiągnięcie równowagi w zakresie nowych produktów i potencjalnych rynków ich zbytu; aby popierać wyłącznie produkcję wysokiej jakości krótkiego włókna lnianego i włókna konopi, należy wprowadzić przepis dotyczący maksymalnej procentowej zawartości zanieczyszczeń i łusek wraz z przepisami przejściowymi umożliwiającymi przemysłowi przetwórczemu dostosowanie się do tego wymogu.
(6) Aby uwzględnić specjalny status tradycyjnego lnu na niektórych obszarach Holandii, Belgii i Francji, należy zagwarantować dodatkowe przejściowe dotacje głównym przetwórcom słomy na tych obszarach.
(7) Aby zapobiec nieuczciwemu zwiększaniu ilości uprawnionych do przyznania dotacji, Państwa Członkowskie powinny ustalić maksymalne ilości na podstawie obszarów, z których słoma jest przedmiotem umów lub zobowiązań na potrzeby przetwórstwa.
(8) Aby utrzymać na niskim poziomie wydatki związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia, należy, w odniesieniu do obu rodzajów włókna, tj. długiego włókna lnianego i krótkiego włókna lnianego oraz konopi, wprowadzić mechanizm stabilizujący; w celu zapewnienia racjonalnego poziomu w każdym z Państw Członkowskich należy ustalić maksymalną gwarantowaną ilość dla obu rodzajów włókna, która zostanie rozdzielona na poszczególne Państwa Członkowskie w postaci krajowych ilości gwarantowanych; krajowe ilości gwarantowane będą jednak ustalane dla krótkiego włókna lnianego i włókna konopi jedynie na okres umożliwiający dostosowanie nowych produktów do wymagań rynku; krajowe ilości gwarantowane będą powiązane z dotacjami dla przetwórstwa i nie będą miały wpływu na funkcjonowanie systemu wprowadzonego rozporządzeniem (WE) nr 1251/1999; krajowe ilości gwarantowane powinny być ustalane w szczególności z uwzględnieniem najnowszych danych o średniej wielkości obszarów upraw lnu i konopi, skorygowanych w razie potrzeby, aby odzwierciedlić faktyczne wielkości obszarów produkcyjnych, pomnożonych przez średni uzysk włókna; w odniesieniu do Państw Członkowskich, w których aktualnie produkcja jest niska, należy wprowadzić przepis dotyczący wspólnej ilości przydzielanej w każdym roku gospodarczym, co umożliwi im przystosowanie i rozwinięcie ich produkcji.
(9) Aby umożliwić Państwom Członkowskim dokonywanie między nimi korekt przydzielonych im w ten sposób ilości, należy ustalić warunki regulujące transfery między przyznanymi każdemu z nich krajowymi ilościami gwarantowanymi; każdy tego typu transfer powinien być dokonywany na podstawie współczynnika zapewniającego równoważność budżetową.
(10) Państwa Członkowskie będące producentami muszą podjąć kroki, które zagwarantują płynne funkcjonowanie systemu przyznawania dotacji; ponadto, ze względu na czas potrzebny na przetworzenie całej słomy zebranej w ciągu jednego roku handlowego, należy wprowadzić przepis o zaliczkach jako środek kontroli.
(11) Ogólnie system regulujący wymianę handlową z państwami trzecimi powinien umożliwić zaniechanie stosowania wszelkich ilościowych ograniczeń i opłat pobieranych na zewnętrznych granicach Wspólnoty; w pewnych wyjątkowych okolicznościach funkcjonowanie tego mechanizmu może jednak okazać się niesprawne; aby w takich przypadkach rynek wspólnotowy nie był bezbronny wobec ewentualnych zaburzeń, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podjęcia niezbędnych kroków; wszelkie takie kroki muszą być zgodne ze zobowiązaniami wynikającymi z porozumień Światowej Organizacji Handlu w zakresie rolnictwa [7].
(12) Aby nielegalne uprawy nie powodowały zakłóceń w organizacji wspólnego rynku konopi włóknistych, należy wprowadzić przepis dotyczący kontroli przywozu konopi i nasion konopi zapewniający, że takie produkty oferują pewne gwarancje pod względem zawartości tetrahydrokanabinolu; ponadto przywóz nasion konopi przeznaczonych do innych celów niż siew musi być objęty systemem kontroli, który uwzględnia system udzielania zezwoleń zainteresowanym przywozem.
(14) Działania potrzebne dla wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny być uchwalone zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych przez Komisję [8].
(15) Wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w wyniku zobowiązań wynikających ze stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia powinny być pokryte przez Wspólnotę, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [9].
(16) Mimo że wspólna organizacja rynku lnu i konopi według definicji zawartej w rozporządzeniu (EWG) nr 1308/70 została wielokrotnie znowelizowana, to jednak nie odzwierciedla ona daleko idących przemian, jakim uległ ten sektor; dlatego należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 1308/70 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 619/71 z dnia 22 marca 1971 r. określające ogólne zasady przyznawania dotacji na len i konopie [10]; należy uchylić oparte na rozporządzeniach (EWG) nr 1308/70 i (EWG) nr 619/71 rozporządzenie Rady (EWG) nr 620/71 z dnia 22 marca 1971 r. określające ogólne przepisy dotyczące umów sprzedaży słomy lnianej i konopnej [11], rozporządzenie Rady (EWG) nr 1172/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające ogólne zasady dopłat dla prywatnego składowania włókna lnu i konopi [12], rozporządzenie Rady (EWG) nr 1430/82 z dnia 18 maja 1982 r. zapewniające wprowadzenie ograniczeń w przywozie konopi i nasion konopi i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1308/70 w odniesieniu do konopi [13] i rozporządzenie Rady (EWG) nr 2059/84 z dnia 16 lipca 1984 r. określające ogólne zasady dotyczące ograniczeń w imporcie konopi i nasion konopi i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 619/71 w odniesieniu do konopi [14] i zastąpić nowymi przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
(17) Przejście od systemu ustanowionego w rozporządzeniu (EWG) nr 1308/70 do systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu mogłoby pociągnąć za sobą trudności, dla których niniejsze rozporządzenie nie zawiera rozwiązań.
Aby uporać się z taką sytuacją, należy umożliwić Komisji wprowadzenie koniecznych działań przejściowych.
Komisja powinna być również upoważniona do rozwiązywania specyficznych problemów praktycznych.
(18) Uwzględniając datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, należy ustanowić przepis dotyczący specjalnych działań na rok gospodarczy 2000/2001; w tym celu system obowiązujący w roku gospodarczym 1999/2000 powinien pozostać w mocy do dnia 30 czerwca 2001 r.; kwoty dotacji powinny być jednak wyznaczone przez Komisję na podstawie bilansów budżetowych bezzwłocznie po rzetelnym oszacowaniu wielkości stosownych obszarów, a kwota zatrzymana na potrzeby finansowania działań promujących wykorzystywanie włókna lnianego powinna być ustalona na poziomie zerowym.
(19) W celu dokonania oceny efektów nowych działań Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w roku 2003 raport dotyczący krajowych ilości gwarantowanych oraz maksymalnego poziomu zanieczyszczeń i łusek w krótkim włóknie lnianym i włóknie konopnym, a w roku 2005 raport na temat wpływu dotacji dla przetwórstwa i dodatkowych dotacji na producentów i rynek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wspólna organizacja rynków lnu i konopi uprawianych na włókno obejmuje system regulujący rynek wewnętrzny i wymianę handlową z państwami trzecimi.
Odnosi się on do następujących produktów:
Kod NC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_
5301 _BAR_ Len, surowy lub przetworzony, nieczesany, pakuły i odpady lniane (w tym odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) _BAR_
5302 _BAR_ Właściwe konopie (Cannabis sativa L.), surowe lub przetworzone, nieczesane; pakuły i odpady właściwych konopi (w tym odpady przędzy i rozwłóknione szmaty) _BAR_
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) pojęcie "rolnik" odnosi się do rolników odpowiadających definicji w art. 10 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady programów bezpośredniego wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej [15];
b) pojęcie "uprawniony główny przetwórca" odnosi się do osoby fizycznej lub prawnej bądź grupy osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny tej osoby lub grupy osób wobec prawa krajowego, które zostały upoważnione przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajdują się zakłady produkcji włókna lnianego lub konopnego należące do tej osoby lub grupy osób.
3.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla działań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1251/1999.
TYTUŁ I
Rynek wewnętrzny
Artykuł 2
1.
Wprowadza się dotacje dla przetwórstwa słomy lnianej i konopnej uprawianych na włókno.
Dotacje są przyznawane upoważnionym głównym przetwórcom na podstawie ilości włókna faktycznie uzyskiwanego ze słomy, w odniesieniu do której zawarta została z rolnikiem umowa kupna-sprzedaży.
Jednakże:
a) w przypadkach, w których upoważniony główny przetwórca i rolnik są jedną i tą samą osobą, umowę kupna- -sprzedaży zastępuje się zobowiązaniem zainteresowanej strony do prowadzenia działalności przetwórczej we własnym zakresie;
b) w przypadkach gdy rolnik zachowuje własność słomy, której przetwarzanie zostało zlecone uprawnionemu głównemu przetwórcy, i jest w stanie udowodnić, że wprowadził uzyskane włókno na rynek, dotacja jest przyznawana rolnikowi.
2.
Upoważnionym głównym przetwórcom lub rolnikom, w odniesieniu do których stwierdzono, że stworzyli w sztuczny sposób warunki do uzyskania dotacji, odnosząc tym samym korzyść, która jest niezgodna z celami tego programu, nie zostanie wypłacona żadna dotacja.
3.
Kwota dotacji z tytułu przetwarzania w przeliczeniu na tonę włókna jest ustalona w następujący sposób:
a) w przypadku długiego włókna lnianego:
- 100 EUR w roku gospodarczym 2001/2002,
- 160 EUR w latach gospodarczych 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006,
- 200 EUR, począwszy od roku gospodarczego 2006/2007;
b) w przypadku krótkiego włókna lnianego i konopnego zawierającego nie więcej niż 7,5 % zanieczyszczeń i łusek: 90 EUR w latach gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006.
Jednakże w odniesieniu do lat gospodarczych od 2001/2002 do 2003/2004 Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o przyznaniu dotacji w nawiązaniu do tradycyjnych rynków zbytu:
- w odniesieniu do krótkiego włókna lnianego zawierającego między 7,5 % a 15 % zanieczyszczeń i łusek,
- w odniesieniu do włókna konopnego zawierającego między 7,5 % a 25 % zanieczyszczeń i łusek.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie przyznają dotację na podstawie ilości, która nie przekracza ilości wyprodukowanej, przy zawartości zanieczyszczeń i łusek wynoszącej 7,5 %.
4.
Ilości włókna uprawnione do przyznania dotacji są limitowane na podstawie wielkości obszarów, których dotyczyła jedna z umów, lub zobowiązania, o których mowa w ust. 1.
Limity, o których mowa w pierwszym akapicie, są ustalane przez Państwa Członkowskie w taki sposób, aby były zgodne z krajowymi gwarantowanymi ilościami, o jakich mowa w art. 3.
5.
Na wniosek uprawnionych głównych przetwórców wypłacana jest zaliczka z tytułu dotacji na podstawie ilości uzyskanego włókna.
Artykuł 3
1.
Dla długiego włókna lnianego ustalana jest maksymalna gwarantowana ilość w wysokości 75250 ton na rok gospodarczy, rozdzielana między Państwa Członkowskie w postaci krajowych gwarantowanych ilości.
Ilość ta jest rozdzielona następująco:
- 13800 ton dla Belgii,
- 300 ton dla Niemiec,
- 50 ton dla Hiszpanii,
- 55800 ton dla Francji,
- 4800 ton dla Niderlandów,
- 150 ton dla Austrii,
- 50 ton dla Portugalii,
- 200 ton dla Finlandii,
- 50 ton dla Szwecji,
- 50 ton dla Zjednoczonego Królestwa.
2.
Dla krótkiego włókna lnianego i konopnego, w stosunku do których przysługuje dotacja, ustala się maksymalną gwarantowaną ilość w wysokości 135900 ton na rok gospodarczy, rozdzielaną między Państwa Członkowskie w postaci krajowych gwarantowanych ilości.
Ilość tę rozdziela się w formie:
a) krajowych ilości gwarantowanych dla następujących Państw Członkowskich:
- 10350 ton dla Belgii,
- 12800 ton dla Niemiec,
- 20000 ton dla Hiszpanii,
- 61350 ton dla Francji,
- 5550 ton dla Niderlandów,
- 2500 ton dla Austrii,
- 1750 ton dla Portugalii,
- 2250 ton dla Finlandii,
- 2250 ton dla Szwecji,
- 12100 ton dla Zjednoczonego Królestwa;
b) w przypadku Danii, Grecji, Irlandii, Włoch i Luksemburga między poszczególne krajowe gwarantowane ilości w każdym roku gospodarczym można rozdzielić 5000 ton.
Taki podział jest ustalany na podstawie wielkości obszarów, których dotyczyła jedna z umów, lub zobowiązania, o którym mowa w art. 2 ust. 1.
Krajowe gwarantowane ilości dotyczące krótkiego włókna lnianego i konopnego, obniżone w stosownych przypadkach, zgodnie z ust. 5 niniejszego art., przestają obowiązywać od roku gospodarczego 2006/2007.
3.
W przypadkach, w których włókno otrzymane w jednym Państwie Członkowskim pochodzi ze słomy wyprodukowanej w innym Państwie Członkowskim, ilości tego włókna są potrącane z krajowej ilości gwarantowanej Państwa Członkowskiego, w którym słoma została zebrana.
Dotacja jest wypłacana przez to Państwo Członkowskie, z którego krajowej ilości gwarantowanej potrącenie zostało dokonane.
4.
Państwa Członkowskie, które chcą dokonywać takich operacji, mogą dokonywać między sobą przed 30 czerwca 2001 r. jednorazowego transferu części swoich krajowych gwarantowanych ilości, o których mowa w ust. 1 i 2, skorygowanych w razie potrzeby zgodnie z ust. 5.
W takich przypadkach informują one Komisję, która powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie.
5.
Każde Państwo Członkowskie może dokonać transferu części swojej krajowej gwarantowanej ilości, o której mowa w ust. 1, do krajowej gwarantowanej ilości, o jakiej mowa w ust. 2 i odwrotnie.
Transfery, o których mowa w pierwszym akapicie, są dokonywane w oparciu o przelicznik jednej tony długiego włókna lnianego na 2,2 tony krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego.
Dotacja z tytułu przetwórstwa jest przyznawana wyłącznie w odniesieniu do ilości, o których mowa odpowiednio w ust. 1 i 2, skorygowanych zgodnie z pierwszymi dwoma akapitami niniejszego ustępu i ust. 4.
Artykuł 4
Do roku gospodarczego 2005/2006 upoważnionemu głównemu przetwórcy przyznawane są dodatkowe dotacje na podstawie obszarów upraw lnu w strefach I i II, zgodnie z Załącznikiem i produkcją słomy, która była objęta:
- umową sprzedaży-kupna lub zobowiązania, o których mowa w art. 2 ust. 1, oraz
- dotacją z tytułu przetwarzania na długie włókno.
Kwota dodatkowej dotacji wynosi 120 EUR/ha w strefie I i 50 EUR/ha w strefie II.
TYTUŁ II
Wymiana handlowa z państwami trzecimi
Artykuł 5
1.
Niniejszy artykuł obowiązuje bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie zgodnie z Traktatem i zobowiązaniami wynikającymi z porozumień Światowej Organizacji Handlu w zakresie rolnictwa.
2.
Cały przywóz konopi z państw trzecich jest uwarunkowany wydaniem zezwolenia, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:
- surowe właściwe konopie oznaczone kodem CN 53021000 muszą spełniać warunki określone w art. 5a rozporządzenia (WE) nr 1251/1999,
- nasionom odmian konopi oznaczonym kodem CN 12079910, przeznaczonym na siew, musi towarzyszyć dowód, że zawartość tetrahydrokanabinolu nie przekracza poziomu określonego w art. 5a rozporządzenia (WE) nr 1251/1999,
- nasiona konopi inne niż siewne, oznaczone kodem CN 12079991, mogą być sprowadzane wyłącznie przez importerów do tego upoważnionych przez Państwo Członkowskie, aby mieć pewność, że nasiona nie są przeznaczone na siew.
Przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w tiret pierwsze i drugie podlega inspekcjom mającym na celu sprawdzenie, czy przestrzegane są warunki niniejszego artykułu.
Artykuł 6
O ile nie postanowiono inaczej w niniejszym rozporządzeniu lub w przepisach przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia, zabronione są poniższe działania w handlu z państwami trzecimi:
- pobieranie jakichkolwiek opłat o skutku równoważnym do ceł,
- stosowanie jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub działań o podobnych skutkach.
Artykuł 7
1.
Jeżeli, w związku z przywozem lub wywozem, rynek wspólnotowy jednego lub więcej produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 ulega poważnym zakłóceniom lub występuje ich zagrożenie, co może utrudnić realizację celów wymienionych w art. 33 Traktatu, w handlu z państwami trzecimi mogą być wprowadzone stosowne działania do momentu ustąpienia takich zakłóceń lub zagrożenia nimi.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu oraz określa okoliczności i limity, w jakich Państwa Członkowskie mogą wprowadzać działania ochronne.
2.
W razie wystąpienia sytuacji wymienionej w ust. 1, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, Komisja podejmuje decyzję o zastosowaniu niezbędnych działań, o których powiadamia Państwa Członkowskie i które bezzwłocznie są wprowadzane w życie.
Jeżeli do Komisji wpływa wniosek Państwa Członkowskiego, Komisja rozpatruje wniosek i podejmuje decyzję w ciągu trzech dni roboczych od wpłynięcia takiego wniosku.
3.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w ciągu trzech dni roboczych od powiadomienia o takiej decyzji.
Rada bezzwłocznie zwołuje posiedzenie.
Może ona zmienić lub uchylić działania kwalifikowaną większością w ciągu jednego miesiąca, licząc od daty odwołania się do Rady.
4.
Przepisy niniejszego artykułu są stosowane z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ III
Postanowienia ogólne
Artykuł 8
O ile nie postanowiono inaczej w niniejszym rozporządzeniu, w odniesieniu do produkcji i obrotu artykułami wyszczególnionymi w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia obowiązują artykuły 87, 88 i 89 Traktatu.
Artykuł 9
Działania niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia dotyczące kwestii, o jakiej mowa poniżej, są przyjmowane zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 10 ust. 2.
Obejmują one w szczególności:
- warunki przyznawania uprawnień głównym przetwórcom,
- warunki, które muszą być spełnione przez zatwierdzonych głównych przetwórców odnośnie do umów sprzedaży-zakupu i zobowiązań, o których mowa w art. 2 ust. 1,
- wymagania, które muszą być spełnione przez rolników w przypadku, o jakim mowa w art. 2 ust. 1 lit. b),
- kryteria, które muszą być spełnione po pierwsze przez długie włókno lniane, a po drugie przez krótkie włókno lniane i włókno konopne,
- metody obliczania ilości uprawnionych do dotacji w przypadkach, o których mowa w drugim akapicie art. 2 ust. 3 lit. b),
- warunki przyznawania dotacji i wypłacania zaliczek, a zwłaszcza dowód przetworzenia słomy,
- warunki, które muszą być spełnione dla wyznaczenia limitów, o jakich mowa w art. 2 ust. 4,
- rozdział 5000 ton, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. b),
- warunki transferu między krajowymi ilościami gwarantowanymi, o których mowa w art. 3 ust. 5,
- warunki przyznawania dodatkowej dotacji, o której mowa w art. 4.
Działania te mogą również dotyczyć wszystkich niezbędnych inspekcji mających na celu ochronę interesów finansowych Wspólnoty przed oszustwami i innymi nieprawidłowościami.
Artykuł 10
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Włókien Naturalnych (odtąd zwany "Komitetem").
2.
W przypadku odwołania się do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres czasu ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE jest przyjmowany jako jeden miesiąc.
3.
Komitet może zbadać każdą sprawę przedstawioną przez jego przewodniczącego, bądź z jego inicjatywy, bądź na wniosek przedstawiciela któregoś Państwa Członkowskiego.
4.
Komitet przyjmie swój regulamin.
Artykuł 11
Rozporządzenie (WE) 1258/1999 i przepisy przyjęte w ramach jego wdrażania obowiązują w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ IV
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 12
1.
Kwoty dotacji na len i konopie wyprodukowane na obszarze Wspólnoty są ustalane na rok gospodarczy 2000/2001 nie później niż 31 października 2000 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Kwoty te są określane w odniesieniu do kwot obowiązujących w roku gospodarczym 1999/2000 przez zastosowanie współczynnika równego stosunkowi:
- średnich wydatków na hektar odpowiadających kwocie 88 milionów EUR na wszystkie obszary określone na podstawie deklaracji upraw, i
- średnich wydatków w wysokości 721 EUR/ha szacowanych na rok gospodarczy 1999/2000.
Kwoty dotacji na rok gospodarczy 2000/2001 nie mogą jednak przekroczyć kwot wyznaczonych na rok gospodarczy 1999/2000.
2.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2000/2001 kwota ze środków przeznaczonych na dotacje dla lnu, jaka ma być przewidziana na działania promujące wykorzystywanie włókna lnianego, jest ustalana na poziomie 0 EUR/ha.
3.
Rok gospodarczy 2000/2001 kończy się 30 czerwca 2001 r.
Artykuł 13
Z dniem 1 lipca 2001 roku uchylone zostają rozporządzenia (EWG) nr 1308/70, (EWG) nr 619/71, (EWG) nr 620/71, (EWG) nr 1172/71, (EWG) nr 1430/82 i (EWG) nr 2059/84.
Artykuł 14
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2, Komisja przyjmuje:
- działania ułatwiające przejście od systemu przyjętego w rozporządzeniach (EWG) nr 1308/70 i (EWG) nr 619/71 do systemu wprowadzonego niniejszym rozporządzeniem,
- działania wymagane dla rozwiązywania specyficznych praktycznych problemów.
W przypadku właściwego uzasadnienia działania takie mogą stanowić odstępstwo od niektórych części niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
1.
Nie później niż 31 grudnia 2003 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w razie potrzeby wraz z wnioskami, raport dotyczący trendów produkcji w różnych Państwach Członkowskich i wpływu reformy wspólnej organizacji rynku na odbiorców i ekonomiczne warunki dalszego funkcjonowania sektora.
Zbada również maksymalny poziom zanieczyszczeń i łusek obowiązujący w odniesieniu do krótkiego włókna lnu i włókna konopi.
W razie potrzeby raport posłuży za podstawę do ponownego podziału i ewentualnego zwiększenia krajowych ilości gwarantowanych.
Komisja uwzględni przede wszystkim poziom produkcji, możliwości przetwórstwa i zbytu na rynku.
2.
W roku 2005 Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport dotyczący dotacji dla przetwórstwa wraz z ewentualnymi propozycjami.
Raport powinien zawierać ocenę wpływu dotacji dla przetwórstwa, w szczególności na:
- stanowisko producentów w odniesieniu do obsianych obszarów i uzyskiwanych cen,
- trendy rynkowe w odniesieniu do włókien tekstylnych i rozwoju nowych produktów,
- przemysł przetwórczy.
W świetle produkcji alternatywnej raport powinien wskazywać, czy przemysł ten jest w stanie funkcjonować w oparciu o przyjęte wytyczne.
Powinien także sprawdzać możliwości utrzymania, po zakończeniu roku gospodarczego 2005/2006, dotacji dla przetwórstwa za tonę krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego oraz dodatkowej dotacji na hektar lnu, zgodnie z art. 4.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuły 1-11 stosuje się od roku gospodarczego 2001/2002.
Rozporządzenia (EWG) nr 1308/70 i (EWG) nr 619/71 obowiązują w dalszym ciągu w latach gospodarczych 1998/1999, 1999/2000 i 2000/2001.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1685/2000
z dnia 28 lipca 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [1], w szczególności jego art. 30 ust. 3 oraz art. 53 ust. 2,
po konsultacjach z Komitetem na podstawie art. 147 Traktatu, Komitetem ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi oraz Komitetem ds. Struktur Rybołówstwa i Akwakultury,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [2], stanowi, że działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich są zintegrowane z działaniami promującymi rozwój i dostosowanie strukturalne regionów opóźnionych w rozwoju (cel 1) oraz towarzyszą działaniom wspierającym gospodarcze i społeczne przekształcenie obszarów stojących w obliczu trudności strukturalnych (cel 2) w regionach, których to dotyczy, uwzględniają szczególne cele wsparcia Wspólnoty z funduszy strukturalnych zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999. Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 precyzuje działania, które mogą być brane pod uwagę przy wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
(2) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1783/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [3] określa rodzaje działań, których finansowanie może wspierać EFRR.
(3) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego [4], określający rodzaje działań, których finansowanie może wspierać EFS.
(4) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1263/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa [5] określa rodzaje przedsięwzięć, których finansowanie może wspierać IFOR.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 [6] określa szczegółowe zasady i uregulowania dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa.
(5) Artykuł 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 stanowi, iż do zasad kwalifikowania wydatków należy stosować przepisy krajowe, chyba że Komisja uzna za konieczne przyjęcie odpowiednich przepisów na szczeblu wspólnotowym; dla niektórych typów działań Komisja uznaje za konieczne, w celu zagwarantowania jednolitego i sprawiedliwego wdrażania funduszy strukturalnych w całej Wspólnocie, przyjęcie jednolitego zbioru przepisów w sprawie kwalifikowania wydatków. Przyjęcie zasad dotyczących określonego typu działań nie przesądza, które z wyżej wymienionych funduszy mogą współfinansować te działania. Przyjęcie tych zasad nie powinno uniemożliwić Państwom Członkowskim, w niektórych przypadkach, które należy wskazać, stosowania bardziej restrykcyjnych przepisów krajowych. Niniejsze zasady stosowane są do wszystkich wydatków ponoszonych pomiędzy datami określonymi w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
(6) Artykuł 36 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 stanowi, że rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 oraz przepisy przyjęte przy jego wykonywaniu mają zastosowanie, chyba że w odniesieniu do działań związanych z finansowaniem rozwoju wsi na obszarach objętych celem 2, finansowanych z EFOGR (Sekcja Gwarancji), rozporządzenie nr 1257/1999 stanowi inaczej. W związku z tym, zasady określone w niniejszym rozporządzeniu odnoszą się do takich działań, które składają się na część programów dla regionów objętych celem 2, z wyjątkiem przypadków, gdy rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1750/1999 [7] ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 stanowią inaczej.
(7) Artykuł 87 i 88 Traktatu mają zastosowanie do działań współfinansowanych przez fundusze strukturalne.
Decyzja Komisji zatwierdzająca pomoc nie może przesądzać wyników oceny w odniesieniu do krajowych przepisów w zakresie pomocy, jak również nie zwalnia Państw Członkowskich z ich zobowiązań wynikających z tych artykułów.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju i Przekształceń Regionów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przepisy zawarte w załączniku do niniejszego rozporządzenia stosuje się przy określaniu kwalifikowania wydatków zgodnie z formami pomocy określonymi w art. 9 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1703/2000
z dnia 31 lipca 2000 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1264/2000 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Zgodnie ze wspomnianymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal powoływać się przez okres trzech miesięcy zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1726/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 czerwca 2000 r.
w sprawie współpracy na rzecz rozwoju z Afryką Południową
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od wyborów z kwietnia 1994 r. i ustanowienia demokratycznego rządu, Wspólnota przyjęła strategię wspierania polityk i reform podejmowanych przez władze Południowej Afryki.
(2) Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2259/96 z dnia 22 listopada 1996 r. w sprawie współpracy na rzecz rozwoju z Południową Afryką [3]; rozporządzenie to wygasło dnia 31 grudnia 1999 r.
(3) Porozumienie w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską oraz Republiką Południowej Afryki przewiduje w rozdziale VII, że pomoc finansowa w formie dotacji ma zostać pokryta przez specjalny instrument finansowy ustanowiony w ramach budżetu Wspólnoty, że Wspólnota deklaruje wolę utrzymania współpracy finansowej z Południową Afryką na istotnym poziomie, oraz że podejmie niezbędne decyzje w tym zakresie na podstawie wniosku Komisji.
(4) Wyżej wspomniane Porozumienie zawiera w rozdziale V przepisy w sprawie celów, priorytetów, metod oraz realizacji współpracy na rzecz rozwoju z Południową Afryką.
(5) W świetle wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2259/96 oraz Specjalnego Raportu nr 7/98 Trybunału Obrachunkowego odnośnie do wspólnotowego programu pomocy na rzecz rozwoju dotyczącego Południowej Afryki (1986–1996), współpraca na rzecz rozwoju z Południową Afryką powinna być kontynuowana z zastrzeżeniem dostosowań, szczególnie pod względem upraszczania procedur, większego nacisku na priorytety sektorowe oraz zdecentralizowanego podejmowania decyzji.
(6) Pomoc przewidziana na podstawie niniejszego rozporządzenia powinna być realizowana zgodnie z działaniami innych darczyńców, włącznie z instytucjami wielostronnymi.
(7) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(8) Niniejsze rozporządzenie ustanawia, na cały czas trwania programu, ramy finansowe stanowiące zasadniczy punkt odniesienia, w rozumieniu pkt 33 porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją z dnia 6 maja 1999 r. w sprawie dyscypliny budżetowej oraz usprawnienia procedury budżetowej [5], dla organu budżetowego w trakcie rocznej procedury budżetowej.
(9) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [6] ustanawia wspólne ramy prawne we wszystkich dziedzinach związanych ze środkami własnymi oraz wydatkami Wspólnot.
(10) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r., w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innym nieprawidłowościami [7], ma zastosowanie do wszystkich obszarów działalności Wspólnot bez uszczerbku dla przepisów o szczególnych regułach wspólnotowych dla różnych obszarów polityki,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
Wspólnota realizuje współpracę finansową i techniczną z Południową Afryką, aby wspierać polityki i reformy przeprowadzane przez władze południowoafrykańskie w kontekście dialogu politycznego i partnerstwa.
Celem wspólnotowego programu współpracy zatytułowanego "Europejski Program na rzecz Odbudowy i Rozwoju w Afryce Południowej" (EPRD) jest przyczynianie się do harmonijnego i stałego rozwoju gospodarczego i społecznego Południowej Afryki, poprzez programy i środki przeznaczone do ograniczania ubóstwa i pobudzania wzrostu gospodarczego, który przyniesie korzyść ludziom dotkniętym ubóstwem, do ciągłej integracji z gospodarką światową, a także do konsolidacji podstaw społeczeństwa demokratycznego oraz państwa prawa, w którym w pełni przestrzegane są prawa człowieka i podstawowe wolności.
Zostanie to osiągnięte poprzez wspieranie międzynarodowych celów i polityk na rzecz stałego rozwoju w oparciu o konwencje i rezolucje Narodów Zjednoczonych, tym samym przyczyniając się do osiągnięcia celu ograniczenia do roku 2015 liczby ludności żyjącej w skrajnym ubóstwie, o co najmniej połowę.
Artykuł 2
Obszary współpracy
1.
Programy koncentrują się na walce z ubóstwem, biorą pod uwagę potrzeby wcześniej zaniedbywanych społeczności oraz uwzględniają kwestie związane z równouprawnieniem płci oraz środowiskowy wymiar rozwoju.
We wszystkich tych programach szczególną uwagę zwraca się na wzmocnienie zdolności instytucjonalnych.
2.
Współpraca na rzecz rozwoju, która ma być realizowana na podstawie niniejszego rozporządzenia, będzie się głównie koncentrować na:
a) wsparciu dla polityk, instrumentów i programów mających na celu ciągłą integrację gospodarki południowoafrykańskiej z gospodarką i handlem światowym, dla tworzenia miejsc pracy, rozwoju sektora prywatnego, regionalnej współpracy i integracji.
W tym drugim kontekście szczególna uwaga zostanie poświęcona udzielaniu wsparcia dla wysiłków dostosowawczych powstałych w regionie poprzez ustanowienie strefy wolnego handlu na podstawie Porozumienia o Handlu, Rozwoju i Współpracy, w szczególności w ramach Południowoafrykańskiej Unii Celnej.
Można również rozważyć promocję współpracy opartej na wzajemnych interesach ogólnych między Unią Europejską a przedsiębiorstwami południowoafrykańskimi;
b) poprawie warunków życia oraz świadczeniu podstawowych usług socjalnych;
c) wspieraniu demokratyzacji, ochronie praw człowieka, sprawnej administracji publicznej, wzmacnianiu samorządów lokalnych oraz zaangażowaniu społeczeństwa obywatelskiego w procesy rozwojowe.
3.
Wspierane będą również dialog i partnerstwo między organami władzy publicznej a partnerami pozarządowymi działającymi na rzecz rozwoju.
Artykuł 3
Współpracujący partnerzy kwalifikujący się do otrzymania pomocy
Współpracującymi partnerami kwalifikującymi się do otrzymania pomocy finansowej na podstawie niniejszego rozporządzenia są organy krajowe, regionalne i lokalne, podmioty publiczne, organizacje pozarządowe oraz społeczne, organizacje regionalne i międzynarodowe, instytucje oraz podmioty gospodarcze publiczne i prywatne.
Za uzgodnieniem obu stron, za kwalifikujący się do otrzymania pomocy może zostać uznany każdy inny podmiot.
Artykuł 4
Środki, wydatki, informacja w sprawie programu i koordynacji
1.
Środki, które mogą zostać zastosowane w ramach działań na rzecz współpracy, określone w art. 2, obejmują w szczególności badania, pomoc techniczną, szkolenia lub inne usługi, dostawy i prace budowlane, a także audyt i misje polegające na ocenie i monitorowaniu.
2.
Finansowanie przez Wspólnotę w walucie lokalnej lub obcej, w zależności od potrzeb i charakteru działania może pokrywać:
a) wydatki z budżetu państwa w celu wspierania wdrażania reform i polityk w sektorach uznanych za priorytetowe w drodze dialogu politycznego, przy użyciu najbardziej odpowiednich instrumentów, łącznie z formą bezpośredniego wsparcia budżetowego dla poszczególnych sektorów, w których są spełnione odpowiednie warunki (np. odpowiedzialność za budżet państwa oraz jego przejrzystość, sprawne procedury udzielania zamówień publicznych);
b) inwestycje oraz wyposażenie;
c) w należycie uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy program jest wdrażany przez partnerów pozarządowych, biorąc pod uwagę, że program taki musi w możliwie największym stopniu dążyć do osiągnięcia długookresowej trwałości, stałe wydatki (w tym koszty administracyjne, utrzymania i operacyjne).
Część środków finansowych może zostać skierowana do bezpośrednich beneficjentów (np. przedsiębiorców rozpoczynających swą działalność) poprzez wyspecjalizowane instytucje finansowe, w tym Europejski Bank Inwestycyjny, w formie kapitału ryzyka lub innych instrumentów.
Środki uruchomione na podstawie niniejszego rozporządzenia nie zostaną wykorzystane w sposób dopuszczający nieuczciwą konkurencję.
3.
Wkład finansowy partnerów określony w art. 3 jest zasadniczo wymagany dla każdego działania na rzecz współpracy.
Żądanie dokonania wkładu nastąpi zgodnie z możliwościami zainteresowanych partnerów i w zależności od charakteru każdego działania.
Wnoszenie wkładu jest wskazane szczególnie w przypadkach gdy projekt będzie stanowił początek bezterminowej działalności w celu zapewnienia trwałości takich projektów po zakończeniu finansowania przez Wspólnotę.
Wkład może być rzeczowy.
W szczególnych przypadkach gdy partnerem jest organizacja pozarządowa lub organizacja społeczna, możliwa jest rezygnacja z wymogu wnoszenia wkładu.
4.
Komisja może podjąć wszelkie właściwe kroki w celu zapewnienia, że wspólnotowy charakter pomocy przewidzianej na podstawie niniejszego rozporządzenia został podany do publicznej wiadomości.
5.
Można szukać możliwości potencjalnego współfinansowania i równoległego finansowania z innymi darczyńcami, szczególnie z Państwami Członkowskimi.
6.
Aby osiągnąć cele spójności i komplementarności określone w Traktacie oraz mając na celu zagwarantowanie optymalnej skuteczności pomocy, Komisja podejmuje wszelkie niezbędne środki o charakterze koordynacyjnym, w szczególności:
a) ustanowienie systemu systematycznej wymiany informacji w sprawie działań finansowanych lub planowanych do finansowania przez Wspólnotę, Państwa Członkowskie i EBI;
b) koordynację tych działań na miejscu w drodze regularnych spotkań i wymiany informacji między przedstawicielami Komisji i Państw Członkowskich w kraju beneficjencie.
7.
Komisja w powiązaniu z Państwami Członkowskimi będzie usiłowała podejmować wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia odpowiedniej koordynacji z innymi zainteresowanymi darczyńcami oraz zachęcenia do zwiększania aktywności kraju beneficjenta w procesie koordynacji pomocy.
Artykuł 5
Forma wsparcia finansowego
Wsparcie finansowe na mocy niniejszego rozporządzenia udzielane jest w formie dotacji.
Artykuł 6
Programowanie
1.
Programowanie indykatywne w cyklach trzyletnich jest realizowane w kontekście ścisłych kontaktów z Rządem Południowej Afryki i z uwzględnieniem wyników koordynacji określonych w art. 4 ust. 6 i 7.
Proces programowania indykatywnego będzie w pełni uwzględniał zasadę programowania zorientowanego na otrzymującego pomoc.
2.
W celu przygotowania się do każdej czynności związanej z programowaniem, w kontekście zwiększonej koordynacji z Państwami Członkowskimi, w tym koordynacji na miejscu, Komisja opracowuje Krajowy Dokument Strategiczny w oparciu o dialog z Rządem Południowej Afryki.
Krajowy Dokument Strategiczny uwzględnia wyniki najnowszych całościowych ocen działań finansowanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2259/96 i niniejszego rozporządzenia, a także wyniki innych okresowych ocen działań.
Dokument będzie powiązany z analizą problemu i będzie obejmował zagadnienia przekrojowe, takie jak ograniczanie ubóstwa, równouprawnienie płci, środowisko naturalne oraz zrównoważony rozwój.
Projekt programu indykatywnego realizowanego w cyklach trzyletnich zostanie załączony do Krajowego Dokumentu Strategicznego.
Wybrana zostanie ograniczona liczba dziedzin współpracy opartej na obszarach określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia.
Dla tych dziedzin określone zostaną zasady i towarzyszące im środki.
Zależnie od możliwości opracowane zostaną wskaźniki wydajności w celu ułatwienia realizacji celów i oceny ich wpływu.
Krajowy Dokument Strategiczny oraz projekt programu indykatywnego realizowanego w cyklach trzyletnich zostaną zbadane przez Komitet określony w art. 8 ust. 1, zwany dalej "Komitetem".
Komitet wydaje swą opinię zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
3.
Program indykatywny realizowany w cyklach trzyletnich zostanie wynegocjowany oraz podpisany przez Komisję oraz Rząd Republiki Południowej Afryki.
Ostateczny wynik tych negocjacji zostanie przesłany do wiadomości Komitetu.
Jeżeli jeden lub więcej członków Komitetu wystąpi z takim wnioskiem, dokument zostanie przedyskutowany na forum Komitetu.
4.
Komitet raz w roku dokonuje przeglądu funkcjonowania, wyników oraz dalszej przydatności Krajowego Dokumentu Strategicznego oraz programu indykatywnego realizowanego w cyklach trzyletnich.
Jeżeli oceny lub stosowny rozwój wypadków na to wskazują, Komitet może wezwać Komisję do negocjacji z Rządem Południowej Afryki poprawek do programu indykatywnego realizowanego w cyklach trzyletnich.
5.
Na forum Komitetu, w oparciu o prezentację Komisji, raz w roku dyskutowane są ogólne wytyczne dla działań, które mają zostać przeprowadzone w następnym roku.
Artykuł 7
Procedury
1.
Komisja jest odpowiedzialna za ocenianie, podejmowanie decyzji oraz zarządzanie działaniami przeprowadzanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi, szczególnie procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
2.
W szczególnym przypadku wnoszenia wkładu EPRD do programów regionalnych na obszarze Południowoafrykańskiej Wspólnoty Rozwoju, finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju, wkład ten może zostać wykorzystany zgodnie z zasadami Konwencji z Lomé, pod warunkiem że respektowane są przepisy rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
3.
W celu zapewnienia przejrzystości oraz osiągnięcia celów określonych w art. 4 ust. 6, Komisja przekazuje arkusze informacyjne dotyczące projektów do Państw Członkowskich oraz ich przedstawicieli lokalnych w odniesieniu do wszystkich projektów, jak tylko zostanie podjęta decyzja o ich ocenie.
Komisja dokonuje następnie aktualizacji arkuszy informacyjnych dotyczących projektów i przekazuje je Państwom Członkowskim.
4.
Wszelkie porozumienia lub umowy finansowe, zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia, przewidują kontrole na miejscu, przeprowadzane przez Komisję oraz Trybunał Obrachunkowy, zgodnie ze zwyczajowym ustaleniami określonymi przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów, w szczególności przepisów ustanowionych w rozporządzeniach finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
Środki podejmowane przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 8 przewidują właściwą ochronę interesów finansowych Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2988/95.
5.
W przypadku gdy działania stanowią powód zawarcia porozumień finansowych między Wspólnotą a Południową Afryką, takie porozumienia przewidują, że podatki, cła i opłaty nie są ponoszone przez Wspólnotę.
6.
Udział w zaproszeniach do składania ofert oraz umowach jest otwarty na równych warunkach dla wszystkich osób fizycznych i prawnych w Państwach Członkowskich, Południowej Afryce oraz innych państwach AKP.
Udział może zostać rozszerzony tak, by obejmował inne państwa, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz w celu zapewnienia najlepszego wskaźnika opłacalności.
7.
Dostawy pochodzą z Państw Członkowskich, Republiki Południowej Afryki oraz innych państw AKP.
W należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadkach mogą one pochodzić z innych państw.
8.
O ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej, umowy są podpisywane przez Rząd Republiki Południowej Afryki.
Ponadto, umowy nieobjęte porozumieniem finansowym są zawierane przez Komisję.
Artykuł 8
Komitet
1.
Komisję wspiera w razie potrzeby komitet właściwy w kwestiach rozwoju danego obszaru geograficznego.
2.
W przypadku gdy dokonywane jest odniesienie do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
4.
W przypadku programów zatwierdzonych przez Komitet i finansowanych w formie transz odnoszących się do okresu dłuższego niż jeden rok budżetowy, Komisja podejmuje każdego roku kolejne decyzje finansowe, nieprzekraczające określonego maksymalnego poziomu wydatków dla zatwierdzonego programu i w granicach środków finansowych udostępnionych przez organ budżetowy, bez dodatkowego powiadamiania Komitetu.
5.
Procedura określona w niniejszym artykule stosuje się do decyzji finansowych, które Komisja zamierza podjąć w odniesieniu do projektów i programów o wartości przekraczającej 5 milionów EUR.
Stosuje się ją również do wszelkich zmian danego działania, związanych z ponad 20 % wzrostem wstępnie ustalonej kwoty, oraz do propozycji istotnych zmian w wykonaniu projektu, dla którego podjęto już zobowiązanie.
6.
Komisja powiadamia w krótkiej formie komitet o decyzjach finansowych, które zamierza podjąć w odniesieniu do projektów i programów o wartości nie przekraczającej 5 milionów EUR Takie powiadomienie następuje najpóźniej na tydzień przed podjęciem decyzji.
Artykuł 9
Monitorowanie i ocena
1.
Po każdym roku budżetowym Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie przedstawia wykonanie budżetu w odniesieniu do zobowiązań i płatności oraz projektów i programów finansowanych w ciągu roku.
Zawiera dane statystyczne dotyczące zamówień udzielonych na wdrożenie projektów i programów.
Ponadto Komisja monitoruje postęp w realizacji celów każdego działania pod względem wydajności i wyników przy użyciu wskaźników dających się obiektywnie zweryfikować.
2.
Komisja regularnie ocenia działania finansowane przez Wspólnotę, aby ustalić, czy cele tych działań zostały osiągnięte oraz aby ustanowić wytyczne dla poprawy skuteczności przyszłych działań.
Komisja przedkłada Komitetowi określonemu w art. 8 ust. 1 podsumowanie dokonanych ocen.
Sprawozdania oceniające są udostępniane wszystkim Państwom Członkowskim, Parlamentowi Europejskiemu i innym zainteresowanym stronom.
3.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę w połowie okresu najpóźniej do dnia 31 października 2003 r. oraz całościową ocenę programu przed wygaśnięciem niniejszego rozporządzenia.
Ocena w połowie okresu zawiera wyniki pierwszego programu realizowanego w cyklach trzyletnich (lata 2000–2002), wdrożonego na podstawie niniejszego rozporządzenia.
W razie potrzeby Komisja zaproponuje zmiany do niniejszego rozporządzenia, uwzględniając implikacje nowych ustaleń między UE i AKP dla Republiki Południowej Afryki.
Ogólna ocena zawiera propozycje kontynuacji współpracy na rzecz rozwoju z Republiką Południowej Afryki.
Artykuł 10
Finansowa kwota referencyjna
1.
Ramy finansowe wykonania niniejszego rozporządzenia w okresie 2000–2006 ustala się niniejszym na 885,5 miliona EUR.
Wartość rocznych środków przyznanych jest zatwierdzana przez organ budżetowy w ramach limitów Perspektywy finansowej.
2.
Każdego roku w części opisowej budżetu ustala się pułap w ramach rocznych środków na umowy o pomocy technicznej, zawierane przez Komisję w celu przeprowadzenia wspólnych działań z korzyścią zarówno dla Wspólnoty jak i beneficjenta.
