Jednakże w sezonie przywozowym 2004/2005 zezwala się na wprowadzanie do Wspólnoty tych bulw z "obszarów wolnych od szkodników" pod określonymi warunkami.
(2) W sezonie przywozowym 2004/2005 wykryto szereg przypadków Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith, w wyniku czego całkowicie zakazano wywozu egipskich ziemniaków do Wspólnoty od dnia 6 kwietnia 2005 r.
(3) Egipt przedstawił sprawozdanie na temat przyczyn wymienionych przypadków.
Głównym wnioskiem sprawozdania jest potrzeba podjęcia ostrzejszych środków w odniesieniu do producentów, kontrolerów, eksporterów i punktów pakowania, którzy nie przestrzegają przepisów dotyczących wywozu ziemniaków do Wspólnoty.
Niektóre środki zostały już podjęte przez Egipt.
(4) Należy ustanowić na poziomie Wspólnoty wymagania zapewniające skuteczność inspekcji i kontroli ziemniaków przeprowadzanych w punktach pakowania w Egipcie oraz portach wysyłkowych przed ich wywozem do Wspólnoty.
(5) W świetle informacji dostarczonych przez Egipt Komisja stwierdziła, że nie ma ryzyka rozprzestrzenienia się Pseudomonas solanacearum (Smith) Smith poprzez wprowadzenie do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L. z obszarów Egiptu wolnych od szkodników pod warunkiem spełnienia określonych wymagań.
(6) Należy zatem zezwolić na wprowadzanie do Wspólnoty bulw Solanum tuberosum L. pochodzących z obszarów Egiptu wolnych od szkodników w sezonie przywozowym 2005/2006 pod określonymi warunkami.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2004/4/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2004/4/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 "2004/2005" zastępuje się "2005/2006";
b) w ust. 2 "2004/2005" zastępuje się "2005/2006".
2) W art. 3 "2004/2005" zastępuje się "2005/2006".
3) W art. 4 datę " 30 sierpnia 2005 r." zastępuje się datą " 30 sierpnia 2006 r.".
4) W art. 7 datę " 30 września 2005 r." zastępuje się datą " 30 września 2006 r.".
5) W Załączniku wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 lit. b) ppkt iii) "2004/2005" zastępuje się "2005/2006";
b) w pkt 1 lit. b) ppkt iii) tiret drugie datę " 1 stycznia 2005 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2006 r.";
c) w pkt 1 lit. b) ppkt iii) dodaje się tiret trzecie w następującym brzmieniu:
- "— urzędowo monitorowane od chwili ich przybycia do punktu pakowania do chwili ich zapakowania w worki oznakowane zgodnie z pkt 1 lit. b) ppkt x).";
d) w pkt 1 lit. b) ppkt v) otrzymuje następujące brzmienie:
"v) bezpośrednio przed wywozem do Wspólnoty urzędowo sprawdzone w porcie wysyłkowym przez pocięcie 400 bulw z każdego obszaru wolnego od szkodników z danej przesyłki i wyciągniętych z przynajmniej dziesięciu worków z danego obszaru wolnego od szkodników.";
e) w pkt 1 lit. b) ppkt xii) datę " 1 stycznia 2005 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2006 r.";
f) w pkt 5 w akapicie drugim "2004/2005" zastępuje się "2005/2006".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 2005 r.
przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Triticum durum (pszenica twarda) niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4527)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/841/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Austrii dostępna ilość materiału siewnego odmian pszenicy twardej ozimej (Triticum durum) odpowiadającego krajowym warunkom klimatycznym i spełniającego wymogi dotyczące siły kiełkowania zawarte w dyrektywie 66/402/EWG, jest zbyt mała i dlatego niewystarczająca, by zaspokoić potrzeby tego Państwa Członkowskiego.
(2) Nie jest możliwe zaspokojenie popytu na materiał siewny tych gatunków w sposób zadowalający materiałem siewnym z innych Państw Członkowskich lub z państw trzecich, spełniającym wszystkie wymagania ustanowione w dyrektywie 66/402/EWG.
(3) W związku z tym Austria powinna zostać upoważniona do zezwolenia na obrót materiałem siewnym tego gatunku na mniej surowych warunkach na okres do dnia 15 listopada 2005 r.
(4) Ponadto inne Państwa Członkowskie, bez względu na to, czy materiał siewny został zebrany w Państwie Członkowskim, czy państwie trzecim objętym decyzją Rady 2003/17/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie równoważności inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równoważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich [2], które są w stanie dostarczyć Austrii materiału siewnego tego gatunku, powinny zostać upoważnione do zezwolenia na obrót takim materiałem.
(5) Stosowne jest, aby Austria pełniła rolę państwa koordynującego w celu zapewnienia, że całkowita ilość dopuszczonego materiału siewnego, stosownie do niniejszej decyzji, nie przekracza maksymalnej ilości określonej w niniejszej decyzji.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zezwala się na obrót we Wspólnocie materiałem siewnym pszenicy twardej ozimej niespełniającymi minimalnych wymogów w zakresie zdolności kiełkowania ustanowionych w dyrektywie 66/402/EWG w okresie upływającym z dniem 15 listopada 2005 r., zgodnie z zasadami określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji i z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) zdolność kiełkowania wynosi co najmniej 75 % czystych nasion;
b) etykieta urzędowa podaje kiełkowanie stwierdzone na podstawie badania urzędowego przeprowadzonego zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt F lit. d) oraz art. 2 ust. 1 pkt G lit. d) dyrektywy 66/402/EWG;
c) materiał siewny został najpierw wprowadzony do obrotu na rynku zgodnie z art. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Każdy dostawca materiału siewnego, który zamierza wprowadzić do obrotu nasiona określone w art. 1, składa wniosek w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę.
Zainteresowane Państwo Członkowskie upoważnia dostawcę do wprowadzenia do obrotu materiału siewnego, chyba że:
a) istnieją wystarczające dowody pozwalające wątpić, czy dostawca będzie w stanie wprowadzić do obrotu takie ilości nasion, o jakich zatwierdzenie się ubiega; lub
b) całkowita ilość objęta zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu na mocy przedmiotowego odstępstwa przekracza maksymalną ilość określoną w Załączniku.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie będą udzielać sobie nawzajem pomocy administracyjnej w stosowaniu niniejszej decyzji.
Austria działa jako koordynujące Państwo Członkowskie w celu zapewnienia, by całkowita ilość objęta zezwoleniami nie przekroczyła ilości maksymalnej określonej w Załączniku.
Każde Państwo Członkowskie, które otrzyma wniosek zgodnie z art. 2, niezwłocznie powiadamia Państwo Członkowskie pełniące rolę koordynatora o ilości określonej we wniosku.
Państwo Członkowskie pełniące rolę koordynatora niezwłocznie informuje Państwo Członkowskie składające powiadomienie, czy w wyniku zezwolenia przekroczona zostałaby maksymalna dopuszczalna ilość.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję i inne Państwa Członkowskie o ilościach, które dopuściły do obrotu na mocy niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 2005 r.
w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2673)
(2005/842/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 86 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 Traktatu zobowiązuje Wspólnotę, bez uszczerbku dla art. 73, 86 i 87, do wykorzystywania jej kompetencji w sposób pozwalający na zapewnienie funkcjonowania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym na podstawie zasad i w warunkach, które pozwolą im wypełniać ich zadania.
(2) Aby niektóre usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym mogły funkcjonować na postawie zasad i w warunkach, które pozwolą im wypełniać ich zadania, konieczne może być udzielenie przez państwo wsparcia finansowego, które pokryje część lub całość szczególnych kosztów wynikających ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych.
Zgodnie z wykładnią art. 295 Traktatu zawartą w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, z perspektywy prawa wspólnotowego nie ma znaczenia, czy usługi w ogólnym interesie gospodarczym świadczone są przez przedsiębiorstwa państwowe czy prywatne.
(3) Artykuł 86 ust. 2 Traktatu stanowi w tym względzie, że przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają postanowieniom Traktatu, zwłaszcza regułom konkurencji.
Artykuł 86 ust. 2 pozwala jednak na odstępstwo od postanowień Traktatu, jeśli spełnionych jest kilka warunków.
Po pierwsze, musi istnieć akt nałożenia zobowiązania, w którym Państwo powierza odpowiedzialność za wykonywanie pewnych zadań przedsiębiorstwu.
Po drugie, nałożenie zobowiązań musi dotyczyć usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Po trzecie, odstępstwo musi być konieczne do wykonywania powierzonych zadań i proporcjonalne do tego celu (warunek zwany dalej "wymogiem konieczności").
Wreszcie, rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
(4) W swoim wyroku w sprawie Altmark Trans GmbH i Regierungspräsidium Magdeburg przeciwko Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH [1] ("Altmark") Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu, jeśli spełnione są równocześnie cztery warunki.
Po pierwsze, przedsiębiorstwo będące beneficjentem musi wywiązywać się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, a zobowiązania te muszą być jasno zdefiniowane.
Po drugie, wyznaczniki, na bazie których wyliczana jest rekompensata, muszą zostać wcześniej ustanowione w obiektywny i przejrzysty sposób.
Po trzecie, wysokość rekompensaty nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych w trakcie wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu odpowiednich wpływów i rozsądnego zysku.
Wreszcie, w przypadku gdy wyboru przedsiębiorstwa mającego wywiązywać się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych nie dokonuje się zgodnie z procedurą udzielania zamówień publicznych, która pozwoliłaby na wybór oferenta świadczącego te usługi za cenę najkorzystniejszą dla danej społeczności, poziom rekompensaty należy określić na podstawie analizy kosztów, jakie poniosłoby typowe, dobrze zarządzane przedsiębiorstwo dysponujące odpowiednimi środkami transportu.
(5) Jeśli te cztery warunki są spełnione, rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych nie stanowi pomocy państwa, a art. 87 i 88 Traktatu nie mają zastosowania.
Jeśli Państwa Członkowskie nie spełniają tych warunków i jeśli spełnione są ogólne warunki stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu, rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych stanowi pomoc państwa i podlega postanowieniom art. 73, 86 i 87 Traktatu.
Dlatego niniejsza decyzja powinna mieć zastosowanie wyłącznie do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, jeżeli stanowi ona pomoc państwa.
(6) Artykuł 86 ust. 3 Traktatu pozwala Komisji na określenie treści i zakresu obowiązywania odstępstwa przewidzianego w art. 86 ust. 2 Traktatu oraz na ustanowienie przepisów, które pozwolą na skuteczną kontrolę – gdy jest to konieczne – spełniania kryteriów przewidzianych w art. 86 ust. 2. Należy zatem określić warunki, przy spełnieniu których pewne systemy rekompensat są zgodne z art. 86 ust. 2 i nie podlegają obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia w myśl art. 88 ust. 3 Traktatu.
(7) Tego rodzaju pomoc może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem tylko, jeśli jest przyznana w celu zapewnienia świadczenia usług stanowiących usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, o których mowa w art. 86 ust. 2 Traktatu.
Z orzecznictwa jasno wynika, że z wyjątkiem sektorów, w których zasady wspólnotowe regulują te kwestie, Państwa Członkowskie posiadają szeroki margines uznaniowości przy definiowaniu usług, które mogą zostać uznane za usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym.
Dlatego, z wyjątkiem sektorów, w których prawo wspólnotowe reguluje te kwestie, zadaniem Komisji jest zapewnienie definiowania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym bez oczywistych błędów.
(8) Aby art. 86 ust. 2 Traktatu miał zastosowanie, przedsiębiorstwo będące beneficjentem pomocy musi zostać specjalnie zobowiązane przez Państwo Członkowskie do wykonywania szczególnych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Zgodnie z orzecznictwem stanowiącym wykładnię art. 86 ust. 2 Traktatu, akt lub akty nałożenia zobowiązania muszą określać przynajmniej dokładny charakter, zakres i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych oraz nazwę danego przedsiębiorstwa.
(9) Aby zapewnić spełnienie kryteriów określonych w art. 86 ust. 2 Traktatu, konieczne jest ustalenie bardziej precyzyjnych warunków, które muszą zostać spełnione w odniesieniu do nałożenia zobowiązań z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Kwota rekompensaty może zostać właściwie wyliczona i sprawdzona tylko, jeśli zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych spoczywające na przedsiębiorstwach i wszelkie zobowiązania spoczywające na Państwach Członkowskich są jasno określone w formalnym akcie właściwych władz publicznych danego Państwa Członkowskiego.
Forma tego instrumentu może być różna w poszczególnych Państwach Członkowskich, ale powinien on określać przynajmniej dokładny charakter, zakres i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, nazwę danego przedsiębiorstwa oraz koszty, jakie ponosi dane przedsiębiorstwo.
(10) Podczas definiowania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych oraz oceniania, czy te zobowiązania są wypełnianie przez dane przedsiębiorstwa, zachęca się Państwa Członkowskie do szerokich konsultacji ze szczególnym uwzględnieniem odbiorców usług.
(11) Aby nie dopuścić do nieuzasadnionego naruszenia zasad konkurencji, art. 86 ust. 2 Traktatu wymaga, aby rekompensata nie przekraczała kwoty koniecznej do pokrycia kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo w ramach wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu odpowiednich wpływów i rozsądnego zysku.
Należy to rozumieć jako rzeczywiste koszty ponoszone przez dane przedsiębiorstwo.
(12) Rekompensata przewyższająca kwotę konieczną do pokrycia kosztów poniesionych przez dane przedsiębiorstwo nie jest konieczna do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i w konsekwencji stanowi pomoc Państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem, która powinna zostać zwrócona.
Rekompensata przyznana na funkcjonowanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, ale w rzeczywistości wykorzystywana przez dane przedsiębiorstwo do działania na innym rynku, również nie jest konieczna i w konsekwencji stanowi również pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem, która powinna zostać zwrócona.
(13) Aby zapewnić spełnienie wymogu konieczności określonego w art. 86 ust. 2 Traktatu, niezbędne jest przyjęcie przepisów dotyczących obliczania i kontrolowania kwoty przyznanej rekompensaty.
Państwa Członkowskie powinny regularnie sprawdzać, czy przyznana rekompensata nie jest nadmierna.
Aby jednak pozwolić przedsiębiorstwom i Państwom Członkowskim na minimum elastyczności, jeśli kwota nadwyżki rekompensaty nie przekracza 10 % kwoty rocznej rekompensaty, nadwyżka taka może zostać przeniesiona na kolejny okres rozliczeniowy i odjęta od kwoty rekompensaty, która byłaby należna.
Dochody przedsiębiorstw zobowiązanych do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym w zakresie mieszkalnictwa socjalnego mogą znacznie się zmieniać, szczególnie z powodu ryzyka niewypłacalności najemców.
Z tego powodu, jeśli przedsiębiorstwa te świadczą wyłącznie usługi w ogólnym interesie gospodarczym, powinna istnieć możliwość przeniesienia każdej nadwyżki rekompensaty z jednego okresu rozliczeniowego na kolejny okres rozliczeniowy, w wysokości nieprzekraczającej 20 % rocznej rekompensaty.
(14) Jeżeli rekompensata przyznana została przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, kwota rekompensaty nie przekracza kosztów usług, a progi określone w niniejszej decyzji są przestrzegane, Komisja uznaje, że rozwój handlu nie jest naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
W tych okolicznościach Komisja uważa, że rekompensata powinna zostać uznana za pomoc państwa zgodną z art. 86 ust. 2 Traktatu.
(15) Niewielkie rekompensaty przyznane przedsiębiorstwom świadczącym usługi w ogólnym interesie gospodarczym, których obrót jest ograniczony, nie wpływają na rozwój handlu i konkurencję w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Wspólnoty.
Z tego powodu, jeśli spełnione są warunki określone w niniejszej decyzji, nie powinno być wymagane uprzednie zgłoszenie.
Jako kryterium pozwalające na zwolnienie z obowiązku zgłoszenia należy zatem przyjąć wysokość obrotu przedsiębiorstw otrzymujących rekompensatę z tytułu świadczenia usług publicznych oraz wysokość samej rekompensaty.
(16) Szpitale i przedsiębiorstwa zajmujące się mieszkalnictwem socjalnym, zobowiązane do realizacji zadań związanych ze świadczeniem usług w ogólnym interesie gospodarczym, posiadają cechy szczególne, które należy uwzględnić.
W szczególności należy wziąć pod uwagę fakt, że na obecnym etapie rozwoju rynku wewnętrznego, stopień naruszenia zasad konkurencji w tych sektorach niekoniecznie zależy od wysokości rekompensaty i obrotu przedsiębiorstwa.
W związku z tym, szpitale zapewniające opiekę medyczną, obejmującą w stosownych przypadkach usługi ratownicze i usługi pomocnicze związane bezpośrednio z główną działalnością, szczególnie w dziedzinie badań, oraz przedsiębiorstwa zajmujące się mieszkalnictwem socjalnym, zapewniające mieszkania dla obywateli znajdujących się w gorszym położeniu lub mniej uprzywilejowanych grup społecznych, które nie posiadają wystarczających środków, aby pozyskać mieszkanie na zasadach rynkowych, powinny być objęte zwolnieniem z obowiązku zgłoszenia określonym w niniejszej decyzji, nawet jeśli kwota rekompensaty, którą otrzymują, przekracza progi określone w niniejszej decyzji, jeśli wykonywane usługi zostały uznane przez Państwa Członkowskie za usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym.
(17) Artykuł 73 Traktatu stanowi lex specialis w odniesieniu do art. 86 ust. 2. Ustanawia on przepisy, które stosuje się wobec rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w sektorze transportu lądowego. Artykuł ten został rozwinięty w decyzję Rady (EWG) nr 1119/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [2], która ustanawia ogólne warunki dla zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w sektorze transportu lądowego i wprowadza sposoby obliczania rekompensaty. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 wprowadza zwolnienie dla wszystkich rekompensat w sektorze transportu lądowego, które spełniają warunki zgłoszenia zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu. Pozwala ono również Państwom Członkowskim na odstępstwo od jego postanowień w odniesieniu do przedsiębiorstw świadczących usługi wyłącznie w zakresie transportu miejskiego, podmiejskiego lub regionalnego. W przypadku stosowania tego odstępstwa każda rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych – o ile stanowi pomoc państwa – podlega przepisom rozporządzenia Rady (EWG) nr 1107/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [3]. Zgodnie z wyrokiem w sprawie "Altmark" rekompensata niespełniająca warunków art. 73 nie może zostać uznana za zgodną z Traktatem na podstawie art. 86 ust. 2, ani na podstawie jakiegokolwiek innego postanowienia Traktatu. W związku z tym niniejsza decyzja nie powinna mieć zastosowania wobec takiej rekompensaty.
(18) W przeciwieństwie do transportu lądowego, transport morski i lotniczy są objęte art. 86 ust. 2 Traktatu. Niektóre przepisy obowiązujące w zakresie rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych w sektorach transportu lotniczego i morskiego określone zostały w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych [4] i w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącym stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) [5]. Jednak w przeciwieństwie do rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 w rozporządzeniach tych nie ma nawiązania do zgodności ewentualnych elementów pomocy państwa ze wspólnym rynkiem ani nie przewidują one zwolnienia z obowiązku zgłoszenia zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu. Dlatego uzasadnione jest stosowanie tej decyzji wobec rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych w sektorach transportu lotniczego i morskiego, pod warunkiem że oprócz spełnienia warunków zawartych w niniejszej decyzji takie rekompensaty będą również zgodne z zasadami sektorowymi określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2408/92 oraz rozporządzeniu (EWG) nr 3577/92, w przypadkach gdy mają one zastosowanie.
(19) Progi obowiązujące w odniesieniu do rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych w sektorach transportu lotniczego i morskiego powinny zasadniczo być takie same jak progi stosowane ogólnie.
Jednak w szczególnym przypadku rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie połączeń lotniczych lub morskich z wyspami oraz rekompensat dla portów i lotnisk, o ile są to usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, o których mowa w art. 86 ust. 2 Traktatu, bardziej stosowne jest określenie również alternatywnych progów w oparciu o średnią roczną liczbę pasażerów, ponieważ jest to bardziej zgodne z rzeczywistością ekonomiczną tych działań.
(20) Niniejsza decyzja stanowi w znacznym stopniu uściślenie treści i zakresu obowiązywania odstępstwa określonego w art. 86 ust. 2 Traktatu, w myśl konsekwentnych orzeczeń Trybunał Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji oraz stosowania przez Komisję.
O ile nie zmienia ona obowiązującego prawa materialnego w tej dziedzinie, niniejsza decyzja powinna zacząć obowiązywać natychmiast.
Jednak niektóre postanowienia niniejszej decyzji wykraczają poza status quo poprzez określenie dodatkowych wymogów, których celem jest umożliwienie skutecznej kontroli spełniania kryteriów określonych w art. 86 ust. 2.
Aby pozwolić Państwom Członkowskim na podjęcie odpowiednich działań w tym względzie, należy przewidzieć okres jednego roku zanim te szczegółowe przepisy zaczną być stosowane.
(21) Zwolnienie z wymogu uprzedniego zgłoszenia w przypadku niektórych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym nie wyklucza możliwości zgłaszania przez Państwa Członkowskie konkretnego programu pomocy.
Takie zgłoszenie zostanie ocenione zgodnie z postanowieniami Wspólnotowych zasad ramowych w sprawie pomocy państwa w formie rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych [6].
(22) Niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskim a przedsiębiorstwami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej w niektórych przedsiębiorstwach [7].
(23) Niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów Wspólnoty w dziedzinie zamówień publicznych i konkurencji, w szczególności dla art. 81 i 82 Traktatu.
(24) Niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla surowszych szczegółowych przepisów dotyczących zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, określonych w sektorowym prawodawstwie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja określa warunki, przy spełnieniu których pomoc Państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych przyznana niektórym przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym należy uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem i zwolnić z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie wobec następujących rodzajów pomocy państwa przyznanej w formie rekompensat z tytułu świadczenia usług publicznych przedsiębiorstwom w związku z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, o których mowa w art. 86 ust. 2 Traktatu:
a) rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych przyznana przedsiębiorstwom o średnim rocznym obrocie przed opodatkowaniem, uwzględniającym całą działalność, nieprzekraczającym 100 mln EUR w okresie dwóch lat obrotowych poprzedzających rok, w którym powierzono im wykonywanie zadań z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i które otrzymują rekompensatę roczną z tytułu usług, o których mowa, nieprzekraczającą 30 mln EUR;
b) rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych przyznana szpitalom i przedsiębiorstwom zajmującym się mieszkalnictwem socjalnym, które prowadzą działalność uznaną przez dane Państwo Członkowskie za usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym;
c) rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie połączeń lotniczych i morskich z wyspami, na których średnie roczne natężenie ruchu w okresie dwóch lat obrotowych poprzedzających rok, w którym przedsiębiorstwu powierzono świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, nie przekraczało 300000 pasażerów;
d) rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych dla lotnisk i portów, w których średnie roczne natężenie ruchu w okresie dwóch lat poprzedzających rok, w którym powierzono im świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, nie przekraczało 1 mln pasażerów w przypadku lotnisk i 300000 pasażerów w przypadku portów.
Próg 30 mln EUR w pkt a) w pierwszym akapicie może zostać określony przez przyjęcie średniej rocznej stanowiącej wartość rekompensaty przyznanej w okresie obowiązywania umowy lub w okresie pięciu lat.
W przypadku instytucji finansowych obrotowi w wysokości 100 mln EUR odpowiada suma bilansowa w wysokości 800 mln EUR.
2. W sektorze transportu lotniczego i morskiego niniejsza decyzja ma zastosowanie wyłącznie wobec pomocy państwa przyznawanej w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych przedsiębiorstwom w związku z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, określonymi w art. 86 ust. 2 Traktatu, która jest zgodna z rozporządzeniem (EWG) nr 2408/92 i rozporządzeniem (EWG) nr 3577/92, w przypadkach gdy mają one zastosowanie.
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania wobec pomocy państwa przyznawanej w formie rekompensaty przedsiębiorstwom w sektorze transportu lądowego.
Artykuł 3
Zgodność i zwolnienia z obowiązku zgłoszenia
Pomoc państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych spełniająca warunki określone w niniejszej decyzji jest zgodna ze wspólnym rynkiem i jest zwolniona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, bez uszczerbku dla stosowania surowszych przepisów dotyczących zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, określonych w sektorowym prawodawstwie wspólnotowym.
Artykuł 4
Zobowiązanie do świadczenia usług
Aby niniejsza decyzja miała zastosowanie, dane przedsiębiorstwo jest zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym poprzez jeden lub kilka aktów, których forma może zostać określona przez każde Państwo Członkowskie.
Akt lub akty powinny w szczególności określać:
a) charakter i czas trwania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych;
b) przedsiębiorstwa i terytoria, których dotyczy zobowiązanie;
c) rodzaj wszystkich wyłącznych lub specjalnych praw przyznanych przedsiębiorstwu;
d) wskaźniki służące do obliczania, kontrolowania i przeglądów rekompensat;
e) ustalenia dotyczące unikania i zwrotów nadwyżek rekompensat.
Artykuł 5
Rekompensata
1.
Wysokość rekompensaty nie przekracza kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów poniesionych w trakcie wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu odpowiednich wpływów i rozsądnego zysku z kapitału własnego niezbędnego do wywiązywania się z tych zobowiązań.
Rekompensata musi być faktycznie wykorzystywana na funkcjonowanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, bez uszczerbku dla możliwości korzystania przez przedsiębiorstwo z rozsądnego zysku.
Kwota rekompensaty obejmuje wszystkie korzyści przyznane przez Państwo lub z zasobów państwowych w dowolnej formie.
Rozsądny zysk uwzględnia wszystkie lub niektóre przypadki wzrostu wydajności, osiągnięte przez dane przedsiębiorstwa w ustalonym ograniczonym okresie, bez obniżania poziomu jakości usług powierzonych przedsiębiorstwu przez Państwo Członkowskie.
2.
Koszty, które należy uwzględnić, obejmują całość kosztów poniesionych w związku z funkcjonowaniem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Koszty są obliczane na podstawie ogólnie przyjętych zasadach księgowości w następujący sposób:
a) jeżeli działalność przedsiębiorstwa, o którym mowa, ogranicza się do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, można uwzględnić wszystkie jego koszty;
b) jeśli przedsiębiorstwo prowadzi działalność wykraczającą poza zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, uwzględnione zostają wyłącznie koszty związane z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym;
c) koszty poniesione na świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym mogą obejmować różne rodzaje kosztów związanych z funkcjonowaniem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, odpowiedni wkład do kosztów stałych związanych zarówno z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, jak i z inną działalnością oraz rozsądny zysk;
d) koszty wynikające z inwestycji, szczególnie związanych z infrastrukturą, mogą zostać uwzględnione, jeżeli są konieczne do funkcjonowania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
3.
Dochody, które należy uwzględnić, obejmują przynajmniej całkowity dochód osiągnięty z usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Jeśli dane przedsiębiorstwo posiada specjalne lub wyłączne prawa związane z innymi usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, które dają zyski wyższe niż rozsądny zysk, lub jeśli państwo przyznało mu inne korzyści, należy to uwzględnić w przychodach, niezależnie od sklasyfikowania tych korzyści dla celów art. 87.
Dane Państwo Członkowskie może podjąć decyzję, że korzyści pochodzące z działalności wykraczającej poza zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powinny zostać przeznaczone w całości lub w części na finansowanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
4.
Dla celów niniejszej decyzji "rozsądny zysk" oznacza stopę zwrotu kapitału własnego, uwzględniającą ryzyko lub brak ryzyka, osiągniętą przez przedsiębiorstwo dzięki interwencji Państwa Członkowskiego, szczególnie jeśli przyznało ono przedsiębiorstwu szczególne lub wyłączne prawa.
Stopa ta nie przekracza zwykle średniej stopy w danym sektorze w ostatnich latach.
W sektorach, w których nie ma przedsiębiorstw porównywalnych z przedsiębiorstwem zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym, można dokonać porównania z przedsiębiorstwem mającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim lub, jeśli to konieczne, z przedsiębiorstwem z innego sektora, pod warunkiem że zostanie uwzględniona specyfika poszczególnych sektorów.
Określając wysokość rozsądnego zysku, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić kryteria motywacyjne, w szczególności w zakresie jakości świadczonych usług i wzrostu wydajności.
5.
Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność zarówno w zakresie jak i poza zakresem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, wewnętrzne księgi rachunkowe wykazują oddzielnie koszty i wpływy związane z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym i te związane z innymi usługami, jak również kryteria, według których przypisuje się koszty i wpływy.
Koszty związane z każdą działalnością, wykraczającą poza zakres usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, obejmują wszystkie koszty zmienne, odpowiedni wkład we wspólne koszty stałe i właściwy zwrot kapitału.
W odniesieniu do tych kosztów nie przyznaje się żadnej rekompensaty.
Artykuł 6
Kontrola nadwyżek rekompensaty
Państwa Członkowskie przeprowadzają regularne kontrole lub zlecają przeprowadzenie takich kontroli, w celu zapewnienia, aby przedsiębiorstwa nie otrzymywały rekompensat przekraczających kwotę określoną zgodnie z art. 5.
Państwa Członkowskie żądają od danego przedsiębiorstwa zwrotu wszystkich nadwyżek rekompensaty, a wskaźniki służące do obliczania rekompensat zostają uaktualnione na przyszłość.
W przypadku kiedy kwota nadwyżki rekompensaty nie przekracza 10 % kwoty rocznej rekompensaty, nadwyżka taka może zostać przeniesiona na kolejny roczny okres rozliczeniowy i odjęta od kwoty rekompensaty należnej za dany okres rozliczeniowy.
W sektorze mieszkalnictwa socjalnego Państwa Członkowskie przeprowadzają regularne kontrole lub zlecają przeprowadzenie takich kontroli, w celu zapewnienia, aby dane przedsiębiorstwo nie otrzymywało rekompensat przekraczających kwotę określoną zgodnie z art. 5.
Każda nadwyżka rekompensaty w wysokości do 20 % rocznej rekompensaty może zostać przeniesiona na kolejny okres rozliczeniowy, pod warunkiem że dane przedsiębiorstwo prowadzi działalność wyłącznie w zakresie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Artykuł 7
Dostęp do informacji
Państwa Członkowskie przechowują przez okres dziesięciu lat wszystkie niezbędne informacje, na podstawie których Komisja może określić, czy przyznana rekompensata jest zgodna z niniejszą decyzją.
Na pisemny wniosek Komisji Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie informacje, które ta ostatnia uważa za konieczne do określenia, czy obowiązujące systemy rekompensat są zgodne z niniejszą decyzją.
Artykuł 8
Sprawozdania
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji co trzy lata sprawozdania okresowe dotyczące wykonania niniejszej decyzji, zawierające szczegółowy opis warunków jej stosowania we wszystkich sektorach, łącznie z sektorem mieszkalnictwa socjalnego i szpitali.
Pierwsze sprawozdanie jest przekazywane dnia 19 grudnia 2008 r.
Artykuł 9
Ocena
Najpóźniej do dnia 19 grudnia 2009 r. Komisja przeprowadzi ocenę wpływu w oparciu o informacje i wyniki szeroko zakrojonych konsultacji, prowadzonych przez Komisję szczególnie na podstawie danych dostarczonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 8.
Wyniki oceny wpływu zostaną przekazane Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Regionów, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Państwom Członkowskim.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 19 grudnia 2005 r.
Artykuł 4 lit. c), d) i e) oraz art. 6 stosowane są od dnia 29 listopada 2006 r.
Artykuł 11
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 8 listopada 2005 r.
stanowiąca, zgodnie z art. 104 ust. 8 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, że działania podjęte przez Węgry w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 8 marca 2005 r. zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu są niewystarczające
(2005/843/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 8,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 104 Traktatu Państwa Członkowskie mają unikać nadmiernego deficytu budżetowego.
(2) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu opiera się na dążeniu do stabilności finansów publicznych jako środka służącego tworzeniu warunków do zapewnienia stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.
Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu zawiera rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [1], przyjęte w celu zapewnienia szybkiej korekty nadmiernych deficytów sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(3) W przyjętej dnia 17 czerwca 1997 r. w Amsterdamie rezolucji Rady Europejskiej dotyczącej Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu [2] Rada Europejska uroczyście wzywa wszystkie strony, a mianowicie Państwa Członkowskie, Radę i Komisję do ścisłego i terminowego wdrażania Traktatu i Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
(4) Decyzją 2004/918/WE z dnia 5 lipca 2004 r. zgodnie z art. 104 ust. 6 Rada uznała, że na Węgrzech istnieje nadmierny deficyt [3].
(5) Zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu i art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 w dniu 5 lipca 2004 r.
Rada przyjęła również zalecenie [4] skierowane do władz węgierskich i wzywające je do położenia kresu sytuacji nadmiernego deficytu w możliwie najkrótszym terminie oraz do podjęcia działań w perspektywie średniookresowej w celu obniżenia deficytu do 2008 r. poniżej 3 % PKB w trwały i wiarygodny sposób, zgodnie ze ścieżką redukcji deficytu określoną w programie konwergencji przedstawionym przez władze i zatwierdzoną opinią Rady z dnia 5 lipca 2004 r. [5].
W zaleceniu ustalono na dzień 5 listopada 2004 r. termin podjęcia przez rząd węgierski skutecznych działań z uwzględnieniem środków przewidzianych w celu osiągnięcia początkowej wartości docelowej deficytu za 2005 r. wynoszącej 4,1 % PKB.
(6) Zgodnie z art. 104 ust. 8 w dniu 18 stycznia 2005 r. w oparciu o zalecenie Komisji Rada przyznała, że wiele działań zostało podjętych w celu obniżenia deficytu publicznego w latach 2004 i 2005 w terminie do dnia 5 listopada 2004 r.
Jednakże Rada uznała, że działania te nie były wystarczające do osiągnięcia wyznaczonych celów i że odchylenie od planowanej ścieżki dostosowania z węgierskiego programu konwergencji z maja 2004 r. jest nie do uniknięcia.
Ponadto Rada stwierdziła, że rząd Węgier powinien wesprzeć wznawiane wielokrotnie zobowiązanie do skorygowania nadmiernego deficytu do 2008 r. zdecydowanymi środkami w postaci dalszej konsolidacji fiskalnej i bardziej stanowczego przeprowadzania reform strukturalnych.
W związku z powyższym Rada uznała, że do dnia 5 listopada 2004 r. Węgry nie podjęły skutecznych działań w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r.
(7) Zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu i art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 w dniu 8 marca 2005 r. Rada przyjęła drugie zalecenie [6] skierowane do władz węgierskich i wzywające je do położenia kresu sytuacji nadmiernego deficytu w możliwie najkrótszym terminie oraz do podjęcia działań w perspektywie średniookresowej w celu obniżenia deficytu do 2008 r. poniżej 3 % PKB w trwały i wiarygodny sposób, zgodnie ze ścieżką redukcji deficytu określoną w aktualizacji programu konwergencji przedstawionej przez władze Węgier w grudniu 2004 r. i zatwierdzonej opinią Rady z dnia 8 marca 2005 r. W zaleceniu tym między innymi ustalono na dzień 8 lipca 2005 r. ostateczny termin podjęcia przez rząd węgierski skutecznych działań z uwzględnieniem środków przewidzianych w celu osiągnięcia początkowej wartości docelowej deficytu za 2005 r. wynoszącej 3,6 % PKB [7].
(8) W dniu 13 lipca 2005 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie Węgier.
Na podstawie dostępnych w tym czasie informacji, w tym opisu środków naprawczych wynoszących 11/2 % PKB uchwalonych przez rząd w marcu i czerwcu w celu zrekompensowania odchyleń oraz solennego zobowiązania rządu węgierskiego do podjęcia w razie konieczności dalszych środków, komunikat ten stwierdzał, że władze węgierskie podjęły skuteczne działania w terminie do dnia 8 lipca, chociaż sytuacja pozostaje delikatna i należy podjąć dalsze działania w przyszłości.
(9) Jednakże niedawne wydarzenia pokazują, że działania podjęte przez węgierskie władze są niewystarczające:
- wartość docelowa deficytu za 2005 r. wynosząca 3,6 % PKB, do której odnosi się zalecenie Rady (zatwierdzona opinią Rady z marca 2005 r. w sprawie aktualizacji programu konwergencji z grudnia 2004 r.), zostanie znacznie przekroczona, a rząd postanowił nie podejmować żadnych nowych działań w celu skorygowania tych zmian wbrew wcześniejszym zobowiązaniom. Potwierdza to skorygowane zgłoszenie PND władz węgierskich z dnia 20 września 2005 r. zapowiadające deficyt za 2005 r. wynoszący 6,1 % PKB.
Wynik w 2005 r. będzie jeszcze gorszy, jeżeli wystąpią kolejne odchylenia (możliwość ta jest nie do wykluczenia, szczególnie po stronie wydatków) i jeżeli nie zostaną one zrekompensowane środkami naprawczymi.
Zgodnie z wymienionym zgłoszeniem stosunek długu do PKB w 2005 r. utrzyma się poniżej progu wynoszącego 60 %, a mianowicie na poziomie 57,1 %;
- władze zrezygnowały z osiągnięcia wartości docelowej deficytu za 2006 r. wynoszącej 2,9 % PKB, określonej w aktualizacji programu konwergencji i zaleceniu Rady z dnia 8 marca 2005 r.
Znacznie wyższa nowa wartość docelowa wynosząca 5,2 % PKB [8], określona w projekcie budżetu na 2006 r., może również zostać przekroczona wobec braku znaczącej obniżki wydatków, ponieważ przewiduje się, że planowana reforma podatków obniży dochody o 1,1 % PKB, a niedawno przyjęty projekt budżetu na 2006 r. nie zawiera żadnych ogólnych środków o charakterze strukturalnym mogących zrównoważyć tak poważną obniżkę wydatków;
- wprowadzenie obniżek podatków szczególnie w 2006 r. jest sprzeczne z zaleceniem Rady dotyczącym uzależnienia terminu i wprowadzenia ewentualnych obniżek podatków od osiągnięcia docelowych wartości deficytu określonych w aktualizacji programu konwergencji przedstawionej w grudniu 2004 r.;
- znaczne odchylenie zarówno w 2005 r., jak i w 2006 r., od planowanej ścieżki dostosowania Węgier służącej skorygowaniu nadmiernego deficytu do 2008 r., ustalonej przez rząd węgierski i zatwierdzonej w zaleceniu Rady z dnia 8 marca 2005 r., poddaje w wątpliwość możliwość dokonania tej korekty i wraz z powolnym postępem reform strukturalnych zagraża tak potrzebnemu rozwojowi w dziedzinie równowagi makroekonomicznej.
(10) Zgodnie z rezolucją Rady Europejskiej w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu Węgry wyraziły zgodę na podanie do publicznej wiadomości zalecenia Rady z dnia 8 marca 2005 r.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Działania podjęte przez Węgry w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 8 marca 2005 r. są niewystarczające.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Węgierskiej.
Decyzja Rady 2005/846/WPZiB
z dnia 29 listopada 2005 r.
wykonująca wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Demokratycznej Republice Konga
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2005/440/WPZiB z dnia 13 czerwca 2005 r.
[1], w szczególności jego art. 6 w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 1 listopada 2005 r.
Komitet powołany na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) 1533 (2004) zatwierdził wykaz osób i podmiotów podlegających środkom nałożonym na mocy ust. 13 i 15 rezolucji RB ONZ 1596 (2005) w sprawie Demokratycznej Republiki Konga.
(2) Załącznik do wspólnego stanowiska 2005/440/WPZiB powinien zostać odpowiednio uzupełniony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wykaz osób i podmiotów zamieszczony w Załączniku do niniejszej decyzji podlega włączeniu do Załącznika do wspólnego stanowiska 2005/440/WPZiB.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 2005 r.
w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontroli ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4580)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/849/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności [1], w szczególności jej art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 30 maja 2002 r. zawarto umowę wielostronną (dalej zwaną umową) między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi Państw Członkowskich wchodzących w skład Europejskiego Obszaru Gospodarczego i innych państw stowarzyszonych.
Umowa ta stanowi załącznik do decyzji Komisji 2003/564/WE z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG dotyczącej kontroli ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów [2], w której Komisja ustaliła datę, od której Państwa Członkowskie zobowiązane są zaprzestać kontroli ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej wobec pojazdów przebywających normalnie na terytorium Państwa Członkowskiego będącego sygnatariuszem wyżej wymienionej umowy i podlegających jej postanowieniom.
Zakres umowy poszerzono następnie o kolejne kraje, przyjmując uzupełnienie nr 1.
(2) W dniu 26 maja 2005 r. krajowe biura ubezpieczeniowe Państw Członkowskich oraz Andory, Chorwacji, Islandii, Norwegii i Szwajcarii podpisały uzupełnienie nr 2, na mocy którego zakres umowy rozszerzono o krajowe biuro ubezpieczeniowe Andory.
W uzupełnieniu tym zawarto praktyczne ustalenia dotyczące zniesienia kontroli wobec pojazdów przebywających normalnie na terytorium Andory i podlegających postanowieniom tegoż uzupełnienia.
(3) Spełnione są zatem wszystkie warunki zniesienia kontroli ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej między Państwami Członkowskimi a Andorą zgodnie z dyrektywą 72/166/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z dniem 1 stycznia 2006 r. Państwa Członkowskie powstrzymują się od dokonywania kontroli ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej wobec pojazdów, które przebywają normalnie na terytorium Andory i które podlegają postanowieniom uzupełnienia nr 2 z dnia 26 maja 2005 r do wielostronnej umowy między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi Państw Członkowskich wchodzących w skład Europejskiego Obszaru Gospodarczego i innych państw stowarzyszonych.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o środkach podjętych w celu zastosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/61/WE upoważniającą niektóre Państwa Członkowskie do ustanowienia odstępstwa od niektórych przepisów dyrektywy Rady 2000/29/WE w odniesieniu do sadzeniaków ziemniaka pochodzących z niektórych prowincji Kanady
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4526)
(Jedynie teksty w językach hiszpańskim, greckim, włoskim, maltańskim i portugalskim są autentyczne)
(2005/850/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy 2000/29/WE sadzeniaki ziemniaka pochodzące z Kanady nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty.
Jednakże dyrektywa zezwala na odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem że nie występuje ryzyko rozprzestrzeniania się organizmów szkodliwych.
(2) Decyzja Komisji 2003/61/WE [2] przewiduje odstępstwo w odniesieniu do przywożonych sadzeniaków ziemniaka pochodzących z niektórych prowincji Kanady do Grecji, Włoch, Portugalii i Hiszpanii, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków.
(3) Portugalia wystąpiła z wnioskiem o rozszerzenie tego odstępstwa.
(4) Okoliczności uzasadniające odstępstwo nie ulegają zmianie, a odstępstwa mają dalej zastosowanie.
(5) Odstępstwo przewidziane decyzją 2003/61/WE należy rozszerzyć o nowe Państwa Członkowskie charakteryzujące się podobnymi warunkami klimatycznymi jak państwa wymienione w decyzji.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/61/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2003/61/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 słowa "Grecja, Włochy, Portugalia i Hiszpania" zastępuje się słowami "Grecja, Hiszpania, Włochy, Cypr, Malta i Portugalia";
2) artykuł 1 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) w odniesieniu do roku gospodarczego w sektorze ziemniaka od dnia 1 lutego 2003 r. do dnia 31 marca 2003 r., od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r., od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r., od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r., od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r. i od dnia 1 grudnia 2007 r. do dnia 31 marca 2008 r.";
3) w art. 8 wykaz portów zostaje uzupełniony o:
"k) Lemesos
l) Larnaca
m) Marsaxlokk
n) Valetta
o) Sines.";
4) w art. 10 ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Odpowiedzialne organy urzędowe danego Państwa Członkowskiego korzystającego z odstępstwa przekazują Komisji informacje do dnia 15 kwietnia każdego roku kalendarzowego, w którym odbywa się przywóz, w celu przeprowadzenia kontroli i zapisu wyników."
5) w art. 14 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Państwo Członkowskie dokonujące przywozu przekazuje Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim informacje dotyczące przywożonych ilości (partie/przesyłki sadzeniaków ziemniaka) na mocy niniejszej decyzji do dnia 1 czerwca każdego roku kalendarzowego, w którym odbywa się przywóz.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przeprowadziły urzędowe kontrole na próbkach, o których mowa w art. 10, do dnia 1 czerwca każdego roku kalendarzowego, należy przedstawić pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji szczegółowe sprawozdania techniczne z tych kontroli.";
6) w art. 15 datę " 31 marca 2005 r." zastępuje się datą " 31 marca 2008 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Malty i Republiki Portugalii.
Decyzja Rady 2005/851/WPZiB
z dnia 21 listopada 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Kanadą ustanawiającej zasady ogólne udziału Kanady w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki dotyczące udziału państw trzecich w operacjach zarządzania kryzysami, prowadzonych przez Unię Europejską powinny zostać określone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie być określane każdorazowo oddzielnie dla każdej operacji.
(2) Prezydencja, po uzyskaniu w dniu 23 lutego 2004 r. upoważnienia Rady, wspomagana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę między Unią Europejską a Kanadą ustanawiającą zasady ogólne udziału Kanady w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską.
(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Kanadą ustanawiająca zasady ogólne udziału Kanady w operacjach zarządzania kryzysami, prowadzonych przez Unię Europejską, zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby (osób) umocowanej (umocowanych) do podpisania Umowy tak, by stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/852/WPZiB
z dnia 29 listopada 2005 r.
w sprawie zniszczenia ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (SALW) oraz amunicji do tych rodzajów broni na Ukrainie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [1], w szczególności jego art. 4, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ukraina posiadała w przeszłości znaczny wojskowy kompleks przemysłowy, trzeci co do wielkości na świecie arsenał broni jądrowej oraz była bazą strategicznych rezerw broni i amunicji ZSRR.
(2) Według niektórych szacunków na Ukrainie znajduje się aż 7 milionów sztuk ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (SALW) oraz 2 miliony ton amunicji, z których znaczna część pochodzi z czasów ostatnich wojen światowych.
Te duże ilości SALW i amunicji stanowią nie tylko ogromną nadwyżkę w stosunku do aktualnej liczebności sił zbrojnych Ukrainy, lecz również zawierają wiele niezdatnych do użycia i niebezpiecznych sztuk amunicji.
(3) Plan działania UE–Ukraina, który został przyjęty przez Radę Współpracy UE–Ukraina w dniu 21 lutego 2005 r., wzywa obie strony do wspólnego przeciwstawienia się zagrożeniom dla bezpieczeństwa, zdrowia publicznego i środowiska naturalnego związanym z ukraińskimi składami starej amunicji, m.in. min przeciwpiechotnych.
(4) Agencja NATO ds. Zabezpieczenia Technicznego i Zaopatrzenia (NAMSA), w ramach Funduszu Powierniczego Partnerstwa dla Pokoju (PdP), zarządza dwunastoletnim projektem, który ma być realizowany w czterech fazach i którego celem jest zniszczenie nadwyżki wynoszącej 1,5 miliona sztuk SALW oraz 133000 ton amunicji konwencjonalnej.
(5) Unia Europejska jest zdania, że wkład finansowy w realizację pierwszej fazy projektu pomógłby Ukrainie zmniejszyć ryzyko związane ze zgromadzoną dużą ilością SALW i amunicji, jak również dostosować poziom SALW i amunicji do aktualnej liczebności jej sił zbrojnych.
(6) W dniu 18 maja 2005 r. parlament Ukrainy ratyfikował Konwencję o zakazie używania, magazynowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych i o ich zniszczeniu (Konwencję ottawską).
(7) Unia Europejska zamierza w związku z tym zaoferować Ukrainie wsparcie finansowe zgodnie z przepisami tytułu II wspólnego działania 2002/589/WPZiB.
Zapewniona zostanie odpowiednia widoczność tego wsparcia finansowego poprzez, między innymi, stosowne środki przedsięwzięte przez NAMSA,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska wspiera niszczenie ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (SALW) oraz amunicji do tych rodzajów broni na Ukrainie.
2.
W tym celu Unia Europejska udziela Agencji NATO ds. Zabezpieczenia Technicznego i Zaopatrzenia (NAMSA) wsparcia finansowego podczas realizacji pierwszej fazy dwunastoletniego projektu mającego na celu pozbawienie cech użytkowych 400000 sztuk SALW, 15000 ton uzbrojenia konwencjonalnego oraz 1000 sztuk przenośnych przeciwlotniczych zestawów rakietowych (MANPAD).
3.
Wkład Unii Europejskiej przeznaczony jest na sfinansowanie:
- zakupu i instalacji systemu zmniejszenia zanieczyszczeń do pieca do spalania odpadów wybuchowych,
- pozbawienia broni cech użytkowych,
- zakupu dwóch pieców do topienia broni,
- zakupu i instalacji zdalnie sterowanych pił taśmowych do cięcia amunicji zawierającej materiały wybuchowe,
- zakupu prasy hydraulicznej,
- do 7 % bezpośrednich kosztów projektu.
4.
NAMSA zleca dostawę, instalację i rozruch eksploatacyjny niezbędnego sprzętu służącego do pozbawiania uzbrojenia cech użytkowych i innego wyposażenia podmiotom komercyjnym lub rządowym z Państw Członkowskich UE i Ukrainy, a także podobnym podmiotom mającym siedzibę w państwach NATO lub podmiotom spełniającym wymagania określone w polityce Funduszu Powierniczego Partnerstwa dla Pokoju (PdP).
Umowy na dostawy sprzętu przewidują, w razie konieczności, szkolenia dla ukraińskiego personelu obsługującego ten sprzęt, organizowane na Ukrainie albo w państwie, w którym sprzęt ten jest nabywany.
Artykuł 2
1.
Finansowa kwota referencyjna na realizację działań, o których mowa w art. 1 ust. 3, wynosi 1000000 EUR i zostanie sfinansowana z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok 2006.
2.
Do celów realizacji działań, o których mowa w art. 1 ust. 3, Komisja zawiera z NAMSA umowę o finansowaniu określającą warunki korzystania z wkładu Unii Europejskiej, który przyjmuje formę dotacji.
Umowa o finansowaniu, która ma być zawarta, przewiduje, że NAMSA zapewnia widoczność wkładu Unii Europejskiej, stosownie do jego wielkości.
3.
Komisja nadzoruje właściwe wykorzystanie wkładu finansowego UE, o którym mowa w niniejszym artykule.
W tym celu Komisji powierza się kontrolę i ocenę aspektów finansowych wdrożenia niniejszej decyzji, o których mowa w niniejszym artykule.
4.
Zarządzanie określonymi w ust. 1 wydatkami finansowanymi z budżetu ogólnego Unii Europejskiej podlega procedurom i zasadom wspólnotowym mającym zastosowanie w sprawach budżetowych, z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Artykuł 3
Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, jest odpowiedzialna za wdrożenie niniejszej decyzji, z czego przekazuje Radzie sprawozdania.
Komisja jest w pełni włączana w wykonywanie tych zadań i, w szczególności, dostarcza informacji dotyczących realizacji aspektów finansowych.
Informacje te opierają się na sprawozdaniach okresowych dostarczanych przez NAMSA na podstawie zawartej z Komisją umowy, o której mowa w art. 2 ust. 2.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna w dniu jej przyjęcia.
Wygasa ona po upływie dwunastu miesięcy od zawarcia między Komisją a NAMSA umowy o finansowaniu.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2005 r.
upoważniająca Francję do wprowadzania wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu, w celu wysiewu lub sadzenia w niektórych regionach Francji, materiałem rozmnożeniowym Pinus pinaster Ait. pochodzącym z Półwyspu Iberyjskiego, nieprzeznaczonym do użytku na tych terenach na mocy dyrektywy Rady 1999/105/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4534)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(2005/853/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Francja wystąpiła o upoważnienie do wprowadzania wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu materiałem rozmnożeniowym Pinus pinaster Ait. pochodzącym z Półwyspu Iberyjskiego (Hiszpania i Portugalia), w celu wysiewu lub sadzenia we wszystkich regionach administracyjnych Francji, z wyjątkiem regionów Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, Langwedocja-Roussillon i Korsyka.
(2) Francja poparła swój wniosek, przekazując wszelkie informacje wymienione w art. 17 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 1999/105/WE, w sposób określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1602/2002 z dnia 9 września 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 1999/105/WE w odniesieniu do zezwolenia Państwom Członkowskim na wprowadzanie wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu określonym leśnym materiałem rozmnożeniowym [2].
(3) Francja dostarczyła pochodzące z sektora leśnictwa komercyjnego dowody na to, że drzewa Pinus pinaster Ait. z nasion pochodzących z określonych regionów Półwyspu Iberyjskiego i wyhodowane w regionach Francji, z wyjątkiem wyżej wspomnianych regionów, nie były przystosowane do odnotowywanych w tych regionach niskich temperatur.
Dowodem był katastroficzny wpływ silnych przymrozków na przetrwanie drzew pochodzących z wyżej wspomnianych terenów, w szczególności w latach 1956, 1963 oraz 1985.
Przeprowadzono w należyty sposób sporządzone, opublikowane i przesłane do Komisji oraz do pozostałych Państw Członkowskich, zgodnie z art. 9 dyrektywy 1999/105/WE, porównanie warunków klimatycznych panujących w każdym z poszczególnych regionów pochodzenia na Półwyspie Iberyjskim z warunkami panującymi we francuskich regionach Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, Langwedocja-Roussillon i Korsyka, zgodnie z definicją w art. 2 lit. g) dyrektywy 1999/105/WE.
(4) Należy upoważnić Francję do wprowadzania wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Upoważnia się Francję do wprowadzania wobec użytkownika końcowego zakazu obrotu materiałem rozmnożeniowym Pinus pinaster Ait. pochodzącym z regionów wymienionych w Załączniku w celu wysiewu lub sadzenia we wszystkich regionach administracyjnych Francji z wyjątkiem regionów Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, Langwedocja-Roussillon i Korsyka.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja nr 854/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 maja 2005 r.
w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspólnotowego na rzecz promowania bezpieczniejszego korzystania z Internetu i nowych technologii sieciowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 153 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozpowszechnienie Internetu i stosowanie nowych technologii, takich jak telefony komórkowe, nadal znacząco rośnie we Wspólnocie.
Wraz z tym stale występują zagrożenia, szczególnie dla dzieci, oraz nadużycia tych technologii, pojawiają się także nowe zagrożenia i nadużycia.
W celu zachęcenia do korzystania z możliwości oferowanych przez Internet i nowe technologie sieciowe, należy podjąć również środki mające na celu promowanie bezpieczniejszego korzystania z nich i ochronę użytkowników końcowych przed niechcianymi treściami.
(2) "Plan działań eEuropa 2005", rozwijający strategię lizbońską, ma na celu stymulowanie rozwoju bezpiecznych usług, zastosowań i zasobów w oparciu o ogólnie dostępną infrastrukturę szerokopasmową.
Jego cele obejmują bezpieczną infrastrukturę informacyjną, rozwój, analizę i rozpowszechnianie najlepszych praktyk, analizę porównawczą (benchmarking) i mechanizm koordynacji e-polityk.
(3) Ramy prawne ustanowione na poziomie wspólnotowym w celu sprostania wyzwaniom zasobów cyfrowych w społeczeństwie informacyjnym obejmują obecnie zasady dotyczące usług sieciowych, szczególnie te dotyczące nie zamówionej, handlowej poczty elektronicznej, określone w dyrektywie o prywatności i łączności elektronicznej [3], oraz dotyczące ważnych aspektów odpowiedzialności usługodawców będących pośrednikami, określone w dyrektywie o handlu elektronicznym [4], a także zalecenia dla Państw Członkowskich, przemysłu i zainteresowanych stron oraz Komisji, jak również orientacyjne wytyczne w sprawie ochrony nieletnich zawarte w zaleceniu 98/560/WE [5].
(4) Nadal będzie istnieć potrzeba działania zarówno w dziedzinie treści potencjalnie szkodliwych dla dzieci lub niechcianych przez użytkowników końcowych, jak w dziedzinie treści sprzecznych z prawem, w szczególności pornografii dziecięcej i materiałów o treściach rasistowskich.
(5) Osiągnięcie międzynarodowego porozumienia w sprawie prawnie wiążących podstawowych zasad jest pożądane, lecz nie będzie łatwe.
Nawet w przypadku osiągnięcia takiego porozumienia nie będzie ono samo w sobie wystarczające dla zapewnienia realizacji zasad lub dla zapewnienia ochrony zagrożonych osób.
(6) Plan działania Bezpieczniejszy Internet (1999–2004) przyjęty decyzją nr 276/1999/WE [6] zapewnił finansowanie wspólnotowe, które umożliwiło udaną realizację zróżnicowanych inicjatyw i stworzył europejską wartość dodaną.
Dalsze finansowanie pomoże nowym inicjatywom czerpać z dotychczas osiągniętych wyników.
(7) Nadal istnieje potrzeba podejmowania praktycznych środków, zachęcających do zgłaszania sprzecznych z prawem treści podmiotom upoważnionym do reagowania na nie, zachęcających do oceniania wyników stosowania technologii filtrujących oraz do ich analizy porównawczej (benchmarking), rozpowszechniania najlepszych praktyk dla kodeksów postępowania zawierających powszechnie przyjęte kanony zachowania oraz informowania i edukowania rodziców i dzieci o najlepszych sposobach korzystania w bezpieczny sposób z potencjału nowych technologii sieciowych.
(8) Zasadnicze znaczenie ma działanie na poziomie Państw Członkowskich, angażujące szerokie grono przedstawicieli władz krajowych, regionalnych i lokalnych, operatorów sieci, rodziców, nauczycieli i administratorów szkół.
Wspólnota może stymulować najlepsze praktyki w Państwach Członkowskich poprzez rozprzestrzenianie informacji na terytorium Unii Europejskiej i na arenie międzynarodowej i zapewnienie wsparcia na poziomie europejskim dla analizy porównawczej (benchmarking), współpracy w ramach sieci i badań.
(9) Współpraca międzynarodowa ma także zasadnicze znaczenie i może ona być stymulowana, koordynowana, przekazywana i realizowana za pomocą działań z wykorzystaniem struktur sieciowych Wspólnoty.
(10) Środki, do podejmowania których upoważniona jest Komisja w ramach przyznanych jej na mocy niniejszej decyzji uprawnień wykonawczych, należą zasadniczo do środków zarządzania związanych z wprowadzaniem w życie programu mającego istotny wpływ na budżet w rozumieniu art. 2 lit. a) decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
Środki te należy zatem przyjąć zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 4 tej decyzji.
(11) Komisja powinna zapewnić komplementarność i synergię z powiązanymi ze sobą inicjatywami i programami wspólnotowymi, w tym, między innymi, przez uwzględnienie działań prowadzonych przez inne organy.
(12) Niniejsza decyzja ustanawia, na cały czas trwania Programu, ramy finansowe, stanowiące główne odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [8], dla władzy budżetowej w czasie corocznej procedury budżetowej.
(13) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą w dostatecznym zakresie osiągnąć celów niniejszej decyzji, jakimi są promowanie bezpieczniejszego korzystania z Internetu i nowych technologii sieciowych oraz zwalczanie treści sprzecznych z prawem i treści niechcianych przez użytkowników końcowych, z powodu ponadnarodowego charakteru tych zagadnień, a cele te można lepiej osiągnąć na poziomie wspólnotowym ze względu na ich europejski zasięg oraz skutki działań, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(14) Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami ustanowionymi w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 7 i 8,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Cel Programu
1.
Niniejsza decyzja ustanawia Program wspólnotowy na lata 2005–2008 mający na celu promowanie bezpieczniejszego korzystania z Internetu i nowych technologii sieciowych, szczególnie przez dzieci, oraz zwalczanie treści sprzecznych z prawem i treści niechcianych przez użytkowników końcowych.
Program otrzymuje nazwę "Bezpieczniejszy Internet Plus" (zwany dalej "Programem").
2.
W celu osiągnięcia celów Programu, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić następujące działania:
a) zwalczanie treści sprzecznych z prawem;
b) blokowanie treści niechcianych i szkodliwych;
c) promowanie bezpieczniejszego otoczenia;
d) podnoszenie poziomu świadomości.
Działania, które zostaną podjęte w powyższych ramach, są określone w załączniku I.
Program jest realizowany zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 2
Uczestnictwo
1.
W Programie mogą uczestniczyć osoby prawne z siedzibą w Państwach Członkowskich.
Mogą w nim również uczestniczyć osoby prawne z siedzibą w państwach kandydujących zgodnie z istniejącymi dwustronnymi porozumieniami oraz porozumieniami, które zostaną zawarte z tymi państwami.
2.
Uczestnictwo w Programie może zostać umożliwione osobom prawnym z siedzibą w państwach EFTA będących Stronami Porozumienia EOG, zgodnie z postanowieniami Protokołu 31 do tego Porozumienia.
3.
Uczestnictwo w Programie może zostać umożliwione, bez wsparcia finansowego ze strony Wspólnoty w ramach Programu, osobom prawnym z siedzibą w państwach trzecich oraz organizacjom międzynarodowym, jeżeli ich uczestnictwo skutecznie przyczyni się do realizacji Programu.
Decyzja zezwalająca na takie uczestnictwo zostaje przyjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 3
Kompetencje Komisji
1.
Komisja jest odpowiedzialna za realizację Programu.
2.
Komisja sporządza program prac na podstawie niniejszej decyzji.
3.
Realizując Program, Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, zapewnia, że jest on ogólnie spójny i komplementarny z innymi stosownymi politykami, programami i działaniami wspólnotowymi, w szczególności ze wspólnotowymi programami badawczymi i rozwoju technologicznego, oraz programami Dafne II [9], Modinis [10] i eContentplus [11].
4.
Komisja działa zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2 w następujących przypadkach:
a) przyjęcia i zmiany programu prac;
b) podziału wydatków budżetowych;
c) określenia kryteriów i treści zaproszeń do składania wniosków, zgodnie z celami określonymi w art. 1;
d) oceny projektów przedstawionych w odpowiedzi na zaproszenia do składania wniosków o przyznanie funduszy wspólnotowych przy szacowanym udziale Wspólnoty w wysokości równej lub przekraczającej 500000 EUR;
e) jakichkolwiek odstępstw od zasad określonych w załączniku III;
f) wdrażania środków służących do oceny Programu.
5.
Komisja powiadamia Komitet, o którym mowa w art. 4, o postępach w realizacji Programu.
Artykuł 4
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 5
Monitorowanie i ocena
1.
W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania pomocy wspólnotowej Komisja zapewnia, że działania podjęte w ramach niniejszej decyzji są oceniane przed ich podjęciem, w trakcie oraz po ich wykonaniu.
2.
Komisja monitoruje realizację projektów w ramach Programu.
Komisja ocenia sposób, w jaki projekty zostały zrealizowane oraz skutki ich realizacji, w celu dokonania oceny osiągnięcia zamierzonych celów.
3.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z realizacji działań określonych w art. 1 ust. 2, najpóźniej do połowy 2006 r.
W związku z tym Komisja składa sprawozdanie w sprawie spójności kwoty na lata 2007–2008 z perspektywą finansową.
W razie potrzeby Komisja podejmuje niezbędne kroki w ramach procedur budżetowych na lata 2007–2008 w celu zapewnienia spójności przyznanych rocznie środków z perspektywą finansową.
Po zakończeniu Programu Komisja składa sprawozdanie zawierające jego końcową ocenę.
4.
Komisja przekazuje wyniki ocen ilościowych i jakościowych Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, wraz z wszelkimi stosownymi wnioskami o zmianę niniejszej decyzji.
Wyniki ocen są przekazywane przed przedstawieniem projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej odpowiednio na rok 2007 i 2009.
Artykuł 6
Przepisy finansowe
1.
Niniejszym ustala się ramy finansowe realizacji działań wspólnotowych na mocy niniejszej decyzji w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w wysokości 45 milionów EUR, z czego 20050000 EUR przypada na okres do dnia 31 grudnia 2006 r.
Kwotę na okres rozpoczynający się po dniu 31 grudnia 2006 r. uważa się za potwierdzoną, jeżeli jest ona zgodna na tym etapie z perspektywą finansową na okres rozpoczynający się od roku 2007.
Roczne środki na okres 2005–2008 zatwierdza władza budżetowa w granicach określonych w perspektywie finansowej.
2.
Załącznik II zawiera orientacyjny podział wydatków.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2005 r.
zmieniająca dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. w odniesieniu do niektórych zakładów w sektorach mięsnym, mleczarskim i rybnym w Polsce
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4595)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/854/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego załącznik XII, rozdział 6, sekcja B, podsekcja I pkt 1 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polsce przyznano okresy przejściowe w odniesieniu do niektórych zakładów wymienionych w dodatku B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(2) Dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r. został zmieniony decyzjami Komisji 2004/458/WE [2], 2004/471/WE [3], 2004/474/WE [4], 2005/271/WE [5] i 2005/59/WE [6].
(3) Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwych organów w Polsce niektóre zakłady w sektorach rybnym, mięsnym i mleczarskim zakończyły proces modernizacji i są obecnie w pełni zgodne z prawem wspólnotowym.
Te zakłady powinny zatem zostać usunięte z listy zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(4) Dwa zakłady mięsne zrezygnowały z procesu modernizacji i wnioskowały o przeklasyfikowanie ich z zakładów o wysokiej zdolności wytwórczej na zakłady o niskiej zdolności wytwórczej.
Zgodnie z oficjalnym oświadczeniem właściwego organu w Polsce zakłady te są w pełni zgodne z wymogami Wspólnoty dotyczącymi zakładów o niskiej zdolności wytwórczej.
Ponadto dwa zakłady w sektorze rybnym zakończyły swoją działalność.
Te zakłady powinny zatem zostać usunięte z wykazu zakładów, które znajdują się w okresie przejściowym.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dodatek B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(6) Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt został poinformowany o środkach przewidzianych niniejszą decyzją,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zakłady wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji skreśla się z dodatku B do załącznika XII do Aktu Przystąpienia z 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/734/WE ustanawiającą środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4687)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/855/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu monitorowania sytuacji w Państwach Członkowskich Komisja przyjęła decyzję 2005/732/WE z dnia 17 października 2005 r. w sprawie zatwierdzenia programów wprowadzenia przez Państwa Członkowskie badań na obecność ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa w roku 2005 oraz ustanawiającą zasady dokonywania sprawozdań i kwalifikowania w odniesieniu do finansowego wkładu Wspólnoty w koszty wprowadzenia tych programów [2].
(2) W celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących do ferm drobiu lub innych pomieszczeń, w których trzymane są ptaki żyjące w niewoli, została przyjęta decyzja Komisji 2005/734/WE z dnia 19 października 2005 r. ustanawiająca środki bezpieczeństwa biologicznego w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wysoce zjadliwej grypy ptaków spowodowanej przez wirus grypy A podtyp H5N1 z ptaków dziko żyjących na drób i inne ptaki żyjące w niewoli oraz przewidująca system wczesnego wykrywania na obszarach szczególnego ryzyka [3].
(3) Zgodnie z tą decyzją Państwa Członkowskie muszą określić poszczególne fermy drobiu lub innych ptaków żyjących w niewoli, które według danych epidemiologicznych i ornitologicznych należy uznać za szczególnie zagrożone ptasią grypą spowodowaną przez wirus A podtyp H5N1 przenoszoną z ptaków dziko żyjących.
(4) W świetle postępów w dziedzinie epidemiologii i ornitologii należy ustanowić przepisy zapewniające dokonywanie regularnej i stałej oceny tych zagrożeń, w celu odpowiedniego dostosowania obszarów uznanych za szczególnie zagrożone.
(5) Należy uzyskać jasność co do epidemiologicznego znaczenia ptaków biorących udział w gonitwach w ramach imprez kulturalnych.
(6) Ponadto, w świetle postępów w dziedzinie epidemiologii i ornitologii, należy ustanowić przepis przedłużający okres stosowania środków przewidzianych w decyzji 2005/734/WE.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/734/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/734/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się ust. 4 w następującym brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie dokonują regularnej oceny środków, które podjęły na mocy ust. 1 oraz w świetle badań przeprowadzonych zgodnie z decyzją 2005/732/WE, w celu dostosowania obszarów na swych terytoriach, które zostały uznane za szczególnie zagrożone wystąpieniem ptasiej grypy, do zmieniającej się sytuacji epidemiologicznej i ornitologicznej.";
2) w art. 2a ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie gwarantują, że obowiązuje zakaz gromadzenia drobiu i innych ptaków na targach, pokazach, wystawach i imprezach kulturalnych, łącznie z gonitwami ptaków.
Jednakże właściwy organ może zezwolić na gromadzenie drobiu i innych ptaków żyjących w niewoli, z zastrzeżeniem zadowalającego wyniku oceny ryzyka.";
3) w art. 4 datę " 1 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 maja 2006 r.";
4) w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa ACEH/1/2005
z dnia 15 listopada 2005 r.
w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM))
(2005/860/WE)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/643/WPZiB z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) [1], w szczególności jego art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 10 ust. 3 wspólnego działania 2005/643/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) do ustanowienia Komitetu Uczestników Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)).
(2) W dniu 10 grudnia 2002 r. Rada zatwierdziła "Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE", które stanowią rozwinięcie ustaleń dotyczących udziału państw trzecich w cywilnych operacjach zarządzania kryzysami oraz przewidują ustanowienie Komitetu Uczestników.
(3) Komitet Uczestników powinien odgrywać kluczową rolę w bieżącym zarządzaniu misją; powinien on stanowić główne forum dyskutowania problemów związanych z bieżącym zarządzaniem misją; KPB, do którego należy sprawowanie kontroli politycznej i kierownictwo strategiczne misji, powinien uwzględniać opinie Komitetu Uczestników,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustanowienie
Niniejszym ustanawia się Komitet Uczestników Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) (zwany dalej Komitetem Uczestników).
Artykuł 2
Funkcje
1.
Komitet Uczestników może wydawać opinie.
KPB uwzględnia te opinie oraz sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
2.
Zakres obowiązków Komitetu Uczestników określony jest w dokumencie "Procedury konsultacyjne i tryb wkładu państw spoza UE do cywilnych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE".
Artykuł 3
Skład
1.
Wszystkie Państwa Członkowskie UE są uprawnione do udziału w obradach Komitetu.
W bieżącym zarządzaniu misją uczestniczą jednak wyłącznie państwa wnoszące wkład.
Przedstawiciele państw trzecich uczestniczących w misji mogą brać udział w posiedzeniach Komitetu Uczestników.
Na posiedzeniach Komitetu Uczestników może być także obecny przedstawiciel Komisji Wspólnot Europejskich.
2.
Komitet regularnie otrzymuje informacje od Szefa Misji.
Artykuł 4
Przewodniczący
Dla potrzeb misji, o której mowa w art. 1, zgodnie z procedurą konsultacyjną określoną w art. 2 ust. 2, Komitetowi Uczestników przewodniczy przedstawiciel Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, w ścisłej konsultacji z Prezydencją.
Artykuł 5
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Komitetu Uczestników są regularnie zwoływane przez przewodniczącego.
Jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek przedstawiciela państwa uczestniczącego mogą być zwoływane posiedzenia nadzwyczajne.
2.
Przed posiedzeniem przewodniczący udostępnia wstępny porządek obrad oraz dokumenty odnoszące się do posiedzenia. Przewodniczący odpowiada za przekazywanie KPB wyniku obrad Komitetu.
Artykuł 6
Poufność
1.
Do posiedzeń i obrad Komitetu Uczestników zastosowanie mają przepisy bezpieczeństwa Rady.
W szczególności przedstawiciele biorący udział w posiedzeniach Komitetu Uczestników muszą posiadać odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa.
2.
Treść obrad Komitetu Uczestników objęta jest tajemnicą zawodową.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Rady
z dnia 24 listopada 2005 r.
w sprawie mianowania zastępcy członka Komitetu Regionów
(2005/861/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając wniosek rządu Niderlandów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2002 r. do dnia 25 stycznia 2006 r. [1].
(2) Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z rezygnacją Pana G. Ph. HUFFNAGELA,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wethouder w Amsterdamie, zastępcą członka Komitetu Regionów na pozostały okres kadencji, to znaczy do dnia 25 stycznia 2006 r. na miejsce Pana G. Ph. HUFFNAGELA. Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2005 r.
zmieniająca decyzje 2005/759/WE i 2005/760/WE dotyczące środków zwalczania ptasiej grypy u ptaków innych niż drób
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4663)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/862/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG, [2] w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich, [3] w szczególności jej art. 22 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG, [4] w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i innych ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia środka chorobotwórczego za pośrednictwem międzynarodowego handlu żywymi ptakami innymi niż drób, w tym ptakami towarzyszącymi swoim właścicielom (ptaki domowe).
(2) Decyzja Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [5] przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą zezwolić jedynie na przywóz ptaków z państw trzecich będących członkami Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE).
(3) W jednym z Państw Członkowskich wykryto wysoce zjadliwą grypę ptaków u przywiezionych ptaków poddanych kwarantannie, po czym Komisja przyjęła decyzję 2005/759/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich oraz przemieszczania z państw trzecich ptaków towarzyszących swoim właścicielom [6] oraz decyzję 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącą niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli [7].
(4) W niektórych państwach będących członkami OIE wykryto nowe przypadki ptasiej grypy.
Należy zatem przedłużyć wstrzymanie przemieszczania ptaków domowych oraz przywozu innych ptaków z pewnych zagrożonych obszarów.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 przewiduje różne rodzaje kontroli weterynaryjnej w zależności od liczby i kraju pochodzenia zwierząt. W celu ustanowienia odstępstw w niniejszej decyzji należy posłużyć się wykazem państw trzecich zawartym w załączniku II część B sekcja 2 do tego rozporządzenia oraz wykazem państw przewidzianym w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 745/2004 z dnia 16 kwietnia 2004 r. ustanawiającego środki w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia [8].
(6) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [9] zezwala się na przywóz szerokiej gamy produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, takich jak żelatyna do użytku technicznego, preparaty do użytku farmaceutycznego i innych, pochodzących z obszarów Wspólnoty objętych ograniczeniami zdrowotnymi dotyczącymi zwierząt, ponieważ produkty te uznaje się za bezpieczne z uwagi na specjalne warunki produkcji, przetwarzania i wykorzystania, które skutecznie unieszkodliwiają możliwe czynniki chorobotwórcze lub wykluczają kontakt ze zwierzętami podatnymi na chorobę.
Zgodnie z załącznikiem VIII rozdział III część B sekcja II pkt 7 tego rozporządzenia, wprowadzanie na rynek guana nie jest objęte żadnymi warunkami zdrowotnymi dotyczącymi zwierząt.
(7) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 środki ochronne dotyczące produktów, których dotyczą załączniki VII i VIII do tego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z art. 10 dyrektywy 90/425/EWG.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2005/759/WE i 2005/760/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/759/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Przemieszczanie z państw trzecich
1.
Państwa Członkowskie zezwalają na przemieszczanie z państw trzecich żywych ptaków domowych, wyłącznie jeśli przesyłka składa się z nie więcej niż pięciu ptaków oraz:
a) ptaki pochodzą z państwa członkowskiego OIE należącego do komisji regionalnej wymienionej w załączniku I część A; lub
b) ptaki pochodzą z państwa członkowskiego OIE należącego do komisji regionalnej wymienionej w załączniku I część B, pod warunkiem że:
i) odbyły przed wywozem 30-dniową izolację w miejscu wyjazdu w państwie trzecim wymienionym w decyzji 79/542/EWG; lub
ii) odbędą po przywozie 30-dniową kwarantannę w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia w miejscu zatwierdzonym zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji 2000/666/WE; lub
iii) w okresie ostatnich 6 miesięcy, ale nie później niż 60 dni przed wysyłką zostały zaszczepione, a następnie przynajmniej raz zaszczepione ponownie, szczepionką H5 przeciwko grypie ptaków zatwierdzoną dla przedmiotowych gatunków, zgodnie z instrukcją producenta; lub
iv) pozostawały w izolacji przez okres co najmniej 10 dni poprzedzających wywóz i zostały poddane badaniu na występowanie antygenu lub genomu H5N1 zgodnie z zaleceniami rozdziału 2.7.12 Podręcznika Testów Diagnostycznych i Szczepionek dla Zwierząt Lądowych, przeprowadzonemu na próbce pobranej nie wcześniej niż trzeciego dnia izolacji.
2.
Zgodność z wymogami ust. 1 poświadcza urzędowy lekarz weterynarii, przy czym w przypadku wymogów ust. 1 lit. b) ppkt ii) poświadczenie to wystawiane jest na podstawie deklaracji właściciela z państwa trzeciego wysyłki, sporządzonej zgodnie ze wzorem świadectwa przedstawionym w załączniku II.
3.
Do świadectwa weterynaryjnego dołącza się:
a) deklarację właściciela lub jego przedstawiciela, zgodnie z załącznikiem III;
b) następujące oświadczenie:
"Ptaki domowe, zgodnie z art. 1 decyzji 2005/759/WE."";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przemieszczania na terytorium Wspólnoty żywych ptaków domowych towarzyszących swoim właścicielom z Andory, Wysp Owczych, Grenlandii, Islandii, Lichtensteinu, Monako, Norwegii, San Marino lub Szwajcarii oraz Państwa Watykańskiego.";
3) w art. 5 datę " 30 listopada 2005 r." zastępuje się datą " 31 stycznia 2006 r.";
4) w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2005/760/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1 lit. a) Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz ptaków pochodzących z, oraz przeznaczonych dla, jednostek, instytutów i ośrodków zatwierdzonych przez właściwy organ Państwa Członkowskiego będącego miejscem przeznaczenia zgodnie z dyrektywą 92/65/EWG.
2.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1 lit. b) Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz:
a) jaj wylęgowych gatunków wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), pod warunkiem że jaja te są przeznaczone dla:
i) zatwierdzonych jednostek, instytutów i ośrodków, o których mowa w ust. 1; lub
ii) specjalnych wylęgarni zatwierdzonych do tego celu przez właściwy organ, w których nie jest prowadzony w tym samym czasie wylęg jaj drobiu i w których jaja są umieszczane wyłącznie po fumigacji skutecznie odkażającej skorupę;
b) próbek pobieranych z dowolnego gatunku ptaków, które pod nadzorem właściwych organów państwa wysyłki wymienionego w Załączniku są bezpiecznie pakowane i wysyłane bezpośrednio do zatwierdzonego laboratorium w jednym z Państw Członkowskich w celu otrzymania diagnozy laboratoryjnej;
c) produktów otrzymywanych z tych gatunków, które spełniają warunki przewidziane w rozdziale II pkt C, rozdziale III pkt C, rozdziale IV pkt B, rozdziale VI pkt C i rozdziale X pkt B załącznika VII oraz rozdziale II pkt C, rozdziale III sekcja II pkt B, rozdziale VII pkt A ust. 1 lit. a), rozdziale VII pkt B ust. 5 i rozdziale X załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002;
d) produktów otrzymywanych z tych gatunków, które zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym nie podlegają żadnym warunkom zdrowotnym dotyczącym zwierząt ani nie są objęte żadnym zakazem lub ograniczeniem mającym związek ze zdrowiem zwierząt, włączając produkty wymienione w rozdziale III sekcja III załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, w zakresie, w jakim dotyczy ono zmineralizowanego guana ptasiego pochodzącego z krajów, które w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie zgłosiły występowania wysoce zjadliwej ptasiej grypy wywoływanej przez wirus grypy A podtyp H5N1.";
2) w art. 6 datę " 30 listopada 2005 r." zastępuje się datą " 31 stycznia 2006 r.".
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej, o czym bezzwłocznie informują Komisję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 2 grudnia 2005 r.
ustanawiająca Wspólnotową pomoc finansową do wydatków ponoszonych w celu zwalczania klasycznego pomoru świń w Hiszpanii w końcu roku 2001 i w roku 2002
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4627)
(Jedynie tekst w języku hiszpańskim jest autentyczny)
(2005/863/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynari [1], w szczególności jej art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W końcu roku 2001 i w roku 2002 w Hiszpanii pojawiły się ogniska klasycznego pomoru świń.
Pojawienie się tej choroby było poważnym zagrożeniem dla inwentarza zwierząt Wspólnoty.
(2) W celu jak najszybszego zapobieżenia epidemii i zwalczenia choroby Wspólnota powinna wnieść wkład finansowy do wydatków kwalifikowanych poniesionych przez Państwo Członkowskie w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania choroby, na warunkach określonych w decyzji 90/424/EWG.
(3) Zgodnie z decyzją Komisji 2003/494/WE z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty w ramach zwalczania klasycznego pomoru świń w Hiszpanii w końcu roku 2001 i w roku 2002 [2], Hiszpanii przyznana została pomoc finansowa Wspólnoty do wydatków poniesionych w ramach środków nadzwyczajnych zwalczania klasycznego pomoru świń wprowadzonych w końcu roku 2001 i w roku 2002.
(4) Zgodnie z tą decyzją, w ramach pomocy finansowej przyznana została pierwsza transza w wysokości 6000000 EUR.
(5) Zgodnie ze wspomnianą decyzją, wypłacenie pozostałej części pomocy finansowej Wspólnoty musi opierać się na złożonym przez Hiszpanię w dniu 1 sierpnia 2003 r. wniosku, na szczegółowych dokumentach potwierdzających dane przedstawione we wniosku oraz na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonych przez Komisję.
(6) W świetle wymienionych wyżej elementów należy obecnie ustalić łączną kwotę pomocy finansowej Wspólnoty do wydatków poniesionych w celu zwalczania klasycznego pomoru świń w Hiszpanii w końcu roku 2001 i w roku 2002.
(7) Wyniki kontroli przeprowadzonych przez Komisję, dotyczących poszanowania wspólnotowych zasad w dziedzinie weterynarii i warunków niezbędnych do korzystania z pomocy finansowej Wspólnoty, nie pozwalają uznać za kwalifikowane wszystkich przedstawionych wydatków.
(8) W piśmie z dnia 14 września 2005 r. Komisja przekazała władzom Hiszpanii swoje uwagi i sposób obliczenia wydatków kwalifikowanych.
(9) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Łączną kwotę pomocy finansowej Wspólnoty do wydatków poniesionych w ramach zwalczania klasycznego pomoru świń w Hiszpanii w końcu roku 2001 i w roku 2002, objętej decyzją 2003/494/WE, ustala się na sumę 6784124,44 EUR.
Ponieważ na mocy decyzji 2003/494/WE została wypłacona pierwsza transza w wysokości 6000000 EUR, pozostałą część w wysokości 784124,44 EUR wypłaca się Hiszpanii.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Hiszpanii.
Decyzja Komisji
z dnia 2 grudnia 2005 r.
dotycząca niewłączenia endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4611)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/864/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG przewidywał zrealizowanie przez Komisję programu pracy w celu zbadania substancji czynnych, stosowanych w środkach ochrony roślin, które w dniu 25 lipca 1993 r. już znajdowały się w obrocie. Szczegółowe zasady realizacji tego programu zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2].
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], wyznaczyło substancje czynne, które należy poddać ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wyznaczyło Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w zakresie oceny każdej substancji i określiło producentów każdej substancji czynnej, którzy przedłożyli powiadomienia w wymaganym terminie.
(3) Endosulfan jest jedną z 89 substancji czynnych wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 933/94.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 Hiszpania, będąc wyznaczonym Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy, dnia 22 lutego 2000 r. przedłożyła Komisji sprawozdanie z oceny informacji przedstawionych przez powiadamiających zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
(5) Po otrzymaniu sprawozdania Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy Komisja podjęła konsultacje z ekspertami z Państw Członkowskich, jak również z głównymi powiadamiającymi Bayer CropScience oraz Makhteshim Agan, jak przewiduje art. 7 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
Konieczne okazało się dostarczenie dodatkowych informacji.
Decyzja Komisji 2001/810/WE [4] ustanowiła termin przekazania informacji przez powiadamiającego, który upłynął dnia 25 maja 2002 r.
Ta sama decyzja określiła kolejny termin dla specjalistycznych badań długoterminowych upływający dnia 31 maja 2003 r.
(6) Dnia 17 maja 2004 r. Komisja zorganizowała spotkanie trójstronne z głównymi powiadamiającymi oraz Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy w sprawie tej substancji czynnej.
(7) Sprawozdanie z oceny, przygotowane przez Hiszpanię, zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony dnia 15 lutego 2005 r. w formie sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego endosulfanu.
(8) Podczas dokonywania oceny tej substancji czynnej wskazano na kilka obszarów dających powody do obaw.
Dotyczyły one w szczgólności losu i zachowania się substancji w środowisku naturalnym, ponieważ przebieg degradacji substancji czynnej nie jest do końca wyjaśniony, a w badaniach dotyczących degradacji gleby, degradacji wody/osadu oraz w badaniach przeprowadzonych w mezosystemach wykryto nieznane metabolity.
Również wiele obaw istnieje w zakresie ekotoksykologii, ponieważ, w szczególności z powodu obecności wyżej wspomnianych metabolitów, na podstawie dostępnych informacji nie można w dostatecznym stopniu zbadać długoterminowego ryzyka.
Ponadto uznano, że na podstawie dostępnych informacji nie zbadano w dostatecznym stopniu narażenia użytkowników na kontakt z substancją w warunkach wewnętrznych.
Co więcej, endosulfan jest substancją lotną, jego główny metabolit jest trwały i pojawił się w wynikach badań monitorujących w regionach, w których substancja nie była używana.
W związku z tym, że powyższe wątpliwości pozostają niewyjaśnione, oceny dokonane na podstawie przedłożonych informacji nie wykazały, że można się spodziewać, iż według proponowanych warunków stosowania środki ochrony roślin zawierające endosulfan zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz b) dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Endosulfanu nie należy zatem włączać do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Należy podjąć środki w celu zapewnienia, że istniejące zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające endosulfan zostaną wycofane w przepisanym czasie i że nie będą one odnawiane oraz że nie zostaną udzielone żadne nowe zezwolenia na te produkty.
(11) W świetle informacji przedłożonych Komisji okazuje się, że w sytuacji braku skutecznych rozwiązań alternatywnych dla niektórych ograniczonych zastosowań w niektórych Państwach Członkowskich zachodzi potrzeba dalszego stosowania tej substancji czynnej, tak aby umożliwić opracowanie rozwiązań alternatywnych.
W obecnych okolicznościach jest zatem uzasadnione ustanowienie, przy spełnieniu ściśle określonych warunków mających na celu zmniejszenie ryzyka, dłuższego okresu na wycofanie istniejących zezwoleń w odniesieniu do ograniczonych zastosowań uznanych za istotne, w stosunku do których nie są obecnie dostępne żadne skuteczne rozwiązania alternatywe do celów zwalczania organizmów szkodliwych.
(12) Wszelki dodatkowy okres na zbycie, składowanie, wprowadzanie do obrotu i zużycie istniejących zapasów środków ochrony roślin zawierających endosulfan udzielony przez Państwa Członkowskie powinien zostać ograniczony do okresu nie dłuższego niż 12 miesięcy w celu umożliwienia stosowania istniejących zapasów nie dłużej niż przez następny sezon wegetacyjny.
(13) Niniejsza decyzja pozostaje bez wpływu na działania, które Komisja może podjąć na późniejszym etapie w odniesieniu do tej substancji czynnej w ramach dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [5].
(14) Niniejsza decyzja nie wyklucza możliwości złożenia kompletnej dokumentacji dla endosulfanu, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w celu ewentualnego włączenia do jej załącznika I.
(15) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Endosulfanu nie włącza się jako substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające endosulfan zostają wycofane w terminie do dnia 2 czerwca 2006 r.;
2) od dnia 3 grudnia 2005 r. żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające endosulfan nie zostały udzielone lub odnowione na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG;
3) w odniesieniu do zastosowań wymienionych w kolumnie B Załącznika Państwo Członkowskie określone w kolumnie A może utrzymać w mocy zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające endosulfan do dnia 30 czerwca 2007 r., pod warunkiem że:
a) zapewnia, że takie środki ochrony roślin pozostające w obrocie mają zmienione oznakowanie celem dostosowania do ograniczonych warunków stosowania;
b) wprowadza wszelkie stosowne środki ograniczające ryzyko w celu zmniejszenia wszelkiego możliwego ryzyka, tak aby zapewnić ochronę zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochronę środowiska; oraz
c) zapewnia prowadzenie intensywnych prac nad poszukiwaniem alternatywnych środków lub metod dla takich zastosowań, w szczególności za pomocą planów działania.
Zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. o stosowaniu niniejszego ustępu, w szczególności o działaniach podjętych zgodnie z lit. a) do c), oraz przedstawia w trybie rocznym oszacowane ilości endosulfanu użytego do zastosowań niezbędnych zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 3
Wszelki dodatkowy okres, przyznany przez Państwa Członkowskie zgodnie z przepisami art. 4 ust. 6 dyrektywy 91/414/EWG, jest możliwie najkrótszy oraz:
a) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenie cofa się dnia 2 czerwca 2006 r., wygasa najpóźniej dnia 2 czerwca 2007 r.;
b) w odniesieniu do zastosowań, w stosunku do których zezwolenie cofa się do dnia 30 czerwca 2007 r., wygasa najpóźniej dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 1 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 1999/70/WE dotyczącą zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznych biegłych rewidentów Central Bank and Financial Services Authority of Ireland
(2005/866/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 27.1,
uwzględniając zalecenie EBC/2005/10 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 26 października 2005 r. udzielone Radzie Unii Europejskiej w sprawie zewnętrznych biegłych rewidentów Central Bank and Financial Services Authority of Ireland [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rachunki Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej.
(2) Mandat obecnych zewnętrznych biegłych rewidentów Central Bank and Financial Services Authority of Ireland wygasł i nie zostanie odnowiony.
Niezbędne jest zatem ustanowienie zewnętrznych biegłych rewidentów począwszy od roku obrachunkowego 2005.
(3) Central Bank and Financial Services Authority of Ireland wybrał Deloitte & Touche jako swoich zewnętrznych biegłych rewidentów począwszy od roku obrachunkowego 2005, przy czym EBC uważa, że spełniają oni warunki niezbędne do ich ustanowienia.
(4) Rada Prezesów EBC zaleciła udzielenie zewnętrznym biegłym rewidentom mandatu na okres trzech lat, z możliwością odnowienia.
(5) Właściwym jest stosowanie się do zalecenia Rady Prezesów EBC i dokonanie odpowiednio zmiany decyzji Rady 1999/70/WE [2] z dnia 25 stycznia 1999 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 5 decyzji 1999/70/WE otrzymuje brzmienie:
"5.
Firma Deloitte & Touche zostaje niniejszym zatwierdzona jako zewnętrzni biegli rewidenci Central Bank and Financial Services Authority of Ireland, począwszy od roku obrachunkowego 2005 na okres trzech lat z możliwością odnowienia.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest notyfikowana Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/62/WE w odniesieniu do przedłużenia okresu przejściowego dla Cypru
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4630)
(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)
(2005/869/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 24 ust. 6 i art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2005/62/WE z dnia 27 stycznia 2005 r. ustanawiająca środki przejściowe, które mają być stosowane przez Cypr w odniesieniu do spopielenia lub zakopania na miejscu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] przewiduje okres przejściowy, który kończy się w dniu 1 listopada 2005 r.
Okres ten miał na celu umożliwienie Cyprowi ustanawiania systemu gromadzenia i usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
(2) Cypr poinformował obecnie Komisję, że do dnia 1 listopada 2005 r. nie będzie miał funkcjonującego systemu gromadzenia i usuwania produktów ubocznych i zwrócił się do Komisji o przedłużenie ważności aktualnego okresu przejściowego o dalsze 14 miesięcy.
Cypr oświadczył jednak, że może być gotowy do wdrożenia tego systemu w tym okresie lub być może przed zakończeniem tego okresu.
(3) Należy zatem przedłużyć ważność środków przejściowych ustanowionych w decyzji 2005/62/WE o dalszy okres.
(4) Cypr powinien regularnie składać sprawozdania na temat postępów, obejmujące informacje dotyczące zakończonych etapów, etapów pozostających do wykonania wraz z harmonogramem zakończenia pozostałych etapów.
Komisja zamierza w dalszym ciągu ściśle monitorować sytuację na Cyprze.
(5) W wydłużonym okresie przejściowym Cypr zobowiązał się kontynuować podejmowanie niezbędnych środków w celu uniknięcia zagrożeń dla zdrowia zwierząt lub ludzi i środowiska naturalnego, jak stanowi rozporządzenie Komisji (WE) nr 811/2003 z dnia 12 maja 2003 r. wprowadzające w życie rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 w odniesieniu do zakazu powtórnego przetwarzania wewnątrzgatunkowego ryb, zakopywania lub spopielania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz do niektórych środków przejściowych [3].
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/62/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/62/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 datę " 1 listopada 2005 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2007 r.";
2) w art. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Cypr składa Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim okresowe sprawozdania na temat postępu w ustanawianiu systemu usuwania odpadów w dniach 1 lutego 2006 r., 1 sierpnia 2006 r. oraz 1 listopada 2006 r.";
3) artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 1 stycznia 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 2005 r.
uznająca Bułgarię za państwo wolne od Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al. ssp. sepedonicus (Spieckerman i Kotthoff) Davis et al.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4722)
(2005/870/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej załącznik III, część A, pkt 12,
uwzględniając wniosek złożony przez Bułgarię,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku III, części A, pkt 12 dyrektywy 2000/29/WE bulwy gatunku Solanum L. oraz ich hybryd inne niż sadzeniaki i niektóre inne ziemniaki określone w załączniku III, części A, pkt 10 i 11, pochodzące z niektórych europejskich państw trzecich innych niż te, które zostały uznane za wolne od Clavibacter michiganensis (Smith) Davis et al. ssp. sepedonicus (Spieckerman i Kotthoff) Davis et al. (dalej zwanych organizmami), lub z tych, których przepisy uznano za równoważne z przepisami Wspólnoty w sprawie zwalczania tych organizmów, nie mogą być wwożone na teren Państw Członkowskich.
(2) Oficjalne informacje dostarczone przez Bułgarię oraz informacje zebrane podczas misji przeprowadzonych w tym państwie w marcu 2004 r. i w marcu 2005 r. przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii wskazują na to, że organizmy te nie występują w tym państwie oraz że Bułgaria zastosowała procedurę kontroli, inspekcji i testów w odniesieniu do organizmów przy przywozie ziemniaków oraz produkcji krajowej ziemniaków sadzeniaków i ziemniaków konsumpcyjnych.
(3) Można zatem przyjąć, że nie ma ryzyka rozprzestrzeniania się tych organizmów.
(4) Niniejsza decyzja nie ma wpływu na jakiekolwiek przyszłe ustalenia, które wykazałyby, że wspominane wyżej organizmy występują w Bułgarii.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 2005 r.
zwalniająca Danię i Słowenię z niektórych zobowiązań dotyczących obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym zgodnie z dyrektywą Rady 1999/105/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4727)
(Jedynie teksty w języku duńskim i słoweńskim są autentyczne)
(2005/871/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 20,
uwzględniając wnioski złożone przez Danię i Słowenię,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 1999/105/WE Komisja może na określonych warunkach zwolnić Państwo Członkowskie ze zobowiązań dotyczących obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym ustanowionych w wymienionej dyrektywie.
(2) Dania i Słowenia złożyły wnioski o zwolnienie ze zobowiązań w odniesieniu do niektórych gatunków drzew.
(3) Ponieważ leśnego materiału rozmnożeniowego tych gatunków zazwyczaj nie reprodukuje się ani nie wprowadza do obrotu w tych Państwach Członkowskich, a uprawa tych gatunków drzew ma dla nich znikome znaczenie gospodarcze, należy zwolnić Danię i Słowenię ze zobowiązań w ramach dyrektywy 1999/105/WE w odniesieniu do wymienionych gatunków i leśnego materiału rozmnożeniowego.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zwalnia się Danię i Słowenię z obowiązku stosowania dyrektywy 1999/105/WE z wyjątkiem art. 17 ust. 1 w odniesieniu do gatunków wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii i Republiki Słowenii.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 2005 r.
upoważniająca Republikę Czeską do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych w obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4421)
(Jedynie tekst w języku czeskim jest autentyczny)
(2005/872/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [1], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2], zwanej dalej "szóstą dyrektywą", Państwa Członkowskie mogą utrzymywać zwolnienie z podatku lub opodatkowanie niektórych transakcji; transakcje te uwzględniane są w określaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.
(2) W odniesieniu do stosowania przepisów art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy, tytuł 5 pkt 1 (Podatki) załącznika IX do Aktu Przystąpienia Republiki Czeskiej do Wspólnot Europejskich [3] upoważnia Republikę Czeską do zwolnienia z podatku niektórych transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy.
(3) Republika Czeska nie jest w stanie wykonać dokładnych obliczeń podstawy zasobów własnych opartych na VAT dla transakcji wymienionych w pkt 17 załącznika F do szóstej dyrektywy. Obliczenia takie mogą spowodować obciążenie administracyjne niewspółmierne do znaczenia tych transakcji dla całkowitej podstawy zasobów opartych na VAT Republiki Czeskiej.
Republika Czeska jest w stanie wykonać obliczenia, wykorzystując przybliżone dane szacunkowe tej kategorii transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy. Zgodnie art. 6 ust. 3 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89 należy zatem upoważnić Republikę Czeską do obliczania podstawy VAT przy wykorzystaniu przybliżonych danych szacunkowych.
(4) Komitet Doradczy ds. Środków Własnych zatwierdził sprawozdanie, w którym odnotowano opinie jego członków w sprawie niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów obliczania podstawy środków własnych opartych na VAT od dnia 1 maja 2004 r. Republice Czeskiej zezwala się na wykorzystywanie przybliżonych danych szacunkowych w odniesieniu do następujących kategorii transakcji wymienionych w załączniku F do szóstej dyrektywy:
1) Transport pasażerski (załącznik F, pkt 17).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Czeskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 2005 r.
zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) oraz zapobiegania chorobom odzwierzęcym przedstawione przez Państwa Członkowskie na rok 2006
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4621)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/873/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 6 oraz art. 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość wkładu finansowego Wspólnoty w zwalczanie i monitorowanie chorób zwierząt oraz kontrole mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [2] przewiduje coroczne programy zwalczania i monitorowania przenośnych gąbczastych encefalopatii (TSE) u bydła, owiec i kóz.
(3) Państwa Członkowskie przedstawiły programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt, zapobiegania chorobom odzwierzęcym oraz zwalczania i monitorowania TSE na swoich terytoriach.
(4) Po zbadaniu tych programów stwierdzono, że są one zgodne z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie weterynarii, w szczególności ze wspólnotowymi kryteriami w zakresie zwalczania tych chorób, zgodnie z decyzją Rady 90/638/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającą wspólnotowe kryteria zwalczania oraz monitorowania niektórych chorób zwierząt [3].
(5) Programy te pojawiają się w wykazie programów ustanowionym decyzją Komisji 2005/723/WE z dnia 14 października 2005 r. w sprawie programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, niektórych TSE, oraz programów zapobiegania chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2006 r. [4].
(6) Ze względu na znaczenie tych programów dla osiągnięcia celów Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, jak również obowiązku stosowania programów zwalczania i monitorowania TSE we wszystkich Państwach Członkowskich, właściwe jest ustalenie odpowiedniej stawki wkładu finansowego Wspólnoty w celu zwrócenia kosztów, które poniosą zainteresowane Państwa Członkowskie w związku ze środkami wspomnianymi w niniejszej decyzji do kwoty maksymalnej dla każdego programu.
W celu usprawnienia zarządzania, skuteczniejszego wykorzystania funduszy wspólnotowych i większej przejrzystości konieczne jest również ustalenie maksymalnych kwot, które mają być zwrócone Państwom Członkowskim z tytułu, odpowiednio, przeprowadzenia różnych badań, zakupu szczepionek i wypłatą odszkodowań dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem lub odstrzałem zwierząt podlegających danemu programowi.
(7) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5] programy monitorowania i zwalczania chorób zwierząt mają być finansowane w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej; do celów kontroli finansowej stosuje się przepisy art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(8) Wkład finansowy Wspólnoty powinno się przyznawać pod warunkiem, że planowane działania prowadzone są w sposób skuteczny i że właściwe organy dostarczają wszelkich niezbędnych informacji w terminach określonych w niniejszej decyzji.
(9) Istnieje konieczność sprecyzowania kursu, według którego przeliczone zostaną kwoty w walutach krajowych podane we wnioskach o wypłatę, zgodnie z art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego agromonetarne porozumienia dotyczące euro [6].
(10) Zatwierdzenie niektórych programów nie przesądza o decyzji Komisji w sprawie przepisów dotyczących zwalczania tych chorób w oparciu o opinie naukowe.
(11) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
WŚCIEKLIZNA
Artykuł 1
1.
Programy zwalczania wścieklizny przedstawione przez Republikę Czeską, Niemcy, Estonię, Francję, Łotwę, Litwę, Austrię, Polskę, Słowenię, Słowację i Finlandię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na zakup i dystrybucję szczepionek i przynęt w ramach wspomnianych programów, i nie przekracza:
a) 390000 EUR dla Republiki Czeskiej;
b) 750000 EUR dla Niemiec;
c) 990000 EUR dla Estonii;
d) 105000 EUR dla Francji;
e) 650000 EUR dla Łotwy;
f) 600000 EUR dla Litwy;
g) 180000 EUR dla Austrii;
h) 3750000 EUR dla Polski;
i) 300000 EUR dla Słowenii;
j) 400000 EUR dla Słowacji;
k) 100000 EUR dla Finlandii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
a) na zakup jednej dawki szczepionki 0,5 EUR/dawkę na realizację programów, o których mowa w ust. 2 lit. c) i d); oraz
b) na zakup jednej dawki szczepionki 0,3 EUR/dawkę na realizację pozostałych programów, o których mowa w ust. 2.
ROZDZIAŁ II
BRUCELOZA BYDŁA
Artykuł 2
1.
Programy zwalczania brucelozy bydła przedstawione przez Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Włochy, Cypr, Polskę, Portugalię i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, w celu pokrycia kosztów badań laboratoryjnych, na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt objętych tymi programami oraz na zakup dawek szczepionek, i nie przekracza:
a) 300000 EUR dla Grecji;
b) 6000000 EUR dla Hiszpanii;
c) 1750000 EUR dla Irlandii;
d) 2600000 EUR dla Włoch;
e) 300000 EUR dla Cypru;
f) 260000 EUR dla Polski;
g) 1800000 EUR dla Portugalii;
h) 1900000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
za wykonanie testu z różem bengalskim : 0,2 EUR za jeden test;
za wykonanie odczynu wiązania dopełniacza : 0,4 EUR za jeden test;
za wykonanie testu ELISA : 1 EUR za jeden test;
za zakup jednej dawki szczepionki : 0,5 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ III
GRUŹLICA BYDŁA
Artykuł 3
1.
Programy zwalczania gruźlicy bydła przedstawione przez Estonię, Hiszpanię, Włochy, Polskę i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na pokrycie kosztów prób tuberkulinowych, kosztów badań laboratoryjnych oraz na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt podlegających tym programom, i nie przekracza:
a) 65000 EUR dla Estonii;
b) 5000000 EUR dla Hiszpanii;
c) 1800000 EUR dla Włoch;
d) 800000 EUR dla Polski;
e) 240000 EUR dla Portugalii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
za wykonanie próby tuberkulinowej : 0,8 EUR za jeden test;
za wykonanie próby interferonu-gamma : 5 EUR za jeden test.
ROZDZIAŁ IV
ENZOOTYCZNA BIAŁACZKA BYDŁA
Artykuł 4
1.
Programy zwalczania enzootycznej białaczki bydła przedstawione przez Estonię, Włochy, Łotwę, Litwę i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na pokrycie kosztów badań laboratoryjnych oraz na odszkodowania dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt podlegających tym programom, i nie przekracza:
a) 5000 EUR dla Estonii;
b) 200000 EUR dla Włoch;
c) 50000 EUR dla Łotwy;
d) 100000 EUR dla Litwy;
e) 100000 EUR dla Portugalii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
za wykonanie testu ELISA : 0,5 EUR za jeden test;
wykonanie testu immunodyfuzji w żelu agarowym : 0,5 EUR za jeden test.
ROZDZIAŁ V
BRUCELOZA KÓZ I OWIEC
Artykuł 5
1.
Programy zwalczania brucelozy kóz i owiec przedstawione przez Grecję, Hiszpanię, Francję, Włochy, Cypr i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na zakup szczepionek, badania laboratoryjne, wypłatę odszkodowań dla właścicieli za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt podlegających tym programom oraz, w odniesieniu do programu przedstawionego przez Grecję, na wynagrodzenia dla kontraktowych lekarzy weterynarii zatrudnionych na potrzeby tego programu, i nie przekracza:
a) 600000 EUR dla Grecji;
b) 6500000 EUR dla Hiszpanii;
c) 150000 EUR dla Francji;
d) 3200000 EUR dla Włoch;
e) 310000 EUR dla Cypru;
f) 1000000 EUR dla Portugalii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
za wykonanie testu z różem bengalskim : 0,2 EUR za jeden test;
za wykonanie odczynu wiązania dopełniacza : 0,4 EUR za jeden test;
za zakup jednej dawki szczepionki : 0,1 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ VI
CHOROBA NIEBIESKIEGO JĘZYKA
Artykuł 6
1.
Programy zwalczania i monitorowania choroby niebieskiego języka przedstawione przez Hiszpanię, Francję, Włochy i Portugalię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na koszty badań laboratoryjnych wykonanych w celu nadzoru wirusologicznego, serologicznego i entomologicznego oraz na zakup potrzasków i szczepionek, i nie przekracza:
a) 2200000 EUR dla Hiszpanii;
b) 150000 EUR dla Francji;
c) 1000000 EUR dla Włoch;
d) 1250000 EUR dla Portugalii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
za wykonanie testu ELISA : 2,5 EUR za jeden test;
za zakup jednej dawki szczepionki : 0,5 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ VII
NIEKTÓRE POSTACIE SALMONELLI ODZWIERZĘCEJ U DROBIU HODOWLANEGO
Artykuł 7
1.
Programy kontroli salmonelli u drobiu hodowlanego przedstawione przez Belgię, Danię, Niemcy, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Litwę, Holandię, Austrię, Portugalię i Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na realizację tych programów i nie przekracza:
a) 650000 EUR dla Belgii;
b) 155000 EUR dla Danii;
c) 900000 EUR dla Niemiec;
d) 315000 EUR dla Francji;
e) 75000 EUR dla Irlandii;
f) 675000 EUR dla Włoch;
g) 69000 EUR dla Cypru;
h) 73000 EUR dla Łotwy;
i) 759000 EUR dla Holandii;
j) 72000 EUR dla Austrii;
k) 488000 EUR dla Portugalii;
l) 232000 EUR dla Słowacji.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty do programów, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na:
a) albo zniszczenie drobiu hodowlanego, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością drobiu hodowlanego a dochodem ze sprzedaży mięsa poddanego obróbce cieplnej pochodzącego z tego drobiu;
b) zniszczenie jaj wylęgowych z inkubatorów;
c) albo zniszczenie jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów, albo wyrównanie różnicy pomiędzy szacowaną wartością jaj wylęgowych niepochodzących z inkubatorów a dochodem ze sprzedaży produktów z jaj wylęgowych poddanych obróbce cieplnej;
d) zakup szczepionek, o ile nie koliduje to z realizacją programu;
e) pokrycie kosztów badań bakteriologicznych przeprowadzanych w ramach urzędowego pobierania próbek, zgodnie z sekcją I załącznika III do dyrektywy Rady 92/117/EWG [7], przy czym maksymalna wysokość zwrotu kosztów poniesionych przez dane Państwo Członkowskie wynosi 5 EUR za każde badanie.
ROZDZIAŁ VIII
KLASYCZNY POMÓR ŚWIŃ I AFRYKAŃSKI POMÓR ŚWIŃ
Artykuł 8
1.
Programy służące kontroli i monitorowaniu:
a) klasycznego pomoru świń przedstawione przez Republikę Czeską, Niemcy, Francję, Luksemburg, Słowenię i Słowację niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
b) klasycznego pomoru świń i afrykańskiego pomoru świń przestawione przez Włochy (Sardynię) niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na koszty badań wirusologicznych i serologicznych świń domowych i dzików oraz na programy przedstawione przez Niemcy, Francję i Słowację na zakup i rozprowadzanie szczepionek oraz przynęt, i nie przekracza:
a) 35000 EUR dla Republiki Czeskiej;
b) 600000 EUR dla Niemiec;
c) 400000 EUR dla Francji;
d) 50000 EUR dla Włoch;
e) 15000 EUR dla Luksemburga;
f) 25000 EUR dla Słowenii;
g) 400000 EUR dla Słowacji.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza:
za wykonanie testu ELISA : 2,5 EUR za jeden test;
za zakup jednej dawki szczepionki : 0,5 EUR za dawkę.
ROZDZIAŁ IX
CHOROBA AUJESZKYEGO
Artykuł 9
1.
Programy zwalczania choroby Aujeszkyego przedstawione przez Belgię i Hiszpanię niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów badań laboratoryjnych i nie przekracza:
a) 160000 EUR dla Belgii;
b) 100000 EUR dla Hiszpanii.
3.
Maksymalna kwota kosztów, która ma zostać zwrócona Państwom Członkowskim za realizację programów, o których mowa w ust. 1, nie przekracza 1 EUR za jeden test w przypadku wykonania testu ELISA.
ROZDZIAŁ X
KOWDRIOZA, BABESZIOZA I ANAPLAZMOZA
Artykuł 10
1.
Programy zwalczania kowdriozy, babesziozy i anaplazmozy przenoszonych przez owady będące nosicielami we francuskich departamentach zamorskich Martynika i Reunion przedstawione przez Francję niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 50 % kosztów, które poniesie Francja na realizację programów, o których mowa w ust. 1, i nie przekracza 100000 EUR.
ROZDZIAŁ XI
MONITOROWANIE PASAŻOWALNYCH ENCEFALOPATII GĄBCZASTYCH
Artykuł 11
1.
Programy monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Węgry, Maltę, Holandię, Austrię, Polskę, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty stanowi 100 % kosztów, które poniesie każde Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 1, na realizację tych programów, i nie przekracza:
a) 3155000 EUR dla Belgii;
b) 1485000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 2115000 EUR dla Danii;
d) 13940000 EUR dla Niemiec;
e) 225000 EUR dla Estonii;
f) 545000 EUR dla Grecji;
g) 8305000 EUR dla Hiszpanii;
h) 24395000 EUR dla Francji;
i) 5035000 EUR dla Irlandii;
j) 7345000 EUR dla Włoch;
k) 280000 EUR dla Cypru;
l) 340000 EUR dla Łotwy;
m) 700000 EUR dla Litwy;
n) 135000 EUR dla Luksemburga;
o) 915000 EUR dla Węgier;
p) 25000 EUR dla Malty;
q) 4375000 EUR dla Holandii;
r) 1755000 EUR dla Austrii;
s) 3430000 EUR dla Polski;
t) 1605000 EUR dla Portugalii;
u) 390000 EUR dla Słowenii;
v) 665000 EUR dla Słowacji;
w) 935000 EUR dla Finlandii;
x) 285000 EUR dla Szwecji;
y) 5925000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
3.
Wkład finansowy Wspólnoty do programów, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na przeprowadzenie testów i maksymalne kwoty nie przekraczają:
a) 7 EUR za test w przypadku testów wykonanych u bydła i owiec określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
b) 30 EUR za test w przypadku testów wykonanych u kóz określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001;
c) 145 EUR za test w przypadku wstępnych molekularnych badań odróżniających wykonanych zgodnie z ustaleniami załącznika X, rozdział C, pkt 3.2 lit. c) ppkt i) do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
ROZDZIAŁ XII
ZWALCZANIE GĄBCZASTEJ ENCEFALOPATII BYDŁA
Artykuł 12
1.
Programy zwalczania gąbczastej encefalopatii bydła przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Luksemburg, Holandię, Austrię, Polskę, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty przeznaczony na programy, o których mowa w ust. 1, stanowi 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie na wypłaty odszkodowań dla właścicieli za wartość zwierząt odstrzelonych i zniszczonych zgodnie z programem zwalczania, do maksymalnej kwoty 500 EUR za zwierzę, i nie przekracza:
a) 150000 EUR dla Belgii;
b) 750000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 100000 EUR dla Danii;
d) 875000 EUR dla Niemiec;
e) 15000 EUR dla Estonii;
f) 15000 EUR dla Grecji;
g) 1000000 EUR dla Hiszpanii;
h) 300000 EUR dla Francji;
i) 2800000 EUR dla Irlandii;
j) 200000 EUR dla Włoch;
k) 15000 EUR dla Cypru;
l) 100000 EUR dla Luksemburga;
m) 60000 EUR dla Holandii;
n) 15000 EUR dla Austrii;
o) 985000 EUR dla Polski;
p) 685000 EUR dla Portugalii;
q) 25000 EUR dla Słowenii;
r) 65000 EUR dla Słowacji;
s) 25000 EUR dla Finlandii;
t) 530000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
ROZDZIAŁ XIII
ZWALCZANIE TRZĘSAWKI
Artykuł 13
1.
Programy zwalczania trzęsawki przedstawione przez Belgię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Francję, Irlandię, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Węgry, Holandię, Austrię, Polskę, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo niniejszym zatwierdza się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
2.
Wkład finansowy Wspólnoty na programy, o których mowa w ust. 1, stanowi 50 % kosztów poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie na wypłatę odszkodowań dla właścicieli za wartość zwierząt odstrzelonych i zniszczonych zgodnie z programem zwalczania, do maksymalnej kwoty 50 EUR za zwierzę, oraz stanowi 100 % kosztów analizy próbek genotypowych, do maksymalnej kwoty 10 EUR za test genotypowy, i nie przekracza:
a) 100000 EUR dla Belgii;
b) 105000 EUR dla Republiki Czeskiej;
c) 5000 EUR dla Danii;
d) 1105000 EUR dla Niemiec;
e) 6000 EUR dla Estonii;
f) 1060000 EUR dla Grecji;
g) 12790000 EUR dla Hiszpanii;
h) 4690000 EUR dla Francji;
i) 705000 EUR dla Irlandii;
j) 530000 EUR dla Włoch;
k) 5215000 EUR dla Cypru;
l) 10000 EUR dla Łotwy;
m) 5000 EUR dla Litwy;
n) 35000 EUR dla Luksemburga;
o) 50000 EUR dla Węgier;
p) 685000 EUR dla Holandii;
q) 15000 EUR dla Austrii;
r) 865000 EUR dla Portugalii;
s) 160000 EUR dla Słowenii;
t) 250000 EUR dla Słowacji;
u) 6000 EUR dla Finlandii;
v) 6000 EUR dla Szwecji;
w) 5740000 EUR dla Zjednoczonego Królestwa.
ROZDZIAŁ XIV
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 14
1.
W przypadku programów, o których mowa w art. 2–5, koszty kwalifikujące się do odszkodowania za straty poniesione w związku z ubojem zwierząt są ograniczone zgodnie z ust. 2 i 3.
2.
Średnią wysokość odszkodowania, która zostanie wypłacona Państwom Członkowskim, oblicza się na podstawie liczby zwierząt ubitych w danym Państwie Członkowskim oraz:
a) w przypadku bydła, do maksymalnej kwoty wynoszącej 300 EUR za zwierzę;
b) w przypadku owiec i kóz, do maksymalnej kwoty wynoszącej 35 EUR za zwierzę.
3.
Maksymalna wysokość odszkodowania, która ma zostać wypłacona Państwom Członkowskim za jedno zwierzę, nie przekracza 1000 EUR w przypadku bydła i 100 EUR w przypadku owiec lub kóz.
Artykuł 15
Wydatki przedstawione przez Państwo Członkowskie do zwrotu w ramach wkładu finansowego Wspólnoty nie obejmują podatku VAT oraz innych podatków.
Artykuł 16
Jako kurs przeliczeniowy dla kwot w walutach krajowych podanych we wnioskach o wypłatę złożonych w miesiącu "n" przyjmuje się kurs przeliczeniowy z dziesiątego dnia miesiąca "n+1" lub z pierwszego dnia poprzedzającego dzień, w którym kurs jest ogłoszony.
Artykuł 17
1.
Wkład finansowy Wspólnoty w programy, o których mowa w art. 1–13, przyznaje się pod warunkiem, że Państwa Członkowskie realizują je zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Wspólnotowego, w tym z zasadami konkurencji i przyznawania kontraktów publicznych oraz z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w lit. a)–h), czyli:
a) wprowadzenia w życie przez dane Państwo Członkowskie do dnia 1 stycznia 2006 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do realizacji programu;
b) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2006 r. wstępnej technicznej i finansowej oceny programu, zgodnie z art. 24 ust. 7 decyzji 90/424/EWG;
c) w odniesieniu do programów, o których mowa w art. 1–10, przesłania sprawozdania okresowego obejmującego pierwszych sześć miesięcy programu, najpóźniej cztery tygodnie po zakończeniu okresu realizacji, do którego odnosi się sprawozdanie;
d) w odniesieniu do programów, o których mowa w art. 11–13, przesłania comiesięcznego sprawozdania do Komisji dotyczącego postępów w realizacji programu monitorowania TSE oraz kosztów poniesionych przez dane Państwo Członkowskie; sprawozdanie to musi być przekazane w ciągu czterech tygodni od zakończenia miesiąca objętego sprawozdaniem;
e) przesłania najpóźniej do dnia 1 czerwca 2007 r. sprawozdania końcowego dotyczącego technicznego wykonania programu wraz z dowodami uzasadniającymi koszty poniesione przez Państwo Członkowskie oraz wyniki osiągnięte w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.;
f) szczegółowe informacje dotyczące kosztów poniesionych przez Państwo Członkowskie, o których mowa w lit. d), muszą być podane w formie elektronicznej zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku;
g) skutecznej realizacji programu;
h) niezłożenia wcześniejszych lub późniejszych wniosków o wkład finansowy Wspólnoty w zakresie tych środków.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie postępuje zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1, Komisja obniża wysokość wkładu finansowego Wspólnoty dla tego Państwa Członkowskiego, uwzględniając charakter i powagę naruszenia oraz stratę finansową dla Wspólnoty.
Artykuł 18
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 19
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/876/WSiSW
z dnia 21 listopada 2005 r.
w sprawie wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 i art. 34 ust. 2 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej Unia Europejska postawiła sobie za cel zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Jednym z warunków realizacji tego celu jest zapewnienie wymiany informacji między uprawnionymi organami Państw Członkowskich, dotyczących wyroków skazujących osoby zamieszkujące na terenie Państw Członkowskich.
(2) W dniu 29 listopada 2000 r., zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej w Tampere, która odbyła się w dniach 15– 16 października 1999 r., Rada przyjęła program działań mający na celu wprowadzenie w życie zasady wzajemnego uznawania w sprawach karnych [3].
Niniejsza decyzja przyczynia się do realizacji celów określonych w ramach działania nr 3 programu, które – inspirując się wzorem wypracowanym w ramach organów Schengen – proponuje wprowadzenie znormalizowanego formularza zapytania o udzielenie informacji zawartych w rejestrze karnym, przetłumaczonego na wszystkie języki urzędowe Unii.
(3) Artykuły 13 i 22 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 r. [4] ustanawiają systemy przekazywania informacji o wyrokach skazujących pomiędzy Umawiającymi się Stronami; jednakże systemy te są zbyt powolne i nie odpowiadają już wymogom współpracy sądowej na takim obszarze, jak Unia Europejska.
(4) Końcowe sprawozdanie z przeprowadzenia pierwszej oceny funkcjonowania wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych [5] wezwało Państwa Członkowskie do uproszczenia procedur przekazywania dokumentów pomiędzy Państwami przy wykorzystaniu, w miarę potrzeby, standardowych formularzy celem ułatwienia wzajemnej pomocy prawnej.
(5) W dniu 25 marca 2004 r. Rada Europejska zleciła Radzie zbadanie środków wymiany informacji na temat wyroków skazujących za przestępstwa terroryzmu oraz możliwości utworzenia europejskiego rejestru wyroków skazujących i orzeczeń pozbawienia praw, a Komisja, w swoim komunikacie dotyczącym niektórych działań, które mają zostać podjęte w zakresie zwalczania terroryzmu i innych poważnych przestępstw, ze szczególnym uwzględnieniem poprawy wymiany informacji, podkreśliła znaczenie skutecznego mechanizmu przekazywania informacji o wyrokach skazujących i orzeczeniach pozbawienia praw.
(6) Niniejsza decyzja szanuje zasadę pomocniczości, określoną w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, gdyż ulepszenie systemów przekazywania informacji o wyrokach skazujących pomiędzy Państwami Członkowskimi nie może być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie działające pojedynczo i wymaga skoordynowanego działania na poziomie Unii Europejskiej.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w wymienionym art. 5, niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu.
(7) Poprawa systemów przekazywania informacji o wyrokach skazujących oznacza, iż informacja na temat wyroku skazującego orzeczonego w jednym Państwie Członkowskim wobec obywateli drugiego Państwa Członkowskiego zostanie jak najszybciej przekazana drugiemu Państwu Członkowskiemu oraz iż każde Państwo Członkowskie będzie mogło w bardzo krótkim czasie uzyskać potrzebne informacje z rejestru karnego innego Państwa Członkowskiego.
(8) Niniejsza decyzja uzupełnia i upraszcza istniejące mechanizmy przekazywania informacji o wyrokach skazujących w oparciu o istniejące konwencje.
W szczególności przepisy dotyczące zapytań o informację pochodzącą z rejestru karnego nie zastępują możliwości organów sądowych bezpośredniego przekazywania sobie informacji dotyczącej rejestrów karnych na podstawie art. 6 ust. 1 Konwencji w sprawie wzajemnej pomocy w sprawach karnych między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej ustanowionej aktem Rady z dnia 29 maja 2000 r.
[6].
Zapewnia ona jednakże centralnemu organowi danego Państwa Członkowskiego szczególne prawo do przesłania zapytania o informację z rejestru karnego do centralnego organu innego Państwa Członkowskiego w okolicznościach określonych prawem krajowym.
(9) Dane osobowe przetwarzane na podstawie niniejszej decyzji będą podlegać ochronie zgodnie z zasadami określonymi w Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych.
(10) Zgodnie z zaleceniem Rady Europy nr R (84) 10 w sprawie rejestrów karnych i resocjalizacji osób skazanych, głównym celem prowadzenia rejestrów karnych jest dostarczanie informacji organom sądowym na temat przeszłości kryminalnej osoby, w stosunku do której toczy się postępowanie, umożliwiając im dostosowanie decyzji do indywidualnej sytuacji.
Wszelkie inne wykorzystywanie rejestru karnego, które może mieć negatywny wpływ na resocjalizację skazanej osoby, musi być ograniczone do niezbędnego minimum, dlatego też wykorzystanie informacji przekazanych na mocy niniejszej decyzji do innych celów niż w ramach postępowania karnego może być ograniczone zgodnie z ustawodawstwem krajowym państwa występującego z zapytaniem i państwa, do którego to zapytanie jest skierowane.
(11) Niniejsza decyzja szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, które znajdują odzwierciedlenie w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(12) Niniejsza decyzja nie wywołuje skutku zobowiązującego Państwa Członkowskie do rejestrowania w swoich rejestrach karnych wyroków skazujących lub informacji w sprawach karnych innych niż te, do jakich zobowiązuje je prawo krajowe.
(13) Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do przekazywania orzeczeń lub ich kopii,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Organ centralny
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ centralny do celów art. 2 i 3.
Jednakże dla celów wysyłania informacji na podstawie art. 2 oraz odpowiedzi na zapytania na podstawie art. 3 Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć jeden lub więcej organów centralnych.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję o organie wyznaczonym zgodnie z ust. 1.
Sekretariat Generalny Rady przekazuje tę informację pozostałym Państwom Członkowskim i Eurojustowi.
Artykuł 2
Informacje o skazaniach przekazywane z własnej inicjatywy
Każdy organ centralny bezzwłocznie przekazuje informację organom centralnym innych Państw Członkowskich na temat wyroków skazujących oraz późniejszych środków w odniesieniu do obywateli tych Państw Członkowskich wprowadzonych do rejestru karnego.
Jeśli odnośna osoba jest obywatelem dwóch lub więcej innych Państw Członkowskich, niniejsza informacja zostaje przekazana każdemu z tych Państw Członkowskich, chyba że osoba ta jest obywatelem Państwa Członkowskiego, na terytorium którego została skazana.
Artykuł 3
Zapytanie o informację na temat wyroków skazujących
1.
Jeżeli do Państwa Członkowskiego zostało wystosowane zapytanie o przekazanie informacji zawartych w rejestrze karnym, jego organ centralny może, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, wystąpić do organu centralnego innego Państwa Członkowskiego z zapytaniem o wyciąg z rejestru karnego oraz udzielenie informacji z tym rejestrem związanej.
Wszelkie zapytania o udzielenie informacji sporządzane są w oparciu o formularz zapytania, zawarty w Załączniku.
Jeżeli osoba złoży zapytanie o informację na jej temat zawartą w rejestrze karnym, organ centralny Państwa Członkowskiego, do którego złożono zapytanie, może, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, wystąpić do organu centralnego innego Państwa Członkowskiego z wnioskiem o wyciąg z rejestru karnego oraz związane z nim informacje, jeśli osoba ta jest lub była rezydentem lub obywatelem Państwa Członkowskiego występującego z zapytaniem lub Państwa, do którego zapytanie jest skierowane.
2.
Organ centralny Państwa Członkowskiego, do którego skierowane jest zapytanie, niezwłocznie, a w każdym przypadku w terminie nieprzekraczającym 10 dni roboczych od dnia otrzymania zapytania, na warunkach przewidzianych krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub praktyką, przesyła odpowiedź organowi centralnemu Państwa Członkowskiego, które wystąpiło z zapytaniem, wykorzystując przewidziany do tego celu formularz zawarty w Załączniku.
Odpowiedź zawiera informację otrzymaną zgodnie z art. 2 i zapisaną w rejestrze karnym Państwa Członkowskiego, do którego skierowano zapytanie.
Jeżeli złożono zapytanie w sprawie osoby, o której mowa w akapicie pierwszym tego ustępu, zgodnie z ust. 1 akapit drugi, wyżej wymieniony termin nie może przekroczyć 20 dni roboczych od dnia otrzymania zapytania.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie, do którego skierowano zapytanie, potrzebuje dalszych informacji w celu identyfikacji osoby, której dotyczy zapytanie, konsultuje się ono z Państwem Członkowskim kierującym zapytanie w celu przygotowania odpowiedzi w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania wnioskowanej dodatkowej informacji.
4.
Do odpowiedzi dołączony jest wykaz wyroków skazujących, na warunkach przewidzianych ustawodawstwem krajowym.
5.
Zapytania, odpowiedzi oraz wszelkie inne istotne informacje mogą być przesyłane wszelkimi środkami zdolnymi do uzyskania pisemnego zapisu na warunkach pozwalających Państwom Członkowskim otrzymującym odpowiedź na stwierdzenie autentyczności.
Artykuł 4
Warunki korzystania z danych osobowych
1.
Dane osobowe przekazane na podstawie art. 3 dla celów postępowania karnego mogą być wykorzystywane przez Państwo Członkowskie kierujące zapytanie jedynie do celów postępowania karnego, co do którego skierowano zapytanie, tak jak to określono w formularzu zawartym w Załączniku.
2.
Dane osobowe przekazane na podstawie art. 3 dla celów innych niż postępowanie karne mogą być wykorzystywane przez Państwo Członkowskie kierujące zapytanie zgodnie z własnym prawem krajowym jedynie do celów, dla jakich złożono zapytanie oraz w granicach określonych w formularzu przez Państwo Członkowskie, do którego skierowano zapytanie.
3.
Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do danych osobowych uzyskanych przez Państwo Członkowskie na mocy niniejszej decyzji i pochodzących z tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Języki
Formularz jest wypełniany przez Państwo Członkowskie kierujące zapytanie w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, do którego skierowane jest zapytanie.
Państwo Członkowskie, do którego skierowano zapytanie, udziela odpowiedzi w jednym ze swoich języków urzędowych lub w języku uzgodnionym przez oba Państwa Członkowskie.
Każde z Państw Członkowskich może, w chwili przyjęcia niniejszej decyzji lub w terminie późniejszym, wskazać w deklaracji złożonej w Sekretariacie Generalnym Rady, które z języków urzędowych instytucji Wspólnot Europejskich akceptuje.
Sekretariat Generalny Rady przekazuje tę informację pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 6
Powiązanie z innymi instrumentami prawnymi
1.
W odniesieniu do Państw Członkowskich niniejsza decyzja uzupełnia i ułatwia wprowadzenie w życie postanowień art. 13 i 22 Europejskiej konwencji o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 r., jej protokołów dodatkowych z dnia 17 marca 1978 r. [7] oraz 8 listopada 2001 r.
2.
Do celów niniejszej decyzji Państwa Członkowskie zrzekają się podnoszenia między sobą ewentualnych zastrzeżeń w odniesieniu do art. 13 Europejskiej konwencji o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 r.
Niniejsza decyzja nie ma wpływu na zastrzeżenia odnośnie do art. 22 tej konwencji.
Możliwe jest powołanie się na takie zastrzeżenia w odniesieniu do art. 2 niniejszej decyzji.
3.
Niniejsza decyzja nie narusza możliwości zastosowania korzystniejszych przepisów w umowach dwustronnych lub wielostronnych zawartych pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Artykuł 7
Wprowadzenie w życie
Państwa Członkowskie wykonują niniejszą decyzję w jak najkrótszym terminie, a w każdym przypadku nie później niż do dnia 21 maja 2006 r.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 30 czerwca 2004 r.
w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Niemcy na rzecz grupy Herlitz
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2212)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/878/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [1], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [2] i po uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W marcu 2002 r. jeden z najważniejszych konkurentów przedsiębiorstwa Herlitz AG wniósł skargę w sprawie otrzymania przez Herlitz AG poręczenia od kraju związkowego Berlin.
W piśmie z dnia 25 marca 2002 r. Komisja poprosiła Niemcy o przekazanie informacji w sprawie możliwego udzielenia pomocy przedsiębiorstwu Herlitz AG.
Niemcy odpowiedziały pismem z dnia 17 kwietnia 2002 r., zarejestrowanym w dniu 18 kwietnia, stwierdzając, że nie została udzielona pomoc.
Na podstawie artykułu prasowego z dnia 24 kwietnia 2002 r., który zawierał informację o przyznaniu przez kraj związkowy Brandenburgię pożyczki w wysokości 1 mln EUR na rzecz Falken Office Products GmbH (zwanego dalej FOP), spółki zależnej Herlitz AG, Komisja poprosiła ponownie w piśmie z dnia 8 maja 2002 r. o informacje w sprawie możliwego udzielenia pomocy przedsiębiorstwu Herlitz AG.
Niemcy odpowiedziały pismem z dnia 4 czerwca 2002 r., zarejestrowanym w dniu 5 czerwca 2002 r., stwierdzając ponownie, że nie została udzielona pomoc.
(2) Wreszcie w piśmie z dnia 17 lipca 2002 r., zarejestrowanym w dniu 19 lipca, Niemcy poinformowały Komisję, że InvestitionsBank des Landes Brandenburg (zwany dalej ILB) udzielił przedsiębiorstwu Herlitz AG pożyczki w wysokości około 1 mln EUR.
Według informacji strony niemieckiej działanie zostało już przeprowadzone; w związku z tym Komisja zarejestrowała je pod nr NN 89/2002 jako niezgłoszoną pomoc.
Załączniki wraz z planem naprawczym zostały przedłożone w piśmie z dnia 19 lipca 2002 r., zarejestrowanym w dniu 25 lipca, oraz w piśmie z dnia 1 sierpnia 2002 r., zarejestrowanym w tym samym dniu. Dnia 8 sierpnia 2002 r.
Komisja poprosiła o wyjaśnienia w związku z przyznaną pomocą. Niemcy przesłały dodatkowe informacje w piśmie z dnia 4 września 2002 r., zarejestrowanym w tym samym dniu.
(3) W piśmie z dnia 29 stycznia 2003 r., zarejestrowanym w tym samym dniu, Niemcy poinformowały Komisję, że przedsiębiorstwo Herlitz PBS AG spłaciło całą pożyczkę zaciągniętą w banku ILB.
Poinformowano również o zamknięciu postępowania upadłościowego wobec Herlitz AG i Herlitz PBS AG oraz o przyjęciu i przeprowadzeniu planów naprawczych.
(4) W piśmie z dnia 19 lutego 2003 r. Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE w odniesieniu do pożyczki i innych działań towarzyszących oraz o zarejestrowaniu tej sprawy pod numerem C 16/2003.
Przekazane przez Niemcy uwagi zostały zarejestrowane w dniu 28 kwietnia 2003 r.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
Jedna ze stron przedstawiła swoje uwagi. Zostały one przekazane Niemcom, które otrzymały możliwość ustosunkowania się do nich.
Uwagi Niemiec zostały przekazane w piśmie z dnia 24 lipca 2003 r., zarejestrowanym w dniu 27 lipca 2003 r.
(6) Niemcy przekazały dodatkowe informacje w pismach z dnia 10, 12 i 28 listopada 2003 r. oraz 8 i 26 stycznia, 23 marca i 24 kwietnia 2004 r.
Spotkanie przedstawicieli Komisji z przedstawicielami władz niemieckich, grupy Herlitz i z administratorem odbyło się w dniu 27 stycznia 2004 r.
II.
ŚRODKI
1.
Przedsiębiorstwo
(7) Spółka Herlitz AG, założona w 1904 r. jako sklep papierniczy, rozwinęła się w grupę, która od 1977 r. jest notowana na giełdzie.
Przedsiębiorstwem holdingowym w grupie jest Herlitz AG, posiadające udziały w spółkach zależnych, z których najważniejszą jest Herlitz PBS AG.
(8) Do momentu wszczęcia postępowania upadłościowego wobec Herlitz AG było przedsiębiorstwem holdingowym Herlitz PBS AG i Diplomat GmbH (zwanego dalej Diplomat).
W obrębie grupy Herlitz spółka Herlitz PBS AG była spółką holdingową Falken Office Products GmbH (FOP), Herlitz Kunststoffverarbeitungs GmbH (HKV), Susy Card Papeterie GmbH (Susy), HGG Verwaltungsgesellschaft GmbH (HGG) i zagranicznych spółek zależnych w prawie 15 krajach.
W 2002 r. grupa Herlitz nabyła spółki Mercoline Gmbh oraz eCom Verwaltungs GmbH i eCom Logistik GmbH & Co.KG (eCom).
Obecnie struktura grupy wygląda następująco:
+++++ TIFF +++++
Dawne części grupy wraz ze zlikwidowaną spółką DiplomatHerlitz AGHerlitz PBS AGInne udziałyPrzedsiębiorstwa zagraniczneKrajowe przedsiębiorstwa skonsolidowane:FOP, HGG, Mercoline, eCom, (zlikwidowane: HKV, Susy)Inne, nie w pełni skonsolidowane udziały
(9) Grupa Herlitz prowadzi działalność na rynku artykułów papierniczych i biurowych oraz na rynku kartek okolicznościowych.
Herlitz AG i Herlitz PBS mają siedzibę w Berlinie.
Grupa Herlitz posiada zakłady produkcyjne w Berlinie, Falkensee (Brandenburgia), Peitz (Brandenburgia), Cunewaldzie (Saksonia), Poznaniu (Polska) i Moście (Most, Republika Czeska).
Najważniejszym producentem artykułów biurowych w grupie jest FOP.
(10) Od lipca 2001 r. 67 % udziałów w Herlitz AG jest w posiadaniu konsorcjum, w którego skład wchodzą następujące banki: DB Industrial Holding (Deutsche Bank), Landesbank Berlin, Berliner Bank [4], Hypovereinsbank, Bayerische Landesbank, DZ Bank AG, Dresdner Bank, HSBC, IKB Deutsche Industriebank AG oraz West LB.
Pozostałe 35 % udziałów jest rozproszone pomiędzy wielu udziałowców [5].
(11) Umieszczona poniżej tabela 1 pokazuje rozwój gospodarczy grupy:
Tabela 1
_BAR_ 1997 _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 łącznie _BAR_ 2002 1.1.2002 – 16.9.2002 _BAR_ 2002 17.10.2002 – 31.12.2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Obrót w mln EUR _BAR_ 714 _BAR_ 630 _BAR_ 567 _BAR_ 490 _BAR_ 438 _BAR_ 376 _BAR_ 255 _BAR_ 121 _BAR_ 347 _BAR_
Zysk/Strata netto w mln EUR _BAR_ – 51 _BAR_ – 37 _BAR_ – 46 _BAR_ – 51 _BAR_ – 134 _BAR_ 99 _BAR_ 51 _BAR_ 48 _BAR_ 1,7 _BAR_
Pracownicy _BAR_ 5420 _BAR_ 4483 _BAR_ 4228 _BAR_ 3380 _BAR_ 2984 _BAR_ 3096 _BAR_ 3181 średnia _BAR_ 3109 średnia _BAR_ Brak wyraźnych zmian _BAR_
Kapitał w mln EUR _BAR_ 171 _BAR_ 123 _BAR_ 70 _BAR_ 18 _BAR_ – 55 _BAR_ 43 _BAR_ – 6 _BAR_ 43 _BAR_ 43 _BAR_
Wierzytelności bankowe w mln EUR _BAR_ 172 _BAR_ 365 _BAR_ 373 _BAR_ 356 _BAR_ 297 _BAR_ 89 _BAR_ 250 _BAR_ 89 _BAR_ 63 _BAR_
(12) Z powodu nieprzedłużenia terminu spłaty kredytów bankowych w marcu 2002 r. spółkom Herlitz AG, Herlitz PBS AG i innym spółkom zależnym grupy, np. Diplomat, HKV i Susy, groziła niewypłacalność, lub też były one już niewypłacalne. W dniu 3 kwietnia 2002 r.
Herlitz AG i Herlitz PBS AG złożyły wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego.
Dnia 5 czerwca 2002 r. wszczęto przed sądem postępowania upadłościowe wobec obu przedsiębiorstw.
(13) W przypadku kilku spółek zależnych grupy zostały przeprowadzone oddzielne postępowania upadłościowe.
Diplomat, HKV i Susy złożyły wniosek o upadłość w dniu 12 kwietnia 2002 r., a następnie zostały zlikwidowane.
W trakcie postępowania likwidacyjnego wszyscy wierzyciele otrzymali równy procent swoich roszczeń z masy upadłościowej.
Żaden z wierzycieli nie zrezygnował ze swoich roszczeń wobec tych przedsiębiorstw lub FOP.
Niewypłacalności FOP uniknięto dzięki przyznanej spółce Herlitz PBS AG pożyczce w ramach pomocy na ratowanie przedsiębiorstw w trudnej sytuacji.
(14) Postępowania upadłościowe Herlitz AG i Herlitz PBS AG zostały wstrzymane po przyjęciu przez sąd planów naprawczych w dniu 16 września 2002 r.
W dniu 15 lipca 2002 r. wierzyciele jednomyślnie i bez zastrzeżeń wyrazili zgodę na plany naprawcze wobec Herlitz AG i Herlitz PBS.
Realizacja planów naprawczych była nadzorowana przez administratora oraz wierzycieli do dnia 31 marca 2004 r.
(15) Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Niemcy powodem trudności finansowych grupy Herlitz był szereg błędnych decyzji inwestycyjnych, które zostały podjęte w latach 90. i wykraczały poza główny trzon działalności grupy.
Po zjednoczeniu Niemiec grupa podjęła decyzję o wejściu na rynek nieruchomości w Berlinie i Brandenburgii, spodziewając się znacznych zysków.
Gdy nie nastąpił oczekiwany wzrost zysków, grupa musiała stworzyć rezerwy oraz dokonać amortyzacji na kwotę 95 mln EUR.
Budynki wybudowane do użytku własnego grupy w Berlinie-Tegel i Falkensee okazały się zbyt duże.
Ponieważ nie znalazł się nikt zainteresowany wynajmem, grupa ponosiła koszty z tytułu niewykorzystanych powierzchni użytkowych w wysokości 20 mln EUR.
(16) Inwestycje w nieruchomości były najważniejszym czynnikiem powodującym straty przedsiębiorstwa.
Wszystkie próby sprzedaży posiadanych nieruchomości kończyły się niepowodzeniem.
Doprowadziło to w końcu 2001 r. do utworzenia dwóch celowych spółek obrotu nieruchomościami: GGB Grundstückgesellschaft Am Borsighafen mbH Co.
KG (GGB), zajmującej się nieruchomościami grupy w Berlinie-Tegel oraz GGF Grundstückgesellschaft Falkensee mbH Co.
KG (GGF), zajmującej się nieruchomościami grupy w Falkensee.
Grupa sprawowała kontrolę większościową nad GGB i GGF poprzez Herlitz PBS AG i HGG.
Spółka Herlitz PBS AG była partnerem większościowym, podczas gdy HGG była partnerem mniejszościowym w GGB i GGF.
(17) Grupa Herlitz miała zamiar wyeliminować ze swojego bilansu obciążenia związane z inwestycjami w nieruchomości.
Dlatego sprzedała w styczniu 2002 r. obie działki wraz z dziedzicznym prawem zabudowy spółkom GGB i GGF, które następnie wydzierżawiły grupie część działki potrzebną jej do prowadzenia działalności.
GGB i GGF nie mogły jednak zostać wydzielone z grupy przed rozpoczęciem postępowania upadłościowego.
Ostatecznie za zgodą syndyka masy upadłościowej w dniu 30 września 2002 r. spółka HGG, partner mniejszościowy GGB i GGF, została wydzielona z grupy Herlitz, a prawa większościowe Herlitz PBS AG zostały przekształcone w udziały mniejszościowe w spółkach GGB i GGF o wartości 1 mln EUR.
Dzięki temu zgodnie z prawem niemieckim [7] grupa Herlitz nie jest już właścicielem większościowym spółek obrotu nieruchomościami.
(18) Kolejną błędną inwestycją okazało się wejście na rynek papieru i jego przetwórstwa poprzez zakup rosyjskiej fabryki papieru.
Z powodu załamania na rynku papieru we Wspólnocie Niezależnych Państw inwestycja ta doprowadziła do strat w wysokości prawie 50 mln EUR.
Dalsze inwestycje w dystrybucję w Portugalii, Francji i Austrii były również nieudane i przyniosły straty wynoszące od 10 do 15 mln EUR.
Tym samym łączne straty ze wszystkich błędnych inwestycji osiągnęły wysokość od prawie 175 do 180 mln EUR.
Należy podkreślić, że w całym tym okresie główna działalność grupy Herlitz przynosiła zyski, które nie wystarczały jednak na pokrycie strat wynikających z błędnych inwestycji.
2.
Środki finansowe
a) "Dawne" środki
(19) W 1989 r. kraj związkowy Berlin zaproponował spółce Herlitz AG za pośrednictwem Liegenschaftsfonds Berlin GmbH & Co.
KG (Fundusz nieruchomości Berlin, zwany dalej Liegenschaftsfonds) korzystanie z terenów dawnych obiektów przemysłowych Borsig w Berlinie-Tegel.
Liegenschaftsfonds jest spółką administrującą nieruchomościami należącymi do kraju związkowego Berlin.
Na terenie zlokalizowanym w Tegel grupa Herlitz otrzymała od kraju związkowego Berlin dziedziczne prawo zabudowy, za które do dnia 30 kwietnia 2053 r. należało uiszczać opłaty.
(20) Opłaty za dziedziczne prawo zabudowy wynosiły 3 % wartości działki, a wartość ta mogła się zmieniać w okresie obowiązywania umowy.
Grupa zbudowała w Tegel odpowiadający jej potrzebom budynek biurowy oraz zakład produkcyjny.
Budynki znajdujące się na wydzierżawionym terenie były własnością grupy.
Podczas sprzedaży budynków spółce GGB dziedziczne prawo zabudowy na tym terenie zostało na nią przeniesione.
(21) Umowa między Liegenschaftsfonds i grupą Herlitz zawierała klauzulę o podniesieniu opłat za dziedziczne prawo zabudowy z 3 % do 7,5 % w przypadku takiej zmiany formy użytkowania terenu, która byłaby sprzeczna z interesem właściciela.
Opłata za dziedziczne prawo zabudowy nie została jednak podniesiona przez Liegenschaftsfonds po przeniesieniu dziedzicznego prawa zabudowy na terenie w Berlinie-Tegel na GGB i zgodnie z umową była ona uiszczana przez grupę do marca 2002 r. , a od dnia [8] października 2002 r. przez GGB.
(22) W 1989 r. spółka Herlitz AG otrzymała również od kraju związkowego Berlin pożyczkę bez zabezpieczenia w wysokości 6 mln DEM (3,07 mln EUR) na przeniesienie swoich oddziałów z dzielnic Moabit i Spandau do Tegel (zwaną dalej pożyczką na przeniesienie).
Na krótko przed upływem terminu spłaty kraj związkowy Berlin wydłużył w dniu 17 listopada 1999 r. okres spłaty pożyczki na przeniesienie do dnia 31 grudnia 2004 r.
W zamian za to kraj związkowy podniósł wysokość stopy procentowej do poziomu podstawowej stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego plus 2 %.
(23) W ramach zabezpieczenia pożyczki spółka Herlitz AG podpisała w dniu 23 listopada 1999 r. akt notarialny stanowiący potwierdzenie zadłużenia wobec kraju związkowego Berlin w wysokości 7,185 mln DEM (3,67 mln EUR), co odpowiadało początkowej kwocie pożyczki na przeniesienie łącznie z oczekiwaną kwotą skumulowanych odsetek w wysokości 1,185 mln DEM (0,606 mln EUR).
Ponadto akt notarialny ustanowił dług gruntowy (Grundschuld) w wysokości narosłych odsetek za dziedziczne prawo zabudowy dla Herlitz AG na terenie w Berlinie-Tegel.
Ten dług gruntowy miał niższy stopień uprzywilejowania w stosunku do innego długu gruntowego, który został nałożony na to samo dziedziczne prawo zabudowy dla banków.
Ani udzielenie pożyczki na przeniesienie w 1989 r., ani odroczenie terminu spłaty w 1999 r. nie odbyło się w ramach systemu pomocy, żaden z tych środków nie został zgłoszony Komisji.
b) Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa
(24) Na mocy umowy zawartej w dniu 10 maja 2002 r. z syndykiem masy upadłościowej bank ILB udzielił spółce Herlitz PBS AG pożyczki w wysokości 930232 EUR (zwanej dalej pożyczką na ratowanie przedsiębiorstwa).
W piśmie z dnia 29 maja 2002 r. podwyższono tę kwotę do wysokości 963855,42 EUR.
(25) Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa była przeznaczona na realizację umowy sprzedaży między Herlitz PBS AG i FOP.
FOP dostarczyło towary spółce Herlitz PBS AG, nie otrzymało jednak zapłaty, przez co jego płynność finansowa była zagrożona.
(26) Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa została oprocentowana rocznie w wysokości 7,5 %, a termin spłaty wynosił 6 miesięcy od daty jej wypłacenia.
Pożyczka została wypłacona w dniu 24 lipca 2002 r. i zabezpieczona poprzez cesję roszczeń (Rückgewährungsansprüche) FOP w wysokości 2,5 mln EUR oraz przez dług gruntowy nałożony na teren zakładu w wysokości 13549234,85 EUR.
Pożyczka została spłacona w dniu 24 stycznia 2003 r. wraz z odsetkami.
c) Restrukturyzacja poprzez plany naprawcze (Insolvenzpläne)
Plany naprawcze
(27) Niemcy przedłożyły plan naprawczy wobec Herlitz PBS AG i drugi plan wobec Herlitz AG; oba plany datowane są na 15 lipca 2002 r.
Plany naprawcze są planami uzdrowienia (dokapitalizowania) grupy Herlitz. Plany uzdrowienia przedsiębiorstw obejmują takie elementy, jak: redukcja mocy produkcyjnych, sprzedaż nieruchomości przedsiębiorstw, zamknięcie nierentownych spółek zależnych, poprawa negatywnych wyników działalności przedsiębiorstwa, środki zmierzające do obniżenia kosztów i optymalizacji sprzedaży oraz poszukiwania partnera strategicznego.
Ponadto plany przewidują redukcję długów przedsiębiorstw przez częściowe lub całkowite umorzenie długów niezabezpieczonych oraz przez wkład pracowniczy.
(28) Ideą obu planów naprawczych było uzdrowienie działalności przedsiębiorstwa (Sanierung durch Insolvenzplan) zgodnie z niemieckim prawem upadłościowym [9].
Obowiązujące od dnia 1 stycznia 1999 r. prawo upadłościowe przewiduje możliwość uratowania przedsiębiorstwa poprzez utrzymanie jego kierownictwa oraz zaspokojenie roszczeń wierzycieli z przychodów uzyskanych po zakończeniu postępowania upadłościowego.
W postępowaniu wobec Herlitz AG i Herlitz PBS AG wydawało się to najlepszym rozwiązaniem pozwalającym zaspokoić roszczenia wierzycieli.
Dlatego syndyk i wierzyciele zrezygnowali z możliwości sprzedaży całego przedsiębiorstwa (übertragende Sanierung) lub likwidacji przedsiębiorstwa i oddzielnej sprzedaży aktywów (Zerschlagung).
(29) Podstawą obu planów jest ta sama procedura, jednak z powodu różnych struktur majątkowych spółek Herlitz PBS AG i Herlitz AG przyjęto różne rozwiązania.
Restrukturyzacja Herlitz AG poprzez plan naprawczy została uzależniona od realizacji planu dotyczącego Herlitz PBS AG.
W obu planach wierzyciele każdego z przedsiębiorstw zostali podzieleni na grupy o podobnych roszczeniach.
(30) Zgodnie z par. 222 prawa upadłościowego w postępowaniu mogą uczestniczyć trzy grupy wierzycieli:
a) wierzyciele z prawem do uprzywilejowanej spłaty wierzytelności, których prawa zostały ograniczone przez plan;
b) wierzyciele niepodporządkowani;
c) wierzyciele podporządkowani, którzy nie odstąpili od swoich roszczeń.
(31) Dalszy podział następuje w obrębie grup o tych samych prawach.
Po podziale na grupy niedopuszczalne są indywidualne ugody, które wprowadzałaby różnice pomiędzy częściami grupy wierzycieli.
(32) W czasie postępowania upadłościowego wobec Herlitz AG i Herlitz PBS AG żądania wierzycieli z prawem do uprzywilejowanej spłaty należności zostały zaspokojone zgodnie z ich roszczeniami.
(33) Niemcy poinformowały, że w czasie postępowania wobec Herlitz AG i Herlitz PBS AG wszystkie koszty (Massekosten) i zobowiązania masy upadłościowej (Masseverbindlichkeiten) zostały całkowicie spłacone.
Część tych należności stanowił podatek obrotowy (Umsatzsteuer).
W postępowaniu upadłościowym zmierzającym do utrzymania działalności przedsiębiorstwa warunkiem pomyślnego zakończenia tego postępowania jest uregulowanie tych priorytetowych wierzytelności.
Zobowiązania masy upadłościowej zostały spłacone natychmiast po ich powstaniu i nie ujęto ich w osobnym wykazie.
Sporządzono jednak hipotetyczne wykazy kosztów i zobowiązań masy upadłościowej, aby przedstawić możliwe skutki likwidacji i sprzedaży aktywów.
Grupy wierzycieli w planie naprawczym Herlitz AG
(34) W postępowaniu upadłościowym Herlitz AG należności podlegające zaspokojeniu z masy upadłościowej zostały podzielone następująco:
a) wierzyciele objęci prawem do oddzielnego zaspokojenia roszczeń: nie utworzono takiej grupy.
Tym niemniej prawo do oddzielnego zaspokojenia roszczeń zabezpieczało wszystkie wierzytelności Hypovereinsbank i Eurohypo [10], jednak tylko część wierzytelności grupy HAG;
b) koszty i zobowiązania masy upadłościowej: nie utworzono takiej grupy wierzycieli, a wierzytelności zostały całkowicie spłacone po ich powstaniu;
c) wierzyciele niepodporządkowani:
- grupa HAG 1: grupa banków z prawem do oddzielnego zaspokojenia roszczeń w odniesieniu do części wierzytelności z majątku ruchomego i udziałów w Herlitz AG,
- Grupa HAG 2: pozostali wierzyciele niepodporządkowani, którzy nie należą do grupy HAG 1,
- Grupa HAG 3: władze finansowe Berlina,
- Grupa HAG 4: przedsiębiorstwa powiązane;
d) wierzyciele podporządkowani:
- grupa HAG 5: odsetki, koszty, grzywny itp.
(35) Wierzytelności podporządkowane w grupie HAG 5 zostały wykreślone z planu naprawczego zgodnie z par. 225 prawa upadłościowego.
Grupy niepodporządkowane HAG 3 i HAG 4 umorzyły swoje wierzytelności ze skutkiem z dniem 15 lipca 2002 r. [11].
Poniższa tabela zawiera wierzytelności i kwoty umorzone przez wierzycieli (kwoty w zaokrągleniu):
Tabela 2
Grupa _BAR_ Wierzyciele Herlitz AG (publiczni i prywatni) _BAR_ Rodzaj wierzytelności _BAR_ Zabezpieczenie _BAR_ Zobowiązania w mln EUR _BAR_ Kwota umorzonych wierzytelności w mln EUR _BAR_
HAG 1 _BAR_ Banki z prawem do uprzywilejowanej spłaty należności (publiczne i prywatne) _BAR_ Kredyty przed dniem 3 kwietnia 2002 r. _BAR_ Prawo do uprzywilejowanej spłaty należności z ruchomości _BAR_ [130–140] _BAR_ [umorzenie do 135] _BAR_
HAG 2 _BAR_ Byli członkowie zarządu i pracownicy (prywatni) _BAR_ Przyszłe roszczenia emerytalne; płace przed dniem 3 kwietnia 2002 r. odprawy _BAR_ Brak _BAR_ [35,91] * _BAR_ […] * _BAR_
Właściciele terenów w Spandau (prywatni) _BAR_ Czynsz; odszkodowanie za wypowiedzenie umowy _BAR_ Brak _BAR_ […] * _BAR_
Dostawcy (prywatni) _BAR_ Wierzytelności za dostawy i usługi przed dniem 3 kwietnia 2002 r.; odszkodowanie za wypowiedzenie umowy _BAR_ Brak _BAR_
Towarzystwo ubezpieczeń emerytalnych (publiczne) _BAR_ Przyszłe roszczenia emerytalne _BAR_ Brak _BAR_ [8,43] * _BAR_
Federalny Urząd Pracy (Bundesanstalt für Arbeit) (publiczny) _BAR_ Zwrot świadczeń wypłaconych pracownikom z tytułu niewypłacalności przedsiębiorstwa (Insolvenzgeld) za okres od 1 stycznia 2002 r. do 4 czerwca 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_
Kasy chorych (publiczne) _BAR_ Składki za okres od 5 marca 2002 r. do 4 czerwca 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_
Urząd finansowy w Alfeld (publiczny) _BAR_ Podatek od sprzedaży nieruchomości za sprzedaż udziałów przed 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_
Liegenschaftsfonds (publiczny) _BAR_ Roszczenie z tytułu wynajmu terenu w Berlinie-Spandau _BAR_ Brak _BAR_
Umorzenie wierzytelności w grupie HAG 2: kwota 0,5 mln EUR została spłacona zgodnie z wielkością wierzytelności, pozostałą część umorzono. _BAR_
HAG 3 _BAR_ Urząd finansowy w Berlinie (publiczny) _BAR_ Podatek od wynagrodzenia i podatek obrotowy za okres do dnia 5 czerwca 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_ [2,0] * _BAR_ [2,0] * _BAR_
Umorzenie wierzytelności w grupie HAG 3: umorzono 100 % wierzytelności. _BAR_
HAG 4 _BAR_ Przedsiębiorstwa powiązane (prywatne) _BAR_ Wszystkie roszczenia względem Herlitz AG _BAR_ Brak _BAR_ 109 _BAR_ 108 _BAR_
HAG 5 _BAR_ Wierzyciele podporządkowani (prywatni lub publiczni) _BAR_ Odsetki, koszty, opłaty itp. _BAR_ Brak _BAR_ Brak danych _BAR_ Brak danych _BAR_
Grupy wierzycieli w planie naprawczym Herlitz PBS AG
(36) W toku postępowania upadłościowego Herlitz PBS AG wierzyciele zostali podzieleni następująco:
a) wierzyciele z prawem do uprzywilejowanej spłaty należności:
- grupa PBS 1: prawo do uprzywilejowanej spłaty należności zabezpieczało wszystkie wierzytelności określonych dostawców,
- grupa PBS 6: banki z prawem do uprzywilejowanej spłaty należności wobec części wierzytelności; Hypovereinsbank i Eurohypo posiadały również prawo do uprzywilejowanej spłaty należności, nie zostały jednak włączone do grupy PBS 6;
b) koszty i zobowiązania masy upadłościowej: nie utworzono takiej grupy wierzycieli, wierzytelności zostały całkowicie spłacone po ich powstaniu;
c) wierzyciele niepodporządkowani:
- grupa PBS 2: pracownicy,
- grupa PBS 3: niektórzy wierzyciele publiczni, np. urzędy podatkowe, Federalny Urząd Pracy, kasy chorych (Krankenkassen), kraj związkowy Berlin,
- grupa PBS 4: przedsiębiorstwa powiązane,
- grupa PBS 5: inni wierzyciele niepodporządkowani, np. byli członkowie zarządu i pracownicy, Branżowa Kasa Ubezpieczeń Społecznych (Berufsgenossenschaft), Towarzystwo Ubezpieczeń Emerytalnych (Pensionsversicherungsverein), prywatne banki leasingowe, poczta austriacka, Główny Urząd Ceł itd.;
d) wierzyciele podporządkowani:
- grupa PBS 7: odsetki, koszty, grzywny itp.
(37) Wierzytelności podporządkowane w grupie PBS 7 zostały wykreślone z planu naprawczego zgodnie z par. 225 prawa upadłościowego.
Grupy niepodporządkowane PBS 3 i PBS 4 umorzyły swoje wierzytelności ze skutkiem z dniem 15 lipca 2002 r.
Poniższa tabela zawiera wierzytelności niepodporządkowane oraz kwoty umorzone przez wierzycieli (kwoty w zaokrągleniu):
Tabela 3
Grupa _BAR_ Wierzyciele Herlitz PBS AG (prywatni i publiczni) _BAR_ Rodzaj wierzytelności _BAR_ Zabezpieczenie _BAR_ Zobowiązania w mln EUR _BAR_ Kwota umorzonych wierzytelności w mln EUR _BAR_
PBS 1 _BAR_ Dostawcy z prawem do uprzywilejowanej spłaty należności (prywatni) _BAR_ Wierzytelności z tytułu dostaw i usług przed 3 kwietnia 2002 r. _BAR_ Prawo do wyłączenia z masy upadłościowej ruchomości/ prawo do uprzywilejowanej spłaty należności z ruchomości _BAR_ [3–6] * _BAR_ 0 _BAR_
PBS 2 _BAR_ Pracownicy (prywatni) _BAR_ Przyszłe zarobki i pensje _BAR_ Brak _BAR_ [40–50] */rocznie _BAR_ [2–4] * w 2002 r. [4–5] */rocznie od 2003 r. _BAR_
PBS 3 _BAR_ Urząd finansowy w Berlinie (publiczny) _BAR_ Podatek od wynagrodzeń za marzec 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_ [11,50] * _BAR_ […] * _BAR_
Urząd finansowy w Berlinie (publiczny) _BAR_ Podatek gruntowy od stycznia do marca 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_
Urząd finansowy w Berlinie (publiczny) _BAR_ Podatek od nabycia nieruchomości z 1996 r. _BAR_ Brak _BAR_
Federalny Urząd Pracy Bundesanstalt für Arbeit (publiczny) _BAR_ Zwrot świadczeń wypłaconych pracownikom z tytułu niewypłacalności przedsiębiorstwa (Insolvenzgeld) za okres od 1 kwietnia 2002 r. do 4 czerwca 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_
Kasy chorych (publiczne) _BAR_ Składki za okres od 5 marca 2002 r. do 4 czerwca 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_
Liegenschaftsfonds (publiczny) _BAR_ Opłata za dziedziczne prawo zabudowy za kwiecień–czerwiec 2002 r. _BAR_ Dług gruntowy podporządkowany _BAR_
Kraj związkowy Berlinie (publiczny) _BAR_ Roszczenie obejmujące zwrot pożyczki na przeniesienie _BAR_ Brak _BAR_
Umorzenie wierzytelności w grupie PBS 3: umorzono 100 % wierzytelności. _BAR_
PBS 4 _BAR_ Przedsiębiorstwa powiązane (prywatne) _BAR_ Wszystkie pozostałe wierzytelności przedsiębiorstw powiązanych grupy Herlitz _BAR_ Brak _BAR_ 139 _BAR_ 139 _BAR_
PBS 5 _BAR_ Byli członkowie zarządu/ kierownicy (prywatni) _BAR_ Przyszłe roszczenia emerytalne, wynagrodzenia przed dniem 3 kwietnia 2002 r., odprawy _BAR_ Brak _BAR_ [wierzyciele prywatni 22,61; Wierzyciele publiczni 19,56] * _BAR_ […] * _BAR_
Towarzystwo Ubezpieczeń Emerytalnych (publiczne) _BAR_ Przyszłe roszczenia emerytalne _BAR_ Brak _BAR_
Banki leasingowe (prywatne) _BAR_ Zaległe i skapitalizowane przyszłe raty leasingowe _BAR_ Brak _BAR_
Poczta austriacka (w tym przypadku podmiot prywatny) _BAR_ Noty kredytowe z tytułu reklamacji i zwrot bonifikaty _BAR_ Brak _BAR_
Branżowa Kasa Ubezpieczeń Społecznych (publiczna) _BAR_ Składki na ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków _BAR_ Brak _BAR_
Główny Urząd Ceł (publiczny) _BAR_ Podatek obrotowy od importu, opłaty celne _BAR_ Brak _BAR_
Duales System Deutschland (prywatny) _BAR_ Opłaty za znak towarowy "Zielony punkt" – "der Grüne Punkt" _BAR_ Brak _BAR_
Kasy chorych (publiczne) _BAR_ Składki za okres 1– 4 marca 2002 r. _BAR_ Brak _BAR_
Liegenschaftsfonds (publiczny) _BAR_ Opłata za dziedziczne prawo zabudowy za okres od lipca do września 2002 r. _BAR_ Dług gruntowy podporządkowany _BAR_
Inne dostawcy bez zabezpieczeń (prywatni) _BAR_ Dostawy i usługi przed dniem 3 kwietnia 2002 r.; Umowne wierzytelności z tytułu odszkodowania itp. _BAR_ Brak _BAR_
Łączna rezygnacja z wierzytelności w grupie PBS 5: zrezygnowano z wierzytelności w 90 %. _BAR_
PBS 6 _BAR_ Banki z zabezpieczeniami na ruchomościach (prywatne i państwowe) _BAR_ Kredyty przed dniem 3 kwietnia 2003 r. _BAR_ Prawo do wyłączenia z masy upadłościowej ruchomości _BAR_ [100–120] * _BAR_ (umorzona z wyjątkiem 76,75 mln EUR) _BAR_
PBS 7 _BAR_ Wierzyciele podporządkowani (prywatni lub publiczni) _BAR_ Odsetki, koszty, opłaty itp. _BAR_ Brak _BAR_ Brak danych _BAR_ Brak danych _BAR_
Dodatkowe informacje o zadłużeniu wobec wierzycieli publicznych
(38) Wierzyciele publiczni wysunęli roszczenia w różnych grupach.
W grupach HAG 2, HAG 3, PBS 3 i PBS 5 żadne wierzytelności wierzycieli prywatnych i publicznych nie były zabezpieczone.
Jednak w grupach HAG 3 i PBS 3 umorzono całkowicie wierzytelności niepodporządkowane, podczas gdy wierzyciele niepodporządkowani w grupach HAG 2 i PBS 5 otrzymali proporcjonalną część płatności.
(39) Zgodnie z planami naprawczymi wierzyciele z grupy HAG 2 otrzymali najpóźniej do 31 marca 2004 r. część wierzytelności w łącznej kwocie 0,5 mln EUR odpowiednio do wielkości ich roszczeń.
Wierzyciele z grupy PBS 5 otrzymali 10 % swoich wierzytelności do dnia 31 grudnia 2003 r.
W tabelach 2 i 3 zostały przedstawione kwoty publicznych wierzytelności i odpowiednie kwoty umorzone.
Dodatkowe informacje o instytucjach finansowych biorących udział w porozumieniu
(40) W obu planach naprawczych jest mowa o kredycie dla Herlitz PBS AG, udzielonym przez konsorcjum banków (zwanym dalej kredytem konsorcjalnym).
Skład konsorcjum odpowiada składowi konsorcjum wymienionego w motywie 10.
Kredyt konsorcjalny został przyznany Herlitz PBS AG przez całe konsorcjum w celu umożliwienia spłaty całości wierzytelności zamiennych o wartości 100 mln EUR.
W dniu 3 kwietnia 2002 r. kredyt konsorcjalny w wysokości 65,4 mln EUR został wykorzystany do kwoty 53,9 mln EUR.
Ponadto większość banków wchodzących w skład konsorcjum udzieliła grupie Herlitz przed lipcem 2001 r. dalszych kredytów (linii kredytowych) w wysokości 156,6 mln EUR, które zostały wykorzystane do dnia 3 kwietnia 2003 r. do kwoty 134,11 mln EUR.
(41) W grupie PBS 6 banki umorzyły wspólnie spłatę kredytu konsorcjalnego i linii kredytowych Herlitz PBS AG wynoszących ponad 76,714 mln EUR.
Również w grupie HAG 1 dokonano jednolitego umorzenia podobnych wierzytelności kredytowych należnych od Herlitz AG w kwocie przekraczającej 5 mln EUR.
Te części kredytów, które nie zostały umorzone, stanowią prolongowane kredyty dla grupy Herlitz.
Wierzytelności odpowiadające umorzeniom kredytów wobec Herlitz PBS AG i Herlitz AG zostały równocześnie przejęte przez spółki obrotu nieruchomościami GGB i GGF.
Dodatkowe informacje o pozostałym zadłużeniu wobec instytucji finansowych
(42) W chwili przyjmowania przez wierzycieli planów naprawczych istniały inne zobowiązania grupy Herlitz wobec banków, których nie obejmował kredyt konsorcjalny i linie kredytowe.
Hypovereinsbank (Irlandia), Bayerische Landesbank i Landesbank Berlin umorzyły całkowicie spłatę udzielonych przez siebie niezabezpieczonych kredytów, aby móc odzyskać swoje częściowo zabezpieczone wierzytelności w ramach kredytu konsorcjalnego.
Po drugie, grupa Herlitz otrzymała kredyty, które posiadały zabezpieczenie w postaci nadrzędnego długu gruntowego na działce w Berlinie-Tegel: kredyt w wysokości 15,4 mln EUR od Hypovereinsbank i kredyt w wysokości 30,8 mln EUR od Eurohypo.
Oba te kredyty nie zostały objęte porozumieniem, można je było jednak umorzyć względem Herlitz AG i Herlitz PBS AG, ponieważ stanowiąca zabezpieczenie działka w Berlinie-Tegel została sprzedana.
(43) W dniu 15 kwietnia 2002 r. banki wchodzące w skład konsorcjum udzielają grupie Herlitz pożyczki na wsparcie płynności finansowej w wysokości 15 mln EUR, aby umożliwić jej kontynuację działalności.
Pożyczka została dwukrotnie przedłużona i całkowicie spłacona w dniu 17 listopada 2003 r.
Została ona przeznaczona na pokrycie sezonowego zapotrzebowania na środki finansowe w grupie i może zostać przyznana ponownie w czerwcu 2004 r.
Dodatkowe informacje o zadłużeniu wobec dostawców
(44) Zadłużenie Herlitz AG wobec dostawców osiągnęło w grupie HAG 2 wysokość 9,3 mln EUR.
Dostawców Herlitz PBS AG można podzielić na dostawców z zabezpieczeniami (grupa PBS 1) i dostawców bez zabezpieczeń (grupa PBS 5).
Dostawcy grupy PBS 1 posiadali prawo do uprzywilejowanej spłaty należności wobec 35 % majątku obrotowego Herlitz PBS AG i w związku z tym nie zrezygnowali ze swoich roszczeń.
Natomiast dostawcy z grupy PBS 5, nieposiadający zabezpieczeń, zrezygnowali ze swoich roszczeń w 90 %, podobnie jak pozostali niepodporządkowani wierzyciele w tej grupie.
Dodatkowe informacje o zadłużeniu wobec pracowników i przedsiębiorstw powiązanych
(45) Zgodnie z niemieckim prawem upadłościowym pracownicy i przedsiębiorstwa powiązane mogą uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym i otrzymać część swoich roszczeń.
Zostali oni podzieleni na osobne grupy wierzycieli (HAG 4, PBS 4), pozostali zostali włączeni do innych grup mieszanych (HAG 2, PBS 5).
Rozwiązania alternatywne wobec planów naprawczych
(46) Podczas postępowania wobec Herlitz AG i Herlitz PBS AG syndyk i wierzyciele zdecydowali się na utrzymanie działalności przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie planów naprawczych.
Jak stwierdzono w motywie 33, wszystkie koszty i zobowiązania masy upadłościowej zostały w całości spłacone podczas postępowania upadłościowego.
Ponadto 0,5 mln EUR zostało spłacone w kwotach przypadających na kilku niepodporządkowanych wierzycieli Herlitz AG, podczas gdy kilku niepodporządkowanych wierzycieli Herlitz PBS AG otrzymało prawie 10 % swoich wierzytelności w kwotach przypadających im według wielkości wierzytelności.
Zgodnie z wyjaśnieniem w motywie 47 oczekiwana wartość masy upadłościowej w przypadku likwidacji przedsiębiorstwa byłaby znacznie niższa.
W przypadku sprzedaży całego przedsiębiorstwa wierzyciele mogliby liczyć na korzystniejsze zaspokojenie ich roszczeń.
Nie znalazł się jednak inwestor, który byłby gotowy do przejęcia całego majątku grupy.
(47) Zgodnie z opinią przygotowaną przez firmę doradczą Roland Berger oraz według niezależnych rzeczoznawców wartość ruchomości w przypadku likwidacji osiągnęłaby wysokość od 84,2 EUR do [10–30] * mln EUR.
Ta kwota musiałaby zostać przede wszystkim przeznaczona na spłatę wierzytelności z prawem do oddzielnego zaspokojenia roszczeń, co obniżyłoby wartość masy upadłościowej do zaledwie [0–5] * mln EUR.
Przychody grupy Herlitz podczas postępowania upadłościowego wyniosłyby ok. 1 mln EUR.
Po doliczeniu tej kwoty do wartości pozostającego do dyspozycji majątku uzyskanoby dostępną masę upadłościową wartości [1–6] * mln EUR.
(48) Masa pozostająca do dyspozycji zostałaby przeznaczona na pokrycie kosztów i zobowiązań, które powstały podczas zarządzania masą upadłościową oraz przy jej sprzedaży.
Po odjęciu kosztów masy upadłościowej pozostały majątek miałby wartość zaledwie [0–1] * mln EUR.
Ta kwota nie mogłaby pokryć zobowiązań masy upadłościowej przedsiębiorstwa i z tego powodu nie wystarczyłaby nawet na częściowe zaspokojenie roszczeń niepodporządkowanych wierzycieli.
(49) Zgodnie z planami naprawczymi restrukturyzacja połączona ze sprzedażą wszystkich aktywów grupy Herlitz na rzecz nowego właściciela nie byłaby możliwa.
Zostały co prawda przedłożone oferty przejęcia niektórych sektorów działalności i zasobów, ale oferowana cena odpowiadała wartości likwidacyjnej.
Najkorzystniejszym rozwiązaniem dla wierzycieli była w związku z tym restrukturyzacja nadal działającego przedsiębiorstwa poprzez plan naprawczy.
d) Decyzja o wszczęciu postępowania na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE
(50) O przyjęciu przez Komisję decyzji z dnia 19 lutego 2003 r. w sprawie wszczęcia postępowania na mocy art. 88 ust. 2 Traktatu WE zadecydowały trzy powody.
Wynikały one z przeglądu zgodności środków z wspólnotowymi wytycznymi w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [16] (zwanych dalej wytycznymi).
(51) Po pierwsze, Komisja uznała, że pożyczka przyznana Herlitz PBS AG przez bank ILB zawiera elementy pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, które należy dokładniej zbadać.
Niemcy nie przekazały wystarczających informacji dotyczących zgodności pomocy z wytycznymi, aby można było określić faktycznego beneficjenta pomocy.
(52) Po drugie, Komisja zadała sobie pytanie, czy umorzenie wierzytelności przez kilku publicznych wierzycieli (organy podatkowe, Federalny Urząd Pracy, organy ubezpieczeń społecznych i władze finansowe) w planach naprawczych należy uznać za pomoc.
(53) Po trzecie, w odniesieniu do korzystania przez grupę Herlitz z należącego do kraju związkowego Berlin terenu w Berlinie-Tegel Komisja miała wątpliwości, czy umowa dzierżawy została zawarta na warunkach rynkowych.
Ponieważ od chwili zawarcia umowy upłynęło ponad 10 lat, umowa dzierżawy została uznana za istniejącą pomoc.
Komisja doszła jednak do wniosku, że odstąpienie przez kraj związkowy Berlin od pobierania opłat za dziedziczne prawo zabudowy i fakt, że opłaty nie zostały podniesione, mogą stanowić kolejne środki pomocy.
Ponadto pomoc państwa mogłyby stanowić również udzielenie nieoprocentowanej pożyczki w wysokości 6 mln DEM przez kraj związkowy Berlin, a następnie umorzenie jej spłaty.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(54) Jedyną stroną zainteresowaną, która przedstawiła uwagi w związku z decyzją o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, była spółka Herlitz PBS AG w imieniu beneficjenta, grupy Herlitz.
Przedsiębiorstwo Herlitz PBS AG wyraziło poparcie dla zamiaru gruntownego wyjaśnienia sytuacji, która doprowadziła do domniemanego przyznania niedozwolonej pomocy.
Poinformowało ono Komisję, że przekazało władzom wszystkie istotne dla sprawy dokumenty.
(55) W związku z pożyczką na ratowanie przedsiębiorstwa Herlitz PBS AG wyjaśniło, że została ona spłacona, a warunki udzielenia pomocy na ratowanie przedsiębiorstw w trudnej sytuacji były spełnione.
Odnośnie do umorzenia wierzytelności w ramach planów naprawczych Herlitz PBS AG stwierdziło, że wierzyciele publiczni postąpili tak jak wierzyciele prywatni oraz że umorzone wierzytelności były bezwartościowe.
Spółka podkreśliła, że wierzyciele jednogłośnie poprali plany naprawcze.
Zdaniem Herlitz PBS AG wszelkie elementy pomocy w formie umorzenia wierzytelności stwierdzone przez Komisję należałoby zaklasyfikować zgodnie z wytycznymi jako pomoc na restrukturyzację.
W pozostałych kwestiach, aby uniknąć powtórzeń, spółka poparła argumenty prawne przedstawione przez Niemcy.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(56) W odpowiedzi na wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy stwierdziły, że jedynie pożyczkę na ratowanie przedsiębiorstwa, przyznaną przez bank ILB, można uznać za pomoc państwa.
Pomoc ta zaś była zgodna ze wspólnym rynkiem zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
(57) Pozostałe środki, w szczególności umorzenia wynikające z planów naprawczych nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE. Wierzyciele publiczni umorzyli w ramach postępowania upadłościowego bezwartościowe wierzytelności, ponadto ich postępowanie było zgodne z zasadą wierzyciela prywatnego. Jeśli któreś z pozostałych środków stanowiłyby pomoc państwa, to kwalifikowałby się do zatwierdzenia jako pomoc na restrukturyzację zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
1.
Uwagi dotyczące pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa
(58) Niemcy zwróciły uwagę na fakt, że decyzja o przyznaniu pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa z dnia 10 maja 2002 r. zapadła przed przyjęciem planów naprawczych w dniu 15 czerwca 2002 r.
Fakt, że pożyczka została wypłacona dopiero dnia 24 lipca 2002 r. związany był z "nierozstrzygniętymi kwestiami", które zostały wyjaśnione z bankiem ILB dopiero w dniu 24 lipca.
W okresie pomiędzy podpisaniem umowy a jej wypłatą pożyczka dała Herlitz PBS AG niezbędną płynność finansową, nie była jednak wystarczająca, aby pokryć zwiększone zapotrzebowanie spółki na środki finansowe w związku z rozpoczynającym się rokiem szkolnym w sierpniu 2003 r.
(59) Pożyczka na wsparcie płynności była konieczna do przetrwania przedsiębiorstwa do czasu przyjęcia planów naprawczych.
Zdaniem Niemiec pożyczka ta ograniczyła się do najmniejszej możliwej kwoty, co wynikało z bardzo niskiej płynności finansowej Herlitz PBS AG pomiędzy sierpniem a grudniem 2002 r.
(60) Zdaniem Niemiec beneficjentem pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa nie było FOP, ale Herlitz PBS AG.
Po pierwsze, porozumienie kredytowe z dnia 10 maja 2002 r. zostało zawarte między syndykiem masy upadłościowej a Herlitz PBS AG; po drugie, FOP nie można uznać za faktycznego beneficjenta pomocy, ponieważ otrzymało ono jedynie należne płatności zgodnie z umową dostawy z Herlitz PBS AG.
2.
Uwagi dotyczące restrukturyzacji w ramach planów naprawczych
(61) Niemcy stwierdziły, że umorzenie wierzytelności przez kilku wierzycieli publicznych nie doprowadziło do strat w przychodach państwa, ponieważ wierzytelności te były bezwartościowe.
Aktywa Herlitz AG i Herlitz PBS AG nie wystarczyłyby do zaspokojenia roszczeń wierzycieli z prawem do oddzielnego zaspokojenia roszczeń.
Wierzyciele publiczni spoza tej grupy nie posiadali żadnego zabezpieczenia albo jedynie zabezpieczenie w postaci podporządkowanego długu gruntowego.
(62) W przypadku likwidacji wierzyciele publiczni, nawet gdyby posiadali zabezpieczenie w formie podporządkowanego długu gruntowego, nie otrzymaliby płatności lub tylko ich niewielką część.
Zgodnie z punktem 168 wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie T-152/99 (HAMSA/Komisja) [17] wierzyciel nie ponosi rzeczywistej ofiary, jeśli rezygnuje ze znacznej części swoich niezabezpieczonych wierzytelności, które w przypadku likwidacji byłyby bezwartościowe.
(63) Zdaniem Niemiec umorzenie wierzytelności przez wierzyciela publicznego nie stanowi ani świadczenia, ani korzyści pieniężnej.
Ponieważ Herlitz AG i Herlitz PBS AG były niewypłacalne, w przypadku likwidacji ich aktywa nie wystarczyłyby do spłaty kwot należnych wierzycielom publicznym.
Dlatego Herlitz AG i Herlitz PBS AG zostałyby uwolnione od tych wierzytelności w toku postępowania upadłościowego.
(64) Gdyby jednak uznać umorzenie wierzytelności przez wierzycieli publicznych za świadczenie, to przyszłe podatki i składki na ubezpieczenie społeczne, których mogli się spodziewać wierzyciele publiczni w przypadku dalszej działalności przedsiębiorstwa, należałoby potraktować jako zwrot takiego świadczenia ze strony grupy Herlitz.
(65) Zdaniem Niemiec umorzenie wierzytelności przez wierzycieli publicznych należy oceniać w odniesieniu do określonej w wyroku HAMSA zasady wierzyciela prywatnego.
Zgodnie z tym należy porównać wierzyciela publicznego ze znajdującym się w takiej samej sytuacji wierzycielem prywatnym lub z hipotetycznym wierzycielem prywatnym.
(66) Zdaniem Niemiec wierzycielami publicznymi w postępowaniach upadłościowych obu przedsiębiorstw grupy Herlitz są banki publiczne, Urząd Finansowy w Berlinie, Federalny Urząd Pracy, Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych, kraj związkowy Berlin i inne, np. niemiecki Główny Urząd Ceł i Urząd Finansowy w Alfeld.
Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskim z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie C-482/99 (Francja/Komisja) [18] należy zbadać za pomocą gruntownej oceny, jakiego rodzaju umorzenie wierzytelności można zaklasyfikować jako świadczenie państwa.
(67) Wśród banków publicznych, które udzieliły kredytu konsorcjalnego i linii kredytowych, znajdowały się Landesbank Berlin, Bayerische Landesbank i WestLB.
Te banki działały jak prywatni członkowie konsorcjum banków, o czym świadczy fakt, że umorzenie wierzytelności w ramach planów naprawczych zostało przeprowadzone wspólnie przez konsorcjum, a nie przez poszczególne banki.
Również umorzenie niezabezpieczonych wierzytelności poszczególnych banków w ramach planów naprawczych zostało podjęte zarówno przez banki prywatne, jak i publiczne.
(68) Całkowite umorzenie wierzytelności przez organy finansowe kraju związkowego Berlin w grupach HAG 3 i PBS 3 było zdaniem Niemiec uzasadnione faktem, że organy finansowe spodziewały się odzyskać umorzone kwoty w formie przyszłych podatków płaconych przez Herlitz AG i Herlitz PBS AG.
Podobnie umorzenia wierzytelności przez Federalny Urząd Pracy i kasy chorych z grupy PBS 3 były uzasadnione spodziewanymi przyszłymi przychodami z określonych ustawowo składek na ubezpieczenie społeczne.
Takie same argumenty zostały przytoczone w odniesieniu do umorzenia wierzytelności przez kraj związkowy Berlin i Liegenschaftsfonds.
Zdaniem Niemiec spodziewane opłaty za dziedziczne prawo zabudowy przez grupę Herlitz były powodem umorzenia wierzytelności w grupie PBS 3.
(69) Niemcy są zdania, że umorzenie przez wierzycieli publicznych 100 % ich wierzytelności w grupach HAG 3 i PBS 3 było racjonalnie uzasadnione i nie może być porównywane z zachowaniem pozostałych grup wierzycieli.
Powodem całkowitego umorzenia wierzytelności były przyszłe przychody z podatków, składek na ubezpieczenie społeczne i opłat za dziedziczne prawo zabudowy, których mogli oczekiwać wierzyciele w przypadku kontynuacji działalności przez przedsiębiorstwa.
Z punktu widzenia Niemiec możliwość uzyskania przychodów w przyszłości jest dla wierzyciela jednym z najważniejszych powodów umarzania wierzytelności.
Ponieważ organy miały lepsze perspektywy na przyszłe przychody z płatności grupy Herlitz niż wierzyciele prywatni, umorzenie wierzytelności było w dużej mierze uzasadnione.
(70) Zdaniem Niemiec rozróżnienie pomiędzy rolą organów publicznych a rolą inwestora publicznego obowiązuje tylko przy porównywaniu z zachowaniem inwestora prywatnego, a nie wierzyciela prywatnego.
Gdyby wierzyciele publiczni nie mogli uwzględnić przyszłych przychodów przy umarzaniu wierzytelności, byłoby to równoznaczne z dyskryminacją niektórych wierzycieli, przez co nie można by przeprowadzić rzetelnego porównania między nimi.
(71) Powołując się na opinię syndyka masy upadłościowej, Niemcy podkreśliły, że bez całkowitego umorzenia wierzytelności wierzycieli publicznych z grup HAG 3 i PBS 3 wierzyciele nie przyjęliby planów naprawczych.
Wierzyciele prywatni wymagali większego poświęcenia ze strony wierzycieli publicznych, ponieważ przedsiębiorstwo prowadzące nadal działalność zabezpieczało ustawowo zagwarantowane przychody większości wierzycieli publicznych, na które nie mogliby liczyć wierzyciele prywatni.
Kolejnym uzasadnieniem całkowitego umorzenia wierzytelności w tej grupie był fakt, że należności podatkowe w momencie porozumienia wierzycieli nie były jednoznacznie określone, dzięki czemu po rozstrzygnięciu tych niejasności można było przyjąć plany.
(72) Niemcy podkreślają, że wierzyciele publiczni, którzy umorzyli część swoich wierzytelności w grupie HAG 2 i PBS 5, zostali potraktowani tak samo, jak prywatni wierzyciele w tych grupach.
W tych grupach zostały zebrane wierzytelności Federalnego Urzędu Pracy, kas chorych, Głównego Urzędu Ceł, Urzędu Finansowego w Alfeld, urzędu finansowego w Berlinie oraz Liegenschaftsfonds.
(73) Wreszcie Niemcy stwierdziły również, że nawet gdyby Komisja miała uznać umorzenie wierzytelności publicznych spółki Herlitz AG lub Herlitz PBS AG za pomoc państwa, te środki spełniłyby warunki dotyczące przyznawania pomocy na restrukturyzację zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE i wytycznych.
(74) Warunki określone w wytycznych są spełnione, ponieważ istniał prawdziwy i efektywny plan restrukturyzacyjny, rentowność grupy Herlitz została przywrócona, zmniejszono moce produkcyjne, a umorzenie wierzytelności publicznych objęło najmniejsze możliwe kwoty.
Ponadto grupa Herlitz nie zyskała dodatkowej płynności finansowej i nie otrzymała w przeszłości ani pomocy na restrukturyzację, ani pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa.
3.
Uwagi dotyczące kraju związkowego Berlin i Liegenschaftsfonds
(75) W odniesieniu do dziedzicznego prawa zabudowy na terenie w Berlinie-Tegel Niemcy przedstawiły fragmenty porozumienia o ustanowieniu tego prawa.
Liegenschaftsfonds nie podniósł opłat za dziedziczne prawo zabudowy, ponieważ nie uznał sprzedaży działki zlokalizowanej w Berlinie-Tegel GGB za zmianę użytkowania sprzeczną z interesami właściciela.
(76) W związku z pożyczką na przeniesienie Niemcy poinformowały, że prolongata tej pożyczki nie została zgłoszona, ponieważ kraj związkowy Berlin zachował się jak wierzyciel prywatny.
Wynika to z faktu, że prolongacie towarzyszył wzrost oprocentowania, potwierdzenie zadłużenia oraz opłata w wysokości narosłych odsetek za dziedziczne prawo zabudowy.
V. OCENA PRAWNA
1.
Istnienie pomocy
(77) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Zgodnie z orzecznictwem sądów europejskich kryterium wpływania na wymianę handlową jest spełnione, jeśli beneficjent prowadzi działalność gospodarczą, która ma związek z wymianą handlową między Państwami Członkowskimi.
(78) Produkty grupy Herlitz są sprzedawane we Wspólnocie, a między Państwami Członkowskimi istnieje konkurencja.
Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa, pomoc służąca przezwyciężeniu trudności przeznaczona na przeniesienie oraz umorzenie pewnych wierzytelności publicznych w ramach postępowania upadłościowego stanowią środki państwowe lub pochodzą z zasobów państwowych.
Jeśli w ten sposób przyznawana jest korzyść, prowadzi to do zakłócenia konkurencji i wpływa na wymianę handlową.
Istnienie korzyści musi zostać zbadane zgodnie z zasadą inwestora i wierzyciela postępującego zgodnie z regułami rynkowymi.
a) "Dawne" środki
(79) W odniesieniu do udzielenia pożyczki na przeniesienie w 1989 r. w decyzji o wszczęciu postępowania stwierdzono, że została ona przyznana na okres 10 lat i stanowiła istniejącą pomoc w myśl art. 1 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99.
Tym samym fakt udzielenia tej pożyczki wykraczał poza badany zakres.
Poza tym na mocy art. 15 wymienionego rozporządzenia nie można by żądać zwrotu żadnego elementu pomocy, który wiązał się z terenem zaoferowanym w 1989 r. grupie Herlitz.
(80) W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja zwróciła uwagę na fakt, że niepodwyższenie opłat za dziedziczne prawo zabudowy na terenie w Berlinie-Tegel w 2002 r. mogło stanowić pomoc państwa.
To przypuszczenie zostało obalone przez przedstawioną klauzule umowy o dziedzicznym prawie zabudowy.
Zgodnie z umową opłaty za dziedziczne prawo zabudowy mogły zostać podwyższone tylko w przypadku zmiany sposobu wykorzystania terenu.
Ten warunek nie został spełniony, ponieważ działka i budynki na jej terenie były nadal wykorzystywane w tym samym celu.
Jedyna zmiana polegała na tym, że budynki stanowiące wcześniej własność grupy Herlitz były teraz przez nią dzierżawione.
(81) Odnośnie do prolongaty pożyczki na przeniesienie w 1999 r. Niemcy stwierdziły, że udzielono jej zgodnie z warunkami rynkowymi.
Prolongata została udzielona w momencie, gdy grupa Herlitz nie znajdowała się jeszcze w trudnej sytuacji, a stopa oprocentowania była wyższa niż stopa referencyjna.
Oprocentowanie było zabezpieczone i było regularnie spłacane aż do rozpoczęcia postępowania upadłościowego.
Komisja nie uznaje więc prolongaty za nową pomoc.
b) Pomoc zawarta w pożyczce na ratowanie przedsiębiorstwa oraz umorzenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym
(82) Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa stanowiła dla grupy Herlitz korzyść, jakiej przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji nie mogłoby uzyskać na rynku.
Niemcy zgadzają się z tym stwierdzeniem.
Jak przedstawiono poniżej, poprzez nieproporcjonalnie duże umorzenia wierzytelności niektórych wierzycieli publicznych, które pochodziły z zasobów państwowych, grupie Herlitz została przyznana korzyść.
Jest to zatem środek pomocy państwa w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Wierzyciele publiczni
(83) Aby określić, które środki pochodziły ze źródeł publicznych, a zatem od państwa, przeprowadzono analizę każdego wierzyciela.
Grupa wierzycieli publicznych ustalona przez Komisję była liczniejsza niż podawały Niemcy.
Oprócz banków publicznych, Urzędu Finansowego w Berlinie, Urzędu Finansowego w Alfeld, Federalnego Urzędu Pracy, kas chorych, kraju związkowego Berlin oraz Liegenschaftsfonds i Głównego Urzędu Ceł istnieją inni wierzyciele publiczni. Są to Branżowa Kasa Ubezpieczeń Społecznych (Berufsgennossenschaft) i Towarzystwo Ubezpieczeń Emerytalnych (Pensionsversicherungsverein).
(84) Zgodnie z par. 14 ustawy o poprawie zabezpieczenia emerytalnego w przedsiębiorstwach [19] Towarzystwo Ubezpieczeń Emerytalnych jest odpowiedzialne za ubezpieczenia na wypadek niewypłacalności.
Zgodnie z § 10 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy wszyscy pracodawcy muszą wnosić do niego ustawowe składki za pośrednictwem funduszu wyrównawczego.
(85) Zgodnie z par. 144 niemieckiego kodeksu cywilnego, część 7 (ustawowe ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków) [20] niemiecka Branżowa Kasa Ubezpieczeń Społecznych jest odpowiedzialna za ustawowe ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków.
Zgodnie z par. 150 ust. 1 niemieckiego kodeksu cywilnego, część 7 wszyscy pracodawcy muszą do niej odprowadzać ustawowe składki.
(86) Towarzystwo Ubezpieczeń Emerytalnych i Branżowa Kasa Ubezpieczeń Społecznych znajdują się w sytuacji, która została opisana w punkcie 58 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 13 maja 2001 r. w sprawie C-379/98 (PreussenElektra) [21].
Umorzenia wierzytelności należnych tym instytucjom nie dokonało bezpośrednio państwo, ale instytucja publiczna lub prywatna, która została w tym celu powołana lub stworzona.
Umorzenie wierzytelności polegało na rezygnacji z państwowych przychodów w formie ustawowych składek do wyznaczonego przez państwo funduszu.
Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie C-342/99 (Hiszpania przeciwko Komisji) [22] umorzenie wierzytelności należy przypisać państwu, ponieważ niezależne instytucje ubezpieczeń społecznych są nadzorowane przez państwo i finansowane z ustawowych składek nałożonych na przedsiębiorstwa.
Zastosowanie zasady wierzyciela prywatnego
(87) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot [23] Europejskich Komisja porównała postępowanie wierzycieli publicznych w toku postępowania upadłościowego grupy Herlitz z zachowaniem wierzycieli prywatnych.
Ponieważ w przypadku każdego wierzyciela publicznego istniał porównywalny wierzyciel prywatny, nie trzeba było dokonywać porównania z hipotetycznym wierzycielem prywatnym.
(88) Zasada wierzyciela prywatnego została zastosowana w postępowaniu upadłościowym wobec spółek zależnych przedsiębiorstwa Herlitz – Diplomat, HVK i Susy, ponieważ wszyscy wierzyciele otrzymali taką samą część masy upadłościowej.
Prywatni i publiczni wierzyciele zachowywali się w odniesieniu do zobowiązań masy upadłościowej w porównywalny sposób, ponieważ te wierzytelności zostały całkowicie zaspokojone.
Również w odniesieniu do wierzytelności podporządkowanych zasada ta została spełniona, ponieważ wszyscy prywatni i publiczni wierzyciele zrezygnowali ze swoich roszczeń.
(89) Porównanie dotyczące wierzycieli niepodporządkowanych w trakcie postępowania wobec Herlitz AG i Herlitz PBS AG dało podobne wyniki.
Większość grup obejmowała wierzycieli o tym samym statusie, jeśli chodzi o kolejność zaspakajania roszczeń, jednak kilku wierzycieli z takimi samymi lub podobnymi roszczeniami zostało przypisanych do różnych grup.
W konsekwencji wierzyciele publiczni umorzyli w nieproporcjonalnym stopniu wierzytelności w grupach HAG 3 i PBS 3.
Do celów badania zgodności z zasadą wierzyciela prywatnego we wszystkich grupach wierzycieli określonych w postępowaniu upadłościowym, z wyjątkiem tych dwóch grup, istnieli porównywalni wierzyciele.
(90) Zgodnie z pkt 168 wyroku HAMSA następujące czynniki stanowiły o podobieństwie wierzycieli: rodzaj i kwota zabezpieczeń, pierwszeństwo wierzytelności, określenie szans na dokapitalizowanie przedsiębiorstwa i oczekiwany przez wierzyciela udział w zyskach z likwidacji.
Zgodnie z tymi kryteriami wierzyciele w grupach HAG 3 i HAG 2 są porównywalni i powinni zostać przypisani do jednej grupy z takimi samymi prawami do zaspokojenia roszczeń.
To samo można powiedzieć o wierzycielach z grup PBS 3 i PBS 5.
(91) Wierzyciele z tych grup posiadali niezabezpieczone, niepodporządkowane wierzytelności, które nie były uprzywilejowane – w przypadku likwidacji otrzymaliby taka samą część swoich roszczeń lub nie otrzymaliby nic.
Podporządkowany dług gruntowy Liegenschaftsfonds nie stanowi zabezpieczenia w postępowaniu upadłościowym, w którym nadrzędne hipoteki banków i prawo do oddzielnego zaspokojenia roszczeń objęły całą wartość zabezpieczenia.
Ponadto wszyscy wierzyciele w tych grupach byli zainteresowani uniknięciem likwidacji i otrzymaniem kwoty wierzytelności w postępowaniu upadłościowym.
Jednak tylko wierzyciele z grup PBS 5 i HAG 2 otrzymali spłaty odpowiadające ich ówczesnym roszczeniom do masy upadłościowej.
(92) Wbrew argumentom przedłożonym przez Niemcy wierzyciele z grup HAG 3 i PBS 3 nie mogą jednak liczyć na przyszłe przychody z podatków i składek na ubezpieczenia społeczne, uzasadniające stosunkowo znaczne umorzenie wierzytelności.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Pierwszej Instancji i Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich [24] organy władzy nie mogą na podstawie swoich przyszłych przychodów z podatków i składek na ubezpieczenie społeczne postanowić o umorzeniu pewnej części swoich wierzytelności na korzyść dłużnika.
Gdyby dopuszczano tego typu względy, oznaczałoby to pomieszanie zadań organów władzy z zadaniami inwestora.
(93) Rozdzielenie roli organów władzy i inwestora obowiązuje nie tylko w przypadku zasady inwestora rynkowego, ale również w przypadku zasady wierzyciela prywatnego.
Oba te kryteria mają zasadniczo służyć zbadaniu, czy publiczni i prywatni inwestorzy zachowują się w ten sam sposób.
Skuteczność obu zasad byłaby osłabiona, gdyby organy władzy mogły uwzględniać w swoich decyzjach przyszłe ustawowe przychody podobnie jak inwestor.
Niewypłacalność stanowi wyjątkową sytuację, w której powstałe ustawowe wierzytelności (podatki i składki na ubezpieczenie społeczne) można porównać z cywilnoprawnymi wierzytelnościami wierzycieli prywatnych.
Takie porównanie można przeprowadzić wyłącznie w odniesieniu do przeszłości oraz wobec istniejących wierzytelności.
(94) Przychody oczekiwane w przyszłości mogą co prawda mieć wpływ na decyzję o umorzeniu wierzytelności, nie mogą być jednak czynnikiem decydującym.
Państwo również nie ściąga podatków z myślą o zyskach.
Prowadząc dalej rozumowanie na podstawie argumentów Niemiec, prywatni wierzyciele musieliby umorzyć większą kwotę wierzytelności niż wierzyciele publiczni, ponieważ umorzone kwoty są odejmowane od podstawy opodatkowania.
Niemcy nie wyjaśniły jednak, dlaczego wierzycielom publicznym w innych grupach tego samego rodzaju został przyznany udział w tego samego rodzaju wierzytelnościach, natomiast w grupach HAG 3 i PBS 3 nie miało to miejsca.
Z tego samego powodu publiczne, ale nie ustawowe roszczenia związane z długiem gruntowym Liegenschaftsfonds z grupy PBS 3 nie powinny być umorzone w stopniu większym niż wierzytelności prywatne i publiczne w grupie PBS 5.
(95) Wreszcie, Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w pkt 167 wyroku HAMSA stwierdził, że publiczni wierzyciele przy umarzaniu wierzytelności nie powinni być porównywani z inwestorami prywatnymi, którzy kierują się globalną lub sektorową polityką strukturalną, ale z wierzycielami prywatnymi, których celem jest odzyskanie możliwie dużej części swoich wierzytelności od przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji.
Wyraźne staje się tu podobieństwo interesów wierzycieli prywatnych i publicznych w uzyskaniu przypadającej na nich części roszczeń z istniejącej masy upadłościowej.
Kwota pomocy na ratowanie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji i pomocy na restrukturyzację
(96) Kwota w ramach pomocy na ratowanie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji odpowiada pożyczce udzielonej na ten cel w wysokości 963855,42 EUR.
Pomoc udzielona grupie Herlitz w formie umorzenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym odpowiada proporcjonalnie różnicy pomiędzy wierzytelnościami umorzonymi przez wierzycieli publicznych z grup PBS 3 i HAG 3 oraz wierzytelnościami umorzonymi przez wierzycieli w grupach PBS 5 i HAG 2.
(97) W postępowaniu upadłościowym wobec Herlitz AG wierzyciele publiczni w grupie HAG 3 zachowali się inaczej niż porównywali wierzyciele prywatni w grupie HAG 2.
Dlatego umorzenie zadłużenia stanowi pomoc państwa, której wartość jest wyższa niż różnica między umorzoną częścią wierzytelności państwowych a umorzoną częścią wierzytelności prywatnych.
Gdyby nie wyższa wartość umorzonych wierzytelności publicznych, wierzyciele prywatni prawdopodobnie nie umorzyliby swoich wierzytelności w tak dużym stopniu.
Podobnie nie tylko umorzona część wierzytelności, ale także całkowita umorzona kwota w każdej grupie wierzycieli może być istotna.
W tych okolicznościach kwota pomocy może sięgnąć nawet 100 % umorzonego zadłużenia.
Jednak w tym przypadku nie jest konieczne wyliczanie dokładnej kwoty, ponieważ nawet gdyby pomoc osiągnęła wysokość całkowitego umorzonego zadłużenia, byłaby ona nadal zgodna ze wspólnym rynkiem.
(98) To samo odnosi się do pomocy państwa w postępowaniu upadłościowym wobec Herlitz PBS AG, która wynika z różnicy w odsetku wartości umorzonych wierzytelności w grupie PBS 3 i umorzeń porównywalnych prywatnych wierzycieli w grupie PBS 5.
2.
Ocena w świetle wytycznych
(99) Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa i stosunkowo znaczne umorzenia wierzytelności stanowiły dla grupy Herlitz korzyść, polegającą na zmniejszeniu kosztów, które grupa musiałaby w normalnych warunkach ponieść sama. Ułatwiło to proces jej restrukturyzacji.
Komisja musi zatem ocenić, czy te środki mogą zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(100) Ponieważ środki pomocy nie zostały przyznane w ramach programu zatwierdzonego przez Komisję, należy je uznać za pomoc doraźną. W art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE określono, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby pomoc była zgodna lub też mogła zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. W tym przypadku może zostać zastosowany art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, ponieważ celem środków pomocy było ratowanie i restrukturyzacja przedsiębiorstwa będącego beneficjentem, a nie powołano się na żadne inne odstępstwo określone w art. 87 ust. 2 i 3, ani żadne inne odstępstwo nie mogłoby zostać zastosowane.
(101) W wytycznych Komisja określiła warunki, przy spełnieniu których przyjmuje pozytywne decyzje w ramach swoich kompetencji zgodnie w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Ponieważ z informacji Niemiec wynika, że wszystkie środki pomocy, które mają zostać ocenione, zostały przyznane po wejściu w życie wytycznych, wytyczne te mają zastosowanie wobec tych środków [25].
a) Beneficjent
(102) Według Komisji beneficjentem wszystkich środków pomocy objętych niniejszym badaniem jest cała grupa Herlitz, a nie tylko poszczególne przedsiębiorstwa w obrębie tej grupy.
Do takiego wniosku prowadzą bliskie powiązania istniejące w grupie oraz systematyczny rozdział zadań i aktywów między dwoma głównymi spółkami Herlitz AG i Herlitz PBS AG a ich spółkami zależnymi.
(103) Grupa Herlitz prowadzi działalność na rynku jako jedno przedsiębiorstwo.
Zawarła ona na przykład porozumienie z krajem związkowym Berlin dotyczące dziedzicznego prawa zabudowy na działce w Berlinie-Tegel, podczas gdy wierzytelności z tytułu dziedzicznego prawa zabudowy były zarejestrowane i zostały umorzone w postępowaniu upadłościowym prowadzonym wobec Herlitz PBS AG.
Ponadto grupa Herlitz publikuje skonsolidowane sprawozdania finansowe zgodnie z art. 290 niemieckiego kodeksu spółek handlowych.
Również wierzyciele traktowali grupę jak jedno przedsiębiorstwo, przyjmując łącznie równoległe i wzajemnie powiązane plany naprawcze dla Herlitz AG i Herlitz PBS AG.
(104) Herlitz AG, Herlitz PBS AG i FOP mają siedziby w regionach objętych pomocą (Berlin: cel 2 zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, Brandenburgia zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE). Grupa Herlitz nie otrzymała w okresie 10 lat poprzedzających postępowanie upadłościowe żadnej pomocy na restrukturyzację.
b) Przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji
(105) W części 2.1 wytycznych znajduje się opis przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji.
Grupę Herlitz można uznać za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji zgodnie z pkt 5 lit. a) wytycznych, ponieważ chodzi o spółkę akcyjną, w której ponad połowa jej subskrybowanego kapitału została utracona w okresie dwunastu miesięcy, od 31 grudnia 2000 r. do 31 grudnia 2001 r.
Wartość subskrybowanego kapitału grupy została przedstawiona w poniższej tabeli:
Tabela 4
Źródło: sprawozdania grupy Herlitz z roku 1999 i 2001–2002.
(w mln EUR) _BAR_
_BAR_ 31.12.1998 r. _BAR_ 31.12.1999 r. _BAR_ 31.12.2000 r. _BAR_ 31.12.2001 r. _BAR_
Kapitał subskrybowany _BAR_ 94,8 _BAR_ 94,8 _BAR_ 94,8 _BAR_ 46,5 _BAR_
(106) Ponadto grupa Herlitz znajdowała się co najmniej od kwietnia 2002 r. w trudnej sytuacji zgodnie z pkt 5 lit. c) wytycznych, ponieważ zgodnie z kryteriami określonymi w odpowiednich niemieckich przepisach spełniała ona warunki do przeprowadzenia zbiorowego postępowania upadłościowego.
Jak wspominano w motywie 13, w kwietniu 2002 r. złożono wnioski o ogłoszenie upadłości kilku głównych przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy.
(107) Tym samym grupa Herlitz znajdowała się od dnia 31 grudnia 2001 r. w trudnej sytuacji, ponieważ ponad połowa jej subskrybowanego kapitału została utracona w ciągu 12 miesięcy przed tą datą.
Jako przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji grupa Herlitz kwalifikowała się do przyznania jej zarówno pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa, jak i pomocy na restrukturyzację.
3.
Ocena pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa
(108) Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa została przyznana przez ILB, instytucję stworzoną w 1992 r., której zadaniem była pomoc krajowi związkowemu Brandenburgia we wspieraniu rozwoju przemysłu.
ILB nie jest bankiem komercyjnym zgodnie z niemieckim kodeksem spółek handlowych, a osiąganie zysku nie jest głównym celem jego działalności.
Jego zadaniem jest rozwijanie struktur gospodarczych w kraju związkowym Brandenburgia, a minister gospodarki tego kraju uważnie monitoruje działalność banku.
Tworzone są specjalne komisje, które zajmują się poszczególnymi projektami [26].
Dlatego zdaniem Komisji ten środek można uznać za pochodzący od państwa.
(109) Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa stanowiła dla grupy Herlitz korzyść, której przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji nie mogłoby pozyskać na rynku.
Ponieważ Niemcy uznały tę pożyczkę za pomoc, nie ma konieczności stosowania zasady inwestora rynkowego.
Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa zawiera elementy pomocy państwa w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu WE i należy ją odpowiednio ocenić.
W wytycznych zostały określone jednoznaczne warunki przyznawania tego typu pomocy.
(110) Po pierwsze, pomoc musi polegać na wsparciu płynności finansowej w postaci gwarancji pożyczkowych lub pożyczek oprocentowanych zgodnie ze stopami rynkowymi.
Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa spełnia te warunki, ponieważ stopa oprocentowania była wyższa niż stopa referencyjna Komisji [27].
(111) Po drugie, pomoc musi być uzasadniona istnieniem poważnych trudności społecznych i nie może mieć nadmiernego negatywnego wpływu na sytuację przemysłu w innych Państwach Członkowskich.
Komisja może przy tym uwzględnić, że grupa Herlitz jest ważnym pracodawcą w Berlinie i Brandenburgii, a oba kraje związkowe stanowią obszary objęte pomocą.
Nagła i niekontrolowana upadłość doprowadziłaby do poważnych trudności społecznych.
Podczas przejściowego okresu, w którym grupa Herlitz korzystała z pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa, Komisja uważa negatywny wpływ na sytuację przemysłu w Państwach Członkowskich za ograniczony i nienadmierny.
(112) Po trzecie, chociaż początkowo nie zgłoszono Komisji faktu przyznania pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa, w trakcie formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy przedstawiły dowody, że pożyczka została całkowicie spłacona.
(113) Po czwarte, pomoc musi być ograniczona do kwoty, która jest konieczna do dalszego prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo.
Zdaniem Komisji ten warunek został spełniony.
Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa została wykorzystana dopiero wtedy, gdy pomoc na wsparcie płynności finansowej nie wystarczyła na pokrycie zwiększonego zapotrzebowania na środki finansowe z powodu dostaw na początku roku szkolnego w jesieni 2002 r.
Nawet po otrzymaniu pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa płynność finansowa Herlitz PBS AG była między sierpniem a grudniem 2002 r. na bardzo niskim poziomie.
(114) Wreszcie, pomoc może zostać przyznana wyłącznie na okres, który jest konieczny do stworzenia możliwego do wykonania planu restrukturyzacji.
Okres ten nie przekracza sześciu miesięcy, chyba że uzasadniają to okoliczności szczególne.
W tym przypadku decyzja o przyznaniu pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa zapadła w dniu 10 maja 2002 r., natomiast wypłata pożyczki nastąpiła dopiero w dniu 24 lipca 2002 r., a spłata sześć miesięcy po wypłacie.
Ponadto pożyczka została spłacona, zanim Komisja wydała decyzję w odniesieniu do środków zawartych w planach naprawczych.
Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa spełnia w związku z tym kryteria określone w wytycznych i można ją uznać za zgodną ze wspólnym rynkiem.
4.
Restrukturyzacja poprzez plany naprawcze
a) Przywrócenie rentowności
(115) Plany naprawcze przyjęte w postępowaniach wobec Herlitz AG i Herlitz PBS AG przewidywały następujące środki operacyjne służące przywróceniu rentowności grupy: redukcja nadmiernych mocy produkcyjnych, sprzedaż terenów należących do przedsiębiorstwa, zamknięcie spółek zależnych, poprawa negatywnych wyników finansowych, obniżenie i optymalizacja kosztów.
Działalność grupy miała zostać ograniczona do jeszcze dobrze funkcjonującego podstawowego zakresu działalności.
(116) Rozwój grupy Herlitz następował zgodnie z planami finansowymi, które stanowiły część planów naprawczych.
Grupa osiągnęła w roku obrotowym 2003 zysk z działalności operacyjnej, przed potrąceniem odsetek i spłat należności, w wysokości 7,4 mln EUR przy całkowitym obrocie wynoszącym 346,6 mln EUR.
Odpowiednio w 2003 r. marża operacyjna przed potrąceniem spłat należności (Umsatzrendite vor Finanzierungsaufwendungen) wyniosła 2 %, co odpowiada średniej w tym sektorze.
Przepływ środków pieniężnych w przedsiębiorstwie przed odliczeniem spłat wyniósł w 2003 r. prawie 14 mln EUR.
(117) W 2004 r. grupa Herlitz liczy na zysk z działalności przed potrąceniem odsetek i spłat należności w wysokości [5–10] * mln EUR oraz na wynik przedsiębiorstwa [28] (sprzedaż, zmiany w zasobach produktów końcowych) w wysokości [250–300] * mln EUR. Będzie to stanowić zysk obrotowy, przed odliczeniem spłat należności, w wysokości [2–4] * %.
Dotychczasowy rozwój potwierdził oczekiwania grupy Herlitz.
Zgodnie z powyższym plany naprawcze stały się podstawą przywrócenia rentowności grupy Herlitz.
b) Pomoc ograniczona do minimum
(118) Grupa Herlitz przeprowadziła już przed wszczęciem postępowania upadłościowego działania restrukturyzacyjne. Ich koszt wyniósł prawie 20,6 mln EUR, z czego 9,3 mln EUR przeznaczono na odprawy, 6,2 mln EUR na amortyzację i spadek wartości, a 5,1 mln EUR na koszty przeniesienia, zamknięcia i doradztwa.
Bezpośrednie koszty działań restrukturyzacyjnych podjętych w ramach postępowania upadłościowego wyniosły 6,9 mln EUR (odprawy i koszty postępowania upadłościowego).
(119) Większą część kosztów restrukturyzacji poniosło przedsiębiorstwo i jego wierzyciele.
Wkład akcjonariuszy polegał na tym, że od 1997 r. nie otrzymywali dywidendy.
Wszelki dodatni przepływ gotówki był reinwestowany w grupie.
Na początku postępowania upadłościowego konsorcjum banków udostępniło grupie "nową" pożyczkę na wsparcie płynności finansowej w wysokości 15 mln EUR, która dwukrotnie została odnowiona, a w dniu 17 listopada 2003 r. została całkowicie spłacona.
Pożyczka ta pokryła sezonowe zapotrzebowanie grupy na środki finansowe i mogła zostać ponownie przyznana w czerwcu 2004 r.
Obok nowej pożyczki banki prolongowały również istniejące kredyty na kolejny rok, do marca 2004 r.
(120) Jeśli przyjmie się, że koszty restrukturyzacji obejmują okres do momentu wszczęcia postępowania upadłościowego, udział własny przekracza 95 % z 27,5 mln EUR.
Jeśli jednak uwzględni się wszystkie koszty bezpośrednio związane z postępowaniem upadłościowym, udział własny wyniesie 83,01 % z 6,9 mln EUR.
Biorąc pod uwagę znaczny wkład własny w obu przypadkach, pomoc na restrukturyzację jest ograniczona do minimum.
c) Unikanie niepotrzebnego naruszenia zasad konkurencji
(121) Grupa Herlitz podjęła ostateczne definitywne środki wyrównawcze w formie ograniczenia mocy produkcyjnych: zakończenie eksploatacji trzech maszyn do produkcji kopert; sprzedaż maszyny offsetowej i maszyny do produkcji serwetek; rezygnacja z produkcji metodą formowania wtryskowego; zamknięcie lub sprzedaż spółek zależnych w Portugalii, Austrii i Francji, zmniejszenie powierzchni magazynowych i zwolnienie 630 pracowników.
(122) W czasie restrukturyzacji grupa uzyskała kontrolę nad dawnym przedsiębiorstwem joint venture eCom za […] * mln EUR i nad spółką Merlicone za […] * mln EUR; ponadto odkupiła część aktywów przy okazji likwidacji swoich spółek zależnych na kwotę […] * mln EUR.
[Suma trzech kwot wymienionych w tym akapicie wynosi 1–3 mln EUR].
Zapłacone kwoty nie były wysokie, funkcje nabytych spółek i aktywów są zgodne z celem obejmującym obniżenie kosztów, skupienie się na podstawowym zakresie działalności oraz koncentrację funkcji logistycznych i administracyjnych.
Komisja uważa zatem, że inwestycje te były konieczne do przywrócenia rentowności bez niepotrzebnego zakłócenia zasad konkurencji.
(123) Na odpowiednich rynkach, na których grupa Herlitz posiada udział od [5–15 %] * w Niemczech i [3–17 %] * we Wspólnocie, nie ma nadmiernych mocy produkcyjnych.
W obliczu niewielkiego udziału w rynku i nieznacznej kwoty pomocy państwa można uznać dodatkowe inwestycje za konieczne i niepowodujące zakłócenia konkurencji.
Pożyczka na ratowanie przedsiębiorstwa spełnia zatem kryteria określone w wytycznych i jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
VI.
WNIOSEK
(124) Uwzględniając powyższe, Komisja doszła do wniosku, że pomoc na ratowanie przedsiębiorstwa oraz pomoc na restrukturyzację spełniają warunki określone w wytycznych i są zgodne ze wspólnym rynkiem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa udzielona przez Niemcy w formie pomocy na ratowanie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji i pomocy na restrukturyzację na rzecz grupy Herlitz jest zgodna ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 8 grudnia 2005 r.
zatwierdzająca metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Słowenii
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4744)
(Jedynie tekst w języku słoweńskim jest autentyczny)
(2005/879/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 stanowi, że klasyfikacja tusz wieprzowych musi być dokonywana poprzez szacowanie zawartości chudego mięsa zgodnie ze statystycznie sprawdzonymi metodami oceny opartymi na fizycznym pomiarze jednej lub więcej anatomicznych części tuszy wieprzowej. Zatwierdzenie metod klasyfikacji zależy od zgodności z maksymalną tolerancją błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny. Tolerancja ta została określona w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2967/85 z dnia 24 października 1985 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych [2].
(2) Rząd Słowenii skierował do Komisji wniosek o zatwierdzenie dwóch metod klasyfikacji tusz wieprzowych i przedłożył wyniki próbnych rozbiorów dokonanych przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, przedkładając drugą część protokołu przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
(3) Ocena tego wniosku wykazała, że zostały spełnione warunki dla zatwierdzenia tych metod klasyfikacji w przypadku przyrządu HGP 4, natomiast w przypadku przyrządu ZP-DM5 warunki te zostały tylko częściowo spełnione.
Aby władze Słowenii miały czas na dokonanie nowego próbnego rozbioru, należy ograniczyć okres ważności zatwierdzenia dla przyrządu ZP-DM5.
(4) Żadna modyfikacja przyrządów lub metod klasyfikacji nie może zostać zatwierdzona inaczej niż na mocy nowej decyzji Komisji przyjętej w świetle zdobytych doświadczeń.
Z tego powodu niniejsze zatwierdzenie może zostać wycofane.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3220/84 niniejszym zatwierdza się następujące metody klasyfikacji tusz wieprzowych w Słowenii:
a) metoda klasyfikacji znana jako "Zwei-Punkt – DM5 (ZP)" i związane z nią metody oceny, których szczegóły podano w części 1 Załącznika;
b) przyrząd określany jako "Hennessy Grading Probe (HGP 4)" oraz związane z nim metody oceny, których szczegóły podano w części 2 Załącznika.
Zatwierdzenie dla metody klasyfikacji ZP-DM5 jest ważne do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 2
Nie zezwala się na modyfikacje przyrządów lub metod oceny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Słowenii.
Decyzja Komisji
z dnia 8 grudnia 2005 r.
przyznająca odstępstwo Niderlandom zgodnie z dyrektywą Rady 91/676/EWG dotyczącą ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4778)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2005/880/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącą ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego [1], w szczególności jej pkt 2 lit. b) załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jeśli ilości nawozu naturalnego, które Państwo Członkowskie zamierza stosować w przeliczeniu na hektar rocznie, różnią się od ilości określonej w pierwszych zdaniach pkt 2 oraz w pkt 2 lit. a) załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG, muszą one być ustalone tak, by nie stanowiły przeszkody w realizacji celów określonych w art. 1 wymienionej dyrektywy, i muszą być uzasadnione na podstawie obiektywnych kryteriów, na przykład tak jak w omawianym przypadku, długich okresów wegetacji i upraw o wysokim poborze azotu.
(2) W dniu 8 kwietnia 2005 r. Niderlandy złożyły wniosek do Komisji o przyznanie odstępstwa na mocy pkt 2 lit. b) załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG.
(3) Odstępstwo to dotyczy zamiaru zezwolenia przez Niderlandy na stosowanie 250 kg azotu na hektar rocznie pochodzącego z odchodów zwierzęcych w gospodarstwach rolnych, w których co najmniej 70 % powierzchni stanowią użytki zielone.
Wniosek o przyznanie odstępstwa dotyczy około 25000 gospodarstw rolnych w Niderlandach i około 900000 hektarów.
(4) Niderlandy przyjęły prawodawstwo wprowadzające w życie dyrektywę 91/676/EWG, mające również zastosowanie do odstępstwa, o przyznanie którego złożono wniosek.
(5) Niderlandzkie prawodawstwo wprowadzające w życie dyrektywę 91/676/EWG obejmuje normy stosowania zarówno w odniesieniu do azotu, jak i fosforanu.
Normy stosowania w odniesieniu do fosforanu mają na celu osiągnięcie równowagi w zakresie nawożenia fosforanem do roku 2015.
(6) Niderlandy zajęły się kwestią nadmiaru składników pokarmowych pochodzących z nawozów naturalnych i mineralnych poprzez wprowadzenie kilku instrumentów polityki, a w okresie od 1999 r. do 2002 r. zmniejszyły liczbę bydła o 17 %, świń o 14 %, a kóz o 21 %.
Ilość azotu i fosforu w nawozie naturalnym zmniejszyła się odpowiednio o 29 % i 34 % w okresie od 1985 r. do 2002 r.
W okresie od 1992 r. do 2002 r. ilość azotu i fosforu zmniejszyła się odpowiednio o 25 % i 37 %.
(7) Dane dotyczące jakości wody wykazują tendencję spadkową w zakresie stężenia azotanów w wodach gruntowych oraz w zakresie stężenia składników pokarmowych (w tym fosforu) w wodach powierzchniowych.
(8) Dokumentacja naukowo-techniczna przedstawiona w powiadomieniu ze strony Niderlandów wykazuje, że proponowana ilość 250 kg azotu w przeliczeniu na hektar rocznie pochodzącego z odchodów bydła w gospodarstwach rolnych, w których co najmniej 70 % powierzchni stanowią użytki zielone, jest zgodna z osiągnięciem poziomu 11,3 mg azotu na litr wody (co odpowiada 50 mg NO3 na litr wody) we wszystkich typach gleby, oraz w przybliżeniu z zerowym saldem fosforu w warunkach optymalnego zarządzania.
(9) Przedstawiona dokumentacja naukowo-techniczna wykazuje, że proponowana ilość 250 kg azotu w przeliczeniu na hektar rocznie pochodzącego z odchodów bydła w gospodarstwach rolnych, w których co najmniej 70 % powierzchni stanowią użytki zielone, jest uzasadniona na podstawie obiektywnych kryteriów, na przykład długich okresów wegetacji i upraw o wysokim poborze azotu.
(10) Komisja uważa zatem, że ilość nawozu naturalnego, którą obejmuje wniosek Niderlandów, nie będzie stanowiła przeszkody w realizacji celów dyrektywy 91/676/EWG, z zastrzeżeniem pewnych ściśle określonych warunków.
(11) Warunki te obejmują ustalenie planów nawożenia oddzielnie dla każdego gospodarstwa rolnego, rejestrację praktyk nawożenia poprzez prowadzenie rejestrów nawożenia, okresowe analizy gleby, "zielone pole" w okresie zimowym po uprawie kukurydzy, specjalne przepisy dotyczące zaorywania trawy, niestosowania nawozu naturalnego przed zaoraniem trawy oraz dostosowanie nawożenia w taki sposób, aby uwzględnić udział roślin strączkowych.
Celem tych przepisów jest zapewnienie nawożenia, które opiera się na wymaganiach upraw oraz zmniejszaniu i zapobieganiu stratom azotu do wód.
(12) Aby nie dopuścić do intensyfikacji wskutek stosowania omawianego odstępstwa, właściwe władze powinny zagwarantować, że produkcja nawozu naturalnego zarówno pod względem azotu, jak i fosforu nie przekroczy poziomu z roku 2002 zgodnie z programem działań wprowadzanym przez Niderlandy.
(13) Należy zatem zatwierdzić odstępstwo, o którego przyznanie złożono wniosek.
(14) Niniejszą decyzję stosuje się w ramach programu działań Niderlandów przyjętego na lata 2006–2009.
(15) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Azotanów ustanowionego na podstawie art. 9 dyrektywy 91/676/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Odstępstwo, o przyznanie którego Niderlandy złożyły wniosek pismem z dnia 8 kwietnia 2005 r. w celu zezwolenia na stosowanie większej ilości odchodów zwierzęcych od ilości określonej w pierwszych zdaniach pkt 2 oraz pkt 2 lit. a) załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG, przyznaje się z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a) "gospodarstwa rolne posiadające użytki zielone" oznaczają gospodarstwa, w których co najmniej 70 % powierzchni, na której można stosować nawóz naturalny, stanowi trawa;
b) "wypasane zwierzęta gospodarskie" oznaczają bydło (z wyjątkiem cieląt), owce, kozy i konie, osły, zwierzynę płową i bawoły wodne;
c) "użytki rolne" oznaczają powierzchnię, której dany rolnik jest właścicielem, dzierżawcą lub zarządcą na mocy pisemnej umowy indywidualnej i w stosunku do której rolnik ten ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za zarządzanie;
d) "trawa" oznacza trwałe lub krótkotrwałe użytki zielone zakładane zwykle na okres krótszy niż cztery lata.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
Niniejsza decyzja ma zastosowanie na zasadzie indywidualnej i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 4, 5 i 6 w odniesieniu do gospodarstw rolnych posiadających użytki zielone.
Artykuł 4
Roczne zezwolenia i zobowiązania
1.
Rolnicy, którzy chcą skorzystać z odstępstwa, co roku przedstawiają właściwym władzom wniosek o przyznanie odstępstwa.
2.
Wraz z corocznym wnioskiem określonym w ust. 1 rolnicy zobowiązują się na piśmie do spełnienia warunków określonych w art. 5 i 6.
3.
Właściwe władze zapewniają objęcie wszystkich wniosków o przyznanie odstępstwa oraz rejestrów nawożenia kontrolą administracyjną.
Jeżeli kontrola wniosków, o których mowa w ust. 1, przeprowadzona przez władze krajowe, wykazuje, że warunki określone w art. 5 i 6 nie zostały spełnione, wnioskodawca zostaje o tym poinformowany.
W takim przypadku wniosek zostaje odrzucony.
Artykuł 5
Stosowanie nawozu naturalnego i innych nawozów
1.
Ilość odchodów wypasanych zwierząt gospodarskich (w tym odchody pochodzące bezpośrednio od zwierząt) stosowana na użytkach rolnych każdego roku w gospodarstwach rolnych posiadających użytki zielone nie przekracza ilości nawozu naturalnego zawierającej 250 kg azotu na hektar, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2–7.
2.
Ogólna wielkość dawki azotu jest zgodna z zapotrzebowaniem na składniki pokarmowe poszczególnych roślin uprawnych oraz zawartością tej substancji w glebie.
3.
Każde gospodarstwo posiada swój plan nawożenia opisujący płodozmian na użytkach rolnych i planowane stosowanie nawozu naturalnego oraz nawozów azotowych i fosforanowych.
Plan ten jest dostępny w gospodarstwie najpóźniej od dnia 1 lutego.
Plan nawożenia zawiera:
a) liczbę zwierząt gospodarskich, opis systemu utrzymania i przechowywania wraz z dostępną pojemnością do celów przechowywania nawozu naturalnego;
b) wyliczenie ilości azotu pochodzącego z nawozu naturalnego (minus straty poniesione podczas utrzymania i przechowywania) oraz fosforu wyprodukowanego w gospodarstwie;
c) płodozmian oraz powierzchnię każdej uprawy wraz ze szkicową mapką określającą położenie poszczególnych pól;
d) przewidywalne wymagania upraw w zakresie azotu i fosforu;
e) ilość i rodzaj nawozu naturalnego dostarczonego kontrahentom i niewykorzystanego na użytkach rolnych;
f) ilość przywożonego nawozu naturalnego stosowanego na użytkach rolnych;
g) wyliczenie udziału mineralizacji materii organicznej, upraw roślin strączkowych i wiązania azotu z powietrza, a także ilości azotu znajdującego się w glebie w czasie, kiedy uprawy zaczynają go wykorzystywać w znaczącym stopniu;
h) stosowanie azotu i fosforu pochodzącego z nawozu naturalnego w podziale na poszczególne pola (działki gospodarstwa jednolite pod względem upraw i typu gleby);
i) stosowanie azotu i fosforu pochodzących z nawozów chemicznych i innych nawozów w podziale na poszczególne pola;
j) obliczenia w celu oceny zgodności z normami stosowania azotu i fosforu.
W celu zapewnienia spójności między planami a faktycznymi praktykami rolniczymi, plany zostają poddane przeglądowi nie później niż w ciągu siedmiu dni po wprowadzeniu jakichkolwiek zmian w praktykach rolniczych.
4.
Każde gospodarstwo posiada swój rejestr nawożenia.
Rejestry są przedkładane właściwemu organowi za każdy rok kalendarzowy.
Określają one:
a) powierzchnie upraw;
b) liczbę i rodzaj zwierząt gospodarskich;
c) produkcję nawozu naturalnego w przeliczeniu na zwierzę;
d) ilość nawozów spoza gospodarstwa;
e) ilość nawozu naturalnego usuwanego z gospodarstwa oraz odbiorcę.
5.
Każde gospodarstwo rolne posiadające użytki zielone, które korzysta z indywidualnego odstępstwa, zgadza się na objęcie kontrolą stosowania i rejestru nawozów.
6.
W każdym gospodarstwie, które korzysta z indywidualnego odstępstwa, co najmniej co cztery lata przeprowadza się okresową analizę gleby pod kątem zawartości azotu i fosforu w odniesieniu do każdego obszaru gospodarstwa jednolitego pod względem płodozmianu i cech gleby.
Badania azotu w zakresie azotu mineralnego i parametrów oceny udziału azotu pochodzącego z mineralizacji materii organicznej są przeprowadzane po zaoraniu użytków zielonych, w odniesieniu do każdego jednolitego obszaru gospodarstwa.
W odniesieniu do analiz określonych w akapicie pierwszym i drugim, wymagane minimum stanowi jedna analiza na 5 hektarów ziemi.
7.
Nie rozrzuca się nawozu naturalnego w okresie jesiennym przed uprawą trawy.
Artykuł 6
Pokrywa gruntów
1.
Co najmniej 70 % powierzchni, na której stosuje się nawóz naturalny, stanowi uprawa trawy.
Rolnicy korzystający z indywidualnego odstępstwa stosują następujące środki:
a) w celu znacznego ograniczenia możliwości wymywania na glebach piaskowych i lessowych po kukurydzy uprawia się trawę lub inne uprawy zapewniające dobre pokrycie gleby w okresie zimowym;
b) w celu zapewnienia stałej pokrywy roślinnej na gruntach ornych, co pozwoli odzyskać azotany wymyte z podglebia w okresie jesiennym oraz ograniczy ich wymywanie w okresie zimowym, nie stosuje się orki międzyplonów przed dniem 1 lutego;
c) trawa na glebach piaskowych i lessowych jest zaorywana w okresie wiosennym;
d) na wszystkich typach gleby po zaoraniu trawy następuje bezpośrednio uprawa roślin o wysokim poborze azotu, a nawożenie jest oparte na analizie gleby pod kątem azotu mineralnego i innych parametrów stanowiących odniesienie dla oszacowania uwalniania azotu poprzez mineralizację materii organicznej;
e) jeżeli system płodozmianu zawiera rośliny strączkowe lub inne rośliny wiążące azot atmosferyczny, stosowanie nawozów zostaje odpowiednio zmniejszone.
2.
W drodze odstępstwa od lit. c) w okresie jesiennym dopuszczalne jest zaorywanie trawy w celu sadzenia cebulek kwiatowych.
Artykuł 7
Środki dotyczące produkcji nawozu naturalnego
Władze krajowe zagwarantują, że produkcja nawozu naturalnego zarówno pod względem azotu, jak i fosforu nie przekroczy poziomu z roku 2002.
Artykuł 8
Monitorowanie
1.
Właściwy organ sporządza i co roku aktualizuje mapy określające odsetek gospodarstw rolnych posiadających użytki zielone, odsetek zwierząt gospodarskich oraz odsetek gruntów rolnych objętych indywidualnym odstępstwem w każdej gminie.
Mapy te są co roku przekazywane Komisji, a po raz pierwszy w drugim kwartale 2006 r.
2.
Jako punkty monitorowania odstępstwa ustanawia się i prowadzi sieć monitorowania w celu pobierania próbek wody glebowej, wody ze strumieni i wody gruntowej.
Sieć monitorowania, odpowiadająca co najmniej 300 gospodarstwom korzystającym z indywidualnych odstępstw, reprezentuje wszystkie typy gleby (gleby gliniaste, torfowe, piaskowe i lessowe), praktyki nawożenia i systemy płodozmianu.
Skład sieci monitorowania nie ulega zmianom w okresie stosowania niniejszej decyzji.
3.
Badania i stała analiza składników pokarmowych dostarczają danych na temat miejscowego użytkowania gruntów, systemu płodozmianu i praktyk rolniczych w gospodarstwach korzystających z indywidualnych odstępstw.
Dane te mogą zostać wykorzystane w modelowych obliczeniach wielkości wypłukiwanych azotanów i strat fosforu z pól, gdzie stosuje się do 250 kg azotu na hektar rocznie w nawozie naturalnym pochodzącym od wypasanych zwierząt gospodarskich.
4.
Woda gruntowa, woda glebowa, woda odpływowa i strumienie na terenie gospodarstw należących do sieci monitorowania dostarczają danych na temat stężenia azotanów i fosforu w wodzie odprowadzanej ze strefy korzeniowej i wprowadzanej do systemu wód gruntowych i powierzchniowych.
5.
Na obszarach rolniczych o glebach piaskowych prowadzi się ściślejsze monitorowanie wody.
Artykuł 9
Kontrole
1.
Właściwy organ krajowy przeprowadza kontrole administracyjne wszystkich gospodarstw korzystających z indywidualnego odstępstwa w celu oceny zgodności z maksymalną ilością 250 kg azotu na hektar rocznie pochodzącego z odchodów wypasanych zwierząt gospodarskich, z ogółem norm stosowania azotu i fosforanów oraz z warunkami użytkowania gruntów.
2.
W oparciu o analizę ryzyka, wyniki kontroli z poprzednich lat i wyniki ogólnych kontroli wyrywkowych dotyczących prawodawstwa wprowadzającego w życie dyrektywę 91/676/EWG opracowany zostaje program inspekcji.
Specjalne inspekcje dotyczące użytkowania gruntów, liczby zwierząt gospodarskich i produkcji nawozu naturalnego obejmują co najmniej 5 % gospodarstw korzystających z indywidualnego odstępstwa.
Kontrole w terenie dotyczące warunków określonych w art. 5 i 6 są przeprowadzane co najmniej w 3 % gospodarstw.
Artykuł 10
Sprawozdawczość
1.
Każdego roku właściwy organ przekazuje Komisji wyniki monitorowania wraz ze zwięzłym sprawozdaniem dotyczącym praktyki oceniania (kontrole na poziomie gospodarstw, wraz z informacjami na temat gospodarstw niespełniających warunków zgodności na podstawie inspekcji administracyjnych i w terenie) i zmian jakości wody (w oparciu o monitorowanie wypłukiwania strefy korzeniowej, jakość wód powierzchniowych/gruntowych oraz modelowe obliczenia).
Pierwsze sprawozdanie należy przedłożyć do marca 2007 r., a następnie co roku w marcu 2008 r., 2009 r. i 2010 r.
2.
Poza danymi określonymi w ust. 1 sprawozdanie zawiera następujące informacje:
a) dane dotyczące nawożenia we wszystkich gospodarstwach korzystających z indywidualnego odstępstwa;
b) tendencje w zakresie liczby zwierząt gospodarskich w ramach każdej kategorii zwierząt w Niderlandach i gospodarstwach korzystających z odstępstwa;
c) tendencje w zakresie krajowej produkcji nawozu naturalnego w odniesieniu do zawartości azotu i fosfatu w nawozie naturalnym;
d) streszczenie wyników kontroli związanych ze współczynnikami wydalania do nawozu pochodzącego od świń i drobiu na poziomie krajowym.
3.
Komisja uwzględni uzyskane w ten sposób wyniki podczas rozpatrywania ewentualnego nowego wniosku władz Niderlandów o przyznanie odstępstwa.
4.
Właściwy organ co roku sporządza i przekazuje Komisji sprawozdanie na temat nawożenia i plonów w odniesieniu do różnych typów gleby i upraw w celu przedstawienia informacji dotyczących zarządzania w gospodarstwach posiadających użytki zielone, w których odstępstwo ma zastosowanie, oraz osiągniętego poziomu optymalizacji zarządzania.
Artykuł 11
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Niniejsza decyzja wygasa w dniu 31 grudnia 2009 r.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 2005 r.
dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do podejrzenia wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków na Ukrainie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5385)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/883/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
Istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia czynnika chorobotwórczego poprzez międzynarodowy handel żywym drobiem i wyrobami drobiowymi.
(2) Dnia 5 grudnia Ukraina powiadomiła Komisję o wybuchu ptasiej grypy.
W oczekiwaniu na określenie typu neuraminidazy (N) i wskaźnika zjadliwości wyizolowany wirus H5 oraz obraz kliniczny pozwalają na podejrzenie wysoce zjadliwej grypy ptaków.
(3) Przywóz ptaków i drobiu oraz otrzymywanych z nich produktów z Ukrainy nie jest dozwolony za wyjątkiem żywych ptaków innych niż drób, nieprzetworzonych piór oraz niektórych przetworzonych produktów ubocznych, w tym przetworzonych piór, które nie stanowią zagrożenia dla zdrowia zwierząt we Wspólnocie.
Przywóz żywych ptaków innych niż drób oraz ptaków domowych z Ukrainy został zawieszony do dnia 31 stycznia 2006 r. w wyniku decyzji 2005/759/WE dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich oraz przemieszczania z państw trzecich ptaków towarzyszących swoim właścicielom [2] oraz decyzji 2005/760/WE dotyczącej niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli [3].
(4) Zważywszy na zagrożenie dla zdrowia zwierząt i możliwość wprowadzenia choroby do Wspólnoty, właściwym jest tymczasowe zawieszenie przywozu nieprzetworzonych piór z Ukrainy.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zawieszają przywóz nieprzetworzonych piór i części piór z terytorium Ukrainy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dbają o to, by w przypadku przywozu z terytorium Ukrainy, przesyłkom przetworzonych piór lub części piór (z wyłączeniem przetworzonych piór ozdobnych, przetworzonych piór przewożonych przez podróżujących do prywatnego użytku lub przesyłek przetworzonych piór wysyłanych do osób prywatnych w celach nieprzemysłowych) towarzyszył dokument handlowy stwierdzający, że zawarte w nich przetworzone pióra lub ich części zostały poddane obróbce strumieniem pary lub z zastosowaniem innej metody zapewniającej unieszkodliwienie czynników chorobotwórczych.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 maja 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 2 grudnia 2005 r.
określająca skutki przystąpienia Republiki Czeskiej i Rzeczypospolitej Polskiej dla statusu Wspólnoty Europejskiej jako strony Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry przed Zanieczyszczeniami oraz w Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby
(2005/884/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 57,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry przed Zanieczyszczeniami [1] i do Konwencji w sprawie Międzynarodowej Konwencji Ochrony Łaby [2] (zwanych dalej "Konwencjami o Odrze i Łabie") było niezbędne, ponieważ obie Konwencje zostały zawarte z państwami trzecimi i dotyczyły kwestii objętych wspólnotową polityką ochrony środowiska.
(2) Od dnia 1 maja 2004 r., po przystąpieniu Republiki Czeskiej i Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, wszystkie Umawiające się Strony obu Konwencji o Odrze i Łabie są Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.
W związku z tym nie ma już podstawy, zgodnie z którą wymagana byłaby zgoda Wspólnoty na związanie takimi Konwencjami.
Obecnie nie jest konieczne ani uzasadnione, by Wspólnota była ich stroną.
(3) Ponadto, rozszerzenie Unii Europejskiej spowodowało radykalną zmianę w stosunkach prawnych między Umawiającymi się Stronami.
Wraz z przystąpieniem podstawowe cele Konwencji o Odrze i Łabie mogą być osiągane poprzez środki przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym.
(4) Akt Przystąpienia z 2003 r. nie przewiduje specjalnych postanowień w odniesieniu do zaistniałej sytuacji i dlatego należy przyjąć niezbędne środki zgodnie z jego art. 57, który dopuszcza poprawianie takich pominięć.
(5) Należy jednak podkreślić, że, ze skutkiem od dnia przystąpienia, Wspólnota nie jest już stroną Konwencji o Odrze i Łabie i należy przyjąć określone środki przejściowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wspólnota Europejska z dniem 1 maja 2004 r. przestała być stroną Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Odry przed Zanieczyszczeniami oraz Konwencji w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby.
2.
W odpowiednich przypadkach Komisja uzgodni z Republiką Czeską, Republiką Federalną Niemiec i Rzecząpospolitą Polską rozwiązania wszelkich problemów przejściowych, które mogą wynikać z tego, że Wspólnota przestała być stroną Konwencji o Odrze i Łabie.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec i Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 9 grudnia 2005 r.
zwalniająca Cypr i Maltę z obowiązku stosowania dyrektywy Rady 2002/54/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4756)
(Jedynie teksty w językach greckim i maltańskim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/886/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka [1], w szczególności jej art. 30a,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Cypr i Maltę,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/54/WE określa pewne przepisy dotyczące obrotu materiałem siewnym buraka.
Wymieniona dyrektywa stanowi również, że z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków, Państwa Członkowskie mogą być całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania niniejszej dyrektywy.
(2) Materiał siewny buraka w normalnych warunkach nie rozmnaża się i nie jest wprowadzany do obrotu na Cyprze i Malcie.
Ponadto uprawy buraka mają minimalne znaczenie gospodarcze w wyżej wymienionych krajach.
(3) Tak długo, jak warunki te będą spełnione, właściwe Państwa Członkowskie powinny być zwolnione z obowiązku stosowania przepisów dyrektywy 2002/54/WE dotyczących przedmiotowego materiału.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Cypr i Maltę zwalnia się z obowiązku stosowania dyrektywy 2002/54/WE, z wyjątkiem art. 20.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej i Republiki Malty.
Decyzja Komisji
z dnia 12 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzje 2004/695/WE i 2004/840/WE w odniesieniu do ponownego rozdzielenia wkładu finansowego Wspólnoty przeznaczonego na programy zwalczania i monitorowania chorób zwierząt i kontrole mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym realizowane w 2005 r. przez niektóre z Państw Członkowskich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4792)
(2005/887/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6 oraz art. 29 i 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 90/424/EWG przewiduje możliwość finansowego udziału Wspólnoty w realizowanych przez Państwa Członkowskie programach, których celem jest zwalczanie i monitorowanie chorób zwierząt oraz przeprowadzanie kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym.
(2) Decyzja Komisji 2004/695/WE z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt oraz wykazu programów kontroli mających na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r. [2] ustala proponowaną stawkę i maksymalną kwotę wkładu finansowego Wspólnoty w odniesieniu do każdego z programów przedstawionych przez Państwa Członkowskie.
(3) Decyzja Komisji 2004/840/WE z dnia 30 listopada 2004 r. zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania niektórych chorób zwierząt oraz programy kontroli mające na celu zapobieganie chorobom odzwierzęcym, przedstawione przez Państwa Członkowskie na rok 2005, oraz ustalająca wysokość wkładu finansowego Wspólnoty [3] ustala jego maksymalną wysokość w odniesieniu do każdego programu przedstawionego przez Państwa Członkowskie.
(4) Komisja zbadała nadesłane przez Państwa Członkowskie sprawozdania dotyczące wydatków na realizację tych programów.
Analiza tych sprawozdań wskazuje, że niektóre Państwa Członkowskie nie wykorzystają w całości przyznanych im na rok 2005 środków, podczas gdy inne przekroczą wysokość przyznanych im środków.
(5) Należy zatem odpowiednio dostosować wkład finansowy Wspólnoty do niektórych z tych programów.
Właściwe jest ponowne rozdzielenie funduszy poprzez przeniesienie środków z programów realizowanych przez Państwa Członkowskie, które nie wykorzystują w pełni przyznanych im kwot, na rzecz tych, które kwoty te przekraczają.
Rozdzielenie to powinno opierać się na najświeższych informacjach dotyczących wydatków rzeczywiście poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2004/695/WE i 2004/840/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do decyzji 2004/695/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2004/840/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "900000 EUR";
2) w art. 5 ust. 2 kwota "900000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
3) w art. 6 ust. 2 kwota "1500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "675000 EUR";
4) w art. 7 ust. 2 kwota "200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "300000 EUR";
5) w art. 8 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "500000 EUR";
6) w art. 9 ust. 2 kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "105000 EUR";
7) w art. 11 ust. 2 kwota "5000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "5850000 EUR";
8) w art. 12 ust. 2 kwota "5000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "3600000 EUR";
9) w art. 13 ust. 2 kwota "3000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2875000 EUR";
10) w art. 14 ust. 2 kwota "800000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "100000 EUR";
11) w art. 15 ust. 2 kwota "1800000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1740000 EUR";
12) w art. 16 ust. 2 kwota "5000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4415000 EUR";
13) w art. 19 ust. 2 kwota "4000000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4600000 EUR";
14) w art. 20 ust. 2 kwota "2500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2725000 EUR";
15) w art. 21 ust. 2 kwota "700000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "770000 EUR";
16) w art. 22 ust. 2 kwota "250000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "300000 EUR";
17) w art. 24 ust. 2 kwota "250000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "350000 EUR";
18) w art. 27 ust. 2 kwota "200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "330000 EUR";
19) w art. 28 ust. 2 kwota "175000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "150000 EUR";
20) w art. 30 ust. 2 kwota "6500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "6340000 EUR";
21) w art. 31 ust. 2 kwota "300000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "500000 EUR";
22) w art. 32 ust. 2 kwota "4500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4470000 EUR";
23) w art. 33 ust. 2 kwota "1700000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1900000 EUR";
24) w art. 34 ust. 2 kwota "25000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "875000 EUR";
25) w art. 35 ust. 2 kwota "50000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "95000 EUR";
26) w art. 36 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "675000 EUR";
27) w art. 37 ust. 2 kwota "70000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "117000 EUR";
28) w art. 38 ust. 2 kwota "400000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "455000 EUR";
29) w art. 40 ust. 2 kwota "600000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "310000 EUR";
30) w art. 41 ust. 2 kwota "50000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "0 EUR";
31) w art. 42 ust. 2 kwota "600000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "170000 EUR";
32) w art. 43 ust. 2 kwota "350000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "370000 EUR";
33) w art. 44 ust. 2 kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "25000 EUR";
34) w art. 45 ust. 2 kwota "200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "375000 EUR";
35) w art. 46 ust. 2 kwota "15000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "23000 EUR";
36) w art. 47 ust. 2 kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "140000 EUR";
37) w art. 48 ust. 2 kwota "800000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1075000 EUR";
38) w art. 49 ust. 2 kwota "150000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "485000 EUR";
39) w art. 50 ust. 2 kwota "100000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "40000 EUR";
40) w art. 51 ust. 2 kwota "10000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "100000 EUR";
41) w art. 52 ust. 2 kwota "200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "290000 EUR";
42) w art. 53 ust. 2 kwota "300000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "370000 EUR";
43) w art. 54 ust. 2 kwota "250000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "370000 EUR";
44) w art. 55 ust. 2 kwota "50000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "115000 EUR";
45) w art. 57 ust. 2 kwota "25000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "50000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/890/WPZiB
z dnia 12 grudnia 2005 r.
w sprawie realizacji wspólnego stanowiska 2004/179/WPZiB dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko kierownictwu regionu naddniestrzanskiego w Republice Mołdowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/179/WPZiB [1], w szczególności jego art. 2 ust. 1, w związku z art. 23 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 23 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/179/WPZiB.
(2) W dniu 26 sierpnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/622/WPZiB mające na celu rozszerzenie zakresu stosowania środków ograniczających nałożonych wspólnym stanowiskiem 2004/179/WPZiB na osoby odpowiedzialne za przygotowanie i prowadzenie w Naddniestrzu kampanii zastraszania oraz zamykania mołdawskich szkół, w których obowiązuje alfabet łaciński.
Decyzja Rady
z dnia 3 października 2005 r.
w sprawie podpisania Protokołu do Umowy ramowej o handlu i współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
(2005/891/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 133 i 181a, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 6 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 3 grudnia 2004 r. Rada upoważniła Komisję w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich do rozpoczęcia negocjacji z Republiką Korei w celu dostosowania Umowy ramowej o handlu i współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony [1], w celu uwzględnienia przystąpienia dziesięciu nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej.
(2) Negocjacje te zakończyły się zgodnie z oczekiwaniami Komisji.
(3) Protokół ten powinien zostać podpisany w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich Protokołu do Umowy ramowej o handlu i współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 2005 r.
w sprawie mianowania członka Komitetu Regionów z Belgii
(2005/901/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 263,
uwzględniając propozycję rządu Belgii,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 stycznia 2002 r. Rada przyjęła decyzję 2002/60/WE [1] dotyczącą mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od 26 stycznia 2002 r. do 25 stycznia 2006 r.
(2) Stanowisko członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Premiera Rządu Walońskiego, Pana Jeana Claude’a VAN CAUWENBERGHE,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
zostaje niniejszym mianowany na stanowisko członka Komitetu Regionów na okres pozostający do końca kadencji, to jest do dnia 25 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 2005 r.
w sprawie porządku sprawowania prezydencji w Radzie
(2005/902/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 203 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 116 akapit drugi,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 95/2/WE, Euratom, EWWiS [1] Rada określiła porządek sprawowania prezydencji w Radzie przez państwa będące członkami Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 1995 r.
(2) Dnia 1 maja 2004 r. Unia Europejska została rozszerzona o dziesięć nowych Państw Członkowskich.
(3) W związku z tym należy określić porządek sprawowania prezydencji w Radzie z uwzględnieniem nowych Państw Członkowskich.
(4) Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla porządku sprawowania prezydencji, który zostanie przyjęty przez Radę po przystąpieniu Bułgarii i Rumunii,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Porządek, w jakim Państwa Członkowskie sprawują prezydencję w Radzie od 1 stycznia 2006 r. jest określony w Załączniku.
2.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek zainteresowanych Państw Członkowskich, może podjąć decyzję, że dane Państwo Członkowskie będzie sprawować prezydencję w innym okresie niż wynikający z porządku określonego w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/263/WE upoważniającą Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 94/55/WE do przyjęcia niektórych odstępstw w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3565)
(Jedynie teksty w językach angielskim, litewskim i szwedzkim są autentyczne)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/903/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 9 dyrektywy 94/55/WE Państwa Członkowskie muszą z wyprzedzeniem powiadomić Komisję o swoich odstępstwach, po raz pierwszy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2002 r. lub w terminie dwóch lat od ostatniej daty zastosowania zmienionych wersji załączników do tej dyrektywy.
(2) Dyrektywa Komisji 2003/28/WE [2] zmieniła załączniki A i B do dyrektywy 94/55/WE.
Na mocy dyrektywy 2003/28/WE Państwa Członkowskie miały obowiązek wprowadzenia w życie ustawodawstwa krajowego najpóźniej do dnia 1 lipca 2003 r.
Data ostatniego zastosowania, o której mowa w art. 6 ust. 9 dyrektywy 94/55/WE, to dzień 30 czerwca 2003 r.
(3) Niektóre Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję do dnia 31 grudnia 2003 r. o chęci przyjęcia odstępstw od dyrektywy 94/55/WE.
Decyzją 2005/263/WE z dnia 4 marca 2005 r. upoważniającą Państwa Członkowskie do przyjęcia niektórych odstępstw zgodnie z dyrektywą 94/55/WE w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych [3] Komisja upoważniła Państwa Członkowskie do przyjęcia odstępstw wymienionych w załącznikach I i II do tej decyzji.
(4) Szwecja, Zjednoczone Królestwo oraz Litwa do dnia 31 grudnia 2004 r. powiadomiły Komisję o chęci przyjęcia nowych odstępstw i wprowadzenia zmian do istniejących odstępstw w załącznikach I i II do decyzji 2005/263/WE.
Komisja zbadała powiadomienia w celu stwierdzenia zgodności z warunkami ustalonymi w art. 6 ust. 9 dyrektywy 94/55/WE i je zatwierdziła.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powinny zatem zostać upoważnione do przyjęcia omawianych odstępstw.
(5) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian do załączników I i II do decyzji 2005/263/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, ustanowionego na podstawie art. 9 dyrektywy 94/55/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/263/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zmienia się z uwzględnieniem odstępstw wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji;
2) załącznik II zmienia się z uwzględnieniem odstępstw wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Litewskiej, Królestwa Szwecji oraz do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 17 października 2005 r.
w sprawie podpisania przez Wspólnotę Europejską Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Energetyczną
(2005/905/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55, 83, 89, 95, 133 i 175 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Rady z dnia 17 maja 2004 r. Komisja wynegocjowała Traktat ustanawiający Wspólnotę Energetyczną z Republiką Albanii, Republiką Bułgarii, Bośnią i Hercegowiną, Republiką Chorwacji, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Republiką Czarnogóry, Rumunią, Republiką Serbii oraz Tymczasową Misją Administracyjną ONZ w Kosowie (zgodnie z rezolucją nr 1244 Rady Bezpieczeństwa ONZ).
Decyzja Komisji
z dnia 16 marca 2004 r.
dotycząca programu pomocy, który Włochy zamierzają zrealizować na rzecz spółdzielni zajmujących się przetwórstwem i wprowadzaniem produktów do obrotu, mającego na celu zrekompensowanie szkód spowodowanych chorobą niebieskiego języka owiec (blue tongue) – Artykuł 5 Ustawy regionu Sardynii z dnia 17 listopada 2000 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 471)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(2005/906/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionym artykułem,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Pismem z dnia 24 listopada 2000 r., zarejestrowanym w dniu 28 listopada 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej powiadomiło Komisję zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu o Ustawie regionu Sardynii nr 22 [1] dotyczącej działań mających na celu zrekompensowanie szkód poniesionych przez hodowców w wyniku wystąpienia choroby zwierząt zwanej chorobą niebieskiego języka owiec (blue tongue), zwanej dalej "Ustawą regionu Sardynii nr 22/2000". Artykuł 10 ustawy uzależnia przyznanie określonej pomocy od zatwierdzenia przez Komisję w ramach procedury przewidzianej w art. 87 i 88 Traktatu.
(2) Pismem z dnia 15 grudnia 2000 r., zarejestrowanym w dniu 19 grudnia 2000 r., Stałe Przedstawicielstwo Włoch przy Unii Europejskiej przekazało Komisji informacje uzupełniające, o udzielenie których wystąpiono w piśmie z dnia 13 grudnia 2000 r.
(3) Pismem z dnia 2 lutego 2001 r. Komisja poinformowała Włochy o swej decyzji w sprawie wszczęcia procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu w kwestii wyżej wymienionej pomocy.
(4) Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat omawianego środka.
(5) W tej samej decyzji Komisja zatwierdziła pomoc przewidzianą w art. 2, 3 i 4 ustawy nr 22/2000, stwierdzając, że spełnia ona wymogi niezbędne, aby uznać ją za pomoc mającą na celu ułatwienie rozwoju niektórych rodzajów działalności gospodarczych w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.
(6) Władze Włoch nie zgłosiły żadnych uwag na temat omawianego środka.
Do Komisji nie wpłynęły żadne uwagi innych zainteresowanych stron.
II.
OPIS
(7) Podstawę prawną pomocy stanowi art. 5 ustawy regionu Sardynii nr 22/2000 dotyczącej działań na rzecz spółdzielni zajmujących się przetwórstwem i wprowadzaniem produktów do obrotu, mających na celu zrekompensowanie szkód spowodowanych chorobą niebieskiego języka owiec (blue tongue).
(8) Choroba niebieskiego języka owiec pojawiła się na Sardynii w sierpniu 2000 r. i mimo środków podjętych przez organy państwowe rozprzestrzeniła się na całej wyspie.
Rozprzestrzenienie się choroby zostało spowodowane sprzyjającymi warunkami klimatycznymi (ciepła i sucha pogoda).
W celu zwalczania tej choroby organy ds. zdrowia publicznego we Włoszech zarządziły w dniu 28 sierpnia 2000 r. zakaz przemieszczania domowych i dzikich przeżuwaczy pochodzących lub wysłanych z Sardynii (w tym nasienia, komórek jajowych i zarodków) do pozostałych części terytorium kraju i Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
Zarządzono również zakaz przemieszczania tych zwierząt z prowincji Cagliari do pozostałych części regionu oraz nałożono na służby weterynaryjne pozostałych regionów obowiązek prowadzenia badań klinicznych w gospodarstwach, do których owce pochodzące z Sardynii zostały wprowadzone w ciągu co najmniej dwóch ostatnich miesięcy.
Następnie władze regionu przyjęły dekret nr 34 z dnia 5 września 2000 r. dotyczący środków nadzwyczajnych w celu zwalczania choroby niebieskiego języka [3], zgodnie z którym przemieszczanie owiec, kóz, bydła, bawołów i dzikich zwierząt hodowlanych z gospodarstw zostało zakazane na całym terytorium Sardynii.
Ponadto dekret nałożył obowiązek zwalczania owadów będących nosicielami choroby.
W dniu 16 października 2000 r. lokalne organy ds. zdrowia publicznego zatwierdziły plan zwalczania choroby niebieskiego języka na Sardynii, a w dniu 25 października 2000 r.
Rada Regionalna Sardynii przyjęła ustawę nr 22/2000 dotyczącą działań mających na celu zrekompensowanie szkód poniesionych przez hodowców w wyniku wystąpienia choroby zwierząt zwanej chorobą niebieskiego języka owiec (blue tongue), przedłożoną następnie Komisji do zbadania zgodności na podstawie art. 87, 88 i 89 Traktatu.
Działania, o których mowa w art. 2, 3 i 4 ustawy nr 22/2000, uznano za zgodne ze wspólnym rynkiem [4].
Komisja podjęła decyzję o wszczęciu procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do pomocy przewidzianej w art. 5 odnośnej ustawy.
(9) Artykuł 5 ustawy nr 22/2000 upoważnia władze lokalne do przyznawania pomocy przedsiębiorstwom i spółdzielniom zajmującym się zbiorem, przetwarzaniem, pakowaniem i obrotem produktami rolnymi i zwierzęcymi, z siedzibą na Sardynii, które zmniejszyły swoje dostawy w ramach zobowiązań określonych prawem lub wynikających z warunków umowy o więcej niż 20 % (obszary o trudnych warunkach gospodarowania) lub 30 % (pozostałe obszary) w porównaniu ze średnią z trzech ostatnich lat.
Pomoc ta jest przeznaczona na zrekompensowanie strat spowodowanych brakiem surowców przeznaczonych do przetworzenia i dotyczą jedynie strat związanych ze zmniejszeniem dostaw członków spółdzielni.
(10) Na 2000 r. przewidziano pomoc w kwocie 5 mld ITL (około 2582280 EUR).
(11) Komisja podjęła decyzję o wszczęciu procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, z uwagi na pewne wątpliwości dotyczące zgodności omawianego programu pomocy ze wspólnym rynkiem.
Wątpliwości te dotyczyły w szczególności faktu, że pkt 11.4 wytycznych nie przewiduje żadnego przepisu dotyczącego odszkodowań dla przetwórców za szkody spowodowane chorobami zwierząt.
W opinii Komisji, mimo iż władze Włoch ograniczyły pomoc przeznaczoną dla spółdzielni, nie było żadnego związku pomiędzy wystąpieniem choroby (choroby niebieskiego języka) a zmniejszeniem dostaw.
Region ucierpiał w szczególności z powodu suszy (patrz: pomoc nr N 745/2000), która mogła przyczynić się do zmniejszenia dostaw.
Ponadto niektóre spółdzielnie mogły wcześniej zarejestrować zmniejszenie ilości surowców z przyczyn innych niż choroba niebieskiego języka (lub susza).
(12) Na podstawie pkt 11.3.8 wytycznych, zgodnie z którym możliwe są odszkodowania przyznawane wyłącznie rolnikom lub zrzeszeniom producentów, których są członkami, za szkody spowodowane niekorzystnymi warunkami klimatycznymi nie jest możliwe analogiczne stosowanie tych zasad do przedsiębiorstw zajmujących się przetwórstwem, które poniosły straty w wyniku wystąpienia choroby niebieskiego języka.
Komisja zasadniczo uważa, że przedsiębiorstwa rolno-spożywcze posiadają pewną elastyczność zarządzania swoimi źródłami dostaw.
Mogło to oczywiście prowadzić do dodatkowych kosztów surowców i zmniejszenia rentowności, jednak nie wydaje się to uzasadnieniem bezpośredniego stosowania zasad odnoszących się do produkcji rolnej.
(13) Zważywszy na brak innych podstaw prawnych, w celu zbadania i ewentualnego zatwierdzenia pomocy przewidzianej w art. 5 ustawy nr 22/2000 pomoc tę należałoby traktować jako pomoc operacyjną, czyli bezpośrednią pomoc mającą na celu odciążenie przedsiębiorstw rolno-spożywczych od wydatków, które normalnie ponoszą przy bieżącym zarządzaniu swoją działalnością.
Pomoc tę zasadniczo należy traktować jako niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(14) Po podjęciu decyzji o wszczęciu procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, władze Włoch nie zgłosiły służbom Komisji żadnych uwag.
III.
OCENA PRAWNA
(15) Na podstawie art. 87 ust. 1 Traktatu wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(16) Artykuł 40 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [5] przewiduje stosowanie art. 87, 88 i 89 Traktatu do produkcji i handlu produktami wymienionymi w rozporządzeniu, z zastrzeżeniem innych przepisów tego rozporządzenia.
Także art. 23 rozporządzenia (WE) nr 2529/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [6] przewiduje stosowanie art. 87, 88 i 89 Traktatu do produkcji i handlu produktami wymienionymi w art. 1, z zastrzeżeniem innych przepisów tego samego rozporządzenia.
(17) Artykuł 5 ustawy nr 22/2000 przewiduje pomoc przeznaczoną na zrekompensowanie szkód poniesionych przez przedsiębiorstwa i spółdzielnie rolne wywołanych brakiem surowców przeznaczonych do przetworzenia, z uwagi na zmniejszenie dostaw członków spółdzielni w wyniku wystąpienia epidemii choroby niebieskiego języka.
Omawiane przedsiębiorstwa i spółdzielnie czerpią w ten sposób korzyści gospodarcze, których w innym przypadku nie mogłyby uzyskać, prowadząc swoją działalność, i w konsekwencji polepszają własną konkurencyjną pozycję w porównaniu z innymi rolnikami Wspólnoty, którzy nie korzystają z tej pomocy.
(18) Pomoc ta wpływa na konkurencję i wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
W istocie beneficjenci prowadzą działalność w jednym sektorze (sektorze wołowiny i cielęciny oraz sektorze mięsa baraniego), będącym przedmiotem wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi.
W 2001 r. pogłowie bydła we Włoszech wynosiło 6932700 sztuk, z czego 273900 sztuk na Sardynii.
W tym samym roku liczba owiec wynosiła 8311400 sztuk, z czego 3602200 sztuk na Sardynii, całkowita liczba kóz wynosiła 1024800 sztuk, z czego 240200 na Sardynii.
(19) Badany środek objęty jest w związku z tym definicją pomocy państwa, o której mowa w art. 87 ust. 1.
(20) Zakaz przyznawania pomocy państwa nie jest bezwzględny.
Jednakże w danym przypadku odstępstwa przewidziane w art. 87 ust. 2 ewidentnie nie mają zastosowania i władze Włoch nawet się na nie nie powołały.
(21) Artykuł 87 ust. 3 lit. a) również nie jest stosowany, ponieważ pomoc nie jest przeznaczona na rozwój gospodarczy regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub w których występuje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia.
(22) W odniesieniu do art. 87 ust. 3 lit. b), omawiana pomoc nie służyła ani wspieraniu realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania, ani nie miała na celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego.
(23) W odniesieniu do art. 87 ust. 3 lit. d) omawiana pomoc nie obejmuje wskazanych tam celów.
(24) Zważywszy na charakter zgłoszonego programu, jedynym odstępstwem możliwym do zastosowania jest odstępstwo, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. c).
Należy w związku z tym sprawdzić, czy zastosowanie przewidzianych środków może zostać objęte tym odstępstwem.
(25) Ponieważ omawiana ustawa była systematycznie zgłaszana przez władze Włoch do oceny na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu, stosuje się zasady przewidziane w wytycznych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnictwa [7] (zwanych dalej "wytycznymi"). Zgodnie z pkt 23.3 wytycznych w odniesieniu do nowych programów pomocy, w tym programów pomocy już zgłoszonych przez Państwa Członkowskie, w sprawie których Komisja nie podjęła jeszcze decyzji, wytyczne są stosowane od dnia 1 stycznia 2000 r.
(26) Zgodnie z pkt 11.1.1 wytycznych pomoc państwa w sektorze rolnictwa przewiduje szereg środków mających na celu zrekompensowanie szkód poniesionych przez rolników w produkcji rolnej lub środkach produkcji (w tym budynki i plantacje), powstałych w wyniku nieprzewidzianych zdarzeń, takich jak klęski żywiołowe, niekorzystne warunki pogodowe lub wystąpienie chorób zwierząt lub roślin.
(27) Pokazuje to zdecydowanie, że w przypadku szkód spowodowanych chorobą zwierząt zrekompensowane mogą być jedynie szkody poniesione przez sektor produkcji, a nie przez sektory przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych.
Pomoc bezpośrednia mająca na celu zrekompensowanie tych szkód musi także być zgodna z pkt 11.4 wytycznych, który dotyczy konkretnej pomocy przeznaczonej na zwalczanie chorób zwierząt i roślin.
(28) Władze Włoch nie przedstawiły żadnych uwag.
Komisja nie otrzymała w związku z tym dodatkowych informacji, które mogłyby wyjaśnić wątpliwości powstałe przy okazji wszczęcia procedury, o której mowa w art. 88 ust. 2 Traktatu, dotyczącej przedmiotowej pomocy.
(29) Ponadto władze Włoch nie wykazały w jasny i niezaprzeczalny sposób bezpośredniego związku pomiędzy zmniejszeniem dostaw członków przedsiębiorstw lub spółdzielni, spowodowanego wystąpieniem choroby niebieskiego języka owiec, a stratami w dochodach poniesionymi w tym samym okresie.
Ze względu na brak takiego bezpośredniego związku omawiane straty mogły być spowodowane innymi czynnikami, takimi jak susza, kryzys na rynku, finansowe zarządzanie zainteresowanymi przedsiębiorstwami itp.
Jakakolwiek pomoc mająca na celu zrekompensowanie tego typu strat stanowiłaby pomoc operacyjną niezgodną ze wspólnym rynkiem na podstawie pkt 3.5 wytycznych [8].
IV.
WNIOSKI
(30) W związku z powyższym Komisja stwierdza, że pomoc przewidziana w art. 5 odnośnej ustawy regionalnej stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu i nie może być objęta odstępstwami, o których mowa w art. 87 ust. 3.
(31) Ponieważ ustawa nr 22/2000 zgłoszona na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu stanowi w art. 10, że pomoc ustanowiona w art. 3, 4 i 5 może być zrealizowana przez władze lokalne dopiero po zatwierdzeniu jej przez Komisję Europejską, nie jest konieczne odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 5 wspomnianej ustawy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc przewidziana przez Włochy na podstawie art. 5 ustawy regionalnej Sardynii nr 22 z dnia 17 listopada 2000 r. przeznaczonej na zrekompensowanie strat poniesionych przez przedsiębiorstwa lub spółdzielnie rolne, wywołanych brakiem surowców przeznaczonych do przetworzenia, z uwagi na zmniejszenie dostaw członków spółdzielni jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Włochy nie mogą przeprowadzić realizacji tych programów pomocy.
Artykuł 2
Włochy informują Komisję w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia o niniejszej decyzji o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 2005 r.
zmieniająca decyzję 2002/191/WE uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz Porozumieniem EOG (Sprawa COMP/M.2139 – Bombardier/ADtranz)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2683)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/907/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 57,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie połączeń) [2], w szczególności jego art. 26 ust. 2,
uwzględniając decyzję Komisji 2002/191/WE z dnia 3 kwietnia 2001 r. uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz funkcjonowaniem Porozumienia EOG (Sprawa COMP/M.2139 – Bombardier/ADtranz) [3],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Koncentracji [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 3 kwietnia 2001 r.
Komisja uznała koncentrację, za pomocą której przedsiębiorstwo Bombardier Inc. uzyskało na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 wyłączną kontrolę nad przedsiębiorstwem DaimlerChrysler Rail Systems GmbH (ADtranz), za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz funkcjonowaniem Porozumienia EOG.
Uznanie powyższej zgodności uzależnione jest od całkowitego spełnienia kilku warunków i zobowiązań przedstawionych w załączniku do niniejszej decyzji.
(2) Jeden z warunków dotyczył przedsiębiorstwa Elin EBG Traction (ETR), spółki zależnej przedsiębiorstwa VA Tech AG, z siedzibą w Linzu, Austria.
Bombardier miał wspólną kontrolę nad ETR, które jest dostawcą napędu elektrycznego dla taboru kolejowego.
Dokonanie rozdzielenia powiązań strukturalnych ETR z Bombardier wymaganego w art. 1 lit. a) załącznika doprowadziło do przekształcenia tej firmy w niezależnego dostawcę technologii napędowych dla, między innymi, pociągów regionalnych i tramwajów/lekkich pojazdów kolejowych.
Jednak koniecznym okazało się zapewnienie określonych gwarancji w okresie przejściowym w celu umożliwienia ETR znalezienia nowych partnerów, którzy zastąpiliby Bombardier, który po przejęciu ADtranz uległ integracji pionowej, a zatem nie był już uzależniony od dostaw osprzętowania dla napędu elektrycznego ze strony ETR.
(3) Gwarancje te miały na celu zapewnienie odpowiedniej ilości zleceń dla ETR w okresie przejściowym, tak by umożliwić przedsiębiorstwu gospodarcze przetrwanie.
Warunek przedstawiony w ust. 1 lit. b) załącznika przewiduje zawarcie przez Bombardier wspólnego porozumienia o rozwoju z ETR w celu realizacji mającej trwać do 2006 r. współpracy tych dwóch przedsiębiorstw w związku z tramwajem "CityRunner typu Linz", dla którego ETR dostarcza trakcji elektrycznych, co pozwala ETR na zachowanie aktywnej pozycji na rynku tramwajowym.
(4) W dniu 10 stycznia 2005 r.
Siemens zgłosił zaplanowane przejęcie wyłącznej kontroli, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (rozporządzenie WE w sprawie połączeń), nad przedsiębiorstwem VA Tech, dzięki czemu uzyskałby również kontrolę nad ETR.
Siemens jest wiodącym dostawcą taboru kolejowego, który produkuje trakcje elektryczne dla wszystkich oferowanych przez niego typów taboru kolejowego.
W dniu 13 lipca 2005 r., zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie połączeń, Komisja uznała przejęcie VA Tech przez Siemens za zgodne ze wspólnym rynkiem oraz funkcjonowaniem Porozumienia EOG, przy czym uznanie to uzależnione jest od spełnienia kilku warunków i zobowiązań przedstawionych w załączniku do niniejszej decyzji.
(5) Jako część przedsiębiorstwa Siemens ETR dysponuje finansowym zapleczem międzynarodowej firmy wiodącej na rynku taboru kolejowego.
Dlatego też ETR nie potrzebuje już dla gospodarczego przetrwania zamówień zabezpieczających, które uznano za konieczne w 2001 r., kiedy połączenie strukturalne z Bombardier zostało rozdzielone.
W konsekwencji nie istnieje już konieczność narzucania przedsiębiorstwu Bombardier warunku zaopatrywania CityRunner typu Linz w trakcje elektryczne produkowane przez ETR, jeżeli Siemens przejąłby wyłączną kontrolę nad ETR.
(6) Przejęcie przedsiębiorstwa VA Tech przez Siemens uznane zostało za zgodne ze wspólnym rynkiem oraz funkcjonowaniem Porozumienia EOG, przy czym uznanie to uzależnione jest od spełnienia określonych warunków.
Jednak istnieje możliwość, że powyższa decyzja zostanie uchylona zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia WE w sprawie połączeń.
Obowiązywanie niniejszej decyzji uzależnione jest zatem od utrzymania w mocy decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie COMP/M.3653 – Siemens/VA Tech [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 2 decyzji 2002/191/WE otrzymuje nastepujące brzmienie:
"Artykuł 2
Obowiązywanie art. 1 uzależnione jest od całkowitego spełnienia warunków przedstawionych w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy, ust. 1 lit. c), ust. 1 lit. d), ust. 1 lit. e) akapity pierwszy i czwarty, ust. 1 lit. f), ust. 1 lit. g), ust. 1 lit. h), ust. 1 lit. i) załącznika.".
Artykuł 2
Obowiązywanie niniejszej decyzji jest uzależnione od:
a) utrzymania w mocy decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2005 r. uznającej koncentrację, za pomocą której Siemens proponuje przejęcie wyłącznej kontroli nad przedsiębiorstwem VA Tech AG (sprawa COMP/M.3653 – Siemens/VA Tech), za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz Porozumieniem EOG, przy czym uznanie to uzależnione jest od spełnienia pewnych warunków i zobowiązań; a także
b) realizacji zaproponowanej koncentracji, o której mowa w lit. a).
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do:
Bombardier Inc.
800 René-Lévesque Blvd.
West,
Montréal
Canada – H3B 1Y8 – Québec
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 2002/56/WE w zakresie terminu wyznaczonego w art. 21 ust. 3, do końca którego Państwa Członkowskie są upoważnione do przedłużenia okresu obowiązywania decyzji w sprawie równoważności sadzeniaków ziemniaka pochodzących z krajów trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5020)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/908/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków [1], w szczególności jej art. 21 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/56/WE przewiduje, że począwszy od określonych terminów Państwa Członkowskie nie mogą określać dla własnych potrzeb równoważności sadzeniaków ziemniaka zebranych w państwach trzecich z sadzeniakami ziemniaka zebranymi we Wspólnocie i spełniającymi wymogi tej dyrektywy.
(2) Jednakże ponieważ działania w celu ustanowienia równoważności wspólnotowej dla sadzeniaków ziemniaka ze wszystkich zainteresowanych państw trzecich nie zostały zakończone, dyrektywa 2002/56/WE zezwoliła Państwom Członkowskim na przedłużenie do dnia 31 marca 2005 r. okresu obowiązywania decyzji w sprawie równoważności, które zostały już podjęte dla sadzeniaków ziemniaka z niektórych państw trzecich nieobjętych równoważnością wspólnotową.
(3) Wobec braku przepisów wspólnotowych dotyczących równoważności sadzeniaków ziemniaka zebranych w państwach trzecich z sadzeniakami ziemniaka zebranymi we Wspólnocie, upoważnienie przyznane Państwom Członkowskim dyrektywą 2002/56/WE dotyczące przedłużenia okresu obowiązywania decyzji w sprawie równoważności, powinno zostać przedłużone na okres kolejnych trzech lat.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/56/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W akapicie pierwszym art. 21 ust. 3 dyrektywy 2002/56/WE datę " 31 marca 2005 r." zastępuje się datą " 31 marca 2008 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2005 r.
ustanawiająca grupę ekspertów doradzającą Komisji i ułatwiającą współpracę między systemami publicznego nadzoru nad biegłymi rewidentami i firmami audytorskimi
(2005/909/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzmocnienie badań ustawowych odgrywa wiążącą rolę w przywracaniu zaufania inwestorów do rynków finansowych.
Zmieniona ósma dyrektywa w sprawie badania ustawowego rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG [1] (zwana dalej "zmienioną ósmą dyrektywą") wprowadza między innymi wymóg zobowiązujący Państwa Członkowskie do ustanowienia systemu publicznego nadzoru nad biegłymi rewidentami i firmami audytorskimi.
Celem zmienionej ósmej dyrektywy jest również skoordynowanie systemów publicznego nadzoru na szczeblu wspólnotowym; przewiduje ona również przysługującą Komisji możliwość przyjmowania środków wykonawczych.
(2) Aby osiągnąć cele określone w zmienionej ósmej dyrektywie Komisja musi skorzystać z porad grupy ekspertów, która przyczyniłaby się do koordynacji i rozwoju systemów nadzoru publicznego w Unii Europejskiej.
Grupa wniosłaby również wkład w techniczne przygotowanie środków wykonawczych do zmienionej ósmej dyrektywy.
(3) Grupa ekspertów powinna składać się z przedstawicieli wysokiego szczebla reprezentujących systemy publicznego nadzoru nad biegłymi rewidentami i firmami audytorskimi w Państwach Członkowskich.
Jeżeli tego rodzaju systemy jeszcze nie istnieją, członkami grupy powinni zostać przedstawiciele krajowych ministerstw odpowiedzialnych za ich przyszłe ustanowienie.
Z uwagi na możliwy konflikt interesów między czynnym wykonywaniem zawodu a sektorem prywatnym, jak również między czynnym wykonywaniem zawodu a interesem publicznym, jedynie osoby niewykonujące czynnie zawodu, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 11 lit. b) zmienionej ósmej dyrektywy, mogą zostać desygnowane na przedstawicieli lub zastępców przedstawicieli.
Niemniej jednak Komisja i grupa w prowadzonych pracach powinna czerpać z wiedzy i doświadczenia osób czynnie wykonujących zawód.
Tak więc Komisja powinna, po przeprowadzeniu dyskusji z grupą ekspertów, na wczesnym etapie przeprowadzić otwarte i przejrzyste, szeroko zakrojone konsultacje dotyczące prac grupy z uczestnikami rynku, konsumentami, przedstawicielami rewidentów oraz końcowymi użytkownikami.
(4) Dlatego należy ustanowić grupę ekspertów pod nazwą "Europejska Grupa Organów Nadzoru nad Rewidentami" i szczegółowo określić zakres jej obowiązków i strukturę,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Komisja powołuje grupę ekspertów o nazwie Europejska Grupa Organów Nadzoru nad Rewidentami, zwaną dalej "grupą".
Artykuł 2
Zadania
Komisja może zasięgać porady grupy we wszelkich kwestiach związanych z przygotowywaniem środków wykonawczych do zmienionej ósmej dyrektywy.
Grupa może również omawiać wszelkie zagadnienia związane ze współpracą między systemami publicznego nadzoru nad biegłymi rewidentów i firmami audytorskimi.
Główne zadania grupy polegają na:
- ułatwianiu współpracy między systemami publicznego nadzoru działającymi w Państwach Członkowskich i inicjowaniu wymiany dobrych praktyk w zakresie ustanawiania i prowadzenia współpracy między nimi,
- wnoszeniu wkładu w techniczną ocenę systemów publicznego nadzoru działających w państwach trzecich oraz w międzynarodową współpracę w tym zakresie między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi,
- wnoszeniu wkładu w analizę techniczną międzynarodowych standardów audytu, łącznie z procesami ich opracowywania, w celu przyjęcia ich na szczeblu wspólnotowym.
Artykuł 3
Skład – Powoływanie
1.
Grupa składa się z przedstawicieli wysokiego szczebla reprezentujących organy odpowiedzialne za publiczny nadzór nad biegłymi rewidentami i firmami audytorskimi w Państwach Członkowskich lub, jeżeli takowe nie istnieją, z przedstawicieli odpowiednich krajowych ministerstw.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza przedstawiciela wysokiego szczebla reprezentującego jeden z organów opisanych w ust. 1, który uczestniczyć będzie w spotkaniach grupy.
Komisja może odmówić uznania przedstawiciela wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, jeżeli uzna, że nie jest to stosowna kandydatura, zwłaszcza w przypadku istnienia konfliktu interesów.
W takim przypadku Komisja niezwłocznie powiadomi dane Państwo Członkowskie o swojej decyzji, aby mogło ono wyznaczyć innego przedstawiciela.
3.
Na przedstawicieli wyznaczać można jedynie osoby niewykonujące czynnie zawodu.
4.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jednego przedstawiciela.
Zgodnie z warunkami opisanymi w ust. 1, 2, 3 i 5 każde Państwo Członkowskie może wyznaczyć jednego członka zastępcę.
5.
Stosuje się następujące przepisy:
- w przypadku gdy Państwo Członkowskie jest reprezentowane przez ministerstwo, po ustanowieniu systemu nadzoru nad rewidentami i firmami audytorskimi dane Państwo Członkowskie zastąpi reprezentującego je przedstawiciela przedstawicielem systemu nadzoru publicznego,
- na miejsce przedstawicieli, którzy utracą możliwość wnoszenia użytecznego wkładu w obrady grupy, którzy ustąpią ze stanowiska lub którzy nie przestrzegają warunków określonych w niniejszym artykule ust. 1 lub ust. 3 lub art. 287 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, powołuje się innych przedstawicieli,
- członkowie podgrup wymienieni w art. 4 poniżej, którzy nie wykonują czynnie zawodu, podpisują na początku kadencji oraz każdorazowo, na wniosek przewodniczącego, zobowiązanie do działania w interesie publicznym oraz deklarację o nieistnieniu lub istnieniu interesów, które mogą wpłynąć na ich bezstronność.
Artykuł 4
Działanie
1.
Grupie przewodniczy Komisja.
2.
Co do zasady Komisja powinna, po przeprowadzeniu dyskusji z grupą, na wczesnym etapie przeprowadzić otwarte i przejrzyste szeroko zakrojone konsultacje dotyczące prac grupy z uczestnikami rynku, konsumentami, przedstawicielami rewidentów oraz końcowymi użytkownikami.
3.
W porozumieniu z Komisją grupa ustanowić może podgrupy, analizujące pewne szczególne kwestie podlegające zakresowi obowiązków ustalonemu przez grupę; po wypełnieniu opisanych zadań podgrupy są rozwiązywane.
W skład podgrup mogą wchodzić osoby niewykonujące czynnie zawodu.
4.
Przewodniczący może zwrócić się do ekspertów lub obserwatorów posiadających określone kompetencje w dziedzinie, którą zajmuje się grupa, o wzięcie udziału w obradach grupy lub podgrupy, jeżeli ich udział jest przydatny lub konieczny.
5.
Dyskusje grupy są poufne.
6.
Posiedzenia grupy i podgrup odbywają się w zwykle w pomieszczeniach Komisji; procedury tych posiedzeń oraz ich harmonogram określa Komisja.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
W spotkaniach uczestniczyć mogą inni urzędnicy Komisji, zainteresowani posiedzeniami.
7.
Grupa przyjmuje swój regulamin wewnętrzny na podstawie standardowego regulaminu przyjętego przez Komisję.
8.
Komisja może publikować w oryginalnym języku danego dokumentu wszelkie streszczenia, konkluzje, częściowe konkluzje lub dokumenty robocze związane z pracami grupy.
Artykuł 5
Koszty spotkań
Koszty podróży i w stosownych przypadkach koszty diet ponoszone przez przedstawicieli, członków podgrup, ekspertów i obserwatorów w związku z działaniami grupy są refundowane przez Komisję zgodnie z przepisami obowiązującymi w Komisji.
Przedstawiciele nie są wynagradzani za pełnienie swoich funkcji.
Koszty spotkań są refundowane w granicach środków przyznanych danemu departamentowi w ramach rocznej procedury podziału zasobów.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 2005 r.
upoważniająca Republikę Federalną Niemiec do zawarcia z Konfederacją Szwajcarską umowy zawierającej postanowienia stanowiące odstępstwo od art. 2 ust. 3 i art. 3 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2005/910/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 30,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do zawarcia z krajem trzecim umowy, która może zawierać odstępstwa od tej dyrektywy.
(2) Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 21 października 2004 r. Republika Federalna Niemiec (zwana dalej "Niemcami") zwróciła się z wnioskiem o upoważnienie do zawarcia z Konfederacją Szwajcarską (zwaną dalej "Szwajcarią") umowy w sprawie odnowienia i dalszej konserwacji istniejącego mostu granicznego na rzece Wutach pomiędzy Stühlingen (Badenia-Wirtembergia, Niemcy) a Oberwiesen (Schaffhausen, Szwajcaria).
(3) Zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Komisja poinformowała inne Państwa Członkowskie pismem z dnia 1 grudnia 2004 r. o wniosku złożonym przez Niemcy.
Pismem z dnia 2 grudnia 2004 r. Komisja zawiadomiła Niemcy, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(4) Umowa ma zawierać postanowienia dotyczące podatku VAT, stanowiące odstępstwo od art. 2 ust. 2 i art. 3 dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do towarów i usług dostarczanych w celu odnowienia i dalszej konserwacji mostu granicznego oraz towarów przywożonych w tym celu.
(5) Jeżeli odstępstwa od dyrektywy 77/388/EWG nie zostałyby przyznane, odnowienie i dalsza konserwacja przeprowadzone w Niemczech podlegałyby niemieckiemu podatkowi VAT, natomiast odnowienie i dalsza konserwacja przeprowadzone w Szwajcarii nie byłyby objęte przepisami dyrektywy 77/388/EWG.
Towary przywożone ze Szwajcarii do Niemiec w celu odnowienia lub dalszej konserwacji mostu granicznego podlegałyby także niemieckiemu podatkowi VAT.
(6) Zastosowanie standardowych zasad oznaczałoby znaczne komplikacje podatkowe dla przedsiębiorstw odpowiedzialnych za przeprowadzenie prac.
(7) Odstępstwa te mają na celu uproszczenie poboru podatków od prac związanych z odnową i dalszą konserwacją wspomnianego mostu.
(8) Odstępstwa będą miały całkowicie nieistotny wpływ na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Niemcy do zawarcia ze Szwajcarią umowy zawierającej postanowienia stanowiące odstępstwo od dyrektywy 77/388/EWG i obejmującej odnowienie i dalszą konserwację mostu granicznego na rzece Wutach pomiędzy Stühlingen (Badenia-Wirtembergia, Niemcy) a Oberwiesen (Schaffhausen, Szwajcaria).
Postanowienia podatkowe umowy stanowiące odstępstwa są określone w art. 2 i 3.
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, towary przywożone ze Szwajcarii do Niemiec nie podlegają podatkowi od wartości dodanej, pod warunkiem że są one wykorzystane do odnowienia lub dalszej konserwacji mostu, o którym mowa w art. 1 niniejszej decyzji.
Niniejszego odstępstwa nie stosuje się jednakże do towarów przywożonych do tych samych celów przez władze publiczne.
Artykuł 3
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 dyrektywy 77/388/EWG, część mostu znajdującą się na terytorium Szwajcarii uznaje się za część terytorium Niemiec do celów dostaw towarów i usług przeznaczonych do odnowienia i dalszej konserwacji mostu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 2005 r.
upoważniająca Republikę Federalną Niemiec do zawarcia z Konfederacją Szwajcarską umowy zawierającej postanowienia stanowiące odstępstwo od art. 2 ust. 2 i art. 3 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych
(2005/911/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1], w szczególności jej art. 30,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do zawarcia z krajem trzecim umowy, która może zawierać odstępstwa od tej dyrektywy.
(2) Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 14 stycznia 2005 r. Republika Federalna Niemiec (zwana dalej "Niemcami") zwróciła się z wnioskiem o upoważnienie do zawarcia z Konfederacją Szwajcarską (zwaną dalej "Szwajcarią") umowy w sprawie budowy i konserwacji mostu granicznego na Renie, pomiędzy Laufenburg (Badenia-Wirtembergia, Niemcy), a Laufenburg (Aargau, Szwajcaria).
(3) Zgodnie z art. 30 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, Komisja poinformowała inne Państwa Członkowskie pismem z dnia 17 stycznia 2005 r. o wniosku złożonym przez Niemcy.
Pismem z dnia 19 stycznia 2005 r. Komisja zawiadomiła Niemcy, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.
(4) Umowa ma zawierać postanowienia dotyczące podatku VAT, stanowiące odstępstwo od art. 2 ust. 2 i art. 3 dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do towarów i usług dostarczanych w celu budowy i konserwacji mostu granicznego oraz towarów przywożonych w tym celu.
(5) Jeżeli odstępstwa od dyrektywy 77/388/EWG nie zostałyby przyznane, budowa i konserwacja przeprowadzona w Niemczech podlegałaby niemieckiemu podatkowi VAT, natomiast budowa i konserwacja przeprowadzona w Szwajcarii nie byłaby objęta przepisami dyrektywy 77/388/EWG.
Towary do budowy lub konserwacji mostu granicznego przywożone ze Szwajcarii do Niemiec podlegałyby także niemieckiemu podatkowi VAT.
(6) Zastosowanie powyższych standardowych zasad oznaczałoby znaczne komplikacje podatkowe dla przedsiębiorstw odpowiedzialnych za przeprowadzenie prac.
(7) Odstępstwa te mają na celu uproszczenie poboru podatków od prac związanych z budową i konserwacją wspomnianego mostu.
(8) Odstępstwa będą miały całkowicie nieistotny wpływ na dochody własne Wspólnoty pochodzące z podatku VAT,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Niemcy do zawarcia ze Szwajcarią umowy zawierającej postanowienia stanowiące odstępstwo od dyrektywy 77/388/EWG i obejmującej budowę i konserwację mostu granicznego na Renie pomiędzy Laufenburg (Badenia-Wirtembergia, Niemcy) a Laufenburg (Aargau, Szwajcaria).
Postanowienia podatkowe umowy stanowiące odstępstwa są określone w art. 2 i 3.
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG, towary przywożone ze Szwajcarii do Niemiec nie podlegają podatkowi od wartości dodanej, pod warunkiem że są one wykorzystane do budowy lub konserwacji mostu, o którym mowa w art. 1 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 dyrektywy 77/388/EWG, część mostu znajdującą się na terytorium Niemiec uznaje się za część terytorium Szwajcarii do celów dostaw towarów i usług przeznaczonych do budowy i konserwacji mostu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 2005 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej
(2005/912/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1080/2000 z 22 maja 2000 r. w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK), Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR) oraz Paktu Stabilizacji dla Południowo-Wschodniej Europy (PS) [1], w szczególności jego art. 1a,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 10 czerwca 1999 r. ministrowie spraw zagranicznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich, wraz z innymi uczestnikami Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, uzgodnili ustanowienie Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej, zwanego dalej "Paktem Stabilizacji".
(2) Zgodnie z art. 1a rozporządzenia Rady (WE) nr 1080/2000 corocznie powołuje się Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji.
(3) Wraz z mianowaniem należy określić mandat Specjalnego Koordynatora.
Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że mandat określony na mocy decyzji Rady 2004/928/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie mianowania Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej [2] na rok 2005 jest właściwy.
(4) Wskazane jest wyraźne wyznaczenie zakresu odpowiedzialności, jak również ustanowienie wytycznych dotyczących koordynacji i składania sprawozdań,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianuje się dr Erharda BUSEKA na Specjalnego Koordynatora Paktu Stabilizacji dla Europy Południowo-Wschodniej.
Artykuł 2
Specjalny Koordynator pełni funkcje przewidziane w pkt 13 Paktu Stabilizacji z dnia 10 czerwca 1999 r.
Artykuł 3
Aby zrealizować cele, o których mowa w art. 2, mandat Specjalnego Koordynatora obejmuje następujące zadania:
a) wspieranie osiągania celów Paktu Stabilizacji w obrębie poszczególnych krajów, jak i midzy nimi, tam gdzie Pakt stanowi rzeczywistą dodatkową korzyść;
b) przewodniczenie w obradach regionalnego stołu Europy Południowo-Wschodniej;
c) utrzymywanie ścisłych kontaktów ze wszystkimi uczestnikami Paktu i wspomagającymi państwami, organizacjami i instytucjami Paktu Stabilizacji oraz odpowiednimi inicjatywami i organizacjami regionalnymi w celu wspierania współpracy regionalnej oraz wzmocnienia zaangażowania na poziomie regionalnym;
d) ścisła współpraca ze wszystkimi instytucjami Unii Europejskiej i Państwami Członkowskimi w celu promowania roli Unii Europejskiej w Pakcie, zgodnie z pkt 18, 19 i 20 Paktu Stabilizacji, oraz zapewnienie komplementarności pomiędzy działaniami w ramach Paktu Stabilizacji a procesem stabilizacji i stowarzyszenia;
e) w odpowiednich przypadkach regularne wspólne spotkania z przewodniczącymi grup roboczych w celu zapewnienia ogólnej koordynacji strategicznej oraz pełnienie roli sekretariatu regionalnego stołu Europy Południowo-Wschodniej i jego instrumentów;
f) ustalenie, na podstawie wcześniej uzgodnionego wykazu oraz konsultując się z uczestnikami Paktu Stabilizacji, działań priorytetowych dla Paktu Stabilizacji w celu ich wdrożenia w ciągu 2006 r. oraz stałe kontrolowanie metod pracy i struktur Paktu Stabilizacji, w celu zapewnienia spójności i efektywnego wykorzystania zasobów.
Artykuł 4
Specjalny Koordynator zawiera porozumienie finansowe z Komisją.
Artykuł 5
Działania Specjalnego Koordynatora są skoordynowane z działaniami Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, Prezydencji Rady oraz Komisji, w szczególności w ramach Nieformalnego Komitetu Konsultacyjnego.
Na miejscu utrzymywane są ścisłe kontakty z Prezydencją Rady i Komisją, szefami misji Państw Członkowskich, specjalnymi przedstawicielami Unii Europejskiej, jak również z biurem wysokiego przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie oraz z administracją cywilną Narodów Zjednoczonych w Kosowie. Artykuł 6
Decyzja Rady
z dnia 21 listopada 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentu taryfowego na przywóz do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
(2005/914/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Dnia 28 lutego 2005 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w celu wprowadzenia zmian do uregulowań preferencyjnych w zakresie przywozu do Wspólnoty cukru i wyrobów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w ramach Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [1] (zwanego dalej "USS").
(2) Negocjacje zakończyły się pomyślnie i Wspólnota powinna zawrzeć Protokół zmieniający USS.
(3) Komisja powinna przyjąć środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego Protokołu zgodnie z taką samą procedurą, jak w przypadku wprowadzania w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Protokół zmieniający Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczący kontyngentu taryfowego na przywóz do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Tekst Protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania Protokołu, tak aby stał się on wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące wdrożenia Protokołu zgodnie z procedurą określoną w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 2005 r.
upoważniająca Republikę Czeską, Estonię, Cypr i Litwę do odstępstwa od dyrektywy Rady 1999/105/WE w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym w odniesieniu do zapasów zgromadzonych od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 1 maja 2004 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5160)
(2005/915/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 42 Aktu Przystąpienia Komisja przyjmuje środki przejściowe, jeżeli są one niezbędne do ułatwienia przejścia z istniejącego w nowych Państwach Członkowskich systemu na system wynikający z zastosowania wspólnotowych regulacji weterynaryjnych i fitosanitarnych.
Przepisy te obejmują przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu leśnego materiału rozmnożeniowego.
(2) Dyrektywa Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1] stanowi, że leśny materiał rozmnożeniowy może być wprowadzany do obrotu jedynie wtedy, gdy spełnione są wymogi art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 3.
(3) Dyrektywa 1999/105/WE przewiduje wprowadzanie do obrotu aż do momentu wyczerpania zapasów leśnego materiału rozmnożeniowego zgromadzonego przed dniem 1 stycznia 2003 r.
(4) Republika Czeska, Estonia, Cypr i Litwa powiadomiły Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o istnieniu zapasów leśnego materiału rozmnożeniowego wyprodukowanego na ich terytorium pomiędzy dniem 1 stycznia 2003 r. i dniem 1 maja 2004 r.
Wprowadzanie do obrotu takiego materiału jest dozwolone tylko wtedy, gdy zostało przyznane odstępstwo od przepisów wyżej wymienionej dyrektywy.
(5) W celu ułatwienia tym państwom wprowadzania do obrotu zapasów materiału rozmnożeniowego wyprodukowanego pomiędzy dniem 1 stycznia 2003 r. i 1 maja 2004 r., należy zezwolić im na wprowadzanie do obrotu na ich terytorium do dnia 30 kwietnia 2007 r. materiału rozmnożeniowego wyprodukowanego w wyżej wymienionym okresie, zgodnie z przepisami innymi niż ustanowione w wyżej wymienionej dyrektywie.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 3 dyrektywy 1999/105/WE Republika Czeska, Estonia, Cypr i Litwa mogą wprowadzać do obrotu na swoim terytorium wyprodukowany od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia przystąpienia materiał rozmnożeniowy, który nie został oficjalnie wyprodukowany zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
W tym czasie materiał rozmnożeniowy jest wprowadzany do obrotu wyłącznie na terytorium odnośnych Państw Członkowskich.
Etykiety oraz oficjalne lub inne dokumenty, dołączone do materiału rozmnożeniowego lub towarzyszące mu na mocy przepisów niniejszej decyzji, wyraźnie wskazują, że materiał rozmnożeniowy przeznaczony jest wyłącznie do wprowadzania na rynek danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 grudnia 2004 r.
Zachęty podatkowe dla spółek biorących udział w zagranicznych imprezach targowo-wystawienniczych
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4746)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/919/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia swoich uwag zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Włochy ogłosiły dekret z mocą ustawy nr 269 z dnia 30 września 2003 r. ustanawiający "Pilne postanowienia na rzecz poprawy i rozwoju finansów publicznych" ("DL 269/2003") i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 229 z dnia 2 października 2003 r. Artykuł 1 ust. 1 lit. b) dekretu DL 269/2003 wprowadza specjalne zachęty podatkowe dla przedsiębiorstw prezentujących swoje wyroby na targach zagranicznych; dokument ten został następnie przekształcony, bez zmian, w ustawę nr 326 z dnia 24 listopada 2003 r. ("L 326/2003"), opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 274 z dnia 25 listopada 2003 r.
(2) Pismem z dnia 22 października 2003 r. (D/56756) Komisja wezwała władze Włoch do udzielenia informacji na temat omawianych zachęt podatkowych i ich wdrożenia w celu ustalenia, czy mają one charakter pomocy państwa w rozumieniu art. 87 Traktatu WE.
W tym samym piśmie Komisja przypomniała Włochom o obowiązku powiadamiania Komisji o wszelkich środkach stanowiących pomoc w rozumieniu art. 88 ust. 3 Traktatu, przed ich wprowadzeniem.
(3) W pismach z dnia 11 listopada 2003 r. (A/37737) i z dnia 26 listopada 2003 r.
(A/38138) władze Włoch dostarczyły żądanych informacji.
Dnia 19 grudnia 2003 r.
(D/58192) Komisja ponownie przypomniała Włochom o obowiązkach spoczywających na nich zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE i wezwała władze włoskie do poinformowania ewentualnych beneficjentów omawianych zachęt podatkowych o konsekwencjach przewidzianych Traktatem i art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [2] w sytuacji, gdy omawiane zachęty podatkowe stanowią pomoc przyznaną bez uprzedniego zatwierdzenia przez Komisję.
(4) Pismem z dnia 18 marca 2004 r. (SG 2004 D/201066) Komisja poinformowała Włochy o decyzji wszczęcia postępowania przewidzianego art. 88, ust. 2 Traktatu WE w sprawie zachęt podatkowych, przyznanych przez Włochy spółkom uczestniczącym w zagranicznych imprezach wystawienniczych.
W piśmie z dnia 1 czerwca 2004 r.
(A/35042) władze Włoch przedstawiły swoje uwagi.
(5) Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania dochodzeniowego została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag [3].
Komisja nie otrzymała żadnych uwag.
II.
OPIS ŚRODKA
(6) Artykuł 1 ust. 1 lit. b) dekretu DL 269/2003 stanowi, że przedsiębiorstwa, które podlegają we Włoszech opodatkowaniu podatkiem od firm, prowadzące działalność w dniu wejścia w życie dekretu, mogą wyłączyć z dochodów podlegających opodatkowaniu koszty wynikające bezpośrednio z uczestnictwa w zagranicznych targach. Przepis odnosi się wyłącznie do kosztów poniesionych przez beneficjentów w pierwszym roku podatkowym po roku, w którym dekret DL 269/2003 wszedł w życie ( 2 października 2003 r.); w konsekwencji w przedsiębiorstwach, których cykl działalności pokrywa się z rokiem kalendarzowym, środek ten wpływa na ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu za 2004 r. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b) dekretu DL 269/2003 wyłączenie to dodaje się do zwyczajnych odliczeń podatkowych dotyczących kosztów uczestnictwa w zagranicznych imprezach targowo-wystawienniczych, wykazanych w deklaracji podatkowej beneficjenta.
(7) W odniesieniu do ogólnych zasad odliczania kosztów uczestnictwa w zagranicznych imprezach wystawienniczo-targowych, w oparciu o przepisy art. 108 ust. 2 włoskiego Kodeksu Podatków Dochodowych (TUIR), można wyróżnić koszty reklamy i koszty promocji (łącznie z kosztami wystaw) z jednej strony oraz koszty reprezentacyjne z drugiej.
O ile pierwsze z nich można odliczyć albo jednorazowo w roku, w którym zostały poniesione, albo w stałych kwotach w tymże roku i w ciągu następnych czterech lat, o tyle odliczenie kosztów reprezentacyjnych jest możliwe jedynie w jednej trzeciej ich wysokości, także w stałych kwotach, przez okres pięciu lat.
(8) W odniesieniu do różnych kategorii ewentualnych kosztów związanych z uczestnictwem w wystawach, art. 1 ust.1 lit. b) dekretu DL 269/2003 stanowi, że zachęty przewidziane w systemie pomocy ograniczają się do wystawiennictwa produktów oraz że kwota pomocy, zgodnie z systemem, nie obejmuje innych ewentualnych kosztów poniesionych w związku z udziałem w wystawach.
(9) Władze Włoch zaznaczyły, że omawiana ulga stosowana jest niezależnie od typologii kosztów, które, jak wyjaśniono wyżej, podlegają zazwyczaj zróżnicowanym reżimom podatkowym. Włochy uściśliły przy tym, że wszelkie wydatki związane z uczestnictwem w targach są traktowane w ten sam sposób, aby uniknąć trudności z klasyfikacją różnych kategorii kosztów. Artykuł 1 ust. 1 lit. b) dekretu DL 269/2003 wyraźnie jednak wyłącza z kwoty kwalifikującej się do pomocy wydatki na sponsoring, będące częścią wydatków na reklamę, zazwyczaj odliczanych w całości zgodnie z wyżej cytowanym art. 108 ust. 2 TUIR.
III.
UZASADNIENIE WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(10) W piśmie z dnia 18 marca 2004 r. wszczynającym postępowanie formalne Komisja uznała, że analizowany środek spełnia kryteria, które pozwalają uznać go za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(11) W szczególności Komisja uznała, że w omawianym przypadku system działa wybiórczo, gdyż wydaje się przynosić korzyści jedynie przedsiębiorstwom ukierunkowanym na wystawianie swoich produktów na targach zagranicznych, z wyłączeniem innych rodzajów działalności.
A zatem z ewentualnych dobrodziejstw systemu wyłączone są na przykład przedsiębiorstwa włoskie wprowadzające swoje produkty tylko na rynek krajowy, a także przedsiębiorstwa usługowe, przedsiębiorstwa handlujące dobrami nienadającymi się do wystawiania na targach oraz przedsiębiorstwa uczestniczące w targach na terenie Włoch.
(12) Komisja uznała ponadto, że system pomocy faworyzuje włoskie spółki uczestniczące we wspomnianych targach zagranicznych, umacniając ich pozycję w stosunku do zagranicznych konkurentów, wliczając w to zarówno zagraniczne spółki konkurujące z omawianymi przedsiębiorstwami na rynku włoskim i na rynkach zagranicznych, jak i spółki zagraniczne z siedzibą we Włoszech konkurujące z beneficjentami systemu na rynku włoskim.
(13) W końcu Komisja uznała, że wybiórczy charakter ulg podatkowych nie może być usprawiedliwiony naturą lub strukturą włoskiego systemu fiskalnego ani być uznany za rekompensatę ewentualnych kosztów poniesionych za granicą w związku z uczestnictwem w takich targach, gdyż pomoc taka nie podlega żadnym specjalnym obciążeniom podatkowym lub finansowym za granicą.
Nie wydaje się również, by w tym przypadku znajdowało zastosowanie którekolwiek z odstępstw wskazanych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.
Korzyści te są związane z wydatkami niekwalifikującymi się do otrzymania pomocy w oparciu o rozporządzenia dotyczące wyłączeń grupowych lub o wytyczne wspólnotowe; w przypadku rozporządzenia o wyłączeniach grupowych w sprawie pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), o środki pomocowe na uczestnictwo w targach można się ubiegać tylko wtedy, gdy nie przekraczają one 50 % kosztów kwalifikujących się do pomocy i dotyczą uczestnictwa po raz pierwszy w danej imprezie targowej lub wystawienniczej, podczas gdy analizowana zachęta podatkowa dotyczy wszystkich przedsiębiorstw i wszystkich kosztów związanych z uczestnictwem w jakiejkolwiek zagranicznej imprezie wystawienniczo-targowej.
IV.
UWAGI WŁOCH
(14) W odpowiedzi na ocenę Komisji zawartą w piśmie z 18 marca 2004 r. wszczynającym formalne postępowanie władze Włoch przedłożyły trzy zasadnicze uwagi wykazujące, że analizowany system pomocy nie czyni rozróżnienia między potencjalnymi beneficjentami z różnych sektorów handlu, lecz jest środkiem o zasięgu ogólnym dostępnym dla wszystkich przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową.
(15) Po pierwsze, zdaniem władz włoskich środek ten można zastosować do wszystkich sektorów gospodarki i mogą z niego korzystać wszystkie przedsiębiorstwa podlegające we Włoszech opodatkowaniu podatkiem od firm, pod warunkiem że ponoszą koszty związane z uczestnictwem w zagranicznych imprezach targowych.
Władze Włoch podkreślają, że omawiana ulga podatkowa dotyczy również stałych placówek poza granicami kraju.
Władze Włoch zaznaczają również, że taka ulga podatkowa jest ściśle związana z kosztami uczestnictwa w zagranicznych imprezach targowych i nie pozwala na nadmierne zachęty podatkowe.
Władze Włoch uważają, że system nie promuje uczestnictwa w zagranicznych imprezach targowych jako odrębnej działalności handlowej, ale jako inwestycję dostępną dla wszystkich przedsiębiorstw, które rząd włoski, w ramach ogólnej polityki ekonomicznej, zamierza stymulować.
Władze Włoch wyjaśniają wreszcie, że pożytek odnieść mogą stałe placówki poza granicami kraju, jeśli koszty uczestnictwa w imprezach wystawienniczo-targowych ponosi główna siedziba we Włoszech.
(16) Po drugie władze Włoch uważają, że omawiany środek nie jest niekorzystny dla przedsiębiorstw, które nie eksportują, a wręcz przeciwnie, skłania je, aby uczestnictwo w tego typu targach uznały za opłacalne.
Jeżeli przedsiębiorstwo działa w sektorze wytwarzającym dobra lub usługi nienadające się do handlu ani eksportu, przedsiębiorstwo to nie jest konkurentem dla spółek działających w sektorach wytwarzających wyżej wymienione towary lub usługi.
(17) Po trzecie władze Włoch podkreślają fakt, że omawiany środek obowiązuje jedynie przez rok i że korzyści, jakich przysparza przedsiębiorstwom biorącym udział w zagranicznych imprezach wystawienniczo-targowych, nie wywołują zatem większych odchyleń w funkcjonowaniu wspólnego rynku.
V. OCENA ŚRODKA
1.
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(18) Po rozpatrzeniu uwag przedstawionych przez władze Włoch Komisja potwierdza swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 18 marca 2004 r. wszczynającym formalne postępowanie, a mianowicie, że system, o którym mowa, stanowi pomoc państwa, ponieważ w sumie odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(19) Po pierwsze, aby środek mógł zostać uznany za pomoc, musi przynosić beneficjentom korzyść polegającą na obniżeniu kosztów, jakie musieliby ponieść w ramach normalnie prowadzonej działalności gospodarczej.
Wszystkie przedsiębiorstwa we Włoszech podlegają podatkowi od firm, obliczanym od dochodów netto wynikających z różnicy między przychodami a kosztami prowadzenia działalności, wykazanymi w księgach rachunkowych.
System przysparza beneficjentom korzyści ekonomicznej polegającej na zmniejszeniu dochodów podlegających opodatkowaniu o kwotę odpowiadającą kosztom poniesionym na uczestnictwo w zagranicznych prezentacjach, które do celów fiskalnych dodaje się do zwykłych kosztów podlegających odliczeniu od dochodów brutto.
Przedsiębiorstwo ponoszące takie koszty zapisuje w swoich księgach odpowiednią korektę ujemną, co skutkuje mniejszym efektywnym obciążeniem podatkiem od firm poniesionym w omawianym roku podatkowym.
Korzyść ta przejawia się zatem w płaceniu niższego podatku w odniesieniu do takiego roku podatkowego, co skutkuje uzyskaniem przez beneficjenta korzyści finansowej.
(20) W przedstawionych uwagach Włochy zaznaczają, że omawiany system nie przynosi znaczących korzyści beneficjentom na polu konkurencji, gdyż efekty jego działania ograniczają się do rzeczywiście poniesionych kosztów oraz znajdują tu zastosowanie mechanizmy przewidziane przez TUIR także dla innych odliczeń.
(21) Komisja uznaje jednak, że, jak same władze włoskie przyznały, rozpatrywane odliczenie ma charakter nadzwyczajny w stosunku do zwykłego odliczenia do celów fiskalnych, a zatem powinno być uznane za korzyść zmniejszającą obciążenia normalnie ponoszone przez przedsiębiorstwa podlegające we Włoszech podatkowi od firm.
Komisja potwierdza zatem swoją ocenę, zgodnie z którą omawiany system przysparza beneficjentom korzyści ekonomicznej i finansowej polegającej na zmniejszeniu dochodów podlegających opodatkowaniu we Włoszech.
(22) Po drugie, pomoc musi być świadczona przez państwo lub z zasobów państwowych.
Ponieważ Włochy nie zgłosiły zastrzeżeń, Komisja podtrzymuje ocenę dokonaną w chwili wszczęcia formalnego postępowania, zgodnie z którą pomoc ta jest udziałem państwa, jako że polega ona na rezygnacji z dochodów podatkowych normalnie pobieranych przez włoski Skarb Państwa.
(23) Po trzecie, środek musi być specyficzny lub selektywny, w tym sensie, że faworyzuje "wybrane przedsiębiorstwa i wybrane gałęzie produkcji".
Władze Włoch twierdzą, że środek ten jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw, które we Włoszech podlegają opodatkowaniu, a które podejmują określone inwestycje promowane przez włoski rząd, zgodnie z celami polityki ekonomicznej, do jakich zmierza omawiany system pomocy.
(24) Po uważnej analizie Komisja potwierdza, że wprowadzony przez Włochy derogacyjny system odliczeń finansowych jest systemem specyficznym, który faworyzuje jedynie firmy ponoszące określone koszty kwalifikujące się do udzielenia pomocy a związane z uczestnictwem w zagranicznych imprezach wystawienniczo-targowych, zaś wyklucza inne przedsiębiorstwa, które w takich targach nie uczestniczą.
Nawet jeżeli, teoretycznie, system jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw, które z własnej inicjatywy biorą udział w imprezach wystawienniczo-targowych, to w rzeczywistości pomaga on jedynie spółkom działającym w sektorze eksportu i nie jest osiągalny dla innych sektorów gospodarki.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wsparcie udzielone przedsiębiorstwom prowadzącym działalność eksportową i ponoszącym określone koszty związane z taką działalnością ma charakter selektywny [4].
(25) Komisja nie może przyjąć argumentów wysuwanych przez władze Włoch, iż przedsiębiorstw nieprowadzących działalności handlowej i eksportowej nie można porównywać z przedsiębiorstwami prowadzących jedynie działalność handlową i że system pomocy miałby charakter ogólny.
Komisja uważa, że korzyści wynikające z wyłączenia z podstawy opodatkowania niektórych kosztów specyficznych – jako ograniczone do przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową i eksportową i w połączeniu ze zwykłymi odliczeniami podatkowymi – nie mogą zostać uznane za środek ogólny.
Komisja podkreśla również, że władze Włoch nie wykazały, iż omawiany środek wynika z natury lub struktury włoskiego systemu podatkowego.
W każdym razie korzyści przyznane jego beneficjentom nie są zbieżne z wewnętrzną logiką włoskiego systemu podatkowego i mają charakter nadzwyczajny i tymczasowy.
(26) Komisja potwierdza, że uznaje omawiany system za system o specyficznym charakterze, gdyż przykładowo pomaga jedynie spółkom, które działają w sektorze eksportu i wystawiają wyroby na zagranicznych targach w przeciwieństwie do przedsiębiorstw usługowych, przedsiębiorstw handlujących towarami nienadającymi się do wystawiania na targach oraz przedsiębiorstw uczestniczących w targach lokalnych.
(27) Komisja potwierdza ponadto początkowe wątpliwości co do faktu, czy wszystkie przedsiębiorstwa, które we Włoszech podlegają opodatkowaniu, w równym stopniu korzystają ze środków pomocowych związanych z uczestnictwem w zagranicznych targach.
Władze Włoch potwierdziły, że wśród kosztów, które mogą podlegać omawianej zachęcie podatkowej, są także te poniesione przez stałe placówki poza granicami kraju, które uzyskały niezależność od głównej siedziby w stopniu przewidzianym art. 162 TUIR lub odnośnymi konwencjami podatkowymi z krajem, w którym taka stała placówka się znajduje.
(28) Włochy utrzymują jednak, że omawiane korzyści mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy, jak przewidziano w art. 1 ust. 1 lit. b) dekretu DL 269/2003, koszty, o których mowa, ponosi bezpośrednio beneficjent włoski.
Aby móc skorzystać z odliczenia podatkowego, stałe placówki poza granicami kraju lub zagraniczne filie przedsiębiorstw włoskich zmuszone są do obciążenia wspomnianymi kosztami bezpośrednio siedziby przedsiębiorstwa we Włoszech, co wyklucza de facto stałe placówki poza granicami kraju należące do spółek z siedzibą we Włoszech.
Komisja stwierdza, że także z tego powodu system nie wydaje się dostępny w równym stopniu dla wszystkich przedsiębiorstw podlegających opodatkowaniu we Włoszech
(29) Na koniec, środek musi wpływać na konkurencję i wymianę miedzy Państwami Członkowskimi.
Włochy twierdzą, że środek ten nie wpływa na konkurencję lub, zważywszy na krótki termin funkcjonowania omawianego systemu, jego efekty nie są dla konkurencji znaczące.
(30) Mając na uwadze efekty działania środka, Komisja podtrzymuje ocenę dokonaną w chwili wszczęcia formalnego postępowania.
Zgodnie z uznanym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości [5], do zakłócenia konkurencji wystarczy, aby korzystający z pomocy konkurował z innymi spółkami na rynkach otwartych na konkurencję.
W szczególności Komisja przypomina, że działanie omawianego środka zakłóca konkurencję i wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi, gdyż zarówno cel systemu, jak i jego rezultaty mają służyć poprawie warunków handlowych jego beneficjantów w dziedzinie eksportu ich towarów na zagraniczne rynki; beneficjentami są zaś spółki uczestniczące w handlu międzynarodowym, w tym w handlu wewnątrzwspólnotowym.
Ponadto także środki pomocowe na rzecz eksportu pozawspólnotowego mogą wpływać na handel wewnątrzwspólnotowy i zakłócać konkurencję wewnątrz Wspólnoty [6].
(31) Komisja nie może przyjąć argumentu ograniczonego wpływu systemu pomocy na konkurencję, ponieważ fakt, że system obowiązuje jedynie przez rok, nie wyklucza możliwości, że przeznaczone na pomoc kwoty były wystarczająco duże, aby znacząco wpływać na określone rynki.
Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, kiedy beneficjentami systemu są duże przedsiębiorstwa, często biorące udział w licznych targach.
Ponadto zważywszy, że kwoty przeznaczone na pomoc nie są limitowane w sensie absolutnym, wysokość kwoty pomocy mogłaby być znaczna.
W każdym razie ograniczona kwota pomocy nie wystarczyłaby do wykluczenia możliwości zakłócenia konkurencji i wymiany handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(32) Można przypuszczać, że krótkotrwałość działania systemu nie pozwoli przedsiębiorstwom, które zazwyczaj nie biorą udziału w imprezach wystawienniczo-targowych, na skorzystanie z przewidzianych korzyści, szczególnie jeżeli te przedsiębiorstwa muszą podejmować decyzje o wejściu na nowy rynek. Wydaje się zatem, że omawiany środek jest głównie ukierunkowany na pomoc dla spółek, które już powszechnie biorą udział w imprezach wystawienniczo-targowych, w tym przedsiębiorstw, których głównym celem jest wystawiennictwo wyrobów na targach i które korzystałyby w sposób nadmierny z omawianej zachęty, jako niewyłączone wyraźnie z zastosowania art. 1 ust. 1 lit. b) dekretu DL 269/2003.
2.
Legalność systemu pomocy
(33) Władze Włoch wprowadziły w życie system pomocy bez uprzedniego powiadomienia Komisji, a zatem nie przestrzegając obowiązku przewidzianego art. 88 ust. 3 Traktatu WE. W ramach, w jakich środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, został on wprowadzony bez uprzedniej aprobaty Komisji, a zatem ma charakter pomocy niezgodnej z prawem.
3.
Zgodność ze wspólnym rynkiem
(34) W ramach, w jakich środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, zgodność omawianego środka musi być oceniona na podstawie odstępstw wskazanych w art. 87 ust. 2 i 3 Traktatu WE.
(35) Władze Włoch nie zakwestionowały otwarcie oceny Komisji wyrażonej w piśmie z dnia 18 marca 2004 r. wszczynającym formalne postępowanie dochodzeniowe, zgodnie z którą w omawianym przypadku nie znajduje zastosowania żadne z odstępstw przewidzianych art. 87, ust. 2 i 3 traktatu WE, dzięki którym pomoc państwa może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem.
Komisja podtrzymuje zatem swoją ocenę wyrażoną już w pkt 25–32 pisma z dnia 18 marca 2004 r.
(36) Korzyści w omawianym przypadku są związane z kosztami niekwalifikującymi się do otrzymania pomocy na mocy rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych lub na mocy wytycznych wspólnotowych.
W szczególności w odniesieniu do uczestnictwa w imprezach wystawienniczo-targowych, art. 5 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [7] [8] stanowi, że o środki pomocowe na uczestnictwo w targach można się ubiegać tylko wtedy, gdy nie przekraczają one 50 % kosztów kwalifikujących się do pomocy i dotyczą uczestnictwa po raz pierwszy w danej imprezie targowej lub wystawienniczej, podczas gdy analizowana zachęta podatkowa dotyczy wszystkich przedsiębiorstw i wszystkich kosztów związanych z uczestnictwem w jakiejkolwiek zagranicznej imprezie wystawienniczo-targowej.
(37) Odstępstwa przewidziane art. 87 ust. 2 Traktatu WE dotyczące pomocy o charakterze socjalnym przyznawanej pojedynczym konsumentom, pomocy na pokrycie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi i innymi nadzwyczajnymi wydarzeniami oraz pomocy gospodarczej przyznawanej określonym regionom Republiki Federalnej Niemiec nie znajdują w tym przypadku zastosowania.
(38) Nie znajduje zastosowania także odstępstwo, o którym mowa w art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE, dotyczące udzielania pomocy przeznaczonej na ułatwienie rozwoju gospodarczego regionów, w których poziom życia jest wyjątkowo niski lub nie ma wystarczającej liczby miejsc pracy.
(39) W ten sam sposób omawiany system pomocy nie może zostać uznany za projekt istotny, leżący w interesie całej Wspólnoty lub służący zaradzeniu poważnym problemom włoskiej gospodarki, jak przewidziano w art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE. System ten nie ma również na celu promocji kultury i zachowania dziedzictwa, jak przewidziano w art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE.
(40) Na koniec, system pomocy należy ocenić w świetle art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
Artykuł ten przewiduje zezwolenie na pomoc mającą ułatwić rozwój pewnego rodzaju działalności lub pewnych obszarów gospodarczych, o ile przyznane środki pomocowe nie zakłócają warunków wymiany handlowej w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
Ulgi podatkowe przyznane w takim systemie nie odnoszą się do specjalnego rodzaju inwestycji, w tym związanych z tworzeniem miejsc pracy lub innych konkretnych projektów.
Mają one po prostu stanowić zmniejszenie obciążeń, które w normalnym trybie byłyby ponoszone przez zainteresowane spółki w ramach prowadzonej działalności eksportowej i powinny zatem zostać uznane za operacyjną pomoc państwa związaną z eksportem.
Zgodnie ze stałą procedurą Komisji takich form pomocy nie uznaje się za zgodne ze wspólnym rynkiem.
(41) Komisja zauważa ponadto, że nawet gdyby ustalono, iż system pomocy ułatwia rozwój pewnych rodzajów działalności gospodarczej, takich jak internacjonalizacja włoskich przedsiębiorstw, skutkujący zwiększeniem wymiany handlowej, Komisja nie jest w stanie wykluczyć, że takie skutki wymiany między Państwami Członkowskimi byłyby sprzeczne ze wspólnym interesem.
VI.
WNIOSKI
(42) Komisja stwierdza, że ulgi podatkowe przyznane w omawianym systemie stanowią operacyjną pomoc państwa, do której nie ma zastosowania żadne ze wskazanych odstępstw, a zatem jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Komisja uważa również, że Włochy przystąpiły w sposób nieuprawniony do realizacji omawianej pomocy.
(43) W razie ustalenia, że pomoc państwa przyznana w sposób nieuprawniony jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, naturalną konsekwencją jest zwrot pomocy przez beneficjentów.
Poprzez ten zwrot zostaje przywrócona w miarę możliwości konkurencyjność istniejąca przed udzieleniem pomocy.
(44) Nawet jeśli procedura ta została zamknięta przed końcem roku podatkowego, w którym system obowiązywał, a zatem zanim podatek należny od większości beneficjentów nabrał ostatecznego kształtu, Komisja nie może wykluczyć, że spółki te skorzystały już z pomocy w ramach, na przykład, mniejszych zaliczek na podatek w bieżącym roku podatkowym.
Komisja zaznacza, że w następstwie wszczęcia formalnego postępowania dochodzeniowego władze Włoch publicznie ostrzegły potencjalnych beneficjantów pomocy przed ewentualnymi konsekwencjami, w razie gdyby Komisja stwierdziła, iż omawiany środek stanowi pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.
Komisja uznaje jednak za konieczne, w celu odzyskania pomocy ewentualnie już rozdysponowanej wśród beneficjentów, aby Włochy w ciągu dwóch miesięcy od opublikowania niniejszej decyzji nakazały potencjalnym beneficjentom systemu zwrócenie kwot pomocy powiększonych o odsetki zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [9].
Jeżeli pomoc została już przyznana w formie obniżenia opłat podatkowych należnych w bieżącym roku podatkowym, Włochy muszą ściągnąć cały należny podatek przewidziany za rok 2004.
W każdym razie całkowity zwrot pomocy musi nastąpić najpóźniej do końca pierwszego roku podatkowego następującego po dacie notyfikacji niniejszej decyzji.
(45) Wykorzystując formularz, o którym mowa w Załączniku do niniejszej decyzji, Włochy muszą przekazać Komisji listę beneficjentów zobowiązanych do zwrotu oraz wyraźnie określić działania przewidziane i już podjęte mające na celu natychmiastowy i całkowity zwrot nieuprawnionej pomocy państwa.
W ciągu dwóch miesięcy od daty niniejszej decyzji należy także przekazać Komisji wszelkie dokumenty potwierdzające wszczęcie postępowań w celu odzyskania od beneficjentów środków pomocowych przyznanych niezgodnie z prawem (np. okólniki, zarządzenia dotyczące zwrotu itp.).
(46) Niniejsza decyzja dotyczy systemu pomocy jako takiego i musi zostać wdrożona bezzwłocznie, z uwzględnieniem zwrotu środków pomocowych przyznanych w ramach systemu.
To nie przesądza jednak o możliwości uznania części pomocy przyznanej w indywidualnych przypadkach za zgodną ze wspólnym rynkiem, w szczególności w rozumieniu art. 5 lit. b) rozporządzenia o wyłączeniach grupowych w sprawie pomocy dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
System pomocy państwa udzielanej w formie zachęt podatkowych na rzecz przedsiębiorstw biorących udział w imprezach wystawienniczych za granicą, przewidzianej w art. 1 ust. 1 lit. b) dekretu z mocą ustawy DL 269/2003, który został bezprawnie wprowadzony przez Włochy z naruszeniem art. 88 ust. 3 Traktatu WE, jest niezgodny ze wspólnym rynkiem.
Włochy znoszą system pomocy, o którym mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
1.
Włochy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu odzyskania od beneficjentów środków pomocowych, o których mowa w art. 1, oddanych niezgodnie z prawem do ich dyspozycji.
Odzyskiwanie przeprowadzone jest bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym.
2.
Jeżeli pomoc została już przyznana poprzez zmniejszenie wysokości zaliczek na podatek należny za bieżący rok podatkowy, Włochy ściągają całość należnego podatku wraz z potrąceniem przewidzianym na rok 2004.
We wszystkich innych przypadkach Włochy muszą odzyskać należny podatek najpóźniej z końcem pierwszego roku podatkowego następującego po dacie notyfikacji niniejszej decyzji.
3.
Odzyskiwana pomoc jest powiększona o odsetki naliczane od dnia, w którym kwoty zostały przekazane beneficjentom, do dnia ich faktycznego zwrotu i obliczane na podstawie przepisów, o których mowa w art. 9, 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 794/2004.
Artykuł 3
W ciągu dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Włochy informują Komisję o działaniach podjętych w celu jej wykonania, wypełniając kwestionariusz załączony do niniejszej decyzji.
W terminie, o którym mowa w akapicie pierwszym, Włochy:
a) nakazują wszystkim beneficjentom środków pomocowych wymienionych w art. 1 zwrot przyznanych niezgodnie z prawem kwot pomocy powiększonych o odsetki;
b) przekazują Komisji wszelkie dokumenty potwierdzające wszczęcie postępowań w celu odzyskania od beneficjentów środków pomocowych przyznanych niezgodnie z prawem.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lipca 2005 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz zakładu przetwórstwa mięsnego Greußener Salamifabrik GmbH
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 2725)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(2005/920/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
po wezwaniu zainteresowanych stron zgodnie z wymienionymi wyżej postanowieniami do przedstawienia uwag [1] i uwzględnieniu tych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. POSTĘPOWANIE
(1) Środek został zgłoszony w piśmie z dnia 6 listopada 1997 r. na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
Wszystko wskazuje na to, że beneficjentowi już wcześniej przyznano podobną pomoc.
Stąd środek ujęto w rejestrze pomocy niezgłoszonej.
Niemcy przekazały Komisji dodatkowe informacje w pismach z dnia 4 lutego 1998 r., z dnia 10 czerwca 1998 r. oraz z dnia 4 lutego 1999 r.
(2) W piśmie z dnia 7 czerwca 1999 r. Komisja przekazała Niemcom swoją decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w związku z przyznaną pomocą.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(4) Przedłożone uwagi przekazano Niemcom z prośbą o zajęcie stanowiska.
Odpowiedź Niemiec nadeszła w piśmie z dnia 23 lutego 2000 r.
(5) W piśmie z dnia 18 maja 2005 r., które wpłynęło dnia 23 maja 2005 r., powołując się na art. 7 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [3], Niemcy zwróciły się do Komisji z prośbą o podjęcie decyzji na podstawie dostępnych jej informacji.
II.
OPIS ŚRODKA
(6) Beneficjent, zakład przetwórstwa mięsnego Greußener Salamifabrik GmbH, zajmował się produkcją i sprzedażą różnego rodzaju kiełbas i wyrobów mięsnych.
Przedsiębiorstwo nie posiadało własnej ubojni, lecz przetwarzało mięso z uboju.
Zgodnie z informacjami udostępnionymi przez Niemcy dnia 1 października 1999 r. otwarto postępowanie upadłościowe w stosunku do majątku Greußener Salamifabrik GmbH.
Komisja nie została poinformowana o jego wyniku.
Wydaje się jednakże, że przynajmniej park maszynowy przedsiębiorstwa jest nadal eksploatowany pod nazwą "Greußener Salami- und Schinkenfabrik GmbH".
Niemniej jednak uwagi niniejszej decyzji dotyczą firmy Greußener Salamifabrik GmbH, która później ogłosiła upadłość.
(7) Stale malejące obroty spowodowały, że od 1995 r. przedsiębiorstwo ponosiło straty i odnotowywało negatywny przepływ środków finansowych.
Na podstawie ekspertyzy sporządzonej przez firmę Dr. Zimmermann & Partner we wrześniu 1996 r. można wyciągnąć wniosek, że przepływy środków finansowych w przedsiębiorstwie w tamtym okresie były zdecydowanie niekorzystne.
W decyzji o wszczęciu postępowania [4] Komisja poinformowała o trudnej sytuacji przedsiębiorstwa, którą potwierdziło także formalne postępowanie wyjaśniające.
Uznano, że konieczna jest restrukturyzacja przedsiębiorstwa Greußener Salamifabrik, które w czwartym kwartale 1996 r. zaciągnęło dodatkowe kredyty (w wysokości 375000 DEM w Dresdner Bank AG oraz w wysokości 725000 DEM w Sparkasse Erfurt), aby sfinansować restrukturyzację.
Thüringer Aufbaubank (bank rozwoju) udzielił poręczenia państwowego (Ausfallbürgschaft) na 80 % wartości obu kredytów, które zabezpieczyło kwotę 880000 DEM.
Powyższego poręczenia nie zgłoszono Komisji, naruszając tym samym postanowienia pisma Komisji do Państw Członkowskich SG(89) D/4328 z dnia 5 kwietnia 1989 r. Omawiane poręczenie dalej będzie nazywane środkiem pomocowym nr 1.
(8) Dnia 8 stycznia 1997 r. przedsiębiorstwo Ergewa GmbH przejęło 75 % udziałów beneficjenta.
Nowy właściciel skorygował poszczególne wartości należności niezabezpieczonych transakcji eksportowych do Rosji oraz wartość zapasów na łączną kwotę 1,2 mln DEM.
Powyższa korekta oraz dalszy spadek sprzedaży doprowadziły do pogorszenia bilansu i konieczności ponownej restrukturyzacji.
(9) W zgłoszeniu z dnia 6 listopada 1997 r. Niemcy stwierdziły wyraźnie, że spółka Greußener Salamifabrik nie osiągnęła obrotów i dochodów zaplanowanych na rok 1997, że przedsiębiorstwu stale grozi upadłość i że nie jest ono już w stanie spłacać swoich zobowiązań wobec banków.
Stąd spółka biegłych rewidentów Schitag, Ernst & Young Deutsche Allgemeine Treuhand AG sporządziła w sierpniu 1997 r. nowy plan naprawczy przedsiębiorstwa Greußener Salamifabrik GmbH.
Przewidywał on trzy rodzaje działań:
a) uzdrowienie struktury finansowej poprzez:
- częściowe oddłużenie przedsiębiorstwa w wyniku rezygnacji z należności przez wierzycieli,
- konsolidację długów z tytułu istniejących zobowiązań bankowych,
- dokapitalizowanie przez wspólników;
b) opracowanie i wdrożenie nowego planu sprzedaży;
c) działania w celu redukcji kosztów.
1.
Struktura finansowa
(10) W ramach restrukturyzacji bank Sparkasse Erfurt zrezygnował z należności w wysokości 1,7 mln DEM.
W zamian za to wykorzystano część poręczenia udzielonego wcześniej przez Thüringer Aufbaubank (bank państwowy) za kredyt w wysokości 725000 DEM (por. motyw 7) – 370000 DEM (64 % kwoty poręczenia) zapłacono Sparkasse Erfurt w ramach restrukturyzacji.
Ponadto wykorzystano także część poręczenia, którego w 1993 r. udzielił Bürgschaftsbank Thüringen GmbH (bank prywatny) za kredyt w wysokości 1 mln DEM – 590000 DEM (74 % kwoty poręczenia) zapłacono Sparkasse Erfurt.
(11) Ponadto Dresdner Bank Erfurt zrefinansował kredyt w wysokości 2,5 mln DEM, którego udzielił bank Sparkasse Erfurt.
Dresdner Bank zgodził się na udzielenie tego kredytu wyłącznie pod warunkiem, że Thüringer Aufbaubank udzieli poręczenia na 80 % tego kredytu.
(12) Nowe poręczenie w wysokości 2 mln DEM oraz częściowe wykorzystanie (370000 DEM) wcześniejszego poręczenia zostało zgłoszone Komisji w piśmie z dnia 6 listopada 1997 r. zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE oraz zgodnie z pismem Komisji do Państw Członkowskich SG(89) D/4328 z dnia 5 kwietnia 1989 r.
Oba wyżej wymienione środki dalej będą nazywane łącznie środkiem pomocowym nr 2.
Niemcy poinformowały w piśmie z dnia 4 lutego 1999 r. oraz ponownie w piśmie z dnia 18 maja 2005 r., że Thüringer Aufbaubank udzieli poręczenia na kwotę w wysokości 2 mln DEM, tylko jeżeli Komisja wyrazi na to zgodę.
(13) Dresdner Bank Erfurt wypłacił przedsiębiorstwu Greußener Salamifabrik GmbH kredyt w wysokości 2,5 mln DEM.
(14) Ergewa GmbH, spółka posiadająca 75 % udziałów w przedsiębiorstwie, udzieliła mu dodatkowo podrzędnego kredytu w wysokości 1,5 mln DEM.
2.
Strategia marketingowa
(15) Strategia marketingowa zakładała realizację trzech celów: rozwoju produktu, polityki produktu oraz wsparcia sprzedaży.
Ma się ona zasadniczo przyczynić do lepszej oceny potrzeb rynku.
3.
Działania w celu redukcji kosztów
(16) Oszczędności, których realizacja była najprostsza, przeprowadzono już w ramach wcześniejszej restrukturyzacji.
Plan naprawczy przewidywał jednak kolejne oszczędności, w szczególności zmniejszenie zużycia prądu oraz kosztów transportu.
(17) Zgodnie z informacjami przekazanymi Komisji powyższe działania miały na celu naprawę przedsiębiorstwa i odzyskanie przez niego rentowności.
Do tego jednak konieczny byłby wzrost obrotów z 6845000 DEM w 1996 r. do 7 mln DEM w 1998 r. oraz do 8 mln DEM w 1999 r.
(18) Komisja wszczęła postępowanie zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE odnośnie do wymienionych środków na rzecz Greußener Salamifabrik, które obejmują:
- poręczenie 80 % dwóch kredytów w łącznej wysokości 1,1 mln DEM, udzielone przez Thüringer Aufbaubank w grudniu 1996 r. (kwota poręczenia: 880000 DEM),
- częściowe wykorzystanie jednego z poręczeń (370000 DEM) podczas restrukturyzacji/konsolidacji długów w 1997 r.,
- drugie poręczenie kredytu bankowego w wysokości 2,5 mln DEM, udzielone przez Thüringer Aufbaubank w 1997 r. (kwota poręczenia: 2 mln DEM).
(19) Ponieważ udzielone poręczenia dotyczyły przedsiębiorstwa zagrożonego, Komisja zmuszona jest założyć, że element pomocy wynosił w momencie jej udzielenia 100 % poręczonej kwoty, tzn. 880000 DEM w 1996 r. oraz 2 mln DEM w 1997 r., a więc łącznie 2,88 mln DEM.
(20) Komisja wszczęła postępowanie zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w stosunku do wymienionych środków, gdyż miała wątpliwości, czy są one zgodne z pismem Komisji SG(89) D/4328 z dnia 5 kwietnia 1989 r. w sprawie poręczeń państwowych oraz z Wytycznymi wspólnotowymi w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji z 1994 r. i z 1997 r. [5].
Odnosząc się do wytycznych, Komisja wyraziła wątpliwość, czy dzięki restrukturyzacji można przywrócić rentowność przedsiębiorstwa, czy będzie przestrzegana zasada jednokrotnego udzielenia pomocy restrukturyzacyjnej i czy zostanie spełniony wymóg pełnego wdrożenia planu restrukturyzacyjnego.
(21) Środek pomocowy nr 1 miał formę poręczenia państwowego, co oznacza, że musi być on zgodny z pismem Komisji do Państw Członkowskich SG(89) D/4328 z dnia 5 kwietnia 1989 r.
W powyższym piśmie Komisja oświadczyła, że udzieli zgody na poręczenia wyłącznie, jeśli ich wykorzystanie będzie na mocy umowy uzależnione od spełnienia szczególnych warunków, obejmujących nawet postawienie beneficjenta w stan upadłości.
Na podstawie przekazanych informacji nie można stwierdzić, że skorzystanie z wyżej wymienionych poręczeń było związane ze szczególnymi warunkami.
(22) Pomoc przyznano, gdyż przedsiębiorstwo znajdowało się w trudnej sytuacji finansowej i wymagało naprawy.
Stąd pomoc należy poddać kontroli na podstawie Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, które obowiązywały w momencie udzielenia poręczenia.
Komisja nie posiada informacji dotyczących środka pomocowego nr 1, na podstawie których mogłaby zbadać jego zgodność z wyżej wymienionymi wytycznymi.
W przypadku środka pomocowego nr 2 nie spełniono trzech warunków przewidzianych w wytycznych restrukturyzacyjnych.
Przyznana pomoc najwyraźniej nie przywróciła rentowności przedsiębiorstwa, przedsiębiorstwo podjęło natomiast próby przywrócenia rentowności poprzez rozszerzanie prowadzonej działalności.
Takie rozszerzanie działalności mogło jednakże w nieuzasadniony sposób zakłócić konkurencję.
Nie jest też jasne, czy plan restrukturyzacyjny został wdrożony w całości.
III.
UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(23) Komisja otrzymała uwagi od Kemper Fleischwarenfabrik (Nortrup), Bundesverband der Deutschen Fleischwarenindustrie e.V. (Bonn) (Federalny Związek Niemieckiego Przemysłu Mięsnego) oraz od trzeciej zainteresowanej strony, która pragnie zachować anonimowość.
Wszystkie strony reprezentowały stanowisko, że wzrost obrotów można osiągnąć wyłącznie dzięki obniżeniu cen, co miałoby negatywny wpływ na branżę.
Bundesverband der Deutschen Fleischwarenindustrie e.V. zwrócił uwagę, że corocznie 1 % niemieckich zakładów przetwórstwa mięsnego nie jest w stanie utrzymać się na rynku.
Na tak konkurencyjnym rynku zdołają utrzymać się wyłącznie najlepsi.
Jeśli działalność danego przedsiębiorstwa utrzymywana jest sztucznie, ma to negatywny wpływ na całą branżę.
Ponadto prawie wszystkie przedsiębiorstwa w branży realizują zaproponowaną strategię marketingową.
Zdaniem Związku strategia ta nie może zakończyć się sukcesem bez zaangażowania znacznych środków, które w tym przypadku nie były dostępne.
IV.
UWAGI NIEMIEC
(24) Poza wnioskami o odroczenie terminu na odpowiedź Niemcy przedłożyły swoje uwagi w pismach z dnia 22 lipca 1999 r., z dnia 28 lipca 1999 r., z dnia 6 sierpnia 1999 r. oraz z dnia 23 lutego 2000 r.
(25) W pierwszym piśmie Niemcy poinformowały, że przedsiębiorstwo zostało częściowo przejęte.
(26) W drugim piśmie Niemcy zapowiedziały zamiar przedłożenia umowy poręczenia określającej warunki skorzystania z poręczenia, przekazały plan pierwszej restrukturyzacji oraz poinformowały o zamiarze przedstawienia oczekiwanych wyników finansowych po drugim etapie restrukturyzacji.
Zapowiedziano także przedstawienie dalszych wyjaśnień na temat powodów, dla których nie udało się osiągnąć zakładanych obrotów po drugim etapie naprawy przedsiębiorstwa.
(27) W piśmie z dnia 28 lipca 1999 r. Niemcy zwróciły ponadto uwagę na fakt, że przedsiębiorstwo nie planuje rozszerzenia zdolności produkcyjnych, lecz zamierza utrzymać produkcję na mniej więcej takim samym poziomie jak w przeszłości (1994/1995).
Problemy przedsiębiorstwa zostały spowodowane przez czynniki zewnętrzne, do których należały przypadki pomoru świń, załamanie rynku rosyjskiego oraz kryzys związany z BSE.
Wreszcie jest mało prawdopodobne, aby pomoc spowodowała zakłócenie konkurencji, ponieważ przedmiotowe przedsiębiorstwo należy do kategorii MŚP i prowadzi działalność wyłącznie w Turyngii.
(28) Do trzeciego pisma z dnia 6 sierpnia 1999 r. Niemcy dołączyły umowę poręczenia oraz plan naprawczy przedsiębiorstwa w ramach pierwszej restrukturyzacji.
(29) W piśmie z dnia 23 lutego 2000 r. Niemcy poinformowały o otwarciu postępowania upadłościowego w stosunku do majątku Greußener Salamifabrik GmbH oraz o wypowiedzeniu linii kredytowych przez banki.
Dołączono także pismo głównego banku przedsiębiorstwa, Dresdner Bank, w którym bank stwierdza, że konkurenci przedsiębiorstwa opowiedzą się zapewne przeciwko przyznaniu pomocy przedsiębiorstwu.
V. OCENA POMOCY
Organizacje rynku
(30) Powyższe środki stanowią pomoc państwa na rzecz zakładu przetwórstwa mięsnego.
Zgodnie z art. 40 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [6] oraz art. 21 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [7], art. 87, 88 i 89 Traktatu WE mają zastosowanie produktów wymienionych w powyższych rozporządzeniach i do handlu nimi.
Zatem przepisy wspólnotowe dotyczące pomocy państwa mają zastosowanie do sektorów objętych pomocą.
Zakaz pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(31) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(32) Przyznana pomoc miała formę poręczeń państwowych.
Dzięki nim beneficjent mógł pozyskać środki finansowe konieczne do dalszego prowadzenia działalności, zamiast ogłaszać upadłość lub przeprowadzać restrukturyzację.
(33) Środek pomocowy nr 1 przyznano w 1996 r.
Niezgłoszona pomoc państwa podlega kontroli na podstawie przepisów obowiązujących w momencie jej przyznania.
W 1996 r. podstawę prawną oceny poręczeń państwowych stanowiło pismo Komisji do Państw Członkowskich SG(89) D/4328 z dnia 5 kwietnia 1989 r.
W powyższym piśmie Komisja wyjaśniła, że art. 87 ust. 1 Traktatu WE odnosi się do wszystkich poręczeń państwowych.
Zgodnie z sekcją 2.3 Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (wytyczne z 1994 r.) należy ponadto uznać za prawdopodobne, że jeżeli państwo poręcza kredyty dla zagrożonego przedsiębiorstwa, to transfery finansowe zawierają elementy pomocy państwa.
Zgodnie z informacjami zawartymi w pkt 7 beneficjent był przedsiębiorstwem zagrożonym w momencie przyznania środka pomocowego nr 1.
Zgodnie z sekcją 2.1 wytycznych z 1994 r. zagrożenie przedsiębiorstwa objawia się zwykle spadkiem rentowności i obrotów oraz zmniejszającym się przepływem środków finansowych.
(34) Środek pomocowy nr 2 zgłoszono w 1997 r.
Pomoc zgłoszona podlega kontroli na podstawie przepisów obowiązujących w momencie jej oceny.
Punkt 4 obwieszczenia Komisji w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE odnośnie do pomocy państwa przyznawanej w formie poręczeń [8] określa cztery przesłanki, zgodnie z którymi pojedyncze gwarancje państwowe nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Ponieważ Niemcy wyjaśniły, że kredytobiorca, Greußener Salamifabrik GmbH, w momencie przyznania drugiego poręczenia (por. motyw 9) musiał być postrzegany jako przedsiębiorstwo zagrożone, już pierwsza z wymienionych przesłanek nie jest spełniona.
(35) W przypadku wymienionego środka mamy zatem do czynienia z przyznaniem pomocy ze środków państwowych (za pośrednictwem Thüringer Aufbaubank).
(36) Komisja zakłada, że element pomocy wyniósł 100 % poręczonej kwoty w wysokości 880000 DEM w przypadku pierwszego poręczenia oraz 2 mln DEM w przypadku drugiego poręczenia, łącznie 2,88 mln DEM, ponieważ poręczono za przedsiębiorstwo zagrożone.
(37) Pomoc stawia w uprzywilejowanej sytuacji określone przedsiębiorstwa, w tym przypadku jedno przedsiębiorstwo, Greußener Salamifabrik GmbH.
(38) Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, poprawa pozycji konkurencyjnej danego przedsiębiorstwa w wyniku przyznania pomocy państwa z reguły zakłóca konkurencję na niekorzyść przedsiębiorstw konkurencyjnych, które nie otrzymały wsparcia [9].
Ani niska wartość pomocy, ani też fakt, że beneficjent jest stosunkowo małym przedsiębiorstwem, nie wyklucza automatycznie wpływu na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi [10].
(39) Środek wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, jeśli utrudnia import z innych Państw Członkowskich lub ułatwia eksport do innych Państw Członkowskich.
Decydującym czynnikiem jest przy tym to, czy kwestionowane środki powodują zmianę w rozwoju wymiany handlowej wewnątrz Wspólnoty lub grożą jej spowodowaniem.
(40) Produkty, które otrzymały wsparcie w ramach przyznanej pomocy, stanowią przedmiot wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi [11], zatem podlegają regułom konkurencji.
Stąd uzasadniona jest obawa, że na skutek powyższego środka nastąpiła zmiana w rozwoju wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej.
(41) Niniejszy środek stanowi zatem pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
Artykuł 87 ust. 2 Traktatu WE: wyłączenia
(42) Zakaz pomocy państwa przewidziany w art. 87 ust. 1 Traktatu WE został uzupełniony o wyłączenia wymienione w ust. 2 i 3.
(43) Brak przesłanek dla zastosowania wyłączenia w rozumieniu art. 87 ust. 2 Traktatu WE ze względu na rodzaj i cel pomocy. Niemcy nie wniosły o zastosowanie art. 87 ust. 2.
Artykuł 87 ust. 3 Traktatu WE: wyłączenia dopuszczane przez Komisję
(44) Artykuł 87 ust. 3 Traktatu WE wymienia rodzaje pomocy, które można uznać za zgodne z zasadami wspólnego rynku. Zgodność pomocy należy zbadać z punktu widzenia Wspólnoty, a nie wyłącznie danego państwa. Wyłączenia wymienione w art. 87 ust. 3 podlegają wąskiej interpretacji, co ma gwarantować płynne funkcjonowanie wspólnego rynku.
(45) W świetle przepisów art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE należy zwrócić uwagę, że beneficjent pomocy posiada siedzibę w regionie, którego sytuacja gospodarcza jest szczególnie niekorzystna w porównaniu ze średnią wspólnotową (produkt krajowy brutto pro capita – według siły nabywczej – poniżej 75 % średniej wspólnotowej) w rozumieniu Wspólnotowych wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej [12]. W rozumieniu wspomnianych Wspólnotowych wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej (oraz zgodnie z wcześniejszą wersją tych wytycznych [13]) do sektora rolniczego nie stosuje się przepisów o regionalnej pomocy państwa zgodnie z art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE. Zatem nie można powoływać się na art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu WE w celu uzasadnienia pomocy na rzecz wytworzenia, przetwórstwa i sprzedaży produktów wymienionych w załączniku I.
(46) Odnośnie do art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu WE należy stwierdzić, że pomoc nie była przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania ani nie miała na celu zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce Niemiec.
(47) Ponadto środek nie jest przeznaczony ani też właściwy do urzeczywistnienia celów wymienionych w art. 87 ust. 3 lit. d) Traktatu WE.
Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE
(48) Komisja może uznać pomoc przeznaczoną na ułatwienie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych za zgodną z zasadami wspólnego rynku na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE, jeżeli ułatwia ona rozwój określonych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych i jeżeli nie zmienia warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny ze wspólnym interesem.
(49) Zwykle Komisja bada zgodność pomocy przyznanej przedsiębiorstwom zagrożonym z artykułem 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE na podstawie Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [14] z 2004 r. (zwanych dalej wytycznymi z 2004 r.).
Zgodnie z pkt 103 i 104 tych wytycznych Komisja analizuje zgłoszenia zarejestrowane przed dniem 10 października 2004 r. oraz pomoc udzielaną w celu ratowania i restrukturyzacji, która nie została zgłoszona i została przyznana w pełni przed opublikowaniem wytycznych z 2004 r., w świetle kryteriów obowiązujących w momencie dokonania zgłoszenia lub udzielenia pomocy.
Środek pomocowy nr 1 przyznano w 1996 r., a środek pomocowy nr 2 zgłoszono w listopadzie 1997 r.
W tamtym okresie obowiązywały wytyczne z 1994 r.
Zgodnie z sekcją 2.2. tych wytycznych to Państwa Członkowskie decydują o stosowaniu w sektorze rolniczym szczegółowych przepisów Komisji, które obowiązywały przed wejściem w życie wspomnianych wytycznych, jeżeli chcą przyznać pomoc w celu ratowania i restrukturyzacji pojedynczych beneficjentów z tego sektora.
Niemcy nie wnioskowały o skorzystanie z tej możliwości.
Dlatego środek zostanie poddany ocenie na podstawie przepisów wytycznych z 1994 r.
Środek pomocowy nr 1
(50) Środek pomocowy nr 1 dotyczy poręczenia 80 % kredytu w wysokości 1,1 mln DEM.
Komisja wszczęła postępowanie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE z następujących powodów:
- brak pewności, czy poręczenie spełnia szczególne wymogi stawiane poręczeniom państwowym,
- brak planu restrukturyzacyjnego (planu naprawczego), z którego wynikałoby, że pomoc spełnia wymogi Wytycznych wspólnotowych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji.
(51) Niemcy przedłożyły kopię umowy poręczenia.
Zgodnie z tą umową z poręczenia można skorzystać wyłącznie w przypadku trudności finansowych beneficjenta pomocy (postępowanie upadłościowe itp.) i jeżeli poręczonego kredytu nie można spłacić poprzez sprzedaż innych aktywów majątkowych przedsiębiorstwa.
W ten sposób wypełniono warunek określony w piśmie Komisji do Państw Członkowskich SG(89) D/4328 z dnia 5 kwietnia 1989 r.
[15]. Oznacza to, że poręczenie spełniało szczególne wymogi stawiane poręczeniom państwowym.
(52) Ponieważ beneficjenta pomocy, przedsiębiorstwo Greußener Salamifabrik GmbH, należało uznać za przedsiębiorstwo zagrożone w momencie udzielenia poręczenia, pomoc należy zbadać w świetle przepisów wspólnotowych dotyczących pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (por. motyw 49), obowiązujących w momencie przyznania poręczenia.
Poręczenia udzielono w ramach procesu naprawy przedsiębiorstwa beneficjenta.
(53) Niemcy przedłożyły ekspertyzę z dnia 9 września 1996 r. sporządzoną przez firmę Dr. Zimmermann & Partner.
Według informacji udzielonych przez Niemcy ekspertyza przedstawia plan naprawczy przedsiębiorstwa, przedłożony w momencie przyznania pierwszego środka pomocowego.
Ekspertyza nie może stanowić planu naprawczego przedsiębiorstwa z dwóch powodów: status ekspertyzy jest niejasny, a ponadto nie zawiera ona informacji o restrukturyzacji.
(54) Ekspertyza sprawia raczej wrażenie opisu stanu przedsiębiorstwa na dzień 9 września 1996 r.
Według ekspertyzy trudną sytuację wywołał kryzys związany z chorobą szalonych krów (BSE) oraz załamanie rynków eksportowych we wschodniej Europie.
Ekspertyza zawiera ponadto, naniesione prawdopodobnie później, ręczne korekty danych liczbowych.
Status powyższych korekt jest niejednoznaczny.
Ponadto nie wiadomo, czy właściciele przedsiębiorstwa zaakceptowali wspomniany plan.
(55) Ekspertyza omawia strukturę kosztów oraz zapotrzebowanie kapitałowe przedsiębiorstwa we wrześniu 1996 r.
Sposób przeprowadzenia restrukturyzacji przedsiębiorstwa nie został przedstawiony, poza opisem wzmocnienia istniejącej kadry kierowniczej.
Jeśli w momencie sporządzenia ekspertyzy miała ona stanowić plan restrukturyzacyjny, co nie jest jednoznaczne, można by wywnioskować, że przedsiębiorstwo mogło przezwyciężyć trudności dzięki rozszerzeniu działalności, a bez przeprowadzania jakiejkolwiek restrukturyzacji.
(56) Zgodnie z wytycznymi z 1994 r. pomoc można uznać za zgodną z zasadami wspólnego rynku, jeśli spełnia następujące warunki:
a) przywraca rentowność przedsiębiorstwa;
b) nie prowadzi do nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji;
c) jest odpowiednio proporcjonalna do kosztów i korzyści płynących z restrukturyzacji; oraz
d) wdrożenie planu restrukturyzacyjnego podlega kontroli w formie corocznie przedkładanych sprawozdań.
(57) Zgodnie z ekspertyzą firmy Dr. Zimmermann & Partner obroty beneficjenta wykazywały trwałą tendencję spadkową od 1994 r.
Ekspertyza przewidywała jednak, że w kolejnym roku obroty ponownie wzrosną.
Nie wyjaśniono tej oczekiwanej zmiany, pomimo iż zależało od niej przywrócenie rentowności.
Według sekcji 3.2.2. lit. i) wytycznych z 1994 r. należy "doprowadzić do poprawy rentowności przedsiębiorstwa […], w szczególności poprzez przeprowadzenie odpowiednich działań wewnątrzzakładowych przewidzianych w planie restrukturyzacyjnym.
Czynniki zewnętrzne, jak na przykład wyższe ceny […], należy uwzględnić wyłącznie, jeśli prognozy rynkowe, z których je zaczerpnięto, są ogólnie uznane".
Ponieważ powyższa przesłanka nie została spełniona, Komisja nie podziela stanowiska, że środek pomocowy w formie poręczenia prowadzi do przywrócenia rentowności.
(58) Rentowność miała zostać przywrócona dzięki wzrostowi obrotów.
Nawet jeśli wzrost obrotów można było osiągnąć przy wykorzystaniu istniejących zdolności produkcyjnych, rentowność można było przywrócić tylko dzięki utracie udziałów rynkowych przez konkurentów (gdyby rynek był stabilny, jak stwierdza ekspertyza "restrukturyzacyjna", doszłoby do spadku popytu).
Komisja wysuwa zatem wniosek, że pomoc nie umożliwiała uniknięcia nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji, ponieważ przywrócenie rentowności działałoby na niekorzyść przedsiębiorstw konkurencyjnych.
(59) Trudno ocenić, czy spełniono wymóg proporcjonalności kosztów do korzyści z restrukturyzacji.
Z reguły oczekuje się od przedsiębiorstw otrzymujących pomoc, że przyczynią się zdecydowanie do restrukturyzacji wykorzystując własne środki lub zewnętrzne źródła finansowania.
Zgodnie z informacjami znajdującymi się w ekspertyzie firmy Dr. Zimmermann & Partner właściciel miał dokapitalizować przedsiębiorstwo, jednak nie wiadomo, czy faktycznie do tego doszło.
Komisja nie może zatem ostatecznie stwierdzić, czy w tym punkcie pomoc była zgodna z wyżej wymienionymi wytycznymi z 1994 r.
(60) Wreszcie nie wiadomo także, czy "restrukturyzacja" miała podlegać kontroli.
Zatem tego warunku wytycznych również nie spełniono.
(61) Greußener Salamifabrik GmbH spełnia warunki do zakwalifikowania jako małe lub średnie przedsiębiorstwo (MŚP).
Zgodnie z sekcją 3.2.4. wytycznych z 1994 r. Komisja nie stawia tak ostrych warunków pomocy restrukturyzacyjnej dla MŚP jak dla pomocy restrukturyzacyjnej dla dużych przedsiębiorstw, ponieważ taka pomoc zwykle w mniejszym stopniu wpływa na wymianę handlową.
Łagodniejsza ocena pomocy restrukturyzacyjnej dla MŚP dotyczy w szczególności zobowiązania do zmniejszenia wydajności w sektorach gospodarki o strukturalnych przerostach produkcyjnych, a także obowiązku sprawozdawczego.
Niezależnie od łagodniejszej oceny pomocy dla MŚP, stwierdzono, że pomoc nie spowodowała przywrócenia rentowności przedsiębiorstwa beneficjenta (por. motyw 57) oraz że prowadziła do nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji.
(62) Z powyższych powodów Komisja uznaje pierwszy środek pomocowy, który Greußener Salamifabrik GmbH otrzymało w formie poręczenia państwowego do wysokości 880000 DEM, za niezgodny z art. 87 i 88 Traktatu WE.
Ponieważ pomoc przyznano bezprawnie i niezgodnie z Traktatem, podlega ona windykacji.
Środek pomocowy nr 2
(63) Drugi środek pomocowy dotyczy częściowego wykorzystania pierwszego poręczenia i wypłaty w ramach tegoż 370000 DEM na rzecz banku Sparkasse Erfurt w związku z konsolidacją długów/restrukturyzacją w 1997 r. oraz poręczenia państwowego 80 % kredytu w wysokości 2,5 mln DEM, którego udzielił Dresdner Bank w 1997 r.
(64) Ponieważ pierwsze poręczenie państwowe, jak stwierdzono w pkt 62, stanowi pomoc bezprawną, niezgodną z art. 87 i 88 Traktatu WE, przyznaną na rzecz Greußener Salamifabrik GmbH, powyższe stwierdzenia dotyczą także częściowego wykorzystania pierwszego poręczenia w ramach drugiego planu restrukturyzacyjnego.
(65) Poręczenie państwowe 80 % kredytu w wysokości 2,5 mln DEM należy ocenić zgodnie z postanowieniami obwieszczenia Komisji w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE odnośnie do pomocy państwa udzielanej w formie poręczeń (por. motyw 34).
Zgodnie z ogólnymi warunkami udzielania poręczeń przez Thüringer Aufbaubank, które były dostępne Komisji, z poręczenia można skorzystać wyłącznie w przypadku trudności finansowych przedsiębiorstwa beneficjenta (postępowanie upadłościowe itp.) i jeżeli poręczonego kredytu nie można spłacić poprzez sprzedaż innych aktywów majątkowych przedsiębiorstwa (por. motyw 51).
W ten sposób zostały spełnione warunki szczególne wymienione w pkt 5.3 wspomnianego obwieszczenia Komisji.
(66) W rozumieniu sekcji 2.1. wytycznych z 1994 r. typowe symptomy przedsiębiorstwa zagrożonego to: spadająca rentowność, rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie oraz rosnące odsetki i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto.
(67) Ponieważ Niemcy stwierdziły, że przedsiębiorstwo było stale zagrożone upadłością, uznano, że Greußener Salamifabrik GmbH w momencie udzielenia poręczenia było przedsiębiorstwem zagrożonym (por. motywy 9 i 34).
Pomoc podlega zatem kontroli w świetle obowiązujących przepisów Wspólnoty dotyczących oceny pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji.
Zgodnie z informacjami zawartymi w motywie 49 zastosowanie znajdują wytyczne z 1994 r.
Komisja wszczęła postępowanie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE odnośnie do przedmiotowej pomocy w związku z wątpliwościami, czy zostały spełnione poniższe warunki wytycznych z 1994 r.:
a) pomoc restrukturyzacyjną można przyznać jeden raz;
b) pomoc powinna prowadzić do przywrócenia rentowności przedsiębiorstwa;
c) pomoc nie może prowadzić do nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji; oraz
d) z wdrożenia planu restrukturyzacyjnego należy sporządzać coroczne sprawozdania.
(68) W rozumieniu sekcji 3.2.2. lit. i) wytycznych z 1994 r. pomoc restrukturyzacyjną można przyznać tylko jeden raz.
Niemcy nie wypowiedziały się w tej kwestii.
(69) Fakt, że w ramach drugiej restrukturyzacji przyznano dalsze środki pomocowe, narusza zasadę jednorazowego przyznania pomocy restrukturyzacyjnej.
(70) Komisja wyraziła wątpliwości, czy plan restrukturyzacyjny, który przedłożono w celu uzasadnienia drugiej pomocy restrukturyzacyjnej (w formie drugiego poręczenia), przyczyni się do przywrócenia rentowności przedsiębiorstwa.
W tym celu konieczny byłby znaczny wzrost obrotów.
Wydawało się to zdecydowanie nieprawdopodobne, szczególnie po tym, jak pierwsze prognozy obrotów okazały się zbyt optymistyczne już w momencie wszczęcia postępowania.
Niemcy nie uzasadniły ani nie wyjaśniły przedłożonych prognoz dotyczących obrotów.
Stąd Komisja nadal wątpi, czy spełniony został wymóg, by dzięki wdrożeniu planu restrukturyzacyjnego można było przywróć długoterminową rentowność przedsiębiorstwa.
(71) Niemcy przedstawiły dwa argumenty odnośnie do kryterium niepowodowania niepożądanego zakłócenia konkurencji.
Po pierwsze, przedmiotowe przedsiębiorstwo jest zbyt małe, aby zakłócić konkurencję lub mieć wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.
Po drugie, przedmiotowe przedsiębiorstwo nie zwiększy zdolności produkcyjnych, lecz będzie w lepszy sposób wykorzystywało zdolności istniejące.
(72) Pierwszy argument należy odrzucić w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (por. motyw 38).
Odnośnie do drugiego argumentu należy stwierdzić, że zgodnie z sekcją 3.2.2. lit. ii) wytycznych z 1994 r. Komisja wymaga zmniejszenia zdolności produkcyjnych wyłącznie w sytuacji istnienia strukturalnej nadprodukcji wewnątrz Wspólnoty.
Wszczynając postępowanie, Komisja stwierdziła, że w przedmiotowym sektorze nie występuje nadprodukcja.
Komisja wyraziła jednakże wątpliwość, czy przyznając środek, kierowano się wspólnym interesem, skoro celem przyznanej pomocy był wzrost produkcji, który automatycznie doprowadziłby do spadku udziałów rynkowych konkurencyjnych przedsiębiorstw.
(73) Niemcy nie wyjaśniły w żaden sposób, jak miałoby dojść do wchłonięcia przez rynek wzrostu produkcji bez negatywnego wpływu na przedsiębiorstwa konkurencyjne.
Niemcy nie podały ponadto żadnych informacji dotyczących stosunku między korzyścią dla przedmiotowego przedsiębiorstwa oraz kosztami, które musiałby ponieść cały sektor.
Komisja nie może zatem ocenić, czy przyznana pomoc nie spowodowałaby nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji.
(74) Niemcy nie przekazały informacji dotyczącej kontroli przeprowadzenia restrukturyzacji.
(75) W dniu 8 stycznia 1997 r. przedsiębiorstwo Ergewa GmbH przejęło 75 % udziałów beneficjenta.
Nie jest jasne, czy kategoria MŚP obejmuje Ergewa GmbH w rozumieniu wytycznych z 1994 r. i czy wskutek przejęcia udziałów doszło do zmiany statusu Greußener Salamifabrik GmbH, w którym Ergewa GmbH posiada ponad 25 % udziałów.
Nawet jeśli zastosuje się łagodniejsze kryteria oceny pomocy restrukturyzacyjnej dla MŚP (sekcja 3.2.4. wytycznych z 1994 r.), należy stwierdzić, że, zgodnie z motywem 72, w przedmiotowym sektorze nie występowała nadprodukcja oraz że nie można było ocenić kryteriów kontrolnych, ponieważ informacje były niewystarczające.
Fakt, że beneficjent mógł prawdopodobnie spełniać kryteria MŚP także w 1997 r., nie zmienia oceny przedmiotowej pomocy.
(76) Z powyższych powodów Komisja jest zdania, że drugi środek pomocowy przyznany Greußener Salamifabrik GmbH w formie poręczenia państwowego do wysokości 2 mln DEM jest niezgodny z art. 87 i 88 Traktatu WE.
W piśmie z dnia 4 lutego 1999 r. oraz ponownie w piśmie z dnia 18 maja 2005 r. Niemcy poinformowały, że poręczenie zostało udzielone wyłącznie pod warunkiem otrzymania zgody od Komisji.
Ponieważ w ramach powyższego poręczenia nie dokonano płatności, nakaz windykacji tej pomocy niezgodnej z Traktatem jest bezprzedmiotowy.
VI.
WNIOSEK
(77) Komisja stwierdza, że pomoc państwa przyznana w formie poręczeń państwowych w wysokości 880000 DEM (środek pomocowy nr 1) oraz 2 mln DEM (środek pomocowy nr 2), łącznie 2,88 mln DEM, za kredyty w wysokości 1,1 mln DEM oraz 2,5 mln DEM, a więc łącznie 3,6 mln DEM, jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
(78) Bezprawnie przyznana pomoc, która jest niezgodna z Traktatem, podlega windykacji.
Komisja stwierdziła, że w dniu 1 października 1999 r. wszczęto postępowanie upadłościowe w stosunku do majątku Greußener Salamifabrik GmbH.
Ponieważ Komisji nie wiadomo, czy postępowanie upadłościowe zakończyło działalność przedsiębiorstwa, windykacja pomocy jest w miarę możliwości nadal aktualna.
(79) Komisja zwraca uwagę Niemcom, że problem naruszenia stosunku prawnego między państwem a osobami trzecimi z powodu bezprawności pomocy należy zbadać na gruncie prawa wewnętrznego, jak stanowią pkt 6.4. i 6.5. obwieszczenia Komisji w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE odnośnie do pomocy państwa udzielanej w formie poręczeń.
Sądy krajowe powinny w razie potrzeby zbadać, czy przepisy krajowe nie są sprzeczne z wymogiem przestrzegania umów gwarancyjnych; badając powyższą kwestię, sądy powinny uwzględnić naruszenie prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc przyznana przez Niemcy w 1996 r. na rzecz Greußener Salamifabrik GmbH w formie poręczenia w wysokości 880000 DEM jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Artykuł 2
1.
Niemcy podejmą wszystkie konieczne działania w celu windykacji od beneficjenta kwot przyznanych w ramach poręczenia wymienionego w art. 1.
2.
Windykacja pomocy nastąpi bezzwłocznie zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, pod warunkiem że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie tej decyzji.
Pomoc podlegająca windykacji obejmuje odsetki naliczone od dnia, w którym pomoc przyznana bezprawnie została udostępniona beneficjentowi do daty jej faktycznej windykacji.
Odsetki zostaną naliczone na podstawie stopy referencyjnej ekwiwalentu dotacji w ramach pomocy regionalnej.
Artykuł 3
Zaplanowana przez Niemcy pomoc na rzecz Greußener Salamifabrik GmbH w formie poręczenia w wysokości 2 mln DEM jest niezgodna z zasadami wspólnego rynku.
Przyznanie powyższej pomocy jest zatem zakazane.
Artykuł 4
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Niemcy informują Komisję o środkach podjętych celem wykonania decyzji.
Artykuł 5
Decyzja jest skierowana do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Rady
z dnia 2 grudnia 2005 r.
w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej protokołów do konwencji alpejskiej: Protokołu w sprawie ochrony gleby, Protokołu w sprawie energii i Protokołu w sprawie turystyki
(2005/923/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja w sprawie ochrony Alp (konwencja alpejska) została zawarta w imieniu Wspólnoty Europejskiej na mocy decyzji Rady 96/191/WE [1].
Tekst protokołów oraz deklaracji zostaje załączony do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do podpisania w imieniu Wspólnoty protokołów, o których mowa w art. 1, z zastrzeżeniem ich zawarcia, oraz uprawnionych do złożenia deklaracji.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie wykazu państw beneficjentów, które kwalifikują się do szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, przewidzianego w art. 26 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych
(2005/924/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych [1], w szczególności jego art. 11 i art. 26,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 980/2005 przewiduje przyznanie szczególnego rozwiązania motywacyjnego krajom rozwijającym się, które spełniają pewne wymogi w dziedzinie zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów.
(2) Każdy kraj rozwijający się chcący skorzystać ze szczególnego rozwiązania motywacyjnego złożył do dnia 31 października 2005 r. pisemny wniosek, któremu towarzyszyły wyczerpujące informacje na temat ratyfikacji właściwych konwencji, prawodawstwa i środków mających na celu skuteczne wdrożenie przepisów konwencji, oraz zobowiązał się do przyjęcia i pełnego przestrzegania mechanizmu kontroli i przeglądu przewidzianego we właściwych konwencjach i powiązanych instrumentach.
(3) Komisja zbadała wymienione wnioski, zgodnie z przepisami art. 11 rozporządzenia (WE) nr 980/2005, i sporządziła ostateczny wykaz państw beneficjentów, które spełniły odpowiednie kryteria.
W związku z tym szczególne rozwiązanie motywacyjne powinno zostać przyznane wymienionym krajom w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Następujące kraje rozwijające się korzystają ze szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 980/2005, w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.:
(BO) Boliwia
(CO) Kolumbia
(CR) Kostaryka
(EC) Ekwador
(GE) Gruzja
(GT) Gwatemala
(HN) Honduras
(LK) Sri Lanka
(MD) Republika Mołdowy
(MN) Mongolia
(NI) Nikaragua
(PA) Panama
(PE) Peru
(SV) Salwador
(VE) Wenezuela
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie wprowadzenia środków dodatkowych w celu kontroli zakażeń grypą ptaków o niskiej zjadliwości we Włoszech i uchylająca decyzję 2004/666/WE
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5566)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/926/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [3], w szczególności jej art. 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], w szczególności jej art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji Komisji 2002/975/WE z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia szczepionki w celu uzupełnienia środków dla kontroli zakażeń influenzą drobiu o niskiej chorobotwórczości we Włoszech i w sprawie szczególnych środków kontroli przepływu [5] w niektórych częściach północnych Włoch przeprowadzony został program szczepień w celu kontroli zakażeń grypą ptaków o niskiej zjadliwości podtypu H7N3.
W ramach programu zastosowano strategię DIVA (Differentating Infected from Vaccinated Animals), umożliwiającą odróżnienie drobiu zakażonego od zaszczepionego przy użyciu szczepionki heterologicznego wirusa podtypu H7N1.
(2) Na mocy decyzji Komisji 2004/666/WE z dnia 29 września 2004 r. w sprawie wprowadzenia szczepionki w celu uzupełnienia środków dla kontroli zakażeń influenzą drobiu o niskiej chorobotwórczości we Włoszech i w sprawie szczególnych środków kontroli przepływu i uchylającej decyzję 2002/975/WE [6] zatwierdzony został nowy program szczepień, który w porównaniu z poprzednią kampanią szczepień przeprowadzoną zgodnie z decyzją 2002/975/WE dotyczy mniejszego obszaru we Włoszech.
Nowy program przeprowadzany jest przy użyciu szczepionki dwuważnej zawierającej zarówno wirus ptasiej grypy podtypu H5, jak i podtypu H7.
Tego rodzaju szczepienia będą prowadzone przynajmniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
Ponadto decyzja ta przewiduje zakaz handlu wewnątrz Wspólnoty żywym drobiem i jajami wylęgowymi pochodzącymi z i/lub uzyskanymi z obszaru objętego szczepieniami oraz warunki handlu wewnątrzwspólnotowego świeżym mięsem uzyskanym ze szczepionego drobiu zgodnie z art. 3 decyzji Komisji 2004/666/WE.
(3) Wyniki programu szczepień, określone w decyzji 2004/666/WE i przedstawione na licznych spotkaniach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, były ogólnie pozytywne.
(4) Zważywszy na pozytywną sytuację panującą na obszarze objętym szczepieniami przewidzianą w decyzji 2004/666/WE i na podstawie zgromadzonego doświadczenia w zakresie prowadzenia szczepień, wysyłanie z Włoch drobiu rzeźnego, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt powinno być dozwolone w przypadku spełnienia niektórych wymogów.
(5) Biorąc pod uwagę szczególne ryzyko wystąpienia ptasiej grypy na przedmiotowych obszarach we Włoszech oraz przedstawienie przez Włochy, w piśmie z dnia 23 czerwca 2005 r., wniosku o zatwierdzenie zmienionego programu szczepień, dalsze prowadzenie szczepień na obszarach o podwyższonym ryzyku wystąpienia choroby wydaje się właściwe.
Ponadto należy prowadzić intensywne monitorowanie i nadzór zarówno obszaru objętego szczepieniami, jak i obszarów z nimi graniczących.
(6) Do drobiu rzeźnego powinny mieć zastosowanie także specjalne procedury pobierania i badania próbek.
(7) Dla zachowania jasności przepisów prawodawstwa wspólnotowego należy uchylić decyzję 2004/666/WE i zastąpić ją niniejszą decyzją.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdzenie programu szczepień
1.
Zatwierdza się zmieniony program szczepień przeciwko ptasiej grypie (zwany dalej "programem szczepień") przedłożony Komisji przez Włochy w dniu 23 czerwca 2005 r.
Program szczepień przy użyciu szczepionki dwuważnej wprowadza się na obszarach wymienionych w załączniku I (zwanych dalej "obszarami objętymi szczepieniami").
Zapewnia się skuteczne wprowadzenie programu.
2.
Na obszarze objętym szczepieniami i obszarach wymienionych w załączniku III prowadzi się intensywne monitorowanie i nadzór przewidziane w programie szczepień.
Artykuł 2
Ograniczenia dotyczące przemieszczania żywego drobiu, jaj wylęgowych, jednodniowych kurcząt i świeżego mięsa z drobiu
Ograniczenia dotyczące przemieszczania żywego drobiu, jaj wylęgowych, jednodniowych kurcząt i świeżego mięsa z drobiu do, z i na obszarze objętym szczepieniami oraz z gospodarstw znajdujących się w strefie ochronnej, ustalonej zgodnie z warunkami określonymi w programie szczepień, stosuje się zgodnie z art. 3–9 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Ograniczenia dotyczące wysyłania żywego drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt
Nie wysyła się z Włoch żywego drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt pochodzących z i/lub uzyskanych z gospodarstw znajdujących się na obszarze objętym szczepieniami i z gospodarstw znajdujących się w strefie ochronnej ustalonej zgodnie z warunkami określonymi w programie szczepień.
Artykuł 4
Odstępstwo od ograniczeń dotyczących wysyłania drobiu rzeźnego
1.
W drodze odstępstwa od art. 3, drób rzeźny pochodzący z i/lub uzyskany z gospodarstw znajdujących się na obszarze objętym szczepieniami może być wysyłany z Włoch, jeżeli:
a) pochodzi z gospodarstw, które nie znajdują się w strefie ochronnej ustalonej zgodnie z warunkami określonymi w programie szczepień;
b) jest uzyskany ze stad poddawanych regularnym kontrolom i badaniom na obecność ptasiej grypy, z wynikiem negatywnym, ze szczególnym uwzględnieniem ptaków wskaźnikowych;
c) jest uzyskany ze stad poddawanych klinicznym kontrolom przeprowadzonym przez urzędowego lekarza weterynarii w ciągu 48 godzin przed załadunkiem, ze szczególnym uwzględnieniem ptaków wskaźnikowych;
d) jest uzyskany ze stad poddawanych serologicznym badaniom na obecność ptasiej grypy w krajowym laboratorium ds. ptasiej grypy, z wynikiem negatywnym, z zastosowaniem procedury pobierania próbek i badania określonej w załączniku II do niniejszej decyzji;
e) jest wysłany bezpośrednio do ubojni i poddany ubojowi natychmiast po przywozie.
2.
Przy badaniu stad, przewidzianym w ust. 1 lit. b), stosuje się następujące testy:
a) w przypadku ptaków szczepionych pośredni test immunofluorescencyjny (zwany dalej testem iIFA);
b) w przypadku ptaków nie szczepionych:
i) test zahamowania hemaglutynacji (HI);
ii) test AGID;
iii) test ELISA; lub
iv) test iIFA, w razie potrzeby.
Artykuł 5
Odstępstwo od ograniczeń dotyczących wysyłania jaj wylęgowych
W drodze odstępstwa od art. 3, jaja wylęgowe pochodzące z i/lub uzyskane z gospodarstw znajdujących się na obszarze objętym szczepieniami mogą być wysyłane z Włoch, jeżeli:
a) pochodzą z gospodarstw, które nie znajdują się w strefie ochronnej ustalonej zgodnie z warunkami określonymi w programie szczepień;
b) są uzyskane ze stad poddawanych regularnym kontrolom i badaniom na obecność ptasiej grypy, z wynikiem negatywnym, przy użyciu testów określonych w art. 4 ust. 2;
c) są zdezynfekowane przed opuszczeniem gospodarstwa;
d) są przewożone bezpośrednio do wylęgarni docelowej;
e) wylęgarnia docelowa jest w stanie zapewnić identyfikację pochodzenia jaj wylęgowych na podstawie rejestrów gospodarstwa pochodzenia jaj wylęgowych i gospodarstwa przeznaczenia, do którego trafiają jednodniowe kurczęta wyklute z tych jaj.
Artykuł 6
Odstępstwo od ograniczeń dotyczących wysyłania jednodniowych kurcząt
W drodze odstępstwa od art. 3, jednodniowe kurczęta pochodzące z i/lub uzyskane z gospodarstw znajdujących się na obszarze objętym szczepieniami mogą być wysyłane z Włoch, jeżeli są uzyskane z jaj wylęgowych, które spełniają warunki określone w art. 5.
Artykuł 7
Świadectwa zdrowia zwierząt towarzyszące przesyłkom żywego drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt
Świadectwa zdrowia zwierząt, towarzyszące przesyłkom żywego drobiu, jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt z Włoch, zawierają następującą informację: "Warunki zdrowotne zwierząt z tej przesyłki są zgodne z decyzją Komisji 2005/926/WE".
Artykuł 8
Ograniczenia dotyczące wysyłania i specjalnego znakowania mięsa z drobiu
1.
Świeże mięso z drobiu, o którym mowa w art. 2, jest znakowane zgodnie z ust. 2 i nie jest wysyłane z Włoch, jeśli pochodzi z:
a) drobiu pochodzącego z gospodarstw znajdujących się w strefie ochronnej ustalonej zgodnie z warunkami określonymi w programie szczepień;
b) drobiu szczepionego przeciwko ptasiej grypie;
c) drobiu ze stad drobiu zakażonego wirusem ptasiej grypy, przeznaczonych do uboju pod kontrolą urzędową zgodnie z programem szczepień.
2.
Świeże mięso z drobiu, o którym mowa w ust. 1, otrzymuje specjalny znak zdrowia lub znak identyfikacyjny, którego nie należy mylić ze znakiem zdrowia określonym w rozdziale XII załącznika I do dyrektywy Rady 71/118/EWG [7] i który w szczególności nie może być owalny.
Znak ten zawiera numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa, lecz nie zawiera skrótu WE.
Artykuł 9
Odstępstwo od ograniczeń dotyczących wysyłania świeżego mięsa z drobiu
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2, świeże mięso pochodzące z indyków i kurcząt szczepionych przeciw ptasiej grypie przy użyciu szczepionki heterologicznego szczepu wirusa podtypu H7N1 i H5N9 może być wysyłane z Włoch, pod warunkiem że mięso pochodzi z indyków i kurcząt, które:
a) pochodzą ze stad poddawanych regularnym kontrolom i badaniom na obecność ptasiej grypy, z wynikiem negatywnym, ze szczególnym uwzględnieniem ptaków wskaźnikowych;
b) pochodzą ze stad poddawanych klinicznym kontrolom przeprowadzonym przez urzędowego lekarza weterynarii w ciągu 48 godzin przed załadunkiem, ze szczególnym uwzględnieniem ptaków wskaźnikowych;
c) pochodzą ze stad poddawanych serologicznym badaniom na obecność ptasiej grypy w krajowym laboratorium ds. ptasiej grypy, z wynikiem negatywnym, z zastosowaniem procedury pobierania próbek i badania określonej w załączniku II do niniejszej decyzji;
d) pochodzą ze stad poddawanych badaniom na obecność ptasiej grypy, z wynikiem negatywnym, przy użyciu testów, o których mowa w art. 4 ust. 2;
e) są trzymane oddzielnie od innych stad, które nie spełniają warunków niniejszego artykułu;
f) są wysłane bezpośrednio do ubojni i poddane ubojowi natychmiast po przywozie.
Artykuł 10
Świadectwa zdrowia świeżego mięsa z indyków i kurcząt
Świeżemu mięsu z indyków i kurcząt spełniającemu warunki określone w art. 9 towarzyszy świadectwo zdrowia zgodne ze wzorem ustanowionym w załączniku VI do dyrektywy 71/118/EWG, które w pkt IV lit. a) zawiera następujące oświadczenie urzędowego lekarza weterynarii:
"Mięso z indyka/mięso z kurcząt [8] opisane powyżej spełnia wymogi decyzji Komisji 2005/926/WE.
Artykuł 11
Mycie i dezynfekcja opakowań i środków transportu
Włochy zapewniają, że na obszarze objętym szczepieniami wymienionym w załączniku I:
a) do gromadzenia, przechowywania i transportu jaj wylęgowych i jednodniowych kurcząt stosowany jest jedynie jednorazowy materiał do opakowań lub materiał, który może zostać skutecznie oczyszczony i zdezynfekowany;
b) wszystkie środki transportu stosowane do przewozu żywego drobiu, jaj wylęgowych, jednodniowych kurcząt, świeżego mięsa z drobiu i pasz dla drobiu są bezpośrednio przed i po każdym transporcie oczyszczone i zdezynfekowane środkami odkażającymi w sposób zatwierdzony przez właściwy organ.
Artykuł 12
Sprawozdawczość
W ciągu sześciu miesięcy od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszej decyzji, a następnie w sześciomiesięcznych odstępach Włochy przedkładają Komisji sprawozdanie zawierające informacje na temat skuteczności programu szczepień.
Artykuł 13
Uchylenie
Uchyla się decyzję 2004/666/WE.
Artykuł 14
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dziesiątego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 15
Adresaci
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady 2005/927/WPZiB
z dnia 21 grudnia 2005 r.
wprowadzająca w życie wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB [1], w szczególności jego art. 2, w związku z art. 23 ust. 2 tiret drugie Traktatu o Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2004/694/WPZiB Rada przyjęła środki w celu zamrożenia wszystkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do osób fizycznych, które zostały postawione w stan oskarżenia przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii (MTKJ).
(2) W dniu 6 października 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/689/WPZiB przedłużające wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB i zmieniające wykaz znajdujący się w Załączniku.
(3) Po przeniesieniu pana Ante GOTOVINY (Ante GOTOVINA) do aresztu MTKJ, jego nazwisko powinno zostać usunięte z wykazu.
(4) Wykaz znajdujący się w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wykaz osób znajdujący się w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 2005 r.
w sprawie harmonizacji zakresu częstotliwości 169,4-169,8125 MHz we Wspólnocie
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5503)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/928/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki widma radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [1], w szczególności jej art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 90/544/EWG z dnia 9 października 1990 r. w sprawie zakresów częstotliwości wyznaczonych dla skoordynowanego wprowadzenia paneuropejskiego lądowego publicznego radiowego systemu przywoławczego we Wspólnocie (tzw. dyrektywa ERMES) [2] została uchylona w dniu 27 grudnia 2005 r. dyrektywą 2005/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
Dyrektywa ta nałożyła na Państwa Członkowskie obowiązek wyznaczenia czterech kanałów w zakresie częstotliwości radiowych 169,4 do 169,8 MHz dla paneuropejskiego lądowego publicznego radiowego systemu przywoławczego (dalej zwanego "ERMES") i umożliwienia jak najszybszego zajęcia przez usługi związane z ERMES całego zakresu 169,4 do 169,8 MHz, w zależności od zapotrzebowania rynku.
(2) Wykorzystanie zakresu 169,4 do 169,8 MHz przez ERMES we Wspólnocie zmalało zdecydowanie lub nawet całkiem ustało, na skutek czego ten zakres nie jest obecnie efektywnie wykorzystywany przez ERMES, a mogłby zostać lepiej wykorzystany spełniając inne potrzeby polityki Wspólnoty.
(3) Na mocy art. 4 ust. 2 decyzji o spektrum radiowym Komisja udzieliła w dniu 7 lipca 2003 r. mandatu Europejskiej Konferencji Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (dalej zwanej "CEPT") do zebrania informacji na temat obecnych i przyszłych możliwych zastosowań zakresu 169,4 do 169,8 MHz, określenia alternatywnych opcji wykorzystania tego zakresu, szczególnie takich, które nie są związane wyłącznie z tradycyjną łącznością elektroniczną.
Poproszono CEPT o ocenę, dla każdego możliwego zastosowania, współistnienia różnych zastosowań i możliwości wykorzystywania alternatywnych zakresów częstotliwości, zgodnie z zasadami dyrektywy ramowej.
Zakres częstotliwości radiowych, który jest już częściowo zharmonizowany, jest odpowiedni dla niektórych zastosowań związanych z ustanowieniem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego w kilku obszarach polityki Wspólnoty, spośród których niektóre mogą służyć osobom niepełnosprawnym lub wspomagać współpracę w dziedzinach wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w Unii Europejskiej.
(4) Artykuł 8 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [4] nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek działania na rzecz interesów obywateli Unii Europejskiej poprzez m.in. zajmowanie się potrzebami określonych grup społecznych, w szczególności osób z upośledzeniem słuchu i osób wymagających pomocy w nagłych przypadkach.
(5) Na podstawie badań technicznych i zebranych informacji, CEPT potwierdziła, że mimo przyjęcia dyrektywy 90/544/EWG wykorzystanie tego zakresu częstotliwości radiowych przez ERMES pozostaje na bardzo ograniczonym poziomie i że zapotrzebowanie na usługi systemów przesyłania wiadomości drogą radiową lub systemów przywoławcze w Europie zmieniło się, ponieważ ich funkcje zostały przejęte przez inne technologie, takie jak systemy krótkich wiadomości tekstowych (SMS) poprzez GSM.
(6) Należy zatem zmienić we Wspólnocie przeznaczenie części zakresu częstotliwości 169,4 do 169,8 MHz dla ERMES, w celu zapewnienia bardziej efektywnego wykorzystania tego zakresu częstotliwości, zachowując jednak jego zharmonizowany charakter.
(7) Zgodnie z mandatem, CEPT opracowała nowy plan częstotliwości i plan aranżacji kanałów umożliwiający współużytkowanie zakresu częstotliwości 169,4 do 169,8125 MHz przez sześć typów preferowanych zastosowań w celu wypełniania potrzeb różnych obszarów polityki Wspólnoty.
Potrzeby te obejmują pomoc poprzez wykorzystanie aparatów słuchowych przez osoby cierpiące na upośledzenie słuchu, dla których zharmonizowane pasmo częstotliwości we Wspólnocie poprawiłoby warunki podróżowania pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz obniżyło ceny sprzętu poprzez ekonomie skali; rozwój rynku wewnętrznego w zakresie systemów alarmowych pomocy socjalnej, które pozwalają osobom starszym lub niepełnosprawnym wysyłanie sygnałów alarmowych wzywających pomoc; urządzenia śledzące i odszukujące, które pomagałyby w śledzeniu i odzyskiwaniu skradzionych towarów w całej Wspólnocie; systemy odczytu liczników wykorzystywane przez przedsiębiorstwa użyteczności publicznej zaopatrywania w wodę i prąd; oraz istniejące systemy przywoławcze, takie jak ERMES, jak również prywatne systemy radiowej łączności ruchomej (PMR) do zastosowań tymczasowych, wspomagające obsługę szczególnych doraźnych wydarzeń trwających od kilku dni do kilku miesięcy.
(8) Wyniki uzyskane w ramach mandatu CEPT, które Komisja uważa za zadowalające, powinny być możliwe do zastosowania we Wspólnocie i wdrożone w Państwach Członkowskich.
Aktualne licencje na ERMES i/lub PMR, które nie są zgodne z nowym planem częstotliwości i nowym planem aranżacji kanałów, należy pozostawić bez zmian aż do wygaśnięcia ich ważności lub do momentu, kiedy zastosowania ERMES i/lub PMR będą mogły być przeniesione do odpowiednich zakresów częstotliwości bez nadmiernych obciążeń.
(9) Umożliwiając dostęp do widma częstotliwości radiowych, należy zastosować możliwie najmniej uciążliwy system licencjonowania, zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) [5], łącznie z rezygnacją z przyznawania indywidualnych praw użytkowania.
(10) Nie podważając faktu, że potrzeby widmowe określonych polityk mogą wymagać wyznaczenia częstotliwości do wyłącznego wykorzystania, zwykle właściwe jest proponowanie jak najogólniejszych przeznaczeń zakresów częstotliwości radiowych, tak aby sterować ich wykorzystaniem wyłącznie poprzez określanie konkretnych ograniczeń w warunkach ich wykorzystania, takich jak aktywność nadajnika lub poziomy mocy oraz zapewnić – poprzez zharmonizowane normy zgodne z dyrektywą 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności [6] – aby sprzęt działający w przeznaczonym widmie częstotliwości radiowych w minimalnym stopniu wykorzystywał widmo radiowe dla uniknięcia szkodliwych zakłóceń.
(11) Koordynacja kanałów pomiędzy krajami sąsiadującymi w części zakresu 169,4 – 169,8125 MHz przeznaczonej dla urządzeń dużej mocy zostanie zapewniona przez umowy dwu- i wielostronne.
(12) Aby zapewnić efektywne wykorzystanie zakresu 169,4 – 169,8125 MHz również w dłuższej perspektywie czasowej, administracje powinny kontynuować badania mogące zwiększyć efektywność, w szczególności możliwość wykorzystania określonego pasma ochronnego.
(13) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Spektrum Radiowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Przedmiotem niniejszej decyzji jest harmonizacja we Wspólnocie warunków dostępności i efektywnego wykorzystania zakresu częstotliwości radiowych 169,4 – 169,8125 MHz.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji:
a) "aparat słuchowy" oznacza system łączności radiowej, który zwykle obejmuje jeden lub więcej nadajników radiowych i jeden lub więcej odbiorników radiowych pozwalający osobom cierpiącym na upośledzenie słuchu zwiększyć ich zdolność słyszenia;
b) "system alarmowy pomocy socjalnej" oznacza niezawodny system i sieć łączności radiowej obejmujące sprzęt przenośny, który umożliwia osobie znajdującej się w niebezpieczeństwie w ograniczonej przestrzeni uruchomienie wezwania pomocy za pomocą prostej czynności;
c) "system odczytu liczników" oznacza system, który pozwala na zdalną kontrolę stanu, pomiary i serwisowanie przy użyciu urządzeń łączności radiowej;
d) "system śledzenia i odszukiwania mienia" oznacza system, który umożliwia śledzenie i odszukiwanie towarów, prowadząc do ich odzyskania, składający się zwykle z nadajnika radiowego umieszczonego na przedmiocie, który ma być chroniony oraz odbiornika; może on także obejmować alarm;
e) "system przywoławczy" oznacza system umożliwiający łączność radiową w jedną stronę pomiędzy nadawcą i odbiorcą, wykorzystujący stację bazową i odbiornik ruchomy;
f) "prywatna radiowa łączność ruchoma (PMR)" oznacza usługę naziemnej łączności ruchomej wykorzystującą na poziomie urządzenia końcowego tryb pracy simpleks, pół-dupleks lub pełny dupleks, zapewniającą łączność zamkniętej grupie użytkowników.
Artykuł 3
Zastosowania zharmonizowane
1.
Zakres 169,4 – 169,8125 MHz dzieli się na część dla małej mocy i część dla dużej mocy.
Plan częstotliwości i plan aranżacji kanałów zakresu jest określony w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Część zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla małej mocy przeznacza się dla następujących preferowanych zastosowań:
a) wyłączne użytkowanie aparatów słuchowych;
b) wyłączne użytkowanie systemów alarmowych pomocy socjalnej;
c) użytkowanie bez wyłączności systemów odczytu liczników;
d) użytkowanie bez wyłączności nadajników małej mocy wykorzystywanych w systemach śledzenia i odszukiwania mienia.
3.
Część zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla wysokiej mocy przeznacza się dla następujących preferowanych zastosowań:
a) nadajników dużej mocy wykorzystywanych w systemach śledzenia;
b) istniejących systemów przywoławczych lub systemów przywoławczych przenoszonych z innych kanałów zakresu częstotliwości.
4.
Alternatywne zastosowania dla zakresu 169,4 – 169,8125 MHz mogą być wdrażane pod warunkiem, że nie ograniczają zharmonizowanego wdrażania zastosowań preferencyjnych.
Tymi alternatywnymi zastosowaniami są:
a) aparaty słuchowe użytkowane bez wyłączności w części pasma dla małej mocy;
b) urządzenia śledzące, przywoławcze, do zastosowań tymczasowych lub prywatna radiowa łączność ruchoma na szczeblu krajowym, w części zakresu dla dużej mocy.
5.
Maksymalną moc promieniowywaną w części zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla małej mocy ogranicza się do 0,5 W skutecznej mocy promieniowywania (e.r.p.).
Maksymalną aktywność nadajnika dla systemów odczytu liczników oraz śledzenia w części zakresu 169,4 – 169,8125 MHz dla małej mocy ustala się na odpowiednio < 10 % i < 1 %.
6.
Wykorzystanie zakresu 169,4 – 169,8125 MHz przez systemy przywoławcze i prywatną radiową łączność ruchomą, na które wydano licencje obowiązujące w dniu notyfikowania niniejszej decyzji i które nie są zgodne z art. 3 ust. 1 do 5, może być kontynuowane do czasu utraty ważności przez wspomniane wyżej licencje.
Artykuł 4
Wejście w życie art. 3
Artykuł 3 wchodzi w życie z dniem 27 grudnia 2005 r.
Artykuł 5
Przeglądy
Państwa Członkowskie dokonują stałych przeglądów wykorzystania zakresu 169,4 – 169,8125 MHz w celu zapewnienia jego efektywnego wykorzystania i informują Komisję o wynikach.
Artykuł 6
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Korei zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
(2005/929/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 marca 2004 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach dyrektyw negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Korei zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994.
W związku z tym, wspomniane porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Korei zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w odniesieniu do wycofania szczególnych koncesji w związku z wycofaniem harmonogramów Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty [1].
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
zwalniająca Finlandię i Szwecję z obowiązku stosowania dyrektywy Rady 68/193/EWG w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5469)
(Jedynie teksty w językach fińskim i szwedzkim są autentyczne)
(2005/931/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli [1], w szczególności jej art. 18a,
uwzględniając wnioski złożone przez Finlandię i Szwecję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 68/193/EWG określa pewne przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu materiału do rozmnażania winorośli.
Wymieniona dyrektywa stanowi również, że z zastrzeżeniem spełnienia niektórych warunków, Państwa Członkowskie mogą być całkowicie lub częściowo zwolnione z obowiązku stosowania niniejszej dyrektywy.
(2) Materiał do rozmnażania winorośli w normalnych warunkach nie rozmnaża się i nie jest wprowadzany do obrotu w Finlandii i Szwecji.
Ponadto uprawy winorośli mają minimalne znaczenie gospodarcze w wyżej wymienionych krajach.
(3) Tak długo jak warunki te będą spełnione właściwe Państwa Członkowskie powinny być zwolnione z obowiązku stosowania przepisu dyrektywy 68/193/EWG dotyczącego przedmiotowego materiału.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Finlandię i Szwecję zwalnia się z obowiązku stosowania dyrektywy 68/193/EWG z wyjątkiem art. 12 ust. 1 oraz art. 12a.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG w odniesieniu do uaktualnienia wzorów świadectw zdrowia dotyczących owiec i kóz
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5506)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/932/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], w szczególności jej art. 14 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wzory świadectw zdrowia stosowane w wewnątrzwspólnotowym handlu owcami i kozami przeznaczonymi do uboju, tuczu i hodowli określają odpowiednio wzory I, II i III zawarte w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG.
(2) Państwa Członkowskie, w których urzędowy lekarz weterynarii nie był w stanie zagwarantować przestrzegania wymogów w zakresie przetrzymywania i transportu napotkały na problemy związane ze świadectwami; informacje te znane były tylko hodowcy.
(3) Świadectwa zdrowia powinny wskazywać, że certyfikacja dotycząca wymogów w zakresie przetrzymywania i transportu opiera się na oświadczeniu hodowcy lub analizie danych przechowywanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 oraz dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG [2] ustanawiającym system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/68/EWG.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik E do dyrektywy 91/68/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 15 lutego 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
zmieniająca po raz drugi decyzję 2005/693/WE dotyczącą niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w Rosji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5563)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/933/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], w szczególności jej art. 22 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ptasia grypa jest zakaźną chorobą wirusową drobiu i ptaków, powodującą śmiertelność i zaburzenia, które w szybkim czasie mogą osiągnąć rozmiary epidemii i spowodować poważne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ludzi oraz znacznie obniżyć opłacalność hodowli drobiu.
(2) Decyzja Komisji 2005/693/WE z dnia 6 października 2005 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do ptasiej grypy w Rosji [3] została przyjęta w związku z wystąpieniem ogniska ptasiej grypy w Rosji.
Wspomnianą decyzją 2005/693/WE wstrzymuje się przywóz ptaków innych niż drób, nieprzetworzonych piór i nieprzetworzonych części piór z regionów Rosji, które wymieniono w załączniku I do wspomnianej decyzji.
(3) Ogniska ptasiej grypy nadal występują w niektórych częściach Rosji i konieczne jest zatem przedłużenie środków przewidzianych w decyzji 2005/693/WE.
Jednakże decyzja ta może zostać poddana przeglądowi przed datą wygaśnięcia w zależności od informacji dostarczonych przez właściwe organy weterynaryjne Rosji.
(4) Wszystkie ogniska znajdujące się w europejskiej części Rosji wystąpiły w centralnym regionie i żadne ognisko nie wystąpiło w północnych regionach.
Zatem nie jest już konieczne dalsze zawieszenie przywozu nieprzetworzonych piór i części piór pochodzących z tych regionów.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/693/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2005/693/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 wyrazy " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się wyrazami " 31 marca 2006 r.";
2) załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują natychmiastowe środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji, a następnie podają je do wiadomości publicznej.
Informują o tym niezwłocznie Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzje 2004/696/WE i 2004/863/WE w odniesieniu do ponownego rozdzielenia wkładu finansowego Wspólnoty w programy zwalczania i monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) w Państwach Członkowskich w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5564)
(2005/934/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 24 ust. 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2004/696/WE z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wykazu programów zwalczania i monitorowania niektórych TSE kwalifikujących się do udziału finansowego Wspólnoty w 2005 r. [2] zawiera wykaz programów zwalczania i monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) przedstawionych Komisji przez Państwa Członkowskie i kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w 2005 r.
Wspomniana decyzja określa także proponowany poziom oraz maksymalną kwotę wkładu dla każdego programu.
(2) Decyzja Komisji 2004/863/WE z dnia 30 listopada 2004 r., zatwierdzająca programy zwalczania i monitorowania TSE na rok 2005 niektórych Państw Członkowskich oraz ustalająca wysokość wkładu finansowego Wspólnoty [3], zatwierdza programy wymienione w decyzji 2004/696/WE oraz ustala maksymalne kwoty wkładu finansowego Wspólnoty.
(3) Decyzja 2004/863/WE stanowi również, że Państwa Członkowskie przekazują Komisji co miesiąc sprawozdania dotyczące przebiegu realizacji programów monitorowania TSE oraz poniesionych kosztów.
Analiza tych sprawozdań wskazuje, że niektóre Państwa Członkowskie nie wykorzystają w całości środków przyznanych im na 2005 r., podczas gdy inne wydadzą więcej niż wynosi kwota, która została im przyznana.
(4) Należy zatem odpowiednio dostosować wkład finansowy Wspólnoty do niektórych z tych programów.
Należy dokonać ponownego rozdzielenia funduszy, przenosząc środki z programów realizowanych przez Państwa Członkowskie, które nie wykorzystują w pełni przyznanych im kwot, na rzecz tych, które kwoty te przekraczają.
Rozdzielenie to powinno opierać się na najświeższych informacjach dotyczących wydatków rzeczywiście poniesionych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzje 2004/696/WE i 2004/863/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki do decyzji 2004/696/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
W decyzji 2004/863/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 ust. 2 kwota "8846000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "8536000 EUR";
2) w art. 10 ust. 2 kwota "8677000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "8397000 EUR";
3) w art. 11 ust. 2 kwota "353000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "503000 EUR";
4) w art. 16 ust. 2 kwota "4510000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "4840000 EUR";
5) w art. 18 ust. 2 kwota "1480000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "1540000 EUR";
6) w art. 21 ust. 2 kwota "313000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "363000 EUR";
7) w art. 24 ust. 2 kwota "250000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "100000 EUR";
8) w art. 25 ust. 2 kwota "2500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "3350000 EUR";
9) w art. 26 ust. 2 kwota "200000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "80000 EUR";
10) w art. 28 ust. 2 kwota "25000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "20000 EUR";
11) w art. 29 ust. 2 kwota "150000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "20000 EUR";
12) w art. 31 ust. 2 kwota "500000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "310000 EUR";
13) w art. 35 ust. 2 kwota "150000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "30000 EUR";
14) w art. 36 ust. 2 kwota "450000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "460000 EUR";
15) w art. 37 ust. 2 kwota "10000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "25000 EUR";
16) w art. 38 ust. 2 kwota "975000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "845000 EUR";
17) w art. 39 ust. 2 kwota "25000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "10000 EUR";
18) w art. 41 ust. 2 kwota "25000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "10000 EUR";
19) w art. 45 ust. 2 kwota "20000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "120000 EUR";
20) w art. 49 ust. 2 kwota "1555000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "865000 EUR";
21) w art. 50 ust. 2 kwota "9525000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "9035000 EUR";
22) w art. 51 ust. 2 kwota "1300000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "2400000 EUR";
23) w art. 54 ust. 2 kwota "5565000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "5075000 EUR";
24) w art. 58 ust. 2 kwota "5000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "55000 EUR";
25) w art. 59 ust. 2 kwota "575000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "755000 EUR";
26) w art. 61 ust. 2 kwota "695000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "915000 EUR";
27) w art. 64 ust. 2 kwota "5000 EUR" zostaje zastąpiona kwotą "25000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 22 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2005/237/WE w odniesieniu do pomocy finansowej Wspólnoty na funkcjonowanie wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. ptasiej grypy w 2005 r.
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5617)
(Jedynie tekst w języku angielskim jest autentyczny)
(2005/935/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 28 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [2] określa wspólnotowe środki kontroli stosowane w przypadku pojawienia się ogniska ptasiej grypy u drobiu.
Przewiduje ona również wyznaczenie krajowych laboratoriów referencyjnych ds. ptasiej grypy oraz wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. ptasiej grypy.
(2) Decyzją Komisji 2005/237/WE z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie pomocy finansowej Wspólnoty na funkcjonowanie niektórych laboratoriów referencyjnych w dziedzinie zdrowia zwierząt i żywych zwierząt w 2005 r. [3] przyznano pomoc finansową Wspólnoty wspólnotowemu laboratorium referencyjnemu ds. ptasiej grypy wyznaczonemu w dyrektywie 92/40/EWG.
(3) Ze względu na rozwój w ostatnim okresie sytuacji w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do ptasiej grypy we Wspólnocie i w państwach trzecich we wspólnotowym laboratorium referencyjnym ds. ptasiej grypy znacznie zwiększyło się obłożenie pracą w zakresie tej choroby.
Jest to głównie spowodowane potrzebą scharakteryzowania wirusów przesłanych do laboratorium oraz produkcją i aktualizacją stosowanej gamy odczynników i zapewnienia ich dystrybucji.
(4) Ponadto wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. ptasiej grypy odgrywa kluczową rolę we wspieraniu jednostek diagnostycznych w ramach krajowych laboratoriów referencyjnych.
(5) Funkcje i obowiązki w ramach programu prac zatwierdzonego na 2005 r. obejmują powiększony wachlarz dostępnych metod diagnostycznych, jak np. zatwierdzanie nowych technik i metodologii diagnostyki molekularnej, opracowywanie norm i przeprowadzanie badań międzylaboratoryjnych, co pociąga za sobą zwiększenie działalności wspólnotowego laboratorium referencyjnego ds. ptasiej grypy.
(6) Komisja przeanalizowała najświeższe informacje dotyczące wydatków niezbędnych w 2005 r. dostarczone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne ds. ptasiej grypy.
Uwzględniając te informacje, należy odpowiednio dostosować wkład finansowy Wspólnoty na rzecz wspomnianego laboratorium; stosowne jest zatem przyznanie mu dodatkowego finansowania w 2005 r.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2005/237/WE.
(8) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 decyzji 2005/237/WE sumę "135000 EUR" zastępuje się sumą "285000 EUR".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Decyzja Rady
z dnia 8 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania Protokołu ustalającego, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli
(2005/937/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 wraz z art. 300 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Seszele przeprowadziły negocjacje w celu ustalenia zmian lub uzupełnień, które należy wprowadzić w Protokole załączonym do Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli [1] na koniec okresu stosowania obowiązującego Protokołu.
(2) W wyniku negocjacji nowy Protokół został parafowany dnia 23 września 2004 r.
(3) Zgodnie z tym Protokołem rybacy ze Wspólnoty korzystają z wielkości dopuszczalnych połowów na wodach podlegających władzy lub jurysdykcji Republiki Seszeli w okresie od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r.
(4) W celu zagwarantowania ciągłości działań połowowych statków Wspólnoty konieczne jest, aby przedmiotowy Protokół został jak najszybciej zatwierdzony.
W związku z tym obie strony parafowały Umowę w formie wymiany listów przewidującą tymczasowe stosowanie parafowanego protokołu od dnia 18 stycznia 2005 r.
Umowę w formie wymiany listów należy podpisać, z zastrzeżeniem jej ostatecznego zawarcia przez Radę.
(5) Istotne jest określenie klucza, według którego ma nastąpić podział dopuszczalnych połowów pomiędzy Państwa Członkowskie na podstawie tradycyjnego podziału wielkości dopuszczalnych połowów w ramach umowy w sprawie połowów,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania protokołu ustalającego, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy w formie wymiany listów oraz tekst protokołu jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów, ustalone w Protokole, są rozdzielane między Państwa Członkowskie według następującego klucza:
sejnery do połowu tuńczyka: _BAR_ Hiszpania: Francja : Włochy: _BAR_ 17 statków, 22 statki, 1 statek, _BAR_
taklowce powierzchniowe: _BAR_ Hiszpania: Francja: Portugalia: _BAR_ 2 statki, 5 statków, 5 statków. _BAR_
Jeżeli wnioski o licencje połowowe z tych Państw Członkowskich nie wyczerpują wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w Protokole, Komisja może rozważyć wnioski o licencje połowowe z każdego innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do podpisania Umowy w formie wymiany listów ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 8 grudnia 2005 r.
w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów
(2005/938/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota jest uprawniona do przyjmowania środków w zakresie ochrony zasobów połowowych i zarządzania nimi, a także do zawierania umów z państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi.
(2) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, która wymaga od wszystkich członków społeczności międzynarodowej współpracy w zakresie ochrony i gospodarowania zasobami biologicznymi mórz.
(3) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Porozumienia w sprawie implementacji Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszącego się do ochrony i zarządzania osiadłymi i daleko migrującymi stadami ryb.
(4) W lutym 1998 r., na 35. konferencji międzyrządowej w sprawie ochrony tuńczyków i delfinów we wschodniej części Oceanu Spokojnego, przyjęto Porozumienie w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów (zwane dalej "Porozumieniem").
Porozumienie to zostało podpisane w Waszyngtonie w dniu 21 maja 1998 r. i weszło w życie 15 lutego 1999 r.
(5) Obecnie Umawiającymi się Stronami Porozumienia jest 15 państw: Boliwia, Ekwador, Gwatemala, Hiszpania, Honduras, Kolumbia, Kostaryka, Meksyk, Nikaragua, Panama, Peru, Salwador, Stany Zjednoczone, Vanuatu i Wenezuela.
(6) Cele Porozumienia obejmują postępujące zmniejszenie przypadkowej śmiertelności delfinów w związku z połowami tuńczyków okrężnicami we wschodniej części Oceanu Spokojnego do poziomu zbliżonego do zera, poprzez określanie limitów rocznych oraz długoterminowe trwałe zachowanie stad tuńczyków na obszarze objętym Porozumieniem.
(7) Wspólnota uznaje znaczenie Porozumienia w zakresie ochrony zrównoważonego rybołówstwa jako sposobu zagwarantowania ekologicznego zachowania innych gatunków, w szczególności delfinów.
(8) Rybacy Wspólnoty poławiają tuńczyki na obszarze objętym Porozumieniem i w interesie Wspólnoty leży odgrywanie efektywnej roli w realizacji Porozumienia.
(9) W tym celu Wspólnota podpisała [2] Porozumienie i zdecydowała o jego tymczasowym stosowaniu [3] do czasu zakończenia wymaganych procedur związanych z jej oficjalnym przystąpieniem do Międzyamerykańskiej Komisji ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC).
(10) Na mocy art. XIV Porozumienia, IATTC pełni istotną rolę w koordynowaniu realizacji Porozumienia i w tym celu zostanie przyjętych wiele środków w ramach IATTC.
(11) Równocześnie Królestwo Hiszpanii zostało upoważnione do tymczasowego przystąpienia [4] do Konwencji ustanawiającej IATTC.
(12) Królestwo Hiszpanii przystąpiło do IATTC w czerwcu 2003 r.
(13) Oficjalne przystąpienie Wspólnoty do IATTC nastąpi po wejściu w życie Konwencji dotyczącej wzmocnienia IATTC ustanowionej w 1949 r. poprzez Konwencję zawartą pomiędzy Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Republiką Kostaryki (Konwencja z Antigui), której sygnatariuszem jest Wspólnota [5].
(14) Do momentu wejścia w życie Konwencji z Antigui, efektywny udział Wspólnoty w pracach IATTC oraz w działalności i środkach podjętych na mocy Porozumienia jest zapewniony poprzez to, iż członkiem IATTC jest w imieniu Wspólnoty Królestwo Hiszpanii.
(15) Obecnie Wspólnota jest gotowa do zatwierdzenia Porozumienia oraz do przyjęcia pełnej odpowiedzialności i obowiązków wynikających zarówno z Porozumienia jak i Konwencji ustanawiającej IATTC,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów.
Tekst Porozumienia zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia dokumentu zatwierdzającego Rządowi Stanów Zjednoczonych jako depozytariuszowi Porozumienia, zgodnie z jego art. XXXII.
Decyzja Komisji
z dnia 1 października 2003 r.
w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Jahnke Stahlbau GmbH, Halle
(notyfikowana jako dokument nr C(2003) 3375)
(Jedynie tekst w języku niemieckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/940/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi wyżej artykułami [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) W piśmie z dnia 30 grudnia 1999 r. Niemcy poinformowały Komisję o różnych środkach pomocy przyznanych na rzecz Jahnke Stahlbau GmbH, Halle (zwanego dalej Jahnke).
Sprawa została zarejestrowana pod numerem NN 9/2000.
(2) W piśmie z dnia 2 marca 2001 r. Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE względem wspomnianej pomocy oraz zgłoszonej sprzedaży aktywów.
Decyzja Komisji została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [2].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag odnośnie do przedmiotowej pomocy.
(3) Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [3] Komisja zwróciła się do Niemiec z wnioskiem o przedstawienie wszystkich niezbędnych informacji umożliwiających sprawdzenie, czy kredyt konsolidacyjny kraju związkowego Saksonii-Anhalt został przyznany zgodnie z zatwierdzonym programem pomocy.
(4) Komisja nie otrzymała żadnych uwag od innych zainteresowanych stron.
(5) Niemcy przedstawiły swoje uwagi odnośnie do wszczęcia postępowania w dniach 17 maja 2001 r., 22 listopada 2002 r. oraz 17 stycznia 2003 r.
(6) W dniu 17 stycznia 2003 r. Niemcy poinformowały Komisję, że Jahnke złożyło wniosek o ogłoszenie niewypłacalności, natomiast w dniu 31 lipca 2003 r., że w lutym 2003 r. rozpoczęto postępowanie dotyczące niewypłacalności.
II.
OPIS
(7) Przedsiębiorstwo konstrukcji stalowych Jahnke znajduje się w Halle, w kraju związkowym Saksonia-Anhalt, który jest regionem kwalifikującym się do pomocy zgodnie z art. 87 ust. 3 Traktatu WE.
1.
Kontekst
(8) Jahnke zostało utworzone w dniu 12 listopada 1999 r. przez pana Bernda Jahnke, dyrektora naczelnego przedsiębiorstwa konstrukcji stalowych Jahnke Stahlbau GmbH Lenzen (zwanego dalej Jahnke Lenzen) w celu umożliwienia przejęcia aktywów przedsiębiorstwa HAMESTA Steel GmbH (zwanego dalej HAMESTA), które w maju 1999 r. ogłosiło upadłość.
HAMESTA było przedsiębiorstwem–następcą firmy Hallische Metall- und Stahlbau GmbH i.Gv, która od 1998 r. była w stanie upadłości.
Hallische Metall- und Stahlbau GmbH została sprywatyzowana przez Urząd Powierniczy na rzecz Thuringia AG w 1995 r.
Z tym wiązało się przyznanie legalnej pomocy w wysokości około 37 mln EUR.
(9) W listopadzie 1999 r. syndyk masy upadłościowej przedsiębiorstwa HAMESTA poinformował pana Jahnke, że będzie on mógł sprzedać aktywa tej firmy jedynie za zgodą zgromadzenia wierzycieli.
Mając na względzie późniejszą sprzedaż, syndyk obiecał, że Jahnke mogłoby korzystać z aktywów za miesięczną opłatą w wysokości około 13000 EUR, płatną począwszy od 1 stycznia 2000 r.
(10) W dniu 3 lutego 2001 r. powstał projekt porozumienia w sprawie przejęcia pomiędzy syndykiem masy upadłościowej i panem Jahnke, zgodnie z którym inwestor miał nabyć aktywa za przewidywaną cenę sprzedaży w wysokości około 2,5 mln EUR.
Jednak w międzyczasie zgromadzenie wierzycieli podjęło decyzję o zawieszeniu wykonania porozumienia w sprawie przejęcia, a zamiast tego postanowiło sprzedać aktywa na aukcji.
Tym samym porozumienie w sprawie przejęcia nie zostało zatwierdzone i nie ma mocy prawnej.
(11) W maju 2000 r. syndyk masy upadłościowej i pan Jahnke podpisali nowe porozumienie w sprawie dzierżawy, zgodnie z warunkami którego miesięczny czynsz wynosi około 11300 EUR, jest ono bezterminowe, a okres wypowiedzenia wynosi 6 miesięcy ze skutkiem na koniec roku.
(12) W listopadzie 2002 r. Komisja poinformowała Niemcy, że Jahnke w celu nabycia aktywów powzięło zamiar przejęcia praw z hipoteki od dwóch wierzycieli przedsiębiorstwa HAMESTA, aby zabezpieczyć swoją pozycję nabywcy.
W tym celu Jahnke zawarło porozumienie z obydwoma wierzycielami w sprawie przejęcia praw z hipoteki za cenę 1,54 mln EUR.
(13) Zgodnie z twierdzeniem Niemiec nie doszło do aukcji aktywów przedsiębiorstwa HAMESTA.
Jahnke w dalszym ciągu jest przedmiotem postępowania dotyczącego niewypłacalności.
Publiczna aukcja aktywów przedsiębiorstwa HAMESTA była pierwotnie przewidziana na rok 2002, jednak odbędzie się pod koniec 2003 r.
Postępowanie dotyczące niewypłacalności w sprawie Jahnke nie zostanie zakończone wcześniej niż w połowie 2004 r.
(14) W marcu 2001 r. Jahnke, zatrudniające około 80 pracowników, osiągnęło obroty w wysokości około 5 mln EUR (w roku 2000–około 2 mln EUR), zaś jego wynik na działalności operacyjnej wyniósł około 18000 EUR (w roku 2000–około 100000 EUR).
Jahnke Lenzen osiągnęło w 2001 r. obroty w wysokości 3,3 mln EUR (w roku 2000–około 4,4 mln EUR), zaś jego wynik na działalności operacyjnej wyniósł około 21000 EUR (w roku 2000–około 71000 EUR).
Jahnke Lenzen zatrudnia około 40 pracowników.
2.
Środki pomocy
(15) Szacunki kosztów i środków pieniężnych na restrukturyzację znacząco się zmieniły w porównaniu z informacjami uprzednio przedłożonymi Komisji w latach 1999 i 2000.
W piśmie z dnia 4 września 2000 r. przedstawiono następujące informacje dotyczące zapotrzebowania finansowego:
Zapotrzebowanie finansowe (w EUR) _BAR_ Pochodzenie środków pieniężnych w EUR (w zaokrągleniu) _BAR_
_BAR_ Środki własne inwestora _BAR_ Sparkasse Halle _BAR_ Kraj związkowy Saksonia-Anhalt _BAR_ Federalny Urząd ds. Zadań Szczególnych związanych ze Zjednoczeniem (niem. BvS) _BAR_
Cena nabycia: do 2,5 mln _BAR_ _BAR_ 20 % z 2,5 mln 500000 _BAR_ Gwarancja dla 80 % kredytu w wysokości 2 mln _BAR_ _BAR_
Aktywa/rachunek bieżący: 410000 _BAR_ Kapitał akcyjny: 260000 _BAR_ _BAR_ _BAR_ 150000 _BAR_
Finansowanie zleceń i koszty rozpoczęcia działalności: 670000 _BAR_ _BAR_ _BAR_ Kredytkonsolidacyjny 260000 _BAR_ 410000 _BAR_
Łącznie: 3,58 mln _BAR_ 260000 _BAR_ 500000 _BAR_ 2,26 mln _BAR_ 560000 _BAR_
Cena nabycia aktywów w wysokości do 2,5 mln EUR
(16) Cena nabycia aktywów miała zostać sfinansowana ze środków z kredytu bankowego w wysokości 2,5 mln EUR, z czego 80 % miała obejmować gwarancja udzielona przez kraj związkowy Saksonię-Anhalt.
Zabezpieczeniem pozostałych 20 % miały być prawa z hipoteki oraz majątek.
(17) Gwarancja kraju związkowego Saksonii-Anhalt miała zostać udzielona w ramach zatwierdzonego programu gwarancji [4].
Jednym z warunków tego programu jest spełnienie kryteriów wytycznych Komisji w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (zwanych dalej wytycznymi) [5].
(18) Niemcy twierdzą, że ani kredyt bankowy na nabycie aktywów, ani gwarancja nie zostały udzielone.
Finansowanie środków pomocy na rozpoczęcie działalności
(19) Na pokrycie kosztów rozpoczęcia działalności Jahnke musiało dysponować kapitałem obrotowym w wysokości 1,08 mln EUR, przede wszystkim na finansowanie zleceń oraz na swój kredyt w rachunku bieżącym.
W tym celu inwestor wniósł wkład w wysokości 260000 EUR, Federalny Instytut ds. Zadań Szczególnych związanych ze Zjednoczeniem (zwany dalej BvS) dwa kredyty w łącznej wysokości 560000 EUR oraz kraj związkowy Saksonia-Anhalt kredyt w wysokości 260000 EUR [6].
(20) Z zastrzeżeniem uzyskania zgody Komisji kredyty te miały zostać przekształcone na dotacje.
(21) Kapitał obrotowy był niezbędny do podjęcia środków konserwacyjnych, finansowania pośredniego, pokrycia zaległych roszczeń oraz finansowania zleceń.
Zgodnie ze stanowiskiem władz niemieckich w przemyśle konstrukcji stalowych przyjętą praktyką jest, że początkowo bank przejmuje gwarancję na około 10 % wartości zamówienia.
Po zakończeniu prac i dostarczeniu produktu klientowi przez okres dwóch do pięciu lat przysługuje roszczenie gwarancyjne w wysokości 5 %.
3.
Plan restrukturyzacji
(22) Zgodnie z twierdzeniem Niemiec wspomniany plan restrukturyzacji opiera się przede wszystkim na know-how inwestora, a także na wprowadzeniu skutecznej kontroli i usprawnieniu kierownictwa, redukcji wydatków administracyjnych, restrukturyzacji obszarów działalności oraz większym wykorzystaniu sieci dystrybucji przedsiębiorstwa Jahnke Lenzen.
Podano, że restrukturyzacja przewidziana jest na okres od dnia 1 grudnia 1999 r. do dnia 30 listopada 2002 r.
(23) Zgodnie z planem restrukturyzacji w 2000 r. obrót/wynik na działalności rocznej wynoszą odpowiednio około 8 mln/250000 EUR, w 2001 r. 9 mln/600000 EUR, a w 2002 r. 10 mln/600000 EUR.
W roku 2000 obrót/wynik na działalności rocznej wyniosły odpowiednio 2 mln/100000 EUR, natomiast w 2001 r. 5 mln/15000 EUR.
(24) Na plan restrukturyzacji składały się – zgodnie z informacjami pochodzącymi od Niemiec – środki opisane poniżej.
Kierownictwo i pracownicy
(25) Zgodnie z informacjami pochodzącymi od Niemiec jedną z przyczyn niewypłacalności przedsiębiorstwa HAMESTA był nieudolny sposób zarządzania.
HAMESTA zatrudniało zbyt wielu pracowników w sektorze operacyjnym i administracyjnym, co pociągnęło za sobą wysokie koszty i nieefektywne zarządzanie przedsiębiorstwem.
(26) Liczba pracowników została zredukowana do 80 osób, z których 45 to pracownicy w sektorze produkcyjnym.
Znacząco zmniejszono personel wchodzący w skład kierownictwa.
Oprócz personelu zatrudnionego na stałe niektóre zadania wykonywane poprzednio w przedsiębiorstwie zostaną przejęte przez dwóch zewnętrznych doradców, prawnika oraz doradcę przedsiębiorstwa.
Kontrola
(27) Zdaniem Niemiec sposób wykonywania zleceń przez przedsiębiorstwo HAMESTA był w przeszłości mało profesjonalny.
Popełniano zaniedbania, polegające na nieujmowaniu prac wykonywanych dodatkowo w ramach umowy, w związku z czym klienci nie byli obciążani ich kosztami.
Prowadziło to do nieprawidłowego wyceniania zleceń.
(28) W grudniu 1999 r. w ramach restrukturyzacji wprowadzono oparty na użyciu nowoczesnego oprogramowania rachunkowego i planowania gospodarczego w przedsiębiorstwie plan zarządzania firmą zawierający wytyczne w sprawie formułowania celów, zarządzania opartego na realizacji celów oraz wypełniania celów przedsiębiorstwa.
Dzięki temu możliwe jest przeprowadzanie na bieżąco kalkulacji wykonywanych w danym czasie zleceń.
Produkcja i bardziej efektywna realizacja
(29) Dzięki systemowi zarządzania magazynami powinno być możliwe dokładne ujmowanie stanu magazynowego i zarządzanie nim.
W celu uniknięcia odpadów i ścinków Jahnke miało zaopatrywać się w stal bezpośrednio w hucie stali.
Zgodnie ze wspomnianą koncepcją surowiec miał być przycinany do rozmiaru potrzebnego do danego zlecenia i dostarczany bezpośrednio do Jahnke prywatną bocznicą kolejową.
Nowe ukierunkowanie obszarów działalności
(30) Rozpoczęcie działalności w nowych, bardziej zyskownych sektorach miało pozwolić na rozszerzenie bazy klientów.
HAMESTA miało na celu przetworzenie jak największej ilości stali w krótkim czasie, natomiast Jahnke realizuje zamierzenie polegające na wytwarzaniu złożonych konstrukcji stalowych wysokiej jakości.
(31) HAMESTA nie wyspecjalizowała się w żadnych obszarach sektora konstrukcji stalowych, natomiast Jahnke Halle rozwinął wytwarzanie szerokiej gamy produktów wyższej jakości.
Przy współpracy z architektem kierownictwo przedsiębiorstwa opracowało szeroką gamę konstrukcji halowych, których struktury stalowe zawierają elementy szklane i drewniane.
Aby móc oferować gotowe do użytku hale w całości wykonane w ramach przedsiębiorstwa, w roku 1998 przy współpracy z Jahnke Lenzen utworzono Jahnke Bau GmbH, która ma przejąć prace takie jak np. produkcja fundamentów betonowych dla hali stalowych.
Marketing i sprzedaż
(32) Jahnke miało zostać włączone do istniejącej sieci dystrybucji Jahnke Lenzen, jednocześnie miała następować systematyczna penetracja rynku.
Według Niemiec Jahnke posiada już bazę stałych klientów, w tym przedsiębiorstwa o utrwalonej pozycji na rynku, które cenią Jahnke jako profesjonalnego i godnego zaufania dostawcę oraz są zainteresowani dalszym rozwojem współpracy handlowej z przedsiębiorstwem.
4.
Analiza rynku
(33) Jahnke prowadzi działalność w przemyśle konstrukcji stalowych (kod 128.1 w klasyfikacji Nace).
(34) Najważniejszym rynkiem pod względem rozmiarów są Niemcy, gdzie udział w rynku przedsiębiorstwa Jahnke utrzymuje się na poziomie 0,3 %.
Udział przedsiębiorstwa w rynku europejskim wynosi nieco poniżej 0,01 %.
Według władz niemieckich Jahnke miało do tej pory tylko jedno zlecenie dostawy na rynek europejski na kwotę 154000 EUR.
(35) Z informacji przekazanych przez Niemcy wynika, że nadwyżek zdolności produkcyjnej nie ma ani na rynku niemieckim (około 80 % wykorzystanie zdolności produkcyjnej w Niemczech Zachodnich i około 90 % w Niemczech Wschodnich), ani na rynku wspólnotowym.
(36) Od roku 1990 Jahnke stopniowo zmniejszało swoją zdolność produkcyjną, rezygnując z działalności w wielu obszarach, co miało przyczynić się do poprawy struktury kosztów tego przedsiębiorstwa.
Ponadto w 1991 r. Jahnke zredukowało liczbę pracowników z 650 do 80.
Pomoc ma na celu nie umożliwienie beneficjentowi zwiększenia zdolności produkcyjnej, lecz przede wszystkim sfinansowanie jego kosztów rozpoczęcia działalności.
5.
Wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego
(37) W piśmie z dnia 28 lutego 2001 r.
Komisja poinformowała Niemcy o swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania zgodnie z art. 88 ust. 2 Traktatu WE w celu wyjaśnienia następujących kwestii:
a) czy Jahnke jako przedsiębiorstwo nowo utworzone kwalifikuje się do pomocy na restrukturyzację zgodnie z wytycznymi?
b) czy przedłożony plan restrukturyzacji spełnia kryteria rentowności nakładane przez wytyczne?
c) czy pomoc nie zakłóca w nieproporcjonalnym stopniu konkurencji?
d) czy przewidziana gwarancja kraju związkowego Saksonii-Anhalt jest udzielana zgodnie z odnośnym programem pomocy?
Komisja uznała tę gwarancję za pomoc ad hoc.
(38) Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 Komisja zwróciła się do władz niemieckich z wnioskiem o przedstawienie niezbędnych informacji umożliwiających sprawdzenie, czy kredyt konsolidacyjny kraju związkowego Saksonii-Anhalt został przyznany zgodnie z odnośnym programem pomocy.
III.
UWAGI NIEMIEC
(39) W odpowiedzi na wszczęcie postępowania wyjaśniającego Niemcy reprezentowały stanowisko, zgodnie z którym pismo z dnia 30 listopada 1999 r. wystosowane przez syndyka masy upadłościowej przedsiębiorstwa HAMESTA do pana Jahnke należy traktować jako porozumienie w sprawie przejęcia, i w związku z tym do Jahnke ma zastosowanie odstępstwo od powszechnego zakazu przydzielania pomocy na restrukturyzację nowo utworzonemu przedsiębiorstwu zgodnie z przypisem 10 wytycznych.
Władze niemieckie wskazały na fakt, że Jahnke już w latach 2000 i 2002 przejęło stan magazynowy należący do HAMESTA oraz zainwestował kwotę 237000 EUR w środki naprawcze.
(40) Niemcy obstają przy opinii, zgodnie z którą plan restrukturyzacji był właściwy dla przywrócenia długoterminowej rentowności Jahnke, przy czym nie zakłócał w niedopuszczalnym stopniu konkurencji.
(41) Władze niemieckie uzupełniły informacje dotyczące zastosowania programu, w ramach którego kraj związkowy Saksonia-Anhalt przyznał kredyt konsolidacyjny.
Zdaniem Niemiec kredyt ten został przyznany bez naruszenia żadnego z warunków wspomnianego programu pomocy.
(42) Niemcy przypomniały Komisji, iż w przeszłości dozwolone było przyznawanie nowo utworzonym przedsiębiorstwom pomocy na restrukturyzację, powołując się przy tym na decyzję Komisji z dnia 2 sierpnia 2000 r. dotyczącą pomocy na rzecz Homatec Industrietechnik GmbH (HOMATEC) i Ambau Stahl- und Anlagenbau GmbH (Ambau) [7].
(43) W styczniu i lipcu 2003 r. Niemcy poinformowały Komisję, że Jahnke złożył wniosek o ogłoszenie niewypłacalności, przy czym postępowanie w tej sprawie miało trwać co najmniej do połowy roku 2004.
IV.
OCENA POMOCY
1.
Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE
(44) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcję niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Zgodnie z orzecznictwem Sądów Wspólnot Europejskich kryterium mówiące o wpływie na wymianę handlową jest spełnione, jeśli przedsiębiorstwo będące beneficjentem wykonuje działalność gospodarczą, która ma wpływ na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
(45) Jahnke otrzymało od BvS dwa kredyty w wysokości 560000 EUR oraz kredyt konsolidacyjny od kraju związkowego Saksonii-Anhalt w wysokości 260000 EUR.
Kraj związkowy był gotów udzielić dodatkowej gwarancji dla kredytu bankowego, który miał zostać przyznany na finansowanie ceny sprzedaży aktywów.
Środki te stanowią dla Jahnke korzyści, jakich nie uzyskałoby przedsiębiorstwo znajdujące się w podobnie trudnej sytuacji na rynku finansowym.
(46) Kraj związkowy Saksonia-Anhalt stanowi obszar będący częścią federalnej struktury Niemiec, BvS jest również podmiotem publicznym finansującym swoją działalność ze środków państwa.
BvS działa jako podmiot publicznoprawny, którego statutowym zadaniem jest prywatyzacja przedsiębiorstw, którymi podmiot ten się zajmuje, w imieniu władz państwa i zgodnie z interesem publicznym.
Z tego powodu środki podjęte przez BvS należy uznać za działania również państwa.
(47) Odnośne środki przyznawane są przy użyciu zasobów państwowych na rzecz przedsiębiorstwa w celu obniżenia kosztów, które przedsiębiorstwo takie musiałoby ponieść, wdrażając plan restrukturyzacji.
Będące beneficjentem pomocy przedsiębiorstwo Jahnke prowadzi działalność w sektorze konstrukcji stalowych i wytwarza produkty, które są przedmiotem wymiany handlowej pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Ponieważ omawiana pomoc grozi zakłóceniem konkurencji, wchodzi ona w zakres stosowania art. 87 ust. 1 Traktatu WE.
(48) Odstępstwo od zakazu sformułowanego w art. 87 ust. 1 Traktatu WE nie może zostać przyznane ani na podstawie ust. 2, ani ust. 3 tego artykułu.
(49) Niemcy nie twierdziły, że pomoc powinna być uznana za dozwoloną zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu.
Ten przepis zdecydowanie nie ma tutaj zastosowania.
(50) Pod uwagę można brać przepisy art. 87 ust. 3 Traktatu WE, zgodnie z którymi Komisja może uznać za dozwoloną pomoc państwa przyznaną w związku z określonymi okolicznościami.
Przepisy dotyczące odstępstw zawarte w lit. b), d) i e) wspomnianego artykułu nie zostały przywołane w tej sprawie i rzeczywiście nie mają tutaj zastosowania.
Zgodnie z lit. a) Komisja może uznać za dozwoloną pomoc państwa przeznaczoną na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia.
Kraj związkowy Saksonia-Anhalt stanowi tego rodzaju region.
W niniejszym przypadku zasadniczym celem pomocy jest jedynka wspieranie rozwoju określonego sektora gospodarki, nie zaś rozwoju gospodarczego regionu.
Dlatego przedmiotową pomoc na restrukturyzację tego przedsiębiorstwa zgodnie z przedłożonym planem restrukturyzacji należy oceniać, odwołując się do lit. c), nie zaś do lit. a) artykułu 87 ust. 3 Traktatu WE.
(51) W przypadku przedsiębiorstwa Jahnke mamy do czynienia z MŚP w rozumieniu zalecenia Komisji 96/280/WE z dnia 3 kwietnia 1996 r. w sprawie definicji małych i średnich przedsiębiorstw [8].
2.
Przyznanie pomocy w ramach zatwierdzonego programu
(52) W decyzji w sprawie wszczęcia postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdziła, że kraj związkowy Saksonia-Anhalt planował udzielenie gwarancji kredytowej zgodnie z dyrektywami w sprawie gwarancji kraju związkowego Saksonii-Anhalt [9], co stanowi program zatwierdzony przez Komisję pod numerem N 413/91 (program gwarancji).
Gwarancja w wysokości 2 mln EUR była przeznaczona na 80 % kredytu wynoszącego 2,5 mln EUR.
(53) Ponadto kraj związkowy Saksonia-Anhalt przyznał kredyt konsolidacyjny w wysokości 260000 EUR.
Zdaniem Niemiec nastąpiło to przy zastosowaniu dyrektywy w sprawie przyznawania kredytów konsolidacyjnych małym i średnim przedsiębiorstwom w kraju związkowym Saksonii-Anhalt, która również została zatwierdzona przez Komisję pod numerem N 452/97 (drugi program).
(54) W przypadku obydwu programów muszą być spełnione określone warunki, aby pomoc mogła zostać przyznana. W odniesieniu do restrukturyzacji pomoc musi być ograniczona do planów restrukturyzacji, dzięki którym możliwe będzie przywrócenie rentowności przedsiębiorstwa; ponadto przyznanie pomocy uzależnione jest od wniesienia przez beneficjenta znacznego wkładu własnego, pomoc musi również mieć minimalną wysokość konieczną do tego, aby beneficjent mógł odzyskać rentowność.
Obydwa programy zakazują przyznawania pomocy inwestycyjnej dla nowo utworzonych przedsiębiorstw.
(55) W odniesieniu do kredytu konsolidacyjnego kraju związkowego Saksonia-Anhalt Komisja wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w celu ustalenia, czy w przypadku omawianego środka spełnione są wszystkie warunki określone w drugim programie pomocy.
(56) Komisja wyraziła wątpliwości, czy w przypadku gwarancji spełnione są wszystkie warunki programu gwarancji (przywrócenie długoterminowej rentowności, nieprzyznawanie pomocy na inwestycje początkowe dla nowo utworzonego przedsiębiorstwa).
Z tego powodu Komisja uznała przewidywaną gwarancję za pomoc ad hoc.
(57) W swojej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji oraz decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Niemcy zaprezentowały stanowisko, zgodnie z którym obydwa środki zostały/zostaną przyznane zgodnie z warunkami odnośnych programów pomocy.
(58) W odniesieniu do uzasadnień w sekcji 3 Komisja jest zdania, że przedłożony plan restrukturyzacji nie spełnia kryterium rentowności określonego w wytycznych.
W opinii Komisji również Jahnke nie kwalifikuje się do pomocy na restrukturyzację.
Tym samym pożyczka i gwarancja kraju związkowego Saksonii-Anhalt nie były/nie byłyby przyznane zgodnie ze wszystkimi warunkami odnośnych programów.
(59) Ponieważ obydwa środki nie spełniają warunków odnośnego mającego do nich zastosowanie programu, muszą one zostać uznane za pomoc ad hoc.
(60) Łączna kwota pomocy ad hoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, podlegających badaniu na mocy tej decyzji, wynosi tym samym 2,82 mln EUR.
3.
Pomoc na restrukturyzację na rzecz Jahnke
(61) We wspólnotowych wytycznych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [10] Komisja szczegółowo określiła kryteria oceny pomocy na restrukturyzację.
Kwalifikowalność
(62) Zgodnie z pkt 3.2.2 wytycznych nowo utworzone przedsiębiorstwo nie kwalifikuje się do pomocy na ratowanie lub restrukturyzację, nawet jeśli jego początkowa sytuacja finansowa jest niepewna.
Dzieje się tak np. w przypadku gdy nowo utworzone przedsiębiorstwo powstaje w wyniku likwidacji poprzedniego przedsiębiorstwa lub jedynie przejmuje jego aktywa.
Jedynymi wyjątkami od tej reguły są przypadki, którymi zajmuje się BvS w ramach swoich zadań prywatyzacyjnych, bądź podobne przypadki w nowych krajach związkowych, gdzie do dnia 31 grudnia 1999 r. przedsiębiorstwa powstały w wyniku likwidacji innego poprzedniego przedsiębiorstwa lub przejęcia aktywów.
(63) W swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdziła, że Jahnke, które zostało zarejestrowane w listopadzie 1999 r., było nowo utworzonym przedsiębiorstwem.
W decyzji tej Komisja wyraziła wątpliwości, czy w odniesieniu do Jahnke ma zastosowanie odstępstwo od powszechnego zakazu udzielania pomocy na restrukturyzację nowo utworzonemu przedsiębiorstwu, ponieważ aktywa przedsiębiorstwa HAMESTA nie zostały zlikwidowane oraz ponieważ nie można powiedzieć, że Jahnke przejęło te aktywa, gdyż zgromadzenie wierzycieli postanowiło, że aktywa Jahnke Halle zamiast zostać sprzedane będą przedmiotem publicznej aukcji.
(64) W swojej odpowiedzi Niemcy przedstawiły argument, iż pismo z dnia 30 listopada 1999 r. syndyka masy upadłościowej do pana Jahnke należy uważać za porozumienie w sprawie przejęcia.
W piśmie tym syndyk masy upadłościowej obiecał, że Jahnke będzie mogło korzystać z aktywów aż do momentu ich sprzedaży.
Władze niemieckie wskazały ponadto na fakt, że Jahnke prowadziło interesy przedsiębiorstwa HAMESTA od grudnia 1999 r. oraz że pan Jahnke i jego przedsiębiorstwo Jahnke Lenzen zaciągnęły zobowiązania.