Artykuł 11
Czas obowiązywania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1747/2000
z dnia 7 sierpnia 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2793/1999 w sprawie pewnych procedur stosowania Umowy o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2793/1999 [1] zawiera błędy materialne, które powinny zostać skorygowane.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2] zawiera nowe elementy, które dotyczą wymienionego Załącznika.
(3) Kody Nomenklatury Scalonej przedstawione w wymienionym Załączniku powinny zostać dostosowane do kodów mających zastosowanie od dnia 1 stycznia 2000 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2793/1999 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z 17 lipca 2000 r.
ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Unię Europejską, w szczególności jego art. 37 i 152,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 251 Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła rzeźnego i dotyczącego znakowania mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego [5] stanowi, że od dnia 1 stycznia 2000 r. we wszystkich Państwach Członkowskich nastąpi wprowadzenie obowiązkowego systemu znakowania mięsa wołowego.
Ten sam artykuł stanowi też, że, na podstawie wniosku Komisji, przed tą datą zostaną przyjęte ogólne przepisy funkcjonowania takiego obowiązkowego systemu.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2772/1999 z dnia 21 grudnia 1999 r., określające ogólne przepisy obowiązkowego systemu znakowania mięsa wołowego [6] stanowi, że te ogólne przepisy mają zastosowanie tylko tymczasowe, przez okres najwyżej miesięcy, to znaczy od dnia 1 lutego do dnia 31 sierpnia 2000 r.
(3) Dla celów jasności rozporządzenie (WE) nr 820/97 powinno zostać uchylone i zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
(4) Po przejściowym zachwianiu stabilności rynku mięsa wołowego i jego produktów, spowodowanym kryzysem w związku z chorobą gąbczastego zwyrodnienia mózgu, poprawa w zakresie przejrzystości warunków produkcji tych produktów i ich dystrybucji na rynku, w szczególności, jeżeli chodzi o przejrzystość ciągu informacji, identyfikujących pochodzenie mięsa i sięgających wstecz aż do daty i miejsca urodzenia zwierzęcia, wywarła zauważalny wpływ na ponowny wzrost spożycia mięsa wołowego.
W celu utrzymania i umocnienia zaufania konsumentów do bezpieczeństwa mięsa wołowego oraz w celu unikania wprowadzania ich w błąd, konieczne jest stworzenie systemu, w ramach którego możliwe będzie udostępnianie konsumentom informacji metodą wystarczającego i czytelnego znakowania produktów.
(5) W tym celu niezbędne jest stworzenie, po pierwsze, skutecznego systemu identyfikacji i rejestracji bydła rzeźnego na etapie produkcji oraz, po drugie, stworzenie szczegółowego, obowiązującego w państwach Unii, systemu znakowania stosowanego w sektorze produkcji mięsa wołowego, w oparciu o obiektywne kryteria na fazie obrotu.
(6) Dzięki gwarancjom, jakie można będzie wydać dzięki tej poprawie, spełnione zostaną również pewne wymogi będące w polu zainteresowania opinii publicznej, w szczególności związane z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt.
(7) W wyniku tego zwiększy się stopień zaufania odnośnie do jakości mięsa wołowego i produktów z niego, zachowany zostanie podwyższony stopień ochrony zdrowia publicznego, wreszcie osiągnięta stabilność rynku wołowiny zostanie umocniona i utrwalona.
(8) Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady nr 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r., dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [7] stanowi, że zwierzęta mające stanowić przedmiot handlu wewnątrz Unii muszą być identyfikowane zgodnie z wymogami unijnych przepisów oraz rejestrowane w taki sposób, aby możliwe było prześledzenie informacji dotyczących miejsc pierwotnej i przejściowej hodowli zwierząt, oraz, aby do dnia 1 stycznia 1993 r. te systemy identyfikacji i rejestracji zostały rozszerzone na transport zwierząt na terenie wszystkich Państw Członkowskich.
(9) Artykuł 14 dyrektywy Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r., ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [8] stanowi, że identyfikacja i rejestracja takich zwierząt, ustanowione w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 90/425/EWG muszą, z wyjątkiem zwierząt rzeźnych i odpowiednio zarejestrowanych, zostać dokonane po przeprowadzeniu takiej kontroli.
(10) Zarządzanie niektórymi programami pomocowymi Unii w dziedzinie rolnictwa wymaga odrębnej identyfikacji niektórych typów inwentarza żywego.
Systemy identyfikacji i rejestracji muszą się, zatem nadawać do stosowania i kontrolowania takich odrębnych procedur identyfikacyjnych.
(11) Dla celów prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne jest zapewnienie szybkiej i skutecznej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi.
Przepisy unijne dotyczące tej kwestii zostały określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z 19 maja 1981 r. o wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich i o współpracy między Państwami Członkowskimi, a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów ustawy celnej lub przepisów prawa w dziedzinie rolnictwa [9], oraz w dyrektywie Rady 89/608/EWG z 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych [10].
(12) Aktualne przepisy dotyczące identyfikacji i rejestracji bydła zostały określone dyrektywą Rady 92/102/EWG z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [11] oraz rozporządzeniem (WE) nr 820/97.
Doświadczenie pokazało, że wdrożenie dyrektywy 92/102/EWG nie przyniosło całkowicie zadowalających efektów i że konieczne są w tym zakresie dalsze udoskonalenia.
Zatem niezbędne jest przyjęcie szczegółowych przepisów dotyczących bydła w celu wzmocnienia działania przepisów niniejszej dyrektywy.
(13) Aby wprowadzenie nowego, udoskonalonego systemu identyfikacji mogło zostać zaakceptowane, istotne jest, aby nie nakładać na producenta nadmiernych wymogów w zakresie formalności administracyjnych.
Konieczne jest określenie możliwych do dotrzymania terminów wdrażania takiego systemu.
(14) Dla zapewnienia możliwości szybkiego i dokładnego prześledzenia informacji dotyczących zwierząt, z powodów związanych z kontrolą unijnych programów pomocowych, każde Państwo Członkowskie powinno założyć krajową, skomputeryzowaną bazę danych, w której będzie się rejestrować tożsamość zwierzęcia, wszelkie dane dotyczące hodowli prowadzonej na terenie tego państwa oraz transportu zwierząt, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 97/12/WE z dnia 17 marca 1997 r., nowelizującej i aktualizującej dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [12], która jasno określa wymogi wobec takiej bazy danych, związane z kwestiami zdrowotnymi.
(15) Istotne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie podjęły wszelkie takie środki i działania, jakie mogą być konieczne dla zapewnienia, że krajowe, skomputeryzowane bazy danych będą w pełni gotowe do użytku w najkrótszym możliwym terminie.
(16) Należy podjąć działania w kierunku stworzenia warunków technicznych, gwarantujących jak najlepszą komunikację, to znaczy dostęp producentów do baz danych i pełne korzystanie przez nich z tych baz.
(17) Aby możliwe było gromadzenie informacji dokumentujących transport zwierząt, zwierzęta powinny być identyfikowane poprzez umieszczenie paska informacyjnego na płatach obu uszu oraz, w zasadzie, posiadać paszport przez cały okres transportu.
Cechy paska informacyjnego oraz paszportu należy określić w sposób jednolity na szczeblu unijnym.
W zasadzie konieczne jest wydawanie paszportu dla każdego zwierzęcia, które zostało zaopatrzone w paski informacyjne na uszach.
(18) Zwierzęta przywożone z państw trzecich zgodnie z przepisami dyrektywy 91/496/EWG powinny być objęte takimi samymi wymogami identyfikacyjnymi.
(19) Każde zwierzę powinno nosić swoje paski informacyjne przez całe życie.
(20) Komisja bada, na podstawie studiów wykonanych przez Wspólny Ośrodek Badawczy, możliwości wykorzystania elektronicznych środków identyfikacji zwierząt.
(21) Hodowcy zwierząt, z wyjątkiem podmiotów zajmujących się ich transportem, powinni prowadzić regularnie aktualizowany rejestr, zawierający informacje o zwierzętach w ich hodowli.
Szczegółowe cechy takiego rejestru należy określić w sposób jednolity na szczeblu unijnym.
Właściwe władze powinny mieć dostęp do takich rejestrów na każde żądanie.
(22) Państwa Członkowskie mogą rozłożyć koszty wynikające z zastosowania tych środków na cały sektor produkcji mięsa wołowego.
(23) Konieczne jest określenie władz, odpowiedzialnych za stosowanie przepisów wszystkich tytułów niniejszego rozporządzenia.
(24) Konieczne jest wprowadzenie we wszystkich Państwach Członkowskich obowiązkowego systemu znakowania mięsa wołowego.
W ramach tego obowiązkowego systemu, podmioty i organizacje rozprowadzające mięso wołowe na rynku powinni podawać na oznakowaniach informacje o mięsie oraz o miejscu uboju zwierzęcia lub zwierząt, z których ono pochodzi.
(25) Obowiązkowy system znakowania mięsa wołowego powinien zostać wzmocniony w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r.
W ramach tego obowiązkowego systemu podmioty i organizacje rozprowadzające mięso na rynku powinni dodatkowo podawać na oznakowaniu informacje dotyczące pochodzenia, w szczególności o miejscu urodzenia, hodowli i uboju zwierzęcia lub zwierząt, z których pochodzi mięso.
(26) Informacje dodatkowe względem informacji o miejscu urodzenia, hodowli i uboju zwierzęcia lub zwierząt, z których pochodzi mięso, mogą być podawane w ramach dobrowolnego systemu znakowania mięsa wołowego.
(27) System obowiązkowego znakowania, oparty na informacjach o miejscu urodzenia zwierzęcia lub zwierząt, z których pochodzi mięso, powinien obowiązywać od dnia 1 stycznia 2002 r., przyjmując jako rzecz zrozumiałą, że pełne informacje o transporcie bydła na terenie Unii wymagane jest tylko w odniesieniu do zwierząt urodzonych po dniu 31 grudnia 1997 r.
(28) System obowiązkowego znakowania powinien mieć również zastosowanie wobec mięsa wołowego przywożonego na teren Unii.
Należy jednak uwzględnić w sposób szczególny fakt, że nie wszystkie informacje, wymagane do znakowania mięsa wołowego, produkowanego w Unii, mogą być dostępne dla podmiotów lub organizacji w państwach trzecich.
Zachodzi, zatem konieczność określenia minimalnego zakresu informacji, jakich podanie na oznakowaniu państwa trzecie muszą zagwarantować.
(29) W odniesieniu do podmiotów i organizacji produkujących i rozprowadzających na rynku mielone mięso wołowe, którzy mogą nie być w stanie dostarczyć wszystkich informacji wymaganych w ramach obowiązkowego systemu znakowania mięsa wołowego, konieczne jest wprowadzenie pewnych wyjątków, gwarantujących uzyskanie od nich minimalnego zakresu takich informacji.
(30) Celem znakowania jest osiągnięcie maksymalnej przejrzystości w dziedzinie rozprowadzania mięsa wołowego na rynkach.
(31) Przepisy niniejszego rozporządzenia nie mogą wchodzić w konflikt z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [13].
(32) Konieczne jest także stworzenie jednolitych, unijnych ustaleń odnośnie do znakowania mięsa wołowego w zakresie wszelkich informacji innych niż te, które wchodzą w zakres obowiązkowego systemu znakowania, przy czym, biorąc pod uwagę różnorodność opisów mięsa wołowego rozprowadzanego na rynkach Unii, najbardziej właściwym rozwiązaniem wydaje się stworzenie dobrowolnego systemu znakowania.
Efektywność takiego dobrowolnego systemu znakowania zależy od możliwości prześledzenia informacji dotyczących wszelkich trafiających na rynek partii oznakowanego mięsa wołowego wstecz aż do zwierzęcia lub zwierząt, z których mięso to pochodzi.
Wszelkie procedury i założenia danego podmiotu lub organizacji, dotyczące znakowania mięsa, powinny być ujęte w szczegółowy wykaz, który strony takie przedstawiają właściwym władzom do zatwierdzenia.
Podmioty i organizacje powinni być upoważnieni do znakowania mięsa tylko w wypadku, jeżeli na ich oznakowaniach znajdzie się ich nazwa lub znak identyfikacyjny.
Właściwe władze Państw Członkowskich powinny być upoważnione do wycofywania wydanego przez siebie zatwierdzenia wykazów w wypadku stwierdzenia nieprawidłowości.
W celu zagwarantowania możliwości wzajemnego uznawania zatwierdzonych wykazów na terenie całej Unii, konieczne jest zapewnienie wymiany informacji między Państwami Członkowskimi.
(33) Podmioty i organizacje przywożące na teren Unii mięso wołowe z państw trzecich mogą również chcieć znakować swoje produkty zgodnie z dobrowolnym systemem znakowania.
Należy określić przepisy gwarantujące, w takim stopniu, w jakim będzie to możliwe, że ustalenia dotyczące znakowania, w odniesieniu do przywożonego mięsa wołowego, cechują się wiarygodnością równorzędną względem ustaleń obowiązujących w odniesieniu do mięsa wołowego z terenu Unii.
(34) Zmiana, związana z przejściem od ustaleń określonych w tytule II rozporządzenia (WE) nr 820/97 na ustalenia określone w rozporządzeniu niniejszym może powodować powstanie trudności, które nie są przedmiotem niniejszego rozporządzenia.
Dla uwzględnienia możliwości wystąpienia takich trudności należy zapewnić Komisji prawo podjęcia właściwych kroków i działań o charakterze tymczasowym.
Komisja powinna również mieć prawo rozwiązywania konkretnych problemów praktycznych we wszelkich uzasadnionych wypadkach.
(35) Dążąc do zagwarantowania wiarygodności ustaleń określonych w niniejszym rozporządzeniu, konieczne jest zobowiązanie Państw Członkowskich do wprowadzenia i stosowania odpowiednich i skutecznych środków kontroli.
Powinny to być środki nie wchodzące w konflikt z wszelkimi innymi środkami, jakie mogą być stosowane przez Komisję na zasadzie analogii z art. 9 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich [14].
(36) Należy określić stosowne kary, nakładane w wypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia.
(37) Środki niezbędne w ramach wdrażania niniejszego Rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [15],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Identyfikacja i rejestracja bydła rzeźnego
Artykuł 1
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia, zgodnie z przepisami niniejszego tytułu, system identyfikacji i rejestracji bydła rzeźnego.
2.
Przepisy niniejszego tytułu stosuje się bez uszczerbku dla unijnych przepisów, jakie mogą być ustanawiane w związku z dążeniem do wyeliminowania chorób lub do celów kontrolnych, jak również bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 91/496/EWG i rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 [16].
Jednak przepisy dyrektywy 92/102/EWG, dotyczące szczegółowo bydła rzeźnego, przestają mieć zastosowanie od dnia, od którego zwierzęta te muszą być identyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego tytułu:
- "zwierzę" oznacza sztukę bydła w znaczeniu art. 2 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 64/432/EWG [17],
- "gospodarstwo" oznacza zakład, budowlę, a w przypadku farmy na otwartym powietrzu, miejsce na obszarze tego samego Państwa Członkowskiego, gdzie trzymane są lub oporządzane zwierzęta objęte niniejszym rozporządzeniem,
- "dozorca" oznacza osobę fizyczna lub prawną odpowiedzialną za zwierzęta, na stałe lub tymczasowo, w tym także w czasie transportu oraz na rynku,
- "właściwe władze" oznacza centralne władze Państwa Członkowskiego, odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli weterynaryjnych i fitosanitarnych, lub którym powierzono ich przeprowadzanie, oraz wdrożenie niniejszego tytułu, lub w przypadku monitorowania dopłat, władze którym powierzono wdrożenie rozporządzenia (WE) nr 3508/92.
Artykuł 3
System identyfikacji i rejestracji bydła rzeźnego obejmuje następujące elementy:
a) indywidualne paski informacyjne na uszach zwierzęcia;
b) skomputeryzowane bazy danych;
c) paszporty zwierząt;
d) indywidualne rejestry, prowadzone dla każdej hodowli.
Komisja oraz właściwe władze danego Państwa Członkowskiego mają prawo wglądu we wszelkie informacje, określone w niniejszym tytule.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują wszelkie niezbędne środki i działania w celu zagwarantowania dostępu do tych danych wszystkim zainteresowanym stronom, włącznie z zainteresowanymi organizacjami konsumenckimi, uznawanymi przez dane Państwo Członkowskie, pod warunkiem że zagwarantowana zostanie poufność i ochrona danych zgodnie z przepisami prawa krajowego danego państwa.
Artykuł 4
1.
Wszystkie zwierzęta w hodowli, urodzone po dniu 31 grudnia 1997 r. lub przeznaczone do handlu w ramach Unii po dniu 1 stycznia 1998 r. identyfikuje się poprzez umieszczenie na obu uszach każdego zwierzęcia pasków informacyjnych o treści zatwierdzonej przez właściwe władze.
Na obu paskach nanosi się identyczny kod identyfikacyjny, umożliwiający dokonanie indywidualnej identyfikacji każdego zwierzęcia oraz ustalenie, w której hodowli się ono urodziło.
Na zasadzie derogacji od powyższego wymogu, zwierzęta urodzone przed dniem 1 stycznia 1998 r., a przeznaczone do handlu w ramach Unii po tej dacie, mogą być, w okresie do dnia 1 września 1998 r., identyfikowane zgodnie z przepisami dyrektywy 92/102/EWG.
Na zasadzie odstępstwa od pierwszego podpunktu, zwierzęta urodzone przed dniem 1 stycznia 1998 r., przeznaczone do handlu w ramach Unii po tej dacie z zamiarem skierowaniem ich bezpośrednio do uboju, mogą być, w okresie do dnia 1 września 1999 r., identyfikowane zgodnie z przepisami dyrektywy 92/102/EWG.
Zwierzęta przeznaczone do udziału w imprezach kulturalnych i sportowych (z wyjątkiem targów i wystaw) mogą być identyfikowane nie przy pomocy pasków informacyjnych, umieszczanych na uszach, lecz za pomocą innego systemu identyfikacyjnego, zapewniającego równorzędne gwarancje i zatwierdzonego przez Komisję.
2.
Paski informacyjne umieszcza się na uszach zwierzęcia w okresie ustalonym przez odpowiednie Państwo Członkowskie, ale w każdym wypadku w okresie między urodzeniem zwierzęcia, a bez wyjątków wywiezieniem go z hodowli, w której się urodziło.
Okres ten nie może być dłuższy niż 30 dni do i włącznie z dniem 31 grudnia 1999 r. i nie dłuższy niż 20 dni po tej dacie.
Jednak na żądanie Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, Komisja ma prawo określić okoliczności, w których możliwe jest przedłużenie terminu maksymalnego dla danych Państw Członkowskich.
Żadne zwierzę urodzone po dniu 31 grudnia 1997 r. nie może zostać wywiezione z hodowli bez uprzedniego oznakowania identyfikacyjnego, zgodnego z przepisami niniejszego artykułu.
3.
Każde zwierzę przywożone z państwa trzeciego, które przeszło kontrolę określoną w dyrektywie 91/496/EWG i które pozostaje na terenie Unii, identyfikuje się po przywiezieniu go do hodowli, w której ma pozostać, poprzez umieszczenie na uszach pasków informacyjnych o treści zgodnej z wymogami niniejszego artykułu, w okresie, którego określenie pozostaje w gestii Państw Członkowskich, ale który nie może przekraczać 20 dni od daty przeprowadzenia wspomnianej kontroli oraz w każdym wypadku przed wywiezieniem z tej hodowli.
Jednak identyfikowanie zwierzęcia nie jest konieczne w wypadku, jeżeli hodowlą, do której zostaje ono ostatecznie przewiezione, jest ubojnia znajdująca się na terenie tego Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzona została wspomniana kontrola i jeżeli zwierzę zostaje ubite w ciągu 20 dni od czasu przejścia takiej kontroli.
Pierwotna identyfikacja, dokonana przez państwo trzecie, zostaje zapisana w komputerowej bazie danych, określonej w art. 5 lub, w wypadku, jeżeli taka baza danych nie jest jeszcze w pełni uruchomiona, w rejestrach, określonych w art. 3, wraz z kodem identyfikacyjnym, nadanym przez Państwo Członkowskie będące państwem przeznaczenia.
4.
Każde zwierzę pochodzące z innego Państwa Członkowskiego zachowuje swoje oryginalne paski informacyjne.
5.
Paska informacyjnego nie można zdjąć ani zastąpić innym bez zgody właściwych władz.
6.
Paski informacyjne przydziela się poszczególnym hodowlom, rozprowadza i umieszcza na zwierzętach w sposób określony przez właściwe władze.
7.
Nie później niż dnia 31 grudnia 2001 r. Parlament Europejski i Rada, działając w oparciu o sprawozdanie Komisji wraz z wszelkimi wnioskami oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 95 Traktatu, podejmą decyzję o możliwości wprowadzenia środków elektronicznej identyfikacji w związku z postępem technicznym, osiągniętym w tej dziedzinie.
Artykuł 5
Właściwe władze Państw Członkowskich tworzą skomputeryzowane bazy danych zgodnie z przepisami art. 14 i 18 dyrektywy 64/432/WE.
Skomputeryzowane bazy danych zostaną w pełni uruchomione nie później niż do dnia 31 grudnia 1999 r. i po tej dacie będą stanowiły zbiory wszelkich informacji wymaganych w myśl niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
1.
Poczynając od dnia 1 stycznia 1998 r., właściwe władze obowiązane są do wystawienia paszportu dla każdego zwierzęcia, które ma podlegać identyfikacji zgodnie z przepisami art. 4. Paszport taki wystawia się w ciągu 14 dni od zarejestrowania urodzenia zwierzęcia lub, w wypadku zwierząt przywożonych z państw trzecich, w ciągu 14 dni od zarejestrowania ponownej identyfikacji tego zwierzęcia w danym Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami art. 4 ust. 3.
Właściwe władze mogą na tych samych warunkach wystawiać paszporty dla zwierząt pochodzących z innego Państwa Członkowskiego.
W takich wypadkach paszport, przewożony wraz ze zwierzęciem, zostaje przekazany w chwili jego przywiezienia właściwym władzom, które zwracają go temu Państwu Członkowskiemu, które jest jego wystawcą.
Jednak na wniosek Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, Komisja ma prawo określić okoliczności, w których możliwe jest przedłużenie okresu maksymalnego.
2.
Zwierzę może być przewożone tylko wraz z paszportem.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 zdania pierwsze i od ust. 2, Państwa Członkowskie:
- posiadające skomputeryzowaną bazę danych, którą Komisja uznaje za w pełni uruchomioną i funkcjonującą zgodnie z przepisami art. 5, może ustalić, że paszporty wystawia się tylko dla zwierząt przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego oraz, że zwierzęta te będą przewożone wraz ze swoimi paszportami tylko wtedy, gdy są przewożone z terenu danego Państwa Członkowskiego na teren innego Państwa Członkowskiego. W takim wypadku, paszport musi zawierać informacje oparte na danych z bazy komputerowej.
W tych Państwach Członkowskich paszport, przewożony wraz ze zwierzęciem przywożonym z terenu innego Państwa Członkowskiego, zostaje przekazany w chwili jego przywiezienia właściwym władzom,
- mają prawo do dnia 1 stycznia 2000 r. zatwierdzać wystawianie wspólnych, grupowych paszportów dla stad przewożonych w ramach jednego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że zwierzęta składające się na takie stada mają to samo pochodzenie i miejsce przeznaczenia, a ponadto w trakcie przewozu zaopatrzone są w świadectwo weterynaryjne.
4.
W wypadku śmierci zwierzęcia jego paszport zostaje zwrócony przez hodowcę do właściwych władz w terminie siedmiu dni od daty śmierci zwierzęcia.
W wypadku, jeżeli zwierzę zostaje wysłane do ubojni, jej właściciel jest odpowiedzialny za zwrócenie paszportu właściwym władzom.
5.
W odniesieniu do zwierząt wywożonych do państw trzecich, ostatni hodowca zwraca paszport właściwym władzom w miejscu, z którego zwierzę jest wywożone.
Artykuł 7
1.
Z wyjątkiem hodowców zajmujących się transportem, wszyscy hodowcy bydła zobowiązani są do:
- prowadzenia aktualnego rejestru,
- po pełnym uruchomieniu skomputeryzowanych baz danych, zgłaszania właściwym władzom wszelkich przewozów do i z hodowli oraz wszelkich urodzin i śmierci zwierząt z hodowli, wraz z datami tych zdarzeń, w okresie ustalonym przez dane Państwo Członkowskie, a wynoszących od trzech do siedmiu dni od daty zajścia danego zdarzenia.
Jednakże na wniosek Państwa Członkowskiego i zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, Komisja ma prawo określić okoliczności, w których Państwa Członkowskie mogą przedłużyć okres maksymalny oraz określić przepisy szczególne, dotyczące przewozu bydła wywożonych na letnie pastwiska położone w różnych rejonach górskich.
2.
We właściwych wypadkach i z uwzględnieniem przepisów art. 6, każdy hodowca zwierząt, natychmiast po przywiezieniu każdego zwierzęcia do hodowli i bezpośrednio przed jego wywiezieniem z niej zamieszcza odpowiednie dane w jego paszporcie, w celu zagwarantowania, że paszport jest zawsze przewożony razem ze zwierzęciem.
3.
Każdy hodowca obowiązany jest przedstawiać właściwym władzom, na każde żądanie z ich strony, wszelkie informacje dotyczące pochodzenia, identyfikacji oraz, w określonych wypadkach, przeznaczenia zwierząt, które są jego własnością, są czasowo w jego posiadaniu, są przez niego przewożone, rozprowadzane na rynku lub kierowane do uboju.
4.
Rejestr musi być prowadzony w formie zatwierdzonej przez właściwe władze, przechowywany w postaci książki lub danych komputerowych i udostępniany właściwym władzom na każde żądanie z ich strony, przez minimalny okres, którego określenie pozostaje w gestii właściwych władz, jednak nie może być on krótszy niż trzy lata.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wyznaczają władze odpowiedzialne za zapewnienie stosowania się do przepisów niniejszego tytułu.
Państwa Członkowskie informują się nawzajem oraz informują Komisję o tym, jakie władze zostały przez nie wyznaczone w tym celu.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie mają prawo obciążać hodowców kosztami uruchomienia i funkcjonowania systemów, określonych w art. 3 oraz środków kontroli, określonych w niniejszym tytule.
Artykuł 10
Środki i działania niezbędne dla wdrożenia niniejszego tytułu wykonuje się zgodnie z procedurą zarządzania, określoną w art. 23 ust. 2.
Środki te obejmują przede wszystkim:
a) przepisy dotyczące pasków informacyjnych, umieszczanych na uszach zwierząt;
b) przepisy dotyczące paszportów;
c) przepisy dotyczące rejestru;
d) minimalny zakres środków kontrolnych, jakich podjęcie jest niezbędne;
e) kwestię stosowania sankcji administracyjnych;
f) środki tymczasowe, niezbędne dla ułatwienia stosowania przepisów niniejszego tytułu.
TYTUŁ II
Znakowanie mięsa wołowego i produktów z mięsa wołowego
Artykuł 11
Podmiot lub organizacja, w znaczeniu określonym w art. 12, które:
- obowiązane są, na mocy niniejszego tytułu sekcja I, do znakowania mięsa wołowego na wszystkich etapach rozprowadzania go na rynku,
- zamierzają, na mocy niniejszego tytułu sekcja II, znakować mięso wołowe w punkcie sprzedaży w sposób dostarczający informacji wykraczającej poza zakres wymaganych informacji określony w art. 13, a dotyczących pewnych charakterystycznych cech warunków produkcji znakowanego mięsa lub zwierzęcia, z którego mięso to pochodzi,
robią to zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.
Tytuł niniejszy stosuje się bez uszczerbku dla odpowiednich przepisów legislacji wspólnotowej, w szczególności dotyczących mięsa wołowego.
Artykuł 12
Dla celów niniejszego tytułu zastosowanie mają następujące definicje:
- "mięso wołowe" oznacza wszelkie produkty opatrzone kodami CN 0201, 0202, 02061095 oraz 02062991,
- "znakowanie" oznacza umieszczenie fizycznego oznakowania na każdej sztuce lub sztukach mięsa lub na ich opakowaniach, albo, w wypadku produktów nie pakowanych, udostępnienie konsumentowi odpowiednich informacji w formie pisemnej poprzez uwidocznienie ich w punkcie sprzedaży,
- "organizacja" oznacza grupę podmiotów z tego samego lub z różnych części sektora handlu mięsem wołowym.
SEKCJA I
Obowiązkowy wspólnotowy system znakowania mięsa wołowego
Artykuł 13
Przepisy ogólne
1.
Podmioty i organizacje rozprowadzające mięso wołowe na rynkach Unii obowiązani są znakować je zgodnie z przepisami niniejszego art.
Obowiązkowy system znakowania gwarantuje możliwość prześledzenia powiązania między informacjami identyfikującymi tuszę, ćwierć lub mniejszą sztukę mięsa, a informacjami identyfikującymi konkretne zwierzę lub zwierzęta, z których mięso to pochodzi, lub, jeżeli spełnia to wymogi sprawdzalności i dokładności informacji, identyfikującymi grupę zwierząt, z których mięso to pochodzi.
2.
Oznakowanie zawiera następujące informacje:
a) numer lub kod identyfikacyjny zapewniający istnienie powiązania między mięsem, a zwierzęciem lub zwierzętami.
Numer ten może być numerem identyfikacyjnym konkretnego zwierzęcia, z którego pochodzi mięso lub numerem identyfikacyjnym grupy zwierząt;
b) numer zatwierdzenia ubojni, w której dokonano uboju danego zwierzęcia lub grupy zwierząt oraz nazwę Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym znajduje się ta ubojnia.
Na oznaczeniu musi się znajdować napis: "Ubój w (nazwa Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego) (numer zatwierdzenia)";
c) numer zatwierdzenia masarni, w której dokonano podziału mięsa na tusze lub grupy tusz oraz nazwę Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym znajduje się ta masarnia.
Na oznaczeniu musi się znajdować napis: "Podzielone w (nazwa Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego) (numer zatwierdzenia)".
3.
Jednakże w okresie do dnia 31 grudnia 2001 r., Państwa Członkowskie, w których dostępne są wystarczająco dokładne informacje w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła, określonych w tytule I, mają prawo podjąć decyzję, że w odniesieniu do mięsa wołowego pochodzącego ze zwierząt urodzonych, hodowanych i ubitych na terenie jednego i tego samego Państwa Członkowskiego niezbędne jest także umieszczanie na oznakowaniach pewnych dodatkowych informacji.
4.
Stosowanie systemu obowiązkowego, określonego w ust. 3, nie może powodować zakłóceń w handlu między Państwami Członkowskimi.
Ustalenia dotyczące wdrożenia niniejszego systemu, mające zastosowanie w tych Państwach Członkowskich, które zamierzają stosować przepisy ust. 3, wymagają uprzedniego zatwierdzenia Komisji.
5. a) a) Od dnia 1 stycznia 2002 r. podmioty i organizacje obowiązane są również do wykazywania na oznakowaniach informacji dotyczących:
i) Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym dane zwierzę się urodziło;
ii) wszystkich Państw Członkowskich lub państw trzecich, w których odbywała się hodowla;
iii) Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym dokonano uboju;
b) Jednakże jeżeli mięso pochodzi od zwierząt urodzonych, hodowanych i ubitych:
i) w tym samym Państwie Członkowskim, oznakowanie może być następujące: "Pochodzenie: (nazwa Państwa Członkowskiego)";
ii) w tym samym państwie trzecim, oznakowanie może być następujące: "Pochodzenie: (nazwa państwa trzeciego)".
Artykuł 14
Odstępstwa od obowiązkowego systemu znakowania
Na zasadzie odstępstwa od art. 13 ust. 2 lit. b) oraz c) oraz od art. 13 ust. 5 lit. a) i) i ii), podmiot lub organizacja, zajmujące się produkcją mięsa mielonego, podają na oznakowaniu informację: "wyprodukowane w (nazwa Państwa Członkowskiego i państwa trzeciego)", w zależności od tego, gdzie mięso zostało wyprodukowane, oraz "pochodzenie", w wypadku, jeżeli państwo pochodzenia jest inne niż państwo, w którym powstał produkt.
Obowiązek określony w art. 13 ust. 5 lit. a) iii) stosuje się do takiego mięsa od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Jednakże taki podmiot lub organizacja ma prawo dodać do oznakowania mięsa mielonego:
- jedną lub więcej informację określoną w art. 13, i/lub
- datę produkcji mięsa.
Na podstawie doświadczeń i z uwzględnieniem odpowiednich wymogów, podobne przepisy mogą zostać przyjęte w odniesieniu do mięsa siekanego i okrawków mięsa wołowego. zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2.
Artykuł 15
Obowiązkowe znakowanie mięsa wołowego pochodzącego z państw trzecich
Na zasadzie odstępstwa od art. 13, mięso wołowe przywożone na teren Unii, co, do którego nie dysponuje się wszystkimi informacjami, określonymi w art. 13, zgodnie z procedurą określoną w art. 17, znakuje się, podając informację: "Pochodzenie: spoza WE" oraz "Ubój w: (nazwa państwa trzeciego)".
SEKCJA II
Dobrowolny system znakowania
Artykuł 16
Przepisy ogólne
1.
W odniesieniu do oznakowań zawierających informacje inne niż określone w niniejszym tytule sekcja I, wszystkie podmioty lub organizacje obowiązane są przedstawić wykaz odpowiednich informacji do zatwierdzenia przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się produkcja lub sprzedaż mięsa wołowego.
Właściwe władze mogą także określić, jakie wykazy mają mieć zastosowanie w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że korzystanie z nich nie będzie obowiązkowe.
Wykaz informacji umieszczanych na oznakowaniach dobrowolnych obejmuje:
- informacje, które mają być umieszczone na oznakowaniach,
- środki, jakie mają być podjęte w celu zagwarantowania dokładności tych informacji,
- system kontroli, mający zastosowanie na wszystkich etapach produkcji i sprzedaży, włącznie z kontrolami przeprowadzanymi przez niezależne organy, uznawane przez właściwe władze i wskazane przez podmioty lub organizacje.
Organy te muszą spełniać kryteria określone w normie europejskiej EN/45011,
- w wypadku organizacji, środki, jakie mają być podjęte w związku z wszelkimi takimi członkami tej organizacji, którzy nie stosują się do wymogów określonych wykazów.
Państwa Członkowskie mają prawo podjąć decyzję, że kontrole prowadzone przez niezależne organy mogą zostać zastąpione przez kontrole prowadzone przez właściwe władze.
W takim wypadku właściwe władze muszą dysponować odpowiednio wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do prawidłowego prowadzenia określonych kontroli.
Koszty kontroli, określonych w niniejszej części, ponosi podmiot lub organizacja, stosująca system znakowania.
2.
Zatwierdzenie wszelkich wykazów uzależnione jest od powzięcia przez właściwe władze pewności, w oparciu o dokładne przebadanie odpowiednich komponentów wykazu, określonych w ust. 1, co do prawidłowego i wiarygodnego funkcjonowania przewidywanego systemu znakowania oraz, w szczególności, wszelkich takich wykazów, które nie zapewniają możliwości prześledzenia powiązania między identyfikacją tusz, ćwierci lub sztuk mięsa, a konkretnym zwierzęciem, z którego mięso to pochodzi, lub, w wypadku, gdy wystarczające jest umożliwienie sprawdzenia dokładności informacji umieszczonej na oznakowaniu, zwierząt, z którego ono pochodzi.
Nie zatwierdza się wykazów, które przewidują stosowanie oznakowań zawierających informacje wprowadzające w błąd lub niewystarczająco jasne.
3.
W wypadku, jeżeli produkcja i/lub sprzedaż mięsa wołowego odbywa się na terenie dwóch lub więcej Państw Członkowskich, właściwe władze odpowiednich Państw Członkowskich badają i zatwierdzają przedstawione im wykazy, w zależności od tego, czy zawarte w nich elementy faktycznie dotyczą czynności mających miejsce na ich terenie.
W takich wypadkach dane Państwo Członkowskie uznaje zatwierdzenia wydane przez inne Państwa Członkowskie.
Jeżeli w okresie, który zostanie wskazany zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, licząc od dnia następującego po dniu złożenia wniosku, nie nastąpiło wydanie ani odmowa wydania zatwierdzenia, a właściwe władze nie zwróciły się o dostarczenie informacji uzupełniających, uznaje się, że dany wykaz został zatwierdzony przez właściwe władze.
4.
W wypadku, jeżeli właściwe władze wszystkich zainteresowanych Państw Członkowskich zatwierdzają przedstawiony wykaz, odpowiedni podmiot lub organizacja jest upoważniona do znakowania mięsa wołowego, pod warunkiem że oznakowanie takie zawiera jego nazwę lub znak identyfikacyjny.
5.
Na zasadzie odstępstwa od powyższych ust. 1–4, Komisja, zgodnie z procedurą, określoną w art. 23 ust. 2, ma prawo wprowadzić w konkretnych, szczególnych wypadkach, uproszczoną lub przyśpieszoną procedurę zatwierdzania wykazów, w szczególności w odniesieniu do mięsa wołowego konfekcjonowanego w małych opakowaniach detalicznych lub najlepszych gatunkowo sztuk mięsa wołowego, pakowanych w indywidualne opakowania, znakowanych zgodnie z zatwierdzonym wykazem i wprowadzanych na teren innego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że do oznakowania pierwotnego nie zostają dodane żadne nowe informacje.
6.
Państwo Członkowskie może podjąć decyzję zakazującą stosowania w oznaczeniach miejsc pochodzenia nazw jednego lub więcej regionów tego państwa, w szczególności, jeżeli taka nazwa regionu:
- mogłaby powodować niejasności lub utrudniać kontrolę,
- jest zarezerwowana dla mięsa wołowego w ramach rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Jeżeli zatwierdzenie zostaje wydane, na oznakowaniu zostaje umieszczona nazwa Państwa Członkowskiego wraz z nazwą odpowiedniego regionu.
7. Państwa Członkowskie informują Komisję o wdrażaniu przepisów niniejszego artykułu oraz, w szczególności, o informacjach umieszczanych na oznakowaniach. Komisja informuje inne Państwa Członkowskie, uczestniczące w pracach Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny, określona w art. 23 ust. 1 lit. b) oraz, w wypadkach, gdy jest to konieczne, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2, ma prawo określić przepisy dotyczące tych informacji, w szczególności ustanowić dotyczące ich limity.
Artykuł 17
Dobrowolny system znakowania mięsa wołowego pochodzącego z państw trzecich
1.
Jeżeli produkcja mięsa wołowego odbywa się, w całości lub częściowo, na terenie państwa trzeciego, podmioty i organizacje są upoważnione do znakowania mięsa wołowego zgodnie z przepisami niniejszej części, jeżeli oprócz zastosowania się do przepisów art. 16, otrzymały zatwierdzenie swoich wykazów od właściwych władz, wskazanych w tym celu przez każde z zainteresowanych państw trzecich.
2.
Ważność zatwierdzenia wykazu, wydanego przez państwo trzecie, na terenie Unii uzależniona jest od uprzedniego poinformowania Komisji przez to państwo trzecie o:
- właściwych władzach, jakie zostały wyznaczone w tym kontekście,
- procedurach i kryteriach, jakie muszą być stosowane przez właściwe władze podczas badania wykazów,
- wszelkich podmiotach i organizacjach, których wykazy zostały zatwierdzone przez właściwe władze.
Komisja przekazuje te informacje do wiadomości Państw Członkowskich.
Jeżeli, w oparciu informacje, określone powyżej, Komisja dochodzi do wniosku, że procedury i/lub kryteria stosowane w państwie trzecim nie są równorzędne wobec norm określonych w niniejszym rozporządzeniu, Komisja, po przeprowadzeniu konsultacji z odpowiednim państwem trzecim, podejmuje decyzję, że zatwierdzenia wydane przez to państwo trzecie nie jest ważne na terenie Unii.
Artykuł 18
Sankcje
Bez uszczerbku dla wszelkich działań, podejmowanych przez samą organizację lub przez niezależny organ kontrolny, określony w art. 16, w wypadku, jeżeli zostaje wykazane, że podmiot lub organizacja nie zastosowała się do wykazu, określonego w art. 16 ust. 1, odpowiednie Państwo Członkowskie ma prawo wycofać zatwierdzenie określone w art. 16 ust. 2 lub uzależnić pozostawienie takiego zatwierdzenia w mocy od spełnienia dodatkowych warunków, nałożonych wobec zaistniałej sytuacji.
SEKCJA III
Przepisy ogólne
Artykuł 19
Przepisy szczegółowe
Środki i działania niezbędne dla wdrożenia przepisów niniejszego tytułu przyjmuje się zgodnie z procedurą zarządzania, określonych w art. 23 ust. 2.
Dotyczą one w szczególności:
a) definicji wielkości grupy zwierząt, określonej w art. 13 ust. 2 lit. a);
b) definicji mielonego mięsa wołowego, okrawków mięsa wołowego lub siekanego mięsa wołowego, określonych w art. 14;
c) środków niezbędnych dla ułatwienia przejścia od stosowania rozporządzenia (WE) nr 820/97 do stosowania niniejszego tytułu;
d) środków niezbędnych do rozwiązania konkretnych problemów praktycznych.
Środki takie, w należycie uzasadnionych wypadkach, mogą być stosowane za zasadzie derogacji od przepisów niniejszego tytułu.
Artykuł 20
Wyznaczenie właściwych władz
Państwa Członkowskie wyznaczą, nie później niż do dnia 14 października 2000 r., właściwe władze, odpowiedzialne za wdrożenie przepisów niniejszego tytułu.
Artykuł 21
Najpóźniej do dnia 14 sierpnia 2003 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (łącznie, jeżeli będzie to konieczne) sprawozdanie zawierające odpowiednie wnioski dotyczące rozszerzenia zakresu niniejszego rozporządzenia na przetwarzane produkty zawierające mięso wołowe i produkty powstałe na bazie mięsa wołowego.
TYTUŁ III
Przepisy wspólne
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki i działania niezbędne w celu zagwarantowania zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Przewidziane środki kontroli stosuje się bez uszczerbku dla wszelkich innych środków kontroli, jakie Komisja ma prawo zastosować w myśl przepisów art. 9 rozporządzenia (UE, EURATOM) nr 2988/95.
Wszelkie sankcje nałożone przez Państwa Członkowskie na podmiot naruszający odpowiednie przepisy są proporcjonalne do skali popełnionego naruszenia.
W wypadkach, w których jest to uzasadnione, sankcje takie mogą obejmować ograniczenie przewozów zwierząt do lub z hodowli danego hodowcy.
2.
Eksperci Komisji, we współpracy z właściwymi władzami:
a) weryfikują przestrzeganie przez Państwa Członkowskie wymogów niniejszego rozporządzenia;
b) prowadzą inspekcje terenowe w celu zagwarantowania, że wszelkie działania kontrolne prowadzone są zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwo Członkowskie, na którego terenie przeprowadzana jest inspekcja terenowa, zapewnia ekspertom Komisji wszelką pomoc niezbędną do dokonania inspekcji, jakiej udzielenia eksperci zażądają.
Wyniki przeprowadzonych inspekcji muszą zostać omówione z właściwymi władzami danego Państwa Członkowskiego przed sporządzeniem i rozprowadzeniem sprawozdania końcowego.
4. Jeżeli Komisja uznaje, że jest to uzasadnione w świetle wyników przeprowadzonej inspekcji, dokonuje przeglądu sytuacji w Stałym Komitecie Weterynaryjnym, określonym w art. 23 ust. 1 lit. c). W takim wypadku Komisja ma prawo podjąć odpowiednie decyzje zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 3.
5.
Komisja nadzoruje rozwój sytuacji: zależnie od wyników swoich obserwacji i zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 3 może zmienić lub odwołać decyzje, określonych w ust. 4.
6.
Szczegółowe przepisy stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się, w wypadkach, gdy jest to konieczne, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 3.
Artykuł 23
1.
Komisja korzysta w swoich pracach z pomocy następujących organów:
a) w zakresie wdrażania art. 10, Europejskiego Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej i Funduszu Gwarancyjnego, określonego w art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [18];
b) w zakresie wdrażania art. 19, Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny, powołanego na mocy art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 [19];
c) w zakresie wdrażania art. 22, Stałego Komitetu Weterynaryjnego, powołanego na mocy decyzji Rady 68/361/EWG [20].
2.
W sytuacjach powoływania się na przepisy niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej przepisów art. 8.
Okres, określony w art. 4 ust. 5 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
W sytuacjach powoływania się na przepisy niniejszego punktu stosuje się art. 5 i 7 Decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej przepisów art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
4.
Komitety przyjmują własne przepisy proceduralne.
Artykuł 24
1.
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 820/97 traci moc.
2.
Odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 820/97 interpretuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji, załączonego do niniejszego rozporządzenia w Załączniku.
Artykuł 25
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do mięsa wołowego pochodzącego ze zwierząt rzeźnych od dnia 1 września 2000 r. włącznie z tym dniem.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2000
z dnia 11 sierpnia 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów przewodów rurowych i łączników rur z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i art. 10 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 449/2000 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym") nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych rodzajów przewodów rurowych lub łączników rur z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii. Nie nałożyła natomiast ceł na przywóz pochodzący z Chorwacji i Federalnej Republiki Jugosławii, ponieważ wstępnie ustalono, że ich udział w rynku był na poziomie de minimis.
B. DALSZY PRZEBIEG POSTĘPOWANIA
(2) Po podaniu do publicznej wiadomości istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których została podjęta decyzja o nałożeniu tymczasowego cła na przywóz z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii i o niewprowadzaniu środków tymczasowych w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Chorwacji i Federalnej Republiki Jugosławii, zainteresowanym stronom, które tego zażądały, umożliwiono wysłuchanie przez Komisję.
Strony przedstawiły także w formie pisemnej swoje opinie na temat tymczasowych ustaleń.
(3) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
(4) Dalsze wizyty weryfikacyjne zostały przeprowadzone w siedzibach następujących importerów/przedsiębiorstw handlowych, które odpowiedziały na kwestionariusz:
- Jannone SA, Hiszpania,
- Nefit BV, Niderlandy,
- Thisa SA, Hiszpania.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczny pobór kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej, złożone przez Strony, uwzględniono i gdzie właściwe, wstępne ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
C. WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
(7) Niektóre zainteresowane strony ponownie zgłosiły zastrzeżenie dotyczące niewłączenia do zakresu badania niektórych państw trzecich, a mianowicie Bułgarii, Polski, Turcji i Stanów Zjednoczonych Ameryki, w tym sensie, że takie niewłączenie będzie dyskryminujące a wobec tego unieważnia wszczęcie postępowania.
(8) W tym względzie potwierdza się, że żadne postępowanie nie mogło być wszczęte w odniesieniu do Bułgarii i Polski, ponieważ w przypadku tych krajów nie istniał dumping, co wynika z materiału dowodowego dotyczącego wartości normalnej i ceny eksportowej dla bułgarskich i polskich towarów, przedstawionego przez składającego wniosek o wszczęcie postępowania w taki sam sposób jak dla krajów, których dotyczy niniejsze badanie.
W odniesieniu do przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Turcji dostępne informacje wskazywały przywóz na poziomie de minimis.
Wobec powyższego, to zastrzeżenie powinno zostać odrzucone.
D. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(9) W rozporządzeniu tymczasowym towary objęte postępowaniem zostały opisane jako gwintowane przewody rurowe i łączniki rur z żeliwa ciągliwego ("armatura ciągliwa" lub "armatura"), łączone systemem śrubowym, oznaczone kodem CN ex73071910.
Ta definicja zostaje niniejszym potwierdzona.
(10) Po ogłoszeniu wstępnych ustaleń, jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że poza towarami oznaczonymi kodem CN 73071910, również oznaczone innymi kodami CN powinny być przedmiotem badania, ponieważ towary objęte postępowaniem były także przywożone do Wspólnoty pod innymi kodami.
Ta strona stwierdziła ponadto, że zakres badania należy rozszerzyć na armaturę niegwintowaną, ponieważ była ona również przywożona do Wspólnoty, gdzie była gwintowana i sprzedawana.
(11) W odniesieniu do pierwszego punktu, przywóz armatury ciągliwej, zweryfikowany podczas badania, we wszystkich przypadkach dotyczył towarów oznaczonych kodem CN 73071910, który, jak określono w powiadomieniu o wszczęciu postępowania, identyfikuje towary objęte postępowaniem.
Wobec tego, dane dotyczące przywozu, wykorzystane do celów niniejszego badania, prawidłowo odnoszą się do towarów objętych postępowaniem.
Jeżeli istotnie były przypadki, w których armaturę ciągliwą przywożono na podstawie innych kodów CN, należy uznać, że został popełniony błąd w klasyfikacji i na tę kwestię zostanie zwrócona uwaga funkcjonariuszy celnych.
(12) W odniesieniu do drugiego punktu, armatura niegwintowana nie jest ujęta w definicji towarów objętych postępowaniem.
W rzeczywistości jest ona półproduktem wymagającym obróbki na dalszych etapach procesu produkcji, na których nadaje się jej jedną z podstawowych cech towarów objętych postępowaniem, tj. element łączący.
W związku z tym armatura niegwintowana jako taka nie stanowi konkurencji dla towarów objętych postępowaniem i nie jest ich zamiennikiem.
Ponadto, badanie wykazało, że gwintowanie stanowi ważny etap w procesie produkcji pod względem wartości dodanej do armatury ciągliwej, przede wszystkim z uwagi na wysoki poziom pracochłonności.
Wobec tego nie może ona być uznana za stanowiącą jeden wyrób wraz z gwintowaną armaturą ciągliwą, tj. towarem objętym postępowaniem.
(13) Uwzględniając powyższe, wstępne ustalenia dotyczące towarów objętych postępowaniem zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Towar podobny
(14) W motywie 13 rozporządzenia tymczasowego Komisja stwierdziła, że armatura ciągliwa, produkowana przez przemysł Wspólnoty i sprzedawana na rynku Wspólnoty, tak jak armatura ciągliwa produkowana w rozważanych krajach i wywożona do Wspólnoty, były towarami podobnymi, ponieważ nie występowały różnice w podstawowych właściwościach fizycznych i technicznych ani w formach zastosowania różnych rodzajów armatury ciągliwej.
(15) Po ogłoszeniu wstępnych ustaleń, niektóre zainteresowane strony twierdziły, że armatura ciągliwa wyprodukowana we Wspólnocie nie była towarem podobnym do towarów przywożonych z rozważanych krajów, ponieważ do produkcji armatury wytwarzanej we Wspólnocie stosowano żeliwo ciągliwe białe, podczas gdy do armatury przywożonej żeliwo ciągliwe czarne.
(16) Badanie wykazało, że armatura z żeliwa ciągliwego białego i czarnego jest poddawana różnym procesom wyżarzania.
W przypadku armatury ciągliwej białej trwa on 80–120 godzin w temperaturze 1100o.
W przypadku armatury ciągliwej czarnej ten proces trwa 50–80 godzin w temperaturze 900o.
W wyniku tych różnych procesów uzyskuje się różną zawartość węgla. Armatura ciągliwa biała jest niemal całkowicie odwęglona, podczas gdy zawartość węgla w armaturze ciągliwej czarnej jest zredukowana w mniejszym stopniu.
W rezultacie armatura ciągliwa biała jest, ogólnie rzecz biorąc, bardziej elastyczna, odporna i łatwiej poddaje się galwanizacji niż armatura ciągliwa czarna, która z kolei jest łatwiejsza do gwintowania i bardziej odpowiednia do zastosowań, w których istotna jest szczelność pod ciśnieniem.
(17) Jednakże badanie wykazało, że nie ma różnicy w sposobie postrzeganiu armatury ciągliwej białej i czarnej na rynku, ponieważ pod wszystkimi względami, poza zawartością węgla, mają one zbliżone właściwości, tych samych użytkowników końcowych i są wobec tego zamiennikami.
Potwierdza to fakt, że importerzy/przedsiębiorstwa handlowe zarówno armaturę ciągliwą czarną pochodzącą z rozważanych krajów, jak i armaturę ciągliwą białą produkowaną przez przemysł Wspólnoty i sprzedają ja użytkownikom bez różnicowania tej armatury ze względu na rodzaj materiału.
Jeśli chodzi o użytkowników towarów objętych postępowaniem, badanie potwierdziło, że nie dokonują oni w istotnym stopniu rozróżnienia między armaturą białą a czarną.
(18) Sugeruje to także fakt, że norma europejska EN 10242 i międzynarodowa norma ISO 49, które określają wymagania konstrukcyjne i eksploatacyjne armatury ciągliwej, odnoszą się do armatury ciągliwej białej i czarnej.
Jeżeli chodzi w szczególności o rodzaj używanego materiału, zarówno armatura ciągliwa biała, jak i czarna są dopuszczane.
(19) Wobec powyższego oraz z uwagi na to, że nie dostarczono nowych dowodów w tej mierze, wstępne ustalenia dotyczące towaru podobnego zostają potwierdzone.
E. USTALENIA DOTYCZĄCE CHORWACJI I FEDERALNEJ REPUBLIKI JUGOSŁAWII
(20) W odniesieniu do Chorwacji i Federalnej Republiki Jugosławii potwierdza się, że wielkość przywozu pochodzącego z tych krajów stanowiła odpowiednio 0,4 % i 0,3 % łącznego zużycia Wspólnoty. Ponieważ tę wielkość przywozu za uznano nieznaczną, zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwanym dalej "podstawowym rozporządzeniem"), postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z tych dwóch krajów powinno być zakończone.
F. DUMPING
1.
Kraje o gospodarce rynkowej
1.1. Wartość normalna
1.1.1. Zastosowanie art. 18 podstawowego rozporządzenia
(21) Jak stwierdzono w sekcji 3.4 podstawowego rozporządzenia, tylko jedno japońskie przedsiębiorstwo i powiązany z nim importer odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji dla producentów wywożących.
Niemniej jednak, informacje dostarczone przez japońskie przedsiębiorstwo były niepełne i pod niektórymi względami nieprawidłowe i wobec tego ustalenia musiały być dokonane zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia.
Po przyjęciu środków tymczasowych te ustalenia zostały poddane weryfikacji.
W rezultacie została w zasadniczym stopniu zmieniona ocena wartości normalnej w stosunku do wstępnie określonej.
(22) Tajlandzki producent wywożący, dla którego wartość normalna została ustalona zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia (patrz: motyw 96 podstawowego rozporządzenia) twierdził, że Komisja powinna ponownie rozważyć swoją decyzję dotyczącą wykorzystania, jako dostępnych faktów, najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla transakcji tego eksportera, w odniesieniu do przypadków, w których wartości normalne innych tajlandzkich przedsiębiorstw nie były dostępne.
(23) Ten argument został odrzucony.
Zastosowanie art. 18 podstawowego rozporządzenia w tym przypadku uznaje się za właściwe i konieczne dla uniknięcia faworyzowania za brak współpracy i zapewnienia w ten sposób uczciwego traktowania wszystkich stron trzecich, które w pełni współpracowały podczas postępowania.
1.1.2. Wartość normalna na podstawie sprzedaży krajowej
(24) Brazylijski producent wywożący twierdził, że art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia zobowiązuje Komisję do zbadania, czy ceny sprzedaży krajowej rodzajów towarów sprzedawanych w ilościach poniżej 5 % ilości wywożonych do Wspólnoty są reprezentatywne dla brazylijskiego rynku.
Twierdził on również, że ponieważ średnia marża zysku z takiej sprzedaży była na rozsądnie uzasadnionym, wysokim poziomie, ceny sprzedaży były reprezentatywne i należało je wykorzystać do określenia wartości normalnej.
(25) Zgodnie z ustaloną praktyką instytucji Wspólnoty, do określania wartości normalnej nie przyjmują one cen towarów lub rodzajów towarów, które nie są sprzedawane w reprezentatywnych ilościach.
Jedynie w przypadku gdy wielkość sprzedaży jest równa lub przekracza próg 5 %, Komisja uznaje sprzedaż za wystarczająco reprezentatywną, by mogła stanowić podstawę do ustalenia wartości normalnej.
Nie stwierdzono czynników, które byłyby uzasadnieniem dla odstępstwa od tej normalnej praktyki i przyjęcia sprzedaży o wielkości poniżej 5 % progu.
(26) Brazylijski producent wywożący stwierdził, że Komisja stosowała różne i niespójne metody do określenia kosztów finansowych i innych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych na podstawie obrotu dla towaru podobnego z jednej strony i na podstawie łącznego obrotu z drugiej.
(27) Ten argument nie może być przyjęty.
Badanie wykazało, że producent wywożący nie mógł wykazać poprawności i rzetelności danych liczbowych zawartych w odpowiedzi na kwestionariusz i wobec tego Komisja nie miała innego wyjścia poza wykorzystaniem dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia, w celu ustalenia wielkości kosztów finansowych i innych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
Co więcej, nie dostarczono dowodów na to, że podejście przyjęte przez Komisję nie odzwierciedla w sposób rozsądnie uzasadniony wydatków ponoszonych przy sprzedaży towaru podobnego.
(28) Czeski producent wywożący zakwestionował fakt, że Komisja rozpatrywała jako jedną jednostkę gospodarczą przedsiębiorstwo produkcyjne, które w tym samym czasie sprzedawało na rynku krajowym i powiązaną spółkę zależną będącą jego całkowitą własnością, prowadzącą sprzedaż krajową.
Twierdził on, że Komisja nie powinna była dodawać kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych obu podmiotów, w celu określenia kosztów wytwarzania, ponieważ oba podmioty sprzedawały towary objęte postępowaniem na różnych poziomach obrotu handlowego.
(29) Jeśli chodzi o koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne, zgodnie z ustaloną praktyką instytucje Wspólnoty rozpatrują wszystkie koszty związane z produkcją i sprzedażą towarów objętych postępowaniem, niezależnie od tego, czy te koszty zostały poniesione przez jedno przedsiębiorstwo, czy dwa lub więcej przedsiębiorstw tworzących jeden podmiot.
Ponadto, badanie wykazało, że jedną z cech charakterystycznych dwóch powiązanych przedsiębiorstw, o których mowa był brak wyraźnego rozgraniczenia kosztów ponoszonych przez odpowiednie osoby prawne.
Zostało to jasno potwierdzone podczas weryfikacji, gdy stwierdzono, że powiązana spółka handlowa księgowała w swojej dokumentacji księgowej koszty, które w rzeczywistości odnosiły się do działalności przedsiębiorstwa produkcyjnego.
Wobec tego, podejście przyjęte na etapie wstępnym zostaje niniejszym potwierdzone.
1.1.3. Wartość normalna konstruowana
(30) Brazylijski producent wywożący zakwestionował metodę zastosowaną do określenia marży zysku przy konstruowaniu wartości normalnej.
Twierdził on, że powinna być brana pod uwagę tylko krajowa sprzedaż rodzajów towarów, realizowana w reprezentatywnych ilościach w stosunku do ilości wywożonych.
Uważał ponadto, że rodzaje towarów, sprzedawane na rynku krajowym, które w ogóle nie były wywożone i niektóre rodzaje towarów, sprzedawane na rynku krajowym i mające inny gwint niż te wywożone do Wspólnoty, powinny zostać wyłączone.
Przedsiębiorstwo uważało również, że należy skorygować marżę zysku dla rodzajów towarów wymienionych w drugiej kolejności, rzekomo mających wyższą marżę zysku.
Wreszcie twierdziło ono, że do celów określenia marży zysku, nie należało wyłączać sprzedaży przynoszącej stratę.
(31) Marża zysku, przyjęta do skonstruowania wartości normalnej, została określona zgodnie z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia, czyli na podstawie rzeczywistych danych odnoszących się do sprzedaży towaru podobnego w zwykłym obrocie handlowym, dokonywanej przez rozważanego brazylijskiego producenta wywożącego.
Aby stwierdzić, czy sprzedaż w rzeczywistości była realizowana w zwykłym obrocie handlowym, instytucje Wspólnoty zastosowały swoją ustaloną praktykę opisaną w motywie 23 podstawowego rozporządzenia, zgodnie z którą sprzedaż danego rodzaju towaru, przynoszącą stratę, bierze się pod uwagę przy wyliczaniu zysku, z wyjątkiem przypadków, w których stanowi ona 20 % lub więcej łącznej ilości tego rodzaju towaru sprzedanego na rynku krajowym.
Nie dostarczono żadnych informacji, które uzasadniałyby odstępstwo od normalnej praktyki i wyniki wstępnych ustaleń zostają niniejszym potwierdzone.
(32) Współpracujące koreańskie przedsiębiorstwo zakwestionowało metodę zastosowaną przez Komisję do obliczenia krajowej marży zysku, twierdząc, że z obliczenia wartości normalnych konstruowanych wyniknęły nierozsądnie wysokie marże.
(33) Marża zysku, przyjęta do ustalenia wartości konstruowanej jest dokładnie i właściwie określonym rzeczywistym zyskiem z całej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym na rynku krajowym, zgodnie z art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia i ustaloną praktyką instytucji Wspólnoty.
(34) To samo koreańskie przedsiębiorstwo twierdziło również, że niektóre koszty sprzedaży odnoszące się do sprzedaży krajowej powinny zostać wyłączone z krajowych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, uwzględnionych w wartości normalnej konstruowanej.
(35) W rzeczywistości odpowiednie koszty sprzedaży ponoszone przy sprzedaży krajowej – koszty pakowania i transportu – zostały już odliczone, w celu zapewnienia rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową.
Wnioskowane dostosowania ze względu na te koszty zostały więc już uwzględnione w formie przyznanej korekty z tytułu kosztów sprzedaży krajowej.
Z tego względu, właściwe podejście przyjęte w rozporządzeniu tymczasowym zostaje niniejszym potwierdzone.
(36) Koreańskie przedsiębiorstwo twierdziło, że dla niektórych wywożonych rodzajów towarów, które nie były sprzedawane w kraju, wartość normalna powinna zostać obliczona poprzez odniesienie do cen sprzedaży na rynku krajowym bardzo podobnych rodzajów towarów.
(37) Ten argument w zasadzie może być przyjęty.
Niemniej jednak, zauważono, że niektóre rodzaje towarów, sprzedawane w kraju w odpowiednich ilościach i przedstawione jako porównywalne z rodzajami towarów, dla których nie istniała sprzedaż krajowa, różnią się istotnie zarówno pod względem kosztów wytwarzania, jak i właściwości fizycznych takich jak waga, wielkość wylotów itp.
Aby Komisja mogła wykorzystać te ceny do ustalenia wartości normalnej, należałoby dokonać oceny i wprowadzić wiele istotnych korekt.
Wobec tego stwierdzono i zostaje to niniejszym potwierdzone, że zastosowanie w takich przypadkach wartości normalnych konstruowanych jest najdokładniejszą i najbardziej odpowiednią podstawą dla określania wartości normalnej.
1.2. Cena eksportowa
(38) Brazylijski producent wywożący twierdził, że sprzedaż wywozowa, realizowana za pośrednictwem powiązanego importera we Wspólnocie, została wyłączona bez żadnego uzasadnienia.
(39) W motywie 41 rozporządzenia tymczasowego wskazano, że ta sprzedaż stanowi nieznaczną część wywozu, i jako taka nie mogła mieć istotnego wpływu na ustalenia.
W rzeczywistości, ilości przyjęte do obliczeń dotyczących dumpingu, bez ilości sprzedanych za pośrednictwem powiązanego importera, stanowią ponad 97 % łącznej wielkości wywozu do Wspólnoty, a więc jest to ilość w pełni reprezentatywna.
Wobec tego, wyłączenie tej sprzedaży uważa się za uzasadnione.
1.3. Porównanie
(40) Brazylijski producent wywożący zakwestionował fakt, że Komisja nie wykorzystała numerów kontroli produkcji (PCN) identyfikujących rodzaje towarów, zaproponowanych w kwestionariuszu do celów porównywania wartości normalnych i cen eksportowych.
(41) Zostaje potwierdzone, że początkowo zaproponowane PCN nie zostały przyjęte, ponieważ weryfikacja na miejscu wykazała, że rodzajom towarów o różnych właściwościach, dających w rezultacie różne koszty i wartości rynkowe, przyporządkowano takie same PCN.
Aby dokonać rzetelnego i dokładnego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia, przyjęto wewnętrzną kategoryzację wyrobów przedsiębiorstwa.
Dzięki temu dokonano porównania wartości normalnych i cen eksportowych identycznych rodzajów towarów.
a) Właściwości fizyczne
(42) Brazylijski producent wywożący także wystąpił z wnioskiem o dokonanie korekty z tytułu różnic we właściwościach fizycznych między rodzajami towarów przeznaczonych na rynek krajowy i do wywozu.
(43) Należy zaznaczyć, że w przypadkach, w których instytucje Wspólnoty porównywały krajowe wartości normalne i ceny eksportowe identycznych rodzajów towarów, odliczenie ze względu na różnicę we właściwościach fizycznych nie ma uzasadnienia.
W odniesieniu do tych rodzajów towarów, których żadne identyczne rodzaje nie były sprzedawane na rynku krajowym w reprezentatywnych ilościach i w zwykłym obrocie handlowym, wartość normalna została skonstruowana na podstawie kosztów wytwarzania rodzajów towarów wywożonych tak, by także dla tych rodzajów towarów nie istniały różnice we właściwościach fizycznych, a wobec tego dalsze odliczenia nie były uzasadnione.
(44) Jeden tajlandzki producent wywożący zgłosił zastrzeżenie dotyczące decyzji instytucji Wspólnoty o odrzuceniu korekty ze względu na poziom obrotu handlowego (patrz: motyw 105 podstawowego rozporządzenia).
Twierdził on, że różnice w cenie istniały dla niektórych rodzajów towarów w zależności od ich właściwości fizycznych.
(45) Chociaż przedsiębiorstwo zakwalifikowało swoje zastrzeżenie jako odnoszące się do korekty poziomu obrotu handlowego, w rzeczywistości chodziło mu o uzyskanie odliczenia ze względu na różnice we właściwościach fizycznych.
Po ogłoszeniu wstępnych ustaleń Komisji, przedsiębiorstwo w zasadniczy sposób zmieniło swoje zastrzeżenie, zgłoszone w odpowiedzi na kwestionariusz tak, aby odnosiło się do innych właściwości fizycznych niż początkowo były wskazane.
Na tak zaawansowanym etapie postępowania instytucje Wspólnoty nie mogły już zweryfikować istoty nowo zgłoszonej, rzekomej różnicy w cenie.
W tym względzie należy zauważyć, że kwestionariusz wysłany do eksportera jasno wskazywał na konieczność właściwego zgłoszenia zastrzeżenia i w terminie pozwalającym Komisji na jego zbadanie.
W konsekwencji zastrzeżenie zostało odrzucone i wstępne ustalenia zostają potwierdzone.
b) Opłaty przywozowe i podatki pośrednie ("zwrot cła")
(46) Zgodnie z tym, co stwierdza się w motywie 47 rozporządzenia tymczasowego, dokładniej zbadano żądanie zgłoszone przez brazylijskiego producenta wywożącego, dotyczące korekty wartości normalnej ze względu na zwrot niektórych podatków pośrednich.
W wyniku niniejszego badania sformułowano wniosek, że roszczenie zgłoszone przez przedsiębiorstwo było zbyt wygórowane i nieuzasadnione.
Kwota rzeczywiście zwrócona z tytułu sprzedaży wywozowej do Wspólnoty i jednocześnie obciążająca wspomniany towar, gdy był wykorzystywany w Brazylii, stanowiła tylko część kwoty, której dotyczyło żądanie.
Wobec tego wstępnie przyznane odliczenie zostało odpowiednio zmodyfikowane.
c) Poziom obrotu handlowego
(47) Zarówno brazylijski producent wywożący, jak i czeski, ponowili żądanie odliczenia od wartości normalnej z tytułu różnic w poziomach obrotu handlowego, w sprzedaży na zasadach "OEM" odbiorcy we Wspólnocie.
(48) Na podstawie wyjaśnień dostarczonych przez oba przedsiębiorstwa dokonano korekty.
Korektę wprowadzono na mocy art. 2 ust. 10 lit. d) ii) podstawowego rozporządzenia, ponieważ przedsiębiorstwa nie sprzedawały na obu poziomach, o których mowa na swoich rynkach krajowych.
d) Koszty kredytu
(49) Współpracujące koreańskie przedsiębiorstwo utrzymywało, że nie poniosło kosztów kredytu przy sprzedaży wywozowej i że obliczenia powinny być odpowiednio skorygowane.
(50) Stwierdzono, że to żądanie jest sprzeczne z odpowiedzią przedsiębiorstwa na kwestionariusz.
Komisja wzięła pod uwagę warunki płatności uzgodnione z odbiorcami zarówno we Wspólnocie, jak i w Korei, podane przez przedsiębiorstwo w jego odpowiedzi na kwestionariusz.
W konsekwencji żądanie zostało odrzucone.
e) Przeliczanie walut
(51) Brazylijski producent wywożący twierdził, że Komisja powinna była przyjąć dzienny kurs walutowy, zamiast średnich kursów miesięcznych.
(52) Uwzględniając znaczną dewaluację brazylijskiego reala w styczniu 1999 r. i jej istotny wpływ na obliczenia dotyczące dumpingu, ten argument został przyjęty i wyjątkowo do celów ostatecznych obliczeń dotyczących dumpingu przyjęto dzienny kurs walutowy.
(53) Ten sam producent wywożący twierdził również, że Komisja powinna była zastosować kurs walutowy z dnia zapłaty, a nie z dnia wystawienia faktury.
(54) Podstawowe rozporządzenie przewiduje w art. 2 ust. 10 lit. j), że przeliczenia walut powinny być dokonywane według kursu walutowego obowiązującego w dniu sprzedaży. Uznano, że jest to dzień wystawienia faktury.
Innymi alternatywnymi dniami są dzień zawarcia umowy, złożenia zamówienia lub potwierdzenia zamówienia, ale tylko wtedy, gdy lepiej odzwierciedlają istotne warunki sprzedaży.
Wobec tego, kurs walutowy, obowiązujący w dniu dokonania płatności, nie może być zastosowany.
W konsekwencji zastrzeżenie musiało zostać odrzucone.
2.
Kraje o gospodarce nierynkowej
2.1. Indywidualne traktowanie
(55) Jak stwierdzono w rozporządzeniu tymczasowym, Komisja dokładniej zbadała wniosek o przyznanie indywidualnego traktowania, złożony przez jednego z chińskich producentów.
(56) W badanym okresie przedsiębiorstwo sprzedało większość swojej produkcji, przeznaczonej na wywóz, chińskiemu państwowemu przedsiębiorstwu handlowemu.
W rezultacie nie miało kontroli nad cenami, ilościami i kierunkiem sprzedaży wywozowej.
Te operacje były pod kontrolą państwowego przedsiębiorstwa handlowego.
Co więcej, dostarczone informacje o działalności w zakresie wywozu były bardzo niekompletne, w szczególności dane dotyczące sprzedaży dokonywanych przez przedsiębiorstwo handlowe na rzecz jego odbiorców we Wspólnocie, ponieważ przedsiębiorstwo handlowe nie współpracowało w czasie badania.
(57) Inny chiński producent twierdził, że jest całkowicie niezależny od wpływów państwa i podkreślał, że ze względu na jego status przedsiębiorstwa prywatnego wszelkie ryzyko omijania ceł jest wyeliminowane.
(58) Podobnie jak w wyżej opisanym przypadku, przedsiębiorstwo dokonało większości swoich transakcji wywozowych za pośrednictwem chińskiego państwowego przedsiębiorstwa handlowego i nie dysponowało informacjami dotyczącymi cen żądanych przez przedsiębiorstwo handlowe od odbiorców we Wspólnocie.
Zakres wpływu państwa był taki, że istniało zagrożenie omijania ogólnokrajowego cła w przyszłości, gdyby to przedsiębiorstwo otrzymało indywidualną stawkę cła.
Wobec tego to zastrzeżenie nie może być zaakceptowane.
(59) I wreszcie, trzecie przedsiębiorstwo utrzymywało, że Komisja, odmawiając przyznania indywidualnego traktowania, zastosowała zasady dotyczące indywidualnego traktowania w sposób dyskryminujący, podczas gdy indywidualne traktowanie zostało przyznane w innym przypadku przy identycznym stanie faktycznym.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że powodem odmowy indywidualnego traktowania było to, że podlegało ono niektórym przepisom prawa w sprawie inwestycji zagranicznych, które przewidywały obniżki podatków i zasady ustalania płac i że inne przedsiębiorstwa, w innych postępowaniach antydumpingowych, mimo że podlegały tym samym przepisom, uzyskiwały indywidualne traktowanie.
(60) Przedsiębiorstwo zostało specjalnie utworzone w celu otrzymania preferencji w zakresie podatku dochodowego.
Z tych preferencji podatkowych mogły korzystać tylko przedsiębiorstwa wywożące co najmniej 70 % swojej produkcji, a badanie wykazało, że ten próg został w pełni zastosowany w praktyce.
Na tej podstawie zdecydowano, że firma nie kwalifikuje się do indywidualnego traktowania.
Wskazuje się także, że o ile chodzi o domniemaną dyskryminację, żadne przedsiębiorstwo w podobnych warunkach nie uzyskało indywidualnego traktowania.
(61) W świetle powyższego stwierdza się, że trzy chińskie przedsiębiorstwa nie zdołały wykazać takiego stopnia niezależności od władz, aby ryzyko unikania ogólnokrajowego cła zostało wyeliminowane.
Wobec tego, ich wnioski o indywidualne traktowanie zostają odrzucone.
3.
Margines dumpingu dla badanych przedsiębiorstw
(62) Wobec braku uwag zainteresowanych stron, podjęto decyzję o zastosowaniu, w odniesieniu do przedsiębiorstw współpracujących i niewspółpracujących, metody określonej w rozporządzeniu tymczasowym.
(63) Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone procentowo w stosunku do ceny importowej cif granica Wspólnoty są następujące:
3.1. Brazylia
Indústria de Fundiáo Tupy Ltda: 34,8 %,
Pozostałe przedsiębiorstwa: 34,8 %.
3.2. Republika Czeska
Moravské Zelezárny a.s.: 26,1 %,
Pozostałe przedsiębiorstwa: 26,1 %.
3.3. Japonia
Hitachi Metals Ltd: 47,3 %,
Pozostałe przedsiębiorstwa: 65,7 %.
3.4. Korea
Yeong Hwa Metal Co.
Ltd: 13,4 %,
Pozostałe przedsiębiorstwa: 23,4 %.
3.5. Tajlandia
BIS Pipe Fitting Industry Company Ltd: 22,1 %,
Siam Fitting Co.
Ltd: 12,4 %,
Thai Malleable Iron & Steel Co.
Ltd: 6,3 %,
Pozostałe przedsiębiorstwa: 22,1 %.
3.6. Chiny
Wszystkie przedsiębiorstwa: 49,4 %.
Chorwacja i Federalna Republika Jugosławii
(64) W związku ze stwierdzeniem udziałów w rynku na poziomie de minimis dla przywozu towarów objętych postępowaniem pochodzących zarówno z Chorwacji, jak i z Federalnej Republiki Jugosławii, zdecydowano nie obliczać margines dumpingu przy przywozie z tych krajów towarów objętych postępowaniem.
G. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTY
(65) Dwie zainteresowane strony ponownie zgłosiły zastrzeżenie, że ponieważ jeden z producentów Wspólnoty przywoził towary objęte postępowaniem z niektórych rozważanych krajów, tj. z Chin i Tajlandii, nie powinien być uznawany za należącego do przemysłu Wspólnoty.
Co więcej, niektóre zainteresowane strony twierdziły, że niektórzy producenci Wspólnoty przywozili armaturę ciągliwą z innych państw trzecich, a mianowicie z Bułgarii i Turcji, i wobec tego również nie powinni być uważani za stanowiących część przemysłu Wspólnoty.
(66) W odniesieniu do pierwszego punktu, Komisja dokładniej zbadała sprawę.
Jednakże dowody mogące świadczyć o takim przywozie nie zostały znalezione.
(67) W odniesieniu do drugiego punktu, badanie potwierdziło, że taki przywóz, chociaż miał miejsce w niektórych przypadkach, był znikomy w porównaniu ze sprzedażą towarów wyprodukowanych we Wspólnocie przez zainteresowanych producentów Wspólnoty, a wobec tego nie miał wpływu na ich status producentów towaru podobnego.
(68) Wobec tego powyższe argumenty powinny zostać odrzucone.
Z tych powodów i przy braku innych nowych informacji, ustalenia dotyczące definicji przemysłu Wspólnoty, opisane w motywach 133 i 134 rozporządzenia tymczasowego, zostają potwierdzone.
H. SZKODA
1.
Przywóz z rozważanych krajów
1.1 Łączna ocena wpływu przywozu objętego postępowaniem
(69) Zainteresowane strony ponownie przedstawiły argument, że ich przywóz nie powinien być oceniany łącznie z innym przywozem objętym postępowaniem.
Zgłoszony wniosek został poddane dalszej analizie na podstawie warunków określonych w art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.
1.1.1. Brazylia
(70) Brazylijski eksporter produkujący ponownie stwierdził, że wywóz armatury ciągliwej z Brazylii nie powinien być rozpatrywany łącznie z wywozem z pozostałych rozważanych krajów ze względu na różne wzorce handlu, w szczególności w odniesieniu do wielkości przywozu i cen.
(71) Należy zaznaczyć, że margines dumpingu ustalony dla Brazylii jest znaczny.
Jeśli chodzi o wielkość przywozu, wynosiła ona 4188 ton w badanym okresie, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącemu 6,9 %, co zdecydowanie odbiega od wielkości nieznacznego przywozu.
(72) Jeśli chodzi o warunki konkurencji między towarami przywożonymi i warunki konkurencji między towarami przywożonymi i towarami podobnymi Wspólnoty, dalsza analiza odpowiednich czynników wykazała, że chociaż tendencje w kształtowaniu się wielkości brazylijskiego przywozu i przywozu z innych rozważanych krajów nie były identyczne we wszystkich przypadkach w okresie badania szkody, różnice między nimi nie były takie, aby dokonanie oceny nie łącznej było uzasadnione.
W rzeczywistości stwierdzono, że tendencje w brazylijskim przywozie są niestabilne, a zatem kształtowały się podobnie jak tendencje w przypadku innych rozważanych krajów, a mianowicie Japonii, Korei Południowej i Tajlandii.
Jeśli chodzi o ceny brazylijskiego przywozu, stwierdzono, że są one także niestabilne: między 1995 r. a 1996 r. wzrosły o około 13 %, następnie, między 1996 r. a 1998 r. nastąpił ich stopniowy spadek o około 10 % łącznej wartości i ostatecznie znowu wzrosły o około 2 %. między 1998 r. a badanym okresem.
Podobny niestabilny wzorzec stwierdzono dla niemal wszystkich innych rozważanych krajów.
Wobec tego, różnice cen, choć nie zawsze identyczne w badanym okresie, nie były takie, aby dokonanie oceny nie łącznej było uzasadnione.
(73) Wszystkie rozważane kraje działają w tych samych lub podobnych kanałach dystrybucji, co potwierdza fakt, że niektóre podmioty gospodarcze wywoziły lub nabywały towary objęte postępowaniem zarówno od różnych rozważanych krajów, jak i od producentów Wspólnoty.
(74) Jeśli chodzi o postrzeganie na rynku brazylijskich towarów wywożonych i towarów wyprodukowanych we Wspólnocie, badanie potwierdziło, że w tym względzie nie ma między nimi różnicy, czego dowodzą wspomniane wcześniej podobieństwa kanałów dystrybucji.
(75) Z tych powodów stwierdza się, że wpływ przywozu z Brazylii powinien być oceniany łącznie z wpływem przywozu pochodzącego z innych rozważanych krajów.
1.1.2. Republika Czeska
(76) Czeski eksporter produkujący twierdził, że wywóz armatury ciągliwej z Republiki Czeskiej nie powinien być rozważany łącznie z pochodzącym z innych rozważanych krajów, uzasadniając, że nie konkurowała ona ani z armaturą wywożoną z innych rozważanych krajów, ani z produkowaną i sprzedawaną przez większość przemysłu Wspólnoty.
Czeski producent wywożący twierdził w związku z tym, że jego armatura była głównie sprzedawana w ograniczonej części rynku Wspólnoty.
(77) Badanie wykazało jednak, że znaczna część czeskiego wywozu była w rzeczywistości kierowana do wielu Państw Członkowskich.
Co więcej, nawet jeśli weźmie się pod uwagę, że reszta czeskiego wywozu jest skoncentrowana tylko w jednym Państwie Członkowskim, nie może to być uznane za czynnik, na podstawie którego byłoby uzasadnione dokonanie oceny nie łącznej ze względu rozmiar rynku, na znaczną wielkość przywozu pochodzącego z innych rozważanych krajów i napływającego na ten rynek i ze względu na to, że przemysł Wspólnoty ma również znaczącą sprzedaż na tym rynku.
(78) Na tej podstawie wstępne ustalenia dotyczące słuszności łącznej oceny przywozu z Republiki Czeskiej zostają potwierdzone.
1.1.3. Republika Korei
(79) Koreański eksporter produkujący twierdził, że wywóz z Republiki Korei nie powinien być łączony z wywozem z innych rozważanych krajów ze względu na specyficzne właściwości techniczne jego wyrobu, który ma stożkowy gwint zewnętrzny i stożkowy gwint wewnętrzny (armatura typu stożek/stożek), podczas gdy w pozostałej części Wspólnoty armatura ciągliwa ma generalnie stożkowy gwint zewnętrzny i walcowy gwint wewnętrzny (armatura typu stożek/walec).
Ten eksporter twierdził, że przywóz z Korei, dokonywany jedynie na rynek Zjednoczonego Królestwa, konkurował jedynie z armaturą jedynego brytyjskiego producenta, który również wytwarzał armaturę typu stożek/stożek.
Ponadto argumentował, że w badanym okresie dostawy armatury typu stożek/walec trafiały tylko na nieznaczną część rynku Zjednoczonego Królestwa.
W konsekwencji szkodliwy dumping mógłby, jeżeli w ogóle, być oceniany jedynie na poziomie regionalnym.
(80) Jeśli chodzi o jakąkolwiek regionalną ocenę szkodliwego dumpingu, należy zaznaczyć, że nie wszystkie warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b) podstawowego rozporządzenia zostały spełnione.
W rzeczywistości, w badanym okresie nie tylko producent brytyjski, lecz także inni producenci Wspólnoty i producenci wywożący z rozważanych krajów oraz innych państw trzecich sprzedawali towary objęte postępowaniem na rynku Zjednoczonego Królestwa.
Badanie wykazało ponadto, że w szczególności w badanym okresie, znaczące ilości armatury typu stożek/walec zostały sprzedane na rynku Zjednoczonego Królestwa, stanowiąc w lokalnym zużyciu towarów objętych postępowaniem udział znacznie powyżej 20 %, który nie może być uznany za nieznaczny.
(81) Na tej podstawie wstępne ustalenia dotyczące słuszności łącznej oceny przywozu z Korei zostają potwierdzone.
1.1.4. Tajlandia
(82) Tajski eksporter produkujący ponownie zgłosił zastrzeżenie, że wywóz armatury ciągliwej z Tajlandii nie powinien być łączony z wywozem z pozostałych rozważanych krajów ze względu na to, że wielkość tajskiego przywozu, wyrażona procentowo w stosunku do łącznego przywozu do Wspólnoty tj. obejmującego cały przywóz zarówno z rozważanych krajów, jak i innych państw trzecich, zmniejszyła się w badanym okresie.
(83) Należy zaznaczyć, że po pierwsze, zgodnie z art. 3 ust. 3 podstawowego rozporządzenia, trzeba wziąć pod uwagę wielkość przywozu po cenach dumpingowych, która, gdy jest wyrażona w wartościach względnych, musi być obliczona w odniesieniu do produkcji lub zużycia we Wspólnocie.
W niniejszym badaniu, przywóz z rozważanych krajów został wyrażony w stosunku do zużycia we Wspólnocie.
Na tej podstawie udział Tajlandii w rynku wyniósł powyżej 1 % w badanym okresie i wobec tego, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, nie można było uznać go za nieznaczny.
Po drugie, w badanym okresie tajski przywóz stanowił powyżej 3 % ogólnego przywozu do Wspólnoty, czyli wyraźnie powyżej progu de minimis ustalonego przez WTO.
(84) Jeśli chodzi o tendencje przywozu zaobserwowane w badanym okresie i wykazane powyżej, w przypadku tajskiego przywozu nie różniły się od tendencji zaobserwowanych dla innych rozważanych krajów tak, aby niełączenie ich z tendencjami w innych krajach było uzasadnione.
Wobec tego, uwzględniając ponadto ustalenia dotyczące znaczącego dumpingu i wykorzystywane kanały dystrybucji, słuszność łącznej oceny przywozu z Tajlandii i pochodzącego z innych rozważanych krajów zostaje potwierdzona.
1.1.5. Wnioski dotyczące łączenia
(85) Na podstawie powyższego, badanie potwierdziło, że kryteria łączenia, ustalone w art. 3 ust. 4 podstawowego rozporządzenia są spełnione, ponieważ w przypadku wszystkich rozważanych krajów stwierdzono marginesy dumpingu powyżej poziomu de minimis oraz wielkość przywozu powyżej uznawanej za nieznaczną.
Co więcej, stwierdzono, że warunki konkurencji między towarami przywożonymi z jednej strony, a towarami przywożonymi i towarem podobnym Wspólnoty z drugiej strony, są porównywalne.
W rzeczywistości, badanie wykazało, że we wszystkich przypadkach towary przywożone i towary przemysłu Wspólnoty mają te same właściwości fizyczne i techniczne, że tendencje cenowe są podobne, w istotnym zakresie podcinające ceny przemysłu Wspólnoty i że wszystkie przywożone towary, jak również towary wytwarzane we Wspólnocie są sprzedawane za pośrednictwem tych samych lub podobnych kanałów dystrybucji.
Wobec tego wstępne ustalenia dotyczące słuszności łącznej oceny przywozu z rozważanych krajów zostają potwierdzone.
1.2. Podcięcie cenowe
1.2.1. Korekty dla armatury ciągliwej czarnej i białej
(86) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że należy wprowadzić korekty odnośnie do porównania cen między towarami przywożonymi (armatura ciągliwa czarna) i towarami wyprodukowanymi we Wspólnocie (głównie armatura ciągliwa biała) z uwagi na różne postrzeganie ich na rynku i różnicę w procesie produkcyjnym (w szczególności w procesie wyżarzania, ponieważ koszty wytwarzania armatury ciągliwej białej są znacznie wyższe ze względu na większe zużycie energii niż przy produkcji armatury ciągliwej czarnej), co znajdowało swoje odzwierciedlenie w cenach sprzedaży.
a) Postrzeganie na rynku
(87) Jak opisano powyżej (pkt 2.2.), w tym względzie stwierdzono, że w przypadkach, w których zarówno armatura ciągliwa czarna, jak i biała były sprzedawane przez te same podmioty – wobec tego wszelkie różnice w postrzeganiu na rynku powinny dawać się zaobserwować – w rzeczywistości nie zaobserwowano takiego rozróżnienia, w każdym razie nie w zakresie różnic cenowych.
Jeśli chodzi o użytkowników towarów objętych postępowaniem, badanie potwierdziło, że nie dokonują oni rozróżnienia między armaturą ciągliwą białą i czarną.
Na podstawie powyższego nie było możliwe wprowadzenie korekt na podstawie domniemanej różnicy między armaturą ciągliwą białą i czarną.
b) Koszty wytwarzania i cena sprzedaży
(88) Co więcej, jeśli chodzi o domniemane różnice w kosztach wytwarzania i wpływu na ceny sprzedaży, dostępne dane pozwalają na szczegółową weryfikację struktury kosztów wytwarzania zarówno armatury czarnej jak i białej.
Jakkolwiek zużycie energii w celu pełnego odwęglenia armatury białej jest większe niż zużycie energii w celu otrzymania tylko częściowo odwęglonej armatury czarnej, badanie nie tylko wykazało, że koszt energii stanowi niewielką część łącznych kosztów wytwarzania, lecz także, że odnośnie do rzeczywistego zużycia energii i związanych z nią kosztów, różnica między obydwoma procesami nie jest istotna i zależy raczej od organizacji produkcji i jej efektywności energetycznej rozważanego producenta.
(89) Ponadto, jeśli chodzi o ceny sprzedaży, stwierdzono, że w przypadku gdy wytworzona we Wspólnocie armatura czarna i biała była sprzedawana na tych samych rynkach, ceny armatury czarnej, wbrew twierdzeniom niektórych zainteresowanych stron, były czasem nawet wyższe.
Co więcej, z dostępnych informacji wynika, że w tych przypadkach, w których hurtownicy i dystrybutorzy kupowali zarówno armaturę ciągliwą czarną z rozważanych krajów, jak i armaturę ciągliwą białą od przemysłu Wspólnoty, często odsprzedawali je po tej samej cenie i nie określali różnicy między nimi ze względu na dwie klasy żeliwa.
(90) Wobec tego powyższe argumenty zostają odrzucone.
1.2.2. Korekty ze względu na segmenty rynku
(91) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że rynek armatury ciągliwej dzieli się na trzy segmenty zależnie od przedziału cenowego i niezawodności wyrobu wytwarzanego przez niektórych producentów Wspólnoty, jak również przez niektórych producentów wywożących.
Następnie stwierdzono, że porównanie cen powinno być dokonane dla trzech różnych segmentów rynku (wysokiego, średniego i niskiego), w których byli obecni różni producenci Wspólnoty i producenci wywożący.
(92) Chociaż nie przedstawiono żadnych czynników pozwalających na obiektywny i jasny podział rynku na trzy segmenty, zbadano, czy inne metody porównania cen, oparte na domniemanych segmentach rynku, prowadziłyby do odmiennych wniosków w odniesieniu do podcięć cenowych.
W wyniku tego badania nie stwierdzono istotnych różnic w porównaniu do rezultatów uzyskanych przy pomocy metody zastosowanej na etapie wstępnym, tj. porównania średnich ważonych cen loco zakład dla producentów Wspólnoty ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi każdego z rozważanych producentów wywożących, dla każdego rodzaju armatury ciągliwej.
(93) W efekcie stwierdzono, że chociaż badanie wykazało, że mogą istnieć pewne różnice w postrzeganych segmentach, nie dają się wyodrębnić żadne obiektywne kryteria pozwalające na dokonanie odpowiedniej kategoryzacji przemysłu Wspólnoty i producentów wywożących.
Wobec tego metoda zastosowana na etapie wstępnym zostaje potwierdzona.
1.2.3. Wnioski dotyczące podcięć cenowych
(94) Na tle powyższych rozważań, marginesy podcięć cenowych zostały poddane weryfikacji na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez zainteresowane strony i wniesionych zmian, gdzie uznano je za stosowne.
W odniesieniu do Japonii zweryfikowana średnia ważona podcięć cenowych, wyrażona procentowo względem cen przemysłu Wspólnoty, zmniejszyła się do 16,2 %.
Jeśli chodzi o inne rozważane kraje, wstępnie ustalona średnia ważona podcięć cenowych, wyrażona procentowo względem cen przemysłu Wspólnoty, zostaje potwierdzona.
2.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
2.1. Wybór wskaźników ekonomicznych
(95) W odniesieniu do oceny szkody, jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że określenie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych nie było właściwe, gdyż nie zostały zbadane niektóre czynniki określone w art. 4 ust. 3 Porozumienia WTO o antydumpingu.