(65) Niemcy wysunęły także argument, że Komisja zezwoliła już w kilku przypadkach na pomoc dla nowo utworzonych przedsiębiorstw.
Niemcy odwołują się w tym kontekście szczególnie do spraw HOMATEC i AMBAU.
(66) Według władz niemieckich przejęcie aktywów przedsiębiorstwa HAMESTA przez Jahnke miało następujący przebieg:
(67) W dniu 30 listopada 1999 r. syndyk masy upadłościowej poinformował pana Jahnke, że ma zamiar sprzedać aktywa przedsiębiorstwu Jahnke, o ile otrzyma zgodę zgromadzenia wierzycieli.
W międzyczasie pan Jahnke mógłby za zgodą drugiego dzierżawcy aktywów korzystać z nich za cenę płatną po dniu 1 stycznia 2000 r. w wysokości około 13000 EUR.
(68) W lutym 2000 r. został sporządzony projekt umowy sprzedaży.
Następnie okazało się jednak, że zgromadzenie wierzycieli przedsiębiorstwa HAMESTA nie wyrazi zgody na tę umowę sprzedaży, preferując sprzedaż aktywów w drodze aukcji publicznej.
W rezultacie w maju 2000 r. podpisano nowe bezterminowe porozumienie w sprawie dzierżawy.
(69) Niemcy przewidywały termin aukcji najpierw w roku 2002, a następnie w roku 2003.
Aby zagwarantować, że Jahnke będzie mogło nabyć aktywa na wspomnianej aukcji, miało ono najpierw nabyć należące do wierzycieli przedsiębiorstwa HAMESTA prawa do hipoteki, a następnie akcje.
(70) Jahnke przejęło następnie stan magazynowy przedsiębiorstwa HAMESTA za cenę kupna w wysokości 76694 EUR i zainwestowało w latach 2000–2002 około 237000 EUR w środki naprawcze dla aktywów.
(71) Syndyk masy upadłościowej przedsiębiorstwa HAMESTA poinformował Jahnke w piśmie z dnia 30 listopada 1999 r. o swoim zamiarze sprzedania mu aktywów przedsiębiorstwa HAMESTA za kwotę 2,5 mln EUR, o ile otrzyma zgodę zgromadzenia wierzycieli.
Aktywa były w tamtym czasie wydzierżawione komuś innemu – najpóźniej do 31 marca 2000 r.
Ponadto zaoferował on panu Jahnke możliwość korzystania za porozumieniem z dzierżawcą z aktywów za kwotę płatną po 1 stycznia 2000 r. w wysokości około 13000 EUR.
(72) Umowa sprzedaży zawarta pomiędzy syndykiem masy upadłościowej i Jahnke w lutym 2000 r. nigdy nie weszła w życie, ponieważ zgromadzenie wierzycieli przedsiębiorstwa HAMESTA wolało sprzedaż aktywów w drodze publicznej aukcji.
(73) W maju 2000 r. pomiędzy syndykiem masy upadłościowej i Jahnke zostało zawarte nowe porozumienie w sprawie dzierżawy, w którym okres wypowiedzenia określono na sześć miesięcy ze skutkiem na koniec danego roku.
Porozumienie miało tracić ważność wraz z końcem syndykatu upadłości przedsiębiorstwa HAMESTA.
(74) Komisja jest zdania, że z pisma z dnia 30 listopada 1999 r. nie wynika jednoznacznie, że syndyk masy upadłościowej zobowiązał się w odniesieniu do przejęcia aktywów przez Jahnke.
Syndyk zaoferował jedynie panu Jahnke możliwość bezterminowego korzystania z aktywów za porozumieniem z dzierżawcą.
Pan Jahnke miałby korzystać z aktywów do czasu wypowiedzenia przez syndyka masy upadłościowej porozumienia w ramach ustanowionego terminu.
(75) Syndyk masy upadłościowej nie mógł w listopadzie 1999 r. zawrzeć długoterminowego zobowiązania odnośnie do przejęcia aktywów, jako że nie miał na to zgody zgromadzenia wierzycieli.
W lutym 2000 r. stało się jasne, że zgromadzenie wierzycieli nie popiera bezpośredniej sprzedaży aktywów na rzecz Jahnke, natomiast preferuje sprzedaż w drodze aukcji publicznej.
(76) Planowana aukcja aktywów przedsiębiorstwa HAMESTA jak do tej pory nie odbyła się.
Według władz niemieckich, aby aukcja – zaplanowana obecnie na koniec roku 2003 – mogła się odbyć, konieczne jest ponowne ustalenie wartości aktywów.
Komisja nie może w związku z tym zakładać, że Jahnke będzie mogło nabyć aktywa oraz trwale z nich korzystać.
(77) Bieżąca sprawa różni się od spraw HOMATEC i AMBAU, do których zastosowanie miały wytyczne z roku 1994 w sprawie oceny pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji [11].
Ze względu na nadzwyczajne okoliczności w nowych krajach związkowych Komisja zezwoliła zgodnie z wytycznymi z 1994 r. również na pomoc na restrukturyzację na rzecz nowo utworzonych przedsiębiorstw w postaci specjalnych rozwiązań mających uratować przedsiębiorstwa w stanie upadłości (zwanych dalej z niem. Auffanglösungen) [12].
Ponieważ w przypadku HOMATEC i AMBAU chodziło o Auffanglösungen, w przypadku których spełnione były wszystkie kryteria wytycznych z 1994 r., Komisja mogła w tamtym okresie zaaprobować pomoc na restrukturyzację na rzecz tych dwóch przedsiębiorstw.
(78) W bieżącej sprawie zastosowanie mają jednak wytyczne z 1999 r., które zawęziły stosowanie Auffanglösungen do przypadków, które były rozpatrywane przez dniem 31 grudnia 1999 r.
Bieżąca sprawa wykazuje ponadto różnice rzeczowe, ponieważ działalność przedsiębiorstwa HAMESTA nie została przejęta przez Jahnke długoterminowo, lecz jedynie na podstawie oferty syndyka masy upadłościowej polegającej na umożliwieniu korzystania z aktywów tylko do zakończenia postępowania upadłościowego.
Na tym polega różnica pomiędzy bieżącą sprawą i dwiema sprawami wspomnianymi powyżej.
Ponieważ bieżąca sprawa podlega ocenie zgodnie z nowymi bardziej rygorystycznymi wytycznymi, Komisja musi przyjąć inną miarę niż w sprawach HOMATEC i AMBAU.
(79) Z przedstawionych powyżej powodów Komisja nie może zakładać, że Jahnke spełnia warunki przyznania odstępstwa od powszechnego zakazu udzielania pomocy na restrukturyzację nowo utworzonemu przedsiębiorstwu.
(80) Komisja sądzi, że rozważania dotyczące zakazu przyznawania pomocy na restrukturyzację uzasadniają wniosek, że pomoc nie spełnia warunków pozytywnego zastosowania art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
W celu ustalenia, czy środki spełniają inne kryteria zatwierdzonych programów pomocy, Komisja zbadała pozostałe mające zastosowanie kryteria wytycznych.
Przywrócenie rentowności
(81) Zgodnie z wytycznymi plan restrukturyzacji musi prowadzić do przywrócenia długoterminowej rentowności i uzdrowienia przedsiębiorstwa w ramach odpowiednich terminów na podstawie realistycznych założeń w odniesieniu do przyszłych warunków funkcjonowania danego przedsiębiorstwa.
Aby spełnione było kryterium rentowności, plan restrukturyzacji musi być właściwy dla zapewnienia przedsiębiorstwu takiej kondycji, która pozwoli mu na pokrycie wszystkich kosztów, włączając w to amortyzację i obciążenia odsetkowe, oraz na osiągnięcie minimalnej rentowności kapitału, tak aby po zakończeniu restrukturyzacji przedsiębiorstwo nie potrzebowało dalszej pomocy i było w stanie o własnych siłach sprostać konkurencji na rynku.
(82) W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja stwierdziła, że współpraca z Jahnke Lenzen jest zasadniczą częścią planu restrukturyzacji.
Komisja zauważyła w tym kontekście, że nie mogłaby zezwolić na plan restrukturyzacji, jeśli byłyby wątpliwości co do tego, czy beneficjent pomocy byłby w stanie sam wdrożyć środki restrukturyzacyjne.
Ponadto Komisja wyraziła wątpliwości, czy inwestor będzie miał niezbędne środki finansowe na zakup aktywów.
W obliczu faktu, że okres restrukturyzacji miał zakończyć się w listopadzie 2002 r., natomiast aukcja publiczna miała odbyć się dopiero w okresie pomiędzy marcem i wrześniem 2002 r., Komisja wyraziła wątpliwości, czy plan restrukturyzacji byłby w stanie przywrócić trwałą rentowność Jahnke zgodnie z wytycznymi.
(83) Z przedłożonych informacji wynika, że Jahnke jak do tej pory nie mogło ostatecznie nabyć aktywów przedsiębiorstwa HAMESTA, co już samo w sobie potwierdza, że przedsiębiorstwo nie jest w stanie przetrwać.
Prawdopodobieństwo, iż Jahnke będzie mogło nabyć aktywa w najbliższej przyszłości, jest niewielkie z następujących powodów:
a) nie został przyznany kredyt bankowy w wysokości 2,5 mln EUR niezbędny w celu sfinansowania ceny sprzedaży aktywów;
b) inwestor dysponuje jedynie ograniczonymi środkami finansowymi; oraz
c) w 2002 r. Jahnke ogłosiło upadłość.
(84) Słabość projektu restrukturyzacji polega na tym, że warunek jego wdrożenia, tj. przejęcie aktywów, nigdy nie było zabezpieczony finansowo.
Informacje przekazane po wszczęciu postępowania nie pozwalają na stwierdzenie, że kiedykolwiek istniało wiążące zaangażowanie banku finansującego.
Z zaprezentowanych informacji nie wynika także, żeby inwestor był w stanie sam sfinansować brakujące środki z zasobów własnych, które zostały już spożytkowane na sfinansowanie środków na rozpoczęcie działalności, bądź też z planowanych nadwyżek przedsiębiorstwa, jako że nadwyżki te również były niewystarczające.
(85) Oprócz tego należy stwierdzić, że wątpliwości Komisji potwierdza fakt, że faktyczne wyniki Jahnke są niższe od oczekiwań.
Plan restrukturyzacji zakładał wynik roczny w wysokości 250000 EUR w 2000 r. oraz 600000 EUR w 2001 r., natomiast faktycznie wynik w 2000 r. wyniósł 100000 EUR oraz w 2001 r. 15000 EUR.
(86) Komisja nie może założyć, że plan restrukturyzacji oparty jest na realistycznych założeniach i że długoterminowa rentowność Jahnke może zostać przywrócona w ramach odpowiednich terminów.
Zakłócenie konkurencji
(87) Plan restrukturyzacji musi obejmować środki, które zrównoważą ewentualne negatywne oddziaływania na konkurentów, jako że w przeciwnym razie przyznana pomoc będzie sprzeczna ze wspólnym interesem i nie będzie się kwalifikowała do przyznania na mocy odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE.
(88) Oznacza to, że plan restrukturyzacji w sposób odczuwalny i proporcjonalnie do kwoty otrzymywanej pomocy przyczynia się do restrukturyzacji gałęzi przemysłu odpowiadającej rynkowi właściwemu we Wspólnocie, trwałe zmniejszając bądź likwidując zdolności produkcyjne, jeśli dane przedsiębiorstwo prowadzi działalność na rynku Wspólnoty, na którym w obiektywnej ocenie popyt i podaż wykazują strukturalne nadwyżki zdolności produkcyjnych.
W przypadku gdy nie ma strukturalnych nadwyżek zdolności produkcyjnych, Komisja w normalnej sytuacji nie wymaga zmniejszenia zdolności produkcyjnych w charakterze świadczenia zwrotnego za przyznaną pomoc.
(89) Niemcy przedłożyły Komisji szczegółowe informacje na temat sytuacji na rynku konstrukcji stalowych, wykazując, że nie ma nadwyżek strukturalnych zdolności produkcyjnych ani na odnośnym niemieckim rynku, na którym w przeważającym stopniu prowadzi działalność Jahnke Halle i w którym jego udział wynosi mniej niż 1 %, ani też na rynku europejskim, w którym udział Jahnke wynosi poniżej 0,001 %.
(90) Ponieważ w przypadku Jahnke chodzi o przedsiębiorstwo typu MŚP i plan restrukturyzacji nie przewiduje zwiększenia zdolności produkcyjnych, Komisja uznaje odnośne kryterium wytycznych za spełnione.
Proporcjonalność w odniesieniu do kosztów restrukturyzacji i korzyści
(91) Kwota i intensywność pomocy muszą być ograniczone do minimum niezbędnego do umożliwienia restrukturyzacji oraz muszą z punktu widzenia Komisji być proporcjonalne do spodziewanych korzyści.
Dlatego inwestor musi dokonać znaczącego wkładu ze środków własnych do finansowania kosztów restrukturyzacji.
(92) Zgodnie z przedłożonymi przez Niemcy danymi wkład własny inwestora wynosi około 21 % kosztów całkowitych.
Ponieważ w przypadku Jahnke chodzi o przedsiębiorstwo typu MŚP, Komisja może przyjąć mniej rygorystyczne oszacowanie pomocy.
Dlatego Komisja jest zdania, że wkład własny inwestora jest odpowiedni.
V. UWAGI KOŃCOWE
(93) Uwzględniając powyższe wywody, Komisja stwierdza, że chociaż nie ma już wątpliwości co do proporcjonalności pomocy oraz tego, że nie występuje niedopuszczalne zakłócenie konkurencji, to jednak nie są spełnione takie kryteria wytycznych w sprawie restrukturyzacji, jak kwalifikowalność przedsiębiorstwa do pomocy oraz kryterium rentowności.
Z tego powodu pomoc musi zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
(94) Komisja stwierdza, że Republika Federalna Niemiec bezprawnie przyznała pomoc w wysokości około 820000 EUR, naruszając art. 88 ust. 3 Traktatu WE.
(95) Przyznana bezprawnie pomoc składająca się z dwóch kredytów od BvS w wysokości 560000 EUR oraz kredytu kraju związkowego Saksonii-Anhalt w wysokości 260000 EUR, podlega windykacji od beneficjenta, o ile nie miała ona jeszcze miejsca,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc Niemiec na rzecz Jahnke Stahlbau GmbH w wysokości 560000 EUR w postaci dwóch kredytów od BvS oraz 260000 EUR w postaci kredytu kraju związkowego Saksonii-Anhalt jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 2
Pomoc Niemiec w postaci gwarancji kraju związkowego Saksonii-Anhalt na rzecz Jahnke Stahlbau GmbH w wysokości 2000000 EUR jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 3
1.
Niemcy podejmują wszystkie niezbędne środki w celu odzyskania od beneficjentów bezprawnie udostępnionych kwot pomocy, o których mowa w art. 1.
2.
Windykacja pomocy przebiega zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, o ile umożliwiają one natychmiastowe, rzeczywiste wykonanie tej decyzji.
Podlegająca windykacji pomoc obejmuje odsetki od momentu, w którym pomoc była do dyspozycji beneficjenta, aż do momentu jej rzeczywistej windykacji.
Odsetki obliczane są na podstawie stopy referencyjnej zastosowanej do obliczenia ekwiwalentu dotacji pomocy regionalnej.
Artykuł 4
Niemcy informują Komisję w terminie dwóch miesięcy od daty opublikowania niniejszej decyzji o środkach podjętych w związku z tą decyzją.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.
Decyzja Komisji
z dnia 1 grudnia 2004 r.
dotycząca pomocy państwa, którą Francja ma zamiar wdrożyć na rzecz spółki Bull
(notyfikowana jako dokument nr C(2004) 4514)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/941/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 88 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi artykułami [1] i uwzględniając te uwagi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1) Dnia 13 listopada 2002 r.
Komisja zakończyła postępowanie przewidziane w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do pomocy w wysokości 450 mln EUR, przyznanej przez Francję spółce Bull na mocy decyzji 2003/599/WE, decyzji pozytywnej podlegającej warunkowi spłaty pomocy najdalej do dnia 17 czerwca 2003 r. [2] Dnia 26 listopada 2003 r.
Komisja zwróciła się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w związku z nieprzestrzeganiem tej decyzji przez Francję [3].
Pod koniec 2003 r. i na początku 2004 odbyło się kilka spotkań, podczas których władze francuskie i spółka Bull wyjaśniły treść planu restrukturyzacji spółki Bull, w szczególności jego trzeci etap, etap dokapitalizowania.
Francja zgłosiła projekt pomocy, będący przedmiotem niniejszej decyzji, pismem z dnia 20 lutego 2004 r.
(2) Pismem z dnia 16 marca 2004 r. Komisja poinformowała Francję o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do zgłoszonej pomocy.
(3) Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4].
Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących zgłoszonej pomocy.
(4) Komisja otrzymała uwagi na ten temat ze strony przedstawicieli pracowników spółki Bull.
Spotkanie delegacji przedstawicieli pracowników i Komisji odbyło się dnia 8 czerwca 2004 r.; na zakończenie tego spotkania przedstawiciele pracowników przekazali Komisji informacje uzupełniające.
Komisja przekazała je Francji do skomentowania, zadając równocześnie pytania na temat różnych aspektów tej sprawy.
Francja przekazała uwagi i odpowiedzi w pismach z dnia 28 maja 2004 r. i 29 lipca 2004 r.
Komisja, władze francuskie i przedstawiciele spółki Bull spotkali się dnia 10 września 2004 r.
II.
OPIS
1.
Beneficjent
(5) Bull jest międzynarodową grupą informatyczną, posiadającą siedzibę w Europie i prowadzącą działalność w ponad 100 krajach [5].
Grupa Bull jest aktywna w szczególności w dwóch dziedzinach:
- profesjonalne serwery informatyczne wysokiej klasy: Bull projektuje i oferuje na sprzedaż całą gamę dużych serwerów do profesjonalnego użytku oraz świadczy usługi konserwacji związane bezpośrednio z tymi serwerami.
Udział w rynku firmy Bull na poziomie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. (zwanej dalej Piętnastką) wynosi około 3 % (około 5 % dla serwerów średniej i wysokiej klasy).
Jej głównymi konkurentami w tej dziedzinie są IBM (34,3 % udziału w rynku), Hewlett Packard (HP), który wykupił Compaq w 2001 r. (29,4 %), Sun (12,6 %) i Fujitsu/Siemens (8,9 %).
- specjalistyczne usługi z zakresu inżynierii informatycznej: Bull rozwija i integruje różne aplikacje, tworzy architektury oprogramowania itd.
W związku ze sprzedażą oddziału Integris firmie Steria, działalność spółki Bull na tym rynku prowadzona jest głównie we Francji i Włoszech.
W tej dziedzinie głównymi konkurentami firmy Bull są IBM i HP.
Udział w rynku spółki Bull na poziomie Piętnastki wynosi poniżej 1 %.
(6) Obroty spółki Bull w 2003 r. osiągnęły wysokość 1265 mln EUR; kwota ta w rozbiciu na dziedziny działalności przedstawia się następująco: produkty 46 %, związana z nimi konserwacja 27 % i usługi 27 %.
(7) Bull jest spółką akcyjną utworzoną według prawa francuskiego.
Jej akcjonariuszami, po dokapitalizowaniu w lipcu 2004 r. i po realizacji warrantów na akcje przez poprzednich posiadaczy obligacji, są France Télécom i NEC, posiadające po 10,1 %, Axa Private Equity i Artemis posiadają 8,6 % akcji, kadra kierownicza spółki Bull – 5,1 %, Motorola – 3,0 % i Debeka – 2,9 %.
Państwo francuskie posiada już tylko 2,9 % akcji; pozostałe 57,3 % to akcjonariat płynny.
(8) Od 1994 r., w celu rozwiązania trudności napotkanych na początku lat 90., Bull wdrożył środki przewidziane we wcześniejszym planie restrukturyzacji, zgodnie ze zobowiązaniami ze strony Francji, które Komisja uwzględniła w decyzji 94/1073/WE z dnia 12 października 1994 r., dotyczącej pomocy państwa udzielonej przez Francję grupie Bull w postaci podwyższenia kapitału bez oficjalnego zgłoszenia [6].
Odstąpiono w szczególności Zenith Data Systems, a oddział OSS ("open systems and software") został zamknięty.
Poza tym Francja przeprowadziła prywatyzację spółki Bull, udostępniając jej kapitał.
Począwszy od 1999 r. spółka Bull była ponownie zmuszona odstąpić aktywa i zwolnić część personelu.
W 2000 r. został przeprowadzony plan, który doprowadził do ponownej centralizacji strategicznej, do odstąpienia niestrategicznych aktywów oraz do redukcji kosztów.
Pod koniec 2001 r. Bull zatrudniał już tylko około 9500 osób w całej Europie, w miejsce 11500 w 1999 r.
2.
Trudności spółki Bull przed planem restrukturyzacji będącym przedmiotem niniejszej decyzji
(9) Mimo podjętych środków przedstawionych w motywie 8, w 2001 r. realizacja planu zakończyła się niepowodzeniem.
Z jednej strony giełdowy kryzys na rynku papierów wartościowych związanych z technologią uniemożliwił spółce Bull odstąpienie innym podmiotom mocno deficytowego oddziału Integris.
Z drugiej strony kryzys sektora internetowego ciężko dotknął działalność technologiczną związaną z Internetem.
Załamanie się rynku telekomunikacji i gwałtowne załamanie internetowej hossy, istotna redukcja marż przedsiębiorstw oraz napięcia międzynarodowe doprowadziły do spadku popytu.
Wydatki przedsiębiorstw na komputery w 2002 r. uległy znacznemu obniżeniu (–25 % w przypadku serwerów średniej i wysokiej klasy).
Rynek usług odnotował drastyczny spadek w stosunku do poprzedniej hossy, wynikający z problemu wejścia w rok 2000 oraz przejścia na euro.
Pogorszenie sytuacji gospodarczej w związku z wydarzeniami z 11 września 2001 r. pogorszyło również sytuację spółki Bull.
(10) Od kilku lat spółka Bull dużo inwestowała w technologie internetowe, kierując swoją ofertę handlową w stronę projektowania "e-usług" i "net-infrastruktury".
Kryzys sektora internetowego udowodnił, że w tego typu sytuacji Bull dokonuje złych wyborów technologicznych i koncentruje się na rynkach, w których nie odnosi sukcesu.
Ponadto Spółka Bull wykazała się znaczącym brakiem spójności między swoimi ambicjami, wyrażonymi w docelowych rynkach i oferowanych produktach, z jednej strony, a inwestycjami w rozwój technologiczny i dokonywanymi wydatkami handlowymi i administracyjnymi, z drugiej strony.
(11) Ponadto grupa musiała stawić czoła skutkom bardzo wysokich obciążeń społecznych związanych z systemem emerytalnym swoich pracowników w Stanach Zjednoczonych.
Zgodnie z normami amerykańskimi aktywa bilansu skonsolidowanego obejmowały koszt emerytur do wypłacenia, to znaczy nadwyżkę wartości aktywów funduszu emerytalnego (aktualna wartość rynkowa) w zestawieniu ze zaktualizowanym zobowiązaniem wpłat na poczet przyszłych składek emerytalnych.
W 2002 r. spółka Bull podjęła decyzję o przesunięciu całości swoich zobowiązań emerytalnych do towarzystw ubezpieczeniowych.
W połączeniu ze spadkiem wartości papierów giełdowych decyzja ta poskutkowała stratą finansową w wysokości 87 mln EUR łącznie za lata 2002 i 2003.
(12) Niepewność w odniesieniu do możliwości finansowych przedsiębiorstwa doprowadziła do pewnej ostrożności klientów spółki co do realizacji dużych projektów, gdyż klienci ci nie byli już pewni, czy w przyszłości spółka będzie mogła wypełnić swoje zobowiązania.
Dostawcy narzucili bardziej surowe warunki płatności, a spółka Bull nie miała wówczas dostępu do gwarancji bankowych.
3.
Plan restrukturyzacji
(13) Dnia 2 grudnia 2001 r. na czele spółki Bull stanął nowy prezes.
Jego plan restrukturyzacji, przyjęty przez Zarząd w marcu 2002 r., obejmuje istotny spadek kosztów ogólnych i redukcję personelu oraz skoncentrowanie się na mocnych stronach przedsiębiorstwa poprzez zbycie znacznej części majątku przemysłowego.
Strategia rozwoju opiera się na trzech podstawowych elementach:
- unowocześnieniu szeregu dużych serwerów dla przedsiębiorstw, przy równoczesnym zapewnieniu trwałości rozwiązań stosowanych przez klientów oraz konkurencyjnego rozwoju technologicznego,
- wywalczeniu pozycji europejskiego lidera rozwiązań realizowanych w oparciu o architekturę Intel 64 bit i oprogramowanie "open source" na docelowych rynkach,
- kontynuacji rozwoju działalności usługowej w dziedzinach, w których Bull wyróżnia się, w szczególności poprzez dostarczanie kompletnych rozwiązań (sprzęt + middleware + aplikacje) sektorom priorytetowym, np. sektorowi publicznemu (podatki i cła, systemy ubezpieczeń społecznych, e-administracja), obrony i bezpieczeństwa, a także operatorom telekomunikacji [7].
(14) Główne zasady części finansowej przedstawiają się następująco:
- redukcja rzędu 90 % długu – wynoszącego 204 mln EUR – wobec posiadaczy obligacji zamiennych wraz z ofertą zamiany ich papierów wartościowych na akcje lub na akcje opatrzone warrantami.
Konsekwencją tego jest przeniesienie terminu spłaty obligacji, redukcja kuponu rocznego i zniesienie premii za spłatę.
Warunki oferty wymiany wynoszą dla opcji głównej 20 nowych akcji za obligację albo dla opcji dodatkowej 16 akcji plus 16 warrantów na akcje, których graniczną datą wykupu jest dzień 15 grudnia 2004 r.
Ponieważ przeważająca większość wybrała opcję dodatkową, jeżeli właściciele obligacji będą systematycznie realizować swoje warranty, wniosą w ten sposób kwotę 17,2 mln EUR,
- podwyższenie kapitału na rynku, gwarantowane do wysokości 33 mln EUR przez grupę inwestorów: NEC i France Télécom (historyczni akcjonariusze spółki Bull) w kwocie 7,5 mln EUR od każdego z nich, Debeka (niemieckie towarzystwo ubezpieczeniowe i ważny klient spółki Bull) w kwocie 3 mln EUR, fundusze inwestycyjne Axa Private Equity i Artemis w kwocie, odpowiednio, 7 mln EUR i 2 mln EUR oraz 350 osób piastujących kierownicze stanowiska w grupie Bull, w kwocie 6 mln EUR.
W rzeczywistości oferta publiczna przyniosła około 13,8 mln EUR.
W związku z tym wkłady inwestorów osiągnęły zaledwie poziom około 90 % zagwarantowanych kwot.
Całkowite podwyższenie kapitału osiągnęło 44,2 mln EUR,
- pomoc opisana w sekcji 4, polegająca na wpłacie 517 mln EUR, wraz z klauzulą zwrotu w lepszej sytuacji finansowej.
(15) Po wdrożeniu tych wszystkich środków kapitał własny Grupy Bull powinien osiągnąć kwotę 59,2 mln EUR.
Projekty finansowe powiązane z planem znajdują się w tabeli 1.
Tabela
(w mln EUR) _BAR_
_BAR_ 2004 _BAR_ 2005 _BAR_ 2006 _BAR_ 2007 _BAR_
Obroty _BAR_ […] _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_
EBIT _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_
Wynik netto _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_ […]* _BAR_
4.
Opis pomocy
(16) Zgłoszona pomoc przyjmie postać wypłaty przez państwo francuskie kwoty 517 mln EUR; wypłata ta zostanie dokonana najwcześniej dnia 31 grudnia 2004 r.
Kwota ta równa jest kwocie pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa, dozwolonej na mocy decyzji 2003/599/WE, liczonej wraz z odsetkami od chwili jej wpłaty w grudniu 2001 r. i czerwcu 2002 r.
Nowa pomoc zostanie rzeczywiście wpłacona dopiero po zwrocie przez spółkę Bull pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa.
W zamian za to państwo narzuca klauzulę zwrotu w lepszej sytuacji finansowej, w postaci wpłaty na rzecz państwa przez spółkę Bull 23,5 % zysku bieżącego przed opodatkowaniem na zasadzie skonsolidowanej przez okres ośmiu lat, licząc od zamknięcia roku obrotowego dnia 31 grudnia 2005 r.
(17) Według władz francuskich klauzula ta przedstawia zaktualizowaną wartość zawierającą się pomiędzy 50 a 60 mln EUR.
W związku z tym maksymalna pomoc wyniosłaby 467 mln EUR, czyli około 90 % istniejącej wierzytelności.
W ten sposób władze francuskie starają się zapewnić traktowanie podobne do tego, które jest udziałem posiadaczy obligacji zamiennych, którzy również rezygnują z około 90 % swoich wierzytelności.
III.
PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA PRZEWIDZIANEGO W ART.
88 UST.
2 TRAKTATU
(18) Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 Traktatu obejmuje wstępną ocenę środka pomocy, zwłaszcza w świetle wytycznych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw [10] (zwanych dalej wytycznymi).
W decyzji tej Komisja wyraziła powątpiewanie co do tego, czy plan ten zagwarantuje powrót do rentowności ekonomicznej.
Ostatnie dane finansowe wskazywały na powrót do rentowności w razie, gdyby doszło do ustabilizowania bilansu; Komisja uznała jednak okres jednego roku za zbyt krótki, by udowodnić odzyskanie rentowności ekonomicznej.
Przewidywania dla rynków właściwych nie były zbyt szczegółowe, wydawały się zmienne i zdawało się, że kilka z tych rynków nadal będzie przeżywało trudności, zwłaszcza w perspektywie krótkoterminowej.
W rzeczywistości informacje dostarczone przez władze francuskie nie pozwalały ocenić, czy spółka Bull byłaby w stanie wykorzystać ewentualny wzrost rynkowy, zważywszy iż pozostała działalność grupy opierała się w dużej mierze na produkcji systemów, w której to dziedzinie istniała bardzo ostra konkurencja.
Poza tym projekt dokapitalizowania nie wiązał się z koniecznością znalezienia żadnego nowego partnera poza podmiotami już obecnymi, to znaczy France Télécom i NEC.
(19) Z uwagi na wysoką kwotę pomocy Komisja obawiała się również, że może dojść do nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji, że pomoc nie zostanie ograniczona do niezbędnego minimum i że doprowadzi ona przedsiębiorstwo do dysponowania środkami płynnymi będącymi w nadwyżce, które mogłoby ono przeznaczyć na agresywną, wywołującą zakłócenia konkurencji na rynku działalność, która nie byłaby powiązana z procesem restrukturyzacji.
Na przykład nie było jasne, jaki byłby współczynnik wypłacalności i płynności po wypłacie pomocy i jak sytuowałyby się te współczynniki w porównaniu z konkurencją na rynkach właściwych.
IV.
UWAGI STRON TRZECICH I KOMENTARZE FRANCJI
(20) Francja przekazała zaktualizowane prognozy dla rynków właściwych, szczegóły dotyczące głównych konkurentów, danych finansowych i wydarzeń, które miały miejsce w ciągu ostatnich miesięcy, w szczególności na temat sukcesu dokapitalizowania.
(21) Francja podkreśla, że pomoc połączona jest z ważnymi zobowiązaniami finansowymi ze strony niektórych akcjonariuszy i prywatnych wierzycieli.
Z punktu widzenia konkurencji, działania na rzecz umacniania pozycji spółki Bull wydają się bardziej sprzyjać konkurencji na rynku europejskim, niż jej zagrażać.
Udział w rynku spółki Bull nie pozwoli jej na odgrywanie roli "price leadera"; odegra ona raczej rolę "outsidera", użyteczną dla ożywienia konkurencji.
Wdrożenie strategii spółki Bull, opierającej się na Itanium i oprogramowaniu "open source", wzmocniłoby tę rolę w przyszłości.
(22) Francja stwierdziła, że poprawa wyników przedsiębiorstwa była odczuwalna przez cały rok 2003, i to mimo pogarszającej się koniunktury.
Przewidywania na rok 2004, wpisujące się jeszcze w trudny kontekst, ukazują wynik operacyjny podobny do wyniku uzyskanego w roku 2003: EBIT w wysokości 17 mln EUR i wynik netto w wysokości 2 mln EUR w pierwszym półroczu 2004 r.
Dowodzi to, iż przedsiębiorstwu udało się w sposób istotny obniżyć swój próg rentowności.
W tych warunkach zwiększenie obrotów przewidywane począwszy od przyszłego roku w związku z przewidywaną poprawą sytuacji rynkowej w roku 2005, wprowadzaniem nowych ofert spółki Bull i ustabilizowaną sytuacją finansową przełożyłoby się mechanicznie na dodatkowy wzrost rentowności.
Biznesplan na okres 2004–2007 świadczyłby również o tym, że powrót do rentowności ekonomicznej przedsiębiorstwa jest trwały.
(23) Opierając również swój rozwój na serwerach na bazie architektury Intel 64 bit, Bull przyjął rozwiązania technologiczne odpowiadające potrzebom klientów w nadchodzących latach.
Poza tym stosowanie tej technologii na serwerach Bull otwiera nowe kierunki rozwoju, zwłaszcza w dziedzinie rachunku naukowego.
(24) W odniesieniu do usług strategia spółki Bull wpisuje się u zbiegu trzech odrębnych kompetencji i trzech sektorów priorytetowych.
Te dziedziny kompetencji to: 1) integracja i rozwój otwartych infrastruktur; 2) bezpieczeństwo systemów informatycznych; i 3) zarządzanie informatyczne oferowanymi systemami.
Sektory priorytetowe to te sektory, do których należą najwierniejsi klienci firmy Bull: władze administracyjne, operatorzy telekomunikacyjni i sektor usług użyteczności publicznej ("utilities").
(25) Wyżej wymienione kompetencje i wybór sektorów są całkowicie zgodne z podstawowymi tendencjami na rynku, ujawnianymi w analizach ekspertów, do których należy: optymalizacja i redukcja kosztów infrastruktury (które generują potrzeby rozwoju infrastruktur otwartych), urbanizacja i konsolidacja systemów informacyjnych (dziedziny, w których króluje Bull), administracja i zabezpieczenie (w których Bull udziela się na różne sposoby: jako producent wyposażenia do celów kryptografii, wydawca oprogramowania i integrator).
Bull zajął również bardzo szybko istotną pozycję na niektórych rynkach wschodzących, obejmujących platformy komórkowe, administrację elektroniczną, upowszechnienie elektronicznej tożsamości i podpisu elektronicznego.
(26) Ponieważ wartość spółki Bull jest bardzo względna, a koncentracja na rynku właściwym bardzo silna, pomoc udzielona spółce Bull nie pociągnęłaby za sobą nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji.
Na niektórych rynkach oferta firmy Bull byłaby jedyną wiarygodną alternatywą dla IBM.
Poza tym strategia tej firmy, nakierowana na oprogramowanie "open source", stałaby się czynnikiem dynamizującym konkurencję na rynku serwerów w najbliższych latach.
(27) Pomoc zostałaby ograniczona do minimum.
Rentowność ekonomiczna przedsiębiorstwa zależy w szczególności od odtworzenia kapitałów własnych, czego podstawowymi warunkami są pomoc i oddłużenie.
Różni inwestorzy nie zgodziliby się inwestować, gdyby część finansowania, niezbędna do odtworzenia rentowności przedsiębiorstwa, została zapewniona za pomocą pożyczki.
(28) Po wypłaceniu pomocy Bull nie powinien mieć do dyspozycji nadwyżki środków płynnych.
Pomoc ta powinna umożliwić odtworzenie kapitałów własnych na odpowiednim poziomie, dalekim jednak od utworzenia nadwyżki, czego potwierdzeniem miałby być stosunek długów do kapitałów własnych oraz współczynnik pokrycia długów krótkoterminowych przez aktywa obrotowe, w porównaniu do tych samych współczynników głównych konkurentów.
(29) W odniesieniu do prywatnego wkładu do planu restrukturyzacji, należałoby połączyć trzy elementy: wysiłki podjęte przez samo przedsiębiorstwo w latach 2002–2003, podwyższenie kapitału i wkład posiadaczy obligacji zamiennych.
(30) Francja przypomina, że w motywach 60 i 70 decyzji 2003/599/WE, pozwalającej na wpłatę pomocy na ratowanie spółki Bull, Komisja wyraźnie poinformowała, że Francja nie powinna przyznawać pomocy na restrukturyzację spółki Bull przed dniem 31 grudnia 2004 r.
(31) Przedstawiciele pracowników spółki Bull popierają plan restrukturyzacji i podkreślają wagę pomocy dla trwałości spółki oraz istniejących miejsc zatrudnienia.
Podkreślili oni wkład władz francuskich oraz przekazali dodatkowe informacje i odniesienia dotyczące w szczególności rentowności ekonomicznej i konkurencyjności przedsiębiorstwa.
Ich komentarze zostały przekazane władzom francuskim, które oświadczyły, że zgadzają się z nimi w tej sprawie.
V. OCENA POMOCY
1.
Istnienie pomocy
(32) Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu WE "wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi".
(33) Zgłoszony przez Francję środek stanowi pomoc w znaczeniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Pomoc ta, przyznana przez państwo, będzie finansowana z zasobów państwowych na rzecz konkretnego przedsiębiorstwa – spółki Bull.
Pomoc ta nie jest zgodna z zasadą inwestora prywatnego w warunkach gospodarki rynkowej.
Nie można w szczególności stwierdzić, że państwo działa w tym samym trybie i na tych samych warunkach, co posiadacze obligacji zamiennych, gdyż wierzytelność Francji dotyczy pomocy państwa na ratowanie przedsiębiorstwa, której termin spłaty upłynął, a także dlatego, że umorzenie takiej wierzytelności lub przyznanie nowej pomocy o wartości równoważnej wartości pomocy do zwrotu nie należą od działań podejmowanych przez inwestorów, nie mogą więc być oceniane zgodnie z zasadą inwestora prywatnego.
Ponadto środek, o którym mowa, różni się w formie i w warunkach od środków finansowych pozyskanych od akcjonariuszy i posiadaczy obligacji zamiennych.
W każdym przypadku środkowi temu nie towarzyszą porównywalne zobowiązania finansowe ze strony innych akcjonariuszy.
Pomoc wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi i zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji z tego względu, że Bull jest spółką międzynarodową i że jej produkty są przedmiotem międzynarodowej wymiany handlowej.
Poza tym Bull ma konkurentów na wspólnym rynku, na przykład IBM, Fujitsu/Siemens, Sun i HP.
Władze francuskie nie kwestionują tej oceny.
2.
Zgodność pomocy
(34) Zgłoszony środek powinien zostać oceniony jako pomoc państwa ad hoc. Artykuł 87 ust. 2 i 3 Traktatu przewiduje odstępstwa od ogólnej niezgodności, o której mowa w ust. 1 tego artykułu.
(35) Artykuł 87 ust. 3 lit. c) Traktatu przewiduje zgodność ze wspólnym rynkiem pomocy państwa przeznaczonej na ułatwienie rozwoju niektórych rodzajów działalności gospodarczej, jeżeli nie pogarszają one warunków wymiany handlowej w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
Na tej podstawie Komisja przyjęła szczegółowe wytyczne w celu oceny pomocy na ratowanie i restrukturyzację zagrożonych przedsiębiorstw [11].
Z uwagi na dane liczbowe dotyczące kapitałów własnych jest oczywiste, że spółka Bull powinna być traktowana jako zagrożone przedsiębiorstwo w rozumieniu pkt 5a) wytycznych oraz że cała grupa również jest zagrożona w znaczeniu pkt 4–8 tych wytycznych [12].
Po przeprowadzeniu analizy Komisja uważa, że żadne inne wytyczne wspólnotowe ani żadne inne przepisy nie pozwoliłyby w tym przypadku określić pomocy wspólnotowej jako zgodnej ze wspólnym rynkiem.
Francja nie powołała się zresztą na żadne inne odstępstwo od Traktatu i oparła się wyłącznie na wytycznych w celu obrony zgodności tej pomocy.
Komisja oceniła więc pomoc w świetle wyżej określonych wytycznych.
(36) Do wydania pozwolenia na pomoc na restrukturyzację wytyczne przewidują łączne spełnienie czterech warunków. Są to: opracowanie planu gwarantującego długoterminową rentowność ekonomiczną, niedopuszczenie do zakłócenia konkurencji, ograniczenie pomocy do minimum i całkowite wdrożenie planu restrukturyzacji.
Poza tym stosuje się zasadę "pierwszy i ostatni raz" ("one time – last time") oraz zasadę wynikającą z orzecznictwa "Deggendorf" [13].
Odzyskanie rentowności ekonomicznej (pkt 32–34 wytycznych)
(37) Zgodnie z wytycznymi przyznanie pomocy zależy od wdrożenia planu restrukturyzacji, który musi zostać, w przypadku wszelkich pomocy indywidualnych, zatwierdzony przez Komisję.
Plan restrukturyzacji, którego czas trwania powinien być skrócony do niezbędnego minimum, powinien pozwolić, w rozsądnym terminie, na odzyskanie przez przedsiębiorstwo długoterminowej rentowności ekonomicznej na podstawie realistycznych hipotez dotyczących przyszłych warunków prowadzenia działalności.
Pomoc na restrukturyzację powinna więc być połączona z wiarygodnym planem restrukturyzacji, w odniesieniu do którego Państwo Członkowskie podejmuje zobowiązanie.
(38) Przedmiotowa pomoc wiąże się z planem restrukturyzacji z marca 2002 r. i z jego częścią finansową, która została sprecyzowana z chwilą zgłoszenia pomocy.
Plan ten dotyczy okresu do końca 2007 r., po zakończeniu którego sytuacja finansowa powinna ulec poprawie, a nowa struktura powinna zostać wprowadzona w życie.
Większość środków już została wdrożona, a dokapitalizowanie zostało już zakończone.
Jednak okres do końca 2007 r. może zostać uznany za termin rozsądny i niezbędny dla restrukturyzacji oferty przedsiębiorstwa i dla dostosowania jego działalności do rozwoju rynków właściwych.
(39) Plan zdaje się opierać na realistycznych założeniach dotyczących przyszłych warunków prowadzenia działalności.
Bierze pod uwagę powolne przejmowanie rynków i nie wydaje się przesadnie optymistyczny.
Plan przedstawia trzy scenariusze dotyczące wyników dokapitalizowania, z których najbardziej optymistyczny jest najbliższy obecnemu wynikowi.
Plan podkreśla odtworzenie związków między strategią przedsiębiorstwa, jej mocnymi stronami, potrzebami klientów i rozwojem technologicznym.
Przy uwzględnieniu niepewności technologicznej i handlowej plan wydaje się wystarczająco dokładny z uwagi na informacje dodatkowe, wysłane przez władze francuskie.
(40) Poprawa rentowności ekonomicznej przedsiębiorstwa wynika głównie ze środków wewnętrznych, w szczególności z zaprzestania działalności dodatkowej ("non-core business"), restrukturyzacji oferty i redukcji kosztów ogólnych.
(41) Trudności przedsiębiorstwa wynikły przede wszystkim ze złych wyborów technologicznych i z koncentracji na rynkach, na których działalność spółki Bull nie została uwieńczona sukcesem.
Działalności tej zaprzestano, włącznie ze zlikwidowaniem sieci usług w kilku krajach europejskich.
Wiele przyczyn tych szczególnych strat, tak jak te związane z systemem emerytalnym, prawdopodobnie nie wystąpi ponownie.
Większa część kierownictwa przedsiębiorstwa została wymieniona.
Spółka Bull skoncentrowała się na swoich mocnych stronach.
Restrukturyzacja i wydajność operacyjna
(42) W latach 2000–2002 marża brutto od obrotów wynosiła 21–25 %.
Jednak wszystkie koszty badawczo-rozwojowe, koszty handlowe i koszty administracyjne przekraczały co roku marżę brutto o kwotę około 100 mln EUR.
Plan restrukturyzacji przewiduje naprawę tego braku równowagi: koszty badawczo-rozwojowe spadają ze 160 mln EUR w 2000 r. do […]* mln EUR przewidzianych na lata 2005–2007.
Koszty handlowe i administracyjne spadają z 706 mln EUR w 2000 r. do […]* mln EUR przewidzianych na lata 2006–2007.
Zakładane wartości biorą pod uwagę przewidywania związane z ewentualnymi decyzjami wymiaru sprawiedliwości ("contingency").
Pozycja ta wzrasta aż do osiągnięcia […]* % obrotów w 2007 r.
Na podstawie tych przewidywań przyszły EBIT szacowany jest na […]* % po "contingency".
Obecne koszty za rok 2003 i pierwsze półrocze roku 2004 potwierdzają te przewidywania.
Z tego punktu widzenia Komisja uważa, że plan restrukturyzacji umożliwia osiągnięcie wystarczającej wydajności operacyjnej.
Przewidywania dla rynków właściwych
(43) Przewiduje się, że w przyszłości przejmowanie popytu będzie przebiegać w bardziej umiarkowanym tempie niż w ciągu ostatnich dziesięciu lat, z powodu występujących łącznie kilku czynników, takich jak: zmniejszenie stawek komunikacyjnych, rozwój sieci szerokopasmowych, rozwój procedur telekomunikacyjnych w sektorze publicznym, wzrost możliwości wspólnego korzystania z aplikacji przez Internet, rozwój mobilności i rosnące uwzględnianie ograniczeń związanych z bezpieczeństwem, a wreszcie upowszechnienie technologii cyfrowych, które wszędzie zastępują istniejące wcześniej narzędzia analogowe.
Według ostatnich przewidywań IDC (International Data Corporation) na lata 2003–2007 europejski rynek serwerów powinien odnotować wzrost ilościowy o 44 %, a rynek serwerów średniej i wysokiej klasy o 39 %.
Rynek serwerów z elementami Intel 64 bit, stanowiący jeden z głównych kierunków rozwoju spółki Bull, powinien odnotować istotny wzrost.
W rzeczywistości rynek ten szacowany jest na blisko 2,4 mld USD w 2007 r., co stanowiłoby 16 % rynku serwerów (wobec mniej niż 1 % w 2003 r.).
(44) W ten sposób IDC, według analizy z grudnia 2002 r., przewiduje w Europie Zachodniej wzrost wydatków przedsiębiorstw w sektorze usług o 30 % i o blisko 20 % w sektorze serwerów do roku 2006.
Nowsze prognozy Gartnera (listopad 2003 r.), dotyczące usług w Europie Zachodniej, przewidują wzrost o 3 % w roku 2004 i ukazują średnią roczną stopę wzrostu 6,2 % w latach 2002–2007.
W sektorze serwerów wzrost zróżnicowany będzie w zależności od stosowanych technologii; w szczególności elementy Intel Itanium, stanowiące podstawę nowej oferty serwerów firmy Bull, stosowane od roku 2003, powinny osiągnąć w 2008 r. obroty w wysokości 8 mld EUR.
Rynek usług jest bardzo rozproszony, bardzo konkurencyjny i w ciągłej restrukturyzacji, ale według prognoz średnio- i długoterminowych jego wzrost będzie szybszy niż wzrost rynku produktów.
W związku z tym warunki rynków właściwych nie będą miały wpływu na ewentualne zakwestionowanie odzyskania rentowności ekonomicznej i umożliwiają wzrost ze strony usług w całkowitej sprzedaży i marży brutto, zgodnie z przewidywaniami planu restrukturyzacji.
(45) Liczne badania potwierdzają przewidywany wzrost w sektorach niszowych, które Bull wyznaczył sobie jako docelowe, oraz możliwości tkwiące w wybranych technologiach [14].
Rentowność ekonomiczna średnio- i długoterminowa
(46) Duże serwery "GCOS", instalowane u obecnych klientów, to ważne źródło dochodów.
Jednak po […]* wymiana GCOS będzie w większości przypadków zakończona, a spółka Bull będzie musiała stawić czoła swoim konkurentom i realizować swoje ambicje, nawet najskromniejsze, w innych warunkach.
W tym kontekście Komisja odnotowała, w szczególności, poniższe motywy 47–54.
(47) Uznaje się, że Bull, dysponujący wyborem rozwiązań realizowanych w oparciu o 64-bitową architekturę Intel, wykorzystywanych do oprogramowania "open source" oraz w celu osiągnięcia większych korzyści ze standaryzacji elementów ("commoditisation"), we właściwy sposób radzi sobie z rozwojem technologicznym, w stopniu odpowiadającym rozwojowi rynku i potrzebom swoich klientów.
Ten rozwój zwiększy intensywność działań konkurencji na rynkach usług, lecz dzięki swoim rozmiarom spółka Bull może zainwestować niebagatelne kwoty w badania i rozwój oraz zaoferować szerszą i spójniejszą gamę produktów niż spółki dopiero wchodzące na rynek i małe, bardziej wyspecjalizowane przedsiębiorstwa.
Wielkość spółki z pewnością przysporzyłaby jej większej wiarygodności u klientów, dla których wybór dostawcy serwerów jest sprawą strategiczną.
Giganci, na przykład IBM, HP i Dell, są bardziej wyspecjalizowani w produktach seryjnych, których zakres stosowania jest bardziej rozpowszechniony; ich klienci mniej potrzebują produktów "na miarę".
(48) Plan określa docelowe sektory, w których klienci są wierniejsi: sektor publiczny, obrona i bezpieczeństwo oraz operatorzy telekomunikacji.
Bull nie ma ambicji wykraczających poza aspiracje "gracza niszowego".
(49) Wprowadzenie na rynek nowej gamy serwerów NovaScale, mające na celu zastąpienie systemów GCOS, zostało pozytywnie ocenione przez niezależnych ekspertów [15].
Bull zrealizował w tej linii produktów sprzedaż o dużej wartości, a jego produkty powinny odróżniać się od produktów konkurencyjnych w kwestii kosztów, niezawodności działania, łatwości obsługi i dostosowania wymiarów.
(50) Restrukturyzacja spółki Bull pozwala jej odzyskać spójność między posiadanymi umiejętnościami, ofertą, organizacją i celami krótkoterminowymi.
Ważną przyczyną trudności przedsiębiorstwa był właśnie brak tej spójności.
Odmłodzenie personelu, jakiego dokonano w dużym stopniu w 2002 r., a także istotna liczba partnerstw strategicznych powinny zapewnić przyszłe atuty technologiczne.
(51) Rola przewidywana dla nowej linii serwerów na bazie procesorów Intel, zwłaszcza procesora 64-bitowego, jest bardzo istotna: w 2007 r. obroty powinny osiągnąć […]* % sprzedaży całkowitej, przy marży brutto […]* %.
Ponieważ nie chodzi tu już o technologię "własnościową", logiczne jest, by marża ta nie osiągała poziomu marż starszych serwerów, GCOS.
Serwery 64-bitowe mogą być nośnikami bardziej złożonych i bogatszych systemów, lecz są oczywiście droższe od "standardowych" 32-bitowych.
Bull spróbuje zdobyć zaufanie swoich klientów jakością techniczną swoich serwerów 64-bitowych, dodając do tych produktów ofertę usług, które wykorzystują uznaną wiedzę specjalistyczną.
Bull zapewni współpracę między swoimi własnymi zespołami a zespołami klientów.
Komisja uważa, że strategia ta jest spójna ze skoncentrowaniem się spółki Bull na działalności w niektórych sektorach.
(52) W segmencie usług należy podkreślić kilka wniosków z wyżej wymienionego raportu Forrestera [16].
W odniesieniu do usług "open source" wiedza specjalistyczna spółki Bull uważana jest za przewyższającą wiedzę specjalistyczną innych światowych producentów sprzętu o bardziej ogólnym przeznaczeniu, np. IBM.
Wśród producentów światowych i tych średniej wielkości Bull jest jedynym, który posiada pełne zaplecze technologiczne.
Raport wspomina tylko jednego małego specjalistę "open source" o takim samym zapleczu.
(53) Projekt dokapitalizowania nie narzuca żadnego nowego partnera przemysłowego poza podmiotami już obecnymi, którymi są France Télécom i NEC.
Jednak udział towarzystwa ubezpieczeniowego Debeka jest czynnikiem sprzyjającym strategii nakierowanej na ograniczoną liczbę sektorów.
Poza tym Bull ma do swojej dyspozycji kilka grup partnerskich i jest zaangażowany w wiele projektów rozwoju kluczowych technologii na rzecz przyszłej działalności.
Wreszcie, przykładowo, trzeba umieścić wzmiankę na temat podpisania pierwszej umowy "Original Equipment Manufacturer" z Kraftway, rosyjskim wiodącym producentem w sektorze serwerów na bazie Intel.
Inna umowa dotyczy dystrybucji serwerów w Chinach.
(54) W związku z powyższym Komisja uważa, że plan restrukturyzacji umożliwi spółce Bull uzyskanie odpowiedniej pozycji.
Niezależnie od zagrożeń technologicznych i handlowych występujących na rynkach właściwych, Komisja uważa, że powrót do rentowności ekonomicznej jest zapewniony w sposób wystarczający.
Zapobieganie nieuzasadnionym zakłóceniom konkurencji (pkt 35–39 wytycznych)
(55) Pomoc na restrukturyzację, by uzyskać pozwolenie Komisji, musi spełniać drugi warunek, który polega na tym, by zostały przedsięwzięte środki w celu zniwelowania, w miarę możliwości, ewentualnych negatywnych skutków, jakie pomoc mogłaby wywrzeć na konkurencji.
(56) Jak podkreśliła Francja, udziały w rynku spółki Bull w dziedzinie usług i w dziedzinie serwerów są niewielkie.
W dziedzinie serwerów właściwy rynek geograficzny powinien zostać uznany za światowy lub co najmniej za europejski.
W 2002 r. w całym rynku serwerów Piętnastki spółka Bull posiadała udział rzędu 3 %.
W segmencie serwerów średniej i wysokiej klasy Bull zachował pozycję szacowaną na około 5 %, daleko za głównymi konkurentami: IBM (40 %), HP – Compaq (24 %), Sun (17 %) i Fujitsu (9 %).
W segmencie serwerów wysokiej klasy udział w rynku będzie nieco wyższy.
Bull zamierza bowiem uzyskać pozycję europejskiego lidera rozwiązań na bazie architektury Intel 64 bit i oprogramowania "open source" na rynkach docelowych.
Rynek serwerów na bazie architektury Intel 64 bit szacowany jest na blisko 2,4 mld USD w 2007 r., co stanowiłoby 16 % rynku serwerów (wobec mniej niż 1 % w 2003 r.).
(57) W dziedzinie usług istnieją wskazania, zgodnie z którymi właściwy rynek geograficzny powinien być uznawany za europejski, mimo że istnienie rynków regionalnych lub krajowych nie może być wykluczone.
Na rynku usług Piętnastki w 2002 r. Bull posiadał udział w rynku w wysokości około 0,4 %, a od 2002 r., Bull jeszcze bardziej nastawił się na usługi związane z infrastrukturą i inne dziedziny, w których się wyspecjalizował, odnotowując poważne zmniejszenie obrotów w sektorze usług.
W badaniu z września 2003 r., opublikowanym przez Instytut Gartnera, spółki Bull nie ma wśród dziesięciu pierwszych konkurentów na światowym rynku usług informatycznych i w 2002 r. zajmuje ona dopiero dwudzieste drugie miejsce na rynku europejskim.
Rynek ten jest poza tym bardzo konkurencyjny, co pozwoliło, przykładowo, na wydanie przez Komisję pozwolenia na operacje połączeń dotyczące wielu konkurentów spółki Bull (HP – Compaq [17], Cap Gemini – Transiciel [18], ATOS Origin–SEMA [19] przy zaznaczeniu, że te połączenia nie naruszą warunków konkurencji na rynkach usług informatycznych.
(58) Oczywiście przedsiębiorstwo jest obecne w większym stopniu w niektórych rejonach geograficznych, szczególnie we Francji.
Konkurencja pozostaje jednak istotna, również na poziomie tych rejonów geograficznych.
(59) Dla niektórych segmentów rynku serwerów w Europie utrwalenie pozycji spółki Bull przyczyni się raczej do uczynienia konkurencji na tym rynku bardziej dynamiczną, szczególnie w segmentach, w których pozycja IBM jest wiodąca.
W segmencie systemów o dużej ilości transakcji, na przykład, oferta spółki Bull wydaje się stanowić jedyną alternatywę w stosunku do IBM dla wszystkich klientów, którzy nie mogą łatwo przestawić się na rozwiązania Sun, HP czy Wintel (banki, ubezpieczenia, organizacje społeczne, zakłady zabezpieczenia społecznego itd.). […]* wykazuje, że ten typ klientów pragnie zachować trwałość oferty spółki Bull.
Chodzi tu jednak o bardzo specjalistyczne rynki niszowe, a utrwalenie pozycji spółki Bull ma bardzo niewielki wpływ na konkurencję w całym segmencie serwerów wysokiej klasy.
(60) Komisja bierze również pod uwagę fakt, że strategia spółki Bull nakierowana jest na oprogramowanie "open source".
Poza tym większość konkurentów jest równocześnie partnerami w wielu projektach rozwoju.
Żaden z konkurentów nie wypowiadał się podczas wszczęcia postępowania.
(61) Nie przewidziano żadnej operacji wzrostu zewnętrznego poza nabyciem "szarych komórek", co odpowiada często występującym w tym sektorze praktykom.
Bull uważa, że każdy istotny zakup przeciwdziała strategii planu restrukturyzacji i może sprawiać problemy integracyjne.
(62) Spółka Bull odstąpiła dużo aktywów.
W segmencie produktów spółka Bull odstąpiła całość działalności dotyczącej automatów bankowych, terminali płatniczych, kart chipowych i sporą część swojego oprogramowania middleware.
Na rynku usług spółka Bull odstąpiła większą część swojej sieci handlowej poza Francją i Włochami przez sprzedaż swojego oddziału Integris spółce Steria.
Plan restrukturyzacji przewiduje ponowne nakierowanie wysiłków na działalność podstawową.
To ogranicza również negatywny wpływ pomocy na konkurencję między Państwami Członkowskimi.
Z uwagi na powyższe ważne jest, by ta strategia, przewidziana w planie restrukturyzacji, była rzeczywiście kontynuowana.
(63) Z uwagi na to, co zostało powiedziane, Komisja uważa, że nieuzasadnione zakłócenia konkurencji w omawianym przypadku nie zachodzą.
Pozycja spółki Bull na rynkach właściwych, w połączeniu z przestrzeganiem planu restrukturyzacji i ponownym nakierowaniem wysiłków na działalność podstawową, nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych środków.
Pomoc ograniczona do minimum (pkt 40 i 41 wytycznych)
(64) Do uzyskania pozwolenia musi również być spełniony trzeci warunek, polegający na tym, by kwota i intensywność pomocy zostały ograniczone do ścisłego minimum, niezbędnego dla umożliwienia restrukturyzacji w zależności od możliwości finansowych przedsiębiorstwa, jego akcjonariuszy lub grupy, do której ono należy.
Beneficjenci pomocy powinni w istotny sposób uczestniczyć w planie restrukturyzacji, czerpiąc ze środków własnych.
W każdym razie należy wykazać przed Komisją, że pomoc zostanie wykorzystana jedynie w celu odtworzenia żywotności ekonomicznej przedsiębiorstwa oraz że nie pozwoli adresatowi pomocy zwiększyć swoich mocy produkcyjnych podczas wdrażania planu restrukturyzacji.
(65) Wkład beneficjenta i jego akcjonariuszy jest znaczący.
Od dnia 31 grudnia 2001 r. spółka Bull wniosła wkład do restrukturyzacji w wysokości 160 mln EUR, pochodzący z odstąpienia aktywów "non-core business" w roku 2002 i w pierwszym półroczu roku 2003.
Ponadto spółka zarezerwowała na działania restrukturyzacyjne 94 mln EUR pochodzące ze środków płynnych, którymi dysponowała na dzień 31 grudnia 2001 r.
[20]. Nowi i starzy akcjonariusze przyczynili się do dokapitalizowania w wysokości 44,2 mln EUR, co stanowi istotny wkład.
Fakt, że obejmowanie kapitału inwestycyjnego dokonywane jest częściowo przez przedsiębiorstwa partnerskie spółki Bull (France Télécom, NEC), klientów (Debeka) i kadry kierownicze grupy Bull, niczego nie ujmuje temu stwierdzeniu.
Komisja może również wziąć pod uwagę kapitał wniesiony podczas realizacji warrantów na akcje w wysokości 17 mln EUR, ponieważ dawni posiadacze obligacji zamiennych nie byli zobowiązani do wyboru tej opcji.
(66) Współczynniki wypłacalności i płynności, po wypłacie pomocy i przy uznaniu pomocy za dług, znajdują się na poziomach porównywalnych do konkurentów.
Poprawa sytuacji finansowej pozwoli przede wszystkim na uzyskanie gwarancji bankowych na bieżącą działalność.
Przewiduje się bowiem, że Bull nadal będzie korzystać z zewnętrznego finansowania krótkoterminowego, opierającego się na zamianie wierzytelności na papiery wartościowe, na kwotę rzędu od […]* do […]* mln EUR.
Uwzględniając zagrożenia właściwe dla rynków i zważywszy na fakt, że strategia spółki Bull jest strategią gracza niszowego, wydaje się mało prawdopodobne, by instytucje finansowe były gotowe na przyznawanie nowych linii kredytowych na działalność agresywną, która nie byłaby związana z procesem restrukturyzacji.
(67) Zdaniem władz francuskich przy bardziej ograniczonej pomocy inni partnerzy nie zgodziliby się inwestować, a właściciele obligacji zamiennych nie zgodziliby się na zamianę swoich wierzytelności na nowe papiery wartościowe.
Jeżeli chodzi o główną alternatywę, zaproponowaną przez amerykański fundusz inwestycyjny, która nie została przyjęta, władze francuskie wyjaśniły w wystarczający sposób, że opcja ta doprowadziłaby do co najmniej tak samo wysokiej pomocy.
Fundusz ten przewidywał wpłatę kapitałów w wysokości przekraczającej 33 mln EUR, przewidzianą przez grupę inwestorów, lecz gwarancja w wysokości 11 mln EUR wniesionych przez posiadaczy obligacji zamiennych pokrywa różnicę.
(68) Konkludując, Komisja uważa, że pomoc nie doprowadzi przedsiębiorstwa do dysponowania nadwyżkami kapitałów płynnych, które mogłoby ono przeznaczyć na działalność agresywną, która wywoływałaby zakłócenia na rynku i która nie byłaby związana z procesem restrukturyzacji.
Zasada "pierwszy i ostatni raz" ("one time, last time")
(69) W celu uniknięcia jakiegokolwiek wsparcia naruszającego zasady, pkt 48 wytycznych precyzuje, że pomoc na restrukturyzację może zostać udzielona tylko raz.
Jeżeli przedsiębiorstwo korzystało już w przeszłości z pomocy na restrukturyzację i jeżeli okres restrukturyzacji zakończył się mniej niż dziesięć lat temu, Komisja nie przyzna na normalnych warunkach nowej pomocy na restrukturyzację, z wyjątkiem okoliczności nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorstwa.
Pomoc zgłoszona w omawianym przypadku zostanie wypłacona najwcześniej dnia 31 grudnia 2004 r.
W 1993 i 1994 r. państwo francuskie przyznało pomoc na restrukturyzację spółce Bull, co uzyskało aprobatę Komisji pod koniec roku 1994.
Plan restrukturyzacji dotyczył jednak okresu trwającego do końca roku 1995.
Decyzja 2003/599/WE, którą Komisja zatwierdziła pomoc na ratowanie spółki [21] i która w motywie 60 wskazuje datę 31 grudnia 2004 r. jako datę, począwszy od której nowa pomoc na restrukturyzację może zostać przyznana, jest w tym punkcie błędna.
W tym konkretnym przypadku dziesięcioletni termin nie został więc osiągnięty.
(70) Jednak zasady "pierwszy i ostatni raz" nie można stosować bez ograniczeń.
Zgodnie z orzeczeniem Trybunału [22], oczywiście w ramach Traktatu EWWiS, lecz dotyczy to tym bardziej Traktatu WE, przepisy dotyczące pomocy mają na celu nadanie Komisji uprawnień, by mogła stawić czoła sytuacjom nieprzewidywalnym, uwzględniając zmienny charakter warunków rynkowych.
W tych warunkach nieuzasadnione zastosowanie zasady "pierwszy i ostatni raz" ograniczyłoby nadmiernie kategorię pomocy, którą można uznać za niezbędną, i nie pozwoliłoby Komisji zbadać, w każdym szczególnym przypadku, czy dany projekt pomocy na restrukturyzację jest niezbędny do realizacji celów Traktatu.
Tak samo Komisja nie może w zasadzie opierać się jedynie na istnieniu decyzji wcześniejszej, by odmówić następnej pomocy temu samemu beneficjentowi [23].
(71) Z tego względu wytyczne dają możliwość odstępstwa od zasady "pierwszy i ostatni raz" w ramach nadzwyczajnych okoliczności, nieprzewidywalnych i nieleżących po stronie przedsiębiorstwa.
Z tej przyczyny należy podkreślić, że mimo iż kryzys w sektorze technologii informacji i komunikacji w 2001 r. nie był ani nadzwyczajny, ani nieprzewidywalny, jego zasięg, zwłaszcza dla segmentu technologii związanych z Internetem i z telekomunikacją, był nadzwyczajny, nieprzewidywalny i nie powstał z winy spółki Bull.
Innym zjawiskiem, jakie należy uwzględnić w tym przypadku, jest ogromna szybkość rozwoju technologicznego w tym sektorze.
(72) Ponadto należy podkreślić w tym kontekście, że Bull i państwo francuskie skrupulatnie przestrzegali warunków wcześniejszego planu restrukturyzacji, zwłaszcza w kwestii prywatyzacji, partnerstwa z NEC France Télécom oraz odstąpienia wielu aktywów, zgodnie z wnioskiem niezależnego eksperta, którym posłużyła się Komisja, oraz że tamten plan nie mógł zapobiec obecnym trudnościom.
Wtedy bowiem trudności finansowe były przede wszystkim związane z oddziałami i filiami, które odstąpiono w ramach planu restrukturyzacji, zwłaszcza Zenith Data Systems w sektorze mikrokomputerów i oddział OSS.
Pierwsza restrukturyzacja spółki Bull została więc przeprowadzona, a w jej ramach przedsiębiorstwo próbowało dostosować się do swego otoczenia.
Zmniejszenie liczby pracowników przedsiębiorstwa odzwierciedla te radykalne przemiany: z 44500 w 1990 r. liczba pracowników zmniejszyła się do 24000 w 1995 r. i do 11500 w 1999 r.
Obecne trudności, opisane w motywach 9–12, różnią się charakterem od trudności, które doprowadziły do restrukturyzacji w latach 1993–1995.
(73) Wynika z powyższego, że w danym przypadku przestrzega się filozofii, która zarządza zasadą "pierwszy i ostatni raz", mającej na celu niedopuszczenie do nadmiernego wsparcia.
Państwo nie utrzymywało przy życiu spółki Bull w sposób sztuczny, nawet jeśli jej trudności miały charakter powtarzający się; wręcz przeciwnie, pomoc, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, miała na celu stawienie czoła trudnościom o całkiem odmiennym charakterze.
(74) Dodatkowo dodamy zresztą, że dziesięcioletni okres prawie upłynął.
(75) W związku z tym, wziąwszy pod uwagę okoliczności tego konkretnego przypadku, Komisja uważa, że kryterium "pierwszy i ostatni raz" nie stanowi podstaw do sprzeciwienia się wydaniu pozwolenia na udzielenie pomocy, o której mowa.
Zasada "Deggendorf"
(76) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału w sprawie "Deggendorf" [24], gdy Komisja bada zgodność pomocy, powinna uwzględnić wszystkie istotne czynniki, zwłaszcza ewentualny efekt łączny tej pomocy i innych pomocy, które nie zostały zwrócone.
W tym przypadku spółka Bull dysponuje pomocą na ratowanie przedsiębiorstwa, na którą zgoda została uzależniona od jej zwrotu przez spółkę Bull najdalej do dnia 17 czerwca 2003 r.
Według władz francuskich zgłoszona pomoc zostanie jednak wypłacona dopiero po zwrocie pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa.
W takich warunkach zasada "Deggendorf" jest przestrzegana, Komisja musi jednak nabrać pewności, że tak stanie się również w tym przypadku.
Przestrzeganie zgłoszonego planu restrukturyzacji
(77) Zgodnie z pkt 43 wytycznych zgłoszony Komisji plan restrukturyzacji, doprecyzowany i skompletowany, musi być w całości przestrzegany.
Kontrola i sprawozdania
(78) Zgodnie z pkt 45 i 46 wytycznych Komisji muszą być przedkładane roczne sprawozdania.
VI.
WNIOSEK
(79) Komisja uważa, że przyznana spółce Bull pomoc na restrukturyzację, zgłoszona przez Francję, może zostać uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem że wszystkie zobowiązania podjęte przez Francję i wszystkie narzucone warunki zostaną spełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, której Francja zamierza udzielić na rzecz spółki Bull, polegająca na wypłacie 517 mln EUR, wraz z klauzulą zwrotu w razie poprawy sytuacji finansowej, jest zgodna ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w art. 2.
Artykuł 2
1.
Plan restrukturyzacji spółki Bull, przekazany Komisji przez Francję, zostanie wykonany w całości.
2.
Pomoc, o której mowa w art. 1, nie zostanie wpłacona przed zwrotem pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa, zatwierdzonej w decyzji 2003/599/WE.
Zostanie ona wypłacona nie wcześniej niż dnia 31 grudnia 2004 r.
3.
Francja przedkłada Komisji coroczne sprawozdanie w sprawie wdrażania planu restrukturyzacji w okresie do końca 2007 r.
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszej decyzji Francja informuje Komisję o podjętych w celu zastosowania się do niej środkach.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
upoważniająca Państwa Członkowskie do przyjęcia decyzji na mocy dyrektywy Rady 1999/105/WE w sprawie spełnienia warunków w odniesieniu do leśnego materiału rozmnożeniowego w krajach trzecich
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5485)
(2005/942/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/105/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym [1], w szczególności jej art. 19 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 19 ust. 1 dyrektywy 1999/105/WE Rada, na podstawie wniosku Komisji, określi czy leśny materiał rozmnożeniowy produkowany w państwie trzecim spełnia te same warunki w odniesieniu do zatwierdzenia jego materiału elitarnego i działań podejmowanych dla jego wyprodukowania w celu obrotu na rynku, jak leśny materiał rozmnożeniowy produkowany we Wspólnocie i spełniający przepisy niniejszej dyrektywy.
(2) Jednakże obecnie dostępne informacje dotyczące stosowania w krajach trzecich nie są wystarczające dla umożliwienia Wspólnocie podjęcia każdej takiej decyzji względem kraju trzeciego.
(3) Dlatego w celu ochrony przed zakłóceniami mechanizmów handlowych Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do podjęcia takich decyzji względem szczególnego materiału przywożonego z poszczególnych państw.
Analizy przeprowadzone przez Komisję pokazują, że materiał ten spełnia takie same warunki jak leśny materiał rozmnożeniowy wyprodukowany we Wspólnocie, zgodnie z dyrektywą 1999/105/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie upoważnione są do podjęcia decyzji, czy leśny materiał rozmnożeniowy wyprodukowany w krajach trzecich wymienionych w Załączniku pod względem gatunku, kategorii i typu materiału podstawowego w nim określonego spełnia, w odniesieniu do zatwierdzenia tego materiału podstawowego oraz środków podjętych do jego produkcji celem wprowadzenia do obrotu, takie same warunki jak leśny materiał rozmnożeniowy wyprodukowany we Wspólnocie i zgodny z przepisami dyrektywy 1999/105/WE.
Do leśnego materiału rozmnożeniowego przywożonego z tych krajów trzecich dołączone jest świadectwo szczepu lub urzędowe świadectwo wydane przez kraj pochodzenia, a także rejestry zawierające szczegółowe informacje o wszystkich przesłanych przesyłkach, które przekazuje dostawca w kraju trzecim.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie bezzwłocznie notyfikują Komisji i innym Państwom Członkowskim wszystkie decyzje podjęte na mocy niniejszej decyzji oraz każdorazowe wycofanie takich decyzji.
Artykuł 3
Upoważnienie przewidziane w art. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r. i wygasa dnia 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po wywozie czasowym
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5496)
(2005/943/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], w szczególności jej art. 19 ppkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Komisji 93/195/EWG [2] powrotny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych po ich czasowym wywozie, ograniczony jest do koni, które znajdowały się w państwie trzecim przez okres krótszy niż 30 dni.
(2) Jednakże zgodnie z tą decyzją konie, które brały udział w przeprowadzanym w Zjednoczonych Emiratach Arabskich Pucharze Świata w Długodystansowych Rajdach Konnych i spełniają wymogi określone we wspomnianej decyzji, są upoważnione do powrotnego wwozu na terytorium Wspólnoty po wywozie czasowym na okres krótszy niż 60 dni.
(3) W celu ułatwienia koniom pochodzącym ze Wspólnoty uczestnictwa w tych zawodach wspomniany szczegółowy przepis powinien stosować się do wszystkich zawodów Pucharu Świata w Długodystansowych Rajdach Konnych przeprowadzanych zgodnie z przepisami, w tym zgodnie z nadzorem weterynaryjnym, Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej (FEI), niezależnie od tego, w którym z państw zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 90/426/EWG odbywają się zawody.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 93/195/EWG.
(5) Środki przewidziane niniejszą decyzją są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 tiret siódme otrzymuje następujące brzmienie:
- "— brały udział w Pucharze Świata w Długodystansowych Rajdach Konnych, niezależnie od tego, w którym z państw zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 90/426/EWG odbywają się zawody, oraz spełniają wymogi określone w świadectwie zdrowia zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku VII do niniejszej decyzji";
2) załącznik VII zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 27 grudnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 grudnia 2005 r.
kończąca postępowanie w sprawie absorpcji dotyczące przywozu cyklaminianu sodu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
(2005/944/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9 i art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Pierwotne środki
(1) W marcu 2004 r. Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 435/2004 [2], ostateczne cło antydumpingowe ("pierwotny środek") na przywóz cyklaminianu sodu ("produkt objęty postępowaniem") pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
Indywidualne stawki celne wynoszące od 0 do 0,11 EUR za kilogram zostały nałożone na współpracujących producentów eksportujących w ChRL.
Stawka mająca zastosowanie do przywozu pochodzącego ze wszystkich innych przedsiębiorstw wynosi 0,26 EUR za kilogram.
2.
Wniosek o wszczęcie ponownego dochodzenia
(2) W dniu 14 marca 2005 r. złożono, zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, wniosek o wszczęcie ponownego dochodzenia dotyczącego pierwotnego środka.
Wniosek został przedłożony przez Productos Aditivos S.A. ("wnioskodawca"), jedynego wspólnotowego producenta cyklaminianu sodu, który twierdził i dostarczył wystarczające dowody wskazujące, iż w następstwie nałożenia środków pierwotnych ceny eksportowe zmniejszyły się i wystąpiły niewystarczające zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie.
3.
Ponowne dochodzenie
(3) W dniu 27 kwietnia 2005 r. Komisja ogłosiła, na mocy zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3], wszczęcie ponownego dochodzenia, zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego, dotyczącego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu cyklaminianu sodu pochodzącego z ChRL.
(4) Komisja oficjalnie poinformowała zainteresowanych producentów/eksporterów, przedstawicieli kraju wywozu, importerów i użytkowników o wszczęciu ponownego dochodzenia.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron.
(5) Pełne odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od jednego eksportera i jego dwóch powiązanych producentów w ChRL oraz od trzech importerów we Wspólnocie.
Należy zauważyć, iż wywóz dokonywany przez producentów eksportujących objętych zerową stawką celną stanowił około 60 % całkowitego wywozu cyklaminianu sodu z ChRL w okresie objętym ponownym dochodzeniem.
(6) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów ponownego dochodzenia.
Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
Eksporter i jego powiązani producenci w ChRL:
- Rainbow Rich Industrial Ltd., Hong Kong,
- Golden Time Enterprises (Shenzhen) Co.
Ltd. and Jintian Enterprises Nanjing Co.
Ltd., Shenzhen, ChRL.
Importerzy:
- Emilio Peña SA, Valencia, Hiszpania,
- Kraemer & Martin GmbH, Sankt Augustin, Niemcy.
(7) Trzech innych importerów oświadczyło, iż nie dokonywali przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem.
Jeden importer oświadczył, że nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz ponieważ dokonał przywozu bardzo niewielkich ilości produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem.
(8) Okres objęty ponownym dochodzeniem ("nowy OD") trwał od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
Nowy OD został wykorzystany w celu określenia obecnego poziomu cen eksportowych oraz poziomu cen odsprzedaży we Wspólnocie.
Aby ustalić, czy ceny eksportowe i ceny odsprzedaży lub dalsze ceny sprzedaży we Wspólnocie zmieniły się wystarczająco, ceny stosowane podczas nowego OD zostały porównane z cenami stosowanymi podczas okresu objętego dochodzeniem wykorzystanym w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia pierwotnych środków ("pierwotny OD"), obejmującym okres od dnia 1 października 2001 r. do dnia 30 września 2002 r.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(9) Produkt, którego dotyczy wniosek i w odniesieniu do którego wszczęto ponowne dochodzenie jest taki sam, jak w pierwotnym dochodzeniu, tj. cyklaminian sodu klasyfikowany obecnie w ramach kodu CN ex29299000.
(10) Cyklaminian sodu jest produktem stosowanym jako substancja dodatkowa, dopuszczona we Wspólnocie Europejskiej i w wielu innych krajach jako substancja słodząca w żywności niskokalorycznej i dietetycznej oraz w napojach.
Jest on powszechnie stosowany jako dodatek przez przemysł spożywczy oraz przez producentów niskokalorycznych i dietetycznych słodzików stołowych.
Niewielkie ilości cyklaminianu sodu są również stosowane przez przemysł farmaceutyczny.
C. USTALENIA
(11) Celem ponownego dochodzenia było po pierwsze ustalenie, czy ceny eksportowe zmniejszyły się lub czy wystąpiły niewystarczające zmiany cen odsprzedaży lub dalszych cen sprzedaży we Wspólnocie w odniesieniu do cyklaminianu sodu pochodzącego z ChRL od momentu nałożenia środków pierwotnych.
Jeżeli stwierdzono by wystąpienie absorpcji, należało by obliczyć margines dumpingu.
(12) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego umożliwiono importerom/użytkownikom i eksporterom przedstawienie dowodów uzasadniających spadek cen eksportowych oraz brak zmian cen odsprzedaży we Wspólnocie po nałożeniu środków ze względów innych niż absorpcja cła antydumpingowego.
1.
Spadek cen eksportowych
(13) Podczas nowego OD sprzedaż produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL była zazwyczaj dokonywana bezpośrednio na rzecz niezależnych importerów i/lub dystrybutorów w UE.
Zmiany cen eksportowych zostały ocenione poprzez porównanie, w odniesieniu do takich samych warunków dostawy, średniej ceny odnotowanej w nowym OD z ceną określoną podczas pierwotnego OD.
(14) Porównanie cen stosowanych przez przedsiębiorstwa współpracujące nie wykazało spadku średnich cen eksportowych cyklaminianu sodu pochodzącego z ChRL.
2.
Zmiany cen odsprzedaży we Wspólnocie
(15) Zmiany cen we Wspólnocie na poziomie importera i/lub dystrybutora zostały ocenione poprzez porównanie średniej ceny odsprzedaży, w odniesieniu do takich samych warunków dostawy (DDP), łącznie z cłem konwencyjnym i po dodaniu cła antydumpingowego, w pierwotnym OD ze średnimi cenami odsprzedaży określonymi w nowym OD, łącznie z cłem konwencyjnym i cłem antydumpingowym.
Należy zauważyć, że średnia konwencyjna stawka celna mająca zastosowanie do przywozu cyklaminianu sodu pochodzącego z ChRL zmniejszyła się o 1,5 % między dwoma wymienionymi OD.
Cena odsprzedaży została ustalona na podstawie informacji przedłożonych przez importera we Wspólnocie, na rzecz którego eksporter współpracujący w ChRL dokonał większości przywozu.
(16) Porównanie wykazało, że średnia cena odsprzedaży cyklaminianu sodu pochodzącego z ChRL we Wspólnocie, wyrażona w euro, spadła o 10 %.
Wahania kursu wymiany walut
(17) Podkreślono, że cyklaminian sodu pochodzący z ChRL był fakturowany w USD podczas pierwotnego i nowego OD.
Dlatego też spadek cen odsprzedaży cyklaminianu sodu we Wspólnocie powinien zostać oszacowany z uwzględnieniem wahań kursu wymiany USD/EUR między pierwotnym OD i nowym OD.
(18) Po weryfikacji ustalono, że USD uległ deprecjacji w stosunku do EUR o 35 % między pierwotnym OD i nowym OD.
W związku z tym, kiedy dokonywano porównania z uwzględnieniem wpływu wyżej wymienionej deprecjacji USD w stosunku do EUR, nie odnotowano żadnego spadku cen odsprzedaży we Wspólnocie między pierwotnym OD i nowym OD w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
3.
Przedsiębiorstwa niewspółpracujące
(19) Ustalono, że podczas tego ponownego dochodzenia grupa producentów eksportujących, którzy nie podlegali cłu antydumpingowemu nałożonemu na ich przywóz do Wspólnoty, dokonywała około 60 % obecnego wywozu z ChRL do UE, a współpracujący producenci eksportujący dokonywali 35 % wyżej wymienionego wywozu.
(20) Stwierdzono, iż przedsiębiorstwa niewspółpracujące dokonywały jedynie niewielkiej części tj. mniej niż 5 % całkowitego wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty podczas nowego OD, dlatego też cło obowiązujące dla całego kraju powinno pozostać na niezmienionym poziomie.
D. WNIOSKI
(21) Uznano, że, w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, absorpcja cła antydumpingowego nie miała miejsca, ponieważ nie stwierdzono spadku ceny eksportowej, a odnotowany spadek cen odsprzedaży cyklaminianu sodu pochodzącego z ChRL we Wspólnocie był mniejszy, niż można było się spodziewać ze względu na wahania kursu wymiany walut.
(22) W związku z tym ponowne dochodzenie w sprawie absorpcji dotyczące przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL powinno zostać zakończone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ponowne dochodzenie przeprowadzone zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 dotyczące środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu cyklaminianu sodu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2005 r.
w sprawie kontynuacji w 2006 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego Paeonia spp. i Geranium spp. na mocy dyrektywy Rady 98/56/WE rozpoczętych w 2005 r.
(2005/945/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 98/56/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych [1],
uwzględniając decyzję Komisji 2005/2/WE z dnia 27 grudnia 2004 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego niektórych gatunków roślin ozdobnych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 98/56/WE w latach 2005 i 2006 [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/2/WE określa warunki porównawczych prób i analiz, jakie mają zostać przeprowadzone na mocy dyrektywy 98/56/WE w odniesieniu do Paeonia spp. i Geranium spp. w latach 2005 i 2006.
(2) Analizy i próby przeprowadzone w 2005 r. powinny być kontynuowane w 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Rozpoczęte w 2005 r. porównawcze wspólnotowe próby i analizy materiału rozmnożeniowego Paeonia spp. i Geranium spp. są nadal prowadzone w 2006 r., zgodnie z decyzją 2005/2/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/526/WE w odniesieniu do środków zwalczania klasycznego pomoru świń w Niemczech i w Słowacji
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5631)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/946/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na skutek wybuchu klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich przyjęto decyzję Komisji 2003/526/WE z dnia 18 lipca 2003 r. dotyczącą środków ochronnych odnoszących się do klasycznego pomoru świń w niektórych Państwach Członkowskich [2].
W decyzji tej ustanowione są niektóre dodatkowe środki zwalczania dotyczące klasycznego pomoru świń.
(2) Niemcy poinformowały Komisję o aktualnym rozwoju choroby u dzikich świń w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia.
Biorąc pod uwagę dostępne informacje epidemiologiczne, należy wprowadzić zmiany w wykazie obszarów na terenie Niemiec, na których stosowane są środki w celu zwalczania choroby, włączając do niego obszary Nadrenii Północnej-Westfalii i Nadrenii-Palatynatu.
(3) Sytuacja związana z występowaniem klasycznego pomoru świń w Słowacji uległa znacznej poprawie na obszarach ośrodków administracji ds. weterynaryjnych żywieniowych okręgów Trnava (w tym okręgów Trnava, Piešťany i Hlohovec) i Banská Bystrica (w tym okręgów Banská Bystrica i Brezno).
Środki dotyczące tych obszarów, przewidziane w decyzji 2003/526/WE, nie powinny zatem dalej obowiązywać.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/526/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 2003/526/WE zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2005 r.
w sprawie kontynuacji w 2006 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego Agrostis spp., D. glomerata L., Festuca spp., Lolium spp., Phleum spp., Poa spp. w tym mieszanek i Asparagus officinalis na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/55/WE rozpoczętych w 2005 r.
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/947/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [1],
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw [2],
uwzględniając decyzję Komisji 2005/5/WE z dnia 27 grudnia 2004 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz przeprowadzanych na nasionach oraz materiale rozmnożeniowym niektórych gatunków roślin rolniczych i warzyw oraz winorośli zgodnie z przepisami dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE w latach 2005–2009 [3], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/5/WE określa warunki wspólnotowych prób i analiz porównawczych, jakie mają zostać przeprowadzone na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/55/WE w odniesieniu do Agrostis spp., D. glomerata L., Festuca spp., Lolium spp., Phleum spp., Poa spp. w tym mieszanek i Asparagus officinalis w latach 2005–2009.
(2) Analizy i próby przeprowadzone w 2005 r. powinny być kontynuowane w 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Rozpoczęte w 2005 r. porównawcze wspólnotowe próby i analizy nasion i materiału rozmnożeniowego Agrostis spp., D. glomerata L., Festuca spp., Lolium spp., Phleum spp., Poa spp. w tym mieszanek i Asparagus officinalis są nadal prowadzone w 2006 r., zgodnie z decyzją 2005/5/WE.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2005 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Umowy w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi zmieniającej Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Bułgarii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(2005/948/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja negocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę dwustronną w sprawie przedłużenia o jeden rok istniejącej Umowy dwustronnej i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Białorusi, z szeregiem dostosowań w zakresie limitów ilościowych.
(2) Z zastrzeżeniem prawdopodobnego zawarcia Umowy w późniejszym terminie, należy podpisać umowę w imieniu Wspólnoty.
(3) Do czasu zakończenia procedur wymaganych dla jej zawarcia, niniejszą umowę dwustronną należy stosować, na zasadzie tymczasowej od dnia 1 stycznia 2006 r., pod warunkiem wzajemnego tymczasowego jej stosowania przez Republikę Białorusi,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem prawdopodobnego zawarcia w późniejszym terminie, Przewodniczący Rady jest niniejszym uprawniony do wyznaczenia osób upoważnionych do podpisania, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy w formie wymiany listów zmieniającej Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Bułgarii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi (dalej zwanej "Umową").
Artykuł 2
Umowa ma zastosowanie na zasadzie tymczasowej, do czasu jej formalnego zawarcia i z zastrzeżeniem jej wzajemnego stosowania przez Republikę Białorusi od dnia 1 stycznia 2006 r.
Tekst Umowy załączono do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Jeśli Białoruś zaniedba wykonywanie swoich zobowiązań stosownie do ust. 2.4 niniejszej Umowy, kontyngent na 2006 r. zostanie obniżony do poziomów mających zastosowanie w roku 2005.
2.
Decyzja o wdrożeniu ust. 1 zostaje podjęta stosownie do procedur, o których mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych zasad dla przywozu określonych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2005 r.
w sprawie kontynuacji w 2006 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek Prunus domestica i Prunus persica (L.)
Batsch, Malus Mill. i Rubus idaeus L. na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG, rozpoczętych w 2002, 2003 i 2004 r.
(2005/949/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/34/EWG z dnia 28 kwietnia 1992 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców [1],
uwzględniając decyzję Komisji 2001/896/WE z dnia 12 grudnia 2001 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek roślin sadowniczych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [2], w szczególności jej art. 2,
uwzględniając decyzję Komisji 2002/745/WE z dnia 5 września 2002 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek roślin sadowniczych na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [3], w szczególności jej art. 3,
uwzględniając decyzję Komisji 2003/894/WE z dnia 11 grudnia 2003 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz materiału rozmnożeniowego i sadzonek Prunus persica (L.)
Batsch, Malus Mill. i Rubus idaeus L. na mocy dyrektywy Rady 92/34/EWG [4], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2001/896/WE określa warunki porównawczych prób i analiz, jakie mają zostać przeprowadzone na mocy dyrektywy 92/34/EWG w odniesieniu do Prunus domestica od 2002 do 2006 r.
(2) Analizy i próby przeprowadzone od 2002 do 2005 r. powinny być kontynuowane w 2006 r.
(3) Decyzja 2002/745/WE określa warunki porównawczych prób i analiz, jakie mają zostać przeprowadzone na mocy dyrektywy 92/34/EWG w odniesieniu do Prunus domestica od 2003 do 2007 r.
(4) Próby i analizy przeprowadzone od 2003 do 2005 r. powinny być kontynuowane w 2006 r.
(5) Decyzja 2003/894/WE określa warunki porównawczych prób i analiz, jakie mają zostać przeprowadzone na mocy dyrektywy 92/34/EWG w odniesieniu do Prunus persica (L.)
Batsch, Malus Mill. i Rubus idaeus L. od 2004 do 2008 r.
(6) Próby i analizy przeprowadzone w 2004 i 2005 r. powinny być kontynuowane w 2006 r.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Rozpoczęte w 2002 i 2003 r. porównawcze wspólnotowe próby i analizy materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego Prunus domestica są nadal prowadzone w 2006 r. zgodnie z decyzją, odpowiednio, 2001/896/WE i 2002/745/WE.
Rozpoczęte w 2004 r. porównawcze wspólnotowe próby i analizy materiału rozmnożeniowego i sadzonek Prunus persica (L.)
Batsch, Malus Mill. i Rubus idaeus L. są nadal prowadzone w 2006 r., zgodnie z decyzją 2003/894/WE.
Decyzja Komisji
z dnia 23 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2003/135/WE w odniesieniu do przedłużenia terminu zakończenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń w niektórych regionach krajów związkowych Nadrenii Północnej-Westfalii i Nadrenii-Palatynatu (Niemcy)
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 5621)
(Jedynie teksty w językach niemieckim i francuskim są autentyczne)
(2005/950/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [1], w szczególności jej art. 16 ust. 1 i art. 20 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Komisji 2003/135/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń w Niemczech, w krajach związkowych Dolnej Saksonii, Nadrenii Północnej-Westfalii, Nadrenii-Palatynatu i Saary [2], została przyjęta jako jeden ze środków zwalczania klasycznego pomoru świń.
(2) Choroba została skutecznie zwalczona w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia i plan zwalczania choroby zatwierdzony w odniesieniu do niektórych obszarów tego kraju związkowego został zniesiony na mocy decyzji Komisji 2005/58/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniającej decyzję 2003/135/WE w odniesieniu do zakończenia planów zwalczania i szczepienia w krajach związkowych Dolnej Saksonii i Nadrenii Północnej-Westfalii oraz planu zwalczania w kraju związkowym Saary (Niemcy) [3].
(3) Władze niemieckie poinformowały Komisję o ponownym wystąpieniu tej choroby wśród dzikich świń na niektórych obszarach Nadrenii Północnej-Westfalii w październiku 2005 r., wprowadziły zatem zmiany do planów zwalczania klasycznego pomoru świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń i poinformowały o tym Komisję.
(4) Biorąc pod uwagę informacje epidemiologiczne, plan zwalczania choroby w Niemczech powinien objąć obszary okręgu Euskirchen w Nadrenii Północnej-Westfalii oraz okręgów Ahrweiler i Daun w Nadrenii-Palatynacie. Ponadto plan szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń powinien być zmieniony w taki sposób, aby obejmował te obszary. (5) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2003/135/WE.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję 2001/264/WE w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa
(2005/952/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 207 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2004/338/WE, Euratom z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady [1], w szczególności jej art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 decyzji 2001/264/WE [2] stanowi, że Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zastosuje właściwe środki w celu zagwarantowania, że podczas korzystania z informacji niejawnych UE przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa są przestrzegane w ramach Sekretariatu Generalnego Rady (SGR) oraz, między innymi, przez wykonawców zewnętrznych SGR.
(2) Artykuł 2 ust. 2 decyzji 2001/264/WE stanowi, że Państwa Członkowskie zastosują właściwe środki, zgodnie z rozwiązaniami krajowymi, w celu zagwarantowania, że podczas korzystania z informacji niejawnych UE przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa są przestrzegane w ramach ich służb i siedzib, między innymi przez wykonawców zewnętrznych Państw Członkowskich.
(3) Decyzja 2001/264/WE w chwili obecnej nie mówi nic o sposobie stosowania jej podstawowych zasad i minimalnych norm, w przypadku gdy SGR na podstawie umowy powierza podmiotom zewnętrznym zadania obejmujące informacje niejawne UE, wiążące się z takimi informacjami lub je zawierające.
(4) Konieczne jest zatem włączenie szczególnych wspólnych minimalnych norm w tym zakresie do decyzji 2001/264/WE.
(5) Również Państwa Członkowskie powinny stosować wspomniane wspólne minimalne normy w odniesieniu do stosowanych środków, zgodnie z rozwiązaniami krajowymi, w przypadku powierzania, na podstawie umowy, zadań obejmujących informacje niejawne UE, wiążących się z takimi informacjami lub je zawierających, podmiotom zewnętrznym, o których mowa w art. 2 ust. 2 decyzji 2001/264/WE.
(6) Te wspólne minimalne normy powinny mieć zastosowanie bez uszczerbku dla odpowiednich aktów prawnych, w szczególności dyrektywy 2004/18/WE [3], rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 [4] i szczegółowych zasad jego wykonania oraz porozumienia WTO w sprawie zamówień publicznych (GPA),
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do pkt 8 części I Załącznika do decyzji 2001/264/WE dodaje się następujące zdanie:
"Takie minimalne normy obejmują również minimalne normy, które mają zastosowanie, w przypadku gdy SGR na podstawie umowy powierza zadania obejmujące informacje niejawne UE, wiążące się z takimi informacjami lub je zawierające podmiotom prowadzącym działalność przemysłową lub inną: takie wspólne minimalne normy zawarte są w sekcji XIII części II.".
Artykuł 2
Tekst zawarty w Załączniku do niniejszej decyzji dodaje się jako sekcję XIII części II Załącznika do decyzji Rady 2001/264/WE.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Tajlandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994 dotyczącego zmiany koncesji odnoszących się do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994
(2005/953/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 czerwca 2003 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji na podstawie art. XXVIII GATT 1994 w celu zmiany niektórych koncesji odnoszących się do ryżu.
Zgodnie z powyższym dnia 2 lipca 2003 r. Wspólnota Europejska powiadomiła WTO o zamiarze zmiany niektórych koncesji na liście koncesyjnej WE CXL.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach dyrektyw negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja prowadziła negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, które są głównym dostawcą produktów objętych kodem HS 1006 20 (ryż łuskany) i są istotnie zainteresowane dostawami produktów objętych kodem HS 1006 30 (ryż bielony), z Tajlandią, która jest głównym dostawcą produktów objętych kodem HS 1006 30 (ryż bielony) i jest istotnie zainteresowana dostawami produktów objętych kodem HS 1006 20 (ryż łuskany) oraz z Indiami i Pakistanem, które są istotnie zainteresowane dostawami produktów objętych kodem HS 1006 20 (ryż łuskany).
(4) Porozumienia z Indiami i Pakistanem zostały zatwierdzone w imieniu Wspólnoty na mocy odpowiednio decyzji 2004/617/WE [1] oraz 2004/618/WE [2].
Nowe stawki celne dla ryżu łuskanego (kod CN 100620) oraz ryżu bielonego (kod CN 100630) ustalono na mocy decyzji 2004/619/WE [3].
Porozumienie ze Stanami Zjednoczonymi zostało zatwierdzone na mocy decyzji 2005/476/WE [4].
(5) Komisja wynegocjowała Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą a Tajlandią, które w związku z powyższym powinno zostać zatwierdzone.
(6) Aby zagwarantować możliwość pełnego stosowania Porozumienia od dnia 1 września 2005 r. oraz do czasu przyjęcia zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [5], Komisja powinna zostać upoważniona do przyjęcia tymczasowych odstępstw od tego rozporządzenia oraz koniecznych środków wykonawczych.
(7) Środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Tajlandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994 dotyczące zmiany koncesji odnoszących się do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1. W zakresie niezbędnym do umożliwienia pełnego stosowania niniejszego Porozumienia od dnia 1 września 2005 r., Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji, może przyjąć odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 do czasu przyjęcia zmian tego rozporządzenia, nie później jednak niż do dnia 30 czerwca 2006 r.
2.
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące wykonania Porozumienia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Zbóż powołany na podstawie art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 [7].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia, tak aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty [8].
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie zmiany Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR), umożliwiającej Bankowi finansowanie operacji w Mongolii
(2005/954/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181a,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mimo iż od 2000 r. Mongolia jest członkiem EBOR, nie jest ona obecnie krajem, w którym Bank jest upoważniony do przeprowadzania operacji z własnych zasobów.
(2) W odpowiedzi na wniosek premiera Mongolii Rada Dyrektorów EBOR wyraziła jednogłośne poparcie dla nadania Mongolii statusu kraju, w którym EBOR prowadzi operacje.
(3) W uchwale z dnia 30 stycznia 2004 r. Rada Gubernatorów EBOR opowiedziała się za dokonaniem niezbędnej zmiany Umowy o utworzeniu Banku, umożliwiając mu w ten sposób finansowanie operacji w Mongolii.
Wszyscy Gubernatorzy Banku głosowali za przyjęciem zmiany, włączając tu Gubernatora reprezentującego Wspólnotę Europejską.
(4) Jednak ze względu na fakt, iż zmiana dotyczy celu i funkcji Banku, musi ona zostać zaakceptowana przez wszystkie kraje i instytucje będące członkami Banku, w tym także przez Wspólnotę Europejską.
(5) Zaakceptowanie powyższej zmiany przez Wspólnotę Europejską jest konieczne do osiągnięcia celów wspólnotowych w zakresie współpracy ekonomicznej, finansowej i technicznej z krajami trzecimi,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty zmianę Umowy o utworzeniu EBOR, konieczną do umożliwienia Bankowi finansowania operacji w Mongolii.
Treść zmiany jest załączona do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Gubernator EBOR reprezentujący Wspólnotę Europejską przekaże EBOR oświadczenie o akceptacji powyższej zmiany Umowy.
Decyzja Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa EUPAT/1/2005
z dnia 7 grudnia 2005 r.
dotycząca mianowania Szefa Policyjnego Zespołu Doradczego UE (EUPAT) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
(2005/957/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 25 akapit trzeci,
uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/826/WPZiB z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie ustanowienia Policyjnego Zespołu Doradczego UE (EUPAT) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (fYROM) [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Japonią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
(2005/958/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 marca 2004 r., Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach dyrektyw negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Japonią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994.
W związku z tym, wspomniane porozumienie powinno zostać zatwierdzone,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Japonią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w odniesieniu do wycofania szczególnych koncesji w związku z wycofaniem harmonogramów Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst porozumienia w formie wymiany listów stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w formie wymiany listów w celu związania nim Wspólnoty [1].
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
(2005/959/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 22 marca 2004 r., Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z niektórymi członkami WTO na mocy art. XXIV:6 Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 w trakcie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(2) Negocjacje były prowadzone przez Komisję w konsultacji z Komitetem ustanowionym na mocy art. 133 Traktatu oraz w ramach dyrektyw negocjacyjnych wydanych przez Radę.
(3) Komisja sfinalizowała negocjacje w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994.
W związku z tym wspomniane Porozumienie powinno zostać zatwierdzone.
(4) Środki niezbędne do wykonania niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [1],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej w odniesieniu do wycofania szczególnych koncesji w związku z wycofaniem harmonogramów Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów stanowi Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania niniejszego Porozumienia w formie wymiany listów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 3 niniejszej decyzji.
Artykuł 3
1.
Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Zbóż utworzony na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2] lub odpowiedni komitet ustanowiony przez odpowiadający przepis rozporządzenia dotyczącego organizacji wspólnego rynku danego produktu.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Porozumienia w celu związania nim Wspólnoty [3].
Decyzja Komisji
z dnia 15 listopada 2005 r.
zmieniająca wewnętrzny regulamin Komisji
(2005/960/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 218 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 131,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuły 1 do 28 wewnętrznego regulaminu Komisji [1] zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Umowy o bezcłowym traktowaniu wielokostkowych układów scalonych (MCP)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/964/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wielokostkowe układy scalone (MCP) są nową formą półprzewodników, która nie istniała w czasie rokowań w sprawie Porozumienia o handlu produktami informatycznymi (ITA) w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO).
Gdyby istniały one w tym czasie, zostałyby prawdopodobnie włączone do Porozumienia i objęte zerową stawką celną.
Handel w zakresie tej istotnej technologii powinien zostać ułatwiony.
(2) Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Umowę o bezcłowym traktowaniu wielokostkowych układów scalonych (MCP) (zwaną dalej "Umową"), w ramach spotkania rządów/władz w sprawie półprzewodników (GAMS).
(3) Umowa znosi cła i opłaty mające zastosowanie do MCP, pozostawiając związane stawki ustalone przez WTO na niezmienionym poziomie.
(4) Umowa została uwierzytelniona przez Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej jako depozytariusza w dniu 28 listopada 2005 r.
(5) Umowa powinna zostać zawarta w imieniu Wspólnoty.
(6) Ustęp 7 lit. a) Umowy przewiduje, że po otrzymaniu przez depozytariusza czterech dokumentów przyjęcia, Strony, które przyjęły Umowę, uzgadniają datę jej wejścia w życie.
Stosowne jest upoważnienie Komisji, jako przedstawiciela Wspólnoty w GAMS, do uzgodnienia z pozostałymi Stronami Umowy daty jej wejścia w życie,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym zawiera się w imieniu Wspólnoty Umowę o bezcłowym traktowaniu wielokostkowych układów scalonych (MCP).
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja jest upoważniona do uzgodnienia z innymi Stronami Umowy daty jej wejścia w życie.
Data ta zostanie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 203
z dnia 26 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję nr 170 z dnia 11 czerwca 1998 r. dotyczącą sporządzania wykazów przewidzianych w art. 94 ust. 4 oraz w art. 95 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72
(Tekst mający znaczenie dla EOG oraz Umowy między UE a Szwajcarią)
(2005/965/WE)
KOMISJA ADMINISTRACYJNA DS. ZABEZPIECZENIA SPOŁECZNEGO PRACOWNIKÓW MIGRUJĄCYCH,
uwzględniając art. 81 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], na mocy którego obowiązkiem Komisji Administracyjnej jest rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych wynikających z przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzeń późniejszych,
uwzględniając art. 36 ust. 2 wymienionego rozporządzenia (EWG) nr 1408/71,
uwzględniając art. 17 ust. 1–4, art. 29 ust. 1–3, art. 30 ust. 1 i 3, art. 94 ust. 4 i 5, art. 95 ust. 4 i 5 oraz art. 102 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 [2],
uwzględniając decyzję nr 170 [3], zmienioną decyzją nr 185 [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wprowadzenie Europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego, której okres ważności może być znacznie dłuższy niż okres ważności dawnego formularza E 111, utrudnia sporządzanie, zgodnie z przepisami decyzji nr 170, wykazów przewidzianych w art. 94 ust. 4 i art. 95 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
(2) W celu zapewnienia, aby członkowie rodziny pracownika (najemnego lub prowadzącego działalność na własny rachunek) lub emeryt/rencista oraz/lub członkowie jego rodziny mogli w pełni korzystać z uprawnień, przysługujących im na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w przypadku zmiany miejsca zamieszkania na inne Państwo Członkowskie niż państwo właściwe, data określona na formularzach E 109 i E 121 powinna automatycznie mieć pierwszeństwo przed datą wygaśnięcia uprawnień, określoną na formularzach E 106, E 112, Europejskiej karcie ubezpieczenia zdrowotnego lub formularzu E 111 (nowy wzór) oraz formularzu E 128, które zostały im wydane.
(3) Aby uniknąć podwójnych płatności przez instytucję właściwą (kwoty ryczałtowe i koszty rzeczywiste), należy wprowadzić procedury uniemożliwiające członkom rodziny pracownika (najemnego lub prowadzącego działalność na własny rachunek), emerytowi/renciście i/lub członkom jego rodziny, którzy przenieśli swoje miejsce zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego, dalsze posługiwanie się Europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego wydaną przez instytucję właściwą, po upływie daty początkowej, od której kwoty ryczałtowe nie są już naliczane.
(4) Należy wprowadzić także procedury pozwalające uniknąć sytuacji, gdy członkowie rodziny pracownika (najemnego lub prowadzącego działalność na własny rachunek) lub emeryt/rencista oraz/lub członkowie jego rodziny, którzy przenoszą swoje miejsce zamieszkania do państwa właściwego lub do Państwa Członkowskiego innego niż państwo zamieszkania, w dalszym ciągu posługują się Europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego, wydaną przez instytucję miejsca zamieszkania, po dacie, od której kwoty ryczałtowe nie są już naliczane,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 1 decyzji nr 170 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt I. 2 skreśla się lit. c);
b) pkt I. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"data otrzymania przez instytucję miejsca zamieszkania formularza E 109, w przypadku gdy na formularzu, o którym mowa, nie wskazano ani określonej w lit. a) daty nabycia uprawnień do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa państwa właściwego, ani określonej w lit. b) daty zmiany miejsca zamieszkania.";
c) dodaje się pkt I. 2a w brzmieniu:
"Instytucja miejsca zamieszkania powiadamia instytucję właściwą o zarejestrowaniu zainteresowanej osoby, aby ta ostatnia instytucja poinformowała ją o środkach, jakie należy w jej imieniu zastosować w stosunku do tej osoby, aby uniemożliwić jej dalsze posługiwanie się Europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego, wydaną przez instytucję właściwą.
Instytucja miejsca zamieszkania powiadamia zainteresowaną osobę, iż począwszy od daty zarejestrowania jej w tej instytucji, Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego wydana przez instytucję właściwą traci ważność.
W stosownych przypadkach wydaje się zainteresowanej osobie nową Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego.";
d) dodaje się pkt I. 4 w brzmieniu:
"Instytucja poprzedniego miejsca zamieszkania powiadamia instytucję właściwą i/lub instytucję nowego miejsca zamieszkania o środkach, jakie należy zastosować, aby uniknąć sytuacji, w której ubezpieczony w dalszym ciągu posługuje się wydaną przez tę instytucję Europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego, po dacie zarejestrowania.
Instytucja właściwa i/lub instytucja nowego miejsca zamieszkania powiadamia zainteresowaną osobę, iż Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego, wydana przez instytucję poprzedniego miejsca zamieszkania, traci ważność po dacie, od której kwoty ryczałtowe nie są już naliczane.
W stosownych przypadkach wydaje się zainteresowanej osobie nową Europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego.";
e) w pkt II.2 skreśla się lit. c);
f) punkt II.
2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"data otrzymania formularza E 121 przez instytucję miejsca zamieszkania w przypadku, gdy na formularzu, o którym mowa, nie wskazano ani określonej w pkt a) daty nabycia uprawnień do świadczeń rzeczowych na podstawie ustawodawstwa państwa właściwego, ani określonej w pkt b) daty zmiany miejsca zamieszkania.";
g) dodaje się pkt II. 2a w brzmieniu:
"Instytucja miejsca zamieszkania powiadamia instytucję właściwą o zarejestrowaniu zainteresowanej osoby, aby ta ostatnia instytucja poinformowała ją o środkach, jakie należy zastosować, aby uniemożliwić ubezpieczonemu dalsze posługiwanie się Europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego, wydaną przez instytucję właściwą.
Instytucja miejsca zamieszkania powiadamia zainteresowaną osobę, iż począwszy od daty zarejestrowania jej w tej instytucji, Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego, wydana przez instytucję właściwą, traci ważność.
W stosownych przypadkach wydaje się zainteresowanej osobie nową Europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego.";
h) dodaje się pkt II. 4a w brzmieniu:
"Instytucja poprzedniego miejsca zamieszkania powiadamia instytucję właściwą i/lub instytucję nowego miejsca zamieszkania o środkach, jakie należy zastosować, aby uniknąć sytuacji, w której ubezpieczony w dalszym ciągu posługuje się wydaną przez tą instytucję Europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego, po dacie zarejestrowania.
Instytucja właściwa i/lub instytucja miejsca zamieszkania powiadamia zainteresowaną osobę, iż Europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego, wydana przez instytucję poprzedniego miejsca zamieszkania, traci ważność po dacie, od której kwoty ryczałtowe nie są już naliczane.
W stosownych przypadkach wydaje się zainteresowanej osobie nową Europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady 2005/966/WPZiB
z dnia 14 listopada 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM))
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 września 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (ang. Aceh Monitoring Mission – AMM) [1].
(2) Artykuł 10 ust. 4 wspólnego działania przewiduje, że szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy, zgodnie z art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
(3) W dniu 13 grudnia 2004 r. Rada upoważniła Prezydencję, wspieraną w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, na wypadek przyszłych cywilnych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, do podjęcia z państwami trzecimi negocjacji zmierzających do zawarcia umowy na podstawie wzoru umowy między Unią Europejską a państwem trzecim w sprawie udziału państwa trzeciego w cywilnej operacji zarządzania kryzysem prowadzonej przez Unię Europejską.
Na tej podstawie Prezydencja wynegocjowała Umowę z Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)). (4) Umowa powinna zostać zatwierdzona,
Decyzja Rady
z dnia 20 września 2005 r.
dotycząca mianowania przedstawicieli Grecji członkami i zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących
(2005/C 242/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 82,
uwzględniając listę kandydatów przedstawioną Radzie przez rządy Państw Członkowskich,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 4 października 2004 r. Rada przyjęła decyzję [2] w sprawie mianowania członków oraz zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących na okres od 23 września 2004 r. do 22 września 2006 r., z wyjątkiem członków oraz zastępców członków z Grecji;
(2) rząd Grecji przedstawił kandydatów na wolne stanowiska,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym mianowani zostają członkami oraz zastępcami członków Komitetu Doradczego ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących na czas trwania kadencji, czyli do 23 września 2006 r.:
I. PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW
Państwo _BAR_ Członkowie _BAR_ Zastępcy członków _BAR_
Grecja _BAR_ Theodora TSOSOROU Anna RIZOU _BAR_ Spyridon TSIANTIS _BAR_
II.
PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACOWNIKÓW
Państwo _BAR_ Członkowie _BAR_ Zastępcy członków _BAR_
Grecja _BAR_ Marinos DIMITRAKOPOULOS Apostolos KOKKINOS _BAR_ Evangelos KOKOSSIS _BAR_
III.
PRZEDSTAWICIELE ORGANIZACJI PRACODAWCÓW
Państwo _BAR_ Członkowie _BAR_ Zastępcy członków _BAR_
Grecja _BAR_ Lambros PAPAÏOANNOU C. GIANNOULOPOULOS _BAR_ G. CHATZIS _BAR_
Decyzja Rady
z dnia 24 września 2004 r.
odnowienie składu Komitetu Europejskiego Funduszu Społecznego
(2005/C 252/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy, w szczególności jego art. 147, uwzględniając Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 52 ust. 3 i załącznik XVIII,
uwzględniając rozporządzenie (WE) Rady nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [2], w szczególności jego art. 49 ust. 1 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Rady z 8 października 2001 r. w sprawie mianowania członków komitetu wymienionego w art. 147 Traktatu WE [3], kadencja członków wygasa w dniu 22 października 2004 r.
(2) Akt Przystąpienia przewiduje, że skład Komitetu Europejskiego Funduszu Społecznego podlega całkowitemu odnowieniu w chwili przystąpienia.
(3) Członkowie i zastępcy członków komitetu wymienionego w art. 147 Traktatu powinni zatem zostać mianowani na trzy lata.
STANOWI:
Artykuł 1
Osoby wymienione w załączniku zostają mianowane członkami i zastępcami członków Komitetu Europejskiego Funduszu Społecznego na okres od 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje do celów informacyjnych opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 12 października 2005 r.
dostosowująca wynagrodzenia podstawowe i dodatki pracowników Europolu
(2005/C 259/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ:
Uwzględniając akt Rady z dnia 3 grudnia 1998 r. ustanawiający regulamin pracowniczy mający zastosowanie do pracowników Europolu [1] (zwany dalej "regulaminem pracowniczym"), a w szczególności jego art.44,
uwzględniając inicjatywę Wielkiego Księstwa Luksemburga [2],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],
uwzględniając przegląd wynagrodzeń urzędników Europolu dokonany przez Zarząd Europolu,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W wyżej wspomnianym przeglądzie Zarząd wziął pod uwagę zarówno zmiany kosztów utrzymania w Niderlandach, jak i zmiany w wysokości wynagrodzeń w służbie publicznej w Państwach Członkowskich.
(2) Wspomniany przegląd uzasadnia wzrost wynagrodzenia za okres między dniem 1 lipca 2003 r. a 1 lipca 2004 r. o 0,2 %.
(3) Do Rady, stanowiącej jednomyślnie, należy dostosowanie wynagrodzeń podstawowych i dodatków urzędników Europolu na podstawie przeglądu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W regulaminie pracowniczym wprowadza się następujące zmiany ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r.:
a) W art. 45, tabelę miesięcznych wynagrodzeń podstawowych zastępuje się następującą tabelą:
_BAR_ "1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 9 _BAR_ 10 _BAR_ 11 _BAR_
1 _BAR_ 14678,38 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
2 _BAR_ 13180,56 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
3 _BAR_ 9046,67 _BAR_ 9280,32 _BAR_ 9513,99 _BAR_ 9765,62 _BAR_ 10017,25 _BAR_ 10280,84 _BAR_ 10543,24 _BAR_ 10820,06 _BAR_ 11098,65 _BAR_ 11392,22 _BAR_ 11682,78 _BAR_
4 _BAR_ 7878,38 _BAR_ 8088,08 _BAR_ 8294,78 _BAR_ 8513,45 _BAR_ 8732,14 _BAR_ 8962,79 _BAR_ 9190,45 _BAR_ 9433,11 _BAR_ 9675,73 _BAR_ 9930,37 _BAR_ 10185,00 _BAR_
5 _BAR_ 6491,44 _BAR_ 6662,18 _BAR_ 6829,92 _BAR_ 7009,67 _BAR_ 7189,41 _BAR_ 7381,12 _BAR_ 7569,84 _BAR_ 7770,55 _BAR_ 7968,26 _BAR_ 8177,94 _BAR_ 8387,65 _BAR_
6 _BAR_ 5562,82 _BAR_ 5709,58 _BAR_ 5856,38 _BAR_ 6012,15 _BAR_ 6164,91 _BAR_ 6326,68 _BAR_ 6488,44 _BAR_ 6659,19 _BAR_ 6829,92 _BAR_ 7009,67 _BAR_ 7189,41 _BAR_
7 _BAR_ 4637,17 _BAR_ 4759,99 _BAR_ 4879,80 _BAR_ 5008,62 _BAR_ 5137,42 _BAR_ 5272,23 _BAR_ 5407,03 _BAR_ 5550,83 _BAR_ 5691,61 _BAR_ 5841,40 _BAR_ 5991,17 _BAR_
8 _BAR_ 3942,19 _BAR_ 4047,04 _BAR_ 4148,88 _BAR_ 4259,72 _BAR_ 4367,55 _BAR_ 4481,40 _BAR_ 4595,23 _BAR_ 4718,06 _BAR_ 4837,87 _BAR_ 4966,68 _BAR_ 5092,48 _BAR_
9 _BAR_ 3474,88 _BAR_ 3567,74 _BAR_ 3660,62 _BAR_ 3756,45 _BAR_ 3852,32 _BAR_ 3954,17 _BAR_ 4056,02 _BAR_ 4163,86 _BAR_ 4268,74 _BAR_ 4382,55 _BAR_ 4493,39 _BAR_
10 _BAR_ 3013,56 _BAR_ 3094,46 _BAR_ 3172,32 _BAR_ 3256,19 _BAR_ 3337,09 _BAR_ 3426,95 _BAR_ 3516,81 _BAR_ 3609,68 _BAR_ 3699,54 _BAR_ 3798,41 _BAR_ 3894,26 _BAR_
11 _BAR_ 2920,71 _BAR_ 2998,59 _BAR_ 3073,46 _BAR_ 3154,36 _BAR_ 3235,23 _BAR_ 3322,10 _BAR_ 3405,98 _BAR_ 3495,85 _BAR_ 3585,72 _BAR_ 3681,59 _BAR_ 3774,42 _BAR_
12 _BAR_ 2318,60 _BAR_ 2381,48 _BAR_ 2441,38 _BAR_ 2504,31 _BAR_ 2567,22 _BAR_ 2636,11 _BAR_ 2705,02 _BAR_ 2776,91 _BAR_ 2845,80 _BAR_ 2920,71 _BAR_ 2995,59 _BAR_
13 _BAR_ 1992,06 _BAR_ 2045,98 _BAR_ 2096,91 _BAR_ 2153,84 _BAR_ 2207,76 _BAR_ 2267,66 _BAR_ 2324,58 _BAR_ 2387,47 _BAR_ 2447,41 _BAR_ 2513,31 _BAR_ 2576,20" _BAR_
b) w art. 59 ust. 3, kwotę "986,57 EUR" zastępuję się kwotą: "EUR 988,54 EUR";
c) w art. 59 ust. 3, kwotę "1973,14 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 1977,09";
d) w art. 60 ust. 1, kwotę "263,09 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 263,62";
e) w art. 2 ust. 1 dodatku 5, kwotę "275,04 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 275,59";
f) w art. 3 ust. 1 dodatku 5, kwotę "11958,42 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 11982,34";
g) w art. 3 ust. 1 dodatku 5, kwotę "2690,65 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 2696,03";
h) w art. 3 ust. 2 dodatku 5, kwotę "16143,87 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 16176,16";
i) w art. 4 ust. 1 dodatku 5, kwotę "1195,85 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 1198,24";
j) w art. 4 ust. 1 dodatku 5, kwotę "896,90 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 898,69";
k) w art. 4 ust. 1 dodatku 5, kwotę "597,91 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 599,11";
l) w art. 4 ust. 1 dodatku 5, kwotę "478,33 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 479,29";
m) w art. 5 ust. 3 dodatku 5, kwotę "1687,57 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 1690,95";
n) w art. 5 ust. 3 dodatku 5, kwotę "2250,11 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 2254,61";
o) w art. 5 ust. 3 dodatku 5, kwotę "2812,62 EUR" zastępuje się kwotą: "EUR 2818,25";
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Decyzja Zarządu Europolu
z dnia 19 października 2005 r.
przyjmująca warunki i procedury określone przez Europol w sprawie waloryzacji kwot, o których mowa w Dodatku do decyzji Zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r. w sprawie opodatkowania dochodów i uposażeń wypłacanych przez Europol swoim pracownikom na rzecz Europolu
(2005/C 282/03)
ZARZĄD EUROPOLU,
Uwzględniając Protokół sporządzony na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 41 ust. 3 Konwencji o Europolu w sprawie przywilejów i immunitetów Europolu, członków jego organów, zastępców dyrektorów oraz pracowników Europolu [1], a w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze co następuje:
1.
Rada postanowiła dnia 12 października 2005 r. o waloryzacji dochodów i uposażeń na rzecz urzędników Europolu o 0,2 % z działaniem wstecznym od dnia 1 lipca 2004 r.
2.
Zarząd postanowił dnia 19 października 2005 r. o wprowadzeniu w życie podwyżki kwot, o których mowa w art. 4 Dodatku do decyzji Zarządu z dnia 16 listopada 1999 r. [2] o ten sam punkt procentowy i z tą samą datą wsteczną określoną w decyzji Rady z dnia 12 października 2005 r., wskazanej w pkt 1.
3.
Zgodnie z w/w decyzją Zarządu z dnia 19 października 2005 r., wartości ustanowione w ten sposób zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z mocą od dnia 1 lipca 2004 r.:
1.
Wartość wymienioną w pierwszym zdaniu art. 4 Dodatku do decyzji Zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r. zastępuje się kwotą 110,24 EUR.
2.
Wartości w walucie euro umieszczone w tabeli w art. 4 Dodatku do decyzji Zarządu Europolu z dnia 16 listopada 1999 r. zastępuje się następującymi kwotami:
8 % dla kwot między 110,24 EUR oraz 1941,75 EUR
10 % dla kwot między 1941,76 EUR oraz 2674,46 EUR
12,5 % dla kwot między 2674,47 EUR oraz 3065,08 EUR
15 % dla kwot między 3065,09 EUR oraz 3480,86 EUR
17,5 % dla kwot między 3480,87 EUR oraz 3871,51 EUR
20 % dla kwot między 3871,52 EUR oraz 4250,14 EUR
22,5 % dla kwot między 4250,15 EUR oraz 4640,75 EUR
25 % dla kwot między 4640,76 EUR oraz 5019,40 EUR
27,5 % dla kwot między 5019,41 EUR oraz 5410,02 EUR
30 % dla kwot między 5410,03 EUR oraz 5788,67 EUR
32,5 % dla kwot między 5788,68 EUR oraz 6179,29 EUR
35 % dla kwot między 6179,30 EUR oraz 6558,53 EUR
40 % dla kwot między 6558,54 EUR oraz 6949,16 EUR
45 % dla kwot powyżej 6949,17 EUR
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem następującym jej przyjęcie.
Przepisy dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego
Decyzja Prezydium z dnia 28 listopada 2001 r. [1] [2] [3]
(2005/C 289/06)
PREZYDIUM,
uwzględniając art. 255 ust. 2 i 3 Traktatu WE,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r., dotyczące publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w szczególności art. 11, 12 i 18,
uwzględniając art. 22 ust. 2 i 11, art. 96 ust. 1, art. 97 oraz załącznik VII do Regulaminu,
PRZYMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
TYTUŁ I
REJESTR NUMERÓW REFERENCYJNYCH
Artykuł 1
Sporządzenie
1. Rejestr numerów referencyjnych zostaje sporządzony wewnątrz Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i art. 97 ust. 3 Regulaminu.
2.
Sporządzony w ten sposób rejestr numerów referencyjnych zawiera numery referencyjne dokumentów sporządzonych lub otrzymanych przez Parlament począwszy od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 [4].
3. Numery referencyjne stanowią "dowód tożsamości dokumentu", który zawiera oprócz danych określonych w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, jeżeli jest to możliwe, także dane umożliwiające identyfikację instancji wydającej każdy dokument, dostępne wersje językowe, status i kategorię dokumentu oraz miejsce jego przechowywania.
Artykuł 2
Cele
Struktura rejestru numerów referencyjnych powinna pozwolić na:
- używanie jednolitego systemu numerów referencyjnych,
- bezpośredni dostęp do dokumentów, zwłaszcza legislacyjnych, w formie elektronicznej,
- identyfikację dokumentów niedostępnych elektronicznie,
- wyszukiwanie dokumentów niewystarczająco opisanych przez wnioskodawcę,
- identyfikację dokumentów, których publiczne udostępnianie podlega wyjątkom przewidzianym w art. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001,
- rejestrowanie dokumentów poufnych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 9 wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 3
Funkcjonowanie
Do zadań jednostki odpowiedzialnej za rejestr numerów referencyjnych należą:
- kontrola rejestracji dokumentów sporządzonych lub otrzymanych przez Parlament Europejski,
- przyjmowanie wniosków o dostęp do dokumentu, na piśmie lub w formie elektronicznej, oraz prowadzenie kalendarza w celu przestrzegania terminu 15 dni roboczych na udzielenie odpowiedzi,
- przesyłanie potwierdzenia wpłynięcia wniosku,
- pomoc dla wnioskodawcy w uściśleniu treści jego wniosku,
- ułatwienie wnioskodawcy uzyskania dostępu do dokumentów już opublikowanych,
- przekazanie wniosku właściwym służbom lub uprawnionej osobie w przypadku, gdy wniosek odnosi się do dokumentu niefigurującego w rejestrze, lub odnosi się do dokumentu podlegającego wyjątkom przewidzianym w art. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001,
- dokonanie uzgodnień z wnioskodawcą w przypadku wniosków o dokumenty bardzo długie lub złożone.
Artykuł 4
Rejestracja dokumentów
1.
Każdy dokument sporządzony przez Parlament Europejski zostaje w jak najkrótszym czasie wpisany do rejestru numerów referencyjnych.
Sekretariat Generalny przyjmie wewnętrzne przepisy wykonawcze w celu zagwarantowania rejestracji wszystkich dokumentów sporządzanych przez Parlament Europejski.
2.
W tym celu, dokumenty Parlamentu Europejskiego wymienione w art. 97 ust. 2 Regulaminu, są wpisywane do rejestru numerów referencyjnych na odpowiedzialność organu lub służb będących ich autorem.
3.
Dokumenty sporządzone w ramach procedury legislacyjnej lub działalności parlamentarnej są wpisywane do rejestru z chwilą ich złożenia lub udostępnienia opinii publicznej.
4.
Pozostałe dokumenty podlegające kompetencjom służb administracyjnych Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego są wpisywane do rejestru numerów referencyjnych, jeżeli jest to możliwe, z chwilą uzyskania zgody autora dokumentu.
5.
Wszelkie dokumenty otrzymane przez Parlament Europejski od strony trzeciej w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, są przesyłane pocztą wewnętrzną do rejestru numerów referencyjnych, gdzie zostaje on zarejestrowany, z wyjątkiem dokumentów sensytywnych w znaczeniu art. 9 ww. rozporządzenia, podlegających wyjątkom przewidzianym w tym artykule.
Artykuł. 5
Dokumenty dostępne bezpośrednio
1.
Wszelkie dokumenty sporządzane lub otrzymywane przez Parlament Europejski w ramach procedury legislacyjnej powinny być publicznie dostępne w formie elektronicznej, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
2.
W tym celu, Parlament Europejski udostępni wszelkie dokumenty legislacyjne poprzez rejestr, co umożliwi obywatelom dostęp do pełnych wersji dokumentów.
3.
Parlament Europejski udostępni rejestr w formie elektronicznej na stronie internetowej Europarl oraz zapewni obywatelom pomoc on-line odnośnie zasad składania wniosków o dostęp do dokumentów.
4.
Pozostałe dokumenty, w szczególności związane z przygotowaniem polityk lub strategii, są, jeżeli jest to możliwe, dostępne bezpośrednio.
5.
Kategorie dokumentów dostępnych bezpośrednio są wyszczególnione na liście przyjętej przez Parlament Europejski, załączonej do Regulaminu.
Dokumenty niewpisane na tę listę będą udostępniane na wniosek pisemny.
Artykuł 6
Dokumenty udostępniane na wniosek
1.
Dokumenty sporządzone lub otrzymane przez Parlament Europejski poza procedurą legislacyjną są, jeżeli jest to możliwe, udostępniane obywatelom bezpośrednio poprzez rejestr, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
2.
Jeżeli wpis dokumentu do rejestru numerów referencyjnych nie umozliwia bezpośredniego dostępu do całości tekstu, ponieważ dokument nie jest dostępny w wersji elektronicznej lub podlega wyjątkom przewidzianym w art. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, wnioskodawca może złożyć wniosek o dostęp do dokumentu na piśmie lub za pomocą formularza elektronicznego dostępnego na stronie internetowej Europarl.
Parlament Europejski udzieli dostępu do dokumentu, lub powiadomi na piśmie o powodzie całkowitej lub częściowej odmowy.
3.
Dokumenty sporządzone lub otrzymane przez Parlament Europejski przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i tym samym niedostępne w rejestrze numerów referencyjnych, są udostępniane na pisemny wniosek, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 4 i 9 ww. rozporządzenia.
Artykuł 7
Przechowywanie dokumentów
1.
Wszystkie dokumenty są przechowywane w archiwach bazy danych rejestru numerów referencyjnych.
Baza numerów referencyjnych zawiera wszystkie dokumenty sporządzone przez Parlament Europejski.
Kopia tych danych i dokumentów jest przekazywana do archiwów historycznych Parlamentu Europejskiego (ARCDOC).
2.
Dopóki baza danych przeznaczona do archiwizowania dokumentów wpisywanych do rejestru nie będzie operatywna, służby odpowiedzialne za rejestr będą w pierwszym rzędzie korzystały z już istniejących baz danych Parlamentu Europejskiego i ograniczą się do wprowadzenie do nich linków w celu odnalezienia niezbędnych danych i umożliwienia dostępu do pełnych wersji dokumentów.
TYTUŁ II
WNIOSEK WSTĘPNY
Artykuł 8
Złożenie wniosku wstępnego
1.
Wniosek o dostęp do dokumentu Parlamentu Europejskiego może zostać przedstawiony na piśmie lub w formie elektronicznej, w jednym z języków wymienionych w art. 314 TWE.
2.
Wniosek powinien być wystarczająco precyzyjny i zawierać w szczególności elementy pozwalające na identyfikację dokumentu/ów, którego/ych dotyczy, oraz nazwisko i adres wnioskodawcy.
3.
Jeżeli dany wniosek nie jest wystarczająco precyzyjny, Parlament Europejski prosi wnioskodawcę o dodatkowe objaśnienia i udziela mu w tym celu pomocy.
4.
Wnioskodawca nie ma obowiązku podawania powodu złożenia wniosku.
Artykuł 9
Rozpatrywanie wniosku pisemnego
1.
Każdy wniosek o dostęp do dokumentu przechowywanego przez Parlament Europejski jest przekazywany w dniu jego rejestracji pocztą wewnętrzną do służb odpowiedzialnych za rejestr numerów referencyjnych, które powinny potwierdzić wpłynięcie wniosku, udzielić odpowiedzi i dostarczyć dokument w przewidzianym terminie.
2.
Jeżeli wniosek dotyczy dokumentu sporządzonego przez Parlament Europejski, podlegającego jednym z wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, służby odpowiedzialne za rejestr numerów referencyjnych zwracają się do jednostki lub organu będącego autorem dokumentu, który w ciągu pięciu dni roboczych zaproponuje dalsze kroki.
3.
Jeżeli wątpliwości dotyczą rozpowszechniania dokumentów pochodzących od stron trzecich, Parlament Europejski konsultuje się z nimi, przyznając im termin pięciu dni roboczych na wypowiedzenie się, w celu ustalenia, czy ma zastosowanie jeden z wyjątków określonych w art. 4 lub 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
4.
Jeżeli skierowany do Parlamentu Europejskiego wniosek dotyczy dokumentu, który jeszcze nie został udostępniony opinii publicznej przez instytucję będącą jego autorem, Parlament Europejski przyznaje instytucji odpowiedzialnej za dany dokument termin pięciu dni roboczych na zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń co do jego rozpowszechniania.
5.
W przypadku braku odpowiedzi po upływie terminu pięciu dni roboczych, Parlament Europejski przystąpi do kontynuowania procedury.
Artykuł 10
Rozpatrywanie wniosków złożonych w formie elektronicznej
1.
Wszystkie wnioski złożone w formie elektronicznej są przekazywane na adres podany na stronie internetowej Parlamentu Europejskiego, za pomocą, jeżeli jest to możliwe, przewidzianego w tym celu formularza elektronicznego oraz systemu pomocy on-line, stworzonego w celu ułatwienia składania takich wniosków.
2.
Wniosek w formie elektronicznej przesłany na adres internetowy Parlamentu Europejskiego jest automatycznie przekazywany do służb odpowiedzialnych za rejestr numerów referencyjnych w celu jego zarejestrowania i nadania mu dalszego biegu.
3.
Jeżeli wniosek otrzymany w formie elektronicznej zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 8 niniejszej decyzji, potwierdzenie wpłynięcia wniosku jest automatycznie przesyłane wnioskodawcy.
4.
Procedury, o których mowa w art. 9 ust. 2 i kolejnych niniejszej decyzji, dotyczące rozpatrywania wniosku początkowego złożonego na piśmie, sa stosowane także do wniosków złożonych w formie elektronicznej.
Artykuł 11
Termin udzielenia odpowiedzi
1.
Służby odpowiedzialne za rejestr numerów referencyjnych udostępniają dokument i dostarczają go w terminie piętnastu dni roboczych od zarejestrowania wniosku o dostęp do danego dokumentu.
2.
Jeżeli Parlament Europejski nie jest w stanie udostępnić dokumentu, którego dotyczy wniosek, powiadamia wnioskodawcę na piśmie o powodach odmowy, całkowitej lub częściowej, informując go zarazem o prawie do złożenia wniosku potwierdzającego.
3.
W tym przypadku wnioskodawcy przysługuje termin piętnastu dni roboczych od otrzymania odpowiedzi na złożenie wniosku potwierdzającego.
4.
W drodze wyjątku, jeżeli wniosek dotyczy bardzo długiego dokumentu lub ich dużej ilości, termin przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu może zostać przedłużony o piętnaście dni roboczych za pomocą stosownie uzasadnionego zawiadomienia przesłanego uprzednio do wnioskodawcy.
5.
Brak odpowiedzi ze strony Parlamentu Europejskiego w wymaganym terminie upoważnia wnioskodawcę do złożenia wniosku potwierdzającego.
6.
Termin piętnastu dni roboczych liczy się od daty rejestracji wniosku początkowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Artykuł 12
Upoważniona instancja
1.
Skierowane do Parlamentu Europejskiego wnioski początkowe są rozpatrywane przez Sekretariat Generalny pod zwierzchnictwem Przewodniczącego oraz wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za nadzór nad rozpatrywaniem wniosków o dostęp do dokumentów, zgodnie z art. 97 ust. 6 Regulaminu.
2.
Pozytywne odpowiedzi na wnioski początkowe są przekazywane wnioskodawcy przez Sekretarza Generalnego lub wyznaczoną przez niego osobę.
3.
Sekretarz Generalny, na wniosek służb odpowiedzialnych za rejestr i po konsultacji z autorem dokumentu, wydaje należycie uzasadnioną decyzję odmowną na wniosek początkowy.
Wszelka decyzja odmowna jest przekazywana w celach informacyjnych do wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za jawność i dostęp do dokumentów.
4.
Sekretarz Generalny lub jego przedstawiciel będzie mógł w każdej chwili zwrócić się do Wydziału Prawnego i /lub do przedstawiciela ds. ochrony danych.
TYTUŁ III
WNIOSEK POTWIERDZAJĄCY
Artykuł 13
Złożenie
1.
Wniosek potwierdzający można złożyć do Parlamentu Europejskiego na piśmie lub w formie elektronicznej w terminie piętnastu dni roboczych od otrzymania odpowiedzi o całkowitej lub częściowej odmowie udostępnienia dokumentu, którego dotyczy wniosek, lub też w przypadku braku jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek początkowy.
2.
Wniosek potwierdzający należy złożyć zgodnie z art. 8 niniejszej decyzji.
Artykuł 14
Rozpatrzenie
1. Wnioski potwierdzające są rejestrowane zgodnie z zasadami określonymi w art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 2 niniejszej decyzji dla wniosków pisemnych i w formie elektronicznej.
2.
Rejestr numerów referencyjnych przekazuje wnioskodawcy potwierdzenie wpłynięcia wniosku i po czym następuje rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 9 i 10 niniejszej decyzji, w celu przygotowania odpowiedzi instytucji.
3.
Parlament Europejski, w terminie piętnastu dni roboczych od rejestracji wniosku, udziela pozwolenia na udostepnienie dokumentu, lub powiadamia na piśmie o powodach całkowitej lub częściowej odmowy.
4.
W drodze wyjątku, jeżeli wniosek dotyczy bardzo długiego dokumentu lub ich dużej ilości, termin przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu może zostać przedłużony o piętnaście dni roboczych za pomocą stosownie uzasadnionego zawiadomienia przesłanego uprzednio do wnioskodawcy.
Artykuł 15
Upoważniona instancja
1.
Prezydium Parlamentu Europejskiego udziela odpowiedzi na wnioski potwierdzające.
W imieniu Prezydium i pod jego zwierzchnictwem, decyzje w sprawach wniosków potwierdzających podejmuje wiceprzewodniczący odpowiedzialny za jawność i dostęp do dokumentów.
2.
Wiceprzewodniczący jest zobowiązany do podania swojej decyzji do wiadomości Prezydium na pierwszym posiedzeniu Prezydium po podjęciu decyzji i poinformowaniu wnioskodawcy.
Wiceprzewodniczący może, jeżeli uzna to za konieczne, przedłożyć Prezydium projekt decyzji, w szczególności gdyby odpowiedź poruszała kwestie dotyczące zasad polityki jawności Parlamentu Europejskiego.
Wiceprzewodniczący jest związany decyzją Prezydium w sprawie odpowiedzi dla wnioskodawcy.
3.
Wiceprzewodniczący i Prezydium podejmują decyzję na podstawie projektu opracowanego przez służby odpowiedzialne za rejestr, upoważnione przez Sekretarza Generalnego. Służby odpowiedzialne za rejestr mogą skierować wniosek do Wydziału Prawnego i/lub do przedstawiciela ds. ochrony danych, którzy powinni wydać swoje opinie w terminie trzech dni roboczych.
Artykuł16
Wnoszenie skarg
1.
Jeżeli Parlament Europejski wyda całkowitą lub częściową odmowę odnośnie dostępu do danego dokumentu, powiadamia wnioskodawcę o przysługującym mu odwołaniu, czyli wszczęciu postępowania sądowego przeciwko instytucji i/ lub wniesieniu skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich, zgodnie z art. 230 i 195 TWE.
2.
Brak odpowiedzi w wymaganym terminie jest uważany za odpowiedź negatywną i upoważnia wnioskodawcę do wniesienia skargi zgodnie z poprzednim ustępem.
TYTUŁ IV
REJESTRACJA I DOSTĘP DO DOKUMENTÓW SENSYTYWNYCH
Artykuł 17
Rejestracja dokumentów sensytywnych
1.
Rejestracja dokumentów zaklasyfikowanych jako sensytywne w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, pochodzących z instytucji, agencji, Państw Członkowskich, państw trzecich lub organizacji międzynarodowych, wymaga uprzedniej zgody instancji, z której pochodzą.
2.
W tym celu instancja, która wydała dokument zaklasyfikowany jako sensytywny, przekaże go bezpośrednio Przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego w jak najwłaściwszy sposób, w celu zagwarantowania poufności jego treści.
3.
Przy każdorazowym przekazywaniu dokumentów sensytywnych należy wziąć pod uwagę stanowisko instancji będącej autorem dokumentu, zarówno przy rejestracji, jak i rozpowszechnianiu dokumentu.
4.
Jeżeli instancja będąca autorem dokumentu udzieli zgody na wpisanie dokumentu sensytywnego do rejestru numerów referencyjnych Parlamentu Europejskiego, zadaniem Przewodniczącego jest ustalenie numerów referencyjnych, które mogą figurować w tym rejestrze.
Przewodniczący zasięga rady wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za nadzór nad rozpatrywaniem wniosków o dostęp do dokumentów, lub Sekretarza Generalnego, lub też, w odpowiednim przypadku, przewodniczącego danej komisji.
5.
Wszelki dokument sporządzony przez Parlament Europejski, odnoszący się do dokumentu zaklasyfikowanego jako sensytywny w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, będzie rejestrowany i wydawany wyłącznie na podstawie upoważnienia Przewodniczącego.
6. Jeżeli jedna z instytucji wyrazi wątpliwości co do poufnego charakteru dokumentów otrzymanych przez Parlament Europejski, kwestia ta zostanie przedstawiona komisji międzyinstytucjonalnej utworzonej zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Artykuł 18
Rozpatrywanie wniosku o dostęp do dokumentu
1. Wnioski o dostęp do dokumentu sensytywnego w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, złożone na piśmie lub w formie elektronicznej, są rejestrowane zgodnie z art. 9 ust. 1 lub art. 10 ust. 2 niniejszej decyzji.
2.
Sekretariat Generalny przekazuje Przewodniczącemu wniosek o dostęp do dokumentu sensytywnego.
Na etapie wniosku wstępnego lub wniosku potwierdzającego, udzielenie odpowiedzi na wniosek należy do Prezydium, które może przekazać to zadanie Przewodniczącemu, zgodnie z art. 22 ust. 10 Regulaminu Parlamentu Europejskiego.
Przewodniczący zasięga rady wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za nadzór nad rozpatrywaniem wniosków o dostęp do dokumentów, lub Sekretarza Generalnego, lub też, w odpowiednim przypadku, przewodniczącego danej komisji
3.
Termin piętnastu dni roboczych liczy się od daty rejestracji wniosku początkowego, zgodnie z art. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Artykuł 19
Upoważnione osoby
Następujące osoby są upoważnione do zapoznania się z zawartością dokumentów: Przewodniczący Parlamentu Europejskiego, wiceprzewodniczący odpowiedzialny za nadzór nad rozpatrywaniem wniosków o dostęp do dokumentów, przewodniczący komisji, której bezpośrednio dotyczy wniosek oraz Sekretarz Generalny, chyba że umowy z innymi instytucjami przewidują szczególne upoważnienia.
Artykuł 20
Ochrona dokumentów sensytywnych
1.
Dokumenty sensytywne w znaczeniu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 podlegają ścisłym zasadom bezpieczeństwa w celu zagwarantowania poufności wewnątrz instytucji.
2.
W tym celu Sekretarz Generalny przedstawi Prezydium projekt przepisów uwzględniających kontakty i umowy między Komisją a Radą.
3.
Przyjęty przez Prezydium projekt zostanie przedstawiony do przyjęcia Zgromadzeniu; przyjęty w ten sposób tekst zostanie załączony do Regulaminu Parlamentu Europejskiego.
TYTUŁ V
WYDAWANIE DOKUMENTÓW
Artykuł 21
Wydawanie
1.
Dokumenty są dostarczane w postaci kopii na papierze lub w formie elektronicznej, z pełnym poszanowaniem preferencji wnioskodawcy.
2.
Jeżeli dany dokument został już rozpowszechniony przez Parlament Europejski lub przez inną instytucję, i jest tym samym łatwo dostępny, Parlament Europejski może udzielić dostępu do dokumentu, którego dotyczy wniosek, informując wnioskodawcę o sposobach w jaki może otrzymać dany dokument.
Artykuł 22
Koszty odpowiedzi
1.
Wnioskodawca może zostać obciążony kosztami sporządzenia kopii i ich wysłania.
Koszty te nie mogą w żadnym razie przekroczyć realnych kosztów operacji.
2.
Konsultacja na miejscu i/ lub dokumentów liczących mniej niż 20 stron formatu A4, tak jak wgląd drogą elektroniczną lub poprzez rejestr, jest bezpłatna
Artykuł 23
Wniosek o obszerne dokumenty
1.
Dokumenty liczące ponad 20 stron formatu A4 są udostępniane po uiszczenia opłaty 10 EUR i 0,03 EUR za stronę.
2.
Suma ta może zostać zmieniona decyzją Prezydium Parlamentu Europejskiego na wniosek Sekretarza Generalnego.
3.
Decyzje w sprawie kosztów związanych z innymi sposobami przekazywania dokumentów podejmuje Sekretarz Generalny; nie będą one mogły w każdym razie przekraczać realnych kosztów operacji.
4.
W przypadku powtórnych lub kolejnych wniosków odnośnie bardzo długich dokumentów lub też ich dużej ilości, Parlament będzie mógł dokonać nieformalnych uzgodnień z wnioskodawcą w celu znalezienia rozwiązania.
5.
Niniejsza decyzja nie dotyczy dokumentów opublikowanych, które nadal podlegają właściwemu im systemowi opłat.
Artykuł 24
Dodatkowe koszty tłumaczenia
Jeżeli wnioskodawca składa wniosek o tłumaczenie na inny język, niż dostępne, stosuje się taryfę obowiązującą w Parlamencie Europejskim za tłumaczenia wykonywane przez tłumaczy "free lance".
TYTUŁ VI
STOSOWANIE
Artykuł 25
Stosowanie
Niniejsza decyzja stosuje się w poszanowaniu i z zastrzeżeniem postanowień rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz Regulaminu Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 26
Rewizja
Niniejsza decyzja zostanie zrewidowana dwa lata po wejściu w życie.
W tym celu Sekretarz Generalny Parlamentu Europejskiego przedstawi sprawozdanie w sprawie wdrożenia niniejszej decyzji.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5]. Rejestr numerów referencyjnych utworzony na mocy niniejszych postanowień zacznie działać od dnia 3 czerwca 2002 r.
Przepisy wykonawcze do Rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych
Decyzja Prezydium z dnia 22 czerwca 2005 r.
(2005/C 308/01)
PREZYDIUM,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 286,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, w szczególności jego art. 24 ust. 8,
uwzględniając art. 22 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 (zwane dalej "rozporządzeniem") ustanawia zasady i reguły stosowane do wszystkich instytucji i organów Wspólnoty oraz przewiduje wyznaczenie przez każdą instytucję i organ Wspólnoty inspektora ochrony danych.
(2) Art. 24 ust. 8 rozporządzenia przewiduje przyjęcie przez każdą instytucję lub organ Wspólnoty dalszych przepisów wykonawczych, zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku do rozporządzenia.
Przepisy wykonawcze dotyczą w szczególności zadań, obowiązków i uprawnień inspektora ochrony danych.
(3) Celem przepisów wykonawczych jest uszczegółowienie procedur pozwalających zainteresowanym osobom na korzystanie z przysługujących im praw, a wszystkim osobom, które w instytucjach i organach Wspólnoty zajmują się przetwarzaniem danych osobowych, na wypełnianie sich obowiązków.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsza decyzja ustanawia ogólne przepisy wykonawcze w odniesieniu do rozporządzenia, w zakresie, w jakim dotyczy ono Parlamentu Europejskiego.
W szczególności uzupełnia ona przepisy rozporządzenia w zakresie zadań, uprawnień i obowiązków inspektora lub inspektorów ochrony danych Parlamentu Europejskiego.
2.
Dodatkowo ustanawia się zasady korzystania z praw przez osoby zainteresowane oraz procedurę powiadamiania o przetwarzaniu oraz procedurę dostępu do rejestru operacji przetwarzania, prowadzonego przez inspektora ochrony danych.
Artykuł 2
Mianowanie, status i niezależność
1.
Sekretarz Generalny wyznacza inspektora ochrony danych z grona urzędników instytucji i organów Wspólnoty, w oparciu o jego przymioty osobiste i zawodowe, a w szczególności jego specjalistyczną wiedzę z zakresu ochrony danych.
Inspektor ochrony danych jest powoływany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29 regulaminu pracowniczego urzędników WE.
2.
Sekretarz Generalny zarejestruje inspektora ochrony danych u Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.
3.
W celu pełnienia swoich funkcji inspektor ochrony danych jest zwolniony z wszelkiej innej działalności w Parlamencie Europejskim.
Może on pełnić inne funkcje, jednak pod warunkiem, że nie spowodują one konfliktu interesów z funkcją inspektora, w szczególności w zakresie stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia.
4.
Inspektor ochrony danych jest mianowany na okres pięciu lat, z możliwością jednorazowego ponownego powołania.
Nie może zostać pozbawiony swojej funkcji bez zgody Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, a jego dymisja może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy przestał wypełniać warunki wymagane do pełnienia funkcji.
Europejski Inspektor Ochrony Danych wydaje opinię na piśmie, z kopią dla inspektora ochrony danych.
5.
Inspektor ochrony danych jest niezależny w pełnieniu swoich funkcji.
Nie może on otzymywać żadnych instrukcji w związku z pełnioną przez siebie funkcją, w szczególności od organu uprawnionego do mianowania, Sekretarza Generalnego lub z innego źródła, w zakresie stosowania przepisów rozporządzenia wewnątrz instytucji lub dotyczących jego współpracy z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych.
Inspektor ochrony danych powstrzymuje się od wszelkich czynności niezgodnych z charakterem pełnionych obowiązków.
6.
Inspektor ochrony danych zawiadamia właściwe organy Parlamentu Europejskiego o liczbie pracowników i środkach niezbędnych do pełnienia swojej misji.
Może też zatrudnić wyspecjalizowany personel zewnętrzny, mający za zadanie wesprzeć go w pełnieniu jego funkcji.
7.
Inspektor ochrony danych i jego personel stosują się do zarządzeń i przepisów regulaminu pracowniczego urzędników oraz warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.
8.
Inspektor ochrony danych i jego pracownicy, do których stosuje się art. 287 Traktatu, mają obowiązek, także po zakończeniu pełnienia ich funkcji, do zachowania tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich dokumentów lub poufnych informacji uzyskanych w trakcie pełnienia przez nich funkcji.
Artykuł 2a
Zastępcy inspektora ochrony danych
1.
Sekretarz Generalny może wyznaczyć zastępców inspektora ochrony danych.
Artykuł 2 ust. 4, 5, 7 i 8 stosuje się również do zastępców inspektora ochrony danych.
2.
Inspektor ochrony danych, zastępcy inspektora ochrony danych i personel pomocniczy są integralną częścią służb "ochrony danych".
Służbami tymi kieruje inspektor ochrony danych.
3.
Inspektor ochrony danych może być wspierany w pełnieniu swoich funkcji lub zastępowany, w przypadku nieobecności lub przeszkody w ich pełnieniu, przez zastępcę.
Artykuł 3
Funkcje
1.
Inspektor ochrony danych odpowiada za stosowanie przepisów rozporządzenia w Parlamencie Europejskim.
Wypełnia on swoje zadania we współpracy z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych.
2.
Każda osoba, a w szczególności osoby zainteresowane, mogą zwrócić się w każdej chwili do inspektora ochrony danych z jakimkolwiek pytaniem dotyczącym stosowania rozporządzenia.
Inspektor ochrony danych jest szczególnie zobowiązany do udzielania porad Biuru Zarządzającemu Rejestrem, w celu respektowania postanowień decyzji Prezydium z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego.
3.
Inspektor ochrony danych reprezentuje Sekretariat Generalny Parlamentu we wszystkich sprawach związanych z ochroną danych; może on w związku z tym uczestniczyć w posiedzeniach komitetów lub odpowiednich instancji na szczeblu międzynarodowym.
Artykuł 4
Zadania
Uprawnienia inspektora ochrony danych są następujące:
- Informowanie: inspektor ochrony danych informuje administratorów danych Parlamentu Europejskiego oraz osoby zainteresowane o przysługujących im na podstawie rozporządzenia prawach i obowiązkach.
W tym celu dostarcza on niezbędnych informacji dotyczących obowiązującego prawodawstwa, procedur w toku oraz istniejących notyfikowanych danych, a także ułatwia korzystanie z tych praw i wypełnianie obowiązków.
- Pytania Europejskiego Inspektora Ochrony Danych: inspektor ochrony danych udziela odpowiedzi na pytania Europejskiego Inspektora.
- Współpraca z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych: inspektor ochrony danych współpracuje z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych w zakresie swoich uprawnień, na jego wniosek lub z własnej inicjatywy, zwłaszcza w zakresie obsługi odwołań i w pełnieniu funkcji inspekcyjnych.
- Informowanie Europejskiego Inspektora Ochrony Danych: inspektor ochrony danych informuje Europejskiego Inspektora Ochrony Danych o nowych zdarzeniach, jakie nastąpiły w Parlamencie Europejskim, mających znaczenie dla ochrony danych osobowych.
- Prowadzenie rejestru operacji przetwarzania: inspektor ochrony danych prowadzi rejestr operacji przetwarzania przeprowadzonych przez administratorów danych, zgodnie z art. 26 rozporządzenia, oraz ułatwia każdej osobie zapoznanie się z tym rejestrem.
- Powiadamianie o operacjach przetwarzania mogących stworzyć konkretne zagrożenia: inspektor ochrony danych powiadamia Europejskiego Inspektora Ochrony Danych o wszelkich operacjach przetwarzania mogących stworzyć konkretne zagrożenie w rozumieniu art. 27 rozporządzenia.
W przypadku wątpliwości co do potrzeby wstępnej kontroli, inspektor ochrony danych konsultuje się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych.
- Zagwarantowanie praw i swobód osobom zainteresowanym: inspektor ochrony danych dba o to, by operacje przetwarzania nie stwarzały zagrożenia naruszenia praw i swobód osób zainteresowanych oraz zapewnia, by żadna osoba nie poniosła szkody z tytułu zawiadomienia inspektora ochrony danych o fakcie, który osoba ta uznała za naruszenie przepisów rozporządzenia.
Artykuł 5
Uprawnienia
1.
W celu wypełniania swojej misji oraz na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu inspektor ochrony danych może:
- formułować z własnej inicjatywy zalecenia dla administratorów danych lub dla Sekretarza Generalnego, dotyczące kwestii związanych ze stosowaniem przepisów odnoszących się do ochrony danych lub spraw zawartych w niniejszych przepisach wykonawczych;
- z własnej inicjatywy lub na wniosek administratora danych, Komitetu Pracowniczego Parlamentu Europejskiego lub jakiejkolwiek osoby fizycznej, badać sprawy i zdarzenia związane bezpośrednio z jego zadaniami, o których został powiadomiony.
Badanie to nie może naruszać zasady bezstronności ani praw osoby zainteresowanej.
Inspektor ochrony danych składa sprawozdanie z badania osobie, która zleciła dochodzenie, bądź administratorowi;
- zawiadomić Sekretarza Generalnego o wszelkich uchybieniach w stosunku do przepisów rozporządzenia;
- regularnie uczestniczyć w spotkaniach z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych lub inspektorami ochrony danych z innych instytucji i organów w celu wypracowania wzajemnej wymiany informacji, zapewnienia współpracy międzyinstytucjonalnej i zharmonizowania stosowania obowiązujących procedur;
- przygotować doroczne sprawozdania z działalności dla Sekretarza Generalnego oraz Europejskiego Inspektora Ochrony Danych w sprawie działalności w zakresie ochrony danych w Parlamencie Europejskim, które udostępnia on pracownikom Parlamentu Europejskiego;
- wydać opinię w sprawie legalności przeprowadzonych lub planowanych operacji przetwarzania danych, w sprawie środków wymaganych do zapewnienia legalności planowanych operacji przetwarzania danych lub w sprawie trafności lub nieadekwatności danych lub środków bezpieczeństwa.
Opinia może w szczególności dotyczyć każdej kwestii związanej z powiadamianiem o operacjach przetwarzania danych.
2.
Inspektor ochrony danych ma w każdej chwili dostęp do danych będących przedmiotem operacji przetwarzania oraz do wszelkich lokali, urządzeń przetwarzających dane i nośników danych.
Artykuł 6
Procedura powiadamiania o przetwarzaniu danych
1.
Przed rozpoczęciem przetwarzania danych i wystarczająco wcześnie, aby umożliwić przeprowadzenie ewentualnej kontroli wstępnej w rozumieniu art. 27 ust. 3 rozporządzenia, administrator informuje o nim inspektora ochrony danych.
W tym celu może on skorzystać z formularza powiadomienia, dostępnego w intranecie Parlamentu Europejskiego.
Powiadomienie to musi w każdym przypadku spełniać wymogi określone w ustępie 3.
Powiadomienie musi zostać podpisane przez administratora danych i przekazane służbom ochrony danych pocztą wewnętrzną, pocztą elektroniczną lub faksem.
W dwóch ostatnich przypadkach oryginał w wersji papierowej, opatrzony podpisem, musi dotrzeć do służb ochrony danych w terminie 10 dni kalendarzowych po jego przekazaniu inną drogą.
2.
Administrator danych niezwłocznie powiadamia o operacjach przetwarzania danych będących w toku w dacie wejścia w życie rozporządzenia, to znaczy w dniu 1 lutego 2002 r., zgodnie z procedurą powiadamiania opisaną w ust. 1.
3.
Informacje, które należy przekazać, zawierają przynajmniej następujące dane:
a) imię, nazwisko i adres służbowy administratora oraz wskazanie służb Parlamentu Europejskiego, którym powierzono przetwarzanie danych osobowych w konkretnym celu;
b) cel lub cele przetwarzania danych;
c) opis jednej lub kilku kategorii osób zainteresowanych oraz odnoszących się do nich danych lub kategorii danych;
d) podstawę prawną operacji przetwarzania, do której przeznaczone są dane;
e) odbiorcę lub kategorie odbiorców, którym dane mogą zostać przekazane;
f) ogólne wskazanie terminów zablokowania i usunięcia różnych kategorii danych;
g) planowane przypadki przekazania danych państwom trzecim lub organizacjom międzynarodowym oraz adresatom podlegającym krajowemu ustawodawstwu jednego z Państw Członkowskich;
h) ogólny opis pozwalający na wstępną ocenę, czy środki podjęte zgodnie z art. 22 rozporządzenia w celu zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzania są odpowiednie.
4.
Administrator danych niezwłocznie informuje inspektora ochrony danych o wszelkich zmianach mających wpływ na informacje, o których mowa w ust. 3.
Artykuł 7
Rejestr operacji przetwarzania
1.
Inspektor ochrony danych prowadzi operacji przetwarzania, o których został powiadomiony na podstawie art. 6.
Rejestr ten przedstawia w sposób szczegółowy wszystkie notyfikowane przypadki przetwarzania danych w Parlamencie Europejskim oraz określa w szczególności służby odpowiedzialne za przetwarzanie danych, charakter danych i cel przetwarzania.
Rejestr podawany jest do publicznej wiadomości oraz ułatwia osobie zainteresowanej, korzystanie z przyznanych jej praw określonych w art. 13-19 rozporządzenia.
2.
Rejestr zawiera informacje określone w art. 6 ust. 3 lit. a)-g) niniejszej decyzji.
3.
Inspektor ochrony danych może podjąć inicjatywę mająca na celu sprostowanie danych zawartych w rejestrze w przypadku, gdy uzna to za konieczne, w celu zapewnienia ich prawdziwości.
Artykuł 8
Postanowienia ogólne dotyczące wykonywania praw przez osoby zainteresowane
1.
Prawo dostępu, sprostowania, zablokowania, usunięcia i sprzeciwu przysługuje tylko osobie zainteresowanej lub jej właściwie upoważnionemu przedstawicielowi.
2.
Wniosek o możliwość skorzystania z jednego z tych praw przedkładany jest administratorowi danych.
Odpowiedni formularz dostępny jest w formie elektronicznej na stronach intranetowych Parlamentu Europejskiego.
Wniosek musi zawierać:
- nazwisko, imię i dane teleadresowe osoby zainteresowanej;
- określenie rodzaju wykonywanego prawa;
- ewentualne dokumenty popierające wniosek;
- określenie kategorii odnośnych danych;
- podpis wnioskodawcy i datę złożenia wniosku.
Wniosek może zostać przesłany pocztą wewnętrzną lub zewnętrzną, pocztą elektroniczną bądź faksem, w sposób pozwalający na potwierdzenie transmisji i odbioru wniosku.
W przypadku błędów lub braków we wniosku administrator danych może zwrócić się o dodatkowe informacje.
Jest on zobowiązany do sprawdzenia uprawnień wnioskodawcy.
3.
Administrator danych jest zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na wniosek w sprawie możliwości skorzystania z praw nawet w przypadku braku odnośnych danych osobowych w aktach.
Potwierdzenie odbioru jest przesyłane wnioskodawcy w terminie 5 dni roboczych licząc od chwili otrzymania wniosku.
Administrator nie jest jednakże zobowiązany do przesłania potwierdzenia odbioru w przypadku przekazania merytorycznej odpowiedzi na wniosek w tym samym terminie 5 dni roboczych.
Odpowiedź przekazywana jest tą samą drogą, jaka została wykorzystana przez osobę zainteresowaną.
4.
Administrator danych zobowiązany jest do poinformowania osoby zainteresowanej o przysługującym jej prawie złożenia zażalenia do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych jeżeli osoba ta uzna, że prawa przyznane jej w świetle art. 286 Traktatu zostały naruszone przy przetwarzaniu dotyczących jej danych osobowych.
5.
Korzystanie przez osobę zainteresowaną z tych wszystkich praw jest nieodpłatne.
6.
Wniosek o możliwość skorzystania z któregokolwiek z praw może zostać odrzucony w przypadkach przewidzianych w art. 20 rozporządzenia, z zastrzeżeniem postanowień art. 17 niniejszej decyzji.
Artykuł 9
Prawo dostępu do danych
1.
Osoba zainteresowana ma prawo do otrzymania od administratora danych bez ograniczeń, w każdym momencie, w okresie trzech miesięcy licząc od daty odbioru wniosku, nieodpłatnie:
- potwierdzenia, czy odnoszące sie do niej dane są przetwarzane;
- informacji dotyczących co najmniej celu przetwarzania, kategorii przetwarzanych danych oraz odbiorców lub kategorii odbiorców, którym dane są przekazywane;
- przekazania w zrozumiałej formie danych podlegających przetwarzaniu oraz wszelkich dostępnych informacji dotyczących ich pochodzenia;
- wyjaśnień na temat logiki będącej podstawą jakiegokolwiek automatycznego przetwarzania dotyczących jej danych.
2.
Dostęp do danych osobowych zostaje osobie zainteresowanej przyznany w formie:
- konsultacji na miejscu;
- wydania poświadczonej kopii przez administratora danych;
- wydania kopii w formacie elektronicznym;
- innych środków dostępnych administratorowi i dostosowanych do konfiguracji pliku.
Artykuł 10
Prawo do sprostowania danych
1.
Osoba zainteresowana ma prawo do uzyskania od administratora sprostowania niedokładnych bądź niekompletnych danych osobowych.
2.
Wniosek o sprostowanie musi dokładnie określać dane do sprostowania oraz zmianę, jaka ma zostać wprowadzona.
Wnioskowi mogą towarzyszyć w razie potrzeby dokumenty zaświadczające.
3.
W przypadku przyjęcia wniosku sprostowania dokonuje się niezwłocznie oraz informuje o tym fakcie osobę zainteresowaną.
W przypadku odrzucenia wniosku o sprostowanie administrator danych dysponuje okresem 15 dni roboczych na powiadomienie o tym osoby zainteresowanej listem zawierającym uzasadnienie.
Artykuł 11
Prawo do zablokowania danych
1.
Osoba zainteresowana ma prawo do uzyskania od administratora danych zablokowania danych w przypadku gdy:
a) osoba zainteresowana kwestionuje ich prawidłowość — na okres pozwalający administratorowi danych na sprawdzenie ich prawidłowosci, w tym kompletności danych;
b) nie są już one przydatne administratorowi danych do wykonywania jego zadań, ale powinny być przechowywane do celów dowodowych;
c) ich przetwarzanie jest bezprawne, a osoba zainteresowana sprzeciwia się ich usunięciu, żądając w zamian ich zablokowania.
2.
Wniosek o zablokowanie danych musi dokładnie określać, które z nich mają zostać zablokowane.
Osoba zainteresowana, która zażądała i uzyskała blokadę danych jest o tym informowana przez administratora danych.
Jest ona również informowana o usunięciu blokady na co najmniej 15 dni roboczych przed przeprowadzeniem operacji.
3.
Administrator danych zobowiązany jest do wypowiedzenia się w sprawie w terminie 15 dni roboczych począwszy od otrzymania wniosku o blokadę.
W przypadku przyjęcia wniosku, zablokowania danych dokonuje się w terminie 30 dni roboczych i informuje o tym osobę zainteresowaną..
W przypadku odrzucenia wniosku o zablokowanie danych administrator danych zobowiązany jest do poinformowania osoby zainteresowanej listem zawierającym uzasadnienie w terminie 15 dni roboczych.
4.
W zautomatyzowanym systemie przechowywania danych zablokowania dokonuje się za pomocą środków technicznych.
Fakt zablokowania danych osobowych wskazywany jest w systemie w taki sposób, aby było jasne, że dane te nie mogą być wykorzystywane.
5.
Z wyjątkiem przechowywania, dane osobowe zablokowane zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu podlegają operacjom przetwarzania jedynie do celów dowodowych lub za zgodą osoby zainteresowanej lub też w celu ochrony praw osób trzecich.
Artykuł 12
Prawo do usunięcia danych
1.
Osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od administratora usunięcie danych jeżeli ich przetwarzanie jest niezgodne z prawem.
2.
Wniosek o usunięcie danych musi dokładnie określać, które z nich mają zostać usunięte.
W przypadku poddania w wątpliwość przez administratora bezprawności przetwarzania danych, jest on zobowiązany do przedstawienia dowodów legalności operacji.
3.
Administrator zobowiązany jest do udzielenia odpowiedzi w sprawie w terminie 15 dni roboczych licząc od otrzymania wniosku o usunięcie danych.
W przypadku przyjęcia wniosku, usunięcia dokonuje się niezwłocznie.
W razie stwierdzenia przez administratora danych bezpodstawności wniosku, dysponuje on okresem 15 dni roboczych na powiadomienie o tym osoby zainteresowanej listem zawierającym uzasadnienie.
4.
Usunięcie danych oznacza fizyczne wykasowanie danych bez ich zastąpienia jakimkolwiek kodem lub poprzez utworzenie innego pliku zawierającego usunięte dane.
Jeżeli usunięcie nie jest możliwe z przyczyn technicznych, administrator danych dokonuje ich natychmiastowego zablokowania.
Osoba zainteresowana jest szczegółowo informowana o tej procedurze.
Artykuł 12a
Powiadamianie osób trzecich
Osoba zainteresowana ma prawo żądać od administratora danych powiadomienia osób trzecich zapoznanych uprzednio z odnośnymi danymi o wszelkich dotyczących ich sprostowaniach, usunięciach i blokadach dokonanych w myśl art. 10-12, pod warunkiem, iż nie jest to niemożliwe lub nie wymaga nieproporcjonalnych wysiłków.
W przypadku odmowy powiadomienia osób trzecich związanej z brakiem takiej możliwości lub też z nieproporcjonalnym wysiłkiem, administrator danych dysponuje okresem 15 dni roboczych na poinformowanie o tym osoby zainteresowanej listem zawierającym uzasadnienie.
Artykuł 13
Prawo sprzeciwu
1.
Osoba zainteresowana ma prawo sprzeciwić się w każdej chwili, z ważnych i uzasadnionych przyczyn odnoszących się do przetwarzania dotyczących jej danych, poza przypadkami przewidzianymi w art. 5 lit. b), c) i d) rozporządzenia.
2.
Zanim dane osobowe zostaną po raz pierwszy ujawnione osobom trzecim lub użyte w ich imieniu w celach marketingowych osoba zainteresowana ma prawo do informacji o tym fakcie, a także do otrzymania jasno zagwarantowanej możliwości złożenia nieodpłatnego sprzeciwu wobec tego ujawnienia lub użycia.
3.
Pismo zawierające sprzeciw dokładnie określa dane, których dotyczy.
4.
Administrator danych jest zobowiązany do przekazania osobie zainteresowanej odpowiedzi w sprawie w terminie 15 dni licząc od otrzymania sprzeciwu.
W przypadku stwierdzenia przez administratora danych bezpodstawności wniosku, osoba zainteresowana jest informowana o tym fakcie listem zawierajacym uzasadnienie.
5.
Jeżeli sprzeciw jest uzasadniony przetwarzanie, o którym mowa w ust. 1, nie może już dotyczyć tych danych.
Artykuł 14
Procedura kontroli
1.
Każdy administrator danych zobowiązany jest do pomocy inspektorowi ochrony danych w wykonywaniu jego zadań, a także do dostarczania mu żądanych informacji w terminie 20 dni roboczych.
Przy wykonywaniu nałożonych na niego obowiązków inspektor ochrony danych posiada w każdej chwili dostęp do danych będących przedmiotem operacji przetwarzania, do wszystkich lokali, wszelkich urządzeń przetwarzających, a także do wszelkich nośników danych.
2.
Inspektor ochrony danych uprawniony jest do podjęcia w każdej chwili jakiegokolwiek innego rodzaju kontroli mającej na celu upewnienie się o prawidłowym stosowaniu rozporządzenia przez Parlament Europejski.
Artykuł 15
Środki odwoławcze
1.
Każda osoba zatrudniona przez Parlament Europejski może złożyć skargę rozporządzenia do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, w myśl postanowień art. 33.
Złożenie skargi nie zawiesza biegu terminów składania odwołań w rozumieniu art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników WE.
2.
Niezależnie od prawa, o którym mowa w ust. 1, każda osoba zatrudniona w Parlamencie Europejskim może złożyć do organu upoważnionego do mianowania odwołanie w rozumieniu art. 90 regulaminu pracowniczego odnoszące się do kwestii związanej z przetwarzaniem danych osobowych.
W takiej sytuacji odpowiednie służby konsultują się z w ramach procedury opiniodawczej z inspektorem ochrony danych.
Artykuł 16
Ograniczenia
1.
Administrator danych może ograniczyć prawa przewidziane w art. 9-13 niniejszej decyzji z powodów określonych w art. 20 ust. 1 rozporządzenia.
Administrator danych przeprowadza uprzednio konsultacje z inspektorem ochrony danych.
2.
W przypadku nałożenia ograniczenia administrator informuje osobę zainteresowaną, zgodnie z prawem wspólnotowym, o powodach nałożenia ograniczenia, a także o jej prawie do złożenia odwołania do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych lub do Trybunału Sprawiedliwości.
3.
Administrator danych niezwłocznie przekazuje odpowiedzi na pytania dotyczące stosowania ograniczeń wykonywania praw i uzasadnia podjętą decyzję.
Artykuł 17
Administratorzy danych
1.
Sekretarz Generalny może, w drodze decyzji szczególnej, dokonać desygnowania podległej mu jednostki na administratora danych w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia.
2.
Administrator danych zobowiązany jest do czuwania nad tym, aby przeprowadzane pod jego kontrolą operacje przetwarzania danych były zgodne z rozporządzeniem, a w szczególności do:
- wspierania inspektora ochrony danych oraz Europejskiego Inspektora Ochrony Danych w pełnieniu ich funkcji, zwłaszcza poprzez przekazywanie im informacji, o które się zwrócili, w terminie nieprzekraczającym 20 dni roboczych;
- wprowadzania w życie stosownych środków technicznych i organizacyjnych oraz przekazywania personelowi Parlamentu Europejskiego lub innym podlegającym mu osobom odpowiednich instrukcji mających na celu jednoczesne zapewnienie poufności przetwarzania danych i właściwego poziomu ochrony przed ryzykiem związanym z tym procesem;
- powiadamiania inspektora ochrony danych o każdej operacji przetwarzania danych jeszcze przed jej rozpoczęciem, zgodnie z art. 6.
Artykuł 17a
Dostęp do dokumentów
1.
Rejestr operacji przetwarzania jest jawny i udostępniany w formie elektronicznej.
Każda osoba może zapoznać się z nim bezpośrednio oraz zwrócić się do inspektora ochrony danych Parlamentu Europejskiego o poświadczoną kopię wpisu danego procesu przetwarzania.
Możliwy jest również dostęp pośredni poprzez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.
2.
Dokumentacja inspektora ochrony danych oraz służb z nim związanych podlega postanowieniom rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Prezesa Trybunału Sprawiedliwości stwierdzająca, że Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej został prawidłowo ukonstytuowany
PREZES TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI,
uwzględniając art. 225a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
uwzględniając art. 140b Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając decyzję Rady 2004/725/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającą Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sędziowie Sądu do spraw Służby Publicznej mianowani na mocy decyzji Rady 2005/577/WE, Euratom z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej [2] złożyli przed Trybunałem Sprawiedliwości ślubowanie.
(2) Zgodnie z art. 3 decyzji 2005/577/WE, Euratom w celu wyznaczenia pierwszego prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej stosuje się procedurę przewidzianą w art. 4 ust. 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
(3) Zgodnie z tą procedurą sędziowie Sądu do spraw Służby Publicznej wyznaczyli prezesa tego Sądu.
(4) Sąd do spraw Służby Publicznej mianował sekretarza, który złożył ślubowanie.
(5) W związku z powyższym Sąd do spraw Służby Publicznej jest w stanie wykonywać powierzone mu funkcje sądowe,
STWIERDZA:
Sąd do spraw Służby Publicznej został prawidłowo ukonstytuowany.
Artykuł 1 załącznika I do Statutu Trybunału Sprawiedliwości wejdzie w życie z dniem ogłoszenia niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 12 grudnia 2005 r.
w sprawie mianowania prezesa Izb Odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
(2005/C 327/05)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. dotyczące wspólnotowego znaku towarowego [1], w szczególności jego art. 120 i 131, uwzględniając kandydatury przedstawione przez Radę Administracyjną Urzędu Harmonizacji
w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 23 listopada 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Paul MAIER, urodzony w Strasburgu (Francja) w dniu 4 maja 1958 r., zostaje mianowany prezesem Izb Odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) na okres pięciu lat.
Artykuł 2
Data rozpoczęcia pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 1 zostanie ustalona przez Radę Administracyjną Urzędu Harmonizacji w ramach rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i marki).
Decyzja nr 1554/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
zmieniająca decyzję Rady 2001/51/WE ustanawiającą program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci oraz decyzję nr 848/2004/WE ustanawiającą wspólnotowy program działania w celu wspierania organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 13 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2001/51/WE [2] Rada ustanowiła program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci w celu lepszego zrozumienia zagadnień związanych z równością płci, promowania i rozpowszechniania wartości i praktyk, na których opiera się równość kobiet i mężczyzn, oraz rozwoju zdolności zainteresowanych podmiotów do skutecznego promowania równości płci.
(2) Decyzją nr 848/2004/WE [3] Parlament Europejski i Rada ustanowiły wspólnotowy program działania w celu wspierania organizacji aktywnych na poziomie europejskim w dziedzinie równości między mężczyznami i kobietami w celu wspierania działań organizacji, których stały program działania lub niektóre z prowadzonych działań służą ogólnemu interesowi europejskiemu w dziedzinie równości mężczyzn i kobiet lub jednemu z celów polityki Unii Europejskiej w tym obszarze.
(3) Oba programy wygasają dnia 31 grudnia 2005 r.
Konieczne jest zapewnienie ciągłości wspólnotowej polityki promowania równości płci, mając na uwadze realizację celów sformułowanych w art. 13 Traktatu.
(4) Konieczne jest przedłużenie programów o roczny okres przejściowy, do momentu utworzenia nowego wieloletniego programu ramowego dotyczącego finansowania działań w zakresie zatrudnienia i polityki społecznej na lata 2007 — 2013, obejmującego kwestię równości płci.
(5) Decyzja 2001/51/WE opiera się na art. 13 Traktatu. Jednakże w następstwie zmian wprowadzonych Traktatem z Nicei, art. 13 ust. 2 stanowi specjalną podstawę prawną dla przyjmowania środków motywacyjnych ukierunkowanych na zwalczanie dyskryminacji. Stosowne jest zatem oparcie zmian wprowadzanych do decyzji 2001/51/WE na art. 13 ust. 2,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł l
W decyzji 2001/51/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.";
2) artykuł 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Finansowa kwota referencyjna na wdrożenie programu na okres 2001 — 2006 wynosi 61,5 miliona EUR.".
Artykuł 2
W decyzji nr 848/2004/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.";
2) artykuł 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Ramy finansowe na wdrożenie tego programu na okres 2004 — 2006 wynoszą 3,3 miliona EUR.".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Decyzja nr 1776/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 września 2005 r.
zmieniająca decyzję Rady 2000/819/WE w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) (2001–2005)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest zapewnienie ciągłości wspólnotowego wsparcia dla przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
(2) Właściwe jest zatem przedłużenie okresu obowiązywania decyzji 2000/819/WE [3] o kolejny rok do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz zwiększenie finansowej kwoty referencyjnej o 88,5 miliona EUR.
(3) Decyzja 2000/819/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Odbyły się konsultacje z Komitetem Regionów, przy czym nie wydał on opinii,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W decyzji 2000/819/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 ust. 1 finansową kwotę referencyjną "450 milionów EUR" zastępuje się kwotą "538500000 EUR";
2) w art. 8 datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja nr 2113/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 grudnia 2005 r.
zmieniająca decyzję nr 2256/2003/WE celem przedłużenia na rok 2006 programu rozpowszechniania dobrych praktyk i monitorowania wdrażania technologii teleinformatycznych (ICT)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją nr 2256/2003/WE [3] utworzono program MODINIS, mający na celu monitorowanie planu działań eEurope 2005, rozpowszechnianie dobrych praktyk oraz poprawę bezpieczeństwa informacji i sieci w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2005 r.
(2) Decyzja nr 2256/2003/WE została zmieniona decyzją nr 787/2004/WE dostosowującą kwoty referencyjne w celu uwzględnienia rozszerzenia Unii Europejskiej.
(3) W rezolucji z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie przyszłości technologii informacyjnych i komunikacyjnych (ICT) [4] Rada zwróciła się do Komisji o rozpoczęcie prac przygotowawczych nad kontynuacją planu działań eEurope 2005, co stanowić ma istotny element nowego programu na rzecz rozwoju społeczeństwa informacyjnego po roku 2005.
(4) Komunikat Komisji z dnia 19 listopada 2004 r. zatytułowany "Wyzwania stojące przed Europejskim Społeczeństwem Informacyjnym po roku 2005" zawiera analizę wyzwań, jakie należy podjąć w europejskiej strategii na rzecz rozwoju społeczeństwa informacyjnego do roku 2010.
W komunikacie przedstawiono argumenty za szerszym stosowaniem ICT oraz za ciągłym uwzględnianiem związanych z nimi kwestii w prowadzonej polityce, co wiąże się z koniecznością monitorowania i wymiany dobrych praktyk.
Komunikat ten stanowił punkt wyjścia dla rozważań, które doprowadziły do przyjęcia w roku 2005 nowej inicjatywy na rzecz społeczeństwa informacyjnego, która wejdzie w życie w roku 2006.
(5) W komunikacie Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej z dnia 2 lutego 2005 r., zatytułowanym "Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – nowy początek strategii lizbońskiej", ogłoszono nową inicjatywę zatytułowaną "i2010: Europejskie Społeczeństwo Informacyjne", której celem jest stymulowanie wdrażania ICT.
(6) W komunikacie Komisji z dnia 1 czerwca 2005 r. zatytułowanym "i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia" nakreślono najważniejsze priorytety polityki w ramach pięcioletniej strategii wspierania otwartej i konkurencyjnej gospodarki cyfrowej.
Dialog z podmiotami zainteresowanymi i Państwami Członkowskimi będzie nadal wspierany przez promowanie wymiany dobrych praktyk i monitorowanie wdrażania usług wykorzystujących ICT, szczególnie w kontekście otwartej metody koordynacji.
(7) We wniosku dotyczącym decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) proponuje się utworzenie ramowego programu działań Wspólnoty w zakresie konkurencyjności i innowacji, obejmującego lata 2007–2013 i integrującego poszczególne środki wspólnotowe na rzecz przedsiębiorczości, małych i średnich przedsiębiorstw, konkurencyjności przemysłu, innowacji, technologii teleinformatycznych, technologii środowiskowych oraz inteligentnej energii, w tym środki przewidziane decyzją nr 2256/2003/WE.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego [5] ustanawia wspólne ramy systematycznego przygotowywania statystyk Wspólnoty dotyczących społeczeństwa informacyjnego.
Statystyki te uwzględniają informacje wymagane w celu prowadzenia analizy porównawczej inicjatywy eEurope i są istotne w procesie tworzenia wskaźników strukturalnych wykorzystywanych do śledzenia wyników osiąganych przez Państwa Członkowskie oraz konieczne w celu stworzenia jednolitej podstawy analiz dotyczących społeczeństwa informacyjnego.
(9) W okresie 12 miesięcy pomiędzy zakończeniem planu działań eEurope 2005 a planowanym uruchomieniem programu ramowego w roku 2007, konieczne będzie monitorowanie i wspieranie wdrażania ICT we wszystkich dziedzinach gospodarki, poprzez kontynuowanie analizy porównawczej i statystycznej w oparciu o wskaźniki strukturalne oraz poprzez wymianę najlepszych praktyk.
Działania w zakresie analizy porównawczej, dobrych praktyk i koordynacji polityki podejmowane w ramach programu w roku 2006 przyczynią się do osiągania celów określonych w wymienionych powyżej komunikatach Komisji z dnia 2 lutego 2005 r. i dnia 1 czerwca 2005 r.
(10) Mechanizmy monitorowania i wymiany doświadczeń, a także działania w zakresie analizy porównawczej, wymiany dobrych praktyk oraz analizy gospodarczych i społecznych następstw społeczeństwa informacyjnego powinny być kontynuowane w roku 2006, aby umożliwić osiągnięcie celów określonych w komunikacie Komisji z dnia 2 lutego 2005 r., mającym na celu stymulowanie wdrażania ICT w ramach kontynuacji planu eEurope, oraz osiągnięcie celów określonych w komunikacie Komisji z dnia 1 czerwca 2005 r.
(11) Decyzja nr 2256/2003/WE powinna w związku z tym zostać zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji nr 2256/2003/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 1a
1.
W ramach programu na rok 2006 kontynuuje się monitorowanie wdrażania i wykorzystania technologii teleinformatycznych (ICT) we wszystkich dziedzinach gospodarki oraz rozpowszechnianie dobrych praktyk. Program ten służy realizacji następujących celów:
a) monitorowanie rezultatów osiąganych przez Państwa Członkowskie oraz porównywanie ich ze światową czołówką, w miarę możliwości przy wykorzystaniu oficjalnych statystyk;
b) wspieranie wysiłków Państw Członkowskich w zakresie stymulowania stosowania ICT na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym, poprzez analizę dobrych praktyk oraz uzupełniające współdziałanie w zakresie rozwijania mechanizmów wymiany doświadczeń;
c) analiza gospodarczych i społecznych następstw społeczeństwa informacyjnego w celu ułatwienia dyskusji o kierunkach działań, w szczególności w zakresie konkurencyjności, wzrostu i zatrudnienia oraz integracji społecznej.
2.
Podejmowane w ramach programu działania mają charakter ponadsektorowy i uzupełniają działania Wspólnoty w innych dziedzinach.
Żadne z tych działań nie powiela prac realizowanych w tych dziedzinach w ramach innych programów wspólnotowych.
Podejmowane w ramach przedmiotowego programu działania w zakresie analizy porównawczej, dobrych praktyk i koordynacji polityki przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w komunikacie Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej z dnia 2 lutego 2005 r., zatytułowanym "Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – nowy początek strategii lizbońskiej", którego celem jest stymulowanie wdrażania technologii ICT w ramach kontynuacji planu eEurope, w szczególności w zakresie promowania dostępu szerokopasmowego, oraz e-Rządu, e- Biznesu, e-Zdrowia i e-Kształcenia, a także do osiągnięcia celów określonych w komunikacie Komisji z dnia 1 czerwca 2005 r. zatytułowanym "i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia", wspierającym otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową.
3.
Program ten zapewnia także wspólne ramy dla uzupełniającego współdziałania na poziomie europejskim poszczególnych poziomów krajowych, regionalnych i lokalnych.;"
2) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 2a
Dla osiągnięcia celów określonych w art. 1a podejmowane są następujące rodzaje działań:
a) Działanie 1
Monitorowanie i porównanie osiągnięć:
- gromadzenie i analiza danych na podstawie wskaźników analizy porównawczej określonych w rezolucji Rady z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie wdrażania planu działań eEurope 2005, w tym, w razie potrzeby, wskaźników regionalnych, oraz na podstawie wskaźników określonych w rozporządzeniu (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczącym statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego [6];
b) Działanie 2
Rozpowszechnianie dobrych praktyk:
- badania mające na celu określenie dobrych praktyk na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, przyczyniające się do udanego wdrażania ICT we wszystkich obszarach gospodarki,
- wspieranie specjalistycznych konferencji, seminariów i warsztatów oraz działań w zakresie rozpowszechniania i przekazywania informacji w ramach realizacji celów określonych w komunikacie Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej z dnia 2 lutego 2005 r., zatytułowanym "Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – nowy początek strategii lizbońskiej", którego celem jest stymulowanie wdrażania technologii ICT w ramach kontynuacji planu eEurope, oraz w komunikacie Komisji z dnia 1 czerwca 2005 r. zatytułowanym "i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia", wspierającym otwartą i konkurencyjną gospodarkę cyfrową, w celu promowania współpracy oraz wymiany doświadczeń i dobrych praktyk, określonych w art. 1a ust. 1 lit b);
c) Działanie 3
Analiza i dyskusja strategiczna:
- wspieranie prac ekspertów w dziedzinie społeczeństwa i gospodarki w celu dostarczenia Komisji informacji w odniesieniu do przyszłościowej analizy polityki.
3) w art. 4 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"Program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Ramy finansowe dla wdrożenia niniejszego programu ustala się niniejszym na 30160000 EUR"
4) załącznik zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3
Wspólne stanowisko Rady 2005/69/WSiSW
z dnia 24 stycznia 2005 r.
w sprawie wymiany niektórych danych z Interpolem
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 34 ust. 2 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednym z celów Unii jest zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Ściślejsza współpraca między właściwymi organami ścigania Państw Członkowskich ma podstawowe znaczenie dla realizacji tego celu.
(2) Ochrona Unii przed zagrożeniem, które stanowi przestępczość międzynarodowa i zorganizowana, w tym terroryzm, wymaga, aby wspólne działania obejmowały wymianę informacji między organami ścigania Państw Członkowskich właściwymi w sprawach karnych, a także wymianę z partnerami międzynarodowymi.
(3) Skradzione, zagubione lub przywłaszczone paszporty oraz blankiety paszportowe są wykorzystywane przez przestępców do uniknięcia ścigania oraz w celu prowadzenia nielegalnej działalności, która może zagrozić bezpieczeństwu Unii i poszczególnych Państw Członkowskich.
Charakter zagrożenia sprawia, że znaczące działania można podjąć wyłącznie na szczeblu Unii.
Indywidualne działania Państw Członkowskich nie mogą doprowadzić do osiągnięcia powyższego celu.
Niniejsze wspólne stanowisko nie wychodzi poza zakres niezbędny do realizacji tego celu.
(4) Wszystkie Państwa Członkowskie należą do Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpol).
W celu realizacji swojej misji Interpol otrzymuje, przechowuje i przekazuje dane w celu wsparcia właściwych organów ścigania w zapobieganiu i zwalczaniu międzynarodowej przestępczości.
Baza danych Interpolu na temat skradzionych dokumentów podróży umożliwia członkom Interpolu wymianę danych na temat zagubionych i skradzionych paszportów.
(5) Dnia 25 marca 2004 r. Rada Europejska w swojej deklaracji w sprawie zwalczania terroryzmu zleciła Radzie podjęcie prac w zakresie utworzenia do końca 2005 r. zintegrowanego systemu wymiany informacji o skradzionych i zagubionych paszportach, korzystającego z Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) i bazy danych Interpolu.
Niniejsze wspólne stanowisko jest pierwszym środkiem służącym realizacji tego wniosku i aby osiągnąć ten cel powinno po nim nastąpić stworzenie odpowiednich warunków technicznych w ramach SIS.
(6) Wymiana danych posiadanych przez Państwa Członkowskie o skradzionych, zagubionych lub przywłaszczonych paszportach z bazą danych Interpolu na temat skradzionych dokumentów podróży oraz przetwarzanie tych danych powinny odbywać się z poszanowaniem stosownych przepisów dotyczących ochrony danych, obowiązujących zarówno w poszczególnych Państwach Członkowskich, jak i w ramach Interpolu.
(7) Niniejsze wspólne stanowisko zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia, że ich właściwe organy będą dokonywać wymiany wyżej wymienionych danych z bazą danych Interpolu o skradzionych dokumentach podróży przy jednoczesnym wprowadzaniu ich do odpowiedniej krajowej bazy danych oraz do SIS w przypadku uczestniczących w nim Państw Członkowskich.
Zobowiązanie to powstaje w chwili, w której organy krajowe uzyskują informację się o kradzieży, zagubieniu lub przywłaszczeniu.
Kolejny wymóg stworzenia niezbędnej infrastruktury ułatwiającej korzystanie z bazy danych Interpolu stanowi potwierdzenie jej znaczenia w zakresie ścigania przestępstw.
(8) Warunki wymiany są uzgadniane z Interpolem w celu zapewnienia, aby wymiana ta odbywała się przy poszanowaniu zasad ochrony danych, które stanowią podstawę wymiany danych w obrębie Unii, w szczególności w odniesieniu do wymiany i automatycznego przetwarzania tego rodzaju danych.
(9) Niniejsze wspólne stanowisko nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami określonymi w szczególności w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i odzwierciedlonymi w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego wspólnego stanowiska jest zapobieganie oraz zwalczanie poważnych przestępstw i przestępczości zorganizowanej, w tym terroryzmu, poprzez zapewnienie podjęcia przez Państwa Członkowskie środków niezbędnych w celu poprawy współpracy między ich właściwymi organami ścigania oraz między nimi i organami tego rodzaju w państwach trzecich poprzez wymianę danych o paszportach z Interpolem.
Artykuł 2
Definicje
Do celu niniejszego wspólnego stanowiska zastosowanie mają następujące definicje:
1) "Dane o paszportach" oznaczają dane o skradzionych, zagubionych lub przywłaszczonych paszportach i blankietach paszportowych, w formacie umożliwiającym umieszczenie ich w specjalnym systemie informacyjnym.
Dane o paszportach podlegające wymianie z bazą danych Interpolu obejmują wyłącznie numer paszportu, kraj wydania i rodzaj dokumentu.
2) "Baza danych Interpolu" oznacza Automatyczny System Wyszukiwania – bazę danych o skradzionych dokumentach podróży prowadzoną przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnej – Interpol.
3) "Odpowiednia krajowa baza danych" oznacza bazę danych lub bazy danych prowadzone przez policję lub organy wymiaru sprawiedliwości w Państwie Członkowskim zawierające dane o skradzionych, zagubionych i przywłaszczonych paszportach i blankietach paszportowych.
Artykuł 3
Wspólne działanie
1.
Właściwe organy ścigania Państw Członkowskich dokonują wymiany z Interpolem wszystkich bieżących i przyszłych danych o paszportach.
Przekazują je one jedynie tym członkom Interpolu, którzy zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych osobowych.
Zapewnia się również przestrzeganie podstawowych praw i wolności w zakresie automatycznego przetwarzania danych osobowych.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o przekazywaniu swoich danych jedynie tym członkom Interpolu, którzy zobowiązali się do wymiany przynajmniej tych samych danych.
2.
Z zastrzeżeniem wymogów ust. 1, każde Państwo Członkowskie może uzgodnić z Interpolem zasady wymiany wszelkich znajdujących się obecnie w jego posiadaniu danych o paszportach.
Dane te znajdują się w odpowiedniej krajowej bazie danych lub w SIS, jeżeli dane państwo w nim uczestniczy.
3.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia wymianę danych z Interpolem niezwłocznie po ich wprowadzeniu do swojej odpowiedniej krajowej bazy danych lub do SIS, jeżeli w nim uczestniczy.
4.
Państwa Członkowskie gwarantują, że ich właściwe organy ścigania będą sprawdzać dane w bazie danych Interpolu do celów określonych w niniejszym wspólnym stanowisku zawsze, gdy jest to właściwe ze względu na realizację ich zadań.
Państwa Członkowskie zapewnią stworzenie infrastruktury niezbędnej dla ułatwienia wzajemnych kontaktów możliwie jak najszybciej, lecz nie później niż do grudnia 2005 r.
5.
Dane osobowe są wymieniane, zgodnie ze zobowiązaniami ustanowionymi w niniejszym wspólnym stanowisku, w celu określonym w art. 1, przy jednoczesnym zapewnieniu właściwego poziomu ochrony danych osobowych w danym państwie będącym członkiem Interpolu oraz poszanowania podstawowych praw i wolności w zakresie automatycznego przetwarzania danych osobowych.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewnią wymianę i przekazywanie danych na odpowiednich warunkach i z zastrzeżeniem powyższych wymogów.
6.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jeżeli na podstawie bazy danych Interpolu nastąpi identyfikacja pozytywna ("trafienie"), jego właściwe organy podejmują działania zgodne z prawem krajowym, np. w stosownych przypadkach sprawdzają prawidłowość danych w porozumieniu z państwem, które je wprowadziło.
Artykuł 4
Monitoring i ocena
Na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie Komisja, do grudnia 2005 r., przedkłada Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania niniejszego wspólnego stanowiska.
Rada ocenia zakres przestrzegania niniejszego wspólnego stanowiska przez Państwa Członkowskie i podejmuje odpowiednie działania.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze wspólne stanowisko wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 6
Publikacja
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/80/WPZiB
z dnia 31 stycznia 2005 r.
rozszerzające i zmieniające wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko ekstremistom z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (FYROM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 10 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko ekstremistom z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (FYROM) i uchylające wspólne stanowisko 2001/542/WPZiB [1].
(2) Wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB ma zastosowanie przez okres 12 miesięcy.
(3) W następstwie przeglądu wspólnego stanowiska 2004/133/WPZiB uznaje się za stosowne przedłużenie jego stosowania na okres dalszych 12 miesięcy, jak również rozszerzenie wykazu osób zawartego w Załączniku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Wspólne stanowisko 2004/133/WPZiB niniejszym przedłuża się do dnia 9 lutego 2006 r.
Artykuł 2
Załącznik do wspólnego stanowiska 2004/133/WPZiB zastępuje się Załącznikiem do niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne stanowisko stosuje się od dnia 10 lutego 2005 r.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/82/WPZiB
z dnia 31 stycznia 2005 r.
uchylające wspólne stanowiska 2002/401/WPZiB w sprawie Nigerii, 2002/495/WPZiB w sprawie Angoli, 2002/830/WPZiB w sprawie Rwandy oraz 2003/319/WPZiB w sprawie porozumienia rozjemczego z Lusaki i procesu pokojowego w Demokratycznej Republice Konga
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada przyjęła konkluzje dotyczące polityki UE w stosunku do Nigerii w dniu 17 maja 2003 r., w stosunku do Angoli w dniu 13 października 2003 r., w stosunku do Rwandy w dniu 8 grudnia 2003 r. oraz w stosunku do regionu wielkich jezior afrykańskich w dniu 14 czerwca 2004 r.
W konkluzjach tych przedstawiono bardziej ogólną politykę UE w odniesieniu do tych państw i regionów.
(2) W rezultacie, przyjęte przez Radę w odniesieniu do tych państw i regionów wspólne stanowiska, w których nie sprecyzowano wspólnych podstawowych zasad, które mogłyby być aktualne przez dłuższy czas i które nie są wymagane jako podstawa prawna realizacji polityki UE, powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się wspólne stanowiska: 2002/401/WPZiB [1] w sprawie Nigerii, 2002/495/WPZiB [2] w sprawie Angoli, 2002/830/WPZiB [3] w sprawie Rwandy oraz 2003/319/WPZiB [4] w sprawie porozumienia rozjemczego z Lusaki i procesu pokojowego w Demokratycznej Republice Konga. Artykuł 2
Wspólne działanie Rady 2005/95/WPZiB
z dnia 2 lutego 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/871/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ("SPUE") w Afganistanie.
(2) W dniu 28 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/533/WPZiB [2] zmieniające i przedłużające do dnia 28 lutego 2005 r. wspólne działanie 2003/871/WPZiB.
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/871/WPZiB, mandat SPUE powinien zostać przedłużony na następne sześć miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/96/WPZiB
z dnia 2 lutego 2005 r.
zmieniające i rozszerzające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 8 grudnia 2003 r., Rada przyjęła wspólne działanie 2003/869/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich.
(2) W dniu 28 czerwca 2004 r., Rada przyjęła wspólne działanie 2004/530/WPZiB [2] zmieniające i przedłużające do dnia 28 lutego 2005 r. wspólne działanie 2003/869/WPZiB.
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/869/WPZiB, zmienionego wspólnym działaniem 2004/530/WPZiB, mandat Specjalnego Przedstawiciela powinien zostać przedłużony na następne sześć miesięcy.
(4) W dniu 9 grudnia 2004 r., Rada przyjęła wspólne działanie 2004/847/WPZiB [3] w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczącej Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa"), które wyznacza SPUE szczególną rolę.
Jego mandat powinien być odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat Aldo AJELLO jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich, określony we wspólnym działaniu 2003/869/WPZiB oraz zmieniony wspólnym działaniem 2004/530/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2005 r.
Artykuł 2
We wspólnym działaniu 2003/869/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 dodaje się następującą literę:
"j) udzielanie lokalnego doradztwa politycznego Szefowi Misji/Komisarzowi Policji Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) ("EUPOL Kinszasa")." 2) Art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
Wspólne działanie Rady 2005/97/WPZiB
z dnia 2 lutego 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
Uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/569/WPZiB [1] w sprawie mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz uchylające wspólne działanie Rady 2002/211/WPZiB.
Wspólne działanie Rady 2005/98/WPZiB
z dnia 2 lutego 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/870/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
(2) W dniu 26 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/565/WPZiB [2], mianujące Michaela Sahlina Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
Wspólne działanie Rady 2005/99/WPZiB
z dnia 2 lutego 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej na bliskowschodni proces pokojowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/873/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej na bliskowschodni proces pokojowy.
(2) W dniu 28 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/534/WPZiB [2] przedłużające do dnia 28 lutego 2005 r. wspólne działanie 2003/873/WPZiB.
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/873/WPZiB, zmienionego wspólnym działaniem 2004/534WPZiB, mandat Specjalnego Przedstawiciela powinien zostać przedłużony na następne sześć miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat Marca OTTE jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) na bliskowschodni proces pokojowy, ustalony we wspólnym działaniu 2003/873/WPZiB oraz zmieniony wspólnym działaniem 2004/534/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2005 r.
Artykuł 2
Art. 5 ust. 1 wspólnego działania 2003/873/WPZiB otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 560000 EUR.".
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/100/WPZiB
z dnia 2 lutego 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej na region Południowego Kaukazu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 14, 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/872/WPZiB [1] przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu.
(2) Dnia 28 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/532/WPZiB [2] przedłużające do dnia 28 lutego 2005 r. wspólne działanie 2003/872/WPZiB
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/872/WPZiB, zmienionego wspólnym działaniem 2004/532/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela powinien zostać przedłużony na następne sześć miesięcy.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat Heikki TALVITIE jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) na region Południowego Kaukazu określony we wspólnym działaniu 2003/872/WPZiB, zmienionym wspólnym działaniem 2004/532/WPZiB zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 sierpnia 2005 r.
Artykuł 2
Art. 5 ust. 1 wspólnego działania 2003/872/WPZiB otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 370000 Euro".
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/142/WPZiB
z dnia 17 lutego 2005 r.
zmieniające wspólne działanie 2004/789/WPZiB w sprawie przedłużenia Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL Proxima)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 oraz art. 25 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przyjęcie przez Radę dnia 22 listopada 2004 r. wspólnego działania 2004/789/WPZiB [1] w sprawie przedłużenia Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii od dnia 15 grudnia 2004 r. do dnia 14 grudnia 2005 r.
(2) Potrzebę upoważnienia Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji w sprawie utworzenia Komitetu Uczestników dla EUPOL Proxima, zgodnie z postanowieniami dokumentu "Procedury konsultacyjne i tryb udziału państw spoza UE w działaniach UE związanych z cywilnym zarządzaniem sytuacjami kryzysowymi", zatwierdzonego przez Radę dnia 10 grudnia 2002 r.
(3) Należy odpowiednio zmienić wspólne działanie 2004/789/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Do art. 9 wspólnego działania 2004/789/WPZiB dodaje się ustęp w brzmieniu:
"7.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa podejmuje stosowne decyzje w sprawie utworzenia Komitetu Uczestników.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/143/WPZiB
z dnia 17 lutego 2005 r.
zmieniające wspólne działanie 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 11 marca 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/210/WPZiB [1] ustanawiające Misję Policyjną Unii Europejskiej (EUPM) w celu zapewnienia kontynuacji działalności Międzynarodowych Sił Policyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych w Bośni i Hercegowinie od dnia 1 stycznia 2003 r.
(2) Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa powinien zostać upoważniony do podjęcia odpowiednich decyzji dotyczących ustanowienia Komitetu Uczestników EUPM, zgodnie z dokumentem dotyczącym "Procedur konsultacyjnych i trybu udziału Państw spoza UE w działaniach UE związanych z cywilnym zarządzaniem kryzysowym", zatwierdzonym przez Radę w dniu 10 grudnia 2002 r.
(3) Wspólne działanie 2002/210/WPZiB powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
W art. 8 wspólnego działania 2002/210/WPZiB dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa podejmuje odpowiednie decyzje dotyczące ustanowienia Komitetu Uczestników.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/146/WPZiB
z dnia 21 lutego 2005 r.
przedłużające wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 19 lutego 2004 r. Rada uchwaliła wspólne stanowisko 2004/161/WPZiB [1] odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe na okres 12 miesięcy począwszy od 21 lutego 2004 r.
Artykuł 2
Wspólne stanowisko Rady 2005/147/WPZiB
z dnia 21 lutego 2005 r.
przedłużające i zmieniające wspólne stanowisko 2004/179/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko kierownictwu Naddniestrza (Republika Mołdowy)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 lutego 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/179/WPZiB [1].
(2) Dnia 26 sierpnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/622/WPZiB zmieniające wspólne stanowisko 2004/179/WPZiB [2].
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego stanowiska 2004/179/WPZiB należy przedłużyć stosowanie środków ograniczających na okres następnych 12 miesięcy oraz uzupełnić listy osób znajdujące się w załącznikach I i II tego wspólnego stanowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 2 wspólnego stanowiska 2004/179/WPZiB otrzymuje brzmienie:
Nie później niż dnia 1 grudnia 2005 r. zostanie dokonany przegląd załącznika II, mający na celu stwierdzenie, czy znajdujące się w Naddniestrzu w Republice Mołdowy mołdawskie szkoły, w których obowiązuje alfabet łaciński, zostały ponownie otwarte z dniem 1 września 2005 r. oraz czy nauczyciele, rodzice uczniów i uczniowie tych szkół nie byli następnie poddawani stałemu zastraszaniu, w celu podjęcia decyzji co do tego, czy środki skierowane przeciwko osobom, o których mowa w załączniku II, mogą zostać uchylone.". Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia 28 lutego 2005 r. Niniejsze wspólne stanowisko jest stosowane do dnia 27 lutego 2006 r.
Wspólne stanowisko Rady 2005/149/WPZiB
z dnia 21 lutego 2005 r.
zmieniające wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 kwietnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB [1] odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi.
(2) W dniu 25 października 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/730/WPZiB [2] zmieniające wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB, które, między innymi, wprowadziło zakaz udzielania pożyczek lub kredytów finansowych birmańskim przedsiębiorstwom państwowym oraz zakaz nabywania lub rozszerzania udziałów w tych przedsiębiorstwach.
(3) Niektóre przedsiębiorstwa powinny zostać wykreślone z załączonego do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB wykazu birmańskich przedsiębiorstw państwowych, wobec których stosuje się te środki.
(4) Wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB powinno zostać zatem zmienione zgodnie z jego art. 10,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Załącznik II do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/190/WPZiB
z dnia 7 marca 2005 r.
w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EURJUST LEX
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci, art. 26 oraz art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska jest zaangażowana w działania na rzecz bezpiecznego, stabilnego, zjednoczonego, dostatniego i demokratycznego Iraku, co pozytywnie wpłynie na stabilność w regionie.
UE wspiera naród iracki oraz tymczasowy rząd Iraku w ich dążeniu do gospodarczej, społecznej i politycznej odbudowy Iraku w ramach wprowadzania w życie rezolucji nr 1546 Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych z dnia 8 czerwca 2004 r.;
(2) w dniu 5 listopada 2004 r. Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła wspólną misję rozpoznawczą dla celów ewentualnej zintegrowanej misji w Iraku dotyczącej policji, państwa prawnego i administracji cywilnej oraz zapoznała się z jej sprawozdaniem.
Rada Europejska uznała znaczenie wzmocnienia systemu sądownictwa karnego przestrzegającego zasad państwa prawnego, praw człowieka i podstawowych wolności.
Odnotowała pragnienie władz irackich, aby UE bardziej aktywnie zaangażowała się w Iraku oraz stwierdziła, że wzmocnienie systemu sądownictwa karnego zaspakajałoby potrzeby oraz odpowiadałoby priorytetom Iraku;
(3) Rada Europejska uzgodniła, że UE mogłaby wnieść pożyteczny wkład w odbudowę i powstanie stabilnego, bezpiecznego i demokratycznego Iraku w postaci zintegrowanej misji, która mogłaby, między innymi, wspierać ściślejszą współpracę pomiędzy różnymi podmiotami całego systemu sądownictwa karnego oraz rozwijać zdolności zarządcze u wysokich, wpływowych funkcjonariuszy policji, wymiaru sprawiedliwości i służb penitencjarnych, a także podnosić umiejętności i usprawnić procedury w dochodzeniach karnych, przy pełnym poszanowaniu państwa prawnego i praw człowieka;
(4) tak jak to zostało ustalone przez Radę Europejską, Rada podjęła w dniu 26 listopada [1] decyzję o wysłaniu zespołu ekspertów w celu dalszego prowadzenia dialogu z władzami irackimi, rozpoczęcia wstępnego planowania ewentualnej zintegrowanej misji dotyczącej policji, państwa prawnego i administracji cywilnej, która ma się rozpocząć po wyborach, oraz w szczególności w celu dokonania oceny pilnych potrzeb związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa takiej misji;
(5) w dniu 21 lutego GAERC podjęła decyzję, aby rozpocząć zintegrowaną misję w Iraku dotyczącą państwa prawnego, która jak najszybciej rozpoczęłaby swoje działania; jest to jednakże uzależnione od oficjalnego zaproszenia ze strony władz irackich;
(6) sukces takiej misji zależeć będzie od skutecznego partnerstwa z Irakijczykami w kwestiach strategicznych i technicznych w trakcie trwania operacji, w ramach EPBiO oraz w uzupełnieniu odnośnych działań Narodów Zjednoczonych;
(7) UE wykorzysta dialog prowadzony z Irakiem i państwami z nim sąsiadującymi do zachęcania ich do stałego zaangażowania w regionie i wspierania zwiększenia bezpieczeństwa oraz procesu politycznego i procesu odbudowy Iraku opartych na zasadach uczestnictwa, demokracji, poszanowaniu praw człowieka i państwa prawnego, jak również wspierania bezpieczeństwa i współpracy w regionie;
(8) misja będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, w której istnieje zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa ludzi oraz stabilności Iraku, i która może szkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej;
(9) zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7- 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno określić rolę Sekretarza Generalnego/ Wysokiego Przedstawiciela, zwanego dalej "SG/WP", zgodnie z art. 18 i 26 Traktatu o Unii Europejskiej;
(10) art. 14 ust. 1 TUE wymaga określenia kwoty referencyjnej dla całego okresu realizacji wspólnego działania; wskazanie kwot finansowanych z budżetu wspólnotowego obrazuje wolę organu ustawodawczego i jest uzależnione od dostępności środków przeznaczonych na zobowiązania w trakcie odpowiedniego roku budżetowego. Misja otrzyma również od Państw Członkowskich wkład rzeczowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Unia Europejska niniejszym ustanawia zintegrowaną misję w Iraku dotyczącą państwa prawnego, EUJUST LEX, obejmującą fazę planowania rozpoczynającą się najpóźniej w dniu 9 marca 2005 r. i fazę operacyjną rozpoczynająca się najpóźniej w dniu 1 lipca 2005 r.
2.
EUJUST LEX działa zgodnie z celami i innymi przepisami zawartymi w stanowisku misji określonym w art. 2.
Artykuł 2
Zakres zadań misji
1.
Zintegrowana misja UE w Iraku dotycząca państwa prawnego, EUJUST LEX, zajmuje się pilnymi potrzebami irackiego systemu sądownictwa karnego poprzez prowadzenie sesji szkoleniowych dla urzędników wyższego i średniego szczebla w zakresie zaawansowanego zarządzania i prowadzenia dochodzeń karnych.
Szkolenia te powinny mieć na celu poprawę wydolności, koordynacji i współpracy różnych elementów irackiego systemu sądownictwa karnego.
2.
EUJUST LEX wspiera ściślejszą współpracę pomiędzy różnymi podmiotami całego irackiego systemu sądownictwa karnego oraz rozwija zdolności zarządcze u wysokich, wpływowych funkcjonariuszy przede wszystkim policji, wymiaru sprawiedliwości i służb penitencjarnych, a także podnosi umiejętności i usprawnia procedury w dochodzeniach karnych, przy pełnym poszanowaniu państwa prawnego i praw człowieka.
3.
Działania szkoleniowe będą odbywały się w UE lub w regionie, a misja posiada biuro łącznikowe w Bagdadzie.
W zależności od rozwoju sytuacji w zakresie warunków bezpieczeństwa w Iraku oraz od dostępności odpowiedniej infrastruktury, Rada zostanie wezwana do zbadania możliwości przeprowadzenia szkoleń w Iraku, a w razie konieczności dokona odpowiednio zmian wspólnego działania.
4.
W czasie trwania misji należy budować efektywne partnerstwo w kwestiach strategicznych i technicznych z irackimi odpowiednikami, w szczególności w kwestii przygotowywania programów szkoleń podczas fazy planowania.
Konieczna jest również koordynacja w zakresie selekcji, weryfikacji, oceny, koordynacji oraz wszelkich dalszych działań dotyczących personelu uczestniczącego w szkoleniach, aby odpowiednie zadania mogły zostać szybko przejęte przez Irakijczyków.
Będzie również potrzebna ścisła koordynacja pomiędzy misją i Państwami Członkowskimi prowadzącymi szkolenia, podczas fazy planowania i fazy operacyjnej.
Obejmuje to zaangażowanie misji dyplomatycznych odpowiednich Państw Członkowskich w Iraku oraz współpracę z Państwami Członkowskimi mającymi bieżące doświadczenie w przeprowadzaniu szkoleń istotnych z punktu widzenia misji.
5.
Misja będzie bezpieczna, niezależna i będzie różniła się od pozostałych bieżących działań międzynarodowych, w szczególności od działań Narodów Zjednoczonych, stanowiąc jednocześnie ich uzupełnienie i zapewniając wartość dodaną, a także będzie zwiększać synergię z prowadzonymi obecnie działaniami Wspólnoty i Państw Członkowskich.
W tym kontekście, misja powinna współpracować z Państwami Członkowskimi obecnie prowadzącymi projekty szkoleniowe.
Artykuł 3
Struktura
Zintegrowana misja UE dotycząca państwa prawnego, EUJUST LEX, przyjmuje co do zasady następującą strukturę:
a) szef misji;
b) biuro koordynacji z siedzibą w Brukseli;
c) biuro łącznikowe w Bagdadzie;
d) infrastruktura szkoleniowa i szkoleniowcy zapewniani przez Państwa Członkowskie i koordynowani przez misję.
Elementy te zostaną opracowane w ramach koncepcji działań operacyjnych (CONOPS) oraz w Planie Operacyjnym (OPLAN).
Artykuł 4
Szef misji
1.
Szef misji odpowiada za bieżące zarządzanie i koordynację działań misji oraz za sprawy personalne i dyscyplinarne.
2.
Szef misji podpisuje umowę z Komisją.
Artykuł 5
Faza planowania
1.
W fazie przygotowywania misji tworzy się zespół planowania, który składa się z szefa misji kierującego zespołem planowania oraz z personelu niezbędnego dla wykonywania funkcji wynikających z ustalonych potrzeb misji.
2.
Priorytetem procesu planowania będzie przeprowadzenie wszechstronnej oceny ryzyka, która będzie w miarę potrzeb uaktualniana.
3.
Zespół planowania sporządza OPLAN i opracowuje wszystkie narzędzia techniczne niezbędne do wykonania misji, w tym wspólne plany szkoleń z uwzględnieniem bieżących projektów szkoleniowych Państw Członkowskich.
W CONOPS i OPLAN uwzględnia się wszechstronną ocenę ryzyka.
OPLAN obejmie wspólne plany szkoleń UE, które zostaną zaprojektowane przez zespół planowania w konsultacji z Irakijczykami i Państwami Członkowskimi, w tym z tymi, które przeprowadzają szkolenia istotne z punktu widzenia misji.
Rada zatwierdza CONOPS i OPLAN.
4.
Zespół planowania działa w ścisłej współpracy z właściwymi podmiotami międzynarodowymi, w szczególności z Narodami Zjednoczonymi.
Artykuł 6
Personel
1.
Liczebność i kompetencje personelu EUJUST LEX odpowiadają zakresowi zadań misji określonemu w art. 2 i strukturze określonej w art. 3.
2.
Personel misji jest oddelegowany przez Państwa Członkowskie lub instytucje UE.
Każde Państwo Członkowskie ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem misji, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, dodatkami innymi niż diety dzienne i koszty podróży określone w sprawozdaniu finansowym.
3.
Personel międzynarodowy i miejscowy jest zatrudniany przez misję na podstawie umów w zależności od jej potrzeb.
4.
Cały personel podlega zwierzchnictwu odpowiedniego Państwa Członkowskiego lub instytucji UE oraz wykonuje swoje obowiązki i działa w interesie misji.
Zarówno podczas trwania jak i po zakończeniu misji, zachowują oni najwyższy poziom dyskrecji w odniesieniu do wszystkich faktów i informacji związanymi z misją.
Personel przestrzega zasad bezpieczeństwa oraz norm minimalnych ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [2].
Artykuł 7
Status personelu
1.
Tam, gdzie to wymagane, status personelu EUJUST LEX, w tym stosownie do potrzeb przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do zakończenia i sprawnego funkcjonowania misji, jest uzgadniany zgodnie z procedurą określoną w art. 24 TUE.
SG/WP wspierający Prezydencję może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem wniesione przez tego członka personelu lub dotyczące go.
Dane Państwo Członkowskie lub instytucja UE są odpowiedzialne za wnoszenie powództw przeciwko osobie oddelegowanej.
Artykuł 8
Układ podporządkowania
1.
Struktura EUJUST LEX, będącego operacją zarządzania kryzysami, obejmuje jednolity układ podporządkowania.
2.
PSC zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne.
3.
Szef misji kieruje misją oraz odpowiada za koordynację i bieżące zarządzanie.
4.
Szef misji podlega SG/WP.
5.
SG/WP udziela wskazówek szefowi misji.
Artykuł 9
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
PSC sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
Niniejszym Rada upoważnia PSC do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 TUE.
Upoważnienie to obejmuje uprawnienie do mianowania, na wniosek SG/WP, szefa misji oraz do zmiany CONOPS i OPLAN oraz układu podporządkowania.
Uprawnienie do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia operacji nadal spoczywa na Radzie, wspomaganej przez SG/WP.
2.
PSC składa Radzie sprawozdania w regularnych odstępach czasu.
3.
PSC otrzymuje od szefa misji w regularnych odstępach czasu sprawozdania dotyczące wkładu i prowadzenia misji.
Jeżeli PSC uzna to za stosowne, może zaprosić szefa misji na swoje posiedzenia.
Artykuł 10
Bezpieczeństwo
1.
Szef misji odpowiada za bezpieczeństwo EUJUST LEX oraz w konsultacji z Biurem Bezpieczeństwa Rady, odpowiada za zapewnienie zgodności z minimalnymi wymogami bezpieczeństwa, jakie mają zastosowanie do misji.
2.
W przypadku, gdy część misji wykonywana będzie w Państwach Członkowskich, państwo przyjęcia podejmie wszelkie niezbędne i odpowiednie środki w celu zapewnienia uczestnikom i szkoleniowcom bezpieczeństwa na swoim terytorium.
3.
Biuro Bezpieczeństwa Rady we współpracy z władzami państwa przyjęcia podejmie niezbędne i odpowiednie środki na rzecz biura koordynacji w Brukseli.
4.
Jeżeli szkolenie odbędzie się w państwie trzecim, UE, przy zaangażowaniu zainteresowanego Państwa Członkowskiego, wystąpi z prośbą do władz państwa trzeciego o dokonanie odpowiednich ustaleń dotyczących bezpieczeństwa uczestników i szkoleniowców na jego terytorium.
5.
Misja będzie miała wyznaczonego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji, który podlega szefowi misji.
6.
Szef misji zasięga opinii PSC w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa mających wpływ na rozmieszczenie misji zgodnie z poleceniem SG/WP.
7.
Przed rozmieszczeniem lub podróżą do Iraku członkowie misji przechodzą obowiązkowe szkolenie w zakresie bezpieczeństwa zorganizowane przez Biuro Bezpieczeństwa Rady oraz przechodzą badania lekarskie.
8.
Państwa Członkowskie podejmują starania w celu zapewnienia misji, w szczególności biuru łącznikowemu, bezpiecznego miejsca zakwaterowania, kamizelek kuloodpornych oraz ścisłej ochrony na terenie Iraku.
Artykuł 11
Ustalenia finansowe
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją wynosi 10000000 EUR.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Jeżeli część szkoleń prowadzona będzie w państwach spoza Unii Europejskiej, powinno się zezwolić obywatelom państw trzecich na udział w przetargach.
W takim wypadku, towary i usługi, w które zaopatrzono misję, mogą także pochodzić z państw trzecich.
3.
Biorąc pod uwagę szczególną, sytuację w zakresie bezpieczeństwa w Iraku, usługi w Bagdadzie świadczone będą w ramach istniejących umów zawartych przez Zjednoczone Królestwo z przedsiębiorstwami wymienionymi w załączniku do niniejszego wspólnego działania.
Wydatki te do wysokości maksymalnej 2,34 miliona EUR zostaną pokryte z budżetu misji.
Zjednoczone Królestwo, w konsultacji z szefem misji, będzie systematycznie przedstawiać Radzie sprawozdania zawierające odpowiednie informacje w sprawie tych wydatków.
4.
Szef misji w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany w odniesieniu do działań podjętych w ramach swojej umowy.
5.
Ustalenia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne misji włącznie z kompatybilnością sprzętu.
6.
Wydatków można dokonywać od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
7.
Sprzęt i zaopatrzenie dla biura koordynacji w Brukseli powinny być nabywane i wynajmowane w imieniu UE.
Artykuł 12
Działanie wspólnotowe
1.
Rada odnotowuje zamiar Komisji polegający na nakierowaniu jej działań na osiągnięcie celów niniejszego wspólnego działania we wszystkich fazach proponowanej operacji, włącznie z uwzględnieniem opracowania przez Komisję ewentualnych akcji wynikających z operacji EPBiO w ramach programów wspólnotowych.