(96) W tym względzie należy odnotować, że Porozumienie WTO o antydumpingu i podstawowe rozporządzenie nie wymagają, aby każdy czynnik został przeanalizowany dokładnie w taki sam sposób.
Co więcej, w szczególnym przypadku wszystkie istotne czynniki, uznane za mające wpływ na stan przemysłu Wspólnoty, zostały wzięte pod uwagę w kontekście oceny szkody.
Wobec tego zastrzeżenie zostaje odrzucone.
2.2. Analiza tendencji
(97) Czeski producent wywożący w dalszym ciągu utrzymywał, że przemysł Wspólnoty nie poniósł szkody majątkowej w rozumieniu art. 3 podstawowego rozporządzenia, ponieważ Komisja w kilku przypadkach przyjęła 1995 r. jako punkt początkowy do celów swojej analizy, natomiast gdyby jako punkt początkowy został przyjęty 1996 r., kilka wskaźników ekonomicznych w rzeczywistości wykazałoby pozytywne tendencje.
(98) W tym względzie należy zaznaczyć, po pierwsze, że dumping i szkoda poniesiona przez przemysł Wspólnoty muszą być stwierdzone w badanym okresie.
Aby określić, czy taka szkoda miała miejsce, rozwój zdarzeń i tendencje stwierdzone w latach poprzedzających badany okres są wykorzystywane między innymi tylko do tego, żeby lepiej zrozumieć wyniki ustaleń odnoszących się do badanego okresu.
Ponieważ w niniejszym przypadku badany okres zaczął się w kwietniu 1998 r., w celu uzyskania właściwego obrazu zmiany wskaźników szkody, uznano, że należy wziąć pod uwagę co najmniej trzy lata kalendarzowe (1995–1997) poprzedzające badany okres.
Po drugie, nawet gdyby 1996 r. został przyjęty jako rok odniesienia, wyniki analizy szkody nie zmieniłyby się.
Przeciwnie, szkoda poniesiona przez przemysł Wspólnoty byłaby nawet bardziej widoczna w zmianach niektórych wskaźników szkody, takich jak rentowność i stany zapasów.
Inne wskaźniki szkody wykazywałyby takie same negatywne tendencje, z wyjątkiem inwestycji i wielkości produkcji, których wzrost spowodował większe poziomy zapasów.
(99) Z tych powodów powyższy argument zostaje odrzucony.
2.3. Wniosek w sprawie szkody
(100) W świetle powyższego, wstępne ustalenia dotyczące szkody majątkowej poniesionej przez przemysł Wspólnoty, określone w motywie 160 podstawowego rozporządzenia, zostają potwierdzone.
1. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wpływ przywozu objętego postępowaniem
(101) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że ocena związku przyczynowego była błędna, ponieważ przemysł Wspólnoty zdołał podnieść swoje ceny w badanym okresie, podczas gdy zmiany w produkcji i zdolnościach produkcyjnych, jak również spadek zatrudnienia i brak rentowności spowodowane były czynnikami innymi niż przywóz po cenach dumpingowych, na przykład, w szczególności, decyzją przemysłu Wspólnoty dotyczącą racjonalizacji produkcji i koniecznością spełnienia norm europejskich odnośnie do ochrony środowiska.
Ponadto, jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała wstępne ustalenia dotyczące zamknięcia zakładu produkującego armaturę ciągliwą, położonego w Niemczech, twierdząc, że zakład producenta został w rzeczywistości przeniesiony do Austrii i w konsekwencji ten czynnik nie powinien być uważany za oznakę szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
(102) Generalnie należy podkreślić, że szkoda poniesiona przez przemysł Wspólnoty musi być oceniona w odniesieniu do badanego okresu.
Wcześniejsze lata i tendencje, jakie się wówczas ukształtowały, stanowią podłoże dla stwierdzonej szkody.
Jeśli chodzi o niniejsze postępowanie, badanie wykazało, że przemysł Wspólnoty w 1995 r., podjął działania restrukturyzacyjne, których efektem i oznaką był spadek produkcji i zatrudnienia, znaczny poziom inwestycji i niski poziom rentowności w tym roku.
Te działania restrukturyzacyjne zaczęły przynosić konkretne efekty w 1996 r., o czym świadczy zwiększająca się produkcja i lepsze wyniki finansowe (nastąpił wzrost rentowności o 3,6 punktu procentowego między 1995 r. a 1996 r.).
Jednakże te wyniki i dalsze korzyści dla przemysłu Wspólnoty, których w wyniku tych działań można było się rozsądnie spodziewać, zostały udaremnione przez rozwój zdarzeń na rynku.
W rzeczywistości od 1996 r. wielkość przywozu z rozważanych krajów zaczęła wzrastać a ceny spadać i przez pozostałą część badanego okresu przemysł Wspólnoty zaczął także odczuwać ciągły spadek wielkości sprzedaży i udziału w rynku.
Zmniejszenie sprzedaży przemysłu Wspólnoty pociągnęło za sobą wzrost jego zapasów i spadek rentowności, która, chociaż wzrosła między rokiem 1995 r. i 1996 r., następnie zmniejszyła się o 2,3 punktu procentowego między 1996 r. a badanym okresem do –9 %.
(103) Jeśli chodzi w szczególności o ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty, badanie wykazało, że wzrost średniej ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty o 5 %, między 1995 r. a badanym okresem, nastąpił w dwóch fazach, jednej między 1995 r. a 1996 r., kiedy cały rynek odczuł ogólny wzrost cen, i drugiej, między 1997 r. i 1998 r., kiedy jedynie przemysł Wspólnoty i inne państwa trzecie podnieśli ceny, natomiast ceny rozważanych krajów zostały istotnie obniżone.
Te zmiany cen powinny być badane w świetle faktu, że nacisk cen przywozu objętego postępowaniem miał raczej wpływ na wielkość sprzedaży i udział w rynku przemysłu Wspólnoty niż na poziom jego cen.
W rzeczywistości, wobec taniego przywozu pochodzącego z rozważanych krajów, przemysł Wspólnoty miał możliwość albo utrzymywać swoje ceny, ryzykując utratę udziału w rynku, albo dostosować się do niższych cen przywozu po cenach dumpingowych w celu zachowania wielkości sprzedaży.
Zdecydował się utrzymywać swoje ceny, ale wynikające stąd konsekwencje dla rozmiaru sprzedaży miały wpływ na rentowność, która okazała się ujemna po 1996 r.
(104) Po drugie, jeśli chodzi o zmiany wielkości produkcji przemysłu Wspólnoty, w szczególności sprawę zamknięcia zakładu produkcyjnego położonego w Niemczech, badanie potwierdziło, że ten zakład został rzeczywiście zamknięty pod koniec 1995 r. i że jego wyposażenie nie zostało przeniesione do Austrii, jak twierdziła zainteresowana strona.
W rzeczywistości została tam przeniesiona jedynie niewielka część zapasów.
(105) Na podstawie powyższego, ustalenia opisane w motywie 170 podstawowego rozporządzenia zostają potwierdzone.
2.
Przywóz z innych państw trzecich
(106) Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały wstępne ustalenia Komisji dotyczące wpływu na przemysł Wspólnoty przywozu towarów objętych postępowaniem z innych państw trzecich, a mianowicie z Turcji, Bułgarii i Polski.
(107) Według Eurostatu, w badanym okresie przywóz z innych państw trzecich pod względem wielkości zmniejszył się o około 14 %, podczas gdy jego udział w rynku zmniejszył się o około 1 punkt procentowy.
Natomiast ceny wzrosły średnio o 15 % i były o 17 % wyższe niż średnie ceny dla przywozu z rozważanych państw.
2.1. Turcja
(108) Jeśli chodzi o Turcję, w badanym okresie średnia ważona cena przywozu była o około 10 % wyższa od średniej ważonej ceny przywozu objętego postępowaniem i w badanym okresie jej udział w rynku pozostał stabilny na poziomie 1 % zużycia Wspólnoty.
2.2. Bułgaria
(109) Jeśli chodzi o Bułgarię, mimo że wielkość przywozu zwiększyła się w badanym okresie z 43 do 1109 ton, w kategoriach względnych ten przywóz nie wpływa na zmianę wniosków dotyczących związku przyczynowego między szkodą poniesioną przez przemysł Wspólnoty a przywozem z rozważanych krajów: w rzeczywistości w badanym okresie stanowił on 1,8 % całego rynku w porównaniu do 28,6 % udziału w rynku przywozu objętego postępowaniem.
Ponadto w badanym okresie cena przywożonych towarów wzrosła o około 11 % i w badanym okresie była o około 5 % wyższa niż średnia ważona cena dla przywozu objętego postępowaniem.
2.3. Polska
(110) W odniesieniu do Polski, udział w rynku pozostał dość stabilny w badanym okresie i średnia cena była o 27 % wyższa od średniej ceny przywozu objętego postępowaniem.
2.4. Wnioski dotyczące innych państw trzecich
(111) Reasumując na podstawie powyższego, nawet jeżeli przywóz z innych państw trzecich mógł przyczynić się do szkody majątkowej poniesionej przez przemysł Wspólnoty, niniejszym potwierdza się, że nie jest on taki, by został zerwany związek przyczynowy między dumpingiem a stwierdzoną szkodą.
3.
Efekt zamienności
(112) Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały wstępne ustalenia w odniesieniu do zamienności armatury wykonanej z materiałów takich jak miedź i tworzywa sztuczne na materiały wykonane z żeliwa ciągliwego oraz wpływu domniemanej zamienności na sytuację przemysłu Wspólnoty.
(113) Ta kwestia została dokładniej zbadana i potwierdzono, że zastępowanie żeliwa innymi materiałami, takimi jak miedź i tworzywa sztuczne, miało miejsce głównie w latach osiemdziesiątych.
Później coraz rzadziej stosowano te zamienniki i wykorzystanie armatury żeliwnej utrzymywało się na poziomie stabilnym, szczególnie w tych zastosowaniach, w których jest wymagana wytrzymałość fizyczna, odporność i określona wytrzymałość na rozciąganie oraz wydłużenie.
Wobec tego jakikolwiek efekt zamienności nie mógł mieć istotnego wpływu na szkodę poniesioną przez przemysł Wspólnoty, czego dowodzi stosunkowo stabilne zużycie stwierdzone w toku niniejszego badania.
4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(114) W świetle powyższego, wstępne ustalenia opisane motywach 155–170 rozporządzenia tymczasowego, dotyczące związku przyczynowego, zostają potwierdzone.
J. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Interes użytkowników
(115) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że nie zostały należycie wzięte pod uwagę interesy branży ochrony przeciwpożarowej.
(116) Należy zaznaczyć, że żaden z użytkowników z branży ochrony przeciwpożarowej nie zgłosił się podczas badania.
Ten fakt może sam w sobie świadczyć o tym, że ten sektor nie jest w istotnym zakresie zainteresowany nałożeniem lub nienakładaniem środków antydumpingowych.
Taki wniosek potwierdzają ustalenia dotyczące współpracujących użytkowników zaliczających się do innych sektorów, dla których towary objęte postępowaniem stanowią około 1 % ich łącznych kosztów.
2.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(117) Wobec braku dalszych informacji odnośnie do interesu Wspólnoty i na podstawie dostępnych faktów, ustalenia opisane w motywach 171–179 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
K. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom zniesienia szkody
(118) Do celów ustalenia poziomu środków, które mają być ostatecznie ustanowione, niniejszym zostaje potwierdzone, że ceny dla przywozu towarów po cenach dumpingowych powinny być zwiększone do nieszkodliwego poziomu.
Na podstawie określonego marginesu szkody i stwierdzonych marginesów dumpingu, w zależności od tego, który z nich jest niższy, zgodnie z art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia, ustanawiany jest następnie poziom cła.
Wobec braku nowych informacji, metoda zastosowana do określenia marginesu szkody, opisana w motywie 181 podstawowego rozporządzenia, zostaje potwierdzona.
2.
Chorwacja i Jugosławia
(119) Ponieważ stwierdzone udziały w rynku były na poziomie de minimis, proponuje się nie nakładać cła antydumpingowego na przywóz armatury ciągliwej pochodzącej z Chorwacji i Jugosławii i zakończyć postępowanie w odniesieniu do przywozu pochodzącego z tych krajów.
3.
Ostateczne cła
(120) W świetle powyższego, uważa się, że na przywóz pochodzący z pozostałych rozważanych krajów powinno być nałożone ostateczne cło antydumpingowe.
(121) Jeśli chodzi o pozostałe cła, które należy zastosować w odniesieniu do niewspółpracujących producentów wywożących, w tych przypadkach, w których poziom współpracy był wysoki, cło zostało ustalone na poziomie najwyższego cła antydumpingowego stwierdzonego dla współpracujących producentów wywożących.
W przypadkach, w których poziom współpracy był niski, cło zostało ustalone na poziomie najwyższego marginesu dumpingu lub marginesu szkody, stwierdzonego dla reprezentatywnego zakresu wywożonych rodzajów towarów współpracujących eksporterów produkujących, w zależności od tego który z tych marginesów był niższy.
(122) Na podstawie powyższego, proponowana ostateczna stawka cła antydumpingowego wyrażona procentowo w stosunku do ceny netto, cif granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła wynosi jak następuje:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Ostateczne cło (%) _BAR_
Brazylia _BAR_ Indústria de Fundição Tupy Ltda _BAR_ 34,8 _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 34,8 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Moravské Zelezárny a.s. _BAR_ 26,1 _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 26,1 _BAR_
Japonia _BAR_ Hitachi Metals Ltd _BAR_ 26,9 _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 33,6 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Yeong Hwa Metal Co.
Ltd _BAR_ 13,4 _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 23,4 _BAR_
Tajlandia _BAR_ BIS Pipe Fitting Industry Company Ltd _BAR_ 22,1 _BAR_
Siam Fitting Co.
Ltd _BAR_ 12,4 _BAR_
Thai Malleable Iron & Steel Co.
Ltd _BAR_ 6,3 _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 22,1 _BAR_
Chiny _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 49,4 _BAR_
(123) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być kierowane do Komisji [3], wraz ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmian w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej lub wywozowej, związanej np. z taką zmianą nazwy lub zmianami odnośnie do podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą.
Komisja, jeśli uzna za stosowne, po konsultacji z Komitetem Doradczym wprowadzi właściwe zmiany do rozporządzenia poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
4.
Zobowiązania
(124) Należy nawiązać do inicjatywy producenta wywożącego w Republice Czeskiej, który zaproponował zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Po ustanowieniu tymczasowych środków antydumpingowych, także producent wywożący z Korei i jeden z producentów wywożących z Tajlandii zaproponowali zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
Komisja uważa, że zaproponowane zobowiązania mogą być zaakceptowane, ponieważ eliminują szkodliwy wpływ dumpingu.
Co więcej, regularne i szczegółowe sprawozdania, do dostarczania których zobowiązały się te przedsiębiorstwa, pozwalają na skuteczną kontrolę wypełnienia zobowiązań.
Ponadto, struktura sprzedaży wspomnianych eksporterów jest taka, że Komisja uważa, że ryzyko unikania zaproponowanego zobowiązania jest niewielkie.
(125) Japoński producent wywożący także wystąpił z inicjatywą złożenia zobowiązania.
Jednakże poziom współpracy tego przedsiębiorstwa podczas badania oraz rzetelność i wiarygodność dostarczonych danych była niewystarczająca (patrz: motyw 21).
Wobec tego Komisja nie była w zadowalającym stopniu przekonana, że wypełnianie zobowiązania tego przedsiębiorstwa może być skutecznie kontrolowane.
Co więcej, struktura sektora sprzedaży wywozowej wspomnianego przedsiębiorstwa, z więcej niż jednym powiązanym importerem, została uznana za zwiększającą ryzyko unikania cła.
W związku tym inicjatywa została odrzucona.
(126) Aby zapewnić skuteczne przestrzeganie i kontrolę wypełniania zobowiązań, w przypadku gdy zgodnie z zobowiązaniem jest przedstawiany wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła jest uzależnione od przedstawienia służbom celnym odpowiedniego Państwa Członkowskiego ważnej faktury w ramach zobowiązania, wystawionej przez producentów wywożących, których zobowiązanie zostało zaakceptowane, i zawierającej informacje wymienione w Załączniku.
Jeżeli taka faktura nie jest przedstawiona lub jeżeli nie odnosi się do towarów przedstawionych służbom celnym, odpowiednia stawka cła antydumpingowego podlega zapłacie w celu zapobieżenia unikaniu zobowiązania.
(127) W przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania, może być nałożone cło antydumpingowe wynikające z art. 8 ust. 9 i art. 10 podstawowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz gwintowanych przewodów rurowych i łączników rur z żeliwa ciągłego, oznaczonych kodem CN ex73071910 (kod TARIC 7307191010) i pochodzących z Brazylii, Republiki Czeskiej, Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, ustala się następująco dla towarów pochodzących z:
Państwo _BAR_ Ostateczne cło (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Brazylia _BAR_ 34,8 _BAR_ - _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 26,1 _BAR_ A999 _BAR_
Japonia _BAR_ 33,6 _BAR_ A999 _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 49,4 _BAR_ - _BAR_
Republika Korei _BAR_ 23,4 _BAR_ A999 _BAR_
Tajlandia _BAR_ 22,1 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Powyższe stawki nie mają zastosowania do towarów wytworzonych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, które podlegają następującym stawkom cła antydumpingowego:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Ostateczne cło (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Japonia _BAR_ Hitachi Metals Ltd Seavans North 2–1, Shibaura 1-Chome Minato-Ku Tokyo 105–8614 Japonia _BAR_ 26,9 _BAR_ A092 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Yeong Hwa Metal Co Ltd 363–6, Namyang-dong, Chinhae, Kyongman Republika Korei _BAR_ 13,4 _BAR_ A093 _BAR_
Tajlandia _BAR_ BIS Pipe Fitting Industry Co Ltd 107 Moo 4, Petchkasem Rd., Omnoi, Krathumban Samutsakorn 74130 Tajlandia _BAR_ 22,1 _BAR_ A094 _BAR_
Siam Fittings Co.
Ltd 100/1–100/2, Moo 2, Settakit 1 Road, Omnoi, Krathumban Samutsakorn 74130 Tajlandia _BAR_ 12,4 _BAR_ A095 _BAR_
Thai Malleable Iron & Steel Co.
Ltd 469/19 Rama III Road, Yannawa,Bangkok 10120 Tajlandia _BAR_ 6,3 _BAR_ A096 _BAR_
4. Bez względu na przepisy art. 1 ust. 1, ostateczne cło nie ma zastosowania do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z przepisami art. 2.
5.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
1.
Przywóz jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych na mocy art. 1, jeżeli jest wyprodukowany i sprzedany z przeznaczeniem do wywozu do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 3, zadeklarowany jako oznaczony odpowiednim dodatkowym kodem TARIC i jeżeli są spełnione warunki ust. 2.
2.
W przypadku gdy jest przedstawiany wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła jest uzależnione od przedstawienia służbom celnym odpowiedniego Państwa Członkowskiego ważnej "faktury w ramach zobowiązania" wystawionej przez przedsiębiorstwa wywożące wymienione w ust. 3, zawierającej podstawowe informacje wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Warunkiem zwolnienia z cła jest ponadto zgodność towarów zgłoszonych i przedstawionych władzom celnym z opisem na "fakturze w ramach zobowiązania".
3.
Przywożone towary, którym towarzyszy "faktura w ramach zobowiązania" są zgłaszane jako oznaczone następującymi dodatkowymi kodami TARIC:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Republika Czeska _BAR_ Moravské Zelezárny a.s.
Repcinska 86 77900 Olomouc 9 Republika Czeska _BAR_ A097 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Yeong Hwa Metal Co Ltd 363–6, Namyang-dong, Chinhae Kyongman Korea _BAR_ A093 _BAR_
Tajlandia _BAR_ BIS Pipe Fitting Industry Co Ltd 107 Moo 4, Petchkasem Rd., Omnoi, Krathumban Samutsakorn 74130 Tajlandia _BAR_ A094 _BAR_
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 449/2000 zostają pobrane w stawce ostatecznie nałożonego cła.
Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostaną zwrócone.
W przypadku gdy cła ostateczne są wyższe niż cła tymczasowe, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł tymczasowych zostaną ostatecznie pobrane.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1825/2000
z dnia 25 sierpnia 2000 r.
określające szczegółowe przepisy stosowania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 [1], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy ustanowić szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w szczególności w zakresie sprzedaży dokonywanych między Państwami Członkowskimi, aby system etykietowania nie powodował zakłóceń w handlu na rynku wołowiny i cielęciny.
(2) W celu zapewnienia możliwości prześledzenia konieczne jest, w kontekście zarówno obowiązkowych, jak i dobrowolnych systemów etykietowania wołowiny, aby podmioty i organizacje stosowały system identyfikowania oraz pełnej, wszechstronnej rejestracji w odniesieniu do wołowiny, na wszystkich etapach produkcji i sprzedaży.
(3) W celu identyfikacji ubojni nieposiadających numeru zatwierdzenia konieczne jest, na okres przejściowy, wprowadzenie alternatywnych metod identyfikowania takich ubojni.
(4) Konieczne jest również określenie procedury, jakie należy stosować podczas etykietowania wołowiny pochodzącej od zwierząt, co do których nie są dostępne pełne dane dotyczące urodzenia i przemieszczania, ponieważ rejestrowanie tych danych wymagane było dopiero po dniu 1 stycznia 1998 r. na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 z dnia 21 kwietnia 1997 r., ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła oraz dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [2].
Konieczne jest również wprowadzenie podobnego przepisu, dotyczącego etykietowania wołowiny, pochodzącego od zwierząt żywych przywożonych do Wspólnoty z państw trzecich.
(5) W kontekście pełnego określenia pochodzenia i w celu uniknięcia zbędnego powtarzania oznaczenia na etykiecie Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym zwierzę było hodowane, niezbędne jest wprowadzenie uproszczonego systemu okazywania informacji, opartego na czasie, w którym zwierzę, z którego pochodzi mięso, było hodowane w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, w którym zwierzę to urodziło się lub zostało ubite.
(6) Konieczne jest wyjaśnienie sytuacji w odniesieniu do dodatkowych informacji, które mogą być umieszczane na etykietach zgodnie z uproszczonymi procedurami etykietowania mielonej wołowiny.
Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, takie dodatkowe informacje mogą zostać określone do dnia 1 września 2000 r.
Niektóre informacje mogą zostać określone do dnia 1 stycznia 2002 r., jeżeli dane Państwo Członkowskie podjęło decyzję o stosowaniu krajowego, obowiązkowego systemu etykietowania, obejmującego takie informacje lub jeżeli dany podmiot wskazuje taki informacje dobrowolnie.
(7) W kontekście dobrowolnego systemu etykietowania wołowiny konieczne jest określenie przyśpieszonej lub uproszczonej procedury zatwierdzania niektórych etykietowanych kawałków wołowiny w danym Państwie Członkowskim zgodnie z zatwierdzoną specyfikacją i wprowadzanych na terytorium innego Państwa Członkowskiego.
(8) W celu zagwarantowania wiarygodności specyfikacji konieczne jest, aby niezależny organ oraz właściwe władze miały dostęp do wszystkich zapisów prowadzonych przez podmioty i organizacje oraz przeprowadzania kontroli na miejscu na podstawie analizy ryzyka.
(9) Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 ustanawia niektóre przepisy dotyczące produkcji wołowiny w całości lub częściowo w państwie trzecim.
Właściwe jest określenie szczegółowych przepisów wykonawczych w zakresie procedury zatwierdzania przywozu wołowiny z państw trzecich.
(10) W celu zapewnienia, że ustalenia dotyczące etykietowania, stosowanego względem przywożonej wołowiny mają taką samą wiarygodność jak te stosowane do wołowiny pochodzącej ze Wspólnoty, Komisja zbada otrzymane zgłoszenia od państw trzecich.
Gdy Komisja dojdzie do wniosku, że procedury i/lub kryteria stosowane w danym państwie trzecim są równorzędne w stosunku do norm określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000, kompletne zgłoszenie jest przekazywane Państwom Członkowskim.
(11) W celu zagwarantowania wiarygodności systemu etykietowania w państwach trzecich, Komisja może zażądać dodatkowych informacji i powinna podjąć wszelkie niezbędne środki w zależności od otrzymanych informacji w wyniku takich wniosków.
(12) Komisja może przeprowadzać kontrole w państwach trzecich.
Aby móc przeprowadzać kontrole w państwie trzecim Komisja potrzebowałaby wcześniejszej zgody danego państwa trzeciego.
W wypadku nieotrzymania takiej zgody Komisja powinna podjąć niezbędne środki.
(13) Konieczne jest, aby Państwa Członkowskie przeprowadzały kontrole w celu zagwarantowania dostatecznej dokładności etykiet stosowanych dobrowolnie.
(14) Należy ustanowić ramy w zakresie sankcji nakładanych na podmioty.
Ramy te powinny uwzględniać sytuacje, w których operator nie etykietował wołowiny w sposób zgodny z przepisami systemu obowiązkowego etykietowania lub w przypadku gdy podmiot etykietował wołowinę w ramach systemu dobrowolnego etykietowania, jednak nie spełniając wymogów specyfikacji lub gdy zatwierdzona specyfikacja nie istnieje.
Na czas ograniczony, do dnia 1 stycznia 2001 r. w celu uwzględnienia trudności podmiotów we wprowadzaniu w życie przepisów niniejszego rozporządzenia, najsurowsze sankcje powinny być stosowane tylko w wypadkach umieszczenia na etykiecie informacji wprowadzających konsumenta w błąd lub niezgodnych z zatwierdzoną specyfikacją.
(15) Rozporządzenie (WE) nr 820/97 stanowi, że każdy podmiot lub organizacja, zamierzająca umieszczać na etykiecie dobrowolne wskazania, przedstawia specyfikację do zatwierdzenia przez właściwy organ każdego Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce produkcja lub dana sprzedaż wołowiny.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2772/1999 z dnia 21 grudnia 1999 r., określające ogólne zasady systemu obowiązkowego etykietowania wołowiny [3] zezwalało podmiotom, do dnia 31 sierpnia 2000 r., na dalsze dobrowolne umieszczanie wskazań na etykietach wołowiny jako uzupełnienie obowiązkowych wskazań.
(16) Ustalono, że w zatwierdzona dobrowolna specyfikacja nie została zmieniona oraz pod warunkiem jest ona zgodna z nowymi zasadami, właściwe jest, aby zarówno takie specyfikacje, jak i te zatwierdzone dla państw trzecich, nadal obowiązywać.
(17) Rozporządzenie (WE) nr 820/97 stanowi, że w przypadku gdy wystarczające szczegóły są dostępne w systemie identyfikacji i rejestracji bydła, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że dla wołowiny ze zwierząt urodzonych, hodowanych i ubitych w tym samym Państwie Członkowskim, konieczne jest podanie na etykietach także pozycji dodatkowych. Rozporządzenie (WE) nr 2772/1999 zezwoliło Państwom Członkowskim na dalsze korzystanie z możliwości wprowadzenia obowiązkowego systemu etykietowania w odniesieniu do wołowiny pochodzącej ze zwierząt urodzonych, utuczonych i ubitych na ich własnym terytorium, zgodnie z art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 820/97, tymczasowo do dnia 31 sierpnia 2000 r.
(18) Decyzja Komisji nr 98/595/WE z dnia 13 października 1998 r. dotycząca stosowania obowiązkowego systemu etykietowania wołowiny we Francji i Belgii [4] oraz decyzja Komisji nr 1999/1/WE z dnia 14 grudnia 1998 r., dotycząca stosowania obowiązkowego systemu etykietowania wołowiny w Finlandii [5], zezwalają tym Państwom Członkowskim na wprowadzenie obowiązkowego systemu etykietowania w odniesieniu do wołowiny pochodzącej ze zwierząt urodzonych, utuczonych i ubitych na ich własnym terytorium.
Decyzje te, jak również wszystkie kolejne decyzje tego typu, powinny mieć dalej zastosowanie do pełnego wskazania pochodzenia we Wspólnocie do czasu wejścia w życie obowiązkowego systemu etykietowania z dniem 1 stycznia 2002 r.
(19) W celu nadzorowania stosowania dobrowolnego systemu etykietowania, Państwa Członkowskie powinny rejestrować zatwierdzone specyfikacje i przekazywać Komisji informacje o swoich krajowych przepisach wykonawczych oraz dobrowolnych wskazaniach zatwierdzonych na ich terytorium.
Informacje te muszą być regularnie aktualizowane.
(20) Konieczne jest uchylenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1141/97 z dnia 23 czerwca 1997 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 820/97 w zakresie etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 824/98 [7]. Jednakże w celu uniknięcia niejasności w okresie przejściowym, poprzedzającym wprowadzenie systemu obowiązkowego, ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000, przepisy rozporządzenia (WE) nr 1141/97 powinny pozostać w mocy w odniesieniu do mięsa pochodzącego ze zwierząt ubitych przed dniem 1 września 2000 r.
(21) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykrywalność
Wszystkie podmioty i organizacje, w rozumieniu art. 12 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 stosują, na wszystkich etapach produkcji i sprzedaży, system identyfikacji oraz system pełnej rejestracji.
System taki stosowany jest w sposób zapewniający powiązanie między identyfikacją mięsa a danym zwierzęciem lub zwierzętami jak przewidziano w art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia.
System rejestracji zapisuje w szczególności dane dotyczące przybycia i wyjazdu inwentarza żywego, tusz lub kawałków, w celu zapewnienia zagwarantowania korelacji między przybyciem a wyjazdem.
Artykuł 2
Etykietowanie w przypadku gdy informacja nie jest dostępna
1. Numer zatwierdzenia, określony w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, jest to:
a) numer zatwierdzenia określony w art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady nr 64/433/EWG [8];
b) lub, w przypadku gdy nie ma numeru zatwierdzenia, krajowy numer rejestracyjny.
W przypadku gdy nie jest dostępny żaden z tych numerów, do dnia 1 stycznia 2001 r. numer może być zastąpiony nazwą (nazwiskiem) i adresem ubojni.
2. Na podstawie art. 13 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000:
a) w odniesieniu do mięsa pochodzącego ze zwierząt urodzonych we Wspólnocie przed dniem 1 stycznia 1998 r., w przypadku gdy informacje dotyczące miejsca urodzenia i/lub miejsca hodowli, innego niż ostatnie miejsce hodowli, nie są dostępne, wskazania miejsca urodzenia i/lub miejsca hodowli zastępuje się wskazaniem "*(Urodzone przed dniem 1 stycznia 1998 r.)".
b) w odniesieniu do mięsa pochodzącego ze zwierząt żywych przywożonych do Wspólnoty, w przypadku gdy informacje dotyczące miejsca urodzenia i/lub miejsca hodowli, innego niż ostatnie miejsce hodowli, nie są dostępne, wskazanie miejsca urodzenia i/lub miejsca hodowli zastępuje się wskazaniem "*(Przywożone żywe do WE)" lub "*(Przywożone żywe z [nazwa państwa trzeciego])".
Artykuł 3
Uproszczenie wskazania pochodzenia
Na podstawie art. 13 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w odniesieniu do wołowiny pochodzącej ze zwierząt, które były hodowane przez 30 dni lub krócej:
- w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, w którym zwierzę się urodziło,
- w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, w którym zwierzę zostało ubite,
wskazanie tych Państw Członkowskich lub państwa trzeciego jako Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym zwierzę było hodowane, nie jest wymagane, pod warunkiem że zwierzęta te były hodowane w innym Państwie Członkowskim lub państwie trzecim przez okres dłuższy niż 30 dni.
Artykuł 4
Wielkość grupy
1.
Podczas rozbioru tusz lub ćwierci, wielkość grupy określona w art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 określa się poprzez liczbę tusz lub ćwierci, które zostały rozebrane i stanowiących dla zakładu dokonującego rozbioru jedną partię.
Wielkość ta w żadnym wypadku nie może przekraczać jednodniowej produkcji.
2.
W trakcie dalszego rozbioru lub mielenia mięsa grupa może zostać ustanowiona na nowo z wszystkich grup, określonych w ust. 1, skierowanych do rozbioru lub mielenia tego samego dnia.
Artykuł 5
Mielona wołowina
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia mięso mielone określa się jako mięso, które zostało posiekane na kawałki lub przepuszczone przez spiralno-śrubową maszynę mielącą.
2.
Dodatkowe informacje, które mogą zostać zawarte na etykietach, określonych w art. 14 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 są:
a) od dnia 1 września 2000 r., wskazania, określone w art. 13 ust. 2 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, jak również data mielenia;
b) od dnia 1 września 2000 r. do dnia 1 stycznia 2002 r., wskazania, określone w art. 13 ust. 5 lit. a) i) i ii) oraz lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, jeżeli dane Państwo Członkowskie podjęło decyzję o stosowaniu krajowego, obowiązkowego systemu etykietowania obejmującego takie informacje lub jeśli dany podmiot wskazuje takie informacje, zgodnie z przepisami tytułu II sekcja II rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, na zasadzie dobrowolności,
c) od dnia 1 stycznia 2002 r. wskazania, określone w art. 13 ust. 5 lit. a) i) i ii) rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
Artykuł 6
Procedury zatwierdzania
1. Okres, przewidziany w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w którym ani nie zostało wydane zatwierdzenie, ani nie odmówiono jego wydania, ani też właściwe władze Państwa Członkowskiego, do którego wołowina jest wysyłana, nie zwróciły się o dodatkowe informacje uzupełniające, wynosi dwa miesiące, od dnia następującego po dniu przedłożenia wniosku.
2. Na podstawie art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w odniesieniu do kawałków mięsa pierwszego gatunku w indywidualnych opakowaniach, etykietowanego w Państwie Członkowskim zgodnie z zatwierdzoną specyfikacją i wprowadzonego na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w przypadku gdy do pierwotnej etykiety nie zostaje dodana żadna nowa informacja, okres przewidziany w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 wynosi 14 dni.
3. Dla celów art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, wołowina w małych opakowaniach detalicznych, które zostały opatrzone etykietami w Państwie Członkowskim zgodnie z zatwierdzoną specyfikacją, może zostać wprowadzona na terytorium innego Państwa Członkowskiego i wprowadzona do obrotu bez wcześniejszego zatwierdzenia specyfikacji etykietowania przez Państwo Członkowskie, pod warunkiem że:
a) dane opakowania pozostają niezmienione;
b) specyfikacja zatwierdzona przez Państwo Członkowskie, w którym mięso zostało opakowane obejmuje również wprowadzenie opakowanej wołowiny do obrotu w pozostałych Państwach Członkowskich;
c) Państwo Członkowskie, zatwierdzające taką specyfikację, udziela z wyprzedzeniem wszelkich niezbędnych informacji wszystkim pozostałym Państwom Członkowskim, w przypadku gdy zgodnie z zatwierdzoną specyfikacją opakowana wołowina ma być wprowadzona do obrotu.
Artykuł 7
Kontrole
1. Podmioty i organizacje w dowolnym czasie udostępniają ekspertom Komisji właściwemu organowi oraz odpowiednim, niezależnym organom kontrolnym w rozumieniu art. 16 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 swoje lokale oraz wszelkich dokumentów dowodzących, że informacje umieszczonych na etykietach są poprawne.
2.
Właściwy organ oraz, w przypadku określonym w art. 16 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, niezależny organ kontrolny, przeprowadzają regularne kontrole dokonywane na miejscu w oparciu o analizy ryzyka, uwzględniające w szczególności złożoność danych specyfikacji.
Z każdej kontroli sporządza się sprawozdanie opisujące wszelkie uchybienia jak również proponowane środki zaradzenia zaistniałej sytuacji oraz wszystkie terminy i nałożone sankcje.
3.
W przypadku gdy opcja przewidziana w art. 16 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 nie zostaje zrealizowana, Państwa Członkowskie będą przeprowadzały inspekcje w taki sposób, by zagwarantować dokładność stosowanych etykiet.
Ich częstotliwość ustalana jest w szczególności przez odniesienie do złożoności danych specyfikacji.
4.
Podmioty, organizacje oraz niezależne organy kontrolne przekazują wszelkie istotne informacje właściwemu organowi.
Artykuł 8
Zatwierdzenia wydawane przez państwa trzecie
1.
Komisja weryfikuje, czy zgłoszenia są kompletne, jak przewidziano art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
Po otrzymaniu zgłoszenia, które jest niekompletne, Komisja informuje dane państwo trzecie, wskazując informacje, które są wymagane.
Kompletne zgłoszenia przekazuje się Państwom Członkowskim, chyba że Komisja dochodzi do wniosku, że procedury i/lub kryteria stosowane w danym państwie trzecim nie są równoważne w stosunku do norm przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000, zgodnie z jego prawem do tego na podstawie art. 17 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia.
2.
Jeżeli w jakimkolwiek czasie Komisja uznaje, na podstawie zgłoszenia przewidzianego w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, że właściwe jest zweryfikowanie, czy procedury i/lub kryteria zgłoszone przez państwo trzecie są obecnie zgodne z normami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000, Komisja może żądać, aby państwo trzecie udostępniło wszelkie niezbędne informacji.
W szczególności, Komisja może żądać, aby państwo trzecie dostarczyło kopie specyfikacji zatwierdzonych przez wyznaczony właściwy organ.
Komisja może ponadto zażądać żeby państwo trzecie upoważniło przedstawicieli Komisji do przeprowadzenia inspekcji w państwie trzecim.
3.
Jeżeli jakiekolwiek informacje lub zatwierdzenia wymagane na podstawie poprzedniego ustępu Komisja nie otrzyma w wyznaczonym przez siebie terminie, Komisja może wnioskować, że procedury i/lub kryteria stosowane w państwie trzecim nie odpowiadają normom określonym w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000.
4. Komisja może w każdym czasie zmieniać swoją pierwotną decyzję, w zakresie równoważności procedur i/lub kryteriów stosowanych w danym państwie trzecim, w zastosowaniu art. 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
Artykuł 9
Sankcje
1.
Państwa Członkowskie określą system sankcji stosowanych w wypadkach naruszania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonania.
Ustalone sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Bez uszczerbku dla sankcji określonych w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w sytuacjach, gdy wołowina zostało opatrzone etykietą:
- w sposób niezgodny z wymogami obowiązkowego systemu etykietowania, lub
- w wypadku stosowania systemu dobrowolnego, w sposób niezgodny ze specyfikacją, lub w przypadku braku zatwierdzonej specyfikacji,
Państwa Członkowskie żądają usunięcia wołowiny z rynku do czasu jego ponownego opatrzenia etykietą w sposób zgodny z niniejszym rozporządzeniem.
Jednakże jeżeli dane mięso spełnia wszelkie istniejące zasady weterynaryjne i higieniczne, Państwa Członkowskie mogą w uzupełnieniu sankcji, określonych w ust. 1, zezwolić na skierowanie takiej wołowiny bezpośrednio do przetworzenia na produkty, inne niż te wskazane w art. 12 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
3.
Do dnia 1 stycznia 2001 r. usunięcia wołowiny z rynku dokonuje się tylko, gdy etykieta zawiera informacje mogące wprowadzić konsumenta w błąd lub informacje niezgodne z zatwierdzoną specyfikacją.
Artykuł 10
Dokumenty
Właściwy organ rejestruje zatwierdzone specyfikacje oraz, w szczególności, wszystkie podmioty i organizacje odpowiedzialne za etykietowanie wołowiny, oraz niezależny organ odpowiedzialny za kontrole.
Artykuł 11
Powiadamianie
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) nazwach władz właściwych w zakresie wdrażania systemu etykietowania zgodnego z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 jak również dalszych, szczegółowych przepisów wykonawczych, oraz, w szczególności, przepisów dotyczących przeprowadzanych odpowiednich kontroli i nakładanych sankcji;
b) do dnia 30 września 2000 r., wykaz wszystkich dobrowolnych wskazań, zatwierdzonych na ich terytorium;
c) aktualizacji wykazu w odstępach trzymiesięcznych, określonego w lit. b).
Artykuł 12
Przepisy przejściowe
Na warunkach, które są zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 oraz z niniejszym rozporządzeniem,
a) dobrowolne specyfikacje zatwierdzone zgodnie z art. 14 i 15 rozporządzenia (WE) nr 820/97 w dalszym ciągu obowiązują;
b) krajowe, obowiązkowe systemy etykietowania wołowiny, zatwierdzone na mocy art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 820/97, w dalszym ciągu obowiązują do dnia 1 stycznia 2002 r. jak również wszystkie dalsze takie decyzje.
Artykuł 13
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1141/97 niniejszym traci moc.
Jednakże rozporządzenie to stosuje się nadal do mięsa pochodzącego ze zwierząt ubitych przed dniem 1 września 2000 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1886/2000
z dnia 6 września 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do rozszerzania na niezrzeszonych niektórych zasad przyjętych przez organizacje producentów w sektorze rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 7 ust. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000, które z dniem 1 stycznia 2001 r. uchyla rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/922 [2] i (EWG) nr 1772/82 [3], zawiera przepisy w sprawie rozszerzania zasad przyjętych przez organizacje producentów na osoby niebędące ich członkami. Właściwe jest obecnie wypełnienie ram ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 104/2000, poprzez uchwalenie szczegółowych zasad i przez uchylenie obecnie obowiązującego rozporządzenia w tej sprawie, a mianowicie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3190/82 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1336/95 [5].
(2) Niezbędne jest określenie kryteriów dla oceny stopnia reprezentatywności organizacji producentów, których zasady proponuje się rozciągnąć na osoby niebędące ich członkami.
Kryteria te powinny obejmować zarówno udział w całkowitych ilościach danych gatunków wprowadzanych do obrotu, zaliczany członkom organizacji, jak i udział na danym obszarze rybaków będących członkami organizacji.
(3) W celu zharmonizowania wykonywania tych środków należy określić zasady dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu, które mogą być rozszerzone na osoby niebędące członkami organizacji producentów.
Do tego samego celu należy również określić stopień, w jakim powinny być stosowane takie rozszerzone zasady.
(4) Należy ustalić minimalny okres stosowania danych zasad w celu utrzymania pewnej stabilności warunków wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa.
(5) Państwa Członkowskie, które zdecydują się wprowadzić obowiązek stosowania zasad przyjętych przez organizacje producentów, są zobowiązane przedłożyć je Komisji w celu ich zbadania.
Dlatego też konieczne jest określenie informacji, jakie należy przekazywać Komisji.
(6) Niezbędne jest publikowanie przez Państwa Członkowskie i Komisję informacji w sprawie rozszerzenia zasad mogących mieć wpływ na funkcjonowanie sektora.
(7) Wszelkie zmiany zasad, których stosowanie rozszerzono na osoby niebędące członkami organizacji producentów, powinny podlegać tym samym wymaganiom w zakresie powiadamiania Komisji i ich publikacji, jakie odnosiły się do pierwotnego rozszerzenia.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Działalność organizacji producentów w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu uważa się za dostatecznie reprezentatywną dla obszaru, w ramach którego proponuje się rozszerzyć zasady, o ile:
a) wprowadzanie do obrotu, przez organizacje producentów lub ich członków, gatunków, w odniesieniu do których miałyby mieć zastosowanie te zasady, stanowi więcej niż 65 % ogólnych ilości wprowadzanych do obrotu; oraz
b) liczba rybaków na pokładach statków używanych przez członków organizacji producentów stanowi więcej niż 50 % całkowitej liczby rybaków mających siedziby na obszarze, w stosunku do którego miałyby mieć zastosowanie te zasady.
2.
Do celów dokonywania ustaleń wynikających z ust. 1 lit. a), uwzględnia się ilości wprowadzone do obrotu w poprzednim roku gospodarczym.
3.
Do celów obliczania udziału procentowego określonego w ust. 1 lit. b) uwzględnia się rybaków na pokładach statków, których całkowita długość nie przekracza 10 metrów lub wynosi 10 metrów proporcjonalnie do relacji między ilościami wprowadzanymi do obrotu przez takich rybaków a całkowitymi ilościami wprowadzanymi do obrotu na danym obszarze.
Artykuł 2
Zasady produkcji i wprowadzania do obrotu określone w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 obejmują następujące elementy:
a) jakość, wielkość lub wagę oraz sposób prezentacji produktów oferowanych do sprzedaży;
b) pobieranie próbek, pojemniki używane do celów sprzedaży, pakowanie i etykietowanie oraz stosowanie lodu;
c) warunki pierwszego wprowadzenia do obrotu, co może obejmować racjonalne dysponowanie produktami w celu stabilizacji rynku.
Artykuł 3
Minimalny okres rozszerzonego stosowania zasad wobec osób niezrzeszonych w organizacjach producentów wynosi 90 dni.
Artykuł 4
W przypadku gdy Państwo Członkowskie decyduje o rozszerzeniu niektórych zasad przyjętych przez organizacje producentów na osoby niezrzeszone, powiadomienie Komisji określone w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 zawiera co najmniej:
a) nazwę i adres danej organizacji producentów;
b) wszelkie informacje wymagane dla wykazania, że organizacja jest reprezentatywna, w szczególności poprzez odniesienie do kryteriów określonych w art. 1;
c) dane zasady;
d) uzasadnienie dla rozszerzenia stosowania tych zasad, wsparte odpowiednimi danymi;
e) obszar geograficzny, w stosunku do którego zamierza się wprowadzić obowiązek stosowania zasad;
f) okres obowiązywania zasad;
g) datę wejścia w życie stosownych przepisów.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie opublikują zasady, których zakres obowiązywania postanowiły rozszerzyć, co najmniej na osiem dni przed ich wejściem w życie.
Artykuł 6
Wszelkie modyfikacje zasad rozszerzanych na osoby niezrzeszone w organizacjach producentów mogą być dokonywane tylko zgodnie z przepisami art. 4 i 5.