2.
Rada odnotowuje również, że uzgodnienia koordynacyjne są niezbędne zarówno w Brukseli, jak i, w razie potrzeby, w Bagdadzie.
Artykuł 13
Udostępnianie informacji niejawnych
SG/WP jest upoważniony do udostępniania odpowiednio państwu przyjęcia i NZ, oraz zgodnie z wymogami operacyjnymi misji, informacji i dokumentów niejawnych UE do poziomu "RESTREINT UE", powstałych do celów operacji, zgodnie z rozporządzeniami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
W tym celu zostaną dokonane uzgodnienia lokalne.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie wygasa w dniu 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 15
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/220/WPZiB
z dnia 14 marca 2005 r.
aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylające wspólne stanowisko 2004/500/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 i 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [1].
(2) Dnia 17 maja 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/500/WPZiB [2] aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB.
(3) Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB przewiduje kontrolę w regularnych odstępach czasu.
(4) Konieczna jest aktualizacja załącznika do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB i uchylenie wspólnego stanowiska 2004/500/WPZiB.
(5) Lista została opracowana zgodnie z kryteriami, ustanowionymi w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Lista osób, grup i podmiotów, do których stosuje się wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB znajduje się w Załączniku.
Artykuł 2
Wspólne stanowisko 2004/500/WPZiB niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko 2005/227/WPZiB
z dnia 16 marca 2005 r.
odnawiające środki wspierające skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału dla byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 30 marca 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/293/WPZiB odnawiające środki wspierające skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla Byłej Jugosławii (MTKJ) [1].
(2) W dniu 31 stycznia 2005 r. Rada przyjęła decyzję 2005/83/WPZiB [2] wprowadzającą w życie wspólne stanowisko 2004/293/WPZiB zastępujące listę osób znajdującą się w Załączniku do wspólnego stanowiska listą znajdującą się w Załączniku do tej decyzji.
(3) Wspólne stanowisko 2004/293/WPZiB wygasa w dniu 30 marca 2005 r.
(4) Rada uznaje, że wspólne stanowisko 2004/293/WPZiB powinno zostać przedłużone na okres kolejnych 12 miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Wspólne stanowisko 2004/293/WPZiB, ostatnio zmienione decyzją 2005/83/WPZiB, zostaje przedłużone na okres 12 miesięcy.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Ur zędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/265/WPZiB
z dnia 23 marca 2005 r.
mianujące Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Mołdowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 14 czerwca 2004 r. Rada wyraziła wolę Unii Europejskiej odgrywania bardziej aktywnej roli politycznej w Mołdowie.
(2) W dniu 22 lutego 2005 r. Unia Europejska i Mołdowa ponownie potwierdziły swoją wolę współpracy, aby w pełni wykorzystać możliwości, jakie stwarza Europejska Polityka Sąsiedztwa (EPS), w oparciu o wspólne wartości leżące u podstaw tej polityki.
(3) Istnieje potrzeba zapewnienia koordynacji i spójności zewnętrznych działań Unii Europejskiej w Mołdowie.
(4) Właściwym jest zatem mianowanie Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Mołdowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Pan Adrian Jacobovits de SZEGED niniejszym jest mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej ds. Mołdowy (SPUE).
Artykuł 2
1.
Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii Europejskiej w Mołdowie.
Cele te obejmują:
a) wniesienie wkładu do pokojowego rozstrzygnięcia konfliktu naddniestrzańskiego i do wdrożenia tego rozstrzygnięcia na podstawie wykonalnego rozwiązania, respektującego suwerenność i integralność terytorialną Republiki Mołdowy w jej granicach uznanych przez społeczność międzynarodową;
b) wniesienie wkładu do umocnienia demokracji, zasad państwa prawnego oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich obywateli Republiki Mołdowy;
c) wspieranie dobrych i bliskich stosunków między Republiką Mołdowy a Unią Europejską na podstawie wspólnych wartości i interesów, jak określono w planie działań Europejskiej Polityki Sąsiedztwa;
d) pomoc w zwalczaniu handlu ludźmi oraz bronią i innymi towarami, z Mołdowy i przez jej terytorium;
e) wniesienie wkładu do wzmocnienia stabilności i współpracy w regionie;
f) zwiększenie skuteczności i widoczności Unii Europejskiej w Republice Mołdowy i w regionie.
2.
SPUE wspiera działania Wysokiego Przedstawiciela w Republice Mołdowy i w regionie, oraz będzie ściśle współpracował z Prezydencją, szefami misji Unii Europejskiej i Komisją.
Artykuł 3
1.
Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) zwiększenie wkładu Unii Europejskiej do rozstrzygnięcia konfliktu naddniestrzańskiego zgodnie z ustalonymi celami polityki Unii Europejskiej i w ścisłej koordynacji z OBWE, przez reprezentowanie Unii Europejskiej za pośrednictwem odpowiednich kanałów i na ustalonych forach oraz przez nawiązywanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z wszystkimi odpowiednimi podmiotami;
b) pomoc w przygotowywaniu, w odpowiednim przypadku, wkładu Unii Europejskiej do wykonania ostatecznego rozstrzygnięcia konfliktu;
c) uważne śledzenie wydarzeń politycznych w Republice Mołdowy, w tym – w regionie naddniestrzańskim, przez rozwijanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z rządem Republiki Mołdowy i innymi podmiotami krajowymi, oraz oferowanie, w odpowiednim przypadku, doradztwa i pomocy organizacyjnej Unii Europejskiej;
d) pomoc w dalszym opracowywaniu polityki Unii Europejskiej wobec Republiki Mołdowy i regionu, zwłaszcza w zakresie zapobiegania konfliktom i rozstrzygania konfliktów.
2.
W celu wypełniania swojego mandatu SPUE będzie prowadził przegląd wszystkich działań Unii Europejskiej, zwłaszcza odpowiednich aspektów planu działań Europejskiej Polityki Sąsiedztwa.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem i kierownictwem operacyjnym Wysokiego Przedstawiciela.
SPUE jest odpowiedzialny wobec Komisji za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) utrzymuje uprzywilejowane stosunki z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC dostarcza SPUE strategicznych wskazówek i orientacji politycznej w ramach mandatu.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 278000 EUR.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ustępie 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek zaliczki nie stanowią własności Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Środki na te wydatki są dostępne od dnia wejścia w życie Wspólnego Działania.
4.
Prezydencja, Komisja i/lub Państwa Członkowskie zapewniają wsparcie logistyczne w regionie w zależności od konkretnej sytuacji.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych SPUE jest odpowiedzialny za stworzenie swojego zespołu po konsultacji z Prezydencją, z pomocą Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz w pełnym porozumieniu z Komisją.
2.
Państwa Członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie pracowników oddelegowanych przez Państwo Członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do SPUE jest wypłacane, odpowiednio, przez dane Państwo Członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Wszystkie stanowiska kategorii A, które nie zostaną obsadzone drogą oddelegowania są w odpowiedni sposób opublikowane przez Sekretariat Generalny Rady, a informacja o nich zostanie przekazana Państwom Członkowskim oraz instytucjom, w celu rekrutacji kandydatów o najbardziej odpowiednich kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne dla wykonania i zapewnienia sprawnego działania misji SPUE i jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne wsparcie dla osiągnięcia tego celu.
Artykuł 7
Z reguły SPUE osobiście przedkłada sprawozdania Wysokiemu Przedstawicielowi oraz PSC, może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Regularne pisemne sprawozdania są przekazywane Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji.
Na zalecenie Wysokiego Przedstawiciela oraz PSC, SPUE może składać sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych.
Artykuł 8
W celu zapewnienia spójności zewnętrznych działań Unii Europejskiej SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Wysokiego Przedstawiciela, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacje przedstawicielstwom Państw Członkowskich i delegaturom Komisji.
W terenie utrzymuje się bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu.
SPUE działa również w porozumieniu z innymi międzynarodowymi i regionalnymi podmiotami.
Artykuł 9
Wprowadzenie w życie niniejszego wspólnego działania i zapewnienie jego spójności z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie jest przedmiotem regularnej kontroli.
SPUE przedstawia pełne pisemne sprawozdanie w sprawie wykonania swojego mandatu Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji na dwa miesiące przed wygaśnięciem mandatu.
Sprawozdanie to jest podstawą oceny niniejszego wspólnego działania przez odpowiednią grupę roboczą oraz przez PSC.
Wspólne stanowisko rady 2005/304/WPZiB
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
dotyczące zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w Afryce i uchylające wspólne stanowisko 2004/85/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Główna odpowiedzialność za zapobieganie konfliktom na kontynencie afrykańskim, zarządzanie nimi i ich rozwiązywanie spoczywa przede wszystkim na samych Afrykańczykach.
(2) Prawo międzynarodowe określa ramy działań podejmowanych w związku z zapobieganiem konfliktom w Afryce, zarządzaniem nimi i ich rozwiązywaniem.
(3) Na mocy Karty Narodów Zjednoczonych główna odpowiedzialność za utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa spoczywa na Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
(4) Podczas opracowywania decyzji Rady Bezpieczeństwa NZ, stosowanie art. 19 Traktatu o Unii Europejskiej w pełni zapewnia obronę stanowiska i interesów Unii Europejskiej.
(5) Dnia 26 stycznia 2004 r., Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/85/WPZiB dotyczące zapobiegania konfliktom w Afryce, zarządzania nimi i ich rozwiązywania [1].
(6) Dnia 22 listopada 2004 r. Rada zatwierdziła plan działania na rzecz wspierania w ramach EPBiO pokoju i bezpieczeństwa w Afryce oraz konkluzje w sprawie pokoju i bezpieczeństwa w Afryce, a dnia 13 grudnia 2004 Rada zatwierdziła wytyczne wprowadzenia tego planu działania.
W tym kontekście Rada położyła nacisk na komplementarny charakter działań w ramach WPZiB (wraz z wsparciem udzielanym w ramach EPBiO), Instrumentu na rzecz Pokoju w Afryce, instrumentów Wspólnoty oraz działań dwustronnych podejmowanych przez Państwa Członkowskie.
(7) Promowanie pokoju, bezpieczeństwa i stabilności na kontynencie jest jednym z celów Unii Afrykańskiej (UA), a pokojowe rozwiązywanie konfliktów między Państwami Członkowskimi jest jedną z zasad zapisanych w Akcie ustanawiającym UA.
Przedmiotem dialogu z Organizacją Jedności Afrykańskiej (OJA) i jej następcą, UA, jest zapobieganie konfliktom, zarządzanie nimi i ich rozwiązywanie, co zostało także włączone do deklaracji i planu działania z Kairu.
UA i afrykańskie organizacje subregionalne są głównymi podmiotami, które zapobiegają konfliktom w Afryce, zarządzają nimi i je rozwiązują.
(8) Skuteczne zapobieganie konfliktom wymaga strategii umożliwiających stworzenie warunków dla stabilnego i bardziej przewidywalnego środowiska międzynarodowego oraz wszechstronnej i zrównoważonej pomocy i programów pomocy na rzecz rozwoju w celu zmniejszenia napięć wywołujących konflikty zbrojne; należy również uwzględnić znaczenie czynników gospodarczych dla konfliktów w Afryce oraz potencjał środków dyplomatycznych i gospodarczych w zapobieganiu konfliktom zbrojnym i ich rozwiązywaniu.
(9) Istnieje powiązanie między zapobieganiem konfliktom a demokracją, prawami człowieka, zasadą państwa prawnego i dobrymi rządami, gdzie współpraca na rzecz rozwoju odgrywa strategiczną rolę w zwiększaniu zdolności pokojowego rozwiązywania konfliktów.
(10) Wszystkie polityki dotyczące pokoju i bezpieczeństwa muszą odnosić się do związków między HIV/AIDS a konfliktami.
W każdym stadium konfliktu, od zapobiegania do odbudowy, brak stabilności przyczynia się do wzmożonego szerzenia się pandemii.
Samo zjawisko szerzenia się HIV/AIDS pociąga za sobą poważne krótko- i długoterminowe skutki socjoekonomiczne i polityczne.
(11) Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie przystąpiły do Umowy o partnerstwie z Państwami AKP w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.
(12) 30 listopada 2000 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie udziału kobiet w pokojowym rozwiązywaniu konfliktów; natomiast 21 marca 2002 r. Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE przyjęło rezolucję w sprawie równouprawnienia płci.
(13) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wytyczne w sprawie dzieci i konfliktów zbrojnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
UE przyczynia się do zapobiegania konfliktom zbrojnym w Afryce, zarządzania nimi i ich rozwiązywania poprzez zwiększanie afrykańskich zdolności i środków działania w tej dziedzinie, w szczególności poprzez wspieranie UA, organizacji i inicjatyw subregionalnych oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego, a także poprzez wzmocnienie dialogu z nimi.
Czyniąc to, UE podejmuje dalsze kroki celem promowania współpracy między licznymi uczestnikami, którzy mogą być tu zaangażowani, łącznie ze ściślejszą koordynacją środków podejmowanych przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie, szczególnie w ramach Planu działania na rzecz wspierania w ramach EPBiO pokoju i bezpieczeństwa w Afryce oraz wytycznych w sprawie wprowadzenia go w życie.
2.
W szczególności, UE wprowadza w życie Plan działania na rzecz wspierania w ramach EPBiO pokoju i bezpieczeństwa w Afryce, zgodnie z wytycznymi zatwierdzonymi przez Radę.
Poprawiona powinna zostać koordynacja wkładów Państw Członkowskich i Wspólnoty oraz powinna zostać zbadana możliwość stworzenia mechanizmu zarządzania w celu ułatwienia łączenia dobrowolnych wkładów ze strony Państw Członkowskich.
3.
By osiągnąć powyższe cele, UE, wraz ze zwiększaniem swoich zdolności w dziedzinie zarządzania kryzysami i zapobiegania konfliktom, zacieśnia ścisłą współpracę z ONZ i odpowiednimi organizacjami regionalnymi i subregionalnymi.
Współpraca z ONZ w zarządzaniu kryzysami jest podejmowana zgodnie ze wspólną deklaracją w sprawie współpracy ONZ i UE w zarządzaniu kryzysami z dnia 24 września 2003 r. stanowiąc element jej wprowadzania w życie.
UE, mimo swojego zaangażowania w przejmowanie odpowiedzialności przez Afrykańczyków, pozostaje w gotowości do uczestniczenia, w razie konieczności, w zarządzaniu kryzysami w Afryce w zakresie swoich zdolności.
4.
Unia Europejska ustanawia długoterminowe inicjatywy na rzecz zapobiegania konfliktom i budowania pokoju uznając, że postęp w tych obszarach jest również dla państw afrykańskich warunkiem koniecznym do tworzenia i podtrzymywania ich zdolności skutecznego zwalczania terroryzmu.
5.
UE opracowuje aktywne, wszechstronne i wyczerpujące podejście, które stanowi również wspólne ramy dla działań pojedynczych Państw Członkowskich.
W ramach tego podejścia i w celu wzmocnienia zdolności wczesnego działania Prezydencja wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Komisję kontynuuje przeprowadzanie corocznych badań w celu identyfikacji i monitorowania potencjalnych konfliktów zbrojnych i prezentowania możliwych działań niezbędnych do zapobiegania ich wybuchom lub ich ponownemu wystąpieniu.
Artykuł 2
Polityka UE skupia się na zapobieganiu wybuchom i rozprzestrzenianiu się konfliktów zbrojnych poprzez wczesne działanie oraz na zapobieganiu ponownemu występowaniu zbrojnych konfliktów.
W tym kontekście działanie UE obejmuje:
- zapobieganie konfliktom poprzez próby rozpoznawania przyczyn strukturalnych leżących u ich podstaw przy równoczesnym zwróceniu uwagi na przyczyny bezpośrednie – czynniki zapalne – konfliktów zbrojnych,
- zarządzanie kryzysami przez interweniowanie w najbardziej zaognionej fazie konfliktu i wspieranie wysiłków zmierzających do zakończenia przemocy, stosowanie wszelkich możliwych środków łącznie z politycznym i praktycznym wsparciem udzielanym regionalnym i subregionalnym inicjatywom w celu osiągnięcia i wspierania porozumienia o zawieszeniu broni między zaangażowanymi stronami oraz, stosownie do przypadku, inicjowanie operacji zarządzania kryzysami,
- budowanie pokoju poprzez wspieranie inicjatyw na rzecz powstrzymywania konfliktów zbrojnych oraz przygotowanie i utrzymanie pokojowych rozwiązań takich konfliktów,
- odbudowa przez wspieranie gospodarczej, politycznej i społecznej odbudowy państw i społeczeństw, które były stronami konfliktu w celu uniknięcia ponownej eskalacji przemocy i w celu promowania trwałego pokoju.
Artykuł 3
W celu lepszego wspierania zarządzania konfliktami oraz reagowania na istniejące kryzysy, UE uwzględnia:
- rozwój międzynarodowych systemów prawnych, mechanizmów rozwiązywania sporów i porozumień o współpracy na poziomie regionalnym, a szczególnie utworzenie Rady Pokoju i Bezpieczeństwa UA w czerwcu 2004 r.,
- budowanie instytucji przez poprawę skuteczności afrykańskich instytucji bezpieczeństwa narodowego i instytucji sądowych, w tym instytucji odpowiedzialnych za zwalczanie terroryzmu, a także określenie szczególnych działań mających na celu wspieranie krajów afrykańskich w wykonywaniu ich zobowiązań w ramach istniejących porozumień międzynarodowych we wszystkich istotnych dziedzinach, łącznie z walką z terroryzmem i nielegalnym handlem,
- wsparcie ratyfikacji i pełnego wprowadzenia w życie postanowień Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, który może odgrywać istotną rolę w kształtowaniu krajowych instytucji na rzecz walki z bezkarnością.
Łączy się to ze wzmocnieniem instytucji sądowych, które w tym kontekście pełnią ważną rolę uzupełniającą.
Szczególną uwagę zwracać się będzie na zbrodnie wojenne ujęte w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, takie jak pobór lub werbowanie dzieci do armii, które to przestępstwa mają poważne skutki dla państw dotkniętych konfliktem.
Artykuł 4
1.
Unia Europejska podejmuje starania w celu zwiększenia swojego poparcia dla rozwiązań regionalnych i wysiłków na rzecz zapobiegania konfliktom przez wspieranie poczucia odpowiedzialności w społeczności, wzmacnianie zasad państwa prawnego, szkolenie w dziedzinie zapobiegania konfliktom, budowanie kompetencji między innymi w zakresie analiz politycznych i gospodarczych, systemów wczesnego ostrzegania, umiejętności negocjacji/mediacji, poprawę międzynarodowych mechanizmów stosowania sankcji, opracowywanie mechanizmów skierowanych na czynniki gospodarcze podsycające konflikty oraz wzmacnianie powiązań między organizacjami regionalnymi, lokalnymi, krajowymi i regionalnymi podmiotami niepaństwowymi oraz innymi członkami społeczności międzynarodowej.
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie starannie koordynują wysiłki mające na celu wspieranie regionalnych i subregionalnych organizacji w zakresie zapobiegania konfliktom w celu rozwijania wspólnych inicjatyw i osiągania synergii, w stosownych przypadkach poprzez prowadzenie wspólnych programów.
2.
UE wspiera UA i współpracuje z nią w dziedzinie zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w celu ustanowienia długotrwałego partnerstwa, szczególnie w ramach uzupełnienia ustaleń szczytu w Kairze.
Artykuł 5
UE podejmuje starania w celu:
- uwzględnienia kwestii zapobiegania konfliktom w głównym nurcie zainteresowań polityki handlowej i rozwoju Wspólnoty oraz związanych z nimi strategiami krajowymi i regionalnymi,
- wprowadzania, w stosownych przypadkach, wskaźników konfliktów oraz narzędzi oceny wpływu współpracy handlowej i rozwoju na pokój i konflikty w celu zmniejszenia ryzyka wykorzystania pomocy i handlu do zaostrzania konfliktów oraz zmaksymalizowania ich pozytywnego wpływu na umacnianie pokoju,
- zapewnienia, by cała ludność szybko uzyskała wymierne korzyści,
- usprawnienia koordynacji wysiłków Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w tej dziedzinie,
- usprawnienia współpracy w zakresie rozwoju i handlu z podmiotami regionalnymi, subregionalnymi i lokalnymi w celu zapewnienia spójności inicjatyw i wsparcia dla działań afrykańskich,
- koordynacji swoich działań z międzynarodowymi instytucjami finansowymi.
Artykuł 6
1.
W perspektywie długookresowej UE wspiera wzmocnienie afrykańskich zdolności w zakresie operacji wspierania pokoju, na poziomach regionalnym, subregionalnym i dwustronnym, jak również zdolności państw afrykańskich w zakresie przyczyniania się do integracji regionalnej, pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju.
Bez względu na takie zwiększenie zdolności, UE i jej Państwa Członkowskie nadal rozważają, traktując każdy przypadek indywidualnie, rozmieszczanie swoich środków operacyjnych zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysami w Afryce zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych i w ścisłej współpracy z działaniami NZ w regionie.
Takie rozważania uwzględniają zakres zdolności w dziedzinie zarządzania kryzysami, łącznie z możliwością rozmieszczenia personelu cywilnego w długookresowym działaniu na rzecz budowania pokoju.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja wymieniają informacje o wszystkich działaniach podejmowanych w celu wspierania afrykańskich zdolności w zakresie operacji wspierania pokoju celem usprawnienia koordynacji i rozwoju synergii.
Informacje te są podsumowywane w rocznym przeglądzie niniejszego wspólnego stanowiska przewidzianym w art. 14.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja przyznają wyższy priorytet strategiom krajowym i regionalnym oraz ocenie ryzyka.
Strategie krajowe mogą być opracowywane przy użyciu zestandaryzowanych wskaźników i z pomocą grup ekspertów.
Ocena ryzyka i strategie krajowe zyskałyby na szerszym wykorzystaniu wiedzy lokalnej, w tym informacji dostarczanych przez lokalnych ekspertów wyszkolonych w zakresie wczesnego ostrzegania i oceny ryzyka.
4.
Państwa Członkowskie i Komisja starają się osiągnąć lepszą koordynację dwustronnych działań w ramach wspierania UA i afrykańskich organizacji subregionalnych, w szczególności Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej, Wspólnoty Rozwoju Południowej Afryki i Międzyrządowej Władzy ds. Rozwoju, Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Środkowej oraz Wspólnoty Ekonomicznej i Walutowej Afryki Środkowej, w odniesieniu do afrykańskich zdolności w zakresie operacji wspierania pokoju.
5.
Państwa Członkowskie i Komisja systematycznie zapraszają się wzajemnie lub, w stosownych przypadkach, Prezydencję do udziału w ćwiczeniach i seminariach organizowanych przez nie w celu wzmocnienia afrykańskich zdolności w zakresie utrzymania pokoju.
6.
Koordynacja i wymiana dotycząca wzmożenia działalności jest przeprowadzana z zainteresowanymi stronami trzecimi, zwłaszcza ze Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Norwegią i Japonią, w szczególności w ramach dialogu politycznego z tymi krajami.
7.
UE podejmuje starania w celu dalszej poprawy koordynacji działań z ONZ, a w szczególności z Departamentem ds. Operacji Pokojowych, obejmujących działania zwiększające afrykańskie zdolności w zakresie operacji wspierania pokoju.
8.
UE bada, w jaki sposób najlepiej koordynować wysiłki Państw Członkowskich w zakresie szkolenia i ćwiczeń.
9.
Doraźnie UE rozważa wprowadzenie w odpowiednim czasie we własnym imieniu, osobno lub w połączeniu z programami zainicjowanymi przez pojedyncze Państwa Członkowskie, programów wzmacniających możliwości tam, gdzie osiągnąć można dodatkową korzyść.
Działania takie mogą obejmować zarówno misje obserwacyjne prowadzone na niewielką skalę przez organizacje afrykańskie podczas ćwiczeń UE w zakresie wspierania pokoju, jak i bardziej wszechstronne programy szkoleniowe.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie nadal prowadzą restrykcyjną politykę w odniesieniu do wywozu broni, stosując w pełni kodeks postępowania UE w sprawie wywozu broni.
Uznając, że dostępność i gromadzenie broni ponad uzasadnione potrzeby bezpieczeństwa mogą stać się czynnikami przyczyniającymi się do braku stabilności, oraz że ograniczenie nielegalnego handlu bronią w istotny sposób wpływa na złagodzenie napięć i proces pojednania, Państwa Członkowskie i Komisja:
- współpracują przy wspieraniu międzynarodowego przestrzegania embarga na broń i innych odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa NZ oraz wspierają inicjatywy zmierzające do skutecznego wprowadzania takich środków,
- kontynuują wspieranie i aktywne respektowanie regionalnych inicjatyw przyczyniających się do zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu bronią,
- współpracują nad zachęcaniem krajów stowarzyszonych do stosowania się do zasad i środków przyjętych przez UE.
UE rozważa ponadto dalsze wsparcie dla afrykańskich wysiłków zmierzających do usprawnienia kontroli produkcji, przywozu oraz wywozu broni i wsparcie dla kontrolowania lub eliminowania nadwyżek ręcznej broni strzeleckiej, jak również dla afrykańskich wysiłków zmierzających do opanowania problemów związanych z ręczną bronią strzelecką zgodnie ze wspólnym działaniem Rady 2002/589/WPBiZ z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej [2],
- kontynuują wspieranie programu działań NZ w sprawie nielegalnego handlu ręczną bronią strzelecką i bronią lekką we wszystkich ich aspektach, jak również wspierają negocjacje w sprawie Protokołu przeciwko nielegalnej produkcji i nielegalnemu handlowi bronią palną, jej częściami i elementami oraz amunicją do niej, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne NZ dnia 31 maja 2001 r.
Artykuł 8
1.
Unia Europejska:
- podejmuje starania w celu zapobiegania czynnikom gospodarczym zaostrzającym konflikty,
- podejmuje starania w celu promowania dalszej integracji Afryki z gospodarką światową i wspierania równego dostępu do korzyści i szans, jakie niesie ona ze sobą, w społeczeństwie,
- wspiera współpracę gospodarczą i polityczną, taką jak regionalne porozumienia stabilizacyjne jako środek zapobiegawczy i jako środek budowania pokoju po zakończeniu konfliktów, w celu wzmocnienia stosunków między stronami,
- podejmuje działania na rzecz zapewnienia, że środki integracji handlu regionalnego, w ramach polityki obejmującej sieci bezpieczeństwa dla grup wrażliwych, wspierają zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie.
2.
Ponadto Unia Europejska:
- współpracuje na rzecz powszechnego przestrzegania embarga na nielegalne wykorzystywanie i nielegalny handel towarami o wysokiej wartości i innych odpowiednich decyzji Rady Bezpieczeństwa NZ oraz wspiera inicjatywy zmierzające do skutecznego stosowania takich środków,
- aktywnie poszukuje środków w celu powstrzymania nielegalnej eksploatacji zasobów naturalnych, która przyczynia się do wybuchu, eskalacji i trwania konfliktów zbrojnych,
- w odpowiednim przypadku, stosuje środki restrykcyjne, w tym sankcje gospodarcze i finansowe wymierzone w podmioty korzystające z konfliktów zbrojnych i zaostrzające je.
W tym kontekście, konieczna jest dalsza analiza roli (pozytywnej lub negatywnej) sektora prywatnego w zakresie zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania.
Artykuł 9
Przez wszystkie fazy konfliktu, UE:
- ocenia ważną rolę, jaką mogą odegrać "podmioty niepaństwowe", czy to w zaostrzeniu konfliktu, czy też pomagając rozwiązać konflikt lub uniknąć go.
W każdym przypadku, ich rola i pozytywny wkład, który mogą wnieść, muszą zostać uwzględnione,
- wspiera wykonywanie rezolucji nr 1325 Rady Bezpieczeństwa NZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa przez zapewnienie, że kwestia równości płci zostanie wzięta pod uwagę w trakcie planowania, wykonywania oraz oceny wpływu konfliktu, potrzeb stron konfliktu, poziomu i charakteru ich uczestnictwa w procesie decyzyjnym w zapobieganiu konfliktom, zarządzaniu nimi i ich rozwiązywaniu, włączając w to proces pokojowy i negocjacje,
- bada, w sposób skuteczny i wszechstronny, krótko-, średnio- i długoterminowy wpływ konfliktu zbrojnego na dzieci, wykorzystując w tym celu dostępne narzędzia i opierając się na przeszłych i bieżących działaniach zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa NZ nr 1460 i 1539 w sprawie dzieci i konfliktów zbrojnych oraz wytycznymi UE w sprawie dzieci i konfliktów zbrojnych.
Próbuje także wpłynąć na podmioty z państw trzecich uczestniczące w konflikcie (rządy, podmioty niepaństwowe, w tym grupy zbrojne), by podjęły skuteczne środki w celu ochrony praw dzieci dotkniętych konfliktem zbrojnym.
Artykuł 10
Aby dać wyraz konieczności obserwowania konfliktu, nawet po jego osłabnięciu, oraz aby przyczynić się do spójniejszego i bardziej systematycznego podejścia do sytuacji powojennych w Afryce, UE:
- rozwija i organizuje własne możliwości w celu wsparcia reformy w sektorze bezpieczeństwa w ramach zasad demokratycznych, przestrzegania praw człowieka, zasad państwa prawnego i dobrych rządów szczególnie w państwach będących w okresie przejściowym od konfliktu zbrojnego do trwałego pokoju,
- kontynuuje i umacnia swoje wsparcie dla działań zmierzających do opanowania problemu destabilizującego gromadzenia i niekontrolowanego rozprzestrzeniania ręcznej broni strzeleckiej,
- wzmacnia swoje wsparcie dla rozbrojenia i trwałej reintegracji zdemobilizowanych byłych żołnierzy przy szczególnym zwróceniu uwagi na potrzeby charakterystyczne dla płci oraz na potrzeby dzieci zwerbowanych do udziału w działaniach wojennych,
- zwiększa swoją pomoc w usuwaniu istniejących min lądowych, jak również promuje podniesienie świadomości na temat min oraz zachęca do rozwoju afrykańskich zdolności w zakresie rozminowywania,
- nadal wspiera działania zmierzające do ułatwienia reintegracji ludności wysiedlonej w wyniku konfliktu, uwzględniając odpowiednie główne zasady w sprawie wewnętrznych przesiedleń, opracowane przez przedstawiciela Sekretarza Generalnego NZ,
- zachęca do pojednania i wspiera odbudowę konieczną do tego, by państwa wychodzące z konfliktu mogły wprowadzić długoterminową politykę rozwoju,
- zgodnie ze wspólnym stanowiskiem Rady 2003/444/WPZiB z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego [3] w dialogu z partnerami afrykańskimi ponawia swoje zdecydowane zaangażowanie we wspieranie Międzynarodowego Trybunału Karnego i jego stanowiska w odniesieniu do propozycji dwustronnych porozumień o niewydawaniu przedstawionych przez Stany Zjednoczone.
Artykuł 11
UE bada możliwość współpracy w tym obszarze na poziomie krajowym i regionalnym, proponując, przy wykorzystaniu wielu instrumentów, różne sposoby rozwiązywania problemu związku pomiędzy radykalizacją grup religijnych a ich podatnością na zwerbowanie przez terrorystów, z perspektywy zapobiegania konfliktom i budowania pokoju.
W tym kontekście UE bierze pod uwagę wspólną deklarację w sprawie terroryzmu przyjętą przez Konferencję Ministerialną UE-Afryka w Brukseli (dnia 11 października 2001 r.) jak również wspólną deklarację w sprawie terroryzmu przyjętą przez Konferencję Ministerialną UE-Afryka w Wagadugu ( dnia 28 listopada 2002 r.).
Artykuł 12
UE zapewnia, że walka z HIV/AIDS stanowi integralną część strategii UE w sprawie zapobiegania konfliktom i ich łagodzenia.
Powinien zostać zintensyfikowany dialog z UA w tej sprawie oparty na zasadzie odpowiedzialności afrykańskiej.
W tym kontekście, elementy uświadamiania i szkolenia w zakresie zapobiegania HIV/AIDS powinny zostać włączone do pomocy udzielanej operacjom wspierania pokoju, zgodnie z rezolucją nr 1308 Rady Bezpieczeństwa NZ w sprawie HIV/AIDS i międzynarodowych operacji pokojowych.
Artykuł 13
Rada przyjmuje do wiadomości, że Komisja zamierza ukierunkować swoje działania na osiągnięcie celów i priorytetów niniejszego wspólnego działania, w odpowiednich przypadkach, z wykorzystaniem stosownych środków Wspólnoty.
Artykuł 14
Niniejsze wspólne stanowisko i jego wykonanie są przedmiotem corocznego przeglądu i są odpowiednio zmieniane na podstawie sprawozdania Prezydencji, sporządzonego we współpracy z Sekretarzem Generalnym/Wysokim Przedstawicielem i Komisją.
Artykuł 15
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2004/85/WPZiB.
Artykuł 16
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 17
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/329/WPZiB
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
dotyczące Konferencji przeglądowej 2005 Stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska nadal uznaje Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) za kamień węgielny światowego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej, podstawowy fundament realizacji rozbrojenia jądrowego zgodnie z art. VI NPT oraz za istotny element dalszego rozwoju wykorzystywania energii nuklearnej do celów pokojowych.
(2) W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków jej przenoszenia [1].
W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
(3) Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych jednomyślnie przyjęła Rezolucję nr 1540(2004), w której rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia uznaje się za zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
(4) Konferencja 1995 Stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, której zadaniem był przegląd Układu i kwestii jego przedłużenia, przyjęła decyzje w sprawie przedłużenia na czas nieokreślony Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, zasad i celów dotyczących jej nierozprzestrzeniania i rozbrojenia jądrowego, zintensyfikowania procesu przeglądu tego Układu oraz rezolucji w sprawie Bliskiego Wschodu.
(5) W dniu 13 kwietnia 2000 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2000/297/WPZiB dotyczące Konferencji przeglądowej 2000 Stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej [2].
(6) Konferencja przeglądowa 2000 dotycząca NPT przyjęła dokument końcowy.
(7) Komitet przygotowawczy do Konferencji przeglądowej 2005 dotyczącej NPT odbył trzy sesje w dniach 8- 19 kwietnia 2002 r. w Nowym Jorku, 28 kwietnia – 9 maja 2003 r. w Genewie oraz 26 kwietnia – 7 maja 2004 r. w Nowym Jorku.
(8) W dniu 29 kwietnia 1997 r. Rada przyjęła wspólne działanie 97/288/WPZiB w sprawie wkładu Unii Europejskiej we wspieranie przejrzystości w dziedzinie kontroli wywozu w zakresie technologii jądrowych [3].
(9) W dniu 17 maja 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/495/WPZiB w sprawie wspierania działań MAEA w ramach Planu Bezpieczeństwa Jądrowego i w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia [4].
(10) W dniu 1 czerwca 2004 r. Rada przyjęła deklarację poparcia dla inicjatywy dotyczącej przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia.
(11) Podpisano następujące protokoły, które weszły w życie w dniu 30 kwietnia 2004 r.: Protokół dodatkowy do Porozumienia weryfikacyjnego między państwami nie posiadającymi broni jądrowej, członkami Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom), Euratomem a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA), Protokół dodatkowy do Porozumienia o zabezpieczeniach między Francją, Euratomem i MAEA, oraz Protokół dodatkowy do Porozumienia o zabezpieczeniach między Zjednoczonym Królestwem, Euratomem i MAEA.
(12) W świetle wyników Konferencji przeglądowej 2000 i dyskusji podczas trzech posiedzeń komitetu przygotowawczego do Konferencji przeglądowej 2005 dotyczącej NPT oraz biorąc pod uwagę obecną sytuację, należy uaktualnić i w dalszym ciągu rozwijać cele określone we wspólnym stanowisku 2000/297/WPZiB, a także inicjatywy podejmowane zgodnie z jego warunkami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Celem Unii Europejskiej jest wzmacnianie międzynarodowego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej poprzez działania sprzyjające pomyślnemu zakończeniu Konferencji przeglądowej 2005 Stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT).
Artykuł 2
Dla osiągnięcia celu określonego w art. 1, Unia Europejska:
a) przyczynia się do strukturalnego i wyważonego przeglądu funkcjonowania NPT na Konferencji przeglądowej 2005, w tym realizacji zobowiązań podjętych przez Państwa-Strony w ramach tego Układu oraz określenia dziedzin i środków, poprzez które należy dążyć do osiągnięcia dalszych postępów w przyszłości;
b) przyczynia się do osiągnięcia konsensusu na podstawie ram ustanowionych przez NPT poprzez wspieranie decyzji i rezolucji przyjętych na Konferencji przeglądowej i przedłużeniowej 1995 oraz Dokumentu końcowego Konferencji przeglądowej NTP 2000, oraz bierze pod uwagę sytuację obecną i promuje, między innymi, następujące kwestie zasadnicze:
1) podejmowanie wysiłków w celu zachowania integralności NTP i wzmocnienia jego wdrażania;
2) uznanie, że NTP jest wyjątkowym i niezastąpionym wielostronnym instrumentem, służącym utrzymaniu i wzmocnieniu pokoju, bezpieczeństwa i stabilności międzynarodowej, z uwagi na fakt, że tworzy on ramy prawne dla zapobiegania zwiększonemu rozprzestrzenianiu broni jądrowej, dalszego rozwoju systemu weryfikacji gwarantującego wyłącznie pokojowe wykorzystanie energii jądrowej przez państwa nie posiadające broni jądrowej oraz z uwagi na fakt, że stanowi on podstawowy fundament dążenia do rozbrojenia nuklearnego zgodnie z jego art. VI;
3) pracę na rzecz upowszechniania NPT;
4) podkreślanie bezwzględnej konieczności pełnego przestrzegania wszystkich postanowień NPT przez wszystkie Państwa-Strony;
5) wystosowanie apelu do wszystkich państw nie będących stronami NPT o podjęcie zobowiązań dotyczących nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia oraz wezwanie tych państw, aby przystąpiły do Układu jako państwa nie posiadające broni jądrowej;
6) uznanie, że od czasu zakończenia Konferencji przeglądowej 2000 miały miejsce poważne wydarzenia w dziedzinie rozprzestrzeniania broni jądrowej;
7) podkreślanie konieczności wzmocnienia roli Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, jako ostatecznego arbitra, aby mogła ona podejmować stosowne działania w przypadku niewypełnienia obowiązków wynikających z NPT, zgodnie ze statutem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA), w tym stosowania zabezpieczeń;
8) zwrócenie uwagi na potencjalne implikacje, jakie dla światowego pokoju i bezpieczeństwa miałoby wycofanie się z NPT.
Zachęcanie do podjęcia działań zniechęcających do wycofania się z tego Układu;
9) w przypadku, gdy MAEA nie jest w stanie dać wystarczających gwarancji, że program jądrowy danego państwa dotyczy wyłącznie pokojowego wykorzystania energii jądrowej, domaganie się zawieszenia współpracy w dziedzinie energii jądrowej z tym państwem do czasu, gdy Agencja będzie w stanie takich gwarancji udzielić;
10) wezwanie państw Bliskiego Wschodu do utworzenia w tym regionie strefy wolnej od broni jądrowej oraz innej broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia, którą można by skutecznie monitorować, zgodnie z rezolucją w sprawie Bliskiego Wschodu przyjętą na Konferencji przeglądowej i przedłużeniowej 1995;
11) priorytetowe traktowanie wprowadzenia w życie systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej w regionie Morza Śródziemnego, z uwagi na to, że bezpieczeństwo w Europie jest związane z bezpieczeństwem w tym regionie;
12) uznanie stref wolnych od broni jądrowej utworzonych na podstawie dobrowolnych ustaleń pomiędzy państwami danego regionu za istotne dla pokoju i bezpieczeństwa;
13) podkreślanie konieczności zrobienia wszystkiego, co możliwe w celu zapobiegania ryzyku terroryzmu jądrowego, związanego z potencjalnym dostępem terrorystów do broni jądrowej lub materiałów jądrowych, które mogą być użyte do produkcji bomby rozpraszającej materiały radioaktywne oraz, w tym kontekście, podkreślanie konieczności wypełniania obowiązków wynikających z rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 1540 (2004).
Wzywanie do zwiększenia bezpieczeństwa źródeł wysoce promieniotwórczych.
Wspieranie pod tym względem działań G8 i MAEA;
14) uznanie, że w świetle zwiększonego zagrożenia rozprzestrzenianiem broni jądrowej i terroryzmem, należy przyjąć Inicjatywę dotyczącą przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia (PSI), Inicjatywę dotyczącą zmniejszenia globalnego zagrożenia (GTRI) oraz Inicjatywę partnerstwa globalnego G-8;
15) wezwanie do upowszechniania porozumień o zabezpieczeniach całkowitych i protokołów dodatkowych;
16) uznanie, że porozumienia o zabezpieczeniach całkowitych i protokoły dodatkowe mają hamujący wpływ na rozprzestrzenianie broni jądrowej i stanowią aktualny standard weryfikacji oraz kontynuowanie pracy na rzecz zwiększonego wykrywania ewentualnych naruszeń zobowiązań NPT;
17) działanie na rzecz uznania przez Radę Gubernatorów MAEA, że zawarcie porozumienia o zabezpieczeniach całkowitych oraz protokołu dodatkowego stanowi aktualny standard weryfikacji;
18) podkreślanie wyjątkowej roli, jaką pełni MAEA w zakresie weryfikacji czy państwa wywiązują się ze swoich zobowiązań dotyczących nierozprzestrzenia broni jądrowej i pomaganie im, na ich prośbę, w zwiększaniu bezpieczeństwa materiałów i obiektów jądrowych oraz wzywanie państw do wspierania Agencji;
19) uznanie znaczenia odpowiednich i skutecznych kontroli wywozu zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa nr 1540 (2004) oraz art. III ust. 2 NPT;
20) wdrożenie, na poziomie krajowym, skutecznych kontroli w zakresie wywozu, tranzytu, przeładunku i ponownego wywozu oraz stosowania odpowiednich przepisów ustawowych i wykonawczych;
21) wprowadzenie w życie skutecznych sankcji karnych w celu powstrzymania nielegalnego wywozu, tranzytu i pośrednictwa oraz handlu, jak również związanych z nimi operacji finansowych, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa nr 1540 (2004);
22) zachęcanie Komitetu Zanggera i Grupy Dostawców Sprzętu Jądrowego do dzielenia się swoimi doświadczeniami w zakresie kontroli wywozu, w taki sposób, aby wszystkie państwa skorzystały z ustaleń Komitetu Zanggera i wytycznych Grupy Dostawców Sprzętu Jądrowego (NSG);
23) wskazanie konieczności szybkiego wzmocnienia NSG w celu dostosowania ich do nowych wyzwań związanych z nierozprzestrzenianiem broni jądrowej;
24) wezwanie Państw-Stron Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych do działań na rzecz szybkiego sfinalizowania poprawionej Konwencji;
25) uznanie prawa Państw-Stron Układu NPT do wykorzystywania energii jądrowej do celów pokojowych, zgodnie z jego art. IV i z poszanowaniem jego art. I, II i III;
26) podkreślenie znaczenia kontynuowania współpracy międzynarodowej w celu umocnienia bezpieczeństwa jądrowego, bezpiecznego zarządzania odpadami i ochrony radiologicznej oraz wezwanie tych krajów, które jeszcze tego nie zrobiły, aby jak najszybciej przyjęły wszystkie stosowne konwencje i w pełni wywiązywały się z wynikających stąd zobowiązań;
27) odnotowanie, że Państwa-Strony NPT, zgodnie z jego art. IV, mogą uciekać się do wykorzystania energii jądrowej do celów pokojowych, między innymi w dziedzinach produkcji energii elektrycznej, przemysłu, zdrowia i rolnictwa;
28) zachęcanie do sformułowania gwarancji dostępu do usług związanych z paliwem jądrowym lub do samego paliwa, w stosownych warunkach;
29) przyjęcie do wiadomości sprawozdania grupy ekspertów MAEA w sprawie międzynarodowego podejścia do jądrowego cyklu paliwowego i promowanie wczesnego rozpoczęcia jego przeglądu przez MAEA;
30) dostrzegając zredukowanie uzbrojenia jądrowego, które nastąpiło od czasu zakończenia zimnej wojny, podkreślanie konieczności globalnej redukcji arsenału jądrowego w dążeniu do systematycznego i stopniowego rozbrojenia jądrowego w myśl art. VI NPT oraz przyjęcie z zadowoleniem, w tym kontekście, ratyfikacji w 2003 roku Traktatu Moskiewskiego przez Federację Rosyjską i Stany Zjednoczone Ameryki, jednocześnie zaznaczając konieczność dalszego zmniejszania ich arsenałów;
31) podkreślenie konieczności wprowadzenia w życie deklaracji prezydentów Rosji i Stanów Zjednoczonych z lat 1991-1992 dotyczących jednostronnych redukcji ich zapasów niestrategicznej broni jądrowej i wezwanie wszystkich krajów posiadających niestrategiczną broń jądrową do włączenia jej do ich ogólnego programu kontroli zbrojeń i procesu rozbrojenia, w celu jej zredukowania i zlikwidowania;
32) uznanie stosowania zasady nieodwracalności, która ma na celu wytyczenie kierunku dla wszystkich działań w dziedzinie rozbrojenia jądrowego i kontroli zbrojeń, jako wkładu w utrzymywanie i wzmacnianie międzynarodowego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności, uwzględniając te warunki;
33) uznanie znaczenia, z punktu widzenia rozbrojenia jądrowego, programów zniszczenia i likwidacji broni jądrowej oraz likwidacji materiałów rozszczepialnych zdefiniowanych w ramach Globalnego Partnerstwa G8;
34) podejmowanie wysiłków na rzecz przejrzystości, stanowiących dobrowolny środek zaufania służący wspieraniu dalszych postępów w dziedzinie rozbrajania;
35) Traktat o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT) stanowi podstawowy element systemu rozbrojenia i nierozprzestrzeniania broni jądrowej, dlatego mając na celu jego jak najszybsze i bezwarunkowe wejście w życie, wezwanie państw, w szczególności tych wymienionych w załączniku II, do jego natychmiastowego i bezwarunkowego podpisania i ratyfikowania oraz, w oczekiwaniu na wejście wspomnianego Traktatu w życie, wezwanie wszystkich państw do przestrzegania moratorium i powstrzymania się od wszelkich działań sprzecznych ze zobowiązaniami i postanowieniami wspomnianego Traktatu.
Podkreślenie znaczenia pracy wykonanej przez Komitet przygotowawczy Organizacji Traktatu o Całkowitym Zakazie Prób Jądrowych oraz aktywne wspieranie pracy Specjalnego Przedstawiciela państw, które ratyfikowały wspomniany Traktat, odpowiedzialnego za promowanie powszechnego przystąpienia do wspomnianego Traktatu;
36) wystosowanie apelu do Konferencji Rozbrojeniowej w sprawie natychmiastowego rozpoczęcia i jak najszybszego ukończenia prac nad niedyskryminującym i powszechnie stosowanym Traktatem dotyczącym zakazu produkcji materiałów rozszczepialnych do wyrobu broni jądrowej i innych wybuchowych urządzeń jądrowych, bez warunków wstępnych i uwzględniając treść sprawozdania specjalnego koordynatora i zawarty w nim mandat oraz, w oczekiwaniu na wejście w życie tego Traktatu, wezwanie wszystkich państw do ogłoszenia i utrzymania moratorium na produkcję materiałów rozszczepialnych do wyrobu broni jądrowej i innych wybuchowych urządzeń jądrowych.
Unia Europejska z zadowoleniem przyjmuje działanie tych państw spośród pięciu posiadających broń jądrową, które przyjęły wspomniane moratorium;
37) wystosowanie apelu do wszystkich zainteresowanych państw o podjęcie stosownych działań praktycznych służących zmniejszeniu ryzyka przypadkowej wojny jądrowej;
38) kontynuowanie analizy kwestii gwarancji bezpieczeństwa dla krajów nie posiadających broni jądrowej, będących stronami układu NPT;
39) wezwanie państw posiadających broń jądrową do potwierdzenia istniejących gwarancji bezpieczeństwa wymienionych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w rezolucji nr 984 (1995) oraz do podpisania i ratyfikowania odpowiednich protokołów dotyczących stref wolnych od broni jądrowej, opracowanych po zakończeniu wymaganych konsultacji, uznając, że strefy te są objęte gwarancjami bezpieczeństwa w postaci traktatów;
40) podkreślenie konieczności ogólnego rozbrojenia;
41) podkreślenie znaczenia upowszechniania i stosowania Konwencji o zakazie broni bakteriologicznej (biologicznej) i toksycznej (CIAB), Konwencji o zakazie broni chemicznej (CIAC) oraz konwencji, działań i inicjatyw przyczyniających się do kontroli broni konwencjonalnej;
42) wzywanie do upowszechniania i skutecznego stosowania Haskiego kodeksu postępowania przeciw rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych;
43) pracę na rzecz rozwiązania problemów niestabilności i braku bezpieczeństwa regionalnego oraz sytuacji konfliktowych, które często dają początek licznym programom zbrojeniowym.
Artykuł 3
Działania podejmowane przez Unię Europejską do celów art. 2 obejmują:
a) w odpowiednim przypadku, działania Prezydencji zgodnie z art. 18 Traktatu o Unii Europejskiej, mające na celu promowanie upowszechniania NPT;
b) działania Prezydencji, zgodnie z art. 18 Traktatu o Unii Europejskiej, w odniesieniu do Państw-Stron NPT, mające na celu nakłonienie tych państw do wsparcia celów określonych w art. 2 niniejszego wspólnego stanowiska;
c) dalszy proces uzgadniania przez Państwa Członkowskie projektów wniosków w sprawie kwestii merytorycznych przedkładanych w imieniu Unii Europejskiej do rozpatrzenia przez Państwa-Strony NPT, które mogłyby stanowić podstawę dla decyzji Konferencji przeglądowej 2005 dotyczącej NPT;
d) oświadczenia Unii Europejskiej przekazane przez Prezydencję podczas debaty ogólnej oraz podczas debat w ramach trzech głównych komitetów.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/330/WPZiB
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/872/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu do dnia 30 czerwca 2004 r. (SPUE).
(2) Dnia 2 lutego 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/100/WPZiB przedłużające mandat SPUE na region Południowego Kaukazu do dnia 31 sierpnia 2005 r.
(3) Po zamknięciu misji OBWE monitorującej granice w Gruzji, w dniu 8 marca 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa postanowił zareagować na sytuację poprzez wzmocnienie SPUE w regionie Południowego Kaukazu.
(4) Mandat SPUE powinien być zatem odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2003/872/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
Obowiązuje ono od dnia 4 kwietnia 2005 r. Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/340/WPZiB
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
przedłużające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi i zmieniające wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 kwietnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi [1].
(2) W dniu 25 października 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/730/WPZiB w sprawie dodatkowych środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Myanmarowi i zmieniające wspólne stanowisko 2004/423/WPZiB [2].
(3) W dniu 21 lutego 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/149/WPZiB zmieniające załącznik II do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB [3].
(4) Rada przypomina swoje stanowisko na temat sytuacji politycznej w Birmie/Myanmarze i uważa, że ostatnie wydarzenia nie uzasadniają zawieszenia środków ograniczających.
(5) W związku z tym środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi określone we wspólnym stanowisku 2004/423/WPZiB, zmienionym odpowiednio przez wspólne stanowiska 2004/730/WPZiB i 2005/149/WPZiB, powinny pozostać w mocy.
(6) Rada przypomina, że środki ograniczające przeciwko osobom nałożone wspólnym stanowiskiem 2004/423/WPZiB dotyczą osób powiązanych z reżimem birmańskim/Myanmaru, jak również członków ich rodzin. Rada uważa, że dzieci poniżej 18 roku życia nie powinny podlegać tym środkom.
(7) Należy wprowadzić zmiany techniczne do wykazów załączonych do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB.
(8) W przypadku znaczącej poprawy ogólnej sytuacji politycznej w Birmie/Myanmarze, po przeprowadzeniu przez Radę oceny rozwoju sytuacji, zostanie rozważone zawieszenie tych środków ograniczających, a także stopniowe przywrócenie współpracy z Birmą/Myanmarem.
Wspólne działanie Rady 2005/355/WPZiB
z dnia 2 maja 2005 r.
w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (DRK)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci, art. 26 oraz art. 28 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 kwietnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/304/WPZiB dotyczące zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w Afryce i uchylające wspólne stanowisko 2004/85/WPZiB [1].
(2) W dniu 22 listopada 2004 r. Rada przyjęła plan działania związany z popieraniem pokoju i bezpieczeństwa w Afryce w ramach Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony.
Dnia 13 grudnia 2004 r. Rada zatwierdziła wytyczne w sprawie wprowadzenia w życie tego planu działania.
(3) W dniu 13 grudnia 2004 r. w swoich konkluzjach Rada podkreśliła gotowość Unii Europejskiej do przyczynienia się do reformy sektora bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga (DRK).
(4) W dniu 28 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/530/WPZiB [2], które między innymi przedłuża i zmienia mandat Aldo Ajello jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Regionie Wielkich Jezior Afrykańskich.
(5) W dniu 9 grudnia 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczące Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa") [3].
(6) L’accord global et inclusif (Globalne i obejmujące wszystkich porozumienie) podpisane przez partie kongijskie w Pretorii w dniu 17 grudnia 2002 r., poprzedzające podpisanie aktu końcowego w dniu 2 kwietnia 2003 r. w Sun City, rozpoczęło proces przejściowy w Republice Demokratycznej Kongo, który obejmuje stworzenie zrestrukturyzowanego i zintegrowanego wojska narodowego.
(7) W dniu 30 marca 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1592 (2005) w sprawie sytuacji Demokratycznej Republiki Konga (DRK), w której Rada potwierdza, między innymi, swoje poparcie dla procesu przejściowego w DRK i wzywa Rząd Narodowej Jedności i Transformacji do przeprowadzenia reformy sektora bezpieczeństwa oraz postanawia przedłużyć mandat Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC), zgodnie z tym, jak stanowi rezolucja 1565 (2004).
(8) W dniu 26 kwietnia 2005 r. rząd DRK zwrócił się oficjalnie do Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (SG/WP) o udzielenie wsparcia przez Unię poprzez utworzenie grupy doradczej i pomocowej przy władzach kongijskich w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa.
(9) Obecna sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga (DRK) może ulec pogorszeniu, wywołując potencjalnie poważne reperkusje wpływające na proces umacniania demokracji, państwa prawa oraz międzynarodowego i regionalnego bezpieczeństwa.
Kontynuowanie zaangażowania wysiłków politycznych i zasobów UE pozwoli na umocnienie stabilności w regionie.
(10) W dniu 12 kwietnia 2005 r. Rada zatwierdziła ogólną koncepcję podjęcia misji doradczej i pomocowej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga.
(11) Status misji będzie przedmiotem konsultacji z rządem DRK w celu zapewnienia stosowania Umowy o Statusie Misji EUPOL "Kinszasa" do misji i jej personelu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Unia Europejska ustanawia niniejszym misję doradczą i pomocową w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga (DRK), o nazwie EUSEC RD Kongo, mając na celu przyczynienie się do udanej integracji wojska w DRK.
Misja winna udzielać rady i pomocy władzom kongijskim odpowiedzialnym za bezpieczeństwo, dbając o promocję polityki zgodnej z prawami człowieka oraz z międzynarodowym prawem humanitarnym, normami demokratycznymi i zasadami dobrych rządów, przejrzystości i poszanowania państwa prawa.
2.
Misja działa zgodnie z celami i innymi przepisami zawartymi w zakresie zadań misji, określonym i w art. 2.
Artykuł 2
Mandat
Misja ma na celu, w ścisłej współpracy i koordynacji z innymi podmiotami wspólnoty międzynarodowej, udzielanie konkretnego wsparcia dla integracji wojska kongijskiego oraz dobrych rządów w dziedzinie bezpieczeństwa, jak to zostało określone w ogólnej koncepcji, włącznie z identyfikacją i przyczynieniem się do opracowania różnych projektów i opcji, w zakresie których Unia Europejska i/lub Państwa Członkowskie mogą zdecydować o udzieleniu wsparcia.
Artykuł 3
Struktura misji
Misja ma następujący skład:
a) biuro w Kinszasie, w którego skład wchodzi szef misji i personel niepodlegający władzom kongijskim;
b) eksperci, którzy zajmują w szczególności następujące kluczowe stanowiska w administracji kongijskiej:
- gabinet ministra obrony,
- sztab generalny, włącznie ze zintegrowaną strukturą wojskową (ZSW),
- sztab generalny wojsk lądowych,
- Narodowa Komisja ds. Rozbrojenia, Demobilizacji i Reintegracji (CONADER), a także
- Wspólny Komitet Operacyjny.
Artykuł 4
Faza przygotowawcza
1.
Sekretariat Generalny Rady, z pomocą szefa misji, przygotowuje plan realizacji misji.
2.
Plan wprowadzenia w życie oraz rozpoczęcie misji podlegają zatwierdzeniu przez Radę.
Artykuł 5
Szef Misji
1.
Generał Pierre Michel JOANA zostaje niniejszym mianowany szefem misji.
Szef misji odpowiada za bieżące zarządzanie oraz za sprawy personalne i dyscyplinarne.
2.
Szef misji podpisuje umowę z Komisją.
3.
Wszyscy eksperci misji pozostają pod kierownictwem odpowiedniego Państwa Członkowskiego lub do tego uprawnionej instytucji UE i wykonują swoje obowiązki oraz działają na rzecz misji.
Zarówno podczas trwania misji, jak i po jej zakończeniu, eksperci zachowują najwyższy poziom dyskrecji w odniesieniu do wszelkich faktów i informacji mających związek z misją.
Artykuł 6
Personel
1.
Eksperci misji są oddelegowani przez Państwa Członkowskie lub instytucje UE.
Z wyjątkiem Szefa Misji, każde Państwo Członkowskie lub instytucja ponosi koszty związane z oddelegowanymi przez siebie ekspertami, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, kosztami podróży do i z DRK oraz dodatkami innymi niż diety dzienne i dodatki na zakwaterowanie.
2.
W zależności od potrzeb misja zatrudnia międzynarodowy personel cywilny oraz personel lokalny na podstawie umów.
Artykuł 7
Układ podporządkowania
Misja ma jednolity układ podporządkowania:
- szef misji dowodzi grupą doradczą i pomocową, odpowiada za bieżące zarządzanie oraz składa sprawozdanie Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE),
- SPUE składa sprawozdanie Komitetowi Politycznemu i Bezpieczeństwa (KPB) oraz Radzie za pośrednictwem Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela,
- Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel udziela wytycznych szefowi misji za pośrednictwem SPUE,
- KPB zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne.
Artykuł 8
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
W ramach odpowiedzialności Rady, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawuje kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
Niniejszym Rada upoważnia Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu.
Upoważnienie to zawiera uprawnienie do zmiany planu wprowadzenia w życie i układu podporządkowania.
Obejmuje ono również uprawnienia do podejmowania dalszych decyzji w sprawie powoływania szefa misji.
Uprawnienie do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia misji nadal spoczywa na Radzie, wspomaganej przez SG/WP.
2.
SPUE udziela szefowi misji wytycznych politycznych, niezbędnych do jego działań na poziomie lokalnym.
3.
KPB składa sprawozdania Radzie w regularnych odstępach czasu, biorąc pod uwagę sprawozdania SPUE.
4.
KPB otrzymuje w regularnych odstępach czasu sprawozdania od Szefa Misji dotyczące jej prowadzenia.
KPB może zaprosić Szefa Misji na swoje posiedzenia, jeżeli uzna to za stosowne.
Artykuł 9
Uzgodnienia finansowe
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją wynosi 1600000 EUR.
2.
Do wydatków finansowanych w ramach kwoty określonej w ust. 1 mają zastosowanie następujące przepisy:
a) wydatki są zarządzane zgodnie z regułami i procedurami Wspólnoty mającymi zastosowanie do budżetu, z takim wyjątkiem, że żadne zaliczki nie są własnością Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich są dopuszczeni do uczestniczenia w przetargach;
b) szef misji składa szczegółowe sprawozdania Komisji, przez którą jest nadzorowany, o działaniach podjętych w ramach swojej umowy.
3.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne misji, włącznie z wymogami dopasowania wyposażenia.
Artykuł 10
Koordynacja i łączność
1.
Zgodnie ze swoim mandatem, SPUE zapewnia koordynację z innymi podmiotami UE oraz w odniesieniu do władz państwa przyjmującego.
2.
Bez uszczerbku dla układu podporządkowania, szef misji działa we współpracy z EUPOL "Kinszasa", by zapewnić spójność obu misji w szerszym kontekście działań UE w DRK.
3.
Bez uszczerbku dla układu podporządkowania, szef misji działa również we współpracy z delegacją Komisji.
4.
Szef misji współpracuje z innymi obecnymi międzynarodowymi podmiotami, w szczególności z MONUC oraz z państwami trzecimi zaangażowanymi w DRK.
Artykuł 11
Działanie wspólnotowe
Rada dostrzega intencje Komisji, aby, w razie potrzeby, ukierunkować swoje działania pod kątem realizacji celów niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 12
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony, w odpowiedzi na potrzeby operacyjne misji, do udostępniania ONZ, państwom trzecim oraz państwu przyjmującemu informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów misji, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania ONZ, państwom trzecim oraz państwu przyjmującemu dokumentów jawnych UE, związanych z treścią obrad Rady dotyczących misji i objętych tajemnicą zawodową, zgodnie z art. 6 ust. 1 regulaminu Rady.
Artykuł 13
Status misji i jej personelu
1.
Status misji i jej personelu jest ustalany w porozumieniu z kompetentnymi władzami DRK.
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja wspólnotowa, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, ze strony lub dotyczące tego członka personelu.
Państwo Członkowskie lub instytucja wspólnotowa, o których mowa, są odpowiedzialne za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko oddelegowanemu członkowi personelu.
Artykuł 14
Ocena misji
KPB ocenia najpóźniej sześć miesięcy po rozpoczęciu misji jej pierwsze rezultaty i przedstawia swoje wnioski Radzie oraz, w razie potrzeby, zaleca Radzie podjęcie decyzji o przedłużeniu lub zmianie mandatu misji.
Artykuł 15
Wejście w życie, okres obowiązywania i wydatki
1.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie stosuje się do dnia 2 maja 2006 r.
2.
Wydatki, o których mowa w art. 9, są uzasadnione od momentu przyjęcia niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 16
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/411/WPZiB
z dnia 30 maja 2005 r.
dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Sudanowi i uchylające wspólne stanowisko 2004/31/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 stycznia 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/31/WPZiB [1] dotyczące nałożenia na Sudan embarga na broń, amunicję i sprzęt wojskowy.
(2) W dniu 10 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/510/WPZiB zmieniające wspólne stanowisko 2004/31/WPZiB w celu wprowadzenia zwolnień z embarga dla Komisji ds. Zawieszenia Broni pod przewodnictwem Unii Afrykańskiej.
(3) Rada uznaje za stosowne utrzymanie embarga na broń przeciwko Sudanowi.
Celem polityki Unii Europejskiej w tym zakresie jest wspieranie trwałego pokoju i pojednania w Sudanie.
(4) W dniu 30 lipca 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1556 (2004), zwaną dalej "UNSCR 1556 (2004)", nakładającą embargo na broń na wszelkie osoby i podmioty pozarządowe, w tym Dżandżawid, działające w prowincjach Darfur Północny, Darfur Południowy oraz Darfur Zachodni.
(5) W dniu 29 marca 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1591 (2005), zwaną dalej "UNSCR 1591 (2005)", nakładającą środki uniemożliwiające wjazd na lub tranzyt przez terytoria Państw Członkowskich wszystkich osób wskazanych przez Komitet ustanowiony na mocy ustępu 3 tej rezolucji (zwany dalej "Komitetem").
(6) UNSCR 1591 (2005) nakazuje również zamrożenie wszystkich funduszy, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, które bezpośrednio lub pośrednio stanowią własność lub są we władaniu osób wskazanych przez Komitet lub podmiotów należących lub kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez te osoby lub inne osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem.
(7) UNSCR 1591 (2005) potwierdza ponadto środki nałożone przez UNSCR 1556 (2004) i przewiduje, że środki te mają także zastosowanie do wszystkich stron porozumienia o zawieszeniu broni z Ndżameny oraz innych stron konfliktu w prowincjach Darfur Północny, Darfur Południowy oraz Darfur Zachodni.
(8) Ustęp 4 UNSCR 1591(2005) przewiduje, że środki dotyczące wjazdu na terytoria Państw Członkowskich lub tranzytu przez te terytoria oraz środki dotyczące zamrożenia funduszy, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych wchodzą w życie z dniem 28 kwietnia 2005 r., chyba że przed upływem tego terminu Rada Bezpieczeństwa uzna, że strony konfliktu w Darfurze wywiązały się ze wszystkich swoich zobowiązań i spełniły wszystkie żądania Rady Bezpieczeństwa, o których mowa w UNSCR 1556 (2004) oraz rezolucjach 1564 (2004) i 1574 (2004), oraz podjęły natychmiastowe kroki w celu wywiązania się ze zobowiązań wynikających z porozumienia o zawieszeniu broni z Ndżameny oraz protokołów z Abudży, w tym powiadomienia o pozycjach wojsk, w celu ułatwienia niesienia pomocy humanitarnej oraz w celu podjęcia pełnej współpracy z misją Unii Afrykańskiej.
(9) Należy połączyć w ramach jednego aktu prawnego środki nałożone na mocy wspólnego stanowiska 2004/31/WPZiB oraz środki, które mają zostać nałożone zgodnie z UNSCR 1591 (2005).
(10) W związku z tym wspólne stanowisko 2004/31/WPZiB powinno zostać uchylone.
(11) Wprowadzenie w życie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Zgodnie z UNSCR 1591 (2005) środki ograniczające powinny być nakładane na osoby, wskazane przez Komitet ustanowiony na mocy ust. 3 UNSCR 1591 (2005), które stanowią przeszkodę dla procesu pokojowego, stanowią zagrożenie dla stabilności w Darfurze i w regionie, naruszają międzynarodowe prawo humanitarne i prawa człowieka lub dopuszczają się innych okrucieństw, łamią embargo na broń lub są odpowiedzialne za ataki z wojskowych statków powietrznych w regionie i nad regionem Darfuru.
Wykaz osób, których to dotyczy, znajduje się w załączniku do niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do uniemożliwienia wjazdu na ich terytoria lub tranzytu przez te terytoria osób, o których mowa w art. 1.
2.
Ustęp 1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmowy wjazdu własnym obywatelom na swoje terytorium.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadkach, gdy Komitet stwierdzi, że podróż jest uzasadniona względami humanitarnymi, włączając w to obowiązki o charakterze religijnym, lub w przypadkach, gdy Komitet dojdzie do wniosku, że wyłączenie będzie wspierać cele określone w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczących budowania pokoju i stabilizacji w Sudanie i w regionie.
4.
W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3 Państwo Członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub na tranzyt przez te terytoria osób wskazanych przez Komitet, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone, oraz do osób, których dotyczy.
Artykuł 3
1.
Zamraża się wszelkie fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze, które bezpośrednio lub pośrednio stanowią własność lub są we władaniu określonych w załączniku osób, o których mowa w art. 1, lub podmiotów należących lub kontrolowanych bezpośrednio albo pośrednio przez te osoby lub inne osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem.
2.
Nie udostępniania się bezpośrednio ani pośrednio funduszy, aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych określonym powyżej osobom lub podmiotom ani też na rzecz tych osób lub podmiotów.
3.
Wyjątki od tego zakazu mogą dotyczyć funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, które są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym płatności za środki żywnościowe, czynszu lub kredytu hipotecznego, płatności za lekarstwa i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych i opłat na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie rozsądnych kosztów honorariów oraz zwrotów wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi związane z rutynowym przechowywaniem lub utrzymaniem zamrożonych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, zgodnie z przepisami krajowymi,
po powiadomieniu Komitetu przez zainteresowane Państwo Członkowskie o zamiarze udzielenia, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz niepodjęcia przez Komitet decyzji odmownej, w terminie dwóch dni roboczych od takiego powiadomienia;
d) konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu przez zainteresowane Państwo Członkowskie Komitetu i po uzyskaniu jego zgody;
e) przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego albo orzeczenia, w którym to przypadku fundusze, inne środki finansowe i zasoby gospodarcze, po powiadomieniu Komitetu przez zainteresowane Państwo Członkowskie, mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania orzeczenia, z zastrzeżeniem, że zastaw ten został ustanowiony lub orzeczenie zostało wydane przed datą przyjęcia UNSCR 1591 (2005) i zastaw ten nie został ustanowiony ani orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w niniejszym artykule.
4.
Ustępu 2 nie stosuje się do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach, takich jak:
a) odsetki lub inne dochody należne na tych rachunkach; lub
b) płatności należne z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym,
pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody i płatności nadal podlegają postanowieniom ust. 1.
Artykuł 4
1.
Sprzedaż, dostawa, przekazywanie lub wywóz do Sudanu uzbrojenia oraz wszelkiego rodzaju sprzętu pokrewnego, łącznie z bronią i amunicją, pojazdami wojskowymi i wyposażeniem, wyposażeniem paramilitarnym i częściami zamiennymi do wyżej wymienionych, przez obywateli Państw Członkowskich lub z terytoriów Państw Członkowskich, lub używając samolotów lub statków ich bander, są zabronione niezależnie od tego, czy pochodzą z terytoriów Państw Członkowskich czy też nie.
2.
Zabrania się ponadto:
a) przyznawania, sprzedaży, świadczenia lub przekazywania pomocy technicznej, usług pośrednictwa oraz innych usług związanych z działalnością wojskową oraz zaopatrywaniem, produkcją, utrzymaniem i użyciem uzbrojenia oraz pokrewnego sprzętu wszystkich rodzajów, łącznie z bronią, amunicją, pojazdami wojskowymi i wyposażeniem, wyposażeniem paramilitarnym i częściami zamiennymi do wyżej wymienionych, bezpośrednio lub pośrednio osobom, podmiotom lub organizacjom w Sudanie lub do użytku na jego terytorium;
b) zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów wywozowych w odniesieniu do sprzedaży, dostaw, przekazania lub wywozu uzbrojenia i sprzętu pokrewnego lub też jakiegokolwiek przyznania, sprzedaży, dostarczania lub przekazania związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług, bezpośrednio lub pośrednio, osobom, podmiotom lub organizacjom w Sudanie lub do użytku na jego terytorium.
Artykuł 5
1.
Artykułu 4 nie stosuje się do:
a) sprzedaży, dostawy, przekazania lub wywozu nieśmiercionośnego wyposażenia wojskowego przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych, do nadzorowania przestrzegania praw człowieka lub do celów ochronnych, lub na rzecz programów ONZ, Unii Afrykańskiej, UE i Wspólnoty dotyczących budowy instytucji, lub sprzętu przeznaczonego do operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, ONZ i Unię Afrykańską;
b) szkolenia technicznego i pomocy związanej z takim wyposażeniem,
c) sprzedaży, dostawy, przekazywania lub wywozu wyposażenia i sprzętu przeznaczonego do użycia w ramach operacji rozminowywania;
d) pomocy i dostaw przewidzianych jako wsparcie dla realizacji całościowego porozumienia pokojowego;
pod warunkiem że takie dostawy zostały uprzednio zatwierdzone przez właściwy organ danego Państwa Członkowskiego.
2.
Artykułu 4 nie stosuje się ponadto do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonej do Sudanu przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, personel UE, Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji działających na rzecz rozwoju oraz personel pomocniczy, wyłącznie do ich osobistego użytku.
3.
Państwa Członkowskie analizują indywidualnie każdy przypadek dostaw objętych niniejszym artykułem, uwzględniając przy tym w pełni kryteria określone w przyjętym w dniu 8 czerwca 1998 r. kodeksie postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni.
Państwa Członkowskie wymagają odpowiednich zabezpieczeń przeciwko nadużyciu zezwoleń przyznanych na mocy niniejszego artykułu i, w odpowiednich przypadkach, zapewniają powrót wyposażenia.
Artykuł 6
Rada ustala wykaz zawarty w załączniku i wprowadza w nim wszelkie zmiany na podstawie postanowień podjętych przez Komitet.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne w dniu jego przyjęcia, z wyjątkiem środków określonych w art. 2 i 3, które stosuje się ze skutkiem od dnia 29 kwietnia 2005 r., chyba że Rada zdecyduje inaczej wziąwszy pod uwagę postanowienia Rady Bezpieczeństwa dotyczące wypełniania warunków określonych w ust. 1 i 6 UNSCR 1591 (2005).
Artykuł 8
Środki określone w art. 2 i 3 niniejszego wspólnego stanowiska podlegają przeglądowi w terminie 12 miesięcy od jego przyjęcia lub wcześniej w świetle postanowień Rady Bezpieczeństwa w sprawie sytuacji w Sudanie. Środki, o których mowa w art. 4, podlegają przeglądowi w terminie 12 miesięcy po przyjęciu niniejszego wspólnego stanowiska i co kolejne 12 miesięcy. Podlegają one uchyleniu w przypadku, gdy Rada uzna, że ich cele zostały zrealizowane. Artykuł 9 Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2004/31/WPZiB. Artykuł 10 Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/427/WPZiB
z dnia 6 czerwca 2005 r.
aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylające wspólne stanowisko 2005/220/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 i 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [1].
(2) W dniu 14 marca 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/220/WPZiB aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB.
(3) Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB przewiduje kontrolę w regularnych odstępach czasu.
(4) W następstwie decyzji z dnia 2 maja 2005 r. podjętej przez Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, wprowadzonej rezolucją 1267 (1999), postanowiono zaktualizować załącznik do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB i uchylić wspólne stanowisko 2005/220/WPZiB.
(5) Lista została opracowana zgodnie z kryteriami, ustanowionymi w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Lista osób, grup i podmiotów, do których stosuje się wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB znajduje się w Załączniku.
Artykuł 2
Wspólne stanowisko 2005/220/WPZiB niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/440/WPZiB
z dnia 13 czerwca 2005 r.
w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Demokratycznej Republice Konga uchylające wspólne stanowisko 2002/829/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 21 października 2002 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2002/829/WPZiB [1], w sprawie dostaw niektórych rodzajów sprzętu do Demokratycznej Republiki Konga nakładające na Demokratyczną Republikę Konga (DRK) embargo na broń, amunicję i sprzęt wojskowy.
(2) W dniu 29 września 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/680/WPZiB zmieniające wspólne stanowisko 2002/829/WPZiB w celu wdrożenia rezolucji nr 1493 (2003) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych ("RBNZ 1493 (2005)") z dnia 28 lipca 2003 r. nakładającej na DRK embargo na broń.
(3) W dniu 18 kwietnia 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1596 (2005), ("RBNZ nr 1596 (2005)") potwierdzającą środki nałożone w myśl ust. 20 rezolucji RBNZ nr 1493 (2003) i stwierdzającą, że środki te będą się odnosiły do jakiegokolwiek odbiorcy na terytorium DRK.
(4) Rezolucja RBNZ nr 1596 (2005) nakłada też środki zapobiegające wjazdowi lub przejazdowi przez terytorium Państw Członkowskich wszystkich osób wskazanych przez Komitet ustanowiony w myśl ust. 8 rezolucji RBNZ nr 1533 (2004), zwany dalej "Komitetem ds. Kar".
(5) Ponadto rezolucja RBNZ nr 1596 (2005) nakazuje zamrożenie wszelkich funduszy, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, posiadanych lub kontrolowanych, bezpośrednio lub pośrednio, przez osoby wskazane przez Komitet lub posiadanych przez podmioty należące lub kontrolowane, pośrednio lub bezpośrednio, przez te osoby lub przez osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem oraz wprowadza zakaz udostępniania tym osobom lub podmiotom lub na rzecz tych osób lub podmiotów jakichkolwiek funduszy, aktywów finansowych i zasobów gospodarczych.
(6) Należy zintegrować środki nałożonych w ramach wspólnego stanowiska 2002/829/WPZiB, zmienionego wspólnym stanowiskiem 2003/680/WPZiB oraz środki nakładane zgodnie z rezolucją RBNZ nr 1596 (2005) w ramach jednego instrumentu prawnego.
(7) Wspólne stanowisko 2002/829/WPZiB należy w związku z tym uchylić.
(8) Wdrożenie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Bezpośrednia lub pośrednia dostawa, sprzedaż lub transfer broni i podobnego sprzętu wszelkiego rodzaju, włącznie z uzbrojeniem i amunicją, pojazdami wojskowymi i sprzętem, sprzętem paramilitarnym i częściami zapasowymi do wcześniej wymienionych sprzętów, do DRK przez obywateli Państw Członkowskich lub z terytoriów Państw Członkowskich lub przy użyciu ich okrętów flagowych lub samolotów są zakazane bez względu na to czy pochodzą one z ich terytoriów czy nie.
2.
Zabronione jest również:
a) przyznawanie, sprzedawanie, dostarczanie lub transferowanie pomocy technicznej, pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z zaopatrzeniem, produkcją, konserwacją i stosowaniem broni i podobnego sprzętu wszelkiego rodzaju, włącznie z uzbrojeniem i amunicją, pojazdami wojskowymi i sprzętem, sprzętem paramilitarnym i częściami zapasowymi do wcześniej wymienionych sprzętów, bezpośrednio lub pośrednio jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi, lub do użycia na terenie DRK;
b) zapewnianie finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów wywozowych, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostarczania, transferu lub wywozu broni i podobnego sprzętu lub w odniesieniu do przyznania, sprzedaży, dostarczania lub transferu związanej z tym pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług, pośrednio lub bezpośrednio jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi znajdującemu się na terenie DRK lub w celu wykorzystania tamże.
Artykuł 2
1.
Art. 1 nie stosuje się do:
a) dostarczania, sprzedawania lub transferowania broni i podobnego sprzętu wszelkiego rodzaju lub zapewniania pomocy technicznej, finansowania, usług pośrednictwa i innych usług związanych z bronią i podobnym sprzętem przeznaczonych wyłącznie do wspierania lub użytkowania przez oddziały wojska i policji DRK pod warunkiem, że wymienione oddziały:
i) zakończyły proces swojej integracji lub
ii) działają pod przywództwem, odpowiednio, zintegrowanego sztabu głównego Sił Zbrojnych lub Policji Narodowej DRK lub
iii) są w fazie integracji, na terytorium DRK, poza prowincjami: Północne i Południowe Kivu i poza rejonem Ituri;
b) dostarczania, sprzedawania lub transferu broni i podobnego sprzętu lub zapewniania pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z bronią i podobnym sprzętem przeznaczonym wyłącznie do wspierania lub użytkowania przez Misję Organizacji Narodów Zjednoczonych w DRK (MONUC);
c) dostarczanie, sprzedaż lub transfer nieśmiercionośnego sprzętu (wojskowego) przeznaczonego wyłącznie do użytku humanitarnego lub ochronnego lub do zapewniania pomocy i szkolenia związanego z takim nieśmiercionośnym sprzętem, pod warunkiem że dostarczenie lub zapewnienie tego sprzętu jest wcześniej zgłoszone Komitetowi.
2.
Dostarczanie, sprzedaż lub transfer broni i podobnego sprzętu, o których mowa w ust. 1, odbywa się wyłącznie w miejscach odbioru wyznaczonych przez Rząd Jedności Narodowej i Transformacji, we współpracy z MONUC, oraz jest wcześniej zgłoszone Komitetowi ds. Kar.
3.
Dostawa, sprzedaż lub transfer broni lub podobnego sprzętu lub świadczenie usług określonych w ust. 1 wymagają zezwolenia udzielonego przez właściwe organy Państw Członkowskich.
4.
Państwa Członkowskie rozważają dostawy na mocy ust. 1 w poszczególnych przypadkach, biorąc w pełni pod uwagę kryteria określone w kodeksie postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni.
Państwa Członkowskie żądają odpowiednich środków bezpieczeństwa przeciwko nadużyciu uprawnień udzielonych na mocy ust. 3 i w stosownych przypadkach stanowią przepisy dotyczące odesłania dostarczonej broni i podobnego sprzętu.
Artykuł 3
Zgodnie z rezolucją RBNZ nr 1596 (2005) środki ograniczające powinny być nakładane na osoby naruszające embargo na broń, w myśl postanowień Komitetu ds. Kar.
Wykaz odpowiednich osób znajduje się w załączniku do niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do tego, by zapobiec wjazdowi lub przejazdowi przez ich terytoria osób, o których mowa w art. 3.
2.
Ust. 1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
3.
Ust. 1 nie ma zastosowania w przypadkach, gdy Komitet ds. Kar stwierdzi z wyprzedzeniem, w poszczególnych przypadkach, że podróż jest uzasadniona nagłą potrzebą humanitarną, włączając w to obowiązek religijny, lub wówczas, gdy Komitet ds. Kar dojdzie do wniosku, że wyłączenie przybliży realizację celów wyznaczonych przez rezolucje Rady Bezpieczeństwa tzn. pokoju i pojednania narodowego w DRK oraz stabilności w tym regionie.
4.
W przypadkach, gdy zgodnie z ust. 3 Państwo Członkowskie zezwala na wjazd lub przejazd przez swoje terytorium osób wskazanych przez Komitet ds. Kar, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone i do osób, których dotyczy.
Artykuł 5
1.
Wszystkie fundusze, inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze posiadane lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby, o których mowa w art. 3, lub posiadane lub kontrolowane, pośrednio lub bezpośrednio, przez te osoby lub osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, zgodnie z opisem w załączniku, zostają zamrożone.
2.
Nie udostępnia się bezpośrednio ani pośrednio funduszy, aktywów finansowych lub zasobów gospodarczych tym osobom lub podmiotom lub na rzecz tych osób lub podmiotów.
3.
Wyłączenia od tego zakazu mogą dotyczyć funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, które są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, wraz z płatnościami za środki spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie rozsądnych kosztów honorariów oraz zwrotów wydatków poniesionych w związku z zapewnianiem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi, zgodnie z przepisami prawa krajowego, opłat związanych z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych; po powiadomieniu Komitetu ds. Kar przez zainteresowane Państwo Członkowskie o zamiarze udzielenia, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz braku odmownej decyzji Komitetu ds. Kar w terminie czterech dni roboczych od daty takiego powiadomienia;
d) konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu Komitetu ds. Kar przez zainteresowane Państwo Członkowskie i otrzymaniu zgody Komitetu ds. Kar;
e) przedmiotem sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego zastawu lub wyroku, w którym to przypadku fundusze, inne środki finansowe i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania wyroku z zastrzeżeniem, że zastaw ten został ustanowiony lub wyrok wydany przed datą rezolucji RBNZ nr 1596 (2005), i nie był ustanowiony ani wydany na rzecz osoby lub podmiotu, o którym mowa w art. 3, po powiadomieniu Komitetu ds. Kar przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
4.
Ust. 2 nie stosuje się do dodatków do zamrożonych funduszy, takich jak:
a) odsetki lub inne dochody należne na tych rachunkach; lub
b) płatności należne z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym,
pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody należne i płatności nadal podlegają ust. 1.
Artykuł 6
Rada ustala wykaz zawarty w załączniku i wprowadza w nim wszelkie zmiany na podstawie postanowień Komitetu ds. Kar.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia.
Artykuł 8
Niniejsze wspólne stanowisko podlega przeglądowi nie później niż 12 miesięcy po jego przyjęciu, biorąc pod uwagę cele Rady Bezpieczeństwa w świetle postępu osiągniętego w procesie pokojowym i w procesie transformacji w DRK a następnie co 12 miesięcy.
Artykuł 9
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2002/829/WPZiB.
Artykuł 10
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/556/WPZiB
z dnia 18 lipca 2005 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska jest aktywnie zaangażowana na szczeblu dyplomatycznym i politycznym od początków działań międzynarodowych mających na celu opanowanie i rozwiązanie kryzysu w Darfurze.
(2) Unia wyraża chęć wzmocnienia swojej roli politycznej w kryzysie wraz z wieloma podmiotami lokalnymi, regionalnymi i międzynarodowymi oraz utrzymania spójności między pomocą Unii w zarządzaniu kryzysem w Darfurze pod kierownictwem Unii Afrykańskiej (UA) z jednej strony a ogólnymi stosunkami politycznymi z Sudanem z drugiej strony, w tym w związku z wprowadzeniem w życie całościowego porozumienia pokojowego (CPA) między rządem Sudanu i Ludowym Ruchem/Armią Wyzwolenia Sudanu (SPLM/A).
(3) Unia udziela coraz większej pomocy misji UA w regionie Darfur w Sudanie (AMIS) w zakresie wsparcia planowania i zarządzania, jak i finansowania i logistyki.
(4) UA zdecydowała się zwiększyć liczbę personelu AMIS do 6171 wojskowych i 1560 cywilnych pracowników policyjnych, natomiast Unia, wspierając UA, proponuje w związku z tym rozszerzeniem szereg środków określonych we wspólnym działaniu 2005/557/WPZiB z dnia 18 lipca 2005 r. [1] w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie, które wymagają odpowiedniego zaangażowania politycznego wraz z UA i rządem Sudanu oraz określonych zdolności koordynacyjnych.
(5) Dnia 31 marca 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) przyjęła rezolucję 1593(2005) w sprawie sprawozdania Międzynarodowej Komisji Śledczej dotyczącego łamania międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka w Darfurze.
(6) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom WPZiB określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Pan Pekka HAAVISTO zostaje niniejszym mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Sudanie.
Artykuł 2
Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w Sudanie, w szczególności dotyczących:
a) działań w ramach społeczności międzynarodowej, służących wspieraniu UA oraz ONZ i mających na celu osiągnięcie politycznego rozwiązania konfliktu w Darfurze, jak również ułatwienie wprowadzenia w życie CPA oraz działanie na rzecz wspierania dialogu Południe-Południe, z należytym uwzględnieniem konsekwencji tych kwestii dla regionu oraz zasadą afrykańskiej odpowiedzialności; oraz
b) zapewnienia maksymalnej skuteczności i widoczności wkładu Unii do AMIS.
Artykuł 3
1.
Dla osiągnięcia celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) współdziałanie z UA, rządem Sudanu i innymi stronami sudańskimi, jak również organizacjami pozarządowymi oraz utrzymanie ścisłej współpracy z ONZ i innymi właściwymi podmiotami międzynarodowymi, mając na celu realizację celów polityki Unii;
b) reprezentowanie Unii podczas rozmów politycznych w Abudży, podczas posiedzeń wysokiego szczebla wspólnej komisji, jak również, jeśli będzie to wymagane, na innych właściwych posiedzeniach;
c) zapewnianie spójności między wkładem Unii do zarządzania kryzysem w Darfurze oraz ogólnymi stosunkami politycznymi Unii z Sudanem;
d) w zakresie praw człowieka, w tym praw dzieci i kobiet, oraz walki z bezkarnością w Sudanie, śledzenie sytuacji i utrzymanie stałych kontaktów z władzami sudańskimi, UA i ONZ, w szczególności z biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka, obserwatorami praw człowieka działającymi w regionie oraz z biurem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego.
2.
Wypełniając swój mandat, SPUE, między innymi:
a) śledzi wszelkie działania Unii;
b) zapewnia koordynację i spójność wkładów Unii do AMIS;
c) wspiera proces polityczny oraz działania związane z wprowadzaniem w życie CPA; oraz
d) śledzi zgodność działań stron sudańskich z odpowiednimi rezolucjami RB ONZ, mianowicie nr 1556(2004), 1564(2004), 1591(2005) i 1593(2005) oraz składa sprawozdania w tej sprawie.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem i kierownictwem operacyjnym Wysokiego Przedstawiciela.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) utrzymuje uprzywilejowany kontakt z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
KPB ukierunkowuje działania SPUE pod względem strategicznym i politycznym w ramach mandatu.
3.
SPUE regularnie składa sprawozdania KPB z realizacji pomocy UE dla AMIS oraz z rozwoju sytuacji w Darfurze, jak i w całym Sudanie.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE na okres 6 miesięcy wynosi 675000 EUR.
W razie konieczności Rada decyduje o kwocie referencyjnej przeznaczonej na kontynuację niniejszego wspólnego działania.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty Europejskiej stosowanymi do budżetu z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się od dnia przyjęcia niniejszego wspólnego działania.
4.
Wsparcie logistyczne w regionie jest zapewniane przez Prezydencję, Komisję lub Państwa Członkowskie, w zależności od sytuacji.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz przy pełnym udziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa Członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie ewentualnych pracowników oddelegowanych przez Państwo Członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane Państwo Członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Wszystkie stanowiska kategorii A, które nie zostaną obsadzone w drodze oddelegowania, są w odpowiedni sposób ogłaszane przez Sekretariat Generalny Rady, a informacja o nich jest przekazywana Państwom Członkowskim oraz instytucjom Unii Europejskiej, w celu pozyskania kandydatów o najbardziej odpowiednich kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i zapewnienia sprawnego działania misji SPUE i jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają wszelkie niezbędne wsparcie w tym względzie.
Artykuł 7
1.
W koordynacji z wkładami Unii do AMIS, SPUE jest wspomagany przez komórkę koordynacyjną ad hoc utworzoną w Addis Abebie (KKA) działającą pod jego zwierzchnictwem, o której mowa w art. 5 ust. 2 wspólnego działania 2005/557/WPZiB.
2.
W skład KKA wchodzą doradca polityczny, wojskowy i policyjny.
3.
Doradcy policyjny i wojskowy w KKA działają jako doradcy SPUE w związku z, odpowiednio, policyjnymi i wojskowymi elementami działań wspierających Unii, o których mowa w ust. 1.
W tym zakresie podlegają oni SPUE.
4.
Doradcy policyjny i wojskowy nie otrzymują od SPUE instrukcji dotyczących zarządzania wydatkami w związku z, odpowiednio, policyjnymi i wojskowymi elementami działań wspierających Unii, o których mowa w ust. 1.
SPUE nie ponosi odpowiedzialności w tym zakresie.
Artykuł 8
Co do zasady SPUE składa osobiście sprawozdania Wysokiemu Przedstawicielowi oraz KPB i może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Sprawozdania pisemne są regularnie przekazywane Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji.
Na zalecenie Wysokiego Przedstawiciela i KPB SPUE może złożyć sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych.
Artykuł 9
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Wysokiego Przedstawiciela, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom Państw Członkowskich i delegaturom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu.
SPUE utrzymuje również kontakty z innymi obecnymi na miejscu podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi.
Artykuł 10
Wprowadzanie w życie niniejszego wspólnego działania i zapewnienie jego spójności z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie jest przedmiotem regularnych kontroli.
Dwa miesiące przed wygaśnięciem swojego mandatu SPUE składa Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji wyczerpujące pisemne sprawozdanie z realizacji mandatu.
Na podstawie tego sprawozdania wspólne działanie jest poddawane ocenie przez odpowiednie grupy robocze oraz przez KPB.
W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczania Wysoki Przedstawiciel przedstawia KPB zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Artykuł 11
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Stosuje się je do czasu zakończenia działań wspierających Unii, zgodnie z decyzją Rady podjętą na podstawie art. 16 ust. 2 wspólnego działania 2005/557/WPZiB.
Artykuł 12
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/557/WPZiB
z dnia 18 lipca 2005 r.
w sprawie cywilno-wojskowego działania Unii Europejskiej wspierającego misję Unii Afrykańskiej w regionie Darfur w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci, art. 26 oraz art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 28 maja 2004 r. Unia Afrykańska (UA) podjęła decyzję o utworzeniu misji obserwacyjnej w regionie Darfur w celu monitorowania przestrzegania porozumienia humanitarnego o zawieszeniu broni podpisanego w Ndżamenie 8 kwietnia 2004 r. (AMIS), a 20 października 2004 r. Rada Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej podjęła decyzję o wzmocnieniu AMIS i włączeniu do jej mandatu pomocy w procesie budowy zaufania, w zakresie ochrony ludności cywilnej i działań humanitarnych, a także monitorowania przestrzegania postanowień wszystkich porozumień podpisanych między stronami od czasu porozumienia humanitarnego o zawieszeniu broni z Ndżameny (AMIS II).
(2) W swojej rezolucji 1547 z dnia 11 czerwca 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) wezwała społeczność międzynarodową do gotowości do trwałego zaangażowania obejmującego znaczne nakłady finansowe na wsparcie pokoju w Sudanie.
W swojej rezolucji 1556 z dnia 30 lipca 2004 r. RBNZ zatwierdziła wysłanie międzynarodowych obserwatorów do regionu Darfur w Sudanie pod kierownictwem UA, wezwała Państwa Członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) do wzmocnienia międzynarodowego zespołu obserwatorów pracującego pod kierownictwem UA oraz przyjęła z zadowoleniem już wniesiony wkład, zwłaszcza ze strony Unii Europejskiej (UE), we wsparcie operacji prowadzonej przez UA.
(3) W swojej rezolucji 1564 z dnia 18 września 2004 r. RB ONZ z zadowoleniem przyjęła i poparła zamiar UA wzmocnienia i rozszerzenia swojej misji obserwacyjnej w regionie Darfur w Sudanie, jak również zachęciła do podjęcia aktywnego monitoringu.
RB ONZ wezwała ponadto Państwa Członkowskie ONZ do wsparcia UA w tych wysiłkach poprzez, między innymi, dostarczanie wszelkiego potrzebnego sprzętu, materiałów i innych zasobów, udzielanie pomocy logistycznej i finansowej w celu wsparcia szybkiego rozszerzenia działalności misji UA oraz poprzez wsparcie wysiłków UA zmierzających do pokojowego zakończenia kryzysu i ochrony godnych warunków życia ludności prowincji Darfur.
(4) W swojej rezolucji 1574 z dnia 19 listopada 2004 r. RB ONZ postanowiła monitorować wypełnianie przez strony zobowiązań w celu natychmiastowego zakończenia wszelkich aktów przemocy i ataków, wyraziła swoje mocne poparcie dla decyzji UA w sprawie rozszerzenia misji w Darfurze i wezwała Państwa Członkowskie ONZ do dostarczania wszelkiego potrzebnego sprzętu, materiałów i innych zasobów oraz udzielania pomocy logistycznej i finansowej.
(5) W swojej rezolucji 1590 z dnia 24 marca 2005 r. RB ONZ podjęła decyzję o utworzeniu Misji ONZ w Sudanie (UNMIS).
(6) W swojej rezolucji 1593 z dnia 31 marca 2005 r. RB ONZ podjęła decyzję o przekazaniu sprawy Darfuru od dnia 1 lipca 2002 r. Prokuratorowi w Międzynarodowym Trybunale Karnym.
(7) W swojej rezolucji 1325 z dnia 31 października 2000 r. RB ONZ uznała wagę szkolenia w zakresie ochrony, szczególnych potrzeb i praw człowieka w odniesieniu do kobiet i dzieci podczas trwania konfliktu.
(8) Wspólne stanowisko 2005/304/WPZiB z dnia 12 kwietnia 2005 r. dotyczące zapobiegania, zarządzania i rozwiązywania konfliktów w Afryce i uchylające wspólne stanowisko 2004/85/WPZiB [1] podkreśla, że UA jest głównym podmiotem, który zapobiega konfliktom zbrojnym w Afryce, zarządza nimi i je rozwiązuje.
Kolejne konkluzje Rady przyjęte od lipca 2004 r. wyrażały zaangażowanie UE we wsparcie wysiłków UA na rzecz monitorowania zawieszenia broni i umożliwienia politycznego rozwiązania konfliktu w regionie Darfur w Sudanie.
(9) W następstwie zatwierdzenia przez Radę w dniu 22 listopada 2004 r. planu działania mającego na celu wspieranie pokoju i bezpieczeństwa w Afryce w ramach Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO), dnia 13 grudnia 2004 r. Rada zatwierdziła wytyczne w sprawie wprowadzania tego planu w życie w oparciu o zasadę poszanowania dla afrykańskiej odpowiedzialności i pełną współpracę z właściwymi podmiotami międzynarodowymi, zwłaszcza ONZ i UA.
(10) UE zapewnia stale rosnące wsparcie dla wysiłków podejmowanych przez UA, aby pomóc w ustabilizowaniu sytuacji w regionie Darfur.
UE uczestniczy i współfinansuje, poprzez Instrument na rzecz Pokoju w Afryce, misję UA odpowiedzialną za monitorowanie zawieszenia broni.
Personel wojskowy UE uczestniczy w Komisji UA ds. zawieszenia broni (CFC), między innymi poprzez włączenie swojego wiceprzewodniczącego do CFC oraz poprzez udział we wspólnej komisji utworzonej do celów politycznego nadzorowania zawieszenia broni.
UE zapewnia również szerokie wsparcie obejmujące pomoc ekspertów w dziedzinie planowania, dostarczanie materiałów oraz wsparcie techniczne, finansowe i logistyczne dla misji AU mającej na celu wspieranie pokoju (AMIS) w szerszym zakresie.
(11) W liście z dnia 29 kwietnia 2005 r. pan Alpha Oumar Konaré, Przewodniczący Komisji UA zwrócił uwagę Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) na fakt, że wobec wyzwania, jakie sytuacja w Darfurze wciąż stawia przed UA i jej partnerami z jednej strony oraz strategicznego wymiaru partnerstwa między UA a UE z drugiej strony, ma on nadzieję, że może liczyć na znaczące poparcie UE i jej Państw Członkowskich dla wysiłków UA oraz wzmocnienia misji AMIS II.
(12) W odpowiedzi na wniosek UA, dnia 23 maja 2005 r. Rada wyraziła zgodę na udzielenie wszelkiego możliwego wsparcia dla wysiłków wojskowych, policyjnych i cywilnych, prezentując wszechstronną i znaczącą propozycję, którą przedstawiono UA podczas konferencji darczyńców AMIS w Addis Abebie 26 maja 2005 r.
Koordynacja działania podmiotów UE jest niezbędna w celu zagwarantowania przekształcenia się zaproponowanego pakietu w spójną i terminową pomoc dla UA.
(13) Dnia 23 czerwca 2005 r. Rada zatwierdziła koncepcję cywilno-wojskowego działania wspierającego UE na rzecz AMIS II.
(14) Umowa o Statusie Misji w sprawie utworzenia Komisji ds. Zawieszenia Broni w regionie Darfur w Sudanie i zarządzania nią, podpisana w dniu 4 czerwca 2004 r. pomiędzy UA a rządem Sudanu ma zastosowanie do obserwatorów wojskowych z ramienia UE, obejmuje personel wojskowy i cywilny inny niż urzędnicy CFC i odnosi się do Konwencji ogólnej o przywilejach i immunitetach Organizacji Jedności Afrykańskiej (OJA), której art. VII obejmuje ekspertów uczestniczących w misjach na rzecz OJA.
(15) Wymiana listów pomiędzy SG/WP a Przewodniczącym Komisji Unii Afrykańskiej, potwierdzająca uzgodnienia w sprawie działania wspierającego UE na rzecz AMIS II potwierdza również, że cały personel UE już rozmieszczony lub mający być rozmieszczony w przyszłości w Sudanie i innych państwach afrykańskich w ramach działania wspierającego UE podlega, w zakresie swojego statusu, porozumieniu podpisanemu pomiędzy UA a Sudanem w sprawie statusu misji UA.
(16) W dniu 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/556/WPZiB [2] w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie.
Specjalny Przedstawiciel UE (SPUE) w Sudanie powinien zapewnić spójność pomiędzy działaniami UE wspierającymi AMIS II i całościowe porozumienie pokojowe (CPA) oraz ogólnymi celami polityki UE w stosunku do Sudanu.
(17) Należy zapewnić w Addis Abebie koordynację działań wszystkich darczyńców, aby zagwarantować wzajemnie uzupełniające się wsparcie udzielane przez społeczność międzynarodową i jego zgodność ze specyficznymi wymaganiami UA.
(18) Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) powinien sprawować kontrolę polityczną nad cywilno-wojskowym działaniem wspierającym UE na rzecz AMIS II i zapewniać mu kierownictwo strategiczne, w szczególności w kontekście zagwarantowania terminowego i spójnego wsparcia UE dla AMIS II oraz podejmować odpowiednie decyzje zgodnie z art. 25 akapit trzeci Traktatu.
Komitet do spraw Cywilnych Aspektów Zarządzania Kryzysowego (CIVCOM) oraz Komitet Wojskowy UE (KWUE), wspierany przez Sztab Wojskowy Unii Europejskiej (SWUE) zgodnie z jego statutem, powinny nadal zapewniać doradztwo dla KPB w dziedzinach zgodnych ze swoimi kompetencjami.
(19) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7 i 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno określać rolę SG/WP zgodnie z art. 18 i 26 Traktatu przy wykonywaniu środków, które podlegają kontroli politycznej i kierownictwu strategicznemu sprawowanym przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB).
(20) Art. 14 ust. 1 Traktatu wymaga określenia we wspólnych działaniach środków, jakie mają być oddane do dyspozycji Unii.
(21) Traktat przewiduje w art. 28 ust. 3, że wydatki operacyjne, z wyjątkiem wydatków przypadających na operacje mające wpływ na kwestie wojskowe lub obronne, są pokrywane z budżetu Wspólnot Europejskich.
Wskazanie kwot, które mają być finansowane z budżetu Wspólnoty obrazuje wolę organu politycznego i jest uzależnione od dostępności środków budżetowych przeznaczonych na zobowiązania w trakcie odpowiedniego roku budżetowego.
(22) Traktat przewiduje w art. 28 ust. 3, że wydatki operacyjne przypadające na te elementy niniejszego działania wspierającego, które mają wpływ na kwestie wojskowe lub obronne powinny być wyjątkowo ponoszone przez Państwa Członkowskie i zarządzane przez mechanizm ustanowiony w decyzji 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [3] (zwany dalej mechanizmem "Athena").
Finansowa kwota referencyjna stanowi najlepszy bieżący szacunek tych kosztów.
(23) Należy, w możliwie największym stopniu, ponownie wykorzystać sprzęt pozostały z innych działań operacyjnych UE, przy uwzględnieniu potrzeb operacyjnych i zasad należytego zarządzania finansami.
(24) Działanie wspierające UE na rzecz AMIS II będzie prowadzone w kontekście sytuacji, która może ulec pogorszeniu i przeszkodzić w realizacji celów WPZiB określonych w art. 11 Traktatu.
(25) Zgodnie z art. 6 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań UE, które mają wpływ na kwestie obronne.
Dania nie uczestniczy we wprowadzaniu w życie przepisów sekcji III niniejszego wspólnego działania, dlatego też nie uczestniczy w finansowaniu elementów wojskowych niniejszego działania wspierającego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
SEKCJA I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Unia Europejska ustanawia niniejszym cywilno-wojskowe działanie wspierające UE na rzecz AMIS II, nazwane niniejszym "działaniem wspierającym UE na rzecz AMIS".
Celem działania wspierającego UE jest zagwarantowanie efektywnej i terminowej pomocy UE na rzecz wsparcia wzmocnienia AMIS II.
UE przestrzega i popiera zasadę afrykańskiej odpowiedzialności, a celem działania wspierającego UE jest udzielanie wsparcia UA i jej wysiłkom politycznym, wojskowym i policyjnym zmierzającym do rozwiązania kryzysu w regionie Darfur w Sudanie.
Działanie wspierające UE obejmuje element cywilny i wojskowy.
Artykuł 2
Stosunki z UA
SG/WP i SPUE w Sudanie, w ramach swoich mandatów, działają jako podstawowe punkty kontaktowe z przedstawicielami UA w sprawach dotyczących realizacji niniejszego wspólnego działania.
Prezydencja jest informowana regularnie i niezwłocznie o tych kontaktach.
Artykuł 3
Koordynacja z innymi uczestnikami
1.
UE kontynuuje ścisłą i efektywną koordynację ze wszystkimi instytucjonalnymi i dwustronnymi darczyńcami zaangażowanymi we wspieranie AMIS II.
2.
UE kontynuuje działanie w ścisłej koordynacji z ONZ oraz, w zakresie wojskowego elementu działania wspierającego, z NATO.
3.
Wszystkie Państwa Członkowskie są informowane o procesie koordynacji w celu zapewnienia ich pełnego uczestnictwa w procesie decyzyjnym UE.
Artykuł 4
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
W zakresie odpowiedzialności Rady, KPB sprawuje kontrolę polityczną działania wspierającego UE i zapewnia mu kierownictwo strategiczne, w szczególności w kontekście zagwarantowania terminowego i spójnego wsparcia UE dla AMIS II.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu. Upoważnienie to obejmuje uprawnienie do mianowania szefa Zespołu Policyjnego UE na wniosek SG/WP na podstawie rekomendacji SPUE.
Upoważnienie to obejmuje również uprawnienie do mianowania doradcy SPUE ds. wojskowych na wniosek SG/WP przedstawiony na podstawie rekomendacji SPUE.
Uprawnienie do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia działania wspierającego UE pozostaje w kompetencjach Rady, wspieranej przez SG/WP.
CIVCOM i KWUE, wspierane przez SWUE zgodnie z jego statutem, zapewniają doradztwo dla KPB w dziedzinach zgodnych ze swoimi kompetencjami.
2.
SPUE gwarantuje reprezentowanie Unii we wszystkich obszarach związanych z zarządzaniem kryzysem w Darfurze, w tym koordynacji wkładu UE w AMIS II, wsparcia procesu politycznego i kwestii związanych z wprowadzaniem w życie właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i zgodności z nimi.
3.
KPB regularnie otrzymuje od SPUE w odpowiednich odstępach czasu, za pośrednictwem SG/WP, sprawozdania dotyczące prowadzenia działania wspierającego UE.
KPB może zapraszać SPUE na swoje posiedzenia, o ile uzna to za stosowne.
4.
KPB regularnie przedstawia sprawozdania Radzie.
Artykuł 5
Koordynacja UE
1.
SG/WP podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić koordynację działań UE na rzecz wsparcia wzmocnienia AMIS II oraz koordynację pomiędzy Sekretariatem Generalnym Rady (SGR) a Komórką Koordynacyjną UE w Addis Abebie (KKA).
SGR zapewnia wytyczne i wspiera KKA w jej obowiązkach związanych z zarządzaniem bieżącą koordynacją w celu zagwarantowania spójnego i terminowego wsparcia UE na rzecz AMIS II we wszystkich jej politycznych, wojskowych, policyjnych i innych cywilnych działaniach wspomagających.
SGR dostarcza właściwym organom Rady sprawozdania o sytuacji, aktualizacje oraz oceny zarówno wsparcia UE na rzecz AMIS II, jak i wzmocnienia AMIS II; zapewnia także koordynację na szczeblu strategicznym z innymi darczyńcami, w szczególności ONZ i NATO.
2.
KKA działa pod zwierzchnictwem SPUE zgodnie z art. 7 wspólnego działania 2005/556/WPZiB wspierając jego działalność; składa się ona z doradcy ds. politycznych, doradcy ds. wojskowych i doradcy ds. policyjnych.
Zarządza ona codzienną koordynacją ze wszystkimi właściwymi podmiotami UE oraz z Centrum Kontroli Administracyjnej i Zarządzania (CKAiZ) w ramach struktury dowodzenia UA w Addis Abebie w celu zagwarantowania spójnego i terminowego wsparcia UE na rzecz AMIS II.
SEKCJA II
ELEMENT CYWILNY
Artykuł 6
Zadania, struktura i personel elementu policyjnego
1.
Działanie wspierające UE na rzecz Cywilnego Elementu Policyjnego (CIVPOL) AMIS II zapewnia:
- wsparcie policyjnej struktury dowodzenia AMIS II, dostarczając UA, na wszystkich szczeblach struktury dowodzenia, starszych doradców ds. policyjnych z dużym doświadczeniem;
- wsparcie szkolenia personelu CIVPOL poprzez zapewnianie możliwości odbywania szkolenia w trakcie trwania misji prowadzonego przez grupę instruktorów z UE;
- wsparcie rozwoju jednostki policyjnej w Sekretariacie UA.
2.
Zespół Policyjny UE składa się z funkcjonariuszy policji oddelegowanych przez Państwa Członkowskie.
Co do zasady okres oddelegowania wynosi sześć miesięcy.
Każde Państwo Członkowskie ponosi koszty związane z oddelegowanymi przez nie funkcjonariuszami policji, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, dodatkami innymi niż diety dzienne oraz kosztami podróży na teren operacji i z powrotem.
3.
W zależności od potrzeb szef Zespołu Policyjnego UE zatrudnia międzynarodowy personel cywilny oraz personel lokalny na podstawie umów.
4.
Wysyłające Państwa Członkowskie lub instytucja UE mogą również, jeżeli jest to wymagane, oddelegować międzynarodowy personel cywilny na okres trwający, co do zasady, sześć miesięcy.
Każde uczestniczące Państwo Członkowskie UE lub instytucja wspólnotowa ponoszą koszty związane z całym oddelegowanym przez nie personelem, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, dodatkami innymi niż diety dzienne oraz kosztami podróży na teren operacji i z powrotem.
Artykuł 7
Zespół Policyjny EU
1.
Doradca SPUE ds. policyjnych, który jest także szefem Zespołu Policyjnego UE, jest odpowiedzialny za zarządzanie bieżącą koordynacją wspierających działań policyjnych UE.
2.
Szef Zespołu Policyjnego UE odpowiada za bieżące zarządzanie elementem policyjnym działania wspierającego w trzech obszarach, o których mowa w art. 6 ust. 1, oraz za sprawy personalne i dyscyplinarne.
3.
Szef Zespołu Policyjnego UE podpisuje umowę z Komisją.
Szef Zespołu Policyjnego UE odpowiada przed Komisją za wszystkie wydatki.
4.
Wszyscy eksperci działający w ramach Zespołu Policyjnego UE, podlegając nadal swoim wysyłającym Państwom Członkowskim UE lub instytucjom wysyłającym, wypełniają swoje obowiązki i działają mając na względzie wyłącznie dobro działania wspierającego.
Zarówno podczas trwania działania wspierającego UE, jak i po jego zakończeniu, eksperci zachowują najwyższą poufność w odniesieniu do wszystkich faktów i informacji związanych z działaniem wspierającym UE.
5.
Aby zagwarantować, że działanie wspierające UE jest widoczne, członkowie Zespołu Policyjnego UE noszą identyfikatory UE.
Artykuł 8
Uzgodnienia finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie kosztów wprowadzenia w życie przepisów SEKCJI II niniejszego wspólnego działania w okresie 6 miesięcy wynosi 2120000 EUR.
Rada, w razie konieczności, decyduje o wysokości kwoty referencyjnej dla kontynuacji działania wspierającego UE.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i przepisami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich mają prawo do uczestniczenia w przetargach.
3.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne policyjnej pomocy dla AMIS II, w tym dostosowanie wyposażenia.
4.
Wydatki kwalifikują się do sfinansowania od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
SEKCJA III
ELEMENT WOJSKOWY
Artykuł 9
Zadania i personel elementu wojskowego
1.
Element wojskowy działania wspierającego UE dla AMIS II obejmuje różne formy pomocy obejmujące:
- udzielanie pomocy w planowaniu i pomocy technicznej na wszystkich szczeblach dowodzenia AMIS II, łącznie z wsparciem logistycznym struktury koordynacyjnej;
- dostarczanie obserwatorów wojskowych w ramach planu wzmocnienia AMIS II;
oraz - szkolenie żołnierzy afrykańskich i obserwatorów stanowiące część wzmocnienia AMIS II w razie potrzeby;
- transport strategiczny i taktyczny;
- obserwację lotniczą, jeżeli będzie wymagana przez Unię Afrykańską.
2.
Cały personel wojskowy, podlegając nadal swoim wysyłającym Państwom Członkowskim UE lub instytucjom wysyłającym, wypełnia swoje obowiązki i działa mając na względzie wyłącznie dobro działania wspierającego.
Zarówno podczas trwania działania wspierającego, jak i po jego zakończeniu, personel wojskowy zachowuje najwyższą poufność w odniesieniu do wszystkich faktów i informacji związanych z działaniem wspierającym UE.
3.
Aby zagwarantować, że działanie wspierające UE jest widoczne, personel wojskowy nosi identyfikatory UE.
4.
Co do zasady okres oddelegowania personelu wojskowego wynosi sześć miesięcy.
Artykuł 10
Doradca SPUE ds. wojskowych
Doradca SPUE ds. wojskowych działający pod zwierzchnictwem SPUE, przy wsparciu ze strony SGR, w tym SWUE działającego w ramach jego statutu:
a) służy pomocą w zapewnieniu spójności wojskowego elementu działania wspierającego UE w Addis Abebie, zgodnie z zadaniami określonymi w art. 9; oraz
b) jest odpowiedzialny za zarządzanie bieżącą koordynacją wojskowego elementu działania wspierającego UE z CKAiZ w Addis Abebie w celu zapewnienia spójnego i terminowego wsparcia AMIS II.
Artykuł 11
Uzgodnienia finansowe
1.
Odnośnie do elementów wojskowych działania wspierającego UE, następujące koszty finansowane są wspólnie:
a) koszty związane z systemami łączności i informacji (CIS), transportem, ewakuacją medyczną (MEDEVAC) i zakwaterowaniem oficerów UE działających w ramach struktury dowodzenia AMIS II oraz personelu wojskowego w KKA;
b) koszty związane z CIS i MEDEVAC odnoszące się obserwatorów wojskowych; oraz
c) koszty identyfikatorów UE zarówno dla pracowników UE, jak i obserwatorów wojskowych.
2.
Finansowanie tych wspólnych kosztów jest zarządzane poprzez mechanizm ATHENA.
3.
Kwota referencyjna dla tych wspólnych kosztów na okres 6 miesięcy wynosi 1970000 EUR.
Odsetek kwoty referencyjnej, o którym mowa w art. 31 ust. 3 decyzji 2004/197/WPZiB wynosi 100 %.
SEKCJA IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Status personelu działania wspierającego UE
1.
SG/WP zapewnia uzyskanie od państw afrykańskich, na których terytoriach jest lub zostanie rozmieszczony personel działania wspierającego UE, wiążących prawnie gwarancji, że ich status będzie zgodny z Umową o Statusie Misji w sprawie utworzenia Komisji ds. Zawieszenia Broni w regionie Darfur w Sudanie i zarządzania nią, podpisaną w dniu 4 czerwca 2004 r. pomiędzy UA a rządem Sudanu i Konwencją ogólną o przywilejach i immunitetach OJA.
Gdy jest to wymagane, status personelu działania wspierającego UE, w odpowiednich przypadkach obejmujący przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do realizacji i sprawnego funkcjonowania działania wspierającego UE zostaje uzgodniony zgodnie z procedurą określoną w art. 24 Traktatu.
Wspierając Prezydencję, SG/WP może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
2.
Państwa Członkowskie lub instytucje UE, które oddelegowały lub wysłały personel w ramach działania wspierającego UE, są odpowiedzialne za zaspokojenie wszelkich związane z tym roszczeń zgłaszanych przez członków takiego personelu lub dotyczące tego personelu.
Państwa Członkowskie lub instytucje UE są odpowiedzialne za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko członkom personelu.
Artykuł 13
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
SG/WP zostaje niniejszym upoważniony, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa przewidzianymi w decyzji 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. [4] i z potrzebami operacyjnymi działania wspierającego UE, do udostępniania UA oraz ONZ informacji i dokumentów UE oznaczonych klauzulą tajności nie wyższą niż RESTREINT UE przygotowanych dla celów działania wspierającego UE.
2.
SG/WP zostaje niniejszym upoważniony, zgodnie z potrzebami operacyjnymi działania wspierającego UE, do udostępniania UA oraz ONZ dokumentów UE nieoznaczonych klauzulą tajności związanych z treścią obrad Rady dotyczących działania wspierającego UE i objętych tajemnicą zawodową, zgodnie z art. 6 ust. 1 regulaminu Rady [5].
Artykuł 14
Działanie wspólnotowe
Rada i Komisja zapewniają, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami, spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
Artykuł 15
Przegląd
Nie później niż 31 grudnia 2005 r. Rada dokona oceny, czy działanie wspierające UE powinno być kontynuowane.
Artykuł 16
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
2.
Działanie wspierające UE zakończy się z datą, o której zadecyduje Rada.
Artykuł 17
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Działanie Rady 2005/561/WPZiB
z dnia 18 lipca 2005 r.
dotyczące dalszego wkładu Unii Europejskiej w proces rozstrzygnięcia konfliktu w Gruzji/Osetii Południowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 25 czerwca 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/473/WPZiB [1] dotyczące wkładu Unii Europejskiej w proces rozstrzygnięcia konfliktu w Gruzji/Osetii Południowej, które wygasło z dniem 30 czerwca 2005 r.
(2) Wkład UE w misję OBWE w Gruzji wniesiony na mocy wspomnianego wspólnego działania skutecznie wspomógł funkcjonowanie stałych Sekretariatów po stronie gruzińskiej i południowoosetyjskiej pod egidą OBWE oraz ułatwiał spotkania w ramach Wspólnej Komisji Kontroli (WKK), która jest najistotniejszym forum w procesie rozstrzygnięcia konfliktu.
(3) OBWE i współprzewodniczący WKK zaapelowali o dalszą pomoc ze strony UE, zaś UE zgodziła się nadal wspierać finansowo proces rozstrzygnięcia konfliktu.
(4) UE uważa, że jej pomoc wzmocniła skuteczność roli, jaką odgrywa zarówno UE, jak i OBWE w procesie rozstrzygnięcia konfliktu, i dlatego udzielanie tej pomocy powinna być kontynuowane.
(5) Należy zapewnić odpowiednią widoczność wkładu UE w to przedsięwzięcie.
(6) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/872/WPZiB [2] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu.
Zgodnie z tym wspólnym działaniem, mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu powinien obejmować m.in. przyczynianie się do zapobiegania konfliktom, pomoc w rozwiązywaniu konfliktów oraz intensyfikację dialogu między Unią Europejską a głównymi zainteresowanymi stronami w regionie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
Unia Europejska przyczynia się do wzmocnienia procesu rozstrzygnięcia konfliktu w Osetii Południowej.
2.
W tym celu Unia Europejska przekazuje OBWE swój wkład w celu finansowania posiedzeń WKK oraz innych mechanizmów w ramach WKK, umożliwienia organizacji konferencji pod egidą WKK, zakupu mebli, komputerów i innego wyposażenia dla obu sekretariatów oraz pokrycia części kosztów związanych z prowadzeniem sekretariatów przez okres jednego roku.
Artykuł 2
Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszego wspólnego działania mając na względzie osiągnięcie jego celów, o których mowa w art. 1.
Artykuł 3
1.
Wypłata pomocy finansowej przewidzianej na mocy niniejszego wspólnego działania jest uzależniona od przeprowadzania regularnych spotkań WKK oraz funkcjonowania pozostałych mechanizmów w ramach WKK w okresie dwunastu miesięcy od daty rozpoczęcia obowiązywania porozumienia finansowego, które zostanie zawarte pomiędzy Komisją a Misją OBWE w Gruzji.
Ponadto obie strony – Gruzja i Osetia Południowa – powinny poczynić widoczne wysiłki w celu osiągnięcia rzeczywistego postępu politycznego na rzecz trwałego i pokojowego rozstrzygnięcia różnic pomiędzy nimi.
2.
Komisji powierza się zadanie kontroli i oceny wdrażania wkładu finansowego UE, w szczególności w zakresie spełniania warunków określonych w ust. 1.
W tym celu Komisja zawiera porozumienie finansowe z Misją OBWE w Gruzji w sprawie wykorzystania wkładu UE, który będzie miał formę dotacji.
Komisja gwarantuje również poprawne wykorzystanie dotacji w celach określonych w art. 1 ust. 2.
3.
Misja OBWE w Gruzji jest odpowiedzialna za zwrot wydatków misji, organizację konferencji pod egidą WKK oraz poprawny zakup i przekazanie wyposażenia.
Porozumienie finansowe będzie przewidywało zapewnienie przez Misję OBWE w Gruzji widoczności wkładu UE w to przedsięwzięcie oraz przekazywanie przez nią Komisji regularnych sprawozdań na temat jego wdrażania.
4.
Komisja, w ścisłej współpracy ze Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu, ustanawia bliskie kontakty z Misją OBWE w Gruzji w celu monitorowania i oceny wpływu wkładu wniesionego przez UE.
5.
Komisja składa Radzie pisemne sprawozdanie z wprowadzania w życie niniejszego wspólnego działania, za co odpowiedzialność ponosi Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB.
Sprawozdanie to będzie się opierać w szczególności na regularnych sprawozdaniach przekazywanych przez Misję OBWE w Gruzji, jak określono w ust. 3.
Artykuł 4
1.
Finansowa kwota referencyjna dla wkładu UE, o którym mowa w art. 1 ust. 2 wynosi 133000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 odbywa się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty Europejskiej.
3.
Wydatki mogą być dokonywane od dnia 1 lipca 2005 r.
Artykuł 5
1.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Jest ono stosowane od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
2.
Niniejsze wspólne działanie zostanie poddane przeglądowi w terminie dziesięciu miesięcy od dnia jego wejścia w życie.
W tym celu Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu w porozumieniu z Komisją ocenia potrzebę dalszego wspierania procesu rozstrzygnięcia konfliktu w Gruzji/Osetii Południowej i w stosownych przypadkach przedstawia zalecenia Radzie. Artykuł 6
Wspólne działanie Rady 2005/574/WPZiB
z dnia 18 lipca 2005 r.
dotyczące wspierania działań MAEA w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji oraz w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, która w swoim rozdziale III zawiera listę środków mających na celu przeciwdziałanie takiemu rozprzestrzenianiu, które mają być podjęte zarówno w ramach UE, jak i w krajach trzecich.
(2) UE aktywnie wdraża tę strategię i stosuje środki wymienione w jej rozdziale III w szczególności poprzez uruchamianie zasobów finansowych w celu wspierania poszczególnych projektów przeprowadzanych przez instytucje wielostronne, takie jak Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA).
(3) W dniu 17 listopada 2003 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2003/805/WPZiB w sprawie upowszechnienia i wzmocnienia porozumień wielostronnych w dziedzinie nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz środków przenoszenia [1].
(4) W dniu 17 maja 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/495/WPZiB dotyczące wspierania działań MAEA w ramach Planu Bezpieczeństwa Jądrowego i w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia [2].
(5) Jeśli chodzi o UE, Rada przyjęła w dniu 22 grudnia 2003 r. dyrektywę 2003/122/Euratom w sprawie kontroli wysoce radioaktywynych źródeł zamkniętych i odpadów radioaktywnych [3], a wzmocnienie kontroli źródeł wysoce promieniotwórczych we wszystkich państwach trzecich, zgodnie z oświadczeniem G-8 i planem działań w sprawie zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych, jest ważnym celem, który należy osiągnąć.
(6) Upowszechnienie Protokołu dodatkowego MAEA [4] przyczynia się do wzmocnienia zdolności weryfikacyjnych oraz systemu zabezpieczeń MAEA.
(7) MAEA dąży do tych samych celów jak określone w motywach 5 i 6.
Czyni to w kontekście zmienionego Kodeksu postępowania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony materiałów jądrowych, zatwierdzonego przez zarząd MAEA we wrześniu 2003 r. oraz wdrażania jej Planu Bezpieczeństwa Jądrowego, który finansowany jest poprzez dobrowolne wpłaty do Funduszu Bezpieczeństwa Jądrowego.
MAEA jest także zaangażowana w starania na rzecz wzmocnienia Konwencji o fizycznym zabezpieczeniu materiałów nuklearnych oraz propagowania zawarcia i wdrożenia Protokołu dodatkowego MAEA.
(8) Komisja przyjęła powierzenie jej nadzoru nad właściwym wdrożeniem wkładu UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
W celu natychmiastowego i praktycznego wprowadzenia w życie niektórych elementów strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, UE wspomaga działania MAEA w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i weryfikacji, służące osiągnięciu następujących celów:
- zwiększeniu poziomu ochrony materiału wrażliwego na rozprzestrzenianie, jak również pogłębieniu wiedzy eksperckiej w tej dziedzinie,
- wzmocnieniu wykrywania i reagowania na nielegalny handel materiałami jądrowymi i substancjami promieniotwórczymi,
- prowadzeniu prac na rzecz wzmocnienia zabezpieczeń MAEA, a w szczególności na rzecz upowszechnienia Protokołu dodatkowego MAEA.
2.
Środkom strategii UE odpowiadają projekty MAEA, których celem jest:
- wspieranie państw przy wzmocnieniu ochrony fizycznej materiałów jądrowych i innych materiałów promieniotwórczych stosowanych, składowanych oraz transportowanych, a także obiektów jądrowych,
- wspieranie państw przy zwiększeniu bezpieczeństwa materiałów promieniotwórczych w zastosowaniach niejądrowych,
- zwiększenie potencjału państw w zakresie wykrywania i reagowania na nielegalny handel,
- wspieranie państw przy przygotowywaniu niezbędnych środków ustawodawczych w celu wprowadzenia w życie Protokołu dodatkowego MAEA.
Projekty te będą realizowane w krajach, gdzie niezbędna jest pomoc w tym zakresie.
Szczegółowy opis powyższych projektów jest zawarty w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Kwotę referencyjną dla realizacji czterech projektów, o których mowa w art. 1 ust. 2, ustala się na 3914000 EUR.
2.
Zarządzanie wydatkami finansowanymi z budżetu ogólnego Unii Europejskiej określonymi w ust. 1 podlega wspólnotowym procedurom i regułom mającym zastosowanie w sprawach budżetowych z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek wstępne finansowanie nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Do celów realizacji projektów określonych w art. 1, Komisja zawiera ramowe porozumienie o finansowaniu z MAEA w sprawie warunków korzystania z wkładu UE, który będzie miał formę dotacji.
Szczegółowe porozumienie o finansowaniu, które ma zostać zawarte, będzie przewidywało, że MAEA zapewni widoczność wkładu UE, stosownie do jego wielkości.
4.
Komisja nadzoruje prawidłowe wdrożenie wkładu UE, o którym mowa w niniejszym artykule.
W tym celu Komisji powierza się kontrolę i ocenę aspektów finansowych wykonania niniejszego wspólnego działania zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 3
Prezydencja, wspomagana przez Sekretarza Generalnego Rady/Wysokiego Przedstawiciela ds. WPZiB, jest odpowiedzialna, z pełnym udziałem Komisji, za wykonanie niniejszego wspólnego działania i przekazuje Radzie sprawozdanie z jego wykonania.
Artykuł 4
Rada oraz Komisja zapewniają, w ramach swoich odpowiednich kompetencji, zgodność pomiędzy wykonaniem niniejszego wspólnego działania a działaniami zewnętrznymi Wspólnoty zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu.
Rada oraz Komisja współpracują w tym celu.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie traci moc 15 miesięcy po jego przyjęciu.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne Działanie Rady 2005/575/WPZiB
z dnia 18 lipca 2005 r.
ustanawiające Europejskie Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony (EKBiO)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas swego posiedzenia w Salonikach w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. Rada Europejska zatwierdziła rozwój skoordynowanej polityki szkoleniowej UE w dziedzinie Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO), obejmującej zarówno wymiar cywilny, jak i wojskowy.
(2) W dniu 17 listopada 2003 r. Rada zatwierdziła politykę szkoleniową UE w dziedzinie EPBiO, a następnie, w dniu 13 września 2004 r., zatwierdziła koncepcję szkoleniową UE w dziedzinie EPBiO, obejmującą określenie zasad ustanowienia Europejskiego Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony (EKBiO).
(3) W dniach 16 i 17 grudnia 2004 r. Rada Europejska zatwierdziła rozpoczęcie prac nad określeniem warunków działania EKBiO.
(4) W dniu 31 maja 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zatwierdził warunki działania EKBiO, w tym utworzenie Komitetu Sterującego, Zarządu Kolegium oraz Stałego Sekretariatu, które powinny wykonywać swoje zadania zgodnie z tymi warunkami.
(5) EKBiO powinno być kluczową instytucją szkoleniową zapewniającą szkolenia w dziedzinie EPBiO, ze szczególnym uwzględnieniem kursów szkoleniowych EPBiO na poziomie strategicznym.
W związku z tym EKBiO powinno być aktywnym uczestnikiem ogólnego zarządzania szkoleniami UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Ustanowienie
1.
Niniejszym ustanawia się Europejskie Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony (EKBiO).
2.
EKBiO działa jako sieć obejmującą instytuty krajowe, kolegia, szkoły wyższe i instytucje w ramach UE zajmujące się sprawami polityki bezpieczeństwa i obrony a także Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem (zwane dalej "instytutami").
3.
EKBiO ustanawia bliskie kontakty z instytucjami UE.
Artykuł 2
Misja
EKBiO prowadzi szkolenia w dziedzinie Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (EPBiO) na poziomie strategicznym w celu rozwoju i propagowania wspólnego podejścia do EPBiO wśród personelu cywilnego i wojskowego, jak również w celu określania i rozprzestrzeniania, poprzez swoje działania szkoleniowe, najlepszych praktyk w odniesieniu do różnych zagadnień EPBiO.
Artykuł 3
Cele
EKBiO realizuje następujące cele:
a) dalsze wzmacnianie europejskiej kultury bezpieczeństwa w ramach EPBiO;
b) wspieranie lepszego rozumienia EPBiO jako zasadniczej części Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB);
c) zapewnienie instancjom UE personelu dysponującego odpowiednią wiedzą, będącego w stanie wydajnie pracować w zakresie wszystkich zagadnień dotyczących EPBiO;
d) zapewnienie administracjom Państw Członkowskich personelu dysponującego odpowiednią wiedzą, znającego polityki, instytucje i procedury UE; oraz
e) pomoc w propagowaniu kontaktów zawodowych oraz kontaktów między uczestnikami szkoleń.
Artykuł 4
Zadania EKBiO
1.
Główne zadania EKBiO to, zgodnie z jego misją i celami, organizacja i prowadzenie działań szkoleniowych w dziedzinie EPBiO.
2.
Działania szkoleniowe EKBiO obejmują dwa rodzaje działań szkoleniowych:
a) kurs EPBiO wyższego stopnia; oraz
b) szkolenie wstępne EPBiO.
Komitet Sterujący, o którym mowa w art. 5, decyduje o podjęciu innych działań szkoleniowych.
3.
Ponadto EKBIO podejmuje w szczególności następujące działania:
a) wspiera kontakty, które należy nawiązać między instytutami krajowymi;
b) tworzy system zaawansowanego nauczania na odległość przy pomocy Internetu (IDL) i zarządza nim, celem wspierania działań szkoleniowych EKBIO;
c) opracowuje i tworzy materiały szkoleniowe na potrzeby szkoleń UE w dziedzinie EPBiO;
d) zapewnia wkład do rocznego programu szkoleń UE w dziedzinie EPBiO; oraz
e) tworzy sieć byłych uczestników szkoleń.
4.
Działania szkoleniowe EKBiO prowadzone są poprzez instytucje tworzące sieć EKBiO.
5.
Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem (EU ISS), jako część sieci EKBiO, wspiera działania szkoleniowe EKBiO, w szczególności poprzez swoje publikacje oraz poprzez zapewnianie wykładów prowadzonych przez naukowców EU ISS, a także poprzez udostępnianie swojej strony internetowej w ramach systemu zaawansowanego nauczania na odległość przy pomocy Internetu (IDL) oraz do celów tego systemu.
Artykuł 5
Organizacja
1.
W ramach EKBiO tworzy się następujące organy:
a) Komitet Sterujący odpowiedzialny za ogólną koordynację i kierowanie działaniami szkoleniowymi EKBiO;
b) Zarząd Kolegium, którego zadaniem jest zapewnienie wysokiej jakości i spójności działań szkoleniowych;
c) Stały Sekretariat EKBiO (zwany dalej "Sekretariatem"), którego zadaniem jest w szczególności wspieranie Komitetu Sterującego i Zarządu Kolegium.
2.
Komitet Sterujący, Zarząd Kolegium oraz Sekretariat wykonują zadania określone odpowiednio w art. 6, 7 oraz 8.
Artykuł 6
Komitet Sterujący
1.
Każde z Państw Członkowskich wyznacza jednego przedstawiciela do Komitetu Sterującego.
Członka Komitetu może reprezentować zastępca, który może również wspólnie z członkiem Komitetu uczestniczyć w jego pracach.
Należycie zatwierdzone przez odpowiednie Państwo Członkowskie decyzje o mianowaniu, są kierowane do Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP).
Przedstawiciele państw przystępujących mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu Sterującego jako aktywni obserwatorzy.
2.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego sprawującego Prezydencję Rady; Komitet odbywa posiedzenia przynajmniej raz w roku.
3.
Przedstawiciele SG/WP oraz Komisji zapraszani są na posiedzenia Komitetu.
4.
Do zadań Komitetu należy:
a) przyjęcie corocznego programu kształcenia akademickiego EKBiO;
b) wybór jednego lub kilku Państw Członkowskich, w których będą odbywały się szkolenia EKBiO oraz wybór instytutów prowadzących szkolenia;
c) opracowywanie i ustalanie rocznego programu kształcenia akademickiego oraz ogólnego programu wszystkich szkoleń EKBiO;
d) opracowywanie sprawozdań oceniających i ogólnego sprawozdania rocznego dotyczącego działań szkoleniowych EKBiO w celu przedłożenia ich odpowiednim organom Rady; oraz
e) powoływanie na każdy rok akademicki Przewodniczącego Zarządu Kolegium.
5.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
6.
Komitet przyjmuje decyzje większością kwalifikowaną.
Głosy Państw Członkowskich ważone są zgodnie z art. 205 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Do podjęcia przez Komitet decyzji wymagana jest liczba głosów "za" określona w art. 23 ust. 2 akapit trzeci Traktatu o Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Zarząd Kolegium
1.
Zarząd Kolegium składa się z wyższej rangi przedstawicieli instytucji prowadzących działania w danym roku akademickim.
2.
Przewodniczący Zarządu jest powoływany przez Komitet Sterujący spośród członkówZarządu.
3.
Na posiedzenia Zarządu zaprasza się przedstawicieli instytucji biorących udział w działaniach szkoleniowych EKBiO w poprzedzającym i kolejnym roku akademickim, jak również przedstawicieli SG/WP oraz Komisji.
Na posiedzenia zapraszani mogą być również eksperci akademiccy oraz wyżsi urzędnicy instytucji krajowych i europejskich.
4.
Do zadań Zarządu należy:
a) realizacja, poprzez instytuty wchodzące w skład sieci EKBiO, ustalonego rocznego programu kształcenia akademickiego;
b) nadzór nad systemem zaawansowanego nauczania na odległość przy pomocy Internetu (IDL);
c) opracowywanie szczegółowych programów szkoleń EKBiO w oparciu o ustalone ogólne programy szkoleń;
d) zapewnianie ogólnej koordynacji działań szkoleniowych EKBiO pomiędzy wszystkimi instytutami;
e) przegląd standardów działań szkoleniowych prowadzonych w poprzednim roku akademickim;
f) przedstawianie Komitetowi Sterującemu propozycji działań szkoleniowych na kolejny rok akademicki; oraz
g) przygotowywanie projektów sprawozdań oceniających, dotyczących każdego ze szkoleń EKBiO oraz projektu ogólnego sprawozdania rocznego z działalności EKBiO, w celu przedłożenia Komitetowi Sterującemu.
5.
Regulamin Zarządu jest przyjmowany przez Komitet Sterujący.
Artykuł 8
Sekretariat
1.
Sekretariat Generalny Rady pełni funkcję Sekretariatu EKBiO.
Personel jest zapewniany przez Sekretariat Generalny Rady, Państwa Członkowskie oraz instytuty tworzące sieć EKBiO.
2.
Sekretariat wspiera Komitet Sterujący i Zarząd Kolegium w wykonywaniu zadań administracyjnych wspierających ich działania oraz zapewnia wsparcie w zakresie organizacji działań szkoleniowych EKBiO odbywających się w Brukseli.
3.
Sekretariat ściśle współpracuje z Komisją.
Każda z instytucji wchodzących w skład sieci EKBiO wyznacza punkt kontaktowy odpowiedzialny za kontakty Sekretariatem, który zajmuje się zagadnieniami organizacyjnymi i administracyjnymi związanymi z organizacją działań szkoleniowych EKBiO.
Artykuł 9
Uczestnictwo w szkoleniach EKBiO
1.
We wszystkich szkoleniach EKBiO mogą uczestniczyć obywatele Państw Członkowskich i państw przystępujących.
Instytuty zajmujące się organizacją i prowadzeniem szkoleń zapewniają, by zasada ta była stosowana bez wyjątku.
Obywatele krajów kandydujących oraz, w odpowiednich przypadkach, obywatele państw trzecich mogą, co do zasady, uczestniczyć w działaniach szkoleniowych EKBiO.
2.
Uczestnikami szkoleń jest personel cywilny i wojskowy zajmujący się strategicznymi aspektami EPBiO.
Do uczestnictwa w szkoleniach EKBiO mogą być zapraszani przedstawiciele między innymi organizacji pozarządowych, instytucji akademickich, mediów oraz również środowiska przedsiębiorców.
3.
Osoba, która ukończyła kurs EKBiO otrzymuje świadectwo podpisane przez SG/WP.
Komitet Sterujący podejmuje decyzję w sprawie trybu wydawania świadectw.
Świadectwo jest uznawane przez Państwa Członkowskie oraz przez instytucje UE.
Artykuł 10
Współpraca
EKBiO współpracuje i korzysta z wiedzy organizacji międzynarodowych i innych odpowiednich partnerów, takich jak krajowe instytucje szkoleniowe państw trzecich.
Artykuł 11
Finansowanie
1.
Każde Państwo Członkowskie, instytucja UE, agencja UE oraz instytut, tworzące sieć EKBiO, pokrywa wszystkie koszty związane ze swoim uczestnictwem w EKBiO, włączając w to wynagrodzenia, diety, koszty podróży oraz koszty organizacyjnego i administracyjnego wsparcia działań szkoleniowych EKBiO.
2.
Państwa Członkowskie i instytuty tworzące sieć EKBiO pokrywają koszty związane z personelem oddelegowanym przez nie do Sekretariatu, włączając w to wynagrodzenia, diety i koszty podróży.
3.
Sekretariat Generalny Rady pokrywa koszty wynikające z wykonywania swoich zadań, określonych w art. 8, w tym koszty personelu, jaki zapewnia, a także koszty związane z wykonywaniem tych zadań.
4.
Każdy uczestnik szkolenia EKBiO pokrywa koszty związane ze swoim uczestnictwem.
5.
Na finansowanie konkretnych działań, w szczególności rozwoju, tworzenia i zarządzania systemem sieci informacyjnych lub aplikacjami EKBiO, zgodnie z art. 4 ust. 3, Sekretariat Generalny Rady dysponuje dobrowolnymi wkładami Państw Członkowskich, instytucji UE, agencji UE oraz instytutów tworzących sieć EKBiO, jako dochodami przeznaczonymi na określone cele.
6.
Komitet Sterujący określa uzgodnienia praktyczne dotyczące wkładów, o których mowa w ust. 5.
Artykuł 12
Przepisy dotyczące bezpieczeństwa
Do działań EKBiO mają zastosowanie przepisy Rady dotyczące bezpieczeństwa zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE z 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [1].
Artykuł 13
Przegląd
Komitet Sterujący, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje i przedkłada Radzie do dnia 31 grudnia 2007 r. sprawozdanie dotyczące działań i perspektyw EKBiO, w tym warunków finansowych oraz Sekretariatu, w celu dokonania przeglądu niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 15
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/582/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/872/WPZiB przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Południowego Kaukazu [1].
(2) Dnia 2 lutego 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/100/WPZiB [2] przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej do dnia 31 sierpnia 2005 r.
(3) Dnia 26 kwietnia 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/330/WPZiB [3] zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej.
(4) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/872/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) powinien zostać przedłużony o kolejne 6 miesięcy.
(5) Dnia 9 czerwca 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa uzgodnił kolejne kroki, które podejmie Unia Europejska, reagując na sytuację po zamknięciu misji OBWE monitorującej granice w Gruzji poprzez wzmocnienie SPUE w regionie Południowego Kaukazu.
(6) Dnia 9 czerwca 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa uzgodnił sposoby wsparcia przez Unię Europejską wdrożenia strategii reformy gruzińskiego wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych po zakończeniu misji EUJUST THEMIS dotyczącej państwa prawa w Gruzji.
(7) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu.
(8) Mandat SPUE powinien zostać odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Heikkiego TALVITIEGO jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Południowego Kaukazu zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2006 r.
Artykuł 2
We wspólnym działaniu 2003/872/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 3 lit. h) otrzymuje następujące brzmienie:
"h) za pośrednictwem zespołu wspierającego:
- przekazywać Unii Europejskiej sprawozdania i bieżącą ocenę sytuacji na granicach oraz ułatwiać budowanie zaufania między Gruzją a Federacją Rosyjską, tym samym zapewniając efektywną współpracę i kontakty ze wszystkimi właściwymi podmiotami,
- pomagać gruzińskiej straży granicznej i innym właściwym instytucjom rządowym w Tbilisi w przygotowywaniu wszechstronnej strategii reform,
- współpracować z gruzińskimi władzami w celu zwiększenia komunikacji między Tbilisi i granicą, włączając mentorowanie.
Zostanie to dokonane dzięki ścisłej współpracy z regionalnymi centrami straży granicznej między Tbilisi i granicą (z wyłączeniem Abchazji i Południowej Osetii),
- nadzorować realizację strategii reformy wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych przez organy gruzińskie i inne podmioty, w szczególności poprzez udzielanie wsparcia Grupie Sterującej utworzonej przez rząd Gruzji.";
b) artykuł 5 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 1930000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Stosuje się je od dnia 1 września 2005 r.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/583/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/569/WPZiB [1] w sprawie mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie.
(2) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2004/569/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela powinien zostać przedłużony o kolejnych sześć miesięcy.
(3) Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i może niekorzystnie wpłynąć na cele Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określone w art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat Lorda ASHDOWNA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Bośni i Hercegowinie, określony we wspólnym działaniu 2004/569/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2006 r. Artykuł 2
Wspólne działanie Rady 2005/584/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Mołdowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 23 marca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/265/WPZiB [1] mianujące pana Adriaana JACOBOVITSA de SZEGEDA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) ds. Mołdowy.
(2) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2005/265/WPZiB mandat SPUE powinien zostać przedłużony o kolejne 6 miesięcy.
(3) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Adriaana JACOBOVITSA de SZEGEDA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Mołdowy, określony we wspólnym działaniu 2005/265/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2006 r.
Artykuł 2
Artykuł 5 ust. 1 wspólnego działania 2005/265/WPZiB otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 300000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/585/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/871/WPZiB zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Afganistanie [1].
(2) Dnia 2 lutego 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/95/WPZiB [2] przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej do dnia 31 sierpnia 2005 r.
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/869/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej powinien zostać przedłużony o kolejne 6 miesięcy.
(4) Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Francesca VENDRELLA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Afganistanie zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2006 r. Artykuł 2
Wspólne działanie Rady 2005/586/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/869/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich.
(2) Dnia 28 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/530/WPZiB [2] przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich i zmieniające wspólne działanie 2003/869/WPZiB.
(3) Dnia 2 lutego 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/96/WPZiB [3] zmieniające i rozszerzające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich do dnia 31 sierpnia 2005 r.
(4) Dnia 2 maja 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/355/WPZiB [4] w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (DRK), określające szczególną rolę Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE).
(5) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/869/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela powinien zostać zmieniony i przedłużony o kolejne 6 miesięcy.
(6) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Aldo AJELLO jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2006 r.
Artykuł 2
We wspólnym działaniu 2003/869/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów polityki, mandat SPUE obejmuje:
a) nawiązanie i utrzymywanie bliskich kontaktów ze wszystkimi stronami procesu pokojowego i przejściowego w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich, z pozostałymi krajami regionu, ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, innymi właściwymi krajami, jak również z Organizacją Narodów Zjednoczonych (ONZ) i innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi, Unią Afrykańską (UA) i organizacjami subregionalnymi oraz ich przedstawicielami, jak i innymi ważnymi przywódcami regionalnymi w celu współpracy z nimi w ramach wzmacniania procesów pokojowych zapoczątkowanych w Lusace i Aruszy oraz porozumień pokojowych zawartych w Pretorii i Luandzie;
b) obserwację procesów pokojowych i przejściowych między stronami i oferowanie, w odpowiednich przypadkach, porad i pośrednictwa Unii Europejskiej;
c) w odpowiedzi na prośby, przyczynianie się do wprowadzania w życie porozumień pokojowych i o zawieszeniu broni podpisanych przez strony oraz podejmowanie działań dyplomatycznych w przypadku nieprzestrzegania warunków tych porozumień;
d) podejmowanie konstruktywnych rozmów z sygnatariuszami porozumień w ramach procesów pokojowych w celu sprzyjania przestrzeganiu podstawowych zasad demokracji i dobrych rządów, w tym poszanowania praw człowieka i zasad państwa prawnego;
e) przyczynianie się do realizacji wytycznych UE w sprawie dzieci w konfliktach zbrojnych;
f) wkład i współpracę ze Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ w regionie Wielkich Jezior i Specjalnym Wysłannikiem Przewodniczącego UA przy przygotowaniu konferencji na rzecz pokoju, bezpieczeństwa, demokracji i rozwoju w regionie Wielkich Jezior;
g) składanie sprawozdań na temat możliwości wspierania przez Unię Europejską procesu pokojowego i przejściowego oraz najlepszego sposobu realizacji inicjatyw Unii Europejskiej;
h) monitorowanie działań stron konfliktów, które mogłyby negatywnie wpłynąć na wynik trwających procesów pokojowych;
i) przyczynianie się do lepszego zrozumienia roli Unii Europejskiej wśród osób mających wpływ na opinię publiczną w regionie;
j) udzielanie w razie potrzeby rad i pomocy w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa w Demokratycznej Republice Konga, w szczególności wskazówek politycznych w celu wypełniania obowiązków na szczeblu lokalnym szefom misji, kierującym Misją Policyjną UE ("EUPOL Kinszasa") oraz misją UE mającą na celu udzielanie rad i pomocy władzom kongijskim w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa ("EUSEC RD Congo")."
2) Artykuł 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 460000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Stosuje się je od dnia 1 września 2005 r.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/587/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. bliskowschodniego procesu pokojowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/873/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. bliskowschodniego procesu pokojowego.
(2) Dnia 2 lutego 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/99/WPZiB [2] przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej do dnia 31 sierpnia 2005 r.
(3) Na podstawie przeglądu wspólnego działania 2003/873/WPZiB mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) powinien zostać przedłużony o kolejne 6 miesięcy.
(4) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat pana Marca OTTEGO jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. bliskowschodniego procesu pokojowego, określony we wspólnym działaniu 2003/873/WPZiB, zostaje niniejszym przedłużony do dnia 28 lutego 2006 r.
Artykuł 2
Artykuł 5 ust. 1 wspólnego działania 2003/873/WPZiB otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 560000 EUR".
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/588/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska wyraża chęć odgrywania bardziej aktywnej roli politycznej w Azji Środkowej.
(2) Istnieje potrzeba zapewnienia koordynacji i spójności działań zewnętrznych Unii w Azji Środkowej.
(3) Dnia 13 czerwca 2005 r. Rada zgodziła się mianować Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej (Kazachstan, Republika Kirgiska, Tadżykistan, Turkmenistan i Uzbekistan).
(4) SPUE będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Pan Ján Kubiš zostaje niniejszym mianowany SPUE w Azji Środkowej.
Artykuł 2
Mandat SPUE opiera się na celach polityki Unii w Azji Środkowej.
Cele te obejmują:
a) wspieranie dobrych i bliskich stosunków między państwami Azji Środkowej i Unią na podstawie wspólnych wartości i interesów, określonych w odpowiednich umowach;
b) przyczynianie się do wzmocnienia stabilności oraz współpracy pomiędzy państwami w regionie;
c) przyczynianie się do wzmocnienia demokracji, przestrzegania zasady państwa prawnego, dobrych rządów oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w Azji Środkowej;
d) zajmowanie się kluczowymi zagrożeniami, w szczególności konkretnymi problemami mającymi bezpośredni wpływ na Europę;
e) zwiększanie skuteczności i widoczności Unii w regionie, w tym poprzez ściślejszą koordynację z pozostałymi właściwymi partnerami i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak OBWE.
Artykuł 3
1.
Dla osiągnięcia wymienionych celów polityki mandat SPUE obejmuje:
a) uważne śledzenie wydarzeń politycznych w Azji Środkowej przez rozwijanie i utrzymywanie bliskich kontaktów z rządami, parlamentami, władzą sądowniczą, społeczeństwem obywatelskim i środkami masowego przekazu;
b) zachęcanie Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Tadżykistanu, Turkmenistanu i Uzbekistanu do współpracy w kwestiach regionalnych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania;
c) rozwijanie odpowiednich kontaktów i współpracy z głównymi zainteresowanymi podmiotami w regionie, w tym ze wszystkimi znaczącymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi;
d) przyczynianie się, w ścisłej współpracy z OBWE, do zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania poprzez rozwijanie kontaktów z władzami i innymi podmiotami lokalnymi (organizacjami pozarządowymi, partiami politycznymi, mniejszościami, grupami religijnymi i ich przywódcami);
e) działanie na rzecz pełnej koordynacji politycznej Unii w Azji Środkowej oraz zapewnianie spójności działań zewnętrznych Unii w regionie bez uszczerbku dla kompetencji Wspólnoty;
f) pomoc Radzie w dalszym rozwijaniu kompleksowej polityki wobec Azji Środkowej.
2.
SPUE wspiera działania Wysokiego Przedstawiciela w regionie oraz ściśle współpracuje z Prezydencją, szefami misji Unii, SPUE w Afganistanie oraz z Komisją.
SPUE śledzi wszelkie działania Unii w regionie.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem i kierownictwem operacyjnym Wysokiego Przedstawiciela.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) utrzymuje uprzywilejowane stosunki z SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
KPB ukierunkowuje działania SPUE w ramach mandatu pod względem strategicznym i politycznym.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 470000 EUR.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty Europejskiej stosowanymi do budżetu z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
Wydatki kwalifikują się od dnia przyjęcia niniejszego wspólnego działania.
4.
Prezydencja, Komisja lub Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednio wsparcie logistyczne w regionie.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz przy pełnym udziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa Członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy z SPUE.
Wynagrodzenie pracowników, którzy mogą zostać oddelegowani przez Państwo Członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane Państwo Członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Wszystkie stanowiska kategorii A, które nie zostaną obsadzone poprzez oddelegowanie, zostaną w odpowiedni sposób ogłoszone przez Sekretariat Generalny Rady, a informacja o nich zostanie również przekazana Państwom Członkowskim oraz instytucjom, w celu pozyskania kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
Co do zasady SPUE składa osobiście sprawozdania Wysokiemu Przedstawicielowi i KPB oraz może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Sprawozdania pisemne są przekazywane regularnie Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji.
Na podstawie zalecenia Wysokiego Przedstawiciela oraz KPB, SPUE może złożyć sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych.
Artykuł 8
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Wysokiego Przedstawiciela, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom Państw Członkowskich i delegacjom Komisji.
W terenie utrzymywane są bliskie kontakty z Prezydencją, Komisją i szefami misji, którzy dokładają wszelkich starań, aby wspierać SPUE w wykonywaniu jego mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi na miejscu.
Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i zapewnienie jego spójności z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie jest przedmiotem regularnej kontroli. Dwa miesiące przed wygaśnięciem swojego mandatu SPUE składa Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji pełne pisemne sprawozdanie z realizacji mandatu.
Na podstawie tego sprawozdania wspólne działanie jest poddawane ocenie przez odpowiednie grupy robocze oraz przez KPB. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozmieszczenia przedstawicieli, Wysoki Przedstawiciel przedstawia KPB zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia. Stosuje się je do dnia 28 lutego 2006 r.
Wspólne działanie Rady 2005/589/WPZiB
z dnia 28 lipca 2005 r.
przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/870/WPZiB [1] zmieniające i przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
(2) W dniu 26 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/565/WPZiB [2] mianujące pana Michaela SAHLINA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
Wspólne działanie Rady 2005/643/WPZiB
z dnia 9 września 2005 r.
w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM))
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska (UE) jest zaangażowana we wspieranie trwałego pokojowego rozwiązania konfliktu w Acehu (Indonezja) oraz w poprawę stabilności na terenie południowo-wschodniej Azji, między innymi dzięki postępowi w dziedzinie reform gospodarczych, prawnych, politycznych oraz sektora bezpieczeństwa.
(2) W dniu 11 października 2004 r. Rada potwierdziła swoje przywiązanie do idei zjednoczonej, demokratycznej, stabilnej i dostatniej Indonezji.
Rada powtórzyła, że UE szanuje terytorialną integralność Republiki Indonezji oraz docenia ją jako ważnego partnera.
Rada zachęciła rząd Indonezji (Government of Indonesia – GoI) do poszukiwania pokojowych rozwiązań dla terenów konfliktu i potencjalnych terenów konfliktu oraz przyjęła z zadowoleniem oświadczenie prezydenta Susilo Bambang Yudhoyono dotyczące zamiaru nadania Acehowi statusu specjalnej autonomii.
Rada ponownie wyraziła pragnienie budowania bliższego partnerstwa między UE a Indonezją.
(3) W dniu 12 lipca 2005 r. Minister Spraw Zagranicznych Indonezji w imieniu GoI zaprosił UE do uczestnictwa w Misji Obserwacyjnej w Acehu w celu wsparcia Indonezji we wprowadzaniu w życie ostatecznego porozumienia w sprawie Acehu.
GoI wystosował podobne zaproszenie do następujących krajów ASEAN: Brunei, Malezji, Filipin, Singapuru i Tajlandii.
Również Ruch Wyzwolenia Aceh (GAM) zgłosił swoje poparcie dla uczestnictwa UE.
(4) W dniu 18 lipca 2005 r. Rada przyjęła do wiadomości sprawozdanie wspólnej misji oceniającej wysłanej do Indonezji/Acehu z ramienia Sekretariatu Rady UE/Komisji.
Rada przyjęła z zadowoleniem udane zakończenie negocjacji helsinskich oraz potwierdziła, że UE jest zasadniczo przygotowana do zapewnienia obserwatorów mających monitorować wprowadzenie w życie protokołu ustaleń (MoU).
Poprosiła właściwe organy o dalsze opracowywanie planów dotyczących ewentualnego utworzenia misji obserwacyjnej na wniosek stron; oraz o nawiązanie kontaktów z ASEAN i należącymi do niego państwami w celu ewentualnej współpracy.
(5) W dniu 15 sierpnia 2005 r. GoI i GAM podpisały MoU zawierający szczegóły porozumienia i zasady rządzące stworzeniem warunków, w których możliwe jest sprawowanie rządów nad Aczinami dzięki uczciwemu i demokratycznemu procesowi w ramach unitarnego państwa i konstytucji Republiki Indonezji.
W MoU przewidziane jest ustanowienie Misji Obserwacyjnej w Acehu; ma być ona ustanowiona przez UE oraz uczestniczące kraje ASEAN na mocy mandatu do monitorowania wprowadzania w życie zobowiązań podjętych przez GoI i GAM w MoU.
(6) MoU przewiduje w szczególności, że GoI będzie odpowiedzialny za bezpieczeństwo personelu Misji Obserwacyjnej w Acehu w Indonezji oraz że GoI i Unia Europejska zawrą porozumienie dotyczące statusu misji.
(7) Misja Obserwacyjna w Acehu będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i szkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, określonym w art. 11 Traktatu.
(8) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei, które odbyło się w dniach 7– 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno określić rolę Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP), zgodnie z art. 18 i 26 Traktatu.
(9) Art. 14 ust. 1 Traktatu wzywa do określenia kwoty referencyjnej dla całego okresu wprowadzania w życie wspólnego działania.
Wskazanie kwot, które mają być pokryte z budżetu Wspólnoty obrazuje wolę organu politycznego i jest uzależnione od dostępności środków budżetowych przeznaczonych na zobowiązania w trakcie odpowiedniego roku budżetowego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
UE ustanawia niniejszym Misję Obserwacyjną Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja), pod nazwą "Misja Obserwacyjna w Acehu" (AMM), która rozpoczyna fazę operacyjną w dniu 15 września 2005 r.
2.
AMM działa zgodnie z mandatem określonym w art. 2.
Artykuł 2
Mandat
1.
AMM monitoruje wprowadzanie w życie zobowiązań podjętych przez GoI i GAM na podstawie MoU.
2.
AMM w szczególności:
a) monitoruje demobilizację GAM oraz monitoruje i wspiera złożenie i zniszczenie jego broni, amunicji i materiałów wybuchowych;
b) monitoruje relokację wysłanych przez rząd do prowincji sił wojskowych i oddziałów policji;
c) monitoruje reintegrację aktywnych członków GAM;
d) monitoruje, czy przestrzegane są prawa człowieka i zapewnia wsparcie w tym zakresie w kontekście zadań wymienionych powyżej w literach a), b) i c);
e) monitoruje proces zmian legislacyjnych;
f) orzeka w spornych sprawach dotyczących amnestii;
g) prowadzi dochodzenia i orzeka w sprawach dotyczących skarg i domniemanego pogwałcenia MoU;
h) ustanawia i utrzymuje relacje i dobrą współpracę ze stronami.
Artykuł 3
Faza planowania
1.
W czasie fazy planowania zespół planowania składa się z szefa misji/szefa zespołu planowania i personelu niezbędnego do wykonywania funkcji wynikających z potrzeb misji.
2.
Priorytetową częścią procesu planowania będzie dokonywanie wszechstronnej oceny ryzyka.
Ocena ta może być w miarę potrzeby uaktualniana.
3.
Zespół planowania sporządza plan operacyjny (Operation Plan – OPLAN) i opracowuje wszelkie narzędzia techniczne niezbędne do wykonywania mandatu AMM.
W OPLAN uwzględniana jest wszechstronna ocena ryzyka oraz włącza się do niego plan ochrony.
Rada zatwierdza OPLAN.
Artykuł 4
Struktura AMM
AMM przyjmuje zasadniczo następującą strukturę:
a) Kwatera główna.
Kwatera główna składa się będzie z biura szefa misji oraz personelu kwatery głównej zapewniających wykonywanie wszelkich niezbędnych funkcji dowódczych i kontrolnych oraz wspierających misję.
Kwatera główna znajduje się w Banda Aceh;
b) 11 biur okręgowych rozmieszczonych na terenie prowincji, wykonujących zadania monitorujące;
c) 4 zespoły ds. rozbrojenia.
Elementy te są dalej opracowywane w OPLAN.
Artykuł 5
Szef misji
1.
Szefem misji AMM mianuje się niniejszym Pietera Feitha.
2.
Szef misji sprawuje kontrolę operacyjną nad AMM i odpowiada za bieżące zarządzanie oraz koordynowanie działań AMM, w tym zarządzanie bezpieczeństwem personelu misji, zasobami i informacjami.
3.
Cały personel podlega zwierzchnictwu właściwego organu krajowego lub instytucji oraz wykonuje swoje obowiązki i działa jedynie w interesie misji.
Organy krajowe przekazują kontrolę operacyjną szefowi misji.
Zarówno podczas trwania jak i po zakończeniu misji personel zachowuje najwyższy poziom dyskrecji w odniesieniu do wszelkich faktów i informacji związanych z misją.
4.
Szef misji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem.
Działania dyscyplinarne w odniesieniu do oddelegowanego personelu podejmowane są przez odpowiedni organ krajowy lub UE.
5.
Szef misji orzeka w sprawach spornych dotyczących wykonania MoU, zgodnie z postanowieniami MoU i z OPLAN.
Artykuł 6
Personel
1.
Ilość i kompetencje członków personelu AMM są zgodne z mandatem określonym w art. 2 oraz strukturą określoną w art. 4.
2.
Personel misji jest oddelegowany przez Państwa Członkowskie i instytucje UE.
Każde Państwo Członkowskie i instytucja UE ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem misji, w tym koszty wynagrodzenia, objęcia opieką zdrowotną, dodatków (oprócz diet dziennych) oraz koszty podróży.
3.
Personel międzynarodowy i miejscowy jest zatrudniany na podstawie umów, w razie potrzeby.
4.
Także państwa trzecie mogą w stosownych przypadkach oddelegować personel do misji.
Każde delegujące państwo trzecie ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym koszty wynagrodzenia, objęcia opieką zdrowotną, dodatków oraz koszty podróży.
Artykuł 7
Status personelu
1.
Status AMM i jej personelu w Acehu, w tym, w stosownych przypadkach, przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji zostaje ustalony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Traktatu.
Wspierając Prezydencję, SG/WP może negocjować takie ustalenia w jej imieniu.
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu są odpowiedzialne za uregulowanie wszelkich roszczeń związanych z oddelegowaniem, wysuniętych przez tego członka personelu lub dotyczących go.
Dane Państwo Członkowskie lub instytucja UE są odpowiedzialne za wnoszenie powództwa przeciwko oddelegowanemu członkowi personelu.
3.
Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu zatrudnionego na podstawie umów są określone w umowach zawartych między szefem misji a członkami personelu.
Artykuł 8
Układ podporządkowania
1.
Do struktury AMM ma zastosowanie jednolity układ podporządkowania.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
3.
Szef misji podlega bezpośrednio SG/WP.
4.
SG/WP doradza szefowi misji.
Artykuł 9
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
KPB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dla celów i na czas trwania misji, zgodnie z art. 25 akapit trzeci Traktatu.
Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do zmiany OPLAN i układu podporządkowania.
Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do celów i zakończenia misji nadal należą do Rady.
2.
KPB regularnie przedstawia sprawozdania Radzie.
3.
KPB regularnie otrzymuje od szefa misji sprawozdania dotyczące prowadzenia misji.
KPB może w stosownych przypadkach zapraszać szefa misji na swoje posiedzenia.
Artykuł 10
Udział państw trzecich
1.
Bez uszczerbku dla autonomii UE w podejmowaniu decyzji i dla jednolitych ram instytucjonalnych Unii, państwa przystępujące są, a państwa trzecie mogą być zapraszane do udziału w AMM z zastrzeżeniem, że ponoszą koszty oddelegowanego przez nie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka, dodatków oraz koszty podróży do i z Acehu (Indonezja), a także wnoszą stosowny wkład do wydatków bieżących AMM.
2.
Państwa trzecie wnoszące wkład do AMM mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania misją jak Państwa Członkowskie UE biorące udział w misji.
3.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów oraz do ustanowienia Komitetu Uczestników.
4.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy, zgodnie z art. 24 Traktatu.
Wspierając Prezydencję, SG/WP może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy dla udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE, postanowienia umowy mają zastosowanie w kontekście AMM.
Artykuł 11
Bezpieczeństwo
1.
Szef misji jest, w porozumieniu z Biurem Bezpieczeństwa Rady, odpowiedzialny za zapewnienie przestrzegania minimalnych standardów bezpieczeństwa zgodnie z ustalonymi przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
Szef misji zasięga opinii KPB w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa mających wpływ na rozmieszczenie misji zarządzone przez SG/WP.
3.
Członkowie personelu AMM przed objęciem funkcji przechodzą obowiązkowe szkolenie dotyczące bezpieczeństwa.
Artykuł 12
Uzgodnienia finansowe
1.
Kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z AMM wynosi 9000000 EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego UE, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich mają prawo do udziału w przetargach.
3.
Szef misji jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki pokrywane z budżetu ogólnego UE i w tym celu podpisuje z Komisją umowę.
4.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 13
Działanie wspólnotowe
1.
Rada i Komisja zapewniają, w ramach swoich odpowiednich kompetencji, spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
2.
Rada odnotowuje również, że niezbędne jest dokonanie przygotowań koordynacyjnych zarówno w Banda Aceh oraz w Dżakarcie, jak i, w razie potrzeby, w Brukseli.
Artykuł 14
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem, w stosownych przypadkach i zgodnie z operacyjnymi wymogami misji, informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej SG/WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
We wszelkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane państwu przyjmującemu zgodnie z procedurami właściwymi dla poziomu współpracy państwa przyjmującego z UE.
3.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem oraz państwu przyjmującemu dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do misji objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu Rady [1].
Artykuł 15
Przegląd
Do dnia 15 marca 2006 r. Rada oceni, czy należy przedłużyć AMM.
Artykuł 16
Wejście w życie, okres obowiązywania
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Wygasa ono w dniu 15 marca 2006 r.
Artykuł 17
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/666/WPZiB
z dnia 20 września 2005 r.
przedłużające wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 września 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB [1] dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi.
(2) Wspólne stanowisko 2004/661/WPZiB ma zastosowanie do dnia 24 września 2005 r.
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od daty jego przyjęcia. Artykuł 3
Wspólne stanowisko Rady 2005/689/WPZiB
z dnia 6 października 2005 r.
przedłużające wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 11 października 2004 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB [1] w celu zamrożenia wszelkich funduszy i zasobów gospodarczych należących do Radovana KARADZICIA, Ratko MLADICIA i Ante GOTOVINY.
Decyzją Rady 2004/767/WPZiB [2] środkami tymi objęto również wszystkie osoby oskarżone publicznie przed MTKJ o zbrodnie wojenne i nieprzebywające w areszcie Trybunału.
(2) Wspólne stanowisko 2004/694/WPZiB ma zastosowanie do dnia 11 października 2005 r.
(3) Rada uznaje za konieczne odnowienie wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB o kolejne 12 miesięcy.
Wykaz zawarty w Załączniku do tego wspólnego stanowiska powinien zostać uaktualniony.
(4) Po przeniesieniu Sredoje LUKICIA do aresztu MTKJ, jego nazwisko powinno zostać usunięte z wykazu zawartego w Załączniku do tego wspólnego stanowiska.
(5) Działanie ze strony Wspólnoty jest niezbędne w celu zastosowania tych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Okres stosowania wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zostaje niniejszym przedłużony o kolejne 12 miesięcy.
Artykuł 2
Wykaz zawarty w Załączniku do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB zastępuje się wykazem zawartym w Załączniku do niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem 11 października 2005 r.
Wspólne stanowisko jest przedmiotem ciągłego przeglądu.
Jest ono odpowiednio odnawiane lub zmieniane, jeżeli Rada uzna, że jego cele nie zostały osiągnięte.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/724/WPZiB
z dnia 17 października 2005 r.
w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, uchylające wspólne działanie 2005/589/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/589/WPZiB [1] przedłużające mandat Michaela SAHLINA jako Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii do dnia 15 listopada 2005 r.
(2) Uzgodniono, że Erwan FOUÉRÉ zostanie mianowany nowym Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii od dnia 1 listopada 2005 r.
(3) Wspólne działanie 2005/589/WPZiB należy uchylić.
(4) Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Erwan FOUÉRÉ zostaje mianowany Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii na okres od 1 listopada 2005 r. do 28 lutego 2006 r.
Artykuł 2
Podstawą mandatu SPUE jest cel polityki Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, jakim jest przyczynianie się do umocnienia pokojowego procesu politycznego oraz pełnego wprowadzenia w życie Umowy ramowej Ohrid, co z kolei ułatwi dalszy postęp w kierunku integracji europejskiej w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia.
SPUE wspiera działalność Wysokiego Przedstawiciela w regionie.
Artykuł 3
Dla osiągnięcia powyższego celu polityki mandat SPUE obejmuje:
a) utrzymywanie bliskich kontaktów z rządem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz stronami zaangażowanymi w proces polityczny;
b) udzielanie porad i pomocy Unii Europejskiej w procesie politycznym;
c) zapewnienie koordynacji wysiłków podejmowanych przez społeczność międzynarodową na rzecz wprowadzenia w życie i trwałego przestrzegania postanowień Umowy ramowej z 13 sierpnia 2001 r., określonych w Umowie i jej załącznikach;
d) uważne śledzenie kwestii związanych z bezpieczeństwem i stosunkami międzyetnicznymi oraz przekazywanie sprawozdań na ten temat, a także współpraca z właściwymi organami w tym celu;
e) zapewnianie lokalnego przewodnictwa politycznego Szefowi Misji/Komisarzowi Policji Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima), zapewnienie koordynacji działań Misji Policyjnej i innych uczestników ze strony UE, sprostanie odpowiedzialności za stosunki między Misją Policyjną a władzami strony przyjmującej i mediami;
f) wraz z Szefem Misji/Komisarzem Policji EUPOL Proxima i w koordynacji z Prezydencją prowadzenie regularnego dialogu z władzami Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii na temat postępów EUPOL Proxima.
Artykuł 4
1.
SPUE jest odpowiedzialny za wykonywanie mandatu, działając pod zwierzchnictwem i kierownictwem operacyjnym Wysokiego Przedstawiciela.
SPUE jest odpowiedzialny przed Komisją za wszelkie wydatki.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (PSC) utrzymuje uprzywilejowane stosunki ze SPUE i jest podstawowym punktem kontaktowym z Radą.
PSC ukierunkowuje działania SPUE pod względem strategicznym i politycznym w ramach mandatu.
Artykuł 5
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 215000 EUR.
2.
Wydatkami finansowanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty Europejskiej stosowanymi do budżetu z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek zaliczki nie stanowią własności Wspólnoty.
3.
Zarządzanie wydatkami podlega umowie pomiędzy SPUE a Komisją.
4.
Wsparcie logistyczne w regionie zapewniają, w zależności od sytuacji, Prezydencja, Komisja lub Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1.
W granicach swojego mandatu i udostępnionych środków finansowych SPUE odpowiada za powołanie własnego zespołu w porozumieniu z Prezydencją, przy wsparciu ze strony Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz przy pełnym współudziale Komisji.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.
2.
Państwa Członkowskie i instytucje Unii Europejskiej mogą zaproponować oddelegowanie pracowników do współpracy ze SPUE.
Wynagrodzenie ewentualnych pracowników oddelegowanych przez Państwo Członkowskie lub instytucję Unii Europejskiej do SPUE jest wypłacane odpowiednio przez dane Państwo Członkowskie lub daną instytucję Unii Europejskiej.
3.
Wszystkie stanowiska kategorii A, które nie zostaną obsadzone drogą oddelegowania, ogłasza w odpowiedni sposób Sekretariat Generalny Rady, a informację o nich przekazuje się również Państwom Członkowskim oraz instytucjom Unii Europejskiej, w celu rekrutacji kandydatów o najlepszych kwalifikacjach.
4.
Przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania misji SPUE i jego pracowników ustala się między stronami.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają w tym celu wszelkie niezbędne wsparcie.
Artykuł 7
Zasadniczo SPUE składa osobiście sprawozdania Wysokiemu Przedstawicielowi i PSC oraz może również składać sprawozdania odpowiedniej grupie roboczej.
Sprawozdania pisemne przekazuje się regularnie Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji.
Na podstawie zalecenia Wysokiego Przedstawiciela oraz PSC SPUE może składać sprawozdanie Radzie ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych.
Artykuł 8
W celu zapewnienia spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej SPUE koordynuje swoje działania z działaniami Wysokiego Przedstawiciela, Prezydencji i Komisji.
SPUE regularnie dostarcza informacji przedstawicielstwom Państw Członkowskich.
W terenie utrzymywany jest ścisły kontakt z Prezydencją i szefami misji, dokładającymi wszelkich starań, aby wspierać Specjalnego Przedstawiciela UE w wykonywaniu jego mandatu.
SPUE kontaktuje się również z innymi podmiotami międzynarodowymi i regionalnymi obecnymi na miejscu.
Artykuł 9
Wykonanie niniejszego wspólnego działania i jego spójność z innymi działaniami Unii Europejskiej w regionie są przedmiotem regularnej kontroli. Dwa miesiące przed wygaśnięciem mandatu SPUE składa Wysokiemu Przedstawicielowi, Radzie i Komisji wyczerpujące pisemne sprawozdanie z wykonania mandatu.
Na podstawie tego sprawozdania wspólne działanie podlega ocenie przez odpowiednie grupy roboczych oraz przez PSC. W kontekście ogólnych priorytetów dotyczących rozwoju, Wysoki Przedstawiciel przedstawia PSC zalecenia dotyczące decyzji Rady w sprawie odnowienia, zmiany lub zakończenia mandatu.
Wspólne stanowisko Rady 2005/725/WPZiB
z dnia 17 października 2005 r.
aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylające wspólne stanowisko 2005/427/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15 i 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 grudnia 2001 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [1].
(2) W dniu 6 czerwca 2005 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2005/427/WPZiB aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB [2].
(3) Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB przewiduje kontrolę w regularnych odstępach czasu.
(4) Postanowiono zaktualizować załącznik do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB i uchylić wspólne stanowisko 2005/427/WPZiB.
(5) Lista została opracowana zgodnie z kryteriami, określonymi w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Lista osób, grup i podmiotów, do których stosuje się wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB jest zawarta w załączniku.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2005/427/WPZiB.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/776/WPZiB
z dnia 7 listopada 2005 r.
Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Mołdowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 23 marca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/265/WPZiB [1], w którym mianowano pana Adriaana JACOBOVITSA de SZEGEDA Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej (SPUE) ds. Mołdowy.
(2) W dniu 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/584/WPZiB [2] przedłużające mandat SPUE do dnia 28 lutego 2006 r.
(3) W dniu 2 czerwca 2005 r. prezydent Mołdowy Vladimir Woronin i prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko wysłali wspólny list, w którym, między innymi, zwracają się do Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie możliwości udzielenia wsparcia w ustanowieniu międzynarodowej kontroli celnej na naddniestrzańskim odcinku granicy państwowej między Mołdową a Ukrainą oraz przy stworzeniu skutecznego międzynarodowego mechanizmu kontroli na tym odcinku granicy.
(4) W dniu 20 września 2005 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa wyraził zgodę na ustanowienie Misji Granicznej UE dla Mołdowy i Ukrainy, między innymi przez wzmocnienie zespołu SPUE ds. Mołdowy.
(5) Zważywszy na nowe zadania SPUE ds. Mołdowy związane z Misją Graniczną UE dla Mołdowy i Ukrainy, jego mandat powinien zostać odpowiednio zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2005/265/WPZiB niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 2 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
"g) podniesienie skuteczności kontroli granicznych i celnych oraz działań związanych z nadzorem granicznym w Mołdowie i Ukrainie wzdłuż ich wspólnej granicy, ze szczególnym uwzględnieniem odcinka naddnieprzańskiego, poprzez Misję Graniczną UE.";
b) w art. 3 dodaje się literę w brzmieniu:
"e) przy pomocy zespołu wsparcia kierowanego przez wyższego doradcę politycznego przy SPUE:
i) zapewnienie politycznego przeglądu rozwoju wydarzeń i działań związanych z granicą państwową między Mołdową a Ukrainą;
ii) analizowanie politycznego zaangażowania Mołdowy i Ukrainy w poprawę zarządzania granicą;
iii) wspieranie współpracy w kwestiach dotyczących granicy między stroną mołdawską a ukraińską, także w celu stworzenia warunków wstępnych dla rozwiązania konfliktu naddnieprzańskiego.";
c) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE wynosi 430000 EUR.";
d) w art. 8 jedyny ustęp otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:
"2.
Rada i Komisja zapewniają, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami, spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.";
e) w art. 10 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze wspólne działanie obowiązuje do dnia 28 lutego 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/792/WPZiB
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Uzbekistanowi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 23 maja 2005 r. Rada stanowczo potępiła nadmierne, niewspółmierne i masowe użycie siły przez uzbeckie siły bezpieczeństwa podczas majowych wydarzeń w Andidżanie i wyraziła głębokie ubolewanie z powodu braku odpowiedniej reakcji władz uzbeckich na wezwanie ONZ do umożliwienia zbadania tych wydarzeń przez niezależną komisję międzynarodową.
(2) W dniu 13 czerwca 2005 r. Rada potępiła odmowę przez władze uzbeckie zgody na zbadanie przez niezależną komisję międzynarodową niedawnych zajść w Andidżanie, ponownie wyraziła swoje przekonanie, że powinno dojść do ich zbadania przez wiarygodną, niezależną komisję międzynarodową i wezwała władze uzbeckie do rewizji stanowiska do końca czerwca 2005 r.
(3) W dniu 18 lipca Rada przypomniała swoje konkluzje z 23 maja oraz 13 czerwca i wyraziła żal z powodu niezrewidowania stanowiska przez władze uzbeckie w podanym terminie do końca czerwca.
Przy okazji Rada zaznaczyła, że przeanalizuje środki skierowane przeciwko Uzbekistanowi, takie jak wprowadzenie embarga na wywóz do Uzbekistanu uzbrojenia, sprzętu wojskowego i sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do stosowania wewnętrznych represji, jak również inne ukierunkowane środki.
(4) W dniu 3 października 2005 r. Rada ponownie wyraziła głęboką troskę w związku z sytuacją w Uzbekistanie i zdecydowanie potępiła odmówienie przez władze uzbeckie zgody na zbadanie przez niezależną komisję międzynarodową majowych zajść w Andidżanie.
Stwierdziła, że nadal przywiązuje najwyższą wagę do przeprowadzenia wiarygodnego i przejrzystego dochodzenia przez niezależną komisję międzynarodową.
(5) W świetle nadmiernego, niewspółmiernego i masowego użycia siły przez uzbeckie siły bezpieczeństwa podczas wydarzeń w Andidżanie, Rada postanowiła nałożyć embargo na wywóz do Uzbekistanu uzbrojenia, sprzętu wojskowego i innego sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do stosowania wewnętrznych represji.
(6) Rada postanowiła również wprowadzić w życie restrykcje w zakresie wjazdu na terytorium Unii Europejskiej, skierowane przeciwko osobom bezpośrednio odpowiedzialnym za masowe i niewspółmierne użycie siły w Andidżanie oraz za uniemożliwienie podjęcia dochodzenia przez niezależną komisję.
(7) Rada postanowiła wprowadzić w życie te środki na wstępny okres jednego roku.
W tym czasie Rada dokona przeglądu tych środków w świetle wszelkich istotnych zmian obecnej sytuacji, szczególnie w zakresie:
i) przebiegu i wyniku toczących się procesów sądowych osób oskarżonych o sprowokowanie zajść w Andidżanie i udział w nich;
ii) sytuacji osób uwięzionych i nękanych z powodu kwestionowania prezentowanej przez uzbeckie władze wersji wydarzeń w Andidżanie;
iii) współpracy strony uzbeckiej z niezależnymi, międzynarodowymi sprawozdawcami wyznaczonymi do zbadania zajść w Andidżanie;
iv) wyników wszelkich niezależnych międzynarodowych dochodzeń,
oraz podjętych przez władze uzbeckie działań świadczących o woli przestrzegania zasad poszanowania praw człowieka, państwa prawnego i podstawowych swobód.
(8) Wprowadzenie niektórych środków wymaga działania Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Sprzedaż, dostawa, transfer lub wywóz do Uzbekistanu broni oraz podobnego sprzętu wszelkiego rodzaju, łącznie z uzbrojeniem i amunicją, pojazdami wojskowymi i wyposażeniem wojskowym, wyposażeniem paramilitarnym i częściami zamiennymi do wyżej wymienionych, przez obywateli Państw Członkowskich lub z terytoriów Państw Członkowskich lub z użyciem ich samolotów lub statków pod ich banderą, są zabronione niezależnie od tego, czy pochodzą z terytoriów Państw Członkowskich.
2.
Zabroniona jest sprzedaż, dostawa, transfer lub wywóz do Uzbekistanu sprzętu, wymienionego w załączniku I, który mógłby zostać wykorzystany do wewnętrznych represji.
3.
Zabronione jest:
i) dostarczanie pomocy technicznej, usług pośrednictwa i innych usług związanych z działaniami wojskowymi oraz z zaopatrzeniem, produkcją, konserwacją i używaniem broni i wszelkiego rodzaju sprzętu wojskowego, w tym uzbrojenia i amunicji, pojazdów wojskowych i wyposażenia wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionych, lub sprzętu, który może być wykorzystany, bezpośrednio lub pośrednio, do stosowania wewnętrznych represji przeciw jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi znajdującemu się w Uzbekistanie lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa;
ii) zapewnianie finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów wywozowych, w odniesieniu do jakiejkolwiek sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu broni i podobnego sprzętu lub w odniesieniu do przyznania związanej z tym pomocy finansowej, usług pośrednictwa i innych usług, jak również sprzętu, który może być wykorzystany, bezpośrednio lub pośrednio, do stosowania wewnętrznych represji przeciw jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi znajdującemu się w Uzbekistanie lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa.
Artykuł 2
1.
Art. 1 nie stosuje się do:
i) sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego, przeznaczonego wyłącznie do użytku w celach humanitarnych lub ochronnych lub do wykorzystania w ramach programów rozwoju instytucjonalnego ONZ, UE i Wspólnoty lub w ramach prowadzonych przez UE i ONZ operacji zarządzania kryzysem;
ii) sprzedaży, dostawy, transferu lub wywozu broni i sprzętu, o którym mowa w art. 1 dla stacjonujących w Uzbekistanie sił uczestników Międzynarodowych Sił Wspierania Bezpieczeństwa (ISAF) oraz "Operacji Trwała Wolność" ("Operation Enduring Freedom" - OEF);
iii) sprzedaży, dostaw, transferu lub wywozu sprzętu, który mógłby być wykorzystany do celów represji wewnętrznych, przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych;
iv) zapewniania finansowania, pomocy finansowej lub technicznej związanej ze sprzętem, o którym mowa w pkt i), ii) i iii);
pod warunkiem uprzedniego zatwierdzenia takiego wywozu i pomocy przez odpowiedni właściwy organ.
2.
Art. 1 nie ma zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Uzbekistanu wyłącznie do użytku osobistego przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i rozwojowych oraz personel pomocniczy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapobieżenia wjazdowi na ich terytorium lub tranzytowi przez ich terytorium osób wymienionych w załączniku II, bezpośrednio odpowiedzialnych za masowe i niewspółmierne użycie siły w Andidżanie oraz uniemożliwienie prac niezależnej komisji.
2.
Ust. 1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
3.
Postanowienia ust. 1 są bez uszczerbku dla zobowiązań Państwa Członkowskiego wynikających z prawa międzynarodowego w przypadkach gdy:
i) jest ono państwem, na którego terytorium ma siedzibę międzynarodowa organizacja międzyrządowa;
ii) jest ono państwem organizującym międzynarodową konferencję zwołaną przez Narody Zjednoczone, lub odbywaną pod ich auspicjami; lub
iii) zastosowanie ma wielostronna umowa międzynarodowa dotycząca przywilejów i immunitetów; lub
iv) zastosowanie ma Traktat pojednawczy (Traktat laterański) z 1929 r. zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.
4.
Ust. 3 ma zastosowanie również w przypadkach, w których Państwo Członkowskie jest krajem przyjmującym Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
5.
Rada jest odpowiednio powiadamiana o wszelkich przypadkach udzielenia przez Państwo Członkowskie zwolnienia na mocy ust. 3 lub 4.
6.
Państwa Członkowskie mogą przyznawać zwolnienia ze środków nałożonych na podstawie ust. 1 w przypadkach, gdy podróż jest uzasadniona pilną potrzebą humanitarną lub uczestnictwem w posiedzeniach międzyrządowych, także tych wspieranych przez Unię Europejską, gdzie prowadzony jest dialog polityczny, który sprzyja bezpośrednio demokracji, prawom człowieka i praworządności w Uzbekistanie.
7.
Państwo Członkowskie, które zamierza przyznać zwolnienie określone w ust. 6, powiadamia o tym na piśmie Radę.
Zwolnienie uważa się za udzielone, chyba że jeden lub więcej członków Rady wniesie sprzeciw na piśmie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania informacji o proponowanym zwolnieniu.
W przypadku gdy jeden lub kilku członków Rady zgłosi zastrzeżenie, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zdecydować o przyznaniu proponowanego zwolnienia.
8.
W przypadkach gdy zgodnie z ust. 3, 4, 6 i 7 Państwo Członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub tranzyt przez swoje terytorium osób wymienionych w załączniku II, zezwolenie ograniczone jest do celu, w którym zostało udzielone i do osób, których dotyczy.
Artykuł 4
Nie odbywają się spotkania techniczne zaplanowane zgodnie z Umową o partnerstwie i współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu z drugiej strony [1].
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko obowiązuje przez okres 12 miesięcy.
Wspólne stanowisko jest przedmiotem ciągłego przeglądu.
Jest ono odpowiednio przedłużane lub zmieniane, jeżeli Rada uzna, że jego cele nie zostały osiągnięte.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 7
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/793/WPZiB
z dnia 14 listopada 2005 r.
dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 21 maja 2002 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2002/400/WPZiB dotyczące przyjęcia na pobyt czasowy niektórych Palestyńczyków przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej [1] oraz przyznania im krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt na ich terytorium, ważnych przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.
(2) Wspólnymi stanowiskami 2003/366/WPZiB [2], 2004/493/WPZiB [3] i 2004/748/WPZiB [4] Rada zdecydowała, że ważność tych zezwoleń powinna zostać przedłużona o 12 miesięcy, a następnie odpowiednio o 6 i 12 miesięcy.
(3) Okres ważności tych zezwoleń powinien zostać przedłużony o kolejne 12 miesięcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, o których mowa w art. 2 wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB przedłużają ważność krajowych zezwoleń na wjazd i pobyt udzielonych na podstawie art. 3 wspomnianego wspólnego stanowiska na okres kolejnych 12 miesięcy.
Artykuł 2
Rada ocenia stosowanie wspólnego stanowiska 2002/400/WPZiB w terminie 6 miesięcy od przyjęcia niniejszego wspólnego stanowiska.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/796/WPZiB
z dnia 14 listopada 2005 r.
zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 8 grudnia 2003 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2003/873/WPZiB przedłużające i zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego [1].
Dnia 28 czerwca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/534/WPZiB przedłużające ten mandat i zmieniające wspólne działanie 2003/873/WPZiB [2].
(2) Dnia 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/587/WPZiB [3] przedłużające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego do dnia 28 lutego 2006 r.
(3) Dnia 14 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/797/WPZiB [4] w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich, EUPOL COPPS, które określa szczególną rolę SPUE.
Jego mandat powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) SPUE będzie wykonywał swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i zaszkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2003/873/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się literę w brzmieniu:
"e) ustanowienie trwałych i skutecznych rozwiązań dotyczących sił policyjnych podlegających zwierzchnictwu palestyńskiemu, zgodnie z najlepszymi standardami międzynarodowymi, przy współdziałaniu z programami rozwoju instytucjonalnego Wspólnoty Europejskiej, jak również z innymi działaniami podejmowanymi na szczeblu międzynarodowym w obszarze bezpieczeństwa, w tym z reformą wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.";
2) w art. 3 dodaje się literę w brzmieniu:
"m) udzielanie, w razie konieczności, wskazówek Szefowi Misji/Komisarzowi Policji Biura Unii Europejskiej ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej (EUPOL COPPS).".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/797/WPZiB
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 oraz art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska, będąc jedną ze stron Kwartetu Bliskowschodniego, zobowiązała się do udzielenia wsparcia i zapewnienia ułatwień we wprowadzaniu w życie tzw. mapy drogowej, określającej wzajemne działania rządu Izraela i władz palestyńskich w dziedzinie polityki, bezpieczeństwa, gospodarki, pomocy humanitarnej i rozwoju instytucjonalnego, które mają doprowadzić do powstania niezależnego, demokratycznego i trwałego państwa palestyńskiego współżyjącego w pokoju i bezpieczeństwie z Izraelem i pozostałymi sąsiadami.
(2) Rada Europejska obradująca w dniach 17– 18 czerwca 2004 r. ponownie potwierdziła gotowość UE do udzielenia wsparcia władzom palestyńskim przy przejmowaniu odpowiedzialności za praworządność i porządek publiczny, a zwłaszcza przy zwiększaniu kompetencji policji cywilnej i organów ścigania.
(3) Dnia 20 kwietnia 2005 r. w drodze wymiany listów pomiędzy premierem Palestyny, Ahmedem Qurei, a Specjalnym Przedstawicielem UE ds. Bliskowschodniego Procesu Pokojowego Markiem Otte zostało oficjalnie ustanowione Biuro Unii Europejskiej ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej.
(4) Podczas posiedzenia Rady ds. Spraw Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych, które odbyło się w dniu 18 lipca 2005 r., zostało ponowione zobowiązanie UE do udziału w działaniach zmierzających do rozwoju zdolności zapewnienia bezpieczeństwa przez palestyńską policję cywilną, we współpracy z reprezentującym USA Koordynatorem ds. Bezpieczeństwa.
Rada zasadniczo osiągnęła także porozumienie w sprawie wsparcia UE dla palestyńskiej policji cywilnej, które powinno przyjąć formę misji Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obronnej bazującej na pracy Biura UE ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej, współpracującej ze wszystkimi zainteresowanymi stronami.
(5) Ustanowienie Biura UE ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej stanowi odzwierciedlenie ciągłej gotowości UE do wspierania władz palestyńskich w wypełnianiu zobowiązań wynikających z tzw. mapy drogowej, zwłaszcza w odniesieniu do "bezpieczeństwa" i "rozwoju instytucjonalnego", w tym również w odniesieniu do procesu połączenia palestyńskich organizacji bezpieczeństwa w trzy grupy służb publicznych podlegających upoważnionemu palestyńskiemu ministrowi spraw wewnętrznych.
Ponadto wsparcie przez UE palestyńskiej policji cywilnej ma na celu zwiększenie "bezpieczeństwa i ochrony" ludności palestyńskiej oraz pomoc w realizowaniu krajowego planu władz palestyńskich przewidującego umacnianie praworządności.
(6) W liście z dnia 25 października 2005 r. władze palestyńskie zwróciły się do UE z prośbą o rozpoczęcie tworzenia Misji Policyjnej Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich (EUPOL COPPS).
(7) EUPOL COPPS stanowić będzie wartościowe uzupełnienie aktualnych działań międzynarodowych, jak również będzie rozwijać bieżące współdziałanie Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich.
EUPOL COPPS będzie dążyć do zapewnienia spójności i koordynacji z działaniami Wspólnoty mającymi na celu rozwój kompetencji, zwłaszcza w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.
(8) Pomoc UE będzie uzależniona od stopnia zaangażowania władz palestyńskich w reorganizację i reformę sił policyjnych oraz stopnia wsparcia tych działań.
W fazie planowania zostanie ustanowiony stosowny mechanizm koordynacji i współpracy z właściwymi organami palestyńskimi, zapewniający ich zaangażowanie w tworzenie EUPOL COPPS i działania podejmowane po jej zakończeniu.
Zostanie ustanowiony stosowny mechanizm koordynacji i współpracy z odpowiednimi organami izraelskimi zapewniający z ich strony wprowadzenie udogodnień dla działań podejmowanych przez EUPOL COPPS.
(9) EUPOL COPPS wpisze się w szeroki kontekst wysiłków społeczności międzynarodowej wspierających władze palestyńskie w przejmowaniu odpowiedzialności za praworządność i porządek publiczny, a w szczególności w zakresie zwiększenia zdolności policji cywilnej do egzekwowania prawa.
Zostanie zapewniona ścisła współpraca pomiędzy EUPOL COPPS a innymi podmiotami międzynarodowymi udzielającymi wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa, w tym Koordynatorem ds. Bezpieczeństwa reprezentującym USA, jak również podmiotami udzielającymi wsparcia palestyńskiemu Ministerstwu Spraw Wewnętrznych.
(10) EUPOL COPPS będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, w której istnieje zagrożenie dla praworządności i porządku publicznego, bezpieczeństwa i ochrony ludności oraz stabilności terytorium, która może szkodzić celom Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu.
(11) Zgodnie z wytycznymi opracowanymi podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 r. niniejsze wspólne działanie powinno określać rolę Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, zgodnie z art. 18 i 26 Traktatu.
(12) Artykuł 14 ust. 1 Traktatu wymaga określenia kwoty referencyjnej dla całego okresu wprowadzania w życie wspólnego działania.
Wskazanie kwot, które mają być finansowane z budżetu Wspólnoty, obrazuje wolę organu prawodawczego i jest uzależnione od dostępności przydzielonych środków w trakcie odpowiedniego roku budżetowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Unia Europejska ustanawia niniejszym Misję Policyjną Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich, zwaną dalej Biurem Unii Europejskiej ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej (EUPOL COPPS), której faza operacyjna rozpocznie się najpóźniej dnia 1 stycznia 2006 r.
2.
EUPOL COPPS działa zgodnie z zakresem zadań Misji określonym w art. 2.
Artykuł 2
Zakres zadań Misji
1.
Celem EUPOL COPPS jest przyczynianie się do ustanowienia trwałych i skutecznych rozwiązań dotyczących sił policyjnych podlegających zwierzchnictwu palestyńskiemu, zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi, we współpracy z programami Wspólnoty dotyczącymi rozwoju instytucjonalnego, jak również zgodnie z innymi działaniami podejmowanymi na szczeblu międzynarodowym w obszarze bezpieczeństwa, w tym zgodnie z reformą wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych.
W tym celu EUPOL COPPS:
a) wspomaga palestyńską policję cywilną (PPC) we wdrażaniu programu rozwoju policji poprzez dostarczanie informacji i udzielanie jej pomocy, ze szczególnym uwzględnieniem wyższych urzędników na szczeblu okręgowym, centralnym i ministerialnym;
b) koordynuje i ułatwia pomoc UE i Państw Członkowskich oraz – w razie potrzeby – pomoc międzynarodową dla PPC;
c) doradza w kwestiach dotyczących policji związanych z wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych.
Artykuł 3
Czas trwania
Misja zostaje ustanowiona na okres trzech lat.
Artykuł 4
Przegląd
Liczebność personelu oraz zakres działania EUPOL COPPS będą mogły, w razie konieczności, zostać zmienione w ramach procesu przeglądu odbywającego się co sześć miesięcy, zgodnie z kryteriami oceny przewidzianymi w koncepcji operacji (CONOPS) i planie operacji (OPLAN) z uwzględnieniem rozwoju sytuacji.
Artykuł 5
Struktura
Przy wypełnianiu swojej misji EUPOL COPPS obejmuje następujące jednostki:
1) Szef Misji/Komendant Policji;
2) Sekcja Doradcza;
3) Sekcja ds. Koordynacji Programu;
4) Sekcja Administracyjna.
Struktura ta jest rozwijana w ramach CONOPS oraz OPLAN.
CONOPS oraz OPLAN są zatwierdzane przez Radę.
Artykuł 6
Szef Misji/Komendant Policji
1.
Szef Misji/Komendant Policji sprawuje kontrolę operacyjną (OPCON) nad EUPOL COPPS oraz odpowiada za bieżące zarządzanie i koordynację działań EUPOL COPPS, w tym zarządzanie bezpieczeństwem personelu, zasobów i informacji EUPOL COPPS.
2.
Szef Misji/Komendant Policji jest odpowiedzialny za sprawowanie kontroli dyscyplinarnej nad personelem EUPOL COPPS.
Właściwe organy krajowe lub organy UE stosują środki dyscyplinarne w odniesieniu do personelu oddelegowanego.
3.
Szef Misji/Komendant Policji podpisuje umowę z Komisją.
Artykuł 7
Faza planowania
1.
W fazie planowania misji utworzony zostaje zespół planowania składający się z kierującego nim Szefa Misji/Komendanta Policji oraz z personelu niezbędnego do wykonywania funkcji wynikających z ustalonych potrzeb misji.
2.
Priorytet procesu planowania stanowi przeprowadzenie wszechstronnej oceny ryzyka, która będzie w miarę potrzeb uaktualniana.
3.
Zespół planowania sporządza OPLAN i opracowuje wszystkie narzędzia techniczne niezbędne do prowadzenia misji.
W OPLAN uwzględniana jest wszechstronna ocena ryzyka oraz plan ochrony.
Artykuł 8
Personel EUPOL COPPS
1.
Liczebność i kompetencje personelu EUPOL COPPS odpowiadają zakresowi zadań misji określonemu w art. 2 i strukturze określonej w art. 5.
2.
Personel EUPOL COPPS jest oddelegowywany przez Państwa Członkowskie lub instytucje UE.
Każde Państwo Członkowskie ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem EUPOL COPPS, włącznie z wynagrodzeniem, opieką medyczną, kosztami podróży na teren i z terenu prowadzenia misji oraz dodatkami innymi niż diety dzienne.
3.
Personel międzynarodowy i miejscowy jest zatrudniany przez EUPOL COPPS na podstawie umów w zależności od potrzeb.
4.
Państwa trzecie mogą w stosownych przypadkach również oddelegować personel do misji.
Każde delegujące państwo trzecie ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, dodatków, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka oraz koszty podróży na teren i z terenu misji.
5.
Cały personel podlega zwierzchnictwu odpowiedniego Państwa Wysyłającego lub instytucji UE oraz wykonuje swoje obowiązki i działa w interesie misji.
Personel przestrzega zasad bezpieczeństwa oraz norm minimalnych ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [1].
Artykuł 9
Status personelu EUPOL COPPS
1.
O ile to konieczne, status personelu EUPOL COPPS, w tym odpowiednio przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do zakończenia tworzenia i sprawnego funkcjonowania EUPOL COPPS, jest przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurą określoną w art. 24 Traktatu.
Wspierając Prezydencję, Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel może prowadzić w jej imieniu negocjacje dotyczące takich uzgodnień.
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem wysunięte przez tego członka personelu lub dotyczące go.
Dane Państwo Członkowskie lub instytucja UE są odpowiedzialne za podejmowanie wszelkich działań prawnych przeciwko osobie oddelegowanej.
3.
Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki personelu międzynarodowego i miejscowego są określone w umowach zawartych między Szefem Misji/Komendantem Policji a członkami personelu.
Artykuł 10
Struktura dowodzenia
1.
EUPOL COPPS, stanowiąc część operacji zarządzania kryzysem, posiada jednolitą strukturę dowodzenia.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne.
3.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel udziela wytycznych Szefowi Misji/Komendantowi Policji za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela UE.
4.
Szef Misji/Komendant Policji kieruje EUPOL COPPS i odpowiada za bieżące zarządzanie nią.
5.
Szef Misji/Komendant Policji składa sprawozdania Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela UE.
6.
Specjalny Przedstawiciel UE składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
Artykuł 11
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
KPB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne misji.
2.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu.
Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, Szefa Misji/Komendanta Policji oraz do zmiany OPLAN i struktury dowodzenia.
Rada, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, decyduje o celach i zakończeniu misji.
3.
KPB w regularnych odstępach czasu przedstawia sprawozdania Radzie.
4.
KPB otrzymuje od Szefa Misji/Komendanta Policji w regularnych odstępach czasu sprawozdania dotyczące wkładu i prowadzenia misji.
KPB może w stosownych przypadkach zapraszać Szefa Misji/Komendanta Policji na swoje posiedzenia.
Artykuł 12
Udział państw trzecich
1.
Bez uszczerbku dla autonomii UE w podejmowaniu decyzji oraz jednolitych ram instytucjonalnych UE, państwa przystępujące są zapraszane, a państwa trzecie mogą być zapraszane do uczestnictwa w EUPOL COPPS z zastrzeżeniem, że ponoszą one koszty oddelegowania przez nie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, dodatków, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka oraz koszty podróży na teren i z terenu prowadzenia misji, a także, w odpowiednich przypadkach, wnoszą wkład do wydatków bieżących EUPOL COPPS.
2.
Państwa trzecie uczestniczące w EUPOL COPPS mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania misją, jak Państwa Członkowskie UE biorące udział w misji.
3.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanego uczestnictwa oraz do ustanowienia Komitetu Uczestników.
4.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurami określonymi w art. 24 Traktatu.
Wspierając Prezydencję, Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel może w jej imieniu prowadzić negocjacje dotyczące takich uzgodnień.
W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę określającą zasady ramowe udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE, postanowienia umowy mają zastosowanie w odniesieniu do EUPOL COPPS.
Artykuł 13
Bezpieczeństwo
1.
Szef Misji/Komendant Policji odpowiada za bezpieczeństwo EUPOL COPPS oraz w porozumieniu z Biurem Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, odpowiada za zapewnienie zgodności z minimalnymi wymogami bezpieczeństwa, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
EUPOL COPPS dysponuje wyznaczonym funkcjonariuszem ds. bezpieczeństwa misji, który podlega Szefowi Misji/Komendantowi Policji.
3.
Szef Misji/Komendant Policji zasięga opinii KPB w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa mających wpływ na rozmieszczenie EUPOL COPPS zarządzone przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
4.
Przed rozmieszczeniem lub podróżą na teren misji personel EUPOL COPPS przechodzi obowiązkowe szkolenie w zakresie bezpieczeństwa zorganizowane przez Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, jak również przechodzi badania lekarskie.
Artykuł 14
Uzgodnienia finansowe
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją wynosi 2,5 miliona EUR na rok 2005 oraz 3,6 miliona EUR na rok 2006.
2.
Decyzja w sprawie ostatecznego budżetu EUPOL COPPS na lata 2006, 2007 i 2008 jest podejmowana corocznie przez Radę.
3.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego UE, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Podmioty z państw trzecich wnoszących wkład finansowy w działalność misji, stron przyjmujących oraz – jeżeli jest to wymagane ze względu na potrzeby operacyjne misji – państw sąsiadujących mają prawo do udziału w przetargach.
4.
Szef Misji/Komendant Policji w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany w odniesieniu do działań podjętych w ramach zawartej z nim umowy.
5.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne EUPOL COPPS, w tym kompatybilność sprzętu i współdziałanie jej zespołów.
6.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 15
Działanie wspólnotowe
1.
Rada i Komisja zapewniają, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami, spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z akapitem 2 art. 3 Traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
2.
Konieczne uzgodnienia koordynacyjne są wprowadzane, odpowiednio, na terytorium misji oraz w Brukseli.
Artykuł 16
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami operacyjnymi misji, informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów Misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest również upoważniony do udostępnienia miejscowym władzom informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
We wszelkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane władzom lokalnym zgodnie z procedurami właściwymi dla poziomu ich współpracy z UE.
3.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem oraz władzom lokalnym dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do misji objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu Rady [2].
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Wygasa ono w dniu 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 18
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/807/WPZiB
z dnia 21 listopada 2005 r.
rozszerzające i zmieniające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 25 listopada 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/921/WPZiB rozszerzające mandat Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej [1] (EUMM).
(2) Dnia 22 listopada 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/794/WPZiB [2] przedłużające do dnia 31 grudnia 2005 r. wspólne działanie 2002/921/WPZiB.
(3) EUMM powinna kontynuować swoje działania na Bałkanach Zachodnich wspierające politykę Unii Europejskiej w stosunku do tego regionu, ze szczególnym uwzględnieniem Kosowa, Serbii i Czarnogóry oraz sąsiednich regionów, które mogą odczuć skutki wszelkich niekorzystnych wydarzeń w Kosowie lub w Serbii i Czarnogórze.
(4) Mandat EUMM powinien być w związku z tym odpowiednio rozszerzony i zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Mandat EUMM zostaje niniejszym przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
We wspólnym działaniu 2002/921/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) Art. 2 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) monitoruje rozwój wydarzeń politycznych i dotyczących bezpieczeństwa w ramach swojego zakresu odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem Kosowa, Serbii i Czarnogóry oraz sąsiednich regionów, które mogą odczuć skutki wszelkich niekorzystnych wydarzeń w Kosowie lub w Serbii i Czarnogórze;".
2) Art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel zapewnia elastyczne i usprawnione funkcjonowanie EUMM. W tym kontekście Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel dokonuje regularnych ocen funkcjonowania EUMM i terytorium geograficznego objętego EUMM celem ciągłego dostosowywania wewnętrznej organizacji EUMM do priorytetów Unii na Bałkanach Zachodnich.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z misją wynosi a) 2 miliony EUR na rok 2005 oraz
b) 1723982,80 EUR na rok 2006.". 4) W art. 8 akapit drugi datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.".
Artykuł 4 Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/822/WPZiB
z dnia 21 listopada 2005 r.
zmieniające i rozszerzające wspólne działanie 2004/847/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Kinszasie (DRK) dotyczące Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL Kinszasa)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne działanie 2004/847/WPZiB [1] ustanawiające EUPOL Kinszasa traci moc w dniu 31 grudnia 2005 r.
(2) W dniu 6 października 2005 r. pan Joseph Cabila, prezydent Demokratycznej Republiki Konga (DRK), wysłał do Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP) pismo zachęcające UE do przedłużenia misji EUPOL Kinszasa.
(3) W dniu 7 listopada 2005 r. Rada zgodziła się przedłużyć misję EUPOL Kinszasa o kolejne 12 miesięcy po wygaśnięciu aktualnego mandatu.
Niniejsze wspólne działanie obejmuje pierwszą fazę tego przedłużenia do dnia 30 kwietnia 2006 r.
(4) Państwa trzecie powinny uczestniczyć w operacji zgodnie z wytycznymi ustanowionymi przez Radę Europejską w Nicei.
(5) Obecna sytuacja w dziedzinie bezpieczeństwa w DRK może ulec pogorszeniu, pociągając za sobą potencjalnie poważne skutki dla procesu umacniania demokracji, państwa prawnego oraz międzynarodowego i regionalnego bezpieczeństwa.
Kontynuowanie zaangażowania wysiłków politycznych i zasobów UE pozwoli na umocnienie stabilności w regionie.
(6) W dniu 9 grudnia 2004 r. Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa mianował nadinspektora Adílio Custódio Szefem Misji EUPOL Kinszasa, którego mandat powinien zostać przedłużony na czas trwania misji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2004/847/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Faza planowania
Sekretariat Generalny Rady opracowuje wszelkie instrumenty techniczne niezbędne do wykonania misji EUPOL Kinszasa.
Szef Misji opracowuje plan operacyjny (OPLAN) uwzględniający wyczerpującą ocenę ryzyka.
Rada zatwierdza OPLAN.";
2) artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Stanowisko misji
Unia Europejska prowadzi misję policyjną w Kinszasie (DRK) w celu monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania przy tworzeniu i początkowym działaniu IPU w celu zapewnienia, że IPU działa zgodnie z przeprowadzonym szkoleniem w Centrum Akademii i zgodnie z międzynarodowymi najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.
Działania te koncentrują się na strukturze dowodzenia IPU w celu wzmocnienia zdolności zarządzania IPU i monitorowania, udzielania wsparcia i doradzania jednostkom operacyjnym w realizacji ich zadań.
EUPOL Kinszasa kontynuuje monitorowanie, udzielanie wsparcia i doradztwo przy tworzeniu i rozwijaniu IPU, w tym szersze doradztwo strukturze dowodzenia IPU w kwestii wykonywania misji oraz dalsze doradztwo w zakresie innych zagadnień stanowiących uzupełnienie dla skutecznego prowadzenia działań policyjnych w DRK oraz wzmacnia współpracę z misją EUSEC RD CONGO w obszarze reformy sektora bezpieczeństwa.";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Struktura misji
W skład misji wchodzi Sztab Główny oraz obserwatorzy policyjni.
Sztab Główny składa się z biura Szefa Misji oraz oddziału wsparcia administracyjnego.
Wszyscy obserwatorzy, mentorzy i doradcy, a także instruktorzy będą rozmieszczeni w bazie operacyjnej IPU.";
4) artykuł 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na pokrycie wydatków związanych z misją wynosi maksymalnie 4370000 EUR na okres od dnia 9 grudnia 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r.";
5) artykuł 10 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Szef Misji Policyjnej podlega w pełni Komisji i jest przez nią nadzorowany w odniesieniu do działań podjętych w ramach swojej umowy.";
6) artykuł 14 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Traci moc dnia 30 kwietnia 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/824/WPZiB
z dnia 24 listopada 2005 r.
w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 11 marca 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/210/WPZiB [1] w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie.
Wygasa ono w dniu 31 grudnia 2005 r.
(2) W konkluzjach ze szczytu UE–Bałkany Zachodnie odbywającego się w Salonikach w dniu 21 czerwca 2003 r. stwierdzono, że przyszłością Bałkanów jest członkostwo w Unii Europejskiej.
(3) Rada Europejska obradująca w dniach 17– 18 czerwca 2004 r. w Brukseli przyjęła Europejską Strategię Bezpieczeństwa: Ogólną politykę wobec Bośni i Hercegowiny.
Stanowi ona, że w perspektywie długoterminowej celem UE jest stabilna, samodzielna, pokojowa i wieloetniczna Bośnia i Hercegowina, pokojowo współpracująca ze swymi sąsiadami i znajdująca się nieodwracalnie na drodze do członkostwa w UE; w średniej perspektywie celem Unii jest podpisanie z Bośnią i Hercegowiną układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
(4) W dniu 18 lipca 2005 r. Rada Unii Europejskiej uzgodniła, że po wygaśnięciu obecnego mandatu misji policyjnej UE w dniu 31 grudnia 2005 r., konieczne będzie dalsze zaangażowanie na rzecz wspierania sił policyjnych w Bośni i Hercegowinie.
Misja będzie kontynuowana, a jej mandat i liczebność zostaną odpowiednio zmienione.
(5) W zaproszeniu z dnia 26 października 2005 r. władze Bośni i Hercegowiny zwróciły się do UE o rozmieszczenie przeorientowanej EUPM w Bośni i Hercegowinie.
(6) Wysoki Przedstawiciel w Bośni i Hercegowinie jest także Specjalnym Przedstawicielem UE w Bośni i Hercegowinie (SPUE).
SPUE nadal będzie wspierał koordynację ogólnej polityki UE w Bośni i Hercegowinie i będzie udzielał wskazówek Szefowi Misji/Komendantowi Policji.
(7) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 r. niniejsze wspólne działanie powinno określić rolę Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (zwanego dalej "SG/WP") zgodnie z art. 18 ust. 3 i art. 26 Traktatu.
(8) Art. 14 ust. 1 Traktatu wymaga określenia finansowej kwoty referencyjnej dla całego okresu realizacji wspólnego działania.
Określenie kwot, które mają być pokrywane z budżetu Wspólnoty, obrazuje wolę organu prawodawczego i jest uzależnione od dostępności przydzielonych środków w trakcie danego roku budżetowego.
(9) EUPM będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) ustanowiona wspólnym działaniem 2002/210/WPZiB jest kontynuowana od dnia 1 stycznia 2006 r. zgodnie z poniższymi przepisami.
2.
EUPM działa zgodnie z celami i innymi przepisami ujętymi w zakresie zadań misji określonym w art. 2.
Artykuł 2
Zakres zadań misji
Misja EUPM, kierowana i koordynowana przez SPUE oraz stanowiąca część ogólniejszego podejścia w propagowaniu praworządności w BiH i w regionie, będzie mieć na celu ustanowienie w BiH – poprzez doradztwo, monitorowanie i kontrolę – trwałych, profesjonalnych i wieloetnicznych sił policyjnych, działających zgodnie z najwyższymi standardami europejskimi i międzynarodowymi.
Siły te powinny działać zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi w ramach procesu stabilizacji i stowarzyszenia z Unią Europejską, zwłaszcza w odniesieniu do walki z przestępczością zorganizowaną oraz do reformy policji.
EUPM będzie działać zgodnie z celami ogólnymi określonymi w załączniku 11 do porozumienia z Dayton/Paryża, a jej cele będą wspierane instrumentami wspólnotowymi.
EUPM, pod kierownictwem SPUE, przejmie inicjatywę w koordynowaniu starań podejmowanych w ramach EPBiO w walce z przestępczością zorganizowaną w zakresie, w którym dotyczą one policji, bez uszczerbku dla uzgodnionych struktur dowodzenia.
Będzie ona wspierać władze lokalne w planowaniu i przeprowadzaniu dochodzeń w sprawach poważnej przestępczości i przestępczości zorganizowanej.
Artykuł 3
Przegląd
Przegląd dokonywany co pół roku, zgodnie z kryteriami oceny ustalonymi w koncepcji operacji (CONOPS) i planie operacji (OPLAN), uwzględniający postępy w reformowaniu policji umożliwia w razie konieczności dokonanie odpowiednich zmian w działaniach misji.
Artykuł 4
Struktura
1.
EUPM posiada, co do zasady, następującą strukturę:
a) kwatera główna w Sarajewie, złożona z Szefa Misji/Komendanta Policji oraz personelu określonego w OPLAN.
Część personelu stanowią oficerowie łącznikowi, w zmiennej liczbie, koordynujący działania z innymi organizacjami międzynarodowymi na tym terenie;
b) kwatery wspólne z różnymi siłami policji BiH wyższego szczebla, w tym w ramach Państwowej Agencji Dochodzeniowej i Ochronnej, Państwowych Służb Granicznych, Interpolu, obu jednostek terytorialnych, ośrodków bezpieczeństwa publicznego, kantonów oraz w okręgu Brčko.
2.
Elementy te zostaną rozwinięte w CONOPS oraz w OPLAN.
CONOPS i OPLAN są zatwierdzane przez Radę.
Artykuł 5
Szef Misji/Komendant Policji
1.
Szef Misji/Komendant Policji sprawuje kontrolę operacyjną (OPCON) nad EUPM oraz odpowiada za bieżące zarządzanie EUPM i koordynowanie działań EUPM, w tym za zarządzanie bezpieczeństwem personelu Misji, zasobów i informacji.
2.
Szef Misji/Komendant Policji jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem.
Działania dyscyplinarne wobec personelu oddelegowanego są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub organ UE.
3.
Szef Misji/Komendant Policji podpisuje umowę z Komisją.
Artykuł 6
Personel
1.
Liczebność i kwalifikacje członków personelu EUPM są zgodne z celami określonymi w art. 2 oraz strukturą określoną w art. 4.
2.
Funkcjonariusze policji zostają oddelegowani przez Państwa Członkowskie na okres co najmniej roku.
Każde Państwo Członkowskie pokrywa koszty związane z oddelegowaniem swoich funkcjonariuszy policji, w tym koszty wynagrodzenia, dodatków oraz koszty podróży do Bośni i Hercegowiny i z powrotem.
3.
W zależności od potrzeb EUPM zatrudnia na podstawie umów międzynarodowy personel cywilny oraz personel lokalny.
4.
Państwa Członkowskie lub instytucje UE mogą również, jeżeli jest to wymagane, oddelegować międzynarodowy personel cywilny na okres co najmniej roku.
Każde Państwo Członkowskie lub instytucja UE pokrywa koszty związane z oddelegowaniem przez siebie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, dodatków oraz koszty podróży do Bośni i Hercegowiny i z powrotem.
5.
Cały personel podlega zwierzchnictwu odpowiedniego państwa oddelegowującego lub instytucji oddelegowującej oraz wykonuje swoje obowiązki i działa w interesie Misji.
Personel przestrzega zasad oraz minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [2] (zwanych dalej "przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa").
Artykuł 7
Status personelu EUPM
1.
Należy podjąć niezbędne kroki w celu przedłużenia obowiązywania Umowy pomiędzy UE a BiH w sprawie działań Misji Policyjnej Unii Europejskiej w BiH z dnia 4 października 2002 r. na czas trwania EUPM.
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem wysunięte przez członka personelu lub dotyczące go.
Dane Państwo Członkowskie lub instytucja UE są odpowiedzialne za podejmowanie działań prawnych przeciwko osobie oddelegowanej.
3.
Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i lokalnego personelu kontraktowego są określone w umowach zawartych pomiędzy Szefem Misji/Komendantem Policji a danym członkiem personelu.
Artykuł 8
Struktura dowodzenia
1.
Misja ma jednolitą strukturę dowodzenia, jako operacja zarządzania kryzysem.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne.
3.
SG/WP udziela wskazówek Szefowi Misji/Komendantowi Policji za pośrednictwem SPUE.
4.
Szef Misji/Komendant Policji kieruje Misją i odpowiada za bieżące zarządzanie nią.
5.
Szef Misji/Komendant Policji składa sprawozdania SG/WP za pośrednictwem SPUE.
6.
SPUE składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem SG/WP.
Artykuł 9
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
KPB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne Misji.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu.
Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania Szefa Misji/Komendanta Policji, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, oraz do zmiany OPLAN i struktury dowodzenia.
Rada, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, podejmuje decyzje w sprawie celów i zakończenia misji.
2.
KPB w regularnych odstępach czasu składa sprawozdania Radzie, uwzględniając sprawozdania SPUE.
3.
KPB w regularnych odstępach czasu otrzymuje od Szefa Misji Policyjnej sprawozdania dotyczące prowadzenia Misji.
KPB może zaprosić Szefa Misji Policyjnej na swoje posiedzenia, jeżeli uzna to za stosowne.
Artykuł 10
Udział państw trzecich
1.
Bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię i jednolitych ram instytucjonalnych Unii do udziału w misji zaproszone są państwa przystępujące, europejscy członkowie NATO niebędący członkami UE oraz inni członkowie OBWE niebędący członkami UE, których personel obecnie uczestniczy w EUPM; inne państwa trzecie mogą być zaproszone do udziału w EUPM, przy czym państwa te ponoszą koszty wysłania swych funkcjonariuszy policji lub międzynarodowego personelu cywilnego, w tym koszty wynagrodzeń, dodatków oraz koszty podróży do Bośni i Hercegowiny i z powrotem, a także odpowiednio koszty bieżące EUPM.
2.
Państwa trzecie uczestniczące w EUPM mają takie same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania EUPM jak Państwa Członkowskie UE biorące w niej udział.
3.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji propozycji uczestnictwa oraz do ustanowienia Komitetu Uczestników.
4.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umów, które zostaną zawarte zgodnie z procedurami określonymi w art. 24 Traktatu.
Artykuł 11
Uzgodnienia finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z Misją wynosi: a) 3 miliony EUR na rok 2005, b) 9 milionów EUR na rok 2006.
2.
Ostateczne budżety na lata 2006 i 2007 są ustalane corocznie.
3.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego UE, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
Podmioty pochodzące z państw trzecich uczestniczących w finansowaniu Misji oraz z państwa przyjmującego są dopuszczane do udziału w przetargach.
4.
Szef Misji/Komendant Policji w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany w odniesieniu do działań podejmowanych w ramach swojej umowy.
5.
W uzgodnieniach finansowych uwzględnia się wymogi operacyjne EUPM.
6.
Za kwalifikujące się do pokrycia uznawane są wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 12
Bezpieczeństwo
1.
Szef Misji/Komendant Policji odpowiada za bezpieczeństwo EUPM oraz, w porozumieniu z Biurem Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
EUPM dysponuje wyznaczonym funkcjonariuszem ds. bezpieczeństwa, który podlega Szefowi Misji/Komendantowi Policji.
3.
Szef Misji/Komendant Policji konsultuje się z KPB w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa mających wpływ na rozmieszczenie misji zarządzone przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
4.
Przed rozmieszczeniem lub podróżą na teren działalności Misji personel EUPM przechodzi obowiązkowe szkolenie w zakresie bezpieczeństwa zorganizowane przez Biuro Bezpieczeństwa SG Rady oraz badania lekarskie.
Artykuł 13
Działanie wspólnotowe
1.
Rada i Komisja, odpowiednio w ramach swoich kompetencji, zapewniają spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
2.
Rada odnotowuje, że obowiązują już uzgodnienia koordynacyjne zarówno na obszarze działania misji, jak i w Brukseli.
Artykuł 14
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim biorącym udział w realizacji niniejszego wspólnego działania, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami operacyjnymi misji, informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów Misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej, Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony również do udostępnienia władzom lokalnym informacji i dokumentów niejawnych UE powstałych do celów Misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
We wszelkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane władzom lokalnym zgodnie z procedurami odpowiadającymi poziomowi ich współpracy z UE.
3.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim biorącym udział w realizacji niniejszego wspólnego działania oraz władzom lokalnym dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady dotyczących misji, objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu Rady [3].
Artykuł 15
Wejście w życie i okres obowiązywania
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Obowiązuje ono od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 16
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/825/WPZiB
z dnia 24 listopada 2005 r.
zmieniające mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 lipca 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2004/569/WPZiB [1] w sprawie mandatu Specjalnego Przedstawiciela UE (SPUE) w Bośni i Hercegowinie.
(2) W dniu 28 lipca 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/583/WPZiB [2] przedłużające mandat Lorda ASHDOWN jako SPUE w Bośni i Hercegowinie do dnia 28 lutego 2006 r.
(3) W dniu 24 listopada 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/824/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie [3], które przewiduje kontynuację EUPM po zmianie jej mandatu oraz wielkości.
(4) W świetle szczególnej roli SPUE w strukturze dowodzenia EUPM mandat SPUE powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(5) Mandat SPUE powinien być wdrażany w koordynacji z Komisją w celu zapewnienia zgodności z innymi odpowiednimi działaniami mieszczącymi się w zakresie uprawnień Wspólnoty.
(6) SPUE będzie realizował swój mandat w sytuacji, która może się pogorszyć i która może szkodzić celom WPZiB określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2004/569/WPZiB, rozszerzonym przez wspólne działanie 2005/583/WPZiB, wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1) Art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Dla osiągnięcia celów polityki UE w BiH mandat SPUE obejmuje:
a) doradztwo UE i pomoc w procesie politycznym;
b) wspieranie całokształtu koordynacji politycznej UE w BiH;
c) wspieranie ogólnej koordynacji UE oraz udzielanie na miejscu wskazówek politycznych w zakresie wysiłków UE w dziedzinie zwalczania przestępczości zorganizowanej, bez uszczerbku dla wiodącej roli Misji Policyjnej Unii Europejskiej w koordynacji aspektów tych wysiłków związanych z policją a także bez uszczerbku dla wojskowej struktury dowodzenia ALTHEA (EUFOR);
d) lokalne doradztwo polityczne wobec dowódcy ALTHEA (EUFOR), z poszanowaniem działalności Zintegrowanych Jednostek Policji, z której SPUE może korzystać w porozumieniu z dowódcą EUFOR i nie naruszając układu podporządkowania;
e) udział we wzmocnieniu wewnętrznej koordynacji i spójności UE w BiH, między innymi poprzez dostarczanie informacji szefom Misji UE, uczestnictwo w regularnych spotkaniach lub wysłanie na nie przedstawiciela, przewodniczenie grupie koordynującej złożonej ze wszystkich obecnych w terenie podmiotów UE w celu koordynowania aspektów wykonawczych działania UE, a także poprzez udzielanie tym podmiotom wskazówek dotyczących stosunków z władzami BiH;
f) zapewnianie spójności działań UE wobec opinii publicznej.
Rzecznik SPUE jest głównym punktem kontaktowym UE dla środków masowego przekazu w BiH w zakresie zagadnień związanych z WPZiB/EPBiO;
g) sprawowanie nadzoru nad całym szeregiem działań w dziedzinie praworządności i w tym kontekście, w razie potrzeby, doradzanie Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi i Komisji;
h) udzielanie Szefowi Misji Policyjnej Unii Europejskiej wskazówek politycznych w ramach jego szerszych obowiązków oraz jego roli w strukturze dowodzenia EUPM;
i) wspieranie przygotowania restrukturyzacji policji jako część szerszego podejścia społeczności międzynarodowej oraz władz BiH do praworządności z wykorzystaniem zapewnianej przez EUPM policyjnej technicznej wiedzy eksperckiej i pomocy w tym zakresie;
j) zapewnianie wsparcia dla wzmocnionych i skuteczniejszych kontaktów pomiędzy wymiarem sprawiedliwości BiH w sprawach karnych a policją, w ścisłej współpracy z EUPM;
k) w odniesieniu do działań na mocy tytułu VI Traktatu, w tym Europolu, oraz związanych działań wspólnotowych, zapewnienie, w stosownych przypadkach, doradztwa Sekretarzowi Generalnemu oraz Komisji, a także uczestnictwo w wymaganej koordynacji lokalnej;
l) uwzględniając spójność działania i możliwości wspólnego działania, stałe konsultacje w sprawie priorytetów dotyczących Wspólnotowej Pomocy na rzecz Odbudowy Rozwoju i Stabilizacji.",
2) Art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota referencyjna wynosi 160000 EUR.";
3) Art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do pomocy SPUE w wykonywaniu jego mandatu i do wspierania spójności, widoczności i skuteczności całego działania UE w BiH, szczególnie w kwestiach politycznych, polityczno-wojskowych, kwestiach dotyczących praworządności, w tym walki z przestępczością zorganizowaną, oraz bezpieczeństwa a także w zakresie komunikowania i kontaktów z mediami, przydziela się specjalny personel UE w celu zaznaczenia obecności UE.
W granicach swojego mandatu i odpowiednich dostępnych środków finansowych, SPUE jest odpowiedzialny za stworzenie swego zespołu po konsultacji z Prezydencją, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela oraz w pełnym porozumieniu z Komisją.
SPUE powiadamia Prezydencję i Komisję o ostatecznym składzie swojego zespołu.".
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/826/WPZiB
z dnia 24 listopada 2005 r.
w sprawie ustanowienia Policyjnego Zespołu Doradczego UE (EUPAT) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM).
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci, art. 26 oraz art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy umowy ramowej z Ohrid wkład Unii opiera się na szerokim podejściu obejmującym działania ukierunkowane na pełen zakres aspektów państwa prawnego, włączając w to programy rozwoju instytucjonalnego oraz działania policji, które powinny się wzajemnie wspierać i wzmacniać.
Działania Unii, wspierane między innymi przez wspólnotowe programy rozwoju instytucjonalnego na mocy rozporządzenia CARDS, przyczynią się do ogólnego zaprowadzenia pokoju w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, jak również do osiągnięcia celów ogólnej polityki Unii w regionie, szczególnie w zakresie procesu stabilizacji i stowarzyszenia.
(2) Unia powołała Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w celu przyczynienia się do wzmocnienia pokojowego procesu politycznego i pełnego wykonania umowy ramowej z Ohrid oraz pomocy w zapewnieniu spójności zewnętrznych działań UE i zapewnieniu koordynacji starań wspólnoty międzynarodowej, zmierzających do pomocy w wykonaniu i zapewnieniu trwałości postanowień tej umowy ramowej.
(3) W Rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1371 (2001), przyjętej w dniu 26 września 2001 r. z zadowoleniem przyjmuje się umowę ramową i wspiera jej pełne wykonanie, między innymi, poprzez starania czynione przez UE.
(4) W interesie utrzymania i kontynuowania znaczących osiągnięć uzyskanych w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii poprzez podjęcie istotnych starań politycznych i zaangażowanie zasobów UE, a także celem dalszego przyczyniania się do tworzenia stabilnych i bezpiecznych warunków umożliwiających rządowi Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wykonanie umowy ramowej z Ohrid, UE zwiększyła swoją rolę w dziedzinie policji.
(5) Od czasu konfliktu w 2001 r. sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii wciąż ulega poprawie.
W 2005 r. nastąpiło dalsze wzmocnienie stabilności.
Podjęto kroki zmierzające do przygotowania i wdrożenia kluczowych reform wynikających z umowy ramowej z Ohrid, a także rozpoczęto starania na rzecz realizacji innych priorytetowych reform, w tym w dziedzinie praworządności.
Dalsze podejmowanie starań politycznych i zaangażowanie zasobów UE dodatkowo przyczyni się do utrwalenia stabilności zarówno w kraju, jak i w regionie.
(6) Dnia 16 września 2003 r. władze Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wystąpiły z prośbą do UE o przyjęcie odpowiedzialności za zwiększoną rolę w dziedzinie policji i rozmieszczenie Misji Policyjnej UE (EUPOL Proxima).
(7) Wspólne działanie Rady 2003/681/WPZiB [1] ustanowiło misję EUPOL Proxima na okres 12 miesięcy, począwszy od dnia 15 grudnia 2003 r. do dnia 14 grudnia 2004 r.
Wspólne działanie Rady 2004/789/WPZiB [2] przedłużyło misję EUPOL Proxima na okres 12 miesięcy, począwszy od 15 grudnia 2004 r. do 14 grudnia 2005 r.
(8) Podczas konsultacji z UE rząd Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (FYROM) zasygnalizował, że z zadowoleniem przyjąłby, przy spełnieniu pewnych warunków, utworzenie Policyjnego Zespołu Doradczego UE stanowiącego pomost pomiędzy zakończeniem misji EUPOL Proxima oraz planowanym projektem finansowanym poprzez CARDS w celu dostarczenia pomocy technicznej w terenie.
(9) Zgodnie z wytycznymi określonymi przez Radę Europejską podczas posiedzenia w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno określać rolę Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (zwanego dalej SG/WP) zgodnie z art. 18 ust. 3 i art. 26 Traktatu w zakresie wdrażania środków, które podlegają kontroli politycznej i kierownictwu strategicznemu sprawowanym przez KPB.
(10) Art. 14 ust. 1 Traktatu wymaga określenia kwoty referencyjnej na cały okres wdrażania wspólnego działania.
Wskazanie kwot, które mają być finansowane z budżetu wspólnotowego obrazuje wolę organu prawodawczego i jest uzależnione od dostępności przydzielonych środków w trakcie odpowiedniego roku budżetowego.
(11) Należy w jak największym stopniu wykorzystać sprzęt pozostały z innych działań operacyjnych UE, zwłaszcza misji EUPOL Proxima, przy uwzględnieniu potrzeb operacyjnych i zasad należytego zarządzania finansami.
(12) Mandat EUPAT będzie wykonywany w sytuacji, w której nie jest w pełni zagwarantowana praworządność, co może zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Cel
1.
Unia Europejska ustanawia niniejszym Policyjny Zespół Doradczy Unii Europejskiej (EUPAT) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (FYROM) na okres od dnia 15 grudnia 2005 r. do dnia 14 czerwca 2006 r.
2.
Celem EUPAT jest dalsze wspieranie rozwoju skutecznej i profesjonalnej służby policyjnej opartej na europejskich standardach policyjnych.
Artykuł 2
Mandat
EUPAT kontynuuje wspieranie rozwoju skutecznej i profesjonalnej służby policyjnej opartej na europejskich standardach policyjnych zgodnie z celami umowy ramowej z Ohrid, w partnerskiej współpracy z odpowiednimi organami oraz w szerszej perspektywie państwa prawnego, a także w bliskim współdziałaniu z Komisją, mając na uwadze wdrażanie odpowiednich wspólnotowych programów rozwoju instytucjonalnego oraz w zgodzie z programami OBWE i programami dwustronnymi.
Eksperci policyjni UE pod kierownictwem SPUE oraz w partnerskiej współpracy z organami rządu kraju przyjmującego, nadzorują i udzielają porad policji tego kraju w priorytetowych zagadnieniach w dziedzinie kontroli granicznej, spokoju i porządku publicznego oraz odpowiedzialności, walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną.
Działania EUPAT koncentrują się na średnich i wysokich szczeblach dowodzenia.
W tym celu EUPAT poświęca szczególną uwagę:
- całościowemu wdrożeniu reformy policji w terenie;
- współpracy policji z wymiarem sprawiedliwości;
- standardom zawodowym/kontroli wewnętrznej.
Artykuł 3
Faza planowania
1.
W ramach przygotowań do ustanowienia EUPAT, Szef Misji Policyjnej EUPOL Proxima, na podstawie pracy wykonanej przez EUPOL Proxima oraz na podstawie wskazówek udzielonych przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB), sporządza plan generalny i opracowuje wszelkie instrumenty techniczne niezbędne do wykonania przepisów ustanawiających EUPAT.
2.
W tym celu obecny Szef Misji konsultuje się i koordynuje swoje działania odpowiednio z Komisją, z OBWE w Skopje oraz z rządem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Artykuł 4
Struktura
1.
EUPAT składa się z następujących elementów:
a) kwatera główna w Skopje, w której skład wchodzi Szef EUPAT oraz personel określony w planie generalnym;
b) centralna jednostka odpowiedzialna za rozśrodkowanie na szczeblu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych;
c) mobilne jednostki rozśrodkowane na terenie FYROM na odpowiednich szczeblach.
2.
Strukturę tych elementów należy szerzej rozwinąć w planie generalnym.
Artykuł 5
Szef EUPAT oraz personel
1.
Szef EUPAT odpowiedzialny jest za zarządzanie działaniami EUPAT i ich koordynację.
2.
Szef Misji odpowiada za bieżące zarządzanie EUPAT oraz za sprawy personalne i dyscyplinarne.
W odniesieniu do personelu oddelegowanego, działania dyscyplinarne są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub organ UE.
3.
Szef EUPAT zawiera umowę z Komisją.
4.
Funkcjonariusze policji są oddelegowywani przez Państwa Członkowskie.
Okres, na jaki są oni oddelegowywani, wynosi 6 miesięcy i rozpoczyna się dnia 15 grudnia 2005 r.
Każde Państwo Członkowskie ponosi koszty związane z oddelegowaniem przez siebie funkcjonariuszy policji, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, koszty podróży do FYROM i z powrotem oraz dodatki inne niż diety dzienne.
5.
W zależności od potrzeb EUPAT zatrudnia na podstawie umów międzynarodowy personel cywilny oraz personel lokalny.
6.
Państwa Członkowskie lub instytucje Wspólnoty mogą również, jeżeli jest to wymagane, oddelegować międzynarodowy personel cywilny na okres sześciu miesięcy rozpoczynający się dnia 15 grudnia 2005 r.
Każde Państwo Członkowskie lub instytucja UE ponoszą koszty związane z oddelegowaniem przez siebie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, opieki medycznej, koszty podróży do FYROM i z powrotem oraz dodatki inne niż diety.
7.
Podlegając nadal zwierzchnictwu wysyłających Państw Członkowskich lub instytucji Wspólnoty, wszyscy eksperci EUPAT wypełniają swoje obowiązki i działają mając na względzie wyłącznie interes działania wspierającego UE.
Wszyscy członkowie personelu zobowiązani są do przestrzegania zasad bezpieczeństwa oraz minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [3] (zwanych dalej "przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa").
8.
Członkowie EUPAT zapewniają poprzez odpowiednie środki, że działanie wspierające UE jest widoczne.
Artykuł 6
Struktura dowodzenia
1.
Struktura EUPAT będąc częścią szerszego podejścia w propagowaniu praworządności w FYROM ma jednolitą strukturę dowodzenia.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne.
3.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel (SG/WP) udziela wytycznych Szefowi EUPAT za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela UE.
4.
Szef EUPAT kieruje zespołem EUPAT i odpowiada za bieżące zarządzanie nim.
5.
Szef EUPAT składa sprawozdania SG/WP za pośrednictwem SPUE.
6.
SPUE składa sprawozdania Radzie za pośrednictwem SG/WP.
Artykuł 7
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne EUPAT.
2.
Rada niniejszym upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu.
Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do mianowania, na wniosek Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, Szefa EUPAT oraz do zatwierdzenia i zmiany planu generalnego oraz struktury dowodzenia.
Rada, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, podejmuje decyzję w sprawie celów i zakończenia EUPAT.
3.
SPUE udziela Szefowi EUPAT wytycznych politycznych na poziomie lokalnym.
SPUE zapewnia koordynację działań z innymi podmiotami z UE oraz nawiązanie stosunków z organami strony przyjmującej i środkami masowego przekazu.
4.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa otrzymuje od Szefa EUPAT, w regularnych odstępach czasu, sprawozdania dotyczące prowadzenia działania wspierającego.
KPB może zaprosić Szefa EUPAT do udziału w swoich posiedzeniach, jeżeli uzna to za stosowne.
5.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa składa sprawozdania Radzie w regularnych odstępach czasu.
Artykuł 8
Uzgodnienia finansowe
1.
Finansowa kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z EUPAT wynosi 1,5 miliona EUR.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty, o której mowa w ust. 1, zarządza się zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego UE, z zastrzeżeniem, że finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
Szef EUPAT w odniesieniu do działań podejmowanych w ramach zawartej z nim umowy w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany.
4.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne EUPAT, włącznie z wymogami dotyczącymi dopasowania wyposażenia oraz współdziałania zespołów EUPAT.
5.
Za kwalifikujące się do pokrycia uznawane są wydatki poniesione od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 9
Spójność z działaniami Wspólnoty
Rada i Komisja, odpowiednio w ramach swoich kompetencji, zapewniają spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
Artykuł 10
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania NATO/KFOR oraz stronom trzecim, biorącym udział w realizacji niniejszego wspólnego działania, informacji i dokumentów niejawnych UE objętych klauzulą niejawności do poziomu "CONFIDENTIEL UE", powstałych do celów działania wspierającego, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
SG/WP jest również upoważniony do udostępniania OBWE, zgodnie z potrzebami operacyjnymi Misji, informacji i dokumentów niejawnych UE objętych klauzulą niejawności do poziomu "RESTREINT UE" i powstałych do celów działania wspierającego, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
W tym celu dokonuje się uzgodnień lokalnych.
3.
W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej SG/WP jest również upoważniony do udostępnienia państwu przyjmującemu informacji i dokumentów niejawnych UE, powstałych do celów działania wspierającego, objętych klauzulą niejawności do poziomu "CONFIDENTIEL UE", zgodnie z Umową między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych [4].
4.
SG/WP jest upoważniony do udostępniania stronom trzecim biorącym udział w realizacji niniejszego wspólnego działania dokumentów jawnych UE, związanych z treścią obrad Rady dotyczących działania wspierającego, objętych tajemnicą zawodową na podstawie art. 6 ust. 1 decyzji Rady 2004/338/WE, Euratom z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Rady [5].
Artykuł 11
Status personelu EUPAT
1.
Podejmuje się niezbędne kroki celem objęcia EUPAT Umową między Unią Europejską i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działań Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL "Proxima") w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii [6].
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja Wspólnoty, które oddelegowały członka personelu są odpowiedzialne wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, wniesionych przez członka personelu lub dotyczących go.
Dane Państwo Członkowskie lub instytucja są odpowiedzialne za podejmowanie działań prawnych przeciwko osobie oddelegowanej.
Artykuł 12
Wejście w życie i okres obowiązywania
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Stosuje się je do dnia 14 czerwca 2006 r.
Artykuł 13
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/868/WPZiB
z dnia 1 grudnia 2005 r.
zmieniające wspólne działanie 2005/355/WPZiB w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (DRK) w zakresie ustanowienia projektu wsparcia technicznego dotyczącego usprawnienia łańcucha płatności Ministerstwa Obrony DRK
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14, art. 25 akapit trzeci i art. 28 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z oficjalną prośbą wystosowaną przez rząd DRK w dniu 26 kwietnia 2005 r., Rada przyjęła w dniu 2 maja 2005 r. wspólne działanie 2005/355/WPZiB w sprawie misji doradczej i pomocowej Unii Europejskiej w zakresie reformy sektora bezpieczeństwa Demokratycznej Republiki Konga (DRK) [1], zwanej "EUSEC RD Kongo".
(2) Misja EUSEC RD Kongo ma na celu udzielenie konkretnego wsparcia dla integracji wojska kongijskiego i dobrych rządów w dziedzinie bezpieczeństwa, w tym w dziedzinie kontroli i zarządzania budżetowego i finansowego, statusu wojskowych, szkoleń, zamówień publicznych, księgowości i nadzoru finansowego.
W art. 2 wyżej wymienionego wspólnego działania przewiduje się, że misja EUSEC RD Kongo powinna identyfikować i przyczyniać się do opracowania różnych projektów i opcji, w zakresie których Unia Europejska lub jej Państwa Członkowskie mogą zdecydować o udzieleniu wsparcia.
(3) W związku z prośbą rządu kongijskiego z dnia 19 lipca 2005 r. o udzielenie wsparcia technicznego i logistycznego w celu modernizacji systemu zarządzania personelem i finansami Sił Zbrojnych Demokratycznej Republiki Konga, misja EUSEC RD Kongo opracowała projekt programu wsparcia technicznego mającego na celu w szczególności modernizację łańcucha płatności Ministerstwa Obrony DRK.
(4) W piśmie z dnia 11 listopada 2005 r. Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel powiadomił rząd kongijski o zamiarze Unii Europejskiej ustanowienia projektu wsparcia technicznego mającego na celu modernizację łańcucha płatności.
(5) W dniu 21 listopada 2005 r. Rada zatwierdziła ogólną koncepcję dotyczącą ustanowienia projektu wsparcia technicznego mającego na celu modernizację wyżej wspomnianego łańcucha płatności.
Projekt powinien zostać ustanowiony jako odrębne zadanie w ramach misji EUSEC RD Kongo.
(6) Projekt dotyczący łańcucha płatności zawiera się w mandacie i celach misji EUSEC RD Kongo, która jest misją o charakterze cywilnym, jednak ze względu na strukturę i warunki wykonania projektu, jak również niezbędną liczbę personelu i odpowiednią wysokość budżetu, należy dokonać zmian w treści wspólnego działania 2005/355/WPZiB.
(7) Państwa trzecie powinny brać udział w projekcie zgodnie z ogólnymi wytycznymi określonymi przez Radę Europejską.
(8) Personel, który zostanie rozmieszczony w DRK w ramach projektu dotyczącego modernizacji łańcucha płatności powinien podlegać przepisom dotyczącym statusu personelu obowiązującym w przypadku personelu już rozmieszczonego dla celów misji EUSEC RD Kongo.
(9) Projekt zostanie przeprowadzony w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
We wspólnym działaniu 2005/355/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się następujący akapit:
"W ramach mandatu opisanego w akapicie pierwszym ustanawia się w ramach misji projekt wsparcia technicznego dotyczący modernizacji łańcucha płatności Ministerstwa Obrony DRK, dalej zwany "projektem dotyczącym łańcucha płatności", w celu wykonania zadań określonych w ogólnej koncepcji projektu.";
2) w art. 3 dodaje się lit. c) w następującym brzmieniu:
"c) zespół odpowiedzialny za projekt dotyczący łańcucha płatności w składzie:
- szef projektu, z siedzibą w Kinszasie, mianowany przez Szefa Misji i działający pod jego zwierzchnictwem,
- dział "doradztwo, ekspertyza i realizacja", z siedzibą w Kinszasie, złożony z personelu niezwiązanego ze sztabem generalnym zintegrowanych brygad, w tym lotny zespół ekspertów uczestniczących w kontrolach personelu wojskowego zintegrowanych brygad, oraz
- eksperci związani ze sztabem generalnym zintegrowanych brygad.";
3) dodaje się art. 8a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 8a
Udział państw trzecich w projekcie dotyczącym łańcucha płatności
1.
Bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej UE i dla jej jednolitych ram instytucjonalnych, państwa trzecie mogą być zapraszane do wniesienia wkładu do projektu dotyczącego łańcucha płatności, z zastrzeżeniem że ponoszą one koszty oddelegowanego przez nie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka, dodatków oraz kosztów podróży do i z DRK, oraz że wnoszą stosowny wkład dla pokrycia wydatków bieżących projektu dotyczącego łańcucha płatności.
2.
Państwa trzecie wnoszące wkład do projektu dotyczącego łańcucha płatności mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania projektem, co Państwa Członkowskie UE.
3.
Rada niniejszym upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptacji proponowanych wkładów i do ustanowienia Komitetu Uczestników.
4.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawartej zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 Traktatu.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, który wspiera Prezydencję, może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy dla udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysami UE, postanowienia takiej umowy stosują się w ramach projektu dotyczącego łańcucha płatności.";
4) dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Szczegółowe przepisy odnoszące się do finansowania projektu dotyczącego łańcucha płatności
1.
W okresie do dnia 15 lutego 2006 r. stosuje się następujące przepisy:
a) wydatki operacyjne związane z projektem dotyczącym łańcucha płatności są finansowane wyłącznie z wkładów Państw Członkowskich, których lista oraz wysokość wkładu każdego z nich są zamieszczone w Załączniku.
Kwota referencyjna wynosi 900000 EUR.
Z wkładów tych finansowane są, między innymi, następujące wydatki:
- koszty personelu (diety dzienne i diety specjalne, wynagrodzenie i ubezpieczenie społeczne personelu zatrudnianego na miejscu, koszty opieki zdrowotnej, przeloty i koszty podróży do DRK i na miejscu, przeloty służbowe),
- koszty ustanowienia i funkcjonowania (wynajem/zakup i użytkowanie pojazdów, nabycie i utrzymanie sprzętu informatycznego oraz sprzętu łączności, najem biur i związane z tym usługi, materiały biurowe, inny sprzęt, służby ochrony, koszty reprezentacyjne, koszty transportu powietrznego),
- koszty administracyjne, w tym koszty kontroli i opłaty bankowe;
b) bez uszczerbku dla cywilnego charakteru misji, uczestniczące Państwa Członkowskie, o których mowa w Załączniku, mogą, do celów niniejszego wspólnego działania, mając na uwadze wezwanie do wnoszenia wkładów, zbiórkę funduszy pochodzących z tych wkładów, zarządzanie nimi, ich wykorzystanie i nadzór nad nimi oraz wymagane ustalenia administracyjne, skorzystać w szczególności z personelu mechanizmu ustanowionego decyzją 2004/197/WPZiB [2], wyjątkowo do dnia 15 lutego 2006 r. i z uwzględnieniem faktu, że projekt będzie finansowany zgodnie z ust. 2 począwszy od dnia 16 lutego 2006 r.
Budżet tego mechanizmu pozostanie nienaruszony;
c) szacowane dochody i wydatki określane są w budżecie projektu dotyczącego łańcucha płatności w celu finansowania w okresie do dnia 15 lutego 2006 r.;
d) Wspólnoty Europejskie lub Sekretariat Generalny Rady, lub mechanizm, o którym mowa w lit. b), nie ponoszą w żadnym przypadku odpowiedzialności wobec uczestniczącego Państwa Członkowskiego, o którym mowa w Załączniku, w związku ze skorzystaniem z tego mechanizmu.
2.
W okresie od dnia 16 lutego do dnia 2 maja 2006 r. wydatki operacyjne związane z projektem dotyczącym łańcucha płatności są pokrywane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej zgodnie z następującymi przepisami:
a) kwota referencyjna wynosi 940000 EUR;
b) wydatki są zarządzane zgodnie z zasadami i procedurami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu, z takim wyjątkiem, że żadne zaliczki nie są własnością Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich są dopuszczeni do uczestniczenia w przetargach;
c) szef misji składa szczegółowe sprawozdania Komisji, która nadzoruje jego działania, o działalności podjętej w ramach umowy, o której mowa w art. 5;
d) uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne misji, w tym wymogi kompatybilności wyposażenia.
5) dodaje się następujący Załącznik:
"
"ZAŁĄCZNIK
Lista wkładów Państw Członkowskich, o których mowa w art. 9a ust. 1 lit. a)
Belgia 175000 EUR
Francja 175000 EUR
Luksemburg 50000 EUR
Niderlandy 150000 EUR
Zjednoczone Królestwo 175000 EUR
Szwecja 175000 EUR".
"
Artykuł 2
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne stanowisko Rady 2005/888/WPZiB
z dnia 12 grudnia 2005 r.
w sprawie szczególnych środków ograniczających przeciwko pewnym osobom podejrzanym o udział w zabójstwie byłego premiera Libanu Rafika Haririego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 31 października 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1636 (2005) ("Rezolucja RBNZ 1636 (2005)") przyjmującą sprawozdanie Międzynarodowej Komisji Śledczej ONZ ("Komisji Śledczej"), pod przewodnictwem Detleva Mehlisa, w sprawie zamachu bombowego, który miał miejsce w dniu 14 lutego 2005 r. w Bejrucie, w Libanie, w którym zginęły 23 osoby, w tym były premier Libanu Rafiq Hariri, a kilkadziesiąt osób odniosło rany.
(2) Rezolucja RBNZ 1636 (2005) wprowadza środki mające na celu udaremnienie wjazdu lub przejazdu przez terytoria Państw Członkowskich, jak i zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osób wskazanych przez Komitet Rady Bezpieczeństwa ustanowiony na mocy ust. 3 lit. b) Rezolucji RBNZ 1636 (2005) ("Komitet"), jako podejrzane o udział w planowaniu, finansowaniu, organizowaniu lub przeprowadzeniu zamachu bombowego.
(3) W dniu 7 listopada 2005 r. Rada przyjęła wnioski w sprawie Syrii i Libanu.
Rada wyraziła ubolewanie, stwierdzając istnienie wyraźnych wskazówek na to, że Syria nie podjęła pełnej współpracy z zespołem śledczym i wezwała Syrię do bezwarunkowej współpracy z prowadzącymi śledztwo.
(4) W celu wdrożenia niektórych środków wymagane jest działanie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do udaremnienia wjazdu lub przejazdu przez ich terytoria osób fizycznych wymienionych w załączniku do niniejszego wspólnego stanowiska.
2.
Ustęp 1 nie zobowiązuje Państwa Członkowskiego do odmowy swoim obywatelom wjazdu na swoje terytorium.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, jeżeli Komitet stwierdzi z wyprzedzeniem, że w danym indywidualnym przypadku podróż jest uzasadniona potrzebą humanitarną, włączając w to obowiązek religijny, lub wówczas gdy Komitet dojdzie do wniosku, że takie wyłączenie przybliży realizację celów wyznaczonych przez Rezolucję RBNZ 1636 (2005).
4.
W przypadkach gdy Państwo Członkowskie zezwala na wjazd lub przejazd przez swoje terytorium osób wymienionych w Załączniku, działając na podstawie ust. 3 oraz zgodnie z ustaleniami Komitetu, zezwolenie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
Artykuł 2
1.
Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze, będące własnością osób fizycznych wymienionych w Załączniku, posiadane lub kontrolowane przez nie albo posiadane przez podmioty będące własnością tych osób lub kontrolowane, pośrednio lub bezpośrednio, przez te osoby lub jakiekolwiek osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, zgodnie z wykazem w Załączniku.
2.
Fundusze ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio lub pośrednio, osobom ani podmiotom wymienionym w Załączniku lub na ich rzecz.
3.
Pod warunkiem zatwierdzenia ich przez Komitet, wyjątki mogą być dopuszczane w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych, które są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, wraz z płatnościami za żywność, lekarstwa i leczenie, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, podatków, składek ubezpieczeniowych i opłat na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu wydatków poniesionych w związku z zapewnianiem usług prawnych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych.
4.
Ustęp 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach w postaci odsetek lub innych dochodów należnych z tych rachunków, pod warunkiem że wszelkie takie odsetki i inne należne dochody pozostają objęte ust. 1.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, zgodnie z obowiązującym prawem, że w przypadku zidentyfikowania osoby fizycznej wymienionej w Załączniku na ich terytorium, zostanie ona, na żądanie Komisji Śledczej, oddana do dyspozycji Komisji Śledczej w celu jej przesłuchania.
2.
Państwa Członkowskie, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami, w pełni współpracują w ramach każdego międzynarodowego śledztwa dotyczącego funduszy, zasobów gospodarczych lub transakcji finansowych osób lub podmiotów wymienionych w Załączniku, w tym poprzez wymianę informacji finansowych.
Artykuł 4
Rada ustala wykaz odpowiednich osób oraz powiązanych podmiotów i osób zawarty w załączniku i dokonuje w nim wszelkich zmian na podstawie ustaleń Komitetu.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne stanowisko staje się skuteczne z dniem jego przyjęcia.
Artykuł 6
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspólne działanie Rady 2005/889/WPZiB
z dnia 12 grudnia 2005 r.
ustanawiające Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14 i art. 25 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska, będąca jedną ze stron kwartetu bliskowschodniego, zobowiązuje się do udzielenia wsparcia i ułatwiania realizacji mapy drogowej, określającej wzajemne działania rządu Izraela i władz Autonomii Palestyńskiej w dziedzinie polityki, bezpieczeństwa, gospodarki, pomocy humanitarnej i rozwoju instytucjonalnego, które mają doprowadzić do powstania niezależnego, demokratycznego i suwerennego państwa palestyńskiego, współżyjącego w pokoju i bezpieczeństwie z Izraelem i pozostałymi państwami ościennymi.
(2) W następstwie jednostronnego wycofania się Izraela ze Strefy Gazy rząd Izraela nie ma już swoich przedstawicieli na przejściu granicznym w Rafah, a terminal jest zamknięty z wyjątkiem szczególnych przypadków.
(3) Rada Europejska obradująca w dniach 17– 18 czerwca 2004 r. ponownie potwierdziła gotowość UE do udzielenia wsparcia Autonomii Palestyńskiej przy przejmowaniu odpowiedzialności za prawo i porządek publiczny, a zwłaszcza przy zwiększaniu zdolności policji cywilnej i organów ścigania.
(4) Na posiedzeniu w dniu 7 listopada 2005 r. Rada ponownie podkreśliła wsparcie UE dla pracy specjalnego wysłannika kwartetu bliskowschodniego do spraw rozwiązania konfliktu w Strefie Gazy i z zadowoleniem przyjęła jego najnowsze sprawozdanie dla członków kwartetu.
Rada odnotowała również jego pismo z dnia 2 listopada 2005 r., w którym w imieniu stron zwrócił się on do UE, aby rozważyła ona monitorowanie funkcjonowania przejścia granicznego w Rafach na granicy Strefy Gazy i Egiptu w charakterze strony trzeciej.
Rada odnotowała zasadniczą wolę UE wsparcia operacji dotyczącej przejść granicznych na granicy Strefy Gazy na podstawie umowy między stronami.
(5) Otworzenie przejścia granicznego w Rafah pociąga za sobą skutki dla gospodarki, bezpieczeństwa i ludności.
(6) UE za priorytet uznała kwestię rozwoju palestyńskiej administracji celnej w ramach współpracy między WE a Palestyną.
Wspólnota od lat wspiera zarządzanie granicami palestyńskimi oraz nawiązała dialog trójstronny na temat spraw celnych z rządem Izraela i władzami Autonomii Palestyńskiej.
Autonomia Palestyńska, przy wsparciu USA i Izraela, zajmuje się przygotowaniem szczegółowych planów dotyczących procedur bezpieczeństwa granic.
(7) W dniu 24 października 2005 r. palestyński premier przesłał Komisarzowi ds. Stosunków Zewnętrznych i Europejskiej Polityki Sąsiedztwa pismo, w którym zwracał się z prośbą o wsparcie UE w takich dziedzinach, jak rozwój umiejętności personelu palestyńskiego na przejściu granicznym w Rafah, stworzenie i instalacja potrzebnych systemów i sprzętu oraz doradztwo i wsparcie dla urzędników palestyńskich pełniących służbę na przejściu granicznym w Rafah.
(8) W dniu 15 listopada 2005 r. rząd Izraela i władze Autonomii Palestyńskiej zawarły umowę dotyczącą ruchu granicznego i dostępu do przejść granicznych na granicy z Gazą, w której między innymi wskazano na rolę UE jako strony trzeciej obserwującej funkcjonowanie właściwych przejść granicznych.
(9) W pismach z, odpowiednio, 20 listopada oraz 23 listopada władze Autonomii Palestyńskiej i rząd Izraela zwróciły się do UE z prośbą o ustanowienie Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah).
(10) Misja stanowić będzie wartościowe uzupełnienie aktualnych działań międzynarodowych, jak również będzie rozwijać bieżące współdziałanie Wspólnoty i Państw Członkowskich.
Misja będzie dążyć do zapewnienia spójności i koordynacji z działaniami WE mającymi na celu rozwój zdolności, zwłaszcza w dziedzinie administracji celnej.
(11) Misja ta wpisze się w szerszy kontekst wysiłków UE i społeczności międzynarodowej wspierających Autonomię Palestyńską w przejmowaniu odpowiedzialności za prawo i porządek publiczny, w szczególności w zwiększaniu zdolności policji cywilnej i organów ścigania.
(12) Należy zapewnić odpowiednie współdziałanie z Misją Policyjną Unii Europejskiej na Terytoriach Palestyńskich, zwaną Biurem Unii Europejskiej ds. Koordynacji Wspierania Policji Palestyńskiej (EUPOL COPPS) [1].
(13) Misja będzie wykonywać swój mandat w sytuacji, w której istnieje zagrożenie dla prawa i porządku publicznego, bezpieczeństwa i ochrony ludności oraz stabilności terytorium i która może szkodzić celom wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa określonym w art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej.
(14) Kwestia bezpieczeństwa stanowi główny i nieustanny przedmiot troski; w celu zapewnienia bezpieczeństwa należy przyjąć odpowiednie uzgodnienia.
(15) Zgodnie z wytycznymi z posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei, które odbyło się w dniach 7– 9 grudnia 2000 r., niniejsze wspólne działanie powinno określić rolę Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela (SG/WP), zgodnie z art. 18 i 26 Traktatu.
(16) Artykuł 14 ust. 1 Traktatu wzywa do określenia kwoty referencyjnej dla całego okresu wprowadzania w życie wspólnego działania.
Wskazanie kwot, które mają być finansowane z budżetu Wspólnoty, obrazuje wolę organu politycznego i jest uzależnione od dostępności środków budżetowych przeznaczonych na zobowiązania w trakcie odpowiedniego roku budżetowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Misja
1.
Niniejszym ustanawia się Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah, dalej zwaną EU BAM Rafah (European Union Border Assistance Mission for the Rafah Crossing Point), której faza operacyjna rozpocznie się w dniu 25 listopada 2005 r.
2.
EU BAM Rafah działa zgodnie ze zakresem zadań misji określonym w art. 2.
Artykuł 2
Zakres zadań misji
EU BAM Rafah ma na celu zapewnienie obecności strony trzeciej na przejściu granicznym w Rafah w celu przyczynienia się, przy współdziałaniu z wysiłkami Wspólnoty Europejskiej w zakresie rozwoju instytucjonalnego, do otworzenia przejścia granicznego w Rafah oraz do budowania zaufania między rządem Izraela a władzami Autonomii Palestyńskiej.
W tym celu EU BAM Rafah:
a) aktywnie monitoruje, sprawdza i ocenia działania władz Autonomii Palestyńskiej w zakresie wprowadzania w życie umów ramowych, umów w sprawie bezpieczeństwa i umów celnych zawartych między stronami w sprawie działania terminalu w Rafah;
b) przyczynia się, poprzez doradztwo, do rozwoju palestyńskich umiejętności w zakresie wszystkich aspektów zarządzania w kwestiach związanych z granicą w Rafah;
c) przyczynia się do współdziałania władz palestyńskich, izraelskich i egipskich w zakresie wszystkich aspektów zarządzania przejściem granicznym w Rafah.
EU BAM Rafah wypełnia obowiązki powierzone jej na mocy umów między rządem Izraela a władzami Autonomii Palestyńskiej w odniesieniu do zarządzania przejściem granicznym w Rafah.
Misja nie pełni funkcji zastępczych.
Artykuł 3
Czas trwania
Misja zostaje ustanowiona na okres 12 miesięcy.
Artykuł 4
Struktura misji
Struktura EU BAM Rafah wygląda następująco:
a) Szef Misji, wspierany przez zespół doradców;
b) Wydział ds. Monitoringu i Działań Operacyjnych;
c) Wydział Służb Administracyjnych.
Elementy struktury są opracowywane w ramach koncepcji operacji (CONOPS) oraz w planie operacyjnym (OPLAN).
Rada zatwierdza CONOPS i OPLAN.
Artykuł 5
Szef Misji
1.
Generał dywizji Pietro Pistolese zostaje niniejszym mianowany Szefem Misji Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah.
2.
Szef Misji sprawuje kontrolę operacyjną nad EU BAM Rafah oraz odpowiada za bieżące zarządzanie i koordynację działań misji, w tym za zarządzanie bezpieczeństwem personelu misji, zasobów i informacji.
3.
Szef Misji jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną personelu EU BAM Rafah.
W odniesieniu do oddelegowanego personelu działania dyscyplinarne są podejmowane przez odpowiedni organ krajowy lub UE.
4.
Szef Misji podpisuje umowę z Komisją.
5.
Szef Misji zapewnia, że obecność UE jest należycie widoczna.
Artykuł 6
Faza planowania
1.
Podczas fazy planowania misji ustanawia się zespół planowania składający się z Szefa Misji, który przewodniczy zespołowi planowania, i z personelu niezbędnego do wykonywania funkcji wynikających z ustalonych potrzeb misji.
2.
Priorytet procesu planowania stanowi przeprowadzenie wszechstronnej oceny ryzyka, która będzie w miarę potrzeb uaktualniana.
3.
Zespół planowania sporządza OPLAN i opracowuje wszystkie narzędzia techniczne niezbędne do prowadzenia Misji.
W OPLAN uwzględniana jest wszechstronna ocena ryzyka oraz włącza się do niego plan ochrony.
Artykuł 7
Personel Misji
1.
Liczebność i kompetencje personelu EU BAM Rafah odpowiadają zakresowi zadań Misji określonemu w art. 2 i strukturze określonej w art. 4.
2.
Personel EU BAM Rafah jest oddelegowany przez Państwa Członkowskie lub instytucje UE.
Każde Państwo Członkowskie ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem EU COPPS, w tym koszty wynagrodzenia, objęcia opieką medyczną, koszty podróży na teren prowadzenia misji i z powrotem oraz dodatków innych niż diety dzienne.
3.
Personel międzynarodowy i miejscowy jest zatrudniany przez EU BAM Rafah na podstawie umów w zależności od potrzeb Misji.
4.
Także państwa trzecie mogą w stosownych przypadkach oddelegować personel do misji.
Każde delegujące państwo trzecie ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, w tym koszty wynagrodzenia, objęcia opieką zdrowotną, dodatków, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka oraz koszty podróży na teren prowadzenia misji i z powrotem.
5.
Cały personel podlega zwierzchnictwu odpowiedniego państwa wysyłającego lub instytucji UE oraz wykonuje swoje obowiązki i działa w interesie Misji.
Personel przestrzega zasad bezpieczeństwa oraz norm minimalnych ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [2].
6.
Funkcjonariusze policji UE będą ubrani w mundury narodowe ze stosownymi insygniami UE, zaś pozostali członkowie misji będą nosić stosowne identyfikatory, zgodnie z decyzją Szefa Misji i wziąwszy pod uwagę względy bezpieczeństwa.
Artykuł 8
Status personelu Misji
1.
O ile to konieczne, status personelu EU BAM Rafah, w tym odpowiednio przywileje, immunitety i inne gwarancje niezbędne do zakończenia tworzenia i sprawnego funkcjonowania EU BAM Rafah, jest przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurą określoną w art. 24 Traktatu.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel wspierający Prezydencję może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
2.
Państwo Członkowskie lub instytucja UE, które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem wysunięte przez tego członka personelu lub jego dotyczące.
Dane Państwo Członkowskie lub instytucja UE są odpowiedzialne za podejmowanie wszelkich działań prawnych przeciwko osobie oddelegowanej.
3.
Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu są określone w umowach zawieranych pomiędzy Szefem Misji a członkiem personelu.
Artykuł 9
Struktura dowodzenia
1.
EU BAM Rafah, stanowiąc część operacji zarządzania kryzysowego, posiada jednolitą strukturę dowodzenia.
2.
Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPB) zapewnia kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne.
3.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel udziela wytycznych Szefowi Misji za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela UE.
4.
Szef Misji kieruje działaniami EU BAM Rafah i odpowiada za bieżące zarządzanie misją.
5.
Szef Misji podlega Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela UE.
6.
Specjalny Przedstawiciel UE podlega Radzie za pośrednictwem Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
Artykuł 10
Kontrola polityczna i kierownictwo strategiczne
1.
KPB sprawuje, w ramach odpowiedzialności Rady, kontrolę polityczną i kierownictwo strategiczne Misji.
2.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji zgodnie z art. 25 Traktatu.
Upoważnienie to obejmuje uprawnienia do zmiany OPLAN i struktury dowodzenia.
Obejmuje ono również uprawnienia do podejmowania dalszych decyzji w sprawie powoływania Szefa Misji.
Rada, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, decyduje o celach i zakończeniu misji.
3.
KPB w regularnych odstępach czasu przedstawia sprawozdania Radzie.
4.
KPB otrzymuje od Szefa Misji w regularnych odstępach czasu sprawozdania dotyczące wkładów wniesionych do misji i jej prowadzenia.
KPB może w stosownych przypadkach zapraszać Szefa Misji na swoje posiedzenia.
Artykuł 11
Udział państw trzecich
1.
Nie naruszając autonomii UE w podejmowaniu decyzji i jednolitych ram instytucjonalnych UE, państwa przystępujące są, a państwa trzecie mogą być zapraszane do uczestnictwa w EU BAM Rafah z zastrzeżeniem, że poniosą koszty oddelegowanego przez siebie personelu, w tym koszty wynagrodzenia, objęcia opieką medyczną, dodatków, ubezpieczenia od wysokiego ryzyka oraz koszty podróży na teren prowadzenia misji i z powrotem, a także wniosą stosowny wkład do wydatków bieżących EU BAM Rafah.
2.
Państwa trzecie uczestniczące w EU BAM Rafah mają te same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania misją, jak Państwa Członkowskie UE biorące udział w misji.
3.
Niniejszym Rada upoważnia KPB do podejmowania stosownych decyzji dotyczących uczestnictwa państw trzecich, w tym proponowanych przez nie wkładów, oraz do ustanowienia Komitetu Uczestników.
4.
Szczegółowe uzgodnienia dotyczące udziału państw trzecich są przedmiotem umowy zawieranej zgodnie z procedurami określonymi w art. 24 Traktatu.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel wspierający Prezydencję może negocjować takie uzgodnienia w jej imieniu.
W przypadku gdy UE i państwo trzecie zawarły umowę ustanawiającą ramy udziału tego państwa trzeciego w operacjach zarządzania kryzysowego UE, postanowienia umowy mają zastosowanie w kontekście EU BAM Rafah.
Artykuł 12
Bezpieczeństwo
1.
Szef Misji odpowiada za bezpieczeństwo EU BAM Rafah oraz, w porozumieniu z Biurem Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, jest odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z minimalnymi wymogami bezpieczeństwa, zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
EU BAM Rafah dysponuje wyznaczonym funkcjonariuszem ds. bezpieczeństwa misji, wspomaganym przez zespół ds. bezpieczeństwa, który podlega Szefowi Misji.
3.
Szef Misji prowadzi konsultacje z KPB w sprawach dotyczących bezpieczeństwa mających wpływ na rozmieszczenie misji, zgodnie z poleceniem Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
4.
Przed rozmieszczeniem lub podróżą na teren prowadzenia misji członkowie personelu EU BAM Rafah przechodzą obowiązkowe szkolenie w zakresie bezpieczeństwa oraz badania lekarskie.
Artykuł 13
Uzgodnienia finansowe
1.
Kwota referencyjna przewidziana na pokrycie wydatków związanych z Misją wynosi 1696659 EUR w 2005 r. i 5903341 EUR w 2006 r.
2.
Wydatkami pokrywanymi w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego UE, z zastrzeżeniem, że jakiekolwiek finansowanie wstępne nie stanowi własności Wspólnoty.
Obywatele państw trzecich wnoszących wkład finansowy w działalność misji, stron przyjmujących oraz – jeśli jest to wymagane ze względu na potrzeby operacyjne misji – państw ościennych mają prawo do udziału w przetargach.
3.
Szef Misji w pełni podlega Komisji i jest przez nią nadzorowany w odniesieniu do działań podjętych w ramach zawartej z nim umowy.
4.
Uzgodnienia finansowe uwzględniają wymogi operacyjne EU BAM Rafah, włącznie z wymogami dopasowania wyposażenia oraz współdziałania zespołów misji.
5.
Wydatki kwalifikują się do pokrycia od dnia wejścia w życie niniejszego wspólnego działania.
Artykuł 14
Działanie wspólnotowe
1.
Rada i Komisja zapewniają, zgodnie ze swoimi odpowiednimi kompetencjami, spójność pomiędzy wdrożeniem niniejszego wspólnego działania a innymi zewnętrznymi działaniami Wspólnoty, zgodnie z art. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej.
Rada i Komisja współpracują na rzecz osiągnięcia tego celu.
2.
Konieczne uzgodnienia koordynacyjne są wprowadzane odpowiednio na terenie misji, jak i w Brukseli.
Artykuł 15
Udostępnianie informacji niejawnych
1.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem, w stosownych przypadkach i zgodnie z wymogami operacyjnymi misji, informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
2.
W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest również upoważniony do udostępnienia miejscowym władzom informacji i dokumentów niejawnych UE sporządzonych do celów misji, objętych klauzulą do poziomu "RESTREINT UE", zgodnie z przepisami Rady dotyczącymi bezpieczeństwa.
We wszelkich innych przypadkach takie informacje i dokumenty są udostępniane miejscowym władzom zgodnie z procedurami właściwymi dla poziomu ich współpracy z UE.
3.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim stowarzyszonym z niniejszym wspólnym działaniem oraz miejscowym władzom dokumentów jawnych UE związanych z treścią obrad Rady w odniesieniu do misji, objętych tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu Rady [3].
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie wygasa w dniu 24 listopada 2006 r.
Artykuł 17
Przegląd
Niniejsze wspólne działanie podlega przeglądowi najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 18
Publikacja
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sprostowanie do wspólnego działania Rady 2005/889/WPZiB z dnia 12 grudnia 2005 r. ustanawiającego Misję Unii Europejskiej ds. Szkolenia i Kontroli na przejściu granicznym w Rafah (EU BAM Rafah)
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 327 z dnia 14 grudnia 2005 r.)
Na stronie tytułowej i na stronie 28, tytuł:
zamiast:
"Wspólne działanie Rady 2005/889/WPZiB z dnia 12 grudnia 2005 r. …",
powinno być:
"Wspólne działanie Rady 2005/889/WPZiB z dnia 25 listopada 2005 r. …".
Na stronie 32, data przyjęcia:
zamiast:
"
Wspólne działanie Rady 2005/913/WPZiB
z dnia 12 grudnia 2005 r.
wspierające działania OPCW w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozpowszechnianiu broni masowego rażenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, której rozdział III zawiera wykaz środków służących zwalczaniu takiego rozprzestrzeniania.
(2) Cele strategii UE są komplementarne względem celów, do których zmierza Organizacja ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) w ramach swojej odpowiedzialności za wprowadzenie w życie Konwencji o zakazie broni chemicznej (CWC).
(3) W dniu 22 listopada 2004 r. Rada przyjęła wspólne działanie w sprawie wsparcia działań OPCW w ramach wprowadzania w życie strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia [1], które to wspólne działanie miało stracić moc rok po jego przyjęciu.
(4) Dalsza tak intensywna i precyzyjnie ukierunkowana pomoc UE na rzecz OPCW jest niezbędna w kontekście aktywnej realizacji rozdziału III strategii UE, w szczególności tych środków, które są związane z upowszechnianiem CWC na skalę światową, oraz dostarczania środków finansowych na rzecz wsparcia określonych projektów prowadzonych przez instytucje wielostronne.
(5) Komisja zgodziła się na powierzenie jej nadzoru nad właściwą realizacją wkładu UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
1.
W celu natychmiastowego i praktycznego zastosowania niektórych elementów strategii UE, Unia Europejska wspomaga działania OPCW, mając na uwadze następujące cele:
- propagowanie ogólnoświatowego charakteru CWC,
- wsparcie pełnego wprowadzenia CWC w życie przez Państwa-Strony,
- współpracę międzynarodową w dziedzinie działalności chemicznej jako środek towarzyszący wprowadzaniu CWC w życie.
2.
Projekty OPCW odpowiadające środkom strategii UE to projekty, których celem jest:
- wzmożone propagowanie CWC poprzez prowadzenie działań, w tym warsztatów i seminariów regionalnych i subregionalnych, mających na celu zwiększenie liczby członków OPCW,
- zwiększone udzielanie stałego wsparcia technicznego Państwom-Stronom, które o takie wsparcie wnioskują, w celu ustanowienia organów krajowych i zapewnienia ich skutecznego funkcjonowania oraz w celu uchwalenia krajowych środków wykonawczych przewidzianych w CWC,
- ściślejsza współpraca międzynarodowa w dziedzinie działalności chemicznej poprzez wymianę informacji naukowych i technicznych, środków chemicznych i sprzętu do celów nie zakazanych na mocy CWC, w celu przyczynienia się do rozwoju zdolności Państw-Stron do wprowadzania CWC w życie.
Szczegółowy opis tych projektów znajduje się w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Finansowa kwota referencyjna dla trzech projektów wymienionych w art. 1 ust. 2 wynosi 1697000 EUR i zostanie sfinansowana z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na 2006 r.
2.
Wydatki finansowane w ramach kwoty określonej w ust. 1 zarządzane są zgodnie z procedurami i zasadami Wspólnoty Europejskiej mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem, że żadne finansowanie wstępne nie pozostaje własnością Wspólnoty.
3.
W celu realizacji projektów, o których mowa w art. 1, Komisja zawiera z OPCW porozumienie o finansowaniu dotyczące warunków korzystania z wkładu UE, który przybiera formę dotacji.
Porozumienie o finansowaniu, które zostanie zawarte, zastrzega zapewnienie przez OPCW uwidocznienia wkładu UE odpowiednio do jego wielkości.
4.
Komisja w porozumieniu z Prezydencją składa Radzie sprawozdanie w sprawie wdrożenia wkładu UE.
Artykuł 3
Prezydencja jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie niniejszego wspólnego działania w pełnym porozumieniu z Komisją.
Komisja nadzoruje właściwą realizację wkładu UE, o którym mowa w art. 2.
Artykuł 4
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Niniejsze wspólne działanie traci moc rok po jego przyjęciu.
Artykuł 5
Niniejsze wspólne działanie zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady 2005/212/WSiSW
z dnia 24 lutego 2005 r.
w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29, art. 31 ust. 1 lit. c) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Królestwa Danii [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Główny bodziec dla transgranicznej przestępczości zorganizowanej stanowi korzyść finansowa.
Aby działać skutecznie, każda próba zapobieżenia takiej przestępczości i jej zwalczania musi koncentrować się na wykryciu, zamrożeniu, zajęciu i konfiskacie korzyści pochodzących z przestępstwa.
Jest to jednak utrudnione, między innymi, na skutek różnic między ustawodawstwami Państw Członkowskich w tej dziedzinie.
(2) W konkluzjach Rady Europejskiej, która zebrała się w Wiedniu w grudniu 1998 r., Rada Europejska wezwała do wzmożenia przez UE wysiłków mających na celu zwalczanie międzynarodowej przestępczości zorganizowanej zgodnie z planem działań w sprawie najlepszego wprowadzenia w życie postanowień Traktatu z Amsterdamu dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [2].
(3) Zgodnie z ust. 50 lit. b) wiedeńskiego planu działań w okresie pięciu lat od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu przepisy krajowe regulujące zajęcie i konfiskatę korzyści pochodzących z przestępstwa muszą zostać udoskonalone i zbliżone, tam gdzie to konieczne, biorąc pod uwagę prawa osób trzecich będących w dobrej wierze.
(4) W ust. 51 konkluzji Rady Europejskiej obradującej w Tampere w dniach 15– 16 października 1999 r. podkreśla się, że pranie pieniędzy stanowi trzon przestępczości zorganizowanej i powinno zostać wykorzenione, gdziekolwiek się pojawi, oraz że Rada Europejska jest zdecydowana zapewnić podjęcie konkretnych kroków w celu wykrycia, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty korzyści pochodzących z przestępstwa.
Rada Europejska wzywa również w ust. 55 do zbliżenia przepisów prawa karnego i procedur dotyczących prania pieniędzy (np. wykrywania, zamrażania i konfiskaty środków finansowych).
(5) Zgodnie z zaleceniem 19 zawartym w planie działań z 2000 r. zatytułowanym "Zapobieganie i kontrolowanie przestępczości zorganizowanej: strategia Unii Europejskiej na początek nowego milenium", który został zatwierdzony przez Radę dnia 27 marca 2000 r. [3], należy zbadać potrzebę wprowadzenia nowego instrumentu, który uwzględniając najlepsze praktyki w Państwach Członkowskich oraz przy należytym poszanowaniu podstawowych zasad prawnych, wprowadzi możliwość złagodzenia, odpowiednio w ramach prawa karnego, cywilnego lub prawa podatkowego, ciężaru dowodu dotyczącego pochodzenia majątku posiadanego przez osobę uznaną za winną popełnienia przestępstwa związanego z przestępczością zorganizowaną.
(6) Zgodnie z art. 12 dotyczącym konfiskaty i zajęcia Konwencji NZ z dnia 12 grudnia 2000 r. przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej Państwa Strony mogą rozważyć możliwość stosowania wymogu polegającego na wykazaniu przez sprawcę legalnego pochodzenia domniemanych korzyści z przestępstwa lub innego mienia podlegającego konfiskacie, w zakresie, w jakim taki wymóg jest zgodny z zasadami ich prawa krajowego oraz z charakterem postępowań sądowych.
(7) Wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Konwencję Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie korzyści pochodzących z przestępstwa, sporządzoną w Strasburgu dnia 8 listopada 1990 r.
Niektóre Państwa Członkowskie przedłożyły oświadczenia w związku z art. 2 Konwencji dotyczące konfiskaty, zobowiązując się tym samym do dokonywania konfiskaty majątku pochodzącego wyłącznie z określonych przestępstw.
(8) Decyzja ramowa Rady 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r. [4] ustanawia przepisy w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz korzyści pochodzących z przestępstwa.
Na mocy tej decyzji ramowej Państwa Członkowskie są również zobowiązane do niedokonywania lub niepodtrzymywania zastrzeżeń w odniesieniu do postanowień Konwencji Rady Europy dotyczących konfiskaty, w zakresie, w jakim przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności lub środkiem polegającym na pozbawieniu wolności, których górna granica przekracza jeden rok.
(9) Istniejące instrumenty w tym obszarze nie doprowadziły w wystarczającym zakresie do powstania skutecznej współpracy transgranicznej dotyczącej konfiskaty, ponieważ kilka Państw Członkowskich nadal nie jest w stanie dokonać konfiskaty korzyści pochodzących ze wszystkich przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności w wymiarze wyższym niż jeden rok.
(10) Celem niniejszej decyzji ramowej jest zapewnienie, że wszystkie Państwa Członkowskie posiadają skuteczne przepisy regulujące konfiskatę korzyści pochodzących z przestępstwa, między innymi w odniesieniu do ciężaru dowodu dotyczącego źródła pochodzenia majątku posiadanego przez osobę uznaną za winną popełnienia przestępstwa związanego z przestępczością zorganizowaną.
Niniejsza decyzja ramowa związana jest z duńskim projektem decyzji ramowej w sprawie wzajemnego uznawania w obrębie Unii Europejskiej orzeczeń dotyczących konfiskaty korzyści pochodzących z przestępstwa oraz podziału skonfiskowanego mienia, który został przedłożony w tym samym czasie.
(11) Niniejsza decyzja ramowa nie stanowi przeszkody w stosowaniu przez Państwa Członkowskie ich podstawowych zasad dotyczących sprawiedliwego procesu sądowego, w szczególności domniemania niewinności, praw własności, wolności zrzeszania się, wolności prasy i wolności wypowiedzi w innych mediach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji przyjmuje się następujące definicje:
- "korzyści" oznaczają każdą korzyść ekonomiczną pochodzącą z przestępstwa.
Może ona stanowić każdą formę mienia określoną w następnym tiret,
- "mienie" obejmuje mienie każdego rodzaju, zarówno materialne, jak i niematerialne, ruchome lub nieruchome, oraz dokumenty lub instrumenty prawne dowodzące tytułu do takiego mienia lub udziału w tym mieniu,
- "narzędzia" oznaczają każde mienie (rzecz) użyte lub którego zamierza się użyć w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, do popełnienia przestępstwa lub przestępstw,
- "konfiskata" oznacza karę lub środek orzeczony przez sąd, powodujący ostateczne pozbawienie mienia w wyniku postępowania dotyczącego przestępstwa lub przestępstw,
- "osoba prawna" oznacza każdą osobę posiadającą taki status na podstawie właściwego prawa krajowego, z wyjątkiem państw lub innych podmiotów publicznych wykonujących uprawnienia władzy państwowej oraz publicznych organizacji międzynarodowych.
Artykuł 2
Konfiskata
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu umożliwienia mu konfiskaty, w całości lub w części, narzędzi i korzyści z przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności w wymiarze powyżej jednego roku lub mienia, którego wartość odpowiada takim korzyściom.
2.
W odniesieniu do przestępstw podatkowych Państwa Członkowskie w celu pozbawienia sprawcy korzyści pochodzących z przestępstwa mogą wykorzystywać inne postępowania niż karne.
Artykuł 3
Rozszerzone uprawnienia do konfiskaty
1.
Każde Państwo Członkowskie przyjmuje co najmniej środki niezbędne w celu umożliwienia mu, na warunkach określonych w ust. 2, dokonania konfiskaty, w całości lub w części, mienia należącego do osoby skazanej za przestępstwo:
a) popełnione w ramach organizacji przestępczej określonej we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. o spenalizowaniu udziału w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [5], gdy przestępstwo objęte jest:
- decyzją ramową Rady 2000/383/WSiSW z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje za fałszowanie związane z wprowadzeniem euro [6],
- decyzją ramową 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie prania pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa,
- decyzją ramową Rady 2002/629/WSiSW z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi [7],
- decyzją ramową Rady 2002/946/WSiSW z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie wzmocnienia systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu [8],
- decyzją ramową Rady 2004/68/ WSiSW z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zwalczania seksualnego wykorzystywania dzieci i pornografii dziecięcej [9],
- decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającą minimalne przepisy dotyczące znamion przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami [10];
b) objętego decyzją ramową Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu [11],
z zastrzeżeniem, że przestępstwo, zgodnie z decyzjami ramowymi określonymi powyżej,
- w przypadku przestępstw innych niż pranie pieniędzy zagrożone jest karą w maksymalnym wymiarze nie niższym niż od 5 do 10 lat pozbawienia wolności,
- w przypadku prania pieniędzy zagrożone jest karą w maksymalnym wymiarze, nie niższym niż 4 lata pozbawienia wolności,
oraz że przestępstwo ma taki charakter, że może przysporzyć korzyści majątkowej.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu umożliwienia konfiskaty na mocy niniejszego artykułu przynajmniej tam:
a) gdzie sąd krajowy na podstawie określonych faktów jest w pełni przekonany, że dane mienie pochodzi z działalności przestępczej osoby skazanej w okresie poprzedzającym skazanie za przestępstwo określone w ust. 1, co sąd uznał za uzasadnione na podstawie okoliczności danej sprawy; lub
b) gdzie sąd krajowy na podstawie określonych faktów jest w pełni przekonany, że dane mienie pochodzi z podobnej działalności przestępczej osoby skazanej w okresie poprzedzającym skazanie za przestępstwo określone w ust. 1 niniejszego artykułu, co sąd uznał za uzasadnione na podstawie okoliczności danej sprawy; lub
c) gdzie ustalono, że wartość mienia jest nieproporcjonalna w stosunku do legalnych dochodów osoby skazanej, a sąd krajowy na podstawie określonych faktów jest w pełni przekonany, że dane mienie pochodzi z działalności przestępczej tej osoby.
3.
Każde Państwo Członkowskie może również rozważyć przyjęcie niezbędnych środków w celu umożliwienia mu konfiskaty, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 i 2, w całości lub w części, mienia nabytego przez osoby najbliższe danej osoby i mienia przekazanego osobie prawnej, nad którą dana osoba – działając indywidualnie lub w powiązaniu z jej najbliższymi osobami – sprawuje kontrolę.
Ma to zastosowanie, również jeżeli dana osoba otrzymuje znaczącą część dochodu osoby prawnej.
4.
Państwa Członkowskie mogą korzystać z procedur innych niż procedury karne w celu pozbawienia sprawcy mienia, o którym mowa powyżej.
Artykuł 4
Środki prawne
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że zainteresowane strony dotknięte przez środki określone w art. 2 i 3 posiadają skuteczne środki prawne w celu ochrony swoich praw.
Artykuł 5
Gwarancje prawne
Niniejsza decyzja ramowa nie powoduje zmiany zobowiązań nakazujących poszanowanie podstawowych praw i podstawowych zasad, w tym w szczególności zasady domniemania niewinności, zagwarantowanej w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Wprowadzenie w życie
1.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej do 15 marca 2007 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują do Sekretariatu Generalnego Rady oraz Komisji, do 15 marca 2007 r., tekst przepisów transponujących do ich prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Zgodnie ze sprawozdaniem sporządzonym na podstawie tej informacji i pisemnym sprawozdaniem Komisji Rada ocenia najpóźniej do 15 czerwca 2007 r. zakres, w jakim Państwa Członkowskie podjęły niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Ramowa Rady 2005/214/WSiSW
z dnia 24 lutego 2005 r.
w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 lit. a) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę Zjednoczonego Królestwa, Republiki Francuskiej i Królestwa Szwecji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska na posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. zatwierdziła zasadę wzajemnego uznawania, która powinna stanowić podstawę współpracy sądowej w Unii, zarówno w sprawach cywilnych, jak i karnych.
(2) Zasada wzajemnego uznawania powinna mieć zastosowanie do kar o charakterze pieniężnym, wymierzonych przez organy sądowe lub administracyjne, w celu ułatwienia egzekwowania takich kar w Państwie Członkowskim innym niż Państwo, w którym wymierzono kary.
(3) W dniu 29 listopada 2000 r. Rada, zgodnie z konkluzjami z Tampere, przyjęła program środków w celu wprowadzania w życie zasady wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych [3] i przyznała pierwszeństwo przyjęciu przepisów w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania kar o charakterze pieniężnym (środek 18).
(4) Niniejsza decyzja ramowa powinna obejmować także kary o charakterze pieniężnym wymierzane w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego.
(5) Niniejsza decyzja ramowa szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w art. 6 Traktatu i wyrażonych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej [4], szczególnie w jej rozdziale VI.
Żaden z przepisów niniejszej decyzji ramowej nie może być interpretowany jako zakazujący odmowy wykonania orzeczenia, jeśli istnieją oparte na obiektywnych przesłankach podstawy, aby przypuszczać, że kara o charakterze pieniężnym została wymierzona w celu ukarania osoby ze względu na jej płeć, rasę, religię, pochodzenie etniczne, przynależność państwową, język, poglądy polityczne albo orientację seksualną lub że sytuacja tej osoby może ulec pogorszeniu z jednego z powyższych powodów.
(6) Niniejsza decyzja ramowa nie uniemożliwia Państwu Członkowskiemu stosowania własnych przepisów konstytucyjnych dotyczących sprawiedliwego procesu sądowego, wolności stowarzyszania się, wolności prasy i wolności wyrażania opinii w innych mediach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej:
a) "orzeczenie" oznacza prawomocne orzeczenie nakazujące osobie fizycznej lub prawnej uiszczenie kary o charakterze pieniężnym, wydane przez:
i) sąd państwa wydającego w odniesieniu do przestępstwa lub wykroczenia zgodnie z prawem państwa wydającego;
ii) organ państwa wydającego inny niż sąd w odniesieniu do przestępstwa lub wykroczenia zgodnie z prawem państwa wydającego, pod warunkiem że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych;
iii) organ państwa wydającego inny niż sąd w odniesieniu do czynów podlegających karze zgodnie z prawem państwa wydającego jako naruszenie przepisów, pod warunkiem że dana osoba miała możliwość skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd właściwy także w sprawach karnych;
iv) sąd właściwy także w sprawach karnych, które dotyczy orzeczenia, o którym mowa w pkt iii);
b) "kara o charakterze pieniężnym" oznacza zobowiązanie do zapłaty:
i) określonej w orzeczeniu kwoty pieniężnej w związku z popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia;
ii) zadośćuczynienia zasądzonego w tym samym orzeczeniu na rzecz pokrzywdzonych, jeżeli pokrzywdzony nie może w ramach tego postępowania zgłaszać roszczeń cywilnoprawnych, a sąd działa w ramach wykonywania swojej właściwości w sprawach karnych;
iii) kwoty pieniężnej na poczet kosztów postępowania sądowego lub administracyjnego prowadzącego do wydania orzeczenia;
iv) kwoty pieniężnej na rzecz funduszu publicznego lub organizacji pomocy ofiarom określonej w tym samym orzeczeniu.
Pojęcie "kary o charakterze pieniężnym" nie obejmuje:
- nakazu konfiskaty przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, lub korzyści uzyskanych z nich,
- orzeczeń o charakterze cywilnoprawnym, wydanych w związku z roszczeniami odszkodowawczymi oraz roszczeniami o przywrócenie stanu poprzedniego, egzekwowalnych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [5];
c) "państwo wydające" oznacza Państwo Członkowskie, w którym orzeczenie w rozumieniu niniejszej decyzji ramowej zostało wydane;
d) "państwo wykonujące" oznacza Państwo Członkowskie, do którego orzeczenie zostało przekazane w celu jego wykonania.
Artykuł 2
Wyznaczenie właściwych organów
1.
Każde Państwo Członkowskie informuje Sekretariat Generalny Rady o tym, który organ lub organy na mocy jego prawa krajowego są organami właściwymi zgodnie z niniejszą decyzją ramową, w przypadku gdy to Państwo Członkowskie jest państwem wydającym lub wykonującym.
2.
Nie naruszająć przepisów art. 4, każde Państwo Członkowskie może wyznaczyć, jeśli będzie to konieczne z uwagi na organizację jego systemu wewnętrznego, jeden lub więcej organów centralnych odpowiedzialnych za administracyjne przekazywanie i odbiór orzeczeń oraz za wspomaganie właściwych organów.
3.
Sekretariat Generalny Rady udostępnia otrzymane informacje wszystkim Państwom Członkowskim i Komisji.
Artykuł 3
Prawa podstawowe
Niniejsza decyzja ramowa nie narusza obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawnych zawartych w art. 6 Traktatu.
Artykuł 4
Przekazywanie orzeczeń i włączenie organu centralnego
1.
Orzeczenie, wraz z zaświadczeniem przewidzianym w niniejszym artykule, może zostać przekazane właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym osoba fizyczna lub prawna, przeciwko której wydano orzeczenie, posiada mienie lub uzyskuje dochody, zwykle zamieszkuje lub, w przypadku osoby prawnej, posiada zarejestrowaną siedzibę.
2.
Zaświadczenie, którego standardowy formularz zamieszczony jest w Załączniku, musi być podpisane, a jego treść poświadczona jako zgodna z prawdą przez właściwy organ w państwie wydającym.
3.
Właściwy organ w państwie wydającym przekazuje orzeczenie lub jego uwierzytelniony odpis, wraz z zaświadczeniem, bezpośrednio właściwemu organowi w państwie wykonującym za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego pozwalającego państwu wykonującemu na stwierdzenie jego autentyczności.
Oryginał orzeczenia, lub jego uwierzytelniony odpis, oraz oryginał zaświadczenia należy przesłać państwu wykonującemu, na jego żądanie.
Wszystkie urzędowe zawiadomienia należy również kierować bezpośrednio do powyższych właściwych organów.
4.
Państwo wydające przekazuje dane orzeczenie tylko jednemu państwu wykonującemu.
5.
Jeżeli właściwemu organowi w państwie wydającym nie jest znany właściwy organ w państwie wykonującym, podejmuje on niezbędne starania w celu uzyskania takiej informacji od państwa wykonującego, również poprzez punkty kontaktowe Europejskiej Sieci Sądowej [6].
6.
Jeżeli organ państwa wykonującego, który otrzymuje orzeczenie, nie jest właściwy do uznania go oraz do podjęcia środków niezbędnych do jego wykonania, przekazuje orzeczenie z urzędu właściwemu organowi i informuje o tym odpowiednio właściwy organ w państwie wydającym.
7.
Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, odpowiednio, mogą powiadomić w drodze deklaracji, że orzeczenia wraz z zaświadczeniami muszą być przekazywane za pośrednictwem ich organu lub organów centralnych określonych przez nie w deklaracji.
Te Państwa Członkowskie mogą w każdym momencie, w drodze kolejnej deklaracji, ograniczyć zakres takiej deklaracji w celu rozszerzenia zakresu stosowania przepisów ust. 3.
Państwa te uczynią tak, gdy zaczną w stosunku do nich obowiązywać przepisy Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen o wzajemnej pomocy prawnej.
Wszystkie deklaracje składane są w Sekretariacie Generalnym Rady i notyfikowane Komisji.
Artykuł 5
Zakres
1.
Następujące przestępstwa i wykroczenia, jeśli są karalne w państwie wydającym oraz zdefiniowane w sposób określony w prawie państwa wydającego, stanowią, bez konieczności weryfikacji ich karalności w obu państwach, podstawę uznania i wykonania orzeczenia, zgodnie z postanowieniami niniejszej decyzji ramowej:
- udział w organizacjach przestępczych,
- terroryzm,
- handel ludźmi,
- wykorzystywanie seksualne dzieci i pornografia dziecięca,
- nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
- nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
- korupcja,
- nadużycia finansowe, w tym mające negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich,
- pranie wpływów pieniężnych z przestępczości,
- fałszowanie walut, w tym waluty euro,
- przestępczość komputerowa,
- przestępczość w dziedzinie ochrony środowiska, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin oraz ich odmianami,
- ułatwianie bezprawnego wjazdu i stałego przebywania,
- zabójstwo, ciężkie uszkodzenie ciała,
- nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi,
- porwanie, bezprawne przetrzymywanie i branie zakładników,
- rasizm i ksenofobia,
- kradzież zorganizowana lub rozbój z użyciem broni,
- nielegalny handel przedmiotami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
- oszustwo,
- ściąganie haraczy i wymuszanie,
- podrabianie towarów i piractwo,
- fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi,
- fałszowanie środków płatniczych,
- nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost,
- nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi,
- handel kradzionymi pojazdami,
- gwałt,
- podpalenie,
- przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego,
- bezprawne zajęcie samolotu/statku,
- sabotaż,
- naruszenie przepisów ruchu drogowego, w tym łamanie przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz przepisów dotyczących towarów niebezpiecznych,
- przemyt towarów,
- naruszenia praw własności intelektualnej,
- groźby i akty przemocy wobec osób, w tym agresywne zachowanie podczas imprez sportowych,
- uszkodzenie mienia,
- kradzież,
- przestępstwa lub wykroczenia określone przez państwo wydające w celu wykonania zobowiązań wynikających z aktów prawnych przyjętych na mocy Traktatu WE lub tytułu VI Traktatu UE.
2.
Rada może w dowolnym czasie podjąć decyzję, stanowiąc jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zgodnie z art. 39 ust. 1 Traktatu UE, o dodaniu innych kategorii przestępstw lub wykroczeń do wykazu zawartego w ust. 1.
Rada rozważa, w świetle sprawozdania przedłożonego przez Komisję na podstawie art. 20 ust. 5, czy wykaz ten należy rozszerzyć lub zmienić. Rada ponownie rozważa to zagadnienie na późniejszym etapie, opierając sie na sprawozdaniu ze stosowania decyzji ramowej w praktyce, sporządzonym przez Komisję w terminie 5 lat od daty określonej w art. 20 ust. 1.
3.
W przypadku przestępstw lub wykroczeń innych niż objęte ust. 1 państwo wykonujące może uznać i wykonać orzeczenie z zastrzeżeniem warunku, że orzeczenie dotyczy czynu stanowiącego przestępstwo lub wykroczenie zgodnie z prawem państwa wykonującego, niezależnie od jego znamion oraz jego określenia.
Artykuł 6
Uznawanie i wykonywanie orzeczeń
Właściwe organy w państwie wykonującym uznają orzeczenie, które zostało przekazane zgodnie z art. 4, z pominięciem dalszych formalności i niezwłocznie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu jego wykonania, o ile właściwy organ nie zdecyduje o powołaniu się na podstawy odmowy uznania lub wykonania przewidziane w art. 7.
Artykuł 7
Podstawy odmowy uznania lub wykonania
1.
Właściwe organy w państwie wykonującym mogą odmówić uznania lub wykonania orzeczenia, jeżeli nie przekazano zaświadczenia przewidzianego w art. 4, jest ono niekompletne lub w sposób oczywisty jest niezgodne z treścią orzeczenia.
2.
Właściwy organ w państwie wykonującym może również odmówić uznania i wykonania orzeczenia, jeżeli zostanie wykazane, że:
a) przeciwko osobie ukaranej zostało w państwie wykonującym wydane orzeczenie dotyczące tych samych czynów lub też orzeczenie takie zostało wydane w państwie innymi niż państwo wydające lub wykonujące i zostało ono wykonane;
b) w jednym z przypadków, określonych w art. 5 ust. 3, orzeczenie dotyczy czynów, które nie stanowią przestępstwa lub wykroczenia w świetle prawa państwa wykonującego;
c) wykonanie orzeczenia uległo przedawnieniu zgodnie z prawem państwa wykonującego, w przypadku gdy orzeczenie dotyczy czynu, który podlega jurysdykcji państwa wykonującego zgodnie z jego prawem;
d) orzeczenie dotyczy czynów, które:
i) w świetle prawa państwa wykonującego uważa się za popełnione w całości bądź w części na terytorium państwa wykonującego lub w miejscu traktowanym jak jego terytorium; lub
ii) zostały popełnione poza terytorium państwa wydającego, a prawo państwa wykonującego nie dopuszcza ścigania takiego rodzaju przestępstw lub wykroczeń, jeśli zostały one popełnione poza jego terytorium;
e) zgodnie z prawem państwa wykonującego istnieje immunitet uniemożliwiający wykonanie orzeczenia;
f) orzeczenie zostało wydane przeciwko osobie fizycznej, która zgodnie z prawem państwa wykonującego ze względu na swój wiek nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności karnej za czyny, w odniesieniu do których wydano orzeczenie;
g) zgodnie z zaświadczeniem przewidzianym w art. 4, osoba, której ono dotyczy:
i) w przypadku procedury pisemnej, nie została poinformowana, zgodnie z prawem państwa wydającego, osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela ustanowionego zgodnie z przepisami krajowymi o swoim prawie do kwestionowania słuszności zarzutów oraz o ograniczeniach czasowych takiego środka prawnego; lub
ii) nie stawiła się osobiście, chyba że w zaświadczeniu stwierdzono, iż:
- osoba ta została zgodnie z prawem państwa wydającego powiadomiona osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela ustanowionego zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi, lub
- że osoba ta stwierdziła, że nie kwestionuje słuszności zarzutów;
h) kara o charakterze pieniężnym jest niższa niż 70 EUR lub równowartość tej kwoty.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 i ust. 2 lit. c) i g) przed podjęciem decyzji o odmowie uznania i wykonania orzeczenia w całości lub w części właściwy organ w państwie wykonującym porozumiewa się przy użyciu odpowiednich środków z właściwym organem w państwie wydającym i w odpowiednich przypadkach zwraca się z prośbą o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji.
Artykuł 8
Określenie kwoty do zapłaty
1.
W przypadku stwierdzenia, że orzeczenie dotyczy czynów, które nie zostały popełnione na terytorium państwa wydającego, państwo wykonujące może zadecydować o obniżeniu kwoty egzekwowanej kary o charakterze pieniężnym do wysokości maksymalnej kary za te same czyny przewidzianej w prawie krajowym państwa wykonującego, w przypadkach, w których takie czyny podlegają jurysdykcji tego państwa.
2.
Właściwy organ w państwie wykonującym w razie potrzeby przelicza wysokość kary na walutę państwa wykonującego po kursie wymiany obowiązującym w dniu wymierzenia kary.
Artykuł 9
Prawo regulujące wykonanie
1.
Bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu i art. 10, wykonanie orzeczenia podlega prawu państwa wykonującego w taki sam sposób, jak egzekwowanie kar o charakterze pieniężnym wymierzonych przez państwo wykonujące.
O postępowaniu egzekucyjnym i podejmowanych w związku z nim środkach, łącznie z przyczynami jego umorzenia, decydują wyłącznie organy państwa wykonującego.
2.
W przypadku gdy osoba ukarana może przedstawić dowód uiszczenia kary w całości lub w części w jednym z państw, właściwy organ państwa wykonującego porozumiewa się z właściwym organem państwa wydającego w sposób określony w art. 7 ust. 3.
Kwoty ściągnięte w jakikolwiek sposób na poczet kary w którymkolwiek państwie są odliczane w całości od kwoty, która ma być wyegzekwowana w państwie wykonującym.
3.
Kara o charakterze pieniężnym nałożona na osobę prawną podlega egzekucji, nawet jeżeli państwo wykonujące nie uznaje zasady odpowiedzialności karnej osób prawnych.
Artykuł 10
Pozbawienie wolności lub inna kara stosowana zastępczo w przypadku nieściągalności kary o charakterze pieniężnym
W przypadku gdy wykonanie orzeczenia w całości lub w części jest niemożliwe, państwo wykonujące może zastosować kary zastępcze, w tym karę pozbawienia wolności, jeżeli jego prawo przewiduje to w takich przypadkach, a państwo wydające zezwoliło na zastosowanie takich kar zastępczych w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 4.
Wymiar kary zastępczej jest określany zgodnie z prawem państwa wykonującego, lecz nie przekracza maksymalnego wymiaru określonego w zaświadczeniu przekazanym przez państwo wydające.
Artykuł 11
Amnestia, ułaskawienie, rewizja orzeczenia
1.
Państwo wydające oraz państwo wykonujące może udzielić amnestii lub ułaskawienia.
2.
Bez uszczerbku dla art. 10, jedynie państwo wydające może rozstrzygać wnioski o rewizję orzeczenia.
Artykuł 12
Zakończenie egzekucji
1.
Właściwy organ państwa wydającego niezwłocznie powiadamia właściwy organ państwa wykonującego o wszelkich orzeczeniach lub środkach powodujących wygaśnięcie wykonalności orzeczenia lub powodujących jego wycofanie z państwa wykonującego z jakiegokolwiek innego powodu.
2.
Państwo wykonujące zaprzestaje wykonywania orzeczenia bezpośrednio po powiadomieniu go o takim orzeczeniu lub środku przez właściwy organ państwa wydającego.
Artykuł 13
Kwoty uzyskane z egzekucji orzeczeń
Kwoty uzyskane z egzekucji orzeczeń przypadają państwu wykonującemu, o ile państwo wydające i wykonujące nie postanowiły inaczej, szczególnie w sprawach, o których mowa w art. 1 lit. b) pkt ii).
Artykuł 14
Powiadomienie przez państwo wykonujące
Właściwy organ państwa wykonującego niezwłocznie powiadamia właściwy organ państwa wydającego za pomocą jakiegokolwiek środka umożliwiającego uzyskanie dokumentu pisemnego o:
a) przekazaniu orzeczenia właściwemu organowi, zgodnie z art. 4 ust. 6;
b) decyzjach o odmowie uznania i wykonania orzeczenia, zgodnie z art. 7 lub art. 20 ust. 3, wraz z ich uzasadnieniem;
c) niewykonaniu orzeczenia w całości lub w części z powodów określonych w art. 8, art. 9 ust. 1 i 2, oraz w art. 11 ust. 1;
d) wykonaniu orzeczenia – bezpośrednio po zakończeniu jego wykonywania;
e) zastosowaniu kary zastępczej, zgodnie z art. 10.
Artykuł 15
Skutki przekazania orzeczenia
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, państwo wydające nie może prowadzić egzekucji orzeczenia przekazanego zgodnie z art. 4.
2.
Przywrócenie prawa wykonania orzeczenia przez państwo wydające następuje:
a) po powiadomieniu go przez państwo wykonujące o całkowitym lub częściowym niewykonaniu lub odmowie uznania lub wykonania orzeczenia na podstawie art. 7, z wyjątkiem art. 7 ust. 2 lit. a), na podstawie art. 11 ust. 1 lub art. 20 ust. 3; lub
b) gdy państwo wykonujące zostało powiadomione przez państwo wydające, że orzeczenie zostało wycofane z państwa wykonującego zgodnie z art. 12.
3.
Jeżeli po przekazaniu orzeczenia zgodnie z art. 4 organ państwa wykonującego otrzyma jakąkolwiek kwotę, którą osoba ukarana zapłaciła dobrowolnie na podstawie orzeczenia, organ ten niezwłocznie informuje o tym właściwy organ w państwie wykonującym.
Stosuje się art. 9 ust. 2.
Artykuł 16
Języki
1.
Zaświadczenie, którego standardowy formularz zamieszczony jest w Załączniku, należy przetłumaczyć na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa wykonującego.
Każde z Państw Członkowskich może, w chwili przyjęcia niniejszej decyzji ramowej lub w terminie późniejszym, oświadczyć w deklaracji złożonej w Sekretariacie Generalnym Rady, że będzie przyjmowało tłumaczenie w jednym lub kilku innych językach urzędowych instytucji Unii.
2.
Wykonanie orzeczenia może zostać zawieszone na czas niezbędny do uzyskania jego tłumaczenia na koszt państwa wykonującego.
Artykuł 17
Koszty
Państwa Członkowskie nie będą dochodzić od siebie zwrotu kosztów wynikających ze stosowania niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 18
Stosunek do innych umów i porozumień
Niniejsza decyzja ramowa nie wyklucza stosowania dwustronnych i wielostronnych umów lub porozumień między Państwami Członkowskimi w zakresie, w jakim takie umowy lub porozumienia pozwalają na wyjście poza przepisy niniejszej decyzji ramowej oraz przyczyniają się do dalszego uproszczenia lub ułatwienia procedur egzekwowania kar o charakterze pieniężnym.
Artykuł 19
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza decyzja ramowa ma zastosowanie do Gibraltaru.
Artykuł 20
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej decyzji ramowej do dnia 22 marca 2007 r.
2.
Każde Państwo Członkowskie może ograniczyć stosowanie niniejszej decyzji ramowej przez okres nieprzekraczający 5 lat od daty jej wejścia w życie:
a) do orzeczeń wymienionych w art. 1 lit. a) pkt i) i iv); i/lub
b) w odniesieniu do osób prawnych, do orzeczeń odnoszących się do działań, w przypadku których europejski akt prawny przewiduje stosowanie zasady odpowiedzialności osób prawnych.
Państwo Członkowskie, które chce skorzystać z przepisów niniejszego ustępu, przekazuje Sekretarzowi Generalnemu Rady odpowiednią deklarację w tej sprawie po przyjęciu niniejszej decyzji ramowej.
Deklaracja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Każde Państwo Członkowskie może odmówić uznania i wykonania orzeczenia, w przypadku gdy zaświadczenie określone w art. 4 pozwala podejrzewać, że naruszone zostały prawa podstawowe lub podstawowe zasady prawne zawarte w art. 6 Traktatu.
W takim przypadku zastosowanie ma procedura określona w art. 7 ust. 3.
4.
Każde Państwo Członkowskie może stosować zasadę wzajemności w odniesieniu do Państwa Członkowskiego korzystającego z przepisu ust. 2.
5.
Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady i Komisji tekst przepisów przenoszących do ich prawa krajowego zobowiązania nałożone na nie na mocy niniejszej decyzji ramowej.
Na podstawie sprawozdania sporządzonego przez Komisję na podstawie tych informacji Rada, nie później niż 22 marca 2008 r., ocenia, w jakim zakresie Państwa Członkowskie wykonały niniejszą decyzją ramową.
6.
Sekretariat Generalny Rady powiadamia Państwa Członkowskie oraz Komisję o deklaracjach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 7 i art. 16.
7.
Bez uszczerbku dla art. 35 ust. 7 Traktatu, Państwo Członkowskie, które doświadczyło ze strony innego Państwa Członkowskiego powtarzających się trudności we wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń lub braku działania w tym zakresie, które to problemy nie zostały rozwiązane w drodze dwustronnych konsultacji, może poinformować o tym Radę w celu umożliwienia oceny wykonania niniejszej decyzji ramowej na poziomie Państw Członkowskich.
8.
Każde Państwo Członkowskie, które w danym roku kalendarzowym stosowało przepis ust. 3, na początku kolejnego roku kalendarzowego informuje Radę i Komisję o przypadkach odmowy uznania lub wykonania orzeczenia z powodów określonych w tym przepisie.
9.
W terminie 7 lat od daty wejścia w życie niniejszej decyzji ramowej Komisja sporządzi sprawozdanie na podstawie otrzymanych informacji, do którego załączy wszelkie inicjatywy, które uzna za stosowne.
Na podstawie sprawozdania Rada dokona przeglądu niniejszego artykułu w celu rozważenia, czy ust. 3 powinien zostać zachowany, czy zastąpiony przepisem bardziej szczegółowym.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze decyzja ramowa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady 2005/222/WSiSW
z dnia 24 lutego 2005 r.
w sprawie ataków na systemy informatyczne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 29, art. 30 ust. 1 lit. a), art. 31 ust. 1 lit. e) i art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem niniejszej decyzji ramowej jest usprawnienie współpracy między organami sądowymi i innymi właściwymi organami, włącznie z policją i innymi wyspecjalizowanymi organami ścigania Państw Członkowskich, poprzez zbliżanie zasad prawa karnego w Państwach Członkowskich w dziedzinie ataków na systemy informatyczne.
(2) Istnieją dowody ataków na systemy informatyczne, w szczególności w wyniku zagrożenia przestępczością zorganizowaną, rosną także obawy spowodowane możliwymi atakami terrorystycznymi na systemy informatyczne, które stanowią część mającej istotne znaczenie infrastruktury Państw Członkowskich.
Stanowi to zagrożenie dla osiągnięcia bardziej bezpiecznego społeczeństwa informacyjnego oraz przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, a zatem wymaga reakcji na poziomie Unii Europejskiej.
(3) Skuteczna reakcja na te zagrożenia wymaga wszechstronnego podejścia do bezpieczeństwa sieci i informacji, jak podkreślono w planie działań eEuropa, w komunikacie Komisji "Bezpieczeństwo sieci i informacji: Propozycje na rzecz europejskiego podejścia" oraz w rezolucji Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie wspólnego podejścia i działań szczególnych w dziedzinie bezpieczeństwa sieci i informacji [2].
(4) Potrzeba dalszego podniesienia poziomu świadomości dotyczącej problemów związanych z bezpieczeństwem informacji oraz zapewnienia praktycznej pomocy została również podkreślona w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 września 2001 r.
(5) Istotne luki i różnice w przepisach prawnych Państw Członkowskich w tej dziedzinie mogą utrudniać walkę z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem oraz mogą komplikować skuteczną współpracę policyjną i sądową w dziedzinie ataków na systemy informatyczne.
Transnarodowy i ponadgraniczny charakter nowoczesnych systemów informatycznych oznacza, że ataki na takie systemy mają często charakter transgraniczny, co podkreśla pilną potrzebę dalszego działania w celu zbliżania ustawodawstw karnych w tej dziedzinie.
(6) Rada i Komisja w planie działań w sprawie najlepszego sposobu wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3], Rada Europejska na posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., Rada Europejska na posiedzeniu w Santa Maria de Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r., Komisja w "Zestawieniu wyników" oraz Parlament Europejski w swojej rezolucji z 19 maja 2000 r. wskazują lub wzywają do podjęcia działań legislacyjnych przeciwko przestępczości z wykorzystaniem zaawansowanej technologii, w tym do ustanowienia wspólnych definicji, przestępstw i sankcji.
(7) Należy uzupełnić pracę wykonywaną przez organizacje międzynarodowe, w szczególności pracę Rady Europy w zakresie zbliżania prawa karnego oraz pracę grupy G8 w zakresie współpracy transgranicznej w dziedzinie przestępczości z wykorzystaniem zaawansowanej technologii, poprzez ustanowienie w tej dziedzinie wspólnego podejścia w Unii Europejskiej.
Wezwanie to zostało rozwinięte w komunikacie Komisji adresowanym do Rady, Parlamentu Europejskiego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów w sprawie "Tworzenia bardziej bezpiecznego społeczeństwa informacyjnego poprzez ulepszanie bezpieczeństwa infrastruktury informatycznej oraz zwalczania przestępczości komputerowej".
(8) Należy zbliżyć prawo karne w dziedzinie ataków na systemy informatyczne w celu zapewnienia współpracy policyjnej i sądowej o najszerszym możliwym zakresie w dziedzinie przestępstw związanych z atakami na systemy informatyczne oraz aby przyczynić się do walki z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem.
(9) Wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały Konwencję Rady Europy z 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób fizycznych w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych.
Dane osobowe przetwarzane podczas wprowadzania w życie niniejszej decyzji ramowej powinny być chronione zgodnie z zasadami powyższej Konwencji.
(10) Wspólne definicje w tej dziedzinie, szczególnie definicje systemów informatycznych i danych komputerowych są istotne, aby zapewnić spójne podejście w Państwach Członkowskich przy stosowaniu niniejszej decyzji ramowej.
(11) Istnieje potrzeba osiągnięcia wspólnego podejścia w odniesieniu do znamion przestępstw poprzez wspólne określenie przestępstw nielegalnego dostępu do systemu informatycznego, nielegalnej ingerencji w system informatyczny i nielegalnej ingerencji w dane.
(12) W interesie zwalczania przestępczości komputerowej każde Państwo Członkowskie powinno zapewnić skuteczną współpracę sądową w odniesieniu do przestępstw opartych na rodzajach zachowań, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5.
(13) Istnieje potrzeba uniknięcia nadmiernej kryminalizacji, szczególnie w przypadkach mniejszej wagi, jak również potrzeba uniknięcia kryminalizacji posiadaczy praw i osób upoważnionych.
(14) Istnieje potrzeba ustanowienia przez Państwa Członkowskie sankcji za ataki na systemy informatyczne.
Przewidziane sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(15) Ustanowienie bardziej dotkliwych sankcji jest właściwe, jeżeli atak na system informatyczny został dokonany w ramach organizacji przestępczej, zdefiniowanej we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [4].
Ustanowienie bardziej dotkliwych sankcji jest również właściwe w przypadkach, kiedy taki atak spowodował poważne szkody lub miał wpływ na istotne interesy.
(16) Należy również przewidzieć środki służące współpracy między Państwami Członkowskimi, mając na względzie zapewnienie skutecznego działania przeciwko atakom na systemy informatyczne.
Do celów wymiany informacji Państwa Członkowskie powinny zatem korzystać z istniejącej sieci operacyjnych punktów kontaktowych, o których mowa w zaleceniu Rady z dnia 25 czerwca 2001 r. w sprawie punktów kontaktowych utrzymujących 24-godzinny dyżur w celu zwalczania przestępczości z wykorzystaniem zaawansowanej technologii [5].
(17) Ponieważ cele niniejszej decyzji ramowej, czyli zapewnienie, że we wszystkich Państwach Członkowskich ataki na systemy informatyczne są zagrożone skutecznymi, proporcjonalnymi i odstraszającymi sankcjami karnymi oraz usprawnianie i zachęcanie do współpracy sądowej poprzez usuwanie potencjalnych przeszkód, nie mogą być w sposób wystarczający osiągnięte przez Państwa Członkowskie w związku z tym, że zasady muszą być wspólne i kompatybilne, natomiast możliwe jest lepsze osiągnięcie tych celów na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu WE.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(18) Niniejsza decyzja ramowa szanuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz odzwierciedlonych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej rozdziałach II i VI,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej stosuje się następujące definicje:
a) "system informatyczny" oznacza wszelkie urządzenia lub grupę połączonych lub powiązanych urządzeń, z których jedno lub więcej, zgodnie z oprogramowaniem, dokonuje automatycznego przetwarzania danych komputerowych, jak również danych przechowywanych, przetwarzanych, odzyskanych lub przekazanych przez nie w celach ich eksploatacji, użycia, ochrony lub utrzymania;
b) "dane komputerowe" oznaczają wszelkie przedstawienie faktów, informacji lub koncepcji w formie odpowiedniej do przetwarzania w systemie informatycznym, włącznie z programem odpowiednim do spowodowania wykonania funkcji przez system;
c) "osoba prawna" oznacza wszelkie podmioty mające taki status na mocy właściwego prawa, z wyjątkiem organów państwowych lub innych organów publicznych wykonujących władzę państwową oraz publicznych organizacji międzynarodowych;
d) "bezprawne" oznacza dostęp lub ingerencję, na którą właściciel, inny posiadacz prawa do systemu lub jego części nie udzielił zgody lub która nie jest dozwolona na mocy prawa krajowego.
Artykuł 2
Nielegalny dostęp do systemów informatycznych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, że umyślny bezprawny dostęp do całości lub części systemu informatycznego jest karalny jako przestępstwo, przynajmniej w przypadkach, które nie są przypadkami mniejszej wagi.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zdecydować, że zachowanie, o którym mowa w ust. 1 jest objęte oskarżeniem jedynie w przypadkach, kiedy przestępstwo popełniane jest z naruszeniem zabezpieczenia.
Artykuł 3
Nielegalna ingerencja w system
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, że umyślne poważne naruszenie lub przerwanie funkcjonowania systemu informatycznego poprzez wprowadzanie, przekazywanie, uszkadzanie, usuwanie, niszczenie, zmienianie, zatajanie lub uczynienie niedostępnymi danych komputerowych jest karalne jako przestępstwo, kiedy dokonane jest bezprawnie, przynajmniej w przypadkach, które nie są przypadkami mniejszej wagi.
Artykuł 4
Nielegalna ingerencja w dane
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, że umyślne bezprawne usunięcie, uszkodzenie, pogorszenie, zmiana, zatajanie lub uczynienie niedostępnymi danych komputerowych w systemie informatycznym jest karane jako przestępstwo, kiedy dokonywane jest bezprawnie, przynajmniej w przypadkach, które nie są przypadkami mniejszej wagi.
Artykuł 5
Kierowanie, pomaganie i podżeganie oraz usiłowanie
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że kierowanie, pomaganie i podżeganie do przestępstw, o których mowa w art. 2, 3 i 4, jest karane jak przestępstwo.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że usiłowanie popełnienia przestępstw, o których mowa w art. 2, 3 i 4, jest karane jak przestępstwo.
3.
Każde Państwo Członkowskie może zdecydować o niestosowaniu ustępu 2 do przestępstw, o których mowa w art. 2.
Artykuł 6
Sankcje
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, że przestępstwa, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5, podlegają skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, że przestępstwa, których mowa w art. 3 i 4, podlegają karze do wysokości przynajmniej od 1 roku do 3 lat pozbawienia wolności.
Artykuł 7
Okoliczności obciążające
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, że przestępstwo, o którym mowa w art. 2 ust. 2, oraz przestępstwo, o którym mowa w art. 3 i 4, podlegają karze do wysokości przynajmniej od 2 do 5 lat pozbawienia wolności, jeżeli popełnione zostały w ramach organizacji przestępczej określonej we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW, z wyjątkiem poziomu sankcji, o którym w nim mowa.
2.
Państwo Członkowskie może również podjąć środki, o których mowa w ust. 1, jeżeli przestępstwo spowodowało poważne szkody lub miało wpływ na istotne interesy.
Artykuł 8
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki celem zapewnienia, że osoba prawna może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za przestępstwa, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5, które popełnione zostały z przysporzeniem jej korzyści przez jakąkolwiek osobę działającą indywidualnie lub jako część organu tej osoby prawnej, która ma ważną pozycję w tej osobie prawnej, poprzez:
a) prawo do reprezentowania osoby prawnej; lub
b) uprawnienie do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub
c) uprawnienie do sprawowania kontroli w ramach osoby prawnej.
2.
Oprócz przypadków, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie zapewniają, że osoba prawna może zostać pociągnięta do odpowiedzialności, w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli przez osobę, o której mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie przestępstw, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5, z przysporzeniem korzyści tej osobie prawnej przez osobę pozostającą pod jej władzą.
3.
Odpowiedzialność osoby prawnej na podstawie ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które jako sprawca, podżegacz lub pomocnik mają związek z popełnieniem przestępstw, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5.
Artykuł 9
Sankcje wobec osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki celem zapewnienia, że osoba prawna uznana za odpowiedzialną na podstawie art. 8 ust. 1 podlega skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym, obejmującym kary grzywny i kary finansowe oraz mogącym obejmować inne sankcje, w tym:
a) wyłączenie z uprawnienia do przywilejów lub pomocy publicznej;
b) czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej;
c) umieszczenie pod nadzorem sądowym; lub
d) sądowy nakaz likwidacji.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem zapewnienia, że osoba prawna uznana za odpowiedzialną zgodnie z art. 8 ust. 2 podlega skutecznym, proporcjonalnym lub odstraszającym sankcjom lub środkom.
Artykuł 10
Jurysdykcja
1.
Każde Państwo Członkowskie ustanawia swoją jurysdykcję w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5, jeżeli przestępstwo zostało popełnione:
a) w całości lub częściowo na jego terytorium; lub
b) przez jednego z jego obywateli; lub
c) z przysporzeniem korzyści osobie prawnej, której siedziba znajduje się na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
2.
Ustanawiając jurysdykcję zgodnie z ust. 1 lit. a), każde Państwo Członkowskie zapewnia, że jurysdykcja obejmuje przypadki, gdzie:
a) sprawca popełnia przestępstwo znajdując się na jego terytorium, niezależnie od tego, czy przestępstwo jest skierowane przeciwko systemowi informatycznemu na jego terytorium; lub
b) przestępstwo jest skierowane przeciwko systemowi informatycznemu na jego terytorium, niezależnie od tego, czy sprawca popełnia przestępstwo znajdując się na jego terytorium.
3.
Państwo Członkowskie, które zgodnie ze swoim prawem nie dokonuje na razie ekstradycji lub przekazania swoich obywateli podejmuje niezbędne środki celem ustanowienia nad nimi jurysdykcji oraz ścigania, tam gdzie jest to właściwe, przestępstw, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5, jeżeli zostały popełnione przez jego obywatela poza terytorium tego Państwa Członkowskiego.
4.
Jeżeli przestępstwo podlega jurysdykcji więcej niż jednego Państwa Członkowskiego i jeżeli każde z zainteresowanych Państw może je skutecznie ścigać na podstawie tych samych faktów, zainteresowane Państwa Członkowskie współpracują w celu zdecydowania, które z nich będzie ścigać sprawców z zamiarem, jeżeli jest to możliwe, scentralizowania postępowania w jednym Państwie Członkowskim.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą zwrócić się do jakiegokolwiek organu lub skorzystać z mechanizmu ustanowionego w ramach Unii Europejskiej w celu ułatwienia współpracy między ich organami sądowymi i koordynacji ich działań.
Bierze się pod uwagę kolejno następujące okoliczności:
- Państwo Członkowskie jest tym, na terytorium którego popełniono przestępstwa, zgodnie z ust. 1 lit. a) i ust. 2,
- Państwo Członkowskie jest tym, którego obywatel jest sprawcą,
- Państwo Członkowskie jest tym, w którym odnaleziono sprawcę.
5.
Państwo Członkowskie może zdecydować o niestosowaniu lub stosowaniu jedynie w szczególnych przypadkach lub okolicznościach zasad dotyczących jurysdykcji określonych w ust. 1 lit. b) i ust. 1 lit. c).
6.
Państwa Członkowskie informują Sekretariat Generalny Rady i Komisję, jeżeli zdecydują się na stosowanie ust. 5, tam gdzie jest to właściwe, wskazując szczególne przypadki lub okoliczności, do których decyzja ta ma zastosowanie.
Artykuł 11
Wymiana informacji
1.
Do celów wymiany informacji odnoszących się do przestępstw, o których mowa w art. 2, 3, 4 i 5 oraz zgodnie z zasadami ochrony danych, Państwa Członkowskie zapewniają, że korzystają z istniejącej sieci operacyjnych punktów kontaktowych dostępnych 24 godziny na dobę oraz przez siedem dni w tygodniu.
2.
Każde Państwo Członkowskie informuje Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję o swoich wyznaczonych punktach kontaktowych do celów wymiany informacji dotyczących ataków na systemy informatyczne.
Sekretariat Generalny przekazuje takie informacje innym Państwom Członkowskim.
Artykuł 12
Wprowadzenie w życie
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu stosowania przepisów niniejszej decyzji ramowej do 16 marca 2007 r.
2.
Do 16 marca 2007 r. Państwa Członkowskie przekażą Sekretariatowi Generalnemu Rady oraz Komisji teksty wszelkich przepisów przenoszących do ich prawa krajowego obowiązki nałożone na nie na podstawie niniejszej decyzji ramowej.
Do 16 września 2007 r., w oparciu o sprawozdanie sporządzone na podstawie informacji i pisemnego sprawozdania Komisji, Rada oceni stopień, do którego Państwa Członkowskie zastosowały się do przepisów niniejszej decyzji ramowej.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja ramowa Rady 2005/667/WSiSW
z dnia 12 lipca 2005 r.
w sprawie wzmocnienia uregulowań prawnokarnych w celu egzekwowania przepisów dotyczących zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 31 ust. 1 lit. e) oraz art. 34 ust. 2 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Plan działania Rady i Komisji w sprawie optymalnego wykonania postanowień Traktatu z Amsterdamu przy ustanawianiu obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [2] oraz konkluzje Rady Europejskiej obradującej w Tampere w dniach 15. i 16. października 1999 r., w szczególności ich punkt 48, wzywają do przygotowania wniosków aktów prawnych w sprawie zwalczania przestępczości przeciwko środowisku, w szczególności wspólnych sankcji i porównywalnych gwarancji proceduralnych.
(2) Walka z zanieczyszczeniami pochodzącymi ze statków spowodowanymi umyślnie lub wynikającymi z poważnego zaniedbania jest jednym z priorytetów Unii.
W szczególności punkty 32 — 34 konkluzji Rady Europejskiej obradującej w Kopenhadze w dniach 12. i 13. grudnia 2002 r. oraz oświadczenie Rady ds. WSiSW z dnia 19 grudnia 2002 r. wydane po katastrofie tankowca "Prestige" wyrażają determinację Unii w przyjmowaniu wszelkich niezbędnych środków w celu uniknięcia powtarzania się takich szkód.
(3) W tym celu, jak stwierdziła Komisja w swoim Komunikacie skierowanym do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy bezpieczeństwa na morzu w odpowiedzi na katastrofę "Prestige", powinno nastąpić zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich.
(4) Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa [3] oraz niniejsza decyzja ramowa uzupełniająca dyrektywę 2005/35/WE poprzez ustanowienie szczegółowych przepisów w sprawach karnych mają na celu uzyskanie takiego zbliżenia.
(5) Niniejsza decyzja ramowa, oparta na art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej, jest właściwym instrumentem służącym nałożeniu na Państwa Członkowskie obowiązku ustanowienia sankcji karnych.
(6) W związku ze specyficznym charakterem czynów powinny zostać wprowadzone wspólne sankcje wobec osób prawnych.
(7) W kontekście współpracy szczególnie istotna jest Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. podpisana przez wszystkie Państwa Członkowskie, z udziałem Wspólnoty Europejskiej jako strony.
(8) Powinna zostać zorganizowana optymalna współpraca między Państwami Członkowskimi w celu zagwarantowania szybkiego przekazywania informacji między Państwami Członkowskimi.
Powinny zostać wyznaczone i określone punkty kontaktowe.
(9) W związku z tym, że cele niniejszej decyzji ramowej nie mogą zostać osiągnięte we właściwy sposób przez Państwa Członkowskie, a możliwe jest, ze względu na transgraniczny charakter szkód, jakie mogą być spowodowane przez dane zachowania, ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(10) Niniejsza decyzja ramowa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi przez art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz odzwierciedlonymi w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(11) Niniejsza decyzja ramowa nie zawiera wyraźnego zobowiązania Państw Członkowskich graniczących z cieśninami używanymi do żeglugi międzynarodowej podlegających przepisom dotyczącym tranzytu zgodnie z postanowieniami sekcji 2 części III Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r., do ustanowienia jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw popełnionych w takich cieśninach.
Jurysdykcja w odniesieniu do przestępstw powinna zostać ustanowiona zgodnie z prawem międzynarodowym, w szczególności zgodnie z art. 34 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r.
(12) Komisja powinna monitorować praktyczne stosowanie środków podjętych przez Państwa Członkowskie dla realizacji niniejszej decyzji ramowej, Komisja powinna także w ciągu pięciu lat od daty wdrożenia niniejszej decyzji ramowej przedstawić Radzie sprawozdanie.
Sprawozdanie to może zawierać odpowiednie wnioski,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ RAMOWĄ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji ramowej mają zastosowanie definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2005/35/WE.
Artykuł 2
Przestępstwa karne
1.
Z zastrzeżeniem art. 4 ust. 2 niniejszej decyzji ramowej, każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że naruszenie w rozumieniu art. 4 i 5 dyrektywy 2005/35/WE uważa się za przestępstwo karne.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do członków załogi w odniesieniu do naruszeń, które mają miejsce w cieśninach używanych do żeglugi międzynarodowej, wyłącznych strefach ekonomicznych oraz na pełnym morzu, w przypadku gdy spełnione są warunki określone w prawidle 11 lit. b) załącznika I lub w prawidle 6 lit. b) załącznika II do Konwencji MARPOL 73/78.
Artykuł 3
Pomocnictwo, nakłanianie i podżeganie
Każde Państwo Członkowskie podejmuje zgodnie z prawem krajowym środki niezbędne w celu zapewnienia, że pomocnictwo, nakłanianie i podżeganie do przestępstwa, o którym mowa w art. 2, podlega karze.
Artykuł 4
Sankcje
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że przestępstwa, o których mowa w art. 2 i 3 podlegają skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym, obejmującym, co najmniej w poważnych przypadkach, sankcje karne o maksymalnym zagrożeniu od roku do trzech lat pozbawienia wolności.
2.
W przypadkach mniejszej wagi, jeżeli popełniony czyn nie powoduje pogorszenia jakości wody, Państwo Członkowskie może ustanowić sankcje innego typu niż określone w ust. 1.
3.
Sankcjom karnym ustanowionym w ust. 1 mogą towarzyszyć inne sankcje lub środki, w szczególności grzywny lub zakaz podejmowania przez osobę fizyczną działalności wymagającej oficjalnego zezwolenia lub zgody lub zakaz zakładania, zarządzania lub kierowania spółką lub fundacją, w przypadku gdy fakty prowadzące do skazania tej osoby wskazują na oczywiste ryzyko ponownego prowadzenia działań przestępczych takiego samego rodzaju.
4.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że przestępstwo popełnione umyślnie, o którym mowa w art. 2, jest zagrożone sankcją karną o maksymalnym zagrożeniu od pięciu do dziesięciu lat pozbawienia wolności, w przypadku gdy przestępstwo spowodowało znaczące i rozległe szkody w stanie jakości wody, gatunków zwierzęcych lub roślinnych lub ich części i spowodowało śmierć lub poważne obrażenia osób.
5.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że przestępstwo popełnione umyślnie, o którym mowa w art. 2, jest zagrożone sankcją karną o maksymalnym zagrożeniu od dwóch do pięciu lat pozbawienia wolności, w przypadku gdy:
a) przestępstwo spowodowało znaczące i rozległe szkody w stanie jakości wody, gatunków zwierzęcych lub roślinnych lub ich części; lub
b) przestępstwo zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu określonym we wspólnym działaniu 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [4], niezależnie od poziomu sankcji, o której mowa w tym wspólnym działaniu.
6.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że przestępstwo, o którym mowa w art. 2, jeżeli zostało popełnione w drodze poważnego zaniedbania, jest zagrożone sankcją karną o maksymalnym zagrożeniu od dwóch do pięciu lat pozbawienia wolności, w przypadku gdy przestępstwo to spowodowało znaczące i rozległe szkody w stanie jakości wody, gatunków zwierzęcych lub roślinnych lub ich części i spowodowało śmierć lub poważne obrażenia osób.
7.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że przestępstwo, o którym mowa w art. 2, jeżeli zostało popełnione w drodze poważnego zaniedbania, jest zagrożone sankcją karną o maksymalnym zagrożeniu od roku do trzech lat pozbawienia wolności, w przypadku, gdy przestępstwo to spowodowało znaczące i rozległe szkody w stanie jakości wody, gatunków zwierzęcych lub roślinnych lub ich części.
8.
W odniesieniu do kar pozbawienia wolności niniejszy artykuł ma zastosowanie bez uszczerbku dla prawa międzynarodowego, w szczególności dla art. 230 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r.
Artykuł 5
Odpowiedzialność osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że osoby prawne mogą być pociągnięte do odpowiedzialności za przestępstwa, o których mowa w art. 2 i 3, przysparzające im korzyści, popełnione przez jakiekolwiek osoby działające indywidualnie lub jako część organu tej osoby prawnej, zajmujące ważną pozycję w jej strukturze, w oparciu o:
a) prawo do reprezentowania osoby prawnej; lub
b) uprawnienie do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub
c) uprawnienie do sprawowania kontroli w ramach osoby prawnej.
2.
Oprócz przypadków, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, że osoba prawna może być pociągnięta do odpowiedzialności w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli sprawowanej przez osobę, o której mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 2, przysparzającego korzyści tej osobie prawnej, przez podlegającą jej osobę.
3.
Odpowiedzialność osoby prawnej na mocy ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które jako sprawcy, podżegacze lub pomocnicy biorą udział w przestępstwie, o którym mowa w art. 2 i 3.
Artykuł 6
Sankcje wobec osób prawnych
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że osoba prawna uznana za odpowiedzialną na mocy art. 5 ust. 1 podlega skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom.
Sankcje te:
a) obejmują grzywny wymierzane na podstawie przepisów prawa karnego lub innych przepisów, przynajmniej w przypadku gdy osoba prawna uznana została za odpowiedzialną za przestępstwa, o których mowa w art. 2, których:
i) maksymalna wysokość wynosi od 150000 EUR do 300000 EUR;
ii) maksymalna wysokość wynosi od 750000 EUR do 1500000 EUR w najpoważniejszych przypadkach, w tym co najmniej przestępstw popełnionych umyślnie, o których mowa w art. 4 ust. 4 i art. 4 ust. 5;
b) mogą w każdym przypadku obejmować sankcje inne niż grzywny, takie jak:
i) odebranie uprawnień do świadczeń publicznych lub pomocy publicznej;
ii) tymczasowy lub stały zakaz podejmowania działalności gospodarczej;
iii) umieszczenie pod nadzorem sądowym;
iv) sądowy nakaz likwidacji;
v) obowiązek przyjęcia szczególnych środków w celu likwidacji skutków przestępstwa, za które osoba prawna została uznana za odpowiedzialną.
2.
Do celów realizacji ust. 1 lit. a) oraz bez uszczerbku dla ust. 1 zdanie pierwsze, Państwa Członkowskie, w których nie przyjęto waluty euro, stosują kurs wymiany waluty euro na ich walutę opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 12 lipca 2005 r.
3.
Państwo Członkowskie może realizować ust. 1 lit. a) w drodze stosowania systemu, w którym grzywna jest proporcjonalna do obrotu osoby prawnej, do korzyści finansowej osiągniętej lub spodziewanej w wyniku popełnienia przestępstwa lub do jakiejkolwiek innej wartości oddającej sytuację finansową osoby prawnej, pod warunkiem że system taki pozwala na stosowanie grzywien maksymalnych, których wysokość odpowiada co najmniej minimalnej wysokości maksymalnych grzywien ustanowionych w ust. 1 lit. a).
4.
Państwo Członkowskie, które realizuje decyzję ramową zgodnie z ust. 3, powiadamia o takim zamiarze Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję.
5.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne w celu zapewnienia, że osoba prawna uznana za odpowiedzialną na mocy art. 5 ust. 2 podlega skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom lub środkom.
Artykuł 7
Jurysdykcja
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do ustanowienia swojej jurysdykcji, w zakresie dozwolonym prawem międzynarodowym, w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 2 i 3, w przypadku gdy przestępstwo zostało popełnione:
a) w całości lub w części na jego terytorium;
b) w jego wyłącznej strefie ekonomicznej lub strefie równoważnej ustanowionej zgodnie z prawem międzynarodowym;
c) na pokładzie statku pod jego banderą;
d) przez jednego z jego obywateli, jeżeli przestępstwo podlega sankcji karnej na mocy prawa karnego właściwego dla miejsca jego popełnienia lub jeżeli miejsce to nie podlega żadnej jurysdykcji terytorialnej;
e) z przysporzeniem korzyści osobie prawnej posiadającej siedzibę na jego terytorium;
f) poza jego terytorium, lecz gdy spowodowało ono lub prawdopodobnie spowoduje zanieczyszczenie na jego terytorium lub w jego strefie ekonomicznej, a statek dobrowolnie pozostaje w porcie lub przy terminalu morskim Państwa Członkowskiego; lub
g) na pełnym morzu, a statek dobrowolnie pozostaje w porcie lub przy terminalu morskim Państwa Członkowskiego.
2.
Każde Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu lub stosowaniu wyłącznie w szczególnych przypadkach lub okolicznościach zasad dotyczących jurysdykcji określonych w:
a) ust. 1 lit. d);
b) ust. 1 lit. e).
3.
Państwa Członkowskie informują odpowiednio Sekretariat Generalny Rady w przypadku gdy podejmują decyzję o stosowaniu ust. 2, wskazując w razie potrzeby szczególne przypadki lub okoliczności, w których decyzja ta ma zastosowanie.
4.
W przypadku gdy przestępstwo podlega jurysdykcji więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, właściwe Państwa Członkowskie dokładają starań w celu odpowiedniego koordynowania swoich działań, w szczególności w odniesieniu do warunków oskarżenia oraz szczegółowych ustaleń dotyczących świadczenia wzajemnej pomocy.
5.
Uwzględnia się następujące łączniki:
a) Państwo Członkowskie, na którego terytorium lub w którego wyłącznej strefie ekonomicznej, lub strefie równoważnej popełniono przestępstwo;
b) Państwo Członkowskie, na którego terytorium lub w którego wyłącznej strefie ekonomicznej, lub strefie równoważnej odczuwane są skutki przestępstwa;
c) Państwo Członkowskie, na którego terytorium lub w którego wyłącznej strefie ekonomicznej, lub strefie równoważnej statek, z którego popełniono przestępstwo, znajduje się w drodze;
d) Państwo Członkowskie, którego obywatelem jest sprawca przestępstwa lub na którego terytorium posiada on miejsce zamieszkania;
e) Państwo Członkowskie, na którego terytorium ma siedzibę osoba prawna, w imieniu której popełniono przestępstwo;
f) Państwo Członkowskie, pod banderą którego pływa statek, z którego popełniono przestępstwo.
6.
Do celów stosowania niniejszego artykułu terytorium obejmuje obszar, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 2005/35/WE.
Artykuł 8
Zgłoszenie informacji
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie jest poinformowane o popełnieniu przestępstwa, do którego zastosowanie ma art. 2, lub o ryzyku popełnienia takiego przestępstwa, które powoduje lub prawdopodobnie spowoduje bezpośrednie zanieczyszczenie, informuje ono niezwłocznie te z pozostałych Państw Członkowskich, które prawdopodobnie zostaną narażone na tą szkodę, oraz Komisję.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie jest poinformowane o popełnieniu przestępstwa, do którego zastosowanie ma art. 2, lub o ryzyku popełnienia takiego przestępstwa, które prawdopodobnie będzie podlegać jurysdykcji innego Państwa Członkowskiego, informuje ono niezwłocznie to drugie Państwo Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają niezwłocznie państwo bandery lub inne zainteresowane państwo o środkach podjętych na mocy niniejszej decyzji ramowej, a w szczególności jej art. 7.
Artykuł 9
Wyznaczenie punktów kontaktowych
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza istniejące punkty kontaktowe lub, jeżeli to konieczne, tworzy nowe punkty kontaktowe, w szczególności do celów wymiany informacji, o której mowa w art. 8.
2.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o departamencie lub departamentach pełniących zadania punktów kontaktowych zgodnie z ust. 1.
Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie o tych punktach kontaktowych.
Artykuł 10
Zakres terytorialny
Niniejsza decyzja ramowa ma taki sam zakres terytorialny jak dyrektywa 2005/35/WE.
Artykuł 11
Realizacja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki niezbędne w celu zastosowania się do przepisów niniejszej decyzji ramowej najpóźniej w dniu 12 stycznia 2007 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Sekretariatowi Generalnemu Rady oraz Komisji teksty przepisów przenoszących do ich prawa krajowego obowiązki nałożone na nie niniejszą decyzją ramową najpóźniej w dniu 12 stycznia 2007 r.
Na podstawie tych informacji oraz pisemnego sprawozdania Komisji Rada, nie później niż 12 stycznia 2009 r., ocenia, w jakim zakresie Państwa Członkowskie zastosowały się do niniejszej decyzji ramowej.
3.
Najpóźniej dnia 12 stycznia 2012 r. Komisja, na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie w sprawie praktycznego stosowania przepisów wprowadzających w życie niniejszą decyzję ramową, przedkłada Radzie sprawozdanie i przedstawia wszelkie wnioski, jakie uznaje za właściwe, w tym ewentualne wnioski, których istotą jest uznawanie przez Państwa Członkowskie, w odniesieniu do przestępstw popełnionych na ich morskich wodach terytorialnych lub w ich wyłącznej strefie ekonomicznej, lub strefie równoważnej, statku pływającego pod banderą innego Państwa Członkowskiego za niebędący statkiem obcym w rozumieniu art. 230 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza decyzja ramowa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rezolucja Rady
z dnia 9 grudnia 2004 r.
w sprawie przyszłości Technologii Informacyjnych i Komunikacyjnych (ICT)
(2005/C 62/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
Witając z zadowoleniem komunikat Komisji w sprawie wyzwań stojących przed Europejskim Społeczeństwem Informacyjnym po roku 2005 oraz komunikat Komisji w sprawie usług szerokopasmowej telefonii komórkowej.
Przywołując
1. Konkluzje Prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r.,
2. Konkluzje Prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w czerwcu 2002 r. zatwierdzające cele Planu Działań eEurope 2005;
3. Rezolucję Rady z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie wprowadzenia w życie Planu Działań eEurope;
4. Konkluzje Prezydencji z wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej w 2003 r. zachęcające 15 Państw Członkowskich UE do przygotowania do wprowadzenia w życie krajowych strategii dotyczących szerokiego pasma do końca 2003 r.;
5. Konkluzje Rady z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie roli e-rządu dla przyszłości Europy;
6. Konkluzje Prezydencji z wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej w 2004 r. podkreślające potrzebę nowej strategii w obszarze komunikacji elektronicznej;
7. Konkluzje Rady z dnia 8 marca 2004 r. w sprawie ostatnich postępów w sektorze komunikacji elektronicznej w Europie potwierdzające istotność ICT dla wzrostu i konkurencyjności;
8. Konkluzje Rady z dnia 8 marca 2004 r. w sprawie średniookresowego przeglądu Planu Działań eEurope 2005 potwierdzające ważność celów eEurope 2005 w kontekście rozszerzenia;
9. Konkluzje Rady z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie poprawek Planu Działań eEurope 2005 oraz krajowych strategii dotyczących szerokiego pasma;
10. Konkluzje Prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 4- 5 listopada 2004 r. przyjmującej z zadowoleniem sprawozdanie Grupy Wysokiego Szczebla pod przewodnictwem pana Koka;
11. Wskazówki z posiedzenia Wysokiego Szczebla w dniach 29- 30 września 2004 r. w sprawie przyszłości ICT.
Uznając, że
1. W celu pomocy w osiąganiu celów lizbońskich z marca 2000 r. istnieje wyraźna potrzeba przeglądu i, tam gdzie to niezbędne usprawnienia polityk, zarówno na poziomie krajowym jak i europejskim w celu zwiększenia popytu i rozpowszechnienia ICT w całym społeczeństwie;
2. Sektor ICT sam jest głównym sektorem gospodarczym, wraz z przemysłami informatycznymi, komunikacji elektronicznej i audiowizualnym ze znacznym potencjałem dla przyszłego wzrostu oraz że ma wpływ na prawie wszystkie inne rodzaje działalności gospodarczej;
3. Stosowanie ICT ma bezpośredni i istotny wpływ na wydajność i konkurencyjność gospodarki europejskiej;
4.
ICT jest cennym narzędziem stymulowania społecznej i geograficznej spójności, jak również obywatelstwa w całej integrującej się Europie, sprzyjania tożsamości kulturowej, integracji społecznej oraz wielojęzyczności, a także zwiększania przejrzystości i udziału w społeczeństwie;
5. Wszechstronne i holistyczne polityki dotyczące ICT mogą w istotny sposób przyczynić się do wzrostu UE, wydajności i konkurencyjności celów poprzez tworzenie wysokiej jakości stanowisk pracy, poprawę funkcjonowania gospodarki oraz poprzez modernizowanie usług publicznych i wspieranie zmodernizowanych procesów gospodarczych zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym;
6. Polityki powinny zostać opracowywane w ramach trwającego dialogu między władzami publicznymi, sektorem prywatnym i innymi podmiotami tak, by można było określić nowe kierunki rozwoju w dziedzinie ICT;
7. UE będzie korzystać z innowacyjnego i konkurencyjnego sektora ICT na globalnych rynkach, które szybko rozszerzają się i są coraz bardziej konkurencyjne.
UZNAJE, że dla wyczerpujących i holistycznych polityk ICT następujące kwestie mają znaczenie:
Doskonały sektor ICT oraz przedsięwzięcia innowacyjne w celu:
- kontynuowania inwestowania w rzetelne prace badawczo-rozwojowe, zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym, wzmacniając europejską jakość w zakresie prac badawczo-rozwojowych poprzez tworzenie sprzyjającego środowiska dla nauki, finansów i przedsiębiorców,
- promowania wspierającej atmosfery, która stymuluje swobodny przepływ wiedzy i innowacji oraz w której wyniki badań znajdują zastosowanie w aplikacji i produktach, które stanowią wartość dodaną,
- zachęcania, szczególnie w ramach MŚP do skutecznego stosowania nowych procesów e-biznesów oraz nowych modeli biznesu w celu pełnego wykorzystania potencjału ICT.
ICT dla obywateli i znajomość ICT w celu:
- promowania dostępu do i dostępności usług ICT dla wszystkich, między innymi poprzez zwiększanie zrozumienia potencjalnych możliwości ICT oraz poprzez zachęcanie do ciągłego usprawniania technologii przyjaznych dla użytkownika, zatem, między innymi poprzez kontynuowanie wykorzystywania technologii cyfrowej,
- zachęcanie do stosowania środków, takich jak e-nauka, aby dalej rozwijać e-umiejętności wszystkich, w szczególności z uwzględnieniem osób starszych, płci oraz osób o różnym pochodzeniu etnicznym i społecznym, tak aby umożliwić im pełne korzystanie z dobrodziejstw Społeczeństwa Informacyjnego,
- dalszej integracji ICT w miejscu pracy za pomocą sposobów, które zwiększają wydajność i jakość pracy, jak również położenie większego nacisku na ICT podczas procesów szkolenia,
- znalezienia strategicznej odpowiedzi dotyczącej migracji miejsc pracy, również poprzez odpowiednie dostosowanie pracowników i zakładów pracy oraz zwiększenie elastyczności w połączeniu z bezpieczeństwem na rynku pracy.
ICT dla usług publicznych w celu:
- uzgadniania i uzupełniania, tam gdzie jest to odpowiednie na poziomie europejskim, zintegrowanego podejścia w odniesieniu do stosowania aplikacji e-rządu, w szczególności poprzez stymulowanie współpracy i wymianę najlepszych praktyk,
- opracowywania całościowego podejścia uwzględniającego potrzebę organizacyjnego przystosowania, pełnego wykorzystania możliwości ITC w celu uzyskania poprawy wykonywania i bardziej skutecznego funkcjonowania sektora publicznego przy jednoczesnym dostosowywaniu usług online do potrzeb przedsiębiorstw i obywateli oraz zmniejszaniu obciążeń administracyjnych szczególnie uwzględniając potrzebę transgranicznych usług europejskich,
- opracowywania ogólnoeuropejskich usług w zakresie e-leczenie, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii standaryzacji i interoperacyjności w celu optymalizacji leczenia i opieki nad pacjentem.
Treść i rozwój produktów i usług w celu:
- promowania rozwoju i dystrybucji bogatych i kreatywnych treści, np. poprzez zachęcanie do wtórnego wykorzystywania informacji sektora publicznego,
- usuwania, tam gdzie jest to odpowiednie, barier dotyczących dostępności treści na różnych platformach za pomocą, na przykład zachęcania do poszukiwania praktycznych rozwiązań w dziedzinie zarządzania prawami autorskimi do treści cyfrowej,
- wspierania powstawania nowych usług na rozszerzonych rynku wewnętrznym poprzez wzmacnianie środowiska sprzyjającemu regulacjom, które uwzględnia nowe kierunki rozwoju, takie jak innowacje techniczne,
- stworzenie, w odpowiedzi na rosnącą ilość aplikacji opartych na ICT sprzyjającego środowiska dla przemysłu i sektora publicznego, aby mogły one rozwijać, zarówno na poziomie europejskim jak i globalnym, skuteczne i interoperacyjne rozwiązania, w szczególności w dziedzinie płatności elektronicznych, potwierdzania autentyczności, zarządzania identyfikacją oraz bezpieczeństwa.
Rozwój sieci w celu:
- zapewniania spójnego i skutecznego środowiska prawodawczego dla komunikacji elektronicznej stymulującego konkurencję, inwestycje i innowacje,
- wspierania rozwoju i stosowania otwartych norm oraz wzmacnianie interoperacyjności sieci i usług,
- wspierania, uwzględniając zasadę neutralności technologicznej szerszego zastosowania i dostępności szerokiego pasma w szczególności poprzez promowanie konkurencyjnych platform i sieci interoperacyjnych,
- kontynuowania oceny różnego spektrum modeli zarządzania mając na względzie bardziej elastyczne i skuteczne stosowanie spektrum na poziomie europejskim i globalnym uwzględniając rozwój nowych i innowacyjnych technologii jak również metodologii, które stosują mechanizmy rynkowe.
Zaufanie i bezpieczeństwo w celu:
- rozwijania spójnego podejścia obejmującego wszystkie kwestie związane z zaufaniem, aby umacniać kulturę sieci i bezpieczeństwo informacji w celu promowania rzetelnej i skutecznej komunikacji elektronicznej oraz przyczyniania się do rozwoju bezpiecznych usług transeuropejskich,
- opracowywania środków przeciwdziałających nielegalnym, szkodliwym i niechcianym treściom w Internecie, w szczególności, jeżeli dotyczą one dzieci oraz "niechcianej poczcie", we współpracy z wszelkimi podmiotami włącznie z tymi na poziomie międzynarodowym,
- zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji w odniesieniu do zainteresowania się i stosowania nowych usług i właściwego funkcjonowania innych infrastruktur zależnych od ICT uwzględniając aspekty zaufania i prywatności.
ZACHĘCA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE do czynnego przeglądu i wzmacniania swoich strategii i działań wprowadzających w życie tak, aby wniosły swój wkład do nowej Agendy dla Społeczeństwa Informacyjnego do 2010 r.
WZYWA KOMISJĘ
1. Do kontynuowania monitorowania uregulowań prawnych w świetle obecnego i przyszłego rozwoju technologicznego i rynkowego oraz do przedstawienia, tam gdzie jest to konieczne wniosków, które mają na celu utrzymywanie odpowiedniego środowiska prawodawczego, które umożliwia skuteczną konkurencję i które prowadzi do większych inwestycji, większej ilości innowacji, nowych usług oraz niższych cen;
2. Do analizowania konkurencyjności sektora ICT oraz rozpoczęcia prac przygotowawczych, uwzględniając wpływ ICT na europejską gospodarkę dla celów działań uzupełniających Plan Działań e-Europe 2005 jako ważnej części nowej Agendy dla Społeczeństwa Informacyjnego po roku 2005;
3. Do uznawania wagi ICT w przyszłych wnioskach dotyczących nowego badawczego programu ramowego.
ZACHĘCA PRZEMYSŁ do kontynuowania zasilania rynku nowymi, innowacyjnymi aplikacjami ICT oraz usługami i tworzenia nowych treści, przy wykorzystaniu między innymi z europejskiej różnorodności kulturowej i wielojęzyczności.
ZACHĘCA WSZYSTKIE PODMIOTY do dalszego integrowania ICT we wszystkich swoich odpowiednich działaniach, tak aby w pełni zbierać korzyści płynące z ICT.
PRZEDKŁADA niniejszą rezolucję jak wkład do debaty w sprawie średniookresowego przeglądu Strategii Lizbońskiej, który ma być dokonany na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej w 2005 r.
--------------------------------------------------
Zalecenie Komisji
z dnia 28 grudnia 2004 r.
uzupełniające zalecenie 96/129/WE w sprawie Europejskiej karty broni palnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/11/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 drugie tiret,
(1) Mając na uwadze, że dyrektywa Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni [1] przewiduje wprowadzenie Europejskiej karty broni palnej.
(2) Mając na uwadze, że na mocy zalecenia 93/216/EWG [2] w sprawie Europejskiej karty broni palnej oraz zalecenia 96/129/WE uzupełniającego zalecenie 93/216/EWG w sprawie Europejskiej karty broni palnej [3], Komisja wezwała Państwa Członkowskie do wprowadzenia wspomnianego dokumentu według wzoru dołączonego do wymienionych zaleceń.
(3) Mając na uwadze, że wzór Europejskiej karty broni palnej musi być dostosowany z uwagi na przystąpienie nowych Państw Członkowskich,
NINIEJSZYM ZALECA SIĘ:
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka wprowadzają Europejską kartę broni palnej według załączonego wzoru.
Artykuł 2
Inne Państwa Członkowskie, które wydają już Europejską kartę broni palnej według wzoru dołączonego do zalecenia 96/129/EWG wprowadzają kartę według załączonego wzoru stopniowo, w miarę wyczerpania ilości poprzedniej karty oraz najdłużej do 1 maja 2006 r.
Zalecenie Komisji
z dnia 12 stycznia 2005 r.
w sprawie tego, jak należy, do celów dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do benzyny i olejów napędowych, rozumieć dostępność benzyny bezołowiowej i olejów napędowych o maksymalnej zawartości siarki z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/27/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. d) i art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych [1] Państwa Członkowskie zapewniają, że benzyna bezołowiowa i olej napędowy o określonej maksymalnej zawartości siarki będą dostępne na ich terytorium z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych.
(2) Dyrektywa 98/70/WE stanowi również, że Komisja opracuje wskazówki, jak należy, do niniejszych celów, rozumieć dostępność benzyny bezołowiowej o zawartości siarki 10 mg/kg z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów geograficznych.
(3) Wydaje się właściwe, aby opracować takie wskazówki w odniesieniu do oleju napędowego o maksymalnej zawartości siarki 10 mg/kg.
(4) Komisja rozważyła kilka opcji.
W wyniku tych rozważań oraz po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich, zainteresowanych ekspertów z sektora przemysłowego i handlowego oraz innych organizacji pozarządowych, Komisja opracowała takie wskazówki,
NINIEJSZYM ZALECA:
Zalecenie Komisji
z dnia 21 stycznia 2005 r.
w sprawie udostępniania łączy dzierżawionych w Unii Europejskiej (Część 1 – Najważniejsze warunki udostępniania oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych)
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 103)
(2005/57/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej [1], ("dyrektywa ramowa"), w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Użytkownicy na terenie Wspólnoty wymagają konkurencyjnych warunków udostępniania łączy dzierżawionych oraz dostępu do usług szybkiej transmisji danych, tak aby w szczególności europejskie małe i średnie przedsiębiorstwa mogły korzystać z możliwości, jakie oferuje szybki rozwój Internetu i handlu elektronicznego.
(2) Konkurencja w udostępnianiu łączy dzierżawionych zaczęła się pojawiać od 1 stycznia 1996 r. wraz z liberalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej, ale była w dużym stopniu ograniczona do linii o wysokiej przepustowości łączących duże odległości; analiza rynków łączy dzierżawionych zostanie przeprowadzona zgodnie z poniższymi wyjaśnieniami.
(3) Niektóre organizacje obsługujące usługi łączy dzierżawionych były zobowiązane do świadczenia tych usług na zasadach niedyskryminacji zgodnie z dyrektywą 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) [2] oraz zgodnie z dyrektywą Rady 92/44/EWG z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci do łączy dzierżawionych [3]; dyrektywy te straciły moc zgodnie z art. 26 dyrektywy ramowej począwszy od dnia 24 lipca 2003 r.
(4) Jednakże określone wymogi pozostaną w mocy zgodnie z art. 27 dyrektywy ramowej oraz art. 16 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników [4] ("dyrektywa o usłudze powszechnej"). Zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej i art. 7 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń [5] ("dyrektywa o dostępie") wcześniejsze wymogi pozostają w mocy do czasu, gdy odpowiednie rynki zostaną poddane analizie zgodnie z art. 16 dyrektywy ramowej i art. 16 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej.
(5) Zgodnie z art. 16 ust. 4 dyrektywy ramowej, jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdza, że odpowiedni rynek nie jest skutecznie konkurencyjny, wówczas wskazuje przedsiębiorstwa posiadające znaczącą pozycję na rynku i nakłada na nie stosowne specyficzne wymogi albo utrzymuje w mocy lub zmienia dotychczas obowiązujące wymogi. Zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej, jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdza, że rynek minimalnego zestawu łączy dzierżawionych nie jest skutecznie konkurencyjny, wskazuje on przedsiębiorstwa o znaczącej sile rynkowej i nakłada na nie wymogi dotyczące zapewnienia minimalnego zestawu łączy dzierżawionych oraz warunków z nimi związanych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy o dostępie, krajowe organy regulacyjne wspierają i, tam gdzie to właściwe, zapewniają odpowiedni dostęp oraz wzajemne połączenia oraz mogą w tym celu nakładać odpowiednie wymogi.
(6) W dniu 11 lutego 2003 r. Komisja przyjęła zalecenie 2003/311/WE w sprawie odnośnych rynków produktów i usług [6], definiujące odnośne rynki w sektorze łączności elektronicznej, które powinny być analizowane przez krajowe organy regulacyjne.
Wykaz obejmuje segmenty zakończeń oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych oraz segmenty transmisyjne oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych.
Świadczenie usług określonych w niniejszym zaleceniu, mianowicie udostępnianie oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych oraz układów częściowych łączy dzierżawionych, jest uwzględnione w ramach wyżej wymienionych rynków.
(7) Udostępnianie oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych oraz układów częściowych łączy dzierżawionych jest uwzględnione w ramach rynku segmentów zakończeń oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych oraz dla łączy o odpowiedniej długości również w ramach rynku segmentów transmisyjnych oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych, o których mowa w zaleceniu 2003/311/WE; krajowy organ regulacyjny zadecyduje o tym, co stanowi segment zakończeń, zależnie od specyfiki topologii sieci na danym rynku krajowym.
(8) Udostępnianie łączy dzierżawionych o przepustowości 64 kbit/s, łączy dzierżawionych niestrukturalnych o przepustowości 2 Mbit/s oraz łączy dzierżawionych strukturalnych o przepustowości 2 Mbit/s jest uwzględnione w ramach usług minimalnego zestawu łączy dzierżawionych, o których mowa w zaleceniu w sprawie odnośnych rynków.
Minimalny zestaw łączy dzierżawionych jest zdefiniowany w decyzji Komisji 2003/548/WE z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie minimalnego zestawu łączy dzierżawionych o zharmonizowanej charakterystyce i związanych z nim normach, określonego w art. 18 dyrektywy o usłudze powszechnej [7].
(9) Informacje przedstawione przez Państwa Członkowskie wskazują na problemy związane z długością oraz zmiennością czasu dostawy dla oferowanych detalicznie i hurtowo łączy dzierżawionych oraz układów częściowych łączy dzierżawionych.
Pozostaje to bez uszczerbku dla analizy odnośnych rynków prowadzonej przez krajowe organy regulacyjne zgodnie z art. 16 dyrektywy ramowej i art. 16 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej.
(10) Jeżeli zgodnie z art. 10 dyrektywy o dostępie oraz art. 18 i załącznikiem VII do dyrektywy o usłudze powszechnej krajowe organy regulacyjne nałożą wymogi niedyskryminacji na świadczenie pewnych usług w zakresie łączy dzierżawionych, zasada niedyskryminacji stosuje się do wszystkich istotnych aspektów świadczonych usług, takich jak zamawianie, migracja, dostawa, jakość, czas naprawy, sprawozdawczość oraz kary; w kontraktach dotyczących łączy dzierżawionych właściwe jest ujęcie tych aspektów w umowie o poziomie świadczonych usług; zamiast kar w umowie można zastrzec odszkodowanie za niedotrzymanie warunków umowy, jeżeli jest to bardziej właściwe w sytuacji prawnej danego Państwa Członkowskiego.
(11) W umowie o poziomie świadczonych usług należy w szczególności uwzględnić umowny czas dostawy, tak aby zapewnić, że czas dostawy dla łączy dzierżawionych oferowanych hurtowo przez operatorów jest taki sam jak w przypadku ich własnych usług, tak więc odpowiednio krótszy od czasu dostawy na rynkach detalicznych.
(12) Publikacja danych dotyczących czasów dostawy łączy dzierżawionych w ramach najlepszej obowiązującej praktyki pomoże krajowym organom regulacyjnym w zapewnieniu, aby umowne czasy dostawy stosowane względem oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych oraz układów częściowych łączy dzierżawionych, w szczególności stosowane przez operatorów objętych wymogiem niedyskryminacji, nie utrudniały innym operatorom konkurującym na rynku detalicznym łączy dzierżawionych oferowania swoim klientom podobnych czasów dostawy.
Umowne czasy dostawy dla oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych powinny zatem pozwalać konkurującym operatorom na rynkach detalicznych przynajmniej osiągnąć czas dostawy odpowiadający najlepszej obowiązującej praktyce wśród wyznaczonych operatorów świadczących usługi łączy dzierżawionych na rynkach detalicznych.
Czas dostawy na rynku detalicznym dłuższy niż najkrótszy czas dostawy określony w ramach najlepszej obowiązującej praktyki może doprowadzić do powstania barier w rozwoju wewnętrznego rynku sieci i usług łączności elektronicznej; zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. a) dyrektywy ramowej celem krajowych organów regulacyjnych jest usunięcie takich barier.
Czas dostawy w ramach najlepszej obowiązującej praktyki osiągany przez wyznaczonych operatorów na rynkach detalicznych obejmuje procesy dostaw detalicznych wyznaczonych operatorów; zatem odpowiedni czas dostawy na rynku hurtowym będzie krótszy.
(13) Zgodnie z art. 18 i załącznikiem VII do dyrektywy o usłudze powszechnej krajowe organy regulacyjne mają zapewnić, aby typowy okres dostawy dla minimalnego zestawu łączy dzierżawionych udostępnianego przez konkretne przedsiębiorstwa był publikowany; Komisja może również wymagać dostępności danych o łączach dzierżawionych nieobjętych minimalnym zestawem celem dokonania przeglądu niniejszego zalecenia.
(14) Komisja dokona przeglądu niniejszego Zalecenia nie później niż 31 grudnia 2005 r. w celu uwzględnienia zmian technologii i rynków.
(15) Komitet ds. Łączności przedłożył swoja opinię zgodnie z art. 22 ust. 2 dyrektywy ramowej,
NINIEJSZYM ZALECA:
1.
Nakładając lub utrzymując wymóg niedyskryminacji na mocy art. 10 dyrektywy o dostępie lub art. 18 i załącznika VII do dyrektywy 2002/22/WE ("dyrektywy o usłudze powszechnej") względem operatorów świadczących usługi łączy dzierżawionych (zwanych dalej "wyznaczonymi operatorami"), krajowe organy regulacyjne powinny:
a) zapewnić, aby kontrakty zawierały egzekwowalne umowy (zwane dalej "umowami o poziomie świadczonych usług"), które obejmują wszystkie istotne aspekty świadczonych usług, takie jak zamawianie, migracja, dostawa, jakość, czas naprawy, sprawozdawczość oraz odstraszające kary finansowe;
b) zapewnić, aby umowne czasy dostawy dla oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych określone w tych umowach o poziomie świadczonych usług były jak najkrótsze dla każdej kategorii łączy.
Umowne czasy dostawy na poziomie oferty hurtowej powinny być w każdym wypadku krótsze niż czasy dostawy w ramach najlepszej obowiązującej praktyki osiągane przez wyznaczonych operatorów na rynkach detalicznych.
Czasy dostawy w ramach najlepszej obowiązującej praktyki osiągane przez wyznaczonych operatorów na rynkach detalicznych dla łączy o przepustowości 64 kbit/s, łączy niestrukturalnych o przepustowości 2 Mbit/s, łączy strukturalnych o przepustowości 2 Mbit/s oraz łączy niestrukturalnych o przepustowości 34 Mbit/s są podane w Załączniku.
Metodologia użyta do obliczenia danych w ramach najlepszej obowiązującej praktyki podanych w Załączniku jest uznawana za właściwą dla uwzględnienia powszechnie znanych różnic w strukturach sieci i procedurach dostawy między różnymi wyznaczonymi operatorami w różnych Państwach Członkowskich;
c) zapewnić w szczególności, aby kary finansowe uwzględnione w kontraktach, o których mowa w ust. a), miały zastosowanie w przypadkach opóźnień w dostawie łączy i zakładały określoną kwotę za każdy dzień opóźnienia dla każdego zamówionego łącza; kontrakt powinien stanowić również, że kwota nie będzie należna, jeżeli i w zakresie, w jakim wyznaczony operator przedstawi dowód, że przyczyna opóźnienia nie leży po jego stronie;
d) zapewnić, aby informacje konieczne do przygotowania przeglądu niniejszego zalecenia zostały przedstawione zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE ("dyrektywy ramowej") i przekazać te informacje Komisji zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy ramowej.
2.
Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 4 lutego 2005 r.
w sprawie dalszego badania poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w niektórych środkach spożywczych
(notyfikowana jako dokument nr K(2005) 256)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/108/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [1] ustanawia maksymalne dopuszczalne poziomy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA), w szczególności benzo(a)pirenu w niektórych rodzajach żywności.
W związku z pozostającymi wątpliwościami dotyczącymi poziomów rakotwórczych WWA w żywności rozporządzenie przewiduje przeprowadzenie rewizji ustaleń do dnia 1 kwietnia 2007 r.
W związku z przeglądem konieczne jest uzyskanie informacji.
(2) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) w opinii z dnia 4 grudnia 2002 r. stwierdził, że niektóre wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) są substancjami rakotwórczymi o działaniu genotoksycznym.
Mając na względzie brak progowej dawki dla substancji genotoksycznych, zalecane jest zredukowanie poziomu WWA w żywności do najniższych racjonalnie osiągalnych ilości.
Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził, że benzo(a)piren może być stosowany jako marker występowania i rakotwórczego działania WWA w żywności zgodnie z wykazem w Załączniku.
Do przyszłej oceny przydatności benzo(a)pirenu jako markera niezbędne są dalsze badania względnych proporcji tych WWA w żywności.
Istnieją metody umożliwiające zbadanie wielu WWA.
(3) WWA mogą tworzyć się w czasie procesów ogrzewania, suszenia i wędzenia, podczas których produkty spalania wchodzą w bezpośredni kontakt z żywnością.
W przypadku stwierdzenia wysokich poziomów WWA w żywności należy zbadać metody produkcji i przetwarzania.
Przykładowo, procesy bezprzeponowego suszenia i podgrzewania stosowane przy produkcji olejów jadalnych, na przykład oliwy z wytłoków oliwnych, mogą być przyczyną wysokich poziomów WWA.
Węgiel aktywny może być stosowany do usuwania benzo(a)pirenu podczas rafinacji olejów. Jednakże nie wiadomo, czy procesy rafinacji skutecznie usuwają wszystkie WWA, o których mowa.
Należy stosować takie metody produkcji i przetwarzania, które zapobiegają wstępnemu zanieczyszczeniu WWA surowych olejów,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Przeprowadzenie badań odpowiednich poziomów benzo(a)pirenu i innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA), w szczególności substancji zaliczonych przez Komitet Naukowy ds. Żywności do rakotwórczych, zgodnie z wykazem w Załączniku [2].
Przeprowadzenie oceny względnych proporcji występowania tych WWA w żywności wymienionej w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 208/2005.
Zbadanie również poziomów WWA w innych rodzajach żywności, która może zawierać duże ilości WWA, takiej jak suszone owoce i suplementy diety.
Należy zgłosić poziom każdego rakotwórczego WWA, oznaczonego w poszczególnych próbkach określonych rodzajów żywności.
Przykładowo, należy podać odpowiednie poziomy WWA oznaczone w każdej pojedynczej próbce oliwy z wytłoków oliwnych, oleju słonecznikowego, ryb wędzonych (wraz z nazwą gatunku) lub szynki wędzonej, itp.
Komisja zbierze i przedstawi pierwotne dane.
Wyniki badań należy przekazać Komisji do dnia 31 października 2006 r.; zostaną one wykorzystane przy przeglądzie maksymalnych poziomów i ocenie przydatności benzo(a)pirenu jako markera do dnia 1 kwietnia 2007 r.
2) Zbadanie metod produkcji i przetwarzania olejów jadalnych i tłuszczów.
W przypadku gdy produkcja olejów jadalnych i tłuszczów odbywa się przy zastosowaniu metod, które mogą powodować zanieczyszczenie surowego oleju lub tłuszczu wysokimi poziomami WWA, jak np. procesy bezprzeponowego suszenia lub ogrzewania, należy wraz z producentami poszukać metod alternatywnych lub je zoptymalizować w celu obniżenia poziomów WWA.
Do dnia 31 października 2006 r. należy przekazać Komisji wyniki oraz sprawozdanie z postępów prac mających na celu unikanie stosowania metod mogących powodować zanieczyszczenie.
3) Zbadanie metod produkcji i przetwarzania stosowanych podczas wędzenia i suszenia żywności.
W przypadku gdy stosowane metody mogą powodować zanieczyszczenie wysokimi poziomami WWA, należy wraz z producentami zbadać alternatywne metody lub je zoptymalizować w celu obniżenia poziomów WWA.
Do dnia 31 października 2006 r. należy przekazać Komisji wyniki oraz sprawozdanie z postępów prac mających na celu unikanie stosowania metod mogących powodować zanieczyszczenie.
4) Zbadanie obecności i sposobów zapobiegania występowaniu WWA w maśle kakaowym i przekazanie wyników i wniosków Komisji do dnia 31 października 2006 r.
Wymagane informacje dotyczą poziomów benzo(a)pirenu i innych WWA w maśle kakaowym, źródeł ewentualnego zanieczyszczenia i możliwych sposobów zmniejszenia tego zanieczyszczenia.
Informacje te zostaną wykorzystane przy przeglądzie derogacji dla masła kakaowego obecnie wymienionego w rozporządzeniu (WE) nr 208/2005.
5) Dostarczenie informacji uzyskanych w trakcie wszelkich innych badań dotyczących środowiskowych źródeł zanieczyszczenia żywności WWA.
Zalecenie Komisji
z dnia 15 lutego 2005 r.
dotyczące roli dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej spółek giełdowych i komisji rady (nadzorczej)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/162/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W komunikacie przyjętym dnia 21 maja 2003 r. Komisja przedstawiła plan działania "Modernizacja prawa spółek i poprawa ładu korporacyjnego w Unii Europejskiej – plan na przyszłość" [1]; do głównych celów planu działania należy wzmocnienie praw akcjonariuszy oraz ochrona pracowników, wierzycieli i innych stron zawierających transakcje ze spółkami, przy jednoczesnym dostosowaniu prawa spółek i zasad ładu korporacyjnego w sposób odpowiedni dla różnych rodzajów spółek, oraz zwiększenie wydajności i konkurencyjności przedsiębiorstw, ze szczególnym uwzględnieniem określonych kwestii transgranicznych.
(2) W rezolucji z dnia 21 kwietnia 2004 r. Parlament Europejski poparł plan działania i wyraził silne poparcie dla większości ogłoszonych inicjatyw; Parlament Europejski wezwał Komisję do zaproponowania zasad zmierzających do eliminowania i zapobiegania sprzecznościom interesów i w szczególności podkreślił konieczność istnienia komisji rewizyjnej w spółkach giełdowych, której funkcje powinny obejmować nadzorowanie niezależności, obiektywności i skuteczności rewidenta zewnętrznego.
(3) Spółki powołują dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej w różnych celach; szczególne znaczenie ma ich rola nadzoru dyrektorów wykonawczych lub dyrektorów zarządzających i działanie w sytuacjach sprzeczności interesów; intensyfikacja tej ostatniej roli dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej jest szczególnie ważna dla przywrócenia zaufania do rynków finansowych; z uwagi na powyższe należy wezwać Państwa Członkowskie do przyjęcia środków dotyczących spółek giełdowych, które definiuje się jako spółki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym we Wspólnocie; wdrażając niniejsze zalecenie, Państwa Członkowskie powinny uwzględnić specyfikę przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego i unikać niepożądanego nierównego traktowania przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania o różnym charakterze prawnym; odnośnie do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania określonych w dyrektywie Rady 85/611/EWG z 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [2] ta dyrektywa już przewiduje zestaw specyficznych mechanizmów zarządzania; jednak aby uniknąć niepożądanego nierównego traktowania innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego, niepodlegających harmonizacji wspólnotowej, Państwa Członkowskie powinny wziąć pod uwagę, czy i w jakim zakresie te niezharmonizowane przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania podlegają równoważnym mechanizmom zarządzania.
(4) W świetle złożonego charakteru wielu spraw z tym związanych przyjęcie szczegółowych, wiążących zasad nie jest koniecznie najbardziej pożądanym i skutecznym sposobem osiągnięcia zamierzonych celów; liczne kodeksy ładu korporacyjnego uchwalone w Państwach Członkowskich kładą nacisk na obowiązki informacyjne jako sposób zachęcenia do ich przestrzegania, zgodnie z podejściem "przestrzegaj lub wyjaśnij": spółki mają obowiązek informować, czy przestrzegają kodeksu, i wyjaśnić istotne odstępstwa; takie podejście umożliwia spółkom uwzględnienie wymogów specyficznych dla danego sektora i przedsiębiorstwa, natomiast rynki mają możliwość oceny udzielonych wyjaśnień i uzasadnień; dla wzmocnienia roli dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej jest więc celowe wezwanie wszystkich Państw Członkowskich do podjęcia kroków koniecznych do wprowadzenia, na szczeblu krajowym, zgodnie z podejściem "przestrzegaj lub wyjaśnij", albo na drodze prawnej, zbioru przepisów – inspirowanych zasadami przedstawionymi w tym zaleceniu – które będą stosowane przez spółki giełdowe.
(5) Jeśli Państwa Członkowskie podejmą decyzję o zastosowaniu podejścia "przestrzegaj lub wyjaśnij" (gdzie spółki mają obowiązek wyjaśnienia swojego postępowania w praktyce w odniesieniu do zbioru określonych zaleceń dotyczących najlepszej praktyki), powinny być w stanie odwołać się do odpowiednich zaleceń sformułowanych przez uczestników rynku.
(6) Środki, które Państwa Członkowskie mają przyjąć stosownie do tego zalecenia, powinny zmierzać do fundamentalnego celu, którym jest lepszy ład korporacyjny w spółkach giełdowych; ponieważ cel ten zdaje się współgrać z ochroną inwestorów, aktualnych lub potencjalnych, wszystkie spółki notowane we Wspólnocie, niezależnie od tego, czy zostały utworzone w jednym z Państw Członkowskich, uważa się za właściwe, by środki te również obejmowały spółki z państw trzecich, które są notowane na giełdach we Wspólnocie.
(7) Obecność niezależnych przedstawicieli w radzie dyrektorów, mających możliwość kwestionowania decyzji zarządu, jest powszechnie uważana za środek ochrony interesów akcjonariuszy i innych zainteresowanych stron.
W przypadku spółek z rozproszonym akcjonariatem problemem głównym jest skłonienie kierownictwa do rozliczania się przed słabymi akcjonariuszami.
W spółkach mających akcjonariuszy dysponujących pakietem kontrolnym akcji nacisk kładzie się bardziej na to, w jaki sposób zapewnić, by spółka była prowadzona w sposób uwzględniający w wystarczającym stopniu interesy akcjonariuszy mniejszościowych; zapewnienie właściwej ochrony osób trzecich jest ważne w obu sytuacjach.
Niezależnie od formalnej struktury rady dyrektorów istniejącej w spółce funkcja zarządzania powinna być podporządkowana efektywnej i wystarczająco niezależnej funkcji nadzoru; niezależność należy rozumieć jako brak istotnej sprzeczności interesów; w tym kontekście należy zwrócić szczególną uwagę na zagrożenia, jakie mogą wynikać z faktu, że przedstawiciel w radzie dyrektorów ma ścisłe powiązania z konkurencją spółki.
(8) W celu zapewnienia, że funkcja zarządzania będzie podporządkowana efektywnej i wystarczająco niezależnej funkcji nadzoru, w skład rady (nadzorczej) powinna wchodzić wystarczająco duża liczba zaangażowanych dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej, którzy nie sprawują obowiązków zarządu w spółce lub grupie oraz zachowują niezależność, tzn. nie następuje istotna sprzeczność interesów; w świetle zróżnicowania systemów prawnych istniejących w Państwach Członkowskich udział procentowy dyrektorów niezależnych, którzy powinni być obecni w radzie (nadzorczej) jako całości, nie musi być dokładnie określony na szczeblu Wspólnoty.
(9) Rola nadzoru pełniona przez dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej jest powszechnie postrzegana jako kluczowa w trzech obszarach, gdzie potencjalne ryzyko sprzeczności interesów ze strony kierownictwa jest szczególnie duże, zwłaszcza kiedy sprawy te nie leżą w gestii akcjonariuszy – nominowanie dyrektorów, wynagrodzenie dyrektorów i rewizja; z tego względu celowe jest wzmocnienie roli dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej w tych obszarach i zachęcanie do tworzenia w obrębie rady (nadzorczej) komisji ds. nominacji, komisji ds. wynagrodzeń oraz komisji rewizyjnej.
(10) Z zasady i bez uszczerbku dla uprawnień walnego zgromadzenia, jedynie rada (nadzorcza) jako całość ma wyłączne, ustawowe kompetencje decyzyjne, a będąc organem kolegialnym, ponosi zbiorową odpowiedzialność za wykonywanie swoich obowiązków; rada (nadzorcza) ma prawo ustalić liczbę i strukturę komisji, które uważa za celowe dla ułatwienia jej własnych prac.
Z zasady komisje te nie mają zastępować rady (nadzorczej); komisja ds. nominacji, komisja ds. wynagrodzeń i komisja rewizyjna powinny więc normalnie wydawać zalecenia, których celem jest przygotowanie decyzji do podjęcia przez samą radę (nadzorczą); przy tym rada (nadzorcza) nie powinna być pozbawiona możliwości delegowania części swoich uprawnień decyzyjnych do komisji, jeśli uzna to za właściwe i kiedy jest to dozwolone prawem krajowym, nawet kiedy rada (nadzorcza) zachowuje pełną odpowiedzialność za decyzje podejmowane w zakresie jej kompetencji.
(11) Zważywszy, że wyłonienie kandydatów na obsadzenie wakatów w radzie jedno- lub dwuczęściowej wiąże się z problemem wyboru dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej, których zadaniem jest sprawowanie nadzoru nad zarządem lub wykonywaniem nadzoru przez radę dyrektorów, komisja ds. nominacji powinna stanowić grupę, w której skład wchodzą głównie niezależni dyrektorzy niewykonawczy lub będący członkami rady nadzorczej.
To nadal umożliwia obecność dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej niespełniających kryteriów niezależności.
Umożliwia to również obecność dyrektorów wykonawczych/zarządzających dyrektorów (w spółkach, gdzie komisja ds. nominacji zostaje utworzona w radzie jednoczęściowej, pod warunkiem że nie stanowią oni większości w komisji ds. nominacji).
(12) W świetle zróżnicowanego podejścia w Państwach Członkowskich odnośnie do organów odpowiedzialnych za powoływanie i odwoływanie dyrektorów rola komisji ds. nominacji utworzonej w radzie (nadzorczej) powinna zasadniczo polegać na zapewnieniu, by w przypadku kiedy rada (nadzorcza) odgrywa rolę w procesie powołania i odwołania (ma prawo składać wnioski lub podejmować decyzje, zgodnie z przepisami prawa krajowego), rola ta była wypełniana w możliwie najbardziej obiektywny i profesjonalny sposób; komisja ds. nominacji powinna zasadniczo wydawać zalecenia radzie (nadzorczej) odnośnie do powoływania i odwoływania dyrektorów przez organ właściwy zgodnie z krajowym prawem spółek.
(13) W obszarze wynagrodzeń kodeksy ładu korporacyjnego uchwalone w Państwach Członkowskich przeważnie koncentrują się na wynagrodzeniu dyrektorów wykonawczych lub zarządzających z uwagi na potencjalną sprzeczność interesów i nadużycia, które przeważnie występują w tym zakresie; wiele kodeksów uznaje również konieczność rozważenia, na szczeblu rady, polityki wynagrodzeń kierownictwa wysokiego szczebla; wreszcie szczególną uwagę przykłada się do przyznawania opcji na akcje; w świetle zróżnicowanego podejścia w Państwach Członkowskich odnośnie do organów odpowiedzialnych za ustalenie wynagrodzenia dyrektorów podstawową rolą komitetu ds. wynagrodzeń utworzonego w radzie (nadzorczej) powinno być zapewnienie, by w przypadku kiedy rada (nadzorcza) odgrywa rolę w procesie ustalania wynagrodzeń (ma prawo składać wnioski lub podejmować decyzje, zgodnie z przepisami prawa krajowego), rola ta była wypełniania w sposób możliwie najbardziej obiektywny i profesjonalny; komisja ds. wynagrodzeń powinna zasadniczo wydawać zalecenia radzie (nadzorczej) co do kwestii związanych z wynagrodzeniami, o których decyduje organ właściwy zgodnie z krajowym prawem spółek.
(14) Zapewnienie, by sprawozdania finansowe i inne powiązane informacje, ogłaszane przez spółkę, przedstawiały rzetelny i kompletny obraz sytuacji spółki oraz monitorowanie procedur ustanowionych w celu oceny i zarządzania ryzykiem zwykle postrzega się jako dwa główne zadania rady (nadzorczej); w tym kontekście większość kodeksów ładu korporacyjnego przyznaje komisji rewizyjnej zasadniczą rolę organu pomagającego radzie (nadzorczej) w wykonywaniu tych zadań; trzeba również zauważyć, że zgodnie z prawem krajowym niektórych Państw Członkowskich tego rodzaju obowiązki są przydzielane, w całości lub części, organom spółki innym niż rada (nadzorcza); z tego względu celowe jest zapewnienie, by komisja rewizyjna utworzona w obrębie rady (nadzorczej) normalnie wydawała zalecenia radzie (nadzorczej) w sprawach rewizji, wspomnianych powyżej, oraz by te funkcje mogły być wykonywane przez inne struktury – poza radą (nadzorczą) – których skuteczność byłaby równa.
(15) Aby dyrektorzy niewykonawczy lub będący członkami rady nadzorczej odgrywali skuteczną rolę, muszą dysponować odpowiednią wiedzą fachową i mieć dostateczną ilość czasu na wykonywanie swoich obowiązków; ponadto ich wystarczająca liczba powinna spełniać odpowiednie kryteria niezależności; podstawą powołania dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej powinny być adekwatne informacje przedstawione w tym zakresie, podlegające wystarczająco częstej weryfikacji.
(16) Odnośnie do kwalifikacji dyrektorów większość kodeksów ładu korporacyjnego podkreśla potrzebę powoływania do rady osób z kwalifikacjami, jednocześnie uznając, że określenie, czym są właściwe kwalifikacje, należy zostawić samej spółce, ponieważ kwalifikacje te są uzależnione m.in. od działalności prowadzonej przez spółkę, jej wielkości i otoczenia oraz tego, że kwalifikacje te rada powinna spełnić jako całość; istnieje jednak pewna sprawa, która zazwyczaj jest przedmiotem szczególnej troski, tzn. potrzeba posiadania określonych kompetencji przez członków komisji rewizyjnej, gdzie posiadanie wiedzy fachowej jest konieczne; w świetle powyższego rada (nadzorcza) powinna określić swój pożądany skład i poddawać go okresowej ocenie oraz powinna zwracać szczególną uwagę na doświadczenie konieczne w komisji rewizyjnej.
(17) W odniesieniu do zaangażowania dyrektorów większość kodeksów ładu korporacyjnego zmierza ku zapewnieniu, by dyrektorzy poświęcali wystarczającą ilość czasu na wypełnianie swoich obowiązków; niektóre kodeksy zawierają postanowienia ograniczające liczbę stanowisk dyrektorskich, jakie można zajmować w innych spółkach: stanowiska przewodniczącego lub dyrektora wykonawczego albo dyrektora zarządzającego zwykle uważa się za stanowiska wymagające większego zaangażowania niż stanowisko dyrektora niewykonawczego lub będącego członkiem rady nadzorczej, jednak dokładna liczba dopuszczalnych stanowisk dyrektorskich jest bardzo zróżnicowana; stopień zaangażowania, jaki jest wymagany od dyrektora, może się bardzo różnić w zależności od spółki i jej otoczenia; w takiej sytuacji zakłada się, że jest rzeczą pożądaną, by każdy dyrektor zobowiązał się do zbilansowania liczby innych prac przez niego wykonywanych.
(18) Generalnie kodeksy ładu korporacyjnego uchwalone w Państwach Członkowskich zgadzają się co do konieczności posiadania znacznej liczby niezależnych dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej, tj. niepodlegających istotnym konfliktom interesów; niezależność najczęściej jest rozumiana jako brak bliskich powiązań z kierownictwem, akcjonariuszami większościowymi i samą spółką; w braku jednolitego określenia, czym rzeczywiście jest niezależność, warto sformułować ogólne stwierdzenie, którego zamierzeniem będzie opisanie ogólnego celu i wyliczenie (niewyczerpującej) liczby sytuacji odzwierciedlających stosunki lub okoliczności, które zazwyczaj są uznawane za mogące potencjalnie doprowadzić do istotnej sprzeczności interesów, a które Państwa Członkowskie muszą należycie rozpatrzyć przy wprowadzaniu na szczeblu krajowym zestawu właściwych kryteriów, którymi ma się kierować rada (nadzorcza); ustalenie, czym jest niezależność, powinno być przede wszystkim zadaniem samej rady (nadzorczej); kiedy rada (nadzorcza) stosuje kryteria niezależności, powinna bardziej skupiać się na treści niż na formie.
(19) Z uwagi na wagę roli dyrektora niewykonawczego lub będącego członkiem rady nadzorczej w przywracaniu zaufania i, bardziej ogólnie, rozwoju zdrowych praktyk ładu korporacyjnego, postępy w kierunku wdrożenia tego zalecenia w Państwach Członkowskich powinny być ściśle monitorowane,
NINIEJSZYM ZALECA:
SEKCJA I
ZAKRES I DEFINICJE
1.
Zakres
Wzywa się Państwa Członkowskie do podjęcia kroków koniecznych do wprowadzenia na szczeblu krajowym, zgodnie z podejściem "przestrzegaj lub wyjaśnij" albo na drodze prawnej, z zastosowaniem instrumentów optymalnie dostosowanych do ich otoczenia prawnego, zbioru przepisów dotyczących roli dyrektora niewykonawczego lub będącego członkiem rady nadzorczej oraz komisji rady (nadzorczej), które będą funkcjonować w spółkach giełdowych.
Państwa Członkowskie powinny należycie uwzględnić szczególne uwarunkowania przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego objętych zakresem dyrektywy Rady 85/611/EWG.
Państwa Członkowskie powinny także uwzględnić specyfikę tych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania typu korporacyjnego, które nie podlegają wymienionej dyrektywie, mających za cel jedynie inwestowanie pieniędzy pozyskanych od inwestorów w szereg zróżnicowanych aktywów i niedążących do przejęcia kontroli prawnej lub zarządczej nad emitentami papierów wartościowych związanymi z ich inwestycjami.
Jeśli Państwa Członkowskie podejmą decyzję o zastosowaniu podejścia "przestrzegaj lub wyjaśnij", zgodnie z którym spółki mają obowiązek wyjaśnienia swojego postępowania w praktyce poprzez odniesienie do zbioru określonych zaleceń dotyczących najlepszej praktyki, spółki powinny mieć obowiązek złożenia rocznego oświadczenia odnośnie do tego, które zalecenia nie były przez nie przestrzegane (a w przypadku zaleceń, których wymogi mają charakter stały, w jakim okresie obrachunkowym nie były przestrzegane), i wyjaśnienia, w konkretny i wyczerpujący sposób, zakresu i przyczyn ich istotnego nieprzestrzegania.
Rozważając zasady opisane w niniejszym zaleceniu, Państwa Członkowskie powinny uwzględnić następujące zjawiska:
Funkcje i cechy charakterystyczne nadane przez Państwa Członkowskie komisjom tworzonym w radzie (nadzorczej) i rekomendowanym w niniejszym zaleceniu powinny należycie uwzględniać prawa i obowiązki właściwych organów spółki przewidzianych prawem krajowym.
Państwa Członkowskie powinny być w stanie zastąpić, w całości lub w części, tworzenie w obrębie rady (nadzorczej) komisji o cechach rekomendowanych w niniejszym zaleceniu, przez wykorzystanie innych struktur – poza radą (nadzorczą) – albo innych procedur.
Te struktury i procedury mogą mieć charakter obowiązkowy w stosunku do spółek na mocy prawa krajowego lub najlepszej praktyki rekomendowanej na szczeblu krajowym w ramach podejścia "przestrzegaj lub wyjaśnij" i powinny być równoważne funkcjonalnie i równie skuteczne.
Odnośnie do spółek giełdowych utworzonych w jednym z Państw Członkowskich zbiór przepisów wprowadzanych przez Państwa Członkowskie powinien przynajmniej objąć te spółki giełdowe, które zostały utworzone na ich terytorium.
Odnośnie do spółek giełdowych, które nie zostały utworzone w jednym z Państw Członkowskich, zbiór przepisów wprowadzanych przez Państwa Członkowskie powinien przynajmniej objąć te spółki giełdowe, które są notowane głównie na rynku regulowanym utworzonym na ich terytorium.
2.
Definicje do celów niniejszego zalecenia
"Spółki giełdowe" oznaczają spółki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE w jednym lub kilku Państwach Członkowskich.
"Dyrektor" oznacza członka organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorujących spółki.
"Dyrektor wykonawczy" oznacza członka organu administracyjnego (rada jednoczęściowa), który zajmuje się prowadzeniem bieżącej działalności spółki.
"Dyrektor niewykonawczy" oznacza członka organu administracyjnego (rada jednoczęściowa), który nie jest dyrektorem wykonawczym.
"Dyrektor zarządzający" oznacza członka organu zarządzającego (rada dwuczęściowa) spółki.
"Dyrektor będący członkiem zarządu" oznacza członka organu nadzorczego (rada dwuczęściowa) spółki.
SEKCJA II
OBECNOŚĆ I ROLA DYREKTORÓW NIEWYKONAWCZYCH LUB BĘDĄCYCH CZŁONKAMI RADY (NADZORCZEJ)
3.
Obecność dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej
Organy administracyjne, zarządzające i nadzorujące powinny składać się w sumie z odpowiednio zbilansowanej liczby dyrektorów wykonawczych/zarządzających oraz dyrektorów niewykonawczych/będących członkami rady nadzorczej, tak by żadna osoba lub grupka osób nie mogła zdominować procesu decyzyjnego tych organów.
Obecne lub dawne obowiązki wykonawcze przewodniczącego rady (nadzorczej) nie powinny być przeszkodą w jego zdolności sprawowania obiektywnego nadzoru.
W radzie jednoczęściowej jednym z możliwych sposobów zapewnienia tego jest rozdzielenie ról przewodniczącego i dyrektora naczelnego; w radach jedno- i dwuczęściowych jedną z możliwości może być zasada, że dyrektor naczelny nie zostaje przewodniczącym rady (nadzorczej) bezpośrednio po zakończeniu sprawowania tej funkcji.
W przypadku gdy spółka zdecyduje się połączyć role przewodniczącego i dyrektora naczelnego w jednej osobie lub mianować przewodniczącym rady (nadzorczej) byłego dyrektora naczelnego bezpośrednio po zakończeniu sprawowania tej funkcji, należy dołączyć informację o wdrożonych środkach zabezpieczających.
4.
Liczba niezależnych dyrektorów
Liczba niezależnych dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej, którzy mają być wybrani do rady (nadzorczej) spółki, powinna być wystarczająca do zapewnienia kontroli nad zjawiskiem istotnej sprzeczności interesów po stronie dyrektorów.
5.
Organizacja komisji rady
Rady powinny być zorganizowane w taki sposób, by wystarczająca liczba niezależnych dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej odgrywała skuteczną rolę w kluczowych obszarach, w których istnieje szczególnie wysokie ryzyko potencjalnej sprzeczności interesów.
W tym celu, z uwzględnieniem pkt 7, komisja ds. nominacji, komisja ds. wynagrodzeń i komisja rewizyjna powinny być tworzone w radzie (nadzorczej), gdzie rada odgrywa rolę w obszarze nominowania, wynagradzania i rewizji stosownie do prawa krajowego, z uwzględnieniem załącznika I.
6.
Rola komisji w stosunku do rady (nadzorczej)
Komisja ds. nominacji, komisja ds. wynagrodzeń i komisja rewizyjna powinny wydawać zalecenia w celu przygotowania decyzji, które podejmuje sama rada (nadzorcza).
Głównym celem komitetów powinno być usprawnienie prac rady (nadzorczej) przez zapewnienie, by decyzje były podejmowane po należytym rozpatrzeniu sprawy, oraz pomoc w organizowaniu prac dla zapewnienia, by decyzje podejmowane przez radę były wolne od istotnych sprzeczności interesów.
Tworzenie komitetów z zasady nie ma na celu wyłączenia rozważanych spraw z kompetencji samej rady (nadzorczej), która zachowuje pełną odpowiedzialność za decyzje podejmowane w jej sferze kompetencji.
Zakres uprawnień utworzonego komitetu określa rada (nadzorcza).
Kiedy prawo krajowe na to pozwala, delegowane uprawnienia decyzyjne wymagają dokładnego stwierdzenia, prawidłowego opisu i podania do wiadomości publicznej w pełni przejrzysty sposób.
7.
Elastyczność w tworzeniu komitetów
Spółki powinny zapewnić, by funkcje przydzielone komisji ds. nominacji, komisji ds. wynagrodzeń i komisji rewizyjnej były wykonywane.
Spółki mogą zgrupować funkcje w sposób, jaki uznają za odpowiedni, i utworzyć mniej niż trzy komitety.
W takiej sytuacji spółki powinny przedstawić jasne wyjaśnienie przyczyn wybrania przez nie innego podejścia oraz w jaki sposób wybrane podejście realizuje cele ustalone dla trzech oddzielnych komisji.
W spółkach, gdzie rada (nadzorcza) jest mała, funkcje przydzielone komitetom mogą być wykonywane przez radę (nadzorczą) jako całość, pod warunkiem że rada spełnia wymagania dotyczące składu zalecone komisjom oraz że przedstawiono wystarczające informacje w tym zakresie.
W takiej sytuacji krajowe przepisy dotyczące komisji rady (w szczególności odnoszące się do ich roli, działania i przejrzystości) powinny obowiązywać, tam, gdzie jest to wskazane, radę (nadzorczą) jako całość.
8.
Ocena rady (nadzorczej)
Rada (nadzorcza) powinna każdego roku przeprowadzić ocenę swojej działalności.
Ocena taka powinna obejmować ocenę składu, organizacji i działania jako grupy; uwzględniać ocenę kompetencji i skuteczności poszczególnych członków rady i komisji rady oraz ocenę wyników pracy rady w świetle postawionych celów.
9.
Przejrzystość i komunikacja
Rada (nadzorcza) powinna przynajmniej raz w roku podać do wiadomości publicznej (w ramach informacji ujawnianych corocznie przez spółkę odnośnie do jej struktury i praktyki ładu korporacyjnego) odpowiednie informacje dotyczące organizacji wewnętrznej i obowiązującego ją trybu działania, ze wskazaniem zakresu, w jakim samoocena doprowadziła do istotnych zmian w radzie (nadzorczej).
Rada (nadzorcza) powinna zapewnić właściwe informowanie akcjonariuszy o sprawach spółki, jej podejściu strategicznym oraz zarządzaniu ryzykiem i sprzecznościami interesów.
Role dyrektorów w zakresie komunikacji i kontaktów z akcjonariuszami powinny być jasno określone.
SEKCJA III
PROFIL DYREKTORA NIEWYKONAWCZEGO LUB DYREKTORA BĘDĄCEGO CZŁONKIEM RADY NADZORCZEJ
10.
Powołanie i odwołanie
Dyrektor niewykonawczy lub będący członkiem rady nadzorczej powinien być powoływany na określoną kadencję, z możliwością ponownego wyboru, na maksymalny okres ustalony na szczeblu krajowym w taki sposób, by umożliwić konieczne pogłębianie doświadczeń i wystarczająco częste potwierdzanie ich pozycji.
Powinna istnieć możliwość jego odwołania, przy czym odwołanie to nie powinno być łatwiejsze niż odwołanie dyrektora wykonawczego lub zarządzającego.
11.
Kwalifikacje
W celu zapewnienia wyważonego zestawu kwalifikacji rada (nadzorcza) powinna ustalić pożądany skład w świetle struktury i działalności spółki i poddawać go okresowej ocenie.
Rada (nadzorcza) powinna zapewnić, by w jej skład wchodzili członkowie, którzy – jako całość – zapewniają zróżnicowaną wiedzę, osąd i doświadczenia dla prawidłowego wykonywania zadań.
Członkowie komisji rewizyjnej powinni, kolektywnie, dysponować aktualnym doświadczeniem w dziedzinie finansów i rachunkowości spółek giełdowych, w zakresie odpowiednim dla działalności spółki.
Każdemu nowemu członkowi rady (nadzorczej) należy zapewnić zindywidualizowany program szkoleniowy, który obejmowałby w koniecznym zakresie jego obowiązki, organizację i działalność spółki.
Rada (nadzorcza) powinna wykonywać coroczny przegląd w celu ustalenia, w jakich dziedzinach dyrektorzy powinni uaktualnić swoje umiejętności i wiedzę.
Przy zgłoszeniu kandydatury na stanowisko dyrektora konieczne jest przedstawienie jego konkretnych kompetencji sprzyjających pełnieniu funkcji członka rady (nadzorczej).
By umożliwić ocenienie, przez rynki i społeczeństwo, czy te kompetencje zachowują aktualność z upływem czasu, rada (nadzorcza) powinna każdego roku przedstawiać profil składu rady oraz informacje dotyczące konkretnych kompetencji poszczególnych dyrektorów, wymaganych dla pełnienia przez nich funkcji w radzie (nadzorczej).
12.
Zaangażowanie
Każdy dyrektor powinien poświęcić wystarczającą ilość czasu i uwagi na wypełnianie swoich obowiązków i powinien zobowiązać się do ograniczenia swoich zobowiązań zawodowych (w szczególności wynikających z pełnienia funkcji dyrektora w innych spółkach) do stopnia zapewniającego należyte wykonywanie obowiązków.
Przy zgłoszeniu kandydatury na stanowisko dyrektora konieczne jest ujawnienie jego innych, znaczących zobowiązań zawodowych.
Rada powinna być informowana o późniejszych zmianach w tym zakresie.
Rada powinna co roku gromadzić dane na temat zobowiązań zawodowych i udostępniać te informacje w swoim sprawozdaniu rocznym.
13.
Niezależność
Dyrektora należy uznać za niezależnego, tylko kiedy nie ma powiązań gospodarczych, rodzinnych lub innych ze spółką, z jej akcjonariuszem mającym pakiet kontrolny lub kierownictwem, które skutkują sprzecznością interesów mogącą wpłynąć na jego osąd.
Szereg kryteriów dotyczących oceny niezależności dyrektorów należy przyjąć na szczeblu krajowym, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w załączniku II. Określono w nim szereg sytuacji odzwierciedlających stosunki lub okoliczności zwykle uważane za mogące prowadzić do wystąpienia istotnej sprzeczności interesów.
Rozstrzygnięcie, co stanowi o niezależności, zasadniczo leży w gestii rady (nadzorczej).
Rada (nadzorcza) może nawet stwierdzić, że mimo spełnienia przez określonego dyrektora wszystkich określonych na szczeblu krajowym kryteriów oceny niezależności dyrektorów, danej osoby nie można uznać za niezależną w świetle szczególnych okoliczności dotyczących danej osoby lub spółki; i odwrotnie.
Po ustaleniu przez radę (nadzorczą), czy danego dyrektora można uznać za niezależnego, rada powinna podać tę informację do wiadomości publicznej.
Przy zgłoszeniu kandydatury na stanowisko dyrektora niewykonawczego lub dyrektora będącego członkiem rady nadzorczej spółka powinna oświadczyć, czy uważa daną osobę na niezależną; w przypadku niespełnienia jednego lub kilku kryteriów oceny niezależności dyrektorów określonych na szczeblu krajowym spółka powinna ujawnić powody, na podstawie których uważa danego dyrektora za niezależnego.
Spółki powinny również ujawniać co roku, których dyrektorów uważają za niezależnych.
Jesli w ciągu roku nie spełniono jednego lub kilku kryteriów oceny niezależności dyrektorów określonych na szczeblu krajowym, spółka powinna ujawnić powody, na podstawie których uważa danego dyrektora za niezależnego.
W celu zapewnienia rzetelności przedstawianych informacji dotyczących niezależności dyrektorów, spółka powinna zobowiązać niezależnych dyrektorów do okresowego potwierdzania ich niezależności.
SEKCJA IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
14.
Kontynuacja
Wzywa się Państwa Członkowskie do podjęcia w terminie do dnia 30 czerwca 2006 r. koniecznych środków w celu wsparcia stosowania zasad określonych w niniejszym zaleceniu oraz zawiadomienia Komisji o podjętych środkach zgodnie z zaleceniem, w celu umożliwienia ścisłego monitorowania sytuacji przez Komisję oraz oceny, na tej podstawie, potrzeby przyjęcia dalszych środków.
15.
Adresaci
Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 1 marca 2005 r.
w sprawie skoordynowanego programu urzędowej kontroli środków spożywczych na rok 2005
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/175/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 14 ust. 3,
po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konieczne jest, dla zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, stworzenie skoordynowanego programu inspekcji żywności na poziomie Wspólnoty dla poprawy ujednoliconego wdrażania urzędowych kontroli środków spożywczych prowadzonych przez Państwa Członkowskie.
(2) W programach takich nacisk należy położyć na przestrzeganie prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego środków spożywczych, które zostało w szczególności opracowane dla ochrony zdrowia publicznego i interesów konsumenta oraz dla zagwarantowania uczciwych praktyk handlowych.
(3) Dyrektywa 89/397/EWG ustanawia ogólne zasady prowadzenia urzędowej kontroli środków spożywczych, wraz z inspekcjami prowadzonymi przez właściwe władze Państw Członkowskich.
Określa ona również, że Komisja co roku przekazuje zalecenie dotyczące skoordynowanego programu inspekcji na rok kolejny.
(4) Zalecenie Komisji z dnia 19 grudnia 2003 r. dotyczące skoordynowanego programu urzędowej kontroli środków spożywczych na rok 2004 [2] określa niektóre zalecenia dotyczące skoordynowanego programu kontroli urzędowych, wraz z oceną bezpieczeństwa bakteriologicznego serów zrobionych z mleka surowego lub mleka poddanego obróbce termicznej.
Badania takie należy poszerzyć o inne kategorie serów zrobionych z mleka pasteryzowanego, tak aby można było wyciągnąć właściwe wnioski dotyczące bezpieczeństwa tych produktów.
(5) Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [3] uzupełnia zasady ustanowione w dyrektywie 89/397/EWG.
Stanowi ona, że urzędowe laboratoria w Państwach Członkowskich, wymienione w art. 7 dyrektywy 89/397/EWG, muszą spełniać kryteria określone w normie europejskiej seria EN 45000, zastąpione aktualnie przez EN ISO 17025:2000.
(6) Wprowadzenie programów skoordynowanych pozostaje bez uszczerbku dla innych oficjalnych kontroli prowadzonych przez Państwa Członkowskie w ramach krajowych programów kontroli.
(7) Wyniki jednoczesnego wdrażania programów krajowych i programów skoordynowanych mogą stanowić źródło informacji i doświadczeń, na których opierać się będą przyszłe działania kontrolne i prawodawstwo,
NINIEJSZYM ZALECA:
1.
W roku 2005 Państwa Członkowskie powinny prowadzić inspekcje i kontrole wraz z, w miarę potrzeby, pobieraniem próbek i analizowaniem takich próbek w laboratoriach, w celu:
a) oceny bezpieczeństwa bakteriologicznego serów zrobionych z mleka pasteryzowanego (kontynuacja programu skoordynowanego rozpoczętego w roku 2004, zgodnie z zaleceniem z dnia 19 grudnia 2003 r. dotyczącym skoordynowanego programu urzędowej kontroli środków spożywczych na rok 2004);
b) oceny bezpieczeństwa bakteriologicznego mieszanek sałatkowych pod kątem Listeria monocytogenes;
c) oceny bezpieczeństwa, jakości i etykietowania mięsa drobiowego pod kątem stosowania środków zatrzymujących wodę;
d) oceny bezpieczeństwa niektórych pokarmów dla niemowląt i małych dzieci pod kątem poziomów azotanu i patuliny.
2.
Choć niniejsze zalecenie nie określa liczby próbek i/lub inspekcji, Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że wielkości te są wystarczające dla podsumowania tematu rozważanego w każdym Państwie Członkowskim.
3.
Dla poprawy porównywalności wyników Państwa Członkowskie powinny przedstawiać wymagane informacje w formie zestawu arkuszy określonych w załącznikach I–IV.
Informacje takie powinno się przesłać Komisji najpóźniej do dnia 1 maja 2006 r. wraz z raportem wyjaśniającym, zawierającym komentarze dotyczące wyników oraz podjętych środków wykonawczych.
4.
Środki spożywcze, które należy przeanalizować w ramach skoordynowanego programu na rok 2005, powinno się przedłożyć w laboratoriach urzędowych zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/99/EWG.
Jednakże jeżeli takie laboratoria, potrzebne dla niektórych analiz objętych niniejszym zaleceniem, nie istnieją w Państwach Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć inne laboratoria będące w stanie przeprowadzić takie analizy.
5.
Bezpieczeństwo bakteriologiczne serów zrobionych z mleka pasteryzowanego
5.1.
Zakres programu skoordynowanego na rok 2005
Ten element programu ma na celu kontynuację badania mikrobiologicznego rozpoczętego w roku 2004 w ramach skoordynowanego programu na rok 2004, który obejmował jedynie sery zrobione z mleka surowego lub mleka poddanego obróbce termicznej. Ma on objąć pozostałe sery zrobione z mleka poddanego większej obróbce cieplnej niż obróbka termiczna (tzn. pasteryzacji).
Takie poszerzenie programu skoordynowanego zaleca się, aby umożliwić wyciągnięcie właściwych wniosków dotyczących bezpieczeństwa serów.
Wyniki takiego badania zostaną przeanalizowane i dostarczone wraz z wynikami z roku 2004, tak aby mieć ogólny pogląd na sytuację panującą w tym sektorze.
5.2.
Pobieranie próbek i metoda analizy
Badanie to powinno dotyczyć świeżego, miękkiego i półtwardego sera zrobionego z mleka, które było poddane procesowi pasteryzacji.
Właściwe władze Państw Członkowskich powinny pobrać reprezentatywne próbki tych produktów, zarówno na etapie produkcji, jak i na etapie sprzedaży detalicznej, wraz z produktami przywiezionymi, celem zbadania obecności Salmonelli i Listeria monocytogenes i policzenia Staphylococcus aureus oraz Escherichia coli.
Jeśli wykryta zostanie Listeria monocytogenes, należy policzyć ilość tych bakterii.
Jeśli próbki pobierane są na etapie sprzedaży detalicznej, badania mogą ograniczać się do obecności Salmonella i policzenia Listeria monocytogenes.
Próbki o wadze minimalnej 100 gramów jedna lub próbki jednego sera, jeśli jego waga nie przekracza 100 gramów, należy transportować w higienicznych warunkach, umieścić w schłodzonych pojemnikach i natychmiast wysłać do laboratorium w celu analizy.
Laboratoria powinny mieć prawo użycia wybranej przez siebie metody, o ile jej skuteczność odpowiada celowi, jaki ma zostać osiągnięty.
Jednak dla wykrycia Salmonelli zaleca się najnowszą wersję normy ISO 6785 lub EN/ISO 6579, dla wykrycia Listeria monocytogenes zaleca się najnowsze wersje norm EN/ISO 11290-1 i 2, dla policzenia Staphylococcus aureus zaleca się najnowszą wersję normy EN/ISO 6888-1 lub 2, a dla policzenia Escherichia coli zaleca się najnowszą wersję normy ISO 11866-2,3 lub ISO 16649-1,2.
Poza tym stosowane mogą być również metody równorzędne uznane przez właściwe władze.
Całkowity poziom pobierania próbek powinno się zostawić do oceny właściwym władzom Państw Członkowskich.
Wyniki kontroli należy zapisać na arkuszu wzorcowym określonym w załączniku I.
6.
Bezpieczeństwo bakteriologiczne mieszanek sałatkowych pod kątem Listeria monocytogenes
6.1.
Zakres programu skoordynowanego na rok 2005
W ostatnich latach wzrósł poziom konsumpcji żywności gotowej do spożycia, takiej jak mieszanki sałatkowe zawierające surowe warzywa i inne składniki, takie jak mięso i owoce morza.
Tego rodzaju produkt może stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego wskutek obecności bakterii patogennych, takich jak Listeria monocytogenes.
Wprowadzenie szczególnych środków higienicznych, włączając w to kontrolę okresu przechowywania i kontrolę temperatury, jest niezbędne dla uniknięcia mnożenia się bakterii patogennych, jakie mogą się pojawić w produktach, i dla ochrony zdrowia publicznego.
Ten element programu ma na celu kontynuację badania bezpieczeństwa mikrobiologicznego mieszanek sałatkowych zawierających surowe warzywa i inne składniki, takie jak mięso i owoce morza pod kątem Listeria monocytogenes w celu promowania wysokiego poziomu ochrony konsumenta i gromadzenia informacji dotyczących występowania tych bakterii w takich produktach.
6.2.
Pobieranie próbek i metoda analizy
Badania powinny dotyczyć pakowanych sałatek z surowych mieszanek warzywnych, zawierających mięso lub owoce morza lub inne składniki, które:
a) nie zostały poddane obróbce cieplnej w opakowaniu końcowym;
b) muszą być przechowywane w chłodzie;
c) mają zostać spożyte bez obróbki cieplnej lub można je spożyć bez uprzedniej obróbki cieplnej.
Właściwe władze Państw Członkowskich powinny pobrać próbki tych produktów na etapie sprzedaży detalicznej, najlepiej w supermarketach, w celu ich przebadania równocześnie na obecność i liczbę Listeria monocytogenes.
Jedna próbka składa się z jednej sztuki (jednego zamkniętego opakowania).
Próbki, które mogą być ewentualnie pobrane tuż przed datą wygaśnięcia przydatności do spożycia, powinno się umieścić w schłodzonych pojemnikach i natychmiast wysłać do laboratorium w celu analizy.
Należy zapisać temperaturę przechowywania i okres przechowywania produktów w momencie pobrania próbki i informację tę dołączyć do raportu wyjaśniającego dołączonego do wyników badania.
W laboratorium próbkę należy poddać obróbce, aby zapewnić, że wszystkie składniki są dokładnie wymieszane.
Dla wykrycia i policzenia Listeria monocytogenes zaleca się najnowszą wersję normy EN/ISO 11290-1 i 2.
Jednak laboratoria powinny mieć prawo użycia wybranej przez siebie metody, o ile jej skuteczność odpowiada celowi, jaki ma zostać osiągnięty.
Całkowity poziom pobierania próbek powinno się zostawić do oceny właściwym władzom Państw Członkowskich.
Wyniki kontroli należy zapisać na arkuszu wzorcowym określonym w załączniku II.
7.
Bezpieczeństwo, jakość i etykietowanie mięsa drobiowego pod kątem stosowania środków zatrzymujących wodę
7.1.
Zakres programu skoordynowanego na rok 2005
Ostatnie próbki pobrane w niektórych Państwach Członkowskich wykazały, że na rynek trafia znaczna ilość produktów z mięsa drobiowego i przetworów mięsa drobiowego z nadmierną ilością dodanej wody i hydrolizowanymi białkami stosowanymi jako środki zatrzymujące wodę.
Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [4] zakazuje wprowadzania na rynek świeżego mięsa drobiowego, w którym użyto środków, które szczególnie wspomagają zatrzymywanie wody.
W najnowszym roboczym dokumencie służb Komisji (SEC(2004) 1130) zwrócono również uwagę Państw Członkowskich na to, że choć w przetworach i produktach z mięsa drobiowego można stosować środki zatrzymujące wodę, muszą one być wykorzystywane zgodnie z kodeksem dobrych praktyk zatwierdzonym przez Państwa Członkowskie, lub z dobrymi praktykami produkcji, i powinny uwzględniać we właściwym stopniu zasady dotyczące ochrony konsumenta wraz z przepisami dotyczącymi etykietowania żywności zgodnie z dyrektywą 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [5].
Ten element programu ma na celu kontynuację weryfikacji na poziomie Wspólnoty właściwego wykonania dyrektywy 71/118/EWG w zakresie używania środków zatrzymujących wodę w chłodzonym lub mrożonym mięsie drobiowym (pierś kurczaka) i stosowania ich w preparatach z mrożonego mięsa drobiowego (pierś kurczaka) w celu poprawy ochrony konsumenta i kontroli właściwego etykietowania.
7.2.
Pobieranie próbek i metoda analizy
Państwa Członkowskie w przypadku pobierania próbek, analizy i obliczeń wyników powinny przestrzegać protokołu analitycznego opisanego w załączniku V.
Jeśli chodzi o pobieranie próbek, zaleca się zwrócić uwagę na hurtowe dostawy mrożonych piersi z kurczaka oraz na detaliczną sprzedaż chłodzonych i mrożonych piersi z kurczaka.
Całkowity poziom pobierania próbek powinno się zostawić do oceny właściwym władzom Państw Członkowskich.
Wyniki kontroli należy zapisać na arkuszu wzorcowym określonym w załączniku III.
8.
Bezpieczeństwo niektórych pokarmów dla niemowląt i małych dzieci pod kątem poziomów azotanu i patuliny
8.1.
Zakres programu skoordynowanego na rok 2005
Środki spożywcze zawierające zanieczyszczenia wykraczające poza poziomy, które są akceptowalne z punktu widzenia toksykologii, mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego, zwłaszcza dla uwrażliwionych na nie grup ludzi, takich jak niemowlęta i małe dzieci.
Obecność substancji zanieczyszczających można zmniejszyć, stosując dobre praktyki produkcji lub dobre praktyki rolnicze.
Dla ochrony zdrowia publicznego w rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalającym najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [6] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 655/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do zawartości azotanu w odżywkach dla niemowląt i małych dzieci [7] określono szczególne maksymalne poziomy azotanu i patuliny w żywności przeznaczonej dla niemowląt i dzieci.
Ten element programu ma na celu dalszą weryfikację tego, czy umieszczana na rynku żywność przeznaczona dla niemowląt i małych dzieci nie przekracza maksymalnych poziomów azotanu i patuliny ustalonych w prawodawstwie wspólnotowym dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumenta.
8.2.
Pobieranie próbek i metoda analizy
Właściwe władze Państw Członkowskich powinny pobrać reprezentatywne próbki żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci, w szczególności żywności zawierającej marchewkę, ziemniaki, warzywa liściaste i produkty z jabłek, szczególnie na etapie sprzedaży detalicznej, bez pominięcia produkcji i przywozu (jeśli taki występuje), celem zbadania występowania azotanu (żywność zawierająca marchewkę, ziemniaki i warzywa liściaste) i patuliny (żywność zawierająca produkty z jabłek inna niż przetwarzana żywność na bazie zboża).
Dla urzędowej kontroli poziomów azotanu i patuliny zaleca się stosowanie metod pobierania próbek i analizy określonych w następujących wspólnotowych aktach prawnych:
- dyrektywa Komisji 2002/63/WE z dnia 11 lipca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowe metody pobierania próbek do celów urzędowej kontroli pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni oraz uchylająca dyrektywę 79/700/EWG [8], w zakresie azotanu,
- dyrektywa Komisji 2003/78/WE z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów patuliny w środkach spożywczych [9], w zakresie patuliny.
Całkowity poziom pobierania próbek powinno się zostawić do oceny właściwym władzom Państw Członkowskich.
Wyniki kontroli należy zapisać na arkuszu wzorcowym określonym w załączniku IV.
Zalecenie Komisji
z dnia 1 marca 2005 r.
dotyczące skoordynowanego wspólnotowego programu monitorowania na rok 2005 w celu zapewnienia zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni oraz niektórych innych produktach pochodzenia roślinnego, oraz krajowych programów monitorowania na rok 2006
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/178/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 lit. b),
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywy 86/362/EWG i 90/642/EWG stanowią, że Komisja powinna stopniowo działać w kierunku wypracowania systemu, który pozwoli na ocenę narażenia na pestycydy zawarte w pokarmach.
W celu dokonania realnych ocen, dane w sprawie monitorowania pozostałości pestycydów powinny być dostępne dla kilku produktów spożywczych, które stanowią główne części składowe diety europejskiej.
Ogólnie uznaje się, że ok. 20–30 produktów spożywczych stanowi główne składniki diety europejskiej.
W świetle środków dostępnych na poziomie krajowym dla monitorowania pozostałości pestycydów, Państwa Członkowskie każdego roku w ramach skoordynowanego programu monitorowania są w stanie przeanalizować próbki tylko ośmiu produktów.
Podczas trzyletnich okresów obserwuje się zmiany w wykorzystywaniu pestycydów.
A zatem każdy pestycyd zasadniczo powinien być monitorowany w 20–30 produktach spożywczych w serii trzyletnich cykli.
(2) Pozostałości pestycydów objętych niniejszym zaleceniem powinny być monitorowane w roku 2005, uzyskane w ten sposób dane zostaną wykorzystane do oszacowania rzeczywistego narażenia na pestycydy przez konsumpcję.
(3) Niezbędne jest systematyczne statystyczne podejście do liczby próbek do pobrania w każdym skoordynowanym programie monitorowania.
Takie podejście określone zostało przez Komisję Kodeksu Żywnościowego [3].
W oparciu o dwumianowy rozkład prawdopodobieństwa można szacować, że przebadanie 613 próbek daje pewność większą niż 99 % wykrycia jednej próbki zawierającej pozostałości pestycydu powyżej limitu oznaczenia (LOD), pod warunkiem, że mniej niż 1 % produktów pochodzenia roślinnego zawiera pozostałości powyżej limitu oznaczenia.
Pobieranie tych próbek do badań laboratoryjnych należy rozdzielić między Państwa Członkowskie stosownie do liczby ludności i konsumentów, w liczbie minimum 12 próbek dla danego produktu na rok.
(4) Wytyczne dotyczące "Procedur kontroli jakości dla analizy pozostałości pestycydów" zostały opublikowane na stronie internetowej Komisji [4].
Uzgodniono, że wytyczne te powinny być wdrożone, w miarę możliwości, przez laboratoria analityczne Państw Członkowskich i powinny być poddawane stałemu przeglądowi, biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte w programach monitorowania.
(5) Dyrektywy 86/362/EWG i 90/642/EWG wymagają, aby Państwa Członkowskie wyszczególniły kryteria stosowane podczas opracowywania ich krajowych programów inspekcji.
Informacja taka powinna zawierać kryteria stosowane w określaniu liczby próbek do pobrania i analiz jakie mają być przeprowadzane, stosowane poziomy raportowania, kryteria według których poziomy te zostały ustalone oraz szczegóły akredytacji, zgodnie z dyrektywą Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [5], laboratoriów przeprowadzających analizy.
Należy również wskazać liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń oraz podjęte działania.
(6) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości w żywności dla niemowląt zostały ustalone zgodnie z art. 6 dyrektywy Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [6] i art. 6 dyrektywy Komisji 96/5/WE, Euratom z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci [7].
(7) Informacje na temat wyników programów monitorowania nadają się w szczególności do przetwarzania, przechowywania i przekazywania metodami elektronicznymi/informatycznymi.
Zostały utworzone formaty umożliwiające przekazywanie danych pocztą elektroniczną z Państw Członkowskich do Komisji.
Państwa Członkowskie powinny zatem być w stanie przesłać sprawozdania do Komisji w formacie standardowym.
Dalszy rozwój takiego formatu standardowego będzie wynikał przede wszystkim z rozwoju wytycznych Komisji.
(8) Środki, o których mowa w niniejszym zaleceniu, są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Państwa Członkowskie zachęca się do pobierania i analizowania w 2005 r. próbek w odniesieniu do kombinacji pozostałości produktów/pestycydów określonych w załączniku I, zgodnie z liczbą próbek dla każdego produktu przyznanych tym państwom w załączniku II, odzwierciedlającej odpowiednio udział narodowy, wspólnotowy oraz państw trzecich w rynku Państwa Członkowskiego.
W przypadku pestycydów stwarzających duże ryzyko, np. OP-estrów, endosulfanu i N-metylokarbaminianów, uzasadniona ilość próbek produktów, takich jak gruszki, ziemniaki, marchew, pomarańcze lub mandarynki oraz ogórki, w których takie pestycydy zostały wykryte, a w szczególności jeśli produkty te pochodzącą od jednego producenta, powinna również podlegać oddzielnym analizom poszczególnych jednostek w drugiej próbce laboratoryjnej.
Liczba jednostek powinna być zgodna z dyrektywą Komisji 2002/63/WE [8].
Należy pobrać dwie próbki.
Jeśli pierwsza próbka laboratoryjna zawiera wykrywalną pozostałość badanego pestycydu, jednostki drugiej próbki powinny być analizowane indywidualnie.
Każde Państwo Członkowskie powinno pobrać co najmniej 10 próbek żywności dla niemowląt głównie na bazie warzyw, owoców lub zbóż.
Próbki powinny zostać pobrane z produktów pochodzących z upraw ekologicznych.
Liczba próbek, co najmniej jedna, powinna być proporcjonalna w stosunku do udziału w rynku produktów ekologicznych w każdym Państwie Członkowskim.
2) Państwa Członkowskie są proszone o składanie sprawozdań na temat wyników analizy próbek badanych w odniesieniu do kombinacji pozostałości pestycydów i produktów wymienionych w załączniku I najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2006 r., ze wskazaniem:
a) wykorzystywanych metod analitycznych i uzyskanych poziomów raportowania, zgodnie z procedurami kontroli jakości ustanowionymi w procedurach kontrolni jakości dla analizy pozostałości pestycydów;
b) liczby i rodzaju naruszeń oraz podjętych w związku z nimi działań.
Sprawozdanie powinno być zapisane w formacie – włącznie z formatem elektronicznym – zgodnym z wytycznymi dla Państw Członkowskich w odniesieniu do wdrażania zaleceń Komisji dotyczących skoordynowanych wspólnotowych programów monitorowania prowadzonych przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Wyniki badań próbek pobranych z produktów pochodzących z upraw ekologicznych powinny zostać zawarte w oddzielnym arkuszu danych.
3) Państwa Członkowskie są proszone o przesłanie Komisji i do wszystkich pozostałych Państw Członkowskich, najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2005 r., informacji zgodnie z wymogami art. 7 ust. 3 dyrektywy 86/362/EWG i art. 4 ust. 3 dyrektywy 90/642/EWG dotyczącej czynności monitorowania w roku 2004 w celu zapewnienia, przynajmniej poprzez sprawdzenie pobieranych próbek, zgodności z najwyższymi dopuszczalnymi poziomami pozostałości pestycydów, włącznie z:
a) wynikami ich programów krajowych dotyczących pozostałości pestycydów;
b) informacjami w sprawie procedur kontroli jakości stosowanych przez ich laboratoria i, w szczególności, informacjami na temat aspektów wytycznych dotyczących procedur kontroli jakości dla analizy pozostałości pestycydów, których nie były w stanie zastosować lub miały trudności w ich zastosowaniu;
c) informacjami dotyczącymi akredytacji zgodnie z przepisami art. 3 dyrektywy 93/99/EWG (włączając rodzaj akredytacji, nazwę organu ds. akredytacji i kopię świadectwa akredytacyjnego) laboratoriów przeprowadzających analizy;
d) informacjami o testach biegłości i próbach pierścieniowych, w których dane laboratorium uczestniczyło.
4) Państwa Członkowskie są proszone o przesłanie Komisji, najpóźniej do dnia 30 września 2005 r., informacji w odniesieniu do ich zamierzonego krajowego programu monitorowania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów ustalonych przez dyrektywy 90/642/EWG i 86/362/EWG na rok 2006, włącznie z informacjami o:
a) kryteriach stosowanych dla określania liczby próbek do pobrania i analiz do przeprowadzenia;
b) stosowanych poziomach raportowania i kryteriach, według których ustalono poziomy raportowania; oraz
c) szczegółach akredytacji laboratoriów przeprowadzających analizy zgodnie z dyrektywą 93/99/EWG.
Zalecenie Komisji
z dnia 2 marca 2005 r.
w sprawie skoordynowanego programu inspekcji w zakresie żywienia zwierząt na rok 2005 zgodnie z dyrektywą Rady 95/53/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/187/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalającą zasady dotyczące organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt [1], w szczególności jej art. 22 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2004 r. Państwa Członkowskie określiły pewne kwestie, które powinny być objęte skoordynowanym programem inspekcji przeprowadzanym w 2005 r.
(2) Pomimo że dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [2] wyznacza maksymalny poziom aflatoksyny B1 w paszach, to dla innych mikotoksyn, takich jak ochratoksyna A, zearalenon, deoksyniwalenol i fumonizyny nie ma wspólnotowych przepisów.
Gromadzenie informacji w drodze wyrywkowego pobierania próbek na temat występowania wyżej wymienionych mikotoksyn, mogłoby dostarczyć przydatnych danych służących ocenie sytuacji pod kątem dalszego rozwoju prawodawstwa.
Ponadto, niektóre materiały paszowe, takie jak zboża i nasiona oleiste są szczególnie podatne na zarażenie mikotoksynami ze względu na warunki zbiorów, składowania i transportu.
Ponieważ stężenie mikotoksyn waha się z roku na rok, właściwym jest zbieranie, przez kolejne lata, danych dotyczących wszystkich wspomnianych mikotoksyn.
(3) Antybiotyki inne niż kokcydiostatyki i histomonostatyki mogą być wprowadzane do obrotu oraz stosowane jako dodatki paszowe tylko do dnia 31 grudnia 2005 r.
Wcześniejsze kontrole na obecność antybiotyków i kokcydiostatyków w takich paszach, gdzie niektóre z tych środków są niedozwolone, wykazują, że ten rodzaj naruszenia nadal występuje Częstotliwość takich wykryć oraz delikatność tej kwestii usprawiedliwiają prowadzenie dalszych kontroli.
(4) Istotne jest zapewnienie, aby ograniczenia w stosowaniu materiałów paszowych pochodzenia zwierzęcego w paszach, jak określono w odpowiednim prawodawstwie Wspólnoty, były skutecznie stosowane.
(5) Istotne jest zapewnienie, aby poziomy elementów śladowych miedzi i cynku w mieszkankach paszowych dla świń nie przekraczały maksymalnej zawartości określonej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1334/2003 z dnia 25 lipca 2003 r. zmieniającym warunki zezwolenia na kilka dodatków paszowych, należących do grupy pierwiastków śladowych [3].
(6) Środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
NINIEJSZYM ZALECA:
1.
Zaleca się Państwom Członkowskim przeprowadzenie w 2005 r. skoordynowanego programu inspekcji w celu kontroli:
a) stężenia mikotoksyn (aflatoksyny B1, ochratoksyny A, zearalenonu, deoksyniwalenolu i fumonizyn) w paszach, podając metody analiz. Metoda pobierania próbek powinna obejmować zarówno wyrywkowe, jak i celowe próbkowanie. W przypadku celowego pobierania próbek, muszą one zawierać materiały paszowe, w których podejrzewa się podwyższone stężenie mikotoksyn, np. ziarna zbóż, nasiona oleiste, owoce oleiste, ich produkty i produkty uboczne oraz materiały paszowe składowane przez długi okres lub przewożone transportem morskim na dużych odległościach. W przypadku aflatoksyny B1, szczególną uwagę należy zwrócić także na mieszanki paszowe dla zwierząt mlecznych innych niż bydło mleczne. Wyniki kontroli powinny być zgłaszane przy użyciu wzoru określonego w załączniku I;
b) antybiotyków, kokcydiostatyków i/lub histomonostatyków, dozwolonych lub niedozwolonych jako dodatki do pasz dla określonych gatunków i kategorii zwierząt, występujących często w nieleczniczych premiksach i mieszankach paszowych, w których takie środki farmaceutyczne są niedozwolone; kontrole powinny skupiać się na środkach farmaceutycznych w premiksach i mieszankach paszowych, tam gdzie właściwy organ uzna za wysoce prawdopodobne wykrycie nieprawidłowości. Wyniki kontroli powinny być zgłaszane przy użyciu wzoru określonego w załączniku II;
c) przestrzegania ograniczeń w produkcji i stosowaniu materiałów paszowych pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z załącznikiem III;
d) poziomów miedzi i cynku w mieszankach paszowych dla świń, zgodnie z załącznikiem IV.
2.
Państwom Członkowskim zaleca się, aby załączyły wyniki skoordynowanego programu inspekcji, o którym mowa w ust. 1, do oddzielnego rozdziału w corocznym sprawozdaniu z przeprowadzonych inspekcji, sporządzonym według najnowszej wersji ujednoliconego wzoru składania sprawozdań, który zgodnie z art. 22 ust. 2 dyrektywy 95/53/WE należy przedłożyć najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2006 r.
Zalecenie Rady
z dnia 8 marca 2005 r.
dotyczące mianowania członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego
(2005/207/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 112 ust. 2 lit. b) i jego art. 122 ust. 4 oraz art. 11.2. i 43.3 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
ZALECA:
Zalecenie Komisji
z dnia 11 marca 2005 r.
w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/251/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 165,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W styczniu 2000 r. [1] Komisja Europejska uznała za konieczne stworzenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej jako podstawy przyszłych działań Wspólnoty w tej dziedzinie w celu konsolidacji i określenia struktury europejskiej polityki w zakresie badań naukowych.
(2) Lizbońska Rada Europejska postawiła Wspólnocie za cel stworzenie do 2010 r. najbardziej konkurencyjnej i dynamicznej gospodarki opartej na wiedzy.
(3) Rada poruszyła kwestie związane z zawodem i karierą naukowców na terenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej w swojej rezolucji z dnia 10 listopada 2003 r. [2], a w szczególności ustosunkowała się pozytywnie do zamiaru opracowania przez Komisję Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych.
(4) Stwierdzony potencjalny brak naukowców [3], w szczególności w niektórych kluczowych dyscyplinach, będzie stanowił poważne zagrożenie dla innowacyjnej siły, zasobów wiedzy oraz wzrostu wydajności w UE w bliskiej przyszłości i może stać na przeszkodzie w osiągnięciu celów lizbońskich i barcelońskich.
W związku z powyższym Europa musi znacząco podnieść swoją atrakcyjność dla pracowników naukowych oraz zwiększyć udział kobiet w nauce poprzez wspieranie tworzenia niezbędnych warunków do bardziej stabilnych i atrakcyjnych dla nich zawodów w sektorze badań i rozwoju [4].
(5) Wystarczające oraz wysoce wykwalifikowane zasoby ludzkie sektora badań i rozwoju są podstawą dla rozwoju wiedzy naukowej, postępu technologicznego, poprawy jakości życia, zapewnienia dobrobytu obywatelom europejskim oraz zwiększenia konkurencyjności Europy.
(6) Należy wprowadzić i wdrożyć nowe narzędzia rozwoju kariery naukowców, aby poprawić perspektywy zawodowe pracowników naukowych w Europie.
(7) Lepsze i wyraźniejsze perspektywy zawodowe pomagają również rozwijać w społeczeństwie pozytywne nastawienie do zawodu naukowca, a tym samym stanowią zachętę dla młodych ludzi do podejmowania pracy naukowej.
(8) Ostatecznym celem politycznym niniejszego zalecenia jest przyczynienie się do stworzenia atrakcyjnego, otwartego i zrównoważonego europejskiego rynku pracy dla naukowców, gdzie warunki ramowe umożliwiają rekrutację i zatrzymanie wysoce wykwalifikowanych pracowników naukowych w środowiskach sprzyjających efektywnym działaniom i wydajności.
(9) Państwa Członkowskie powinny starać się zapewnić naukowcom zrównoważone systemy rozwoju zawodowego na każdym etapie kariery, niezależnie od rodzaju umowy i wybranej ścieżki kariery w dziedzinie badań i rozwoju, a także powinny starać się zapewnić, by pracownicy naukowi postrzegani byli jako profesjonaliści oraz stanowili integralną część instytucji, w których pracują.
(10) Mimo iż Państwa Członkowskie poczyniły znaczne starania w celu pokonania przeszkód natury administracyjnej i prawnej w zakresie mobilności geograficznej i międzysektorowej, wiele z nich w dalszym ciągu nie zostało zlikwidowanych.
(11) Należy zachęcać do wszelkiego typu mobilności w ramach ogólnej polityki kadrowej działu badań i rozwoju na poziomie krajowym, regionalnym i instytucjonalnym.
(12) Istnieje konieczność pełnego uznania wartości wszelkiego typu mobilności w systemach oceny i rozwoju kariery zawodowej naukowców, gwarantując że tego typu doświadczenie sprzyja rozwojowi zawodowemu.
(13) Przy opracowywaniu jednolitej polityki w zakresie kariery i mobilności naukowców przybywających do [5] Unii Europejskiej lub z nich pochodzących należy uwzględnić sytuację krajów rozwijających się, a także regionów europejskich i pozaeuropejskich, tak aby tworzenie bazy naukowej w obrębie Unii Europejskiej nie odbywało się kosztem mniej rozwiniętych krajów lub regionów.
(14) Grantodawcy lub pracodawcy naukowców odpowiadają, jako osoby rekrutujące, za zapewnienie pracownikom naukowym otwartych, przejrzystych oraz porównywalnych na poziomie międzynarodowym procedur doboru kadr i rekrutacji.
(15) Społeczeństwo powinno w większym stopniu doceniać zakres obowiązków i profesjonalizm, jakim naukowcy wykazują się w swojej pracy na różnych etapach kariery zawodowej oraz w ramach różnych funkcji, jakie pełnią, np. jako specjaliści, liderzy, koordynatorzy projektów, menedżerowie, opiekunowie naukowi, mentorzy, doradcy zawodowi lub popularyzatorzy nauki.
(16) Niniejsze zalecenie opiera się na założeniu, że pracodawcy lub grantodawcy naukowców mają nadrzędne zobowiązanie zagwarantować spełnienie odpowiednich wymogów przepisów krajowych, regionalnych lub sektorowych.
(17) Niniejsze zalecenie dostarcza Państwom Członkowskim, pracodawcom, grantodawcom oraz naukowcom cennego narzędzia do podejmowania, na zasadzie dobrowolnej, dalszych inicjatyw w zakresie poprawy i umocnienia perspektyw rozwoju zawodowego pracowników naukowych w obrębie Unii Europejskiej oraz do stworzenia otwartego rynku pracy dla naukowców.
(18) Ogólne zasady i wymagania określone w niniejszym zaleceniu są efektem procesu konsultacji społecznych, w których uczestniczyli członkowie Grupy Sterującej ds. Zasobów Ludzkich i Mobilności,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Aby Państwa Członkowskie starały się podejmować niezbędne kroki w celu zapewnienia, by grantodawcy lub pracodawcy naukowców stwarzali i utrzymywali sprzyjające środowisko naukowe oraz kulturę pracy, w których ceni się, motywuje i wspomaga poszczególne osoby oraz grupy badawcze, a także zapewnia im się niezbędne materiały oraz wsparcie niematerialne pozwalające im osiągnąć wyznaczone cele i wykonać swoje zadania.
W tym kontekście priorytet należy nadać organizacji warunków pracy i szkolenia na wczesnym etapie kariery zawodowej naukowców, ponieważ ma ona wpływ na przyszłe wybory pracowników naukowych i atrakcyjność kariery w sektorze badań i rozwoju.
2) Aby Państwa Członkowskie starały się, w razie konieczności, podejmować istotne kroki mające na celu zapewnienie, by grantodawcy lub pracodawcy naukowców ulepszali metody rekrutacji oraz systemy oceny pracowników w celu stworzenia bardziej przejrzystego, otwartego, równego i uznanego na świecie systemu rekrutacji oraz rozwoju kariery zawodowej, który stanowi warunek wstępny powstania rzeczywistego europejskiego rynku pracy dla pracowników naukowych.
3) Aby Państwa Członkowskie, przy formułowaniu i przyjmowaniu strategii i systemów rozwoju stabilnych karier zawodowych naukowców, brały pod uwagę i kierowały się ogólnymi zasadami i wymaganiami określonymi w Europejskiej Karcie Naukowca oraz Kodeksie postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych, które znajdują się w Załączniku.