Artykuł 7
Artykuł 9
Rozporządzenie Komisji (WE) 1887/2000
z dnia 6 września 2000 r.
w sprawie tymczasowego zezwolenia na nowy dodatek paszowy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1353/2000 [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 70/524/EWG przewiduje, że można zezwolić na nowe dodatki biorąc pod uwagę postęp w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej.
(2) Przyznaje się tymczasowe zezwolenie na nowy dodatek, jeżeli na poziomie dozwolonym w paszach nie wpływa to szkodliwie na zdrowie ludzi i zwierząt i na środowisko naturalne ani nie szkodzi konsumentom, zmieniając cechy produktów pochodzenia zwierzęcego; jeśli jego obecność w paszach może być kontrolowana i można racjonalnie założyć, w związku z dostępnymi wynikami, że warunek ustanowiony w art. 3a lit. a) dyrektywy 70/524/EWG, np. skuteczności, został spełniony.
(3) W świetle danych przedłożonych w dokumencie i zbadanych przez Państwa Członkowskie, warunki tymczasowego zezwolenia na "klinoptylolit pochodzenia osadowego" należącego do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty".
(4) "Klinoptylolit pochodzenia osadowego" powinien być również objęty programem monitoringu ewentualnej obecności dioksyn, ustanowionym dla innych dodatków, należących do tej samej grupy i już objętych zezwoleniem.
Ustanawia się przepisy dla takiego programu dlalepiszczy, środków zapobiegających zbrylaniu i koagulantów w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2439/1999 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 739/2000 [4].
Po dniu 15 października 2000 r., kiedy powinny być dostępne wyniki całego programu monitoringu, będzie stosowany wykrywalny poziom ustanowiony w metodach analizy dioksyn, jeśli nie zostanie ustalony konkretny maksymalny limit oparty na podstawie wystarczających danych z programu monitoringu obecności dioksyn w tym nowym dodatku.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym przyznaje się tymczasowe zezwolenie na "klinoptylolit pochodzenia osadowego" należący do grupy "lepiszcza, środki zapobiegające zbrylaniu i koagulanty" zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG jako dodatek paszowy, na warunkach ustanowionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Komisja dokona przeglądu niniejszego rozporządzenia do dnia 15 października 2000 r. w świetle wyników programu monitoringu obecności dioksyn w tym nowym dodatku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1896/2000
z dnia 7 września 2000 r.
w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy przepisów dyrektywy 98/8/WE (zwanej dalej "dyrektywą") dnia 14 maja 2000 r. rozpoczęty ma zostać program pracy w celu przeprowadzenia przeglądu wszystkich substancji czynnych produktów biobójczych będących już w obrocie (zwanych dalej "istniejącymi substancjami czynnymi").
(2) Pierwsza faza programu przeglądu ma na celu umożliwienie Komisji identyfikacji istniejących substancji czynnych produktów biobójczych oraz określenie tych, które powinny zostać poddane ocenie przed możliwym włączeniem do załącznika I, załącznika IA lub załącznika IB do dyrektywy.
Biorąc pod uwagę spodziewaną dużą liczbę istniejących substancji czynnych, które oczekują na takie włączenie, potrzeba informacji w celu ustalenia priorytetów dla kolejnej fazy programu przeglądu, której rozpoczęcie zaplanowano na 2002 r.
(3) Niezbędne jest określenie powiązania między producentami, formulatorami, Państwami Członkowskimi oraz Komisją i obowiązku każdej ze stron w odniesieniu do realizacji programu przeglądu.
(4) W celu ustalenia pełnego wykazu istniejących substancji czynnych powinna zostać ustanowiona procedura identyfikacyjna, w ramach której producenci mają przedkładać Komisji informacje w sprawie istniejących produktów biobójczych.
Formulatorzy powinni również mieć możliwość identyfikowania istniejących substancji czynnych.
(5) Powinna zostać ustanowiona procedura powiadamiania, w ramach której producenci oraz formulatorzy są uprawnieni do powiadamiania Komisji o swoim interesie w zabezpieczeniu możliwego włączenia istniejącej substancji czynnej do załącznika I, załącznika IA lub załącznika IB do dyrektywy dla jednego lub więcej szczególnych typów produktu oraz o swoim udziale w przedkładaniu wszelkich wymaganych informacji w celu prawidłowej oceny, oraz podjęcia decyzji w sprawie tej substancji czynnej.
(6) Informacje przedłożone w powiadomieniu w sprawie substancji czynnej powinny być powiązane z jednym lub większą liczbą szczególnych typów produktów lub podgrup typów produktów oraz powinny stanowić minimum niezbędne w odniesieniu do ustalenia pierwszeństwa.
(7) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wskazania swojego zainteresowania włączeniem do załącznika I lub załącznika IA do dyrektywy podstawowych istniejących substancji czynnych, o których nie powiadomili producenci lub formulatorzy.
Państwa Członkowskie, które okazały takie zainteresowanie powinny spełnić wszystkie obowiązki powiadamiającego.
(8) Istniejące substancje czynne stanowiące przedmiot powiadomienia w ramach jednego lub większej liczby typów produktów powinny być dopuszczone do pozostawania w obrocie zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy w odniesieniu do tych typów produktów objętych powiadomieniem, aż do daty, która ma zostać ustalona w decyzji w sprawie włączenia lub niewłączenia substancji czynnej odnoszącej się do tego typu produktu do załącznika I lub załącznika IA do dyrektywy.
(9) W odniesieniu do istniejących substancji czynnych, o których nie powiadomiono w odniesieniu do szczególnych typów produktów, powinna zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 3 dyrektywy, stwierdzająca, iż substancje te nie mogą być włączone do załącznika I ani załącznika IA do dyrektywy w odniesieniu do tych typów produktów objętych programem przeglądu.
Należy ustalić uzasadniony okres wycofania dla tych istniejących substancji czynnych i dla produktów biobójczych je zawierających.
(10) W odniesieniu do substancji czynnych niezidentyfikowanych w terminach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, jak również dla produktów biobójczych je zawierających, nie powinno się pozwalać na dalszy okres wycofania po ustanowieniu wykazu istniejących substancji czynnych.
(11) W związku z terminem w odniesieniu do 10-letniego okresu przejściowego oraz czasem potrzebnym na zebranie pełnej dokumentacji identyfikacja pierwszych istniejących substancji czynnych, które mają być poddane ocenie, nie powinna być opóźniona do momentu ustalenia ogólnych priorytetów.
W interesie pomyślnego wykonania dyrektywy zalecane jest rozpoczęcie oceny istniejących substancji czynnych w tych typach produktów, w odniesieniu do których doświadczenie jest już dostępne.
(12) Niektóre istniejące substancje czynne wykorzystywane w środkach do konserwacji drewna, które wykorzystywane są w dużych ilościach we Wspólnocie, znane są z tego, że stanowią potencjalne ryzyko dla ludzi i środowiska naturalnego.
Potrzeba ustanowienia zharmonizowanego rynku środków do konserwacji drewna była jednym z głównych powodów przyjęcia dyrektywy.
Uwzględniając przepisy krajowe niektórych Państw Członkowskich, dostępne jest niezbędne doświadczenie w odniesieniu do przeprowadzenia oceny środków do konserwacji drewna.
Doświadczenie dotyczące rodentycydów dostępne jest w wielu Państwach Członkowskich.
Dlatego też istniejące substancje czynne, znajdujące się w tych dwóch szczególnych typach produktów, powinny zostać włączone do pierwszego wykazu istniejących substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie.
(13) Ocena pierwszych substancji powinna zostać wykorzystana w celu zdobycia doświadczenia w sprawie procesu oceny ryzyka i odpowiedniości wymagań dotyczących danych w celu przeprowadzenia odpowiedniej oceny ryzyka.
Wśród innych zagadnień niezbędne jest zapewnienie, że ocena ryzyka przeprowadzana jest w sposób efektywny pod względem kosztów.
W tym celu powiadamiający powinni być zachęcani do przedkładania informacji w sprawie kosztów opracowania pełnej dokumentacji.
Informacje te, wraz z wszelkimi właściwymi zaleceniami, powinny być włączone do sprawozdania określonego w art. 18 ust. 5 dyrektywy.
Jednakże nie powinno to uniemożliwiać wcześniejszych zmian wymagań dotyczących danych lub procedur.
(14) W celu uniknięcia powielania pracy, w szczególności doświadczeń obejmujących zwierzęta kręgowe, powinny zostać przyjęte przepisy szczególne w celu zachęcania producentów do wspólnego działania, w szczególności przez przedkładanie wspólnych powiadomień oraz dokumentacji.
(15) Potrzeba zwrócenia uwagi w odniesieniu do możliwych skutków stosowania istniejących substancji czynnych wprowadzanych bezpośrednio lub pośrednio do łańcucha pokarmowego zostanie rozważona, ustalając priorytety dla dalszej fazy programu przeglądu.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy mające na celu ustalenie i realizację pierwszej fazy programu pracy mającego na celu systematyczne badanie wszystkich substancji czynnych już będących w obrocie dnia 14 maja 2000 r. jako substancje czynne produktów biobójczych (zwanego dalej "programem przeglądu"), określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "istniejąca substancja czynna" oznacza substancję czynną znajdującą się w obrocie przed dniem 14 maja 2000 r. jako substancja czynna produktu biobójczego do celów innych niż określone w art. 2 ust. 2 lit. c) i d) dyrektywy;
b) "producent" oznacza:
- w przypadku substancji czynnej produkowanej we Wspólnocie i wprowadzonej do obrotu wytwórcę tej substancji lub osobę prowadzącą działalność we Wspólnocie, wyznaczoną przez wytwórcę jako jego wyłączny przedstawiciel do celów niniejszego rozporządzenia,
- w przypadku substancji czynnej produkowanej poza Wspólnotą osobę posiadającą siedzibę we Wspólnocie i wyznaczoną przez wytwórcę tej substancji czynnej jako jego wyłączny przedstawiciel do celów niniejszego rozporządzenia lub, w przypadku gdy nie wyznaczono takiej osoby, importera tej substancji czynnej do Wspólnoty,
- w przypadku produktów biobójczych produkowanych poza Wspólnotą osobę posiadającą siedzibę we Wspólnocie i wyznaczoną przez wytwórcę tego produktu biobójczego jako jego wyłączny przedstawiciel do celów niniejszego rozporządzenia lub w przypadku gdy nie została wyznaczona taka osoba, importera takiego produktu biobójczego do Wspólnoty;
c) "formulator" oznacza w przypadku produktu biobójczego wytworzonego we Wspólnocie, wytwórcę produktu biobójczego lub osobę posiadającą siedzibę we Wspólnocie, wyznaczoną przez wytwórcę jako jego wyłączny przedstawiciel do celów niniejszego rozporządzenia;
d) "identyfikacja" substancji czynnej oznacza przedłożenie Komisji informacji określonych w załączniku I. Osoba lub stowarzyszenie producentów/formulatorów przedkładających identyfikację jest "identyfikującym";
e) "powiadomienie" o substancji czynnej oznacza przedłożenie Komisji informacji określonych w załączniku II.
Przedkładający powiadomienie to "powiadamiający".
Powiadamiającym może być:
- producent lub formulator, który przedłożył powiadomienie zgodnie z art. 4 lub 8,
- stowarzyszenie producentów i/lub formulatorów posiadających siedzibę we Wspólnocie i wyznaczone przez producentów i/lub formulatorów do celów spełnienia wymagań niniejszego rozporządzenia, które złożyło wspólne powiadomienie zgodnie z art. 4 lub 8.
Artykuł 3
Identyfikacja istniejących substancji czynnych
1.
Każdy producent istniejącej substancji czynnej, wprowadzonej do obrotu w celu stosowania w produktach biobójczych, identyfikuje tę substancję czynną przez przedłożenie Komisji informacji w sprawie substancji czynnej określonej w załączniku I, która ma zostać odebrana nie później niż w terminie 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Wymóg ten nie ma zastosowania do istniejących substancji czynnych, które nie znajdują się już w obrocie po dniu 13 maja 2000 r. ani jako takie, ani w produktach biobójczych.
Każdy formulator produktów biobójczych może zidentyfikować istniejącą substancję czynną, zgodnie z akapitem pierwszym, z wyjątkiem wymagań określonych w pkt 5 i 6 załącznika I.
Przedkładając informacje, identyfikujący wykorzystuje specjalny pakiet oprogramowania udostępniony bezpłatnie przez Komisję.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od identyfikujących posiadających swoją siedzibę na ich terytorium, aby jednocześnie przedkładali ich właściwym władzom te same informacje, które są przedkładane Komisji.
2.
Każdy producent lub formulator, który powiadamia o istniejącej substancji czynnej zgodnie z art. 4, nie dokonuje oddzielnej identyfikacji tej substancji czynnej, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Komisja udostępnia na swojej stronie internetowej dokument roboczy zawierający niepełny wykaz z przykładami możliwych istniejących substancji czynnych oraz udostępnia go także w formie wydruku u właściwych władz Państw Członkowskich najpóźniej do 30 dni po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Powiadomienie o istniejących substancjach czynnych
1.
Producenci, formulatorzy oraz stowarzyszenia pragnące złożyć wniosek o włączenie do załącznika I lub załącznika IA do dyrektywy istniejącej substancji czynnej w jednym lub większej liczbie typów produktów powiadamiają Komisję o tej substancji czynnej przez przedłożenie informacji określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, które ma zostać otrzymane nie później niż w 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
W każdym przypadku, gdy formulator lub producent jest świadomy możliwego zamiaru innego powiadamiającego dokonania powiadomienia o tej samej substancji czynnej, podejmuje rozsądne starania w celu przedstawienia wspólnego powiadomienia, w całości lub w części, w celu zminimalizowania ilości doświadczeń przeprowadzanych na zwierzętach.
Powiadamiający, przedkładając powiadomienie, wykorzystuje specjalny pakiet oprogramowania (IUCLID) udostępniony bezpłatnie przez Komisję.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od powiadamiających posiadających swoją siedzibę na ich terytorium, aby jednocześnie przedłożyli właściwym władzom te same informacje, które przedkładają Komisji.
2.
Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi, sprawdza, czy przedłożone jej powiadomienia spełniają wymagania ust. 1.
Jeśli powiadomienie spełnia te wymagania, Komisja przyjmuje je.
Jeśli powiadomienie nie spełnia tych wymagań, Komisja przyznaje powiadamiającemu 30 dni na uzupełnienie lub poprawienie swojego powiadomienia.
Jeśli po wygaśnięciu tego 30- dniowego terminu powiadomienie nadal nie spełnia wspomnianych wymagań, Komisja informuje powiadamiającego o tym, iż jego powiadomienie zostało odrzucone wraz z uzasadnieniem tego odrzucenia.
W przypadku gdy powiadomienie zostało odrzucone, powiadamiający może w terminie 30 dni skierować do Komisji wniosek o wydanie decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28 ust. 3 dyrektywy.
3.
Jeśli powiadomienie jest przyjęte przez Komisję, powiadamiający dostarcza Komisji wszystkich danych i informacji niezbędnych dla przeprowadzenia oceny istniejącej substancji czynnej w związku z jej możliwym włączeniem do załącznika I lub załącznika IA do dyrektywy w drugiej fazie programu przeglądu.
4.
Powiadamiający może wycofać powiadomienie tylko wtedy, gdy obiektywna zmiana założeń w odniesieniu do powiadomienia uzasadnia jego wycofanie.
Powiadamiający bezzwłocznie powiadamia o tym Komisję, podając uzasadnienie.
Jeśli Komisja przyjmuje wycofanie, powiadamiający przestaje podlegać wymogowi określonemu w ust. 3.
W przypadku gdy wycofanie zostało odrzucone, powiadamiający może w przeciągu 30 dni skierować wniosek do Komisji o wydanie decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 3 dyrektywy.
Decyzja podejmowana jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3 dyrektywy w celu nieobejmowania załącznikiem I lub załącznikiem IA do dyrektywy substancji czynnej, w odniesieniu do której powiadomienie zostało wycofane i w odniesieniu do której nie przyjęto żadnego innego powiadomienia ze skutkami określonymi w art. 6 ust. 3. niniejszego rozporządzenia.
W przypadku niezgodności z ust. 3 niniejszego artykułu w odniesieniu do dowolnego typu produktu decyzję można podjąć zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 3 dyrektywy ze skutkami określonymi w art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wprowadzania do obrotu substancji czynnej w innych typach produktów, zgodnie z załącznikiem V do dyrektywy.
Artykuł 5
Okazanie zainteresowania przez Państwa Członkowskie
1.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim wykaz wszystkich substancji czynnych, które zostały zidentyfikowane jako istniejące substancje czynne na podstawie art. 3 lub 4, wskazując te, w odniesieniu do których powiadomienie zostało przedłożone zgodnie z art. 4 ust. 1 i przyjęte przez Komisję.
2.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania wykazu określonego w ust. 1 i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zidentyfikować dodatkowe istniejące substancje czynne.
3.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania wykazu określonego w ust. 1 Państwa Członkowskie, indywidualnie lub zbiorowo, mogą okazać swoje zainteresowanie możliwym włączeniem do załącznika I lub załącznika IA do dyrektywy istniejącej substancji czynnej w typach produktów, gdzie ma ona zastosowanie, którą Państwo Członkowskie uznaje za podstawową, w szczególności dla ochrony zdrowia ludzkiego lub środowiska naturalnego i dla której nie zostało przyjęte przez Komisję żadne powiadomienie.
Przez wykazanie takiego zainteresowania Państwo Członkowskie uznaje się za zdolne do spełnienia obowiązków wnioskodawcy ustanowionych w dyrektywie, a substancja czynna bez powiadomienia określonego w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia jest włączana do wykazu określonego w art. 6 ust. 1 lit. b).
Artykuł 6
Skutki identyfikacji i powiadomienia
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3 dyrektywy przyjmuje się rozporządzenie zawierające:
a) pełny wykaz istniejących substancji czynnych wprowadzonych do obrotu do stosowania w produktach biobójczych, w odniesieniu do których to substancji przynajmniej jedna identyfikacja spełnia wymagania art. 3 ust. 1 lub art. 5 ust. 2 lub równoważne informacje przedłożone w powiadomieniu zgodnie z art. 4 ust. 1; oraz
b) pełny wykaz istniejących substancji wprowadzonych do obrotu, które mają zostać poddane przeglądowi w trakcie drugiej fazy programu przeglądu zawierającego istniejące substancje czynne;
i) dla których Komisja przyjęła przynajmniej jedno powiadomienie zgodnie z art. 4 ust. 1 lub art. 8 ust. 1; lub
ii) które Państwa Członkowskie wskazały zgodnie z art. 5 ust. 3; lub
iii) dla których, zgodnie z wskazaniami art. 8 ust. 3 lub 4, Państwa Członkowskie, osobno lub wspólnie, uzgodniły dostarczanie niezbędnych danych mających na celu przeprowadzenie oceny w odniesieniu do możliwego włączenia do załącznika IB do dyrektywy w drugiej fazie programu przeglądu.
Komisja udostępnia wykazy publicznie, wykorzystując do tego środki elektroniczne.
2. Bez uszczerbku dla art. 16 ust. 1, 2 lub 3 dyrektywy wszyscy producenci substancji czynnej zawartej w wykazie określonym w ust. 1 lit. b) oraz wszyscy formulatorzy produktów biobójczych zawierających tę substancję czynną mogą rozpocząć lub kontynuować wprowadzanie do obrotu substancji czynnej jako takiej lub w produktach biobójczych należących do typu lub typów, w odniesieniu do których Komisja przyjęła przynajmniej jedno powiadomienie.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3 dyrektywy przyjmuje się decyzje skierowane do Państw Członkowskich, stwierdzające, iż następujące substancje czynne nie są włączane do załącznika I, załącznika IA ani załącznika IB do dyrektywy w ramach programu przeglądu i że substancje te, same lub w produktach biobójczych, nie są dłużej wprowadzane do obrotu do celów biobójczych:
a) substancje czynne niewłączone do wykazu określonego w ust. 1 lit. b);
b) substancje czynne włączone do wykazu określonego w ust. 1 lit. b) w typach produktów, w odniesieniu do których Komisja nie przyjęła przynajmniej jednego powiadomienia.
Jednakże jeśli substancja czynna jest włączana do wykazu istniejących substancji czynnych określonego w ust. 1 lit. a), dopuszcza się rozsądny okres wycofania z obrotu, nie dłuższy niż trzy lata od daty, z którą decyzja określona w akapicie pierwszym staje się skuteczna.
4.
Następujące wnioski o włączenie istniejących substancji czynnych do załącznika I, załącznika IA lub załącznika IB do dyrektywy traktuje się tak, jakby substancje te nie były wprowadzone do obrotu w celu stosowania w produktach biobójczych przed dniem 14 maja 2000 r.:
a) wniosek o włączenie substancji czynnej nieobjętej wykazem określonym w ust. 1 lit. b);
b) wniosek o włączenie substancji czynnej w typach produktów innych niż te, w odniesieniu do których jest ona objęta wykazem określonym w ust. 1 lit. b).
Artykuł 7
Przedkładanie dokumentacji w celu włączenia substancji czynnych w niektórych typach produktów do załącznika I załącznika IA, załącznika IB dyrektywy
1. Istniejące substancje czynne typu 8 (środki do konserwacji drewna) i 14 (rodentycydy) zgodnie z załącznikiem V do dyrektywy, które znajdują się w wykazie określonym w art. 6 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia, włączane są do pierwszego wykazu istniejących substancji czynnych, który ma zostać poddany przeglądowi. Powiadamiający, których powiadomienia zostały przyjęte przez Komisję, zgodnie z art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, przedkładają pełną dokumentację zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy dotyczącą włączenia substancji czynnych w tych produktach do załącznika I, załącznika IA lub załącznika IB do dyrektywy. Dokumentacje, określone w art. 11 ust. 1 lit. a) ii) dyrektywy, obejmują reprezentatywne wykorzystania, w szczególności w odniesieniu do narażenia na działanie tych substancji czynnych ludzi i środowiska naturalnego.
2.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wniesienie z góry opłaty zgodnie z art. 25 dyrektywy, pokrywającej koszty prac wynikających z wymogu ustalonego w art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy dotyczącego przyjęcia dokumentacji, stanowiło część pełnej dokumentacji.
3.
W celu zminimalizowania, zarówno ilości przeprowadzanych badań na zwierzętach, jak i kosztów opracowywania pełnej dokumentacji, wnioskodawca może poprosić Państwa Członkowskie o poradę dotyczącą możliwości przyjęcia uzasadnień przedłożonych przez wnioskodawcę w celu odstąpienia od przeprowadzania niektórych badań.
Porada nie przesądza o wyniku przeglądu zgodnie z art. 11. ust. 1 lit. b) dyrektywy, w sprawie tego, czy dokumentacja może zostać uznana za pełną.
W celu dostarczenia informacji w sprawie kosztów związanych z zastosowaniem wymagań dyrektywy powiadamiający może przedłożyć właściwym władzom, razem z pełną dokumentacją, podział kosztów na odpowiednie działania i przeprowadzone badania.
Właściwe władze przedkładają te informacje Komisji, przedkładając sprawozdanie oceniające, określone w art. 11 ust. 2 dyrektywy.
Komisja obejmuje sprawozdaniem określonym w art. 18 ust. 5 dyrektywy informacje w sprawie kosztów związanych z opracowaniem pełnej dokumentacji razem z wszystkimi stosownymi zaleceniami odnoszącymi się do zmian wymagań dotyczących danych, w celu zapewnienia efektywności pod względem kosztów.
4.
W każdym przypadku, gdy kilku powiadamiających powiadamia o tej samej substancji czynnej, podejmują oni wszelkie racjonalne wysiłki w celu przedstawienia zbiorowej dokumentacji.
W przypadku gdy zbiorowa dokumentacja nie jest przedstawiana przez wszystkich powiadamiających, zainteresowanych tą substancją czynną, dokumentacja określa szczegółowo wysiłki włożone w celu zabezpieczenia ich uczestnictwa oraz powody, dla których nie uczestniczą w powiadomieniu.
5.
Właściwe władze wyznaczonego Państwa Członkowskiego otrzymują dokumentacje nie później niż w terminie 42 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja wyznacza Państwa Członkowskie, gdy zostanie ustalony wykaz określony w art. 6 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
6.
W rozsądnym okresie czasu, po otrzymaniu dokumentacji, a w każdym przypadku nie później niż w 45 miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie kończą działania określone w art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy dotyczące przyjęcia dokumentacji, do których zostały wyznaczone.
Jeśli pełna dokumentacja określona w ust. 1 nie jest otrzymywana w terminie określonym w ust. 5, wyznaczone Państwo Członkowskie informuje Komisję, podając przyczyny przedstawione przez powiadamiającego.
W wyjątkowych przypadkach i na podstawie sprawozdania wyznaczonego Państwa Członkowskiego może zostać ustalony nowy termin, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3 dyrektywy, w przypadku gdy powiadamiający wskazuje, że opóźnienie spowodowane było działaniem siły wyższej.
Jeśli, po upływie terminu, dokumentacja w sprawie istniejących substancji czynnych jest niepełna i nie przyjęto innej dokumentacji dotyczącej tej samej substancji czynnej w tym samym typie produktu, przyjmuje się decyzję, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3 dyrektywy, o niewłączeniu tej substancji czynnej do załącznika I ani załącznika IA do dyrektywy.
Artykuł 8
Substancje podstawowe
1.
Każda osoba pragnąca złożyć wniosek o włączenie istniejącej substancji czynnej do załącznika IB do dyrektywy dla jednego lub większej ilości szczególnych typów produktów powiadamia o tej substancji Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 1 i 2.
2.
Jeśli Komisja przyjmie powiadomienie, powiadamiający dostarcza Komisji wszystkie dane i informacje niezbędne do przeprowadzenia oceny istniejącej substancji czynnej w związku z możliwym włączeniem jej do załącznika IB do dyrektywy w drugiej fazie programu przeglądu.
Powiadamiający może wycofać swoje powiadomienie jedynie wtedy, gdy obiektywna zmiana założeń dotyczących powiadomienia uzasadnia to wycofanie.
Powiadamiający bez opóźnienia powiadamia Komisję, podając przyczyny.
Jeśli Komisja przyjmuje wycofanie, powiadamiający nie podlega dłużej wymogowi ustalonemu w akapicie pierwszym.
W przypadku gdy wycofanie zostało odrzucone, powiadamiający może w terminie 30 dni skierować do Komisji wniosek o wydanie decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 28 ust. 3 dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie mogą wskazać istniejące substancje czynne jako potencjalne substancje podstawowe do włączenia do załącznika IB do dyrektywy.
W tym celu, nie później niż przed upływem sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przedkładają Komisji swoje wskazania wraz z informacjami określonymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim wykaz potencjalnych substancji podstawowych, które zostały wskazane jako istniejące substancje podstawowe.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania takiego wykazu Państwa Członkowskie mogą wskazać następne istniejące substancje podstawowe zgodnie z wymaganiami ust. 3.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1897/2000
z dnia 7 września 2000 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie, dotyczące operacyjnej definicji bezrobocia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje,
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 577/98 powinny zostać ustalone definicje zmiennych i lista zasad formułowania pytań dotyczących statusu pracy.
(2) Międzynarodowa porównywalność statystyk dotyczących pracy wymaga, aby Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnoty mierzyły zatrudnienie i bezrobocie zgodnie z definicją zatrudnienia i bezrobocia Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP).
(3) Komisja potrzebuje porównywalnych wskaźników, aby monitorować i ocenić postęp będący skutkiem wykonywania Wytycznych w dziedzinie zatrudnienia [2];
(4) Wobec tego niezbędna jest wspólna definicja bezrobocia we wszystkich Państwach Członkowskich, połączona z większą harmonizacją kwestionariuszy badania sondażowego siły roboczej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Definicja bezrobocia jest określona w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Zasady formułowania pytań dotyczących statusu pracy są określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Pytania dotyczące statusu pracy do celów badania sondażowego siły roboczej Wspólnoty są zgodne z zasadami określonymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia i pozwalają na mierzenie bezrobocia według definicji określonej w załączniku I.
2.
Ustęp 1 może jednakże nie mieć zastosowania w czasie potrzebnym na dostosowanie badania sondażowego siły roboczej.
W takim przypadku Państwa Członkowskie dołączą do rezultatów badań próby siły roboczej Wspólnoty przekazanych do Eurostatu jasny opis odstępstw od definicji i zasad określonych w ust. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1900/2000
z dnia 7 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2342/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemów premii w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 11 ust. 5, art. 13 ust. 5, art. 20 oraz art. 50 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów płatności z tytułu ekstensyfikacji przewidzianych w art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1042/2000 [3], obsada zwierząt w gospodarstwie ma być ustalana na podstawie liczby sztuk bydła płci męskiej, krów i jałówek obecnych w gospodarstwie w ciągu danego roku kalendarzowego.
W przypadku choroby epizootycznej żadne zwierzę nie może opuścić jednostki produkcyjnej, jeżeli właściwe organy weterynaryjne zadecydują o zakazie wszelkiego przemieszczania się z jednostki produkcyjnej, z wyjątkiem przemieszczenia w celu uboju.
Takie zwierzęta są brane pod uwagę w celu określenia obsady zwierząt w gospodarstwie i producent mógłby dlatego zostać wykluczony z uprawnienia do płatności z tytułu ekstensyfikacji.
Aby nie karać solidnego producenta za okoliczności, które są od niego niezależne, począwszy od momentu wprowadzenia nowego systemu premii w celu określenia obsady zwierząt należy zastosować zryczałtowany współczynnik korygujący w odniesieniu do liczby jednostek żywego inwentarza zarejestrowanych w gospodarstwie w danym okresie, powiększonym o określoną liczbę dni, aby umożliwić zbyt zwierząt, pod warunkiem że producent wypełni niektóre zobowiązania i że zasada ekstensyfikacji nie będzie w inny sposób naruszona.
(2) Artykuł 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [4], zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 749/2000 [5] i art. 16 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [6], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [7], zawiera wyraz "dostępny" w odniesieniu do indywidualnej ilości referencyjnej mleka. Jednakże art. 32 ust. 8 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 zawiera wyraz "przyznany" w odniesieniu do tego samego kryterium. W celu przejrzystości prawnej należy stosować zawsze ten sam termin w odniesieniu do tego samego kryterium. Należy dlatego rozwiązać kwestię sformułowania, aby można było je stosować od momentu wprowadzenia nowego systemu premii.
(3) W ramach premii z tytułu uboju maksymalny termin sześciu miesięcy na złożenie wniosku o pomoc w odniesieniu do zwierząt gospodarskich, przewidziany w art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999, okazał się nieodpowiedni ze względu na problemy w zarządzaniu środkiem w pierwszym roku jego stosowania, związane z funkcjonowaniem skomputeryzowanej bazy danych. W konsekwencji w odniesieniu do zwierząt ubitych bądź wywiezionych w ciągu kilku pierwszych miesięcy 2000 r. należy umożliwić Państwom Członkowskim przedłużenie tego terminu, począwszy od momentu wprowadzenia nowego systemu premii oraz określić ostateczny termin tego przedłużenia.
(4) W odniesieniu do premii specjalnych, premii za krowy mamki oraz premii z tytułu uboju art. 41 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 przewiduje możliwość wypłaty producentom zaliczek określonego procentu kwoty pomocy.
Nie ma takiej możliwości w przypadku płatności dodatkowych, określonych w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
W celu ułatwienia prawidłowego zarządzania wypłatą tych kwot należy pozwolić Państwom Członkowskim na wypłatę maksymalnych zaliczek na poczet płatności dodatkowych.
(5) Artykuł 43 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999 ustanawia zasadę stosowaną przy przeliczaniu na walutę krajową kwot premii i płatności z tytułu ekstensyfikacji.
W celu przejrzystości i spójności w księgowaniu płatności dodatkowych w budżecie należy również stosować do nich tę zasadę.
(6) Liczba krów mlecznych uprawnionych do płatności z tytułu ekstensyfikacji na korzyść producentów, których gospodarstwa znajdują się na obszarach górskich, jak przewidziano w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, jest określona w art. 32 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 2342/1999. Na podstawie tego artykułu liczba ta odpowiada liczbie krów mlecznych niezbędnej do wyprodukowania indywidualnej ilości referencyjnej przyznanej producentowi dnia 31 marca poprzedzającego rozpoczęcie dwunastomiesięcznego okresu stosowania systemu dodatkowej opłaty rozpoczynającego się w danym roku kalendarzowym. Producenci zlokalizowani na obszarach górskich, którzy posiadają zarówno krowy mleczne uprawnione do płatności z tytułu ekstensyfikacji, jak i zwierzęta uprawnione do innych płatności bezpośrednich, mogą być zmuszeni do odnoszenia się do dwóch różnych dat przy określaniu indywidualnych ilości referencyjnych. W takim przypadku należy ustanowić szczególne środki zgodnie z art. 50 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w celu uproszczenia zarządzania tym systemem i jego stosowania przez takich producentów. Zainteresowane Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość, tak jak to już przewidziano w art. 44a rozporządzenia (WE) nr 2342/1999, w razie innych okoliczności wyznaczyć datę 1 kwietnia dniem spełnienia wymogu dotyczącego liczby krów mlecznych niezbędnej do wyprodukowania indywidualnej ilości referencyjnej przyznanej producentowi. Środek ten stosuje się od 2001 r. do końca 2004 r., rzeczywistego terminu stosowania płatności bezpośrednich w sektorze mleka i przetworów mlecznych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2342/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 32:
1) Ustęp 8 lit. a) wyrazy "przyznaną producentowi" zastępuje się wyrazami "dostępną dla producenta".
2) Dodaje się ustęp w brzmieniu:
"11.
W przypadku gdy właściwe organy weterynaryjne zadecydują, że żadne zwierzę nie może opuścić jednostki produkcyjnej, chyba że do celów uboju, liczba jednostek żywego inwentarza zarejestrowana w gospodarstwie zostaje pomnożona przez współczynnik 0,8 do celów zastosowania niniejszego artykułu.
Środek ten jest ograniczony do okresu, powiększonego o 20 dni, w którym stosuje się powyższą decyzję, pod warunkiem że producent pisemnie poinformował właściwy organ w ciągu 10 dni roboczych od podjęcia decyzji o obecności danych zwierząt i że podjął wszelkie niezbędne środki w celu uniknięcia i/lub ograniczenia wystąpienia choroby epizootycznej.".
2.
W art. 35 ust. 1 na końcu akapitu drugiego dodaje się, co następuje:
"W odniesieniu do roku 2000 r. Państwa Członkowskie mogą zadecydować w odniesieniu do zwierząt przeznaczonych na ubój bądź wywiezionych w pierwszym kwartale, aby termin wyznaczony do składania wniosków o dopłaty był przedłużony najpóźniej do dnia 30 września 2000 r.".
3.
W art. 41:
1) Ustęp 1 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Ponadto na podstawie kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu Państwa Członkowskie mogą zadecydować o wypłaceniu producentom zaliczek maksymalnie do 60 % kwoty płatności dodatkowych, określonych w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.".
2) Ustęp 1 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Zaliczki nie mogą być wypłacone przed dniem 16 października roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego składane są wnioski o premie lub przyznawana jest płatność dodatkowa.".
3) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ostateczna płatność premii lub płatności dodatkowej stanowi kwotę równą różnicy między zaliczką i kwotą premii lub płatności dodatkowej, do której producent jest uprawniony.".
4.
Artykuł 43 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 43
Przeliczanie na walutę krajową
Przeliczanie na walutę krajową kwoty premii, płatności z tytułu ekstensyfiakcji i płatności dodatkowych przeprowadza się zgodnie ze średnią, obliczoną pro rata temporis, kursów walutowych stosowanych w miesiącu grudniu poprzedzającym rok przydziału ustalony zgodnie z art. 42.".
5.
W art. 44a:
1) Wyrazy
"oraz art. 31 ust. 2 lit. a)"
otrzymują brzmienie:
"art. 31 ust. 2 lit. a) oraz art. 32 ust. 8 lit. a)".
2) Dodaje się tiret trzecie w brzmieniu:
"— liczby krów mlecznych w celu przyznania płatności z tytułu ekstensyfikacji w odniesieniu do krów mlecznych utrzymywanych w gospodarstwach znajdujących się na obszarach górskich.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1901/2000
z dnia 7 września 2000 r.
ustanawiające niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3330/91 w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1624/2000 [2], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3046/92 [3] ustanawiające przepisy w celu wykonania oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3330/91, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2535/98 [4], było wielokrotnie zmieniane w istotnych kwestiach.
(2) Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2256/92 [5], (WE) nr 1125/94 [6], (WE) nr 2820/94 [7] ustanawiają dodatkowe przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 3330/91 dotyczącego w szczególności progów statystycznych, terminów przekazywania wyników oraz wartości progów dla pojedynczych transakcji w kontekście danych statystycznych odnoszących się do handlu między Państwami Członkowskimi.
(3) W przypadku dalszych zmian w rozporządzeniu (EWG) nr 3046/92 należy ustanowić odpowiednie przepisy w taki sposób, aby zmniejszyć obciążenia przedsiębiorstw i administracji, na które niekorzystnie wpłynęły przepisy tych rozporządzeń.
(4) W celu ustalenia danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi obszar stosowania systemu Intrastat powinien być precyzyjnie zdefiniowany w odniesieniu do towarów, które będą włączone, jak i do towarów, które będą wyłączone z systemu.
(5) Należy ustalić termin, od którego podmioty gospodarcze wewnątrz Wspólnoty będą faktycznie zobowiązane do przekazywania informacji, oraz określić zakres zobowiązań strony trzeciej, której strona odpowiedzialna za dostarczanie informacji może przekazać to zadanie.
(6) Należy szczegółowo określić pewne zasady, których muszą przestrzegać zainteresowane służby, w szczególności w celu zapewnienia wydajnego zarządzania rejestrami podmiotów gospodarczych wewnątrz Wspólnoty.
(7) Kluczowy element systemu Intrastat polega na wykorzystaniu informacji o podatku od wartości dodanej w transakcjach wewnątrz Wspólnoty.
W celu zapewnienia możliwości sprawdzenia, czy dane statystyczne są wyczerpujące, należy ściśle określić zakres informacji, które mogą być przekazywane między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich, odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej oraz władzami odpowiedzialnymi za sporządzanie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi.
(8) Należy możliwie najbardziej złagodzić obciążenia podmiotów gospodarczych wewnątrz Wspólnoty, poprzez zwolnienie ich z obowiązków statystycznych lub uproszczenie procedur.
Takie zmniejszenie obciążeń musi być ograniczone jedynie wymogami odpowiedniej jakości danych statystycznych, które w związku z tym muszą zostać określone.
Wszystkie Państwa Członkowskie muszą posiadać instrumenty niezbędne dla zapewnienia jakości, biorąc pod uwagę ich własne struktury gospodarcze i handlowe.
(9) Należy określić sposób, w jaki oblicza się progi stosowane do niektórych danych.
Do celów procedury statystycznej informacje te muszą się różnić od procedury stosowanej przy deklaracjach statystycznych i podatkowych.
(10) Niezależnie od istnienia progów statystycznych istnieją strony odpowiedzialne za dostarczenie informacji dokonujące dużej ilości transakcji o niskiej wartości, które są zobowiązane do ich przekazywania w najdrobniejszych szczegółach, co stanowi obciążenie zupełnie nieproporcjonalne do użyteczności informacji otrzymanych w ten sposób.
Niezbędne jest zmniejszenie tego obciążenia.
(11) Należy stworzyć wykaz towarów, które mają być wyłączone ze sprawozdań statystycznych dotyczących handlu towarami.
(12) Należy bardziej szczegółowo określić dane, które powinny być zgłaszane, oraz uzgodnienia dotyczące zgłaszania tych danych.
(13) Wśród jednostek ilości wyrażona w kilogramach masa netto jest głównym wskaźnikiem i w zasadzie powinna być wymieniana dla każdego typu towarów. Jednakże dla niektórych produktów nie jest to najbardziej właściwa jednostka miary.
Dlatego strona odpowiedzialna za dostarczenie informacji powinna być w takich przypadkach zwolniona z obowiązku podawania masy netto.
(14) Szczególne przepływy towarów mogą mieć istotny udział w statystykach dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi.
Brak zharmonizowanych przepisów na poziomie wspólnotowym niekorzystnie wpływa na porównywalność danych statystycznych między Państwami Członkowskimi.
Tam, gdzie jest to możliwe, należy usprawnić harmonizację ustawodawstwa statystycznego w dziedzinie szczególnych przepływów przez dostosowanie do odpowiednich zaleceń międzynarodowych.
(15) W celu zapewnienia, aby wspólnotowe dane statystyczne dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi opracowywane były regularnie i w rozsądnym czasie, Państwa Członkowskie muszą przekazywać swoje wyniki zgodnie ze wspólnym harmonogramem.
Należy dokonać rozróżnienia między wynikami ogólnymi a szczegółowymi, aby zapewnić optymalne zaspokojenie potrzeb użytkowników i wziąć pod uwagę wymagania dotyczące zbierania i przetwarzania danych.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki odnoszącej się do Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
USTALENIA OGÓLNE
Artykuł 1
W celu stworzenia statystyki dotyczącej handlu towarami między Państwami Członkowskimi Wspólnota i jej Państwa Członkowskie stosują rozporządzenie (EWG) nr 3330/91, zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym", zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
System Intrastat stosuje się również do produktów określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG [8], niezależnie od formy i treści dokumentów im towarzyszących, jeżeli następuje ich przepływ między terytoriami Państw Członkowskich.
Artykuł 3
1.
System Intrastat nie stosuje się do:
a) towarów umieszczonych lub otrzymanych w ramach procedury celnej uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) lub procedury przetwarzania pod kontrolą celną;
b) towarów znajdujących się w obrocie między częściami terytorium statystycznego Wspólnoty, z których przynajmniej jedna nie jest częścią terytorium Wspólnoty, zgodnie z dyrektywą Rady nr 77/388/EWG [9].
Jednakże bez uszczerbku dla przepisów celnych przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do tych towarów, z wyjątkiem art. 2, 4, 5, 8-20, art. 24 ust. 1, 2 (oprócz tiret trzeciego), 3 i 4 oraz art. 28, 29, 30 i 47.
2.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za zbieranie danych dotyczących towarów określonych w ust. 1 na podstawie procedur celnych stosowanych do takich towarów.
3.
Jeżeli niedostępna jest kopia statystyczna jednolitego dokumentu administracyjnego zawierającego dane wyszczególnione w art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego, wówczas przynajmniej raz w miesiącu służby celne przesyłają odpowiednim służbom statystycznym okresowy wykaz tych samych danych, sporządzony według typu towarów, zgodnie z ustaleniami wspomnianych służb.
ROZDZIAŁ 2
DOSTAWCY INFORMACJI ORAZ REJESTRY
Artykuł 4
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna prowadząca działania wewnątrz Wspólnoty po raz pierwszy, bez względu na to, czy towary są odbierane, czy też wysyłane, jest odpowiedzialna za przekazanie niezbędnych informacji w rozumieniu art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
2.
Strona określona w ust. 1 przekazuje dane o swoich działaniach wewnątrz Wspólnoty w deklaracjach okresowych określonych w art. 13 rozporządzenia podstawowego od miesiąca, w którym próg asymilacji zostanie przekroczony, zgodnie z przepisami dotyczącymi tego progu, które zaczynają być do niego stosowane.
3.
Jeśli numer rejestracji podatkowej VAT strony odpowiedzialnej za przekazywanie informacji jest zmieniany w wyniku zmiany prawa własności, nazwy, adresu, statusu prawnego lub zaistnienia podobnej zmiany, która nie wpłynie w znacznym stopniu na jej działania wewnątrz Wspólnoty, zasada określona w ust. 1 nie musi być stosowana wobec danej strony w momencie zaistnienia zmiany.
Będzie ona nadal podlegać zobowiązaniom statystycznym, którym podlegała przed zmianą.
Artykuł 5
1.
Strona trzecia określona w art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zwana jest dalej "zgłaszającą stroną trzecią".
2.
Zgłaszająca strona trzecia dostarcza właściwym służbom krajowym następujące informacje:
a) zgodnie z art. 6 ust. 1 informacje niezbędne do:
- ustalenia swojej tożsamości,
- ustalenia tożsamości każdej ze stron odpowiedzialnych za dostarczanie informacji, które powierzyły jej to zadanie;
b) dla każdej ze stron odpowiedzialnych za dostarczanie informacji — dane wymagane zgodnie z rozporządzeniem podstawowym i podczas jego wykonywania.
Artykuł 6
1.
Informacje niezbędne do ustalenia tożsamości podmiotu gospodarczego wewnątrz Wspólnoty w rozumieniu art. 10 rozporządzenia podstawowego to:
- pełne nazwisko osoby lub pełna nazwa przedsiębiorstwa,
- pełny adres wraz z kodem pocztowym,
- w okolicznościach ustanowionych w art. 10 ust. 6 rozporządzenia podstawowego — numer rejestracji podatkowej VAT.
Jednakże służby statystyczne określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego mogą zrezygnować z jednej lub więcej z wyżej wymienionych informacji lub w okolicznościach określonych przez te służby zwolnić podmioty gospodarcze działające wewnątrz Wspólnoty z podania tych informacji.
W Państwach Członkowskich określonych w art. 10 ust. 3 rozporządzenia podstawowego informacje służące do ustalenia tożsamości podmiotu gospodarczego wewnątrz Wspólnoty są przekazane wyżej wymienionym służbom statystycznym przez władze podatkowe określone we wspomnianym artykule, w momencie gdy są dostępne dla tych ostatnich, pod warunkiem że umowa między tymi służbami nie stanowi inaczej.
2.