4) Aby Państwa Członkowskie, w zakresie swoich kompetencji, podejmowały starania w celu transpozycji tych ogólnych zasad i wymagań do krajowych ram prawnych lub sektorowych i/lub instytucjonalnych norm i wytycznych (karty i/lub kodeksy naukowców).
W swoich działaniach powinny one uwzględnić różnorodność praw, przepisów oraz praktyk, które w poszczególnych krajach oraz sektorach określają ścieżkę, organizację oraz warunki kariery zawodowej w sektorze badań i rozwoju.
5) Aby Państwa Członkowskie postrzegały te ogólne zasady i wymagania jako integralną część instytucjonalnych mechanizmów zapewnienia jakości, traktując je jako sposób określenia kryteriów finansowania programów krajowych/regionalnych oraz przyjmując je w procesach kontroli, monitoringu oraz oceny organów publicznych.
6) Aby Państwa Członkowskie kontynuowały działania na rzecz pokonania istniejących przeszkód natury prawnej i administracyjnej utrudniających mobilność, w tym przeszkód związanych z mobilnością międzysektorową oraz pomiędzy i w obrębie danych stanowisk, uwzględniając rozszerzoną Unię Europejską.
7) Aby Państwa Członkowskie czyniły starania mające na celu zapewnienie, by naukowcy posiadali odpowiednie ubezpieczenie społeczne w zależności od swojego statusu prawnego.
W tym kontekście należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość przenoszenia ustawowych lub uzupełniających praw emerytalnych w odniesieniu do naukowców przemieszczających się w obrębie sektora państwowego i prywatnego w danym kraju oraz w odniesieniu do naukowców przemieszczających się między państwami na terytorium Unii Europejskiej.
Tego typu system powinien zagwarantować naukowcom, którzy w ciągu swojego życia zmieniają pracę lub przerywają karierę naukową, że nie stracą niesłusznie prawa do ubezpieczenia społecznego.
8) Aby Państwa Członkowskie stworzyły niezbędne struktury monitorowania w celu regularnej oceny wykonania niniejszego zalecenia oraz określenia stopnia, w jakim pracownicy, grantodawcy oraz naukowcy stosują się do postanowień Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych.
9) Aby kryteria określenia tego stopnia zostały ustalone i uzgodnione z Państwami Członkowskimi w kontekście prac podjętych przez Grupę Sterującą ds. Zasobów Ludzkich i Mobilności.
10) Aby Państwa Członkowskie, jako przedstawiciele organizacji międzynarodowych ustanowionych na szczeblu międzyrządowym, uwzględniały w należytym stopniu niniejsze zalecenie przy proponowaniu strategii oraz podejmowaniu decyzji dotyczących działań tych organizacji.
11) Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich, jednak ma ono służyć również jako narzędzie promowania dialogu społecznego, a także dialogu pomiędzy naukowcami, użytkownikami oraz szeroko pojętym społeczeństwem.
12) Państwa Członkowskie zachęca się, w miarę możliwości, do poinformowania Komisji Europejskiej do dnia 15 grudnia 2005 r. i co roku po tej dacie o wszelkich dodatkowych środkach podjętych w odniesieniu do niniejszego zalecenia oraz do powiadomienia Komisji o wstępnych rezultatach jego zastosowania, a także dostarczenia przykładów dobrej praktyki.
13) Niniejsze zalecenie będzie okresowo poddawane ocenie przez Komisję w kontekście Otwartej Metody Koordynacji.
Zalecenie Rady
z dnia 8 marca 2005 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium w związku z realizacją operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (dziewiąty EFR) w roku budżetowym 2003
(2005/253/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP-WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1],
uwzględniając umowę wewnętrzną w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy protokołu finansowego do Umowy AKP-WE [2] ustanawiającą, między innymi, dziewiąty Europejski Fundusz Rozwoju (dziewiąty EFR), w szczególności jej art. 32 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 27 marca 2003 r. mające zastosowanie do 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju [3], w szczególności jego art. 96–103,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu dotyczących operacji dziewiątego EFR na dzień 31 grudnia 2003 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego dotyczącego roku budżetowego 2003 wraz z odpowiedziami Komisji [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 32 ust. 3 wspomnianej wyżej umowy wewnętrznej Parlament Europejski, na zalecenie Rady, udziela Komisji absolutorium w związku z zarządzaniem finansowym dziewiątym EFR.
(2) Ogólna realizacja operacji dziewiątego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2003 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA
Zalecenie Rady
z dnia 8 marca 2005 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium w związku z realizacją operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (ósmy EFR) w roku budżetowym 2003
(2005/254/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając czwartą Konwencję AKP-EWG podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r., zmienioną Umową zawartą na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r.,
uwzględniając umowę wewnętrzną w sprawie finansowana i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy drugiego protokołu finansowego do czwartej Konwencji AKP-EWG [1] ustanawiającą, między innymi, ósmy Europejski Fundusz Rozwoju (ósmy EFR), w szczególności jej art. 33 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 16 czerwca 1998 r. dotyczące rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP-EWG [2], w szczególności jego art. 66–74,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu dotyczących operacji ósmego EFR na dzień 31 grudnia 2003 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego dotyczącego roku budżetowego 2003 wraz z odpowiedziami Komisji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 33 ust. 3 wspomnianej wyżej umowy wewnętrznej Parlament Europejski, na zalecenie Rady, udziela Komisji absolutorium w związku z zarządzaniem finansowym ósmym EFR.
(2) Ogólna realizacja operacji ósmego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2003 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA
Zalecenie Rady
z dnia 8 marca 2005 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium w związku z realizacją operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (siódmy EFR) w roku budżetowym 2003
(2005/255/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając czwartą Konwencję AKP-EWG podpisaną w Lomé dnia 15 grudnia 1989 r., zmienioną Umową zawartą na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r.,
uwzględniając umowę wewnętrzną 91/401/EWG w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy czwartej Konwencji AKP-EWG [1], ustanawiającą, między innymi, siódmy Europejski Fundusz Rozwoju (siódmy EFR), w szczególności jej art. 33 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 29 lipca 1991 r. dotyczące rozwoju współpracy finansowej w ramach czwartej Konwencji AKP-EWG [2], w szczególności jego art. 69–77,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu dotyczących operacji siódmego EFR na dzień 31 grudnia 2003 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego dotyczącego roku budżetowego 2003 wraz z odpowiedziami Komisji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 33 ust. 3 wspomnianej wyżej umowy wewnętrznej Parlament Europejski, na zalecenie Rady, udziela Komisji absolutorium w związku z zarządzaniem finansowym siódmym EFR.
(2) Ogólna realizacja operacji siódmego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2003 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA
Zalecenie Rady
z dnia 8 marca 2005 r.
dotyczące udzielenia Komisji absolutorium w związku z realizacją operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (szósty EFR) w roku budżetowym 2003
(2005/256/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając trzecią Konwencję AKP-EWG podpisaną w Lomé dnia 8 grudnia 1984 r.,
uwzględniając umowę wewnętrzną 86/126/EWG w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową [1], w szczególności jej art. 29 ust. 3
uwzględniając rozporządzenie finansowe z dnia 11 listopada 1986 r. mające zastosowanie do szóstego Europejskiego Funduszu Rozwoju (szósty EFR) [2], w szczególności jego art. 66–73,
po zbadaniu rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu dotyczących szóstego EFR na dzień 31 grudnia 2003 r., a także sprawozdania Trybunału Obrachunkowego dotyczącego roku budżetowego 2003 wraz z odpowiedziami Komisji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 29 ust. 3 wspomnianej wyżej umowy wewnętrznej Parlament Europejski, na zalecenie Rady, udziela Komisji absolutorium w związku z zarządzaniem finansowym szóstym EFR.
(2) Ogólna realizacja operacji szóstego EFR przez Komisję w roku budżetowym 2003 była zadowalająca,
NINIEJSZYM ZALECA
Zalecenie Komisji
z dnia 29 marca 2005 r.
w sprawie udostępniania łączy dzierżawionych w Unii Europejskiej – Część 2 – Aspekty cenowe oferowanych hurtowo części obwodów łączy dzierżawionych
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 951)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/268/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej [1] ("dyrektywa ramowa"), w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowi operatorzy (lub "inni autoryzowani operatorzy") często muszą polegać na zasiedziałym operatorze, aby udostępniać linie dzierżawione o krótkim zasięgu w celu połączenia siedziby klienta z siecią nowego operatora ("układ częściowy łącza dzierżawionego").
(2) Na mocy dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usługi powszechnej oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) [2] oraz dyrektywy Rady 92/44/EWG z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie zastosowania zasady otwartej sieci do łączy dzierżawionych [3], obecnie uchylonych [4], określone organizacje świadczące usługi łączy dzierżawionych (w tym układów częściowych łączy dzierżawionych) zostały zobowiązane do świadczenia tych usług na zasadach niedyskryminacji i orientacji kosztowej.
(3) Zgodnie z art. 27 dyrektywy ramowej, art. 16 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników [5] (dyrektywa o usłudze powszechnej) oraz art. 7 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń [6] (dyrektywa o dostępie) poprzednie zobowiązania zostają zachowane do czasu przeprowadzenia analizy odnośnych rynków zgodnie z art. 16 dyrektywy ramowej oraz art. 16 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej.
(4) Zgodnie z art. 16 ust. 4 dyrektywy ramowej, jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdzi, że odpowiedni rynek nie jest skutecznie konkurencyjny, wówczas wskazuje przedsiębiorstwa posiadające znaczącą pozycję na rynku i nakłada na nie stosowne szczególne wymogi albo utrzymuje w mocy lub zmienia dotychczas istniejące zobowiązania. Zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej, jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdza, że rynek minimalnego zestawu łączy dzierżawionych nie jest skutecznie konkurencyjny, wskazuje on przedsiębiorstwa posiadające znaczącą pozycj na rynku i nakłada na nie obowiązki dotyczące zapewnienia minimalnego zestawu łączy dzierżawionych oraz warunków z nimi związanych. Przedsiębiorstwa, do których zastosowanie ma którekolwiek ze zobowiązań na mocy wspomnianych powyżej dyrektyw, zwane są dalej "operatorami notyfikowanymi".
(5) W dniu 11 lutego 2003 r. Komisja Europejska przyjęła zalecenie w sprawie odnośnych rynków produktów i usług [7] określające odnośne rynki w sektorze komunikacji elektronicznej, które krajowe organy regulacyjne muszą poddać analizie zgodnie z postanowieniami art. 15 dyrektywy ramowej.
Wykaz obejmuje segmenty zakończeń oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych oraz segmenty transmisyjne oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych.
(6) Udostępnianie układów częściowych łączy dzierżawionych jest uwzględnione w ramach rynku segmentów zakończeń oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych oraz dla łączy o odpowiedniej długości, również w ramach rynku segmentów transmisyjnych oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych, o których mowa w zaleceniu Komisji z dnia 11 lutego 2003 r.
Krajowy organ regulacyjny zadecyduje o tym, co stanowi segment zakończeń, w zależności od topologii sieci specyficznej dla danego rynku krajowego.
(7) Bez uszczerbku dla analizy rynku oraz oceny pozycji na rynku przez krajowe organy regulacyjne, zgodnie z art. 15 i 16 dyrektywy ramowej oraz art. 16 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej, informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie ujawniają stałą tendencję pogarszających się problemów z poziomem cen układów częściowych łączy dzierżawionych ustalanych przez "operatorów notyfikowanych", a także potwierdzają problemy związane z różnicami w tych cenach.
(8) W przypadku gdy, zgodnie z art. 13 dyrektywy o dostępie lub art. 18 dyrektywy o usłudze powszechnej, krajowy organ regulacyjny nakłada obowiązek orientacji kosztowej w odniesieniu do układów częściowych łączy dzierżawionych, może on wziąć pod uwagę fakt, iż informacje o kosztach otrzymane od danego operatora mogą nie w pełni odzwierciedlać koszty efektywnego operatora stosującego nowoczesne technologie.
Może on również wziąć pod uwagę ceny dostępne na porównywalnie konkurencyjnych rynkach w odniesieniu do zaleconych mechanizmów zwrotu kosztów lub metodologii cenowych.
(9) W tych okolicznościach publikacja zalecanych pułapów cenowych na układy częściowe łączy dzierżawionych powinna informować i udzielać wskazówek krajowym organom regulacyjnym dotyczących sposobu, w jaki należy stosować najlepsze aktualne praktyki w odniesieniu do udostępniania łączy dzierżawionych, przy opracowywaniu prawnych środków zaradczych dla rynków łączy dzierżawionych, które nie są konkurencyjne na danym terytorium.
W ten sposób przyczyniłoby się to do rozwoju rynku wewnętrznego poprzez poprawienie na poziomie UE spójności w stosowaniu regulacji prawnych i tym samym stanowiłoby fundament powstania bardziej konkurencyjnego i efektywnego kosztowo rynku łączy dzierżawionych.
(10) Przy określaniu pułapów cenowych niniejsze zalecenie uwzględnia średnie ceny w tych Państwach Członkowskich, które pozwalają notyfikowanym operatorom na różnicowanie cen na różnych obszarach geograficznych.
(11) Zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy o dostępie krajowe organy regulacyjne mogą zażądać od wyznaczonego przedsiębiorstwa posiadającego znaczącą pozycję na rynku pełnego uzasadnienia stosowanych cen, a w razie potrzeby – odpowiedniego dostosowania tych cen.
(12) Komisja rozważy dokonanie przeglądu niniejszego zalecenia nie później niż dnia 31 lipca 2006 r. w celu uwzględnienia zmian technologii i rynków.
(13) Zasięgnięto opinii Komitetu ds. Łączności zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2 dyrektywy ramowej,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Do celów niniejszego zalecenia, mają zastosowanie następujące definicje:
a) "układ częściowy łącza dzierżawionego" oznacza dedykowane łącze pomiędzy siedzibą klienta a punktem styku sieci innego autoryzowanego operatora w węźle sieciowym (lub w jego pobliżu) notyfikowanego operatora i powinien być uważany za szczególny rodzaj oferowanych hurtowo łączy dzierżawionych, które mogą być używane przez innych autoryzowanych operatorów do świadczenia użytkownikom detalicznym, innym operatorom lub do własnego użytku usług, takich jak (lecz nie ograniczonych do nich): łącza dzierżawione, połączenia z komutowanymi sieciami telefonicznymi, usługi w zakresie przesyłania danych lub dostęp szerokopasmowy;
b) "długość łącza" oznacza odległość radialną między miejscami położenia dwóch końców łącza, tj. od punktu styku sieci do siedziby klienta;
c) "klient" oznacza klienta innego autoryzowanego operatora.
2) Przy nakładaniu lub utrzymywaniu w mocy obowiązku orientacji kosztowej cen na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE ("dyrektywa o dostępie") w odniesieniu do operatorów udostępniających układy częściowe łączy dzierżawionych krajowe organy regulacyjne powinny:
a) zapewnić, aby ceny związane z udostępnianiem układu częściowego łącza dzierżawionego odzwierciedlały wyłącznie koszty wykorzystywanych elementów sieci i zamówionych usług, z uwzględnieniem rozsądnej stopy zwrotu.
W szczególności struktura cenowa może zawierać jednorazowe opłaty za przyłączenie, które pokrywają uzasadnione, wstępne koszty wdrożenia zamówionej usługi (np. specyficznego sprzętu, konserwacji łącza, testowania i zasobów ludzkich) oraz opłaty miesięczne pokrywające bieżące koszty utrzymania i używania dostarczonego sprzętu i zasobów;
b) zapewnić, aby przestrzegano wszelkich wymienionych w załączniku I pułapów cenowych dla układów częściowych łączy dzierżawionych, opartych na danych cenowych i metodologii określonej w dokumencie roboczym służb Komisji, chyba że istnieje wiarygodny dowód pochodzący z analizy kalkulacji kosztów zatwierdzonej przez krajowy organ regulacyjny, potwierdzający, że zalecane pułapy cenowe spowodowałyby, że poziom ceny byłby niższy niż efektywne koszty wykorzystywanych elementów sieci i zamówionych usług z uwzględnieniem rozsądnej stopy zwrotu.
Metodologia używana do obliczenia zalecanych pułapów cenowych, przedstawiona w dokumencie roboczym służb Komisji [8], uważana jest za właściwą do uwzględnienia uznanych różnic w kosztach pomiędzy różnymi operatorami w różnych Państwach Członkowskich;
c) korzystać ze swoich praw na mocy art. 13 dyrektywy o dostępie do żądania pełnego uzasadnienia proponowanych opłat oraz, w razie potrzeby, ich dostosowania.
3) Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 6 kwietnia 2005 r.
w sprawie szerokopasmowej łączności elektronicznej wykorzystującej linie energetyczne
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/292/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niniejsze zalecenie ma na celu zapewnienie przejrzystych, proporcjonalnych i niedyskryminujących warunków wprowadzania systemów PLC (systemów łączności wykorzystujących linie energetyczne) oraz usuwanie niepotrzebnych przeszkód prawnych.
Systemy PLC obejmują zarówno urządzenia, jak i sieci.
(2) Uregulowania dotyczące łączności elektronicznej Unii Europejskiej mają na celu stworzenie korzystnych warunków dla konkurencyjnego udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej oraz zapewnienie użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie wyboru, ceny i jakości.
Władze krajowe stawiają sobie za cel wspieranie konkurencji w dziedzinie udostępniania sieci łączności elektronicznej, w tym sieci łączności wykorzystujące linie energetyczne (sieci PLC).
Z tego względu władze, o których mowa, powinny usuwać wszelkie nieuzasadnione bariery prawne, w szczególności odnoszące się do placówek użyteczności publicznej, stanowiące przeszkodę dla wprowadzania i eksploatacji sieci łączności elektronicznej PLC.
(3) Wprowadzenie systemów PLC wymaga jedynie ogólnego zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) [2].
Wymagać to może również, tam gdzie to właściwe, wypełnienia pewnych zobowiązań przewidzianych w dyrektywie 89/336/EWG Rady z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej (dyrektywa w sprawie kompatybilności elektromagnetycznej) [3], w dyrektywie 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (dyrektywa w sprawie końcowych urządzeń telekomunikacyjnych) [4], w ramowej dyrektywie 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników ("dyrektywa o usłudze powszechnej") [5], na przykład w zakresie łączności w sytuacjach awaryjnych i integralności sieci.
W celu uniknięcia dyskryminacji, wzajemnego subsydiowania i zakłócania konkurencji, zgodnie z dyrektywą 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE [6], na niektórych przedsiębiorstwach spoczywać może obowiązek prowadzenia oddzielnych skonsolidowanych sprawozdań finansowych w odniesieniu do działań niezwiązanych z energią elektryczną, takich jak PLC.
(4) Sieci PLC to sieci kablowe i jako takie są to sieci przekazu kierowanego.
Nie wykorzystują one częstotliwości radiowych do przekazu w rozumieniu załącznika B do dyrektywy o zezwoleniach ani decyzji 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [7].
(5) Systemy PLC wchodzą w zakres dyrektywy w sprawie kompatybilności elektromagnetycznej (dyrektywy EMC).
Termin „aparat” określony w dyrektywie EMC oznacza wszystkie elektryczne i elektroniczne urządzenia wraz ze sprzętem i instalacjami, które zawierają elektryczne i/lub elektroniczne części składowe.
Systemy PLC to urządzenia stacjonarne, które mogą być wprowadzone do użytku wyłącznie, jeżeli są zgodne z dyrektywą.
(6) Okablowanie w systemach PLC może być już wykorzystywane do innych zastosowań, a sieci podlegać mogą ciągłym modyfikacjom.
Właściwości te wraz ze szczególnym charakterem niepożądanych emisji promieniowania poprzez systemy okablowanych sieci utrudniają prowadzenie pomiarów w całym systemie i dlatego bardziej właściwe jest stosowanie modelu zarządzania ex-post w odniesieniu do zakłóceń między okablowanymi sieciami a systemami radiowymi, zgodnie z dyrektywą EMC.
W związku z powyższym sieć składającą się z urządzeń zgodnych z dyrektywą EMC i wykorzystywaną zgodnie z przeznaczeniem, a także zainstalowaną i działającą zgodnie z dobrą praktyką inżynieryjną, mającą na celu spełnienie zasadniczych wymogów dyrektywy EMC, należy uznać za zgodną z wymogami dyrektywy EMC.
Dokumentacja dotycząca dobrej praktyki inżynieryjnej powinna obejmować ukierunkowane pomiary na miejscu i wykazywać, że cele dyrektywy EMC zostały osiągnięte pod względem niepożądanych emisji promieniowanych, zwłaszcza w sytuacjach dużego prawdopodobieństwa wystąpienia zakłóceń.
(7) Podejście to nie oznacza, że Państwa Członkowskie nie podejmą szczególnych środków bezpieczeństwa dotyczących wprowadzania do użytku lub stosowania sprzętu służącego ochronie publicznych sieci łączności lub stacji odbiorczych czy nadawczych stosowanych do celów bezpieczeństwa w określonych sytuacjach w zakresie danego spektrum, zgodnie z art. 6 dyrektywy EMC.
(8) Jeżeli nie jest niemożliwa eliminacja przez zainteresowane strony zakłóceń wywołanych przez system PLC, właściwe władze powinny zwrócić się o zaświadczenie o zgodności danego systemu i, tam gdzie to właściwe, przeprowadzić dokładniejszą ocenę.
Ocena taka powinna obejmować sprawdzenie zgodności systemu na mocy dyrektywy EMC.
W przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe władze powinny nałożyć proporcjonalne, niedyskryminujące i przejrzyste środki wykonawcze w celu dostosowania systemu do obowiązujących norm.
(9) W przypadku gdy system zostanie uznany za zgodny, a mimo to powoduje szkodliwe zakłócenia, właściwe władze Państw Członkowskich powinny przyjąć szczególne środki zgodnie z art. 6 dyrektywy EMC w celu eliminacji zakłócenia.
Przyjęte środki powinny być proporcjonalne, niedyskryminujące i przejrzyste.
Przy analizie proporcjonalności środków Państwa Członkowskie powinny uwzględnić aspekty ekonomiczne i społeczne.
Państwa Członkowskie powinny wziąć również pod uwagę techniczne możliwości nowoczesnych urządzeń PLC, aby umożliwić, w odpowiednim momencie, szybkie rozwiązanie problemów związanych z zakłóceniami poprzez redukcję emisji na określonych częstotliwościach zakłócających oraz redukcję emisji do miejsc, w których pojawiły się zakłócenia poprzez zastosowanie metody wybiórczego tłumienia częstotliwości nośnych, tzw. "notchingu".
(10) W celu zapewnienia jednolitego stosowania środków wykonawczych lub szczególnych, zgodnych z art. 6 dyrektywy EMC, właściwe władze powinny wymieniać informacje z Komisją.
(11) Takie podejście połączone z regularnym przedstawianiem szczegółowych sprawozdań w sprawie zakłóceń pozwoli zebrać wyniki innych testów i doświadczeń dotyczących wprowadzania na rynek sieci PLC, zwłaszcza w celu bezpiecznego stosowania widma radiowego.
Na początku raporty powinny być przedstawiane co 6 miesięcy, ale częstotliwość ta może się zmieniać w zależności od otrzymanych wyników.
(12) W 2001 r. Komisja wezwała europejskie organizacje standaryzacji (ESO) do opracowania ujednoliconych norm europejskich dotyczących sieci przewodowych obejmujących cyfrowe linie abonenckie (DSL), kable koncentryczne, Ethernet i sieci PLC [8].
Europejskie organizacje standaryzacji nie zakończyły jeszcze jednak swych prac.
W celu ułatwienia opracowania europejskiej ujednoliconej normy dla sieci i aparatów przewodowych władze krajowe powinny monitorować postępy w ścisłej współpracy z podmiotami gospodarczymi.
(13) Zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2 dyrektywy ramowej prowadzone były konsultacje z Komitetem ds. Łączności,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Państwa Członkowskie powinny przestrzegać warunków i zasad dotyczących udostępniania publicznych szerokopasmowych systemów łączności wykorzystujących linie energetyczne (systemów PLC).
2) Bez uszczerbku dla przepisów pkt. 3–5 Państwa Członkowskie powinny usuwać wszelkie nieuzasadnione przeszkody prawne, w szczególności ze strony zakładów użyteczności publicznej, dotyczące wprowadzania szerokopasmowych systemów PLC oraz udostępniania elektronicznych usług łączności wykorzystujących te systemy.
3) W oczekiwaniu na ujednolicenie norm umożliwiających założenie zgodności systemów PLC na mocy dyrektywy 89/336/EWG, Państwa Członkowskie powinny uznać za zgodny z wyżej wymienioną dyrektywą system:
- złożony z urządzeń zgodnych z dyrektywą i stosowany zgodnie z przeznaczeniem,
- zainstalowany i działający zgodnie z dobrą praktyką inżynieryjną pozwalającą spełnić zasadnicze wymogi określone przez dyrektywę.
Dokumentacja dotycząca dobrej praktyki inżynieryjnej powinna być udostępniana właściwym władzom krajowym do celów inspekcji przez cały okres eksploatacji systemu.
4) W przypadku stwierdzenia, że system PLC powoduje szkodliwe zakłócenia, których zainteresowane strony nie potrafią wyeliminować, właściwe władze Państwa Członkowskiego powinny zwrócić się o przedłożenie zaświadczenia o zgodności systemu i, tam gdzie to właściwe, przeprowadzić ocenę.
5) W przypadku gdy ocena prowadzi do stwierdzenia niezgodności systemu PLC, właściwe władze powinny nałożyć proporcjonalne, niedyskryminujące i przejrzyste środki wykonawcze w celu zapewnienia zgodności.
6) Jeżeli stwierdzono zgodność systemu PLC, a mimo to zakłócenia wciąż istnieją, właściwe władze Państwa Członkowskiego powinny rozważyć przyjęcie szczególnych środków zgodnie z art. 6 dyrektywy 89/366/EWG w sposób proporcjonalny, niedyskryminujący i przejrzysty.
7) Państwa Członkowskie powinny przedstawiać regularne sprawozdania Komitetowi ds. Łączności w sprawie wprowadzania i funkcjonowania systemów PLC na ich terytorium.
Sprawozdania, o których mowa powyżej, powinny zawierać wszelkie istotne dane o poziomach zakłóceń (w tym dane dotyczące pomiarów, właściwe poziomy sygnału i inne dane przydatne do opracowania ujednoliconej normy europejskiej), o problemach związanych z zakłóceniami i wszelkich środkach wykonawczych dotyczących systemów PLC.
Pierwsze sprawozdanie przewidziano na dzień 31 grudnia 2005 r.
8) Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 12 lipca 2004 r.
w sprawie transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego do prawa krajowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/309/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa Członkowskie dokonujące transpozycji dyrektyw do prawa krajowego mogą wybrać formę i metody takiej transpozycji, ale związane są warunkami określonymi w dyrektywie w zakresie wyniku, jaki ma zostać osiągnięty, oraz terminem, do którego należy dokonać transpozycji.
(2) Na kilku spotkaniach na szczycie, włącznie ze spotkaniem w Sztokholmie w marcu 2001 r., w Barcelonie w marcu 2002 r. i w Brukseli w marcu 2003 i 2004 r., Rada Europejska, uznając wagę właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego [1] dla konkurencyjności gospodarki europejskiej, wielokrotnie nakłaniała Państwa Członkowskie do przyznania wysokiego priorytetu transpozycjom dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego do prawa krajowego.
(3) Parlament Europejski [2], Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny [3] i Komitet Regionów [4] wielokrotnie wyrażały zaniepokojenie w związku z niewielkimi osiągnięciami Państw Członkowskich w zakresie prawidłowej i terminowej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego.
Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 16 grudnia 2003 r. [5] również zwracało uwagę na potrzebę przestrzegania przez Państwa Członkowskie postanowień zawartych w art. 10 Traktatu i wezwała Państwa Członkowskie do zapewnienia, aby prawo wspólnotowe było właściwie i niezwłocznie transponowane do prawa krajowego w wymaganych terminach.
(4) Pomimo tych wezwań oraz tego, że terminowa i prawidłowa transpozycja jest obowiązkiem prawnym, Państwa Członkowskie ciągle nie dokonują właściwej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego w terminach, które same uzgodniły, a większość Państw Członkowskich nawet nie wypełnia przejściowych celów transpozycji ustanowionych przez Radę Europejską, a ponadto wiele takich dyrektyw jeszcze nie zostało transponowanych do prawa krajowego we wszystkich Państwach Członkowskich na długo po upływie terminu transpozycji.
(5) Spóźniona i nieprawidłowa transpozycja dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego przynosi szkody przedsiębiorstwom i obywatelom, ponieważ często pozbawia ich praw.
(6) Spóźniona i nieprawidłowa transpozycja pozbawia również przedsiębiorstwa i konsumentów pełnych korzyści ekonomicznych płynących z właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i szkodzi konkurencyjności całej gospodarki europejskiej, zmniejszając możliwości Wspólnoty do generowania wzrostu gospodarczego przy utrzymaniu wysokiego poziomu spójności społecznej.
(7) W Unii Europejskiej składającej się z dwudziestu pięciu lub więcej Państw Członkowskich istnieje większe ryzyko, że spóźniona i nieprawidłowa transpozycja dyrektyw spowoduje fragmentację rynku wewnętrznego, a w następstwie zanikanie korzyści gospodarczych z niego płynących.
(8) Komisja będzie nadal priorytetowo i energicznie podejmować czynności prawne przeciwko Państwom Członkowskim z tytułu spóźnionej lub nieprawidłowej transpozycji oraz wspierać nacisk środowiskowy poprzez regularną publikację danych Państw Członkowskich dotyczących transpozycji w Tabeli wyników rynku wewnętrznego (Internal Market Scoreboard); jednakże, chociaż działania te odniosły pewien sukces w przeszłości, to jednak nadal istnieje deficyt w zakresie transpozycji i dlatego niezbędne jest bardziej aktywne podejście ze strony Komisji i Państw Członkowskich.
(9) Komisja wskazała, w swoim komunikacie z 2002 roku w sprawie lepszego monitorowania stosowania prawa Wspólnoty Europejskiej [6], w jaki sposób może i w jaki sposób faktycznie pomaga Państwom Członkowskim dokonywać transpozycji dyrektyw do prawa krajowego.
(10) Jednakże w gestii Państw Członkowskich pozostaje zapewnienie właściwej i terminowej transpozycji dyrektyw.
(11) Artykuł 10 Traktatu nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek podjęcia wszelkich właściwych środków ogólnych lub szczególnych w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z tego Traktatu lub z działań instytucji Wspólnoty.
(12) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich konsekwentnie twierdzi, że Państwa Członkowskie nie mogą powoływać się na przepisy, praktyki ani okoliczności istniejące w ich własnych wewnętrznych systemach prawnych, aby usprawiedliwić nieprzestrzeganie zobowiązań i terminów ustanowionych w dyrektywach.
(13) Z uwagi na ciągły brak właściwej i terminowej transpozycji istnieje potrzeba, aby Państwa Członkowskie dokonały przeglądu swoich procedur i praktyk w celu zapewnienia konsekwentnego wypełniania tego obowiązku prawnego.
(14) Niektóre Państwa Członkowskie konsekwentnie prezentują lepsze wyniki na polu transpozycji niż inne, odzwierciedlające istnienie lub przyjęcie bardziej skutecznych struktur, procedur i praktyk; jednakże żadne z Państw Członkowskich nie może poszczycić się brakiem błędów i dlatego wszystkie muszą postarać się o poprawę; zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa Państwa Członkowskie powinny sporządzić, dla siebie i w interesie Wspólnoty, tabele korelacji możliwie jak najpełniej ilustrujące zgodność pomiędzy dyrektywami i środkami transpozycyjnymi i podać te tabele do publicznej wiadomości.
(15) Komisja ogłosiła w swoim komunikacie "Strategia dotycząca rynku wewnętrznego na lata 2003–2006" [7], że wyda zalecenie przedstawiające szereg dobrych praktyk, do których Państwa Członkowskie powinny się stosować w celu zapewnienia lepszej i szybszej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego.
(16) Państwa Członkowskie wyraziły zainteresowanie we wzajemnym uczeniu się dobrych praktyk; podjęto również konsultacje z Państwami Członkowskimi, za pośrednictwem Komitetu Doradczego ds. Rynku Wewnętrznego, na temat dobrych praktyk w dziedzinie transpozycji oraz różnych krajowych przepisów i praktyk konstytucyjnych, prawnych i administracyjnych w zakresie, w jakim mogą mieć wpływ na transpozycję.
(17) Określono szereg dobrych praktyk, które pomagają Państwom Członkowskim dokonywać terminowej i prawidłowej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego do prawa krajowego.
(18) W gestii każdego Państwa Członkowskiego leży wybór najlepszych procedur i praktyk zapewniających prawidłową i terminową transpozycję dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego, z uwzględnieniem największej skuteczności dla tego Państwa Członkowskiego, ponieważ procedury i praktyki skuteczne w jednym Państwie Członkowskim mogą okazać się niezbyt skuteczne w innym Państwie.
(19) Z uwagi na niepewność prawną i zamieszanie spowodowane przez spóźnioną transpozycję dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego należy powiadomić przedsiębiorstwa i obywateli o braku terminowej transpozycji dyrektyw i o ich prawach w takich przypadkach.
(20) Do projektów przepisów wykonawczych składanych do parlamentów krajowych należy dołączać deklarację dotyczącą ich zgodności z prawem wspólnotowym oraz informującą parlament o tym, czy przepisy te dokonują całościowej, czy też częściowej transpozycji dyrektyw, o których mowa.
(21) Bez uszczerbku dla roli i zobowiązań Komisji jako strażnika Traktatu, należy powiadamiać Komisję, w przypadku notyfikowania jej przepisów wykonawczych, czy odnośna dyrektywa jest całościowo, czy też częściowo transponowana do prawa krajowego oraz czy uważa się, że przepisy są zgodne z prawem wspólnotowym.
(22) Podjęcie decyzji przez Państwa Członkowskie o włączeniu transpozycji dyrektywy do szerszej procedury legislacyjnej może prowadzić do niedotrzymania terminu transpozycji; również włączenie dodatkowych warunków i wymogów do tych, które są niezbędne do transpozycji dyrektywy, może utrudnić realizację celów określonych w danej dyrektywie,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Państwa Członkowskie powinny podjąć organizacyjne i inne kroki niezbędne do niezwłocznego i skutecznego usunięcia zasadniczych przyczyn ustawicznego naruszania prawnego obowiązku dokonania prawidłowej i terminowej transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego.
2) Państwa Członkowskie powinny zbadać najlepsze praktyki przedstawione w załączniku oraz, po uwzględnieniu swoich krajowych tradycji instytucjonalnych, przyjąć te praktyki, które doprowadzą, a raczej oczekuje się, że doprowadzą, do poprawy szybkości lub jakości transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego.
3) Państwa Członkowskie powinny opublikować terminowo wykaz dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego, które nie zostały w całości i na czas przetransponowane do prawa krajowego, oraz powiadomić przedsiębiorstwa i obywateli, że, pomimo braku transpozycji, mogą w pewnych okolicznościach przysługiwać im prawa wynikające z dyrektyw, które nie zostały przetransponowane; informacje te powinny być udostępnione co najmniej na rządowej witrynie internetowej.
4) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby do projektu krajowych przepisów wykonawczych składanych do parlamentów krajowych dołączać deklarację dotyczącą zgodności z prawem wspólnotowym oraz stwierdzającą, że przepisy te dokonują całościowej lub też częściowej transpozycji danej dyrektywy.
5) Państwa Członkowskie powinny oświadczyć Komisji, notyfikując krajowe przepisy wykonawcze, że – zgodnie z ich najlepszą wiedzą – przepisy te są zgodne z prawem wspólnotowym, oraz stwierdzić, czy przepisy te dokonują całościowej czy też częściowej transpozycji danej dyrektywy.
6) Państwa Członkowskie powinny powstrzywać się od dodania do krajowych przepisów wykonawczych warunków lub wymagań, które nie są niezbędne do dokonania transpozycji danej dyrektywy, w przypadku gdy takie warunki lub wymagania mogą utrudnić realizację celów określonych przez daną dyrektywę.
7) W przypadku włączenia transpozycji dyrektywy do szerszej procedury legislacyjnej na poziomie krajowym Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że nie doprowadzi to do przekroczenia terminu transpozycji.
Zalecenie Komisji
z dnia 3 czerwca 2005 r.
w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących narodowych stron obiegowych monet euro
(notyfikowane jako dokument nr C(2005) 1648)
(Jedynie teksty w językach angielskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim są autentyczne)
(2005/491/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 106 ust. 2 Traktatu Państwa Członkowskie mogą emitować monety, z zastrzeżeniem zgody Europejskiego Banku Centralnego co do wielkości emisji.
(2) Rada, zgodnie z drugim zdaniem art. 106 ust. 2 Traktatu, przyjęła środki harmonizacyjne w tym zakresie rozporządzeniem Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie nominałów i specyfikacji technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu [1].
(3) Zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [2], monety denominowane w euro i centach oraz zgodne z nominałami i specyfikacją techniczną powinny mieć status prawnego środka płatniczego we wszystkich "uczestniczących" Państwach Członkowskich, zgodnie z definicją w tym rozporządzeniu.
Odkąd trafiły do obiegu w dniu 1 stycznia 2002 r., monety te są w obiegu w całej strefie euro.
(4) Podczas nieformalnego posiedzenia Rady Ecofin w Weronie w kwietniu 1996 r. ustalono, że monety euro powinny mieć wspólny europejski awers i odrębny narodowy rewers.
Wspólne wzory dla poszczególnych nominałów zostały wybrane przez głowy państw lub rządów Państw Członkowskich podczas szczytu Rady Europejskiej w Amsterdamie w grudniu 1997 r., w następstwie konkursu zorganizowanego przez Komisję.
Wzory narodowego rewersu monet euro podlegają decyzji poszczególnych Państw Członkowskich.
(5) Rada ustaliła w dniu 8 grudnia 2003 r., że moratorium na emisję monet okolicznościowych przeznaczonych do obiegu, które zostało wydane przez Radę Ecofin w dniu 23 listopada 1998 r., powinno być zniesione.
Począwszy od 2004 r., z pewnymi ograniczeniami, Państwa Członkowskie mają prawo, w celu upamiętnienia szczególnego wydarzenia lub osoby, wydać okolicznościowe, obiegowe monety euro, posiadające wzór narodowy odmienny od zwykłych obiegowych monet euro, zgodnie z zaleceniem Komisji 2003/734/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej praktyki w zakresie zmian wzoru krajowych rewersów obiegowych monet euro [3].
Ponadto Rada ustaliła, że zmiana zwykłego rewersu narodowego jest możliwa, jeżeli zmienia się głowa państwa przedstawiona na monecie, natomiast moratorium na zmiany rewersów narodowych z innych powodów może być ponownie rozpatrzone pod koniec 2008 r.
(6) W następstwie rozszerzenia Unii Europejskiej w maju 2004 r., kilka spośród nowych Państw Członkowskich zaczęło się przygotowywać do przyjęcia euro.
Wybór rewersów narodowych dla ich monet euro stanowi część tych przygotowań.
(7) W świetle rosnącej liczby różnych rewersów narodowych, wspólne wytyczne w sprawie wyboru rewersów narodowych zarówno dla zwykłych, jak i okolicznościowych monet obiegowych przedstawione w niniejszych zaleceniach, wzmocnią ogólną spójność systemu mennictwa euro.
(8) Monety euro są w obiegu nie tylko w kraju, w którym zostały wyemitowane, ale w całej strefie euro, a nawet poza nią.
Dlatego w każdym z krajów strefy euro rośnie ilość monet w obiegu posiadających obcy rewers narodowy.
W związku z tym na rewersie narodowym powinna się znaleźć jednoznaczna informacja co do kraju emisji, umożliwiająca zainteresowanym użytkownikom łatwą identyfikację kraju pochodzenia.
(9) Na wspólnych europejskich awersach monet euro znajduje się zarówno nazwa wspólnej waluty, jak i nominał monety.
Rewers narodowy nie powinien powtarzać ani nazwy wspólnej waluty, ani nominału monety.
Napis na brzegu monety o nominale 2 euro może zawierać informację o nominale, pod warunkiem że użyta została tylko cyfra "2" i/lub nazwa "euro", zgodnie z praktykami istniejącymi w większości Państw Członkowskich.
(10) Z uwagi na to, że monety euro są w obiegu w całej strefie euro, cechy wzoru narodowego są do pewnego stopnia przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Państwa Członkowskie powinny informować się wzajemnie o nowych rewersach narodowych przed podjęciem ostatecznej decyzji.
W tym celu powinny przesłać wzory nowej monety euro (w tym napis na brzegu monety o nominale 2 euro) do Komisji celem dalszego rozpowszechnienia.
Należy to zorganizować w taki sposób, aby uniknąć wszelkich niepotrzebnych opóźnień.
(11) Państwa Członkowskie były proszone o zgłaszanie swoich opinii odnośnie wytycznych zawartych w niniejszym zaleceniu, w celu wzięcia pod uwagę ich różnych krajowych praktyk i zwyczajów w tym zakresie.
(12) Wspólnota zawarła układy monetarne z Księstwem Monako, Państwem Watykańskim i Republiką San Marino, zezwalając im na emisję pewnej ilości obiegowych monet euro.
Wspólne wytyczne powinny odnosić się także do monet obiegowych wyemitowanych przez te państwa,
NINIEJSZYM ZALECA:
Artykuł 1
Identyfikacja emitującego Państwa Członkowskiego
Rewersy narodowe wszystkich nominałów obiegowych monet euro powinny zawierać informację o emitującym Państwie Członkowskim poprzez podanie nazwy tego Państwa Członkowskiego lub jej skrótu.
Artykuł 2
Brak nazwy waluty i nominału
a) Rewers narodowy nie powinien powtarzać żadnej informacji o nominale, ani żadnej jego części, nie powinien też powtarzać nazwy wspólnej waluty ani też jej części, chyba że wynika to z używania innego alfabetu.
b) Napis na brzegu monety o nominale 2 euro może zawierać informację o nominale, pod warunkiem że użyta zostanie jedynie cyfra "2" i/lub nazwa "euro".
Artykuł 3
Procedura informacyjna
Państwa Członkowskie powinny informować się wzajemnie o wzorach nowych rewersów narodowych, w tym o napisach na krawędzi, przed formalnym przyjęciem wzoru.
W tym celu nowe wzory powinny być przesłane przez emitujące Państwo Członkowskie do Komisji, która bezzwłocznie poinformuje odpowiednio pozostałe Państwa Członkowskie za pośrednictwem odnośnego podkomitetu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. Wszelkie istotne informacje na temat nowych narodowych wzorów monet będą publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4 Zakres zalecanych praktyk
Zalecenie Komisji
z dnia 27 maja 2005 r.
w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 1540)
(2005/504/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1338/2001 [1] z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiającym środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem instytucje kredytowe i wszelkie inne instytucje biorące udział w sortowaniu i publicznym rozprowadzaniu banknotów i monet jako działalności zawodowej, włącznie z przedsiębiorstwami, których działalność polega na wymianie banknotów i monet różnych walut, takimi jak kantory wymiany walut, zobowiązane są do wycofania z obiegu wszystkich otrzymanych banknotów i monet euro, o których wiedzą lub mają wystarczające powody podejrzewać, że są fałszywe, i do przekazania ich właściwym organom krajowym.
(2) Nie ma wspólnej metody zapewniającej wykrycie i wycofanie z obiegu sfałszowanych monet.
Istnieje więc ryzyko, że sfałszowane monety i przedmioty podobne do monet euro, które zostały wprowadzone do obiegu w wyniku oszustwa lub błędu, będą dalej używane, potencjalnie powodując nieporozumienia i szkody dla społeczeństwa.
(3) W procesie weryfikacji autentyczności monet poprzez automatyczne sortowanie odrzucany jest szereg przedmiotów, w tym monety sfałszowane i autentyczne monety euro nienadające się do obiegu.
Autentyczne nienadające się do obiegu monety są również przekazywane właściwym organom przez osoby prawne i osoby fizyczne.
(4) Władze krajowe nie podlegają wspólnym zasadom postępowania i zasadom zwrotu wartości autentycznych nienadających się do obiegu monet, co skutkuje ich różnym traktowaniem w poszczególnych krajach obszaru euro i powoduje niewłaściwe praktyki w zakresie zwrotu wartości takich monet euro.
(5) W celu ułatwienia stosowania art. 6 rozporządzenia 1338/2001 pożądane jest ustanowienie procesu weryfikacji autentyczności monet euro znajdujących się w obiegu oraz wycofywania z obiegu monet sfałszowanych, przedmiotów podobnych do monet euro oraz monet euro nienadających się do obiegu.
(6) W celu ustanowienia jednolitych zasad w odniesieniu do autentycznych monet euro nienadających się do obiegu pożądane jest określenie wytycznych dotyczących postępowania i zwrotu wartości lub wymiany takich monet,
NINIEJSZYM ZALECA:
CZĘŚĆ I
DEFINICJE I ZALECANE PRAKTYKI
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego zalecenia stosuje się następujące definicje:
a) "weryfikacja autentyczności monet euro" oznacza proces sprawdzania autentyczności monet euro poprzez sortowanie automatyczne lub ręczne.
W procesie tym odrzucane są monety sfałszowane, autentyczne monety euro nienadające się do obiegu, monety zagraniczne podobne do euro oraz inne metalowe przedmioty podobne do monet euro, jak np. medale czy żetony;
b) "monety euro nienadające się do obiegu" oznaczają autentyczne monety euro, które są wadliwe lub których parametry techniczne i cechy umożliwiające identyfikację uległy zmianie ze względu na stosunkowo długi czas znajdowania się w obiegu lub wskutek uszkodzenia (wymiary, waga, kolor, korozja, uszkodzona krawędź), jak również monety celowo zmienione, lecz nie sfałszowane.
W szczególności w odniesieniu do specyfikacji technicznej dla celów niniejszego dokumentu monetę określa się jako nienadającą się do obiegu, jeżeli jej wymiary odbiegają od parametrów przyjętych dla danej monety euro przynajmniej o 0,30 milimetra i/lub jeżeli jej waga różni się od tych parametrów przynajmniej o 5 %.
Artykuł 2
Zalecane praktyki
Państwa Członkowskie powinny przeprowadzać lub nadzorować weryfikację autentyczności monet euro znajdujących się w obiegu na ich terytorium zgodnie z przepisami części II niniejszego zalecenia.
Państwa Członkowskie powinny przyjąć wspólne zasady postępowania i zasady zwrotu wartości lub wymiany monet euro nienadających się do obiegu zgodnie z przepisami części III niniejszego zalecenia.
CZĘŚĆ II
WERYFIKACJA AUTENTYCZNOŚCI MONET EURO
Artykuł 3
Wymagania dotyczące weryfikacji autentyczności i testowania
Wymóg weryfikacji autentyczności powinien dotyczyć przynajmniej następujących nominałów: 2 euro, 1 euro, 50 centów.
Weryfikacja autentyczności powinna być przeprowadzana centralnie i/lub w ramach procesu obsługi monet.
W związku z tym Państwa Członkowskie powinny współpracować z instytucjami kredytowymi i innymi podmiotami zawodowo zajmującymi się obsługą monet w celu wdrożenia procedur weryfikacji autentyczności, o których mowa art. 4–6 niniejszego zalecenia.
Ilość monet euro rocznie, których autentyczność należy poddać weryfikacji w Państwach Członkowskich, powinna stanowić przynajmniej 10 % całkowitej ilości netto odpowiednich nominałów wyemitowanych przez dane Państwo Członkowskie przed końcem roku poprzedniego.
Aby zapewnić weryfikację autentyczności odpowiedniej ilości monet euro zgodnie z art. 4–6, Państwa Członkowskie powinny przeprowadzać kontrole odpowiedniej liczby instytucji kredytowych i innych podmiotów zawodowo zajmujących się obsługą monet.
Artykuł 4
Testy kontrolne maszyn sortujących
Kontrolę działania maszyn sortujących należy przeprowadzać poprzez test wykrywalności poprzedzony w stosownych przypadkach opisaną poniżej kontrolą sortowania:
1) Celem kontroli sortowania jest sprawdzenie, czy maszyna jest w stanie prawidłowo sortować wszystkie nominały monet euro.
Niniejsze zasady mają zastosowanie w przypadku braku krajowych przepisów dotyczących zdolności sortowania.
Kontrola sortowania wymaga przynajmniej stu autentycznych monet euro z każdego nominału objętego weryfikacją.
Wszystkie wyżej wskazane monety we wszystkich nominałach miesza się i trzykrotnie przepuszcza przez maszynę.
Wskaźnik akceptowalności powinien wynosić przynajmniej 98 % w każdym teście.
W przypadku gdy parametry techniczne autentycznych monet euro wykorzystywanych w testach sortowania i wykrywalności są na granicy progów tolerancji przyjętych dla euro, można uwzględnić niższy wskaźnik akceptowalności.
Wszelkie autentyczne monety odrzucone przez maszynę należy ponownie przepuścić przez maszynę.
Po trzech kolejnych testach wszystkie autentyczne monety powinny zostać zaakceptowane.
2) Celem testu wykrywalności jest sprawdzenie, czy maszyna jest w stanie odrzucić przedmioty podobne do monet euro, które nie są zgodne ze specyfikacją monet euro, w szczególności sfałszowane monety euro.
Test wykrywalności przeprowadza się przy użyciu sfałszowanych monet wszelkich odnośnych nominałów z uwzględnieniem różnych materiałów wykorzystywanych do produkcji przedmiotów podobnych do monet oraz monet walut innych niż euro.
W tym celu należy wykorzystać szereg grup reprezentatywnych pochodzących z zapasów zdeponowanych w Krajowych Centrach Analiz Monet (CNAC) lub z Europejskiego Centrum Technicznego i Naukowego (ETSC).
ETSC we współpracy z CNAC definiuje i aktualizuje te grupy.
Wyżej wymienione sfałszowane monety miesza się z odpowiednią liczbą monet autentycznych, określoną we współpracy z ETSC, i trzykrotnie przepuszcza się przez maszynę.
Wszystkie sfałszowane monety powinny zostać odrzucone w każdym teście.
3) Bez uszczerbku dla zasad krajowych, testy określone w niniejszym artykule powinny być przeprowadzane przynajmniej raz w roku w odniesieniu do wszystkich maszyn sortujących znajdujących się w miejscach weryfikacji autentyczności monet w podmiotach wybranych zgodnie z art. 3.
Artykuł 5
Możliwości dodatkowego przetestowania maszyn sortujących w CNAC lub ETSC
Aby umożliwić producentom maszyn sortujących uzyskanie wskaźników niezbędnych do pierwotnego dostrojenia ich urządzeń, odpowiednie testy mogą zostać przeprowadzone w niektórych CNAC, w ETSC lub – na podstawie dwustronnej umowy – u producenta.
Testy te powinny zostać przeprowadzone w oparciu o zasady i warunki zachowania poufności określone we współpracy z ETSC.
Po przeprowadzeniu testów w CNAC lub ETSC sporządzane jest sprawozdanie podsumowujące skierowane do zainteresowanej jednostki, którego kopia przekazywana jest do ETSC.
Sprawozdanie to przechowywane jest przynajmniej przez okres trzech lat i może być wykorzystywane dla celów porównawczych.
Sprawozdanie powinno zawierać przynajmniej dane identyfikacyjne testowanej maszyny, wyniki kontroli i ogólną ocenę, dokładny skład prób użytych do testów, kryteria akceptacji, datę i podpis upoważnionej osoby.
CNAC i ETSC prowadzą rejestr wyników przetestowanych u nich maszyn sortujących.
Wgląd do pełnej listy maszyn sortujących, które pomyślnie przeszły testy określone w drugim ustępie niniejszego artykułu, można uzyskać w CNAC lub ETSC.
Artykuł 6
Audyt i sprawozdawczość
Państwa Członkowskie powinny monitorować zdolność instytucji wyznaczonych zgodnie z art. 3 do weryfikacji autentyczności monet euro przynajmniej w oparciu o następujące elementy:
- istnienie w centrum sortowania spisanych zasad i organizacji wykrywania monet sfałszowanych, monet euro nienadających się do obiegu oraz przedmiotów podobnych do monet euro,
- zatrudnienie odpowiednio przeszkolonych pracowników do realizacji przedmiotowych zasad,
- adekwatność zasobów technicznych i istnienie wstępnego sprawozdania producenta określającego parametry maszyn sortujacych,
- istnienie na piśmie planu konserwacji mającego na celu utrzymanie pierwotnego poziomu wydajności maszyny,
- istnienie minimalnych spisanych procedur definiujących różne procesy sortowania monet euro oraz szybkiego przekazywania właściwym organom krajowym sfałszowanych monet i monet, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że zostały sfałszowane,
- ilość monet objętych procesem weryfikacji autentyczności.
Przy okazji kontroli, o których mowa w art. 3, można, przy poszanowaniu zasad krajowych, przeprowadzić ograniczony audyt oparty na powyższych elementach i sporządzić stosowne sprawozdanie.
Każde Państwo Członkowskie powinno przedkładać ETSC coroczne sprawozdanie dotyczące weryfikacji autentyczności monet, w tym kontroli i audytów, jak również ilości monet euro, których autentyczność zweryfikowano, oraz stosunku każdej kategorii odrzuconych przedmiotów do ilości znajdującego się w obiegu sortowanego nominału.
CZĘŚĆ III
POSTĘPOWANIE Z MONETAMI EURO NIENADAJĄCYMI SIĘ DO OBIEGU
Artykuł 7
Zwrot wartości lub wymiana nienadających się do obiegu monet euro
Każde Państwo Członkowskie powinno zapewnić osobom prawnym lub osobom fizycznym, mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w tym Państwie Członkowskim lub poza obszarem euro, zwrot wartości lub, w stosownych przypadkach, wymianę monet euro nienadających się do obiegu, których nominał można odczytać, niezależnie od rewersu narodowego.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić podobne warunki zwrotu wartości monet nienadających się do obiegu w celu umożliwienia ich oddania niezależnie od tego, w którym kraju zostały wycofane z obiegu, w oparciu o ocenę, o której mowa w art. 12.
Państwa Członkowskie mogą odmówić zwrotu wartości celowo zmienionych autentycznych monet euro, jeżeli jest to niezgodne z krajowymi praktykami lub tradycjami (brak poszanowania dla symboli narodowych, organu emitującego itp.).
Artykuł 8
Opłaty manipulacyjne
Z zasady powinna być naliczana opłata manipulacyjna od zwrotu wartości lub wymiany monet nienadających się do obiegu.
Opłata taka powinna być jednolita w całym obszarze euro i powinna stanowić 5 % wartości nominalnej oddawanych monet.
Z opłaty wymienionej w pierwszym akapicie może zostać co roku zwolniony maksymalnie jeden kilogram nienadających się do obiegu monet każdego nominału na jeden podmiot oddający monety.
Może zostać pobrana dodatkowa opłata w wysokości 15 % wartości nominalnej każdego worka/pojemnika, jeżeli worek/pojemnik zawiera monety sfałszowane lub wykazuje nieprawidłowości, np. zawiera nieprawidłowo posortowane monety, monety inne niż euro lub monety euro, których nominału nie można określić, lub inne rozbieżności, w przypadku gdy nieprawidłowości te występują w skali wymagającej bardziej szczegółowej kontroli zgodnie z art. 10.
Państwa Członkowskie mogą przyznać ogólne zwolnienia z opłat manipulacyjnych, w przypadku gdy jednostki oddające monety ściśle i regularnie współpracują z władzami w procesie wycofywania z obiegu monet nienadających się do obiegu.
Koszty transportu i powiązane koszty powinien ponosić podmiot oddający monety.
Sfałszowane monety przekazane władzom nie powinny podlegać opłatom manipulacyjnym ani innym opłatom.
Artykuł 9
Pakowanie monet nienadających się do obiegu
Podmiot oddający monety powinien posortować je według nominałów w znormalizowanych workach lub pojemnikach zgodnie z normami mającymi zastosowanie w poszczególnych Państwach Członkowskich, do których skierowany jest wniosek.
Niezgodność z normami może być przyczyną odmowy przyjęcia.
W przypadku braku krajowych norm pakowania, worki lub pojemniki powinny zawierać:
- 500 monet o nominale 2 EUR lub 1 EUR,
- 1000 monet o nominale 0,50 EUR, 0,20 EUR lub 0,10 EUR,
- 2000 monet o nominale 0,05 EUR, 0,02 EUR i 0,01 EUR.
Każdy worek/pojemnik powinien zawierać wyraźne oznaczenie podmiotu oddającego monety, wartości i nominału, który zawiera, wagi, daty pakowana oraz numeru worka/pojemnika.
Podmiot oddający monety powinien dostarczyć listę przekazanych worków/pojemników.
W przypadku gdy ogólna liczba nienadających się do obiegu monet euro jest mniejsza niż określona w wyżej wymienionych normach, nienadające się do obiegu monety euro należy posortować według nominału i złożyć w opakowaniach niestandardowych.
Artykuł 10
Kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie
1.
Państwa Członkowskie powinny sprawdzić oddane nienadające się do obiegu monety w zakresie:
- ilości zgłoszonej dla każdego worka/pojemnika,
- autentyczności – w celu zapewnienia, że nie ma wśród nich sfałszowanych monet,
- wyglądu zewnętrznego – w celu ustalenia, czy jest on zgodny z przepisami art. 7.
2.
Kontrolę ilości oddanych monet należy przeprowadzić przez zważenie każdego worka/pojemnika.
W odniesieniu do nominalnej wagi znormalizowanego opakowania, o którym mowa w akapicie drugim art. 9, należy przyjąć margines tolerancji od -2 % do +1 %.
Należy przeprowadzić kontrolę równoważną, jeżeli krajowe zasady dotyczące pakowania różnią się od wyżej określonych standardów.
Ponadto każdy worek/pojemnik należy sprawdzić pod kątem widocznych nieprawidłowości.
Jeżeli waga worka/pojemnika wykracza poza margines tolerancji, wówczas należy przeliczyć i sprawdzić całą zawartość tego worka/pojemnika.
3.
Kontrola autentyczności i wyglądu zewnętrznego może zostać przeprowadzona na podstawie wybranych próbek.
Należy zweryfikować przynamniej reprezentatywną próbkę 10 % ilości oddanych monet dla następujących nominałów: 2 EUR, 1 EUR, 0,50 EUR, 0,20 EUR i 0,10 EUR.
4.
Kontrolę autentyczności należy przeprowadzać na próbkach określonych w ust. 3 w oparciu o następujące procedury:
i) w przypadku sortowania mechanicznego/automatycznego, maszyny należy dostosować zgodnie z procedurami określonymi w części II niniejszego zalecenia;
ii) w innych przypadkach stosuje się kryteria CNAC.
W przypadku wykrycia jednej sfałszowanej monety konieczne jest sprawdzenie autentyczności całej zawartości worka/pojemnika.
5.
Kontrolę wyglądu zewnętrznego należy przeprowadzać na próbkach, o których mowa w ust. 3, w celu ustalenia, czy worek/pojemnik wykazuje nieprawidłowości, np. zawiera nieprawidłowo posortowane monety, monety inne niż euro lub monety euro, których nominału nie można określić.
Jeżeli takie nieprawidłowości stanowią ponad 1 %, wówczas odpowiedni worek/pojemnik należy sprawdzić ponownie i określić część monet, których wartość nie podlega zwrotowi w oparciu o jedną z następujących metod:
i) wszystkie monety zawarte w worku/pojemniku sprawdza się ręcznie, w sposób określony przez właściwe organy krajowe;
ii) sprawdza się pod względem wyglądu zewnętrznego dodatkową próbkę 10 % zawartości worka/pojemnika, niezależnie od próbki, o której mowa w ust. 3.
Łączny odsetek monet, których wartość nie podlega zwrotowi, liczonych w dwóch próbkach rozszerza się następnie na całą zawartość worka/pojemnika.
Artykuł 11
Przepływ i wymiana informacji
Państwa Członkowskie powinny co roku informować Komisję i Komitet Ekonomiczno-Finansowy (EFC) o nienadających się do obiegu monetach euro, których wartość zwrócono lub które wymieniono.
Informacje te powinny obejmować również dane dotyczące ilości takich monet i ich nominałów.
Ponadto Komisja sporządza okresowe sprawozdania dla EFC.
Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby informacje dotyczące służb wyznaczonych do zwrotu wartości lub wymiany monet oraz informacje dotyczące szczególnych zasad, np. norm pakowania i opłat były dostępne na odpowiednich stronach internetowych oraz we właściwych publikacjach.
CZĘŚĆ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Ocena
Trzy lata po publikacji niniejszego zalecenia zawarte w nim zasady zostaną poddane ocenie w świetle zdobytych doświadczeń, m.in. w odniesieniu do ujednolicenia warunków zwrotu wartości lub wymiany monet nienadających się do obiegu określonych w art. 7, stosowności zwolnień z opłat manipulacyjnych określonych w art. 8, możliwości wprowadzenia w Państwach Członkowskich mechanizmu kompensacyjnego w odniesieniu do nienadających się do obiegu monet, których wartość zwrócono, oraz w odniesieniu do potencjalnych potrzeb legislacyjnych.
Artykuł 13
Adresaci
Niniejsze zalecenie skierowane jest do uczestniczących Państw Członkowskich, zgodnie z definicją w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 974/98 [2].
Zalecenie Rady
z dnia 12 lipca 2005 r.
w sprawie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej Państw Członkowskich i Wspólnoty (2005–2008)
(2005/601/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99 ust. 2,
uwzględniając zalecenie Komisji,
uwzględniając dyskusję Rady Europejskiej, która odbyła się w dniach 16– 17 czerwca 2005 r.,
NINIEJSZYM ZALECA:
WSTĘP
Na szczycie w marcu 2005 r. Rada Europejska dostarczyła nowego bodźca dla Strategii Lizbońskiej poprzez przesunięcie akcentu na wzrost i zatrudnienie w Europie [1].
Podejmując tę decyzję szefowie państw i rządów jasno określili priorytety Unii na kilka nadchodzących lat.
Aby osiągnąć cele lizbońskie, Europa musi dalej koncentrować się w zakresie swoich polityk na kwestiach wzrostu i zatrudnienia na tle prawidłowej polityki makroekonomicznej oraz ram zmierzających do zapewnienia spójności społecznej i równowagi środowiska, stanowiących główne filary Strategii Lizbońskiej.
Szczególną uwagę należy poświęcić wdrożeniu Agendy Lizbońskiej.
Aby zrealizować te cele, Unia musi jeszcze intensywniej mobilizować wszelkie środki dostępne na poziomie krajowym i wspólnotowym, tak aby lepiej wykorzystać efekt synergii.
Ponadto zaangażowanie właściwych zainteresowanych stron może przyczynić się do wzrostu świadomości, że istnieje potrzeba prowadzenia polityk makroekonomicznych ukierunkowanych na wzrost i stabilność oraz przeprowadzenia reform strukturalnych, do poprawy jakości realizacji oraz wzmocnienia poczucia odpowiedzialności za Strategię Lizbońską.
Dlatego też, niniejsze Ogólne wytyczne polityki gospodarczej (OWPG) odzwierciedlają nowy początek Strategii Lizbońskiej i koncentrują się na sposobie, w jaki polityki gospodarcze mogą przyczynić się do zwiększenia wzrostu gospodarczego i stworzenia większej liczby miejsc pracy.
Sekcja A niniejszych OWPG dotyczy roli, jaką mogą odegrać pod tym względem polityki makroekonomiczne.
W sekcji B skoncentrowano się na środkach i politykach, jakie powinny realizować Państwa Członkowskie w celu podnoszenia poziomu wiedzy i innowacji na rzecz wzrostu i uczynienia z Europy atrakcyjniejszego miejsca inwestowania i pracy.
Zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej w Brukseli ( 22 i 23 marca 2005 r.) OWPG, jako ogólny instrument służący koordynacji polityk gospodarczych, powinny w dalszym ciągu obejmować pełen zakres polityk makro- i mikroekonomicznych, jak również polityki dotyczące zatrudnienia, o ile zachodzi interakcja z tymi pierwszymi; OWPG zapewnią ogólną spójność gospodarczą tych trzech pasm strategii.
W dalszym ciągu w odniesieniu do OWPG zastosowanie będą miały istniejące mechanizmy nadzoru wielostronnego.
Wytyczne te mają zastosowanie do wszystkich Państw Członkowskich i do Wspólnoty.
Powinny one sprzyjać spójności środków podejmowanych w ramach reform zawartych w ustalonych przez Państwa Członkowskie krajowych programach reform i będą one uzupełniane przez wspólnotowy program lizboński na okres 2005–2008 obejmujący wszystkie działania, które należy podjąć na szczeblu Wspólnoty na rzecz wzrostu i zatrudnienia.
Realizacja wszystkich istotnych aspektów tych wytycznych powinna uwzględniać równość płci jako integralny element polityki.
STAN GOSPODARKI UE
Działalność gospodarcza w UE, która nabrała tempa od połowy 2003 r., zwolniła w drugiej połowie 2004 r. na skutek czynników zewnętrznych, takich jak wysokie i niestabilne ceny ropy, spowolnienie ekspansji handlu światowego oraz aprecjacja euro.
Po części mała prężność niektórych europejskich gospodarek może być także spowodowana utrzymującymi się słabościami strukturalnymi.
Oczekuje się, że realny PKB będzie w 2005 r. nadal rósł w tempie umiarkowanym, lecz niższe niż oczekiwane przeniesienie z roku 2004 będzie miało nieuchronny wpływ na ogólną roczną średnią.
Wkład popytu krajowego poszczególnych Państw Członkowskich w ożywienie był dotychczas nierówny, lecz w ciągu tego roku oczekuje się jego stopniowego wzmocnienia, czemu sprzyjać będą korzystne warunki finansowania (obejmujące niskie rzeczywiste stopy procentowe) oraz powstrzymywane presje inflacyjne.
Ożywienie gospodarcze było dotychczas w znacznym stopniu uzależnione od ponownego pojawienia się tendencji wzrostu w gospodarce światowej i od szybkiego wzrostu w handlu światowym.
Zważywszy, że cykl światowego wzrostu gospodarczego znajduje się w najwyższym swoim punkcie (punkt dojrzałości), niwelując szkodliwy wpływ wyższych cen ropy na rynku światowym, w celu zapewnienia wzrostowi silniejszego bodźca będzie się kładło coraz większy nacisk na popyt krajowy w UE.
Polityki strukturalne i makroekonomiczne należy przemyśleć w kontekście wzrostu cen surowców, głównie ropy, oraz nacisku na obniżenie cen przemysłowych.
Powrót do potencjalnych stóp wzrostu w UE zależy zatem w dużej mierze od wzrostu zaufania ze strony przedsiębiorców i konsumentów, jak również od korzystnych zmian w światowej gospodarce, w tym zmian cen ropy i kursów wymiany.
Biorąc pod uwagę powyższe, istotne jest, by polityki gospodarcze cieszyły się zaufaniem i w ten sposób przyczyniły się w krótkiej perspektywie czasowej do stworzenia warunków dla silniejszego popytu krajowego oraz tworzenia miejsc pracy, a także by reformy strukturalne przyczyniły się w średniej perspektywie czasowej do zwiększenia potencjału wzrostu.
Przewiduje się, że stopy bezrobocia będą spadać, aczkolwiek powoli, do osiągnięcia poziomu 8,7 % w 2006 r.
Szacunkowy ogólny wskaźnik zatrudnienia dla 25 państw UE wynosi w 2003 r. 63,0 %, to znaczy jest znacznie niższy niż uzgodniony docelowy poziom 70 %.
Realizacja celu polegającego na osiągnięciu wskaźnika zatrudnienia kobiet na poziomie 60 % jest powolna, wskaźnik ten utrzymuje się obecnie na poziomie 55,1 % dla 25 państw UE, ale oczekuje się jego ponownego wzrostu.
Wskaźnik zatrudnienia starszych pracowników, który w dalszym ciągu wzrastał i osiągnął poziom ponad 40,2 %, jest najbardziej oddalony od wyznaczonego na rok 2010 celu na poziomie 50 %.
Równocześnie postęp dotyczący poprawy jakości pracy był zróżnicowany, a odnotowane spowolnienie gospodarcze spowodowało nasilenie się problemów integracji społecznej.
Po kilku latach tendencji spadkowej odnotowano ponowny wzrost długotrwałego bezrobocia i nie wydaje się prawdopodobne, aby miało ono spaść w najbliższej przyszłości.
Powolne tempo ożywienia gospodarki UE jest wciąż źródłem niepokoju.
Pod wieloma względami realizacja postawionego przed gospodarką UE celu przekształcenia się w najbardziej konkurencyjną gospodarkę na świecie jest jeszcze bardziej odległa niż w marcu 2000 r.
W tym kontekście przepaść pomiędzy potencjałem wzrostu Europy a potencjałem jej partnerów gospodarczych nie zmniejszyła się znacząco.
- Pierwszą przyczyną ciągle słabych wyników gospodarczych Unii jest pozostawanie wkładu pracy na stosunkowo niskim poziomie.
Starania Państw Członkowskich pozwoliły na podniesienie wskaźnika zatrudnienia z poziomu 61,9 % w 1999 r. do 63,0 % w 2003 r.
Jednakże jeśli cele Strategii Lizbońskiej mają być zrealizowane, pozostaje jeszcze szerokie pole dla dalszych ulepszeń, zwłaszcza jeśli chodzi o młodych i starszych pracowników.
- Drugą istotną przyczyną słabych wyników gospodarczych UE jest niski poziom wzrostu wydajności.
W ostatnich kilku dziesięcioleciach wzrost wydajności miał tendencję zniżkową.
SEKCJA A
POLITYKI MAKROEKONOMICZNE UKIERUNKOWANE NA WZROST I MIEJSCA PRACY [2]
A.1 Polityki makroekonomiczne stwarzające warunki dla większego wzrostu i tworzenia miejsc pracy
Zapewnianie stabilności gospodarczej celem zwiększenia zatrudnienia i potencjału wzrostu
Prawidłowe polityki makroekonomiczne są niezbędne dla wspierania wyważonej ekspansji gospodarczej i pełnego wykorzystania istniejącego potencjału wzrostu.
Mają one również istotne znaczenie dla tworzenia warunków ramowych pozwalających na pobudzanie odpowiednich poziomów oszczędności i inwestycji, jak również silniejszego ukierunkowania tychże inwestycji na wiedzę i innowacje, tak aby wprowadzić gospodarkę europejską na drogę stałego, wysokiego i nieinflacyjnego wzrostu i zatrudnienia.
Powinno to pomóc w utrzymaniu korzystnych długoterminowych stóp procentowych i przyczynić się do rozsądnych zmian kursów wymiany.
Tworząc plany na przyszłość przedsiębiorstwa i obywatele muszą mieć pewność, że stabilność cen zostanie utrzymana.
Przyczynić się do tego mogą polityki monetarne poprzez dążenie do stabilności cen oraz, bez uszczerbku dla realizacji tego celu, poprzez wspieranie innych ogólnych polityk gospodarczych w odniesieniu do wzrostu i zatrudnienia.
Dla nowych Państw Członkowskich ważne będzie, by polityki monetarne przyczyniały się do osiągania trwałej rzeczywistej oraz nominalnej konwergencji.
Reżimy kursów wymiany stanowią istotną część ogólnych ram polityki gospodarczej i monetarnej i powinny być ukierunkowane na osiągnięcie rzeczywistej oraz trwałej nominalnej konwergencji.
Uczestnictwo w europejskim mechanizmie kursowym (ERM II), na właściwym etapie po akcesji, powinno wspomóc te dążenia.
Dodatkowe wyzwanie dla polityki makroekonomicznej niektórych z tych Państw Członkowskich stanowi utrzymywanie deficytów obrotów bieżących w granicach, w jakich można im zapewnić odpowiednie finansowanie zewnętrzne.
Pod tym względem, w celu zmniejszenia deficytów obrotów bieżących niezbędna będzie powściągliwość budżetowa.
Zapewnienie prawidłowej sytuacji budżetu umożliwi pełne i symetryczne działanie automatycznych stabilizatorów budżetowych w ramach cyklu, tak by produkcja mogła ustabilizować się w okolicach wyższej i stałej tendencji wzrostu.
Dla tych Państw Członkowskich, które już osiągnęły prawidłowe sytuacje budżetu, wyzwaniem pozostaje utrzymanie tego stanu.
Pozostałe Państwa Członkowskie muszą przyjąć wszelkie niezbędne środki naprawcze zmierzające do realizacji wyznaczonych średniookresowych celów budżetowych, w szczególności w sytuacji ewentualnego polepszenia warunków gospodarczych, unikając w ten sposób prowadzenia polityk procyklicznych i stawiając się w pozycji pozwalającej na zapewnienie odpowiednich warunków dla pełnego działania automatycznych stabilizatorów w ramach cyklu przed kolejnym pogorszeniem koniunktury gospodarczej.
W świetle sprawozdania Ecofin "Poprawa wdrażania Paktu Stabilności i Wzrostu" przyjętego przez Radę Europejską ( 22– 23 marca 2005 r.), średniookresowy cel budżetowy powinien być zróżnicowany dla poszczególnych Państw Członkowskich w taki sposób, by uwzględniał różnorodność sytuacji gospodarczych i budżetowych oraz ich zmiany, jak również zróżnicowane zagrożenia fiskalne dla równowagi finansów publicznych, także w związku z przewidywanymi zmianami demograficznymi.
Wymagania Paktu Stabilności i Wzrostu mające zastosowanie do Państw Członkowskich strefy euro mają również zastosowanie do Państw Członkowskich uczestniczących w ERM II.
Wytyczna nr 1.
W celu zapewnienia stabilności gospodarczej dla stałego wzrostu, 1) zgodnie z Paktem Stabilności i Wzrostu, Państwa Członkowskie powinny utrzymać swoje średniookresowe cele budżetowe.
Do czasu zrealizowania tego celu powinny one podejmować wszelkie środki korygujące niezbędne do jego osiągnięcia.
Państwa Członkowskie powinny unikać procyklicznych polityk fiskalnych.
Ponadto konieczne jest, by Państwa Członkowskie, w których istnieje nadmierny deficyt, podjęły skuteczne działania w celu zapewnienia szybkiej korekty nadmiernych deficytów. 2) Państwa Członkowskie, które odnotowały deficyty obrotów bieżących, których finansowanie może okazać się utrudnione, powinny pracować nad ich zniwelowaniem poprzez wprowadzanie reform strukturalnych, zwiększenie konkurencji zewnętrznej i, w stosownych przypadkach, przyczyniać się do ich korekty poprzez polityki fiskalne.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Przyczynianie się do dynamicznego i prawidłowego funkcjonowania UGW" (nr 6).
Zapewnienie długoterminowej równowagi gospodarczej w świetle starzenia się społeczeństwa w Europie
Starzenie się społeczeństwa w Europie stanowi poważne zagrożenie dla długoterminowej równowagi gospodarki Unii Europejskiej.
Zgodnie z najnowszymi przewidywaniami, do roku 2050 liczba osób w wieku produkcyjnym (15–64 lat) w UE zmniejszy się o 18 % w porównaniu z rokiem 2000, a liczba osób powyżej 65 roku życia wzrośnie o 60 %.
Taki stan rzeczy oznacza nie tylko zwiększenie współczynnika zależności, oznacza także, że jeśli obecnie nie zostaną podjęte działania zmierzające do zapewnienia długoterminowej równowagi budżetowej, z powodu wzrostu wydatków publicznych związanych ze starzeniem się społeczeństwa zwiększeniu może ulec obciążenie długiem, a z powodu zmniejszenia się populacji w wieku produkcyjnym wystąpi niższa potencjalna produkcja per capita, a także przyszłe trudności z finansowaniem systemów emerytalnych, ubezpieczeń społecznych i opieki zdrowotnej.
Państwa Członkowskie powinny zająć się gospodarczymi skutkami starzenia się społeczeństw poprzez zadawalające tempo redukcji długu oraz poprzez dostarczanie zachęt dla podnoszenia wskaźników zatrudnienia i zwiększenia podaży siły roboczej, będące częścią dobrze przygotowanej trójpasmowej strategii mającej na celu zajęcie się konsekwencjami budżetowymi zjawiska starzenia się społeczeństwa, tak aby zrównoważyć mające nastąpić w przyszłości skutki zmniejszenia się liczby osób w wieku produkcyjnym.
Pomimo ostatniego wzrostu, do 63,0 % w 2003 roku, ciągle stosunkowo niski wskaźnik zatrudnienia pokazuje, że Europa posiada niewykorzystany potencjał siły roboczej.
Pole dla dalszych postępów jest zatem znaczne, zwłaszcza wśród kobiet, młodych i starszych pracowników.
Zgodnie z niniejszą strategią istotna jest także modernizacja systemów opieki społecznej, która pozwoli na zapewnienie ich stabilności finansowej, dostarczając bodźców ludności w wieku produkcyjnym do aktywnego udziału w rynku pracy, gwarantując równocześnie realizowanie przez nie swoich celów w zakresie dostępności i dostosowania do potrzeb.
W szczególności zwiększone wzajemne oddziaływanie między systemami opieki społecznej a rynkami pracy może przyczynić się do usunięcia zniekształceń i zachęcać do wydłużania okresu pracy zawodowej w kontekście zwiększonej średniej długości życia.
Wytyczna nr 2.
W celu zapewnienia równowagi gospodarczej i budżetowej jako podstawy wzrostu zatrudnienia Państwa Członkowskie powinny, biorąc pod uwagę przewidywane koszty związane ze starzeniem się społeczeństwa, 1) przyjąć zadawalające tempo redukcji długu publicznego celem wzmocnienia finansów publicznych, 2) przeprowadzić reformy i wzmocnić systemy emerytalne, ubezpieczeń społecznych i opieki zdrowotnej celem zapewnienia im stabilności finansowej, dostosowania ich do potrzeb społeczeństwa i zapewnienia ich dostępności, oraz 3) przyjąć odpowiednie środki zmierzające do zwiększenia udziału w rynku pracy i zwiększenia podaży pracy, głównie wśród kobiet, młodych i starszych pracowników, a także propagować podejście do pracy zgodne z cyklem życia człowieka w celu zwiększenia liczby godzin przepracowanych w gospodarce.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Promowanie podejścia do pracy zgodnego z cyklem życia człowieka" (nr 18 oraz 4, 19, 21).
Promowanie efektywnej alokacji zasobów zorientowanej na wzrost i zatrudnienie
Aby sektor publiczny w pełni mógł przyczyniać się do wzrostu i zatrudnienia, bez narażania na szwank celów stabilności i równowagi gospodarczej, niezbędne są dobrze opracowane systemy podatkowe i wydatków, które wspierają efektywną alokację zasobów.
Cel ten można osiągnąć poprzez przesuwanie wydatków w kierunku kategorii przyczyniających się do wzrostu gospodarczego, takich jak badania i rozwój, infrastruktura fizyczna, technologie przyjazne środowisku, kapitał ludzki oraz wiedza.
Państwa Członkowskie mogą wspomagać kontrolę pozostałych kategorii wydatków poprzez korzystanie z reguł wydatkowania i budżetowania zadaniowego, a także poprzez tworzenie mechanizmów oceny zapewniających, aby środki przyjmowane w ramach poszczególnych reform oraz ogólne pakiety reform były prawidłowo opracowywane.
Głównym priorytetem gospodarki UE jest zagwarantowanie, aby struktury podatkowe oraz wzajemne oddziaływanie między tymi strukturami a systemami świadczeń socjalnych przyczyniały się do zwiększenia potencjału wzrostu poprzez zwiększanie zatrudnienia i inwestycji.
Wytyczna nr 3.
W celu promowania efektywnej alokacji zasobów zorientowanej na wzrost i zatrudnienie Państwa Członkowskie powinny, bez uszczerbku dla wytycznych dotyczących stabilności i równowagi gospodarczej, przesunąć strukturę wydatków publicznych w kierunku kategorii przyczyniających się do wzrostu gospodarczego zgodnie ze Strategią Lizbońską, w taki sposób dostosować struktury podatkowe, aby uległ zwiększeniu potencjał wzrostu, zapewnić istnienie mechanizmów pozwalających ocenić relacje między wydatkami publicznymi a realizacją celów polityki, a także zapewnić ogólną spójność pakietów reform.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Wspieranie zrównoważonego wykorzystania zasobów i wzmocnienia efektu synergii pomiędzy ochroną środowiska a wzrostem" (nr 11).
Zapewnianie, aby zmiany płac przyczyniały się do wzrostu i stabilności oraz stały się elementem uzupełniającym reformy strukturalne
Zmiany płac mogą przyczynić się do stworzenia stabilnych warunków makroekonomicznych i zestawów polityk sprzyjających tworzeniu nowych miejsc pracy pod warunkiem że rzeczywiste podwyżki płac odpowiadają leżącemu u ich podstawy wzrostowi wydajności w średniej perspektywie czasowej i że są one spójne ze wskaźnikiem rentowności, który umożliwia podejmowanie inwestycji sprzyjających zwiększaniu wydajności, zdolności produkcyjnych i tworzeniu nowych miejsc pracy.
Tymczasowe czynniki, takie jak zmiana wydajności spowodowana czynnikami związanymi z cyklem lub jednorazowe zwyżki stopy inflacji zasadniczej nie powinny nadawać wzrostowi płac tendencji niemożliwej do utrzymania, natomiast zmiany płac powinny odzwierciedlać warunki istniejące na lokalnych rynkach pracy.
Zważywszy na utrzymującą się tendencję zwyżkową cen ropy i surowców, konieczna jest czujna obserwacja wpływu, jaki uzgodnienia płacowe oraz wzrost kosztów pracy może wywrzeć na stabilność cen i ich konkurencyjność.
Z zadowoleniem przyjmuje się fakt, że nie zaobserwowano dotychczas tego efektu drugiej rundy.
Należy uwzględnić te kwestie w dalszym dialogu i wymianie informacji pomiędzy władzami odpowiedzialnymi za kwestie monetarne i budżetowe oraz partnerami społecznymi na drodze dialogu makroekonomicznego.
Wytyczna nr 4.
W celu zagwarantowania, że zmiany płac przyczynią się do stabilności makroekonomicznej i wzrostu oraz w celu zwiększenia zdolności przystosowawczej, Państwa Członkowskie powinny wspierać powstawanie odpowiednich ram dla systemów negocjacji płacowych przy pełnym poszanowaniu roli partnerów społecznych, w celu promowania zmian płac nominalnych i kosztów pracy przy zachowaniu stabilności cen oraz odpowiedniej tendencji wydajności średnioterminowej, biorąc pod uwagę istniejące różnice w kwalifikacjach i warunkach na lokalnych rynkach pracy.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Zapewnianie sprzyjającego zatrudnieniu rozwoju kosztów pracy i mechanizmów ustalania płac" (nr 22).
Wspieranie spójnych polityk makroekonomicznych, strukturalnych i zatrudnienia
Zadaniem prawidłowych polityk makroekonomicznych jest stworzenie warunków sprzyjających powstawaniu nowych miejsc pracy i wzrostowi.
Reformy strukturalne pozwalające na zachowanie poprawnej sytuacji budżetowej w krótkiej i średniej perspektywie czasowej, mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia wydajności i zatrudnienia w średniej perspektywie czasowej, prowadząc tym samym do pełnego wykorzystania i zwiększenia potencjału wzrostu.
Przyczyniają się one także do równowagi budżetowej, stabilności makroekonomicznej i odporności na wstrząsy.
Jednocześnie odpowiednie polityki makroekonomiczne są kluczem do czerpania pełnych korzyści z reform strukturalnych w zakresie wzrostu i zatrudnienia.
Kluczowym elementem ogólnej strategii gospodarczej Państw Członkowskich jest zapewnienie istnienia spójnego zestawu polityk strukturalnych wspierających i wspieranych przez ogólne ramy makroekonomiczne.
W szczególności konieczne jest, by reformy rynkowe wpłynęły na zwiększenie ogólnej zdolności adaptacji i dostosowywania się systemów gospodarczych w reakcji na cykliczne zmiany warunków gospodarczych, jak również na długotrwałe trendy takie jak globalizacja czy technologia.
W tym zakresie należy czynić wysiłki ukierunkowane na reformy podatków i systemów świadczeń socjalnych w celu sprawienia, by praca stała się opłacalna oraz w celu uniknięcia jakichkolwiek środków zniechęcających do udziału w rynku pracy.
Wytyczna nr 5.
W celu propagowania większej spójności między politykami makroekonomicznymi, strukturalnymi i zatrudnienia Państwa Członkowskie powinny w dalszym ciągu podejmować reformy rynku pracy i rynku towarów, które jednocześnie spowodują podniesienie potencjału wzrostu i wzmocnią ramy makroekonomiczne poprzez zwiększanie elastyczności, mobilności i zdolności przystosowawczych na rynku pracy i towarów jako reakcję na globalizację, postępy technologiczne, zmiany popytu oraz zmiany cykliczne.
Państwa Członkowskie powinny w szczególności nadać nowy impuls reformom podatków i świadczeń socjalnych w celu zwiększenia motywacji i opłacalności pracy; zwiększyć zdolności dostosowawcze rynków pracy łącząc elastyczność zatrudnienia z bezpieczeństwem; zwiększać szanse na rynku pracy poprzez inwestowanie w kapitał ludzki.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Promowanie elastyczności przy równoczesnym zapewnianiu bezpieczeństwa zatrudnienia oraz redukowanie segmentacji rynku pracy, z należytym uwzględnieniem roli partnerów społecznych" (nr 21 i nr 19).
A.2 Zapewnianie dynamiki i prawidłowego funkcjonowania strefy euro
Potrzeba zwiększenia wzrostu i zatrudnienia jest szczególnie paląca w strefie euro ze względu na odnotowane przez nią ostatnio słabe wyniki gospodarcze i niski poziom potencjalnego wzrostu wynoszący około 2 % (szacunki Komisji).
W swojej ostatniej prognozie wiosennej Komisja obniżyła swoje przewidywania dla 2005 r. i ustaliła je na poziomie 1,6 % wzrostu w strefie euro.
W strefie euro może zwiększać się rozbieżność gospodarcza w odniesieniu do wzrostu, popytu wewnętrznego i presji inflacyjnych.
Spowolnienie wzrostu gospodarczego w strefie euro w drugiej połowie ubiegłego roku można przypisać zarówno czynnikom zewnętrznym: wysokim i niestabilnym cenom ropy, coraz wolniejszemu wzrostowi handlu światowego oraz aprecjacji euro, jak i wewnętrznej sztywności.
Czynniki zewnętrzne, to jest niekorzystne zmiany ceny ropy i utrzymujące się światowe dysproporcje, nadal stanowią zagrożenia, których nie należy lekceważyć.
Popyt krajowy był w strefie euro wyjątkowo słaby, i zarówno konsumpcja gospodarstw domowych, jak i inwestycje pozostawały na poziomie znacznie poniżej poziomu odnotowanego w 25 państwach UE jako całości w 2004 r.
Powodem niskiego poziomu konsumpcji gospodarstw domowych wydaje się być w szczególności ciągły niepokój zwłaszcza co do perspektyw zatrudnienia (przy bezrobociu utrzymującym się na poziomie około 9 %), a także wysokości dochodów w średniej perspektywie czasowej.
Poziom zaufania i brak trwałej poprawy ze strony konsumpcji w dalszym ciągu ważyły na inwestycjach.
Wyzwanie, jakie stoi przed strefą euro, polega na zapewnieniu wykorzystania istniejącego potencjału wzrostu, ale przede wszystkim na zwiększeniu z czasem tego potencjału.
Najlepszym sposobem osiągnięcia tego celu jest prowadzenie polityk makroekonomicznych ukierunkowanych na wzrost i stabilność, a także podejmowanie wszechstronnych reform strukturalnych.
Oba te elementy są szczególnie ważne dla Państw Członkowskich należących do strefy euro oraz do ERM II, ponieważ mają one duży wpływ na zdolność tych państw do odpowiedniego reagowania na wstrząsy charakteryzujące się asymetrycznymi skutkami i w związku z tym na poziom odporności gospodarczej strefy euro jako całości.
Ponadto wyniki gospodarcze poszczególnych Państw Członkowskich strefy euro, jak i polityki przez nie prowadzone, mają wpływ na wspólne dobra, takie jak kurs wymiany euro, stopy procentowe, stabilność cen oraz spójność strefy euro.
Wszystko to sprawia, że, zarówno w UE jak i w strefie euro, istnieje potrzeba skutecznej koordynacji polityki w celu poprawy potencjału wzrostu i wydajności.
Brak krajowych polityk dotyczących stóp procentowych i kursów wymiany wpływa także na zwiększoną potrzebę osiągnięcia i utrzymania prawidłowych sytuacji budżetu w trakcie cyklu, zapewniających odpowiedni margines budżetowy pozwalający na absorpcję skutków wahań cyklicznych lub asymetrycznych skutków wstrząsów gospodarczych.
Niezbędne jest prowadzenie polityk strukturalnych sprzyjających łagodnemu dostosowywaniu cen i wynagrodzeń tak, aby Państwa Członkowskie należące do strefy euro zdobyły zdolność szybkiego reagowania na wstrząsy (takie jak obecny gwałtowny wzrost cen ropy) i przyczyniły się do unikania nieuzasadnionych zmian w poziomie inflacji.
Szczególne znaczenie w tym kontekście ma prowadzenie polityk zwiększających zdolność reagowania rynków pracy poprzez wspieranie szeroko zakrojonego uczestnictwa w rynku pracy, mobilności zawodowej i geograficznej oraz ustalanie poziomu wynagrodzeń, jak również właściwe reformy rynku towarów.
W krótkiej perspektywie czasowej zestaw polityk w strefie euro musi wspierać ożywienie gospodarcze, a zarazem zapewnić długoterminową równowagę i stabilność.
W chwili obecnej ważne jest, by ten zestaw polityk budował zaufanie konsumentów i inwestorów, co między innymi oznacza potrzebę utrzymania średniookresowej stabilności.
Polityka budżetowa musi zapewnić sytuację budżetu odpowiadającą potrzebie przygotowania się na efekt starzenia się społeczeństwa z jednej strony, a z drugiej strony osiągnięcie takiej struktury wydatków i dochodów, która będzie sprzyjać wzrostowi gospodarczemu.
Aby przyczyniać się do międzynarodowej stabilności gospodarczej i lepiej reprezentować swoje interesy gospodarcze konieczne jest, aby strefa euro odgrywała w pełni swoją rolę we współpracy w zakresie polityki monetarnej i gospodarczej na szczeblu międzynarodowym.
Zapewnienie stabilnego przewodnictwa Eurogroupy pozwoli na lepszą koordynację stanowisk państw będących częścią strefy euro, tymczasem jednak reprezentowanie interesów strefy euro na zewnątrz wymaga ulepszeń, na podstawie porozumienia wiedeńskiego z 11 i 12 grudnia 1998 r., tak aby strefa euro mogła przyjąć wiodącą strategiczną rolę w rozwijaniu światowego systemu gospodarczego.
Wytyczna nr 6.
W celu przyczyniania się do dynamicznego i prawidłowego funkcjonowania UGW Państwa Członkowskie należące do strefy euro muszą zapewnić lepszą koordynację swoich polityk gospodarczych i budżetowych, a w szczególności 1) zwrócić szczególną uwagę na równowagę budżetową ich finansów publicznych, w pełnej zgodności z Paktem Stabilności i Wzrostu; 2) przyczyniać się do powstawania zestawu polityk wspierających ożywienie gospodarcze, przy zachowaniu stabilności cen, a tym samym umacniających zaufanie ze strony przedsiębiorców i konsumentów w krótkiej perspektywie czasowej, dających się pogodzić z długoterminowym stałym wzrostem; 3) intensywnie prowadzić reformy strukturalne, które przyczynią się do zwiększenia długoterminowego potencjalnego wzrostu w strefie euro oraz doprowadzą do poprawy wydajności, konkurencyjności oraz zdolności dostosowywania się do asymetrycznych wstrząsów ze zwróceniem szczególnej uwagi na polityki zatrudnienia; oraz 4) zapewnić, by wpływ strefy euro na światowy system gospodarczy był współmierny do jej znaczenia gospodarczego.
SEKCJA B
REFORMY MIKROEKONOMICZNE MAJĄCE NA CELU ZWIĘKSZENIE EUROPEJSKIEGO POTENCJAŁU WZROSTU
W celu podniesienia potencjału wzrostu UE i zwiększenia stabilności makroekonomicznej konieczne jest przeprowadzenie reform strukturalnych, ponieważ zwiększają one sprawność i zdolności przystosowawcze gospodarki europejskiej.
Wzrost wydajności napędzany jest przez konkurencję, inwestycje i innowacje.
Zwiększanie potencjału wzrostu Europy wymaga postępów zarówno w zakresie tworzenia nowych miejsc pracy, jak i wzrostu wydajności.
Od połowy lat 90-tych tempo wzrostu wydajności w UE wyraźnie spadło.
Spadek ten jest po części spowodowany zwiększonym zatrudnianiem pracowników o niskich kwalifikacjach.
Odwrócenie spadkowej tendencji wydajności stanowi jednak jedno z głównych wyzwań, jakie stoją przed Unią, w szczególności w kontekście obserwowanego starzenia się społeczeństwa w Europie.
Ocenia się, iż samo starzenie się społeczeństwa spowoduje spadek o prawie połowę obecnego tempa potencjalnego wzrostu.
Szybszy wzrost wydajności oraz rosnąca liczba przepracowanych godzin są zatem niezbędne, aby utrzymać i poprawić poziom życia w przyszłości oraz zagwarantować wysoki poziom ochrony socjalnej.
B.1 Wiedza i innowacje – motory zrównoważonego wzrostu
Wiedza zebrana dzięki inwestycjom w badania i rozwój, innowacje i edukację jest głównym czynnikiem stymulującym długotrwały wzrost.
Polityki mające na celu zwiększenie inwestycji w wiedzę oraz podniesienie zdolności innowacyjnej gospodarki UE są centralnym elementem Strategii Lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia.
Z tego powodu krajowe i regionalne programy będą w coraz większym stopniu skierowane na inwestycje w tych obszarach, zgodnie z celami Strategii Lizbońskiej.
Zwiększenie i poprawa inwestycji w dziedzinie badań i rozwoju w celu utworzenia Europejskiej Przestrzeni Wiedzy
Badania i rozwój wpływają wielorako na wzrost gospodarczy: po pierwsze mogą przyczyniać się do powstawania nowych rynków lub procesów produkcyjnych; po drugie mogą prowadzić do stopniowych ulepszeń już istniejących produktów i procesów produkcyjnych; a po trzecie zwiększają one zdolności państwa do wchłaniania nowych technologii.
Obecnie UE przeznacza około 2 % PKB na badania i rozwój (różnice pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi wahają się od poniżej 0,5 % do ponad 4 % PKB), czyli niewiele więcej od poziomu odnotowanego na początku wdrażania Strategii Lizbońskiej.
Ponadto jedynie około 55 % wydatków ponoszonych w UE na badania jest finansowanych przez przedsiębiorstwa.
Ustalono, że niski poziom inwestycji prywatnych w badania i rozwój jest jedną z głównych przyczyn istnienia luki innowacyjnej między EU a Stanami Zjednoczonymi.
Konieczne jest szybsze dążenie do wspólnego dla UE celu podnoszenia poziomu inwestycji w badania do 3 % PKB.
W krajowych programach lizbońskich Państwa Członkowskie powinny określić swoje docelowe wydatki na badania i rozwój na lata 2008 i 2010 oraz środki pozwalające na osiągnięcie tych celów.
Główne wyzwanie polega na stworzeniu przedsiębiorstwom ramowych warunków, instrumentów i zachęt do inwestowania w badania.
Należy poprawić efektywność publicznych wydatków na badania oraz zacieśnić związki pomiędzy badaniami prowadzonymi przez państwo a sektorem prywatnym.
Należy wzmocnić bieguny i sieci doskonałości, czynić lepszy ogólny użytek z instrumentów wsparcia publicznego w celu przyśpieszenia innowacji w sektorze prywatnym oraz zagwarantować lepsze wykorzystanie efektu dźwigni inwestycji publicznych oraz unowocześnione zarządzanie instytucjami badawczymi i wyższymi uczelniami.
Zagwarantowanie firmom możliwości działania w konkurencyjnym środowisku jest również żywotną kwestią, jako że konkurencja w sposób istotny pobudza wzrost wydatków sektora prywatnego na innowacje.
Ponadto należy podjąć stanowcze wysiłki w celu zwiększenia liczby i kwalifikacji naukowców czynnych zawodowo w Europie, w szczególności poprzez zachęcanie młodzieży do podejmowania studiów w dziedzinach naukowych, technicznych i inżynieryjnych, poprzez wspieranie rozwoju kariery zawodowej oraz międzynarodowej i międzysektorowej mobilności naukowców, a także usuwanie przeszkód w mobilności naukowców i studentów.
Należy wzmocnić międzynarodowy wymiar badań i rozwoju pod względem wspólnego finansowania, tworzenia większej krytycznej masy na poziomie UE w obszarach o podstawowym znaczeniu wymagających dużych nakładów oraz poprzez usuwanie przeszkód w mobilności naukowców i studentów.
Wytyczna nr 7.
W celu zwiększenia i poprawy inwestycji w dziedzinie badań i rozwoju, realizowanych w szczególności przez sektor prywatny, potwierdza się ogólny cel na 2010 r. zakładający inwestycje na poziomie 3 % PKB, przy stosownym podziale między inwestycje prywatne i publiczne.
Państwa Członkowskie określą pośrednie wielkości nakładów. Państwa Członkowskie powinny w dalszym ciągu pracować nad zestawem środków właściwych do pobudzania badań i rozwoju, w szczególności wśród przedsiębiorstw poprzez: 1) lepsze warunki ramowe i zagwarantowanie firmom możliwości działania w wystarczająco konkurencyjnym i atrakcyjnym środowisku; 2) zwiększenie skuteczności i efektywności wydatków publicznych na badania i rozwój oraz rozwój partnerstw publiczno-prywatnych; 3) rozwijanie i wzmacnianie centrów doskonałości dla instytucji edukacyjnych i badawczych w Państwach Członkowskich, a także tworzenie nowych takich centrów, jeśli zajdzie taka potrzeba, oraz poprawę współpracy i transferu technologii pomiędzy publicznymi instytutami badawczymi a przedsiębiorstwami badawczymi; 4) rozwijanie i lepsze wykorzystanie zachęt do wspierania badań i rozwoju w sektorze prywatnym; 5) modernizowanie zarządzania instytucjami badawczymi i uczelniami wyższymi; 6) zagwarantowanie wystarczającej liczby wykwalifikowanych naukowców poprzez zachęcanie młodzieży do podejmowania studiów w dziedzinach naukowych, technicznych i inżynieryjnych, poprzez wspieranie rozwoju kariery zawodowej oraz europejskiej, międzynarodowej jak również międzysektorowej mobilności naukowców i personelu badawczego.
Wspieranie innowacji
Podstawowym czynnikiem, od którego zależy dynamika gospodarki europejskiej, jest jej zdolność innowacyjna.
Konieczne jest stworzenie ramowych warunków gospodarczych dla innowacji.
Wymaga to prawidłowo funkcjonujących rynków finansowych i towarowych, jak również skutecznych i dostępnych środków służących egzekwowaniu praw własności intelektualnej.
Innowacje często są wprowadzane na rynek przez nowe przedsiębiorstwa, które mogą mieć szczególne trudności ze zdobywaniem źródeł finansowania.
Dlatego też środki mające stymulować powstawanie i wzrost innowacyjnych przedsiębiorstw, między innymi ułatwiające dostęp do źródeł finansowania, powinny doprowadzić do intensyfikacji działalności innowacyjnej.
Czynnikiem sprzyjającym rozpowszechnianiu technologii oraz wspierającym polityki na rzecz lepszej integracji krajowych systemów innowacji i edukacji może być rozwój biegunów i sieci innowacji oraz usług wspierających innowacje skierowanych do MŚP.
Dla krajów i regionów zapóźnionych w rozwoju szczególnie korzystny jest transfer wiedzy osiągany dzięki mobilności naukowców, bezpośrednim inwestycjom zagranicznym (FDI) oraz importowanym technologiom.
Wytyczna nr 8.
W celu wspierania wszelkich form innowacji Państwa Członkowskie powinny skoncentrować się na: 1) doskonaleniu usług wspierających innowacje, w szczególności w zakresie rozpowszechniania i transferu technologii; 2) tworzeniu i rozwoju biegunów, sieci i inkubatorów innowacji skupiających wyższe uczelnie, instytucje badawcze i przedsiębiorstwa – w tym na szczeblu regionalnym i lokalnym, pomagając zlikwidować różnice technologiczne między regionami; 3) wspieraniu transgranicznego transferu wiedzy, poprzez, między innymi, bezpośrednie inwestycje zagraniczne; 4) propagowaniu zamówień publicznych na innowacyjne produkty i usługi; 5) lepszym dostępie do krajowych i międzynarodowych źródeł finansowania oraz 6) skutecznych i dostępnych środkach służących egzekwowaniu praw własności intelektualnej.
Rozpowszechnianie technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) zgodnie z celami i działaniami zbliżającej się inicjatywy i 2010 także w istotny sposób poprawia wydajność i, co za tym idzie, stymuluje wzrost ekonomiczny.
UE nie była dotąd w stanie wykorzystać w pełni korzyści wynikających ze zwiększonej produkcji i szerszego zastosowania technologii informacyjno- komunikacyjnych.
Jest to dowodem na wciąż utrzymujące się niedoinwestowanie sektora ICT, ograniczenia instytucjonalne i organizacyjne trudności w zakresie wprowadzania ICT.
Innowacje technologiczne ostatecznie uzależnione są od istnienia klimatu gospodarczego sprzyjającego wzrostowi.
W tym kontekście stosowanie inteligentnych rozwiązań logistycznych jest efektywnym sposobem zagwarantowania dalszej konkurencyjności europejskich miejsc produkcji pod względem kosztów.
Otwarty i konkurencyjny rynek komunikacji elektronicznej jest w tym względzie również istotnym czynnikiem.
Wytyczna nr 9.
W celu ułatwiania rozpowszechniania i efektywnego wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) oraz tworzenia powszechnego społeczeństwa informacyjnego Państwa Członkowskie powinny: 1) wspierać powszechne korzystanie z ICT w usługach publicznych, MŚP i gospodarstwach domowych; 2) ustalić konieczne ramy dla wdrożenia związanych z tym zmian organizacji pracy w gospodarce; 3) wspierać silną gospodarczą obecność Europy w kluczowych segmentach ICT; 4) wspierać rozwój silnego przemysłu tworzącego i wykorzystującego technologie informacyjno-komunikacyjne oraz dobrze funkcjonujących rynków; 5) zagwarantować bezpieczeństwo sieci i informacji, jak również spójność i interoperacyjność sieci celem stworzenia przestrzeni informacyjnej bez granic; 6) wspierać zakładanie sieci szerokopasmowych, także w regionach o słabej infrastrukturze w celu rozwijania gospodarki opartej na wiedzy.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Promowanie elastyczności przy równoczesnym zapewnianiu bezpieczeństwa zatrudnienia oraz redukowanie segmentacji rynku pracy, z należytym uwzględnieniem roli partnerów społecznych" (nr 21).
Wzmocnienie konkurencyjnej przewagi europejskiej bazy przemysłowej
Ostatnio zaobserwowane zwolnienie tempa wzrostu wydajności UE jest po części związane z trudnościami, jakie UE napotyka w przekierowaniu gospodarki na nowe sektory o wyższym wzroście wydajności.
W celu wzmocnienia i utrzymania wiodącej roli w kwestiach gospodarczych i technologicznych Europa musi zwiększyć swoją zdolność do rozwijania i wprowadzania do obrotu nowych technologii, w tym ICT.
Efekt synergii, uzyskiwany dzięki wspólnemu podejmowaniu na szczeblu europejskim wyzwań w dziedzinie badań, prawodawstwa i finansowania, tam gdzie poszczególne Państwa Członkowskie nie mogą same skutecznie poradzić sobie z niedoskonałościami rynku ze względu na ich wielkość lub zakres, powinien zostać przeanalizowany i wykorzystany.
UE nie udało się wciąż w pełni wykorzystać swojego potencjału technologicznego.
Wspólne wykorzystanie doskonałych europejskich zasobów oraz rozwój partnerstwa publiczno-prywatnego i współpracy między Państwami Członkowskimi tam, gdzie korzyści dla społeczeństwa są większe od korzyści dla sektora prywatnego, przyczyni się do wykorzystania tego potencjału.
Wytyczna nr 10.
W celu wzmocnienia konkurencyjnej przewagi swojej bazy przemysłowej Europa potrzebuje trwałej struktury przemysłowej na całym swoim obszarze.
Niezbędna realizacja nowoczesnej i aktywnej polityki przemysłowej oznacza wzmocnienie konkurencyjnej przewagi bazy przemysłowej, między innymi poprzez działania na rzecz tworzenia atrakcyjnych warunków ramowych zarówno dla sektora produkcyjnego jak i usług, przy jednoczesnym zagwarantowaniu komplementarności działań na szczeblu krajowym, ponadpaństwowym i europejskim.
Państwa Członkowskie powinny: 1) rozpocząć od określenia źródeł wartości dodanej i konkurencyjności w kluczowych sektorach przemysłu oraz od podjęcia wyzwań, jakie stawia przed nimi globalizacja; 2) skoncentrować się również na rozwoju nowych technologii i rynków; a) oznacza to w szczególności wolę propagowania nowych inicjatyw technologicznych opartych na partnerstwach publiczno-prywatnych i współpracę między Państwami Członkowskimi, co pomaga w rozwiązywaniu problemów związanych z rzeczywistymi niedoskonałościami rynku; b) oznacza to także tworzenie oraz rozwijanie sieci grup na poziomie regionalnym lub lokalnym w całej UE przy większym zaangażowaniu MŚP.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Lepsze dostosowywanie się do potrzeb rynku pracy" (nr 20).
Wspieranie zrównoważonego wykorzystania zasobów
Długotrwały sukces Unii zależy także od sprostania wielu różnorodnym wyzwaniom w zakresie zasobów naturalnych i środowiska, które, jeśli nie zostaną podjęte, staną się hamulcem dla przyszłego wzrostu.
W tym kontekście ostatnie i prognozowane zmiany cen ropy uwydatniły problem efektywności energetycznej.
Polityka ukierunkowana na efektywność energetyczną jest istotnym czynnikiem uodparniającym gospodarkę europejską na wahania cen ropy.
Dalsze zwlekanie z rozwiązaniem tych wyzwań podniosłoby koszty gospodarcze podjęcia działania.
Oznacza to na przykład środki pozwalające na racjonalniejsze wykorzystanie zasobów.
Środki zastosowane w tej dziedzinie będą odgrywać również istotną rolę w rozwiązywaniu problemów związanych ze zmianą klimatu.
W tym kontekście ważne jest, aby Państwa Członkowskie wznowiły wysiłki zmierzające do spełnienia zobowiązań wynikających z Protokołu z Kioto.
Państwa Członkowskie powinny zwłaszcza nadal przeciwdziałać zmianie klimatu w celu niedopuszczenia do globalnego wzrostu temperatury o więcej niż 2 °C w stosunku do poziomów z epoki przedindustrialnej, jednocześnie realizując cele z Kioto bez ponoszenia nadmiernych kosztów.
Państwa Członkowskie powinny podtrzymywać swoje zaangażowanie na rzecz zachowania istniejącej różnorodności biologicznej poczynając od dnia dzisiejszego do roku 2010, w szczególności poprzez włączenie tego wymogu do innych polityk, z uwagi na znaczenie bioróżnorodności dla pewnych sektorów gospodarki.
W tym kontekście kluczową rolę odgrywa wykorzystanie instrumentów rynkowych tak, aby ceny w większym stopniu odzwierciedlały szkody spowodowane w środowisku naturalnym oraz koszty społeczne.
Wspieranie rozwoju i wykorzystywania technologii przyjaznych dla środowiska, promowanie proekologicznych zamówień publicznych ze zwróceniem szczególnej uwagi na MŚP, zniesienie szkodliwych dla środowiska subwencji oraz inne instrumenty polityczne – to wszystko może wpłynąć na zwiększenie innowacyjności i wkładu, jaki zainteresowane sektory mogą wnieść w osiągnięcie zrównoważonego rozwoju.
Przedsiębiorstwa unijne na przykład sytuują się wśród światowych liderów w dziedzinie rozwoju nowych technologii w zakresie odnawialnych źródeł energii.
W szczególności w kontekście utrzymującej się tendencji zwyżkowej cen energii oraz kumulacji zagrożeń dla klimatu ważne są dalsze wysiłki na rzecz zwiększonej efektywności energetycznej, a tym samym na rzecz wzrostu i zrównoważonego rozwoju.
Wytyczna nr 11.
W celu wspierania zrównoważonego wykorzystywania zasobów i wzmocnienia efektu synergii pomiędzy ochroną środowiska a wzrostem Państwa Członkowskie powinny: 1) traktować jako priorytet efektywność energetyczną i kogenerację, rozwój ekologicznie zrównoważonych, w tym odnawialnych, źródeł energii oraz szybkie upowszechnianie przyjaznych dla środowiska i ekologicznie wydajnych technologii a) z jednej strony w ramach rynku wewnętrznego, szczególnie w sektorach transportowym i energetycznym, między innymi w celu uodpornienia gospodarki europejskiej na wahania cen ropy, b) z drugiej strony względem rynków zewnętrznych z uwagi na znaczny potencjał eksportowy tego sektora; 2) promować rozwój środków niezbędnych do internalizacji zewnętrznych kosztów środowiskowych oraz oddzielenie wzrostu gospodarczego od degradacji środowiska.
Realizacja tych priorytetowych zadań powinna być zgodna z istniejącym prawodawstwem wspólnotowym oraz działaniami i instrumentami określonymi w Planie Działania w dziedzinie Technologii Środowiskowych (Environmental Technologies Action Plan – ETAP), między innymi poprzez a) wykorzystanie instrumentów rynkowych, b) fundusze ryzyka ("risk funds") oraz finansowanie badań i rozwoju, c) propagowanie zrównoważonych wzorców produkcji i konsumpcji w tym proekologicznych zamówień publicznych, d) zwracanie szczególnej uwagi na MŚP oraz e) reformę subwencji, mających znaczący negatywny wpływ na środowisko i niemożliwych do pogodzenia ze zrównoważonym wzrostem, z zamiarem ich stopniowego eliminowania; 3) dążyć do zachowania istniejącej różnorodności biologicznej poczynając od dnia dzisiejszego do 2010 r., w szczególności poprzez włączenie tego wymogu do innych polityk, z uwagi na znaczenie bioróżnorodności dla pewnych sektorów gospodarki; 4) nadal przeciwdziałać zmianie klimatu realizując cele z Kioto bez ponoszenia nadmiernych kosztów, w szczególności w odniesieniu do MŚP.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Promowanie efektywnej alokacji zasobów zorientowanej na wzrost i zatrudnienie" (nr 3).
B.2 Europa jako bardziej atrakcyjne miejsce inwestowania i pracy
Poziom atrakcyjności Unii Europejskiej jako miejsca lokowania inwestycji zależy między innymi od rozmiaru i stopnia otwartości jej rynków, klimatu prawnego oraz jakości siły roboczej i infrastruktury.
Rozszerzenie i pogłębienie rynku wewnętrznego
Podczas gdy rynek wewnętrzny towarów jest stosunkowo dobrze zintegrowany, rynki usług pozostają, prawnie lub faktycznie, dość podzielone, a mobilność siły roboczej w Europie pozostaje na niskim poziomie.
W celu wspierania wzrostu i zatrudnienia, a także zwiększania konkurencyjności, wewnętrzny rynek usług musi stać się w pełni sprawny, zachowując równocześnie europejski model socjalny.
Rada Europejska wezwała do podjęcia wszelkich starań w ramach procesu legislacyjnego w celu osiągnięcia szerokiego porozumienia na rzecz dążenia do jednolitego rynku usług.
Eliminacja przeszkód w działaniach transgranicznych pozwoliłaby także na znaczne zwiększenie skuteczności.
Wreszcie pełna integracja rynków finansowych, umożliwiając bardziej efektywną alokację kapitału oraz stworzenie korzystniejszych warunków finansowania przedsiębiorczości, wpłynęłaby na zwiększenie produkcji i zatrudnienia.
Mimo powszechnej świadomości korzyści, jakie przyniosłoby istnienie jednolitego rynku europejskiego, poziom transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego pozostaje znacznie poniżej oczekiwań.
Ponadto często dyrektywy nie są prawidłowo wdrażane albo stosowane, co potwierdza duża liczba wszczynanych przez Komisję postępowań w sprawie naruszenia.
Państwa Członkowskie powinny bardziej konstruktywnie współpracować ze sobą i z Komisją, aby zapewnić swoim obywatelom i przedsiębiorcom możliwość czerpania pełnych korzyści z prawodawstwa dotyczącego wewnętrznego rynku.
Wielu ulepszeń można na przykład dokonać jeszcze w zakresie zamówień publicznych.
Ulepszenia te mogą znaleźć odbicie we wzroście liczby takich zamówień ogłaszanych publicznie.
Ponadto bardziej otwarta procedura przetargowa pozwoliłaby Państwom Członkowskim na znaczne oszczędności budżetowe.
Wytyczna nr 12.
W celu rozszerzenia i pogłębienia rynku wewnętrznego Państwa Członkowskie powinny: 1) przyspieszyć transpozycję dyrektyw regulujących rynek wewnętrzny; 2) obrać jako priorytet dokładniejsze i pełniejsze egzekwowania prawa z zakresu rynku wewnętrznego; 3) wyeliminować pozostałe przeszkody w działalności transgranicznej; 4) efektywnie stosować zasady regulujące zamówienia publiczne w UE; 5) promować w pełni sprawny wewnętrzny rynek usług przy równoczesnym zachowaniu europejskiego modelu socjalnego; 6) przyspieszyć proces integracji rynku finansowego poprzez konsekwentne i spójne wdrażanie i egzekwowanie Planu Działania w zakresie usług Finansowych (Financial Services Action Plan).
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Lepsze dostosowywanie się do potrzeb rynku pracy" (nr 20).
Zagwarantowanie otwartych i konkurencyjnych rynków w Europie i poza nią
Otwarta gospodarka światowa oferuje nowe możliwości stymulowania wzrostu i konkurencyjności wewnątrz gospodarki europejskiej.
Polityka konkurencji odegrała dotychczas znaczącą rolę w zagwarantowaniu równych reguł gry dla przedsiębiorstw w UE; celowe może być również przyjrzenie się z szerszej perspektywy ramom prawnym regulującym działalność rynków w celu promowania warunków umożliwiających przedsiębiorstwom efektywną konkurencję.
Sposobem na szersze otwarcie rynków europejskich na konkurencję może być zmniejszenie ogólnego poziomu istniejącej jeszcze pomocy państwa.
Tendencji tej musi towarzyszyć przekierowanie pozostałej pomocy państwa na zapewnianie wsparcia dla niektórych celów horyzontalnych.
Taka zmiana zasad przyznawania pomocy państwa powinno być dalszym ruchem w tym kierunku.
Niezwykle efektywnym instrumentem wspierającym konkurencję są reformy strukturalne, które ułatwiają wejście na rynek.
Mają one szczególne znaczenie na rynkach, które wcześniej były chronione przed konkurencją ze względu na istnienie zachowań antykonkurencyjnych, monopoli, nadmierną regulację prawną (np. zezwolenia, licencje, minimalne wymogi kapitałowe, bariery prawne, godziny otwarcia sklepów, ceny regulowane itp. mogą stanowić przeszkody w rozwoju efektywnego otoczenia konkurencyjnego) lub ze względu na protekcjonizm handlowy.
Ponadto wprowadzenie w życie już uzgodnionych środków dotyczących otwarcia sektorów sieciowych na konkurencję (w dziedzinie elektryczności i gazu, transportu, w sektorze usług telekomunikacyjnych i pocztowych) powinno przyczynić się do ogólnego spadku cen i większych możliwości wyboru, zapewniając równocześnie dostarczanie usług powszechnego interesu gospodarczego do wszystkich obywateli.
Organy odpowiedzialne za konkurencję i uregulowania prawne powinny zapewnić konkurencję na zliberalizowanych rynkach.
Jednocześnie konieczne jest zagwarantowanie, że wysokiej jakości usługi powszechnego interesu gospodarczego będą dostarczane w zadowalającym zakresie i za przystępną cenę.
Zewnętrzne otwarcie na handel i inwestycje, również w kontekście wielostronnym, osiągane poprzez zwiększanie zarówno eksportu, jak i importu, stanowi ważny bodziec dla wzrostu i zatrudnienia i może tym samym wzmocnić realizację reform strukturalnych.
Otwarty i silny system reguł handlu światowego ma żywotne znaczenie dla gospodarki europejskiej.
Pomyślne zawarcie ambitnego i wyważonego porozumienia w ramach rundy negocjacji z Doha, jak również rozwój dwustronnych i regionalnych porozumień o wolnym handlu powinny pozwolić na dalsze otwieranie rynków na handel i inwestycje, przyczyniając się w ten sposób do zwiększania potencjalnego wzrostu.
Wytyczna nr 13.
W celu zagwarantowania otwartych i konkurencyjnych rynków w Europie i poza nią oraz spożytkowania korzyści wynikających z globalizacji Państwa Członkowskie powinny uznać za priorytetowe następujące działania: 1) usunięcie nadmiernie utrudniających konkurencję barier prawnych, handlowych i innych; 2) skuteczniejsze wdrażanie polityki konkurencji; 3) przeprowadzanie przez organy odpowiedzialne za konkurencję i uregulowania prawne selektywnego przeglądu rynków i przepisów prawnych w celu określenia i usunięcia przeszkód utrudniających konkurencję i wejście na rynek; 4) zmniejszanie zakłócającej konkurencję pomocy państwa; 5) zgodnie z przyszłym programem ramowym Wspólnoty przekierowanie pomocy na rzecz niektórych celów horyzontalnych takich jak badania, innowacje oraz optymalne wykorzystanie kapitału ludzkiego oraz precyzyjnie określonych niedoskonałości rynku; 6) wspieranie zewnętrznego otwarcia również w kontekście wielostronnym; 7) pełne wprowadzanie w życie uzgodnionych środków dotyczących otwarcia sektorów sieciowych na konkurencję w celu zapewnienia efektywnej konkurencji na zintegrowanych rynkach całej Europy.
Jednocześnie dostarczanie za przystępną cenę efektywnych usług powszechnego interesu gospodarczego ma do odegrania ważną rolę w konkurencyjnej i dynamicznej gospodarce.
Poprawa europejskich i krajowych uregulowań prawnych
Uregulowania prawne dotyczące rynku są niezbędne, aby stworzyć otoczenie, w którym transakcje handlowe mogą być przeprowadzane po konkurencyjnej cenie.
Ich zadaniem jest także korygowanie niedoskonałości rynku oraz ochrona uczestników rynku.
Niemniej jednak skumulowane skutki uregulowań prawnych mogą pociągać za sobą znaczące koszty gospodarcze.
Jest zatem istotne, aby uregulowania te były prawidłowo opracowane i proporcjonalne.
Jakość europejskiego i krajowego otoczenia prawnego jest kwestią wspólnego zaangażowania i wspólnej odpowiedzialności zarówno na szczeblu UE jak i Państw Członkowskich.
Przy opracowywaniu nowych lub wprowadzaniu zmian do istniejących przepisów, Państwa Członkowskie powinny systematycznie oceniać koszty i korzyści podejmowanych inicjatyw ustawodawczych.
Powinny podnosić jakość swoich uregulowań prawnych zachowując ich cele.
Oznacza to przeprowadzanie konsultacji z zainteresowanymi stronami.
W ramach wypracowanego przez Komisję podejścia do lepszego stanowienia prawa, gospodarcze, społeczne i środowiskowe skutki nowych lub zmienionych uregulowań prawnych są starannie oceniane w celu identyfikacji potencjalnych kompromisów i synergii pomiędzy różnymi celami polityk.
Istniejące uregulowania prawne są ponadto poddawane przeglądowi pod kątem możliwości ich uproszczenia; ocenia się również ich potencjalny wpływ na konkurencyjność.
Opracowuje się wreszcie także wspólne podejście do oceny kosztów administracyjnych nowego i istniejącego prawodawstwa.
Państwa Członkowskie powinny opracować systemy upraszczania istniejących uregulowań prawnych.
Powinny przeprowadzać szeroko zakrojone konsultacje celem oceny kosztów i korzyści podejmowanych inicjatyw ustawodawczych lub ich zaniechania, w szczególności w odniesieniu do obszarów, w których inicjatywy oznaczają kompromisy między różnymi celami polityk.
Państwa Członkowskie powinny także zagwarantować pełne uwzględnienie właściwych rozwiązań alternatywnych w stosunku do uregulowań prawnych.
Można zatem w znacznym stopniu poprawić otoczenie prawne dzięki uwzględnieniu rachunku kosztów i korzyści związanych z wprowadzanymi regulacjami, w tym kosztów administracyjnych.
Jest to szczególnie ważna kwestia dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), które zwykle posiadają ograniczone środki na spełnienie wymogów administracyjnych określonych w prawodawstwie wspólnotowym i krajowym.
Wytyczna nr 14.
W celu stworzenia bardziej konkurencyjnego otoczenia dla działalności gospodarczej i wsparcia prywatnej inicjatywy poprzez lepsze uregulowania prawne Państwa Członkowskie powinny: 1) zmniejszyć obciążenia administracyjne utrudniające działalność przedsiębiorstw, przede wszystkim MŚP i przedsiębiorstw rozpoczynających działalność; 2) podnosić jakość istniejących i nowych uregulowań prawnych, zachowując ich cele, poprzez systematyczną i wnikliwą ocenę ich skutków gospodarczych, społecznych (łącznie ze zdrowiem) oraz środowiskowych, uwzględniając i czyniąc postępy w szacowaniu obciążeń administracyjnych związanych z wprowadzanymi regulacjami, jak i ich wpływu na konkurencyjność, łącznie z egzekwowaniem; 3) zachęcać przedsiębiorstwa do rozwijania poczucia odpowiedzialności firmy wobec społeczeństwa.
Europa musi skuteczniej wspierać swoją przedsiębiorczość. Potrzebuje ona także większej liczby nowych przedsiębiorstw chętnych do podejmowania kreatywnych lub innowacyjnych przedsięwzięć.
Należy propagować wiedzę na temat przedsiębiorczości poprzez wszelkie formy edukacji i szkoleń oraz zapewniać zdobywanie koniecznych umiejętności.
Wymiar przedsiębiorczości powinien zostać włączony do procesu uczenia się przez całe życie począwszy od etapu szkolnego.
W tym celu należy wspierać partnerstwa z przedsiębiorstwami.
Czynnikami stymulującymi tworzenie i rozwijanie przedsiębiorstw może być także poprawa dostępu do źródeł finansowania i wzmacnianie zachęt gospodarczych poprzez między innymi przyjęcie takich systemów podatkowych, które promowałyby odnoszenie sukcesu, zmniejszenie kosztów pracy niezwiązanych z wynagrodzeniami i zmniejszanie obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw rozpoczynających działalność, zwłaszcza poprzez zapewnianie, w szczególności młodym przedsiębiorcom, stosownych usług wspierających przedsiębiorstwa takich jak tworzenie zintegrowanych punktów kontaktowych czy inicjowanie krajowych sieci wsparcia dla przedsiębiorstw.
Szczególną uwagę należy zwrócić na łatwiejsze przenoszenie prawa własności, poprawę prawa upadłościowego oraz udoskonalanie postępowań w zakresie ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw.
Wytyczna nr 15.
W celu promowania kultury w większym stopniu opartej na przedsiębiorczości i stworzenia otoczenia sprzyjającego rozwojowi MŚP Państwa Członkowskie powinny: 1) poprawiać dostęp do źródeł finansowania w szczególności mikrokredytów i innych form kapitału podwyższonego ryzyka ("risk capital") na rzecz tworzenia i rozwijania MŚP; 2) wzmacniać zachęty gospodarcze poprzez między innymi upraszczanie systemów podatkowych oraz zmniejszenie kosztów pracy niezwiązanych z wynagrodzeniami; 3) wzmacniać potencjał innowacyjny MŚP oraz 4) dostarczać odpowiednie usługi wspierające, takie jak tworzenie zintegrowanych punktów kontaktowych i inicjowanie krajowych sieci wsparcia dla przedsiębiorstw, aby ułatwiać ich tworzenie i rozwijanie zgodnie z zasadami określonymi w Karcie małych przedsiębiorstw (Small firms’ Charter).
Ponadto Państwa Członkowskie powinny promować edukację w dziedzinie przedsiębiorczości i szkolenia dla MŚP.
Powinny one także ułatwiać przenoszenie prawa własności, tam gdzie jest to konieczne zmodernizować prawo upadłościowe oraz udoskonalać postępowania w zakresie ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Promowanie efektywnej alokacji zasobów zorientowanej na wzrost i zatrudnienie" (nr 3) i "Wspieranie wszelkich form innowacji" (nr 8), nr 23 i 24.
Rozszerzenie i poprawa infrastruktury europejskiej
Nowoczesna infrastruktura jest istotnym czynnikiem wpływającym na poziom atrakcyjności lokalizacji.
Ułatwia ona mobilność osób, towarów i usług w całej Unii.
Nowoczesna infrastruktura transportu, energetyki oraz komunikacji elektronicznej jest ważnym elementem odnowionej Strategii Lizbońskiej.
Dzięki zmniejszaniu kosztów transportu i rozszerzaniu rynków, wzajemne powiązanie i interoperacyjność sieci transeuropejskich przyczynia się do rozwoju handlu międzynarodowego i poprawia dynamikę rynku wewnętrznego.
Ponadto trwająca właśnie liberalizacja europejskich sektorów sieciowych sprzyja konkurencji i wzrostowi korzyści z lepszej wydajności tych sektorów.
Jeśli chodzi o inwestycje w infrastrukturę europejską w przyszłości, najważniejszą kwestią powinna stać się realizacja 30 priorytetowych projektów w zakresie transportu, które Parlament i Rada określiły w wytycznych dotyczących transeuropejskich sieci infrastruktury transportowej, jak również realizacja projektów transgranicznych w dziedzinie transportu "do natychmiastowej realizacji", odnawialnych źródeł energii oraz łączności szerokopasmowej i badań określonych w ramach Europejskiej Inicjatywy na rzecz Wzrostu, a także realizacja projektów transportowych wspieranych ze środków Funduszu Spójności.
Należy także zająć się problemem krajowych wąskich gardeł w infrastrukturze.
Przyjęcie właściwych systemów wyceny kosztów w zakresie infrastruktury może przyczynić się do jej efektywnego wykorzystania oraz rozwoju trwałej równowagi modalnej.
Wytyczna nr 16.
W celu rozbudowywania, ulepszania i powiązania infrastruktury w Europie oraz dokończenia realizacji priorytetowych projektów transgranicznych, a zwłaszcza w dążeniu do większej integracji rynków krajowych w rozszerzonej UE, Państwa Członkowskie powinny: 1) rozwijać odpowiednie warunki dla efektywnie wykorzystujących zasoby naturalne infrastruktur: transportowej, energetycznej oraz ICT, z pierwszeństwem dla infrastruktur przewidzianych w transeuropejskich sieciach transportowych, poprzez uzupełnianie mechanizmów wspólnotowych, zwłaszcza tych, które obejmują odcinki transgraniczne i obszary peryferyjne, co jest zasadniczym warunkiem pomyślnego otwierania sektorów sieciowych na konkurencję; 2) rozważyć rozwój partnerstw publiczno-prywatnych; 3) rozważyć argumenty przemawiające za odpowiednimi systemami wyceny kosztów związanych z infrastrukturą, aby zapewnić efektywne wykorzystanie infrastruktury oraz stworzenie trwałej równowagi modalnej ze zwróceniem szczególnej uwagi na zmiany technologiczne i innowację przy odpowiednim uwzględnieniu kosztów środowiskowych i wpływu na wzrost.
Zob. także zintegrowaną wytyczną "Wspieranie upowszechniania i efektywnego wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) oraz tworzenie powszechnego społeczeństwa informacyjnego" (nr 9).
Zalecenie Komisji
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
w sprawie środków, jakie powinien podjąć posiadacz zezwolenia w celu zapobieżenia powstaniu ewentualnej szkody dla zdrowia i środowiska w wypadku przypadkowego uwolnienia rzepaku oleistego (Brassica napus L., linia GT73 – MON-00073-7) genetycznie zmodyfikowanego pod kątem tolerancji na herbicyd glifosat
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 3073)
(Jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)
(2005/637/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 16 stycznia 2003 r., zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 akapit trzeci i art. 14 ust. 2 tiret drugie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG [1], Komisja otrzymała wniosek o pozwolenie na wprowadzenie na rynek produktu wytworzonego na bazie genetycznie zmodyfikowanego rzepaku oleistego (Brassica napus L., linia GT73 – MON-00073-7) wraz ze sprawozdaniem z pozytywnej oceny sporządzonym przez właściwe organy Królestwa Niderlandów.
(2) Komisja wysłała sprawozdanie z oceny do pozostałych Państw Członkowskich i niektóre z nich zgłosiły oraz podtrzymały zastrzeżenia wobec tego sprawozdania w odniesieniu do charakterystyki molekularnej, potencjału alergizującego, kontroli, etykietowania oraz wykrywania produktu. W takim przypadku, zgodnie z art. 18 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2001/18/WE, Komisja musi podjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 ust. 2 dyrektywy, do której stosują się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE [2], zgodnie z przepisami art. 8 tej decyzji.
(3) W lutym 2005 r. Japoński Instytut Badań z zakresu Ochrony Środowiska (Japanese Environmental Studies Institute) opublikował sprawozdanie o przypadkowym pojawieniu się genetycznie zmodyfikowanego rzepaku oleistego, pod kątem tolerancji na herbicyd glifosat, w pobliżu pięciu z sześciu urządzeń portowych, gdzie pobrane zostały próbki.
(4) Konieczne wydaje się zapobieganie podobnym sytuacjom w Unii Europejskiej, zwłaszcza uniknięcie ewentualnej szkody dla zdrowia i środowiska w wypadku przypadkowego uwolnienia rzepaku MON-00073-7 podczas transportu, składowania, obchodzenia się z nim w środowisku i przetwarzania na produkty pochodne.
(5) W tej sytuacji posiadacz zezwolenia jest odpowiednią osobą, która powinna przekazać bezpośrednio operatorom i użytkownikom informacje dotyczące nieszkodliwości i ogólnych właściwości produktu, jak również warunków monitorowania, zwłaszcza środków zarządzania, jakie należy podjąć w wypadku przypadkowego uwolnienia nasion.
(6) Komisja uważa zatem za właściwsze, aby decyzji o wprowadzeniu na rynek rzepaku oleistego MON-00073-7 towarzyszyły specjalne wytyczne techniczne sporządzone w celu zapobieżenia ewentualnej szkodzie dla zdrowia i środowiska w wypadku przypadkowego uwolnienia tego produktu,
NINIEJSZYM ZALECA:
Artykuł 1
Podczas stosowania przepisów art. 4 ust. 2 decyzji o wprowadzeniu na rynek rzepaku oleistego (Brassica napus L., linia GT73 – MON-00073-7) genetycznie zmodyfikowanego pod kątem tolerancji na herbicyd glifosat, należy wziąć pod uwagę środki określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze zalecenie skierowane jest do Królestwa Niderlandów.
Zalecenie Komisji
z dnia 19 września 2005 r.
w sprawie rozdzielności księgowej i systemów księgowania kosztów zgodnie z uregulowaniami prawnymi dla łączności elektronicznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/698/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) [1], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
po konsultacji z Komitetem ds. Łączności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre przepisy ram regulacyjnych dla sieci i usług łączności elektronicznej wymagają wprowadzenia w życie niezbędnych i odpowiednich mechanizmów księgowania kosztów, a mianowicie art. 9, 11, 13 oraz art. 6 ust. 1 wraz z Załącznikiem do dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) [2]; art. 17 i 18 ust. 1 oraz załącznik VII.2 do dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) [3]; oraz art. 13 dyrektywy 2002/21/WE.
(2) Operatorzy określeni jako posiadający znaczącą pozycję rynkową (ang. "Significant Market Power" – SMP) na rynku właściwym (zwani dalej "notyfikowanymi operatorami") w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE mogą podlegać, między innymi, obowiązkom dotyczącym przygotowania rozdzielności księgowej i/lub wdrożenia systemu księgowania kosztów.
Celem nałożenia takich obowiązków jest zwiększenie przejrzystości transakcji pomiędzy operatorami i/lub określenie faktycznego kosztu dostarczanych usług.
Ponadto rozdzielność księgowa i wdrożenie systemów księgowania kosztów mogą być wykorzystane przez krajowe organy regulacyjne do uzupełnienia innych środków regulacyjnych (jak np. jawność, niedyskryminacja, orientacja na koszty) nałożonych na notyfikowanych operatorów.
(3) Niniejsze zalecenie aktualizuje zalecenie Komisji 98/322/WE z dnia 8 kwietnia 1998 r. w sprawie wzajemnych połączeń na zliberalizowanym rynku telekomunikacji (część 2 – Rozdzielność księgowa i księgowanie kosztów) [4] w ślad za zastosowaniem uregulowań prawnych dla łączności elektronicznej ( 25 lipca 2003 r.).
Rewizja ta jest niezbędna, gdyż uregulowania prawne z 2002 r. przyniosły pewne istotne zmiany pakietu regulacyjnego z 1998 r., takie jak poszerzony zakres zastosowania ram; inne podejście do nakładania obowiązków ex ante; inny zakres zastosowania określonych przepisów dotyczących księgowania kosztów i rozdzielności księgowej; oraz zastosowanie zasady neutralności technologicznej.
(4) Ogólnym celem niniejszego zalecenia jest wsparcie zastosowania jednolitych zasad i metod księgowania na poziomie UE przy uwzględnieniu doświadczenia zdobytego przez krajowe organy regulacyjne w dziedzinie księgowania kosztów i rozdzielności księgowej; poprawa jawności systemów księgowości, metod, opracowanych danych, rewizji i procesu składania sprawozdań z korzyścią dla wszystkich uczestniczących stron.
(5) Operatorzy mogą działać na rynkach, na których zostali określeni jako posiadający znaczącą pozycję rynkową, jak również na konkurencyjnych rynkach, gdzie nie są określeni w ten sposób.
W celu wykonywania swoich zadań regulacyjnych krajowy organ regulacyjny może potrzebować informacji o rynkach, na których operatorzy nie mają SMP.
Gdy obowiązek rozdzielności księgowej jest nałożony na notyfikowanego operatora z SMP na jednym lub więcej rynków, to nałożenie rozdzielności księgowej może obejmować rynki, na których operator nie ma SMP, np. w celu zapewnienia spójności danych.
(6) Wszelka wprowadzona metodyka księgowania kosztów lub rozdzielności księgowej, służąca w szczególności jako podstawa dla decyzji o kontroli cen, powinna być określona w taki sposób, aby zachęcała do skutecznej inwestycji, identyfikowała potencjalne antykonkurencyjne zachowanie, szczególnie ograniczenia marży zysku, i powinna być zgodna z celami polityki krajowego organu regulacyjnego określonymi w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE.
(7) Wprowadzenie w życie nowej lub zrewidowanej metodyki szacowania kosztów może oznaczać, że obecne poziomy regulowanych opłat i/lub mechanizmy cen są nieodpowiednie lub w pewien sposób niewłaściwie dostosowane.
Jeżeli krajowy organ regulacyjny uważa, iż wymagane jest działanie korygujące, to należy w należyty sposób uwzględnić środowisko handlowe i ekonomiczne w celu minimalizacji ryzyka i niepewności na właściwych rynkach.
Działanie to może obejmować, na przykład, rozłożenie ewentualnego dostosowania cen na rozsądny okres.
(8) Podczas wprowadzania w życie systemu księgowego, w którym zastosowano metodę perspektywiczną, taką jak długofalowe narastające koszty (ang. Long Run Incremental Cost), opartą nie o historyczne, lecz o bieżące koszty, np. gdy aktywa są zrewaloryzowane na podstawie kosztu zastosowania nowoczesnej równoważnej infrastruktury zbudowanej przy pomocy najbardziej efektywnej dostępnej technologii, krajowe organy regulacyjne mogą musieć skorygować parametry metodyki kosztów, aby osiągnąć te cele.
Należy przewidzieć, gdzie to stosowne, skoordynowane zastosowanie podejścia top-down i bottom-up.
Systemy księgowości powinny być oparte na zasadzie przyczynowości kosztu, takiej jak kalkulacja kosztów oparta o działalność.
(9) Gdy księgowanie kosztów bieżących (ang. Current Cost Accounting – CCA) jest stosowane do aktywów sieci, takich jak pętla lokalna, która jest uważana za mającą mniejszą zdolność do powielania się w średnim okresie, to jednolite zastosowanie metod kalkulacji kosztów wymaga, aby parametry (takie jak koszt kapitału, profile amortyzacji, marże, składniki zmienne w czasie) zostały odpowiednio skorygowane przez krajowe organy regulacyjne.
(10) Gdy wprowadzenie w życie systemu księgowania kosztów jest wymagane zgodnie z art. 13 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE, to reguły zastosowane do podziału kosztów powinny być wykazane na poziomie szczegółowości, który pokazuje wyraźnie zależność pomiędzy kosztami a opłatami dotyczącymi składników i usług sieciowych; przy tym należy również podać podstawę, na której bezpośrednio i pośrednio przypisywalne koszty zostały podzielone pomiędzy różne rachunki.
(11) Niniejsze zalecenie dostarcza wskazówek odnośnie do wprowadzania w życie księgowania kosztów i rozdzielności księgowej zgodnie z nowymi uregulowaniami prawnymi z 2002 r.
Zalecenie Komisji 98/322/WE dostarcza wskazówek odnośnie do wprowadzania w życie księgowania kosztów i rozdzielności księgowej zgodnie z uregulowaniami prawnymi z 1998 r.
Zalecenie z 1998 r. nadal stosuje się w sytuacjach, gdy Państwa Członkowskie nie ukończyły przeglądu istniejących obowiązków dotyczących księgowania kosztów i rozdzielności księgowej zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE.
(12) Gdy mechanizm wynagradzania, z którym wiążą się transfery finansowe, jest wdrażany przez Państwa Członkowskie, to załącznik IV, część B, do dyrektywy o usłudze powszechnej wymaga, aby transfery te były przeprowadzane w sposób jawny, niedyskryminacyjny i proporcjonalny.
Aby osiągnąć te cele, wszelkie wynagrodzenie otrzymane z tytułu wypełnienia zobowiązań związanych z usługą powszechną powinno zostać należycie zgłoszone w systemach rozdzielności księgowej.
(13) W odniesieniu do finansowania zobowiązań związanych z usługą powszechną, niniejsze zalecenie nie narusza dyrektywy Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie jawności stosunków finansowych pomiędzy Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, jak również w sprawie jawności finansowej wewnątrz niektórych przedsiębiorstw [5].
(14) Zastosowanie zasad niniejszego zalecenia nie narusza obowiązku Państw Członkowskich i przedsiębiorstw pełnego przestrzegania wspólnotowych reguł konkurencji.
(15) Zalecenie Komisji 2002/590/WE z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie "Niezależności ustawowego biegłego rewidenta w UE: Zbiór podstawowych zasad" [6] ustanawia solidne ramy, na podstawie których niezależność biegłego rewidenta może zostać sprawdzona, gdzie ma to znaczenie.
(16) Europejska Grupa Regulatorów (ERG) [7] przedstawiła opinię dotyczącą rewizji zalecenia Komisji w sprawie rozdzielności księgowej i księgowania kosztów z 1998 r., która zawiera szczegółowy załącznik dotyczący księgowania kosztów i rozdzielności księgowej,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Niniejsze zalecenie dotyczy wprowadzenia w życie rozdzielności księgowej i systemów księgowania kosztów przez operatorów określonych przez ich krajowy organ regulacyjny jako posiadający znaczącą pozycję rynkową na rynkach właściwych w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE.
Operatorzy posiadający takie obowiązki zwani są "notyfikowanymi operatorami".
Celem nałożenia obowiązku wdrożenia systemu księgowania kosztów jest zapewnienie, aby sprawiedliwe, obiektywne i jawne kryteria były stosowane przez notyfikowanych operatorów przy przydzielaniu ich kosztów usługom w sytuacjach, gdy podlegają one obowiązkom kontroli cen lub stosowania cen zorientowanych kosztowo.
Celem nałożenia obowiązku dotyczącego rozdzielności księgowej jest zapewnienie wyższego poziomu szczegółowości informacji niż uzyskiwany z ustawowych sprawozdań finansowych notyfikowanego operatora, możliwie jak najdokładniejsze odzwierciedlenie wyników części działalności gospodarczej notyfikowanego operatora, jak gdyby były one prowadzone jako oddzielne przedsiębiorstwa, a w przypadku przedsiębiorstw zintegrowanych wertykalnie – zapobieżenie dyskryminacji na korzyść ich własnych działań oraz zapobieżenie niesprawiedliwej subwencji krzyżowej.
2) Zaleca się, aby krajowe organy regulacyjne zażądały od notyfikowanych operatorów rozgrupowania ich kosztów eksploatacji, zaangażowanego kapitału i dochodów do poziomu wymaganego, aby były zgodne z zasadami proporcjonalności, jawności oraz celami regulacyjnymi wyznaczonymi przez prawo krajowe lub wspólnotowe.
Zaleca się, aby podział kosztów, zaangażowanego kapitału i dochodów był przeprowadzony zgodnie z zasadą przyczynowości kosztów (taką jak kalkulacja kosztów oparta o działalność, "ABC").
Systemy księgowania kosztów i rozdzielności księgowej notyfikowanych operatorów muszą być zdolne do podawania wymaganych informacji finansowych w celu wykazania pełnej zgodności z obowiązkami regulacyjnymi.
Zaleca się, aby zdolność ta była mierzona według jakościowych kryteriów znaczenia, rzetelności, porównywalności i istotności.
Zaleca się, aby krajowe organy regulacyjne upewniły się co do odpowiedniości i skuteczności systemów księgowania kosztów i rozdzielności księgowej; systemy takie mogą być przedmiotem publicznych konsultacji.
3) Zaleca się, aby krajowy organ regulacyjny podczas oceniania cech i specyfikacji systemu księgowania kosztów zweryfikował zdolność systemu księgowania kosztów notyfikowanego operatora do analizy i przedstawiania danych o kosztach w sposób, który jest zgodny z celami regulacyjnymi.
W szczególności, system księgowania kosztów notyfikowanego operatora powinien być zdolny do rozróżniania kosztów bezpośrednich [8] i kosztów pośrednich [9].
Zaleca się, aby krajowe organy regulacyjne, przyjmując decyzję o systemie księgowania kosztów opartego o bieżące koszty, wyznaczyły wyraźne terminy i rok bazowy dla wprowadzenia w życie przez ich notyfikowanych operatorów nowych systemów księgowania kosztów opartych o bieżące koszty.
Ocena aktywów sieci wydajnego operatora według przyszłościowej lub obecnej wartości, to jest oszacowanie kosztów, wobec jakich stanęliby równoważni operatorzy, gdyby na rynku panowała energiczna konkurencja, jest kluczowym elementem metodyki "księgowania kosztów bieżących" (CCA).
Wymaga to, aby opłaty amortyzacyjne ujęte w kosztach eksploatacji były obliczane na podstawie bieżących wycen równoważnych aktywów.
W rezultacie, składanie sprawozdań o zaangażowanym kapitale również musi odbywać się na podstawie bieżących kosztów.
Mogą być wymagane inne korekty kosztów w celu odzwierciedlenia bieżącego kosztu zakupu środka trwałego i podstawy jego kosztu eksploatacji.
Ocena aktywów sieci według wartości przyszłościowej lub bieżącej może być uzupełniona przez zastosowanie metodyki księgowania kosztów, takiej jak długofalowe narastające koszty (LRIC), gdzie to odpowiednie.
Zaleca się, aby krajowe organy regulacyjne należycie wzięły pod uwagę kwestie cen i konkurencji, jakie mogą być podniesione podczas wdrażania CCA, jak w przypadku uwolnienia pętli lokalnej.
Zaleca się, aby krajowe organy regulacyjne należycie wzięły pod uwagę dalsze korekty danych finansowych odnośnie do czynników wydajności, zwłaszcza gdy dane o kosztach są używane jako informacje dla decyzji o ustalaniu cen, gdyż wykorzystywanie systemów księgowania kosztów (nawet stosujących CCA) może nie w pełni efektywnie odzwierciedlać poniesione lub właściwe koszty [10].
Na czynniki wydajności mogą składać się oceny różnej topologii i architektury sieci, technik amortyzacji, technologii używanej lub planowanej do zastosowania w sieci.
4) Zaleca się, aby notyfikowani operatorzy, od których wymagane jest złożenie sprawozdania o rozdzielności księgowej, dostarczyli zestawienie zysków i strat oraz zestawienie zaangażowanego kapitału dla każdej spośród ustalonych jednostek sprawozdawczych (na podstawie właściwych rynków i usług).
Opłaty transferowe lub zakupy pomiędzy rynkami i usługami muszą być wyraźnie zidentyfikowane z dostateczną szczegółowością w celu uzasadnienia spełnienia obowiązków niedyskryminacji.
Te obowiązki składania sprawozdania o rozdzielności księgowej mogą wymagać przygotowania i ujawnienia informacji dla rynków, na których operator nie posiada SMP.
Dla spójności i integralności danych zaleca się, aby sprawozdania finansowe rachunków regulacyjnych były zebrane w formie zestawienia zysków i strat oraz zestawienia zaangażowanego kapitału dla przedsiębiorstwa jako całości.
Wymagane jest również uzgodnienie oddzielnych regulacyjnych rachunków z ustawowymi rachunkami operatora.
Zestawienia te powinny podlegać niezależnej opinii biegłego rewidenta lub badaniu zgodności przeprowadzonemu przez krajowy organ regulacyjny (zależnie od dostępności odpowiednio wykwalifikowanego personelu).
5) Zaleca się, aby krajowe organy regulacyjne udostępniły zainteresowanym stronom uzyskane od notyfikowanych operatorów właściwe informacje o księgowości, będące na dostatecznym poziomie szczegółowości.
Szczegółowość dostarczonych informacji powinna służyć zapewnieniu, że nie ma nieuzasadnionej dyskryminacji pomiędzy dostarczaniem usług wewnętrznie a usługami dostarczanymi zewnętrznie oraz umożliwieniu identyfikacji średniego kosztu usług i metody, za pomocą której koszty zostały skalkulowane.
Dostarczając informacje do tych celów krajowe organy regulacyjne powinny mieć należyty wzgląd na tajemnicę handlową.
W tym względzie publikacja przez notyfikowanego operatora dostatecznie szczegółowych zestawień kosztów wskazujących, dla przykładu, średni koszt składników sieci zwiększy jawność i podniesienie zaufanie ze strony konkurentów, że nie stosuje on antykonkurencyjnych subwencji krzyżowych.
Uważa się to za szczególnie istotne dla usług hurtowych.
Wytyczne wykonawcze dotyczące wymagań składania sprawozdań oraz publikacji informacji przedstawiono w Załączniku.
6) Niektóre przedsiębiorstwa mogą być wyznaczone jako dostawcy usługi powszechnej zgodnie z art. 8 dyrektywy o usłudze powszechnej i mogą podlegać regulacyjnej kontroli taryf detalicznych zgodnie z przepisami art. 17 dyrektywy o usłudze powszechnej.
Dla tych Państw Członkowskich, które prowadzą systemy finansowania zobowiązań związanych z usługą powszechną, zaleca się, aby wszelki wkład, który wyznaczone przedsiębiorstwo(-a) otrzymuje(-ą) w ramach mechanizmu rekompensaty, był zidentyfikowany w systemach rozdzielności księgowej.
7) Te wytyczne dla księgowości dotyczą składania regulacyjnych sprawozdań i nie mają w zamierzeniu zastępować składania jakichkolwiek ustawowych sprawozdań finansowych, które mogą być wymagane w Państwie Członkowskim.
8) Niniejsze zalecenie zostanie poddane przeglądowi nie później niż trzy lata od dnia jego zastosowania.
9) Niniejsze zalecenie jest skierowane do Państw Członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 18 maja 2005 r.
w sprawie transgranicznego zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi w odniesieniu do legalnych usług muzycznych online
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/737/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kwietniu 2004 r. Komisja przyjęła Komunikat w sprawie zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi na rynku wewnętrznym.
(2) Parlament Europejski stwierdził w sprawozdaniu z dnia 15 stycznia 2004 r. [1], że posiadacze praw powinni mieć możliwość korzystania z ochrony praw autorskich i pokrewnych, tam gdzie takie prawa są ustanowione, przez cały okres ich obowiązywania, niezależnie od granic państwowych lub sposobów wykorzystania.
(3) Ponadto Parlament Europejski podkreślił, że każde działanie Wspólnoty w zakresie zbiorowego transgranicznego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi powinno umacniać zaufanie artystów, w tym pisarzy i muzyków, do tego, że ogólnoeuropejskie wykorzystanie ich dzieł twórczych zostanie finansowo wynagrodzone [2].
(4) Wraz z nowymi technologiami pojawiło się nowe pokolenie użytkowników komercyjnych, którzy korzystają online z utworów muzycznych i innych przedmiotów objętych ochroną.
Świadczenie legalnych usług muzycznych online wymaga zarządzania szeregiem praw autorskich i pokrewnych.
(5) Jedną kategorię tych praw stanowi wyłączne prawo do zwielokrotniania, które obejmuje wszystkie zwielokrotnienia powstałe w wyniku procesu dystrybucji utworów muzycznych online.
Inne kategorie praw to: prawo do publicznego udostępniania utworów muzycznych i prawo do godziwego wynagrodzenia za publiczne udostępnianie innych przedmiotów objętych ochroną, oraz wyłączne prawo do udostępnienia utworu muzycznego lub innego przedmiotu objętego ochroną.
(6) Na mocy dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym [3] oraz dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej [4] wymagana jest licencja dla każdego z praw przy korzystaniu z utworów muzycznych online.
Prawa te mogą być zarządzane przez podmioty zbiorowego zarządzania prawami, które w charakterze agentów świadczą pewne usługi zarządzania na rzecz podmiotów praw autorskich, lub przez same podmioty praw autorskich.
(7) Licencjonowanie praw online często jest ograniczone do danego obszaru geograficznego, co zmusza użytkowników komercyjnych do negocjowania w każdym Państwie Członkowskim z odpowiednimi podmiotami zbiorowego zarządzania prawami, licencji na każde wykorzystanie online objęte prawem autorskim.
(8) W dobie korzystania z utworów muzycznych online użytkownicy komercyjni potrzebują wieloobszarowego systemu licencjonowania, który będzie odpowiadał pozbawionemu granic środowisku elektronicznemu.
Należy zatem stworzyć wieloobszarowy system licencjonowania, aby zapewnić większą pewność prawną dla użytkowników komercyjnych w odniesieniu do ich działalności i wesprzeć rozwój legalnych usług online, zwiększając równocześnie wpływy z dochodów dla posiadaczy praw autorskich.
(9) Swoboda świadczenia usług zbiorowego zarządzania ponad granicami państw oznacza, że posiadacze praw autorskich mają możliwość swobody wyboru w całej Wspólnocie podmiotu zbiorowego zarządzania prawami, które są niezbędne do świadczenia legalnych usług muzycznych online.
Prawo to obejmuje możliwość powierzenia lub przeniesienia wszystkich lub części praw online innemu podmiotowi zbiorowego zarządzania prawami, niezależnie od Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się miejsce zamieszkania i obywatelstwa podmiotu zbiorowego zarządzania prawami lub posiadacza praw autorskich.
(10) Wspieranie skutecznych struktur dla transgranicznego zarządzania prawami powinno zapewnić osiągnięcie przez podmioty zbiorowego zarządzania prawami autorskimi wyższego poziomu racjonalizacji i przejrzystości w zakresie przestrzegania prawa konkurencji, zwłaszcza w świetle wymogów związanych ze środowiskiem elektronicznym.
(11) Stosunek między posiadaczami praw autorskich a podmiotami zbiorowego zarządzania prawami, oparty bądź na przepisach umownych, bądź na zasadach wynikających ze statutowego członkostwa, powinien obejmować minimum ochrony dla posiadaczy praw autorskich w zakresie wszystkich praw, które są niezbędne dla świadczenia legalnych usług muzycznych online.
Podmioty zarządzania prawami nie powinny stosować różnic w traktowaniu posiadaczy praw autorskich ze względu na Państwo Członkowskie ich miejsca zamieszkania lub ich obywatelstwo.
(12) Honoraria autorskie pobierane w imieniu posiadaczy praw autorskich powinny być rozdzielane sprawiedliwie i bez dyskryminacji ze względu na miejsce zamieszkania, obywatelstwo lub kategorię posiadaczy praw autorskich.
Zwłaszcza honoraria autorskie pobierane w imieniu posiadaczy praw autorskich w Państwach Członkowskich innych niż Państwa, w których posiadacze praw autorskich mieszkają lub których są obywatelami, powinny być rozdzielane możliwie jak najskuteczniej i jak najwydajniej.
(13) Zalecenia uzupełniające dotyczące odpowiedzialności, reprezentowania posiadaczy praw autorskich w organach decyzyjnych podmiotów zbiorowego zarządzania prawami oraz procedur rozstrzygania sporów powinny umożliwiać racjonalny i przejrzysty poziom prac podmiotów zbiorowego zarządzania prawami oraz dokonywanie przez posiadaczy praw autorskich i użytkowników komercyjnych w pełni świadomych wyborów.
Podmioty zbiorowego zarządzania prawami autorskimi nie powinny stosować różnic w traktowaniu ze względu na kategorie swoich członków: wszystkich posiadaczy praw autorskich, czy będą to pisarze, kompozytorzy, wydawcy, firmy fonograficzne, artyści wykonawcy czy inni, należy traktować jednakowo.
(14) Rozwój rynku muzycznego online powinien być poddawany regularnej ocenie,
NINIEJSZYM ZALECA:
Definicje
1) Do celów niniejszego zalecenia stosuje się następujące definicje:
a) "zarządzanie na poziomie Wspólnoty prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w celu świadczenia legalnych usług muzycznych online" oznacza świadczenie następujących usług: udzielanie licencji użytkownikom komercyjnym, audyt i monitorowanie praw, egzekwowanie praw autorskich i pokrewnych, pobieranie honorariów autorskich i rozdzielanie honorariów autorskich posiadaczom praw autorskich;
b) "utwory muzyczne" oznaczają wszelki utwór muzyczny lub inny przedmiot objęty ochroną;
c) "repertuar" oznacza katalog utworów muzycznych, który jest zarządzany przez podmiot zbiorowego zarządzania prawami autorskimi;
d) "licencja wieloobszarowa" oznacza licencję, która obejmuje obszar więcej niż jednego Państwa Członkowskiego;
e) "podmiot zbiorowego zarządzania prawami autorskimi" oznacza każdy podmiot świadczący usługi w rozumieniu lit. a) pewnej liczbie posiadaczy praw autorskich;
f) "prawa online" oznaczają którekolwiek z poniższych praw:
i) wyłączne prawo do zwielokrotniania, które obejmuje wszystkie zwielokrotnienia przewidziane w ramach dyrektywy 2001/29/WE w formie niematerialnych kopii, zrealizowane w drodze dystrybucji utworów muzycznych online;
ii) prawo do publicznego udostępniania utworu muzycznego, bądź w postaci prawa do zezwalania lub zabraniania zgodnie z dyrektywą 2001/29/WE, bądź prawa do godziwego wynagrodzenia na mocy dyrektywy 92/100 EWG, które obejmuje usługi typu webcasting, radio internetowe i simulcasting lub usługi "near-on-demand" odbierane za pośrednictwem komputera osobistego albo telefonu komórkowego;
iii) wyłączne prawo do udostępniania utworów muzycznych zgodnie z dyrektywą 2001/29/WE, które obejmuje usługi na żądanie ("on-demand") lub inne usługi interaktywne.
g) "posiadacz praw autorskich" oznacza osobę fizyczną albo prawną, która posiada prawa autorskie online;
h) "użytkownik komercyjny" oznacza osobę związaną ze świadczeniem usług muzycznych online, która musi uzyskać licencję od posiadaczy praw autorskich w celu świadczenia legalnych usług muzycznych online;
i) "wzajemne porozumienie o reprezentowaniu" oznacza dwustronnną umowę pomiędzy podmiotami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, na mocy której jeden podmiot zbiorowego zarządzania prawami autorskimi udziela drugiemu tego typu podmiotowi prawa do reprezentowania swego repertuaru na obszarze tego drugiego.
Sprawy ogólne
2) Wzywa się Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych kroków wspierających legalność usług online we Wspólnocie poprzez promowanie jak najlepszego otoczenia regulacyjnego w zakresie zarządzania, na poziomie Wspólnoty, prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w celu świadczenia legalnych usług muzycznych online.
Stosunki pomiędzy posiadaczami praw autorskich, podmiotami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi a użytkownikami komercyjnymi
3) Posiadacze praw autorskich powinni mieć prawo do powierzenia zarządzania wszelkimi prawami online w celu prowadzenia działalności w zakresie legalnych usług muzycznych online, na wybranym przez nich obszarze, wybranemu przez nich podmiotowi zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, niezależnie od Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania i obywatelstwa podmiotu zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub posiadacza praw autorskich.
4) Podmioty zbiorowego zarządzania prawami autorskimi powinny z największą rzetelnością reprezentować interesy posiadaczy praw autorskich.
5) W zakresie licencjonowania praw online, w stosunku między posiadaczami praw autorskich a posiadaczami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, opartym bądź na przepisach umownych, bądź na zasadach stosunku pracy, powinny obowiązywać przynajmniej poniższe wskazania:
a) posiadacze praw autorskich powinny mieć możliwość określenia, jakie prawa online przekazują do zbiorowego zarządzania;
b) posiadacze praw autorskich powinni mieć możliwość określenia zasięgu terytorialnego uprawnienia udzielonego podmiotom zbiorowego zarządzania prawami autorskimi;
c) posiadacze praw autorskich powinni, po właściwym powiadomieniu o swoim zamiarze, mieć prawo do wycofania wszystkich praw online i przeniesienia zlecenia zarządzania tymi prawami na różnych obszarach na inny podmiot zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, niezależnie od Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania i obywatelstwa podmiotu zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub posiadacza praw autorskich;
d) jeżeli posiadacz praw autorskich przekazał zarządzanie prawem online innemu podmiotowi zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, bez uszczerbku dla innych form współpracy między podmiotami zarządzania prawami, wszystkie zainteresowane podmioty zbiorowego zarządzania prawami powinny zapewnić, że przedmiotowe prawa online zostają wycofane z zakresu obowiązywania każdego wzajemnie zawartego między nimi porozumienia o reprezentowaniu.
6) Podmioty zbiorowego zarządzania prawami powinny powiadomić właścicieli praw i użytkowników komercyjnych o repertuarze, który reprezentują, o wszelkich istniejących wzajemnych porozumieniach o reprezentowaniu, o terytorialnym zasięgu ich uprawnień w odniesieniu do tego repertuaru i o stosowanych stawkach.
7) Podmioty zbiorowego zarządzania prawami powinny właściwie powiadomić siebie nawzajem i użytkowników handlowych o zmianach w repertuarze, który reprezentują.
8) Użytkownicy komercyjni powinni powiadomić podmioty zbiorowego zarządzania prawami o cechach usług, dla których pragną nabyć prawa online.
9) Podmioty zbiorowego zarządzania prawami udzielają użytkownikom komercyjnym licencji na podstawie obiektywnych kryteriów i bez dyskryminacji użytkowników.
Sprawiedliwe rozdzielanie dochodów i odliczenia
10) Podmioty zbiorowego zarządzania prawami sprawiedliwie rozdzielają honoraria autorskie pomiędzy wszystkich posiadaczy praw autorskich lub kategorie posiadaczy praw autorskich, których reprezentują.
11) W przepisach umownych i zasadach wynikających ze statutowego członkostwa, które regulują stosunek między podmiotami zbiorowego zarządzania prawami a posiadaczami praw autorskich w odniesieniu do zarządzania wykorzystaniem utworów muzycznych online na poziomie Wspólnoty, powinno być również określone, czy i w jakim zakresie od honorariów autorskich będą odliczane kwoty z tytułu innych celów aniżeli świadczonych usług zarządzania.
12) Po pobraniu honorariów autorskich podmioty zbiorowego zarządzania prawami powinny wyszczególnić dla wszystkich posiadaczy praw autorskich, których reprezentują, odliczenia poczynione z tytułu innych celów aniżeli świadczonych usług zarządzania.
Brak dyskryminacji i reprezentowanie
13) Stosunki między podmiotami zbiorowego zarządzania prawami a posiadaczami praw autorskich, regulowane bądź przepisami umownymi, bądź zasadami wynikającymi ze statutowego członkostwa, powinny być oparte na poniższych zasadach:
a) wszystkie kategorie posiadaczy praw autorskich są traktowane jednakowo w odniesieniu do wszystkich oferowanych usług zarządzania;
b) posiadacze praw autorskich są reprezentowani w sposób uczciwy i równy w wewnętrznych procedurach decyzyjnych;
Odpowiedzialność
14) Podmioty zbiorowego zarządzania prawami powinny regularnie informować wszystkich posiadaczy praw autorskich, których reprezentują, bezpośrednio albo w ramach wzajemnych porozumień o reprezentowaniu, o każdej udzielonej licencji, stosowanych stawkach i honorariach autorskich pobranych i rozdzielonych.
Rozstrzyganie sporów
15) Wzywa się Państwa Członkowskie do stworzenia skutecznych mechanizmów rozstrzygania sporów, zwłaszcza w odniesieniu do stawek, warunków licencjonowania, przekazywania praw online do celów zarządzania i wycofania praw online.
Monitorowanie
16) Państwa Członkowskie i podmioty zbiorowego zarządzania prawami są proszone o składanie do Komisji corocznych sprawozdań z działań podjętych w związku z niniejszym zaleceniem i na temat zarządzania, na poziomie Wspólnoty, prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w celu świadczenia legalnych usług muzycznych online.
17) Komisja zamierza poddawać regularnej ocenie rozwój sektora usług muzycznych online w świetle niniejszego zalecenia.
18) Komisja, na podstawie oceny wymienionej w pkt 17, rozważy potrzebę podjęcia dalszych działań na poziomie Wspólnoty.
Adresaci
19) Niniejsze zalecenie jest skierowane do Państw Członkowskich i do wszystkich podmiotów gospodarczych, które są zaangażowane w zarządzanie prawami autorskimi i pokrewnymi w obrębie Wspólnoty.
Zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 września 2005 r.
w celu ułatwienia wydawania przez Państwa Członkowskie jednolitych wiz krótkoterminowych dla naukowców z państw trzecich podróżujących w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia badań naukowych
(2005/761/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. b) pkt ii),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mając na względzie konsolidowanie i restrukturyzację europejskiej polityki w dziedzinie badań, Komisja stwierdziła w komunikacie zatytułowanym "W kierunku Europejskiej Przestrzeni Badawczej" z dnia 18 stycznia 2000 r., że należy utworzyć Europejską Przestrzeń Badawczą, który ma być głównym filarem przyszłego działania Wspólnoty w tej dziedzinie.
(2) Na posiedzeniu w Lizbonie w dniach 23. i 24. marca 2000 r., Rada Europejska zatwierdzając Europejską Przestrzeń Badawczą, wyznaczyła Wspólnocie cel stania się do roku 2010 najbardziej konkurencyjną i dynamiczną, opartą na wiedzy gospodarką na świecie.
(3) Globalizacja gospodarki wymaga większej mobilności naukowców, co zostało uwzględnione w szóstym programie ramowym Wspólnoty w dziedzinie badań [4], który w jeszcze szerszym zakresie otworzył dostęp do swoich programów naukowcom z państw trzecich.
(4) Liczbę naukowców, których potrzebować będzie Wspólnota, aby osiągnąć ustanowiony przez Radę Europejską na jej posiedzeniu w Barcelonie w dniach 15. i 16. marca 2002 r. cel zainwestowania 3 % PKB w badania, ocenia się na 700000.
Cel ten powinien zostać osiągnięty za pomocą szeregu powiązanych ze sobą środków, takich jak podniesienie atrakcyjności karier naukowych dla młodych ludzi, promowanie uczestnictwa kobiet w badaniach naukowych, zwiększanie możliwości szkoleń i mobilności w zakresie badań, poprawa perspektyw dotyczących kariery dla naukowców w ramach Wspólnoty oraz otwieranie Wspólnoty dla obywateli państw trzecich, którzy mogliby mieć prawo wjazdu i podróżowania w ramach wspólnego obszaru w celach badawczych.
(5) W celu zapewnienia konkurencyjności i atrakcyjności na poziomie międzynarodowym, Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne kroki w celu ułatwienia naukowcom wjazdu oraz poruszania się w ramach Wspólnoty na krótkie okresy.
(6) W przypadku pobytów krótkoterminowych Państwa Członkowskie powinny zobowiązać się do uznania naukowców z państw trzecich, którzy podlegają obowiązkowi wizowemu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 539/2001 [5], za osoby działające w dobrej wierze i rozszerzyć na nie korzyści przewidziane dorobkiem wspólnotowym do celów procedury wydawania wiz krótkoterminowych.
(7) Powinny zostać podjęte środki w celu zachęcenia do wymiany informacji i najlepszych praktyk w celu usprawnienia procedur wydawania wiz krótkoterminowych dla naukowców.
(8) Niniejsze zalecenie nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad ustalonych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(9) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszego zalecenia i niniejsze zalecenie jej nie dotyczy.
Biorąc pod uwagę, że niniejsze zalecenie opiera się na dorobku Schengen, na mocy postanowień Tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, zgodnie z art. 5 wyżej wymienionego Protokołu, podejmuje decyzję o wdrożeniu niniejszego zalecenia do jej prawa krajowego w terminie sześciu miesięcy od jego przyjęcia przez Parlament Europejski i Radę.
(10) Niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie bierze udziału zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [6]; Zjednoczone Królestwo nie bierze w związku z tym udziału w przyjęciu niniejszego zalecenia i niniejsze zalecenie go nie dotyczy.
(11) Niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie bierze udziału, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [7]; Irlandia nie bierze w związku z tym udziału w przyjęciu niniejszego zalecenia i niniejsze zalecenie jej nie dotyczy.
(12) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [8], objęte obszarem, o którym mowa w pkt B art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania układu [9].
(13) W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, objęte obszarem, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [10] oraz decyzji Rady 2004/860/WE [11] w sprawie podpisania w imieniu Unii Europejskiej i Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych jej przepisów.
(14) Niniejsze zalecenie stanowi akt opierający się na dorobku Schengen lub w inny sposób odnoszący się do niego, w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r.
(15) Niniejsze zalecenie ma również na celu stworzenie elastycznej formuły dla naukowców, którzy chcą utrzymać powiązania zawodowe z organizacją w ich państwie pochodzenia (np. spędzając okres do trzech miesięcy w trakcie każdego semestru w europejskiej organizacji przyjmującej, mieszczącej się na wspólnym obszarze, jednocześnie kontynuując pracę w organizacji badawczej w państwie pochodzenia),
NINIEJSZYM ZALECAJĄ PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM:
1) ułatwienie wydawania wiz poprzez zobowiązanie się do przyspieszenia badania wniosków o wizy pochodzących od naukowców z państw trzecich, którzy podlegają obowiązkowi wizowemu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 539/2001;
2) promowanie międzynarodowej mobilności naukowców z państw trzecich, którzy muszą odbywać częste podróże w ramach Unii Europejskiej poprzez wydawanie im wiz wielokrotnego wjazdu.
Przy ustalaniu okresu ważności wiz Państwa Członkowskie powinny brać pod uwagę czas trwania programów badawczych, w których naukowcy biorą udział;
3) zobowiązanie się do ułatwienia przyjęcia zharmonizowanego podejścia do dowodów potwierdzających, których dołączenie do wniosków o wizę jest wymagane od naukowców.
W tej sprawie powinny one zasięgać opinii zatwierdzonych organizacji badawczych;
4) zachęcanie do wydawania wiz bez opłat administracyjnych dla naukowców, zgodnie z zasadami ustalonymi w dorobku wspólnotowym;
5) uwzględnianie w lokalnej współpracy konsularnej celu, jakim jest ułatwianie wydawania wiz naukowcom z państw trzecich, w celu promowania wymiany najlepszych praktyk;
6) zobowiązanie się do przedstawienia Komisji, do dnia 28 września 2006 r., informacji dotyczących najlepszych praktyk przyjętych w celu ułatwienia wydawania jednolitych wiz dla naukowców tak, aby umożliwić jej dokonanie oceny poczynionych postępów. Mając na uwadze ewentualne przyjęcie dyrektywy w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych [12] oraz wyniki oceny, powinna zostać zbadana możliwość włączenia postanowień niniejszego zalecenia do odpowiedniego, prawnie wiążącego instrumentu.
Zalecenie Rady
z dnia 12 października 2005 r.
dotyczące ułatwienia przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych we Wspólnocie Europejskiej
(2005/762/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mając na celu konsolidację i strukturalizację europejskiej polityki w dziedzinie badań, Komisja w styczniu 2000 r. uznała za niezbędne utworzenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej jako bazy dla przyszłych działań Wspólnoty w tej dziedzinie.
(2) Rada Europejska na posiedzeniu w Lizbonie w marcu 2000 r., uznając znaczenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej, wyznaczyła dla Wspólnoty cel, którym jest spowodowanie, by stała się ona do roku 2010 najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką na świecie opartą na wiedzy.
(3) Globalizacja gospodarki wymaga większej mobilności naukowców, co zostało uwzględnione w szóstym programie ramowym Wspólnoty Europejskiej [4] poprzez szersze udostępnienie jego programów dla naukowców z państw trzecich.
(4) Aby osiągnąć cel wyznaczony przez Radę Europejską na posiedzeniu w Barcelonie, tj. przeznaczyć 3 % PKB na badania naukowe, Wspólnota będzie potrzebować do roku 2010 około 700000 naukowców.
Cel ten należy osiągnąć za pomocą szeregu powiązanych ze sobą środków, takich jak uczynienie kariery naukowej bardziej atrakcyjną dla młodych ludzi, wspieranie uczestnictwa kobiet w badaniach naukowych, zwiększenie możliwości kształcenia się i mobilności w zakresie badań naukowych, poprawa perspektyw kariery dla naukowców w ramach Wspólnoty oraz otwarcie się Wspólnoty dla obywateli państw trzecich, którzy mogliby zostać przyjęci w celu prowadzenia badań.
(5) W oczekiwaniu na przyjęcie dyrektywy 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych [5] Państwa Członkowskie są wzywane niniejszym zaleceniem do ułatwiania przyjmowania takich osób już teraz.
(6) Z racji niedoboru naukowców we Wspólnocie i potrzeby ułatwienia ich przyjmowania, należy podjąć kroki w celu ułatwiania dostępu do stanowisk badawczych na rynku pracy, poprzez, na przykład, zniesienie wymogu uzyskania pozwolenia na pracę.
(7) W celu zachowania konkurencyjności i atrakcyjności na poziomie międzynarodowym Państwa Członkowskie powinny uprościć i przyspieszyć procedury wydawania i przedłużania wiz i pozwoleń na pracę dla naukowców.
(8) Wprowadzanie w życie niniejszego zalecenia nie powinno prowadzić do "drenażu mózgów" z państw ze wschodzącą gospodarką lub państw rozwijających się.
W takich przypadkach należy zatem w ramach partnerstwa z krajami pochodzenia przedsięwziąć środki wspomagające integrację naukowców w ich krajach pochodzenia oraz ich mobilność w celu określenia wszechstronnej polityki migracyjnej.
W tym kontekście Państwa Członkowskie powinny starać się zachować równowagę pomiędzy przyjmowaniem naukowców z państw trzecich a oceną potrzeb ich państw pochodzenia w zakresie badań naukowych.
Powinny przy tym brać także pod uwagę osobistą sytuację naukowców, zwłaszcza gdy dana osoba jest związana umową z organizacją badawczą w kraju pochodzenia.
(9) Ponieważ kwestie związane z łączeniem rodzin są istotnym czynnikiem przy podejmowaniu przez naukowców decyzji o wyborze Wspólnoty jako miejsca prowadzenia badań, Państwa Członkowskie powinny ułatwiać przyjazd rodzin naukowców, na przykład w zakresie dostępu do rynku pracy i umożliwiania członkom rodziny starania się o pracę, gdy przebywają oni legalnie na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
(10) Przy ustalaniu okresu ważności dokumentu pobytowego wydawanego dla członków rodziny Państwa Członkowskie powinny brać pod uwagę to, czy dana osoba powinna ukończyć naukę szkolną.
(11) Należy wspomagać wymianę informacji i najlepszych praktyk w celu ulepszenia procedur przyjmowania naukowców.
Niniejsze zalecenie wskazuje także na kontakty między właściwymi władzami oraz nawiązywanie kontaktów jako czynniki przyczyniające się do poprawy.
W szczególności "Ogólnoeuropejski portal internetowy nt. mobilności naukowców", jak również odpowiednie narzędzia krajowe stanowią ważne źródło informacji dla naukowców.
(12) Zgodnie z Aktem Przystąpienia z 2003 r. ówczesne Państwa Członkowskie w okresie, kiedy stosowane są środki krajowe lub wynikające z porozumień dwustronnych, przyznają pierwszeństwo dostępu do ich rynku pracy pracownikom będącym obywatelami Państw Członkowskich przed pracownikami będącymi obywatelami państw trzecich.
(13) Pracownicy migrujący oraz ich rodziny z Republiki Czeskiej, Cypru, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii, legalnie przebywający i pracujący w innym Państwie Członkowskim lub pracownicy migrujący z innych Państw Członkowskich oraz ich rodziny legalnie przebywający i pracujący w Republice Czeskiej, na Cyprze, w Estonii, na Węgrzech, Łotwie, Litwie, Malcie, w Polsce, Słowacji i Słowenii nie są traktowani w sposób bardziej restrykcyjny niż pracownicy z państw trzecich przebywający i pracujący w tym Państwie Członkowskim lub odpowiednio w Republice Czeskiej, na Cyprze, w Estonii, na Węgrzech, Łotwie, Litwie, Malcie, w Polsce, Słowacji i Słowenii.
(14) Niniejsze zalecenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami określonymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(15) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 wyżej wymienionego Protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego zalecenia i nie ma ono wobec niej zastosowania.
(16) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 wyżej wymienionego Protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego zalecenia i nie ma ono wobec niego zastosowania.
(17) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszego zalecenia i nie ma ono wobec niej zastosowania,
NIEJSZYM ZALECA PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM:
1) w zakresie przyjmowania osób w celu prowadzenia badań naukowych:
a) wspieranie przyjmowania naukowców na obszar Wspólnoty poprzez zapewnianie im sprzyjających warunków do prowadzenia badań naukowych, najlepiej zwalniając ich z wymogu uzyskania pozwolenia na pracę lub poprzez automatyczne lub przyspieszone wydawanie pozwoleń na pracę;
b) niestosowanie kwot ograniczających przyjmowanie obywateli państw trzecich na stanowiska naukowe;
c) zagwarantowanie obywatelom państw trzecich możliwości pracy w charakterze naukowców, w tym możliwości, w miarę potrzeby, przedłużania lub odnawiania pozwoleń na pracę;
2) w zakresie dokumentów pobytowych:
a) wydawanie możliwie jak najszybciej dokumentów pobytowych dla celów prowadzenia badań naukowych w odpowiedzi na wnioski obywateli państw trzecich oraz ułatwianie stosowania procedur przyspieszonych;
b) zagwarantowanie obywatelom państw trzecich pracującym w charakterze naukowców przedłużenia ważności dokumentów pobytowych;
c) stopniowe angażowanie organizacji naukowych w procedurę przyjmowania naukowców;
3) w zakresie łączenia rodzin ułatwianie i wspieranie przyjazdu członków rodzin poprzez zapewnianie im sprzyjających warunków i procedur;
4) w zakresie współpracy operacyjnej:
a) ułatwienie naukowcom dostępu do odpowiednich informacji i wspieranie ich udostępniania we wszystkich odpowiednich źródłach informacji;
b) promowanie sieci osób kontaktowych we właściwych organach administracyjnych;
c) zachęcanie organizacji naukowych do rozwijania takich sieci;
d) informowanie Komisji o krokach podjętych w celu ułatwienia przyjmowania naukowców z państw trzecich.
Zalecenie Rady
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie działań priorytetowych w celu wzmocnienia współpracy w dziedzinie archiwów w Europie
(2005/835/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 151 ust. 5 tiret drugie,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wyniku rezolucji Rady i ministrów kultury zgromadzonych w ramach Rady z dnia 14 listopada 1991 r. dotyczącej uzgodnień w dziedzinie archiwów [1] oraz konkluzji Rady z dnia 17 czerwca 1994 r. dotyczących wzmocnienia współpracy w dziedzinie archiwów [2], rozpoczęto działania w celu wzmocnienia współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi w dziedzinie archiwów.
(2) Rezolucja Rady z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie archiwów w Państwach Członkowskich [3] podkreśliła znaczenie archiwów dla rozumienia historii i kultury Europy oraz dla demokratycznego funkcjonowania społeczeństwa w ramach rozszerzonej Unii po dniu 1 maja 2004 r.
(3) W ramach Wspólnoty miały miejsce wielodyscyplinarne fora z udziałem administracji publicznej i krajowych służb archiwalnych, jak również przedstawicieli środowisk gospodarczych i naukowych, dotyczące problemów związanych z zarządzaniem, przechowywaniem, ochroną i wyszukiwaniem danych komputerowych.
(4) Rezolucja Rady z dnia 6 maja 2003 r. podkreśliła potrzebę dalszego rozwoju zastosowań i rozwiązań w zakresie technologii informacyjnych i komunikacyjnych w dziedzinie archiwów.
(5) Komisja podkreśla znaczenie prac wykonanych przez instytucje Unii w szczególnym obszarze archiwów filmowych w Europie, w tym rezolucję Rady z dnia 24 listopada 2003 r. [4] w sprawie deponowania utworów filmowych w Unii Europejskiej oraz zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dziedzictwa filmowego i konkurencyjności związanych z nim działań przemysłowych, które zostanie przyjęte przed końcem 2005 r.
(6) W rezolucji z dnia 6 maja 2003 r. Rada zwróciła się do Komisji o przedstawienie sprawozdania na temat obecnej sytuacji i przyszłego kierunku rozwoju archiwów w rozszerzonej Unii.
"Sprawozdanie na temat archiwów w rozszerzonej Unii Europejskiej", przygotowane przez grupę ekspertów z Państw Członkowskich i przyjęte w lutym 2005 r. [5], stanowi solidną podstawę dla dalszego rozwoju archiwów w Europie.
Na wniosek Rady sprawozdanie zawiera propozycje praktycznych działań i wytyczne w celu wzmocnienia współpracy w dziedzinie archiwów na szczeblu europejskim,
NINIEJSZYM ZALECA:
A. Europejski Zespół ds. Archiwów, skupiający ekspertów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie i instytucje Unii, powinien zapewnić współpracę i koordynację w zakresie ogólnych kwestii dotyczących archiwów oraz kontynuację prac, o których mowa w "Sprawozdaniu na temat archiwów w rozszerzonej Unii Europejskiej" z lutego 2005 r., a w szczególności środków priorytetowych, o których mowa w pkt B niniejszego zalecenia.
W odpowiednich przypadkach Europejski Zespół ds. Archiwów powinien również współpracować z innymi odpowiednimi sieciami europejskimi, takimi jak Krajowy Zespół Reprezentantów ds. Digitalizacji oraz Europejskie Biuro ds. Bibliotek, Informacji i Dokumentacji (EBLIDA).
B. Następujące środki w obszarze archiwów:
1) przechowywanie i zapobieganie zniszczeniom archiwów w Europie:
- stworzenie przez Europejski Zespół ds. Archiwów modelowego planu działań w celu wspierania środków mających na celu zapobieganie zniszczeniom dokumentów i archiwów w obliczu klęsk żywiołowych i innych zagrożeń,
- wspieranie przez Europejski Zespół ds. Archiwów działań na całym obszarze Wspólnoty służących konserwacji i restauracji zniszczonych dokumentów i archiwów,
- określenie i wspieranie przez archiwa krajowe Państw Członkowskich i służby archiwalne instytucji Unii norm i specyfikacji projektowania dotyczących nowych budynków przeznaczonych na archiwa;
2) wzmocnienie dalszego rozwoju europejskiej współpracy interdyscyplinarnej w zakresie dokumentów elektronicznych i archiwów, w tym w ramach "planu promocji kultury" Rady, w szczególności w odniesieniu do koordynacji digitalizacji [6]:
- wzmocnienie współpracy w zakresie zabezpieczenia autentyczności, długoterminowego przechowywania oraz udostępniania dokumentów i archiwów elektronicznych, w szczególności poprzez aktualizację i poszerzenie dotychczasowych wymagań dotyczących tworzenia systemów zarządzania dokumentami i archiwami elektronicznymi, jak np. MoReq (Model requirements for electronic documents and archives management systems – wzór wymagań wobec systemów elektronicznego zarządzania dokumentami i archiwami), które wspierają lepszą administrację publiczną oraz poprzez dalsze organizowanie forów DLM [7], dotyczących dokumentów i archiwów elektronicznych;
3) stworzenie i zarządzanie portalem internetowym dla priorytetowych dokumentów i archiwów w Europie:
- stworzenie przez krajowe służby archiwalne Państw Członkowskich i służby archiwalne instytucji Unii portalu internetowego, który umożliwiłby łatwiejszy i transgraniczny dostęp do dokumentów i archiwów Państw Członkowskich i instytucji Unii.
Portal internetowy mógłby znajdować się na jednym z serwerów Unii Europejskiej lub też mogłyby prowadzić go krajowe służby archiwalne jednego z Państw Członkowskich;
4) wspieranie najlepszych praktyk w prawie krajowym i europejskim w zakresie zarządzania dokumentami i archiwami oraz ich udostępniania; krajowe służby archiwalne Państw Członkowskich oraz służby archiwalne instytucji Unii powinny:
- monitorować nowe projekty prawodawstwa w tym obszarze, które mają wejść w życie w którymkolwiek z Państw Członkowskich, w celu znalezienia najlepszych praktyk szczególnie w odniesieniu do wymogów zarządzania dokumentami i archiwami oraz dostępu do dokumentów i archiwów,
- łączyć dane dotyczące prawodawstwa w dziedzinie archiwistyki oraz praw pokrewnych na szczeblu krajowym i wspólnotowym oraz ułatwiać dostęp do tego prawodawstwa i praw pokrewnych poprzez stworzenie bazy danych w celu wspierania jego rozpowszechniania.
Ta baza danych mogłaby znajdować się na jednym z serwerów Unii Europejskiej lub też mogłyby prowadzić ją krajowe służby archiwalne jednego z Państw Członkowskich.
Wskazane jest uwzględnienie pracy podjętej w ramach europejskiego projektu danych prawniczych, wspieranego przez Europejski Oddział Międzynarodowej Rady Archiwalnej (EURBICA), jak określono w "Sprawozdaniu na temat archiwów w rozszerzonej Unii Europejskiej" (działanie priorytetowe 4.2);
5) wprowadzenie środków zapobiegających kradzieży dokumentów archiwalnych:
- stworzenie przez krajowe służby archiwalne Państw Członkowskich planu działania i wspólnych wytycznych, które pozwolą na wymianę informacji i najlepszych praktyk w celu zwalczania kradzieży dokumentów archiwalnych i wspierania odzyskiwania skradzionych dokumentów.
C. Państwa Członkowskie i instytucje Unii powinny wspólnie wspierać wdrażanie środków priorytetowych wymienionych w "Sprawozdaniu na temat archiwów w rozszerzonej Unii Europejskiej" z lutego 2005 r., o których mowa w pkt B niniejszego zalecenia.
Wdrażanie środków priorytetowych uwzględni prace grup powołanych w ramach EBNA (Europejskiej Rady Krajowych Archiwistów), głównie w odniesieniu do współpracy w obszarach ochrony i konserwacji archiwów oraz uruchomienia europejskiego portalu dostępu do informacji.
Przyjęcie niniejszego zalecenia i wdrożenie środków samo w sobie nie oznacza zaangażowania nowych środków budżetowych ze strony Unii Europejskiej ani ze strony Państw Członkowskich.
W miarę możliwości i zgodnie z odpowiednimi procedurami Unia Europejska podejmie starania, w ramach istniejących programów, mające na celu wsparcie projektów skierowanych na wdrożenie tych środków.
D. Najpóźniej w terminie trzech lat od daty opublikowania niniejszego zalecenia Europejski Zespół ds. Archiwów powinien przedstawić sprawozdanie o postępie prac w zakresie wdrożenia środków priorytetowych, o których mowa w pkt B.
Zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 listopada 2005 r.
w sprawie dziedzictwa filmowego i konkurencyjności związanych z nim działań przemysłowych
(2005/865/WE)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 157,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 151 ust. 4 Traktatu stanowi, że Wspólnota ma uwzględniać aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień Traktatu, w szczególności w celu poszanowania i popierania różnorodności jej kultur.
(2) Kinematografia jest formą sztuki zapisaną na nietrwałym nośniku, co wymaga pozytywnego działania ze stron władz publicznych w celu zapewnienia jej ochrony.
Utwory kinematograficzne stanowią istotny element naszego dziedzictwa kulturowego, w związku z czym zasługują na pełną ochronę.
(3) Poza wartościami, które wnoszą do kultury, utwory kinematograficzne stanowią źródło informacji historycznych na temat społeczeństwa europejskiego.
Utwory te we wszechstronny sposób świadczą o historii bogactwa tożsamości kulturowych Europy oraz o różnorodności zamieszkujących ją ludzi.
Obrazy kinematograficzne stanowią zasadniczy element procesu poznawania przeszłości i podstawę dla obywatelskiej refleksji nad naszą cywilizacją.
(4) Niniejsze zalecenie ma na celu wsparcie lepszego wykorzystania przemysłowego i kulturowego potencjału europejskiego dziedzictwa filmowego poprzez wspieranie polityk innowacyjności, badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie konserwacji i restaurowania utworów kinematograficznych.
Zalecane dalej działania mają na celu zapewnienie istnienia warunków niezbędnych dla konkurencyjności przemysłu filmowego Wspólnoty, które przyspieszą rozwój jego konkurencyjności.
(5) Dziedzictwo filmowe stanowi istotny element przemysłu filmowego, a propagowanie jego konserwacji, restaurowania i eksploatacji może przyczynić się do poprawy konkurencyjności tego przemysłu.
(6) Rozwój europejskiego przemysłu filmowego ma istotne znaczenie dla Europy ze względu na jego znaczący potencjał w dziedzinie dostępu do kultury, rozwoju gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.
Odnosi się to nie tylko do produkcji i projekcji filmów, ale również do gromadzenia, katalogowania, zachowania i restaurowania utworów kinematograficznych.
Zachodzi potrzeba poprawienia warunków konkurencyjności działalności przemysłowej związanej z dziedzictwem filmowym, w szczególności w zakresie lepszego wykorzystania osiągnięć technologicznych, takich jak digitalizacja.
(7) Pełne osiągnięcie tego potencjału wymaga istnienia sprawnego i innowacyjnego przemysłu filmowego we Wspólnocie.
Można to ułatwić poprzez poprawę warunków konserwacji, restaurowania i eksploatacji dziedzictwa filmowego, a także usunięcie przeszkód w rozwoju i pełnej konkurencyjności branży, w szczególności poprzez gromadzenie, katalogowanie, zachowanie i restaurowanie dziedzictwa filmowego oraz udostępnienie go do użytku oświatowego, kulturalnego, badawczego lub dla innych niekomercyjnych zastosowań o podobnym charakterze, zawsze z poszanowaniem praw autorskich i pokrewnych.
(8) Ogólna konkurencyjność przemysłu filmowego poprawi się dzięki tworzeniu warunków sprzyjających współpracy między wyznaczonymi organami, którymi mogą być europejskie, krajowe lub regionalne archiwa, instytuty filmowe lub podobne instytucje, w sprawach dotyczących konserwacji i ochrony dziedzictwa filmowego.
(9) Rezolucja Rady z dnia 26 czerwca 2000 r. w sprawie zachowania i podniesienia wartości dziedzictwa kina europejskiego [4] wzywa Państwa Członkowskie do współpracy w restaurowaniu i konserwacji dziedzictwa kinematograficznego, między innymi poprzez odwołanie się do technologii cyfrowych, do wymiany dobrych praktyk w tym sektorze, do propagowania stopniowego tworzenia europejskich sieci danych archiwalnych oraz do rozważenia możliwego wykorzystania tych zbiorów w celach edukacyjnych.
(10) Europejska Konwencja w sprawie ochrony dziedzictwa audiowizualnego stanowi, że każda strona musi wprowadzić, za pomocą środków ustawodawczych lub innych właściwych środków, obowiązek deponowania materiałów filmowych, stanowiących część jej dziedzictwa audiowizualnego, wyprodukowanych lub koprodukowanych na terytorium danej strony.
(11) Komunikat Komisji z dnia 26 września 2001 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych dotyczących utworów kinematograficznych oraz innych utworów audiowizualnych [5] przeanalizował prawne deponowanie utworów audiowizualnych na poziomie krajowym i regionalnym jako jeden z możliwych sposobów konserwacji i ochrony europejskiego dziedzictwa audiowizualnego i rozpoczął przegląd sytuacji dotyczącej deponowania utworów kinematograficznych w Państwach Członkowskich.
(12) Podczas posiedzenia Rady (Rada ds. Kultury i ds. Audiowizualnych) w dniu 5 listopada 2001 r. przewodniczący Rady zauważył, że treść komunikatu Komisji spotkała się z przychylnym przyjęciem Rady.
(13) W swojej rezolucji z dnia 2 lipca 2002 r. [6] w sprawie komunikatu Komisji Parlament Europejski podkreślił znaczenie ochrony dziedzictwa kinematograficznego i poparł podejście wyrażone w Europejskiej konwencji o ochronie dziedzictwa audiowizualnego, która stanowi ważny punkt odniesienia w czasach nasilonych zmian technologicznych.
Stopniowe przechodzenie na techniki cyfrowe umożliwi większą konkurencyjność europejskiego przemysłu filmowego i w dłuższym okresie przyczyni się do zmniejszenia kosztów katalogowania, deponowania, konserwacji i restaurowania utworów audiowizualnych.
Jednocześnie stworzy nowe możliwości innowacji w dziedzinie ochrony dziedzictwa filmowego.
(14) Rezolucja Rady z dnia 24 listopada 2003 r. w sprawie deponowania utworów kinematograficznych w Unii Europejskiej [7] zachęcała Państwa Członkowskie do wdrożenia skutecznego systemu deponowania i zachowania utworów kinematograficznych stanowiących część ich dziedzictwa audiowizualnego w swoich archiwach krajowych, instytutach filmowych lub podobnych instytucjach, jeżeli takie systemy jeszcze nie istnieją.
(15) Wszystkie Państwa Członkowskie posiadają już systemy gromadzenia i zachowania utworów kinematograficznych stanowiących część ich dziedzictwa audiowizualnego.
Cztery piąte tych systemów opiera się na zobowiązaniu prawnym lub umownym do deponowania wszystkich filmów lub przynajmniej tych filmów, które otrzymały finansowanie publiczne.
(16) "Materiał filmowy" oznacza każdy zapis filmowy, niezależnie od tego, jakimi środkami i na jakim nośniku został zarejestrowany, z dźwiękiem lub bez, zdolny przekazać wrażenie ruchu.
(17) "Utwór kinematograficzny" oznacza dowolnej długości materiał filmowy, w szczególności filmy fabularne, filmy rysunkowe i dokumentalne, przeznaczony do wyświetlania w kinach.
(18) "Utwory kinematograficzne stanowiące część ich dziedzictwa audiowizualnego" oznaczają produkcje filmowe, w tym koprodukcje z innymi Państwami Członkowskimi lub państwami trzecimi, zaklasyfikowane jako takie przez Państwa Członkowskie lub wskazane przez nie organy, w oparciu o obiektywne, przejrzyste i niedyskryminujące kryteria.
Całość dziedzictwa audiowizualnego Państw Członkowskich stanowi europejskie dziedzictwo audiowizualne.
(19) W celu zapewnienia, że europejskie dziedzictwo filmowe zostanie przekazane przyszłym pokoleniom, należy je w sposób metodyczny gromadzić, katalogować, zachowywać i restaurować, w każdym przypadku w zgodności z prawami autorskimi i pokrewnymi.
(20) Europejskie dziedzictwo filmowe należy uczynić bardziej dostępnym dla celów edukacyjnych, kulturalnych, badawczych lub innych niekomercyjnych zastosowań o podobnym charakterze, w każdym przypadku w zgodności z prawami autorskimi i pokrewnymi.
(21) Przeniesienie posiadania egzemplarzy utworów kinematograficznych na organy archiwizujące nie oznacza przeniesienia praw autorskich i pokrewnych.
(22) Artykuł 5 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym [8] stanowi, że Państwa Członkowskie mogą przewidzieć wyjątki lub ograniczenia w odniesieniu do szczególnych czynności reprodukowania dokonywanych przez ogólnodostępne biblioteki lub przez archiwa, które nie mają na celu osiągnięcia bezpośredniej lub pośredniej korzyści gospodarczej lub handlowej,
PRZYJMUJĄ DO WIADOMOŚCI ZAMIAR KOMISJI, ABY:
1) rozważyć wprowadzenie dla beneficjentów korzystających z finansowania ze środków UE obowiązku deponowania w przynajmniej jednym archiwum krajowym kopii filmów europejskich, które otrzymały finansowanie ze środków UE;
2) wspierać współpracę pomiędzy wyznaczonymi organami;
3) rozważyć finansowanie projektów badawczych w dziedzinach długookresowego zachowywania i restaurowania filmów;
4) promować europejską normalizację w zakresie katalogowania filmów w celu poprawy interoperacyjności baz danych, w tym przez współfinansowanie projektów normalizacji i przez wzmocnienie wymiany najlepszych praktyk, przy jednoczesnym poszanowaniu różnorodności językowej;
5) ułatwić negocjowanie standardowej umowy na poziomie europejskim pomiędzy wyznaczonymi organami a posiadaczami praw, określającej warunki, na których wyznaczone organy mogą udostępniać publicznie zdeponowane utwory kinematograficzne;
6) monitorować i oceniać stopień, w jakim środki określone w niniejszym zaleceniu są skuteczne oraz rozważyć konieczność podjęcia dalszych działań.
NINIEJSZYM ZALECAJĄ, ABY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE poprawiły warunki konserwacji, restaurowania i korzystania z dziedzictwa filmowego oraz usunęły przeszkody na drodze do rozwoju i pełnej konkurencyjności europejskiego przemysłu filmowego przez:
1) wspieranie zwiększonego wykorzystania potencjału przemysłowego i kulturalnego europejskiego dziedzictwa filmowego przy pomocy środków systematycznej konserwacji i restaurowania, zachęcając do polityk innowacji, badań i rozwoju technicznego w dziedzinie konserwacji i restaurowania utworów kinematograficznych;
2) podjęcie nie później niż 16 listopada 2007 r. środków ustawodawczych, administracyjnych lub innych właściwych środków w celu zapewnienia, aby utwory kinematograficzne stanowiące część ich dziedzictwa audiowizualnego były systematycznie gromadzone, katalogowane, zachowywane, rekonstruowane i udostępniane do użytku oświatowego, kulturalnego, badawczego lub dla innych niekomercyjnych zastosowań o podobnym charakterze, w każdym przypadku w zgodności z prawami autorskimi i pokrewnymi;
3) wyznaczenie odpowiednich organów do realizacji w interesie publicznym zadań określonych w ust. 2 w sposób niezależny i profesjonalny, zapewniając im otrzymanie najlepszych dostępnych zasobów finansowych i technicznych;
4) zachęcanie wyznaczonych organów do określenia, w porozumieniu lub w drodze umowy z posiadaczami praw, warunków, na jakich zdeponowane utwory kinematograficzne mogą być udostępniane publiczności;
5) rozważenie, w szczególności w celu promowania dziedzictwa filmowego, ustanowienia lub wspierania krajowych akademii filmowych lub podobnych podmiotów;
6) przyjęcie właściwych środków w celu zwiększenia wykorzystania technologii cyfrowych i nowych technologii do gromadzenia, katalogowania, zachowania i restaurowania utworów kinematograficznych;
Gromadzenie
7) podjęcie systematycznego gromadzenia utworów kinematograficznych stanowiących część ich narodowego dziedzictwa audiowizualnego w drodze obowiązkowego prawnego lub umownego depozytu w wyznaczonych organach, co najmniej jednej wysokiej jakości kopii takich utworów kinematograficznych.
Wyznaczając warunki deponowania, Państwa Członkowskie powinny zagwarantować, że:
a) w okresie przejściowym obejmują one te produkcje lub koprodukcje, które otrzymały publiczne finansowanie na poziomie krajowym lub regionalnym; po upływie tego okresu przejściowego powinny one obejmować, tak dalece, jak to praktycznie możliwe, wszystkie produkcje, w tym produkcje, które nie otrzymały żadnego publicznego finansowania;
b) zdeponowane utwory kinematograficzne są dobrej jakości technicznej, tak aby ułatwić ochronę i możliwość powielania, a towarzyszące metadane mają standardową formę, stosownie do okoliczności;
c) depozyt był złożony w momencie publicznego udostępnienia filmu, a w żadnym przypadku nie później niż w ciągu dwóch lat;
Katalogowanie i tworzenie baz danych
8) przyjęcie odpowiednich środków (które mogłyby ostatecznie doprowadzić do powstania kodeksu archiwizacji produkcji filmowej) w celu promowania katalogowania i indeksowania zdeponowanych utworów kinematograficznych oraz zachęcenia do tworzenia baz danych zawierających informacje o filmach, przy użyciu europejskich i międzynarodowych norm;
9) promowanie normalizacji europejskiej, interoperacyjności filmograficznych baz danych i ich dostępności dla społeczeństwa, na przykład poprzez Internet, szczególnie przez aktywne zaangażowanie wyznaczonych organów;
10) zbadanie możliwości stworzenia sieci baz danych obejmującej europejskie dziedzictwo audiowizualne, we współpracy z odpowiednimi organizacjami, w szczególności Radą Europy (Eurimages i Europejskie Obserwatorium Audiowizualne);
11) zachęcanie organów zajmujących się archiwizacją do zwiększenia wartości zasobów poprzez organizowanie ich w zbiory na poziomie UE, na przykład pod względem tematu, autora i okresu;
Zachowanie
12) przyjęcie ustawodawstwa lub wykorzystanie innych metod zgodnie z krajowymi praktykami w celu zapewnienia zachowania zdeponowanych utworów kinematograficznych.
Środki służące zachowaniu powinny obejmować w szczególności:
a) reprodukowanie filmów na nowych nośnikach danych;
b) zachowanie sprzętu przeznaczonego do projekcji utworów kinematograficznych na różnych nośnikach;
Restaurowanie
13) wprowadzenie wszystkich właściwych środków w celu zezwolenia, w ramach swojego ustawodawstwa, na reprodukowanie zdeponowanych utworów kinematograficznych dla celów restaurowania, jednocześnie umożliwiając posiadaczom praw korzystanie, na podstawie umów między wszystkimi zainteresowanymi stronami, z udoskonalonego potencjału przemysłowego ich utworów, będącego wynikiem restaurowania;
14) popieranie projektów restaurowania starych filmów lub filmów o wysokiej wartości kulturalnej lub historycznej;
Udostępnianie zdeponowanych utworów kinematograficznych do użytku oświatowego, kulturalnego, badawczego lub dla innych niekomercyjnych zastosowań o podobnym charakterze;
15) przyjęcie koniecznych środków ustawodawczych lub administracyjnych w celu umożliwienia wyznaczonym organom udostępniania zdeponowanych utworów kinematograficznych do użytku oświatowego, kulturalnego, badawczego lub dla innych niekomercyjnych zastosowań o podobnym charakterze, w każdym przypadku w zgodności z prawami autorskimi i pokrewnymi;
16) podjęcie odpowiednich środków w celu zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do zdeponowanych utworów kinematograficznych, w każdym przypadku w zgodności z prawami autorskimi i pokrewnymi;
Szkolenie zawodowe i znajomość mediów
17) promowanie szkolenia zawodowego we wszystkich dziedzinach związanych z dziedzictwem filmowym w celu wspierania zwiększonego wykorzystania przemysłowego potencjału dziedzictwa filmowego;
18) promowanie wykorzystania dziedzictwa filmowego do wzmocnienia wymiaru europejskiego w zakresie edukacji i propagowania różnorodności kulturowej;
19) wspieranie i propagowanie edukacji wizualnej, filmoznawstwa i umiejętności korzystania z mediów na wszystkich poziomach edukacji, w programach kształcenia zawodowego i w programach europejskich;
20) promowanie bliskiej współpracy między producentami, dystrybutorami, nadawcami i instytutami filmowymi dla celów edukacyjnych, przy jednoczesnym poszanowaniu kwestii praw autorskich i pokrewnych;
Depozyt
21) rozważenie stworzenia systemu dobrowolnego lub obowiązkowego deponowania:
a) materiałów towarzyszących i reklamowych związanych z utworami kinematograficznymi stanowiącymi część narodowego dziedzictwa audiowizualnego;
b) utworów kinematograficznych stanowiących część narodowego dziedzictwa audiowizualnego z innych krajów;
c) materiałów zawierających ruchome obrazy innych niż utwory kinematograficzne;
d) utworów kinematograficznych wyprodukowanych w przeszłości;
Współpraca pomiędzy wyznaczonymi organami
22) zachęcanie i wspieranie wyznaczonych organów do wymiany informacji i koordynowania ich działalności na poziomie krajowym i europejskim w celu, przykładowo:
a) zapewnienia spójności metod gromadzenia i konserwacji oraz interoperacyjności baz danych;
b) wydawania, na przykład na DVD, materiałów archiwalnych z napisami w możliwie największej liczbie języków Unii Europejskiej, w każdym przypadku w zgodności z prawami autorskimi i pokrewnymi;
c) zebrania europejskiej filmografii;
d) stworzenia wspólnego standardu dla elektronicznej wymiany informacji;
e) przygotowywania wspólnych projektów badawczych i edukacyjnych, promując jednocześnie rozwój europejskich sieci szkół filmowych i muzeów kina;
Działania po przyjęciu niniejszego zalecenia
23) informowanie Komisji co dwa lata o działaniu podjętym w odpowiedzi na niniejsze zalecenie.
Zalecenie Komisji
z dnia 8 grudnia 2005 r.
w sprawie traktowania niektórych zagadnień dotyczacych reform opieki zdrowotnej w zharmonizowanych wskaźnikach cen konsumpcyjnych w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 oraz związanych z tym szczególnych środków wykonawczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2005/881/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System ubezpieczeń zdrowotnych w Niderlandach będzie zreformowany, począwszy od stycznia 2006 r.
Nowy obowiązkowy system zabezpieczenia społecznego pokryje dużą część opieki zdrowotnej dla całości populacji i oczekuje się, że około 37,5 % całości populacji zostanie przeniesione z prywatnych systemów ubezpieczeń do nowego sytemu zabezpieczenia społecznego (dalej jako reforma).
(2) Reforma wprowadza zasadnicze zmiany w organizacji i strukturze instytucjonalnej systemu opieki zdrowotnej.
Traktowanie tej reformy w zharmonizowanych wskaźnikach cen konsumpcyjnych (ZWCK) powinno być właściwe, spójne z ramami prawnymi ZWCK, w szczególności z następującymi rozporządzeniami:
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2449/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności art. 4, 5 ust. 3, 8 ust. 3, 9 i 12,
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 z dnia 9 września 1996 r. w sprawie wstępnych środków koniecznych do wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [2], art. 2, 4 i załącznik Ia, w szczególności jego przypisy nr 16 i 17,
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 2454/97 z dnia 10 grudnia 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm jakości ważenia zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (HICP) [3],
- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1617/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania ubezpieczenia w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych oraz modyfikujące rozporządzenie Komisji (WE) nr 2214/96 [4], art. 2 i 3,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2166/1999 z dnia 8 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do minimalnych norm traktowania produktów w sektorach ochrony zdrowia, edukacji i ochrony socjalnej w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych [5], art. 4,
oraz przyczyniać się do porównywalności, wiarygodności i odpowiedniości ZWCK.
(3) Ramy prawne ZWCK nie regulują w sposób wyraźny i szczegółowy kwestii tej reformy, wprowadzającej zasadnicze zmiany w zasadach kwalifikowania się i dostępu do zabezpieczenia społecznego.
Mając na uwadze potencjalny wpływ tej reformy na ZWCK, prowadzący w rezultacie do stanu niepewności wśród użytkowników, Komisja uznaje za niezbędne wydanie zalecenia dotyczącego traktowania tej reformy w ZWCK, w celu wyjaśnienia obowiązujących rozporządzeń ZWCK.
(4) W zakresie pomiaru zmian w cenach konsumpcyjnych ramy prawne ZWCK zawierają wymóg, aby ZWCK uwzględniał zmiany od cen zerowych do cen dodatnich i odwrotnie.
Interpretacja tego wymogu w oderwaniu od innych aspektów mogłaby prowadzić do wniosku, że w konsekwencji tej reformy ZWCK powinien odnotować znaczący spadek inflacji.
Jednakże w kontekście tej reformy Komisja (Eurostat) uważa, że tego rodzaju traktowanie wykazałoby nieuzasadnioną zmianę cen z powodu zestawienia cen przy zastosowaniu odmiennych pojęć ich wyceny.
(5) Wycena wydatków na opiekę zdrowotną w ZWCK (COICOP/ZWCK 06) [6] jest zależna od traktowania ubezpieczeń zdrowotnych (COICOP/ZWCK 12.5.3).
(6) Zabezpieczenie społeczne nie wchodzi w zakres wydatków gospodarstwa domowego na spożycie ostateczne (WGDSO) zarówno przed, jak i po reformie. Skutkiem reformy będzie znaczące zmniejszenie się liczby osób objętych prywatnymi systemami ubezpieczeń.
(7) Wielkość spożycia w przypadku opieki zdrowotnej, w przeliczeniu na jednego mieszkańca, zasadniczo nie zmienia się w stosunku do okresu bazowego lub referencyjnego, jednak skład populacji konsumentów oraz pojęcie wyceny zmieniają się w porównywanych okresach z powodu nowych zasad kwalifikowania się i dostępu w systemach ubezpieczeń zdrowotnych.
(8) Dlatego też wpływ, jaki na ZWCK wywrze przejście konsumentów do nowego, społecznego systemu ubezpieczenia zdrowotnego, począwszy od stycznia, kiedy to reforma wchodzi w życie, powinien być mniej więcej neutralny.
(9) Komisja uważa, że takie traktowanie nie podważa traktowania wcześniejszych przykładów zmian z cen zerowych na ceny dodatnie i odwrotnie (np. zniesienie abonamentu TV w 2000 r. i reforma ubezpieczenia zdrowotnego w 2004 r. w Niderlandach lub reforma opieki zdrowotnej w 2004 r. w Niemczech).
(10) Komisja (Eurostat) uwzględniła opinie głównych użytkowników ZWCK i krajowych ekspertów ds. ZWCK wyrażone w związku z powyższym zagadnieniem,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) Zmiany w cenach konsumpcyjnych nie powinny być mierzone dla ZWCK jedynie z powodu zmian w zasadach kwalifikowania się i dostępu do społecznego ubezpieczenia zdrowotnego.
ZWCK powinny raczej wychwytywać zmiany cen w jednym i tym samym systemie oraz zmiany cen będące wynikiem zmian zasad ustalania cen w jednym i tym samym systemie.
2) Zarówno ceny, jak i wagi dla ubezpieczeń zdrowotnych oraz wydatki na opiekę zdrowotną powinny być w sposób trwały wzajemnie spójne.
3) Aby ZWCK były dokładne i odpowiednie, w odniesieniu do reform o wspomnianym powyżej charakterze powinno się uwzględnić dostosowanie wag i powiązanie wskaźników cenowych dla:
a) ubezpieczeń zdrowotnych lub w ramach tych ubezpieczeń między grudniem poprzedzającym reformę a styczniem, w którym reforma wchodzi w życie;
b) wydatków na opiekę zdrowotną lub w ramach tych wydatków między grudniem poprzedzającym reformę a styczniem, w którym reforma wchodzi w życie.
W ten sposób traktowanie to jest spójne z traktowaniem ubezpieczenia zdrowotnego.
4) Niniejsze zalecenie powinno być uwzględnione przez organy zajmujące się gromadzeniem danych do ZWCK, mając na uwadze szczególne okoliczności poszczególnych reform.
5) Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 7 grudnia 2005 r.
w sprawie uwolnienia zapasów ropy naftowej w następstwie zakłóceń w dostawach wywołanych przez huragan Katrina
(notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4655)
(2005/885/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 211 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 68/414/EWG [1] nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych.
(2) Straty w produkcji ropy naftowej i produktów ropopochodnych wywołane przez huragan Katrina spowodowały zakłócenia w dostawach ropy na świecie, mając tym samym wpływ na dostawy ropy dla Wspólnoty.
(3) W obliczu huraganu Katrina Międzynarodowa Agencja Energii (IEA) zwróciła się do kilku Państw Członkowskich z prośbą o wzięcie udziału we wstępnej wspólnej akcji międzynarodowej podjętej w odpowiedzi na zakłócenia w dostawach wywołane przez huragan, celem pokrycia strat w produkcji ropy w okresie od dnia 2 września do 2 października 2005 r., która może jednak wiązać się z koniecznością kontynuowania działań po dniu 2 października 2005 r. w niektórych Państwach Członkowskich.
(4) Państwa Członkowskie nienależące do IEA wyraziły swoje poparcie dla nadzwyczajnej akcji podjętej przez Państwa Członkowskie biorące udział w uwalnianiu zapasów.
(5) W przypadku niektórych Państw Członkowskich udział we wstępnej wspólnej akcji może skutkować zmniejszeniem zapasów ropy naftowej poniżej obowiązkowych poziomów minimalnych ustanowionych dyrektywą 68/414/EWG.
(6) Artykuł 7 akapit drugi dyrektywy 68/414/EWG wymaga, aby Państwa Członkowskie przed podjęciem konsultacji przewidzianych w art. 7 akapit pierwszy tej dyrektywy powstrzymały się od korzystania ze swoich zapasów w ilościach, które spowodowałyby zmniejszenie tych zapasów poniżej obowiązkowego poziomu minimalnego.
(7) Ilości ropy naftowej, które mają zostać uwolnione przez poszczególne Państwa Członkowskie, najprawdopodobniej nie spowodują obniżenia ogólnego poziomu zapasów ropy we Wspólnocie poniżej obowiązkowych poziomów minimalnych.
(8) Całkowity poziom zapasów benzyny (kategoria I) we Wspólnocie znacznie przewyższa obowiązkowy poziom minimalny i jest o wiele wyższy w przełożeniu na liczbę dni dziennego zużycia wewnątrz Wspólnoty niż poziom zapasów olejów napędowych (kategoria II).
(9) Po zakończeniu procesu uwalniania zapasów Państwa Członkowskie będą musiały uzupełnić zapasy ropy naftowej do wysokości obowiązkowych poziomów minimalnych.
Przewiduje się, że wspomniane uzupełnianie zapasów będzie odbywać się przez dłuższy czas, włącznie z rokiem 2006, aby uniknąć wywierania niepotrzebnej presji na rynek ropy.
(10) Artykuł 1 dyrektywy Rady 73/238/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie środków zmniejszania skutków trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych [2] wskazuje, że w przypadku wystąpienia trudności w dostawach ropy naftowej lub produktów ropopochodnych uprawnienia przyznane właściwym władzom w Państwach Członkowskich powinny umożliwić tym władzom nałożenie, między innymi, szczególnych lub ogólnych ograniczeń zużycia.
(11) Artykuł 3 dyrektywy 73/238/EWG stanowi, że konsultacje pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją mają odbywać się w ramach grupy (tj. Grupy ds. Dostaw Ropy), aby zapewnić koordynację środków podjętych lub zaproponowanych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 1 wspomnianej dyrektywy.
(12) Środki wymienione w niniejszym zaleceniu są zgodne z wynikami konsultacji, które zostały przeprowadzone na podstawie art. 7 akapit pierwszy dyrektywy 68/414/EWG oraz art. 3 dyrektywy 73/238/EWG,
NINIEJSZYM ZALECA:
1) W swoich planach uwalniania zapasów ropy naftowej w następstwie zakłóceń w dostawach wywołanych przez huragan Katrina Państwa Członkowskie powinny dać pierwszeństwo zapasom benzyny należącym do kategorii I, a nie zapasom oleju napędowego należącym do kategorii II.
2) Państwa Członkowskie powinny przystąpić do realizacji planów uwalniania zapasów ropy naftowej celem przyłączenia się do międzynarodowej wspólnej akcji wynikłej z zakłóceń w dostawach wywołanych przez huragan Katrina, aby pokryć straty w produkcji ropy w okresie od dnia 2 września do dnia 2 października 2005 r., nawet jeśli wspomniane zwalnianie zapasów spowoduje tymczasowe zmniejszenie zapasów ropy naftowej posiadanych przez te Państwa poniżej obowiązkowych poziomów minimalnych.
3) Państwa Członkowskie powinny uzupełnić swoje zapasy ropy naftowej w porozumieniu z Komisją, co usprawni przyjęcie przez poszczególne Państwa Członkowskie elastycznych programów, należycie uwzględniających warunki panujące na rynku.
Państwa Członkowskie, po uwolnieniu wszystkich zapasów ropy naftowej, które zamierzały uwolnić, powinny przedstawić plany uzupełnienia tych zapasów.
4) Na spotkaniach Grupy ds. Dostaw Ropy, począwszy od spotkania, które odbędzie się przed końcem 2005 r., Państwa Członkowskie powinny zbadać możliwe środki ograniczenia zużycia ropy, włączając środki ograniczenia popytu, na wypadek kolejnych zakłóceń w dostawach.
W szczególności Państwa Członkowskie powinny rozważyć dwa oddzielne zestawy środków ograniczenia popytu: zestaw "miękkich" i wysoce opłacalnych środków w przypadku zakłóceń w dostawach na mniejszą skalę oraz inny zestaw środków dla zakłóceń na większą skalę.
Państwa Członkowskie powinny zobowiązać się, że wdrożenie powyższych środków będzie koordynowane poprzez Grupę ds. Dostaw Ropy.
5) Niniejsze zalecenie skierowane jest do Państw Członkowskich.
Zalecenie Komisji
z dnia 14 grudnia 2005 r.
w sprawie skoordynowanego programu inspekcji w zakresie żywienia zwierząt na rok 2006 zgodnie z dyrektywą Rady 95/53/WE
(2005/925/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalającą zasady dotyczące organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt [1], w szczególności jej art. 22 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W 2005 r. Państwa Członkowskie określiły pewne kwestie, które powinny być objęte skoordynowanym programem inspekcji prowadzonym w 2006 r.
(2) Pomimo że dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [2] wyznacza maksymalną zawartość aflatoksyny B1 w paszach, dla innych mikotoksyn, takich jak ochratoksyna A, zearalenon, deoksyniwalenol i fumonizyny nie ma wspólnotowych przepisów.
Gromadzenie informacji na temat występowania wyżej wymienionych mikotoksyn w drodze wyrywkowego pobierania próbek mogłoby dostarczyć przydatnych danych służących ocenie sytuacji pod kątem dalszego rozwoju prawodawstwa.
Ponadto niektóre materiały paszowe, takie jak zboża i nasiona oleiste, są szczególnie podatne na zarażenie mikotoksynami ze względu na warunki zbiorów, przechowywania i transportu.
Ponieważ stężenie mikotoksyn waha się z roku na rok, właściwe jest zbieranie, w kolejnych latach, danych dotyczących wszystkich wymienionych mikotoksyn.
(3) Wcześniejsze wyniki kontroli na obecność antybiotyków i kokcydiostatyków w niektórych paszach przeznaczonych dla gatunków lub kategorii zwierząt, dla których te substancje czynne są niedozwolone, wykazują, że ten rodzaj naruszenia nadal występuje. Ponadto, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [3], istotne jest zagwarantowanie skutecznego wycofywania antybiotyków stosowanych jako dodatki do pasz.
(4) Istotne jest zapewnienie, aby ograniczenia w stosowaniu materiałów paszowych pochodzenia zwierzęcego w paszach, jak określono w odpowiednim prawodawstwie Wspólnoty, były skutecznie stosowane.
(5) Właściwe jest zapewnienie, aby poziomy pierwiastków śladowych miedzi i cynku w mieszankach paszowych dla świń nie przekraczały maksymalnej zawartości określonej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1334/2003 z dnia 25 lipca 2003 r. zmieniającym warunki zezwolenia na kilka dodatków paszowych, należących do grupy pierwiastków śladowych [4].