Minimalny wykaz danych, które należy wpisać do rejestru podmiotów gospodarczych wewnątrz Wspólnoty w rozumieniu art. 10 rozporządzenia podstawowego dla każdego podmiotu gospodarczego wewnątrz Wspólnoty, zawiera:
a) rok i miesiąc wpisania do rejestru;
b) informacje niezbędne do określenia tożsamości podmiotu ustanowione w ust. 1;
c) gdzie stosowne, informacje, czy odpowiedzialnym za dostarczenie informacji zarówno w chwili wysyłki, jak i odbioru jest podmiot gospodarczy, czy zgłaszająca strona trzecia;
d) w przypadku strony odpowiedzialnej za dostarczanie informacji — łączną wartość jej miesięcznej działalności wewnątrz Wspólnoty według miesięcy i według obrotów, wraz z wartością określoną w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Jednakże te informacje nie muszą być wykazywane, jeżeli kontrola informacji rejestrowanych jako dane statystyczne z wykorzystaniem informacji określonych w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego oraz funkcjonowanie progów statystycznych określonych w art. 28 wspomnianego rozporządzenia są organizowane niezależnie od zarządzania rejestrem podmiotów gospodarczych wewnątrz Wspólnoty.
Właściwe służby krajowe mogą wpisywać do rejestru inne dane, zgodnie ze swoimi wymaganiami.
Artykuł 7
W celu wykonania art. 10 ust. 6 rozporządzenia podstawowego za uzasadniony wyjątek może być uznany przypadek, w którym odpowiedzialność za informacje dotyczące danych działań nie spoczywa na podmiocie gospodarczym jako osobie prawnej per se, ale na części składowej tego podmiotu, takiej jak filia, branżowa jednostka działalności lub jednostka lokalna.
Artykuł 8
1.
W wykazach określonych w art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego odpowiedzialne władze podatkowe wymieniają podmioty gospodarcze wewnątrz Wspólnoty, które w wyniku podziału, łączenia się lub zaprzestania działalności w okresie objętym przeglądem nie będą figurować we wspomnianych wykazach.
2.
Dostarczenie informacji o charakterze podatkowym, określonych w art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, przez władze administracyjne Państwa Członkowskiego odpowiedzialne za stosowanie przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej dla służb w tym Państwie Członkowskim odpowiedzialnych za sporządzanie statystyk dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi ogranicza się do informacji, które podlegający podatkowi VAT są zobowiązani dostarczyć, zgodnie z art. 22 dyrektywy 77/388/EWG.
Artykuł 9
1.
Strona odpowiedzialna za dostarczanie informacji przekazuje dane wymagane przez rozporządzenie podstawowe i jego przepisy wykonawcze:
a) zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;
b) bezpośrednio do właściwych służb krajowych lub poprzez biura zajmujące się zbieraniem danych, które Państwa Członkowskie powołały w tym celu lub do innych celów statystycznych lub administracyjnych;
c) dla danego okresu odniesienia — według własnego uznania:
- poprzez pojedynczą deklarację, w terminie, który właściwe służby krajowe ustalają w swoich zaleceniach dla stron odpowiedzialnych za dostarczanie informacji,
- lub poprzez kilka deklaracji częściowych. W tym przypadku właściwe służby krajowe mogą wymagać uzgodnienia co do częstotliwości oraz terminów przekazywania, z tym że ostatnią deklarację częściową należy przekazać w terminie określonym w pierwszym tiret powyżej.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji, która korzysta z prawa zwolnienia w wyniku stosowania progu asymilacji przewidzianego w art. 28 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, musi w trakcie przekazywania informacji stosować się tylko do przepisów odpowiedzialnych władz podatkowych.
3.
Na podstawie art. 34 rozporządzenia podstawowego przepisy niniejszego artykułu dotyczące okresowości deklaracji nie stanowią przeszkody dla zawarcia umowy o dostarczaniu danych w czasie rzeczywistym, w przypadku gdy dane te są przekazywane elektronicznie.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 powyżej w Państwach Członkowskich, w których okresowa deklaracja statystyczna jest taka sama jak okresowa deklaracja podatkowa, przepisy odnoszące się do przekazywania deklaracji statystycznej zostaną określone zgodnie ze wspólnotowymi lub krajowymi regulacjami podatkowymi.
ROZDZIAŁ 3
PROGI STATYSTYCZNE I ZWOLNIENIA
Sekcja 1
Ogólne funkcjonowanie progów
Artykuł 10
Państwa Członkowskie corocznie ustalają progi asymilacji i uproszczenia określone w art. 28 rozporządzenia podstawowego.
Podczas ustalania tych progów państwa zapewniają, że po pierwsze, spełniają one wymogi jakości ustanowione w niniejszym rozdziale, po drugie zaś w pełni wykorzystują wynikające stąd możliwości zmniejszenia obciążeń podmiotów gospodarczych wewnątrz Wspólnoty.
Artykuł 11
Do celów niniejszej sekcji:
a) "błąd" oznacza różnicę między wynikami uzyskanymi przy zastosowaniu i bez zastosowania progów określonych w art. 10.
Jeżeli do otrzymanych wyników następujących po zastosowaniu progów stosuje się procedurę korygującą, błąd oblicza się w stosunku do skorygowanych wyników;
b) "łączna wartość" oznacza do celów dostosowania progów wartość towarów wychodzących lub przychodzących, obliczoną przez podmioty gospodarcze wewnątrz Wspólnoty w okresie 12 miesięcy, innych niż te, które są wyłączone na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego;
c) "pokrycie" oznacza, w odniesieniu do danej wartości łącznej, proporcjonalną wartość towarów wychodzących bądź przychodzących, obliczoną przez podmioty gospodarcze wewnątrz Wspólnoty, które znajdują się powyżej progu asymilacji.
Artykuł 12
1.
Ustalone przez Państwa Członkowskie progi asymilacji spełniają następujące wymogi jakości:
a) Wyniki według kategorii towarów
Każde Państwo Członkowskie zapewni, aby błąd w wartościach rocznych nie przekraczał 5 % dla 90 % ośmiocyfrowych podpozycji Nomenklatury Scalonej, co oznacza 0,005 % lub więcej łącznej wartości jego wychodzących lub przychodzących towarów.
Jednakże każde Państwo Członkowskie może podnieść wymogi jakości do punktu, w którym błąd w wartościach rocznych nie przekracza 5 % dla 90 % ośmiocyfrowych podpozycji Nomenklatury Scalonej, co stanowi 0,001 % lub więcej łącznej wartości jego wychodzących lub przychodzących towarów.
b) Wyniki według państwa partnerskiego
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby w wartościach rocznych jego wyników według państwa partnerskiego, z wyjątkiem krajów, które odpowiadają za mniej niż 3 % łącznej wartości przychodzących lub wychodzących towarów, błąd nie przekroczył 1 %.
2.
Jeżeli udział Państwa Członkowskiego w łącznej wartości wychodzących lub przychodzących towarów we Wspólnocie jest mniejszy niż 3 %, to Państwo Członkowskie może odejść od wymogów jakości, ustanowionych w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy.
W takich przypadkach wartości udziału 90 % i 0,005 % zastępuje się odpowiednio przez 70 % i 0,01 %.
3.
W celu spełnienia ustanowionych w ust. 1 i 2 wymogów jakości Państwa Członkowskie przyjmują za podstawę obliczenia swoich progów wyniki handlu z innymi Państwami Członkowskimi dla 12-miesięcznych okresów poprzedzających wprowadzenie progów.
Dla Państw Członkowskich, które nie są w stanie dokonać takich obliczeń, ponieważ wyniki są niekompletne, progi asymilacji ustala się na poziomie nie niższym niż najniższy i nie wyższym niż najwyższy próg ustalony przez pozostałe Państwa Członkowskie.
Niniejszy przepis nie jest wiążący dla Państw Członkowskich, które są spod niego wyłączone na podstawie ust. 2.
4.
Jeżeli dla pewnych grup towarów zastosowanie progów obliczonych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu daje wyniki, które mutatis mutandis nie spełniają wymogów jakości, ustanowionych w ust. 1 i 2 i jeżeli progi te nie mogą być obniżone bez zmniejszenia obciążeń gwarantowanych podmiotom wewnątrz Wspólnoty przez art. 10, z inicjatywy Komisji lub na wniosek Państwa Członkowskiego mogą zostać podjęte właściwe środki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 13
1.
W celu wprowadzenia progów uproszczenia Państwa Członkowskie mogą je ustalić:
- na poziomach powyżej 100000 EUR w zastosowaniu art. 28 ust. 9 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego, pod warunkiem zapewnienia, że przynajmniej 95 % łącznej wartości ich towarów wychodzących lub przychodzących obejmuje okresową deklarację, zawierającą wszystkie informacje wymagane na mocy art. 23 rozporządzenia podstawowego,
- jeżeli na poziomach poniżej 100000 EUR są one zwolnione na mocy art. 12 ust. 2, w zastosowaniu art. 28 ust. 9 akapit drugi rozporządzenia podstawowego tak, aby zapewnić, żeby przynajmniej 95 % łącznej wartości ich wychodzących lub przychodzących towarów obejmowało okresowe deklaracje, zawierające wszystkie informacje wymagane na mocy art. 23 rozporządzenia podstawowego.
2.
Strona odpowiedzialna za dostarczenie informacji, zgodnie z uproszczonymi zasadami art. 28 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, wpisuje w deklaracji maksymalnie dziesięć najbardziej właściwych podpozycji Nomenklatury Scalonej, które są najważniejsze ze względu na wartość w okresie objętym w deklaracji.
Dlapozostałych produktów stosuje się kod 99500000.
Artykuł 14
1.
Dla dostosowania progów asymilacji wymogi jakości wyszczególnione w art. 12 uważa się za spełnione, jeżeli pokrycie utrzymuje się na poziomie uzyskanym w momencie wprowadzenia progów.
2.
Warunek ustanowiony w ust. 1 jest spełniony, jeżeli Państwa Członkowskie:
a) obliczają swoje progi dla lat następujących po roku bieżącym na podstawie najnowszych dostępnych wyników swojego handlu z innymi Państwami Członkowskimi przez okres 12 miesięcy, oraz
b) ustalają swoje progi na poziomie, który pozwala na takie samo pokrycie w okresie określonym w ten sposób, jak dla okresu użytego jako podstawa dla obliczenia ich progów na rok bieżący.
Aby spełnić ten warunek, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, jeżeli stosują inną metodę.
3.
Państwa Członkowskie mogą obniżyć swoje pokrycie, pod warunkiem że ustanowione w art. 12 wymogi jakości są nadal spełniane.
4.
Państwa Członkowskie obliczają corocznie dostosowanie do swoich progów asymilacji.
Progi są dostosowane, jeżeli dostosowanie pociąga za sobą zmianę stanowiącą co najmniej 10 % wartości progów na rok bieżący.
Artykuł 15
1.
Dla dostosowania progów uproszczenia Państwa Członkowskie, które je ustalają:
- na poziomach wyższych niż wartości ustanowione w art. 28 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, zapewniają, że warunki ustanowione w art. 13 ust. 1 tiret pierwsze tego rozporządzenia są spełnione,
- na poziomach poniżej tych wartości, ponieważ są wyłączone na podstawie art. 12 ust. 2 powyżej, zapewniają, że zastosowały limit ustanowiony w art. 13 tiret drugie niniejszego rozporządzenia.
2. W celu zapewnienia spełnienia warunku określonego w art. 13 ust. 1 tiret pierwsze lub też limitu określonego w art. 13 ust. 1 tiret drugie wystarczy, aby Państwa Członkowskie obliczały dostosowanie progów uproszczenia, stosując metodę ustanowioną w art. 14 ust. 2 dla dostosowania asymilacji. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, jeżeli stosują inną metodę.
Artykuł 16
Informacje odnoszące się do dostosowania progów asymilacji i uproszczenia publikowane są najpóźniej do 31 października roku poprzedniego.
Artykuł 17
1.
Strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji są zwolnione ze swoich zobowiązań w stopniu, na który pozwala zastosowanie progów asymilacji i uproszczenia ustanowionych na dany rok, o ile nie przekroczyły one tych progów w roku poprzednim.
2.
Dla każdego progu statystycznego przyjęte przepisy stosuje się przez cały rok.
Jednakże jeżeli wartość transakcji wewnątrz Wspólnoty, dokonanych przez stronę odpowiedzialną za dostarczanie informacji w jakimś momencie w ciągu roku przekroczy próg mający do niego zastosowanie, dostarcza ona wówczas informacji dotyczących jej transakcji wewnątrz Wspólnoty, począwszy od miesiąca, w którym ten próg został przekroczony, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do progu, który zaczyna być stosowany.
Jeżeli niniejszy przepis dotyczy przekazania okresowych deklaracji określonych w art. 13 rozporządzenia podstawowego, Państwa Członkowskie ustanawiają termin przekazania tych deklaracji zgodnie z ich poszczególnymi uzgodnieniami administracyjnymi.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie co najmniej dwa tygodnie przed publikacją przekazują Komisji informacje dotyczące obliczonych progów.
Na żądanie Komisji przekazują także informacje niezbędne do oceny tych progów, zarówno za okres, który stanowi podstawę tych wyliczeń, jak i za dany rok kalendarzowy.
Sekcja 2
Szczególne progi i zwolnienia
Artykuł 19
W celu wykonania art. 24 ust. 3 niniejszego rozporządzenia oraz art. 23 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Państwa Członkowskie ustalają odrębne wartości progów dla towarów przychodzących i wychodzących, tak aby przynajmniej 95 % dostawców informacji było zwolnionych z wymogu dostarczania danych na temat "wartości statystycznej", "warunków dostawy", "rodzaju transportu" oraz "procedury statystycznej".
W przypadku "wartości statystycznej" Państwa Członkowskie zapewniają, że przynajmniej 70 % łącznej wartości ich towarów wychodzących i przychodzących objęte jest "wartością statystyczną".
Limit 95 % dostawców informacji można obniżyć do 90 %, jeżeli wskaźnik pokrycia 70 % łącznej wartości towarów wychodzących i przychodzących nie został osiągnięty.
Państwa Członkowskie obliczają te limity na podstawie ostatnich dostępnych wyników handlu z pozostałymi Państwami Członkowskimi z okresu 12 miesięcy.
Informacja dotycząca wprowadzenia tych progów publikowana jest najpóźniej do dnia 31 października 2000 r.
Państwa Członkowskie mogą dostosować swoje progi każdego roku kalendarzowego, pod warunkiem że nadal będzie spełniany wymóg jakości ustanowiony w niniejszym artykule.
Zainteresowane Państwa Członkowskie publikują informacje dotyczące dostosowania progów najpóźniej do 31 października roku poprzedniego.
Artykuł 20
1.
Wartość progu dla pojedynczych transakcji można zastosować na warunkach określonych w ust. 2 i 3.
Bez uszczerbku dla ust. 2 próg ten daje stronom odpowiedzialnym za dostarczanie informacji możliwość wpisania pod ogólną pozycją Nomenklatury Scalonej wszystkich transakcji, których wartość jest niższa od tego progu; w tym przypadku zastosowanie art. 23 rozporządzenia podstawowego ogranicza się do dostarczenia następujących danych:
- w przypadku odbioru towarów — Państwo Członkowskie wysyłki,
- w przypadku wysyłki towarów — Państwo Członkowskie przeznaczenia,
- wartość towarów.
Ogólna pozycja określona w ust. 1 określana jest kodem CN 99500000.
Do celów niniejszego artykułu "transakcja" oznacza każdą operację opisaną w art. 25 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
Próg dla każdej transakcji wynosi 100 EUR.
2.
W kontekście niniejszego artykułu Państwa Członkowskie mogą odmówić lub ograniczyć zastosowanie wariantu przewidzianego w ust. 1, gdy uznają, że cel utrzymania zadowalającej jakości informacji statystycznych ma pierwszeństwo nad celowością zmniejszenia obciążeń wynikających z przekazywania informacji.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od stron odpowiedzialnych za dostarczanie informacji, by zwracały się do krajowych służb odpowiedzialnych za sporządzanie statystyk dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi z wyprzedzeniem, aby pozwolić na zastosowanie wariantu określonego w ust. 1.
4.
Państwo Członkowskie przekazuje na żądanie Komisji informacje niezbędne do monitorowania stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Dane odnoszące się do towarów wymienionych w załączniku I są wyłączone z zestawienia, a w konsekwencji, na mocy art. 25 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, z gromadzenia.
ROZDZIAŁ 4
DANE STATYSTYCZNE
Artykuł 22
Na nośnikach informacji Państwa Członkowskie, których statystyczne terytorium jest opisywane w nomenklaturze krajów, przyjmowanej corocznie zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 [10], oznaczone są następującymi kodami:
Belgia _BAR_ BE lub 017 _BAR_
Dania _BAR_ DK lub 008 _BAR_
Niemcy _BAR_ DE lub 004 _BAR_
Grecja _BAR_ GR lub 009 _BAR_
Hiszpania _BAR_ ES lub 011 _BAR_
Francja _BAR_ FR lub 001 _BAR_
Irlandia _BAR_ IE lub 007 _BAR_
Włochy _BAR_ IT lub 005 _BAR_
Luksemburg _BAR_ LU lub 018 _BAR_
Niderlandy _BAR_ NL lub 003 _BAR_
Austria _BAR_ AT lub 038 _BAR_
Portugalia _BAR_ PT lub 010 _BAR_
Finlandia _BAR_ FI lub 032 _BAR_
Szwecja _BAR_ SE lub 030 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ GB lub 006 _BAR_
Artykuł 23
W przypadku gdy ilość towarów, które mają zostać wymienione na nośniku danych, jest określona:
a) "masa netto" oznacza rzeczywistą masę towaru bez jakiegokolwiek opakowania.
Podaje się ją w kilogramach.
Jednakże specyfikacja masy netto dla podpozycji Nomenklatury Scalonej wymienionych w załączniku II jest fakultatywna dla stron odpowiedzialnych za dostarczanie informacji.
W celu powiadomienia strony odpowiedzialnej za dostarczanie informacji o ewentualnych uaktualnieniach załącznika, wynikających z corocznych zmian w Nomenklaturze Scalonej, nota wyjaśniająca będzie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria C);
b) "dodatkowe jednostki" oznaczają jednostki ilości, inne niż jednostki pomiaru masy wyrażone w kilogramach.
Należy je wyszczególnić zgodnie z informacją określoną w aktualnej wersji Nomenklatury Scalonej, obok odpowiednich podpozycji, których wykaz znajduje się w części I "Przepisy wstępne" wspomnianej nomenklatury.
Artykuł 24
1.
Wartość towarów określonych w art. 23 ust. 1 lit. d) rozporządzenia podstawowego przekazywana jest na nośnikach informacji statystycznych na warunkach określonych w ust. 2 i 3.
2.
Wartość towarów, którą należy wymienić w polu "zafakturowana kwota" na nośniku informacji statystycznych, jest podstawą opodatkowania ustaloną do celów podatkowych zgodnie z dyrektywą 77/388/EWG.
Jednakże dla produktów podlegających podatkowi akcyzowemu kwotę tych należności należy wyłączyć z wartości towarów.
W każdym przypadku gdy podstawa opodatkowania nie musi być zadeklarowana do celów podatkowych, wartość towarów, o której należy powiadomić, odpowiada zafakturowanej wartości, bez podatku VAT, lub, gdy jest to niemożliwe, kwocie, która byłaby zafakturowana w przypadku dowolnej sprzedaży lub kupna.
W przypadku pracy na podstawie umowy wartość towarów, o której należy powiadomić w celu i po przeprowadzeniu operacji, jest łączną kwotą, jaka ma być zafakturowana w razie dowolnej sprzedaży lub kupna.
3.
Dostawcy informacji, których roczne wpływy lub wysyłki przekraczają limity ustalone dla każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 19, informują również o określonej w ust. 5 statystycznej wartości towarów w polu przeznaczonym do tego celu na nośniku informacji statystycznych.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3 Państwa Członkowskie mogą zwolnić dostawców informacji od informowania o statystycznej wartości towarów.
W tym przypadku zainteresowane Państwa Członkowskie obliczają statystyczną wartość towarów, jak określono w ust. 5, według rodzaju towarów.
5.
Wartość statystyczna oparta jest na towarach, o których informują dostawcy informacji w zastosowaniu ust. 2.
Składają się na nią jedynie koszty dodatkowe, takie jak koszty transportu czy ubezpieczenia odnoszące się do części trasy, która:
- dla wysyłek — leży w granicach statystycznego terytorium Państwa Członkowskiego wysyłki,
- dla odbiorów — leży poza granicami statystycznego terytorium Państwa Członkowskiego odbioru.
6.
Określona w poprzednich ustępach wartość towarów jest wyrażana w walucie krajowej, gdzie zastosowany jest kurs walutowy:
- stosowany dla określenia podstawy opodatkowania do celów podatkowych, jeżeli taka jest ustalona,
- w przeciwnym razie oficjalny kurs walutowy w momencie wypełniania deklaracji lub mający zastosowanie do obliczania wartości do celów celnych, w przypadku braku przepisów szczególnych przyjmowanych przez Państwa Członkowskie.
7.
Zgodnie z art. 26 rozporządzenia podstawowego wartość towarów podana w wynikach, które zostaną przekazane Komisji, jest wartością statystyczną określoną w ust. 5.
8.
Państwa Członkowskie na żądanie Komisji dostarczają jej informacje, które pozwalają ocenić stosowanie ust. 3.
Artykuł 25
1.
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "transakcja" oznacza każde działanie handlowe lub niehandlowe, które prowadzi do przepływu towarów objętych statystyką handlu towarami między Państwami Członkowskimi;
b) "charakter transakcji" oznacza wszystkie cechy charakterystyczne odróżniające jedną transakcję od drugiej.
2.
Zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku III dokonuje się rozróżnienia między transakcjami, które różnią się swoim charakterem.
Charakter transakcji określa się na nośniku informacji za pomocą numeru kodu, odpowiadającego właściwej kategorii kolumny A we wspomnianym wyżej wykazie.
3.
W granicach wykazu określonego w ust. 2 Państwa Członkowskie mogą zalecić zbieranie danych o charakterze transakcji do poziomu, jaki stosują do gromadzenia danych dotyczących handlu z państwami trzecimi, bez względu na to, czy zbierają je w związku z powyższym jako dane o charakterze transakcji, czy też dane o procedurach celnych.
Artykuł 26
1.
"Kraj pochodzenia" oznacza kraj, z którego pochodzą towary.
Towary w całości wyprodukowane w danym państwie pochodzą z tego państwa.
Artykuł, w którego produkcji uczestniczą dwa państwa lub więcej, pochodzi z państwa, w którym ma miejsce ostatnie istotne przetworzenie lub praca, ekonomicznie uzasadnione i przeprowadzane w przedsiębiorstwie do tego celu wyposażonym oraz prowadzące do wyprodukowania nowego produktu lub stanowiące istotną fazę produkcji.
2.
Kraj pochodzenia jest oznaczany kodem przypisanym mu w aktualnej wersji nomenklatury krajów, omówionej w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1172/95, ostatnio zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 374/98 [11].
Artykuł 27
1.
"Region pochodzenia" oznacza region Państwa Członkowskiego wysyłki, w którym towary zostały wyprodukowane lub zbudowane, zmontowane, przetworzone, naprawione bądź konserwowane.
W przypadku gdy jego określenie jest niemożliwe, region pochodzenia ma zostać zastąpiony przez region, w którym miał miejsce proces handlowy, lub region, z którego towary zostały wysłane.
2.
"Region przeznaczenia" oznacza region Państwa Członkowskiego odbioru, gdzie towary mają być zużyte lub zbudowane, zmontowane, przetworzone, naprawione bądź konserwowane.
W przypadku gdy jego określenie jest niemożliwe, region przeznaczenia zastępuje się zarówno przez region, w którym ma miejsce proces handlowy, jak i przez region, z którego towary są wysłane.
3.
Każde Państwo Członkowskie korzystające z wariantu przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego sporządza wykaz swoich regionów i ustala kod składający się maksymalnie z dwóch znaków, za pomocą którego regiony będą oznaczone na nośniku informacji.
Artykuł 28
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "warunki dostawy" oznaczają te przepisy zawarte w umowach sprzedaży, które określają odpowiednio zobowiązania sprzedającego i kupującego, zgodnie z Incoterms Międzynarodowej Izby Handlowej wymienionym w załączniku IV.
2.
W granicach ustalonych w art. 19 i tych zamieszczonych w wykazie określonym w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą nakazać, aby dane dotyczące warunków dostawy były gromadzone na nośniku informacji, i podają szczegóły, w jaki sposób mają być zgłaszane.
Artykuł 29
1.
"Przewidywany rodzaj transportu" oznacza w chwili wysyłki rodzaj transportu ustalony wg aktywnych środków transportu, którymi towary mają opuścić statystyczne terytorium Państwa Członkowskiego wysyłki, oraz, w chwili odbioru, rodzaj transportu ustalony wg aktywnych środków transportu, którymi towary mają zostać przywiezione na statystyczne terytorium Państwa Członkowskiego odbioru.
2.
W granicach ustalonych w art. 19 na nośniku informacji wymienia się następujące rodzaje transportu:
Kod _BAR_ Tytuł _BAR_
1 _BAR_ Transport morski _BAR_
2 _BAR_ Transport kolejowy _BAR_
3 _BAR_ Transport drogowy _BAR_
4 _BAR_ Transport lotniczy _BAR_
5 _BAR_ Przesyłka pocztowa _BAR_
7 _BAR_ Stałe urządzenia transportowe _BAR_
8 _BAR_ Żegluga śródlądowa _BAR_
9 _BAR_ Napęd własny _BAR_
Rodzaj transportu jest oznaczany na wspomnianym nośniku informacji odpowiednim numerem kodu.
Artykuł 30
1.
"Procedura statystyczna" oznacza kategorię wysyłki lub odbioru, która nie jest odpowiednio określona w kolumnie A lub w kolumnie B wykazu transakcji w załączniku III.
2.
W granicach ustalonych w art. 19 Państwa Członkowskie mogą nakazać, aby dane dotyczące procedur statystycznych były gromadzone na nośniku informacji, i podają szczegóły, w jaki sposób mają być zgłaszane.
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
OKREŚLENIE SZCZEGÓLNYCH PRZEPŁYWÓW I USTALENIA OGÓLNE
Artykuł 31
1.
"Szczególne przepływy towarów", określone w art. 33 rozporządzenia podstawowego, posiadają szczególne cechy mające pewne znaczenie dla interpretacji informacji, wynikające zarówno z przepływów jako takich, z charakteru towarów, z transakcji, których wynikiem jest przepływ towarów, jak i od dostawcy informacji.
2.
Wyróżnia się następujące charakterystyczne przepływy towarów:
a) zakłady przemysłowe;
b) statki i statki powietrzne określone w rozdziale 3;
c) produkty morskie;
d) zapasy i zaopatrzenie statków i statków powietrznych;
e) przesyłki realizowane w kilku partiach;
f) towary wojskowe;
g) urządzenia przybrzeżne;
h) statki kosmiczne lub wyrzutnie statków kosmicznych;
i) części pojazdów silnikowych i statków powietrznych;
j) odpady.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów stanowiących inaczej w niniejszym rozporządzeniu lub w przypadku braku przepisów ustanowionych zgodnie z art. 30 rozporządzenia podstawowego szczególne przepływy wymienia się zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 13 rozporządzenia podstawowego Państwa Członkowskie przyjmują właściwe przepisy w celu zastosowania niniejszego tytułu i, jeśli to konieczne, mogą użyć źródeł statystycznych innych niż przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3590/92 [12].
ROZDZIAŁ 2
ZAKŁADY PRZEMYSŁOWE
Artykuł 32
1.
"Kompletny zakład przemysłowy" oznacza całość maszyn, aparatury, przyrządów, wyposażenia, narzędzi i materiałów, zwanych dalej "częściami składowymi", które są objęte różnymi pozycjami w klasyfikacji Zharmonizowanego Systemu i które są przeznaczone do wspólnego działania jako jednostka dużej skali przeznaczona do produkcji towarów lub świadczenia usług.
Wszystkie inne towary, których używa się podczas budowania kompletnego zakładu przemysłowego mogą być traktowane jako jego części składowe, pod warunkiem że nie są one wyłączone z zestawień statystycznych na mocy rozporządzenia podstawowego.
2.
Uproszczona procedura składania deklaracji może być stosowana do rejestracji odbiorów lub wysyłek kompletnych zakładów przemysłowych.
Strona odpowiedzialna za dostarczanie informacji statystycznych na ich prośbę może zostać upoważniona do stosowania takiej uproszczonej procedury zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej sekcji.
3.
Uproszczoną procedurę można stosować jedynie w odniesieniu do kompletnych zakładów przemysłowych, których łączna wartość statystyczna przekracza 1,5 mln EUR, o ile nie są one kompletnymi zakładami przemysłowymi przeznaczonymi do powtórnego użycia.
Łączną wartość zakładu przemysłowego oblicza się, dodając odpowiednie wartości statystyczne jego części składowych do odpowiednich wartości statystycznych towarów określonych w ust. 1 akapit drugi.
Wartością braną pod uwagę jest zafakturowana wartość towaru lub, w przypadku gdy nie jest ona dostępna, kwota, która zostałaby zafakturowana w przypadku sprzedaży lub kupna.
Artykuł 33
1.
Do celów niniejszego rozdziału części składowe, określone w niniejszym rozdziale, są klasyfikowane zgodnie z odpowiednią podpozycją działu 98, dotyczącą kompletnych zakładów przemysłowych, o ile właściwe służby, określone w art. 35, nie wymagają klasyfikacji towarów w dziale 98, zgodnie z odpowiednimi podpozycjami klasyfikacji Zharmonizowanego Systemu lub wymagają stosowania przepisów ust. 2.
Jednakże uproszczona procedura nie zwalnia właściwych służb od klasyfikowania niektórych części składowych zgodnie z odpowiednimi podpozycjami Nomenklatury Scalonej, w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [13].
2.
W przypadku gdy właściwe służby, określone w ust. 1, uznają, że wartość części składowych kompletnych zakładów przemysłowych jest zbyt niska, aby uzasadnić ich zapis zgodnie z podpozycjami odpowiednich działów dotyczących kompletnych zakładów przemysłowych, stosuje się szczególne podpozycje dla kompletnych zakładów przemysłowych według Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 34
Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną numery kodu podpozycji kompletnych zakładów przemysłowych są tworzone zgodnie z następującymi zasadami:
1.
Kod składa się z ośmiu cyfr.
2.
Pierwszymi dwiema cyframi są odpowiednio 9 i 8.
3.
Trzecią cyfrą oznaczającą kompletny zakład przemysłowy jest 8.
4.
Czwarta cyfra zmienia się od 0 do 9, zgodnie z głównym rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej przez kompletny zakład przemysłowy i zgodnie z następującą klasyfikacją:
Kod _BAR_ Działalność gospodarcza _BAR_
0 _BAR_ Energia (łącznie z produkcją i dystrybucją pary i gorącej wody) _BAR_
1 _BAR_ Wydobycie minerałów niestanowiących surowców do produkcji energii (łącznie z przetwarzaniem rud metalicznych i wydobyciem torfu); wytwarzanie produktów niemetalicznych z minerałów (łącznie z produkcją szkła i produktów szklanych) _BAR_
2 _BAR_ Przemysł hutniczy; wytwarzanie artykułów metalowych (z wyłączeniem budowy maszyn i środków transportu) _BAR_
3 _BAR_ Budowa maszyn i środków transportu; budowa instrumentów pomiarowych _BAR_
4 _BAR_ Przemysł chemiczny (łącznie z przemysłem włókien sztucznych); przemysł gumowy i przemysł tworzyw sztucznych _BAR_
5 _BAR_ Przemysł tytoniowy i spożywczy _BAR_
6 _BAR_ Przemysł tekstylny, skórzany, obuwniczy i odzieżowy _BAR_
7 _BAR_ Przemysł drzewny i papierniczy (włącznie z przemysłem drukarskim i wydawniczym); niesklasyfikowane gdzie indziej przemysły wytwórcze _BAR_
8 _BAR_ Transport (z wyłączeniem usług związanych z transportem, usług biur podróży, agencji przewozowych, maklerów frachtujących i innych agencji ułatwiających przewóz pasażerów lub towarów, przechowywanie i magazynowanie) i komunikacja _BAR_
9 _BAR_ Pobieranie, oczyszczanie i dystrybucja wody; usługi związane z transportem; działalność gospodarcza niesklasyfikowana gdzie indziej. _BAR_
5.
Piąta i szósta cyfra odpowiadają numerowi działu Nomenklatury Scalonej, do którego odnosi się podpozycja kompletnego zakładu przemysłowego.
Do celów art. 33 ust. 2 piątą i szóstą cyfrą jest 9.
6.
Dla podpozycji kompletnych zakładów przemysłowych, które są umieszczone:
- na poziomie działu w Nomenklaturze Scalonej — siódmą i ósmą cyfrą jest 0,
- na poziomie pozycji Zharmonizowanego Systemu — siódma i ósma cyfra odpowiadają trzeciej i czwartej cyfrze tej pozycji.
7.
Właściwe służby określone w art. 33 ust. 2 zalecą oznaczenie i kod Nomenklatury Scalonej, który należy zastosować na nośniku informacji statystycznych w celu identyfikacji części składowych kompletnego zakładu przemysłowego.
Artykuł 35
1.
Strony odpowiedzialne za dostarczanie informacji statystycznych nie mogą używać uproszczonej procedury składania deklaracji bez uprzedniego upoważnienia wydanego przez służby odpowiedzialne za sporządzanie statystyk dotyczących handlu między Państwami Członkowskimi, zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które każde Państwo Członkowskie ustanawia w ramach niniejszego rozdziału.
2.
W przypadku kompletnych zakładów przemysłowych, których części składowe są przedmiotem handlu między kilkoma Państwami Członkowskimi, upoważnienie do stosowania uproszczonej procedury składania deklaracji jest udzielane przez każde Państwo Członkowskie w stosunku do dotyczących ich przepływów.
ROZDZIAŁ 3
STATKI I STATKI POWIETRZNE
Artykuł 36
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "statki" oznaczają statki używane do transportu morskiego, określone w Uwagach dodatkowych 1 i 2 działu 89 Nomenklatury Scalonej, a także okręty wojenne;
b) "statki powietrzne" oznaczają samoloty objęte kodem CN 8802, pod warunkiem że są one używane przez linię lotniczą lub przeznaczone do użytku wojskowego;
c) "prawo własności statku lub statku powietrznego" oznacza fakt rejestracji osoby fizycznej lub prawnej jako właściciela statku lub statku powietrznego;
d) "państwo partnerskie" oznacza:
- przy odbiorze Państwo Członkowskie budowy, jeżeli statek lub statek powietrzny jest nowy i został zbudowany we Wspólnocie.
W innych przypadkach oznacza Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę osoba fizyczna lub prawna przenosząca prawo własności statku lub statku powietrznego,
- przy wysyłce Państwo Członkowskie, w którym ma siedzibę osoba fizyczna lub prawna, na którą przenoszona jest własność statku lub statku powietrznego.
Artykuł 37
1.
W danym Państwie Członkowskim statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi oraz przekazywanie Komisji wyników obejmuje:
a) przenoszenie prawa własności statku lub statku powietrznego przez osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w danym Państwie Członkowskim na rzecz osoby fizycznej lub prawnej mającej siedzibę w tym Państwie Członkowskim. Transakcja ta jest traktowana jako odbiór towaru;
b) przenoszenie prawa własności statku lub statku powietrznego przez osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę w danym Państwie Członkowskim na rzecz osoby fizycznej lub prawnej mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim. Transakcja ta jest traktowana jako wysyłka towaru.
W przypadku gdy statek lub statek powietrzny jest nowy, wysyłka jest rejestrowana w Państwie Członkowskim jego budowy;
c) wysyłka lub odbiór statku lub statku powietrznego w trakcie lub następująca po wykonaniu pracy w ramach umowy.
2.
Miesięczne sprawozdania z transakcji określone w ust. 1 lit. a) i b), które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
a) kod odpowiadający poddziałowi klasyfikacji towarów określonemu w art. 21 rozporządzenia podstawowego;
b) kod Państwa Członkowskiego partnerskiego;
c) dla statków — ilość wyrażona liczbą artykułów oraz wszelkimi innymi jednostkami dodatkowymi ustanowionymi w nomenklaturze, natomiast dla statków powietrznych, ilość wyrażona masą netto i jednostkami dodatkowymi;
d) wartość statystyczna.
ROZDZIAŁ 4
ZAPASY I ZAOPATRZENIE STATKÓW I STATKÓW POWIETRZNYCH
Artykuł 38
Do celów niniejszego rozdziału:
- "zaopatrzenie statków i statków powietrznych" oznacza różne produkty przeznaczone do konsumpcji przez załogę i pasażerów statku lub statku powietrznego,
- "zaopatrzenie statku lub statku powietrznego" oznacza produkty niezbędne do działania silników, maszyn i innego sprzętu na statkach lub statkach powietrznych, takie jak paliwo, oleje i smary,
- "statki lub statki powietrzne z innego Państwa Członkowskiego" w odróżnieniu od "krajowego" statku lub statku powietrznego oznaczają dla danego Państwa Członkowskiego statki lub statki powietrzne, w przypadku których osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za ich wykorzystanie w celach handlowych ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 39
1.
W danym Państwie Członkowskim statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi oraz przekazywanie Komisji wyników obejmują:
a) każdą dostawę zapasów i zaopatrzenia dla statku lub statku powietrznego z innego Państwa Członkowskiego znajdującego się w porcie lub na lotnisku Państwa Członkowskiego składającego sprawozdanie, pod warunkiem że są one towarami Wspólnoty lub towarami pozawspólnotowymi, które podlegają uzgodnieniom dotyczącym uszlachetniania czynnego lub uzgodnieniom dotyczącym przetwarzania pod kontrolą celną. Tę operację traktuje się jako wysyłkę towarów;
b) każdą bezpośrednią dostawę zapasów i zaopatrzenia z innego Państwa Członkowskiego dla krajowego statku lub statku powietrznego znajdującego się w porcie lub na lotnisku Państwa Członkowskiego składającego sprawozdanie. Tę operację traktuje się jako dostawę towarów.
2.
Miesięczne sprawozdania z działań określonych w ust. 1 lit. a), które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
a) co najmniej kod produktu, zgodnie z następującym uproszczonym systemem kodowania:
- 99302400: towary z działów 1-24 Zharmonizowanego Systemu,
- 99302700: towary z działu 27 Zharmonizowanego Systemu,
- 99309900: towary sklasyfikowane gdzie indziej;
b) szczególny kod kraju QR (lub 951);
c) ilość wyrażona jako masa netto;
d) wartość statystyczna.
ROZDZIAŁ 5
PRZESYŁKI REALIZOWANE W KILKU PARTIACH
Artykuł 40
Do celów niniejszego rozdziału "przesyłki realizowane w kilku partiach" oznaczają odbiór lub wysyłkę, w ciągu kilku okresów sprawozdawczych, składników kompletnych towarów w stanie rozmontowanym z przyczyn handlowych lub w związku z transportem.
Artykuł 41
W miesięcznych sprawozdaniach przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie dane dotyczące odbioru i wysyłki przesyłek realizowanych w kilku partiach zgłaszane są tylko raz, tj. w miesiącu odbioru lub wysyłki ostatniej partii, ze wskazaniem pełnej wartości kompletnego zmontowanego towaru i stosując kod klasyfikacji dla tego towaru.
ROZDZIAŁ 6
TOWARY WOJSKOWE
Artykuł 42
1.
Statystyki dotyczące handlu towarami między Państwami Członkowskimi i przekazywanie wyników Komisji obejmują wysyłkę i odbiór towarów przeznaczonych do użytku wojskowego, zgodnie z definicją obowiązującą w Państwach Członkowskich.
2.
Miesięczne sprawozdania z działań określonych w ust. 1, które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
a) kod odpowiadający poddziałowi klasyfikacji produktu określonej w art. 21 rozporządzenia podstawowego;
b) kod partnerskiego Państwa Członkowskiego;
c) ilość wyrażona w masie netto i, gdzie stosowne, w jednostkach dodatkowych;
d) wartość statystyczna.
3.
W Państwach Członkowskich, które nie mogą stosować przepisów ust. 2 ze względu na tajemnicę wojskową, podejmuje się właściwe środki, aby zapewnić w miesięcznych sprawozdaniach przekazywanych Komisji uwzględnianie przynajmniej wartości statystycznej wysyłek i odbiorów towarów przeznaczonych do użytku wojskowego.
ROZDZIAŁ 7
URZĄDZENIA MORSKIE
Artykuł 43
1.
Do celów niniejszego rozdziału "urządzenia morskie" oznaczają sprzęt i urządzenia zainstalowane na pełnym morzu w celu poszukiwania i wydobycia zasobów mineralnych.
2.
Urządzenia "zagraniczne" w przeciwieństwie do urządzeń "krajowych" oznaczają te urządzenia, w przypadku których osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za ich handlowe wykorzystanie ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 44
1.
W danym Państwie Członkowskim statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi oraz przekazywanie wyników Komisji obejmują:
a) dostawę towarów do urządzeń krajowych bezpośrednio z innego Państwa Członkowskiego lub z urządzenia zagranicznego. Tę operację traktuje się jako odbiór towarów;
b) dostawę towarów z urządzeń krajowych do innego Państwa Członkowskiego lub do urządzenia zagranicznego. Tę operację traktuje się jako wysyłkę towarów;
c) odbiór towarów z urządzenia zagranicznego na terytorium statystycznym tego Państwa Członkowskiego;
d) wysyłkę towarów do urządzenia zagranicznego z terytorium statystycznego tego Państwa Członkowskiego.
2.
Miesięczne sprawozdania z działań określonych w ust. 1, które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
a) kod odpowiadający poddziałowi klasyfikacji produktu, określony w art. 21 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże bez uszczerbku dla przepisów celnych, jeżeli towarami są te określone w art. 38, Państwa Członkowskie mogą zastosować uproszczone kody określone w art. 39 ust. 2 lit. a);
b) kod Państwa Członkowskiego partnerskiego.
Jednakże bez uszczerbku dla przepisów celnych w przypadku towarów przychodzących z lub przeznaczonych dla urządzeń państwem partnera jest państwo, w którym ma siedzibę osoba fizyczna lub prawna, odpowiedzialna za handlowe wykorzystanie danego urządzenia. W przypadku gdy informacje te nie są dostępne, stosuje się kod QV (lub 959);
c) ilość wyrażona w masie netto;
d) wartość statystyczna.
ROZDZIAŁ 8
STATKI KOSMICZNE
Artykuł 45
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "statki kosmiczne" oznaczają statki, takie jak satelity, które przemierzają przestrzeń kosmiczną poza atmosferą ziemską;
b) "prawo własności statku kosmicznego" oznacza fakt rejestracji osoby fizycznej lub prawnej jako właściciela statku kosmicznego.
Artykuł 46
1.
Statystyki dotyczące handlu między Państwami Członkowskimi i przekazywanie wyników do Komisji obejmują:
a) wysyłkę lub odbiór statku kosmicznego w trakcie lub następujące po wykonaniu pracy w ramach umowy;
b) wystrzelenie w przestrzeń kosmiczną statku kosmicznego, który był przedmiotem przeniesienia prawa własności między dwiema osobami fizycznymi lub prawnymi mającymi siedzibę w różnych Państwach Członkowskich.
Działanie to jest rejestrowane:
- jako wysyłka w Państwie Członkowskim całkowitej budowy statku kosmicznego,
- jako odbiór w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę nowy właściciel;
c) przeniesienie prawa własności statku kosmicznego znajdującego się na orbicie między dwiema osobami fizycznymi lub prawnymi, mającymi siedziby w różnych Państwach Członkowskich.
Działanie to jest rejestrowane:
- jako wysyłka w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę dotychczasowy właściciel,
- jako odbiór w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę nowy właściciel.
2.
Miesięczne sprawozdania z działań określonych w art. 1 lit. b) i c), które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
a) kod odpowiadający poddziałowi klasyfikacji produktu, określony w art. 21 rozporządzenia podstawowego;
b) kod partnerskiego Państwa Członkowskiego.
Dla wysyłek określonych w ust. 1 lit. b) i c) Państwem Członkowskim partnerskim jest państwo, w którym ma siedzibę osoba fizyczna lub prawna, na którą przenoszone jest prawo własności statku kosmicznego.
Dla odbiorów określonych w ust. 1 lit. b) Państwem Członkowskim partnerskim jest kraj całkowitej budowy statku kosmicznego.
Dla odbiorów określonych w ust. 1 lit. c) Państwem Członkowskim partnerskim jest państwo, w którym ma siedzibę osoba fizyczna lub prawna przenosząca prawo własności statku kosmicznego;
c) ilość wyrażona w masie netto i w jednostkach dodatkowych;
d) wartość statystyczna.
Dla odbiorów określonych w ust. 1 lit. b) wartość statystyczna obejmuje koszty transportu i ubezpieczenia związane z przewozem na stanowisko startowe i lotem w przestrzeni kosmicznej.
ROZDZIAŁ 9
POZOSTAŁE PRZEPISY
Artykuł 47
Państwa Członkowskie, które chcą uzyskać bardziej szczegółowe informacje od tych, które wynikają ze stosowania art. 21 rozporządzenia podstawowego, mogą, na zasadzie odstępstwa od tego artykułu, organizować zbieranie takich informacji o jednej lub więcej konkretnych grupach produktów, pod warunkiem że strona odpowiedzialna za przekazywanie informacji może zdecydować o przekazaniu tych informacji zgodnie z Nomenklaturą Scaloną lub dodatkowymi podpodziałami.
Państwa Członkowskie, które chcą skorzystać z tego wariantu, powiadamiają o tym Komisję.
Jednocześnie określają przyczyny ich decyzji, przekazują wykaz stosownych podpozycji Nomenklatury Scalonej i opisują stosowaną metodę zbierania danych.
TYTUŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 48
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostat) miesięczne wyniki ich statystyk dotyczących handlu między Państwami Członkowskimi, utworzonych zgodnie z rozporządzeniem podstawowym, nie później niż:
- osiem tygodni po zakończeniu miesiąca odniesienia w przypadku wartości łącznych w podziale według Państwa Członkowskiego przeznaczenia przy wysyłce i Państwa Członkowskiego wysyłki przy odbiorze,
- 10 tygodni po zakończeniu miesiąca odniesienia w przypadku wyników szczegółowych przedstawiających wszystkie dane określone w art. 23 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 49
1. Rozporządzenie (EWG) nr 3046/92, z wyjątkiem art. 22 i rozporządzeń go zmieniających [14], rozporządzenie (EWG) nr 2256/92 oraz rozporządzenia (WE) nr 1125/94 i nr 2820/94 tracą moc z dniem 1 stycznia 2001 r.
2.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w załączniku V.
Artykuł 50
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje od dnia 1 stycznia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1903/2000
z dnia 7 września 2000 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Niderlandy przesyłają Komisji wniosek o zarejestrowanie nazwy jako nazwy pochodzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wniosek uznano za spełniający wszelkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierający wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała żadnej deklaracji sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia w odniesieniu do nazwy podanej w Załączniku do tego rozporządzenia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chroniona nazwę pochodzenia.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], zmienionego ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1651/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwę w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronioną nazwę pochodzenia (PDO) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1904/2000
z dnia 7 września 2000 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wprowadzenia niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych" określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych oraz nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2000 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy przesłały Komisji wnioski o zarejestrowanie pewnych nazw jako nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych.
(2) Zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia wnioski uznano za spełniające wszystkie wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu, w szczególności za zawierające wszystkie wymagane informacje, zgodnie z jego art. 4.
(3) Komisja nie otrzymała deklaracji sprzeciwu na mocy art. 7 tego rozporządzenia w odniesieniu do nazw podanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [3].
(4) Dlatego nazwy te powinny zostać wpisane do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" i tym samym podlegać ochronie w całej Wspólnocie jako chronione nazwy pochodzenia i chronione oznaczenia geograficzne.
(5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia stanowi uzupełnienie Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1651/2000 [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwy w niniejszym Załączniku dodaje się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 i wpisuje jako chronione nazwy pochodzenia (PDO) i chronione oznaczenia geograficzne (PGI) do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" przewidzianego w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1916/2000
z dnia 8 września 2000 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 530/1999 dotyczącego statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy w odniesieniu do definicji i przekazania informacji o strukturze zarobków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 z dnia 9 marca 1999 r. dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 530/1999 niezbędne są przepisy wykonawcze dotyczące definicji i podziału informacji, która ma być dostarczana, oraz odpowiedni format techniczny dla przekazywania wyników.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną przez Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicja i podział informacji
Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 530/1999 Państwa Członkowskie dostarczają informacji o zmiennych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
W tym celu definicje zmiennych ustanowione są w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Format techniczny dla przekazywania wyników
Odpowiedni format techniczny, który ma być używany do przekazywania wyników, ustanowiony jest w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1917/2000
z dnia 7 września 2000 r.
ustanawiające niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 w odniesieniu do statystyki handlu zagranicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 374/98 [2], w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Do celów sporządzenia statystyki handlu zagranicznego konieczne jest zdefiniowanie procedur dla gromadzenia danych oraz przetwarzania, przesyłania i rozpowszechniania wyników celem otrzymania zharmonizowanych statystyk.
(2) Niezbędne jest wyjaśnienie przedmiotu statystyki handlu zagranicznego, szczególnie w celu uniknięcia podwójnego rejestrowania lub wyłączenia pewnych transakcji i zdefiniowania odstępów czasu, w których mają być tworzone te statystyki.
(3) Należy uzupełnić definicję przedkładanych danych, wraz z procedurami odwołującymi się do nich na nośniku przekazu informacji statystycznych.
(4) Niezbędne jest zdefiniowanie szczególnych przepływów towarowych wymagających szczegółowych przepisów. Powinny zostać wprowadzone wspólnotowe środki harmonizacji.
(5) Konieczne jest ustalenie harmonogramu przesyłania Komisji wyników i procedur korygujących, aby zapewnić regularne i jednolite rozpowszechnianie wyników.
(6) Uwzględniając powiązania istniejące między statystyką handlu zagranicznego i procedurami celnymi, należy mieć na uwadze przepisy przyjęte rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [3], zmienionym Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1602/2000 [5].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki Handlu Zagranicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
Cel i okres referencyjny
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia, "przywóz" oznacza przepływy towarowe określone w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1172/95 nazywanego odtąd "rozporządzeniem podstawowym" a "wywóz" oznacza przepływy towarowe określone w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 2
Na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego statystyki handlu zagranicznego nie obejmują towarów:
- dopuszczonych do swobodnego obrotu po tym, gdy były przedmiotem uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną,
- znajdujących się w wykazie wyjątków określonych w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Próg statystyczny określony w art. 12 rozporządzenia podstawowego, jest ustalany dla każdego typu towarów, aby statystyki handlu zagranicznego obejmowały przywóz lub wywóz przekraczający wartość 800 EUR lub 1000 kg masy netto.
2.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o progach statystycznych, które ustaliło w walucie krajowej.
Artykuł 4
1.
Okresem referencyjnym jest miesiąc kalendarzowy, podczas którego towary są przywożone lub wywożone.
2.
Kiedy środkiem przekazu informacji statystycznej jest jednolity dokument administracyjny, datę przyjęcia dokumentu przez organy celne określa miesiąc kalendarzowy, do którego odnoszą się dane.
ROZDZIAŁ 2
Definicje danych
Artykuł 5
Definicje danych określonych w art. 10 ust. 1, 2 i 3 tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego i procedury podane na nośniku przekazu danych są określone w art. 6–14.
Artykuł 6
1.
"Przeznaczenie celne" jest zdefiniowane przez procedurę, dla której kody, które mają zostać wskazane, podane są w Załączniku 38 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących jednolitego dokumentu administracyjnego procedura statystyczna jest wskazana na nośniku przekazu danych, jeżeli deklaracje celne nie są wymagane przez Państwa Członkowskie.
3.
Każde Państwo Członkowskie korzystające z opcji przewidzianej w ust. 2 sporządza wykaz procedur statystycznych podawanych na nośniku przekazu danych tak, aby statystyki mogły być dostarczone Komisji zgodnie z kodami określonymi w ust. 4.
4.
Procedury statystyczne kodowane są następująco:
a) przywóz:
7 — normalny
1 — po uszlachetnianiu biernym
3 — przeznaczony do uszlachetniania czynnego, system zawieszeń
5 — przeznaczony do uszlachetniania czynnego, system ceł zwrotnych
6 — po gospodarczym uszlachetnieniu biernym dla wyrobów włókienniczych;
b) wywóz:
1 — normalny
3 — przeznaczony do uszlachetnienia biernego
5 — po uszlachetnianiu czynnym, system zawieszeń
6 — po uszlachetnianiu czynnym, system ceł zwrotnych
7 — przeznaczony do gospodarczego uszlachetnienia biernego dla wyrobów włókienniczych.
Artykuł 7
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "kraj pochodzenia" oznacza kraj, z którego towary pochodzą zgodnie z tytułem II rozdział 2 sekcja 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
b) "kraj wysyłki" oznacza kraj, z którego towary były początkowo wysłane do Państwa Członkowskiego przywozu bez zatrzymania lub działania prawnego niebędącego integralną częścią ich transportu w kraju pośrednim; jeżeli takie zatrzymanie lub działanie prawne wystąpiło, ostatni kraj pośredni jest uważany za kraj wysyłki;
c) "kraj przeznaczenia" oznacza ostatni kraj, któremu w momencie wywozu wiadomo, że towary mają zostać do niego dostarczone;
d) "Państwo Członkowskie wywozu lub przywozu" oznacza Państwo Członkowskie, w którym przeprowadzane są formalności wywozowe lub przywozowe;
e) "Państwo Członkowskie przeznaczenia" oznacza Państwo Członkowskie, któremu w momencie przywozu wiadomo, że towary mają zostać do niego ostatecznie dostarczone;
f) "Państwo Członkowskie rzeczywistego wywozu" oznacza Państwo Członkowskie inne niż Państwo Członkowskie wywozu, z którego towary były początkowo wysłane w celach wywozu, jeżeli eksporter nie jest ustanowiony w Państwie Członkowskim wywozu.
Jeżeli towary nie były początkowo wysłane z innego Państwa Członkowskiego w celach wywozu lub gdy eksporter jest ustanowiony w Państwie Członkowskim wywozu, Państwo Członkowskie wywozu jest takie samo jak Państwo Członkowskie rzeczywistego wywozu.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów celnych i na mocy art. 10 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego, kraj pochodzenia jest wykazywany na nośniku przekazu informacji statystycznej.
Niemniej jednak kraj wysyłki musi być wykazany w następujących przypadkach:
a) dla towarów, których pochodzenie nie jest znane;
b) dla następujących towarów, nawet jeżeli ich pochodzenie jest znane:
- towarów wchodzących w zakres działu 97 Nomenklatury Scalonej,
- towarów przywożonych po uszlachetnianiu biernym,
- towarów zwróconych i innych towarów pochodzących ze Wspólnoty.
Miesięczne sprawozdania z transakcji określone w lit. a) i b) przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie zawierają kraj wysyłki, jeżeli nie jest on krajem Wspólnoty.
W przeciwnym wypadku stosuje się kod QW (lub 960).
3.
Dla konkretnych przepływów towarów określonych w tytule II, jeżeli jest to konieczne, powinny być używane kraje partnerskie określone w tytule.
4.
Kraje zdefiniowane w ust. 1 są oznaczane i kodowane zgodnie z art. 9 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 8
Tam, gdzie na nośniku przekazu danych określona jest ilość towarów, które mają być wymienione:
a) "masa netto" oznacza rzeczywistą masę towaru z wyłączeniem opakowania; jeżeli inne przepisy przyjęte na mocy art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie stanowią inaczej, masa ma być wyrażana w kilogramach dla każdej podpozycji Nomenklatury Scalonej;
b) "jednostki dodatkowe" oznaczają jednostki mierzące ilość, inne niż jednostki mierzące masę wyrażoną w kilogramach; muszą być one wymienione zgodnie z informacją umieszczoną w obecnej wersji Nomenklatury Scalonej naprzeciw odpowiednich podpozycji, których wykaz jest opublikowany w części I "Przepisy wstępne" wspomnianej Nomenklatury.
Artykuł 9
1.
"Wartość statystyczna" to:
- przy wywozie: wartość towarów w miejscu i czasie, gdy opuszczają one terytorium statystyczne Państwa Członkowskiego wywozu,
- przy przywozie: wartość towarów w miejscu i czasie, gdy przybywają one na terytorium statystyczne Państwa Członkowskiego przywozu.
2.
Wartość towarów określonych w ust. 1 jest obliczana w następujący sposób:
- w przypadku sprzedaży lub zakupu na podstawie zafakturowanej ilości towarów,
- w innych przypadkach na podstawie ilości, która zostałaby zafakturowana, w przypadku sprzedaży lub zakupu.
W przypadkach gdy jest ona ustalona, wartość celna określona zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92 stosowana jest do określania wartości towarów.
3.
Wartość statystyczna musi uwzględniać tylko opłaty pomocnicze, takie jak transport i ubezpieczenie, odnoszące się do tej części podróży, która:
- w przypadku towarów wywożonych ma miejsce na terytorium statystycznym Państwa Członkowskiego wywozu,
- w przypadku towarów przywożonych ma miejsce poza terytorium statystycznym Państwa Członkowskiego przywozu.
Wartość statystyczna wobec tego nie zawiera podatków należnych od wywozu lub przywozu, takich jak należności celne, podatek od wartości dodanej, akcyza, opłaty wyrównawcze, zwroty wywozowe i inne podatki o równoważnym skutku.
4.
Dla towarów podlegających operacjom przetwarzania wartość statystyczna jest określana tak, jakby towary zostały wyprodukowane całkowicie w kraju przetwarzania.
5.
Dla towarów używanych jako nośniki informacji, takich jak dyskietki, taśmy komputerowe, filmy, plany, taśmy audio i video, CD-ROM, które są przedmiotem handlu w celu dostarczenia informacji, wartość statystyczna jest obliczana na podstawie łącznego kosztu towarów, tzn. obejmuje nie tylko nośnik, ale także przenoszoną informację.
6.
Wartość statystyczna podawana na środku przekazu danych jest wyrażana w walucie krajowej.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wykazanie wartości wyrażonej w innej walucie.
Kurs walutowy używany przy określaniu wartości statystycznej jest albo kursem walutowym używanym przy obliczaniu wartości podlegającej ocleniu, albo urzędowym kursem walutowym w chwili wywozu lub przywozu.
Bez uszczerbku dla przepisów celnych, w przypadku deklaracji okresowej, Państwa Członkowskie mogą ustalić jeden kurs dla okresu dla przeliczenia na walutę krajową.
Artykuł 10
1.
"Rodzaj transportu na granicy zewnętrznej" oznacza rodzaj transportu określony przez aktywne środki transportu za pomocą, których:
- przy wywozie przypuszcza się, że towary opuszczą terytorium statystyczne Wspólnoty,
- przy przywozie przypuszcza się, że towary przybyły na terytorium statystyczne Wspólnoty.
2.
"Rodzaj transportu śródlądowego" oznacza rodzaj transportu określony przez aktywne środki transportu za pomocą, których:
- przy wywozie przypuszcza się, że towary opuściły miejsce wysyłki,
- przy przywozie towary docierają na miejsce przybycia.
Ta informacja jest wymagana tyko w przypadkach przewidzianych przez prawodawstwo celne.
3.
Rodzaje' transportu, do których odnoszą się ust. 1 i 2 są następujące:
A _BAR_ B _BAR_ Tytuł _BAR_
1 _BAR_ 10 _BAR_ Transport morski _BAR_
12 _BAR_ Wagon kolejowy na statku pełnomorskim _BAR_
16 _BAR_ Pojazd drogowy na statku pełnomorskim _BAR_
17 _BAR_ Przyczepa lub półprzyczepa na statku pełnomorskim _BAR_
18 _BAR_ Statek śródlądowy na statku pełnomorskim _BAR_
2 _BAR_ 20 _BAR_ Transport kolejowy _BAR_
23 _BAR_ Pojazd drogowy na wagonie kolejowym _BAR_
3 _BAR_ 30 _BAR_ Transport drogowy _BAR_
4 _BAR_ 40 _BAR_ Transport powietrzny _BAR_
5 _BAR_ 50 _BAR_ Przesyłka pocztowa _BAR_
7 _BAR_ 70 _BAR_ Stałe instalacje transportowe _BAR_
8 _BAR_ 80 _BAR_ Wodny transport śródlądowy _BAR_
9 _BAR_ 90 _BAR_ Własny napęd _BAR_
4.
Rodzaje transportu oznaczone są na nośniku przekazu danych, kodami z kolumny A wykazu umieszczonego w ust. 3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby rodzaje transportu były oznaczone na nośniku przekazu danych, kodami z kolumny B podanego wykazu.
5.
Należy wykazać transport w kontenerach w rozumieniu art. 670 lit. g) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 poza rodzajami transportu oznaczonymi przez kody 5 (50), 7 (70), 9 (90).
Dla tego celu odpowiednimi kodami są:
0 — towary nietransportowane w kontenerach;
1 — towary transportowane w kontenerach.
6.
Należy wykazać przynależność narodową aktywnego środka transportu na granicy zewnętrznej znaną przy przywozie lub wywozie z wyjątkiem, gdy rodzaj transportu na granicy Wspólnoty oznaczony jest przez kody 2 (20 lub 23), 5 (50), 7 (70) i 9 (90).
Do tego celu używane są kody krajów określone na mocy art. 9 rozporządzenia podstawowego.
7.
"Aktywny środek transportu" oznacza środek transportu, który zapewnia siłę napędową.
W przypadku transportu intermodalnego lub gdy jest wiele środków transportu, aktywnym środkiem transportu jest ten, który dostarcza siły napędowej całej kombinacji.
Przynależność narodowa aktywnego środka transportu to kraj, w którym jest on zarejestrowany zgodnie z wiedzą w chwili dopełniania formalności.
Artykuł 11
1.
"Preferencje" oznaczają system taryf, w którym stosowane są preferencyjne należności celne, które są całkowicie lub częściowo zawieszone na mocy konwencji, porozumień lub szczególnych rozporządzeń Wspólnoty.
2.
Preferencje są ogłaszane zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 12
1.
"Kwota zafakturowana" oznacza kwotę wskazaną na fakturze lub innych zastępujących ją dokumentach.
2.
"Waluta" oznacza walutę, w której wskazana jest kwota zafakturowana.
Artykuł 13
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia,
a) "transakcja" oznacza każdą operację, handlową lub inną, która prowadzi do przepływu towarów obejmowanych przez statystyki handlu zagranicznego;
b) "charakter transakcji" oznacza wszystkie te charakterystyki, które odróżniają transakcję od innych.
2.
Wykaz transakcji jest umieszczony w załączniku II.
Są one oznaczone na nośniku przekazu danych numerami kodowymi z kolumny A lub kombinacją numerów kodowych z kolumny A i ich podpodziałów w kolumnie B jak wskazano w wykazie określonym powyżej.
Artykuł 14
1.
"Warunki dostawy" oznaczają przepisy umowy sprzedaży, które ustanawiają zobowiązania odpowiednio sprzedawcy i kupującego zgodnie z Incoterms Międzynarodowej Izby Handlowej.
2.
Warunki dostawy są oznaczane na nośniku przekazu danych za pomocą kodów i jeśli to konieczne szczegółów, które mają zostać wymienione zgodnie z załącznikiem III.
TYTUŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
Definicje i ustalenia ogólne
Artykuł 15
1.
"Szczególne przepływy towarów" oznaczają przepływy towarów o szczególnych cechach mających pewne znaczenie dla interpretacji informacji i związanych w zależności od przypadku z przepływem jako takim, charakterem towarów, transakcją, której wynikiem jest przepływ towarów lub z eksporterem lub importerem towarów.
2.
Szczególne przepływy towarów są następujące:
a) obiekty przemysłowe;
b) statki lub statki powietrzne, jak określono w rozdziale 3 niniejszego tytułu;
c) produkty morza;
d) zaopatrzenie i materiały eksploatacyjne dla statków i statków powietrznych;
e) dostawy składające się z wielu partii towarów;
f) towary wojskowe;
g) instalacje dalekomorskie;
h) statki kosmiczne lub wyrzutnie statków kosmicznych;
i) pojazdy silnikowe lub części statków powietrznych;
j) przesyłki pocztowe;
k) produkty ropopochodne;
l) produkty odpadowe.
3.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej lub w przypadku braku przepisów przyjętych zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, szczególne przepływy są wyliczone zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie przepisy w celu wykonania niniejszego rozdziału i mogą użyć, jeśli to konieczne, źródeł informacji statystycznej innych niż te ustanowione w art. 7 rozporządzenia podstawowego.
ROZDZIAŁ 2
Obiekty przemysłowe
Artykuł 16
1.
"Kompletny obiekt przemysłowy" oznacza kombinację maszyn, aparatury, urządzeń, sprzętu, instrumentów i materiałów nazywanych dalej "częściami składowymi", które podlegają różnym pozycjom zharmonizowanego systemu nomenklatury, i które są przeznaczone do wspólnego funkcjonowania jako jednostka o dużej skali przeznaczona do produkcji towarów lub dostarczania usług.
Wszystkie inne towary używane podczas budowy kompletnego obiektu przemysłowego mogą być traktowane jako jego części składowe, pod warunkiem że nie są wyłączone z opracowań statystycznych na mocy rozporządzenia podstawowego.
2.
Uproszczona procedura deklaracyjna może być wykorzystana do rejestracji wywozu kompletnych obiektów przemysłowych.
Na swój wniosek, osoby odpowiedzialne za dostarczanie informacji statystycznych otrzymują zezwolenie na użycie takiej uproszczonej procedury, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Uproszczona procedura może być zastosowana tylko do wywozu kompletnych obiektów przemysłowych, których ogólna wartość jednostkowa przekracza 1,5 mln EUR, chyba że są to obiekty używane. W takim przypadku Państwa Członkowskie informują Komisję o stosowanych kryteriach.
Statystyczna wartość obiektu przemysłowego jest obliczana przez dodanie odpowiednich wartości statystycznych jego części składowych i wartości statystycznych towarów określonych w ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 17
1.
Podpozycje stosowane do celów niniejszego rozdziału są przewidziane w dziale 98 Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do części składowych kompletnych obiektów przemysłowych, omawianych w działach 63, 68, 69, 70, 72, 73, 76, 82, 84, 85, 86, 87, 90 i 94 z odniesieniem do każdego z tych działów i do każdej z pojedynczych pozycji, z których się składają.
2.
Do celów niniejszego rozdziału, części składowe umieszczone w danym dziale są klasyfikowane w podpozycji kompletnych obiektów przemysłowych działu 98 dla rozdziału, o którym mowa, o ile właściwy departament wymieniony w tym rozdziale nie wymaga klasyfikacji towarów w dziale 98 w odpowiedniej podpozycji kompletnych obiektów przemysłowych na poziomie pozycji nomenklatury zharmonizowanego systemu lub zastosowania przepisów ust. 3.
Jednakże uproszczona procedura nie uniemożliwia właściwym departamentom sklasyfikowania niektórych części składowych w odpowiednich podpozycjach Nomenklatury Scalonej w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [6].
3.
Jeżeli właściwy departament określony w ust. 2 uważa wartość składników kompletnego obiektu przemysłowego za zbyt małą, aby usprawiedliwić zarejestrowanie ich w podpozycjach odnoszących się do działów w zakres, których wchodzą, zastosowanie mają szczególne podpozycje, jak ustanowiono w Nomenklaturze Scalonej.
Artykuł 18
Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną numery kodów dla podpozycji kompletnych obiektów przemysłowych są tworzone zgodnie z następującymi zasadami:
1) kod składa się z ośmiu cyfr;
2) pierwsze dwie cyfry to odpowiednio 9 i 8;
3) trzecia cyfra oznaczająca wywóz kompletnego obiektu przemysłowego to 8;
4) czwarta cyfra zmienia się od 0 do 9 zgodnie z głównym rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej przez kompletny obiekt przemysłowy i zgodnie z następującą klasyfikacją:
Kod _BAR_ Działalność gospodarcza _BAR_
0 _BAR_ Energia (włącznie z produkcją i dystrybucją pary i gorącej wody) _BAR_
1 _BAR_ Wydobycie minerałów niewytwarzających energii (włącznie z przygotowaniem rud metali i wydobyciem torfu); wytwarzanie niemetalicznych mineralnych produktów (włącznie z produkcją szkła i wyrobów ze szkła) _BAR_
2 _BAR_ Hutnictwo żelaza i stali; wyrób artykułów metalowych (z wyłączeniem budowy maszyn i budowy środków transportu) _BAR_
3 _BAR_ Budowa maszyn i budowa środków transportu; budowa przyrządów _BAR_
4 _BAR_ Przemysł chemiczny (włącznie z przemysłem włókien sztucznych); przemysł gumowy i przemysł tworzyw sztucznych _BAR_
5 _BAR_ Przemysł spożywczy i tytoniowy _BAR_
6 _BAR_ Przemysł włókienniczy, skórzany, obuwniczy i odzieżowy _BAR_
7 _BAR_ Przemysł drzewny i papierniczy (włącznie z drukiem i publikacjami); przemysł wytwórczy niesklasyfikowany inaczej _BAR_
8 _BAR_ Transport (z wyłączeniem usług związanych z transportem, usług biur podróży, maklerów frachtujących i innych agencji ułatwiających przewóz pasażerów lub towarów, przechowywanie i składowanie) i komunikacja _BAR_
9 _BAR_ Pobieranie, oczyszczanie i dystrybucja wody; usługi związane z transportem; działalność gospodarcza niesklasyfikowana inaczej; _BAR_
5) piąta i szósta cyfra odpowiada numerowi działu Nomenklatury Scalonej, do której odnosi się podpozycja kompletnego obiektu przemysłowego.
Jednakże do celów art. 17 ust. 3 ta piąta i szósta cyfra wynosi 9;
6) dla podpozycji kompletnych obiektów przemysłowych, które są umieszczone:
- na poziomie działu w Nomenklaturze Scalonej, siódma i ósma cyfra wynosi 0,
- na poziomie pozycji systemu zharmonizowanego, siódma i ósma cyfra jest równa trzeciej i czwartej cyfrze tej pozycji;
7) właściwy departament określony w art. 17 ust. 2 ustala pochodzenie i kod Nomenklatury Scalonej, który ma być użyty na nośniku przekazu informacji statystycznej, aby zidentyfikować części składowe kompletnego obiektu przemysłowego.
Artykuł 19
1.
Osoby odpowiedzialne za dostarczanie informacji statystycznych nie mogą używać uproszczonej procedury deklaracji bez uprzedniego zezwolenia zgodnie z szczegółowymi zasadami, które każde Państwo Członkowskie ustanawia w ramach niniejszego rozdziału.
2.
W przypadku kompletnych obiektów przemysłowych, których części składowe są wywożone przez kilka Państw Członkowskich, zezwolenie na użycie uproszczonej procedury deklaracji jest udzielane przez każde Państwo Członkowskie dla wywozu, który go dotyczy.
Jednakże takie zezwolenie może być wydane tylko po przedstawieniu udokumentowanych dowodów, że osiągnięto łączną wartość statystyczną określoną w art. 16 ust. 3 lub, że inne kryteria usprawiedliwiają użycie uproszczonej procedury.
3.
Gdy departament określony w art. 17 ust. 2 nie jest departamentem odpowiedzialnym za sporządzenie statystyki dotyczącej handlu zagranicznego wywożącego Państwa Członkowskiego, nie wydaje on zgody bez potwierdzenia tego ostatniego.
ROZDZIAŁ 3
Przywóz i wywóz statków i statków powietrznych
Artykuł 20
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "statki" oznaczają statki używane do transportu morskiego określonego w uwagach dodatkowych 1 i 2 działu 89 Nomenklatury Scalonej oraz okręty wojenne;
b) "statki powietrzne" oznaczają samoloty należące do kodu CN 8802 do użytku cywilnego pod warunkiem że są używane przez linię lotniczą lub do użytku wojskowego;
c) "własność statku lub statku powietrznego" oznacza fakt rejestracji osoby fizycznej lub prawnej jako właściciela statku lub statku powietrznego;
d) "kraj partnerski" oznacza:
- przy przywozie: państwo trzecie budowy, jeżeli statek lub statek powietrzny jest nowy; w innych przypadkach oznacza państwo trzecie, w którym jest ustanowiona osoba fizyczna lub prawna przekazująca własność statku lub statku powietrznego,
- przy wywozie państwo trzecie, w którym jest ustanowiona osoba fizyczna lub prawna, której przekazywana jest własność statku lub statku powietrznego.
Artykuł 21
1.
Komisji przekazywane są statystyki handlu zagranicznego obejmujące następujące dane:
a) przeniesienie własności statku lub statku powietrznego z osoby fizycznej lub prawnej ustanowionej w państwie trzecim na osobę fizyczną lub prawną ustanowioną w Państwie Członkowskim. Transakcja ta jest traktowana w ten sam sposób, co przywóz;
b) przeniesienie własności statku lub statku powietrznego z osoby fizycznej lub prawnej ustanowionej w Państwie Członkowskim na osobę fizyczną lub prawną ustanowioną w państwie trzecim. Transakcja ta jest traktowana w ten sam sposób, co wywóz.
Jeżeli statek lub statek powietrzny jest nowy, wywóz jest rejestrowany w Państwie Członkowskim budowy;
c) poddanie statku lub statku powietrznego procedurze uszlachetniania czynnego i ich powrotny wywóz po uszlachetnieniu czynnym do miejsca przeznaczenia w państwie trzecim;
d) poddanie statku lub statku powietrznego procedurze uszlachetniania biernego i ich powrotny przywóz po uszlachetnieniu biernym.
2. Wyniki operacji, do których odnoszą się ust. 1 lit. a) i b), które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
- kod odpowiadający poddziałowi Nomenklatury Scalonej,
- procedurę statystyczną,
- kraj partnerski,
- ilość jako liczba jednostek i w każdych innych jednostkach dodatkowych ustanowionych w Nomenklaturze Scalonej dla statków i ilość w masie netto i oraz w jednostkach dodatkowych dla statków powietrznych,
- wartość statystyczną.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie używają wszelkich dostępnych źródeł informacji w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozdziałem.
ROZDZIAŁ 4
Zaopatrzenie i materiały eksploatacyjne dla statków i statków powietrznych
Artykuł 23
Do celów niniejszego rozdziału:
- "zaopatrzenie dla statków i statków powietrznych" oznacza różne produkty przeznaczone do spożycia przez załogę i pasażerów statku lub statku powietrznego,
- "materiały eksploatacyjne dla statku lub statku powietrznego" oznaczają produkty dla działania silników, maszyn i innego sprzętu na statkach lub statkach powietrznych, takie jak paliwo, oleje i smary.
Artykuł 24
1.
Komisji przekazywane są statystyki handlu zagranicznego obejmujące następujące dane:
a) każdą dostawę zaopatrzenia i materiałów eksploatacyjnych dla statków lub statków powietrznych, dla których osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za ich handlowe użycie jest ustanowiona w państwie trzecim, i które znajdują się w porcie lub porcie lotniczym Państwa Członkowskiego przedkładającego sprawozdanie, pod warunkiem że są one towarami Wspólnoty lub towarami niewspólnotowymi podlegającymi procedurze uszlachetniania czynnego lub przetwarzaniu pod kontrolą celną. Ta operacja jest traktowana jako wywóz;
b) każdą dostawę zaopatrzenia i materiałów eksploatacyjnych dla statków lub statków powietrznych znajdujących się w porcie lub porcie lotniczym Państwa Członkowskiego przedkładającego sprawozdanie, pod warunkiem że są one towarami niewspólnotowymi, które nie zostały dopuszczone przez organy celne do swobodnego obrotu, podlegającymi uzgodnieniom celnym dotyczącym uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną. Ta operacja jest traktowana jako przywóz.
2.
Miesięczne sprawozdania z operacji określonych w ust. 1 lit. a), które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
a) kod produktu według następującego uproszczonego systemu kodowania:
- 99302400: towary z działów 1–24 zharmonizowanego systemu,
- 99302700: towary z działu 27 zharmonizowanego systemu,
- 99309900: towary sklasyfikowane inaczej;
b) kod kraju QS (lub 952);
c) procedurę statystyczną;
d) ilość w masie netto;
e) wartość statystyczną.
ROZDZIAŁ 5
Dostawy składające się z wielu partii towarów
Artykuł 25
Do celów niniejszego rozdziału dostawy składające się z wielu partii towarów oznaczają przywóz lub wywóz części składowych rozmontowanych towarów w kilku dostawach, z przyczyn handlowych lub związanych z transportem.
Artykuł 26
W miesięcznych sprawozdaniach przekazywanych Komisji przez Państwa Członkowskie, dane dotyczące przywozu i wywozu dostaw składających się z wielu partii towarów są sporządzane tylko raz, w miesiącu przywozu lub wywozu ostatniej partii ze wskazaniem pełnej wartości kompletnego złożonego towaru i przy użyciu kodu klasyfikacyjnego dla tego towaru.
ROZDZIAŁ 6
Towary wojskowe
Artykuł 27
1.
Komisji przekazywane są statystyki handlu towarami z państwami trzecimi dotyczące przywozu i wywozu towarów do użytku wojskowego, zgodnie z definicją obowiązującą w Państwach Członkowskich.
2.
Miesięczne sprawozdania z operacji określonych w ust. 1, które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie, zawierają następujące dane:
a) kod odpowiadający poddziałowi klasyfikacji towarów określonej w art. 8 rozporządzenia podstawowego;
b) kod kraju partnerskiego;
c) procedurę statystyczną;
d) ilość w masie netto i gdzie właściwe, w jednostkach dodatkowych;
e) wartość statystyczną.
3.
W Państwach Członkowskich, które nie mogą zastosować przepisów ust. 2 ze względu na tajemnicę wojskową zostaną podjęte odpowiednie środki, aby zapewnić, że przynajmniej wartość statystyczna wywozu i przywozu towarów przeznaczonych do użytku wojskowego jest uwzględniana w miesięcznych sprawozdaniach przekazywanych Komisji.
ROZDZIAŁ 7
Instalacje dalekomorskie
Artykuł 28
1.
Do celów niniejszego rozdziału "instalacje dalekomorskie" oznaczają sprzęt i urządzenia zainstalowane na pełnym morzu w celu poszukiwania i wydobycia zasobów mineralnych.
2.
"Zagraniczne" instalacje w przeciwieństwie do instalacji "krajowych" oznaczają te instalacje, dla których osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za ich handlowe użycie jest ustanowiona w państwie trzecim.
Artykuł 29
1.
Statystyki handlu z państwami trzecimi przekazywane Komisji w danym Państwie Członkowskim obejmują:
a) dostawę towarów do instalacji krajowej bezpośrednio z państwa trzeciego lub z instalacji zagranicznej. Ta operacja jest traktowana w taki sam sposób jak przywóz;
b) dostawę towarów do państwa trzeciego lub do instalacji zagranicznej z instalacji krajowej. Ta operacja jest traktowana w taki sam sposób jak wywóz;
c) dostawę towarów do instalacji krajowej ze składu celnego znajdującego się na terytorium statystycznym Państwa Członkowskiego. Ta operacja jest traktowana w taki sam sposób jak przywóz;
d) przywóz na statystyczne terytorium danego Państwa Członkowskiego towarów z instalacji zagranicznej;
e) wywóz ze statystycznego terytorium danego Państwa Członkowskiego towarów przeznaczonych dla instalacji zagranicznej.
2.
Miesięczne sprawozdania z operacji określonych w ust. 1, które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie zawierają następujące dane:
a) kod odpowiadający poddziałowi Nomenklatury Scalonej.
Jednakże bez uszczerbku dla przepisów celnych, jeżeli towary są tymi, do których odnosi się art. 23, Państwa Członkowskie mogą skorzystać z opcji użycia uproszczonych kodów ustanowionych w art. 24 ust. 2 lit. a);
b) kod kraju partnerskiego.
Jednakże bez uszczerbku dla przepisów celnych w przypadku towarów przychodzących z lub przeznaczonych dla instalacji, kraj partnerski jest krajem, w którym jest ustanowiona osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za handlowe użycie powyższej instalacji. Gdy ta informacja nie jest dostępna, używany jest kod QW (lub 960);
c) procedurę statystyczną;
d) ilość w masie netto;
e) wartość statystyczną.
ROZDZIAŁ 8
Statki kosmiczne
Artykuł 30
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "statki kosmiczne" oznaczają statki takie jak satelity podróżujące w przestrzeni kosmicznej poza atmosferą ziemską;
b) "własność statku kosmicznego" oznacza fakt rejestracji osoby fizycznej lub prawnej jako właściciela statku kosmicznego.
Artykuł 31
1.
Komisji przekazywane są statystyki handlu z państwami trzecimi obejmujące następujące dane:
a) dopuszczenie statku kosmicznego na podstawie zasad uszlachetniania czynnego i jego wywóz na podstawie takich zasad do państwa trzeciego;
b) dopuszczenie statku kosmicznego na podstawie zasad uszlachetniania biernego i jego przywóz na podstawie takich zasad;
c) wystrzelenie w kosmos statku kosmicznego, który był przedmiotem przeniesienia własności między osobą fizyczną lub prawną ustanowioną w państwie trzecim a osobą fizyczną lub prawną ustanowioną w Państwie Członkowskim.
Ta operacja jest rejestrowana jako przywóz w Państwie Członkowskim, w którym jest ustanowiony nowy właściciel;
d) wystrzelenie w kosmos statku kosmicznego, który był przedmiotem przeniesienia własności przez osobę fizyczną lub prawną ustanowioną w Państwie Członkowskim osobie fizycznej lub prawnej ustanowionej w państwie trzecim.
Ta operacja jest rejestrowana jako wywóz przez Państwo Członkowskie, w którym wyprodukowano ukończony statek kosmiczny;
e) przeniesienie własności statku kosmicznego na orbicie przez osobę fizyczną lub prawną ustanowioną w państwie trzecim osobie fizycznej lub prawnej ustanowionej w Państwie Członkowskim.
Ta operacja jest rejestrowana jako przywóz;
f) przeniesienie własności statku kosmicznego na orbicie przez osobę fizyczną lub prawną ustanowioną w Państwie Członkowskim osobie fizycznej lub prawnej ustanowionej w państwie trzecim.
Ta operacja jest rejestrowana jako wywóz.
2.
Miesięczne sprawozdania z operacji, do których odnosi się ust. 1 lit. c) – f), które są przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie zawierają następujące dane:
a) kod odpowiadający poddziałowi klasyfikacji towarów określonej w art. 8 rozporządzenia podstawowego;
b) kod kraju partnerskiego.
Dla operacji określonych w ust. 1 lit. c) krajem partnerskim jest kraj, w którym wyprodukowano ukończony statek kosmiczny.
Dla operacji określonych w ust. 1 lit. d) i f) kraj partnerski oznacza kraj, w którym jest ustanowiona osoba fizyczna lub prawna, na którą przeniesiona zostaje własność statku kosmicznego.
Dla operacji określonych w ust. 1 lit. e) kraj partnerski oznacza kraj, w którym jest ustanowiona osoba fizyczna lub prawna przenosząca własność statku kosmicznego;
c) procedurę statystyczną;
d) ilość w masie netto i w jednostkach dodatkowych;
e) wartość statystyczną.
Dla przywozu określonego w ust. 1 lit. c) wartość statystyczna zawiera koszty transportu i ubezpieczenia związane z przewozem na stanowisko startowe oraz z podróżą kosmiczną.
TYTUŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 32
Na mocy art. 13 rozporządzenia podstawowego Państwa Członkowskie przekazują Komisji miesięczne zestawienia statystyk handlu zagranicznego niezwłocznie i nie później niż sześć tygodni po zakończeniu okresu referencyjnego.
Artykuł 33
1.
Jeżeli dane zawarte na nośniku przekazu informacji statystycznej muszą zostać poprawione, poprawiane są wartości dotyczące okresu referencyjnego.
2.
Państwa Członkowskie przekazują poprawione dane miesięczne przynajmniej, co trzy miesiące wraz z plikiem zawierającym skumulowane i poprawione dane roczne.
Artykuł 34
Państwa Członkowskie przechowują nośniki przekazu informacji statystycznej określone w art. 7 i 23 rozporządzenia podstawowego lub przynajmniej zawartą w nich informację, przez co najmniej dwa lata po zakończeniu roku, do którego odnoszą się nośniki przekazu informacji.
Artykuł 35
Państwa Członkowskie przekazują Komisji swoje krajowe instrukcje i wszelkie późniejsze zmiany.
Artykuł 36
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 840/96 [7] uchyla się z dniem 1 stycznia 2001 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 37
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1924/2000
z dnia 11 września 2000 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do udzielania szczególnego uznania organizacjom producentów w sektorze rybołówstwa w celu poprawy jakości ich produktów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 12 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000, które uchyliło rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 [2] i (EWG) nr 1772/82 [3] z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r., stanowi, że szczególne uznanie może zostać przyznane organizacjom producentów, które wdrożą plan poprawy jakości ich produktów. Warunki dotyczące szczególnego uznania określone w tym rozporządzeniu zostały zmienione w porównaniu z poprzednio obowiązującymi ramami prawnymi i dlatego właściwe jest wprowadzenie w życie szczegółowych zasad i uchylenie istniejącego rozporządzenia dotyczące tego tematu, czyli rozporządzenia Komisji (WE) nr 2636/95 [4].
(2) Niezbędne jest zdefiniowanie produktów akwakultury, które podlegają planowi poprawy jakości.
(3) Informacje, które przedstawiają organizacje producentów oraz niektóre aspekty procedury podejmowania decyzji o przyznaniu, cofnięciu lub odmowie uznania powinny być określone przez Państwa Członkowskie.
(4) Należy ustanowić warunki cofnięcia lub odmowy szczególnego uznania.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Produkty akwakultury określone w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 są to te produkty, które zostały zdefiniowane w załączniku III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 [5] ust. 2.2 lit. a).
Artykuł 2
Organizacje producentów, które ubiegają się o szczególne uznanie przesyłają właściwym władzom w Państwach Członkowskich następujące informacje:
1. wykaz produktów wprowadzanych do obrotu przez nie lub przez ich członków, zgodnie ze wspólnymi regułami przewidzianymi przez organizacje, będących przedmiotem planu poprawy ich jakości;
2. szczegóły dotyczące planu poprawy jakości tych produktów; plan zawiera co najmniej następujące szczegóły:
- przypomnienie celów ustalonych w planie, jak to wymieniono w art. 12 ust. 2 pierwsze dwa tiret rozporządzenia (WE) nr 104/2000,
- opis środków, które zostaną wprowadzone w życie na każdym etapie produkcji i obrotu,
- streszczenie badań przygotowawczych podkreślających w szczególności istniejące normy jakości produktów, braki obecnego systemu i proponowane metody poprawy tych braków.
Metody te obejmują szkolenie i stosowanie właściwych technik oraz know-how;
3. stały system oceny i monitorowania w celu zapewnienia, że plan realizuje wyznaczone cele;
4. prognoza budżetu na wykonanie planu w ciągu trzech lat.
Artykuł 3
1.
W ciągu 30 dni po otrzymaniu planu przedłożonego przez organizacje producentów, Państwo Członkowskie przesyła Komisji pełną jego kopię.
2.
W przypadku gdy Komisja odrzuci plan w terminie określonym w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, Państwo Członkowskie nie może udzielić szczególnego uznania organizacji producentów, która przedłożyła plan.
W przypadku gdy Komisja występuje o poprawienie planu, dane Państwo Członkowskie może zatwierdzić plan i udzielić szczególnego uznania pod warunkiem że żądane zmiany zostały dokonane.
3.
Państwo Członkowskie powiadamia organizację producentów o swojej decyzji na piśmie, nie później niż 30 dni po upływie terminu określonego w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
W przypadku odmowy udzielenia szczególnego uznania, Państwo Członkowskie podaje powody podjęcia takiej decyzji.
4.
W przypadku planowanego cofnięcia szczególnego uznania, zamiar ten razem z powodami cofnięcia, Państwo Członkowskie przekazuje organizacji producentów, co najmniej dwa tygodnie przed takim cofnięciem.
5.
Państwa Członkowskie informują Komisję w ciągu dwóch miesięcy o każdej decyzji dotyczącej udzielenia, cofnięcia lub odmowy szczególnego uznania oraz o powodach każdego cofnięcia lub odmowy.
Artykuł 4
1. Cofnięcie uznania, przez Państwo Członkowskie, organizacji członkowskiej zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 104/2000 pociąga za sobą także cofnięcie każdego szczególnego uznania udzielonego tej organizacji producentów.
2.
Państwa Członkowskie mogą odmówić lub cofnąć szczególne uznanie w następujących przypadkach:
a) gdy organizacja producentów nie przekazuje Państwu Członkowskiemu informacji wymaganych do monitorowania jej działalności; lub
b) gdy organizacja producentów nie spełnia swoich obowiązków na podstawie niniejszego rozporządzenia lub art. 12 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
3.
Szczególne uznanie zostaje niezwłocznie cofnięte skutkiem wstecznym w przypadku gdy organizacja, której udzielono uznania użyła go lub odniosła z niego korzyści w sposób oszukańczy.
W takich przypadkach, jakakolwiek pomoc przyznana na mocy art. 15 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 jest odzyskiwana przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 5
Rozporządzenie (WE) nr 2636/95 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1925/2000
z dnia 11 września 2000 r.
ustanawiające terminy operacyjne dla kursów walutowych stosowanych przy obliczaniu niektórych kwot przewidzianych przez mechanizmy rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro [1], w szczególności jego art.3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie szczególne definicje dotyczące terminów operacyjnych w odniesieniu do stosowania kursów walutowych do obliczeń przewidzianych przez mechanizmy rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [2] powinny zostać zebrane w jednym rozporządzeniu.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 wprowadziło szereg zmian w odniesieniu do pomocy dostępnej dla organizacji producentów, w szczególności dotyczących wprowadzania programów operacyjnych i zmian w mechanizmach pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania. Wcześniejsze rozporządzenie wykonawcze, rozporządzenie Komisji (WE) nr 3516/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 963/1999 [4], nie zawiera przepisów w zakresie kursów walutowych, jakie należy stosować dla tych nowych mechanizmów. Z tych powodów rozporządzenie (WE) nr 3516/93 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem.
(3) Zmienione agromonetarne porozumienia określone w rozporządzeniu (WE) nr 2799/98 wspierają potrzebę zastąpienia rozporządzenia (WE) nr 3516/93, od kiedy nie stosuje się już odniesień do agromonetarnych kursów przeliczeniowych.
(4) Terminy operacyjne dla rekompensaty finansowej i prolongowanej pomocy powinny być zgodne z terminami operacyjnymi dla cen wycofania i innych kwot stosowanych przy ich obliczaniu.
(5) Możliwość stosowania przez organizacje producentów marginesu tolerancji przy stosowaniu ceny wycofania i innych cen funkcjonujących we wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury jest ograniczona koniecznością informowania Państw Członkowskich o poziomie zmienionej ceny co najmniej na dwa dni przed tym, jak zacznie być stosowana.
Organizacje producentów muszą więc znać poziom kursu walutowego dla tych cen z wyprzedzeniem w stosunku do okresu, dla którego będzie on stosowany, aby wypełnić ten obowiązek informowania z wyprzedzeniem właściwych władz.
Termin operacyjny musi być ustalany przed okresem jego stosowania.
(6) Dla programów operacyjnych należy wprowadzić termin operacyjny w odniesieniu do rekompensaty finansowej.