(6) Środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
NINIEJSZYM ZALECA PAŃSTWOM CZŁONKOWSKIM:
1) Przeprowadzenie w 2006 r. skoordynowanego programu inspekcji w celu kontroli:
a) stężenia mikotoksyn (aflatoksyny B1, ochratoksyny A, zearalenonu, deoksyniwalenolu, fumonizyn, toksyn T-2 i HT-2) w paszach, podając metody analiz; metoda pobierania próbek powinna obejmować zarówno wyrywkowe, jak i celowe pobieranie próbek; w przypadku celowego pobierania próbek muszą one zawierać materiały paszowe, co do których istnieje podejrzenie, że zawierają podwyższone stężenie mikotoksyn, np. ziarna zbóż, nasiona oleiste, owoce oleiste, ich produkty i produkty uboczne oraz materiały paszowe składowane przez długi okres lub transportowane drogą morską na duże odległości; w przypadku aflatoksyny B1 szczególną uwagę należy zwrócić także na mieszanki paszowe dla zwierząt mlecznych innych niż bydło mleczne; wyniki kontroli powinny być zgłaszane przy użyciu wzoru określonego w załączniku I;
b) kokcydiostatyków i/lub histomonostatyków, dozwolonych lub niedozwolonych jako dodatki do pasz dla określonych gatunków i kategorii zwierząt, występujących często w nieleczniczych premiksach i mieszankach paszowych, w których takie środki farmaceutyczne są niedozwolone; kontrole powinny skupiać się na substancjach w premiksach i mieszankach paszowych, w przypadku których właściwy organ stwierdzi wysokie prawdopodobieństwo wykrycia nieprawidłowości; wyniki kontroli powinny być zgłaszane przy użyciu wzoru określonego w załączniku II;
c) wdrażania wycofywania antybiotyków stosowanych jako dodatki do pasz zgodnie z załącznikiem II;
d) przestrzegania ograniczeń w produkcji i stosowaniu materiałów paszowych pochodzenia zwierzęcego zgodnie z załącznikiem III;
e) poziomów miedzi i cynku w mieszankach paszowych dla świń zgodnie z załącznikiem IV.
2) Włączenie wyników skoordynowanego programu inspekcji przewidzianego w ust. 1 w oddzielnym rozdziale corocznego sprawozdania z przeprowadzonych inspekcji, które należy przekazać do dnia 1 kwietnia 2007 r. w najnowszej wersji ujednoliconego wzoru składania sprawozdań.
Dyrektywa 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 9 marca 2005 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komunikat Komisji z dnia 11 maja 1999 r. zatytułowany "Wprowadzanie w życie ram dla rynków finansowych: plan działania" dotyczący usług finansowych określa szereg działań wymaganych do utworzenia jednolitego rynku usług finansowych.
(2) Na posiedzeniu w Lizbonie w dniach 23— 24 marca 2000 r. Rada Europejska wezwała do wprowadzenia w życie tego planu działania do roku 2005.
(3) W dniu 17 lipca 2000 r. Rada powołała Komitet Mędrców ds. Regulacji Europejskiego Rynku Papierów Wartościowych.
W swoim sprawozdaniu końcowym Komitet Mędrców wezwał do ustanowienia czterostopniowych ram regulacyjnych w celu zwiększenia elastyczności, skuteczności i przejrzystości procesu regulacyjnego dotyczącego wspólnotowego prawa papierów wartościowych.
(4) W swojej uchwale dotyczącej usprawnienia regulacji rynku papierów wartościowych w Unii Europejskiej Rada Europejska zebrana w Sztokholmie w dniach 23— 24 marca 2001 r. z zadowoleniem przyjęła sprawozdanie Komitetu Mędrców i wezwała do wprowadzenia w życie czterostopniowego podejścia.
(5) W świetle tych ustaleń, Komisja w dniu 6 czerwca 2001 r. przyjęła decyzje 2001/527/WE [4] i 2001/528/WE [5] ustanawiające, odpowiednio, Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR) oraz Europejski Komitet Papierów Wartościowych (ESC).
(6) Demokratyczna odpowiedzialność i przejrzystość muszą być nieodłączną częścią tak zwanego procesu Lamfalussy'ego i jego rozszerzenia, co można zagwarantować w wystarczający sposób jedynie poprzez poszanowanie międzyinstytucjonalnej równowagi w odniesieniu do środków wykonawczych.
(7) Niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [6], 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [7], 91/675/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. ustanawiającą Komitet ds. Ubezpieczeń [8], 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) [9] i 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [10] oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/19/WE z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów [11], 98/78/WE z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych [12], 2000/12/WE z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [13], 2001/34/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznych notowań giełdowych oraz zakresu informacji dotyczących papierów wartościowych podlegających obowiązkowi publikacji [14], 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącą ubezpieczeń na życie [15] i 2002/87/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego.
Ta dyrektywa ma na celu jedynie dokonanie pewnych zmian w strukturze organizacyjnej komitetów.
Żadna ze zmian nie zmierza do rozszerzenia uprawnień do przyjmowania środków wykonawczych przyznanych Komisji stosownie do tych dyrektyw, ani uprawnień przyznanych stosownie do dyrektywy Rady 93/6/EWG.
(8) W swojej rezolucji z dnia 5 lutego 2002 r., Parlament Europejski przyjął czterostopniowe podejście w odniesieniu do papierów wartościowych na podstawie uroczystego oświadczenia złożonego przez Komisję przed Parlamentem tego samego dnia i listu z dnia 2 października 2001 r., skierowanego przez Komisarza ds. Rynku Wewnętrznego do Przewodniczącego Komisji Gospodarczej i Monetarnej Parlamentu w sprawie zagwarantowania roli Parlamentu Europejskiego w tym procesie.
W rezolucji z dnia 21 listopada 2002 r. Parlament wezwał do rozszerzenia pewnych aspektów tego podejścia na dziedziny bankowości i ubezpieczeń z zastrzeżeniem jasnego zobowiązania ze strony Rady do zapewnienia właściwej równowagi instytucjonalnej.
(9) Podjęte przez Komisję zobowiązania w odniesieniu do prawa papierów wartościowych zawarte w wyżej wymienionej deklaracji z dnia 5 lutego 2002 r. oraz w wyżej wymienionym liście z dnia 2 października 2001 r. powinny zostać uzupełnione poprzez odpowiednie gwarancje dotyczące właściwej równowagi instytucjonalnej.
(10) W dniu 3 grudnia 2002 r. Rada zwróciła się do Komisji o wprowadzenie w życie ustaleń dotyczących pozostałych sektorów usług finansowych w oparciu o końcowe sprawozdanie Komitetu Mędrców.
(11) Zabezpieczenia w odniesieniu do rozszerzenia czteropoziomowego podejścia są również wymagane ze względu na fakt, że instytucje UE nie korzystają jeszcze w praktyce w szerokim zakresie z czteropoziomowego podejścia Lamfalussy'ego.
Ponadto, pierwsze i drugie sprawozdania okresowe Międzyinstytucjonalnej Grupy Monitorującej zajmującej się monitorowaniem procesu Lamfalussy'ego zawierały pewne uwagi oraz krytykę dotyczącą funkcjonowania procesu.
(12) Szybkość przyjmowania przepisów oraz ich jakość mają podstawowe znaczenie dla procesu Lamfalussy'ego.
Sukces procesu Lamfalussy'ego zależy bardziej od politycznej woli partnerów instytucjonalnych w zakresie tworzenia właściwych ram dla przyjmowania przepisów niż od przyśpieszenia stanowienia odnośnych przepisów technicznych przyjmowanych na podstawie uprawnień delegowanych.
Ponadto, nadmierne przywiązywanie wagi do szybkości stanowienia przepisów na podstawie uprawnień delegowanych mogłoby stworzyć istotne problemy związane z jakością tych przepisów.
(13) Rozszerzenie procedury Lamfalussy'ego nie stanowi uszczerbku dla potencjalnych decyzji w sprawie organizacji nadzoru na poziomie europejskim.
(14) W tym celu, w odniesieniu do sektora bankowego, rola Komitetu Doradczego ds. Bankowości (BAC) ustanowionego na mocy dyrektywy 2000/12/WE powinna zostać dostosowana.
(15) Dla odzwierciedlenia tej dostosowanej roli, Komitet Doradczy ds. Bankowości powinien zostać zastąpiony przez "Europejski Komitet ds. Bankowości".
(16) Środki niezbędne do wprowadzania w życie dyrektywy 2000/12/WE są środkami ogólnego zakresu i powinny zostać przyjęte zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [16].
(17) Przyjęte środki wykonawcze nie powinny zmieniać podstawowych przepisów dyrektyw.
(18) Parlament Europejski powinien dysponować okresem trzech miesięcy od pierwszego przekazania projektu środków wykonawczych, tak aby umożliwić mu ich zbadanie i wydanie opinii.
Jednakże, w pilnych i należycie uzasadnionych przypadkach ten okres powinien zostać skrócony.
Jeżeli w tym okresie Parlament Europejski podejmie uchwałę, Komisja ponownie przeanalizuje projekt tych środków.
(19) W wykonywaniu swoich uprawnień wykonawczych Komisja powinna przestrzegać następujących zasad: potrzebę zapewnienia zaufania do rynków finansowych wśród inwestorów poprzez promowanie wysokich standardów w zakresie przejrzystości tych rynków; potrzebę dostarczenia inwestorom szerokiego wachlarza konkurencyjnych możliwości inwestycyjnych, informacji o odpowiednim poziomie oraz ochrony dostosowanej do ich potrzeb; potrzebę zapewnienia, aby niezależne od siebie władze wykonawcze wprowadzały w życie normy w sposób spójny, szczególnie jeżeli chodzi o zwalczanie przestępstw gospodarczych; potrzebę wysokiego poziomu przejrzystości oraz konsultacji z wszystkimi uczestnikami rynku oraz z Parlamentem Europejskim i Radą; potrzebę promowania innowacji na rynkach finansowych jeżeli mają one być dynamiczne i skuteczne; potrzebę zapewnienia integralności rynku poprzez ścisłe i dynamiczne monitorowanie innowacji finansowych; znaczenie zmniejszania kosztów i zwiększania dostępu do kapitału; uwzględnienie długoterminowej równowagi kosztów i korzyści dla uczestników rynku (w tym dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz drobnych inwestorów) we wszelkich środkach wykonawczych; potrzebę zwiększania międzynarodowej konkurencyjności rynków finansowych UE z uwzględnieniem potrzeby rozszerzania współpracy międzynarodowej; potrzebę zapewnienia równych szans wszystkim uczestnikom rynku poprzez ustanowienie środków regulacyjnych na terenie całej UE za każdym razem, kiedy jest to właściwe; potrzebę uwzględnienia różnic między rynkami krajowymi, w przypadkach, gdy różnice te nie naruszają spójności jednolitego rynku, oraz potrzebę zapewnienia spójności z innymi przepisami wspólnotowymi z tej dziedziny, jako że wszelki brak równowagi w zakresie informacji lub przejrzystości może zagrozić funkcjonowaniu rynków, a ponadto wyrządzać szkody konsumentom i drobnym inwestorom.
(20) Niektóre istniejące przepisy wprowadzające zmiany techniczne do dyrektywy 2000/12/WE muszą być dostosowane do decyzji 1999/468/WE.
(21) W celu zapewnienia instytucjonalnej i prawnej spójności z podejściem przyjętym w innych sektorach Wspólnoty, decyzja Komisji 2004/10/WE z dnia 5 listopada 2003 r. [17] ustanowiła Europejski Komitet ds. Bankowości jako komitet doradczy wspomagający Komisję w zakresie przygotowywania europejskich przepisów dot. bankowości. Odniesienia do funkcji doradczej Komitetu Doradczego ds. Bankowości w dyrektywie 2000/12/WE powinny zatem zostać usunięte.
(22) W odniesieniu do monitorowania przestrzegania współczynników wypłacalności i płynności instytucji kredytowych, kompetencje Komitetu Doradczego ds. Bankowości nie są już potrzebne w świetle harmonizacji zasad adekwatności kapitałowej i rozwoju technik stosowanych przez instytucje kredytowe do pomiaru i zarządzania ryzykiem dotyczącym ich płynności.
(23) Ponadto, istotny postęp osiągnięty w zakresie współpracy i wymiany informacji pomiędzy organami nadzorującymi, w szczególności poprzez Protokoły Ustaleń powoduje, że regularne monitorowanie przez Komisję niektórych pojedynczych decyzji nadzorczych oraz systematyczne składanie sprawozdań do Komitetu Doradczego ds. Bankowości na ich temat jest zbędne.
(24) Ustanowienie Europejskiego Komitetu ds. Bankowości nie powinno wykluczać innych form współpracy pomiędzy różnymi organami zajmującymi się regulacją i nadzorem nad instytucjami kredytowymi, w szczególności w ramach Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego ustanowionego decyzją Komisji 2004/5/WE [18].
(25) Komitet ds. Ubezpieczeń (IC) ustanowiony dyrektywą 91/675/EWG ma za zadanie wspomaganie Komisji w wykonywaniu uprawnień wykonawczych przyznanych dyrektywami przyjętymi w zakresie ubezpieczeń i, w szczególności, dokonywanie technicznych dostosowań niezbędnych do uwzględnienia rozwoju w sektorze ubezpieczeń; takie środki zostały podjęte zgodnie z decyzją 1999/468/WE.
(26) Zgodnie z dyrektywą 91/675/EWG, Komitet ds. Ubezpieczeń ma badać wszelkie kwestie odnoszące się do stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących sektora ubezpieczeń i, w szczególności, doradzać Komisji odnośnie wniosków, które Komisja ma zamiar przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(27) W celu zbudowania rynku wewnętrzny, w którym posiadacze polis i beneficjenci są właściwie zabezpieczani, przedsiębiorstwa zajmujące się ubezpieczeniami i emeryturami pracowniczymi działające na rynku wewnętrznym zgodnie z zasadami swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług podlegają szczególnym przepisom wspólnotowym.
W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i utrzymania stabilności finansowej, przepisy te powinny umożliwiać szybkie ich dostosowanie do zmian rynkowych, które mają wpływ na te sektory, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów finansowych i technicznych.
(28) Rola Komitetu ds. Ubezpieczeń (IC) powinna zatem zostać odpowiednio dostosowana, a nazwa tego Komitetu powinna zostać zmieniona na "Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych".
Jednakże, w dziedzinie emerytur pracowniczych, Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych nie powinien zajmować się aspektami prawa pracy i socjalnymi, takimi jak organizacja systemów emerytalnych, w szczególności obowiązkowe członkostwo i zbiorowe układy pracy.
(29) Środki niezbędne do wprowadzania w życie działań objętych dyrektywą 91/675/EWG są środkami ogólnego zakresu i powinny zostać przyjęte zgodnie z art. 5 decyzji 1999/468/WE.
(30) W celu zapewnienia instytucjonalnej i prawnej spójności z podejściem przyjętym w innych sektorach Wspólnoty, decyzja Komisji 2004/9/WE [19] ustanowiła Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych jako komitet doradczy Komisji w dziedzinie ubezpieczeń i emerytur pracowniczych.
Odniesienia do funkcji doradczych Komitetu ds. Ubezpieczeń w dyrektywie 91/675/EWG powinny zatem zostać usunięte.
(31) Dyrektywa 85/611/EWG utworzyła Komitet Kontaktowy UCITS, w celu wspomagania Komisji poprzez ułatwianie zharmonizowanego wprowadzania w życie tej dyrektywy za pomocą regularnych konsultacji, promowania konsultacji między Państwami Członkowskimi i doradzanie Komisji, w razie potrzeby, w sprawie zmian do tej dyrektywy.
(32) Komitet Kontaktowy UCITS działa jako Komitet "komitologii" w rozumieniu decyzji 1999/468/WE w celu wspomagania Komisji odnośnie technicznych zmian do dyrektywy 85/611/EWG.
(33) W dniu 3 grudnia 2002 r. Rada zwróciła się do Komisji o podjęcie kroków w celu przeniesienia do Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych (ESC) między innymi funkcji aktualnie należącej do Komitetu Kontaktowego UCITS, a polegającej na doradzaniu Komisji w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.
(34) W celu całkowitego wprowadzenia w życie modelu określonego w niedawno przyjętych dyrektywach dotyczących sektora papierów wartościowych, w szczególności w dyrektywie 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) [20], który przekazuje Komitetowi ds. Papierów Wartościowych funkcję doradzania Komisji przy wykonywaniu jej uprawnień regulacyjnych, pozostawiając organizację innych aspektów pracy Komitetu ds. Papierów Wartościowych decyzji 2001/528/WE — niezbędne jest usunięcie przepisów określających, na podstawie art. 53 dyrektywy 85/611/EWG, organizację i funkcje obecnego Komitetu Kontaktowego UCITS poza kompetencje w zakresie procedury "komitologii".
(35) Uprawnienia Komitetu ds. Papierów Wartościowych powinny zatem być wyraźnie rozszerzone ponad te, które zostały mu aktualnie przyznane w dyrektywie 2003/6/WE, w celu objęcia funkcji aktualnie przewidzianych w dyrektywie 85/611/EWG.
Środki niezbędne do wprowadzania w życie tej ostatniej dyrektywy są środkami ogólnego zakresu i powinny zostać przyjęte zgodnie z art. 5 decyzji 1999/468/WE.
(36) Niezbędna jest zatem zmiana, odpowiednio, dyrektyw 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG, 93/6/EWG, 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
ZMIANY DYREKTYW 93/6/EWG, 94/19/WE I 2000/12/WE DOTYCZĄCYCH SEKTORA BANKOWEGO
Artykuł 1
Dyrektywa 93/6/EWG
W art. 7 ust. 9 zdanie trzecie dyrektywy 93/6/EWG, skreśla się wyrazy "Bankowemu Komitetowi Doradczemu".
Artykuł 2
Dyrektywa 94/19/WE
W art. 3 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 94/19/WE, nazwę "Doradczy Komitet Bankowy" zastępuje się nazwą "Europejski Komitet ds. Bankowości".
Artykuł 3
Dyrektywa 2000/12/WE
W dyrektywie 2000/12/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Komisja, na podstawie procedury określonej w art. 60 ust. 2, podejmuje decyzje w sprawie zmian w wykazie przedstawionym w ust. 3.";
2) w art. 2 ust. 5, trzeci akapit otrzymuje brzmienie:
"W przypadku instytucji kredytowych innych niż te, które zostały założone na terenach niedawno odzyskanych z morza lub te, które powstały w wyniku podziału lub połączenia istniejących instytucji zależnych od organu centralnego, lub podporządkowanych temu organowi, Komisja, na podstawie procedury określonej w art. 60 ust. 2, może ustanowić dodatkowe przepisy dotyczące stosowania akapitu drugiego, w tym przepisy uchylające wyłączenia ustanowione w akapicie pierwszym, jeśli uważa, że zrzeszanie nowych instytucji korzystających z zasad ustanowionych w akapicie drugim mogłoby niekorzystnie wpłynąć na warunki konkurencji.";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Zezwolenie
Państwa Członkowskie wymagają od instytucji kredytowych uzyskania zezwolenia przed rozpoczęciem działalności.
Państwa te określają wymogi w zakresie uzyskania takich zezwoleń, z zachowaniem przepisów art. 5 — 9, i powiadamiają o nich Komisję.";
4) w art. 22 ust. 9 skreśla się drugie zdanie;
5) w art. 22 ust. 10 skreśla się drugie zdanie;
6) w art. 23 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. a) o wszelkich przypadkach udzielania zezwolenia przedsiębiorstwom bezpośrednio lub pośrednio zależnym od jednej lub więcej jednostek dominujących, podlegających prawu państw trzecich;
b) w każdym przypadku, gdy taka jednostka dominująca nabywa pakiet akcji we wspólnotowej instytucji kredytowej, który sprawia, że instytucja ta staje się jednostką od niego zależną.
Jeśli zezwolenie zostało przyznane jednostce bezpośrednio lub pośrednio zależnej od jednej lub większej liczby jednostek dominujących, podlegających prawu państw trzecich, strukturę grupy opisuje się w powiadomieniu, które właściwe władze przekazują Komisji zgodnie z art. 11.";
7) w art. 24 ust. 2, nazwę "Komitet Doradczy ds. Bankowości" zastępuje się nazwą "Europejski Komitet ds. Bankowości";
8) artykuł 25 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla art. 300 ust.1 i 2 Traktatu, Komisja, wspierana przez Europejski Komitet ds. Bankowości, bada wyniki negocjacji, o których mowa w ust. 1, a także wynikającą z nich sytuację.";
9) w art. 49 ust. 2, zdanie trzecie, nazwę "Komitet Doradczy ds. Bankowości" zastępuje się nazwą "Europejski Komitet ds. Bankowości";
10) artykuł 52 ust. 9 zdanie trzecie otrzymuje brzmienie:
"Zainteresowane właściwe organy przesyłają takie informacje właściwym organom pozostałych Państw Członkowskich.";
11) w art. 56a, akapit drugi, zdanie pierwsze, wyrazy "Komitet Doradczy ds. Bankowości może" zastępuje się wyrazami "Komisja może zwrócić się do Europejskiego Komitetu ds. Bankowości o";
12) skreśla się tytuł VI;
13) artykuł 60 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisję wspiera Europejski Komitet ds. Bankowości utworzony na podstawie decyzji Komisji 2004/10/WE [21] (zwany dalej "Komitetem")."
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
14) w art. 64 ust. 2 i 6 skreśla się wyrazy "i Komitet Doradczy ds. Bankowości".
ROZDZIAŁ II
ZMIANY DYREKTYW 73/239/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG, 98/78/WE ORAZ 2002/83/WE DOTYCZĄCYCH UBEZPIECZEŃ I SEKTORA EMERYTUR PRACOWNICZYCH
Artykuł 4
Dyrektywa 73/239/EWG
W dyrektywie 73/239/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) "Artykuł 29a
1. a) o każdym zezwoleniu dla jednostki bezpośrednio lub pośrednio zależnej od jednej lub więcej jednostek dominujących podlegających prawu państwa trzeciego;
b) o każdym nabyciu przez taką jednostkę dominującą udziałów kapitałowych we wspólnotowym zakładzie ubezpieczeń, które uczyniłoby z tego ostatniego jednostkę zależną.
2.
Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 lit. a), zostało przyznane jednostce bezpośrednio lub pośrednio zależnej od jednej lub więcej jednostek dominujących podlegających prawu państwa trzeciego, struktura grupy określona zostaje w powiadomieniu, jakie właściwe organy kierują do Komisji.";
2) a) aktualnie rozpatrywanych lub przyszłych wniosków o udzielenie zezwolenia;
b) nabywania udziałów przez jednostki bezpośrednio lub pośrednio dominujące, podlegające prawu danego państwa trzeciego.
Artykuł 5
Dyrektywa 91/675/EWG
W dyrektywie 91/675/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule, nazwę "Komitet ds. Ubezpieczeń" zastępuje się nazwą "Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych";
2) "Artykuł 1
1.
Komisję wspiera Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowiony na podstawie decyzji Komisji 2004/9/WE [23] (zwany dalej "Komitetem").
2.
Przewodniczący Komitetu Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowionego decyzją Komisji 2004/6/WE [24] uczestniczy w posiedzeniach Komitetu jako obserwator.
3.
Komitet może zapraszać ekspertów i obserwatorów do uczestnictwa w jego posiedzeniach.
4.
Komisja zapewnia sekretariat Komitetu.
3) "Artykuł 2
1.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
4) skreśla się art. 3 i 4.
Artykuł 6
Dyrektywa 92/49/EWG
W art. 40 ust. 10 zdanie pierwsze dyrektywy 92/49/EWG, wyrazy "przedstawia Komitetowi ds. Ubezpieczeń utworzonemu dyrektywą 91/675/EWG sprawozdanie zawierające" zastępuje się wyrazami "informuje Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych o".
Artykuł 7
Dyrektywa 98/78/WE
W dyrektywie 98/78/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 10a ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Bez uszczerbku dla art. 300 ust.1 i 2 Traktatu, Komisja, wspierana przez Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych bada wynik rokowań, o których mowa w ust. 1 oraz wynikającą z tego sytuację";
2) artykuł 11 ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2006 r. Komisja sporządzi sprawozdanie dotyczące wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, oraz, o ile to konieczne, sprawozdanie dotyczące konieczności dalszej harmonizacji.";
Artykuł 8
Dyrektywa 2002/83/WE
W dyrektywie 2002/83/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 46 ust. 9 zdanie pierwsze słowa "Komisja przedstawia Komitetowi ds. Ubezpieczeń sprawozdanie podsumowujące" zastępuje się słowami "Komisja informuje Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych o";
2) artykuł 58 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 58
Informowanie Komisji przez Państwa Członkowskie
a) o wszelkich przypadkach udzielenia zezwolenia jednostkom bezpośrednio lub pośrednio zależnym od jednej lub więcej jednostek dominujących, podlegających prawu państwa trzeciego;
b) o każdym nabyciu przez taką jednostkę dominującą pakietu akcji we wspólnotowym zakładzie ubezpieczeń, które uczyniłoby z tego ostatniego, jednostkę zależną.
Jeśli zezwolenie, o którym mowa w lit. a) zostało przyznane jednostce bezpośrednio lub pośrednio zależnej od jednej lub większej liczby jednostek dominujących, podlegających prawu państwa trzeciego, struktura grupy określona zostaje w powiadomieniu, które właściwe organy kierują do Komisji i innych właściwych organów.";
3) artykuł 65 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Komisja jest wspomagana przez Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowiony decyzją Komisji 2004/9/WE [26]
ROZDZIAŁ III
ZMIANY DYREKTYW 85/611/EWG I 2001/34/WE DOTYCZĄCYCH SEKTORA PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH
Artykuł 9
Dyrektywa 85/611/EWG
W dyrektywie 85/611/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6c wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 9 drugie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Co dwa lata Komisja przedstawia sprawozdanie dotyczące takich przypadków.";
b) w ust. 10 drugie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Co dwa lata Komisja przedstawia sprawozdanie dotyczące takich przypadków.";
2) w art. 14 ust. 6 skreśla się drugi akapit;
3) w art. 21 ust. 4 trzecie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Takie informacje są przedmiotem wymiany poglądów w ramach Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych.";
4) w trzecim akapicie art. 22 ust. 4 czwarte zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"Takie informacje mogą być przedmiotem wymiany poglądów w ramach Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych.";
5) tytuł sekcji X otrzymuje następujące brzmienie:
"Europejski Komitet Papierów Wartościowych";
6) skreśla się art. 53;
7) artykuł 53a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 53a
a) wyjaśnianie definicji w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie;
b) dostosowywanie terminologii i formułowanie definicji stosownie do kolejnych aktów dotyczących UCITS i spraw pokrewnych.";
8) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 53b
1.
Komisję wspiera Europejski Komitet Papierów Wartościowych ustanowiony na podstawie decyzji Komisji 2001/528/WE [27], zwany dalej "Komitetem".
2.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 10
Dyrektywa 2001/34/WE
W dyrektywie 2001/34/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się artykuł 108;
2) artykuł 109 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 109
1.
Do celów dostosowania, w świetle wymogów sytuacji ekonomicznej, minimalnej wielkości przewidywalnej kapitalizacji rynkowej ustanowionej w art. 43 ust. 1, Komisja przedłoży Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych utworzonemu na mocy decyzji Komisji 2001/528/WE z dnia 6 czerwca 2001 r.
[29] ustanawiającej Europejski Komitet Papierów Wartościowych projekt działań, które należy podjąć.
2.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
ROZDZIAŁ IV
ZMIANY DYREKTYWY 2002/87/WE W SPRAWIE KONGLOMERATÓW FINANSOWYCH
Artykuł 11
Dyrektywa 2002/87/WE
Artykuł. 19 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla art. 300 ust. 1 i 2 Traktatu, Komisja, wspierana przez Europejski Komitet ds. Bankowości, Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych oraz Komitet ds. Konglomeratów Finansowych bada wyniki rokowań, określonych w ust. 1, a także wynikającą z nich sytuację.".
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 12
Środki wykonawcze
1.
Środki wykonawcze przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień art. 8, nie mogą zmieniać istotnych przepisów dyrektyw.
2.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
W przypadku gdyby warunki ustalone na podstawie Traktatu dotyczące wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji zostały zmienione, Komisja dokona przeglądu niniejszej dyrektywy i, jeżeli będzie to uzasadnione, zaproponuje zmiany.
W każdym przypadku, taki przegląd będzie dokonany najpóźniej do 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 13
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 13 maja 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 15
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/2/WE
z dnia 19 stycznia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia Ampelomyces quisqualis oraz Gliocladium catenulatum jako substancji aktywnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG w dniu 12 kwietnia 1996 r. władze francuskie otrzymały od JSC International Ltd. wniosek o włączenie substancji aktywnej Ampelomyces quisqualis do załącznika I wspomnianej dyrektywy.
Decyzją Komisji 97/591/WE [2] stwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w takim rozumieniu, że należy ją uważać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Finlandia otrzymała wniosek, zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 19 maja 1998 r. od Kemira Agro Oy (obecnie: Verdera Oy) o włączenie substancji aktywnej Gliocladium catenulatum do załącznika I wspomnianej dyrektywy.
Decyzją Komisji 1999/392/WE [3] stwierdzono, że dokumentacja jest "kompletna" w takim rozumieniu, że należy ją uważać za zasadniczo spełniającą wymogi dotyczące danych i informacji, ustanowione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Oceniono wpływ tych substancji aktywnych na zdrowie ludzi oraz środowisko, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG, w odniesieniu do zastosowań proponowanych przez wnioskodawców.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przedłożyły Komisji projekty sprawozdań z oceny dotyczące substancji, odpowiednio, w dniu 28 października 1997 r. (Ampelomyces quisqualis), i w dniu 15 czerwca 2000 r.
(4) Projekty sprawozdań z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 8 października 2004 r. w formie sprawozdania kontrolnego opracowanego przez Komisję w odniesieniu do Ampelomyces quisqualis i Gliocladium catenulatum.
(5) Dokumentacja oraz informacje pochodzące z przeglądu w odniesieniu do Ampelomyces quisqualis również zostały przedłożone Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Sprawozdanie Komitetu zostało formalnie przyjęte dnia 7 marca 2001 r. [4].
(6) W swej opinii Komitet doszedł do wniosku, że w obliczu braku zadowalających badań pulmonologicznych stopień zagrożenia dla użytkowników nie został w sposób adekwatny zbadany.
Ponadto Komitet doszedł do wniosku, że powtórzone dawkowanie powinno generalnie wchodzić w zestaw danych pierwotnych, ale że może ono zostać pominięte, pod warunkiem że istnieje ku temu odpowiednie uzasadnienie.
W konkretnym przypadku Ampelomyces quisqualis Komitet nie był w stanie ustosunkować się do konieczności powtórnego dawkowania ze względu na brak zadowalających badań pulmonologicznych.
(7) Komitet ostatecznie doszedł do wniosku, że chociaż nie zaobserwowano żadnych reakcji alergicznych na Ampelomyces quisqualis, nie można wykluczyć możliwości wystąpienia reakcji alergicznych w następstwie narażenia na zastosowanie omawianego organizmu w rolnictwie.
Komitet zalecił monitorowanie stanu zdrowia producentów i użytkowników jako rozważnego środka po wydaniu zezwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz udostępnienie wyników takiego monitoringu w celu dokonania w przyszłości ponownej oceny.
(8) Zalecenia Komitetu Naukowego zostały uwzględnione podczas dalszego przeglądu, w niniejszej dyrektywie i w stosownym sprawozdaniu kontrolnym.
(9) Powiadamiający wykonał drugie badanie pulmonologiczne, na wniosek Komitetu Naukowego.
Badanie zostało uznane w ramach Stałego Komitetu za naukowo potwierdzone i ważne. Dalsza ocena zawierała wniosek, że substancja Ampelomyces quisqualis nie jest ani chorobotwórcza, ani zakaźna u ssaków oraz że nie występują tutaj żadne toksyny, w związku z czym kwestia narażenia użytkowników na działanie omawianej substancji została należycie uwzględniona, zgodnie z zaleceniami Komitetu Naukowego ds. Roślin.
(10) Co się tyczy możliwości alergicznych reakcji, nie ma udokumentowanych przypadków takich reakcji związanych z zastosowaniem omawianej substancji w rolnictwie.
W rezultacie nie ma powodu, by stwierdzić, że istnieje jakiekolwiek poważne ryzyko wystąpienia takich reakcji.
Jednakże nie można całkowicie wykluczyć możliwości wystąpienia reakcji alergicznych.
Powyższe obawy nie powinny przeszkodzić włączeniu danej substancji do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG, zarazem mogłyby być uwzględnione, gdyby Państwa Członkowskie stworzyły program monitoringu wydawania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających Ampelomyces quisqualis.
(11) W związku z powyższym ocena wydana w ramach Stałego Komitetu zawierała wniosek, że w proponowanych warunkach stosowania nie będzie żadnego szkodliwego skutku dla ludzi.
(12) Przegląd Gliocladium catenulatum nie ujawnił żadnych otwartych kwestii czy obaw, które wymagałyby konsultacji Naukowego Komitetu ds. Roślin lub Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(13) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające dane substancje aktywne zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG w świetle jej art. 5 ust. 3, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane i wyszczególnione przez Komisję w jej sprawozdaniu kontrolnym. Dlatego właściwe jest włączenie Ampelomyces quisqualis i Gliocladium catenulatum do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje aktywne we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
(14) Po włączeniu Ampelomyces quisqualis i Gliocladium catenulatum do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG należy przyznać Państwom Członkowskim rozsądny termin na wprowadzenie w życie przepisów dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających powyżej wymienione substancje oraz w szczególności w celu dokonania przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń i najpóźniej do końca wymienionego okresu przekształcić odnośne zezwolenia w pełne zezwolenia, zmienić je lub cofnąć, zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(15) Dlatego właściwe jest wprowadzenie odpowiednich zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(16) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 września 2005 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 października 2005 r.
Wspomniane przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody zamieszczania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwoleń na każdy środek ochrony roślin zawierający Ampelomyces quisqualis lub Gliocladium catenulatum w celu zapewnienia spełnienia warunków odnoszących się do omawianych substancji aktywnych, określonych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
W razie konieczności Państwa Członkowskie zmieniają lub cofają zezwolenie, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, najpóźniej do dnia 30 września 2005 r.
2.
W odniesieniu do każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego Ampelomyces quisqualis lub Gliocladium catenulatum jako jedyną substancję aktywną lub jako jedną z kilku substancji aktywnych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG Państwa Członkowskie, najpóźniej w terminie do dnia 31 marca 2005 r., poddają ponownej ocenie poszczególny produkt na podstawie dokumentacji spełniającej wymogi załącznika III do niniejszej dyrektywy.
Na podstawie powyższej oceny określają, czy środek spełnia warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu powyższego ustalenia Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego Ampelomyces quisqualis lub Gliocladium catenulatum jako jedyną substancję aktywną, tam gdzie konieczne, zmienią lub cofną zezwolenie, najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego Ampelomyces quisqualis lub Gliocladium catenulatum jako jedną z wielu substancji aktywnych, tam gdzie konieczne, zmienią lub cofną zezwolenie do dnia 30 września 2006 r. lub w terminie ustalonym dla dokonania wspomnianej zmiany lub cofnięcia w odpowiedniej dyrektywie lub dyrektywach, które dodały daną substancję lub substancje do załącznika I dyrektywy 91/414/WE, w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/3/WE
z dnia 19 stycznia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia imazosulfuronu, laminarinu, metoksyfenozydu i s-metolachloru jako substancji aktywnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 27 czerwca 1996 r.
Niemcy otrzymały od spółki Spiess-Urania Chemicals GmbH wniosek o włączenie substancji aktywnej imazosulfuron do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 97/865/WE [2] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, uznając że zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) Na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 29 marca 2001 r.
Belgia otrzymała od spółki Goëmar SA wniosek o włączenie substancji aktywnej laminarin do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 2001/861/WE [3] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, uznając że zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 21 lutego 2000 r.
Zjednoczone Królestwo otrzymało od spółki Rohm and Haas France SA (obecnie Dow AgroSciences) wniosek o włączenie substancji aktywnej metoksyfenozyd do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 2001/385/WE [4] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, uznając że zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(4) Na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, w dniu 1 sierpnia 1997 r.
Belgia otrzymała od spółki Novartis NV (obecnie Syngenta) wniosek o włączenie substancji aktywnej s-metolachlor do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 1998/512/WE [5] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, gdyż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(5) Ocena wpływu wyżej wymienionych substancji aktywnych na zdrowie człowieka oraz na środowisko została przeprowadzona zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG dla zastosowań proponowanych przez wnioskujących.
Powołane Państwa Członkowskie, pełniące rolę sprawozdawców, przedłożyły Komisji wstępne sprawozdania z oceny substancji w dniu 17 czerwca 1998 r. (imazosulfuron), 2 czerwca 2003 r. (laminarin), 2 sierpnia 2002 r. (metoksyfenozyd) i 3 maja 1999 r. (s-metolachlor).
(6) Państwa Członkowskie oraz Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt dokonały przeglądu wstępnych sprawozdań z oceny.
Podsumowaniem przeglądu zakończonego dnia 8 października 2004 r. było sprawozdanie Komisji z przeglądu dotyczącego imazosulfuronu, laminarinu, metoksyfenozydu i s-metolachloru.
(7) W przypadku imazosulfuronu, dokumentację i informacje z przeglądu przedłożono również Komitetowi Naukowemu ds. Roślin.
Sprawozdanie powyższego komitetu zostało oficjalnie przyjęte w dniu 25 kwietnia 2001 r. [6].
(8) Komitet poproszono o przedstawienie uwag na temat znaczenia metabolitu IPSN z uwagi na jego obecność w glebie i wodzie.
Komitet uznał, że obecność IPSN w wodach gruntowych nie stwarza istotnego ryzyka dla zdrowia oraz że ryzyko dla mikroorganizmów w glebie, bezkręgowców wodnych, ryb oraz poważne ryzyko dla dżdżownic zostało w sposób wystarczający uwzględnione.
W opinii Komitetu, biorąc pod uwagę najgorszy scenariusz możliwych zagrożeń, dalsze informacje powinny zawierać ocenę innych czynników ryzyka związanych z IPSN.
Komitet ostatecznie uznał, że ryzyko dla środowiska oraz ryzyko toksykologiczne dla zdrowia człowieka spowodowane substancją macierzystą i/lub metabolitami innymi niż IPSN, których poziom w niektórych badaniach kształtował się na poziomie IPSN, nie zostało w pełni oszacowane i powinno zostać uwzględnione w procesie dalszej oceny.
(9) Zalecenia Komitetu Naukowego zostały wzięte pod uwagę podczas dalszego przeglądu, w niniejszej dyrektywie oraz w sprawozdaniu z przeglądu.
(10) Dodatkowe dane na temat ryzyka związanego z IPSN, uzyskane przy uwzględnieniu najgorszego scenariusza możliwych zagrożeń oraz potwierdzone przez Komitet Naukowy, zostały dostarczone przez powiadamiającego i ocenione.
W ocenie Stałego Komitetu w świetle dodatkowych danych dostarczonych przez powiadamiającego oraz przy uwzględnieniu proponowanych warunków zastosowania, IPSN nie ma szkodliwego wpływu na ludzi.
(11) W odniesieniu do imazosulfuronu i metabolitów innych niż IPSN żadne metabolity inne niż IPSN nie mogą występować na poziomie uznawanym za istotny w rozumieniu dyrektywy 91/414/EWG.
W związku z powyższym Stały Komitet na podstawie swej oceny uznał, że ryzyko można oceniać na podstawie dostępnych danych.
(12) Po tej ocenie Stały Komitet uznał, że przy zachowaniu proponowanych warunków zastosowania, w szczególności maksymalnej dawki 0,05 kg aktywnej substancji/ha oraz przy zastosowaniu środków ograniczających ryzyko, można uniknąć szkodliwego wpływu na ludzi i niedopuszczalnego ryzyka dla środowiska związanego ze stosowaniem imazosulfuronu i jego metabolitów.
(13) Przegląd laminarinu, metoksyfenozydu i s-metolachloru nie ujawnił żadnych wątpliwości ani obaw, które wymagałyby konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin lub z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(14) Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające substancje aktywne spełniają ogólne wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz w art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w przypadku zastosowań zbadanych i wyszczególnionych w sprawozdaniu Komisji z przeglądu. W związku z powyższym właściwym jest włączenie imazosulfuronu, laminarinu, metoksyfenozydu i s-metolachloru do załącznika I w celu zapewnienia możliwości przyznania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierających wyżej wymienione substancje aktywne, zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy.
(15) Po włączeniu imazosulfuronu, laminarinu, metoksyfenozydu i s-metolachloru do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG należy przewidzieć rozsądny termin, który pozwoli Państwom Członkowskim wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających przedmiotowe substancje, w szczególności dokonać przeglądu obowiązujących zezwoleń tymczasowych i najpóźniej do końca wymienionego okresu zastąpić je zezwoleniami pełnymi, wprowadzić do nich zmiany lub cofnąć je zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(16) W związku z powyższym właściwym jest wprowadzenie odnośnych zmian do dyrektywy 91/414/EWG.
(17) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 września 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst wymienionych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 października 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjęły w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwolenia na każdy ze środków ochrony roślin zawierających imazosulfuron, laminarin, metoksyfenozyd lub s-metolachlor, aby zapewnić spełnienie warunków dotyczących tej aktywnej substancji określonej w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Tam gdzie to konieczne Państwa Członkowskie zmienią lub wycofają zezwolenia zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 września 2005 r.
2.
Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego imazosulfuron, laminarin, metoksyfenozyd lub s-metolachlor jako jedyną substancję aktywną lub jako jedną z kilku substancji aktywnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 31 marca 2005 r., zgodnie z jednolitymi zasadami oceny środków ochrony roślin określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy.
Na podstawie takiej oceny ustalają, czy środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Następnie Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środków zawierających imazosulfuron, laminarin, metoksyfenozyd lub s-metolachlor jako jedyną substancję aktywną, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.; lub
b) w przypadku środków zawierających imazosulfuron, laminarin, metoksyfenozyd lub s-metolachlor jako jedną z kilku substancji aktywnych, w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 września 2006 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/4/WE
z dnia 19 stycznia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/22/WE ustanawiającą metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz do celów monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/22/WE z dnia 8 marca 2001 r. ustanawia metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych [2].
(2) Należy włączyć zaktualizowane informacje standardowe dotyczące substancji skażających, w szczególności w celu uwzględnienia w analizie niepewności pomiarów.
(3) Jest niezwykle ważne, aby wyniki analityczne były przedstawiane i interpretowane w ujednolicony sposób w celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia wykonawczego w całej Unii Europejskiej.
(4) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2001/22/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 2001/22/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Załącznik II do dyrektywy 2001/22/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą najpóźniej w terminie dwunastu miesięcy od dnia jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dyrektywa Komisji 2005/5/WE
z dnia 26 stycznia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/26/WE w odniesieniu do metod pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ochratoksyny A w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2] określa najwyższe dopuszczalne poziomy dla ochratoksyny A w palonych ziarnach kawy, mielonej kawie palonej, kawie rozpuszczalnej, winie i soku winogronowym.
(2) Pobieranie próbek stanowi istotną część precyzyjnego określania poziomów ochratoksyny A. Dyrektywa Komisji 2002/26/WE z dnia 13 marca 2002 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ochratoksyny A w środkach spożywczych [3] powinna zawierać przepisy dotyczące palonych ziaren kawy, mielonej kawy palonej, kawy rozpuszczalnej, wina i soku winogronowego.
(3) Z tego względu dyrektywa 2001/26/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 2002/26/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie dwunastu miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Wymienione przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/6/WE
z dnia 26 stycznia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 71/250/EWG w sprawie raportowania i interpretacji wyników badań analitycznych wymaganych zgodnie z dyrektywą 2002/32/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 71/250/EWG z dnia 15 czerwca 1971 r. ustanawiająca wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz [2] zawiera przepisy dotyczące sposobu określania wyników.
(2) Aby zapewnić ujednolicone wdrażanie dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach [3] we wszystkich Państwach Członkowskich, bardzo ważne jest określenie jednolitego sposobu podawania i interpretacji wyników analiz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 71/250/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 71/250/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 po akapicie drugim dodaje się następujący akapit:
"W odniesieniu do substancji niepożądanych w rozumieniu dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4], w tym dioksyny i dioksynopodobne polichlorowane bifenyle (PCB), stosuje się część 1 pkt C(3) Załącznika do wyżej wymienionej dyrektywy.
2) w Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dwunastu miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/7/WE
z dnia 27 stycznia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/70/WE ustanawiającą wymagania dotyczące określania poziomów dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2002/70/WE z dnia 26 lipca 2002 r. ustanawiająca wymagania dotyczące określania poziomów dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach [2] ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące metod analizy do celów urzędowej kontroli pasz przewidzianej w dyrektywie 70/373/EWG.
(2) Procedurę pobierania próbek ustanowioną dyrektywą Komisji 76/371/EWG z dnia 1 marca 1976 r., ustanawiającą wspólnotowe metody pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [3], należy stosować do celów urzędowej kontroli poziomu dioksyn oraz określania zawartości dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w niektórych paszach.
Właściwym jest sprecyzowanie, że należy stosować wymagania ilościowe w stosunku do kontroli substancji lub produktów jednolicie rozmieszczonych w paszy.
(3) Rzeczą szczególnie ważną jest jednolity sposób przekazywania i interpretowania wyników analiz po to, by zapewnić ujednolicone wdrażanie przepisów we wszystkich Państwach Członkowskich.
(4) Dyrektywa 2002/70/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 2002/70/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie najpóźniej dwunastu miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/8/WE
z dnia 27 stycznia 2005 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach (środkach żywienia zwierząt)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach (środkach żywienia zwierząt) [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/32/EC stanowi, że stosowanie produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, w których zawartość niepożądanych substancji przekracza maksymalny dopuszczalny poziom określony w załączniku I do tejże dyrektywy, jest zabronione.
(2) Z chwilą przyjmowania dyrektywy 2002/32/WE Komisja podała, że przepisy określone w załączniku I do wyżej wymienionej dyrektywy będą podlegać przeglądowi na podstawie aktualnej naukowej oceny ryzyka i przy uwzględnieniu zakazu rozcieńczania wszelkich zanieczyszczonych, niezgodnych z przepisami produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt.
(3) Zanim będzie można dokonać pełnego przeglądu na podstawie aktualnej naukowej oceny ryzyka, konieczne jest wprowadzenie określonych zmian wynikających z postępu, jaki dokonał się w zakresie wiedzy naukowej i technicznej.
(4) Właściwym jest wyjaśnienie terminu zielonka.
(5) Jako że dostarczanie węglanu wapnia, niezbędnego i wartościowego materiału paszowego, może być zagrożone, gdyż całkowity poziom zawartości rtęci spowodowany normalnym skażeniem tła jest bliski lub przekracza maksymalny dopuszczalny poziom określony w załączniku I do dyrektywy 2002/32/EC, wyżej wspomniany poziom maksymalny należy zmienić, biorąc pod uwagę, że rtęć występuje w węglanie wapnia w postaci nieorganicznej oraz fakt, że Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt potwierdza, że rtęć w postaci nieorganicznej jest znacznie mniej toksyczna niż rtęć organiczna, szczególnie rtęć metylowa.
(6) Maksymalny dopuszczalny poziom fluoru w innych mieszankach paszowych uzupełniających wynosi 125 mg/kg na 1 % fosforu.
Ze względu na ochronę środowiska poziom fosforu w paszach (środkach żywienia zwierząt) jest ograniczany, a poziom strawności i biodostępności fosforu został poprawiony poprzez zastosowanie enzymów, takich jak fitaza.
Nie jest już zatem właściwe ustalanie maksymalnego dopuszczalnego poziomu na 1 % fosforu, lecz ustalenie maksymalnej dopuszczalnej zawartości mieszanki paszowej uzupełniającej odpowiadającej paszy o wilgotności 12 %.
(7) Dyrektywa 2002/32/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 2002/32/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie najpóźniej dwunastu miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/9/WE
z dnia 28 stycznia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załącznika VII do postępu technicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Niespożywczych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Część 1 załącznika VII do dyrektywy 76/768/EWG ustanawia listę filtrów UV, które mogą być zawarte w produktach kosmetycznych.
(2) Naukowy Komitet ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Niespożywczych Przeznaczonych dla Konsumentów jest zdania, że użycie estru heksylowego kwasu 2-[4-(dietyloamino)-2-hydroksybenzoilo] benzoesowego w ilości do 10 % składu produktów ochrony przeciwsłonecznej, osobno lub w związkach z innymi absorbentami UV, jest bezpieczne.
Zatem ester heksylowy kwasu 2-[4-(dietyloamino) 2-hydroksybenzoilo] benzoesowego powinien zostać włączony do części 1 załącznika VII do dyrektywy 76/768/EWG jako numer referencyjny 28.
(3) W związku z powyższym dyrektywa 76/768/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(4) Środki przewidziane w niniejszym zaleceniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik VII do dyrektywy 76/768/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 lipca 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/10/WE
z dnia 4 lutego 2005 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analiz w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2] ustala najwyższe dopuszczalne poziomy benzo[a]pirenu i czyni odniesienia do działań ustanawiających metody pobierania próbek i analiz, jakie należy zastosować.
(2) Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [3] wprowadza system norm jakości dla laboratoriów, którym Państwa Członkowskie powierzają urzędową kontrolę środków spożywczych.
(3) Istnieje potrzeba ustanowienia ogólnych kryteriów, jakie muszą spełniać metody analiz w celu zagwarantowania, że laboratoria odpowiedzialne za kontrolę będą stosować metody analiz o porównywalnych poziomach sprawności.
Ponadto jest niezwykle istotne, aby wyniki analiz były sprawozdawane i interpretowane w sposób jednolity, celem zapewnienia zharmonizowanego podejścia do ich wdrożenia.
Te zasady interpretacji dotyczą zastosowania wyniku analizy otrzymanego dla próbki pobranej w celu urzędowej kontroli.
W przypadku analizy prowadzonej do celów obrony lub arbitrażu zastosowanie mają przepisy krajowe.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby pobieranie próbek w celu urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych było prowadzone zgodnie z metodami opisanymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przygotowanie próbek i metody analiz stosowane w celu urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych spełniały kryteria opisane w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, w ciągu 12 miesięcy od publikacji niniejszej dyrektywy, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dyrektywa Komisji 2005/11/WE
z dnia 16 lutego 2005 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 92/23/EWG odnoszącą się do opon pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz ich instalowania
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. [1] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/23/EWG z dnia 31 marca 1992 odnoszącą się do opon pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz ich instalowania [2], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 92/23/EWG jest jedną ze szczególnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
(2) Dyrektywa 92/23/EWG zmieniona dyrektywą 2001/43/WE przewiduje możliwość uznania przez organ udzielający homologacji laboratoriów producentów opon jako zatwierdzonych laboratoriów badawczych do dnia 31 grudnia 2005 r.
Doświadczenia w zakresie stosowania tego przepisu są bardzo pozytywne i dlatego należy kontynuować tę możliwość, a termin ten powinien zostać usunięty.
(3) Rozwój techniczny w sektorze produkcji opon postępuje bardzo szybko.
Na skutek dużego popytu wśród konsumentów, a także w przemyśle samochodowym, cykle produkcyjne opon stają się szybsze, a różnorodność typów opon ciągle wzrasta.
Jako że wymagane są bardzo drogie urządzenia testujące oraz specyficzne ekspertyzy, oczekuje się, iż sytuacja ta stanie się w przyszłości jeszcze bardziej poważna.
Aby móc bez opóźnień wprowadzać nowo opracowane produkty do obrotu, niezbędna jest wystarczająca liczba urządzeń testujących, z których można korzystać w sposób elastyczny.
(4) Wraz z rozwojem produkcji opon wysokiej jakości na skutek postępu technicznego pojawia się potrzeba coraz bardziej wyszukanych procedur testowania.
Poza producentami opon nie ma obecnie innych potencjalnych podmiotów testujących, które byłyby w stanie poradzić sobie z ogromnym zapotrzebowaniem na testy.
(5) Dyrektywa 92/23/EWG powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego w art. 13 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I pkt 1.3 dyrektywy 92/23/EWG otrzymuje brzmienie:
"1.3.
Organ udzielający homologacji może uznać laboratoria producenta opon za zatwierdzone laboratoria badawcze zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 31 grudnia 2005 r.
Niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach oraz o tabeli korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od 1 stycznia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania dokonywane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/12/WE
z dnia 18 lutego 2005 r.
zmieniająca załączniki I i II do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro [1], w szczególności jej art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/25/WE dotyczy wszystkich statków pasażerskich typu ro-ro regularnie kursujących do lub z portu Państwa Członkowskiego, niezależnie od ich bandery, podczas rejsów międzynarodowych.
(2) Artykuł 6 dyrektywy 2003/25/WE stanowi, że statki pasażerskie typu ro-ro spełniają szczególne wymogi wytrzymałości na uszkodzenia określone szczegółowo w załączniku I do tej dyrektywy oraz że Państwa Członkowskie, spełniając te wymagania, stosują wytyczne określone w załączniku II do tej dyrektywy.
(3) Artykuł 10 dyrektywy 2003/25/WE stanowi, że załączniki do dyrektywy można zmieniać zgodnie z procedurą przywołaną w art. 11 ust. 2 w celu uwzględnienia zdarzeń na szczeblu międzynarodowym, w szczególności w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO).
(4) Uchwała IMO MSC 141(76) z dnia 5 grudnia 2002 r. wprowadziła zweryfikowaną metodę badania modelu i powiązane z nią noty wyjaśniające na podstawie uchwały nr 14 Konferencji SOLAS (Bezpieczeństwo Życia na Morzu) z 1995 r.; uchwała nr 14 dotyczy regionalnych umów w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia statków pasażerskich typu ro-ro.
(5) Zweryfikowana metoda badania modelu powinna zastąpić poprzednio stosowaną metodę badania modelu przewidzianą w dyrektywie 2003/25/WE.
Statki, które przeszły testy w ramach poprzedniej metody badania modelu, nie muszą przechodzić ponownych testów.
(6) W związku z tym dyrektywę 2003/25/WE należy odpowiednio zmienić.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz oraz Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2003/25/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2.3 otrzymuje brzmienie:
"2.3. szczelność grodzi poprzecznych lub wzdłużnych, które uważa się za skuteczne, jeśli chodzi o pomieszczenie wody morskiej nagromadzonej w danym przedziale uszkodzonego pokładu typu ro-ro, powinna być proporcjonalna do systemu kanalizacyjnego i powinna wytrzymać ciśnienie hydrostatyczne zgodnie z wynikami wyliczania stopnia uszkodzenia.
Takie grodzie powinny mieć minimalną wysokość 4 m, chyba że poziom lustra wody jest niższy niż 0,5 m.
W takim wypadku wysokość grodzi może zostać obliczona zgodnie z poniższym wzorem:
Bh = 8hw
gdzie:
Bh oznacza wysokość grodzi;
hw oznacza poziom lustra wody.
Minimalna wysokość grodzi nie może być mniejsza niż 2,2 m, jednak w przypadku statków z podwieszanymi pokładami samochodowymi minimalna wysokość grodzi nie może być mniejsza niż wysokość podłoża opuszczonego pokładu;";
b) załącznik zatytułowany "Metoda badania modelu" zastępuje się tekstem podanym w załączniku I do niniejszej dyrektywy,
2) część II załącznika II zatytułowaną "Badanie na modelu" zastępuje się tekstem podanym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w ciągu dwunastu miesięcy od dnia jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/13/WE
z dnia 21 lutego 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie emisji stałych i gazowych zanieczyszczeń pochodzących z silników napędzających ciągniki rolnicze lub leśne oraz zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie homologacji typu ciągników rolnych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie środków stosowanych przeciwko emisji stałych i gazowych zanieczyszczeń pochodzących z silników napędzających ciągniki rolnicze lub leśne oraz zmieniającą dyrektywę Rady 74/150/EWG [1], w szczególności jej art. 6 i 7,
uwzględniając dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę Rady 74/150/EWG [2], w szczególności jej art. 19 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach [3], zmieniona dyrektywą 2004/26/WE, ustanawia bardziej rygorystyczne wymagania dla silników montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach i wprowadza trzy nowe etapy dla wartości granicznych emisji.
(2) Dyrektywę 2000/25/WE, będącą jedną z osobnych dyrektyw w ramach procedury homologacji ustanowionej na mocy dyrektywy Rady 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub leśnych [4], należy dostosować do dyrektywy 97/68/WE, zmienionej dyrektywą 2004/26/WE, zwłaszcza w zakresie wprowadzenia programu elastyczności opisanego tamże.
(3) Należy dostosować załączniki I i II do dyrektywy 2000/25/WE, w szczególności biorąc pod uwagę wprowadzenie przez dyrektywę 97/68/WE, zmienioną dyrektywą 2004/26/WE, nowych wartości granicznych emisji, wspólnie dla emisji węglowodorów i tlenków azotu.
Należy wprowadzić inne zmiany do tych załączników celem zapewnienia spójności pomiędzy przepisami dotyczącymi dokumentów informacyjnych określonych w dyrektywach 2000/25/WE, 97/68/WE i 2003/37/WE.
Ponadto należy dostosować załącznik III do dyrektywy 2000/25/WE celem dodania alternatywnych homologacji typu, przysługujących nowo określonym etapom III A, III B i IV.
(4) Należy również dostosować załącznik I do dyrektywy 2003/37/WE celem zapewnienia spójności pomiędzy przepisami dotyczącymi dokumentów informacyjnych określonych w dyrektywach 2000/25/WE, 97/68/WE i 2003/37/WE.
Szczególnie rozbieżności w terminologii powinny zostać usunięte dla zapewnienia większej jasności przepisów.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2000/25/WE i 2003/37/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/37/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2000/25/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "silnik zamienny" oznacza nowo wykonany silnik zastępujący silnik w maszynie oraz który został dostarczony wyłącznie w tym celu,";
2) w art. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Silniki zamienne winny spełniać wartości dopuszczalne, które zamieniany silnik musiał spełniać, gdy został pierwotnie wprowadzany na rynek.
Napis "SILNIK ZAMIENNY" dołączany jest do etykiety na silniku lub umieszczany w instrukcji użytkowania.";
3) dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
Program elastyczności
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie zapewniają, aby na wniosek producenta ciągników i pod warunkiem zgody organu udzielającego homologacji producent silników mógł, w okresie pomiędzy dwoma kolejnymi etapami wyznaczania wartości granicznych, wprowadzić na rynek ograniczoną liczbę silników, lub ciągników z takimi silnikami, które spełniają tylko wartości graniczne emisji określone w poprzednim etapie, jednak zgodnie z procedurą określoną w załączniku IV.";
4) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 dodaje się litery c), d) i e) w brzmieniu:
"c) w etapie III A
- po dniu 31 grudnia 2005 r. dla silników kategorii H, I i K (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3a dyrektywy 97/68/WE),
- po dniu 31 grudnia 2006 r. dla silników kategorii J (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3a dyrektywy 97/68/WE);
d) w etapie III B
- po dniu 31 grudnia 2009 r. dla silników kategorii L (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3c dyrektywy 97/68/WE),
- po dniu 31 grudnia 2010 r. dla silników kategorii M i N (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3c dyrektywy 97/68/WE),
- po dniu 31 grudnia 2011 r. dla silników kategorii P (zakres mocy, jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3c dyrektywy 97/68/WE);
e) w etapie IV
- po dniu 31 grudnia 2012 r. dla silników kategorii Q (zakres mocy jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3d dyrektywy 97/68/WE),
- po dniu 30 września 2013 r. dla silników kategorii R (zakres mocy jak zdefiniowano w art. 9 ust. 3d dyrektywy 97/68/WE).";
b) w ust. 3 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— po dniu 31 grudnia 2005 r. dla silników kategorii H,
— po dniu 31 grudnia 2006 r. dla silników kategorii I,
— po dniu 31 grudnia 2006 r. dla silników kategorii K,
— po dniu 31 grudnia 2007 r. dla silników kategorii J,
— po dniu 31 grudnia 2010 r. dla silników kategorii L,
— po dniu 31 grudnia 2011 r. dla silników kategorii M,
— po dniu 31 grudnia 2011 r. dla silników kategorii N,
— po dniu 31 grudnia 2012 r. dla silników kategorii P,
— po dniu 31 grudnia 2013 r. dla silników kategorii Q,
— po dniu 30 września 2014 r. dla silników kategorii R.";
c) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Dla silników kategorii od A do G Państwa Członkowskie mogą odroczyć daty określone w ust. 3 o dwa lata w stosunku do silników z datą produkcji uprzednią do danej daty.
Mogą też stosować inne wyjątki na warunkach ustanowionych w art. 10 dyrektywy 97/68/WE.";
d) dodaje się nowe ustępy 6, 7 i 8 w brzmieniu:
"6.
Dla silników kategorii od H do R terminy wymienione w ust. 3 zostają odroczone o dwa lata w stosunku do silników z datą produkcji wcześniejszą od danej daty.
7.
Dla typów silników lub rodzin silników spełniających wartości dopuszczalne określone w tabeli w sekcjach 4.1.2.4, 4.1.2.5 i 4.1.2.6 załącznika I do dyrektywy 97/68/WE przed upływem terminów określonych w ust. 3 niniejszego artykułu Państwa Członkowskie zezwalają na specjalne etykiety i oznaczenia wykazujące, że dane urządzenia spełniają wymagane wartości dopuszczalne przed ustalonymi terminami.
8. Zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ust. 2 dyrektywy 2003/37/WE Komisja dostosowuje wartości graniczne i daty etapów IIIB i IV do wartości granicznych i dat przyjętych w wyniku procedury przeglądu określonej w art. 2 lit. b) dyrektywy 2004/26/WE w odniesieniu do zapotrzebowania ciągników rolnych i leśnych, w szczególności ciągników kategorii T2, T4.1 i C2.";
5) w załącznikach I, II i III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
6) dodaje się nowy załącznik IV o treści podanej w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W załączniku I do dyrektywy 2003/37/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowymi Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 maja 2005 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie, art. 55 oraz art. 95 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (ubezpieczenie komunikacyjne) ma dla europejskich obywateli, zarówno ubezpieczonych, jak i poszkodowanych w wypadkach, szczególne znaczenie.
Budzi ono również duże zainteresowanie zakładów ubezpieczeń, ponieważ stanowi znaczącą część wspólnotowego rynku ubezpieczeń niebędących ubezpieczeniami na życie.
Ubezpieczenie komunikacyjne ma również wpływ na swobodny przepływ osób i pojazdów.
Głównym celem działania Wspólnoty w dziedzinie usług finansowych powinno być zatem wzmocnienie i skonsolidowanie jednolitego rynku ubezpieczeń w zakresie ubezpieczeń komunikacyjnych.
(2) Znaczący postęp w tym kierunku został już osiągnięty poprzez dyrektywę Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności [4], drugą dyrektywę Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych [5], trzecią dyrektywę Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [6] oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) [7].
(3) Wspólnotowy system ubezpieczeń komunikacyjnych musi zostać unowocześniony i ulepszony.
Taka potrzeba została potwierdzona w drodze konsultacji prowadzonych z przemysłem, konsumentami i stowarzyszeniami poszkodowanych.
(4) W celu wyłączenia możliwości wszelkich błędnych interpretacji przepisów dyrektywy 72/166/EWG oraz ułatwienia objęcia ochroną ubezpieczeniową pojazdów z tymczasowymi tablicami rejestracyjnymi, definicja terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju powinna odnosić się do terytorium państwa, którego tablicę rejestracyjną posiada pojazd, bez względu na to, czy jest to tablica stała czy tymczasowa.
(5) Zgodnie z dyrektywą 72/166/EWG przyjmuje się, że pojazdy posiadające fałszywe bądź nielegalne tablice mają zwykłe miejsce postoju na terytorium Państwa Członkowskiego, które wydało oryginalne tablice.
Zasada ta często oznacza, że krajowe biura ubezpieczeniowe są zobowiązane do podejmowania działań związanych ze skutkami ekonomicznymi wypadków, które nie mają żadnego związku z Państwem Członkowskim, w którym biura te mają siedziby.
Bez zmieniania ogólnego kryterium, zgodnie z którym tablice rejestracyjne określają terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, należy wprowadzić szczególną zasadę dla wypadków spowodowanych przez pojazdy bez tablicy rejestracyjnej lub pojazdy posiadające tablicę rejestracyjną, która nie jest przypisana albo już nie jest przypisana do tego pojazdu.
W takim przypadku i w wyłącznym celu likwidacji szkody, za terytorium, na którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, uznaje się terytorium, na którym miał miejsce wypadek.
(6) W celu ułatwienia interpretacji i stosowania terminu "kontrole punktowe" w dyrektywie 72/166/EWG, odpowiedni przepis należy wyjaśnić.
Zakaz prowadzenia systematycznych kontroli ubezpieczeń komunikacyjnych powinien stosować się do pojazdów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium innego Państwa Członkowskiego, jak również do pojazdów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium państwa trzeciego, ale wjeżdżają z terytorium innego Państwa Członkowskiego.
Dozwolone mogą być tylko niesystematyczne, niedyskryminacyjne kontrole, dokonywane w ramach kontroli, której wyłącznym celem nie jest kontrola ubezpieczenia.
(7) Artykuł 4 lit. a) dyrektywy 72/166/EWG pozwala Państwu Członkowskiemu odstąpić od ogólnego obowiązku ubezpieczenia w stosunku do pojazdów należących do niektórych osób fizycznych lub prawnych, publicznych lub prywatnych.
Dla wypadków spowodowanych przez takie pojazdy, Państwo Członkowskie stosujące taką derogację musi wyznaczyć urząd lub organ właściwy do wypłaty odszkodowania za szkody poniesione przez poszkodowanych w wypadkach spowodowanych w innym Państwie Członkowskim.
W celu zapewnienia, aby odpowiednie odszkodowanie zostało wypłacone nie tylko poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez takie pojazdy za granicą, ale również poszkodowanym w wypadkach mających miejsce w Państwie Członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju, niezależnie od tego, czy zamieszkują oni na jego terytorium, należy zmienić powyższy artykuł.
Ponadto, Państwa Członkowskie zapewnią, aby wykaz osób zwolnionych z obowiązkowego ubezpieczenia oraz urzędów lub organów odpowiedzialnych za wypłatę odszkodowań poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez takie pojazdy został przekazany Komisji do publikacji.
(8) Artykuł 4 lit. b) dyrektywy 72/166/EWG pozwala Państwu Członkowskiemu odstąpić od ogólnego obowiązku ubezpieczenia w stosunku do niektórych rodzajów pojazdów lub niektórych pojazdów posiadających specjalne tablice.
W takim przypadku inne Państwa Członkowskie mają prawo wymagać przy wjeździe na ich terytorium okazania ważnej zielonej karty lub umowy ubezpieczenia granicznego w celu zapewnienia wypłaty odszkodowania poszkodowanym w wypadkach, które mogą zostać spowodowane przez te pojazdy na terytorium tych państw.
Ponieważ jednak zniesienie kontroli granicznych wewnątrz Wspólnoty nie pozwala na skontrolowanie, czy pojazdy przekraczające granicę są objęte ubezpieczeniem, nie można dłużej gwarantować odszkodowań dla poszkodowanych w wypadkach spowodowanych za granicą.
Ponadto, należy zapewnić przyznanie odpowiedniego odszkodowania nie tylko poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez te pojazdy za granicą, ale również w Państwie Członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny traktować poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez te pojazdy w takim sam sposób, jak poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez nieubezpieczone pojazdy.
W istocie, zgodnie z dyrektywą 84/5/EWG poszkodowanym w wypadkach spowodowanych przez nieubezpieczone pojazdy odszkodowanie powinien wypłacić organ odszkodowawczy Państwa Członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek.
W przypadku wypłaty dokonanej na rzecz poszkodowanych w wypadkach spowodowanych przez pojazdy podlegające powyższej derogacji, organowi odszkodowawczemu powinno przysługiwać roszczenie wobec organu Państwa Członkowskiego, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju.
Po pięciu latach od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Komisja powinna, o ile zajdzie taka potrzeba, uwzględniając doświadczenia związane z wdrażaniem i stosowaniem tej derogacji, przedstawić propozycje jej zastąpienia lub uchylenia.
Ponadto, odpowiedni przepis dyrektywy 2000/26/WE powinien zostać skreślony.
(9) W celu sprecyzowania zakresu zastosowania dyrektyw dotyczących ubezpieczenia komunikacyjnego zgodnie z art. 299 Traktatu, należy skreślić odniesienie do pozaeuropejskich terytoriów Państw Członkowskich w art. 6 i 7 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG.
(10) Obowiązek Państw Członkowskich zagwarantowania ochrony ubezpieczeniowej przynajmniej w zakresie pewnych kwot minimalnych stanowi istotny element zapewnienia ochrony poszkodowanych.
Kwoty minimalne określone w dyrektywie 84/5/EWG powinny zostać nie tylko uaktualnione w celu uwzględnienia inflacji, ale także realnie podwyższone w celu zwiększenia ochrony poszkodowanych.
Minimalna suma gwarancyjna za szkody na osobie powinna zostać obliczona w taki sposób, aby stanowiła pełne i sprawiedliwe odszkodowanie dla wszystkich poszkodowanych, którzy odnieśli bardzo ciężkie obrażenia, biorąc równocześnie pod uwagę niską częstotliwość wypadków, w których uczestniczy kilku poszkodowanych oraz niewielką liczbę wypadków, w których kilku poszkodowanych odnosi bardzo poważne obrażenia podczas tego samego zdarzenia.
Minimalna suma gwarancyjna wynosząca 1000000 EUR na jedną ofiarę lub 5000000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, bez względu na liczbę poszkodowanych, jest kwotą rozsądną i odpowiednią.
W celu ułatwienia wprowadzenia tych kwot minimalnych powinno się ustanowić pięcioletni okres przejściowy, licząc od upływu terminu do wykonania niniejszej dyrektywy.
W ciągu trzydziestu miesięcy od upływu terminu do wykonania niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie powinny zwiększyć sumy gwarancyjne do co najmniej połowy powyższych kwot.
(11) W celu zapewnienia, aby minimalna suma gwarancyjna nie straciła z czasem na wartości, powinno się wprowadzić okresową klauzulę rewizyjną, stosując jako punkt odniesienia Europejski Wskaźnik Cen Konsumpcyjnych (EICP) publikowany przez Eurostat, jak stanowi rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsupcyjnych [8].
Należy ustanowić przepisy proceduralne regulujące taką rewizję.
(12) Dyrektywa 84/5/EWG, która w trosce o zapobieganie oszustwom pozwala Państwom Członkowskim ograniczyć lub wyłączyć wypłaty dokonywane przez organ odszkodowawczy w przypadku szkód majątkowych wyrządzonych przez nieustalony pojazd, może w niektórych przypadkach utrudnić uzyskanie zasadnego odszkodowania przez poszkodowanych.
Możliwość ograniczenia lub wyłączenia odszkodowania na podstawie tego, że pojazd nie został ustalony, nie powinna mieć zastosowania tam, gdzie organ wypłacił odszkodowanie za znaczącą szkodę na osobie poszkodowanemu w tym samym wypadku, w którym zostały spowodowane szkody majątkowe.
Państwa Członkowskie mogą postanowić o wprowadzeniu franszyzy do wysokości określonej w powyższej dyrektywie, stosowanej w odniesieniu do poszkodowanych ponoszących szkody majątkowe.
Warunki, w których szkodę na osobie uznaje się za znaczącą powinny zostać określone przez krajowe przepisy ustawowe lub administracyjne Państwa Członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek.
Przy określaniu tych warunków Państwo Członkowskie uwzględnia między innymi to, czy szkoda na osobie wymagała opieki szpitalnej.
(13) W chwili obecnej przepis zawarty w dyrektywie 84/5/EWG pozwala Państwom Członkowskim na zezwolenie, do określonego pułapu, na wprowadzenie franszyzy, do wysokości której poszkodowany byłby odpowiedzialny w przypadku szkód majątkowych spowodowanych przez nieubezpieczony pojazd.
Taka możliwość w sposób nieuzasadniony ogranicza ochronę poszkodowanych i powoduje dyskryminację w porównaniu z poszkodowanymi w innych wypadkach.
Dlatego też nie powinna ona mieć dłużej zastosowania.
(14) Druga dyrektywa Rady 88/357/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług [9] powinna zostać zmieniona, tak aby oddziały zakładów ubezpieczeń mogły stać się przedstawicielami w zakresie działalności w ubezpieczeniach komunikacyjnych, jak to już się stało w zakresie usług ubezpieczeniowych innych niż ubezpieczenia komunikacyjne.
(15) Główną zasługą istniejącego ustawodawstwa jest objęcie ochroną ubezpieczeniową każdego pasażera pojazdu.
Ten cel byłby zagrożony, gdyby ustawodawstwo krajowe lub jakiekolwiek postanowienia umowne zawarte w umowie ubezpieczenia wyłączały pasażerów z ochrony ubezpieczeniowej dlatego, że wiedzieli lub powinni byli wiedzieć, że kierowca pojazdu w czasie wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego.
Pasażer zazwyczaj nie ma możliwości dokonania właściwej oceny stopnia odurzenia kierowcy.
Cel, jakim jest zniechęcenie do prowadzenia pojazdu pod wpływem środków odurzających, nie zostanie osiągnięty przez ograniczenie ochrony ubezpieczeniowej pasażerów poszkodowanych w wypadkach drogowych.
Objęcie takich pasażerów obowiązkowym ubezpieczeniem komunikacyjnym pojazdu nie przesądza o odpowiedzialności, jaką mogą ponieść na mocy obowiązującego ustawodawstwa krajowego, ani o wysokości odszkodowania przyznanego w konkretnym wypadku drogowym.
(16) Szkody na osobie oraz szkody majątkowe wyrządzone pieszym, rowerzystom i innym niezmotoryzowanym użytkownikom dróg, którzy są zazwyczaj najsłabszą stroną w wypadku, powinny być objęte obowiązkowym ubezpieczeniem pojazdu, który brał udział w wypadku, jeżeli mają oni prawo do odszkodowania zgodnie z krajowym prawem cywilnym.
Przepis ten nie przesądza o odpowiedzialności cywilnej ani o wysokości odszkodowania przysługującego na podstawie przepisów krajowych za szkody spowodowane w konkretnym wypadku drogowym.
(17) Niektóre zakłady ubezpieczeń zawierają w polisach ubezpieczeniowych klauzule, zgodnie z którymi umowa zostanie unieważniona, jeśli pojazd pozostaje poza Państwem Członkowskim, w którym jest zarejestrowany, dłużej niż przez określony czas.
Taka praktyka stoi w sprzeczności z zasadą określoną w dyrektywie 90/232/EWG, zgodnie z którą obowiązkowe ubezpieczenie komunikacyjne powinno obejmować za tę samą składkę całe terytorium Wspólnoty.
Dlatego też należy postanowić, że ochrona ubezpieczeniowa pozostanie ważna przez cały okres obowiązywania umowy, bez względu na to, czy pojazd pozostaje w innym Państwie Członkowskim przez pewien czas, bez uszczerbku dla obowiązku rejestracji pojazdów wynikającego z krajowego ustawodawstwa Państw Członkowskich.
(18) Należy podjąć kroki zmierzające do ułatwienia objęcia ochroną ubezpieczeniową pojazdów importowanych z jednego Państwa Członkowskiego do innego, nawet jeżeli pojazd nie jest jeszcze zarejestrowany w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
Należy umożliwić czasowe odstąpienie od ogólnej zasady określającej Państwo Członkowskie umiejscowienia ryzyka.
Przez okres trzydziestu dni od daty dostarczenia, udostępnienia lub wysłania pojazdu do nabywcy za Państwo Członkowskie przeznaczenia powinno się uważać Państwo Członkowskie umiejscowienia ryzyka.
(19) Osoba, która zamierza zawrzeć nową umowę ubezpieczenia komunikacyjnego z innym ubezpieczycielem powinna mieć możliwość wykazania bezszkodowej jazdy oraz przedstawienia historii likwidacji szkód w okresie poprzedniej umowy.
Ubezpieczony powinien mieć prawo do wystąpienia w dowolnym czasie z wnioskiem o wydanie oświadczenia o roszczeniach lub braku roszczeń dotyczących pojazdu lub pojazdów objętych umową ubezpieczenia w okresie co najmniej pięciu ostatnich lat trwania stosunku umownego.
Zakład ubezpieczeń lub każdy organ, który może zostać wyznaczony przez Państwo Członkowskie do zawierania obowiązkowych ubezpieczeń lub do wystawiania takich oświadczeń powinien wydać ubezpieczonemu takie oświadczenie w ciągu piętnastu dni od złożenia wniosku.
(20) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych Państwa Członkowskie nie powinny zezwalać zakładom ubezpieczeń na powoływanie się wobec pokrzywdzonych na franszyzę.
(21) Prawo powołania się na umowę ubezpieczenia i wystąpienia z roszczeniem bezpośrednio wobec zakładu ubezpieczeń ma wielkie znaczenie dla ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych.
Dyrektywa 2000/26/WE już daje poszkodowanym w wypadkach mających miejsce w Państwach Członkowskich innych niż Państwo Członkowskie zamieszkania poszkodowanego, spowodowanych ruchem pojazdów ubezpieczonych i mających zwykłe miejsce postoju w Państwie Członkowskim, bezpośrednie prawo do pozwania zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej.
W celu ułatwienia skutecznej i szybkiej likwidacji szkody oraz uniknięcia w takim stopniu, w jakim to możliwe, kosztownych postępowań sądowych, prawo to powinno zostać rozszerzone na poszkodowanych we wszystkich wypadkach drogowych.
(22) W celu wzmocnienia ochrony poszkodowanych w wypadkach drogowych, należy rozszerzyć procedurę "uzasadnionej oferty" określoną w dyrektywie 2000/26/WE na wszystkie wypadki drogowe.
Ta sama procedura powinna mieć również odpowiednio zastosowanie, jeżeli zaspokojenie roszczeń związanych z wypadkiem odbywa się poprzez system krajowych biur ubezpieczeniowych, o których mowa w dyrektywie 72/166/EWG.
(23) W celu ułatwienia poszkodowanym dochodzenia odszkodowania, centra informacyjne ustanowione zgodnie z dyrektywą 2000/26/WE nie powinny ograniczać się do udzielania informacji dotyczących wypadków objętych tą dyrektywą, ale powinny być również w stanie udzielać tego samego rodzaju informacji w odniesieniu do każdego wypadku drogowego.
(24) Zgodnie z art. 11 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [10] poszkodowany może wytoczyć powództwo przeciwko ubezpieczycielowi w zakresie odpowiedzialności cywilnej w Państwie Członkowskim, w którym ma on miejsce zamieszkania.
(25) Ponieważ dyrektywa 2000/26/WE została przyjęta przed przyjęciem rozporządzenia (WE) nr 44/2001, które w odniesieniu do kilku Państw Członkowskich zastąpiło Konwencję brukselską z dnia 27 września 1968 r. w tej samej sprawie, odniesienie do tej Konwencji w powyższej dyrektywie powinno zostać odpowiednio zmienione.
(26) Dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG oraz 90/232/EWG oraz dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady powinny zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany dyrektywy 72/166/EWG
W dyrektywie 72/166/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 pkt. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— terytorium państwa, którego tablicę rejestracyjną posiada pojazd bez względu na to, czy jest to tablica stała czy tymczasowa, lub"
;
b) dodaje się następujące tiret:
"— w przypadku gdy pojazd nie posiada żadnej tablicy rejestracyjnej lub posiada tablicę rejestracyjną, która nie jest przypisana albo już nie jest przypisana do tego pojazdu, a brał on udział w wypadku, terytorium państwa, w którym miał miejsce wypadek, dla celów likwidacji szkody zgodnie z art. 2 ust. 2 tiret pierwsze niniejszej dyrektywy lub zgodnie z art. 1 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych [11];
;
2) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie odstępują od kontrolowania ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej w przypadku samochodów, które mają zwykłe miejsce postoju na terytorium innego Państwa Członkowskiego oraz w przypadku pojazdów, które wjeżdżają na ich terytorium z terytorium innego Państwa Członkowskiego i mają zwykłe miejsce postoju na terytorium państwa trzeciego.
Państwa Członkowskie mogą jednak prowadzić niesystematyczne kontrole ubezpieczenia pod warunkiem, że nie są one dyskryminacyjne i są dokonywane w ramach kontroli, której wyłącznym celem nie jest sprawdzenie ubezpieczenia." ;
3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w lit. a) drugim akapicie:
i) pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:
"Stosując taką derogację, Państwo Członkowskie podejmuje stosowne działania, aby zapewnić wypłatę odszkodowania za szkodę majątkową lub szkodę na osobie spowodowaną na jego terytorium oraz na terytorium innych Państw Członkowskich przez pojazdy należące do takich osób."
;
ii) ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Państwa Członkowskie przekazuje Komisji wykaz osób zwolnionych z obowiązku ubezpieczenia oraz urzędów i organów odpowiedzialnych za wypłatę odszkodowań.
Komisja publikuje taki wykaz."
;
b) lit. b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W takim przypadku Państwa Członkowskie zapewniają, aby pojazdy, o których mowa w pierwszym akapicie niniejszej litery były traktowane w taki sam sposób, jak pojazdy, w odniesieniu do których nie spełniono obowiązku ubezpieczenia określonego w art. 3 ust. 1. Organowi odszkodowawczemu Państwa Członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek, przysługuje w takiej sytuacji roszczenie wobec funduszu gwarancyjnego określonego w art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG w Państwie Członkowskim, w którym pojazd ma zwykłe miejsce postoju.
Po upływie pięciu lat od wejścia w życie dyrektywy 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [12], Państwa Członkowskie przedstawią Komisji sprawozdania z wykonywania i stosowania w praktyce przepisu niniejszej litery.
Komisja, po zbadaniu tych sprawozdań i o ile zajdzie taka potrzeba, przedstawi propozycje w sprawie zastąpienia lub uchylenia niniejszej derogacji. ;
4) w art. 6 i 7 ust. 1 skreśla się słowa "lub na terytorium pozaeuropejskim Państwa Członkowskiego".
Artykuł 2
Zmiany dyrektywy 84/5/EWG
Artykuł1 dyrektywy 84/5/EWG otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Ubezpieczenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG, pokrywa obligatoryjnie zarówno szkody majątkowe, jak i szkody na osobie.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez Państwa Członkowskie wyższych sum gwarancyjnych, każde Państwo Członkowskie wymaga obowiązkowego ubezpieczenia co najmniej w zakresie następujących kwot:
a) w przypadku szkód na osobie, minimalna suma gwarancyjna w wysokości 1000000 EUR na jednego poszkodowanego lub 5000000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych;
b) w przypadku szkód materialnych 1000000 EUR na jedno zdarzenie szkodowe, niezależnie od liczby poszkodowanych.
Jeśli zajdzie taka potrzeba, Państwa Członkowskie mogą ustanowić okres przejściowy trwający do pięciu lat na dostosowanie minimalnych sum gwarancyjnych do kwot przewidzianych w niniejszym ustępie, liczony od upływu terminu do wykonania dyrektywy 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG oraz 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [13].
Państwa Członkowskie, które ustanowią taki okres przejściowy poinformują o tym Komisję i wskażą czas trwania tego okresu.
W ciągu 30 miesięcy od upływu terminu do wykonania dyrektywy 2005/14/WE Państwa Członkowskie podniosą sumy gwarancyjne do co najmniej połowy kwot określonych w niniejszym ustępie.
3.
Co pięć lat od wejścia w życie dyrektywy 2005/14/WE lub na koniec okresu przejściowego, o którym mowa w ustępie 2, kwoty określone w ust. 2 będą podlegały rewizji z uwzględnieniem Europejskiego Wskaźnika Cen Konsumpcyjnych (EICP) ustanowionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczącym zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [14].
Kwoty te będą dostosowywane automatycznie.
Będą one podnoszone o wielkość stanowiącą zmianę procentową wskazaną przez EICP za odpowiedni okres, tj. za pięć lat bezpośrednio poprzedzających rewizję, i zaokrąglane do wielokrotności 10000 EUR.
Komisja poinformuje Parlament Europejski i Komisję o dostosowanych kwotach oraz zapewni ich publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Każde Państwo Członkowskie utworzy lub upoważni instytucję mającą za zadanie wypłacanie odszkodowań, co najmniej w granicach obowiązkowego ubezpieczenia, za szkody majątkowe lub szkody na osobie spowodowane przez nieustalony pojazd lub pojazd, w stosunku do którego nie spełniono obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1.
Pierwszy ustęp nie narusza prawa Państw Członkowskich do uznawania odszkodowania wypłacanego przez tę instytucję za pomocnicze lub główne, a także prawa do ustanowienia przepisów regulujących zaspokajanie roszczeń przysługujących tej instytucji wobec osoby odpowiedzialnej lub osób odpowiedzialnych za spowodowanie wypadku i innych ubezpieczycieli lub organów zabezpieczenia społecznego zobowiązanych do wypłaty odszkodowania poszkodowanemu w związku z tym samym wypadkiem.
Jednakże Państwa Członkowskie nie mogą zezwolić tej instytucji na uzależnienie wypłaty odszkodowania od wykazania przez poszkodowanego w jakikolwiek sposób, że osoba odpowiedzialna jest niezdolna do wypłacenia odszkodowania lub odmawia jego zapłaty.
5.
Poszkodowany może w każdym przypadku zwrócić się bezpośrednio do powyższej instytucji, która na podstawie informacji udzielonych na jego żądanie przez poszkodowanego jest zobowiązana do udzielenia mu odpowiedzi dotyczącej wypłaty odszkodowania wraz z uzasadnieniem.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą wyłączyć obowiązek wypłaty odszkodowania przez powyższą instytucję osobom, które dobrowolnie wsiadły do pojazdu, który spowodował szkodę, jeżeli instytucja ta udowodni, że wiedziały one o fakcie nieubezpieczenia pojazdu.
6.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć lub wyłączyć obowiązek wypłaty odszkodowania przez tą instytucję w przypadku szkód majątkowych spowodowanych przez nieustalony pojazd.
Jednakże jeżeli instytucja ta wypłaciła odszkodowanie za znaczącą szkodę na osobie poszkodowanemu w tym samym wypadku, w którym nieustalony pojazd spowodował także szkodę majątkową, Państwa Członkowskie nie mogą wyłączyć obowiązku wypłaty odszkodowania za szkodę majątkową na podstawie tego, że pojazd nie został ustalony.
Państwa Członkowskie mogą jednak wprowadzić franszyzę nieprzekraczającą 500 EUR, do wysokości której odpowiedzialny jest poszkodowany ponoszący szkody majątkowe.
Warunki, w których szkodę na osobie uznaje się za znaczącą ustala się na podstawie przepisów ustawowych lub administracyjnych Państwa Członkowskiego, w którym miał miejsce wypadek.
W związku z tym Państwo Członkowskie może uwzględnić między innymi to, czy szkoda na osobie wymagała opieki szpitalnej.
7.
Każde Państwo Członkowskie stosuje swoje własne przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w zakresie wypłacania odszkodowania przez tą instytucję, bez uszczerbku dla istnienia innej praktyki korzystniejszej dla poszkodowanego.
Artykuł 3
Zmiany dyrektywy 88/357/EWG
W art. 12a ust. 4 dyrektywy 88/357/EWG skreśla się drugie zdanie czwartego akapitu.
Artykuł 4
Zmiany dyrektywy 90/232/EWG
W dyrektywie 90/232/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 pomiędzy pierwszym i drugim akapitem dodaje się następujący akapit:
"Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia, aby wszelkie przepisy prawne lub klauzule umowne zawarte w umowie ubezpieczeniowej, które wyłączają pasażera z ochrony ubezpieczeniowej na tej podstawie, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, że kierowca pojazdu w chwili wypadku znajdował się pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego, zostały uznane za bezskuteczne w odniesieniu do roszczeń takiego pasażera."
;
2) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Ubezpieczenie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG obejmuje szkody na osobie oraz szkody majątkowe wyrządzone pieszym, rowerzystom i innym niezmotoryzowanym użytkownikom dróg, którzy w następstwie wypadku, w którym brał udział pojazd mechaniczny, mają prawo do odszkodowania zgodnie z krajowym prawem cywilnym.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku zarówno dla odpowiedzialności cywilnej, jak i wysokości odszkodowania." ;
3) artykuł 2 tiret pierwszy otrzymuje brzmienie:
"— obejmowały ochroną za tę samą składkę i przez cały okres obowiązywania umowy całe terytorium Wspólnoty, łącznie ze wszystkimi okresami, kiedy pojazd pozostaje w innym Państwie Członkowskim w okresie obowiązywania umowy, oraz"
;
4) dodaje się następujące artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 lit. d) tiret drugi dyrektywy 88/357/EWG [15], jeżeli pojazd został wysłany z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, za Państwo Członkowskie umiejscowienia ryzyka uważa się Państwo Członkowskie przeznaczenia, przez okres trzydziestu dni liczony bezpośrednio od chwili przyjęcia dostawy przez nabywcę, nawet jeżeli pojazd nie został jeszcze formalnie zarejestrowany w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
2.
Jeżeli pojazd brał udział w wypadku w okresie wskazanym w ust. 1 niniejszego artykułu i nie był wtedy ubezpieczony, organ Państwa Członkowskiego przeznaczenia, o którym mowa w art. 1 ust. 4 dyrektywy 84/5/EWG, jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania określonego w art. 1 tej dyrektywy.
Artykuł 4b
Państwa Członkowskie zapewniają, aby ubezpieczony miał prawo do wystąpienia w dowolnym czasie z wnioskiem o wydanie oświadczenia o roszczeniach odszkodowawczych osób trzecich dotyczących pojazdów objętych umową ubezpieczenia w okresie co najmniej pięciu ostatnich lat trwania stosunku umownego.
Zakład ubezpieczeń lub organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie do zawierania obowiązkowych ubezpieczeń lub do wystawiania takich oświadczeń wyda ubezpieczonemu takie oświadczenie w ciągu piętnastu dni od złożenia wniosku.
Artykuł 4c
Zakłady ubezpieczeń nie mogą powoływać się na franszyzę wobec poszkodowanego w wypadku w zakresie ubezpieczenia określonego w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG.
Artykuł 4d
Państwa Członkowskie zapewniają, aby poszkodowanemu w wypadku spowodowanym przez pojazd objęty ubezpieczeniem określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG przysługiwało bezpośrednie roszczenie wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej.
Artykuł 4e
Państwa Członkowskie wprowadzą procedurę przewidzianą w art. 4 ust. 6 dyrektywy 2000/26/WE [16] dla zaspokajania roszczeń wynikających z wszelkich wypadków spowodowanych przez pojazd objęty ubezpieczeniem określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG.
Dla wypadków, w związku z którymi likwidacja szkody mogłaby odbywać się poprzez system krajowych biur ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy 72/166/EWG, Państwa Członkowskie ustanowią taką samą procedurę, jak w art. 4 ust. 6 dyrektywy 2000/26/WE. Dla celów stosowania tej procedury wszelkie odniesienia do zakładu ubezpieczeń będą rozumiane jako odniesienia do krajowych biur ubezpieczeniowych zdefiniowanych w art. 1 pkt 3 dyrektywy 72/166/EWG.
;
5) artykuł 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby bez uszczerbku dla ich obowiązków wynikających z dyrektywy 2000/26/WE, centra informacyjne ustanowione lub uznane zgodnie z art. 5 tej dyrektywy udostępniły informacje określone w tym artykule wszystkim osobom uczestniczącym w wypadku drogowym spowodowanym przez pojazd objęty ubezpieczeniem określonym w art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG."
Artykuł 5
Zmiany dyrektywy 2000/26/WE
W dyrektywie 2000/26/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się motyw 16a w brzmieniu:
"(16a) Zgodnie z art. 11 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1 lit.) b rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [17] poszkodowany może wytoczyć powództwo sądowe przeciwko ubezpieczycielowi w zakresie odpowiedzialności cywilnej w Państwie Członkowskim, w którym ma on miejsce zamieszkania.
;
2) artykuł 4 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Wyznaczenie przedstawicieli stron zgłaszających roszczenia nie stanowi otwarcia oddziału w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 92/49/EWG, a przedstawiciela stron zgłaszających roszczenia nie uważa się za jednostkę organizacyjną w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 88/357/EWG lub
- w przypadku Danii — za jednostkę organizacyjną w rozumieniu Konwencji brukselskiej z dnia 27 września 1968 r. w sprawie jurysdykcji i wykonywania wyroków w sprawach cywilnych i handlowych [18],
- w przypadku innych Państw Członkowskich — za jednostkę organizacyjną w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 44/2001. ;
3) w art. 5 ust. 1 lit. a) skreśla się punkt 2 ii).
4) po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Organ centralny
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie działania w celu ułatwienia poszkodowanym, ich ubezpieczycielom oraz ich prawnym przedstawicielom, dostępu w odpowiednim czasie, do podstawowych danych, niezbędnych do likwidacji szkody.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, podstawowe dane będą dostępne w formie elektronicznej w centralnym archiwum w każdym Państwie Członkowskim oraz zostaną udostępnione zainteresowanym stronom na ich wyraźny wniosek."
Artykuł 6
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 11 czerwca 2007 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z Traktatem, utrzymać lub wprowadzić w życie przepisy, które są korzystniejsze dla poszkodowanego niż przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 8
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2005/15/WE
z dnia 28 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik IV do dyrektywy 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. d), uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/102/WE [2] zmienia załączniki II, III, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE i ma zostać wdrożona przez Państwa Członkowskie do dnia 1 marca 2005 r.
(2) Dyrektywa 2004/102/WE zawiera przepisy dotyczące drewna i produktów z drewna.
Środki odnoszące się do palet, pudeł i drewna do sztauerowania dostosowują środki wspólnotowe do Międzynarodowego Standardu FAO dla Środków Fitosanitarnych (ISPM) nr 15 w sprawie "Wytycznych regulujących drewniane materiały opakowaniowe w handlu międzynarodowym", przyjętego w marcu 2002 r. przez Czwartą Tymczasową Komisję ds. Środków Fitosanitarnych (ICPM).
(3) Standard nr 15 stanowi, że drewniane opakowania (łącznie z drewnem do sztauerowania) wyprodukowane z drewna surowego z drzew iglastych lub innych drzew powinny być poddawane zatwierdzonym środkom, takim jak obróbka termiczna (56 °C przez minimum 30 minut) lub fumigacji bromkiem metylu.
Ponadto drewno powinno być opatrzone określonym oznaczeniem zaświadczającym, że zostało ono poddane zatwierdzonemu środkowi.
(4) Standard ten przewiduje również, że kraje mogą domagać się, aby, w zależności od "uzasadnienia technicznego", przywożony drewniany materiał opakowaniowy podlegający zatwierdzonemu środkowi wytwarzany był z okorowanego drewna i był opatrzony oznaczeniem.
(5) Kraje trzecie wnioskowały o to, by Wspólnota rozważyła alternatywne metody osiągnięcia tego samego celu.
W tym celu prowadzone są badania dotyczące technicznych aspektów okorowania drewna, w szczególności skuteczności "ograniczenia ryzyka szkodników" przez okorowanie w uzupełnieniu innych środków.
(6) W oczekiwaniu na wyniki tych badań należy odroczyć stosowanie wymogu, który będzie obowiązywać w odniesieniu do okorowanego drewna.
(7) Dyrektywa 2000/29/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2000/29/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku IV część A sekcja I punkt 2 dodaje się następujący ustęp na końcu prawej kolumny:
"Tiret pierwsze, zgodnie z którym drewniany materiał opakowaniowy powinien być wytwarzany z okorowanego drewna okrągłego, stosuje się od dnia 1 marca 2006 r.";
2) w załączniku IV część A sekcja I punkt 8 dodaje się następujący ustęp na końcu prawej kolumny:
"Pierwszy wiersz lit. a), zgodnie z którym drewniany materiał opakowaniowy powinien być wytwarzany z okorowanego drewna okrągłego, stosuje się od dnia 1 marca 2006 r.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, do dnia 28 lutego 2005 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 marca 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/16/WE
z dnia 2 marca 2005 r.
zmieniająca załączniki I do V do dyrektywy Rady nr 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. c) i d),
po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa nr 2000/29/WE ustanawia środki ochronne przeciwko wprowadzaniu do Państw Członkowskich z innych Państw Członkowskich lub państw trzecich organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych.
Ustanawia ona również określone strefy chronione.
(2) Ze względu na błąd urzędniczy w Akcie Przystąpienia z 2003 r. lista hrabstw w Szwecji uznanych za stanowiące strefę chronioną pod względem Leptinotarsa decemlineata Say jest niepoprawna i należy ją skorygować.
(3) Z informacji dostarczonych przez Danię wynika, że to Państwo Członkowskie nie może być już uznawane za strefę chronioną pod względem wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka, ponieważ stwierdzono w Danii obecność tego szkodliwego organizmu.
(4) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo wynika, że w niektórych częściach tego państwa stwierdzono obecność Dendroctonus micans Kugelan.
W związku z powyższym należy ograniczyć strefę chronioną pod względem Dendroctonus micans Kugelan do Irlandii Północnej.
Ponadto należy ograniczyć strefę chronioną pod względem tego organizmu do Wysp Man i Jersey.
(5) Z informacji dostarczonych przez Estonię wynika, że Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. nie występuje w tym Państwie Członkowskim.
Estonię należy zatem uznać za strefę chronioną przed tym organizmem.
(6) Z informacji dostarczonych przez Włochy oraz z informacji dodatkowych zebranych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii podczas wizyty w tym Państwie Członkowskim w maju 2004 r. wynika, że we Włoszech występuje aktualnie wirus Citrus tristeza.
Włochy nie mogą zatem być nadal uznawane za strefę chronioną pod względem wirusa Citrus tristeza.
(7) Z ustawodawstwa Szwajcarii w dziedzinie ochrony roślin wynika, że kantonu Ticino nie uznaje się już w Szwajcarii za strefę chronioną pod względem Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. Należy dostosować przepisy dotyczące przywozów do Wspólnoty w celu zniesienia szczególnego traktowania przyznawanego roślinom pochodzącym z kantonu Ticino.
(8) Ze względu na błąd urzędniczy podczas opracowywania dyrektywy Komisji 2004/31/WE [2] szczególne wymagania w odniesieniu do wprowadzenia i obrotu roślinami Vitis na Cyprze ustanowione w ppkt 21.1 części B załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE zostały omyłkowo usunięte.
W związku z tym wspomniany załącznik powinien zostać zmieniony.
(9) W celu wzmocnienia ochrony fitosanitarnej wspólnotowych nasion Medicago sativa L. oraz zatwierdzonych przez Wspólnotę nasion Helianthus annuus L., Lycopersicon lycopersicum (L.)
Karsten ex Farw. oraz Phaseolus L., nasiona te, jeżeli ich obrót nie odbywa się na skalę lokalną, lecz wewnątrz Wspólnoty, muszą być zaopatrzone w tzw. "paszport" roślin.
(10) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić właściwe załączniki do dyrektywy 2000/29/WE.
(11) Środki, o których mowa w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. zdrowia roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III, IV oraz V do dyrektywy 2000/29/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 14 maja 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Przedstawią one niezwłocznie Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy przyjętymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 15 maja 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/17/WE
z dnia 2 marca 2005 r.
zmieniająca niektóre przepisy dyrektywy 92/105/EWG w sprawie "paszportów" roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. f) akapit drugi oraz art. 10 ust. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy dyrektywy Komisji 92/105/EWG z dnia 3 grudnia 1992 r. ustanawiającej stopień normalizacji w odniesieniu do "paszportów" roślin używanych przy przemieszczaniu niektórych roślin, produktów roślinnych i innych przedmiotów w obrębie Wspólnoty i ustanawiającej szczegółowe procedury dotyczące wydawania takich "paszportów" roślin oraz warunki i szczegółowe procedury dotyczące ich wymiany [2], ustanowiono określone szczegółowe procedury dotyczące wydawania "paszportów" roślin.
(2) Należy wprowadzić nowe przepisy, na mocy których etykiety wydane zgodnie z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi obrotu niektórymi urzędowo zatwierdzonymi nasionami, spełniające odnośne wymogi dyrektywy 2000/29/WE, uznawane są za "paszporty" roślin.
(3) Wydaje się, że na nadchodzący rok gospodarczy 2004–2005 wiele Państw Członkowskich stosuje już etykiety nieopatrzone napisem "Paszport roślin – WE".
Właściwe jest ustanowienie zasad użytkowania etykiet w okresie przejściowym.
(4) Dyrektywa 92/105/EWG stanowi, że "paszporty" roślin powinny zawierać informacje zawierające tekst w brzmieniu "Paszport roślin EWG".
Ponieważ od czasu przyjęcia Traktatu o Unii Europejskiej Wspólnota znana jest pod nazwą "Wspólnoty Europejskiej", której odpowiada skrót "WE", wspomniany tekst należy zastąpić sformułowaniem "Paszport roślin WE".
(5) W związku z powyższym dyrektywa 92/105/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Należy dokonać przeglądu systemu użytkowania etykiet do dnia 31 grudnia 2006 r. w celu uwzględnienia nabytych doświadczeń.
(7) Środki, o których mowa w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/105/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) w przypadku bulw Solanum tuberosum L., przeznaczonych do sadzenia, wymienionych w ppkt.
18.1 sekcji II części A załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE [3], urzędowa etykieta określona w załączniku III do dyrektywy Rady 2002/56/WE [4] może być stosowana zamiast "paszportu" roślin, pod warunkiem że zawiera ona potwierdzenie, że spełnione są wymogi, o których mowa w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/29/WE (po dniu 31 grudnia 2005 r. wspomniana etykieta musi zawierać napis "Paszport roślin WE"); na etykiecie lub na innym dokumencie handlowym należy wskazać na zgodność z przepisami dotyczącymi wprowadzania bulw Solanum tuberosum L., przeznaczonych do sadzenia oraz do obrotu na terenie strefy chronionej, ustanowionej w odniesieniu do organizmów szkodliwych dla tych bulw.;
b) dodaje się lit. d), e) i f) w brzmieniu:
"d) w przypadku nasion Helianthus annuus L., wymienionych w pkt 26 sekcji II części A załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE, urzędowa etykieta określona w załączniku IV do dyrektywy Rady 2002/57/WE [5] może być stosowana zamiast "paszportu" roślin, pod warunkiem że zawiera ona potwierdzenie, że spełnione są wymogi, o których mowa w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/29/WE (po dniu 31 sierpnia 2005 r. wspomniana etykieta musi zawierać napis "Paszport roślin WE");
e) w przypadku nasion Lycopersicon lycopersicum (L.)
Karsten ex Farw. oraz Phaseolus L., wymienionych w pkt. 27 i 29 sekcji II części A załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE, urzędowa etykieta określona w załączniku IV A do dyrektywy Rady 2002/55/WE [6] może być stosowana zamiast "paszportu" roślin, pod warunkiem że zawiera ona potwierdzenie, że spełnione są wymogi, o których mowa w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/29/WE (po dniu 31 sierpnia 2005 r. wspomniana etykieta musi zawierać napis "Paszport roślin WE");
f) w przypadku nasion Medicago sativa L., wymienionych w ppkt. 28.1 oraz 28.2 sekcji II części A załącznika IV do dyrektywy 2000/29/WE, urzędowa etykieta określona w części A załącznika IV do dyrektywy Rady 66/401/EWG [7] może być stosowana zamiast "paszportu" roślin, pod warunkiem że zawiera ona potwierdzenie, że spełnione są wymogi, o których mowa w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/29/WE (po dniu 31 sierpnia 2005 r. wspomniana etykieta musi zawierać napis "Paszport roślin WE").;
2) skreśla się art. 4.
3) w Załączniku, pkt 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
"Paszport roślin WE" (w okresie przejściowym trwającym do dnia 1 stycznia 2006 r. może być stosowane brzmienie "Paszport roślin EWG").".
Artykuł 2
System oparty na stosowaniu etykiet, o których mowa w art. 1 ust. 1 zostanie poddany przeglądowi do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 14 maja 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy najpóźniej od dnia 15 maja 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/18/WE
z dnia 2 marca 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/32/WE w odniesieniu do niektórych chronionych stref narażonych na szczególne ryzyko dla zdrowia roślin we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy,
uwzględniając wnioski przedłożone przez Republikę Czeską, Danię, Estonię, Grecję, Irlandię, Włochy, Szwecję i Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z informacji przedłożonych przez Republikę Czeską, Danię, Grecję (w odniesieniu do Krety i Lesbos), Irlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo (wraz z Wyspami Normandzkimi bez wyspy Man) wynika, że Cryphonectria parasitica (Murrill) Barr. nie znajduje się na terytorium tych krajów.
W związku z tym kraje te powinny zostać uznane za strefy chronione Cryphonectria parasitica (Murrill) Barr.
(2) Z przedstawionych przez Danię, opartych na wynikach aktualnych badań informacji wynika, że Dania nie powinna dłużej być uznawana za strefę chronioną w odniesieniu do wirusa nekrotycznej żółtaczki nerwów buraka, gdyż wydaje się, że ten szkodliwy organizm występuje obecnie w Danii.
(3) Z przedstawionych przez Estonię, opartych na wynikach aktualnych badań informacji wynika, że Erwinia amylovora (Burr.)
Winsl. et al. nie występuje na terytorium Estonii.
W związku z tym Estonia powinna zostać tymczasowo uznana za strefę chronioną tego organizmu.
(4) Z przedstawionych przez Zjednoczone Królestwo informacji opartych na wynikach aktualnych badań na występowanie Dendroctonus micans Kugelan wynika, że ten szkodliwy organizm występuje obecnie w niektórych częściach Zjednoczonego Królestwa, ale nie występuje ani w Irlandii Północnej, ani na wyspach Man i Jersey.
W związku z powyższym strefa chroniona powinna zostać zmieniona i ograniczona do Irlandii Północnej, wyspy Man i Jersey.
(5) Z dostarczonych przez Włochy, opartych na wynikach aktualnych badań informacji oraz z dodatkowych informacji zebranych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii podczas misji we Włoszech w maju 2004 r. wynika, że ten szkodliwy organizm występuje obecnie w tym kraju.
W związku z tym Włoch nie należy dłużej uznawać za strefę chronioną w odniesieniu do wirusa Citrus tristeza (CTV).
(6) Z informacji dostarczonych przez Szwecję wynika, że pisownia niektórych nazw okręgów w Szwecji uznanych za strefy chronione Leptinotarsa decemlineata Say musi zostać poprawiona pod względem typograficznym.
(7) Dyrektywa 2001/32/WE [2] powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2001/32/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) na końcu art. 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Odnośnie do lit. b) pkt 2 w Załączniku, przedmiotową strefę w Estonii uznaje się do dnia 31 marca 2007 r.";
2) "Załączniku wprowadza się zmiany, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 14 maja 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 15 maja 2005 r.
Wspomniane przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają jak odniesienie takie należy poczynić.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów krajowego prawa, które przyjęły w obszarze regulowanym przez niniejszą dyrektywę.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2005/19/WE
z dnia 17 lutego 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 90/434/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowaniamającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 94,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 90/434/EWG [3] wprowadziła wspólne zasady mające zastosowanie do przekształceń przedsiębiorstw, które są neutralne z punktu widzenia konkurencji.
(2) Dyrektywa 90/434/EWG ma na celu odroczenie opodatkowywania dochodów, zysków i zysków kapitałowych wynikających z przekształceń przedsiębiorstw oraz ochronę praw podatkowych Państw Członkowskich.
(3) Jednym z celów dyrektywy 90/434/EWG jest usuwanie przeszkód w działaniu rynku wewnętrznego, takich jak podwójne opodatkowanie.
W zakresie, w jakim przepisy tej dyrektywy nie pozwalają na osiągnięcie w pełni tego celu, Państwa Członkowskie powinny podjąć środki konieczne do jego osiągnięcia.
(4) Doświadczenie zdobyte w związku z wprowadzaniem w życie dyrektywy 90/434/EWG w styczniu 1992 r. pokazało różne sposoby, na jakie można poprawić dyrektywę oraz możliwości rozszerzenia korzystnych skutków wspólnych zasad przyjętych w 1990 r.
(5) Dnia 8 października 2001 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2157/2001 w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) [4] oraz dyrektywę 2001/86/WE uzupełniającą statut spółki europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników [5].
Analogicznie, dnia 22 lipca 2003 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1435/2003 w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) [6] oraz dyrektywę 2003/72/WE uzupełniającą statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników [7].
Jednym z najważniejszych elementów tych instrumentów jest możliwość przeniesienia statutowej siedziby, zarówno w przypadku SE, jak i SCE pomiędzy Państwami Członkowskimi, bez potrzeby rozwiązywania i przechodzenia w stan likwidacji.
(6) Przeniesienie statutowej siedziby jest jednym ze sposobów korzystania ze swobody przedsiębiorczości przewidzianej w art. 43 i 48 Traktatu.
Nie przenosi się aktywów, a spółka i jej akcjonariusze nie czerpią z tej operacji dochodów, zysków ani zysków kapitałowych.
Decyzja spółki dotycząca reorganizacji przedsiębiorstwa przez przeniesienie statutowej siedziby nie powinna być utrudniana przez restrykcyjne reguły podatkowe lub ograniczenia, niekorzystne warunki lub zniekształcenia wynikające z krajowych przepisów podatkowych Państw Członkowskich, sprzecznych z prawem wspólnotowym.
Przeniesienie statutowej siedziby SE lub SCE z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego nie zawsze musi prowadzić do zaprzestania bycia rezydentem w pierwszym Państwie Członkowskim.
Ustawodawstwo krajowe i traktaty dotyczące opodatkowania nadal określają rezydencję SE lub SCE do celów podatkowych.
(7) Przeniesienie statutowej siedziby spółki, lub sytuacja związana z tym przeniesieniem, które pociąga za sobą zmianę rezydencji do celów podatkowych, może skutkować nałożeniem pewnej formy opodatkowania w Państwie Członkowskim, z którego przenosi się siedzibę.
Opodatkowanie może zostać nałożone także w przypadku, gdy przeniesienie statutowej siedziby lub sytuacja związana z tym przeniesieniem nie prowadzi do zmiany rezydencji do celów podatkowych.
Do dyrektywy 90/434/EWG wprowadzono kilka nowych reguł, aby zaradzić takiej sytuacji w odniesieniu do SE i SCE.
W przypadku gdy w następstwie przeniesienia statutowej siedziby, aktywa SE lub SCE pozostają faktycznie połączone ze stałym zakładem należącym do SE lub SCE oraz położonym w Państwie Członkowskim, z którego przeniesiono statutową siedzibę, taki stały zakład powinien korzystać z przywilejów podobnych do tych, które przewidziano w art. 4–6 dyrektywy 90/434/EWG.
Artykuły te dotyczą przepisów i zastrzeżeń wyłączonych z podatku oraz przejęcia strat.
Ponadto, zgodnie z zasadami zawartymi w Traktacie, w przypadku przeniesienia statutowej siedziby akcjonariuszy takiej spółki należy wyłączyć z opodatkowania.
Uwzględniając nałożony na Państwa Członkowskie przez Traktat obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych środków w celu zniesienia podwójnego opodatkowania, na tym etapie nie ma potrzeby ustanawiania wspólnych zasad dotyczących określania rezydencji SE lub SCE do celów podatkowych.
(8) Dyrektywa 90/434/EWG nie dotyczy strat zakładu stałego w innym Państwie Członkowskim, które zostały uznane w Państwie Członkowskim rezydencji SE lub SCE.
W szczególności, w przypadku gdy statutowa siedziba SE lub SCE zostaje przeniesiona do innego Państwa Członkowskiego, takie przeniesienie nie uniemożliwia ponownego doliczania, w odpowiednim czasie, strat zakładu stałego przez poprzednie Państwo Członkowskie rezydencji.
(9) Dyrektywa 90/434/EWG nie obejmuje takiej formy podziału, w której spółka przenosząca oddziały nie ulega rozwiązaniu.
W związku z tym należy rozszerzyć przepisy art. 4 tej dyrektywy celem uwzględnienia takich przypadków.
(10) Artykuł 3 dyrektywy 90/434/EWG określa spółki objęte jej zakresem, a Załącznik do tej dyrektywy wyszczególnia formy spółek, do których dyrektywa ma zastosowanie.
Jednakże niektóre formy spółek nie zostały zawarte w tym Załączniku, pomimo tego, że są one rezydentami do celów podatkowych w Państwie Członkowskim i są objęte podatkiem dochodowym od osób prawnych w tym państwie.
W świetle tego doświadczenia sytuacja taka wydaje się stanowić nieuzasadnioną lukę prawną i dlatego należy rozszerzyć zakres dyrektywy, tak aby obejmowała podmioty, które mogą prowadzić działalność transgraniczną na obszarze Wspólnoty oraz które spełniają wszystkie odpowiednie wymogi.
(11) W związku z tym, że SE jest spółką akcyjną, a SCE spółdzielnią, przy czym mają one charakter podobny do innych form spółek, które zostały już objęte dyrektywą 90/434/EWG, należy dodać te podmioty do wykazu zawartego w Załączniku do dyrektywy 90/434/EWG.
(12) Pozostałe nowe spółki włączone do wykazu zawartego w Załączniku do niniejszej dyrektywy to płatnicy podatku dochodowego od osób prawnych w Państwach Członkowskich, w których są uznawani za rezydentów, przy czym niektórzy z nich są uznawani za spółki fiskalnie przejrzyste przez pozostałe Państwa Członkowskie.
Aby korzyści przewidziane w dyrektywie 90/434/EWG stały się skuteczne, Państwa Członkowskie traktujące płatników podatku dochodowego od osób prawnych, którzy nie są uznawani za rezydentów w tym państwie, jako fiskalnie przejrzystych, powinny stosować do nich korzyści przewidziane w dyrektywie.
Jednak, mając na uwadze różnice w traktowaniu podatkowym tych szczególnych płatników podatku od osób prawnych przez Państwa Członkowskie, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość odejścia od stosowania odpowiednich przepisów dyrektywy przy nakładaniu podatków na bezpośrednich lub pośrednich akcjonariuszy tych płatników.
(13) W przypadku gdy akcjonariusze spółek prowadzących transakcje regulowanych dyrektywą 90/434/EWG są traktowani jako fiskalnie przejrzyści, osoby, które uzyskują korzyści od akcjonariuszy nie powinni podlegać opodatkowaniu w związku z operacjami restrukturyzacyjnymi.
(14) Istnieją pewne wątpliwości co do stosowania dyrektywy 90/434/EWG w przypadku przekształcania oddziałów w spółki zależne.
Przy takich operacjach aktywa związane ze stałym zakładem stanowiącym "oddział", zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt i) dyrektywy 90/434/EWG, są przekazywane na rzecz nowo utworzonej spółki, która będzie stanowić spółkę zależną spółki przekazującej; należy też zdecydowanie podkreślić, że transakcja wnoszenia aktywów ze spółki w Państwie Członkowskim stałego zakładu znajdującego się w innym Państwie Członkowskim na rzecz spółki w tym ostatnim Państwie Członkowskim jest objęta dyrektywą.
(15) Obecna definicja "wymiany udziałów" zawarta w art. 2 lit. d) dyrektywy 90/434/EWG nie rozstrzyga, czy termin ten obejmuje dalsze nabywanie udziałów poza tymi przyznającymi zwykłą większość praw głosu.
Nierzadko statuty spółek i zasady głosowania są opracowane w taki sposób, by istniała potrzeba dalszego nabywania udziałów zanim spółka nabywająca będzie mogła objąć pełną kontrolę nad spółką docelową.
W związku z tym należy zmienić definicję "wymiany udziałów" w taki sposób, aby określała ona, że termin ten obejmuje wszystkie dalsze operacje nabycia udziałów.
(16) W przypadku łączenia i podziałów spółka przejmująca może czerpać zyski z różnicy wartości pomiędzy otrzymanymi aktywami i pasywami a akcjami, które mogła posiadać w spółce przekazującej, a które zostają unieważnione po przeprowadzeniu tych operacji.
Artykuł 7 dyrektywy 90/434/EWG przewiduje zwolnienie z podatku tych zysków kapitałowych, ponieważ zyski można równie łatwo osiągnąć w formie zysków przekazanych ze spółki przekazującej, które, na mocy dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [8], byłyby zwolnione z podatku.
Cele zarówno dyrektywy 90/434/EWG, jak i dyrektywy 90/435/EWG są zbieżne w tej kwestii szczególnej, jednak wymagane warunki są różne.
Należy zatem zmienić dyrektywę 90/434/EWG, tak aby połączyć wymogi w niej zawarte z wymogami przewidzianymi w dyrektywie 90/435/EWG oraz aby uwzględnić niższy próg posiadanych udziałów zawarty w tej dyrektywie.
(17) Mając na uwadze rozszerzenie zakresu dyrektywy 90/434/EWG, tak aby obejmowała ona wydzielenia oraz przeniesienie statutowej siedziby SE lub SCE, należy także odpowiednio zmienić zakres przepisu dotyczącego zwalczania unikania opodatkowania i oszustw podatkowych.
(18) W związku z tym decyzja 90/434/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/434/EWG wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Dyrektywa Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, psodziałów, wydzieleń, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE pomiędzy Państwami Członkowskimi.";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Każde Państwo Członkowskie stosuje niniejszą dyrektywę w odniesieniu do:
a) łączenia, podziałów, wydzieleń, wnoszenia aktywów oraz wymiany udziałów, w które zaangażowane są spółki z dwóch lub więcej Państw Członkowskich;
b) przeniesienia statutowej siedziby spółek europejskich (Societas Europeas lub SE), zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) [9], oraz spółdzielni europejskich (SCE), zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1435/2003 z 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE).
[10]
3) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) Dodaje się podpunkt w brzmieniu:
"b) a) "wydzielenie" oznacza operację, przez którą spółka, bez jej rozwiązywania, przekazuje jeden lub kilka oddziałów na rzecz jednej lub kilku istniejących lub nowych spółek, pozostawiając co najmniej jeden oddział w spółce przekazującej w zamian za proporcjonalny przydział papierów wartościowych na rzecz jej akcjonariuszy, które to papiery wartościowe reprezentują kapitał spółek przejmujących aktywa i pasywa oraz, jeżeli ma to zastosowanie, wypłatę gotówkową nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub, w przypadku braku wartości nominalnej, księgowej wartości nominalnej tych papierów wartościowych;";
b) litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) "wymiana udziałów" oznacza operację, przez którą spółka nabywa udziały w kapitale innej spółki, uzyskując w ten sposób większość praw głosu w tej spółce lub posiadając taką większość praw głosu, nabywa dalsze udziały, w zamian za wyemitowanie na rzecz akcjonariuszy tej ostatniej spółki w zamian za ich papiery wartościowe, papierów wartościowych swojej spółki, jak również, jeżeli ma to zastosowanie, wypłatę gotówkową nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub, w przypadku braku wartości nominalnej, księgowej wartości nominalnej tych papierów wartościowych;";
c) dodaje się następującą literę:
"j) "przeniesienie statutowej siedziby" oznacza operację, przez którą SE lub SCE, bez jej likwidacji bądź tworzenia nowej osoby prawnej, przenosi swoją statutową siedzibę z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego.";
4) artykuł 3 lit. c) tiret ósme dotyczące Włoch otrzymuje brzmienie:
"— imposta sul reddito delle società we Włoszech,";
5) nagłówek tytułu II otrzymuje brzmienie:
"TYTUŁ II
Reguły mające zastosowanie do łączenia, podziałów, wydzieleń i wymiany udziałów";
6) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Łączenie, podział lub wydzielenie nie stanowi podstawy opodatkowania zysków kapitałowych obliczonych poprzez odniesienie do różnicy między wartością rzeczywistą przekazanych aktywów i pasywów a ich wartością do celów podatkowych.
Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:
a) "wartość do celów podatkowych": wartość, na podstawie której wszelkie zyski lub straty zostałyby obliczone do celów podatku od dochodów, zysków lub zysków kapitałowych spółki przekazującej, jeżeli takie aktywa lub pasywa zostały sprzedane w chwili łączenia, podziału lub wydzielenia, ale niezależnie od niego;
b) "przekazane aktywa i pasywa": te aktywa i pasywa spółki przekazującej, które w wyniku łączenia, podziału lub wydzielenia są faktycznie związane ze stałym zakładem spółki przejmującej w Państwie Członkowskim spółki przekazującej i odgrywają rolę w osiąganiu zysków lub strat uwzględnianych do celów podatkowych.
2.
W przypadku gdy ust. 1 ma zastosowanie i gdy Państwo Członkowskie uznaje spółkę niebędącą rezydentem za fiskalnie przejrzystą – co stwierdza na podstawie swojej oceny dotyczącej charakteru prawnego takiej spółki zgodnie z przepisami, na podstawie których została utworzona i na podstawie których opodatkowuje wypłaty z zysków osiąganych przez akcjonariuszy spółki przekazującej, gdy osiągają oni takie zyski – państwo to nie opodatkowuje dochodów, zysków czy zysków kapitałowych obliczonych przez odniesienie do różnicy pomiędzy rzeczywistą wartością przekazanych aktywów i pasywów a ich wartością do celów podatkowych.
3.
Ustępy 1 i 2 mają zastosowanie jedynie w przypadku dokonania przez spółkę przejmującą obliczeń dotyczących nowych odpisów amortyzacyjnych lub zysków i strat w odniesieniu do aktywów i pasywów przekazanych zgodnie z regułami, które stosowane byłyby do spółki lub spółek przekazujących, jeżeli łączenie, podział lub wydzielenie nie zostałoby dokonane.
4.
W przypadku gdy zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego spółki przekazującej spółka przejmująca ma prawo do uwzględnienia nowych odpisów amortyzacyjnych lub zysków lub strat w odniesieniu do przekazanych aktywów i pasywów obliczonych na podstawie odmiennej niż ta określona w ust. 3, ust. 1 nie ma zastosowania do aktywów i pasywów, w odniesieniu do których korzysta się z tej możliwości.";
7) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Jeżeli operacje określone w art. 1 lit a) zostały dokonane między spółkami z Państwa Członkowskiego spółki przekazującej, w zakresie, w jakim Państwo Członkowskie mogłoby stosować przepisy umożliwiające spółce przejmującej przejęcie strat spółki przekazującej, które nie zostały jeszcze wykorzystane do celów podatkowych, to Państwo Członkowskie rozszerza te przepisy, aby objąć przejmowanie takich strat przez stałe zakłady spółki przejmującej, znajdujące się na jego terytorium.";
8) w art. 7 ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić odstępstwo od ust. 1 w przypadku, gdy udziały spółki przejmującej w kapitale spółki przekazującej nie przekraczają 20 %.
Od dnia 1 stycznia 2007 r. minimalny udział wynosi 15 %.
Od dnia 1 stycznia 2009 r. minimalny udział wynosi 10 %.";
9) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
W czasie łączenia, podziału lub wymiany udziałów przydział papierów wartościowych, reprezentujących kapitał spółki przejmującej lub nabywającej, akcjonariuszowi spółki przekazującej lub nabywanej w zamian za papiery wartościowe, reprezentujące kapitał tej ostatniej spółki, nie stanowi podstawy do opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych tego akcjonariusza.
2.
W czasie wydzielenia, przydział papierów wartościowych reprezentujących kapitał spółki przejmującej dla akcjonariusza spółki przekazującej, nie stanowi podstawy do opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych tego akcjonariusza.
3.
W przypadku gdy na podstawie oceny Państwa Członkowskiego dotyczącej charakteru prawnego akcjonariusza zgodnie z przepisami, na podstawie których została utworzona, państwo to uważa akcjonariusza za fiskalnie przejrzystą i opodatkowuje wspólników, którzy uzyskują korzyści od akcjonariuszy stosownie do ich udziału w zyskach akcjonariusza w sytuacji wystąpienia tych zysków, państwo to nie opodatkowuje dochodu, zysków lub zysków kapitałowych tych wspólników, wynikających z przydziału akcjonariuszowi papierów wartościowych reprezentujących kapitał przejmującej lub nabywającej spółki.
4.
Ustępy 1 i 3 mają zastosowanie tylko w przypadku, gdy akcjonariusz nie przypisuje otrzymanym papierom wartościowym wartości do celów podatkowych wyższej niż wartość wymienionych papierów wartościowych bezpośrednio przed łączeniem, podziałem bądź wymianą udziałów.
5.
Ustęp 2 ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy akcjonariusz, w stosunku do sumy otrzymanych papierów wartościowych oraz tych, które posiada on w przekazującej spółce, nie przypisuje wartości do celów podatkowych wyższej niż wartość papierów wartościowych posiadanych w przekazującej spółce bezpośrednio przed podziałem.
6.
Zastosowanie ust. 1–3 nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w opodatkowaniu zysków powstających z kolejnego przekazania papierów wartościowych otrzymanych w taki sam sposób, jak zyski powstające z przekazania papierów wartościowych istniejących przed nabyciem.
7.
W niniejszym artykule określenie "wartość do celów podatkowych" oznacza wartość, na podstawie której obliczano by każdy zysk lub stratę do celów opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych akcjonariusza spółki.
8.
W przypadku gdy akcjonariusz, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, którego jest rezydentem, może wybrać inny sposób podatkowania od sposobu określonego w ust. 4 i 5 oraz ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania do papierów wartościowych, w odniesieniu do których korzysta się z tej możliwości.
9.
Ustępy 1, 2 i 3 nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w uwzględnianiu przy opodatkowaniu akcjonariuszy wszelkich wypłat gotówkowych, które mogą być dokonane w ramach łączenia, podziału, wydzielenia lub wymiany udziałów.";
10) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
W przypadku gdy aktywa przekazane w ramach łączenia, podziału, wydzielenia lub przekazania aktywów obejmują stały zakład spółki przekazującej, który znajduje się w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie spółki przekazującej, to ostatnie państwo zrzeka się wszelkich praw do opodatkowania tego stałego zakładu.
Jednakże Państwo Członkowskie spółki przekazującej może ponownie doliczyć do zysków tej spółki podlegających opodatkowaniu takie straty stałego zakładu, które w tym państwie mogły być odpisane od zysków podlegających opodatkowaniu i nie zostały rozliczone.
Państwo Członkowskie, w którym znajduje się stały zakład, oraz Państwo Członkowskie spółki przejmującej stosują przepisy niniejszej dyrektywy do takiego przekazania, jakby państwo, w którym znajduje się stały zakład, było państwem spółki przekazującej.
Niniejsze przepisy mają także zastosowanie w przypadku, gdy stały zakład znajduje się w tym samym Państwie Członkowskim, w którym przejmująca spółka jest rezydentem.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy Państwo Członkowskie spółki przekazującej stosuje system opodatkowania zysków osiągniętych przez spółkę na całym świecie, to Państwo Członkowskie ma prawo do opodatkowania wszelkich zysków lub zysków kapitałowych stałego zakładu, wynikających z łączenia, podziału, wydzielenia lub przekazania aktywów, pod warunkiem że państwo to przyznaje zwolnienie w odniesieniu do tego podatku, który, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy, byłby naliczony od tych zysków lub zysków kapitałowych w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się stały zakład, w ten sam sposób i w takiej samej wysokości, w jakiej zostałoby to dokonane, gdyby ten podatek rzeczywiście był naliczony i zapłacony.";
11) dodaje się następujący tytuł:
"TYTUŁ IVa
Szczególny przypadek spółek fiskalnie przejrzystych
Artykuł 10a
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje spółkę przekazującą lub spółkę nabywaną niebędącą rezydentem za spółkę fiskalnie przejrzystą – co stwierdza na podstawie swojej oceny dotyczącej charakteru prawnego takiej spółki zgodnie z przepisami, na podstawie których została utworzona – państwo to ma prawo nie stosować przepisów niniejszej dyrektywy przy nakładaniu podatków na bezpośrednich lub pośrednich akcjonariuszy tej spółki w odniesieniu do dochodu, zysków lub zysków kapitałowych tej spółki.
2.
Państwo Członkowskie korzystające z prawa określonego w ust. 1 przyznaje zwolnienie w odniesieniu do tego podatku, który, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy, byłby naliczony w odniesieniu do spółki fiskalnie przejrzystej od jej dochodu, zysków lub zysków kapitałowych w ten sam sposób i w takiej samej wysokości, w jakiej zostałoby to dokonane przez to Państwo, gdyby ten podatek rzeczywiście był naliczony i zapłacony.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje spółkę przejmującą lub spółkę nabywającą niebędącą rezydentem za spółkę fiskalnie przejrzystą, na podstawie swojej oceny dotyczącej charakteru prawnego, zgodnie z przepisami, na podstawie których została utworzona, państwo to ma prawo nie stosować art. 8 ust. 1, 2 i 3.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie uznaje spółkę przejmującą niebędącą rezydentem za spółkę fiskalnie przejrzystą, na podstawie swojej oceny dotyczącej charakteru prawnego spółki zgodnie z przepisami, na podstawie których została utworzona, państwo to może, w odniesieniu do bezpośrednich lub pośrednich akcjonariuszy, stosować ten sam sposób opodatkowania, jaki miałby zastosowanie, gdyby spółka przejmująca była rezydentem tego Państwa Członkowskiego.";
12) dodaje się następujący tytuł:
"TYTUŁ IVb
Reguły mające zastosowanie w przypadku przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE
Artykuł 10b
1.
Jeżeli:
a) SE lub SCE przenosi statutową siedzibę z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego; lub
b) w związku z przeniesieniem statutowej siedziby z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego, SE lub SCE będąca rezydentem w pierwszym Państwie Członkowskim przestaje być rezydentem w tym Państwie Członkowskim i staje się rezydentem w innym Państwie Członkowskim,
przeniesienie statutowej siedziby lub zmiana rezydencji nie stanowią podstawy do opodatkowania zysków kapitałowych, obliczonych zgodnie z art. 4 ust. 1 w Państwie Członkowskim, z którego statutowa siedziba została przeniesiona, osiąganych w związku z aktywami i pasywami SE i SCE, które, wskutek przeniesienia statutowej siedziby albo zmiany rezydencji, pozostają efektywnie powiązane ze stałym zakładem SE lub SCE w Państwie Członkowskim, z którego statutowa siedziba została przeniesiona i w którym mają udział w generowaniu zysków bądź strat uwzględnianych dla celów podatkowych.
2.
Ustęp 1 ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy SE lub SCE dokonuje obliczenia nowych odpisów amortyzacyjnych i jakichkolwiek zysków lub strat w odniesieniu do aktywów i pasywów, które pozostają efektywnie związane ze stałym zakładem, jak gdyby nie dokonano przeniesienia statutowej siedziby bądź nie zmieniono rezydencji do celów podatkowych.
3.
W przypadku gdy, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, SE lub SCE jest uprawnione do dokonania obliczeń nowych odpisów amortyzacyjnych lub jakichkolwiek zysków lub strat w odniesieniu do aktywów i pasywów pozostających w tym Państwie Członkowskim obliczonych na innej podstawie niż określono w ust. 2, przepisy ust. 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do aktywów i pasywów, w odniesieniu do których korzysta się z tej możliwości.
Artykuł 10c
1.
Jeżeli:
a) SE lub SCE przenosi statutową siedzibę z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego; lub
b) w związku z przeniesieniem statutowej siedziby z jednego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego, SE lub SCE będące rezydentem w pierwszym Państwie Członkowskim przestaje być rezydentem w tym Państwie Członkowskim i staje się rezydentem w innym Państwie Członkowskim,
Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne działania, aby zapewnić, żeby, jeśli zapasy albo rezerwy należycie ustanowione przez SE lub SCE przed przeniesieniem statutowej siedziby są częściowo bądź całkowicie zwolnione z opodatkowania i nie są uzyskane w związku z utrzymywanymi za granicą stałymi zakładami, takie zapasy lub rezerwy mogą być przeniesione z takim samym zwolnieniem, przez stały zakład SE lub SCE, który znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego, z którego statutowa siedziba została przeniesiona.
2.
W zakresie, w jakim spółka przenosząca statutową siedzibę na terytorium Państwa Członkowskiego byłaby uprawniona do przenoszenia na okresy przyszłe lub okresy przeszłe strat, które nie zostały wykorzystane dla celów podatkowych, to Państwo Członkowskie zezwala stałemu zakładowi SE lub SCE znajdującemu się na jego terytorium na przejmowanie strat SE lub SCE, które nie zostały wykorzystane dla celów podatkowych, pod warunkiem że przeniesienie na okresy przyszłe lub okresy przeszłe nie byłoby możliwe w podobnych warunkach w przypadku spółki, która nadal posiadałaby statutową siedzibę lub która pozostałaby rezydentem do celów podatkowych tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10d
1.
Przeniesienie statutowej siedziby SE lub SCE nie stanowi podstawy opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych akcjonariuszy.
2.
Zastosowanie przepisów ust. 1 nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w opodatkowaniu zysków powstałych z kolejnego przekazania papierów wartościowych reprezentujących kapitał SE lub SCE, która przenosi statutową siedzibę.";
13) w art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwo Członkowskie może odmówić stosowania lub cofnąć przywileje wynikające ze wszystkich lub z części przepisów tytułów II, III, IV i IVb, w przypadku gdy łączenie, podział, wydzielenie, przekazanie aktywów, wymiana udziałów lub przeniesienie statutowej siedziby SE lub SCE:
a) ma za zasadniczy cel lub za jeden z zasadniczych celów dokonanie oszustwa podatkowego lub unikanie opodatkowania; fakt, iż jedna z operacji określonych w art. 1 nie jest dokonywana w uzasadnionych celach gospodarczych, takich jak restrukturyzacja lub racjonalizacja działalności spółek uczestniczących w operacji, może stanowić domniemanie, że zasadniczym celem lub jednym z zasadniczych celów tej operacji jest oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania;
b) prowadzi do tego, że spółka uczestnicząca lub nieuczestnicząca w operacji przestaje spełniać konieczne warunki w zakresie reprezentowania pracowników w organach spółki, zgodnie z uzgodnieniami obowiązującymi przed tą operacją.";
14) załącznik zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania zarówno przepisów tej dyrektywy dotyczących przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE, jak i przepisów pozycji a) Załącznika do niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie komunikują Komisji treść tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Środki te przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do przepisów innych niż te wymienione w ust. 1, do dnia 1 stycznia 2007 r.
Przekazują one niezwłocznie Komisji treść tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Środki te przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 9 marca 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W świetle niedawnego rozszerzenia Unii Europejskiej na szczególną uwagę zasługuje specyficzna sytuacja w nowych Państwach Członkowskich, w szczególności w związku z osiąganiem celów w zakresie recyklingu i odzysku, określonych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE [3].
(2) Państwa Członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej na mocy Traktatu o Przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r. potrzebują dodatkowego czasu na dostosowanie swoich systemów recyklingu i odzysku do celów dyrektywy 94/62/WE.
(3) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie harmonizacja krajowych celów w zakresie recyklingu i odzysku odpadów opakowaniowych nie może zostać w sposób wystarczający osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a w związku z tym, z uwagi na rozmiary działania, możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(4) W świetle kolejnego rozszerzenia Unii Europejskiej na szczególną uwagę zasługuje specyficzna sytuacja w krajach, których przystąpienie planowane jest w późniejszym terminie.
(5) W związku z powyższym dyrektywa 94/62/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do art. 6 dyrektywy 94/62/WE dodaje się następujący ustęp w brzmieniu:
"11.
Państwa Członkowskie, które przystąpiły do Unii Europejskiej na mocy Traktatu o Przystąpieniu z dnia 16 kwietnia 2003 r. mogą odroczyć osiągnięcie celów, o których mowa w ust. 1 lit. b), d) i e) do dnia, który same ustalą, jednak w przypadku Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Litwy, Węgier, Słowenii i Słowacji nie później niż do 31 grudnia 2012 r., w przypadku Malty nie później niż do 31 grudnia 2013 r., w przypadku Polski nie później niż do 31 grudnia 2014 r. i w przypadku Łotwy nie później niż do 31 grudnia 2015 r."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 9 września 2006 r.
Przekażą one niezwłocznie Komisji treść tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/21/WE
z dnia 7 marca 2005 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/306/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków, jakie należy podjąć w celu zapobieżenia emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/306/EWG z dnia 2 sierpnia 1972 r. w spawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków, jakie należy podjąć w celu zapobieżenia emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 72/306/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2].
(2) W związku z tym przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG, odnoszące się do systemów samochodowych, części i oddzielnych urządzeń technicznych stosuje się do dyrektywy 72/306/EWG.
(3) Artykuł 9 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG, zmienionej dyrektywą 92/53/EWG [3], zapewnia równoważność odrębnych dyrektyw i odpowiadających im rozporządzeń Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
Koniecznym jest zatem dostosowanie wymagań technicznych związanych ze źródłem światła wykorzystywanym w analizatorze nieprzezroczystości spalin do Regulaminu 24 EKG ONZ oraz norm międzynarodowych.
Właściwym jest również dostosowanie paliwa używanego w pomiarach nieprzezroczystości do paliwa dopuszczonego do pomiarów emisji zanieczyszczeń, jak podano w dyrektywie Rady 88/77/EWG [4].
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki do dyrektywy 72/306/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Począwszy od dnia 9 marca 2006 r., Państwa Członkowskie:
- zaprzestają wydawania wspólnotowej homologacji typu na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla nowego typu pojazdu, z przyczyn związanych z emisją zanieczyszczeń z silników Diesla, jeżeli wymagania dyrektywy nr 72/306/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie są spełnione.
Niniejsza dyrektywa nie unieważnia żadnej homologacji przyznanej uprzednio zgodnie z dyrektywą 72/306/EWG ani też nie zapobiega przedłużaniu takich homologacji zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie, na podstawie której zostały pierwotnie wydane.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie przed dniem 8 marca 2006 r., i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują przepisy niniejszej dyrektywy od dnia 9 marca 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/23/WE
z dnia 8 marca 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy [1], w szczególności jej art. 22 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/25/WE określa minimalne wymagania dotyczące wyszkolenia, wydawania świadectw i pełnienia wacht przez marynarzy odbywających służbę na pokładach statków Wspólnoty.
Wspomniane wymagania są oparte na standardach określonych w Międzynarodowej Konwencji w sprawie standardów szkolenia, certyfikacji i dozoru przewoźników morskich (Konwencja STCW) oraz Kodu dotyczącego standardów szkolenia, certyfikacji i dozoru przewoźników morskich (Kod STCW).
(2) Konwencja STCW oraz Kod STCW zostały zmienione na mocy uchwał MSC.66(68) i MSC.67(68) Komitetu ds. Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej, który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1999 r., uchwały MSC.78(70), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r., oraz okólników STCW.6/Circ.3 i STCW.6/Circ.5, które zaczęły obowiązywać odpowiednio w dniu 20 maja 1998 r. i 26 maja 2000 r.
(3) Nowe prawidło V/3 Konwencji STCW, które dodano na mocy uchwały MSC.66(68), określa obowiązkowe wymogi minimalne wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów, marynarzy szeregowych i innego personelu na statkach pasażerskich innych niż statki pasażerskie typu ro-ro.
(4) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2001/25/WE.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz, powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
PRZYJMUJE NINIEJESZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 2001/25/WE, do rozdziału V wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 prawidła V/2 dodaje się, co następuje:
"…lub przedkładają dowody uzyskania wymaganego standardu umiejętności w ciągu ostatnich pięciu lat.";
2) na końcu rozdziału dodaje się, co następuje:
"Prawidło V/3
Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów, szeregowych marynarzy oraz innego personelu na statkach pasażerskich innych niż statki pasażerskie ro-ro
1) Niniejsze prawidło stosuje się do kapitanów, oficerów, marynarzy szeregowych oraz innego personelu służącego na pokładzie statków pasażerskich, innych niż statki pasażerskie ro-ro, uczestniczących w rejsach międzynarodowych.
Administracje określają odpowiedniość stosowania tych wymogów względem personelu służącego na statkach pasażerskich uczestniczących w rejsach krajowych.
2) Przed przyznaniem im obowiązków pokładowych na pokładzie statków pasażerskich, marynarze ukończyli szkolenie wymagane ust. 4–8 poniżej zgodnie z ich funkcją, obowiązkami i zadaniami.
3) Marynarze, w stosunku do których istnieje wymóg szkolenia zgodnie z ust. 4, 7 i 8 poniżej, w odstępach czasu nieprzekraczających pięciu lat podejmują odpowiednie szkolenie odnawiające lub przedkładają dowody uzyskania wymaganego standardu umiejętności w ciągu ostatnich pięciu lat.
4) Personel wyznaczony na wykazach apelowych do pomocy pasażerom w sytuacjach nagłych na pokładzie statków pasażerskich ukończył szkolenie w zakresie kierowania tłumem, zgodnie z wyszczególnieniem w sekcji A-V/3, ust. 1 Kodu STCW.
5) Kapitanowie, oficerowie oraz inny personel wyznaczony do wykonania konkretnych obowiązków i zadań na pokładzie statków pasażerskich ukończyli szkolenie w zakresie zaznajomienia się ze statkiem określone w sekcji A-V/3, ust. 2 Kodu STCW.
6) Personel bezpośrednio obsługujący pasażerów w części pasażerskiej statku na pokładzie statków pasażerskich ukończył szkolenie w zakresie bezpieczeństwa określone w sekcji A-V/3, ust. 3 Kodu STCW.
7) Kapitanowie, oficerowie oraz wszystkie inne osoby odpowiedzialne bezpośrednio za załadunek i wyładunek pasażerów ukończyli zatwierdzone szkolenie w zakresie bezpieczeństwa pasażerów określone w sekcji A-V/3, ust. 4 Kodu STCW.
8) Kapitanowie, starsi oficerowie, starsi mechanicy, drudzy mechanicy oraz wszelkie osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo pasażerów w sytuacjach nagłych na pokładzie statków pasażerskich ukończyli zatwierdzone szkolenie w zakresie zarządzania sytuacjami kryzysowymi i zachowania ludzkiego określone w sekcji A-V/3, ust. 5 Kodu STCW.
9) Administracje zapewniają, że każdej osobie, która została uznana za posiadającą odpowiednie kwalifikacje, na podstawie przepisów niniejszego prawidła został wydany dowód ukończenia szkolenia w formie dokumentu".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 29 września 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Następnie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają jak odniesienie takie należy poczynić.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dziedzinie, której dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2005/24/WE
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 87/328/EWG w odniesieniu do stacji składowania nasienia i wykorzystywania komórek jajowych i zarodków pochodzących od zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 dyrektywy Rady 87/328/EWG z dnia 18 czerwca 1987 r. w sprawie dopuszczania zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła do celów hodowlanych [3] przewiduje, że nasienie przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego powinno być gromadzone, przetwarzane i przechowywane w urzędowo zatwierdzonych ośrodkach sztucznego unasienniania.
(2) Dyrektywa Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego [4] umożliwia składowanie nasienia nie tylko w stacjach pobierania nasienia, lecz także w stacjach składowania nasienia,
(3) Dla zapewnienia spójności prawodawstwa Wspólnoty art. 4 dyrektywy 87/328/EWG powinien zostać dostosowany do rozszerzonego zakresu stosowania i do nowo wprowadzonych definicji w dyrektywie 88/407/EWG.
W związku z tym należałoby dostosować dyrektywę 87/328/EWG do pozostałego prawodawstwa w dziedzinie zwierząt hodowlanych czystorasowych w odniesieniu do komórek jajowych i zarodków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 87/328/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zdrowia zwierząt Państwa Członkowskie zapewniają brak zakazów, ograniczeń i utrudnień w odniesieniu do:
- dopuszczania krów czystorasowych do celów hodowlanych,
- dopuszczania byków czystorasowych do celów rozrodu naturalnego, oraz
- wykorzystywania komórek jajowych i zarodków pochodzących od krów czystorasowych."
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Państwa Członkowskie zapewnią, by w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego nasienie określone w art. 2 było pobierane, poddawane obróbce i składowane w stacjach jego pobierania lub, w odpowiednich przypadkach, składowane w stacjach składowania, zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego [5].
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą do 24 marca 2007 r. w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie przekażą niezwłocznie Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą zgodności między tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania tych odniesień określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza Dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2005/25/WE
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik VI do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających drobnoustroje
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG na Państwach Członkowskich spoczywa obowiązek zapewnienia, aby środki ochrony roślin nie zostały objęte zezwoleniem, dopóki nie będą spełniać wymogów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(2) Dyrektywa 91/414/EWG zapewnia ustanowienie Jednolitych Zasad, według których Państwa Członkowskie muszą przeprowadzać ocenę środków ochrony roślin w celu otrzymania zezwolenia.
(3) Jednolite Zasady dla Państw Członkowskich zostały ustanowione do stosowania wyłącznie przy ocenie i otrzymywaniu zezwolenia wyłącznie na środki ochrony roślin.
Nie istnieją jednak podobne zasady do stosowania przez Państwa Członkowskie przy ocenie i otrzymywaniu zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające drobnoustroje.
Należy ustanowić dodatkowe jednolite zasady dla tego rodzaju środków ochrony roślin.
(4) Wymagania dotyczące dokumentacji składanej przez wnioskodawców w sprawie uzyskania zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające drobnoustroje zostały wprowadzone w dyrektywie 91/414/EWG przez dyrektywę 2001/36/WE [2], obecnie należy więc ustalić jednolite zasady oceny dokumentacji dotyczącej środków ochrony roślin zawierających drobnoustroje w oparciu o takie wymagania dotyczące danych.
(5) Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące ochrony wód, w tym przepisy dotyczące monitoringu, nie naruszają zobowiązań Państw Członkowskich na mocy odnośnych dyrektyw, w szczególności dyrektyw Rady 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącej wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do pozyskania wody pitnej w Państwach Członkowskich [3], 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne [4], 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [5] oraz dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [6].
(6) Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące organizmów modyfikowanych genetycznie nie naruszają zobowiązań Państw Członkowskich na mocy dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów modyfikowanych genetycznie [7].
(7) Komitet Naukowy ds. Roślin przedstawił opinię w sprawie niniejszego projektu dyrektywy i opinia ta została uwzględniona.
(8) Dyrektywa 91/414/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik VI do dyrektywy 91/414/EWG zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 maja 2006 r.
Niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacyjną pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, jakie zostały przyjęte w zakresie objętym niniejsządyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/26/WE
z dnia 21 marca 2005 r.
ustanawiająca listę składników żywności lub substancji wstępnie wyłączonych z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [1], w szczególności jej art. 6 ust. 11 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IIIa dyrektywy 2000/13/WE ustanawia listę składników żywności, które należy umieścić na etykiecie, jako że mogą wywoływać niepożądane skutki u osób wrażliwych.
(2) Zgodnie z dyrektywą 2000/13/WE Komisja może wstępnie wyłączyć pewne składniki lub produkty z nich wytwarzane z załącznika IIIa do tej dyrektywy, natomiast producenci żywności lub ich stowarzyszenia mogą przeprowadzić badania naukowe w celu ustalenia, czy składniki te lub produkty spełniają warunki ostatecznego wyłączenia ich z załącznika.
(3) Komisja otrzymała 27 wniosków dotyczących 34 składników lub produktów z nich wytwarzanych, z czego 32 objęte są zakresem tej dyrektywy oraz zostały przedstawione do opinii naukowej Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(4) Na podstawie informacji przedstawionych przez wnioskodawcę oraz innych dostępnych informacji EFSA ustalił, iż niektóre produkty wytwarzane z tych składników nie mogą bądź najprawdopodobniej nie mogą wywoływać niepożądanych skutków u osób wrażliwych.
W niektórych przypadkach EFSA uznał, że nie może wyciągnąć ostatecznego wniosku, pomimo że nie wspomniano o żadnych zgłoszonych przypadkach.
(5) Powyższe produkty lub składniki spełniające wspomniane warunki należy zatem tymczasowo wyłączyć z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Składniki oraz substancje wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy należy wyłączyć z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE do dnia 25 listopada 2007 r.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 21 września 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 25 listopada 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/27/WE
z dnia 29 marca 2005 r.
zmieniająca w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektywę 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu urządzeń służących do pośredniego widzenia oraz pojazdów wyposażonych w te urządzenia
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu urządzeń służących do pośredniego widzenia oraz pojazdów wyposażonych w te urządzenia, zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG i uchylającą dyrektywę 71/127/EWG [2] w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/97/WE jest jedną z oddzielnych dyrektyw w kontekście wspólnotowej procedury homologacji określonej w dyrektywie 70/156/EWG.
Przepisy dyrektywy 70/156/EWG odnoszące się do systemów, części składowych oraz oddzielnych elementów technicznych pojazdów stosują się zatem do dyrektywy 2003/97/WE.
(2) W celu zmniejszenia martwych stref widzenia w pojazdach kategorii N2 o masie nie większej niż 7,5 tony konieczna jest zmiana niektórych wymogów zawartych w dyrektywie 2003/97/WE.
(3) Od 2003 r. nastąpił znaczny postęp techniczny w dziedzinie lusterek wstecznych.
Obecnie istnieje możliwość instalacji szerokokątnych lusterek wstecznych w niektórych pojazdach kategorii N2 o masie nie większej niż 7,5 tony.
Właściwe jest więc wprowadzenie zmian do dyrektywy 2003/97/WE przez objęcie obowiązkiem wstawienia szerokokątnych lusterek klasy IV do tych pojazdów kategorii N2, które mają kabinę podobną do kabiny w pojazdach kategorii N3.
Możliwość wstawienia lusterka bliskiego zasięgu klasy V powinna być właściwym kryterium rozróżnienia dwóch typów pojazdów kategorii N2.
(4) Pojazdy, które posiadają stały kąt nachylenia oparcia siedzenia, nie będą mogły spełniać standardowych wymogów.
Należy więc wprowadzić współczynnik korekcji dla takich pojazdów.
(5) Właściwe również jest wprowadzenie zmian do przepisów administracyjnych dla homologacji przez wprowadzenie numerów identyfikacyjnych dla Państw Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w dniu 1 maja 2004 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego ustanowionego w art. 13 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i III do dyrektywy 2003/97/WE zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 19 października 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/28/WE
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
ustalająca zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2001/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wdrożenia zasady dobrej praktyki klinicznej w prowadzeniu badań klinicznych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi [1], w szczególności jej art. 1 ust. 3, art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2001/20/WE wymaga przyjęcia zasad dobrej praktyki klinicznej oraz szczegółowych wytycznych zgodnych z tymi zasadami, a także minimalnych wymogów dla zatwierdzania produkcji i przywozu badanych produktów leczniczych oraz szczegółowych wytycznych w sprawie dokumentacji związanej z badaniami klinicznymi, mających na celu weryfikację ich zgodności z dyrektywą 2001/20/WE.
(2) Zasady i wytyczne dobrej praktyki klinicznej powinny zapewniać, by przeprowadzanie badań klinicznych nad produktami leczniczymi, jak określono w art. 2 lit. d) dyrektywy 2001/20/WE, opierało się na ochronie praw oraz godności człowieka.
(3) Wymogi dotyczące wytwarzania mające zastosowanie do badanych produktów leczniczych zostały zawarte w dyrektywie Komisji 2003/94/WE z dnia 8 października 2003 r. ustanawiającej zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania w odniesieniu do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz produktów leczniczych stosowanych u ludzi, znajdujących się w fazie badań [2].
Tytuł IV dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [3] zawiera przepisy dotyczące pozwoleń na produkcję produktów leczniczych stanowiące część wymogów wniosku o dopuszczenie tych produktów na rynek.
Artykuł 3 ust. 3 tej dyrektywy stanowi, że wymogi te nie mają zastosowania do produktów leczniczych przeznaczonych do prób badawczo-rozwojowych.
Niezbędne jest zatem ustanowienie minimalnych wymogów w odniesieniu do wniosków i pozwoleń na wytwarzanie i/lub przywóz badanych produktów leczniczych, jak i w odniesieniu udzielania i treści pozwoleń, w celu zagwarantowania jakości badanych produktów leczniczych wykorzystywanych w badaniu klinicznym.
(4) W odniesieniu do ochrony uczestników badania klinicznego oraz celem zapewnienia, iż nie będą przeprowadzane zbędne badania kliniczne, ważne jest określenie zasad oraz szczegółowych wytycznych dobrej praktyki klinicznej, pozwalających dokumentować wyniki badań klinicznych dla ich wykorzystania w późniejszej fazie badania.
(5) Celem zapewnienia, by wszyscy eksperci oraz osoby uczestniczące w projektowaniu, rozpoczynaniu, przeprowadzaniu badania oraz zapisywaniu wyników badań klinicznych stosowali te same standardy dobrej praktyki klinicznej, należy określić zasady i szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej.
(6) W każdym Państwie Członkowskim należy wprowadzić przepisy dotyczące funkcjonowania komitetów etyki, oparte na wspólnych szczegółowych wytycznych, celem zapewnienia ochrony uczestników badania, a jednocześnie umożliwić zharmonizowane stosowanie procedur postępowania komitetów etyki w różnych Państwach Członkowskich.
(7) Celem zapewnienia zgodności badań klinicznych z przepisami w sprawie dobrej praktyki klinicznej konieczne jest zapewnienie przez inspektorów skuteczności tych przepisów.
Dlatego też konieczne jest określenie szczegółowych wytycznych dotyczących minimalnych standardów co do kwalifikacji inspektorów, w szczególności w odniesieniu do ich wykształcenia i przebytych szkoleń.
Z tego samego powodu należy ustalić szczegółowe wytyczne dla procedur kontrolnych, w szczególności współpracy różnych agencji oraz działań pokontrolnych.
(8) Międzynarodowa konferencja w sprawie harmonizacji (International Conference on Harmonisation – ICH) osiągnęła w 1995 r. porozumienie w sprawie zharmonizowanego podejścia do dobrej praktyki klinicznej.
Porozumienie to należy wziąć pod uwagę w formie ustalonej przez Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (Centrale Humanitaire Médico-Pharmaceutique – CHMP) działający przy Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych, dalej zwanej "Agencją", i opublikowanej przez Agencję.
(9) Sponsorzy, prowadzący badanie oraz inni uczestnicy badania powinni uwzględniać wytyczne naukowe związane z jakością, bezpieczeństwem oraz skutecznością produktów leczniczych do stosowania u ludzi, ustalone przez CHMP i opublikowane przez Agencję, jak i inne wspólnotowe wytyczne dotyczące branży farmaceutycznej opublikowane przez Komisję w poszczególnych tomach "Wytycznych dotyczących nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii we Wspólnocie Europejskiej" ("Rules governing medicinal products in the European Community").
(10) Podczas przeprowadzania badań klinicznych nad produktami leczniczymi do stosowania u ludzi należy zapewnić bezpieczeństwo oraz ochronę praw uczestników badania.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE szczegółowe zasady ochrony osób niezdolnych do wyrażenia świadomej zgody powinny również dotyczyć osób czasowo niezdolnych do wyrażenia świadomej zgody, np. w nagłych wypadkach.
(11) Niekomercyjne badania kliniczne prowadzone przez badaczy bez udziału przemysłu farmaceutycznego mogą być bardzo korzystne dla zainteresowanych pacjentów.
Dyrektywa 2001/20/WE uznaje specyfikę takich niekomercyjnych badań klinicznych.
W szczególności, kiedy badania prowadzone są z wykorzystaniem licencjonowanych produktów leczniczych oraz na pacjentach o takiej samej charakterystyce, jak opisano we wskazaniach dla leku licencjonowanego, należy uwzględnić wymogi spełnione już przez takie licencjonowane produkty medyczne, a dotyczące ich wytwarzania lub przywozu.
Jednakże może również zaistnieć konieczność, ze względu na specyficzne warunki przeprowadzania niekomercyjnych badań klinicznych, by Państwa Członkowskie przewidziały specyficzne przepisy krajowe mające zastosowanie do tych badań nie tylko w przypadku wykorzystywania w nich licencjonowanych produktów medycznych oraz udziału pacjentów o takiej samej charakterystyce, celem zachowania zgodności z zasadami nakładanymi przez niniejszą dyrektywę, w szczególności w odniesieniu do wymogów dotyczących pozwoleń na wytwarzanie lub przywóz oraz dokumentacji składanej i archiwizowanej w głównym archiwum badania.
Warunki przeprowadzania badań niekomercyjnych przez badaczy niezależnych oraz placówki, w których przeprowadzane są badania kliniczne, sprawiają, iż stosowanie niektórych szczegółów dobrej praktyki klinicznej jest zbędne lub zagwarantowane w inny sposób.
Państwa Członkowskie w takich przypadkach zapewnią w przepisach krajowych ochronę praw pacjentów uczestniczących w badaniu, a także ogólnie właściwe stosowanie zasad dobrej praktyki klinicznej.
Komisja przygotuje projekt z wytycznymi w tym zakresie.
(12) Przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
PRZEDMIOT
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia następujące przepisy mające zastosowanie do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi:
a) zasady dobrej praktyki klinicznej oraz szczegółowe wytyczne zgodne z tymi zasadami, jak określono w art. 1 ust. 3 dyrektywy 2001/20/WE, dotyczące projektowania, przeprowadzania i sprawozdawczości badań klinicznych z udziałem ludzi i wykorzystaniem takich produktów;
b) wymóg pozwolenia na wytwarzanie lub przywóz takich produktów, jak przewidziano w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE;
c) szczegółowe wytyczne, przewidziane w art. 15 ust. 5 dyrektywy 2001/20/WE, dotyczące dokumentacji związanej z badaniami klinicznymi, archiwizacją, kwalifikacjami inspektorów oraz procedurami kontrolnymi.
2.
Stosując zasady, szczegółowe wytyczne oraz wymogi, określone w ust. 1, Państwa Członkowskie uwzględniają techniczne procedury wdrożeniowe, o jakich mowa w szczegółowych wytycznych opublikowanych przez Komisję w "Wytycznych dotyczących nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii w Unii Europejskiej" ("The rules governing medicinal products in the European Union").
3.
Stosując zasady, szczegółowe wytyczne oraz wymogi, określone w ust. 1, wobec niekomercyjnych badań klinicznych przeprowadzanych przez badaczy bez udziału przemysłu farmaceutycznego, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić specyficzne przepisy krajowe celem ujęcia specyfiki tych badań z uwzględnieniem rozdziałów 3 i 4.
4.
Państwa Członkowskie mogą uwzględnić specjalną pozycję badań, których planowanie nie wymaga stosowania szczególnych procesów produkcyjnych ani procesów pakowania, przeprowadzanych z wykorzystaniem licencjonowanych produktów leczniczych w rozumieniu dyrektywy 2001/83/WE, wytwarzanych lub objętych przywozem zgodnie z tą dyrektywą, z udziałem pacjentów o takiej samej charakterystyce, jak określono we wskazaniach ujętych w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu.
Oznakowanie badanych produktów leczniczych przeznaczonych do badań klinicznych o tym charakterze może podlegać uproszczonym procedurom określonym w wytycznych dobrej praktyki produkcyjnej dotyczącej badanych produktów leczniczych.
Państwa Członkowskie będą informować Komisję, jak i inne Państwa Członkowskie o wszelkich szczególnych przepisach krajowych wdrażanych zgodnie z niniejszym akapitem.
Przepisy te zostaną opublikowane przez Komisję.
ROZDZIAŁ 2
DOBRA PRAKTYKA KLINICZNA DOTYCZĄCA PLANOWANIA, PRZEPROWADZANIA, REJESTROWANIA I SPRAWOZDAWCZOŚCI BADAŃ KLINICZNYCH
SEKCJA 1
DOBRA PRAKTYKA KLINICZNA
Artykuł 2
1.
Prawa, bezpieczeństwo i zdrowie uczestników badania klinicznego mają pierwszeństwo przed interesami nauki i społeczeństwa.
2.
Od każdej osoby uczestniczącej w przeprowadzaniu badania klinicznego wymaga się odpowiednich kwalifikacji, przeszkolenia i doświadczenia.
3.
Badania kliniczne muszą mieć odpowiednie podstawy naukowe i muszą kierować się zasadami etycznymi we wszystkich swych aspektach.
4.
Niezbędne procedury służące zapewnieniu jakości każdego z aspektów badania muszą być zapewnione.
Artykuł 3
Dostępne informacje kliniczne i niekliniczne na temat badanego produktu leczniczego muszą dokładnie odpowiadać proponowanemu badaniu klinicznemu.
Badania kliniczne będą prowadzone zgodnie z deklaracją helsińską o "Zasadach etycznego postępowania w eksperymencie medycznym z udziałem ludzi", przyjętą przez zgromadzenie ogólne Światowego Stowarzyszenia Lekarzy (1996 r.).
Artykuł 4
Protokoły określone w art. 2 lit. h) dyrektywy 2001/20/WE muszą zawierać definicję kryteriów włączenia i wyłączenia z badania klinicznego jego uczestników, a także politykę monitorowania badania oraz publikowania jego wyników.
Osoba prowadząca badanie oraz sponsor muszą uwzględnić wszelkie niezbędne wytyczne w związku z rozpoczęciem i przeprowadzaniem badania klinicznego.
Artykuł 5
Wszelkie informacje na temat badania klinicznego muszą być zapisywane, przekazywane oraz przechowywane w sposób umożliwiający ich dokładne cytowanie, interpretowanie oraz weryfikowanie przy jednoczesnym zachowaniu ochrony danych osobowych uczestników badania.
SEKCJA 2
KOMITET ETYKI
Artykuł 6
1.
Każdy Komitet Etyki, ustanowiony na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE, przyjmuje odnośne procedury konieczne do wdrożenia wymogów określonych przez tę dyrektywę, w szczególności jej art. 6 i 7.
2.
Komitet Etyki przechowuje w każdym z przypadków zasadnicze dokumenty dotyczące badań klinicznych, jak określono w art. 15 ust. 5 dyrektywy 2001/20/WE, przez okres przynajmniej 3 lat od ich zakończenia.
Komitet przechowuje takie dokumenty przez okres dłuższy, jeżeli wymagają tego inne obowiązujące przepisy.
3.
Wymagane jest zastosowanie odpowiednich i wydajnych systemów komunikacji między Komitetem Etyki a właściwymi władzami Państw Członkowskich.
SEKCJA 3
SPONSORZY
Artykuł 7
1.
Sponsor może przekazać całość lub część swoich obowiązków związanych z przeprowadzaniem badania klinicznego osobie, przedsiębiorstwu, instytucji lub organizacji.
Jednakże w takich przypadkach sponsor ponosi odpowiedzialność za zapewnienie zgodności przeprowadzenia badań klinicznych oraz danych końcowych zebranych w wyniku przeprowadzenia badania z wymogami określonymi w dyrektywie 2001/20/WE oraz w niniejszej dyrektywie.
2.
Osoba prowadząca badanie oraz sponsor mogą być tą samą osobą.
SEKCJA 4
BROSZURA PROWADZĄCEGO BADANIE
Artykuł 8
1.
Informacje zawarte w broszurze prowadzącego badanie, określone w art. 2 lit. g) dyrektywy 2001/20/WE, muszą być prezentowane w formie spójnej, prostej, obiektywnej, zrównoważonej i niepromocyjnej, umożliwiającej lekarzowi lub potencjalnej osobie prowadzącej badanie zrozumienie ich treści oraz dokonanie obiektywnej oceny ryzyka i korzyści związanych z proponowanym badaniem klinicznym.
Pierwszy akapit stosuje się również dla każdej aktualizacji takiej broszury.
2.
Jeżeli badany produkt leczniczy posiada pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, zamiast broszury prowadzącego badanie można wykorzystać podsumowanie charakterystyki produktu.
3.
Broszura prowadzącego badanie jest uaktualniana i aktualizowana przez sponsora, przynajmniej raz do roku.
ROZDZIAŁ 3
POZWOLENIE NA WYTWARZANIE LUB PRZYWÓZ
Artykuł 9
1. Pozwolenie określone w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE jest wymagane zarówno w odniesieniu do całościowego lub częściowego wytwarzania badanych produktów leczniczych, jak i do różnych procesów dzielenia, pakowania czy prezentacji.
Pozwolenie takie jest wymagane bez względu na ewentualne przeznaczenie wytwarzanych produktów na eksport. Pozwolenie jest też wymagane dla przywozu takich produktów z państw trzecich do Państwa Członkowskiego.
2.
Pozwolenie określone w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE nie jest wymagane dla przygotowania produktu przed użyciem lub pakowania, jeżeli czynności te są przeprowadzane wyłącznie w szpitalach, ośrodkach zdrowia lub przychodniach przez farmaceutów lub inne osoby prawnie umocowane w Państwach Członkowskich do przeprowadzania takich czynności oraz jeżeli poddawany badaniu produkt medyczny jest przeznaczony do użycia wyłącznie w tych instytucjach.
Artykuł 10
1.
W celu uzyskania pozwolenia wnioskodawca musi spełnić przynajmniej następujące wymogi:
a) określić we wniosku, jakie rodzaje produktów leczniczych oraz ich formy farmaceutyczne będą wytwarzane lub objęte przywozem;
b) określić we wniosku właściwe operacje związane z wytwarzaniem lub przywozem;
c) określić we wniosku proces wytwórczy, gdzie stosowne, jak np. w przypadku inaktywacji wirusów lub czynników niekonwencjonalnych;
d) określić we wniosku miejsce, gdzie produkty te będą wytwarzane, lub mieć do dyspozycji do celów wytwarzania lub przywozu takich produktów odpowiednią placówkę, sprzęt techniczny oraz urządzenia kontrolne spełniające wymogi określone w dyrektywie 2003/94/WE dotyczące wytwarzania, kontroli i przechowywania takich produktów;
e) mieć stały i ciągły dostęp do usług przynajmniej jednej wykwalifikowanej osoby odpowiedzialnej za wykonywanie obowiązków, jak określono w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE.
Dla celów ust. 1 lit. a) "rodzaje produktów leczniczych" zawierają produkty krwiopochodne, produkty immunologiczne, produkty do terapii komórkowej, produkty do terapii genetycznej, produkty biotechnologiczne, produkty uzyskane z organizmów ludzkich lub zwierzęcych, produkty roślinne, produkty homeopatyczne, produkty radiofarmaceutyczne, produkty zawierające składniki aktywne chemicznie.
2.
Wraz z wnioskiem wnioskodawca przedkłada dokumenty świadczące o spełnieniu wymogów określonych w ust. 1.
Artykuł 11
1.
Właściwe organy wydają pozwolenie wyłącznie po sprawdzeniu prawdziwości danych przedstawionych przez wnioskodawcę zgodnie z art. 10 poprzez badanie przeprowadzone przez agentów danego organu.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie odpowiednie działania celem zapewnienia, by procedura udzielania pozwoleń nie trwała dłużej niż 90 dni od dnia otrzymania prawidłowego wniosku przez właściwy organ.
3. Właściwy organ Państwa Członkowskiego może zażądać od wnioskodawcy dodatkowych informacji na temat danych przedłożonych zgodnie z art. 10 ust. 1, szczególnie dotyczących wykwalifikowanej osoby pozostającej do dyspozycji wnioskodawcy zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. e).
W przypadku wykonania tego prawa przez właściwy organ stosowanie terminów określonych w ust. 2 ulega zawieszeniu do czasu dostarczenia dodatkowych danych.
Artykuł 12
1.
Celem zapewnienia stosowania wymogów określonych w art. 10 pozwolenie może być udzielane warunkowo, z zastrzeżeniem konieczności spełnienia pewnych nałożonych zobowiązań w chwili udzielenia pozwolenia lub w późniejszym terminie.
2.
Pozwolenie dotyczy jedynie placówek wyszczególnionych we wniosku oraz rodzajów produktów leczniczych i form farmaceutycznych określonych w tym wniosku zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a).
Artykuł 13
Posiadacz pozwolenia jest zobowiązany do spełniania przynajmniej następujących wymogów:
a) dysponować personelem spełniającym wymogi prawne obowiązujące w Państwie Członkowskim zarówno w odniesieniu do wytwarzania, jak i kontroli;
b) pozbywać się badanych/licencjonowanych produktów leczniczych wyłącznie zgodnie z prawodawstwem danego Państwa Członkowskiego;
c) z wyprzedzeniem powiadamiać właściwy organ o wszelkich zmianach, jakie pragnie wprowadzić w stosunku do jakichkolwiek danych przedłożonych zgodnie z art. 10 ust. 1; w szczególności powiadamiać właściwy organ o ewentualnym nieoczekiwanym zastąpieniu wykwalifikowanej osoby określonej w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE przez inną osobę;
d) umożliwić wstęp do swojej placówki agentom właściwego organu Państwa Członkowskiego w dowolnym czasie;
e) umożliwić wykwalifikowanej osobie określonej w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE wykonywanie swoich obowiązków, np. poprzez zapewnienie jej wszelkiego niezbędnego sprzętu;
f) przestrzegać zasad i wytycznych dobrej praktyki produkcyjnej dla produktów leczniczych, jak określono w prawie wspólnotowym.
Szczegółowe wytyczne zgodne z zasadami określonymi w lit. f) zostaną opublikowane przez Komisję i będą aktualizowane w miarę potrzeb dla uwzględnienia postępu technicznego i naukowego.
Artykuł 14
Jeżeli posiadacz pozwolenia wniesie o zmianę jakichkolwiek danych wyszczególnionych w art. 10 ust. 1 lit. a) do e), okres przeprowadzania procedury rozpatrywania tego wniosku nie może przekroczyć 30 dni.
W wyjątkowych przypadkach okres ten może zostać wydłużony do 90 dni.
Artykuł 15
Właściwy organ zawiesza lub cofa pozwolenie, w całości lub w części, jeżeli posiadacz pozwolenia w jakimkolwiek momencie nie będzie przestrzegał odnośnych wymogów.
ROZDZIAŁ 4
GŁÓWNE ARCHIWUM BADANIA ORAZ ARCHIWIZACJA
Artykuł 16
Dokumentacja, o której mowa w art. 15 ust. 5 dyrektywy 2001/20/WE jako główne archiwum badania, zawiera podstawowe dokumenty umożliwiające zarówno przeprowadzenie badania klinicznego, jak i ocenę jakości osiągniętych danych.
Dokumenty te muszą wykazać, czy osoba prowadząca badanie oraz sponsor zachowali zgodność z zasadami i wytycznymi dobrej praktyki klinicznej oraz odnośnymi wymogami prawnymi, a także w szczególności z załącznikiem I do dyrektywy 2001/83/WE.
Główne archiwum badania stanowi podstawę audytu przeprowadzanego przez niezależnego audytora danego sponsora, a także podstawę kontroli ze strony właściwego organu.
Treść podstawowych dokumentów musi być zgodna ze specyfiką każdej fazy badania klinicznego.
Komisja publikuje dodatkowe wytyczne w celu dookreślenia treści tych dokumentów.
Artykuł 17
Sponsor oraz osoba prowadząca badanie zachowują podstawowe dokumenty związane z badaniem klinicznym przez okres przynajmniej 5 lat od jego zakończenia.
Przechowują oni te dokumenty przez dłuższy okres, jeżeli jest to wymagane na mocy innych przepisów lub umowy zawartej między sponsorem a osobą prowadzącą badanie.
Podstawowe dokumenty muszą być archiwizowane w sposób zapewniający ich stałą dostępność na żądanie właściwych organów.
Historie choroby uczestników badania muszą być przechowywane zgodnie z przepisami krajowymi przez maksymalny okres dopuszczany przez szpital, daną instytucję lub gabinet prywatny.
Artykuł 18
Wszelkie przeniesienie własności danych lub dokumentów musi być dokumentowane.
Nowy właściciel przejmuje odpowiedzialność za przechowywanie i archiwizację danych zgodnie z art. 17.
Artykuł 19
Sponsor w ramach swojej organizacji wyznacza osoby, które będą odpowiedzialne za archiwa.
Dostęp do archiwów jest ograniczony do wyznaczonych osób odpowiedzialnych za ich prowadzenie.
Artykuł 20
Nośniki danych służące do przechowywania podstawowych dokumentów muszą umożliwiać kompletność i czytelność dokumentów przez wymagany okres ich przechowywania, a także udostępnianie danych na żądanie właściwych organów.
Musi być zapewniona możliwość prześledzenia wszelkich zmian wprowadzanych do zapisów.
ROZDZIAŁ 5
INSPEKTORZY
Artykuł 21
1.
Inspektorzy wyznaczeni przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE muszą być powiadomieni o poufnym charakterze oraz muszą zachować poufność danych udostępnianych im w wyniku kontroli w ramach dobrej praktyki klinicznej, zgodnie z obowiązującymi wymogami wspólnotowymi, przepisami krajowymi lub umowami międzynarodowymi.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, by inspektorzy ukończyli studia wyższe lub posiadają równorzędne doświadczenie w branży medycznej, farmakologicznej, toksykologicznej, w farmacji lub w pokrewnych branżach.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, by inspektorzy ukończyli odpowiednie szkolenia, by ich potrzeby szkoleniowe były regularnie oceniane, a także by podejmowano odpowiednie działania celem utrzymywania poziomu oraz poprawienia ich umiejętności.
Państwa Członkowskie zapewniają również, aby inspektorzy posiadali wiedzę na temat zasad i procesów dotyczących tworzenia produktów leczniczych oraz badań klinicznych.
Inspektorzy posiadają także wiedzę na temat stosownego prawodawstwa wspólnotowego i krajowego oraz wytycznych mających zastosowanie do przeprowadzania badań klinicznych i udzielania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu.
Inspektorzy muszą znać procedury i systemy zapisywania danych klinicznych, jak również organizację i sposoby regulacji systemu zdrowotnego w danych Państwach Członkowskich oraz ewentualnie krajach trzecich.
4.
Państwa Członkowskie mają obowiązek przechowywać i aktualizować dane na temat kwalifikacji, szkoleń i doświadczenia każdego z inspektorów.
5.
Każdy inspektor otrzymuje dokument określający standardowe procedury operacyjne oraz przedstawiający szczegóły na temat obowiązków oraz stałych wymogów szkoleniowych.
Procedury te muszą być aktualizowane.
6.
Inspektorzy muszą otrzymać odpowiednie identyfikatory.
7.
Każdy inspektor podpisuje oświadczenie zezwalające na kontrolę swoich finansowych i innych powiązań ze stronami.
Oświadczenie to należy uwzględniać podczas przydzielania inspektorów do danych kontroli.
Artykuł 22
W celu zapewnienia wszelkich umiejętności niezbędnych do przeprowadzenia konkretnych kontroli Państwo Członkowskie może wyznaczyć zespoły inspektorów i ekspertów o odpowiednich kwalifikacjach i doświadczeniu, by wspólnie spełniały wymogi przeprowadzenia kontroli.
ROZDZIAŁ 6
PROCEDURY KONTROLI
Artykuł 23
1.
Kontrole dobrej praktyki klinicznej mogą odbywać się w każdej z następujących sytuacji:
a) przed rozpoczęciem badań klinicznych, w ich trakcie lub po ich zakończeniu;
b) jako część procedury weryfikacyjnej wniosków o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu;
c) w następstwie wydania pozwolenia.
2. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/20/WE kontrole mogą być prowadzone na wniosek Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych i koordynowane przez nią, w zakresie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], w szczególności w związku z badaniami klinicznymi dotyczącymi wniosków w ramach procedury ustanowionej w tym rozporządzeniu.
3.
Kontrole są prowadzone zgodnie z dokumentami zawierającymi wytyczne do kontroli, stworzonymi dla wsparcia wzajemnego uznawania wyników kontroli w ramach Wspólnoty.
4.
Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją i Agencją czuwają nad poprawą oraz harmonizacją wytycznych do kontroli, w drodze wspólnych kontroli, uzgodnionych procesów i procedur oraz wymiany doświadczeń i szkoleń.
Artykuł 24
Państwa Członkowskie udostępniają publicznie (na swoich terytoriach) dokumenty związane z przyjęciem zasad dobrej praktyki klinicznej.
Państwa Członkowskie ustanawiają ramy prawne i administracyjne do przeprowadzania kontroli dobrej praktyki klinicznej, określające uprawnienia inspektorów dotyczące wejścia na teren placówek prowadzących badania kliniczne oraz dostępu do danych.
W ten sposób zapewniają one, na wniosek i tam gdzie stosowne, dostęp także inspektorów właściwego organu innych Państw Członkowskich do placówek prowadzących badania kliniczne oraz do danych.
Artykuł 25
Państwa Członkowskie zapewniają wystarczające środki, a w szczególności wyznaczają odpowiednią liczbę inspektorów celem zapewnienia skutecznej weryfikacji przestrzegania zasad dobrej praktyki klinicznej.
Artykuł 26
Państwa Członkowskie wprowadzają stosowne procedury weryfikacji przestrzegania zasad dobrej praktyki klinicznej.
Procedury te zawierają metody sprawdzania zarówno procedur zarządzania badaniem, jak i warunków, w jakich badania kliniczne są planowane, przeprowadzane, monitorowane i zapisywane, a także działań następujących po badaniu.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie wprowadzają stosowne procedury:
a) nominowania ekspertów towarzyszących inspektorom w przypadku wystąpienia takiej potrzeby;
b) zgłoszenia zapotrzebowania na kontrolę/pomoc ze strony innych Państw Członkowskich, zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2001/20/WE oraz współpracy w kontrolach na terytorium innego Państwa Członkowskiego;
c) organizacji kontroli w krajach trzecich.
Artykuł 28
Państwa Członkowskie prowadzą zapisy z kontroli krajowych i ewentualnie międzynarodowych, w tym status zgodności z zasadami dobrej praktyki klinicznej, a także działań pokontrolnych.
Artykuł 29
1.
Celem harmonizacji sposobu przeprowadzania kontroli przez właściwe organy różnych Państw Członkowskich, po konsultacji z Państwami Członkowskimi Komisja publikuje dokumentacje wytycznych zawierające wspólne przepisy w sprawie przeprowadzania takich kontroli.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią zgodność krajowych procedur kontrolnych z wytycznymi zawartymi w dokumentach określonych w ust. 1.
3.
Wytyczne określone w ust. 1 mogą być regularnie aktualizowane, zgodnie z postępem naukowym i technicznym.
Artykuł 30
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają wszelkie niezbędne przepisy celem zapewnienia dochowania poufności przez inspektorów i innych ekspertów.
W odniesieniu do danych osobowych należy przestrzegać wymogów dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5].
2.
Państwa Członkowskie udostępniają sprawozdania pokontrolne wyłącznie osobom określonym w art. 15 ust. 2 dyrektywy 2001/20/WE, zgodnie z przepisami krajowymi Państw Członkowskich oraz z uwzględnieniem ustaleń pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.
ROZDZIAŁ 7
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 31
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 29 stycznia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji między wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 32
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 33
Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 11 maja 2005 r.
dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
("Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych")
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 153 ust. 1 i ust. 3 lit. a) Traktatu stanowi, że Wspólnota ma przyczyniać się do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez środki, które przyjmuje na podstawie jego art. 95.
(2) Zgodnie z art. 14 ust. 2 Traktatu rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów i usług oraz swoboda przedsiębiorczości.
Rozwój uczciwych praktyk handlowych na obszarze bez granic wewnętrznych jest niezbędny dla wspierania rozwoju działalności transgranicznej.
(3) Przepisy prawne Państw Członkowskich w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych wykazują istotne różnice, które mogą powodować znaczne zakłócenia konkurencji oraz tworzyć przeszkody dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
W dziedzinie reklamy dyrektywa Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej [3] ustanawia minimalne kryteria harmonizacji przepisów prawnych w zakresie reklamy wprowadzającej w błąd, ale nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu lub przyjęciu przez Państwa Członkowskie środków zapewniających szerszą ochronę konsumentów.
W rezultacie przepisy Państw Członkowskich w zakresie reklamy wprowadzającej w błąd znacznie się od siebie różnią.
(4) Różnice te powodują niepewność co do tego, które z przepisów krajowych mają zastosowanie do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących interesom gospodarczym konsumentów oraz tworzą liczne bariery mające wpływ na sytuację przedsiębiorstw i konsumentów.
Bariery te zwiększają koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa w związku z korzystaniem przez nie ze swobód na rynku wewnętrznym, w szczególności w przypadku prowadzenia przez przedsiębiorstwa działalności transgranicznej w dziedzinie marketingu, kampanii reklamowych i promocji sprzedaży.
Bariery te pozbawiają również konsumentów pewności co do ich praw i sprawiają, że tracą oni zaufanie do rynku wewnętrznego.
(5) Wobec braku jednolitych przepisów na poziomie wspólnotowym przeszkody w transgranicznym swobodnym przepływie usług i towarów oraz w swobodzie przedsiębiorczości mogłyby znaleźć uzasadnienie w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, o ile służą ochronie ogólnie uznanych celów związanych z interesem publicznym i o ile są do tych celów proporcjonalne.
Zgodnie z celami Wspólnoty określonymi w postanowieniach Traktatu oraz w prawie wtórnym Wspólnoty odnoszącym się do swobodnego przepływu oraz zgodnie z polityką Komisji w zakresie komunikacji handlowej, o której mowa w komunikacie Komisji "Działania uzupełniające do Zielonej Księgi w sprawie komunikacji handlowej na rynku wewnętrznym", przeszkody takie powinny zostać wyeliminowane.
Można tego dokonać jedynie poprzez ustanowienie na poziome Wspólnoty jednolitych zasad zapewniających wysoki poziom ochrony konsumentów oraz poprzez wyjaśnienie na poziomie Wspólnoty pewnych pojęć prawnych w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz dla spełnienia wymogu pewności prawa.
(6) Niniejsza dyrektywa zbliża zatem przepisy prawne Państw Członkowskich w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych, w tym nieuczciwej reklamy, które bezpośrednio wyrządzają szkodę interesom gospodarczym konsumentów, a tym samym szkodzą pośrednio interesom gospodarczym konkurentów działających zgodnie z prawem.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa chroni konsumentów przed konsekwencjami takich nieuczciwych praktyk handlowych w przypadku, gdy konsekwencje te są istotne, ale uznaje, że w niektórych przypadkach skutki dla konsumentów mogą być znikome.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje przepisów prawa krajowego ani nie wpływa na nie w zakresie, w jakim odnoszą się one do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących jedynie interesom gospodarczym konkurentów lub dotyczących transakcji między przedsiębiorcami; uwzględniając w pełni zasadę pomocniczości, Państwa Członkowskie, jeżeli tak postanowią, nadal będą mogły regulować takie praktyki, w zgodzie z prawem wspólnotowym.
Niniejsza dyrektywa nie obejmuje również ani nie wpływa na przepisy dyrektywy 84/450/EWG dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd przedsiębiorstwa, ale niewprowadzającej w błąd konsumentów, oraz dotyczącej reklamy porównawczej.
Nie ma ona również wpływu na przyjęte praktyki związane z reklamą i wprowadzaniem produktów do obrotu, takie jak prawnie dozwolone lokowanie produktu (product placement), różnicowanie marki lub stosowanie zachęt, które mogą w sposób zgodny z prawem oddziaływać na postrzeganie produktów przez konsumentów i wpływać na ich zachowanie, nie zakłócając ich zdolności do podejmowania świadomej decyzji.
(7) Niniejsza dyrektywa odnosi się do praktyk handlowych bezpośrednio związanych z wywieraniem wpływu na decyzje dotyczące transakcji podejmowane przez konsumentów względem produktów.
Nie dotyczy ona praktyk handlowych stosowanych głównie w innych celach, w tym np. w celu komunikacji handlowej przeznaczonej dla inwestorów, w tym rocznych sprawozdań i materiałów promocyjnych dla przedsiębiorstw.
Nie odnosi się ona do wymogów prawnych związanych z poczuciem dobrego smaku i przyzwoitości, które różnią się znacznie między Państwami Członkowskimi.
Praktyki handlowe, takie jak np. namawianie do kupna produktów na ulicy, mogą być niepożądane w Państwach Członkowskich ze względów kulturowych.
Stosownie do tego, Państwa Członkowskie powinny nadal mieć możliwość zakazywania na swoim terytorium praktyk handlowych ze względu na poczucie dobrego smaku i przyzwoitości, w zgodzie z prawem wspólnotowym, nawet w przypadku, gdy takie praktyki nie ograniczają konsumentom swobody wyboru.
Przy stosowaniu niniejszej dyrektywy, a zwłaszcza jej klauzul generalnych, należy w pełni uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku.
(8) Niniejsza dyrektywa chroni bezpośrednio interesy gospodarcze konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi stosowanymi wobec nich przez przedsiębiorstwa.
W związku z powyższym chroni ona również pośrednio działające zgodnie z prawem przedsiębiorstwa przed konkurentami, którzy nie przestrzegają reguł wyznaczonych w niniejszej dyrektywie, i gwarantuje w ten sposób uczciwą konkurencję w dziedzinie przez nią koordynowanej.
Przyjmuje się, że istnieją inne praktyki handlowe, które, chociaż nie szkodzą konsumentom, mogą przynosić szkodę konkurentom i klientom będącym podmiotami gospodarczymi.
Komisja powinna uważnie zbadać potrzebę działań wspólnotowych w dziedzinie nieuczciwej konkurencji, wykraczających poza zakres niniejszej dyrektywy i, o ile jest to konieczne, przedstawić wniosek dotyczący przyjęcia aktu prawnego obejmującego inne aspekty nieuczciwej konkurencji.
(9) Niniejsza dyrektywa nie stanowi uszczerbku dla indywidualnych powództw wnoszonych przez osoby, które ucierpiały na skutek nieuczciwej praktyki handlowej.
Nie stanowi ona również uszczerbku dla wspólnotowych i krajowych przepisów w zakresie prawa zobowiązań umownych, praw własności intelektualnej, przepisów dotyczących aspektów zdrowia i bezpieczeństwa produktów, warunków przedsiębiorczości i regulacji dotyczących zezwoleń, w tym takich, które zgodnie z prawem wspólnotowym odnoszą się do organizacji gier losowych, wspólnotowych przepisów w dziedzinie konkurencji i wprowadzających je w życie przepisów prawa krajowego.
Państwa Członkowskie będą zatem mogły utrzymywać lub wprowadzać na swoim terytorium ograniczenia i zakazy praktyk handlowych w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, np. w odniesieniu do alkoholu, tytoniu lub produktów farmaceutycznych, bez względu na to, gdzie przedsiębiorca ma swoją siedzibę.
W zakresie usług finansowych i nieruchomości, z uwagi na złożoność tych dziedzin i związanie z nimi poważne ryzyko, niezbędne jest ustanowienie szczegółowych wymogów, w tym nałożenie na przedsiębiorców pozytywnych obowiązków.
Z tego też względu, w dziedzinie usług finansowych i nieruchomości, niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do wyjścia poza przepisy niniejszej dyrektywy w celu ochrony interesów gospodarczych konsumentów.
Nie jest wskazane uregulowanie w niniejszej dyrektywie kwestii certyfikacji i oznaczania norm dotyczących prób wyrobów z metali szlachetnych.
(10) Należy zadbać o spójność pomiędzy niniejszą dyrektywą a istniejącym prawem wspólnotowym, w szczególności w przypadkach, w których szczegółowe przepisy dotyczące nieuczciwych praktyk handlowych mają zastosowanie do określonych sektorów.
Niniejsza dyrektywa zmienia zatem dyrektywę 84/450/EWG, dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość [4], dyrektywę 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów [5] oraz dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość [6].
Niniejszą dyrektywę stosuje się odpowiednio tylko w takim zakresie, w jakim nie istnieją szczególne przepisy prawa wspólnotowego regulujące określone aspekty nieuczciwych praktyk handlowych, takie jak wymogi informacyjne i zasady dotyczące sposobu prezentowania informacji konsumentom.
Niniejsza dyrektywa zapewnia konsumentom ochronę w przypadkach, gdy na poziomie wspólnotowym brak jest szczegółowych przepisów sektorowych, i zakazuje przedsiębiorcom stwarzania fałszywych wyobrażeń o charakterze produktu.
Jest to szczególnie ważne w przypadku produktów złożonych, z którymi wiąże się wysoki poziom ryzyka dla konsumentów, np. niektórych produktów finansowych.
Tym samym niniejsza dyrektywa uzupełnia dorobek wspólnotowy, który ma zastosowanie do praktyk handlowych szkodzących interesom gospodarczym konsumentów.
(11) Wysoki poziom konwergencji osiągnięty w wyniku zbliżenia krajowych przepisów prawnych poprzez niniejszą dyrektywę zapewnia wysoki wspólny poziom ochrony konsumentów.
Niniejsza dyrektywa ustanawia jeden ogólny zakaz stosowania tych spośród nieuczciwych praktyk handlowych, które zniekształcają zachowanie gospodarcze konsumentów.
Określa ona również zasady dotyczące agresywnych praktyk handlowych, które nie są obecnie uregulowane na poziomie wspólnotowym.
(12) Harmonizacja przepisów w istotny sposób zwiększy pewność prawną zarówno konsumentów, jak i przedsiębiorstw.
Zarówno konsumenci, jak i przedsiębiorstwa będą mogli polegać na jednolitych ramach regulacyjnych, opartych na jasno zdefiniowanych pojęciach prawnych, regulujących wszystkie aspekty nieuczciwych praktyk handlowych w całej UE.
Efektem tych działań będzie wyeliminowanie barier wynikających z rozdrobnienia przepisów w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących interesom gospodarczym konsumentów oraz umożliwienie powstania wewnętrznego rynku na tym obszarze.
(13) Aby osiągnąć cele Wspólnoty poprzez usunięcie barier na rynku wewnętrznym, należy zastąpić istniejące w Państwach Członkowskich rozbieżne klauzule generalne i zasady prawne.
Dlatego też jeden wspólny ogólny zakaz ustanowiony przez niniejszą dyrektywę obejmuje nieuczciwe praktyki handlowe, które zniekształcają zachowanie gospodarcze konsumentów.
Aby utrzymać zaufanie konsumentów, ten ogólny zakaz powinien mieć zastosowanie do nieuczciwych praktyk handlowych istniejących między przedsiębiorcą a konsumentem zarówno w stosunkach pozaumownych, po zawarciu umowy, jak i w trakcie jej wykonywania.
Ogólny zakaz jest skonkretyzowany przez przepisy w zakresie dwóch zdecydowanie najpowszechniejszych typów praktyk handlowych, mianowicie praktyk handlowych wprowadzających w błąd i agresywnych praktyk handlowych.
(14) Wskazane jest, aby pojęcie praktyk handlowych wprowadzających w błąd obejmowało te spośród praktyk, w tym reklamę wprowadzającą w błąd, które poprzez wprowadzanie konsumenta w błąd uniemożliwiają mu dokonanie świadomego, a zatem i efektywnego wyboru.
W zgodzie z przepisami i praktykami Państw Członkowskich w dziedzinie reklamy wprowadzającej w błąd, w niniejszej dyrektywie praktyki wprowadzające w błąd dzielą się na działania wprowadzające w błąd i zaniechania wprowadzające w błąd.
Odnośnie do zaniechań, niniejsza dyrektywa wyznacza ograniczony zakres podstawowych informacji, które są potrzebne konsumentowi do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji.
Informacji takich nie trzeba będzie ujawniać we wszystkich ogłoszeniach reklamowych, lecz tylko w tych przypadkach, gdy przedsiębiorca składa zaproszenie do dokonania zakupu, które jest pojęciem jasno zdefiniowanym w niniejszej dyrektywie.
Przewidziana w niniejszej dyrektywie pełna harmonizacja nie stoi na przeszkodzie określeniu przez Państwa Członkowskie w prawie krajowym podstawowych cech pewnych produktów, takich jak artykuły kolekcjonerskie czy urządzenia elektryczne, których pominięcie byłoby istotne przy składaniu zaproszenia do dokonania zakupu.
Niniejsza dyrektywa nie zmierza do ograniczenia konsumentom wyboru poprzez zakaz promocji produktów, które przypominają wyglądem inne produkty, chyba że podobieństwo to utrudnia konsumentom ustalenie handlowego pochodzenia produktu, a zatem wprowadza ich w błąd.
Niniejsza dyrektywa powinna pozostać bez uszczerbku dla istniejącego prawa wspólnotowego, które wyraźnie przyznaje Państwom Członkowskim prawo wyboru między kilkoma opcjami uregulowania kwestii ochrony konsumentów w zakresie praktyk handlowych.
W szczególności niniejsza dyrektywa powinna pozostać bez uszczerbku dla art. 13 ust. 3 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej [7].
(15) W przypadku gdy prawo wspólnotowe określa wymogi informacyjne dotyczące komunikatów handlowych, reklamy i marketingu, dana informacja jest uznawana za istotną w ramach niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie będą miały prawo utrzymania bądź poszerzenia wymogów informacyjnych dotyczących prawa zobowiązań umownych i wywołujących skutki w zakresie tego prawa w przypadku, gdy zezwalają na to klauzule minimalne w istniejących aktach prawa wspólnotowego.
Niewyczerpujący wykaz takich wymogów informacyjnych w dorobku wspólnotowym jest zawarty w załączniku II.
Ze względu na pełną harmonizację, którą wprowadza niniejsza dyrektywa, jedynie informacja wymagana prawem wspólnotowym jest uznawana za istotną do celów jej art. 7 ust. 5.
W przypadku wprowadzenia przez Państwa Członkowskie wymogów informacyjnych wykraczających poza wymogi uregulowane w prawie wspólnotowym, na podstawie klauzul minimalnych, pominięcie tej dodatkowej informacji nie będzie stanowiło zaniechania wprowadzającego błąd w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Przeciwnie, Państwa Członkowskie będą mogły, o ile pozwolą im na to klauzule minimalne zawarte w prawie wspólnotowym, utrzymać lub ustanowić w zgodzie z tym prawem bardziej rygorystyczne przepisy w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony indywidualnych praw konsumentów wynikających z umów.
(16) Przepisy dotyczące agresywnych praktyk handlowych powinny obejmować takie praktyki, które w istotny sposób ograniczają swobodę wyboru konsumentów.
Należą do nich praktyki posługujące się nękaniem, przymusem, w tym z użyciem siły fizycznej lub bezprawnym naciskiem.
(17) W celu zapewnienia większej pewności prawnej wskazane jest zidentyfikowanie tych praktyk handlowych, które są nieuczciwe w każdych okolicznościach.
W związku z tym załącznik I zawiera pełen wykaz tego typu praktyk.
Są to jedyne praktyki handlowe, które można uznać za nieuczciwe bez konieczności oceny konkretnego przypadku w świetle przepisów art. 5–9.
Wykaz ten może być zmodyfikowany wyłącznie poprzez poddanie niniejszej dyrektywy przeglądowi.
(18) Właściwe jest zapewnienie wszystkim konsumentom ochrony przed nieuczciwymi praktykami handlowymi; jednakże od czasu wejścia w życie dyrektywy 84/450/EWG Trybunał Sprawiedliwości przy orzekaniu w sprawach dotyczących reklamy uznał za konieczne badanie jej wpływu na hipotetycznego typowego konsumenta.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz w celu umożliwienia skutecznego stosowania środków ochrony zawartych w niniejszej dyrektywie, za punkt odniesienia uznaje ona przeciętnego konsumenta, który jest dostatecznie dobrze poinformowany oraz dostatecznie uważny i ostrożny, z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych i językowych, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, jednak zawiera ona również przepisy mające na celu zapobieganie wykorzystywaniu konsumentów, których cechy czynią ich szczególnie podatnymi na nieuczciwe praktyki handlowe.
W przypadku gdy określona praktyka handlowa przeznaczona jest dla szczególnej grupy konsumentów, jak np. dzieci, oddziaływanie tej praktyki należy ocenić z perspektywy przeciętnego członka tej grupy.
Dlatego też wskazane jest dodanie do wykazu praktyk, które są nieuczciwe w każdych okolicznościach, przepisu, który nie wprowadzając całkowitego zakazu reklamy skierowanej do dzieci, chroni je przed bezpośrednimi namowami do dokonania zakupu.
Test przeciętnego konsumenta nie jest przy tym testem statystycznym.
W celu ustalenia typowej reakcji przeciętnego konsumenta w danym przypadku krajowe sądy i organy administracyjne będą musiały polegać na własnej umiejętności oceny, z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.
(19) Jeżeli niektóre cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa lub łatwowierność czynią konsumentów szczególnie podatnymi na praktykę handlową lub produkt, którego ona dotyczy, i jeżeli praktyka ta może zniekształcić zachowanie gospodarcze jedynie takich konsumentów w sposób racjonalnie możliwy do przewidzenia przez przedsiębiorcę, należy zadbać o ich odpowiednią ochronę poprzez ocenę danej praktyki z perspektywy przeciętnego członka tej grupy.
(20) Należy nadać odpowiednie znaczenie kodeksom postępowania, które umożliwiają przedsiębiorcom skuteczne stosowanie zasad niniejszej dyrektywy w poszczególnych dziedzinach gospodarki.
W sektorach, w których istnieją szczególne obligatoryjne wymogi regulujące postępowanie przedsiębiorców, powinny one również stanowić podstawę oceny staranności zawodowej w określonym sektorze.
Sprawowanie kontroli przez twórców kodeksów na poziomie krajowym i wspólnotowym w celu wyeliminowania nieuczciwych praktyk handlowych może zlikwidować konieczność odwoływania się do procedur administracyjnych lub sądowych i dlatego powinno być popierane.
W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów organizacje konsumenckie mogłyby być informowane i zapraszane do udziału w opracowywaniu kodeksów postępowania.
(21) Osobom lub organizacjom uważanym na mocy prawa krajowego za mające w tym uzasadniony interes należy zapewnić środki prawne umożliwiające zaskarżanie nieuczciwych praktyk handlowych przed sądem lub przed organem administracyjnym, który jest właściwy do rozpatrywania skarg lub wszczynania właściwego postępowania sądowego.
Jakkolwiek to prawo krajowe wskazuje, na kim spoczywa ciężar dowodu, to jednak sądy i organy administracyjne powinny mieć możliwość żądania od przedsiębiorców przedstawienia dowodów na prawdziwość powoływanych przez nich faktów.
(22) Państwa Członkowskie mają obowiązek ustanowić sankcje za naruszenie przepisów niniejszej dyrektywy i zapewnić ich egzekwowanie.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(23) Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wyeliminowanie barier dla funkcjonowania rynku wewnętrznego w postaci przepisów prawa krajowego w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych oraz zapewnienie wysokiego wspólnego poziomu ochrony konsumentów poprzez zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, a zatem możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do wyeliminowania barier na rynku wewnętrznym i osiągnięcia wysokiego wspólnego poziomu ochrony konsumentów.
(24) Należy dokonać przeglądu niniejszej dyrektywy w celu upewnienia się, że zostały podjęte działania zmierzające do usunięcia barier na rynku wewnętrznym i że osiągnięto wysoki poziom ochrony konsumentów.
W wyniku takiego przeglądu Komisja może przedstawić wniosek w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy, który może obejmować ograniczone przedłużenie derogacji z art. 3 ust. 5 i/lub zmiany innych przepisów prawnych dotyczących ochrony konsumenta w myśl podjętego przez Komisję, w ramach strategii polityki ochrony konsumentów, zobowiązania do dokonywania przeglądu istniejącego dorobku w celu osiągnięcia wysokiego wspólnego poziomu ochrony konsumentów.
(25) Niniejsza dyrektywa przestrzega praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących interesom gospodarczym konsumentów.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "konsument" oznacza każdą osobę fizyczną, która w ramach praktyk handlowych objętych niniejszą dyrektywą działa w celu niezwiązanym z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wolnym zawodem;
b) "przedsiębiorca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która w ramach praktyk handlowych objętych niniejszą dyrektywą działa w celu związanym z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wolnym zawodem, oraz każdą osobę działającą w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy;
c) "produkt" oznacza każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, prawa i obowiązki;
d) "praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów" (zwane dalej również "praktykami handlowymi") oznaczają każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów;
e) "istotne zniekształcenie zachowania gospodarczego konsumentów" oznacza wykorzystanie praktyki handlowej w celu znacznego ograniczenia zdolności konsumenta do podjęcia świadomej decyzji i skłonienia go tym samym do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął;
f) "kodeks postępowania" oznacza umowę lub zbiór zasad, które nie są wymagane na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych Państwa Członkowskiego i które definiują postępowanie przedsiębiorców, którzy zobowiązali się do przestrzegania kodeksu w odniesieniu do jednej lub większej liczby określonych praktyk handlowych lub sektorów działalności gospodarczej;
g) "twórca kodeksu" oznacza każdy podmiot, w tym przedsiębiorcę lub grupę przedsiębiorców, odpowiedzialny za redagowanie kodeksu postępowania, wprowadzanie do niego zmian i/lub nadzór nad jego przestrzeganiem przez wszystkich, którzy zobowiązali się do jego przestrzegania.
h) "staranność zawodowa" oznacza standard dotyczący szczególnej wiedzy i staranności, których można w racjonalny sposób oczekiwać od przedsiębiorcy w jego relacjach z konsumentami, zgodnie z uczciwymi praktykami rynkowymi i/lub ogólną zasadą dobrej wiary w zakresie jego działalności;
i) "zaproszenie do dokonania zakupu" oznacza komunikat handlowy, który określa cechy produktu i jego cenę w sposób właściwy dla użytego środka komunikacji handlowej i umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu;
j) "bezprawny nacisk" oznacza wykorzystanie przewagi względem konsumenta w celu wywarcia na niego presji, także bez użycia siły fizycznej lub groźby jej użycia, w sposób znacznie ograniczający zdolność konsumenta do podjęcia świadomej decyzji;
k) "decyzja dotycząca transakcji" oznacza każdą podejmowaną przez konsumenta decyzję co do tego, czy, jak i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania;
l) "zawód regulowany" oznacza działalność zawodową lub grupę działalności zawodowych, do której dostęp lub której wykonywanie lub jeden ze sposobów wykonywania, uzależnione jest, bezpośrednio lub pośrednio, od posiadania szczególnych kwalifikacji zawodowych, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do nieuczciwych praktyk handlowych w rozumieniu art. 5, stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów przed zawarciem transakcji handlowej dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania oraz po jej zawarciu.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawa zobowiązań umownych, w szczególności dla postanowień dotyczących ważności, zawierania lub skutków umowy.
3.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla wspólnotowych i krajowych przepisów prawnych dotyczących aspektów produktów związanych z bezpieczeństwem i zdrowiem.
4.
W przypadku kolizji pomiędzy przepisami niniejszej dyrektywy a innymi przepisami prawnymi Wspólnoty regulującymi szczególne aspekty nieuczciwych praktyk handlowych, te ostatnie mają pierwszeństwo i stosuje się je do tych szczególnych aspektów.
5.
Przez okres sześciu lat od 12.6.2007 r.
Państwa Członkowskie mogą w dziedzinie zbliżonej niniejszą dyrektywą nadal stosować przepisy krajowe o charakterze bardziej restryktywnym lub nakazowym niż niniejsza dyrektywa, służące wykonaniu dyrektyw oraz zawierające klauzule minimalnej harmonizacji.
Środki te muszą być niezbędne dla zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi i muszą być proporcjonalne do tego celu.
Przegląd, o którym mowa w art. 18, może, o ile zajdzie taka potrzeba, zawierać wniosek o przedłużenie niniejszej derogacji na dalszy ograniczony okres.
6.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych zastosowanych na podstawie ust. 5.
7.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów określających właściwość sądów.
8.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich warunków wykonywania działalności gospodarczej lub warunków udzielania zezwoleń oraz dla zawodowych kodeksów postępowania lub innych szczególnych przepisów dotyczących zawodów regulowanych, tak aby możliwe było zapewnienie utrzymania wysokich standardów uczciwości, które Państwa Członkowskie mogą, w zgodzie z prawem wspólnotowym, nałożyć na osoby wykonujące dany zawód.
9.
W odniesieniu do "usług finansowych" zdefiniowanych w dyrektywie 2002/65/WE oraz w odniesieniu do nieruchomości Państwa Członkowskie mogą nakładać wymogi o charakterze bardziej restryktywnym lub nakazowym niż wymogi nałożone przez niniejszą dyrektywę w objętej nią dziedzinie zbliżania ustawodawstw.
10.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich w dziedzinie certyfikacji i oznaczania norm dotyczących prób wyrobów z metali szlachetnych.
Artykuł 4
Rynek wewnętrzny
Państwa Członkowskie nie mogą ograniczać swobody świadczenia usług ani swobodnego przepływu towarów z przyczyn związanych z dziedziną zbliżoną niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ 2
NIEUCZCIWE PRAKTYKI HANDLOWE
Artykuł 5
Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych
1.
Nieuczciwe praktyki handlowe są zabronione.
2.
Praktyka handlowa jest nieuczciwa, jeżeli:
a) jest sprzeczna z wymogami staranności zawodowej;
i
b) w sposób istotny zniekształca lub może w sposób istotny zniekształcić zachowanie gospodarcze względem produktu przeciętnego konsumenta, do którego dociera bądź do którego jest skierowana, lub przeciętnego członka grupy konsumentów, jeżeli praktyka handlowa skierowana jest do określonej grupy konsumentów.
3.
Praktyki handlowe, które mogą w sposób istotny zniekształcić zachowanie gospodarcze wyłącznie dającej się jednoznacznie zidentyfikować grupy konsumentów szczególnie podatnej na tą praktykę lub na produkt, którego ona dotyczy, ze względu na niepełnosprawność fizyczną lub umysłową, wiek lub łatwowierność, w sposób racjonalnie możliwy do przewidzenia przez przedsiębiorcę, oceniane są z perspektywy przeciętnego członka tej grupy.
Pozostaje to bez uszczerbku dla powszechnej i zgodnej z prawem praktyki reklamowej polegającej na wygłaszaniu przesadzonych twierdzeń lub twierdzeń, których nie należy rozumieć dosłownie.
4.
Za nieuczciwe uznaje się w szczególności praktyki handlowe, które:
a) wprowadzają błąd w rozumieniu art. 6 i 7;
lub
b) są agresywne w rozumieniu art. 8 i 9.
5.
Załącznik I zawiera wykaz praktyk handlowych, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach.
Wykaz ten obowiązuje jednolicie we wszystkich Państwach Członkowskich i może zostać zmodyfikowany wyłącznie poprzez zmianę niniejszej dyrektywy.
Sekcja 1
Praktyki Handlowe Wprowadzające w Błąd
Artykuł 6
Działania wprowadzające w błąd
1.
Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli zawiera ona fałszywe informacje i w związku z tym jest niezgodna z prawdą lub w jakikolwiek sposób, w tym poprzez wszystkie okoliczności jej prezentacji, wprowadza lub może wprowadzić w błąd przeciętnego konsumenta, nawet jeżeli informacje te w odniesieniu do jednego lub większej liczby wymienionych niżej elementów są zgodne z rzeczywistością, i która w każdym przypadku powoduje lub może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął:
a) istnienie lub rodzaj produktu;
b) główne cechy produktu, takie jak jego dostępność, związane z nim korzyści i ryzyko, wykonanie, skład, wyposażenie dodatkowe, usługi po sprzedaży i procedura reklamacyjna, sposób i data produkcji lub wykonania, dostawa, przydatność, zastosowanie, ilość, specyfikacja, pochodzenie geograficzne lub handlowe, spodziewane rezultaty jego zastosowania lub wyniki i istotne cechy testów lub kontroli przeprowadzonych na produkcie;
c) zakres obowiązków przedsiębiorcy, motywy stosowania praktyki handlowej i rodzaj procesu sprzedaży, oświadczenia lub symbole dotyczące bezpośredniego lub pośredniego sponsorowania lub zezwolenia wydanego dla przedsiębiorcy lub produktu;
d) cena, sposób obliczania ceny lub istnienie szczególnej korzyści cenowej;
e) niezbędne usługi, części, wymiany lub naprawy;
f) rodzaj, cechy i prawa przedsiębiorcy lub jego przedstawiciela, takie jak jego tożsamość i majątek, kwalifikacje, status, zezwolenia, członkostwo lub powiązania oraz prawa własności przemysłowej i intelektualnej lub nagrody i wyróżnienia;
g) prawa konsumenta, w tym prawo do wymiany towaru lub do żądania zwrotu kosztów zgodnie z dyrektywą 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji [8], lub potencjalne ryzyka dla konsumenta.
2.
Praktykę handlową uznaje się również za wprowadzającą w błąd, jeżeli w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy i okoliczności, powoduje ona lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął, i obejmuje:
a) każdy rodzaj wprowadzenia produktu na rynek, w tym reklamę porównawczą, który powoduje mylenie produktów, znaków towarowych, nazw handlowych lub innych znaków rozpoznawczych przedsiębiorcy i jego konkurenta;
b) nieprzestrzeganie przez przedsiębiorcę obowiązków zawartych w kodeksach postępowania, do których przestrzegania się zobowiązał, jeżeli:
i) obowiązek taki nie opiera się jedynie na samym zamiarze jego wykonania, lecz jest wiążący i możliwy do zweryfikowania;
i
ii) przedsiębiorca zaznacza w ramach praktyki handlowej, że jest związany kodeksem.
Artykuł 7
Zaniechania wprowadzające w błąd
1.
Praktykę handlową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy i okoliczności oraz ograniczenia środka przekazu, pomija ona istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął.
2.
Za wprowadzające w błąd uznaje się również zaniechanie, jeżeli, uwzględniając szczegółowe postanowienia ust. 1, przedsiębiorca zataja lub w sposób niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny lub z opóźnieniem przekazuje istotne informacje, o których mowa w tym ustępie, lub nie ujawnia komercyjnego celu praktyki, jeżeli nie wynika on jasno z kontekstu i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął.
3.
W przypadku gdy środek przekazu stosowany dla danej praktyki handlowej nakłada ograniczenia przestrzenne lub czasowe, ograniczenia te i wszystkie środki podjęte przez przedsiębiorcę w celu udostępnienia informacji konsumentom w inny sposób zostaną uwzględnione przy rozstrzyganiu, czy doszło do pominięcia informacji.
4.
W przypadku zaproszenia do dokonania zakupu za istotne uważa się następujące informacje, jeżeli nie wynikają one jasno z kontekstu:
a) istotne cechy produktu, w takim zakresie, w jakim jest to właściwe dla danego środka przekazu i produktu;
b) adres i tożsamość przedsiębiorcy, np. nazwa firmy i, w stosownych przypadkach, adres i tożsamość przedsiębiorcy, na którego rzecz działa;
c) cena wraz z podatkami lub, w przypadku gdy charakter produktu nie pozwala w sposób racjonalny na wcześniejsze obliczenie ceny, sposób, w jaki cena jest obliczana, jak również, w odpowiednich przypadkach, wszelkie dodatkowe opłaty za transport, dostawę lub usługi pocztowe lub, w sytuacji, gdy wcześniejsze obliczenie tych opłat nie jest w sposób racjonalny możliwe, informacja o możliwości powstania takich dodatkowych kosztów;
d) uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania oraz procedury rozpatrywania reklamacji, jeżeli odbiegają one od wymogów staranności zawodowej;
e) w odniesieniu do produktów i transakcji obejmujących prawo odstąpienia lub unieważnienia, istnienie takiego prawa.
5.
Wymogi informacyjne ustanowione w prawie wspólnotowym, dotyczące komunikacji handlowej, w tym reklamy i marketingu, których niewyczerpujący wykaz zamieszczono w załączniku II, uznaje się za istotne.
Sekcja 2
Agresywne Praktyki Handlowe
Artykuł 8
Agresywne praktyki handlowe
Praktykę handlową uznaje się za agresywną, jeżeli w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy i okoliczności, poprzez nękanie, przymus, w tym z użyciem siły fizycznej, lub bezprawny nacisk, w znaczny sposób ogranicza ona lub może ograniczyć swobodę wyboru przeciętnego konsumenta lub jego zachowanie względem produktu i tym samym powoduje lub może spowodować podjęcie przez niego decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął.
Artykuł 9
Nękanie, przymus i bezprawny nacisk
Przy ustalaniu, czy w ramach praktyki handlowej stosuje się nękanie, przymus, w tym z użyciem siły fizycznej, lub bezprawny nacisk, uwzględnia się:
a) ich czas, miejsce, rodzaj i uporczywość;
b) użycie gróźb lub obraźliwych sformułowań bądź sposobów zachowania;
c) wykorzystanie przez przedsiębiorcę konkretnego nieszczęścia lub konkretnych okoliczności na tyle poważnych, że ograniczają one zdolność konsumenta do oceny, czego przedsiębiorca jest świadomy, w celu wpłynięcia na decyzję konsumenta względem produktu;
d) uciążliwe lub niewspółmierne bariery pozaumowne, które przedsiębiorca wykorzystuje, aby przeszkodzić konsumentowi w wykonaniu jego praw umownych, w tym prawa do wypowiedzenia umowy lub do rezygnacji na rzecz innego produktu lub przedsiębiorcy;
e) groźby podjęcia działania niezgodnego z prawem.
ROZDZIAŁ 3
KODEKSY POSTĘPOWANIA
Artykuł 10
Kodeksy postępowania
Niniejsza dyrektywa nie wyklucza kontroli nieuczciwych praktyk handlowych przez twórców kodeksów postępowania, do której mogą zachęcać Państwa Członkowskie, oraz odwoływania się do takich instytucji przez osoby lub organizacje określone w art. 11, jeżeli postępowanie przed tymi instytucjami ma charakter dodatkowy w stosunku do postępowań sądowych lub administracyjnych określonych w tym artykule.
Odwołanie się do tych organów kontroli w żadnym razie nie oznacza rezygnacji z możliwości wniesienia odwołania do sądu lub organu administracji zgodnie z art. 11.
ROZDZIAŁ 4
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają w interesie konsumentów odpowiednie i skuteczne środki zwalczania nieuczciwych praktyk w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy.
Środki takie obejmują przepisy prawne, zgodnie z którymi osoby lub organizacje uznawane na mocy prawa krajowego za mające uzasadniony interes w zwalczaniu nieuczciwych praktyk handlowych, w tym konkurenci, mogą:
a) wszcząć postępowanie sądowe w odniesieniu do takich nieuczciwych praktyk handlowych;
i/lub
b) zaskarżyć takie nieuczciwe praktyki handlowe przed organem administracyjnym właściwym do rozpatrywania skarg lub do wszczynania właściwych postępowań sądowych.
Do każdego Państwa Członkowskiego należy decyzja, który z powyższych środków będzie dostępny oraz czy należy umożliwić sądom lub organom administracyjnym żądanie wcześniejszego przeprowadzenia postępowania przed innymi istniejącymi organami powołanymi do rozpatrywania skarg, w tym przed instytucjami, o których mowa w art. 10.
Środki te będą dostępne bez względu na to, czy poszkodowani konsumenci przebywają na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, czy w innym Państwie Członkowskim.
Do każdego Państwa Członkowskiego należy decyzja:
a) czy środki te mogą być skierowane oddzielnie lub łącznie przeciwko kilku przedsiębiorcom działającym w tym samym sektorze gospodarczym;
oraz
b) czy środki te mogą być skierowane przeciwko twórcy kodeksu postępowania w przypadku, gdy dany kodeks zachęca do nieprzestrzegania przepisów prawnych.
2.
W ramach przepisów prawnych, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie przyznają sądom lub organom administracyjnym uprawnienia, umożliwiające im, w przypadkach gdy uznają takie środki za konieczne, uwzględniając uwagę interesy wszystkich zainteresowanych, a w szczególności interes publiczny:
a) nakazanie zaprzestania nieuczciwych praktyk handlowych lub wszczęcie właściwego postępowania sądowego lub administracyjnego w celu nakazania zaprzestania takich praktyk;
lub
b) jeżeli nieuczciwa praktyka handlowa nie została jeszcze zastosowana, ale jej zastosowanie jest bliskie, zakazanie tej praktyki lub wszczęcie właściwego postępowania sądowego lub administracyjnego w celu wydania zakazu jej stosowania;
nawet w przypadku braku dowodu rzeczywistej straty lub szkody bądź zamiaru lub niedbalstwa ze strony przedsiębiorcy.
Państwa Członkowskie zapewnią również możliwość podjęcia środków określonych w akapicie pierwszym w ramach procedury przyspieszonej:
- ze skutkiem tymczasowym,
lub
- ze skutkiem ostatecznym,
przy czym każde Państwo Członkowskie będzie mogło zdecydować, którą z tych dwóch możliwości wybierze.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą przyznać sądom lub organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im, w celu usunięcia trwałych skutków nieuczciwych praktyk handlowych, których zaprzestanie zostało nakazane prawomocnym orzeczeniem:
a) nakazanie publikacji tego orzeczenia w całości lub w części i w takiej formie, którą uznają za właściwą;
b) nakazanie dodatkowo publikacji sprostowania.
3.
Organy administracyjne, o których mowa w ust. 1, muszą:
a) posiadać taki skład, aby nie wzbudzać wątpliwości co do ich bezstronności;
b) posiadać odpowiednie uprawnienia pozwalające im na skuteczną kontrolę i egzekwowanie wykonania ich orzeczeń;
c) co do zasady uzasadniać swoje orzeczenia.
Jeżeli uprawnienia określone w ust. 2 są wykonywane wyłącznie przez organ administracyjny, jego orzeczenia muszą być uzasadnione we wszystkich przypadkach.
Ponadto w takim przypadku należy ustanowić procedury, zgodnie z którymi niewłaściwe albo nieuzasadnione wykonywanie tych uprawnień przez organy administracyjne lub niewłaściwe albo nieuzasadnione zaniechanie ich wykonywania może być przedmiotem kontroli sądowej.
Artykuł 12
Sądy i organy administracyjne: uzasadnianie twierdzeń
Państwa Członkowskie przyznają sądom lub organom administracyjnym uprawnienia umożliwiające im w ramach postępowań cywilnych lub administracyjnych, o których mowa w art. 11:
a) żądanie, aby przedsiębiorca przedstawił dowód na prawdziwość swoich twierdzeń o faktach związanych z praktyką handlową, jeżeli biorąc pod uwagę uzasadniony interes przedsiębiorcy i innych uczestników postępowania, żądanie takie wydaje się właściwe z uwagi na okoliczności danej sprawy;
oraz
b) uznanie twierdzeń o faktach za nieprawdziwe, jeżeli dowód zażądany zgodnie z lit. a) nie zostanie przedstawiony lub jeżeli zostanie on uznany przez sąd lub organ administracyjny za niewystarczający.
Artykuł 13
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają sankcje za naruszenie przepisów krajowych przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia ich egzekwowania.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 14
Zmiana dyrektywy 84/450/EWG
W dyrektywie 84/450/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest ochrona przedsiębiorców przed reklamą wprowadzającą w błąd i jej negatywnymi skutkami oraz określenie warunków, w których reklama porównawcza jest dozwolona."
;
2) w art. 2:
- punkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3. "przedsiębiorca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która działa w celu związanym z jej działalnością handlową, rzemieślniczą, gospodarczą lub wolnym zawodem oraz każdą osobę działającą w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy;"
,
dodaje się punkt w brzmieniu:
"4. "twórca kodeksu" oznacza każdy podmiot, w tym przedsiębiorcę lub grupę przedsiębiorców, odpowiedzialny za redagowanie kodeksu postępowania, wprowadzanie do niego zmian i/lub nadzór nad jego przestrzeganiem przez wszystkich, którzy zobowiązali się do jego przestrzegania." ;
3) artykuł 3a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3a
1.