Powinien to być pierwszy dzień roku połowowego, tak aby organizacja producentów znała z wyprzedzeniem poziom pomocy.
(7) Należy ustanowić termin operacyjny dla kursu walutowego stosowanego do różnych cen, o których powiadamia się Komisję w kontekście wspólnej organizacji rynku.
Ten termin organizacyjny musi odpowiadać każdemu dniu okresu, dla którego obliczana jest cena.
Ponieważ praktyczny użytek z tej informacji czyniony jest z mocą wsteczną, termin operacyjny należy ustanowić jako ostatni dzień okresu, dla którego obliczana jest cena.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia terminy operacyjne dla kursów walutowych używanych w odniesieniu do mechanizmów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 104/2000.
Stosowanym kursem walutowym jest ostatni kurs ustalony przez Europejski Bank Centralny (ECB) przed terminem operacyjnym określonym w art.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 [5].
Artykuł 2
Dla sektora rybołówstwa terminem operacyjnym dla kursu walutowego stosowanego w odniesieniu do ceny wycofania i kwot związanych z tą ceną, które wymienione są w załączniku I, jest dwudziesty drugi dzień miesiąca poprzedzającego ten, w którym miało miejsce dane działanie.
Artykuł 3
Terminem operacyjnym dla kursu walutowego stosowanego w odniesieniu do rekompensaty finansowej określonej w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 jest 22 dzień miesiąca poprzedzającego ten, w którym miało miejsce dane działanie.
Artykuł 4
Terminem operacyjnym dla kursu walutowego stosowanego w odniesieniu do prolongowanej pomocy przewidzianej w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, do zryczałtowanej pomocy przewidzianej w art. 24 ust. 4 tego samego rozporządzenia i do pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania przewidzianej w art. 25 tego samego rozporządzenia jest 22 dzień miesiąca poprzedzającego ten, w którym nastąpiło wycofanie składowanego produktu.
Artykuł 5
Terminem operacyjnym dla kursu walutowego stosowanego w odniesieniu do rekompensaty finansowej w ramach programu operacyjnego przewidzianej w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 jest pierwszy dzień roku połowowego, dla którego program operacyjny został ustanowiony.
Artykuł 6
Terminem operacyjnym dla kursu walutowego stosowanego w odniesieniu do dodatku wyrównawczego dla tuńczyka przeznaczonego do puszkowania przewidzianego w art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 jest drugi dzień miesiąca poprzedzającego ten, w którym produkt został dostarczony.
Artykuł 7
Dla wszystkich przypadków, w których można przyznać zaliczkę w odniesieniu do środka przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 104/2000, terminem operacyjnym dla kursu walutowego jest termin odpowiadający rodzajowi zastosowanego środka określonego w art. 2–6.
Artykuł 8
Kurs walutowy stosowany w odniesieniu do średnich cen rynkowych, o którym powiadamia się zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2210/93 [6], jest kursem walutowym obowiązującym ostatniego dnia okresu, dla którego cena została obliczona.
Artykuł 9
Rozporządzenie (WE) nr 3516/93 traci moc.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia (WE) nr 3516/93 uważa się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i są one odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku II.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1929/2000
z dnia 12 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2603/1999 ustanawiające zasady przekazywania wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 w odniesieniu do przekształcania zobowiązań agroekologicznych przyjętych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2078/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Bieżące zasady nie zezwalają na przekształcenie zobowiązania agroekologicznego przyjętego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2078/92 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2772/95 [3], na nowe zobowiązanie zgodnie z nowym rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999. Artykuł 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/96 [4], oraz zgodnie ze zmianą w rozporządzeniu (WE) nr 435/97 [5], ustalającą szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia (EWG) nr 2078/92, stwierdza, że zobowiązanie może być przekształcone na nowe zobowiązanie tylko w przeciągu pięciu lat.
(2) Aby zagwarantować sprawniejsze wprowadzanie w życie nowego okresu programowego dotyczącego środków agroekologicznych, Państwa Członkowskie powinny mieć prawo autoryzowania przekształcania zobowiązań agroekologicznych, przyjętych na starych zasadach, na nowe zobowiązania pięcioletnie lub dłuższe, zgodnie zrozporządzeniem (WE) nr 1257/1999, pod warunkiem że nowe zobowiązania są bezsprzecznie korzystne dla środowiska naturalnego.
(3) Instrumenty uwzględnione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na końcu art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2603/1992 [6] dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Przed upływem okresu wyznaczonego na wypełnienie zobowiązań przyjętych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2078/92 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na przekształcanie zobowiązań na nowe zobowiązania pięcioletnie lub dłuższe, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999, pod warunkiem że:
a) każde takie przekształcenie jest bezsprzecznie korzystne dla środowiska naturalnego, i
b) istniejące zobowiązanie jest znacząco wzmocnione." .
Artykuł 2
Rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1960/2000
z dnia 15 września 2000 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1295/2000 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności.
(2) Maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych.
(3) Przy ustanawianiu maksymalnych poziomów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, poziomy tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) i charakter pozostałości właściwej do kontroli poziomu pozostałości (pozostałość znacznikowa).
(4) Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny poziom pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek, niemniej jednak ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne poziomy pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej.
(5) Należy ustanowić maksymalne poziomy pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu.
(6) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać spektynomycynę, dicyklanil i tyrozynę.
(7) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać deltametrynę.
(8) W celu umożliwienia zakończenia badań naukowych należy przedłużyć tymczasowy okres obowiązywania maksymalnych poziomów pozostałości dla dihydrostreptomycyny, gentamicyny, neomycyny (w tym framycetyny) i streptomycyny, uprzednio określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(9) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 2000/37/WE [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2000
z dnia 15 września 2000 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1670/2000 [2], w szczególności jego art. 26 ust. 3, art. 30 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1596/1999 [4], przewiduje różne środki w celu kontroli ilości w stosunku do wystawionych pozwoleń, w szczególności uprawnienia do zawieszania wystawiania pozwoleń. Doświadczenie wskazuje, że należy rozszerzyć możliwość zawieszenia składania wniosków o wydanie pozwolenia, aby zaoszczędzić niepotrzebnej pracy podmiotom gospodarczym, władzom krajowym i Komisji.
(2) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 przewiduje przyznawanie refundacji wywozowych w odniesieniu do wielu obszarów przeznaczenia w przypadku wywozu serów.
W wyniku zmian w stawkach refundacji w odniesieniu do niektórych wymienionych miejsc przeznaczenia powinna zostać dostosowana definicja danych obszarów.
(3) Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ustanawia przepisy dotyczące wywozu serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki w ramach niektórych kontyngentów taryfowych.
Bez względu na fakt, że od dnia 1 lipca 2000 r. stawki refundacji z tytułu wywozu niektórych serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki wynoszą zero, przedstawianie pozwoleń na wywóz i składanie zabezpieczenia jest również niezbędne w przypadku tego rodzaju wywozu, aby umożliwić prawidłowe funkcjonowanie systemu.
Dane przepisy powinny zostać odpowiednio dostosowane.
(4) Należy uwzględnić przydzielanie pozwoleń na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 20 ust. 3, w zakresie których decyzje zostaną podjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(5) Przy założeniu, że wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz określone w art. 20 mają być składane w połowie września 2000 r., niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1. Pozwolenia na wywóz są wystawiane piątego dnia roboczego następującego po terminie wpływu wniosku, z zastrzeżeniem, że ilości zostały zgłoszone zgodnie z przepisami art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1498/1999 [5] oraz że do tego czasu nie zostały przyjęte specjalne środki określone w ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b).
2.
Decyzja mająca na celu przyjęcie jednego lub więcej środków przewidzianych w ust. 3 może zostać podjęta, w przypadku gdy wystawienie pozwolenia:
a) może prawdopodobnie spowodować przekroczenie dostępnych zasobów budżetowych albo wyczerpanie ilości maksymalnych, które mogą być wywożone, korzystając z refundacji wywozowych w ciągu danego okresu 12-miesięcznego lub okresu krótszego, który ma być określony na podstawie art. 11;
lub
b) uniemożliwi zachowanie ciągłości wywozu w czasie, który pozostał do zakończenia danego okresu;
lub
c) doprowadziłoby do zakłócenia konkurencji między podmiotami gospodarczymi.
Dla celów akapitu pierwszego uwzględnia się, w odniesieniu do danego produktu, sezonowy charakter handlu, sytuację rynkową oraz w szczególności tendencje kształtujące ceny na rynku oraz wynikające z nich warunki wywozu.
3.
W przypadkach określonych w ust. 2 Komisja, w odniesieniu do danych produktów lub produktu, może podjąć decyzję o:
a) odrzuceniu wszystkich lub części oczekujących wniosków, w stosunku do których pozwolenia na wywóz nie zostały dotąd wystawione;
b) zastosowaniu współczynnika przydziału w odniesieniu do ilości ujętych we wnioskach.
W przypadku zastosowania współczynnika mniejszego niż 0,4 w odniesieniu do ilości wnioskowanych wnioskodawcy, w ciągu trzech dni roboczych po podaniu do wiadomości decyzji o przyjętym współczynniku, mogą zażądać anulowania złożonych przez siebie wniosków o wydanie pozwolenia i zwolnienia zabezpieczenia;
c) zawieszeniu składania wniosków o wydanie pozwolenia na okres nie dłuższy niż pięć dni roboczych.
Ponadto, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, Komisja może podjąć decyzję o:
a) zawieszeniu składania wniosków o wydanie pozwolenia na dany produkt lub produkty na okres przekraczający pięć dni roboczych;
b) ustaleniu refundacji wywozowych w drodze zaproszenia do składania ofert na produkty objęte kodami CN 04021019, 04051090, 04059010, 04059090 oraz 04051019, w końcu okresu zawieszenia składania wniosków lub po odrzuceniu wniosków.
Następnie zostają wydane odpowiednie pozwolenia."
2) Artykuł 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Następujące obszary są zdefiniowane do celów przepisów ustępu:
- Obszar I: kody miejsca przeznaczenia 055, 060, 070 i 091 do 096 (włącznie),
- Obszar II: kody miejsca przeznaczenia 072 do 083 (włącznie),
- Obszar III: kod miejsca przeznaczenia 400,
- Obszar IV: kody pozostałych miejsc przeznaczenia."
3) W art. 20 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2.
Wywóz serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki w ramach kontyngentów określonych w ust. 1 podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na wywóz.
Podmioty gospodarcze mogą w okresie, który zostanie odrębnie określony, ubiegać się o wydanie tymczasowych pozwolenia na wywóz produktów określonych w ust. 1 w ciągu następnego roku pod warunkiem złożenia zabezpieczenia w wysokości 50 % kwoty określanej zgodnie z zasadami podanymi w art. 9, przy minimalnej wartości 9 EUR na 100 kg."
b) W ust. 3 zdanie pierwsze wprowadza się następujące zmiany:
"3.
Jeżeli wnioski o wydanie pozwoleń tymczasowych dotyczą ilości produktów przekraczających jeden z kontyngentów określonych w ust. 1 na dany rok, Komisja może zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999."
c) Ustęp 11 otrzymuje brzmienie:
"11.
Rozdział I, z wyjątkiem art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 10, stosuje się do pozwoleń pełnych.
Jednakże termin ważności pozwolenia, przewidziany w art. 6, nie może wykraczać poza koniec danego roku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 lipca 2000 r.
w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem rozporządzenia Rady (EWG) nr 880/92 z dnia 23 marca 1992 w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [4] było ustanowienie dobrowolnego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego, które miałoby promować produkty wywierające ograniczony wpływ na środowisko w ciągu całego cyklu życia, a także udostępnienie konsumentom dokładnych, rzetelnych i naukowo uzasadnionych informacji o wpływie produktów na środowisko.
(2) Artykuł 18 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stanowi, iż w ciągu pięciu lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie programu Komisja podda go rewizji w świetle doświadczeń z okresu jego funkcjonowania, jak również przedstawi propozycje wszelkich stosownych zmian treści rozporządzenia.
(3) Doświadczenia z okresu wdrażania rozporządzenia wskazują na potrzebę poprawy programu w celu zwiększenia efektywności, ulepszenia planowania i usprawnienia jego funkcjonowania.
(4) Podstawowe cele dobrowolnego i selektywnego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego są aktualne. W szczególności program ten powinien zapewnić konsumentom informacje o produktach, których pełen cykl życia ma ograniczony negatywny wpływ na środowisko, jak również o oddziaływaniu oznakowanych produktów na środowisko.
(5) W celu uzyskania powszechnego poparcia dla programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego niezbędne jest, aby organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska oraz organizacje konsumenckie odgrywały istotną rolę i aktywnie angażowały się w proces opracowywania i ustalania kryteriów przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego.
(6) Niezbędne jest wyjaśnienie konsumentom, że oznakowanie ekologiczne wyróżnia produkty, których stosowanie, w porównaniu z innymi produktami należącymi do tej samej grupy, potencjalnie ogranicza szkodliwy wpływ na środowisko, bez uszczerbku dla wspólnotowych regulacji prawnych dotyczących produktów i regulacji prawnych poszczególnych krajów.
(7) Program powinien obejmować produkty i te informacje, które mówią o wpływie produktu na środowisko, znajdujące się w sferze zainteresowania zarówno rynku wewnętrznego, jak i ochrony środowiska. Dla celów niniejszego rozporządzenia pojęcie produktu obejmuje również usługi.
(8) W celu zapewnienia zgodności ze zmieniającymi się odpowiednimi normami międzynarodowymi należy w świetle postępu naukowego i technicznego, jak również doświadczeń w tej dziedzinie, zaktualizować procedury i metody ustalania kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego.
(9) Aby ułatwić jednolite i skuteczne wdrażanie programu, należy szczegółowo określić zasady ustalania kryteriów wyboru produktów do przyznania im oznakowania ekologicznego.
(10) Oznakowanie ekologiczne powinno zawierać proste, dokładne, rzetelne i naukowo potwierdzone informacje na temat zasadniczych zagadnień z dziedziny ochrony środowiska, branych pod uwagę przy przyznawaniu oznakowania ekologicznego, aby zapewnić konsumentom możliwość dokonania świadomego wyboru.
(11) Na różnych etapach procesu przyznawania oznakowania ekologicznego należy zapewnić efektywne wykorzystanie zasobów naturalnych i wysoki poziom ochrony środowiska.
(12) Niezbędne jest umieszczenie na oznakowaniu dodatkowych informacji uzasadniających przyznanie produktowi oznakowania ekologicznego, by pomóc konsumentom w lepszym zrozumieniu znaczenia tego wyróżnienia.
(13) Program przyznawania oznakowania ekologicznego powinien być w dłuższej perspektywie w przeważającej części samofinansujący się.
Wysokość opłat wnoszonych przez Państwa Członkowskie na ten cel nie powinna się zwiększać.
(14) W celu zapewnienia efektywnego i niezależnego wdrażania programu niezbędne jest powierzenie zadań związanych z udziałem w ustalaniu i przeglądzie kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego, jak również z oceną i weryfikacją wymogów, właściwemu organowi tj. Komitetowi Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego (EUEB).
W skład EUEB powinny wejść właściwe organy, uprzednio wyznaczone przez Państwa Członkowskie na mocy art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 oraz Forum Konsultacyjne, które zapewni równy udział wszystkim bezpośrednio zainteresowanym stronom.
(15) Niezbędne jest zapewnienie zgodności i koordynacji programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego z priorytetami wspólnotowej polityki ochrony środowiska i z innymi programami etykietowania lub certyfikacji jakości we Wspólnocie, takimi jak ustalone w treści dyrektywy Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 w sprawie wskazywania, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [5] oraz w treści rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [6].
(16) Z uwagi na to, że program, o którym mowa, funkcjonuje obok innych programów oznakowania ekologicznego w Państwach Członkowskich, które mogą być stosowane również w przyszłości, należy ustalić odpowiednie przepisy prawne zapewniające koordynację programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego z innymi programami oznakowania ekologicznego stosowanymi we Wspólnocie, dla promocji wspólnych celów zrównoważonej konsumpcji.
(17) Niezbędne jest zagwarantowanie przejrzystości wdrażania programu i zapewnienie zgodności z odpowiednimi normami międzynarodowymi w celu ułatwienia dostępu do programu i uczestnictwa w nim producentom i eksporterom z krajów niebędących członkami Wspólnoty.
(18) Środki niezbędne do realizacji przepisów niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z postanowieniami decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(19) W celu wprowadzenia w najskuteczniejszy sposób niezbędnych zrewidowanych przepisów, z przyczyn podanych wyżej, należy zastąpić treść rozporządzenia (EWG) nr 880/92 treścią niniejszego rozporządzenia. Odpowiednie przepisy przejściowe zapewnią kontynuację i płynne przejście od realizacji przepisów rozporządzenia (EWG) nr 880/92 do realizacji przepisów niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele i założenia
1.
Celem programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego (zwanego dalej programem) jest promowanie produktów, które mają potencjalnie ograniczony szkodliwy wpływ na środowisko w porównaniu z innymi produktami z tej samej grupy produktów, przyczyniając się w ten sposób do efektywnego wykorzystania zasobów naturalnych i wysokiego poziomu ochrony środowiska.
Cel ten jest realizowany poprzez zapewnienie konsumentom wskazówek oraz dokładnych, rzetelnych i naukowo potwierdzonych informacji na temat tych produktów.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- termin "produkt" obejmuje wszelkie towary lub usługi,
- termin "konsument" obejmuje kupujących towary lub usługi w związku z wykonywanym zawodem.
2.
Wpływ na środowisko ustalany jest na podstawie badania interakcji produktu ze środowiskiem, włącznie ze zużyciem energii i zasobów naturalnych w ciągu całego cyklu życia produktu.
3.
Uczestnictwo w programie ma miejsce bez naruszania wymogów prawnych Wspólnoty bądź poszczególnych państw, w szczególności w sprawie ochrony środowiska, w odniesieniu do poszczególnych etapów cyklu życia odpowiednio produktu lub usługi.
4.
Wdrażanie programu odbywa się zgodnie z postanowieniami traktatów, włącznie z zasadą ostrożności, ze środkami przyjętymi w celu jej realizacji oraz wspólnotową polityką ochrony środowiska, określoną we wspólnotowym programie polityki i działań w odniesieniu do środowiska i trwałego rozwoju (piąty program działań) ustanowionego rezolucją z dnia 1 lutego 1993 r. [8].
Należy je koordynować z innymi uzgodnieniami dotyczącymi etykietowania lub certyfikacji jakości oraz programami, w szczególności takimi, jak: system wspólnotowych oznakowań określających zużycie energii, ustanowiony dyrektywą 92/75/EWG i system rolnictwa ekologicznego, ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 2092/91.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1.
Wspólnotowe oznakowanie ekologiczne może być przyznawane produktom dostępnym na obszarze Wspólnoty Europejskiej odpowiadającym podstawowym wymogom środowiskowym, o których mowa w art. 3, oraz kryteriom oznakowania ekologicznego określonym w art. 4.
Kryteria oznakowania ekologicznego ustala się dla grupy produktów.
Przez grupę produktów rozumie się wszelkie towary lub usługi spełniające podobne funkcje, będące odpowiednikami, jeśli chodzi o zastosowanie, i stanowiącymi taką grupę w odbiorze konsumentów.
2.
Aby wziąć udział w programie, grupa produktów powinna spełniać następujące warunki:
a) musi reprezentować znaczny wolumen sprzedaży i handlu na rynku wewnętrznym;
b) co najmniej jeden etap życia produktu musi mieć znaczny wpływ na środowisko w skali globalnej lub regionalnej, i/lub ze względów ogólnoprzyrodniczych;
c) musi mieć znaczny potencjał oddziaływania na poprawę ochrony środowiska poprzez wybór dokonany przez konsumentów, jak również powinien stanowić motywację dla producentów lub podmiotów świadczących usługi do stawania się bardziej konkurencyjnymi poprzez oferowanie produktów kwalifikujących się do przyznania im oznakowania ekologicznego; oraz
d) znaczna część jego wolumenu sprzedaży musi być sprzedawana do celów ostatecznego użycia lub wykorzystania.
3.
W celu zapewnienia optymalnego potencjału oddziaływania oznakowania ekologicznego na poprawę ochrony środowiska, przy odpowiedniej zmianie kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego, grupa produktów może zostać podzielona na podgrupy, jeśli wymagają tego właściwości produktów.
Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego mające zastosowanie do podgrup poszczególnych grup produktów, ustanowione tym samym dokumentem i opublikowane zgodnie z treścią art. 6 ust. 5, są stosowane, począwszy od tego samego dnia.
4.
Oznakowanie ekologiczne nie może być przyznawane substancjom i preparatom sklasyfikowanym jako bardzo toksyczne, toksyczne, niebezpieczne dla środowiska, rakotwórcze, toksyczne dla procesów rozmnażania się lub mutagenne w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 67/548/EWG [9] lub dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [10], ani produktom, przy których wytwarzaniu stosuje się procesy mogące stanowić znaczne zagrożenie dla człowieka i/lub środowiska, lub które w procesie ich normalnego użytkowania mogą być szkodliwe dla konsumenta.
5.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów spożywczych, napojów, produktów farmaceutycznych ani wyrobów medycznych w rozumieniu dyrektywy Rady 93/42/EWG [11], które to produkty przeznaczone są tylko do użytku profesjonalnego lub muszą być przepisane przez specjalistów medycznych lub używane pod ich nadzorem.
Artykuł 3
Wymogi środowiskowe
1.
Oznakowanie ekologiczne może być przyznane produktowi, którego właściwości umożliwiają znaczne przyczynienie się do ulepszeń mających związek z zasadniczymi aspektami środowiskowymi i związane są z celami i założeniami określonymi w treści art. 1.
Zagadnienia te określane są w świetle wskaźników określonych w treści załącznika I. Muszą one spełniać wymogi metodologiczne określone w załączniku II.
2.
Obowiązują następujące przepisy:
a) w ocenie ulepszeń należy zwrócić uwagę na środowiskowy bilans netto korzyści i szkód dla środowiska, włącznie z zagadnieniami bezpieczeństwa i higieny, związanymi z przystosowaniem na poszczególnych etapach życia danych produktów.
W procesie oceny należy również wziąć pod uwagę ewentualne korzyści dla środowiska związane z użytkowaniem danych produktów;
b) zasadnicze aspekty środowiskowe określa się poprzez identyfikację kategorii oddziaływania na środowisko, w których ramach badany produkt oddziałuje najbardziej z perspektywy cyklu swego życia. Spośród tych aspektów należy wyszczególnić te, dla których istnieje znaczna możliwość poprawy;
c) etap cyklu życia produktu poprzedzający jego produkcję obejmuje wydobycie lub produkcję i przetworzenie surowców, jak również produkcję energii.
Aspekty te brane są pod uwagę na tyle, na ile jest to możliwe z technicznego punktu widzenia.
Artykuł 4
Wymogi dotyczące oceny i weryfikacji kryteriów
1.
Szczegółowe kryteria dotyczące oznakowania ekologicznego są ustalane dla poszczególnych grup produktów.
Kryteria te określą wymogi dla każdego z zasadniczych aspektów środowiskowych, o których mowa w art. 3, które produkt musi spełniać, aby wzięto go pod uwagę przy rozpatrywaniu przyznania oznakowania ekologicznego, włącznie z wymogami dotyczącymi przydatności danego produktu w zaspokajaniu potrzeb konsumentów.
2.
Kryteria zapewniają podstawę wyboru według poniższych zasad:
a) w okresie stosowania kryteriów perspektywy penetracji rynkowej produktu we Wspólnocie są wystarczające do tego, aby oddziaływać na poprawę środowiska poprzez wybór konsumentów;
b) selektywność kryteriów bierze pod uwagę techniczną i ekonomiczną możliwość dokonania niezbędnych adaptacji spełniających te kryteria w rozsądnym okresie czasu;
c) selektywność kryteriów określana jest w sposób umożliwiający osiągnięcie maksymalnych możliwości poprawy środowiska.
3.
Wymogi oceny zgodności poszczególnych produktów z kryteriami przyznawania oznakowania ekologicznego, jak również wymogi weryfikacji warunków ich używania określonych w art. 9 ust. 1 ustala się dla każdej grupy produktów wraz z kryteriami przyznawania oznakowania ekologicznego.
4.
Okres stosowania kryteriów, jak również wymogi oceny i weryfikacji, określane są dla każdej grupy produktów w obrębie każdej grupy kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego.
Ponowny przegląd kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego oraz wymogów oceny i weryfikacji, dotyczącej tych kryteriów, ma miejsce w odpowiednim czasie przed zakończeniem okresu obowiązywania kryteriów określonych dla każdej grupy produktów. Rezultatem rewizji jest wniosek o przedłużenie, wycofanie lub rewizję.
Artykuł 5
Plan prac
Zgodnie z celami i założeniami, o których mowa w art. 1, plan prac związanych z przyznawaniem wspólnotowych oznakowań ekologicznych jest opracowany przez Komisję w ciągu jednego roku od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, po uprzedniej konsultacji z Komitetem Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego (zwanym dalej EUEB) przewidzianym w art. 13 zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Plan zawiera strategię rozwoju programu, która powinna określać na okres kolejnych trzech lat:
- cele poprawy stanu środowiska oraz penetracji rynku, których osiągnięcie planowane jest poprzez realizację programu,
- otwartą listę grup produktów, które zostaną uznane za priorytetowe w działaniach wspólnotowych,
- plany koordynacji i współpracy pomiędzy programem, o którym mowa, a innymi programami przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego w Państwach Członkowskich.
W planie prac należy zwrócić szczególną uwagę na rozwój wspólnych działań mających na celu promowanie produktów, którym przyznano wspólnotowe oznakowanie ekologiczne, oraz na stworzenie mechanizmów wymiany informacji na temat istniejących obecnie i w przyszłości grup produktów na poziomie krajowym i Unii Europejskiej.
Plan prac zapewnia również środki służące do wdrożenia strategii oraz sposoby planowanego finansowania programu.
Określa on także w sposób ogólny usługi, do których program nie ma zastosowania, mając na względzie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady, dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego (EMAS).
Plan pracy należy okresowo poddawać przeglądowi.
Pierwszy przegląd planu obejmuje sprawozdanie na temat sposobu, w jaki wdrożone zostały plany koordynacji i współpracy pomiędzy programem wspólnotowym, o którym mowa, a krajowymi programami przyznawania oznakowań ekologicznych.
Artykuł 6
Procedury ustanawiania kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego
1.
Warunki przyznawania oznakowania ekologicznego należy zdefiniować dla poszczególnych grup produktów.
Szczegółowe kryteria ekologiczne dla każdej grupy produktów oraz poszczególne okresy, w których będą one stosowane, ustanawiane są w trybie art. 17, po uprzedniej konsultacji z EUEB.
2.
Komisja uruchamia procedurę z własnej inicjatywy lub na wniosek EUEB.
Komisja udziela EUEB upoważnienia na rozwijanie i okresowy przegląd kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego, jak również wymogów oceny i weryfikacji związanych z tymi kryteriami dotyczącymi grup produktów, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie.
Upoważnienie określa ostateczny termin zakończenia tych prac.
Sporządzając upoważnienie, Komisja bierze pod uwagę:
- plan prac ustanowiony w art. 5,
- wymogi metodologiczne określone w treści załącznika II.
3.
Na podstawie upoważnienia EUEB sporządza projekt kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego w odniesieniu do grupy produktów oraz wymogów oceny i weryfikacji odnoszących się do tych kryteriów, jak określono w art. 4 i załączniku IV, uwzględniając wyniki studium wykonalności i badania rynku, okoliczności cyklu życia, a także analizę ulepszeń, określoną w załączniku II.
4.
Komisja jest informowana o projekcie kryteriów określonych w ust. 3. Komisja decyduje, czy upoważnienie:
- zostało zrealizowane, a projekt kryteriów może być przedstawiony komitetowi regulacyjnemu zgodnie z art. 17, czy też
- nie zostało zrealizowane. W tym przypadku EUEB kontynuuje pracę nad projektem kryteriów.
5.
Komisja publikuje kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego, jak również ich uaktualnienia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (seria L).
Artykuł 7
Przyznawanie oznakowania ekologicznego
1.
Wnioski o przyznanie oznakowania ekologicznego mogą być składane przez producentów, importerów, podmioty świadczące usługi, sprzedawców hurtowych i detalicznych.
Dwa ostatnie podmioty mogą składać wnioski dotyczące wyłącznie produktów wprowadzanych na rynek pod własnymi markami handlowymi.
2.
Wniosek może dotyczyć produktu wprowadzanego na rynek pod jedną lub wieloma markami handlowymi.
Składanie nowego wniosku nie jest konieczne w przypadku zmian właściwości produktu, jeśli produkt w dalszym ciągu spełnia wymagane kryteria.
Należy jednak informować właściwe organy o istotnych zmianach właściwości produktu.
3.
Wniosek należy przedstawić właściwym organom według poniższego schematu:
a) jeśli produkt pochodzi z jednego Państwa Członkowskiego — wniosek należy przedstawić właściwym organom tego państwa;
b) jeśli produkt pochodzi w tej samej postaci z kilku Państw Członkowskich — wniosek może być przedłożony właściwym organom jednego z tych państw.
W takim przypadku przy rozpatrywaniu wniosku organy te konsultują się z właściwymi organami pozostałych Państw Członkowskich, o których mowa;
c) jeśli produkt pochodzi spoza obszaru Wspólnoty — wniosek przedstawiany jest właściwym organom któregokolwiek z Państw Członkowskich, na których terenie produkt został lub zostanie wprowadzony do obrotu.
4.
Właściwy organ przyjmujący wniosek podejmuje decyzję o przyznaniu oznakowania ekologicznego po wykonaniu następujących czynności:
a) sprawdzenia, czy produkt spełnia kryteria opublikowane na mocy art. 6 ust. 5;
b) sprawdzenia, czy wniosek spełnia wymogi oceny i weryfikacji; oraz
c) konsultacji z właściwymi organami, gdy to konieczne na mocy ust. 3.
5.
W przypadku gdy kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego wymagają, aby obiekty produkcyjne spełniały określone wymogi, wymogi te muszą być spełniane przez wszystkie obiekty, w których produkt jest wytwarzany.
6.
Właściwe organy uznają testy i weryfikacje wykonane przez podmioty akredytowane na mocy norm serii EN 45000 lub ich międzynarodowych odpowiedników.
Właściwe organy współpracują ze sobą w celu zapewnienia efektywnego i spójnego wdrażania procedur oceny i weryfikacji.
Artykuł 8
Oznakowanie ekologiczne
Forma oznakowania ekologicznego musi być zgodna z treścią załącznika III.
Specyfikacje informacji dotyczących wpływu na środowisko, odpowiednio dla poszczególnych grup produktów, a także przedstawienia tych informacji na oznakowaniu ekologicznym, zostaną ujęte w kryteriach ustalonych zgodnie z art. 6.
Informacje te muszą być każdorazowo czytelne i zrozumiałe.
Przed dniem 24 września 2005 r. Komisja skonsultuje się ze związkami konsumentów w poszczególnych krajach, reprezentowanymi w Komitecie Konsumentów ustanowionym decyzją Komisji 95/260/WE [12], w celu oceny efektywności zaspokajania zapotrzebowania konsumentów na informację przez oznakowanie ekologiczne oraz informacje dodatkowe.
Na podstawie wyników przeprowadzonej oceny Komisja wprowadzi, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, wszelkie niezbędne zmiany dotyczące informacji, które mają być umieszczane na oznakowaniu ekologicznym.
Artykuł 9
Warunki stosowania
1.
Właściwe organy zawierają umowę z podmiotem ubiegającym się o przyznanie oznakowania ekologicznego, uwzględniając warunki jego stosowania.
Warunki te obejmują możliwość wycofania zezwolenia na używanie oznakowania.
W przypadku rewizji kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego dotyczących danego produktu następuje ponowne rozpatrzenie wydania pozwolenia na jego używanie, rewizja bądź rozwiązanie umowy.
Umowa stanowi, że udział w programie następuje bez uszczerbku dla wymogów prawodawstwa Wspólnoty bądź poszczególnych państw, w szczególności w sprawie ochrony środowiska, w odniesieniu do poszczególnych etapów cyklu życia odpowiednio produktu lub usługi.
W celu ułatwienia spełnienia powyższych warunków opracowany zostanie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 standardowy wzór umowy.
2.
Oznakowanie ekologiczne nie może być stosowane i nie można nawiązywać do niego w reklamie produktu do czasu, gdy oznakowanie nie zostanie faktycznie przyznane. W przypadku przyznania oznakowania może ono być stosowane wyłącznie do produktu, dla którego zostało przyznane.
Zabrania się wszelkich form reklamy nieprawdziwej lub wprowadzającej w błąd, bądź stosowania jakichkolwiek etykiet czy logo, które mogłyby być wzięte za wspólnotowe oznakowanie ekologiczne, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 10
Popularyzacja oznakowania ekologicznego
Państwa Członkowskie i Komisja we współpracy z członkami EUEB popularyzują stosowanie wspólnotowego oznakowania ekologicznego poprzez prowadzenie działań uświadamiających i kampanii informacyjnych skierowanych do konsumentów, producentów, handlowców hurtowych i detalicznych oraz ogółu społeczeństwa, wspierając tym samym rozwój programu.
W celu wspierania stosowania produktów opatrzonych oznakowaniem ekologicznym Komisja i inne instytucje Wspólnoty, jak również inne władze publiczne poszczególnych krajów powinny, bez uszczerbku dla prawodawstwa Wspólnoty, dawać stosowny przykład, ustanawiając wymogi dotyczące produktów.
Artykuł 11
Inne programy przyznawania oznakowania ekologicznego w Państwach Członkowskich
Komisja i Państwa Członkowskie podejmują działania w celu zapewnienia niezbędnej koordynacji programu, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu, z programami poszczególnych Państw Członkowskich, w szczególności w kwestii wyboru grup produktów oraz rozwoju i rewizji kryteriów na poziomie Wspólnoty i poszczególnych krajów.
W tym celu w trybie art. 17 określa się środki współpracy i koordynacji, włącznie, między innymi, z przewidzianymi w planie prac stworzonym zgodnie z art. 5.
W przypadku gdy na opakowaniu produktu umieszczone są jednocześnie: wspólnotowe oznakowanie ekologiczne i oznakowanie krajowe, oba oznakowania umieszcza się obok siebie.
W tym względzie dotychczas istniejące oraz nowe programy przyznawania oznakowań ekologicznych w Państwach Członkowskich mogą współistnieć z programem, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 12
Koszty i opłaty
Każdy wniosek o przyznanie oznakowania ekologicznego podlega opłacie na pokrycie kosztów rozpatrzenia wniosku.
Ubiegający się o przyznanie oznakowania ekologicznego uiszcza corocznie opłatę za używanie oznakowania.
Wysokość obu opłat, o których mowa powyżej, ustalana jest zgodnie z załącznikiem V oraz w trybie art. 17.
Artykuł 13
Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego
Komisja ustanawia Komitet Unii Europejskiej ds. Oznakowania Ekologicznego (EUEB), w którego skład wchodzą właściwe organy wspomniane w art. 14 oraz Forum Konsultacyjne określone w art. 15.
EUEB przyczynia się w szczególności do ustalenia i przeglądu kryteriów przyznawania oznakowania ekologicznego, a także wymogów oceny i weryfikacji zgodnie z art. 6.
Komisja ustanawia regulamin wewnętrzny EUEB w trybie art. 17, z uwzględnieniem zasad proceduralnych, o których mowa w załączniku IV.
Artykuł 14
Właściwe organy
1.
Wszystkie Państwa Członkowskie zapewniają powołanie i zdolność działania organu lub organów (zwanych dalej właściwym organem lub właściwymi organami) odpowiedzialnych za wykonywanie zadań określonych w niniejszym rozporządzeniu.
W przypadku ustanowienia więcej niż jednego właściwego organu Państwo Członkowskie określa uprawnienia każdego z organów oraz stosowne wymogi współpracy.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają:
a) skład właściwych organów gwarantujący ich niezależność i neutralność;
b) regulaminy wewnętrzne właściwych organów zapewniające na poziomie danego państwa aktywne zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron oraz odpowiedni poziom przeciwdziałania nadużyciom;
c) prawidłowe stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia przez właściwe organy.
Artykuł 15
Forum konsultacyjne
W odniesieniu do każdej grupy produktów Komisja zapewnia przestrzeganie przez EUEB w trakcie prowadzenia swojej działalności zasady zrównoważonego uczestnictwa wszystkich bezpośrednio zainteresowanych stron związanych z daną grupą produktów, takich jak: przedstawiciele przemysłu i dostawcy usług włącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami, rzemieślnikami i ich związkami branżowymi, związkami zawodowymi, handlowcami hurtowymi i detalicznymi, importerami, organizacjami ochrony środowiska i organizacjami konsumenckimi.
Strony te spotkają się na forum konsultacyjnym. Komisja ustala regulamin wewnętrzny forum w trybie art. 17.
Artykuł 16
Dostosowanie do postępu technicznego
Treść załączników do niniejszego rozporządzenia może być dostosowana w trybie art. 17 do postępu technicznego, włącznie z postępem, który dokonał się w dziedzinie odnośnych międzynarodowych działań normalizacyjnych.
Artykuł 17
Procedura komitetu
1.
Działania Komisji wspiera Komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu obowiązują przepisy art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z zastrzeżeniem przepisów jej art. 8.
Długość okresu, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmie swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 18
Naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia
W przypadku niestosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie zastosują odpowiednie środki prawne lub administracyjne, powiadamiając o nich Komisję.
Artykuł 19
Przepisy przejściowe
Traci moc rozporządzenie (EWG) nr 880/92, z wyjątkiem umów zawartych na mocy jego artykułu 12 ust. 1. Decyzje podjęte na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 880/92 pozostają w mocy do czasu ich rewizji lub utraty mocy obowiązującej.
Artykuł 20
Rewizja
Przed dniem 24 września 2005 r. Komisja podda program przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego rewizji w świetle doświadczeń z okresu jego funkcjonowania.
Komisja przedstawia propozycję wszelkich stosownych zmian treści rozporządzenia.
Artykuł 21
Postanowienia końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1993/2000
z dnia 18 września 2000 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i ostatecznie pobierające tymczasowe cło antydumpingowe nałożone na przywóz termoplastycznego kauczuku styreno-butadieno-styrenowego pochodzącego z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1], w szczególności jego art. 9 i 10,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1091/2000 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych") zostały nałożone tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty termoplastycznego kauczuku styreno-butadieno-styrenowego (zwanego dalej "SBS") objętego zakresem kodu CN ex40021900 i ex400299 i pochodzącego z Tajwanu.
(2) W wyniku równoległego postępowania antysubsydyjnego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1092/2000 [3] nałożono cła wyrównawcze na przywóz do Wspólnoty SBS pochodzącego z Tajwanu.
B. DALSZA PROCEDURA
(3) Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których podjęto decyzję o podjęciu środków tymczasowych, kilka zainteresowanych stron złożyło pisemne uwagi.
Zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym"), wszystkim zainteresowanym stronom, które zażądały wysłuchania, przyznano możliwość wysłuchania przez Komisję.
(4) Komisja w dalszym ciągu poszukiwała i sprawdzała wszelkie informacje uważane za niezbędne dla ostatecznych ustaleń.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których ma zostać zalecone nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz SBS pochodzącego z Tajwanu oraz ostateczne pobranie kwot z ceł tymczasowych na te towary.
Przyznano im również termin dla składania oświadczeń po ujawnieniu tych faktów.
(6) Rozważone zostały ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony i, w przypadku gdy uznane za odpowiednie, zostały one wzięte pod uwagę w ostatecznych ustaleniach.
(7) Po rozpatrzeniu wstępnych ustaleń na podstawie informacji zebranych od tego czasu, stwierdza się, że główne ustalenia, jak wymienione w tymczasowym rozporządzeniu powinny zostać niniejszym potwierdzone.
C. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKTY PODOBNE
(8) Rozpatrywanym produktem jest termoplastyczny kauczuk styreno-butadieno-styrenowy, obecnie klasyfikowany kodami CN ex40021900 i ex400299.
(9) Jeden ze wspólnotowych importerów twierdził, że SBS przywożony z Tajwanu ma inną płynność i wytrzymałość niż SBS produkowany we Wspólnocie.
Jednakże dochodzenie Komisji wykazało, że producenci z Tajwanu wytwarzają różne rodzaje SBS o składzie identycznym do tych, które produkowane są we Wspólnocie.
Dochodzenie wykazało również, że mimo iż jakość SBS przywożonego z Tajwanu mogła być gorsza w przypadku jednej firmy w latach 1995 i 1996, kiedy to firma ta rozpoczęła produkcję SBS, jednakże jakość szybko osiągnęła poziom porównywalny do jakości SBS produkowanego we Wspólnocie.
Wreszcie, dochodzenie wykazało, że wspólnotowi użytkownicy nie widzą różnicy w jakości między SBS z Tajwanu i SBS ze Wspólnoty.
Komisja stanęła na stanowisku, że SBS przywożony z Tajwanu i SBS produkowany we Wspólnocie mają te same cechy i poziom jakości.
(10) Inny wspólnotowy importer twierdził, że SBS suchy i modyfikowany olejem powinny być uznane za dwa różne produkty, argumentując to tym, że suchy i modyfikowany olejem SBS używane są w różnych gałęziach przemysłu.
Jednakże różni producenci i użytkownicy SBS potwierdzili przed Komisją, że wielu wspólnotowych użytkowników, w szczególności w przemyśle obuwniczym, nie widzi różnicy między SBS suchym i modyfikowanym olejem.
Dlatego też stwierdza się, że nie można rozróżniać rynków suchego i modyfikowanego olejem SBS.
(11) To samo przedsiębiorstwo twierdziło także, że suchy i modyfikowany olejem SBS są bardzo podobne do innych rodzajów produktów, takich jak (styreno-izopreno-styren), które są również wytwarzane przez wspólnotowych producentów SBS.
Przedsiębiorstwo twierdziła, że nie ma uzasadnienia, aby odróżniać SBS od tych innych produktów, jednakże dochodzenie wykazało, że suchy i modyfikowany olejem SBS mają identyczny skład fizyczny – butadien i styren, a jedyną różnicą jest dodanie oleju na końcu procesu produkcyjnego.
Taki skład fizyczny wyraźnie odróżnia SBS od innych produktów, takich jak SIS.
Dlatego też stwierdza się, że suchy i modyfikowany olejem SBS powinny być uznane za jeden i ten sam produkt do celów niniejszego dochodzenia.
(12) Ponieważ nie przedstawiono żadnych innych argumentów, niniejszym potwierdza się wyniki ustaleń wymienione w motywach 13–16 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
D. DUMPING
(13) Jeden z producentów-eksporterów z Tajwanu zakwestionował metodę obliczania marginesu dumpingu, według której wartości normalne porównywano z cenami poszczególnych transakcji wywozowych.
(14) Jednakże zbadanie systemu cen eksportowych podczas okresu dochodzenia wskazuje wyraźnie, że większość dumpingu nastąpiło w drugiej połowie powyższego okresu.
Dlatego też, uśrednione wyliczenie nie odzwierciedliłoby pełnego stopnia dumpingu w pojęciu art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawonego.
(15) Dlatego też potwierdza się tymczasowe ustalenia, określone w ust. 25 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(16) Ostateczne marginesy dumpingu wyrażone jako procent ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, kształtują się następująco:
— Lee Chang Yung Chemical Industry Corp., Taipei: _BAR_ 5,3 % _BAR_
— Chi Mei Corp., Tainan: _BAR_ 9,1 % _BAR_
— Niewspółpracujący producent-eksporter: _BAR_ 20,0 % _BAR_
E. SZKODA
1.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(17) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag dotyczących definicji przemysłu wspólnotowego, niniejszym potwierdza się wnioski motywów 31 i 32 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.
Zapotrzebowanie we Wspólnocie
(18) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag dotyczących zapotrzebowania we Wspólnocie, niniejszym potwierdza się oszacowanie dokonane w motywie 33 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.
Przywóz SBS z Tajwanu do Wspólnoty
a) Wielkość przywozu, udział w rynku, średnia cena importowa
(19) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag dotyczących wielkości przywozu z Tajwanu do Wspólnoty, udziału w rynku ani średniej ceny importowej, niniejszym potwierdza się oszacowanie dokonane w motywach 34–37 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
b) Stosowanie zaniżonych cen
(20) Jak wiadomo, stosowanie zaniżonych cen zostało tymczasowo ustanowione na podstawie porównania między ceną eksportową (cif granica Wspólnoty, oclone) a cenami stosowanymi przez przemysł wspólnotowy (loco fabryka).
Jako ceny sprzedaży dla podobnych rodzajów produktów uznano ceny, jakie płacili niezależni klienci po odjęciu upustów i rabatów.
(21) Jak określono w motywie 9 preambuły, otrzymano uwagi dotyczące porównywalności różnych rodzajów produktów, ale stwierdzono, że SBS przywożony z Tajwanu i SBS produkowany we Wspólnocie mają te same cechy.
(22) Powyższe uwagi nie wpłynęły na wnioski rozporządzenia tymczasowego, które doprowadziło do średniego marginesu zaniżania cen wyrażonego jako wartość procentowa średnich cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego, czyli 12,3 %.
4.
Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
(23) Jeden ze wspólnotowych importerów wskazał na fakt, że nie obliczono zapasów i rentowności na rok 1995.
Jak stwierdzono w motywach 46 i 47 preambuły rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nie można było uzyskać dokładnych danych dotyczących zapasów i rentowności ze względu na zmianę systemu księgowości w jednym przedsiębiorstwie oraz zmiany struktury w innym przedsiębiorstwie.
W każdym razie, dochodzenie wykazało, że rentowność była wyższa w 1995 r. niż w 1996 r., co umacnia stwierdzenie szkody.