Reklama porównawcza, w zakresie, w jakim dotyczy to porównania, jest dozwolona, jeżeli spełnia następujące warunki:
a) nie wprowadza w błąd w rozumieniu art. 2 ust. 2, art. 3 i art. 7 ust. 1 niniejszej dyrektywy lub w rozumieniu art. 6 i 7 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym [9];
b) dokonuje porównania towarów lub usług realizujących te same potrzeby lub przeznaczonych do tego samego celu;
c) porównuje w sposób obiektywny jedną lub kilka istotnych, odpowiednich, możliwych do zweryfikowania i typowych cech tych towarów i usług, przy czym jedną z tych cech może być cena;
d) nie dyskredytuje ani nie przedstawia w złym świetle znaków towarowych, nazw handlowych, innych znaków rozpoznawczych, towarów, usług, działalności lub sytuacji konkurenta;
e) w przypadku produktów posiadających oznaczenie pochodzenia, odnosi się w każdym przypadku do produktów o tym samym oznaczeniu;
f) nie korzysta w sposób nieuczciwy z renomy znaku towarowego, nazwy handlowej lub innych znaków wyróżniających konkurenta lub oznaczenia pochodzenia konkurujących produktów;
g) nie przedstawia towaru lub usługi jako imitacji bądź repliki towaru lub usługi noszącej zastrzeżony znak towarowy lub zastrzeżoną nazwę handlową;
h) nie prowadzi do mylenia przez przedsiębiorców przedsiębiorcy reklamującego z jego konkurentem lub też mylenia znaków towarowych, nazw handlowych, innych znaków rozpoznawczych, towarów lub usług przedsiębiorcy reklamującego i jego konkurenta.
4) artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają w interesie przedsiębiorców i konkurentów odpowiednie i skuteczne środki zwalczania reklamy wprowadzającej w błąd w celu zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi reklamy porównawczej.
Środki te obejmują przepisy prawne umożliwiające osobom lub organizacjom, uznawanym na mocy prawa krajowego za mające uzasadniony interes w zakazaniu reklamy wprowadzającej w błąd lub w uregulowaniu reklamy porównawczej:
a) wszczęcie postępowania w odniesieniu do takiej reklamy;
lub
b) zaskarżenie takiej reklamy przed organem administracyjnym właściwym do rozpatrywania skarg lub do wszczynania właściwych postępowań sądowych.
Do każdego Państwa Członkowskiego należy decyzja, który z powyższych środków będzie dostępny oraz czy należy umożliwić sądom lub organom administracyjnym żądanie wcześniejszego przeprowadzenia postępowania przed innymi istniejącymi organami powołanym do rozpatrywania skarg, w tym przed organami, o których mowa w art. 5.
Do każdego Państwa Członkowskiego należy decyzja:
a) czy środki te mogą być skierowane oddzielnie lub łącznie przeciwko kilku przedsiębiorcom działającym w tym samym sektorze gospodarczym;
oraz
b) czy środki te mogą być skierowane przeciwko twórcy kodeksuw przypadku, gdy dany kodeks zachęca do nieprzestrzegania przepisów prawnych."
;
5) artykuł 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejsza dyrektywa nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu lub przyjęciu przez Państwa Członkowskie przepisów zmierzających do zapewnienia szerszej ochrony przedsiębiorców i konkurentów w odniesieniu do reklamy wprowadzającej w błąd."
Artykuł 15
Zmiana dyrektyw 97/7/WE i 2002/65/WE
1.
Artykuł 9 dyrektywy 97/7/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Dostawa niezamówiona
Z uwagi na zakaz praktyk związanych z dostawami niezamówionymi, ustanowiony w dyrektywie 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym [10], Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zwolnienia konsumenta od jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego w przypadku niezamówionej dostawy, gdyż brak odpowiedzi nie może zostać uznany za zgodę. ;
2. artykuł 9 dyrektywy 2002/65/WE otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Z uwagi na zakaz stosowania praktyk związanych z dostawami niezamówionymi, ustanowiony w dyrektywie 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym [11] i z zastrzeżeniem przepisów Państw Członkowskich dotyczących dorozumianego przedłużania umów zawieranych na odległość, o ile takie przepisy pozwalają na dorozumiane przedłużenie umowy, Państwa Członkowskie podejmują środki w celu zwolnienia konsumenta od jakichkolwiek obowiązków w przypadku niezamówionej dostawy, gdyż brak odpowiedzi nie może zostać uznany za zgodę.
Artykuł 16
Zmiana dyrektywy 98/27/WE i rozporządzenia (WE) nr 2006/2004
1.
Punkt 1 załącznika do dyrektywy 98/27/WE otrzymuje brzmienie:
"1.
Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22)."
2.
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnym za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów ("Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów") [12] dodaje się punkt w brzmieniu:
"16.
Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22)."
Artykuł 17
Informacja
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu powiadomienia konsumentów o przepisach krajowych stanowiących transpozycję niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, zachęcają przedsiębiorców i twórców kodeksów do informowania konsumentów o swoich kodeksach postępowania.
Artykuł 18
Przegląd
1.
Nie później niż 12 czerwca 2001 r.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie obszerne sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 3 ust. 9 oraz art. 4 i załącznika I, zakresu stosowania dalszej harmonizacji i uproszczenia prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony konsumentów oraz, mając na uwadze art. 3 ust. 5, wszelkich środków, które należy podjąć na poziomie wspólnotowym w celu zapewnienia utrzymania odpowiedniego poziomu ochrony konsumenta.
W razie potrzeby wraz ze sprawozdaniem zostanie przedstawiony wniosek dotyczący zmiany niniejszej dyrektywy lub innych odpowiednich części prawa wspólnotowego.
2.
Parlament Europejski i Rada dążą, zgodnie z Traktatem, do podjęcia odpowiednich środków w ciągu dwóch lat od przedstawienia przez Komisję wniosku na podstawie ust. 1.
Artykuł 19
Transpozycja
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 12 czerwca 2007 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym, jak również o wszelkich późniejszych zmianach, Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki do dnia 12 grudnia 2007 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 21
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/30/WE
z dnia 22 kwietnia 2005 r.
zmieniająca, dla dostosowania do postępu technicznego, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/24/WE i 2002/24/WE odnoszące się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 97/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych części i właściwości dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając 2002/24/WE dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. odnoszącą się do homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych i uchylającą dyrektywę Rady 92/61/WE [2], w szczególności jej art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 97/24/WE jest jedną ze szczegółowych dyrektyw do celów procedury homologacji typu WE ustanowionej dyrektywą 2002/24/WE.
(2) W celu zapewnienia odpowiednich osiągów emisyjnych należy wprowadzić środki techniczne homologacji typu zamiennych katalizatorów jako samodzielnych zespołów technicznych.
Aby wesprzeć wykonanie tych środków w Państwach Członkowskich, należy wprowadzić dalsze środki poprzez oznakowanie i opakowania zamiennych katalizatorów.
(3) Należy uaktualnić kod homologacji typu Państw Członkowskich dla Malty i Cypru zawarty w załączniku V do dyrektywy 2002/24/WE.
(4) Dyrektywy 97/24/WE i 2002/24/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJESZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst załączony do dyrektywy 97/24/WE zostaje zmieniony zgodnie załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Załączniki II i V do dyrektywy 2002/24/WE zostają zmienione zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Począwszy od dnia 18 maja 2006 r., w odniesieniu do nowych zamiennych katalizatorów przeznaczonych do montażu w pojazdach, które otrzymały homologację typu zgodnie z dyrektywą 97/24/WE, Państwa Członkowskie:
a) nie odmawiają udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/24/WE;
b) nie zakazują obrotu nimi lub ich montażu w pojazdach.
2.
Począwszy od dnia 18 maja 2006 r., ze względu na środki podejmowane przeciwko zanieczyszczeniu powietrza, dopuszczalny poziom głośności lub środki zabezpieczające, Państwa Członkowskie nie udzielają na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/24/WE homologacji typu WE na nowe zamienne katalizatory, które nie spełniają warunków dyrektywy 97/24/WE, zmienionej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej przed dniem 17 maja 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 18 maja 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2005/31/WE
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 84/500/EWG w odniesieniu do deklaracji zgodności i kryteriów skuteczności metody analizy w przypadku wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 84/500/EWG z dnia 15 października 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu z środkami spożywczymi [2] jest środkiem szczególnym w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004.
Dotyczy ona możliwej migracji ołowiu i kadmu z wyrobów ceramicznych, które w swojej ostatecznej formie przeznaczone są do kontaktu ze środkami spożywczymi lub które pozostają w kontakcie ze środkami spożywczymi albo są przeznaczone do tego celu.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 przewiduje, że szczególne środki wymagają załączenia do materiałów i wyrobów objętych tymi środkami pisemnej deklaracji stwierdzającej, iż są one zgodne z przepisami mającymi wobec nich zastosowanie.
(3) Wymóg ten nie został jeszcze określony w dyrektywie 84/500/EWG.
Zachodzi potrzeba zapewnienia tego wymogu w przypadku wszystkich wyrobów ceramicznych niemających jeszcze kontaktu ze środkami spożywczymi w celu wyraźnego rozróżnienia ich od wyrobów dekoracyjnych.
(4) Właściwe władze krajowe powinny mieć dostęp do dokumentów wykazujących, że wyroby ceramiczne są zgodne z limitami ilości uwalnianego ołowiu i kadmu.
Z tego względu producent lub importer do Wspólnoty powinien udostępnić informacje dotyczące przeprowadzonej analizy organom kontroli na ich wniosek.
(5) Dyrektywa 84/500/EWG przewiduje metodę analizy ołowiu i kadmu.
W dziedzinie tej został dokonany postęp technologiczny, a metoda analizy określona w tej dyrektywie jest tylko jedną spośród kilku możliwych metod.
Niniejsza dyrektywa powinna uwzględnić postęp technologiczny oraz ustalić kryteria zgodności, które muszą być przestrzegane w metodzie analizy, uwzględniając dyrektywę Komisji 2001/22/WE z dnia 8 marca 2001 r. ustanawiającą metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych [3].
(6) Zgodnie z zasadą proporcjonalności dla osiągnięcia podstawowych celów zapewnienia swobodnego przepływu wyrobów ceramicznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi konieczne i właściwe jest ustanowienie przepisów w sprawie prawidłowego egzekwowania dyrektywy 84/500/EWG.
Niniejsza dyrektywa nie wykracza poza działania niezbędne do osiągnięcia celów realizowanych zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 84/500/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 84/500/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Na etapach wprowadzania do obrotu, z uwzględnieniem etapu sprzedaży detalicznej, do wyrobów ceramiczne niemających jeszcze kontaktu ze środkami spożywczymi, załącza się pisemną deklarację zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
Deklaracja ta jest wystawiana przez producenta lub przez sprzedawcę mającego siedzibę na terenie Wspólnoty i zawiera informacje określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
2.
Producent lub importer na teren Wspólnoty udostępnia na wniosek właściwych władz krajowych odpowiednią dokumentację wykazującą, że wyroby ceramiczne są zgodne z limitami ilości uwalnianego ołowiu i kadmu określonymi w art. 2.
Dokumentacja ta zawiera wyniki przeprowadzonej analizy, warunki badania oraz nazwę i adres laboratorium, w którym zostało przeprowadzone badanie.
2) załącznik II zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
3) dodaje się nowy załącznik III, którego tekst znajduje się w załączniki II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 20 maja 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy w taki sposób, aby:
a) zezwolić na handel oraz używanie wyrobów ceramicznych spełniających wymagania niniejszej dyrektywy od dnia 20 maja 2006 r.;
b) zakazać wyrobu i wwozu na teren Wspólnoty wyrobów ceramicznych, które nie spełniają wymagań niniejszej dyrektywy od dnia 20 maja 2007.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 2005 r.
ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniająca dyrektywę Rady 92/42/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego artykuł 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozbieżności pomiędzy przepisami prawnymi lub środkami administracyjnymi przyjętymi przez Państwa Członkowskie w stosunku do eko-projektu dla produktów wykorzystujących energię mogą stwarzać bariery w handlu i zniekształcać konkurencję we Wspólnocie i w związku z tym mogą mieć bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
Harmonizacja przepisów krajowych jest jedynym środkiem zapobiegającym powstawaniu wspomnianych barier w handlu i nieuczciwej konkurencji.
(2) Produkty wykorzystujące energię ("PWE") mają duży udział w zużywaniu zasobów naturalnych i energii we Wspólnocie.
Wywierają one również innego rodzaju poważny wpływ na środowisko.
W przypadku przeważającej większości kategorii produktów dostępnych na rynku wspólnotowym można zaobserwować bardzo zróżnicowany stopień wpływu na środowisko, mimo iż mają one podobne parametry funkcjonalne.
W celu zrównoważonego rozwoju, należy zachęcać do ciągłej poprawy ogólnego wpływu tych produktów na środowisko, w szczególności poprzez określenie głównych źródeł negatywnych wpływów na środowisko oraz unikanie przenoszenia zanieczyszczeń, o ile poprawa taka nie wiązałaby się z nadmiernymi kosztami.
(3) Eko-projekt dla produktów jest podstawowym czynnikiem w strategii Wspólnoty dotyczącej Zintegrowanej Polityki Produktowej.
Jako podejście zapobiegawcze, mające na celu optymalizację oddziaływania produktów na środowisko przy zachowaniu ich cech funkcjonalnych, daje rzeczywiste nowe możliwości producentom, konsumentom oraz całemu społeczeństwu.
(4) Poprawa wydajności energetycznej — gdzie jedną z dostępnych opcji jest lepsze wykorzystanie energii elektrycznej przez końcowych użytkowników — uznawana jest za istotny wkład w osiągnięcie docelowych wartości emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie.
Zapotrzebowanie na energię elektryczną jest jedną z najszybciej rosnących kategorii zużycia końcowego energii i przewiduje się, że wzrośnie on w ciągu następnych 20 do 30 lat w razie braku jakiejkolwiek strategii działania, która zrównoważyłaby tę tendencję.
Znaczne obniżenie konsumpcji energii zgodnie z sugestią Komisji wyrażoną w jej Europejskim Programie Ochrony Klimatu (ECPP) jest możliwe.
Zmiany klimatyczne są jednym z priorytetów Szóstego Wspólnotowego Programu Działania na rzecz Środowiska, ustanowionego decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
Oszczędność energii jest jednym z najefektywniejszych pod względem kosztów sposobów zwiększenia bezpieczeństwa dostaw i ograniczenia zależności od importu.
Dlatego też należy przyjąć istotne środki i ustalić cele dotyczące zapotrzebowania.
(5) Należy podjąć działania podczas fazy projektowania PWE, ponieważ wydaje się, że o zanieczyszczeniu powstającym w cyklu życia produktu przesądza się na tym etapie, a także właśnie wtedy decyduje się o większości związanych z tym kosztów.
(6) Należy ustanowić spójne ogólne zasady stosowania we Wspólnocie wymogów dotyczących eko-projektu dla PWE w celu zapewnienia swobodnego przepływu produktów, które spełniają te wymogi oraz w celu poprawy ogólnego poziomu wpływu, jaki wywierają na środowisko.
Takie wymogi wspólnotowe powinny uwzględniać zasady uczciwej konkurencji i obrotu międzynarodowego.
(7) Wymogi eko-projektu powinny zostać ustalone z uwzględnieniem celów i priorytetów Szóstego Wspólnotowego Programu Działania na rzecz Środowiska, w tym odpowiednich, mających zastosowanie celów właściwych strategii tematycznych tego programu.
(8) Celem niniejszej dyrektywy jest osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska przez redukcję potencjalnego wpływu PWE na środowisko, co będzie w efekcie korzystne dla konsumentów i innych użytkowników końcowych.
Zrównoważony rozwój wymaga również należytego uwzględnienia wpływu zdrowotnego, społecznego i ekonomicznego przewidywanych środków.
Poprawa wydajności energetycznej produktów przyczynia się do bezpieczeństwa dostaw energii, które stanowi podstawę zdrowej gospodarki, a tym samym zrównoważonego rozwoju.
(9) Państwo Członkowskie, które uzna za konieczne utrzymanie przepisów krajowych ze względu na znaczące potrzeby w zakresie ochrony środowiska lub wprowadzenie nowych przepisów opartych na nowych dowodach naukowych dotyczących ochrony środowiska ze względu na szczególny problem tego Państwa Członkowskiego, powstały po przyjęciu obowiązujących środków wykonawczych, może to zrobić zgodnie z warunkami określonymi w art. 95 ust. 4, 5 i 6 Traktatu, który przewiduje uprzednią notyfikację i uzyskanie zgody Komisji.
(10) W celu zmaksymalizowania korzyści dla środowiska, wynikających z ulepszonych projektów, konieczne może być poinformowanie konsumentów o cechach środowiskowych i ekologiczności PWE oraz doradzanie im, jak używać takiego produktu w sposób przyjazny dla środowiska.
(11) Celem podejścia określonego w Zielonej Księdze na temat Zintegrowanej Polityki Produktowej, która jest głównym elementem innowacyjnym szóstego wspólnotowego programu działania na rzecz środowiska, jest zmniejszenie oddziaływania produktów na środowisko w całym ich cyklu życia.
Uwzględnienie oddziaływania produktu na środowisko w całym jego cyklu życia już na etapie projektowania otwiera duże możliwości w zakresie ułatwienia poprawy takiego oddziaływania w oszczędny sposób.
Konieczna jest odpowiednia elastyczność umożliwiająca wzięcie pod uwagę tego czynnika podczas projektowania produktu z uwzględnieniem aspektów technicznych, funkcjonalnych i ekonomicznych.
(12) Pomimo, że pożądane jest wszechstronne podejście do ekologiczności produktów, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych poprzez zwiększoną efektywność energetyczną powinno być traktowane jako najważniejszy cel ochrony środowiska, do czasu przyjęcia planu roboczego.
(13) Konieczne i uzasadnione może okazać się ustanowienie określonych ilościowo wymogów dotyczących eko-projektu dla niektórych produktów lub ich aspektów środowiskowych w celu zminimalizowania ich oddziaływania na środowisko.
Biorąc pod uwagę pilną potrzebę działania na rzecz wykonania zobowiązań objętych Protokołem z Kyoto do Konwencji ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz bez uszczerbku dla zintegrowanego podejścia promowanego w niniejszej dyrektywie, należy nadać pierwszeństwo tym środkom, które mogą znacząco wpłynąć na redukcję emisji gazów cieplarnianych przy niskich kosztach.
Środki takie mogą także przyczynić się do zrównoważonego wykorzystywania zasobów oraz stanowić znaczący wkład do 10-letnich ram dla programów dotyczących zrównoważonej produkcji i konsumpcji uzgodnionych na światowym szczycie w sprawie zrównoważonego rozwoju w Johannesburgu we wrześniu 2002 r.
(14) Ogólną zasadą jest, że zużycie energii przez PWE w trybie czuwania lub po wyłączeniu powinno być ograniczone do minimum koniecznego dla ich należytego funkcjonowania.
(15) Mimo, że najlepsze produkty czy technologie dostępne na rynku, włączając w to rynki międzynarodowe, powinny być traktowane jako wzorce, poziom wymogów dotyczących eko-projektu powinien być ustalany na podstawie analizy technicznej, ekonomicznej i środowiskowej.
Elastyczność metody ustalania poziomu wymogów może ułatwić szybką poprawę działań w zakresie środowiska.
Zainteresowane zaangażowane strony powinny konsultować się i aktywnie współpracować przy tej analizie.
Ustanowienie obowiązkowych środków wymaga odpowiednich konsultacji z zainteresowanymi stronami.
Konsultacje takie mogą uwypuklić potrzebę wprowadzania środków stopniowo lub przyjęcia środków przejściowych.
Wprowadzenie celów pośrednich zwiększa przewidywalność polityki, pozwala na dostosowanie cyklu rozwoju produktów oraz usprawnia planowanie długoterminowe przez zainteresowane strony.
(16) Pierwszeństwo powinno zostać przyznane cyklom alternatywnym działania, np. samoregulacjom ustalanym przez daną branżę, jeśli prawdopodobne jest, iż takie działanie spowoduje szybsze lub mniej kosztowne osiągnięcie celów polityki niż wprowadzenie wymogów obowiązkowych.
Środki legislacyjne mogą okazać się konieczne, jeżeli siły rynkowe nie będą ewoluować w odpowiednim kierunku lub z zadawalającą szybkością.
(17) Samoregulacja, w tym dobrowolne umowy jako jednostronne zobowiązania branży, może przyczynić się do szybkiego postępu ze względu na możliwość jej szybkiego i oszczędnego wdrożenia, a także umożliwić elastyczne i odpowiednie dostosowanie do opcji technologicznych i wrażliwości rynku.
(18) Dla oceny dobrowolnych umów lub innych środków samoregulacji przedstawionych jako alternatywa dla środków wykonawczych, powinny być dostępne informacje dotyczące przynajmniej następujących kwestii: otwartość na udział, wartość dodana, reprezentatywność, określone i rozłożone w czasie cele, udział społeczeństwa obywatelskiego, nadzór i sprawozdawczość, opłacalność administrowania inicjatywą samoregulacji, zrównoważony charakter.
(19) Rozdział 6 komunikatu Komisji "Umowy dotyczące ochrony środowiska na poziomie Wspólnoty w ramach planu działań dotyczącego uproszczenia i ulepszenia środowiska regulacyjnego" może stanowić użyteczną wskazówkę podczas oceniania samoregulacji przez branżę w kontekście niniejszej dyrektywy.
(20) Niniejsza dyrektywa powinna także wspierać wdrażanie eko-projektu w małych i średnich przedsiębiorstwach (MŚP) oraz w bardzo małych przedsiębiorstwach.
Takie wdrażanie można ułatwić poprzez powszechny i łatwy dostęp do informacji związanych z przyjaznym dla środowiska charakterem ich produktów.
(21) PWE spełniające wymogi dotyczące eko-projektu, ustanowione w środkach wykonawczych do niniejszej dyrektywy, powinny posiadać oznakowanie "CE" i związane z nim informacje w celu umożliwienia wprowadzenia ich na rynek wewnętrzny oraz ich swobodnego przepływu.
Rygorystyczne egzekwowanie środków wykonawczych jest niezbędne w celu redukcji oddziaływania na środowisko PWE podlegających regulacji oraz zapewnienia uczciwej konkurencji.
(22) Podczas przygotowywania środków wykonawczych oraz swojego planu roboczego Komisja powinna skonsultować się z przedstawicielami Państw Członkowskich, a także z zainteresowanymi stronami związanymi z daną grupą produktów, jak przemysł, w tym MŚP oraz rzemiosło, związki zawodowe, handlowcy, detaliści, importerzy, organizacje ochrony środowiska oraz organizacje konsumenckie.
(23) Podczas przygotowywania środków wykonawczych Komisja powinna także należycie uwzględnić istniejące przepisy krajowe w zakresie ochrony środowiska, w szczególności dotyczące substancji toksycznych, które zdaniem Państw Członkowskich należy zachować, nie obniżając przy tym istniejących i uzasadnionych poziomów ochrony w Państwach Członkowskich.
(24) Należy uwzględnić moduły i zasady planowane do wykorzystania w dyrektywach harmonizacji technicznej ustanowione w decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach harmonizacji technicznej [4].
(25) Organy nadzoru powinny wymieniać informacje dotyczące przewidywanych środków w zakresie objętym niniejszą dyrektywą w celu poprawy nadzoru rynku.
W takiej współpracy powinno się jak najlepiej wykorzystywać elektroniczne środki komunikacji oraz odpowiednie programy wspólnotowe.
Należy ułatwić wymianę informacji o ekologiczności produktu w trakcie cyklu jego życia oraz o osiągnięciach w rozwiązaniach projektowych.
Gromadzenie i rozpowszechnianie całości wiedzy zgromadzonej wskutek działań producentów w zakresie eko-projektu stanowi jedną z podstawowych korzyści wynikających z niniejszej dyrektywy.
(26) Właściwym organem jest zazwyczaj organ publiczny lub organ prywatny, wyznaczony przez władze publiczne i zapewniający niezbędną bezstronność i dostępność wiedzy technicznej dla przeprowadzania weryfikacji produktu co do jego zgodności ze stosownymi środkami wykonawczymi.
(27) Biorąc pod uwagę znaczenie unikania niezgodności z wymogami, Państwa Członkowskie zapewniają dostępność niezbędnych środków dla skutecznego nadzoru rynku.
(28) W odniesieniu do szkolenia i informacji o eko-projekcie dla MŚP, może okazać się stosowne rozważenie działań towarzyszących.
(29) W interesie funkcjonowania rynku wewnętrznego jest posiadanie norm zharmonizowanych na poziomie Wspólnoty.
Po opublikowaniu odniesienia do takiej normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodność z nią powinna uzasadniać domniemanie zgodności z odpowiednimi wymogami określonymi w środku wykonawczym przyjętym na podstawie niniejszej dyrektywy, chociaż powinny zostać dopuszczone również inne środki wykazywania takiej zgodności.
(30) Jedną z głównych ról zharmonizowanych norm powinna być pomoc producentom w zastosowaniu środków wykonawczych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Normy takie mogłyby być istotne podczas ustalania metod pomiaru i testowania.
W przypadku ogólnych wymogów eko-projektu zharmonizowane normy mogłyby być znacząco pomocne jako wytyczne dla producentów przy ustalaniu ekologicznego profilu ich produktu, zgodnie z wymogami odpowiedniego środka wykonawczego.
Normy te w wyraźny sposób wskazywałyby na związki pomiędzy ich przepisami a wymogami, których dotyczą.
Celem zharmonizowanych norm nie powinno być ustalanie limitów dla aspektów środowiskowych.
(31) Do celów definicji używanych w niniejszej dyrektywie użyteczne będzie odwołanie się do odpowiednich norm międzynarodowych, takich jak ISO 14040.
(32) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z niektórymi zasadami wdrażania nowego podejścia określonymi w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej i norm [5] oraz odniesień do zharmonizowanych norm europejskich.
Rezolucja Rady z dnia 28 października 1999 r. w sprawie roli normalizacji w Europie [6] zalecała, aby Komisja dokonała analizy, czy zasada nowego podejścia jako sposób poprawy i uproszczenia ustawodawstwa tam, gdzie to możliwe, może zostać rozszerzona na sektory dotychczas nią nieobjęte.
(33) Niniejsza dyrektywa uzupełnia istniejące instrumenty wspólnotowe, takie jak dyrektywa Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [7], rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [8], rozporządzenie (WE) nr 2422/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych [9], dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego [10], dyrektywa 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [11] oraz dyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [12].
Synergia pomiędzy niniejszą dyrektywą a istniejącymi instrumentami Wspólnoty powinny przyczynić się do zwiększenia ich wpływu na tworzenie spójnych wymogów dla producentów.
(34) Ponieważ dyrektywa Rady 92/42/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie wymogów sprawności dla nowych kotłów wody gorącej opalanych paliwem płynnym lub gazowym [13], dyrektywa 96/57/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 września 1996 r. w sprawie wymogów efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego [14] i dyrektywa 2000/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie wymogów efektywności energetycznej stateczników do oświetlenia fluorescencyjnego [15] zawierają już przepisy służące weryfikacji wymogów dotyczących efektywności energetycznej, powinny one zostać zintegrowane z obecnymi uregulowaniami.
(35) Dyrektywa 92/42/EWG przewiduje system oceny charakterystyki energetycznej kotłów za pomocą gwiazdek.
Ponieważ Państwa Członkowskie i przedstawiciele branży zgadzają się, że system oceny za pomocą gwiazdek nie przyniósł spodziewanych wyników, dyrektywę 92/42/EWG należy zmienić, aby otworzyć drogę bardziej skutecznym systemom.
(36) Wymogi określone w dyrektywie Rady 78/170/EWG z dnia 13 lutego 1978 r. odnoszącej się do wysokiej jakości wytwornic ciepła używanych do ogrzewania pomieszczeń i wytwarzania ciepłej wody w budynkach nieprzemysłowych, nowych lub istniejących, a także do izolowania instalacji rozprowadzania ciepła i ciepłej wody sanitarnej w nowych budynkach nieprzemysłowych [16] zostały zastąpione przepisami dyrektywy 92/42/EWG, dyrektywy Rady 90/396/EWG z dnia 29 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń spalania paliw gazowych [17] oraz dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków [18].
Dlatego dyrektywa 78/170/EWG powinna zostać uchylona.
(37) Dyrektywa Rady 86/594/EWG z dnia 1 grudnia 1986 r. w sprawie hałasu emitowanego przez urządzenia gospodarstwa domowego [19] określa warunki, na jakich publikacja informacji na temat hałasu emitowanego przez takie urządzenia może być wymagana przez Państwa Członkowskie, a także definiuje procedurę mającą na celu określenie poziomu hałasu.
Do celów harmonizacji emisje hałasów powinny zostać włączone do zintegrowanej oceny działań w zakresie środowiska.
Ponieważ niniejsza dyrektywa zapewnia takie zintegrowane podejście, dyrektywa 86/594/EWG powinna zostać uchylona.
(38) Środki konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [20].
(39) Państwa Członkowskie powinny ustalić sankcje nakładane w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Sankcje takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(40) Należy mieć na uwadze ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [21], który stanowi, że "Rada będzie zachęcać Państwa Członkowskie do sporządzania dla siebie i w interesie Wspólnoty swoich własnych tabel, które będą, tak dalece jak to tylko możliwe, odzwierciedlać korelacje pomiędzy dyrektywą a środkami transpozycji, i do ich publikowania".
(41) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą w zadowalającym stopniu osiągnąć celu proponowanego działania, a mianowicie zapewnić funkcjonowania rynku wewnętrznego przez wymaganie, aby produkty charakteryzowały się odpowiednim poziomem ekologiczności, a ze względu na skalę i osiągane efekty możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu.
(42) Komitet Regionów był konsultowany, ale nie wydał opinii,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy ustalania wymogów Wspólnoty dotyczących eko-projektu dla produktów wykorzystujących energię, mając na celu zapewnienie swobodnego przepływu tych produktów na rynku wewnętrznym.
2.
Niniejsza dyrektywa przewiduje ustalenie wymogów, jakie muszą spełniać produkty wykorzystujące energię objęte przez środki wykonawcze, aby mogły zostać wprowadzone na rynek i/lub do użytkowania.
Przyczynia się ona do zrównoważonego rozwoju poprzez zwiększenie efektywności energetycznej i poziomu ochrony środowiska przy jednoczesnym zwiększaniu bezpieczeństwa dostaw energii.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do środków przewozu osób lub rzeczy.
4.
Niniejsza dyrektywa i środki wykonawcze przyjęte na jej podstawie nie stanowią uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego gospodarki odpadami oraz prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego chemikaliów, w tym prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego fluorowanych gazów cieplarnianych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie będą miały następujące definicje:
1) "produkt wykorzystujący energię" lub "PWE" oznacza produkt, który po wprowadzeniu na rynek i/lub do użytkowania, jest uzależniony od poboru energii (elektryczność, paliwa kopalne i odnawialne źródła energii) dla działania zgodnego z przeznaczeniem lub produkt do wytwarzania, przesyłania i pomiaru wspomnianej energii, łącznie z częściami uzależnionymi od poboru energii, które mają zostać włączone do PWE objętych niniejszą dyrektywą, które są wprowadzane na rynek i/lub do użytkowania jako osobne części dla użytkowników końcowych, a których ekologiczność może być oceniana osobno;
2) "części i podzespoły" oznacza części, które mają zostać włączone do PWE oraz które nie są wprowadzane na rynek i/lub do użytkowania jako osobne części dla użytkowników końcowych lub których ekologiczność nie może być oceniana osobno;
3) "środki wykonawcze" oznaczają środki przyjmowane na podstawie niniejszej dyrektywy, ustanawiające wymogi dotyczące eko-projektu w odniesieniu do zdefiniowanych PWE lub ich aspektów środowiskowych;
4) "wprowadzenie na rynek" oznacza udostępnienie PWE po raz pierwszy na rynku wspólnotowym z zamiarem jego dystrybucji lub używania na terytorium Wspólnoty za wynagrodzeniem lub bezpłatnie i niezależnie od techniki sprzedaży;
5) "wprowadzenie do użytkowania" oznacza pierwsze wykorzystanie PWE zgodnie z jego przeznaczeniem przez użytkownika końcowego we Wspólnocie;
6) "producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która produkuje PWE objęte niniejszą dyrektywą i jest odpowiedzialna za ich zgodność z niniejszą dyrektywą, zamierza wprowadzić je na rynek i/lub do użytkowania pod własną nazwą producenta lub znakiem towarowym lub do własnego użytku producenta.
W razie braku producenta zdefiniowanego w pierwszym zdaniu lub importera zdefiniowanego w pkt 8, za producenta uważana będzie osoba fizyczna lub prawna, która wprowadza na rynek i/lub do użytkowania PWE objęte niniejszą dyrektywą;
7) "autoryzowany przedstawiciel" oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę we Wspólnocie, która otrzymała pisemne upoważnienie od producenta do wykonywania w jego imieniu wszelkich lub niektórych z jego zobowiązań oraz formalności wynikających z niniejszej dyrektywy;
8) "importer" oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Wspólnoty, która w ramach swojej działalności gospodarczej wprowadza na rynek Wspólnoty produkt pochodzący z państwa trzeciego;
9) "materiały" oznaczają wszelkie materiały wykorzystywane w cyklu życia danego PWE;
10) "projektowanie produktu" oznacza zbiór procesów, przekształcających wymogi prawne, techniczne, dotyczące bezpieczeństwa, funkcjonalne, rynkowe i inne wymogi, które mają być spełniane przez dany PWE, w specyfikację techniczną tego PWE;
11) "aspekt środowiskowy" oznacza element lub funkcję danego PWE, która może wchodzić we wzajemną reakcję ze środowiskiem podczas cyklu życia produktu;
12) "oddziaływanie na środowisko" oznacza wszelkie zmiany w środowisku, w całości lub częściowo wynikające z działania danego PWE podczas jego cyklu życia;
13) "cykl życia" oznacza kolejne i połączone ze sobą etapy istnienia PWE od wykorzystania surowca do ostatecznej likwidacji;
14) "ponowne wykorzystanie" oznacza działanie, dzięki któremu dany PWE lub jego części, które osiągnęły koniec pierwotnego użytkowania, są wykorzystywane w tym samym celu, dla którego zostały stworzone, łącznie z dalszym wykorzystaniem danego PWE, który jest zwracany do punktów skupu, dystrybutorów, placówek zajmujących się recyklingiem lub producentów, a także ponownym wykorzystaniem danego PWE po odnowieniu;
15) "recykling" oznacza ponowne przetworzenie w procesie produkcyjnym odpadów materiałowych do pierwotnego celu produktu lub do innych celów, jednak z wyłączeniem odzyskiwania energii;
16) "odzyskiwanie energii" oznacza wykorzystanie odpadów palnych jako sposobu wytwarzania energii w procesie bezpośredniego spalania z użyciem innych odpadów lub bez ich użycia, ale z odzyskiwaniem ciepła;
17) "odzyskiwanie" oznacza którąkolwiek z odpowiednich operacji określonych w załączniku II B do dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [22];
18) "odpady" oznaczają jakąkolwiek substancję lub obiekt należący do kategorii określonych w załączniku I do dyrektywy 75/442/EWG, którą (który) właściciel wyrzuca, zamierza wyrzucić albo do wyrzucenia której (którego) jest zobowiązany;
19) "niebezpieczne odpady" oznaczają wszelkie odpady objęte art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [23];
20) "profil ekologiczny" oznacza opis, zgodnie ze środkiem wykonawczym mającym zastosowanie do PWE, elementów wejściowych i wyjściowych (jak materiały, emisje i odpady), związanych z danym PWE w całym jego cyklu życia, które są ważne z punktu widzenia oddziaływania przez niego na środowisko oraz są wyrażone w ilościach fizycznych, które można zmierzyć;
21) "ekologiczność" w stosunku do danego PWE oznacza wyniki zarządzania przez producenta aspektami środowiskowymi PWE, znajdującymi odzwierciedlenie w dokumentacji technicznej;
22) "poprawa ekologiczności" oznacza proces udoskonalania ekologiczności danego PWE w odniesieniu do kolejnych generacji produktu, chociaż niekoniecznie dotycząca wszystkich aspektów środowiskowych produktu jednocześnie;
23) "eko-projekt" oznacza uwzględnienie aspektów środowiskowych przy projektowaniu produktu celem poprawy ekologiczności PWE podczas jego całego cyklu życia;
24) "wymóg dotyczący eko-projektu" oznacza jakikolwiek wymóg związany z danym PWE lub projektem danego PWE, którego celem jest poprawa jego ekologiczności, lub jakikolwiek wymóg dotyczący dostarczania informacji odnoszących się do aspektów środowiskowych danego PWE;
25) "ogólny wymóg dotyczący eko-projektu" oznacza jakikolwiek wymóg dotyczący eko-projektu w oparciu o całkowity profil danego PWE bez ustanowionych wartości granicznych w zakresie poszczególnych aspektów środowiskowych;
(26) "szczególny wymóg dotyczący eko-projektu" oznacza określony ilościowo i dający się zmierzyć wymóg dotyczący eko-projektu, odnoszący się do konkretnego aspektu środowiskowego danego PWE, np. zużycie energii podczas używania, obliczane dla danej jednostki parametrów wyjściowych;
27) "zharmonizowana norma" oznacza specyfikację techniczną przyjętą przez uznany urząd normalizacyjny na podstawie upoważnienia uzyskanego od Komisji, zgodnie z procedurami ustanowionymi w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych [24] w celu ustalenia wymogu europejskiego, zgodność z którym nie jest obowiązkowa.
Artykuł 3
Wprowadzenie na rynek i/lub wprowadzenie do użytkowania
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, że PWE objęte środkami wykonawczymi mogą zostać wprowadzone na rynek i/lub do użytkowania jedynie, jeżeli spełniają one warunki określone w tych środkach i noszą oznaczenie CE, zgodnie z art. 5.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają organy odpowiedzialne za nadzór rynku zapewniają, że takie organy posiadają i wykorzystują niezbędne uprawnienia do podejmowania odpowiednich środków przyznane im na mocy niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie określą zadania, uprawnienia oraz uzgodnienia organizacyjne właściwych organów, które będą uprawnione do:
i) organizowania odpowiednich kontroli zgodności PWE na odpowiednią skalę oraz zobowiązywania producenta lub jego upoważnionych przedstawicieli do wycofania niezgodnych PWE z rynku, zgodnie z art. 7,
ii) żądania przedstawienia wszelkich niezbędnych informacji przez zaangażowane strony, jak to określono w środkach wykonawczych,
iii) pobierania próbek produktów i poddawania ich testom zgodności.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wynikach nadzoru rynku, a w stosownych przypadkach Komisja przekazuje takie informacje innym Państwom Członkowskim.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, konsumentom i innym zainteresowanym stronom możliwość przekazania właściwym władzom uwag na temat zgodności produktu.
Artykuł 4
Obowiązki importera
W przypadku gdy importer nie ma siedziby na obszarze Wspólnoty oraz w przypadku braku autoryzowanego przedstawiciela, obowiązek
- zapewnienia, że PWE wprowadzony na rynek lub do użytku jest zgodny z niniejszą dyrektywą oraz danym środkiem wykonawczym,
- udostępnienia deklaracji zgodności oraz dokumentacji technicznej
spoczywa na importerze.
Artykuł 5
Oznakowanie i deklaracja zgodności
1.
Zanim dany PWE objęty środkami wykonawczymi zostanie wprowadzony na rynek i/lub do użytkowania, zostaje na nim umieszczone oznakowanie zgodności CE i wydana deklaracja zgodności, jeżeli producent lub jego autoryzowany przedstawiciel zapewnia i oświadcza, że PWE jest zgodny z wszystkimi odpowiednimi przepisami danego środka wykonawczego.
2.
Oznakowanie zgodności CE składa się z inicjałów "CE", jak pokazano w załączniku III.
3.
Deklaracja zgodności zawiera elementy określone w załączniku VI i odnosi się do odpowiedniego środka wykonawczego.
4.
Umieszczanie oznakowań na danym PWE, które mogą wprowadzić użytkowników w błąd co do znaczenia lub formy oznakowania CE, jest zakazane.
5.
Państwa Członkowskie mogą wymagać dostarczenia informacji na podstawie części 2 załącznika I w swoim urzędowym języku (językach), po dostarczeniu PWE do użytkownika końcowego.
Państwa Członkowskie również wyrażają zgodę, aby informacje takie były dostarczane w jednym lub w większej ilości innych urzędowych języków Wspólnoty.
Przy stosowaniu pierwszego akapitu, Państwa Członkowskie biorą pod uwagę w szczególności:
a) czy informacje mogą być dostarczane za pomocą zharmonizowanych symboli lub uznanych kodów lub innych środków;
b) rodzaj użytkownika przewidywany dla PWE oraz charakter informacji, które mają zostać przekazane.
Artykuł 6
Swobodny przepływ
1.
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania na rynek i/lub do użytkowania na swoich terytoriach PWE spełniającego wszystkie odpowiednie wymogi danego środka wykonawczego i posiadającego oznakowanie CE zgodnie z art. 5 ze względu na wymogi dotyczące eko-projektu odnoszące się do tych jego parametrów, o których mowa w załączniku I część 1, objętych danym środkiem wykonawczym.
2.
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania na rynek i/lub do użytkowania na swoich terytoriach danego PWE noszącego oznaczenie CE zgodnie z art. 5 ze względu na wymogi dotyczące eko-projektu odnoszące się do tych jego parametrów, o których mowa w załączniku I część 1, i co do których obowiązujący środek wykonawczy stanowi, że wymogi dotyczące eko-projektu w stosunku do niego nie są konieczne.
3.
Państwa Członkowskie nie zakazują wystawiania, na przykład podczas targów handlowych, wystaw i pokazów, PWE, które nie są zgodne z przepisami odpowiednich środków wykonawczych, pod warunkiem że zaopatrzone będą one w widoczne oznaczenia, iż nie mogą zostać wprowadzone na rynek i/lub do użytkowania przed zapewnieniem ich zgodności z przepisami.
Artykuł 7
Klauzula ochronna
1.
Jeżeli dane Państwo Członkowskie stwierdzi, iż dany PWE posiadający oznakowanie CE wymienione w art. 5 i używany zgodnie ze swoim przeznaczeniem nie spełnia wszystkich odpowiednich przepisów danego środka wykonawczego, producent lub jego autoryzowany przedstawiciel jest zobowiązany do spowodowania, aby PWE spełniał przepisy danego środka wykonawczego i/lub był zgodny z oznakowaniem CE oraz do zaprzestania naruszeń zgodnie z warunkami ustalonymi przez Państwo Członkowskie.
W przypadku istnienia wystarczających dowodów na to, że PWE może nie być zgodny z przepisami określonymi powyżej, Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki, które w zależności od wagi tych przepisów mogą doprowadzić nawet do ustanowienia zakazu wprowadzania na rynek PWE do czasu zapewnienia zgodności z tymi przepisami.
Jeżeli brak zgodności trwa, Państwo Członkowskie podejmuje decyzję ograniczającą lub wprowadzającą zakaz wprowadzania omawianego PWE na rynek i/lub do użytkowania lub zapewnia jego wycofanie z rynku.
W przypadku wprowadzenia zakazu lub wycofania z rynku Komisja i pozostałe Państwa Członkowskie są o tym fakcie bezzwłocznie informowane.
2.
Wszelkie decyzje przyjęte przez Państwo Członkowskie na podstawie niniejszej dyrektywy, ograniczające lub zakazujące wprowadzania danego PWE na rynek i/lub do użytkowania, wskazują przyczyny, na których decyzje te się opierają.
Taka decyzja jest notyfikowana zainteresowanej stronie, która jest jednocześnie informowana o przysługujących jej środkach prawnych dostępnych na podstawie przepisów obowiązujących w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, w jakich może ono skorzystać z powyższych środków.
3.
Państwo Członkowskie niezwłocznie informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie ust. 1, wskazując ich przyczyny, a w szczególności czy niezgodność wynika z:
a) niespełnienia wymogów odpowiedniego środka wykonawczego;
b) nieprawidłowego zastosowania zharmonizowanych norm, o których mowa w art. 10 ust. 2;
c) usterek w zharmonizowanych normach, o których mowa w art. 10 ust. 2.
4.
Komisja niezwłocznie rozpoczyna konsultacje z zainteresowanymi stronami i może zasięgać porad technicznych od niezależnych ekspertów zewnętrznych.
Po takich konsultacjach Komisja natychmiast informuje Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, oraz inne Państwa Członkowskie o swoim stanowisku.
Jeżeli Komisja uzna, że decyzja była nieuzasadniona, niezwłocznie informuje o tym Państwa Członkowskie.
5. Jeżeli decyzja, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu opiera się na usterce w zharmonizowanych normach, Komisja niezwłocznie wszczyna procedurę określoną w art. 10 ust. 2, 3 i 4. Jednocześnie Komisja informuje komitet, o którym mowa w art. 19 ust. 1.
6.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują wszystkie niezbędne środki w celu zagwarantowania poufności w odniesieniu do informacji dostarczonych w trakcie tej procedury, jeżeli jest to uzasadnione.
7.
Decyzje podjęte przez Państwa Członkowskie na podstawie niniejszego artykułu są podane do publicznej wiadomości w sposób przejrzysty.
8.
Opinia Komisji na temat tych decyzji jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 8
Ocena zgodności
1.
Przed wprowadzeniem na rynek i/lub do użytkowania takiego PWE objętego środkami wykonawczymi, producent lub autoryzowany przedstawiciel zapewnia przeprowadzenie oceny zgodności PWE ze wszystkimi odpowiednimi wymogami mającego zastosowanie środka wykonawczego.
2.
Procedury oceny zgodności są określone w środkach wykonawczych i pozostawiają producentom wybór pomiędzy wewnętrzną kontrolą projektu opisaną w załączniku IV a systemem zarządzania opisanym w załączniku V. Tam, gdzie zostanie to należycie uzasadnione i dostosowane do ryzyka, procedura oceny zgodności jest określona w ramach właściwych modułów, opisanych w decyzji 93/465/EWG.
Jeśli Państwo Członkowskie dysponuje wyraźnymi przesłankami wskazującymi na prawdopodobną niezgodność danego PWE z właściwymi przepisami, publikuje ono w możliwie najkrótszym terminie uzasadnioną ocenę zgodności PWE, jaka może być dokonana przez odpowiedni organ w celu podjęcia na czas ewentualnych działań korekcyjnych.
Jeżeli dany PWE objęty środkami wykonawczymi został zaprojektowany przez organizację zarejestrowaną zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczającym dobrowolny udział organizacji w systemie eko-zarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS) [25], a funkcja projektowa mieści się w zakresie tej rejestracji, system zarządzania przyjęty przez tę organizację uznaje się za spełniający wymogi załącznika V do niniejszej dyrektywy.
Jeżeli dany PWE objęty środkami wykonawczymi został zaprojektowany przez organizację posiadającą system zarządzania obejmujący funkcję projektu produktu i został wdrożony zgodnie ze zharmonizowanymi normami, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, taki system zarządzania uznaje się za spełniający odpowiednie wymogi załącznika V.
3.
Po wprowadzeniu na rynek lub do użytkowania PWE objętego środkami wykonawczymi, producent lub jego autoryzowany przedstawiciel przechowują odpowiednie dokumenty, związane z przeprowadzoną oceną zgodności, oraz wydane deklaracje zgodności z możliwością udostępnienia ich Państwom Członkowskim w celu kontroli przez okres 10 lat od wyprodukowania ostatniego PWE tego typu.
Odpowiednie dokumenty są udostępniane w ciągu 10 dni od otrzymania wniosku od właściwego organu Państwa Członkowskiego.
4.
Dokumenty związane z oceną zgodności i deklaracją zgodności, wymienione w art. 5, są sporządzane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty.
Artykuł 9
Domniemanie zgodności
1.
Państwa Członkowskie uznają PWE, który posiada oznakowanie CE określone w art. 5, za spełniający odpowiednie przepisy danego środka wykonawczego.
2.
Państwa Członkowskie uznają PWE, do którego mają zastosowanie zharmonizowane normy, a którego numery referencyjne opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, za spełniający wszystkie odpowiednie przepisy danego środka wykonawczego, z którym związane są te normy.
3.
Zakłada się, że PWE, którym przyznano wspólnotowe oznakowanie ekologiczne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1980/2000, spełniają wymogi dotyczące eko-projektu odpowiedniego środka wykonawczego w takim stopniu, w jakim spełnia te wymogi oznakowanie ekologiczne.
4.
Do celów domniemania zgodności w kontekście niniejszej dyrektywy, Komisja, działając zgodnie z procedurą opisaną w art. 19 ust. 2, może zdecydować, że inne oznakowania ekologiczne spełniają warunki odpowiadające oznakowaniu ekologicznemu Wspólnoty, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1980/2000.
PWE, które uzyskały takie inne oznakowanie ekologiczne, uznaje się za spełniające wymogi dotyczące eko-projektu odpowiedniego środka wykonawczego w stopniu, w jakim wymogi te spełniane są przez oznakowanie ekologiczne.
Artykuł 10
Zharmonizowane normy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają w możliwym zakresie podjęcie odpowiednich środków w celu umożliwienia zainteresowanym stronom konsultacji na szczeblu krajowym w zakresie procesu przygotowania i monitorowania zharmonizowanych norm.
2.
W przypadku gdy dane Państwo Członkowskie lub Komisja uznaje, iż zharmonizowane normy, co do których zastosowania zakłada się, że spełniają szczególne przepisy odpowiedniego środka wykonawczego, nie spełniają tych przepisów w pełni, zainteresowane Państwo Członkowskie lub Komisja informuje o tym Stały Komitet ustanowiony na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE z podaniem przyczyn.
Komitet ten wydaje opinię w trybie pilnym.
3.
W świetle opinii komitetu Komisja podejmuje decyzję o tym, czy opublikować, opublikować w ograniczonym zakresie, utrzymać lub wycofać odniesienia do rozpatrywanych zharmonizowanych norm w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Komisja informuje zainteresowaną europejską instytucję normalizacyjną oraz, jeżeli to konieczne, udziela nowego upoważnienia w celu weryfikacji zharmonizowanych norm.
Artykuł 11
Wymogi dotyczące części i podzespołów
Środki wykonawcze mogą wymagać od producentów lub ich autoryzowanych przedstawicieli, wprowadzających na rynek części i podzespoły i/lub wprowadzających je do użytkowania, aby przekazywali producentowi danego PWE objętego przepisami wykonawczymi odpowiednie informacje o składzie materiałowym i zużyciu energii, materiałach i/lub zasobach części lub podzespołów.
Artykuł 12
Współpraca administracyjna i wymiana informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie odpowiednich środków zmierzających do zachęcenia władz odpowiedzialnych za wykonanie niniejszej dyrektywy do wzajemnej współpracy i do przekazywania sobie nawzajem oraz Komisji informacji w celu wspomagania funkcjonowania niniejszej dyrektywy, a w szczególności wspierania w wykonaniu art. 7.
Współpraca administracyjna i wymiana informacji wykorzystuje w najwyższym możliwym stopniu elektroniczne środki łączności i może być wspierana za pomocą odpowiednich programów wspólnotowych.
Państwa Członkowskie informują Komisję o tym, które władze są odpowiedzialne za stosowanie niniejszej dyrektywy.
2.
Charakterystykę i strukturę wymiany informacji pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi ustala się zgodnie z procedurą, o której mowa w artykule 19 ust. 2.
3.
Komisja podejmuje odpowiednie środki w celu zachęcenia i przyczynienia się do współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi, o której mowa w niniejszym artykule.
Artykuł 13
Małe i średnie przedsiębiorstwa
1.
W kontekście programów, z których mogą korzystać MŚP oraz bardzo małe przedsiębiorstwa, Komisja bierze pod uwagę inicjatywy mające na celu pomoc MŚP i bardzo małym przedsiębiorstwom we włączeniu w proces projektowania swoich produktów aspektów ochrony środowiska, w tym efektywności energetycznej.
2.
Państwa Członkowskie, w szczególności wzmacniając sieci i struktury wsparcia, udzielają MŚP oraz bardzo małym przedsiębiorstwom zachęt do przyjęcia podejścia rozsądnego z punktu widzenia ochrony środowiska już na etapie projektowania produktów, jak również do dostosowywania się do przyszłego prawodawstwa europejskiego.
Artykuł 14
Informacje dla konsumentów
Zgodnie z odpowiednim środkiem wykonawczym producenci zapewniają w formie, którą uważają za stosowną, by konsumenci korzystający z produktów pobierających energię otrzymywali:
- wymagane informacje na temat roli, jaką mogą oni odegrać w zrównoważonym korzystaniu z danego produktu,
- jeśli wymagają tego środki wykonawcze: profil ekologiczny produktu oraz korzyści wynikające z eko-projektu.
Artykuł 15
Środki wykonawcze
1.
W przypadku gdy dany PWE spełnia kryteria określone w ust. 2, zgodnie z ust. 3 lit. b) jest on objęty środkami wykonawczymi lub środkami samoregulacji.
Przyjmując środki wykonawcze, Komisja działa zgodnie z procedurą określoną w artykule 19 ust. 2.
2.
Kryteria, o których mowa w ust. 1, są następujące:
a) wysokość sprzedaży PWE we Wspólnocie jest znacząca, orientacyjnie wynosi więcej niż 200000 sztuk w ciągu roku według najnowszych dostępnych danych;
b) PWE, uwzględniając ilości wprowadzone na rynek i/lub do użytkowania, ma znaczący wpływ na środowisko naturalne we Wspólnocie, jak to określono w strategicznych priorytetach Wspólnoty określonych w decyzji nr 1600/2002/WE;
c) PWE posiada znaczący potencjał w zakresie poprawy jego ekologiczności bez pociągania za sobą nadmiernych kosztów, ze szczególnym uwzględnieniem:
- dużych rozbieżności w zakresie ekologiczności pomiędzy dostępnymi na rynku PWE o równorzędnej funkcjonalności.
- braku innego odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego lub braku odpowiedniego rozwiązania problemu przez siły rynkowe,
3.
Przygotowując projekt środka wykonawczego, Komisja bierze pod uwagę wszelkie opinie wyrażone przez Komitet, o którym mowa w art. 19 ust. 1, a ponadto uwzględnia:
a) priorytety ekologiczne Wspólnoty, jak te określone w decyzji nr 1600/2002/WE lub w programie Komisji dotyczącym Europejskiego Programu Ochrony Klimatu (ECCP);
b) odpowiednie akty prawne Wspólnoty oraz samoregulację, takie jak dobrowolne umowy, które po ocenie zgodnej z art. 17 powinny w założeniu umożliwić szybsze osiągnięcie politycznych celów lub niższe wydatki, niż zostało to przyjęte w obowiązkowych wymogach.
4.
Przygotowując projekt środka wykonawczego Komisja:
a) weźmie pod uwagę cykl życia PWE, a także jego wszystkie istotne aspekty środowiskowe, w tym efektywność energetyczną.
Kompleksowość analiz aspektów środowiskowych i zdolności do ich poprawy musi być proporcjonalna do ich znaczenia.
Przyjęcie wymogów dotyczących eko-projektu w zakresie istotnych aspektów środowiskowych danego PWE, nie może być nadmiernie opóźnione z powodu niepewności dotyczących innych aspektów;
b) dokonuje oceny, która uwzględni wpływ na środowisko, konsumentów i producentów, w tym małe i średnie przedsiębiorstwa, z punktu widzenia konkurencyjności, biorąc pod uwagę także rynki spoza Wspólnoty, innowacyjności, dostępu do rynku oraz kosztów i korzyści;
c) uwzględnia istniejące krajowe ustawodawstwo w zakresie środowiska, które Państwa Członkowskie uważają za właściwe;
d) przeprowadza odpowiednie konsultacje z zaangażowanymi stronami;
e) przygotuje memorandum wyjaśniające do projektu środka wykonawczego w oparciu o ocenę, o której mowa w lit. b);
f) ustala datę/daty wprowadzenia, wszelkie tymczasowe lub przejściowe środki lub okresy, uwzględniając w szczególności ewentualny wpływ na MŚP lub na poszczególne grupy produktów wytwarzanych przede wszystkim przez MŚP.
5.
Środki wykonawcze muszą spełniać następujące kryteria:
a) nie mogą mieć znacznego negatywnego wpływu na funkcjonalność produktu z punktu widzenia użytkownika;
b) nie mogą mieć negatywnego wpływu na zdrowie, bezpieczeństwo i środowisko naturalne;
c) nie mogą mieć znacznego negatywnego wpływu na konsumentów, w szczególności co do dostępności cenowej i kosztu cyklu życia produktu;
d) nie mogą mieć znacznego negatywnego wpływu na konkurencyjność przemysłu;
e) co do zasady, ustalenie wymogu dotyczącego eko-projektu nie może skutkować narzuceniem technologii jednego producenta pozostałym producentom;
f) nie może zostać narzucone nadmierne obciążenie administracyjne na producentów.
6.
Środki wykonawcze określą podstawowe wymogi dotyczące eko-projektu zgodnie z załącznikiem I i/lub załącznikiem II.
Szczególne wymogi dotyczące eko-projektu wprowadza się dla wybranych aspektów środowiskowych, które w poważnym stopniu oddziałują na środowisko.
Środki wykonawcze mogą także stanowić, że żadne wymogi dotyczące eko-projektu nie są niezbędne w odniesieniu do niektórych określonych parametrów eko-projektu, o których mowa w załączniku I część 1.
7.
Wymogi są sformułowane w taki sposób, aby zapewnić, że organy kontroli rynku mogą stwierdzić zgodność PWE z wymogami środka wykonawczego.
Środek wykonawczy określa, czy procedura weryfikacji może zostać przeprowadzona bezpośrednio na PWE, czy też na podstawie dokumentacji technicznej.
8.
Środki wykonawcze obejmują elementy określone w załączniku VII.
9.
Odpowiednie badania i analizy przeprowadzone przez Komisję podczas opracowywania środków wykonawczych powinny zostać podane do publicznej wiadomości, w szczególności uwzględniając ułatwienie dostępu i korzystania z nich przez zainteresowane MŚP.
10. W stosownych przypadkach, do środka wykonawczego określającego wymogi dotyczące eko-projektu dołącza się wytyczne dotyczące równoważenia różnych aspektów środowiskowych, które zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 19 ust. 2; wytyczne te uwzględniają specyfikę MŚP działających w sektorze produkcji objętym środkiem wykonawczym. W razie konieczności, zgodnie z art. 13 ust. 1, Komisja może przygotować dodatkowe opracowania specjalistyczne, by ułatwić ich wdrażanie przez MŚP.
Artykuł 16
Plan prac
1.
Zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 15 oraz po konsultacji z Forum Konsultacyjnym, o którym mowa w art. 18, Komisja, nie później niż 6 lipca 2007 r. określa plan prac, który podaje się do publicznej wiadomości.
Plan prac określa na następne trzy lata sugerowaną listę grup produktów, które będą traktowane priorytetowo przy wprowadzaniu środków wykonawczych.
Plan prac jest okresowo zmieniany przez Komisję po konsultacji z Forum Konsultacyjnym.
2.
Jednakże w okresie przejściowym, kiedy pierwszy plan prac, o którym mowa w ust. 1, będzie ustalany oraz zgodnie z procedurą określoną w artykule 19 ust. 2 i z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 15 i po konsultacji z Forum Konsultacyjnym, Komisja odpowiednio wprowadza z wyprzedzeniem:
- środki wykonawcze, poczynając od tych produktów, które zostały określone przez ECCP jako posiadające duży potencjał redukcji emisji gazów cieplarnianych w sposób oszczędny, takich jak sprzęt grzewczy i służący do grzania wody, systemy o napędzie elektrycznym, oświetlenie i sprzęt biurowy zarówno do użytku domowego, jak i w sektorze usług, urządzenia gospodarstwa domowego, elektronika użytkowa oraz systemy HVAC (ogrzewanie, wentylacja i klimatyzacja),
- oddzielny środek wykonawczy służący zmniejszeniu strat wynikających ze stosowania trybu czuwania dla danej grupy produktów.
Artykuł 17
Samoregulacja
Dobrowolne umowy lub inne środki o charakterze samoregulacji przedstawiane jako alternatywa dla środków wykonawczych w kontekście tej dyrektywy są oceniane przynajmniej na podstawie załącznika VIII.
Artykuł 18
Forum konsultacyjne
Komisja zapewnia, że podczas wykonywania swoich czynności przestrzega, w odniesieniu do każdego ze środków wykonawczych, zrównoważonego udziału przedstawicieli Państw Członkowskich i wszystkich zainteresowanych stron, związanych z omawianym produktem/grupą produktów, jak przemysł w tym MŚP, rzemiosło, związki zawodowe, handlowcy, detaliści, importerzy, organizacje ochrony środowiska i organizacje konsumenckie.
Strony te uczestniczą przede wszystkim w określaniu i weryfikacji środków wykonawczych, w analizowaniu skuteczności ustalonych mechanizmów monitorowania rynku oraz w ocenianiu dobrowolnych umów i innych środków samoregulacji.
Strony te spotykają się na Forum Konsultacyjnym.
Regulamin forum ustala Komisja.
Artykuł 19
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga komitet.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 20
Sankcje
Państwa Członkowskie określają sankcje, stosowane w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, uwzględniają zakres niezgodności i ilość sztuk produktów wprowadzonych na rynek wspólnotowy niezgodnych z przepisami.
Artykuł 21
Zmiany
1.
W dyrektywie 92/42/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 6;
2) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 10a
Niniejsza dyrektywa stanowi środek wykonawczy, w rozumieniu w art. 15 dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającej zasady ogólne ustalania wymogów dotyczących eko-projektu dla produktów wykorzystujących energię [26], odnoszący się do efektywności energetycznej podczas użytkowania, zgodnie z powołaną dyrektywą, i może być zmieniona lub uchylona zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2005/32/WE.
3) skreśla się załącznik I, sekcja 2;
4) skreśla się załącznik II.
2.
W dyrektywie 96/57/WE wprowadza się następujące zmiany:
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 9a
Niniejsza dyrektywa stanowi środek wykonawczy, w rozumieniu art. 15 dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących eko-projektu dla produktów wykorzystujących energię [27], odnoszący się do efektywności energetycznej podczas użytkowania, zgodnie z powołaną dyrektywą i może być zmieniona lub uchylona zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2005/32/WE.
3.
W dyrektywie 2000/55/WE wprowadza się następujące zmiany:
Dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 9a
Niniejsza dyrektywa stanowi środek wykonawczy, w rozumieniu art. 15 dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących eko-projektu dla produktów wykorzystujących energię [28], odnoszący się do efektywności energetycznej podczas użytkowania, zgodnie z powołaną dyrektywą, i może być zmieniona lub uchylona zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy 2005/32/WE.
Artykuł 22
Uchylenia
Dyrektywy 78/170/EWG i 86/594/EWG tracą moc.
Państwa Członkowskie mogą nadal stosować istniejące przepisy krajowe przyjęte na mocy dyrektywy 86/594/EWG do czasu, kiedy zostaną przyjęte środki wykonawcze dotyczące produktów zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 23
Ocena
Nie później niż dnia 6 lipca 2010 r. Komisja dokonuje oceny skuteczności tej dyrektywy i środków wykonawczych do niej, a także progu dla środków wykonawczych, mechanizmów nadzoru rynku oraz wszelkich właściwych samoregulacji wynikłych z jej wdrożenia, po konsultacji z Forum Konsultacyjnym, o którym mowa w art. 18, a jeżeli okaże się to konieczne, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zalecenia dotyczące zmiany niniejszej dyrektywy.
Artykuł 24
Poufność
Wymogi dotyczące przekazywania informacji, o których mowa w art. 11 oraz w załączniku I część 2, przez producenta i/lub jego autoryzowanego przedstawiciela są proporcjonalne i uwzględniają uzasadniony charakter poufny informacji sensytywnych.
Artykuł 25
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 11 sierpnia 2007 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Środki przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, jakie zostały przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 27
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego, tak jak to ustanowiono w programach działania na rzecz środowiska naturalnego, a w szczególności w szóstym wspólnotowym programie działań na rzecz środowiska przyjętym decyzją nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4], na podstawie art. 174 Traktatu, stawia sobie za cel uzyskanie takich poziomów jakości powietrza, które nie powodują skutków nie do zaakceptowania oraz ryzyka dla zdrowia ludzi i dla środowiska.
(2) Dyrektywa Rady 1999/32/WE z 26 kwietnia 1999 r. odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych [5] ustala maksymalną dopuszczalną zawartość siarki w ciężkim oleju opałowym, oleju napędowym oraz oleju napędowym żeglugowym, stosowanych we Wspólnocie.
(3) Dyrektywa 1999/32/WE zobowiązuje Komisję do rozważenia, jakie środki mogłyby zostać podjęte w celu zredukowania wpływu spalania paliw żeglugowych, innych niż oleje napędowe żeglugowe, na zakwaszanie i, jeżeli zachodzi taka potrzeba, do przedłożenia stosownej propozycji.
(4) Emisje ze statków pochodzące ze spalania paliw żeglugowych o wysokiej zawartości siarki przyczyniają się do zanieczyszczenia powietrza w formie dwutlenku siarki oraz pyłów, szkodząc zdrowiu ludzkiemu, niszcząc środowisko, własność publiczną i prywatną oraz dziedzictwo kulturowe, a także przyczyniając się do zakwaszenia.
(5) Ludzie i środowisko naturalne w obszarach przybrzeżnych i w pobliżu portów są szczególnie narażeni na zanieczyszczenia pochodzące ze statków stosujących paliwa o wysokiej zawartości siarki.
Dlatego też konieczne jest podjęcie szczególnych środków w tym zakresie.
(6) Środki zawarte w niniejszej dyrektywie uzupełniają środki krajowe Państw Członkowskich, mające na celu wprowadzenie poziomów zanieczyszczeń powietrza określonych w dyrektywie 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6].
(7) Redukcja zawartości siarki w paliwach ma pewne zalety dla statków, w zakresie efektywności ich eksploatacji oraz kosztów ich konserwacji, a także ułatwia efektywne wykorzystanie pewnych technologii ograniczających emisje, takich jak selektywna redukcja katalityczna.
(8) Traktat wymaga uwzględnienia szczególnych cech regionów peryferyjnych Wspólnoty, a mianowicie francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich.
(9) W 1997 r. konferencja dyplomatyczna przyjęła Protokół wprowadzający zmiany do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki z 1973 r., zmodyfikowanej Protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji (zwanej dalej "Konwencją MARPOL").
Na mocy tego Protokołu dodano do Konwencji MARPOL nowy załącznik VI, zawierający przepisy dotyczące zapobiegania zanieczyszczaniu powietrza przez statki.
Protokół z 1997 r., a tym samym załącznik VI do Konwencji MARPOL, wszedł w życie w dniu 19 maja 2005 r.
(10) Załącznik VI do Konwencji MARPOL uznaje pewne obszary za Obszary Kontroli Emisji Tlenku Siarki (zwane dalej "Obszarami Kontroli Emisji SOx").
Do takich obszarów zaliczono już Morze Bałtyckie.
Dyskusja w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) doprowadziła do porozumienia w sprawie zasady uznania Morza Północnego wraz z Kanałem La Manche za Obszar Kontroli Emisji SOx po wejściu w życie załącznika VI.
(11) Biorąc pod uwagę globalny charakter żeglugi morskiej, należy dołożyć wszelkich starań, aby znaleźć rozwiązania o zasięgu międzynarodowym.
Zarówno Komisja, jak i Państwa Członkowskie powinny zmierzać do zapewnienia, w ramach działań IMO, ogólnoświatowej redukcji maksymalnej dopuszczalnej zwartości siarki w paliwach żeglugowych, łącznie z analizą korzyści związanych z uznaniem nowych stref morskich za Obszary Kontroli Emisji SOx zgodnie z załącznikiem VI do Konwencji MARPOL.
(12) Wprowadzenie w życie zobowiązań dotyczących zawartości siarki w paliwach żeglugowych jest niezbędne dla osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
Wiarygodne wykonanie niniejszej dyrektywy wymaga wprowadzenia efektywnego systemu pobierania próbek oraz odstraszających sankcji na obszarze całej Wspólnoty.
Państwa Członkowskie powinny podjąć działania wykonawcze w stosunku do statków pływających pod ich banderą oraz statków pływających pod wszelkimi banderami podczas pobytu w ich portach.
Równie ważna dla Państw Członkowskich jest ścisła współpraca w celu podjęcia dodatkowych działań wykonawczych w stosunku do innych statków zgodnie z międzynarodowym prawem morskim.
(13) Należy zapewnić przemysłowi morskiemu odpowiednią ilość czasu na dokonanie technicznych adaptacji w celu uzyskania maksymalnej wartości dopuszczalnej 0,1 % wagowo siarki w paliwach żeglugowych stosowanych w statkach żeglugi śródlądowej oraz w statkach cumujących w portach Wspólnoty. Z tego też względu termin wykonania tego wymogu należy ustalić na dzień 1 stycznia 2010 r.
Ponieważ dotrzymanie tego terminu może wiązać się z technicznymi problemami dla Grecji, przewiduje się tymczasowe odstępstwo dla określonych statków pływających w obrębie terytorium Republiki Greckiej
(14) Niniejsza dyrektywa powinna być postrzegana jako pierwszy krok w trwałym procesie redukcji emisji siarki do wód morskich, stwarzający widoki na dalsze redukcje emisji poprzez obniżenie wartości dopuszczalnych siarki w paliwach oraz technologie ograniczania emisji, a także stwarzający widoki na rozwój instrumentów ekonomicznych mających zachęcać do znacznej redukcji emisji.
(15) Istotnym jest wzmocnienie pozycji Państw Członkowskich w negocjacjach w ramach IMO, tak aby w szczególności na etapie rewizji załącznika VI do Konwencji MARPOL dać asumpt do rozważenia bardziej ambitnych środków, zarówno w odniesieniu do niższych wartości dopuszczalnych zawartości siarki w ciężkich olejach opałowych stosowanych przez statki, jak i użycia równorzędnych, alternatywnych środków ograniczających emisje.
(16) W swojej rezolucji A.926(22) Zgromadzenie IMO wezwało rządy, w szczególności tych regionów, w których wyznaczono Obszary Kontroli Emisji SOx, do zapewnienia dostępności bunkrowego oleju opałowego o niskiej zawartości siarki w obszarze ich jurysdykcji oraz do zwrócenia się do przedsiębiorstw przemysłu naftowego i żeglugowego o ułatwienie dostępu do bunkrowego oleju opałowego o niskiej zawartości siarki oraz o ułatwienie jego stosowania.
Państwa Członkowskie powinny podjąć odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby lokalni dostawcy paliwa żeglugowego udostępniali paliwo odpowiadające tym wymogom, w ilościach wystarczających do pokrycia zapotrzebowania.
(17) IMO przyjęła wytyczne dotyczące pobierania próbek oleju opałowego w celu zweryfikowania jego zgodności z Załącznikiem VI do Konwencji MARPOL. Ponadto IMO opracuje wytyczne dotyczące systemów oczyszczania gazów spalinowych oraz innych metod technologicznych ograniczających emisje SOx w Obszarach Kontroli Emisji SOx.
(18) Dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania [7] przekształca dyrektywę Rady 88/609/EWG [8].
Dyrektywa 1999/32/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona zgodnie z jej art. 3 ust. 4.
(19) Właściwym jest, aby istniejący Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [9] wspierał Komisję w zakresie zatwierdzania technologii ograniczających emisje.
(20) Technologie ograniczające emisje mogą zapewnić co najmniej równorzędną lub nawet większą redukcję emisji niż w przypadku użycia paliw o niskiej zawartości siarki, pod warunkiem że nie mają one ujemnego wpływu na ekosystemy i są opracowywane zgodnie z odpowiednimi mechanizmami zatwierdzania i kontroli.
Istotnym jest, aby istniały odpowiednie warunki sprzyjające rozwojowi nowych technologii ograniczających emisje.
(21) Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu powinna w razie potrzeby wspierać Komisję oraz Państwa Członkowskie w monitorowaniu wykonania niniejszej dyrektywy.
(22) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10].
(23) Dyrektywa 1999/32/WE powinna zostać zatem odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 1999/32/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Redukcje emisji dwutlenku siarki pochodzących ze spalania określonych rodzajów ropopochodnych paliw płynnych osiąga się przez wprowadzenie wartości dopuszczalnych zawartości siarki w tych paliwach jako warunku ich stosowania na terytorium, morskich wodach terytorialnych, wyłącznych strefach ekonomicznych oraz strefach kontroli zanieczyszczeń Państw Członkowskich.
a) paliw przeznaczonych do celów badawczych oraz do testowania;
b) paliw przeznaczonych do przetworzenia przed ostatecznym spaleniem;
c) paliw przeznaczonych do przetworzenia w przemyśle rafineryjnym;
d) paliw stosowanych i wprowadzanych na rynek regionów peryferyjnych Wspólnoty, pod warunkiem że zainteresowane Państwa Członkowskie zapewnią, aby w tych regionach:
- były przestrzegane normy jakości powietrza,
- nie były stosowane ciężkie oleje opałowe, w których zawartość siarki przekracza 3 % na jednostkę masy,
e) paliw stosowanych w okrętach wojennych oraz innych jednostkach sił zbrojnych.
Jednakże każde Państwo Członkowskie podejmie starania w celu zapewnienia, poprzez przyjęcie odpowiednich środków niewpływających ujemnie na eksploatację oraz możliwości operacyjne takich statków, aby ich eksploatacja przebiegała w sposób zgodny z niniejszą dyrektywą, jeżeli jest to uzasadnione i wykonalne;
f) jakiegokolwiek stosowania paliwa w statkach, niezbędnego do szczególnych celów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa statku lub ratowania życia na morzu;
g) jakiegokolwiek stosowania paliwa w statkach, które jest niezbędne ze względu na uszkodzenie samego statku lub jego oprzyrządowania, jeżeli po wystąpieniu szkody zostaną podjęte racjonalne środki przeciwdziałające lub minimalizujące nadmiar emisji i jeżeli środki zmierzające do usunięcia szkody zostały podjęte możliwie szybko.
Nie dotyczy to przypadku, gdy właściciel lub kapitan statku działał z zamiarem wyrządzenia szkody lub lekkomyślnie;
h) paliw stosowanych na pokładach statków, w odniesieniu do których zastosowano zatwierdzone technologie ograniczające emisje, zgodnie z art. 4c.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 pierwsze tiret otrzymuje brzmienie:
"— każde ropopochodne paliwo płynne, z wyjątkiem paliwa żeglugowego, wchodzące w zakres kodów CN od 2710 19 51 do 2710 19 69, lub";
b) w pkt 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
""olej napędowy" oznacza:
- każde ropopochodne paliwo płynne, z wyjątkiem paliwa żeglugowego, wchodzące w zakres kodów CN 2710 19 25, 2710 19 29, 2710 19 45 lub 2710 19 49, lub
- każde ropopochodne paliwo płynne, z wyjątkiem paliwa żeglugowego, którego mniej niż 65 % objętości (włączając w to straty) destyluje w temperaturze 250 oC i którego co najmniej 85 % objętości (włączając w to straty) destyluje w temperaturze 350 oC, przy użyciu metody ASTM D86.";
c) punkt 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3. "paliwo żeglugowe" oznacza każde ropopochodne paliwo płynne przeznaczone do stosowania na statku lub stosowane na statku, w tym paliwo zdefiniowane w ISO 8217;";
d) dodaje się następujące punkty:
"3a. "olej żeglugowy typu diesel" oznacza każde paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz gęstości zdefiniowanych dla klas DMB i DMC w tabeli I ISO 8217;
3b. "olej napędowy żeglugowy" oznacza każde paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz gęstości zdefiniowanych dla klas DMX i DMA w tabeli I ISO 8217;
3c.
"Konwencja MARPOL" oznacza Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki z 1973 r., zmienioną Protokołem do niej z 1978 r.;
3d. "Załącznik VI do Konwencji MARPOL" oznacza załącznik zatytułowany "Prawidła dotyczące zapobiegania zanieczyszczeniom powietrza przez statki", dodany do Konwencji MARPOL przez Protokół z 1997 r.;
3e. "Obszary Kontroli Emisji SOx" oznaczają obszary morskie uznane za takie przez IMO w załączniku VI do Konwencji MARPOL;
3f. "statki pasażerskie" oznaczają statki przewożące więcej niż 12 pasażerów, przy czym pasażerem jest każda osoba z wyjątkiem:
i) kapitana i członków załogi lub innych osób zatrudnionych lub zaangażowanych w jakimkolwiek charakterze na pokładzie statku w jego interesie, oraz
ii) dzieci poniżej 1 roku;
3g. "regularne usługi" oznaczają serie kursów statków pasażerskich obsługujących przewozy pomiędzy tymi samymi dwoma lub większą liczbą portów, lub serie podróży z oraz do tego samego portu bez przystanków pośrednich:
i) zgodnie z opublikowanym rozkładem kursów, lub
ii) o kursach tak regularnych lub częstych, że tworzą one rozpoznawalny harmonogram;
3h. "okręt wojenny" oznacza statek należący do sił zbrojnych państwa noszący oznaczenia zewnętrzne wyróżniające przynależność państwową takiego statku, będący pod komendą oficera wyznaczonego odpowiednio przez władze państwa, którego nazwisko znajduje się na odpowiedniej liście oficerów lub jej odpowiednikach, obsługiwany przez załogę objętą regularną dyscypliną sił zbrojnych;
3i. "statki cumujące" oznaczają statki, które są w bezpieczny sposób zacumowane lub zakotwiczone w porcie Wspólnoty podczas ich załadunku, rozładunku lub pobytu pasażerów w hotelu, z uwzględnieniem czasu, w którym nie przeprowadza się operacji cargo;
3j. "statek żeglugi śródlądowej" oznacza statek przeznaczony w szczególności do eksploatacji w żegludze śródlądowej w sposób określony w dyrektywie Rady 82/714/EWG z dnia 4 października 1982 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej [11], w tym wszystkie statki posiadające:
i) świadectwo wspólnotowe dla statków żeglugi śródlądowej, zdefiniowane w dyrektywie 82/714/EWG,
ii) świadectwo wystawione zgodnie z art. 22 znowelizowanej Konwencji o nawigacji po Renie;
3k. "wprowadzenie na rynek" oznacza dostarczenie lub udostępnienie osobom trzecim, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie, w dowolnym miejscu na obszarze jurysdykcji Państw Członkowskich, paliwa żeglugowego w celu spalenia go na pokładzie.
Nie dotyczy to dostarczenia lub udostępnienia paliwa żeglugowego w celu jego eksportu w zbiornikach cargo statków;
3l. "regiony peryferyjne" oznaczają francuskie departamenty zamorskie, Azory, Maderę i Wyspy Kanaryjskie, zgodnie z art. 299 Traktatu;
3m. "technologia ograniczająca emisje" oznacza system oczyszczania gazów spalinowych lub jakąkolwiek inną metodę technologiczną, którą można zweryfikować i zastosować."
e) skreśla się pkt 6;
3) artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Maksymalna zawartość siarki w ciężkim oleju opałowym
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby od dnia 1 stycznia 2003 r. w obrębie ich terytorium nie były stosowane ciężkie oleje opałowe, w których zawartość siarki przekracza 1 % na jednostkę masy.
i) Z zastrzeżeniem odpowiedniego monitorowania emisji przez właściwe władze powyższy wymóg nie ma zastosowania do ciężkich olejów opałowych stosowanych:
a) w obiektach energetycznego spalania objętych zakresem dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania [12], które zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 9 tej dyrektywy należy zakwalifikować jako nowe obiekty i które odpowiadają wartościom dopuszczalnym emisji dwutlenku siarki dla takich obiektów określonym w załączniku IV do tej dyrektywy i stosowanym zgodnie z jej art. 4;
b) w obiektach energetycznego spalania objętych zakresem dyrektywy 2001/80/WE, które zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 10 tej dyrektywy należy zakwalifikować jako istniejące obiekty, jeżeli emisje dwutlenku siarki pochodzące z tych obiektów są równe lub niższe niż 1700 mg/Nm3 przy zawartości tlenu w gazach spalinowych wynoszącej 3 % na jednostkę objętości w stanie suchym oraz jeżeli od dnia 1 stycznia 2008 r. emisje dwutlenku siarki z obiektów energetycznego spalania, objętych art. 4 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2001/80/WE są równe lub mniejsze niż wartości dopuszczalne emisji, obowiązujące dla nowych obiektów zgodnie z załącznikiem IV częścią A do dyrektywy 2001/80/WE i jeżeli w danym przypadku zastosowanie mają art. 5, 7 i 8 tej dyrektywy;
c) w innych obiektach energetycznego spalania, które nie są objęte lit. a) lub b), jeżeli emisje dwutlenku siarki pochodzące z tych obiektów nie przekraczają 1700 mg/Nm3 przy zawartości tlenu w gazach spalinowych wynoszącej 3 % na jednostkę objętości w stanie suchym;
d) w obiektach spalania w rafineriach, jeżeli średnia miesięczna emisja dwutlenku siarki, uśredniona dla wszystkich obiektów danej rafinerii, niezależnie od wykorzystanego rodzaju paliwa lub mieszanki paliw, mieści się w zakresie wartości dopuszczalnych, które zostaną wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie i które nie mogą przekroczyć 1700 mg/Nm3.
Nie dotyczy to obiektów energetycznego spalania objętych zakresem lit. a) oraz od dnia 1 stycznia 2008 r. objętych zakresem lit. b).
ii) Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby żaden obiekt energetycznego spalania, w którym stosuje się ciężkie oleje opałowe o zawartości siarki większej niż określona w ust. 1 nie był eksploatowany bez zezwolenia wydanego przez właściwe władze, które ustalają wartości dopuszczalne emisji.
3.
Przepisy ust. 2 zostaną poddane przeglądowi i, stosownie do potrzeb, zmienione w przypadku przyszłych zmian dyrektywy 2001/80/WE."
4) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r.:
i) w ust. 1 skreśla się słowa "również okrętowe oleje napędowe";
ii) skreśla się ust. 2;
b) ze skutkiem od dnia 11 sierpnia 2005 r. skreśla się ust. 3 i 4;
5) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 4a
Maksymalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych stosowanych w Obszarach Kontroli Emisji SOx oraz na statkach pasażerskich wykonujących regularne usługi do lub z portów Wspólnoty
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby paliwa żeglugowe nie były stosowane na ich morskich wodach terytorialnych, w wyłącznych strefach ekonomicznych oraz w strefach kontroli zanieczyszczeń, będących częścią Obszarów Kontroli Emisji SOx, jeżeli zawartość siarki w tych paliwach przekracza 1,5 % na jednostkę masy.
Dotyczy to wszelkich statków pływających pod wszystkimi banderami, w tym statków, które rozpoczęły swój rejs poza Wspólnotą.
2.
Daty stosowania ust. 1 są następujące:
a) dla obszaru Morza Bałtyckiego, o którym mowa w prawidle 14 ust. 3 lit. a) załącznika VI do Konwencji MARPOL, 11 sierpnia 2006 r.;
b) dla obszaru Morza Północnego:
- 12 miesięcy od dnia wejścia w życie wyznaczenia przez IMO zgodnie z ustalonymi procedurami, lub
- 11 sierpnia 2007 r.,
przy czym wiążąca jest data wcześniejsza;
c) dla wszystkich innych obszarów morskich, w tym portów, które IMO wyznacza następnie jako Obszary Kontroli Emisji SOx zgodnie z prawidłem 14 ust. 3 lit. b) załącznika VI do Konwencji MARPOL: 12 miesięcy od wejścia w życie takiego wyznaczenia.
3.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wykonanie ust. 1 co najmniej w odniesieniu do:
- statków pływających pod ich banderą oraz
- w przypadku Państw Członkowskich graniczących z Obszarami Kontroli Emisji SOx, statków pływających pod wszystkimi banderami podczas pobytu w ich portach.
Państwa Członkowskie mogą również podjąć dodatkowe działania wykonawcze w odniesieniu do innych statków zgodnie z międzynarodowym prawem morskim.
4.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby, począwszy od dnia, o którym mowa w ust. 2 lit. a), w statkach pasażerskich wykonujących regularnie usługi do lub z portu Wspólnoty na morzach terytorialnych, w wyłącznych strefach ekonomicznych oraz w strefach kontroli zanieczyszczeń nie były stosowane paliwa żeglugowe, w których zawartość siarki przekracza 1,5 % na jednostkę masy.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wykonanie niniejszego postanowienia co najmniej w odniesieniu do statków pływających pod ich banderą oraz statków pływających pod wszystkimi banderami podczas pobytu w ich portach.
5.
Począwszy od dnia, o którym mowa w ust. 2 lit. a), Państwa Członkowskie wymagają prawidłowego prowadzenia dzienników okrętowych, z uwzględnieniem operacji wymiany paliwa, jako warunku wejścia statków do portów Wspólnoty.
6.
Począwszy od dnia, o którym mowa w ust. 2 a), oraz zgodnie z prawidłem 18 załącznika VI do Konwencji MARPOL, Państwa Członkowskie:
- prowadzą rejestr lokalnych dostawców paliwa żeglugowego,
- zapewniają, aby zawartość siarki we wszystkich paliwach żeglugowych sprzedawanych na ich terytorium była udokumentowana przez dostawcę w kwicie bunkrowym, do którego należy załączyć zalakowaną próbkę podpisaną przez przedstawiciela statku przyjmującego,
- podejmują stosowne działania wobec dostawców paliwa żeglugowego, co do których stwierdzono, że dostarczone przez nich paliwo jest niezgodne z danymi zawartymi w kwicie bunkrowym,
- zapewniają podjęcie stosownych działań zaradczych, mających na celu dostosowanie paliwa nieodpowiadającego przepisom do tych przepisów, jeżeli takie paliwo zostanie wykryte.
7.
Począwszy od dnia, o którym mowa w ust. 2 lit. a), Państwa Członkowskie zapewnią, aby oleje żeglugowe typu diesel nie były wprowadzane na rynek w obrębie ich terytorium, jeżeli zawartość siarki w tym paliwie przekracza 1,5 % na jednostkę masy.
8.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o datach stosowania, o których mowa w ust. 2 lit. b), oraz publikuje je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4b
Maksymalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych stosowanych w statkach żeglugi śródlądowej oraz w statkach cumujących w portach Wspólnoty
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r., następujące statki nie stosowały paliw żeglugowych o zawartości siarki przekraczającej 0,1 % na jednostkę masy:
a) statki żeglugi śródlądowej; oraz
b) statki cumujące w portach Wspólnoty, pozostawiając załodze dostatecznie dużo czasu na dokończenie wszelkich niezbędnych operacji wymiany paliwa możliwie najszybciej po przybyciu na miejsce cumowania i możliwie najpóźniej przed odpłynięciem.
Państwa Członkowskie wymagają, aby czas każdej operacji wymiany paliwa był zarejestrowany w dzienniku okrętowym.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do statków:
a) które zgodnie z opublikowanym rozkładem rejsów cumują krócej niż dwie godziny;
b) żeglugi śródlądowej posiadających certyfikat zgodności z Międzynarodową Konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. w każdorazowo obowiązującej wersji, w czasie, gdy znajdują się na morzu;
c) wymienionych w załączniku i pływających wyłącznie w obrębie terytorium Republiki Greckiej, do dnia 1 stycznia 2012 r.;
d) które podczas cumowania w portach wyłączają wszystkie silniki i pobierają energię elektryczną z lądu.
3.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r. Państwa Członkowskie zapewnią, aby olej napędowy żeglugowy nie był wprowadzany na rynek w obrębie ich terytorium, jeżeli zawartość siarki w tym paliwie przekracza 0.1 % na jednostkę masy.
Artykuł 4c
Testy i stosowanie nowych technologii ograniczających emisje
1.
Państwa Członkowskie mogą, w razie potrzeby we współpracy z innymi Państwami Członkowskimi, zezwolić na przeprowadzenie testów technologii ograniczających emisje na statkach pływających pod ich banderą lub na obszarach morskich w obrębie ich jurysdykcji.
Podczas tych testów stosowanie paliw żeglugowych spełniających wymogi art. 4a oraz 4b nie jest obowiązkowe, jeżeli:
- Komisja oraz Państwo, w którym znajduje się dany port zostaną powiadomione na piśmie co najmniej 6 miesięcy przed rozpoczęciem testów,
- pozwolenie na testy będzie obowiązywało nie dłużej niż 18 miesięcy,
- wszystkie statki uczestniczące w testach będą miały zainstalowane zabezpieczone przed manipulacją urządzenia zapewniające nieprzerwane monitorowanie emisji gazów kominowych, stosowane przez cały okres trwania testów,
- na wszystkich statkach uczestniczących w testach zostanie osiągnięta redukcja emisji, która będzie co najmniej równorzędna z wynikami, które zostałyby uzyskane w wyniku zastosowania wartości dopuszczalnych siarki określonych w niniejszej dyrektywie,
- zostanie zapewniony właściwy system usuwania odpadów, które powstały w całym okresie trwania testów w wyniku zastosowania technologii ograniczania emisji,
- przez cały okres trwania testów będzie dokonywana ocena wpływu na środowisko morskie, w szczególności na ekosystemy w portach zamkniętych oraz ujściach rzek, oraz
- w ciągu 6 miesięcy od zakończenia testów ich pełne wyniki zostaną udostępnione Komisji i opinii publicznej.
2. Technologie ograniczania emisji dla statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego są zatwierdzane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. bezpiecznych mórz i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki (COSS) [13], z uwzględnieniem:
- wytycznych, które zostaną opracowane przez IMO,
- wyników testów przeprowadzonych na mocy ust. 1,
- wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania redukcji emisji oraz wpływu na ekosystemy w portach zamkniętych i ujściach rzek,
- możliwości monitorowania i weryfikacji.
3.
Należy ustalić kryteria stosowania technologii ograniczających emisje na statkach pływających pod wszystkimi banderami w portach zamkniętych i ujściach rzek we Wspólnocie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2.
Komisja informuje o tych kryteriach IMO.
4.
Jako alternatywa do stosowania paliw żeglugowych niskosiarkowych spełniających wymogi określone w art. 4a i 4b, Państwa Członkowskie mogą zezwolić statkom na stosowanie zatwierdzonych technologii ograniczania emisji, jeżeli statki te:
- stale osiągają redukcję emisji, która jest co najmniej równorzędna z wynikami, które zostałyby uzyskane w wyniku zastosowania wartości dopuszczalnych siarki w paliwie określonych w niniejszej dyrektywie,
- są wyposażone w urządzenia do stałego monitorowania emisji, oraz
- udokumentują wyczerpująco, że jakiekolwiek strumienie odpadów usuwanych w portach zamkniętych oraz ujściach rzek nie mają wpływu na ekosystemy, opierając się na kryteriach przekazanych IMO przez Państwa, w których znajduje się dany port.
6) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się następujący ustęp:
"1a.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby zawartość siarki w paliwie żeglugowym była zgodna z odpowiednimi przepisami art. 4a i 4b.
Odpowiednio do potrzeb należy stosować każdą z następujących metod pobierania próbek, analiz oraz kontroli:
- pobieranie próbek paliwa żeglugowego w trakcie jego dostawy, w celu spalania na pokładzie statku zgodnie z wytycznymi IMO i analiza zawartości siarki w paliwie,
- pobieranie próbek i analiza zawartości siarki w paliwie żeglugowym przeznaczonym do spalania na pokładzie statku, znajdującym się w zbiornikach, jeżeli jest to możliwe, oraz w zalakowanych zbiornikach na pokładzie statków,
- kontrola dziennika okrętowego oraz kwitów bunkrowych.
Pobieranie próbek rozpoczyna się w dniu, w którym wchodzi w życie odpowiednia wartość dopuszczalna dla zawartości siarki w paliwie.
Pobieranie próbek musi odbywać się z wystarczającą częstotliwością, w wystarczających ilościach i w taki sposób, aby próbki były reprezentatywne dla badanego paliwa oraz dla paliwa stosowanego przez statki na danych obszarach morskich, w danych portach oraz na danych drogach żeglugi śródlądowej.
Stosownie do potrzeb Państwa Członkowskie podejmą również odpowiednie kroki w celu monitorowania zawartości siarki w paliwach żeglugowych innych niż te, do których stosuje się art. 4a i 4b.";
b) ustęp 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) metoda ISO 8754 (1992 r.) i PrEN ISO 14596 dla ciężkiego oleju opałowego i paliw żeglugowych;";
7) artykuł 7 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 7
Sprawozdania i przegląd
1.
Na podstawie wyników pobierania próbek, analiz i kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 6, Państwa Członkowskie do dnia 30 czerwca każdego roku dostarczają Komisji krótkie sprawozdanie dotyczące zawartości siarki w paliwach płynnych objętych zakresem niniejszej dyrektywy i stosowanych na ich terytorium w poprzednim roku kalendarzowym.
Sprawozdanie to zawiera informację o całkowitej liczbie przetestowanych próbek z podziałem na rodzaj paliwa oraz wskazuje każdorazowo użytą ilość paliwa i wyliczoną średnią zawartość siarki.
Państwa Członkowskie informują również o liczbie kontroli przeprowadzonych na pokładzie statków oraz o średniej zawartości siarki w paliwach żeglugowych, stosowanych na ich terytorium, które nie są objęte zakresem niniejszej dyrektywy w dniu 11 sierpnia 2005 r..
2.
Na podstawie, między innymi:
a) rocznych sprawozdań przedstawianych zgodnie z ust. 1;
b) zaobserwowanych trendów w zakresie jakości powietrza, zakwaszenia, kosztów paliwa i przesunięć modalnych;
c) postępów w redukcji emisji tlenków siarki przez statki osiągniętych dzięki mechanizmom IMO odpowiednio do inicjatyw Wspólnoty w tym zakresie;
d) nowej analizy kosztowej opłacalności środków zawartych w art. 4a ust. 4 oraz możliwych dalszych środków służących redukcji emisji, uwzględniającej pośrednie i bezpośrednie korzyści dla środowiska; oraz
e) wdrożenia art. 4c;
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, do 2008 r., sporządzone sprawozdanie.
- drugiego etapu ograniczania wartości dopuszczalnych siarki w poszczególnych kategoriach paliwa oraz,
- obszarów morskich, na których należy stosować paliwo żeglugowe niskosiarkowe, z uwzględnieniem prac w ramach IMO.
a) wyznaczenia dodatkowych Obszarów Kontroli Emisji SOx;
b) obniżenia wartości dopuszczalnych siarki w paliwach żeglugowych, stosowanych na Obszarach Kontroli Emisji SOx, w miarę możliwości do poziomu 0,5 %;
c) podjęcia działań alternatywnych lub uzupełniających.
3.
Do dnia 31 grudnia 2005 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie dotyczące możliwego stosowania instrumentów ekonomicznych, w tym mechanizmów takich jak zróżnicowane opłaty oraz opłaty za kilometr, zbywalne pozwolenia na emisję oraz potrącenia.
Komisja, może rozważyć, w ramach przeglądu w 2008 r., przedłożenie wniosków w sprawie instrumentów ekonomicznych jako środków alternatywnych lub uzupełniających, pod warunkiem że można będzie jednoznacznie wykazać korzyści, jakie niosą one dla środowiska naturalnego i zdrowia.
4. Wszelkie zmiany niezbędne do technicznego dostosowania do art. 2 pkt 1, 2, 3, 3a, 3b, oraz 4 lub art. 6 ust. 2 w świetle postępu naukowo-technicznego zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 9 ust. 2. Dostosowanie takie nie spowoduje jakiejkolwiek bezpośredniej zmiany zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy lub wartości dopuszczalnych siarki w paliwie określonych w niniejszej dyrektywie.";
8) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE [14] z uwzględnieniem jej art. 8.
Termin ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmie swój regulamin wewnętrzny.
9) do niniejszej dyrektywy dodaje się tekst zawarty w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do 11 sierpnia 2006 r.
Niezwłocznie informują one o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/34/WE
z dnia 17 maja 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia etoksazolu i tepraloksydimu jako substancji aktywnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 21 kwietnia 1998 r.
Francja otrzymała od spółki Sumitomo Chemical Agro Europe SA wniosek na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG o włączenie substancji aktywnej etoksazol (ang. etoxazole, dawniej również etoxazol) do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 1999/43/WE [2] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, uznając, że zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji określone w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) W dniu 11 września 1997 r.
Hiszpania otrzymała od spółki BASF AG wniosek na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG o włączenie substancji aktywnej tepraloksydim do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 98/512/WE [3] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, uznając że zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji przewidziane w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Ocena wpływu wyżej wymienionych substancji aktywnych na zdrowie człowieka oraz na środowisko została przeprowadzona dla zastosowań proponowanych przez wnioskujących zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji wstępne sprawozdania z oceny substancji w dniu 8 października 2001 r. (etoksazol) i w dniu 21 stycznia 2002 r. (tepraloksydim).
(4) Państwa Członkowskie i Komisja dokonały przeglądu wstępnych sprawozdań z oceny w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony dnia 3 grudnia 2004 r. przyjęciem sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego etoksazolu i tepraloksydimu.
(5) Przegląd etoksazolu i tepraloksydimu nie wykazał żadnych wątpliwości ani obaw, które wymagałyby konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin lub z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(6) Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające przedmiotowe substancje aktywne zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz w art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w przypadku zastosowań zbadanych i wyszczególnionych w sprawozdaniu Komisji z przeglądu. Należy zatem włączyć etoksazol i tepraloksydim do załącznika I w celu zapewnienia wszystkim Państwom Członkowskim możliwości przyznania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające przedmiotowe substancje aktywne, zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy.
(7) Po włączeniu etoksazolu i tepraloksydimu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG należy przewidzieć odpowiedni okres, który pozwoli Państwom Członkowskim wprowadzić w życie przepisy dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających przedmiotowe substancje, w szczególności dokonać przeglądu obowiązujących zezwoleń tymczasowych i najpóźniej do końca wymienionego okresu zastąpić je zezwoleniami pełnymi, wprowadzić do nich zmiany lub cofnąć je zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
(8) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do dyrektywy 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJESZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 grudnia 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dokonują przeglądu zezwolenia na każdy ze środków ochrony roślin zawierających etoksazol i tepraloksydim, aby zapewnić spełnienie warunków dotyczących tych aktywnych substancji określonych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Tam, gdzie to konieczne, Państwa Członkowskie zmienią lub wycofają zezwolenia zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r.
2.
Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego etoksazol i tepraloksydim jako jedyną substancję aktywną lub jako jedną z kilku substancji aktywnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 31 maja 2005 r., zgodnie z jednolitymi zasadami oceny środków ochrony roślin określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III wymienionej dyrektywy.
Na podstawie takiej oceny ustalają, czy środek spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Następnie Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środków zawierających etoksazol lub tepraloksydim jako jedyną substancję aktywną – w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 listopada 2006 r.;
b) w przypadku środków zawierających etoksazol lub tepraloksydim jako jedną z kilku substancji aktywnych – w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 listopada 2006 r., lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania, we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając projekt Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowa polityka bezpieczeństwa morskiego ma na celu zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska i opiera się na założeniu, że wszystkie strony uczestniczące w transporcie towarów drogą morską ponoszą odpowiedzialność za zagwarantowanie, iż statki pływające po wodach wspólnotowych spełniają wymogi odpowiednich przepisów i standardów.
(2) Podstawowe standardy obowiązujące we wszystkich Państwach Członkowskich, dotyczące zrzutów substancji zanieczyszczających ze statków, opierają się na Konwencji Marpol 73/78; jednakże przepisy te są każdego dnia ignorowane przez wiele statków pływających na wodach wspólnotowych, za co nie ponoszą one konsekwencji.
(3) Wdrażanie Konwencji Marpol 73/78 wykazuje rozbieżności pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi, a zatem zachodzi potrzeba ujednolicenia jej wdrażania na poziomie wspólnotowym; w szczególności występują znaczne różnice w praktykach Państw Członkowskich związanych z nakładaniem sankcji za zrzuty substancji zanieczyszczających ze statków.
(4) Środki o charakterze odstraszającym stanowią integralną część polityki Wspólnoty w zakresie bezpieczeństwa morskiego, ponieważ gwarantują powiązanie odpowiedzialności każdego z podmiotów transportujących drogą morską towary zanieczyszczające z możliwością nałożenia na nie sankcji; zachodzi zatem potrzeba wprowadzenia skutecznych, odstraszających i proporcjonalnych sankcji, w celu zapewnienia skutecznej ochrony środowiska.
(5) W tym celu należy przede wszystkim, przy zastosowaniu odpowiednich instrumentów prawnych, ujednolicić istniejące przepisy prawne, w szczególności przyjąć precyzyjne definicje naruszeń prawa, o których mowa, oraz okoliczności wyłączających odpowiedzialność i określić podstawowe zasady wymierzania kar, odpowiedzialności oraz jurysdykcji.
(6) Niniejsza dyrektywa uzupełniona jest szczegółowymi przepisami w sprawie przestępstw i sankcji karnych oraz innymi przepisami decyzji ramowej Rady 2005/667/WSiSW z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie wzmocnienia uregulowań prawnokarnych w celu egzekwowania przepisów dotyczących zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków [3].
(7) Ani międzynarodowy system odpowiedzialności cywilnej i odszkodowania za zanieczyszczenie olejami albo ropą naftową, ani system związany z zanieczyszczeniem innymi substancjami niebezpiecznymi lub trującymi nie zapewniają wystarczającego poziomu odstraszania, by odwieść podmioty transportujące niebezpieczne ładunki drogą morską od stosowania praktyk naruszających obowiązujące standardy; pożądane efekty odstraszania można osiągnąć tylko w drodze wprowadzenia sankcji stosowanych wobec wszystkich osób powodujących lub przyczyniających się do zanieczyszczania morza; sankcje należy stosować nie tylko wobec właściciela lub kapitana statku, ale również wobec właściciela ładunku, instytucji klasyfikacyjnej lub innych osób odpowiedzialnych.
(8) Zrzuty substancji zanieczyszczających ze statków powinno uznać się za naruszenie prawa, jeżeli zostały popełnione umyślnie, przez niedbalstwo lub na skutek poważnego zaniedbania.
Naruszenia te są zgodnie z uzupełniającą tę dyrektywę decyzją ramową 2005/667/WSiSW uważane w przypadkach w niej określonych za przestępstwa.
(9) Sankcje za zrzuty substancji zanieczyszczających ze statków nie są związane z odpowiedzialnością cywilną podmiotów, których to dotyczy, i nie podlegają zatem żadnym przepisom dotyczącym ograniczenia lub przypisania odpowiedzialności cywilnej, ani też nie ograniczają one prawa dochodzenia odszkodowania przez poszkodowanych wskutek zanieczyszczenia.
(10) Zachodzi potrzeba dalszej skutecznej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi w celu zapewnienia wykrywania na czas zrzutów substancji zanieczyszczających pochodzących ze statków oraz identyfikowania ich sprawców.
Z tego powodu Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego, ustanowiona rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r.
[4], przy współpracy z Państwami Członkowskimi ma do odegrania kluczową rolę w rozwijaniu rozwiązań technicznych i zapewnianiu pomocy technicznej związanej z wdrażaniem niniejszej dyrektywy oraz pomagając przy wykonywaniu zadań Komisji w celu skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy.
(11) W celu lepszego zapobiegania zanieczyszczeniu morza i zwalczania go muszą powstać synergie między organami odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów, takimi jak krajowe straże przybrzeżne.
Komisja powinna w tym zakresie przeprowadzić analizę wykonalności, dokładnie określającą koszty i korzyści dotyczącą powołania europejskiej straży przybrzeżnej w celu zapobiegania i reagowania na zanieczyszczenia.
W następstwie tej analizy powinien zostać, w razie potrzeby, opracowany wniosek w sprawie europejskiej straży przybrzeżnej.
(12) W przypadku gdy istnieją niezbite dowody zrzutów powodujących znaczne szkody lub grożących znacznymi szkodami, Państwa Członkowskie powinny przekazać taką sprawę swoim właściwym organom z zamiarem wszczęcia postępowania na podstawie art. 220 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r.
(13) Wykonanie dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku [5] jest wraz z niniejszą dyrektywą kluczowym instrumentem zestawu środków zapobiegających zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków.
(14) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(15) W związku z tym, że cele niniejszej dyrektywy, to jest włączenie międzynarodowych standardów dotyczących zanieczyszczeń pochodzących ze statków do prawa wspólnotowego i określenie sankcji za ich naruszenie, mogących przyjąć postać środków karnych lub administracyjnych w celu osiągnięcia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środowiska w transporcie morskim, nie mogą zostać osiągnięte we właściwy sposób przez Państwa Członkowskie, a możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(16) Niniejsza dyrektywa jest w pełni zgodna z Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej; każdej osobie podejrzanej o naruszenie przepisów zapewnia się uczciwe i bezstronne wysłuchanie, a zastosowane sankcje muszą być proporcjonalne,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest włączenie międzynarodowych standardów dotyczących zanieczyszczeń pochodzących ze statków do prawa wspólnotowego oraz zapewnienie, by osoby odpowiedzialne za zrzuty podlegały odpowiednim sankcjom, określonym w art. 8, w celu poprawy bezpieczeństwa na morzu oraz wzmocnienia ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniami pochodzącymi ze statków.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w podejmowaniu, zgodnie z prawem międzynarodowym, bardziej rygorystycznych środków przeciwdziałania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "Marpol 73/78" oznacza podpisaną w roku 1973 Międzynarodową Konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, oraz odnoszący się do niej Protokół z roku 1978, w ich aktualnych wersjach;
2) "substancje zanieczyszczające" oznaczają substancje objęte załącznikami I (olej) i II (szkodliwe substancje ciekłe) do Konwencji Marpol 73/78;
3) "zrzut" oznacza każde usunięcie substancji ze statku, niezależnie od tego, z jakiej przyczyny następuje, zgodnie z art. 2 Konwencji Marpol 73/78;
4) "statek" oznacza jednostkę pływającą jakiegokolwiek typu, niezależnie od bandery, używaną w środowisku morskim i obejmuje też wodoloty, poduszkowce, statki podwodne oraz urządzenia pływające.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się, zgodnie z prawem międzynarodowym, do zrzutów substancji zanieczyszczających na:
a) na wodach wewnętrznych, w tym w portach Państwa Członkowskiego, w zakresie obowiązywania postanowień Konwencji Marpol;
b) na morskich wodach terytorialnych Państwa Członkowskiego;
c) w cieśninach wykorzystywanych w żegludze międzynarodowej, podlegających przepisom dotyczącym tranzytu, zgodnie z postanowieniami części III sekcji 2 Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z 1982 roku, w zakresie, w jakim dane Państwo Członkowskie sprawuje jurysdykcję nad tymi cieśninami;
d) w wyłącznej strefie ekonomicznej lub równoważnej strefie Państwa Członkowskiego, ustanowionej zgodnie z prawem międzynarodowym; oraz
e) na otwartym morzu.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do zrzutów substancji zanieczyszczających pochodzących z jakiegokolwiek statku, niezależnie od jego bandery, z wyjątkiem okrętów wojennych, jednostek pomocniczych marynarki wojennej lub innych statków będących własnością państwa lub obsługiwanych przez państwo i wykorzystywanych w danym momencie wyłącznie w niekomercyjnej służbie państwowej.
Artykuł 4
Naruszenia
Państwa Członkowskie zapewnią uznanie zrzutów substancji zanieczyszczających ze statków na którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1 za naruszenia, jeśli dokonano ich umyślnie, przez niedbalstwo lub na skutek poważnego zaniedbania.
Naruszenia te są, zgodnie z decyzją ramową 2005/667/WSiSW uzupełniającą niniejszą dyrektywę, i w określonych w niej przypadkach, uznawane za przestępstwa.
Artykuł 5
Wyjątki
1.
Zrzut substancji zanieczyszczających na którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1 nie jest uznawany za naruszenie, jeśli spełnia warunki wyszczególnione w prawidłach 9, 10, 11 lit. a) lub c) załącznika I lub w prawidłach 5, 6 lit. a) lub c) załącznika II do Konwencji Marpol 73/78.
2.
Zrzut substancji zanieczyszczających na obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. c), d) i e) nie stanowi naruszenia ze strony właściciela, kapitana lub załogi działającej na odpowiedzialność kapitana, jeżeli zrzut spełnia warunki wyszczególnione w prawidle 11 lit. b) załącznika I bądź w prawidle 6 lit. b) załącznika II do Konwencji Marpol 73/78.
Artykuł 6
Egzekwowanie przepisów w stosunku do statków w obrębie portu Państwa Członkowskiego
1.
Jeśli zaistniałe nieprawidłowości lub otrzymane informacje powodują podejrzenie, że statek pozostający dobrowolnie w porcie lub przy terminalu morskim Państwa Członkowskiego dokonał lub dokonuje zrzutu substancji zanieczyszczających w którymkolwiek z obszarów wymienionych w art. 3 ust. 1, to Państwo Członkowskie spowoduje przeprowadzenie odpowiedniej inspekcji, z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych przyjętych przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) i zgodnie ze swoim prawem krajowym.
2.
W przypadku gdy inspekcja, o której mowa w ust. 1, ujawni fakty mogące wskazywać na naruszenie w rozumieniu art. 4, powiadamia się o tym odpowiednie organy Państwa Członkowskiego oraz państwa bandery.
Artykuł 7
Egzekwowanie przepisów przez Państwa przybrzeżne w stosunku do statków w drodze
1.
Jeżeli podejrzewany zrzut substancji zanieczyszczających ma miejsce w obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b), c), d) lub e), a statek podejrzewany o zrzut nie zawija do portu Państwa Członkowskiego posiadającego informacje o podejrzewanym zrzucie, stosuje się następujące reguły:
a) jeśli następny port, do którego zawija statek jest położony w innym Państwie Członkowskim, zainteresowane Państwo Członkowskie prowadzi ścisłą współpracę z tym państwem w zakresie inspekcji, o której mowa w art. 6 ust. 1 oraz przy podejmowaniu decyzji o odpowiednich środkach, jakie mają zostać zastosowane do takiego zrzutu;
b) jeśli następnym portem, do którego zawija statek, jest port państwa znajdującego się poza obszarem Wspólnoty, Państwo Członkowskie podejmie niezbędne środki w celu poinformowania następnego portu zawinięcia statku o podejrzewanym zrzucie i wzywa państwo następnego portu do podjęcia odpowiednich środków w związku z tym zrzutem.
2. Gdy istnieją niepodważalne dowody na to, że statek pływający po obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b) lub d) dokonał na tych obszarach naruszenia, wynikiem którego był zrzut powodujący poważne szkody lub niebezpieczeństwo poważnych szkód dla wybrzeża lub związanych z tym interesów zainteresowanego Państwa Członkowskiego, lub dla zasobów w obszarach wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b) lub d), państwo to, z zastrzeżeniem postanowień części XII sekcji 7 Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z 1982 roku, oraz, o ile dowody na to pozwalają, przekaże sprawę odpowiednim organom w celu wszczęcia postępowania, w tym zatrzymania statku, zgodnie ze swoim prawem krajowym.
3.
Władze państwa bandery są informowane w każdym przypadku.
Artykuł 8
Sankcje
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, by naruszenia w rozumieniu art. 4 podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom, które mogą obejmować sankcje karne lub administracyjne.
2.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do zapewnienia, by sankcje wymienione w ust. 1 stosowane były wobec każdej osoby uznanej za odpowiedzialną za naruszenie w rozumieniu w art. 4.
Artykuł 9
Zgodność z prawem międzynarodowym
Państwa Członkowskie stosują przepisy niniejszej dyrektywy bez formalnej lub faktycznej dyskryminacji statków obcych i zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym, w tym postanowieniami sekcji 7 części XII Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z 1982 roku, oraz niezwłocznie powiadamiają państwo bandery statku oraz każde inne zainteresowane Państwo o środkach podjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 10
Środki dodatkowe
1.
Do celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie i Komisja będą w miarę potrzeby prowadziły ścisłą współpracę z Europejską Agencją Bezpieczeństwa Morskiego z uwzględnieniem programu działania mającego na celu reagowanie na przypadkowe lub umyślne zanieczyszczanie morza, wprowadzonego decyzją nr 2850/2000/WE [7], oraz, w odpowiednich przypadkach, z uwzględnieniem wdrożenia dyrektywy 2000/59/WE w celu:
a) rozwijania niezbędnych systemów informacyjnych wymaganych do skutecznego wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy;
b) ustalenia, w oparciu o przyjęte międzynarodowe sposoby postępowania i wytyczne, wspólnych sposobów postępowania i wytycznych, w szczególności w celu:
- monitorowania i wczesnej identyfikacji statków zrzucających substancje zanieczyszczające z naruszeniem niniejszej dyrektywy, w tym, w miarę potrzeby, instalacji pokładowego sprzętu monitorującego,
- określenia niezawodnych metod prześledzenia pochodzenia substancji zanieczyszczających w morzu z konkretnego statku, i
- skutecznego egzekwowania niniejszej dyrektywy.
2.
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 w sprawie Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego, do jej zadań należy:
a) współpraca z Państwami Członkowskimi w rozwijaniu rozwiązań technicznych i zapewnianiu pomocy technicznej związanej z wdrażaniem niniejszej dyrektywy, przy takich działaniach, jak wykrywanie zrzutów przy pomocy monitoringu i kontroli satelitarnej;
b) udzielanie Komisji pomocy we wdrażaniu niniejszej dyrektywy, w tym, w razie potrzeby — w drodze wizyt w Państwach Członkowskich, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1406/2002.
Artykuł 11
Analiza wykonalności
Komisja przedłoży, przed końcem 2006 r., Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dokładnie określającą koszty i korzyści analizę wykonalności dotyczącą powołania europejskiej straży przybrzeżnej mającej za zadanie zapobieganie i reagowanie na zanieczyszczanie.
Artykuł 12
Sprawozdawczość
Co trzy lata Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy przez właściwe organy.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja przedkłada sprawozdanie wspólnotowe Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
W sprawozdaniu tym Komisja ocenia, między innymi, potrzebę dokonania korekty bądź rozszerzenia zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
Sprawozdanie zawiera również opis ewolucji orzecznictwa w tym zakresie w Państwach Członkowskich oraz rozważa możliwość stworzenia publicznej bazy danych, zawierającej takie orzecznictwo.
Artykuł 13
Procedura Komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2099/2002 z dnia 5 listopada 2002 r.
[8].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego artykułu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na jeden miesiąc.
Artykuł 14
Przekazywanie informacji
Komisja regularnie informuje Komitet utworzony na podstawie art. 4 decyzji nr 2850/2000/WE o wszelkich proponowanych środkach lub innych odpowiednich działaniach dotyczących reagowania na zanieczyszczenia morza.
Artykuł 15
Tryb zmian
Na podstawie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 oraz zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 niniejszej dyrektywy, COSS może wyłączyć zmiany Konwencji Marpol 73/78 z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 16
Implementacja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie ustawy, rozporządzenia i przepisy administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 marca 2007 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 18
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 40, art. 47 ust. 1, art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) Traktatu jednym z celów Wspólnoty jest zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób i usług między Państwami Członkowskimi. Dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to w szczególności możliwość wykonywania zawodu jako osoba pracująca na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zdobyli kwalifikacje zawodowe. Ponadto art. 47 ust. 1 Traktatu przewiduje uchwalenie dyrektyw zmierzających do wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji.
(2) Po posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23. i 24. marca 2000 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie "Strategii rynku wewnętrznego w dziedzinie usług", zakładającej w szczególności stworzenie takich warunków, by swobodne świadczenie usług na terytorium Wspólnoty było równie proste jak w przypadku usług świadczonych na terytorium pojedynczego Państwa Członkowskiego.
Nawiązując do komunikatu Komisji zatytułowanego "Nowe europejskie rynki pracy, otwarte i dostępne dla wszystkich", Rada Europejska na posiedzeniu w Sztokholmie w dniach 23. i 24. marca 2001 r. powierzyła Komisji zadanie przedstawienia wiosennej Radzie Europejskiej w 2002 r. szczegółowych propozycji dotyczących bardziej jednolitego, przejrzystego i elastycznego systemu uznawania kwalifikacji.
(3) Gwarancje przyznane w niniejszej dyrektywie osobom, które uzyskały kwalifikacje zawodowe w jednym z Państw Członkowskich, w zakresie dostępu do tego samego zawodu i jego wykonywania w innym Państwie Członkowskim na takich samych prawach jak obywatele tego drugiego Państwa Członkowskiego, nie zwalniają migrujących specjalistów z obowiązku wypełniania wszelkich niedyskryminujących warunków wykonywania zawodu, które mogą zostać ustanowione przez to drugie Państwo, o ile znajdują one obiektywne uzasadnienie i są proporcjonalne.
(4) W celu ułatwienia swobodnego świadczenia usług należy ustanowić szczegółowe przepisy zmierzające do poszerzenia możliwości prowadzenia działalności zawodowej pod tytułem zawodowym w oryginalnym brzmieniu.
W przypadku usług społeczeństwa informacyjnego świadczonych na odległość powinny obowiązywać także przepisy dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego [4].
(5) Ze względu na obowiązywanie odrębnych systemów, z jednej strony dla transgranicznego świadczenia usług o charakterze tymczasowym i okazjonalnym, a z drugiej strony dla podejmowania działalności gospodarczej, powinny zostać określone kryteria rozróżnienia tych dwóch form w przypadku gdy usługodawca przenosi się na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego.
(6) Wprowadzanie ułatwień w świadczeniu usług musi odbywać się przy pełnym poszanowaniu wymogów w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony konsumentów.
Dlatego należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące przedstawicieli zawodów regulowanych, związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym, którzy świadczą usługi transgraniczne tymczasowo lub okazjonalnie.
(7) Przyjmujące Państwo Członkowskie może, w niezbędnych przypadkach i zgodnie z prawem wspólnotowym, ustanowić wymogi dokonywania odpowiednich zgłoszeń.
Wymogi te nie mogą skutkować nałożeniem na usługodawców nieproporcjonalnych ciężarów i uniemożliwiać im korzystania ze swobody świadczenia usług albo zmniejszać wynikające z niej korzyści.
Należy dokonywać okresowej oceny potrzeby dalszego utrzymywania takich wymogów w świetle postępu dokonywanego w tworzeniu wspólnotowych ram współpracy administracyjnej Państw Członkowskich.
(8) Usługodawca powinien podlegać obowiązującym w przyjmującym Państwie Członkowskim przepisom dyscyplinarnym, bezpośrednio związanym z kwalifikacjami zawodowymi, takim jak przepisy regulujące kwestie definicji zawodu, zakresu czynności należących do danego zawodu lub zastrzeżonych dla jego przedstawicieli, używania tytułów zawodowych oraz poważnych uchybień zawodowych, co bezpośrednio wiąże się z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów.
(9) Przy zachowaniu, dla celów swobody przedsiębiorczości, zasad i gwarancji stanowiących podstawę obecnie obowiązujących, zróżnicowanych systemów uznawania kwalifikacji, należy poprawić odpowiednie przepisy, opierając się na dotychczasowym doświadczeniu.
Dodatkowo ze względu na to, że odpowiednie dyrektywy były kilkakrotnie zmieniane, należy zreorganizować i zracjonalizować ich przepisy poprzez ujednolicenie obowiązujących zasad.
W tym celu niezbędne jest zastąpienie dyrektyw Rady 89/48/EWG [5] i 92/51/EWG [6], jak również dyrektywy 1999/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [7], dotyczących ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych, oraz dyrektyw Rady 77/452/EWG [8], 77/453/EWG [9], 78/686/EWG [10], 78/687/EWG [11], 78/1026/EWG [12], 78/1027/EWG [13], 80/154/EWG [14], 80/155/EWG [15], 85/384/EWG [16], 85/432/EWG [17], 85/433/EWG [18] i 93/16/EWG [19], dotyczących zawodów: pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza, poprzez połączenie ich w jednym tekście.
(10) Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla uznawania przez Państwa Członkowskie, zgodnie z własnymi przepisami, kwalifikacji zawodowych zdobytych poza terytorium Unii Europejskiej przez obywateli państw trzecich.
Uznawanie kwalifikacji powinno być w każdym przypadku uzależnione od spełnienia minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia, przewidzianych dla danego zawodu.
(11) W przypadku zawodów objętych ogólnym systemem uznawania kwalifikacji, zwanym dalej "systemem ogólnym", Państwa Członkowskie powinny zachować prawo do określania minimalnego poziomu kwalifikacji wymaganego dla zagwarantowania właściwej jakości usług świadczonych na ich terytorium.
Jednakże, zgodnie z art. 10, 39 i 43 Traktatu, nie powinny one wymagać od obywatela jednego z Państw Członkowskich uzyskania kwalifikacji, określonych wyłącznie na podstawie odniesienia do dyplomów uzyskiwanych w ramach ich własnego systemu szkolnictwa w przypadku gdy obywatel ten uzyskał całość lub część tych kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim.
W konsekwencji należy ustanowić zasadę, zgodnie z którą każde przyjmujące Państwo Członkowskie, w którym dany zawód jest zawodem regulowanym, powinno uwzględnić kwalifikacje zdobyte w innym Państwie Członkowskim oraz ustalić, czy kwalifikacje te odpowiadają kwalifikacjom, których ono wymaga.
Ogólny system uznawania kwalifikacji nie narusza prawa Państw Członkowskich do ustanowienia dla osób wykonujących dany zawód w tym Państwie Członkowskim szczególnych wymogów wynikających z przepisów dotyczących wykonywania danego zawodu uzasadnionych interesem publicznym.
Przepisy tego rodzaju dotyczą, między innymi, zasad organizacji zawodu, standardów zawodowych, w tym dotyczących zasad etycznych, nadzoru oraz odpowiedzialności.
Dyrektywa nie ma na celu ingerencji w uprawnienie Państw Członkowskich do przeciwdziałania nieuczciwemu uchylaniu się przez niektórych z ich obywateli od przestrzegania przepisów krajowych dotyczących wykonywania zawodu.
(12) Niniejsza dyrektywa dotyczy uznawania przez Państwa Członkowskie kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym Państwie Członkowskim.
Nie dotyczy jednak uznawania przez Państwa Członkowskie decyzji w sprawie uznania kwalifikacji podjętych przez inne Państwa Członkowskie na podstawie niniejszej dyrektywy.
Osoby, których kwalifikacje zawodowe zostały uznane na podstawie niniejszej dyrektywy, nie mogą tym samym powołać się na to uznanie w celu nabycia w Państwie Członkowskim swego pochodzenia praw, które nie wynikają z kwalifikacji zawodowych uzyskanych w tym Państwie Członkowskim, chyba że wykażą uzyskanie dodatkowych kwalifikacji zawodowych w przyjmującym Państwie Członkowskim.
(13) W celu zdefiniowania mechanizmu uznawania w ramach systemu ogólnego, konieczne jest zgrupowanie różnych krajowych programów edukacyjnych i szkoleniowych na różnych poziomach.
Poziomy te są określone jedynie w związku z funkcjonowaniem systemu ogólnego i nie mają wpływu na krajowe struktury edukacji i kształcenia, ani na uprawnienia Państw Członkowskich w tej dziedzinie.
(14) Mechanizm uznawania ustanowiony w dyrektywach 89/48/EWG oraz 92/51/EWG pozostaje niezmieniony.
W związku z tym posiadacz dyplomu zaświadczającego o ukończeniu kształcenia na poziomie pomaturalnym, które trwało co najmniej jeden rok, powinien mieć dostęp do zawodu regulowanego w Państwie Członkowskim, w którym dostęp jest uwarunkowany posiadaniem dyplomu ukończenia studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych trwających cztery lata, bez względu na poziom, do którego zaliczany jest dyplom wymagany w przyjmującym Państwie Członkowskim.
W przeciwnym przypadku, gdy dostęp do zawodu regulowanego jest uwarunkowany ukończeniem studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych trwających dłużej niż cztery lata, dostęp taki powinien zostać przyznany jedynie osobom posiadającym dyplom ukończenia studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych trwających co najmniej trzy lata.
(15) W przypadku braku harmonizacji minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia, wymaganego do dostępu do zawodów objętych systemem ogólnym, przyjmujące Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wprowadzenia środka wyrównawczego.
Środek ten powinien być proporcjonalny i uwzględniać, w szczególności, doświadczenie zawodowe wnioskodawcy.
Doświadczenie pokazuje, że pozostawienie migrantowi możliwości wyboru, zdania testu umiejętności bądź odbycia stażu adaptacyjnego stanowi wystarczającą gwarancję stwierdzenia poziomu jego kwalifikacji, dlatego odstąpienie od tego wyboru musi być w każdym przypadku uzasadnione istotnym wymogiem interesu publicznego.
(16) W celu wspierania swobodnego przepływu specjalistów, przy równoczesnym zapewnieniu właściwego poziomu kwalifikacji, poszczególne stowarzyszenia i organizacje zawodowe lub Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zaproponowania stworzenia wspólnych platform na szczeblu europejskim. Niniejsza dyrektywa powinna, pod określonymi warunkami i zgodnie z uprawnieniami Państw Członkowskich w dziedzinie określania kwalifikacji niezbędnych dla wykonywania zawodu na ich terytorium, jak również istoty i organizacji ich systemów kształcenia zawodowego oraz zgodnie z prawem wspólnotowym, w szczególności wspólnotowym prawem konkurencji, uwzględniać takie inicjatywy, równocześnie wspierając w tym kontekście nadanie bardziej automatycznego charakteru uznawaniu kwalifikacji w ramach systemu ogólnego.
Stowarzyszenia zawodowe zdolne do przedstawienia propozycji wspólnych platform powinny być reprezentatywne na szczeblu krajowym lub europejskim.
Wspólną platformę stanowi zespół kryteriów umożliwiających złagodzenie w jak najszerszym zakresie skutków znaczących różnic w dziedzinie wymogów dotyczących wykształcenia, jakie stwierdzono, w co najmniej dwóch trzecich Państw Członkowskich, w tym we wszystkich Państwach Członkowskich, w których dany zawód jest regulowany.
Kryteria te mogłyby przykładowo obejmować wymogi, takie jak: dodatkowe szkolenie, staż adaptacyjny odbywany w formie nadzorowanej praktyki, test umiejętności, wymóg posiadania minimalnego poziomu doświadczenia zawodowego albo też połączenie tych wymogów.
(17) W celu uwzględnienia wszystkich sytuacji, które w dalszym ciągu nie podlegają przepisom dotyczącym uznawania kwalifikacji zawodowych, system ogólny powinien zostać rozszerzony na te przypadki, które nie zostały objęte systemem szczególnym wskutek tego, że dany zawód nie został objęty żadnym systemem bądź też w przypadku, gdy dany zawód wprawdzie został objęty takim szczególnym systemem, jednakże wnioskodawca z pewnych szczególnych i wyjątkowych przyczyn nie spełnia warunków koniecznych do skorzystania z tego systemu.
(18) Istnieje potrzeba uproszczenia warunków podejmowania szeregu rodzajów działalności przemysłowej, handlowej i rzemieślniczej w Państwach Członkowskich, w których zawody te są regulowane, przez osoby, które wykonywały daną działalność przez stosowny i wystarczająco długi okres w innym Państwie Członkowskim, z równoczesnym utrzymaniem co do tych rodzajów działalności systemu automatycznego uznawania kwalifikacji na podstawie doświadczenia zawodowego.
(19) Swoboda przemieszczania się i wzajemne uznawanie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną (przy czym termin ten obejmuje również pielęgniarzy), lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów i architektów, muszą opierać się na ogólnej zasadzie automatycznego uznawania kwalifikacji na podstawie skoordynowanych, minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia.
Dodatkowo warunkiem wykonywania w Państwach Członkowskich zawodu lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza weterynarii, położnej (przy czym termin ten obejmuje również położnego) i farmaceuty powinno być posiadanie przez osobę zainteresowaną kwalifikacji gwarantujących, że posiada ona wykształcenie spełniające ustanowione minimalne wymogi.
Powyższy system należy uzupełnić o szereg przepisów dotyczących ochrony praw nabytych, z których wykwalifikowani specjaliści będą mogli korzystać pod pewnymi warunkami.
(20) W celu uwzględnienia charakteru kształcenia lekarzy i lekarzy dentystów oraz związanego z tym dorobku wspólnotowego w dziedzinie wzajemnego uznawania kwalifikacji, uzasadnione jest utrzymanie zasady automatycznego uznawania specjalności medycznych i stomatologicznych, wspólnych przynajmniej dla dwóch Państw Członkowskich wobec specjalności, które są uznane w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy.
W celu uproszczenia systemu rozszerzenie automatycznego uznawania kwalifikacji o nowe specjalności medyczne po wejściu w życie niniejszej dyrektywy powinno być jednak ograniczone do takich specjalności, które występują w przynajmniej dwóch piątych Państw Członkowskich.
Ponadto niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do uzgodnienia między sobą automatycznego uznawania kwalifikacji zgodnie z ich własnymi zasadami w określonych specjalnościach medycznych i stomatologicznych występujących w tych Państwach, lecz niepodlegających automatycznemu uznawaniu w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(21) Automatyczne uznawanie formalnych kwalifikacji lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego nie narusza uprawnienia Państw Członkowskich do decydowania, czy kwalifikacje te będą powiązane z czynnościami zawodowymi.
(22) Wszystkie Państwa Członkowskie powinny formalnie rozróżniać zawód lekarza dentysty od zawodu lekarza, niezależnie od posiadanej przez niego specjalizacji z odontostomatologii.
Państwa Członkowskie powinny zagwarantować, że kształcenie lekarzy dentystów zapewni im uzyskanie umiejętności niezbędnych dla zapobiegania, diagnozowania i leczenia nieprawidłowości i chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy oraz okolic przyległych.
Działalność zawodowa lekarza dentysty powinna być wykonywana przez osoby posiadające kwalifikacje lekarza dentysty określone w niniejszej dyrektywie.
(23) Nie wydaje się pożądane określanie jednolitych norm kształcenia położnych dla wszystkich Państw Członkowskich.
Powinno się raczej zapewnić im możliwie największą swobodę w organizowaniu swojego kształcenia.
(24) W celu uproszczenia niniejszej dyrektywy należy odnieść się do pojęcia "farmaceuta", aby wyznaczyć zakres stosowania przepisów dotyczących automatycznego uznawania kwalifikacji bez uszczerbku dla odrębności występujących w przepisach krajowych regulujących tą działalność.
(25) Osoby posiadające kwalifikacje farmaceuty są specjalistami w dziedzinie leków i z zasady powinny być uprawnione do wykonywania zawodu farmaceuty w jego podstawowym zakresie we wszystkich Państwach Członkowskich.
Określenie tego minimalnego zakresu w niniejszej dyrektywie nie powoduje ani ograniczenia zakresu uprawnień farmaceutów w Państwach Członkowskich, w szczególności dotyczących analiz biomedycznych, ani też stworzenia monopolu dla tych specjalistów, jako że pozostaje to wyłącznie w kompetencji Państw Członkowskich.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają prawa Państw Członkowskich do wprowadzenia dodatkowych wymogów w zakresie kształcenia, warunkujących możliwość wykonywania czynności nieujętych w skoordynowanym podstawowym zakresie czynności.
Oznacza to, że Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wprowadzania tych wymogów wobec obywateli posiadających kwalifikacje objęte automatycznym uznawaniem w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
(26) Niniejsza dyrektywa nie zapewnia koordynacji wszystkich wymogów w zakresie podejmowania i wykonywania działalności w dziedzinie farmacji.
W szczególności kwestie rozmieszczenia geograficznego aptek i monopolu na wydawanie produktów leczniczych powinny pozostać w kompetencji Państw Członkowskich.
Dyrektywa nie wprowadza żadnych zmian w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich wprowadzających zakaz wykonywania przez spółki niektórych czynności w dziedzinie farmacji lub uzależniających wykonywanie tych czynności od spełnienia określonych warunków.
(27) Projekt architektoniczny, jakość obiektów budowlanych, ich harmonijne wkomponowanie w otoczenie, poszanowanie charakteru krajobrazu naturalnego i miejskiego oraz zbiorowego i prywatnego dziedzictwa należą do kwestii o znaczeniu publicznym.
Dlatego też wzajemne uznawanie kwalifikacji powinno być oparte na kryteriach jakościowych i ilościowych gwarantujących, że osoby posiadające uznane kwalifikacje potrafią zrozumieć i wyrazić potrzeby jednostek, grup społecznych i władz w zakresie planowania przestrzennego, projektowania, organizacji i konstrukcji budynków, konserwacji i wykorzystywania dziedzictwa architektonicznego oraz ochrony naturalnej równowagi.
(28) Krajowe regulacje w dziedzinie architektury oraz podejmowania i wykonywania działalności zawodowej przez architektów mają bardzo zróżnicowany zakres.
W większości Państw Członkowskich działalność w dziedzinie architektury prowadzona jest de iure bądź de facto przez osoby posiadające wyłącznie tytuł architekta lub dodatkowo także inny tytuł, przy czym osoby te nie mają wyłączności na prowadzenie takiej działalności, chyba że wynika to przepisów ustawowych.
Działalność ta, bądź tylko niektóre jej rodzaje, może być wykonywana także przez przedstawicieli innych zawodów, w szczególności przez inżynierów, którzy uzyskali specjalistyczne wykształcenie w dziedzinie budownictwa lub sztuki budowania.
W celu uproszczenia niniejszej dyrektywy należy odnieść się do pojęcia "architekt", aby wyznaczyć zakres stosowania przepisów dotyczących automatycznego uznawania kwalifikacji w dziedzinie architektury, bez uszczerbku dla odrębności występujących w przepisach krajowych regulujących tą działalność.
(29) W przypadku przedstawienia przez organizację zawodową lub stowarzyszenie, które działają w zakresie zawodu regulowanego na szczeblu europejskim lub krajowym, uzasadnionego wniosku dotyczącego szczególnych postanowień dotyczących uznawania kwalifikacji w oparciu o zharmonizowane minimalne wymogi w zakresie wykształcenia, Komisja ocenia zasadność przyjęcia projektu zmiany niniejszej dyrektywy.
(30) Aby system uznawania kwalifikacji zawodowych był skuteczny, powinny zostać ustalone jednolite procedury i zasady postępowania w zakresie jego wprowadzenia w życie, jak również określone warunki wykonywania zawodu.
(31) Ponieważ współpraca między Państwami Członkowskimi oraz pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją powinna ułatwić wdrożenie niniejszej dyrektywy oraz realizację wynikających z niej zobowiązań, należy zapewnić warunki służące tej współpracy.
(32) Wprowadzenie przez stowarzyszenia lub organizacje zawodowe legitymacji zawodowych na szczeblu europejskim mogłoby ułatwić mobilność przedstawicieli danych zawodów, w szczególności poprzez przyspieszenie wymiany informacji pomiędzy przyjmującym Państwem Członkowskim a Państwem Członkowskim pochodzenia.
Legitymacja zawodowa powinna umożliwiać monitorowanie kariery osób wykonujących dany zawód, które prowadzą działalność w różnych Państwach Członkowskich.
Legitymacje te, przy pełnym poszanowaniu przepisów dotyczących ochrony danych, mogłyby zawierać informacje na temat kwalifikacji zawodowych danej osoby (dotyczące uniwersytetu lub instytucji, w których uzyskała ona wykształcenie, posiadanych kwalifikacji, doświadczenia zawodowego), jej miejsca prowadzenia działalności, sankcji nałożonych na tą osobę w związku z wykonywaniem zawodu oraz informacje dotyczące właściwego organu.
(33) Ustanowienie sieci ośrodków informacji mających za zadanie dostarczenie obywatelom Państw Członkowskich informacji i wsparcia zapewni przejrzystość systemowi uznawania kwalifikacji.
W ośrodkach informacji każdy zainteresowany obywatel oraz Komisja uzyskają wszelkie informacje i adresy istotne w procedurze uznawania.
Wyznaczenie przez każde Państwo Członkowskie pojedynczego ośrodka informacji w ramach tej sieci nie wpływa na ich organizację i uprawnienia na szczeblu krajowym.
W szczególności nie stanowi to przeszkody dla wyznaczenia szeregu innych biur na szczeblu krajowym, przy czym ośrodek informacji wyznaczony w ramach wyżej wymienionej sieci będzie odpowiedzialny za koordynację działań z tymi biurami oraz kierowanie obywateli, w razie potrzeby, do właściwego biura.
(34) Zarządzanie różnorodnymi systemami uznawania kwalifikacji ustanowionymi w dyrektywach sektorowych oraz systemem ogólnym okazało się zadaniem uciążliwym i skomplikowanym.
Dlatego potrzebne jest uproszczenie zarządzania i dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego, w szczególności w przypadku koordynacji minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia dla potrzeb automatycznego uznawania kwalifikacji.
W tym celu powinien zostać powołany wspólny komitet ds. uznawania kwalifikacji zawodowych oraz należy zapewnić odpowiedni udział przedstawicieli organizacji zawodowych, również na poziomie wspólnotowym.
(35) Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z procedurą określoną w decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [20].
(36) Sporządzanie przez Państwa Członkowskie sprawozdania okresowego z wdrożenia niniejszej dyrektywy, zawierającego dane statystyczne, umożliwi ocenę oddziaływania systemu uznawania kwalifikacji zawodowych.
(37) Należy ustanowić odpowiednią procedurę przyjmowania środków tymczasowych, na wypadek gdyby stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy napotykało na istotne trudności w Państwie Członkowskim.
(38) Przepisy niniejszej dyrektywy nie wpływają na kompetencje Państw Członkowskich w zakresie organizacji ich krajowego systemu ubezpieczeń społecznych oraz określania działań, które należy w ramach tego systemu realizować.
(39) Wobec szybkości przemian technologicznych i postępu naukowego, ustawiczne kształcenie ma szczególne znaczenie w odniesieniu do znaczącej liczby zawodów.
W tym kontekście rolą Państw Członkowskich jest przyjęcie szczegółowych przepisów dotyczących odpowiedniego dalszego kształcenia, które umożliwi przedstawicielom tych zawodów stałe zaznajamianie się ze zmianami, które przynosi postęp techniczny i naukowy.
(40) W związku z tym, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie racjonalizacja, uproszczenie i poprawa regulacji dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie, a możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(41) Niniejsza dyrektywa nie narusza art. 39 ust. 4 oraz art. 45 Traktatu, w szczególności w odniesieniu do notariuszy.
(42) Niniejsza dyrektywa w zakresie dotyczącym swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług nie narusza innych, szczególnych przepisów prawnych dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych, takich jak przepisy obowiązujące w odniesieniu do transportu, pośredników ubezpieczeniowych oraz biegłych rewidentów.
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług [21] ani dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych [22].
Uznawanie kwalifikacji zawodowych prawników dla celów podejmowania przez nich bezpośredniej działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim na podstawie tytułu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego powinno zostać objęte przepisami niniejszej dyrektywy.
(43) W zakresie, w jakim są one regulowane, niniejsza dyrektywa dotyczy również wolnych zawodów, do których, zgodnie z niniejszą dyrektywą, należą zawody wykonywane osobiście na podstawie odpowiednich kwalifikacji zawodowych w sposób odpowiedzialny i zawodowo niezależny przez osoby świadczące usługi intelektualne i koncepcyjne w interesie klienta i w interesie publicznym.
Wykonywanie zawodu może podlegać w Państwach Członkowskich, zgodnie z Traktatem, szczególnym ograniczeniom ustawowym zgodnie z prawem krajowym oraz uregulowaniom zawodowym przyjmowanym w tych ramach samodzielnie przez odpowiednie organizacje zawodowe, chroniącym i rozwijającym profesjonalizm oraz jakość usług, a także poufność w relacjach z klientem.
(44) Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów niezbędnych dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i konsumentów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady, na podstawie których każde Państwo Członkowskie, które uzależnia dostęp do zawodu regulowanego lub jego wykonywanie na swoim terytorium od posiadania szczególnych kwalifikacji zawodowych (zwane dalej "przyjmującym Państwem Członkowskim") uznaje, dla celów dostępu do tego zawodu i jego wykonywania, kwalifikacje zawodowe uzyskane w innym lub innych Państwach Członkowskich (zwanych dalej "rodzimym Państwem Członkowskim"), które umożliwiają posiadaczowi wymienionych kwalifikacji wykonywanie w tych Państwach tego samego zawodu.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wobec wszystkich obywateli Państw Członkowskich, zamierzających wykonywać zawód regulowany w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe, zarówno jako osoba pracująca na własny rachunek, w tym jako osoba wykonująca wolny zawód, jak też jako pracownik najemny.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić obywatelom Państwa Członkowskiego posiadającym dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, który nie został uzyskany w jednym z Państw Członkowskich, na wykonywanie na swoim terytorium zawodu regulowanego w rozumieniu art. 3 ust.1 lit. a) zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym Państwie.
W przypadku zawodów określonych w przepisach tytułu III, rozdział III, wstępne uznanie jest uzależnione od spełnienia minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia ustanowionych w tym rozdziale.
3.
Jeżeli w odniesieniu do danego zawodu regulowanego obowiązują inne szczególne przepisy bezpośrednio dotyczące uznawania kwalifikacji zawodowych, ustanowione w odrębnym instrumencie prawa wspólnotowego, odpowiadających im przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się.
Artykuł 3
Definicje
1.
Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe definicje:
a) "zawód regulowany": działalność zawodowa lub zespół działalności zawodowych, których podjęcie, wykonywanie, lub jeden ze sposobów wykonywania wymaga, bezpośrednio bądź pośrednio, na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, posiadania specjalnych kwalifikacji zawodowych; w szczególności używanie tytułu zawodowego zastrzeżonego na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje zawodowe stanowi sposób wykonywania działalności zawodowej.
W przypadkach, w których nie stosuje się pierwszego zdania niniejszej definicji, działalność zawodowa, o której mowa w ust. 2, traktowana jest jako zawód regulowany;
b) "kwalifikacje zawodowe": kwalifikacje potwierdzone dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, poświadczeniem kompetencji, o którym mowa w art. 11 lit. a) ppkt i) lub doświadczenia zawodowego;
c) "dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji": dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez organ Państwa Członkowskiego wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego Państwa, potwierdzające pomyślne ukończenie kształcenia zawodowego, odbywanego w przeważającej części na terytorium Wspólnoty.
W przypadkach, w których nie stosuje się zdania pierwszego niniejszej definicji, dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w ust. 3, traktowany jest jako dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji;
d) "właściwy organ": każdy organ lub jednostka upoważniona przez Państwa Członkowskie do wystawiania lub przyjmowania świadectw wykształcenia i innych dokumentów lub informacji, przyjmowania wniosków i podejmowania decyzji, o których mowa w niniejszej dyrektywie;
e) "kształcenie regulowane": każdy rodzaj kształcenia, które w szczególny sposób przystosowane jest na potrzeby wykonywania określonego zawodu oraz obejmuje kurs lub kursy uzupełnione, w stosownych przypadkach, kształceniem zawodowym albo praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową.
Struktura i poziom kształcenia zawodowego oraz praktyk w okresie próbnym lub praktyk zawodowych określane są w ustawach, przepisach wykonawczych lub administracyjnych danego Państwa Członkowskiego albo są nadzorowane bądź zatwierdzane przez wyznaczony w tym celu organ;
f) "doświadczenie zawodowe": faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie danego zawodu w Państwie Członkowskim;
g) "staż adaptacyjny": wykonywanie zawodu regulowanego w przyjmującym Państwie Członkowskim pod nadzorem wykwalifikowanego przedstawiciela tego zawodu, gdzie takiej praktyce odbywanej pod nadzorem powinno towarzyszyć dalsze kształcenie.
Powyższy okres nadzorowanej praktyki podlega ocenie.
Szczegółowe zasady regulujące kwestie stażu adaptacyjnego i jego oceny, jak również status migranta objętego nadzorem, określa właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Status prawny osoby odbywającej nadzorowaną praktykę w przyjmującym Państwie Członkowskim, zwłaszcza w zakresie prawa pobytu, obowiązków, uprawnień i przywilejów socjalnych, świadczeń i wynagrodzenia, określany jest przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;
h) "test umiejętności": test ograniczony do sprawdzenia poziomu wiedzy zawodowej wnioskodawcy, przeprowadzony przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu oceny zdolności wnioskodawcy do wykonywania zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim.
Aby umożliwić przeprowadzenie powyższego testu, właściwe organy sporządzają listę zagadnień, ustaloną w wyniku porównania zakresu kształcenia wymaganego w danym Państwie Członkowskim z zakresem kształcenia odbytego przez wnioskodawcę, których nie obejmuje posiadane przez wnioskodawcę dyplom lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji.
Test umiejętności musi uwzględniać fakt, że wnioskodawca jest wykwalifikowanym specjalistą w rodzimym Państwie Członkowskim lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa.
Test umiejętności obejmuje zagadnienia wybrane z listy, których znajomość jest niezbędna do wykonywania danego zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Test może sprawdzać również znajomość przepisów dotyczących wykonywania danego zawodu obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Szczegóły dotyczące przeprowadzania testu umiejętności oraz status prawny wnioskodawcy, który w przyjmującym Państwie Członkowskim pragnie przygotowywać się do testu umiejętności, określane są przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego.
i) "kierownik przedsiębiorstwa": każda osoba, która w przedsiębiorstwie działającym w danym sektorze zawodowym sprawowała funkcję:
i) kierownika przedsiębiorstwa lub oddziału przedsiębiorstwa; lub
ii) przedstawiciela właściciela lub zastępcy kierownika przedsiębiorstwa, przy czym stanowisko wiązało się z takimi samymi obowiązkami, jakie spoczywały na zastępowanym właścicielu albo kierowniku; lub
iii) na stanowisku kierowniczym z obowiązkami o charakterze handlowym lub technicznym, związanym z odpowiedzialnością za jeden lub kilka działów przedsiębiorstwa.
2.
Zawód wykonywany przez członków stowarzyszeń lub organizacji wyszczególnionych w załączniku I traktowany jest jako zawód regulowany.
Celem realizowanym przez stowarzyszenia i organizacje, o których mowa w akapicie pierwszym, jest w szczególności wspieranie i utrzymywanie wysokiego standardu w danej dziedzinie zawodowej.
W tym celu podlegają one specjalnej formie uznania przez Państwa Członkowskie, oraz wydają swoim członkom dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, zapewniają przestrzeganie przez członków przyjętych zasad wykonywania zawodu i przyznają im prawo używania tytułu bądź skrótu tytułu zawodowego lub prawo do korzystania ze statusu odpowiadającego temu wykształceniu.
Za każdym razem, gdy Państwo Członkowskie uzna stowarzyszenie lub organizację, o których mowa w akapicie pierwszym, powiadamia o tym Komisję, która opublikuje odpowiednie zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Potwierdzenie kwalifikacji zawodowych wydane przez państwo trzecie uznawane jest za dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, jeżeli jego posiadacz legitymuje się trzyletnim doświadczeniem zawodowym w danym zawodzie, zdobytym na terytorium Państwa Członkowskiego, które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 oraz państwo to potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe.
Artykuł 4
Skutki uznania
1.
Uznanie kwalifikacji zawodowych przez przyjmujące Państwo Członkowskie pozwala beneficjentowi na podjęcie w tym Państwie Członkowskim zawodu, do którego posiada kwalifikacje w rodzimym Państwie Członkowskim, oraz wykonywanie tego zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim na tych samych warunkach, jakie obowiązują obywateli przyjmującego Państwa Członkowskiego.
2.
Dla celów niniejszej dyrektywy, zawód, który wnioskodawca pragnie wykonywać w przyjmującym Państwie Członkowskim uznaje się za ten sam, do którego wykonywania kwalifikacje wnioskodawca posiada w rodzimym Państwie Członkowskim, jeżeli w obu przypadkach chodzi o porównywalną działalność.
TYTUŁ II
SWOBODA ŚWIADCZENIA USŁUG
Artykuł 5
Zasada swobodnego świadczenia usług
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa wspólnotowego, jak również przepisów art. 6 i 7 niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie nie wprowadzają ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług w innym Państwie Członkowskim, które w jakikolwiek sposób byłyby związane z kwalifikacjami zawodowymi:
a) jeżeli usługodawca prowadzi zgodną z prawem działalność w zakresie tego samego zawodu w innym Państwie Członkowskim (zwanym dalej "Państwem Członkowskim siedziby"), oraz
b) w przypadku przeniesienia się usługodawcy, jeżeli wykonywał zawód w Państwie Członkowskim siedziby przez co najmniej dwa lata w okresie dziesięciu lat poprzedzających świadczenie usług, jeżeli dany zawód nie jest w tym Państwie Członkowskim regulowany.
Wymóg dotyczący wykonywania zawodu przez okres dwóch lat nie obowiązuje, jeżeli zawód lub kształcenie prowadzące do zdobycia zawodu są regulowane.
2.
Przepisy niniejszego tytułu obowiązują jedynie w przypadku przeniesienia się usługodawcy na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1.
Tymczasowy i okazjonalny charakter świadczenia usług podlega każdorazowo indywidualnej ocenie, przy uwzględnieniu przede wszystkim jego długości, częstotliwości, regularności i ciągłości.
3.
Usługodawca, który przeniósł się do innego Państwa Członkowskiego, podlega przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, mającym charakter zawodowy, ustawowy lub administracyjny regulującym kwestie bezpośrednio powiązane z kwalifikacjami zawodowymi, takimi jak definicja zawodu, używanie tytułów zawodowych i poważne uchybienia zawodowe, w sposób bezpośredni i szczególny związane z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów, jak również przepisom dyscyplinarnym, które obowiązują w przyjmującym Państwie Członkowskim osoby wykonujące ten sam zawód.
Artykuł 6
Wyłączenia
Zgodnie z art. 5 ust. 1 przyjmujące Państwo Członkowskie zwalnia usługodawców prowadzących działalność w innym Państwie Członkowskim z wymogów obowiązujących osoby wykonujące dany zawód, prowadzące działalność na jego terytorium, dotyczących:
a) uzyskania zezwolenia, rejestracji albo członkostwa w organizacji lub instytucji zawodowej. W celu ułatwienia stosowania, zgodnie z art. 5 ust. 3, przepisów dyscyplinarnych obowiązujących na ich terytorium, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić automatyczną rejestrację tymczasową albo członkostwo pro forma w organizacji lub instytucji zawodowej, o ile taka rejestracja lub uzyskanie członkostwa nie spowoduje w żaden sposób opóźnienia ani utrudnienia w świadczeniu usług, ani nie spowoduje obciążenia usługodawcy dodatkowymi kosztami. Odpis oświadczenia oraz, w stosownych przypadkach, jego odnowionej wersji, o której mowa w art. 7 ust. 1, z załączonym, w przypadku określonych w art. 7 ust. 4 zawodów związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym lub zawodów korzystających z automatycznego uznawania kwalifikacji na podstawie przepisów tytułu III rozdział III, kopią dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 2, jest przesyłany przez właściwy organ do odpowiedniej organizacji lub instytucji zawodowej i uznawany jest za automatyczną rejestrację tymczasową albo uzyskanie członkostwa pro forma w powyższym celu,
b) rejestracji w publicznej instytucji ubezpieczenia społecznego w celu dokonywania z ubezpieczycielem rozliczeń związanych ze świadczeniem usług na rzecz osób ubezpieczonych.
Jednakże usługodawca informuje instytucję, o której mowa w lit. b), o świadczonych usługach przed ich świadczeniem, albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.
Artykuł 7
Uprzednie oświadczenie składane w przypadku przeniesienia się usługodawcy
1.
Państwa Członkowskie mogą wymagać od usługodawcy, który po raz pierwszy przenosi się z jednego Państwa Członkowskiego do innego w celu świadczenia usług, poinformowania o tym z wyprzedzeniem właściwego organu przyjmującego Państwa Członkowskiego w formie pisemnego oświadczenia obejmującego informacje o posiadanym ubezpieczeniu lub innych środkach indywidualnego lub zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.
Oświadczenie takie składa się ponownie raz na rok, o ile usługodawca zamierza świadczyć w danym roku w tym Państwie Członkowskim usługi w sposób tymczasowy i okazjonalny.
Usługodawca może przekazać oświadczenie w dowolny sposób.
2.
Ponadto w przypadku świadczenia usług po raz pierwszy lub w przypadku istotnej zmiany sytuacji potwierdzonej dokumentami Państwo Członkowskie może wymagać dołączenia do oświadczenia następujących dokumentów:
a) dokumentu potwierdzającego obywatelstwo usługodawcy,
b) zaświadczenia potwierdzającego, że jego posiadacz prowadzi zgodnie z prawem działalność w Państwie Członkowskim oraz że w momencie składania zaświadczenia nie obowiązuje go zakaz, nawet tymczasowy, wykonywania tej działalności,
c) potwierdzenia kwalifikacji zawodowych,
d) w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), dowolnego dowodu potwierdzającego wykonywanie przez usługodawcę danej działalności przez co najmniej dwa lata w okresie ostatnich dziesięciu lat,
e) zaświadczenia o niekaralności, jeśli Państwo Członkowskie wymaga tego od własnych obywateli, przy prowadzeniu działalności w sektorze bezpieczeństwa.
3.
Usługi świadczone są przy użyciu tytułu zawodowego Państwa Członkowskiego siedziby, o ile w tym Państwie Członkowskim istnieje taki tytuł dla danego rodzaju działalności zawodowej.
Tytuł ten podawany jest w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego siedziby w sposób uniemożliwiający pomylenie go z tytułem zawodowym występującym w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Jeżeli w Państwie Członkowskim siedziby nie ma takiego tytułu, usługodawca podaje informacje o formalnie uzyskanych kwalifikacjach w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego.
Świadczenie usług pod tytułem zawodowym występującym w przyjmującym Państwie Członkowskim jest możliwe, w drodze wyjątku, w przypadkach, o których mowa w przepisach tytułu III rozdział III.
4.
W przypadku świadczenia po raz pierwszy usług w ramach zawodów regulowanych, związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym, co do których nie obowiązuje automatyczne uznawanie kwalifikacji na podstawie przepisów tytułu III rozdział III, właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego może sprawdzić kwalifikacje zawodowe usługodawcy przed rozpoczęciem świadczenia przez niego usług.
Taka wstępna kontrola możliwa jest jedynie wtedy, gdy jej celem jest zapobieżenie poważnym szkodom dla zdrowia lub bezpieczeństwa usługobiorcy, które mogłyby powstać wskutek braku kwalifikacji zawodowych usługodawcy i gdy nie wykracza poza zakres niezbędny dla osiągnięcia tego celu.
Właściwy organ zobowiązany jest dołożyć starań, by w terminie miesiąca od otrzymania oświadczenia wraz z załączonymi dokumentami poinformować usługodawcę o decyzji dotyczącej odstąpienia od kontroli jego kwalifikacji lub o wynikach takiej kontroli.
W przypadku zaistnienia trudności mogących skutkować opóźnieniem, właściwy organ powiadomi usługodawcę w ciągu pierwszego miesiąca o przyczynie opóźnienia oraz o przewidywanym terminie wydania decyzji, która musi zostać wydana w ciągu drugiego miesiąca od otrzymania kompletnej dokumentacji.
W przypadku gdy pomiędzy kwalifikacjami zawodowymi usługodawcy oraz wykształceniem wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim występują różnice na tyle istotne, że zagrażają zdrowiu lub bezpieczeństwu publicznemu, przyjmujące Państwo Członkowskie umożliwi usługodawcy wykazanie, w szczególności poprzez poddanie się testowi umiejętności, że uzyskał on brakującą wiedzę lub umiejętności.
W każdym przypadku świadczenie usług musi być możliwe w terminie miesiąca od wydania decyzji zgodnie z przepisami poprzedniego akapitu.
W przypadku bezczynności właściwego organu w terminach określonych w poprzednich akapitach usługi mogą być świadczone.
W przypadkach gdy kwalifikacje zostały sprawdzone zgodnie z przepisami niniejszego ustępu, usługi są świadczone przy użyciu tytułu zawodowego używanego w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
Współpraca administracyjna
1.
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą wezwać organy Państwa Członkowskiego siedziby, w odniesieniu do każdego świadczenia usług, do przedstawienia informacji potwierdzających, że usługodawca prowadzi działalność zgodnie z prawem, że wykonywał zawód w sposób należyty, jak również, że nie zostały na niego nałożone kary dyscyplinarne lub sankcje karne związane z wykonywaniem działalności zawodowej.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego siedziby przekazują powyższe informacje zgodnie z przepisami art. 56.
2.
Właściwe organy zapewniają wymianę wszelkich informacji niezbędnych dla prawidłowego rozpatrywania skarg składanych przez usługobiorcę na usługodawcę.
Usługobiorcy informowani są o rezultatach złożonej skargi.
Artykuł 9
Informacje przekazywane usługobiorcom
W przypadkach, w których usługa świadczona jest przy użyciu tytułu zawodowego Państwa Członkowskiego siedziby lub na podstawie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji usługodawcy, obok innych wymogów dotyczących przekazania informacji wynikających z prawa wspólnotowego, właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą wymagać od usługodawcy przekazania usługobiorcy wszystkich lub niektórych spośród następujących informacji:
a) w przypadku gdy usługodawca wpisany jest do rejestru przedsiębiorców lub podobnego rejestru publicznego — wskazania rejestru, w którym jest on wpisany, numeru, pod jakim występuje w rejestrze lub innych danych pozwalających na identyfikację usługodawcy, zawartych w tym rejestrze;
b) w przypadku gdy w Państwie Członkowskim siedziby dana działalność wymaga uzyskania zezwolenia — nazwy i adresy właściwego organu nadzoru;
c) wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której zarejestrowany jest usługodawca;
d) tytułu zawodowego lub w przypadku gdy taki tytuł nie istnieje — wskazania formalnych kwalifikacji zawodowych usługodawcy oraz nazwy Państwa Członkowskiego, w którym zostały one uzyskane;
e) w przypadku gdy usługodawca prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT — numeru identyfikacji podatkowej VAT, o którym mowa w art. 22 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [23];
f) szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.
TYTUŁ III
SWOBODA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI
ROZDZIAŁ I
Ogólny system uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji
Artykuł 10
Zakres
Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do wszystkich zawodów, które nie są objęte przepisami rozdziałów II i III niniejszego tytułu oraz w następujących przypadkach, w których wnioskodawca, z przyczyn szczególnych i wyjątkowych nie spełnia warunków określonych w przepisach zawartych w tych rozdziałach:
a) w przypadku czynności wyszczególnionych w załączniku IV — jeżeli migrant nie spełnia wymogów określonych w art. 17, 18 oraz 19;
b) w przypadku lekarzy posiadających podstawowy poziom wykształcenia medycznego, lekarzy specjalistów, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów, wyspecjalizowanych lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów i architektów — jeżeli migrant nie spełnia wymogów dotyczących odbycia faktycznej i zgodnej z prawem praktyki zawodowej, o których mowa w art. 23, 27, 33, 37, 39, 43 i 49;
c) w przypadku architektów — jeżeli migrant posiada dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji inny niż wyszczególnione w załączniku V, pkt 5.7;
d) bez uszczerbku dla przepisów art. 21 ust. 1, art. 23 i 27, w przypadku lekarzy, pielęgniarek, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów i architektów posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalisty, uzyskany w wyniku odbycia kształcenia prowadzącego do zdobycia jednego z tytułów wymienionych w załączniku V pkt 5.1.1, 5.2.2, 5.3.2, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 i 5.7.1, wyłącznie na potrzeby uznania właściwej specjalizacji;
e) w przypadku pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną i pielęgniarek wyspecjalizowanych posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalistów, uzyskane po odbyciu kształcenia prowadzącego do zdobycia jednego z tytułów wyszczególnionych w załączniku V, pkt 5.2 — jeżeli migrant wnosi o uznanie swoich kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim, w którym właściwe rodzaje działalności zawodowej wykonywane są przez pielęgniarki wyspecjalizowanie, które nie odbyły kształcenia w dziedzinie pielęgniarstwa ogólnego;
f) w przypadku wyspecjalizowanych pielęgniarek, które nie odbyły kształcenia w dziedzinie pielęgniarstwa ogólnego — jeżeli migrant wnosi o uznanie swoich kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim, w którym właściwe rodzaje działalności zawodowej wykonywane są przez pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną, wyspecjalizowane pielęgniarki nieposiadające wykształcenia w dziedzinie pielęgniarstwa ogólnego lub wyspecjalizowane pielęgniarki posiadające dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalistek, uzyskane po odbyciu kształcenia prowadzącego do zdobycia jednego tytułów wyszczególnionych w załączniku V, pkt 5.2.2;
g) w przypadku migrantów spełniających wymogi określone w art. 3 ust. 3.
Artykuł 11
Poziomy kwalifikacji
Dla potrzeb stosowania przepisów art. 13 kwalifikacje zawodowe są pogrupowane na następujące poziomy:
a) poświadczenie kompetencji wydawane przez właściwy organ w rodzimym Państwie Członkowskim, wyznaczony zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi Państwa Członkowskiego na podstawie:
i) ukończenia szkolenia nie stanowiącego elementu kształcenia prowadzącego do uzyskania świadectwa lub dyplomu w rozumieniu lit. b), c), d) lub e) lub specjalnego egzaminu niepoprzedzonego kształceniem lub wykonywania w Państwie Członkowskim zawodu w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres trzech kolejnych lat lub przez równoważny okres w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie ostatnich dziesięciu lat,
ii) albo ogólnego wykształcenia podstawowego lub średniego, potwierdzającego, że jego posiadacz uzyskał wiedzę ogólną;
b) świadectwo potwierdzające ukończenie kształcenia w szkole średniej:
i) o charakterze ogólnym, uzupełnionego o kurs lub szkolenie zawodowe inne niż te, o których mowa w lit. c), lub praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową wymaganą jako uzupełnienie tego kursu,
ii) lub o charakterze technicznym lub zawodowym, uzupełnionego w stosownych przypadkach kursem lub szkoleniem zawodowym, o których mowa w ppkt i) lub praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową wymaganą jako uzupełnienie tego kursu;
c) dyplom poświadczający ukończenie:
i) kształcenia na poziomie pomaturalnym innego niż określone w lit. d) i e), trwającego przynajmniej rok lub równoważny okres w niepełnym wymiarze, które generalnie można podjąć dopiero po uzyskaniu wykształcenia średniego wymaganego do przyjęcia na studia uniwersyteckie lub inne studia wyższe lub uzyskanie równoważnego wykształcenia średniego drugiego stopnia, jak również szkolenia zawodowego, które może być wymagane jako uzupełnienie tego kursu na poziomie pomaturalnym;
ii) lub w przypadku zawodu regulowanego, kształcenia o specjalnym programie, wymienionego w załączniku II, równoważnego z kształceniem, o którym mowa w ppkt i), które zapewnia porównywalny poziom przygotowania zawodowego i przygotowuje do pełnienia porównywalnych obowiązków i funkcji.
Wykaz zawarty w załączniku II może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu uwzględnienia kursów kształcenia, spełniających wymogi przewidziane w zdaniu poprzedzającym;
d) dyplom poświadczający ukończenie kształcenia na poziomie pomaturalnym, trwającego od trzech do czterech lat lub równoważny okres w niepełnym wymiarze, w ramach studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych lub studiów w innej placówce prowadzącej kursy na równoważnym poziomie, jak również odbycie kształcenia zawodowego, które może być wymagane jako uzupełnienie tego kształcenia pomaturalnego;
e) dyplom poświadczający ukończenie kształcenia na poziomie pomaturalnym trwającego ponad cztery lata lub równoważny okres w niepełnym wymiarze, w ramach studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych lub studiów w innej placówce prowadzącej kursy na równoważnym poziomie, jak również, w odpowiednich przypadkach, odbycie kształcenia zawodowego, które może być wymagane jako uzupełnienie tego kształcenia pomaturalnego.
Artykuł 12
Równe traktowanie kwalifikacji
Każdy dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lub zestaw dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydany przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, potwierdzający ukończenie we Wspólnocie kształcenia, którego poziom został uznany przez Państwo Członkowskie za równoważny i przyznający posiadaczowi dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lub zestawu dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji te same prawa w zakresie dostępu do zawodu lub jego wykonywania albo które przygotowuje do wykonywania tego zawodu, jest traktowany jako dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji należący do rodzaju objętego art. 11, co dotyczy także odpowiedniego poziomu.
Wszelkie kwalifikacje zawodowe, które mimo iż nie spełniają wymogów dotyczących dostępu do zawodu lub jego wykonywania zawartych przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych obowiązujących w rodzimym Państwie Członkowskim, stanowią na mocy tych przepisów podstawę do przyznania ich posiadaczowi praw nabytych, traktowane są również jako kwalifikacje zawodowe na takich samych warunkach, jak określone w ustępie pierwszym.
Odnosi się to szczególnie do przypadków, kiedy rodzime Państwo Członkowskie podnosi poziom wykształcenia wymaganego, aby uzyskać dostęp do zawodu i jego wykonywania, i kiedy osoba, która uzyskała wykształcenie w poprzednio obowiązującym systemie, niespełniające wymogów nowego systemu, korzysta z praw nabytych na mocy postanowień zawartych w krajowych przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; w takim przypadku wykształcenie uzyskane w dawnym systemie jest uznawane przez przyjmujące Państwo Członkowskie, do celu stosowania art. 13, za równoważne z poziomem wykształcenia w nowym systemie.
Artykuł 13
Warunki uznania
1.
W przypadku gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego uzależnione jest od posiadania określonych kwalifikacji zawodowych, właściwy organ tego Państwa obowiązany jest zezwolić na podjęcie i wykonywanie tego zawodu na tych samych warunkach, które obowiązują własnych obywateli, przez wnioskodawców posiadających poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wymagany w innym Państwie Członkowskim do dostępu do danego zawodu lub jego wykonywania na terytorium tego Państwa.
Poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji musi spełniać następujące warunki:
a) muszą być wydane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego Państwa Członkowskiego;
b) muszą potwierdzać uzyskanie kwalifikacji zawodowych na poziomie co najmniej równoważnym z poziomem bezpośrednio poprzedzającym ten, jaki wymagany jest w przyjmującym Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 11.
2.
Zezwolenie na dostęp do zawodu, o którym mowa w ust. 1, lub jego wykonywanie udzielane jest także wnioskodawcom, którzy wykonywali zawód określony w tym ustępie w pełnym wymiarze czasu pracy przez dwa lata w okresie ostatnich dziesięciu lat w innym Państwie Członkowskim, które nie reguluje tego zawodu, o ile posiadają oni jedno lub więcej poświadczeń kompetencji lub dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji.
Poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji musi spełniać następujące warunki:
a) musi być wydane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego Państwa Członkowskiego;
b) musi potwierdzać uzyskanie kwalifikacji zawodowych na poziomie co najmniej równoważnym z poziomem bezpośrednio poprzedzającym ten, jaki wymagany jest w przyjmującym Państwie Członkowskim, określonym w art. 11.
c) musi poświadczać, że jego posiadacz jest przygotowany do wykonywania danego zawodu.
Jednakże nie można wymagać posiadania dwuletniego doświadczenia zawodowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, jeżeli dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wnioskodawcy poświadcza ukończenie kształcenia regulowanego w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. e) na poziomach kwalifikacji określonych w art. 11 lit. b), c), d) lub e). Rodzaje kształcenia regulowanego wyszczególnione w załączniku III uznaje się za kształcenie regulowane na poziomie określonym w art. 11 lit. c). Wykaz w załączniku III może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu uwzględnienia kształcenia regulowanego, zapewniającego porównywalny poziom przygotowania zawodowego i przygotowującego do pełnienia porównywalnych obowiązków i funkcji.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu przyjmujące Państwo Członkowskie zezwala na wykonywanie zawodu regulowanego, jeżeli dostęp do tego zawodu na jego terytorium uzależniony jest od posiadania kwalifikacji na poziomie określonym w art. 11 lit. c), potwierdzających ukończenie studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych trwających cztery lata, a wnioskodawca posiada kwalifikacje na poziomie, określonym w art. 11 lit. c).
Artykuł 14
Środki wyrównawcze
1.
Przepisy art. 13 nie stanowią przeszkody dla wymagania przez Państwo Członkowskie od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego trwającego nie dłużej niż trzy lata lub przystąpienia do testu umiejętności, jeżeli:
a) okres kształcenia, wykazanego przez wnioskodawcę zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 lub 2, jest co najmniej o rok krótszy od okresu wymaganego w przyjmującym Państwie Członkowskim;
b) kształcenie, które wnioskodawca odbył, obejmuje materiał zasadniczo różniący się od tego, którego opanowanie jest podstawą uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w przyjmującym Państwie Członkowskim;
c) na zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim składają się jedna lub więcej regulowanych działalności zawodowych, które nie wchodzą w zakres odpowiadającego mu zawodu w rodzimym Państwie Członkowskim wnioskodawcy w rozumieniu art. 4 ust. 2, a różnica ta polega na specyficznym programie kształcenia wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim, który obejmuje materiał zasadniczo różniący się od objętego kształceniem, którego ukończenie potwierdza poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wnioskodawcy.
2.
Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w ust. 1, musi umożliwić wnioskodawcy wybór między odbyciem stażu adaptacyjnego a zdaniem testu umiejętności.
Jeżeli w odniesieniu do określonego zawodu Państwo Członkowskie uzna za konieczne odstąpienie od wymogu określonego w akapicie poprzedzającym, dotyczącego umożliwienia wnioskodawcy wyboru pomiędzy odbyciem stażu adaptacyjnego a zdaniem testu umiejętności, obowiązane jest poinformować o tym z wyprzedzeniem pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, odpowiednio uzasadniając to odstępstwo.
Jeżeli po otrzymaniu wszelkich niezbędnych informacji Komisja uzna odstępstwo, o którym mowa w akapicie drugim, za niewłaściwe lub niezgodne z prawem wspólnotowym, wzywa dane Państwo Członkowskie w ciągu trzech miesięcy do zaniechania wprowadzenia planowanego środka.
W przypadku braku odpowiedzi ze strony Komisji w powyższym trzymiesięcznym terminie odstępstwo takie może zostać zastosowane.
3.
W drodze odstępstwa od określonej w ust. 2 zasady umożliwienia wnioskodawcy wyboru, w odniesieniu do zawodów, których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego i w odniesieniu do których udzielanie porad lub pomocy związanej z prawem krajowym jest zasadniczą i trwałą cechą działalności zawodowej, przyjmujące Państwo Członkowskie może samo wyznaczyć staż adaptacyjny lub test umiejętności.
Dotyczy to także przypadków przewidzianych w art. 10 lit. b) i c), art. 10 lit. d) w odniesieniu do lekarzy i lekarzy dentystów, w art. 10 lit. f), jeżeli migrant ubiega się o uznanie swoich kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim, gdzie odpowiednia działalność zawodowa wykonywana jest przez pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną lub pielęgniarki wyspecjalizowane posiadające dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalisty, uzyskany po odbyciu kształcenia prowadzącego do zdobycia tytułów wyszczególnionych w załączniku V, pkt 5.2.2, a także w art. 10 lit. g).
W przypadkach objętych art. 10 lit. a) przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od migranta odbycia stażu adaptacyjnego lub zdania testu umiejętności, jeżeli migrant przewiduje możliwość wykonywania na własny rachunek lub w charakterze kierownika przedsiębiorstwa działalności zawodowej wymagającej znajomości i stosowania szczególnych przepisów krajowych, pod warunkiem że znajomość i stosowanie tych przepisów wymagane jest przez właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego od własnych obywateli, podejmujących taką działalność.
4.
Do celów stosowania ust. 1 lit. b) i c) "zasadniczo różniący się materiał" oznacza materiał, którego znajomość jest niezbędna dla wykonywania zawodu, a w odniesieniu do którego kształcenie odbyte przez migranta wykazuje istotne różnice pod względem długości i treści w porównaniu z kształceniem wymaganym przez przyjmujące Państwo Członkowskie.
5.
Przepisy ust. 1 stosuje się z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
W szczególności, jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie zamierza wymagać od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego lub zdania testu umiejętności, musi najpierw upewnić się, że wiedza wnioskodawcy wynikająca z doświadczenia zawodowego zdobytego w jednym z Państw Członkowskich lub państwie trzecim może wyrównać w całości lub w części zasadnicze różnice w materiale, o których mowa w ust. 4.
Artykuł 15
Odstąpienie od środków wyrównawczych na podstawie wspólnych platform
1.
Do celów niniejszego artykułu "wspólne platformy" oznaczają zestaw kryteriów dotyczących kwalifikacji zawodowych, których spełnienie pozwala na wyrównanie ustalonych zasadniczych różnic występujących pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi odnośnie wymogów w zakresie kształcenia obowiązujących w danym zawodzie.
Wymienione zasadnicze różnice ustala się przez porównanie długości i programów kształcenia w przynajmniej dwóch trzecich Państw Członkowskich, w tym we wszystkich Państwach Członkowskich regulujących dany zawód.
Różnica w programie kształcenia może wynikać z zasadniczych różnić dotyczących zakresu działalności zawodowych.
2.
Propozycje wspólnych platform w rozumieniu ust. 1 mogą być przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie lub organizacje albo stowarzyszenia zawodowe, reprezentatywne na szczeblu krajowym lub europejskim.
Jeżeli Komisja po konsultacji z Państwami Członkowskimi uważa, że projektowana wspólna platforma ułatwi wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych, może przedstawić projekty środków w celu przyjęcia ich zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2.
3.
Jeżeli kwalifikacje zawodowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w środku przyjętym zgodnie z ust. 2, przyjmujące Państwo Członkowskie odstąpi od stosowania środków wyrównawczych na podstawie art. 14.
4.
Przepisy ust. 1 — 3 nie wpływają na uprawnienia Państw Członkowskich w zakresie określania kwalifikacji zawodowych niezbędnych dla wykonywania zawodów na ich terytorium ani na program i organizację ich systemów kształcenia i szkolenia zawodowego.
5.
Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że kryteria ustanowione w środku przyjętym zgodnie z ust. 2 nie zapewniają dłużej odpowiednich gwarancji odnośnie do kwalifikacji zawodowych, poinformuje o tym odpowiednio Komisję, która w stosownym przypadku przedstawi projekt środka zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2.
6.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w terminie do 20 października 2010 r. sprawozdanie w sprawie wykonywania przepisów niniejszego artykułu i w razie konieczności odpowiednie propozycje ich zmiany.
ROZDZIAŁ II
Uznawanie doświadczenia zawodowego
Artykuł 16
Wymogi dotyczące doświadczenia zawodowego
Jeżeli podjęcie lub wykonywanie jednego z rodzajów działalności wymienionych w załączniku IV w danym Państwie Członkowskim zależy od posiadania wiedzy i umiejętności o charakterze ogólnym, handlowym lub zawodowym, to Państwo Członkowskie uzna za dowód posiadania takiej wiedzy i takich umiejętności fakt, że działalność taka była uprzednio wykonywana w innym Państwie Członkowskim.
W tym celu działalność taka musiała być prowadzona zgodnie z art. 17, 18 i 19.
Artykuł 17
Rodzaje działalności ujęte w wykazie I w załączniku IV
1.
W odniesieniu do rodzajów działalności ujętych w wykazie I w załączniku IV przedmiotowa działalność musi być uprzednio prowadzona:
a) nieprzerwanie przez sześć lat na własny rachunek albo na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa; lub
b) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył przynajmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie warunki formalne; lub
c) nieprzerwanie przez cztery lata na własny rachunek lub na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył przynajmniej dwuletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie warunki formalne; lub
d) lub nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek, jeśli beneficjent wykaże, że, przez co najmniej pięć lat wykonywał przedmiotową działalność w charakterze pracownika najemnego; lub
e) nieprzerwanie przez pięć lat na stanowisku kierowniczym, przy czym przez co najmniej trzy lata sprawował obowiązki o charakterze technicznym i odpowiadał za przynajmniej jeden dział przedsiębiorstwa, jeżeli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie warunki formalne.
2.
W przypadkach określonych w lit. a) i d) okres od zaprzestania wykonywania danej działalności do wystąpienia z kompletnym wnioskiem do właściwego organu, o którym mowa w art. 56, nie może przekraczać dziesięciu lat.
3.
Przepisów ust. 1 lit. e) nie stosuje się do rodzajów działalności z grupy Ex 855 w nomenklaturze ISIC — salony fryzjerskie.
Artykuł 18
Rodzaje działalności ujęte w wykazie II w załączniku IV
1.
W przypadku rodzajów działalności ujętych w wykazie II w załączniku IV, przedmiotowa działalność musi być uprzednio prowadzona:
a) nieprzerwanie przez pięć lat na własny rachunek albo na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa; lub
b) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub
c) nieprzerwanie przez cztery lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej dwuletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub
d) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że przez co najmniej pięć lat wykonywał przedmiotową działalność w charakterze pracownika najemnego; lub
e) nieprzerwanie przez pięć lat w charakterze pracownika najemnego, jeśli beneficjant wykaże, że uprzednio odbył co najmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub
f) nieprzerwanie przez sześć lat w charakterze pracownika najemnego, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej dwuletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne.
2.
W przypadkach określonych w lit. a) i d) okres od zaprzestania danej działalności do wystąpienia z kompletnym wnioskiem do właściwego organu, o którym mowa w art. 56, nie może przekraczać dziesięciu lat.
Artykuł 19
Rodzaje działalności ujęte w wykazie III w załączniku IV
1.
W przypadku rodzajów działalności ujętych w wykazie III w załączniku IV przedmiotowa działalność musi być uprzednio prowadzona:
a) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek albo na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa; lub
b) nieprzerwanie przez dwa lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant wykaże, że uprzednio odbył kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub
c) nieprzerwanie przez dwa lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że przez co najmniej trzy lata wykonywał przedmiotową działalność w charakterze pracownika najemnego; lub
d) nieprzerwanie przez trzy lata w charakterze pracownika najemnego, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne.
2.
W przypadkach określonych w lit. a) i c), okres od zaprzestania danej działalności do wystąpienia z kompletnym wnioskiem do właściwego organu, o którym mowa w art. 56, nie może przekraczać dziesięciu lat.
Artykuł 20
Zmiany wykazów działalności w załączniku IV
Zawarty w załączniku IV wykaz działalności, które podlegają systemowi uznawania kwalifikacji zawodowych zgodnie z art. 16, może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2 w celu jego aktualizacji lub wyjaśnienia nazewnictwa, o ile nie spowoduje to zmian w rodzajach działalności związanych z poszczególnymi kategoriami.
ROZDZIAŁ III
Uznawanie na podstawie koordynacji minimalnych wymogów w zakresie kształcenia
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 21
Zasada automatycznego uznawania
1.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy uprawniające do podejmowania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego lub lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty lub wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, farmaceuty oraz architekta wyszczególnione odpowiednio w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.6.2 i 5.7.1 spełniające minimalne wymogi w zakresie kształcenia, o których mowa odpowiednio w art. 24, 25, 31, 34, 35, 38, 44 oraz 46 i nadaje tym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej taką samą moc na swoim terytorium, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje.
Wymienione dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji muszą być wydane przez właściwe organy w Państwach Członkowskich i w stosownym przypadku muszą im towarzyszyć świadectwa wyszczególnione odpowiednio w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.6.2 oraz 5.7.1.
Przepisy akapitu pierwszego i drugiego nie wpływają na prawa nabyte, o których mowa w art. 23, 27, 33, 37, 39 i 49.
2.
Każde Państwo Członkowskie uznaje, w ramach własnego systemu zabezpieczenia społecznego, na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie ogólnej praktyki medycznej dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wyszczególnione w załączniku V, pkt 5.1.4 i wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie, zgodnie z minimalnymi wymogami w zakresie kształcenia określonymi w art. 28.
Przepisy akapitu poprzedzającego nie wpływają na prawa nabyte, o których mowa w art. 30.
3.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnych wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie i wyszczególnione w załączniku V, pkt 5.5.2, które spełniają minimalne wymogi w zakresie kształcenia, o których mowa w art. 40, i kryteria określone w art. 41 oraz nadaje im na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej taką samą moc na swoim terytorium, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje.
Powyższy przepis nie narusza praw nabytych, o których mowa w art. 23 i 43.
4.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do uznawania, że dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w załączniku V, pkt 5.6.2, uprawniają do otwierania nowych, ogólnodostępnych aptek.
Do celów niniejszego ustępu za nowe uważane będą także apteki działające krócej niż trzy lata.
5.
Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji architekta, o którym mowa w załączniku V, pkt 5.7.1, który podlega zgodnie z ust. 1 automatycznemu uznaniu, stanowi dowód odbycia kształcenia, które rozpoczęło się nie wcześniej niż w akademickim roku odniesienia, o którym mowa w tym załączniku.
6. Każde Państwo Członkowskie uzależnia dostęp do zawodu lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej i farmaceuty, i jego wykonywanie od posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa odpowiednio w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2, poświadczającego, że dana osoba uzyskała w trakcie kształcenia i w stosownych przypadkach wiedzę i umiejętności, o których mowa w art. 24 ust. 3, art. 31 ust. 6, art. 34 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3 oraz art. 44 ust. 3.
Wykaz wiadomości i umiejętności, o których mowa w art. 24 ust. 3, art. 31 ust. 6, art. 34 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3 oraz art. 44 ust. 3, może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach prawnych dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.
7.
Każde Państwo Członkowskie zawiadamia Komisję o wszelkich przyjmowanych przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinach objętych przez przepisy niniejszego rozdziału.
W przypadku dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie, o której mowa w sekcji 8, zawiadomienie to adresowane jest także do pozostałych Państw Członkowskich.
Komisja publikuje stosowny komunikat w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, podający tytuły przyporządkowane przez Państwa Członkowskie dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji oraz, w stosownych przypadkach, organ wydający dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, świadectwo, które mu towarzyszy oraz odpowiadający mu tytuł zawodowy, o którym mowa odpowiednio w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 oraz 5.7.1.
Artykuł 22
Wspólne przepisy w sprawie kształcenia
W odniesieniu do kształcenia, o którym mowa w art. 24, 25, 28, 31, 34, 35, 38, 40, 44 i 46:
a) Państwa Członkowskie mogą zezwolić na kształcenie w niepełnym wymiarze godzin na warunkach określonych przez właściwe organy, które zapewniają, by łączny czas trwania, poziom i jakość takiego kształcenia nie były niższe niż w przypadku ciągłego kształcenia w pełnym wymiarze godzin;
b) zgodnie z procedurami obowiązującymi w poszczególnych Państwach Członkowskich prowadzone jest stałe dokształcanie gwarantujące, że osoby, które uzyskały wykształcenie, na bieżąco zaznajamiają się ze zmianami, które przynosi postęp techniczny i naukowy, w zakresie niezbędnym dla prowadzenia przez nie bezpiecznej i efektywnej praktyki zawodowej.
Artykuł 23
Prawa nabyte
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych praw nabytych w odniesieniu do określonych zawodów, w przypadkach, w których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uprawniający do podjęcia działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego lub lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty lub wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej lub farmaceuty, uzyskany przez obywatela Państwa Członkowskiego nie spełnia wszystkich wymogów w zakresie wykształcenia, o których mowa w art. 24, 25, 31, 34, 35, 38, 40 oraz 44, każde Państwo Członkowskie uznaje ten dokument za wystarczający dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wydany przez te Państwa Członkowskie, o ile dokument ten poświadcza ukończenie kształcenia, które rozpoczęło się przed datami odniesienia określonymi w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2, oraz załączone jest do niego zaświadczenie, stwierdzające, że posiadacz danego dokumentu faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał przedmiotowe rodzaje działalności nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
2.
Te same przepisy obowiązują także w przypadku dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji uprawniającego do podejmowania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej i farmaceuty, uzyskanych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, który nie spełnia minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia określonych w art. 24, 25, 31, 34, 35, 38, 40 i 44, jeżeli taki dokument poświadcza ukończenie kształcenia rozpoczętego przed:
a) 3 października 1990 r. w przypadku lekarzy posiadających podstawowy poziom wykształcenia medycznego, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów bez specjalizacji, wyspecjalizowanych lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych i farmaceutów, oraz
b) 3 kwietnia 1992 r. w przypadku lekarzy specjalistów.
Dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w akapicie pierwszym, uprawniają ich posiadacza do prowadzenia działalności zawodowej na terytorium Niemiec na tych samych warunkach, jak wydane przez właściwe organy niemieckie dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2.
3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 37 ust. 1, każde Państwo Członkowskie uznaje dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uprawniający do podejmowania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty i architekta, uzyskane przez obywateli Państw Członkowskich i wydane przez byłą Czechosłowację lub uzyskane przez obywateli, których kształcenie rozpoczęło się, w przypadku Republiki Czeskiej i Słowacji, przed 1 stycznia 1993 r., w przypadkach gdy organy jednego z wyżej wymienionych Państw Członkowskich poświadczyły, że taki dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji ma taką samą moc prawną na ich terytorium, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydawane przez te Państwa, a w stosunku do architektów jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyporządkowane tym Państwom Członkowskim w załączniku VI, pkt 6, w odniesieniu do podejmowania i wykonywania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza weterynarii, położnej lub farmaceuty w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 45 ust. 2, oraz architekta w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 48.
Do takiego poświadczenia należy dołączyć zaświadczenie wydane przez te same organy, stwierdzające, że dane osoby faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat przed wydaniem zaświadczenia.
4.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji uprawniające do podejmowania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty i architekta, posiadane przez obywateli Państw Członkowskich i wydane przez były Związek Radziecki, lub obywateli, których kształcenie rozpoczęło się:
a) w przypadku Estonii przed 20 sierpnia 1991 r.;
b) w przypadku Łotwy przed 21 sierpnia 1991 r.;
c) w przypadku Litwy przed 11 marca 1990 r.;
jeżeli organy jednego z trzech wyżej wymienionych Państw Członkowskich poświadczą, że taki dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji ma taką samą moc prawną na ich terytorium, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przez nie wydawane, a w stosunku do architektów jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyporządkowane tym Państwom Członkowskim w załączniku VI, pkt 6, w odniesieniu do podejmowania i wykonywania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty, w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 45 ust. 2 oraz architekta w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 48.
Do takiego poświadczenia należy dołączyć zaświadczenie wydane przez te same organy, stwierdzające, że dane osoby faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
W odniesieniu do dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy weterynarii, wydanych przez były Związek Radziecki lub w odniesieniu do kształcenia rozpoczętego w przypadku Estonii przed 20 października 1991 r., do zaświadczenia, o którym mowa w poprzednim akapicie, należy dołączyć zaświadczenie wydane przez organy estońskie, stwierdzające, że osoby te faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność na terytorium Estonii nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
5.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, uprawniający do podejmowania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, położnej, farmaceuty i architekta uzyskane przez obywateli Państw Członkowskich i wydane przez byłą Jugosławię, lub uzyskane przez obywateli, których kształcenie rozpoczęło się w przypadku Słowenii przed 25 czerwca 1991 r., jeżeli organy wymienionego Państwa Członkowskiego poświadczą, że taki dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji ma taką samą moc prawną na terytorium Słowenii, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydawane przez te organy, a w stosunku do architektów, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyporządkowane tym Państwom Członkowskim w załączniku VI pkt 6, w odniesieniu do podejmowania i wykonywania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 45 ust. 2, oraz architekta w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 48.
Do takiego poświadczenia należy dołączyć zaświadczenie wydane przez te same organy, stwierdzające, że dane osoby faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
6.
Każde Państwo Członkowskie uznaje za wystarczający dowód posiadania kwalifikacji przez obywateli Państw Członkowskich, których dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji: lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej i farmaceuty nie odpowiadają tytułom przyporządkowanym danemu Państwu Członkowskiemu w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2, dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydawane w tych Państwach Członkowskich, do których załączone będzie zaświadczenie wydane przez właściwe organy lub instytucje.
Zaświadczenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, stanowi potwierdzenie, że dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji stanowi dowód pomyślnego ukończenia kształcenia, zgodnie odpowiednio z art. 24, 25, 28, 31, 34, 35, 38, 40 i 44 niniejszej dyrektywy, i jest traktowany przez Państwo Członkowskie, w którym został on wydany, na równi z kwalifikacjami, których tytuły wyszczególniono w załączniku V, pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2.
Sekcja 2
Lekarze
Artykuł 24
Kształcenie medyczne na podstawowym poziomie
1.
Warunkiem podjęcia kształcenia medycznego na podstawowym poziomie jest posiadanie dyplomu lub świadectwa, uprawniającego do dostępu do studiów uniwersyteckich na danym kierunku.
2.
Kształcenie medyczne na podstawowym poziomie obejmuje co najmniej sześcioletni okres studiów lub 5500 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych prowadzonych na uniwersytecie lub pod jego nadzorem.
W przypadku osób, które podjęły kształcenie przed dniem 1 stycznia 1972 r., kurs kształcenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, może obejmować sześciomiesięczne szkolenie praktyczne odbywane w pełnym wymiarze godzin na poziomie uniwersyteckim, nadzorowane przez właściwe organy.
3.
Odbycie przez daną osobę kształcenia medycznego na poziomie podstawowym gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się medycyna i dobre zrozumienie metod naukowych, w tym zasad dokonywania pomiarów funkcji biologicznych, oceny naukowo ustalonych stanów faktycznych i analizy danych;
b) wystarczającą znajomość anatomii, fizjologii i zachowania osób zdrowych i chorych, a także zależności występujących pomiędzy stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem, w jakim przebywa istota ludzka;
c) odpowiednią wiedzę w zakresie dyscyplin i praktyki klinicznej, zapewniającą danej osobie kompleksowe postrzeganie chorób fizycznych i psychicznych oraz medycyny w aspekcie profilaktyki, diagnostyki i terapii oraz rozrodczości;
d) odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte w szpitalach pod odpowiednim nadzorem.
Artykuł 25
Specjalistyczne kształcenie medyczne
1.
Warunkiem podjęcia specjalistycznego kształcenia medycznego jest potwierdzone ukończenie sześcioletnich studiów w ramach programu kształcenia, o którym mowa w art. 24, w trakcie których dana osoba uzyskała właściwą wiedzę w zakresie medycyny podstawowej.
2.
Specjalistyczne kształcenie medyczne obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne na uniwersytecie lub w szpitalu uniwersyteckim albo, w stosownych przypadkach, w jednostce ochrony zdrowia, upoważnionej do jego prowadzenia przez właściwe organy lub instytucje.
Państwa Członkowskie zapewniają, że minimalny okres specjalistycznego kształcenia medycznego, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.3, jest nie krótszy od okresu przewidzianego w tym punkcie.
Kształcenie odbywa się pod nadzorem właściwych organów lub instytucji.
Obejmuje ono osobisty udział lekarza odbywającego specjalistyczne kształcenie w działalności i wypełnianiu obowiązków danej placówki.
3.
Kształcenie odbywa się w pełnym wymiarze godzin w placówkach uznanych przez właściwe organy.
Obejmuje ono udział w pełnym zakresie działalności medycznej prowadzonej przez placówkę, w której odbywa się kształcenie, w tym w pełnieniu dyżurów, tak aby kształcący się lekarz cały czas przeznaczony na pracę zawodową we wszystkich tygodniach roboczych w roku poświęcał na zajęcia praktyczne i teoretyczne, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwe organy.
W związku z tym kształcący się lekarze otrzymują odpowiednie wynagrodzenie.
4.
Państwa Członkowskie mogą uzależniać wydanie dokumentu potwierdzającego odbycie medycznego kształcenia specjalistycznego od posiadania dokumentu potwierdzającego odbycie kształcenia medycznego na podstawowym poziomie, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.1.
5.
Minimalne okresy kształcenia, o których mowa w załączniku V pkt 5.1.3, mogą być zmieniane, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania ich do postępu naukowego i technicznego.
Artykuł 26
Rodzaje specjalistycznego kształcenia medycznego
Dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji lekarza specjalisty jest określony w art. 21 dokument wydawany przez właściwe organy lub instytucje, o których mowa w załączniku V pkt 5.1.2, odpowiadający tytułowi używanemu w poszczególnych Państwach Członkowskich po ukończeniu danego kształcenia specjalistycznego, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.3.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, możliwe jest poszerzenie wykazu w załączniku V pkt 5.1.3 o nowe specjalności medyczne, występujące w co najmniej dwóch piątych Państw Członkowskich, w celu dostosowania niniejszej dyrektywy do zmian wprowadzanych w ustawodawstwie krajowym.
Artykuł 27
Prawa nabyte lekarzy specjalistów
1.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od lekarzy specjalistów, których specjalistyczne kształcenie medyczne było prowadzone w niepełnym wymiarze godzin na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w dniu 20 czerwca 1975 r., którzy rozpoczęli kształcenie specjalistyczne najpóźniej w dniu 31 grudnia 1983 r., przedstawienia obok dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zaświadczenia stwierdzającego, że przez nieprzerwany okres co najmniej trzech lat w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia, faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność.
2.
Każde Państwo Członkowskie uznaje kwalifikacje lekarzy specjalistów uzyskane w Hiszpanii przez lekarzy, którzy ukończyli kształcenie specjalistyczne przed dniem 1 stycznia 1995 r., nawet jeżeli nie spełnia ono minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 25, o ile obok dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji przedstawione zostanie zaświadczenie, wydane przez właściwe organy hiszpańskie, stwierdzające, że dana osoba zdała egzamin specjalizacyjny w danej dziedzinie specjalizacji, przeprowadzony w ramach szczególnych środków w zakresie uznawania kwalifikacji, ustanowionych w dekrecie królewskim 1497/99, w celu potwierdzenia, że dana osoba dysponuje poziomem wiedzy i umiejętności porównywalnym z tym, jaki mają lekarze posiadający kwalifikacje lekarza specjalisty określony w przypadku Hiszpanii w załączniku V pkt 5.1.2 i 5.1.3.
3.
Każde Państwo Członkowskie, które uchyliło przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy specjalistów, o których mowa w załączniku V pkt 5.1.2 i 5.1.3, i w związku z tym przyjęło środki dotyczące praw nabytych przysługujących jego obywatelom, przyznaje obywatelom pozostałych Państw Członkowskich prawo do korzystania z tych samych środków, jeżeli dany dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji został wydany przed datą, w której przyjmujące Państwo Członkowskie zaprzestało wydawania takich dokumentów w zakresie danej specjalności.
Daty uchylenia tych przepisów określone są w załączniku V pkt 5.1.3.
Artykuł 28
Kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej
1.
Warunkiem podjęcia kształcenia specjalistycznego w zakresie ogólnej praktyki medycznej jest potwierdzone ukończenie sześcioletnich studiów w ramach programu kształcenia, o którym mowa w art. 24.
2.
Kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej prowadzące do uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, który zostanie wydany przed 1 stycznia 2006 r., musi trwać co najmniej dwa lata w pełnym wymiarze godzin.
W przypadku dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydawanych po tej dacie, kształcenie musi trwać co najmniej trzy lata w pełnym wymiarze godzin.
W przypadku gdy program kształcenia, o którym mowa w art. 24, obejmuje szkolenie praktyczne w zatwierdzonym szpitalu wyposażonym w odpowiedni sprzęt i służby medyczne albo w zatwierdzonym gabinecie medycyny ogólnej lub w zatwierdzonej przychodni, w której lekarze świadczą podstawową opiekę medyczną, okres kształcenia praktycznego, w wymiarze nie większym niż rok, może zostać zaliczony do okresu przewidzianego w akapicie pierwszym w odniesieniu do świadectw odbycia kształcenia, wydawanych od dnia 1 stycznia 2006 r.
Możliwość przewidziana w akapicie drugim jest dostępna jedynie w Państwach Członkowskich, w których kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej trwało na dzień 1 stycznia 2001 r. dwa lata.
3.
Kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej prowadzone jest w pełnym wymiarze godzin, pod nadzorem właściwych organów lub instytucji.
Ma ono w większym stopniu charakter praktyczny niż teoretyczny.
Kształcenie praktyczne odbywa się z jednej strony co najmniej przez sześć miesięcy w zatwierdzonym szpitalu posiadającym właściwe wyposażenie i służby medyczne, z drugiej zaś strony co najmniej przez sześć miesięcy w zatwierdzonym gabinecie medycyny ogólnej lub w zatwierdzonej przychodni, w której lekarze świadczą podstawową opiekę medyczną.
Kształcenie praktyczne odbywa się w połączeniu z innymi jednostkami ochrony zdrowia lub placówkami odpowiedzialnymi za medycynę ogólną.
Jednakże, bez uszczerbku dla okresów minimalnych określonych w akapicie drugim, kształcenie praktyczne może być prowadzone przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy w innej zatwierdzonej jednostce lub placówkach zdrowotnych odpowiedzialnych za medycynę ogólną.
Kształcenie wymaga osobistego udziału kształcącego się lekarza w wykonywaniu działalności zawodowej i wypełnianiu obowiązków osób, z którymi pracuje.
4.
Państwa Członkowskie uzależniają wydanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lekarza ogólnego od posiadania dokumentu potwierdzającego odbycie podstawowego kształcenia medycznego, wymienionego w załączniku V pkt 5.1.1.
5.
Państwa Członkowskie mogą wydać dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.4 lekarzowi, który wprawdzie nie ukończył kształcenia, o którym mowa w niniejszym artykule, ale ukończył inne uzupełniające kształcenie, potwierdzone dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji wydanym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego.
Nie mogą one jednakże wydać dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, jeżeli nie potwierdza on posiadania wiedzy na poziomie równoważnym z wiedzą zdobywaną w trakcie kształcenia, o którym mowa w niniejszym artykule.
Państwa Członkowskie określają między innymi zakres, w jakim kształcenie uzupełniające i doświadczenie zawodowe posiadane przez wnioskodawcę mogą zastąpić kształcenie, o którym mowa w niniejszym artykule.
Państwa Członkowskie mogą wydać dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.4, jeżeli wnioskodawca zdobył co najmniej sześciomiesięczne doświadczenie w zakresie medycyny ogólnej w gabinecie medycyny ogólnej lub w przychodni, w której lekarze świadczą podstawową opiekę zdrowotną należącego do rodzaju określonego w ust. 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 29
Wykonywanie zawodu lekarza ogólnego
Każde Państwo Członkowskie, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony praw nabytych, uzależnia wykonywanie zawodu lekarza ogólnego w ramach własnego systemu ubezpieczeń społecznych od posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.4.
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z tego warunku osoby, które odbywają obecnie specjalne kształcenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej.
Artykuł 30
Prawa nabyte lekarzy ogólnych
1.
Każde Państwo Członkowskie samodzielnie określa prawa nabyte.
Jednakże każde Państwo Członkowskie uznaje prawo do wykonywania działalności lekarza ogólnego w ramach własnego, krajowego systemu zabezpieczeń społecznych, bez posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.4, jako prawo nabyte wszystkich lekarzy, którzy w dniu określonym w wymienionym punkcie korzystają z tego prawa na podstawie przepisów dotyczących zawodów medycznych, uprawniających do wykonywania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego, i którzy, korzystając z przepisów art. 21 lub 23, podjęli działalność na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego wydają na wniosek lekarzy, którym, zgodnie z akapitem pierwszym przysługują prawa nabyte, zaświadczenie potwierdzające, że jego posiadacz ma prawo do wykonywania działalności lekarza ogólnego w ramach systemów ubezpieczeń społecznych tych Państw bez posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.4.
2.
Każde Państwo Członkowskie uznaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie, i przyznają takim świadectwom taką samą moc na swoim terytorium, jak wydawanym przez siebie dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które pozwalają na wykonywanie zawodu lekarza ogólnego w ramach krajowego systemu zabezpieczeń społecznych.
Sekcja 3
Pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną
Artykuł 31
Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną
1.
Warunkiem podjęcia kształcenia pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną jest ukończenie dziesięcioletniego kształcenia ogólnego, potwierdzonego dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem wydanym przez właściwe organy lub instytucje Państwa Członkowskiego albo świadectwem potwierdzającym zdanie egzaminu wstępnego na równoważnym poziomie do szkoły pielęgniarskiej.
2.
Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną prowadzone jest w pełnym wymiarze godzin i obejmuje co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.2.1.
Wykaz przedmiotów wyszczególnionych w załączniku V pkt 5.2.1 może być zmieniana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2 w celu dostosowania jej do postępu naukowego i technicznego.
Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach, określonych w przepisach dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.
3.
Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną obejmuje co najmniej trzy lata lub 4600 godzin kształcenia teoretycznego i klinicznego, przy czym kształcenie teoretyczne obejmuje co najmniej trzecią część, a kształcenie kliniczne co najmniej połowę minimalnego okresu kształcenia.
Państwa Członkowskie mogą w części zwolnić z powyższych wymogów osoby, które odbyły część kształcenia na kursach o poziomie co najmniej równoważnym.
Państwa Członkowskie gwarantują, że instytucje prowadzące kształcenie pielęgniarek odpowiadają za skoordynowanie elementów kształcenia teoretycznego i klinicznego w trakcie całego programu studiów.
4.
Kształcenie teoretyczne stanowi tą część kształcenia pielęgniarek, w trakcie której zdobywają one wiedzę zawodową, doświadczenie i umiejętności niezbędne do organizowania, udzielania i oceny sprawowanej opieki zdrowotnej.
Kształcenie prowadzone jest przez wykładowców pielęgniarstwa lub inne kompetentne osoby w szkołach pielęgniarskich lub innych placówkach nauczania wybranych przez instytucje edukacyjne.
5.
Kształcenie kliniczne stanowi tą część kształcenia pielęgniarek, w trakcie której kandydatka uczy się, jako członek zespołu i w bezpośrednim kontakcie z osobami zdrowymi lub chorymi lub z określoną społecznością, jak w oparciu o zdobytą wiedzę i umiejętności organizować, udzielać i dokonywać oceny wymaganej, kompleksowej opieki pielęgniarskiej.
Kandydatka na pielęgniarkę uczy się nie tylko pracy zespołowej, ale także umiejętności kierowania zespołem i organizowania ogólnej opieki pielęgniarskiej, w tym prowadzenia edukacji zdrowotnej na rzecz osób fizycznych i małych grup w placówkach zdrowotnych lub określonej społeczności.
Powyższe kształcenie odbywa się w szpitalach lub innych placówkach zdrowotnych oraz w określonej społeczności, pod nadzorem wykładowców pielęgniarstwa oraz przy współpracy i pomocy innych, wykwalifikowanych pielęgniarek.
Także inne osoby należącego do wykwalifikowanego personelu mogą wziąć udział w procesie nauczania.
Kandydatki na pielęgniarki biorą udział w tych czynnościach wykonywanych na danym oddziale, które są odpowiednie ze względu na cele kształcenia i uczą je podejmowania obowiązków związanych z pielęgniarstwem.
6.
Odbycie przez daną osobę kształcenia na pielęgniarkę odpowiedzialną za opiekę ogólną gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się pielęgniarstwo ogólne, łącznie z wystarczającym zrozumieniem budowy, funkcji fizjologicznych i zachowania osób zdrowych i chorych oraz zależności między stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka;
b) wystarczającą wiedzę o charakterze i etyce zawodu oraz ogólnych zasadach dotyczących zdrowia i pielęgniarstwa;
c) odpowiednie doświadczenie kliniczne; doświadczenie to, dobrane ze względu na jego wartości szkoleniowe, powinno zostać zdobyte pod nadzorem wykwalifikowanego personelu pielęgniarskiego w miejscu, w którym dzięki odpowiedniej liczbie wykwalifikowanego personelu i wyposażeniu istnieją odpowiednie warunki do świadczenia opieki pielęgniarskiej na rzecz pacjenta;
d) zdolność do brania udziału w praktycznym kształceniu personelu służby zdrowia oraz doświadczenie w pracy z tym personelem;
e) doświadczenie we współpracy z innymi zawodami w służbie zdrowia.
Artykuł 32
Wykonywanie zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną
Do celów niniejszej dyrektywy, do działalności zawodowej pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną należą rodzaje działalności wykonywane zawodowo, wyszczególnione w załączniku V pkt 5.2.2.
Artykuł 33
Prawa nabyte pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną
1.
Aby ogólne zasady w zakresie praw nabytych mogły znaleźć zastosowanie wobec pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, rodzaje działalności, o których mowa w art. 23, muszą obejmować pełną odpowiedzialność za planowanie, organizowanie i zarządzanie opieką medyczną świadczoną pacjentowi.
2.
W odniesieniu do polskich kwalifikacji pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, uznaje się wyłącznie prawa nabyte, o których mowa poniżej.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną został wydany w Polsce, przed 1 maja 2004 r. i którzy nie spełniają minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 31, Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną określone poniżej, pod warunkiem dołączenia do nich zaświadczenia potwierdzającego, że dani obywatele Państw Członkowskich faktycznie i w sposób zgodny z prawem wykonywali działalność pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną w Polsce przez okres wyszczególniony poniżej:
a) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji pielęgniarki w stopniu licencjata (dyplom licencjata pielęgniarstwa): przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia;
b) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji pielęgniarki potwierdzający ukończenie kształcenia pomaturalnego w medycznych szkołach zawodowych (dyplom pielęgniarki albo pielęgniarki dyplomowanej): przez co najmniej pięć kolejnych lat w okresie siedmiu lat poprzedzających wydanie świadectwa.
Wymienione czynności muszą obejmować pełną odpowiedzialność za planowanie, organizowanie i sprawowanie opieki pielęgniarskiej pacjenta.
3. Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarek wydane w Polsce pielęgniarkom, które ukończyły kształcenie przed 1 maja 2004 r. nawet jeżeli dokumenty te nie spełniają minimalnych wymogów kształcenia określonych w art. 31, potwierdzonych uzyskaniem tytułu "licencjata", jeżeli zostały one uzyskane na podstawie specjalnego programu kształcenia, określonego w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw z dnia 30 kwietnia 2004 r., nr 92, poz. 885) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów zawodowych na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych posiadających świadectwo dojrzałości i będących absolwentami liceów medycznych oraz medycznych szkół zawodowych kształcących w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z dnia 13 maja 2004 r., nr 110, poz. 1170) w celu potwierdzenia, że dana osoba dysponuje wiedzą i umiejętnościami porównywalnymi z tymi, jakie posiadają pielęgniarki posiadające kwalifikacje, które w przypadku Polski określono w załączniku V pkt 5.2.2.
Sekcja 4
Lekarze dentyści
Artykuł 34
Podstawowe kształcenie lekarsko-dentystyczne
1.
Warunkiem podjęcia podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego jest posiadanie dyplomu lub świadectwa, uprawniającego do podjęcia przedmiotowych studiów na uniwersytetach lub w szkołach wyższych prowadzących kształcenie na poziomie uznanym w danym Państwie Członkowskim za równoważny.
2.
Podstawowe kształcenie lekarsko-dentystyczne obejmuje co najmniej pięcioletni okres studiów teoretycznych i praktycznych prowadzonych w pełnym wymiarze godzin, w trakcie których realizowany jest co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.3.1, odbywanych na uniwersytecie lub w szkole wyższej prowadzącej kształcenie na poziomie uznanym za równoważny albo też pod nadzorem uniwersytetu.
Wykaz przedmiotów wyszczególnionych w załączniku V pkt 5.3.1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach prawa, dotyczących struktury zawodów w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.
3.
Odbycie przez daną osobę podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się stomatologia, i dobre zrozumienie metod naukowych, w tym zasad dokonywania pomiarów czynności biologicznych, oceny naukowo ustalonych stanów faktycznych i analizy danych;
b) odpowiednią wiedzę o organizmie, fizjologii i zachowaniu osób zdrowych i chorych, jak również oddziaływaniu środowiska naturalnego i społecznego na stan ludzkiego zdrowia, w zakresie, w jakim czynniki te dotyczą stomatologii;
c) odpowiednią wiedzę o strukturze i funkcji zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych, zarówno zdrowych, jak i chorych, jak również o ich związku z ogólnym stanem zdrowia oraz fizycznym i społecznym samopoczuciem pacjenta;
d) odpowiednią wiedzę w zakresie dyscyplin i metod klinicznych, zapewniającą lekarzowi dentyście kompleksowe postrzeganie nieprawidłowości, uszkodzeń i chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych oraz w zakresie profilaktyki, diagnostyki i terapii stomatologicznej;
e) odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte w szpitalach pod odpowiednim nadzorem.
Powyższe kształcenie zapewnia lekarzowi dentyście umiejętności niezbędne do wykonywania wszelkich czynności w zakresie profilaktyki, diagnostyki i leczenia nieprawidłowości oraz chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych.
Artykuł 35
Specjalistyczne kształcenie lekarsko-dentystyczne
1.
Warunkiem podjęcia specjalistycznego kształcenia lekarsko-dentystycznego jest potwierdzone ukończenie pięcioletniego szkolenia teoretycznego i praktycznego w ramach kształcenia, o którym mowa w art. 34, lub posiadanie dokumentów, o których mowa w art. 23 i 37.
2.
Specjalistyczne kształcenie lekarsko-dentystyczne obejmuje szkolenia teoretyczne i praktyczne w ośrodku uniwersyteckim, ośrodku leczniczym i badawczym, lub, w stosownych przypadkach, w placówce zdrowotnej upoważnionej do tego przez właściwe organy lub instytucje.
Specjalistyczne kursy lekarsko-dentystyczne w pełnym wymiarze godzin trwają co najmniej trzy lata i nadzorowane są przez właściwe organy i instytucje.
Obejmują one osobisty udział lekarza dentysty odbywającego specjalistyczne kształcenie w działalności i wypełnianiu obowiązków danej placówki zdrowotnej.
Minimalny okres kształcenia, o którym mowa w akapicie drugim, może być zmieniany, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2 w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
3.
Państwa Członkowskie uzależniają wydanie dokumentu potwierdzającego odbycie specjalistycznego od posiadania dokumentu potwierdzającego odbycie podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego, o którym mowa w załączniku V pkt 5.3.2.
Artykuł 36
Wykonywanie zawodu lekarza dentysty
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, działalność zawodowa lekarzy dentystów obejmuje rodzaje działalności określone w ust. 3, wykonywane na podstawie posiadania kwalifikacji zawodowych wyszczególnionych w załączniku V pkt 5.3.2.
2.
Zawód lekarza dentysty opiera się na kształceniu lekarsko-dentystycznym, o którym mowa w art. 34, i stanowi osobny zawód, odmienny od innych zawodów medycznych o charakterze ogólnym lub specjalistycznym.
Warunkiem wykonywania zawodu lekarza dentysty jest posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.3.2.
Posiadacze takich dokumentów traktowani są w taki sam sposób jak osoby, wobec których zastosowanie znajduje art. 23 lub art. 37.
3.
Państwa członkowskie zapewniają lekarzom dentystom powszechne prawo podejmowania i wykonywania czynności w zakresie profilaktyki, diagnozowania i leczenia nieprawidłowości i chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych, przy należytym uwzględnieniu odpowiednich przepisów i zasad etyki zawodowej obowiązujących w tej dziedzinie w dniach określonych w załączniku V pkt 5.3.2.
Artykuł 37
Prawa nabyte lekarzy dentystów
1.
Każde Państwo Członkowskie uznaje, na potrzeby wykonywania działalności zawodowej w charakterze lekarza dentysty na podstawie kwalifikacji wyszczególnionych w załączniku V pkt 5.3.2 dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy dentystów wydane we Włoszech, Hiszpanii, Austrii, Republice Czeskiej i Słowacji osobom, które rozpoczęły kształcenie medyczne najpóźniej w dniu określonym w tym załączniku dla danego Państwa Członkowskiego, któremu towarzyszyć będzie zaświadczenie wydane przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego.
Zaświadczenie musi potwierdzać spełnienie dwóch następujących warunków:
a) dane osoby faktycznie wykonywały w Państwach Członkowskich zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie działalność określoną w art. 36 przez przynajmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia;
b) dane osoby są upoważnione do wykonywania działalności wymienionego rodzaju na takich samych warunkach, jak posiadacze dokumentów wymienionych dla danego Państwa Członkowskiego w załączniku V pkt 5.3.2.
Osoby, które pomyślnie ukończyły co najmniej trzyletnie studia, co do których właściwe organy w danym Państwie Członkowskim potwierdziły, że są one równoważne z kształceniem, o którym mowa w art. 34, są zwolnione z obowiązku posiadania trzyletniego doświadczenia zawodowego, o którym mowa w akapicie drugim lit. a).
W przypadku Republiki Czeskiej i Słowacji, dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji uzyskane w byłej Czechosłowacji są dla potrzeb uznawania traktowane tak samo, jak czeskie i słowackie dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji i podlegają uznaniu na warunkach określonych w akapitach poprzedzających.
2.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy, wydane we Włoszech osobom, które rozpoczęły uniwersyteckie kształcenie medyczne po dniu 28 stycznia 1980 r., ale nie później niż dnia 31 grudnia 1984 r., którym towarzyszy zaświadczenie wydane przez właściwe organy włoskie.
Zaświadczenie musi potwierdzać spełnienie trzech następujących warunków:
a) dane osoby zdały odpowiedni test umiejętności przeprowadzony przez właściwe organy włoskie w celu wykazania, że osoby te posiadają poziom wiedzy i umiejętności porównywalny z osobami posiadającymi dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wyszczególnione dla Włoch w załączniku V pkt 5.3.2;
b) dane osoby faktycznie wykonywały we Włoszech zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie działalność określoną w art. 36 przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia;
c) dane osoby są upoważnione do wykonywania działalności określonej w art. 36 na tych samych warunkach, co posiadacze dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wyszczególnionych dla Włoch w załączniku V pkt 5.3.2, albo faktycznie wykonują taką działalność zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie.
Osoby, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia, co do których właściwe organy w danym Państwie Członkowskim potwierdziły, że są one równoważne z kształceniem, o którym mowa w art. 34, są zwolnione z obowiązku zdania testu umiejętności, o którym mowa w akapicie drugim lit. a).
Osoby, które rozpoczęły uniwersyteckie kształcenie medyczne po dniu 31 grudnia 1984 r., traktowane są w ten sam sposób co osoby, o których mowa powyżej, o ile powyższy trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem 31 grudnia 1994 r.
Sekcja 5
Lekarze weterynarii
Artykuł 38
Kształcenie lekarzy weterynarii
1.
Kształcenie lekarzy weterynarii obejmuje co najmniej pięcioletni okres studiów teoretycznych i praktycznych prowadzonych w pełnym wymiarze godzin, w trakcie których realizowany jest co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.4.1, odbywanych na uniwersytecie lub w szkole wyższej prowadzącej kształcenie na poziomie uznanym za równoważny albo też pod nadzorem uniwersytetu.
Wykaz przedmiotów wymienionych w załączniku V pkt 5.4.1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach, dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.
2.
Warunkiem podjęcia kształcenia w zakresie weterynarii jest posiadanie dyplomu lub świadectwa uprawniającego do podjęcia tego rodzaju studiów na uniwersytecie lub w szkołach wyższych, które dane Państwo Członkowskie uznaje za równoważne pod względem poziomu.
3.
Odbycie przez daną osobę kształcenia w zakresie weterynarii gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się weterynaria;
b) odpowiednią wiedzę na temat budowy i czynności zwierząt zdrowych, ich hodowli, reprodukcji, higieny ogólnej, a także żywienia, włącznie z technologią stosowaną podczas produkcji i konserwacji żywności odpowiadającej ich potrzebom;
c) odpowiednią wiedzę na temat zachowania i ochrony zwierząt;
d) odpowiednią wiedzę na temat przyczyn, natury, przebiegu, skutków, diagnozowania i leczenia chorób zwierzęcych, rozpatrywanych zarówno indywidualnie jak i grupowo, w tym specjalistyczną wiedzę o chorobach, które mogą się przenosić na człowieka;
e) dostateczną znajomość medycyny prewencyjnej;
f) dostateczną znajomość higieny i technologii produkcji, wytwarzania oraz wprowadzania do obrotu zwierzęcych artykułów spożywczych lub artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi;
g) dostateczną znajomość przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do wyżej wymienionych dziedzin;
h) odpowiednie doświadczenie kliniczne i praktyczne uzyskane pod odpowiednim nadzorem.
Artykuł 39
Prawa nabyte lekarzy weterynarii
Bez uszczerbku dla art. 23 ust. 4, w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały wydane w Estonii przed 1 maja 2004 r., lub których kształcenie rozpoczęło się w Estonii przed 1 maja 2004 r., Państwa Członkowskie uznają wymienione dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy weterynarii w przypadku gdy załączone do nich będzie zaświadczenie potwierdzające, że dane osoby faktycznie i w sposób zgodny z prawem wykonywały w Estonii działalność tego rodzaju przez co najmniej pięć kolejnych lat w okresie siedmiu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
Sekcja 6
Położne
Artykuł 40
Kształcenie położnych
1.
Kształcenie położnych obejmuje co najmniej:
a) kurs położnictwa prowadzony w pełnym wymiarze godzin i obejmujący co najmniej trzy lata nauki teoretycznej i praktycznej (ścieżka I), w trakcie której realizowany jest co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.5.1; lub
b) kurs położnictwa trwający 18 miesięcy (ścieżka II) i obejmujący co najmniej program studiów określony w załączniku V pkt 5.5.1, który nie został zrealizowany w ramach równoważnego kształcenia pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną.
Państwa Członkowskie gwarantują, że instytucje prowadzące kształcenie położnych odpowiadają za skoordynowanie teorii i praktyki w ramach programu kształcenia.
Wykaz przedmiotów wymienionych w załączniku V pkt 5.5.1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.
2.
Warunkiem podjęcia kształcenia w zakresie położnictwa jest spełnienie jednego z dwóch następujących warunków:
a) w przypadku ścieżki I — ukończenie co najmniej pierwszych dziesięciu lat kształcenia ogólnego; lub
b) w przypadku ścieżki II — posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2.
3.
Odbycie przez daną osobę kształcenia położniczego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a) dostateczną wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się działalność położnych, a szczególnie położnictwa i ginekologii;
b) odpowiednią znajomość etyki zawodowej i przepisów prawa dotyczących wykonywania zawodu;
c) szczegółową znajomość czynności biologicznych, anatomii i fizjologii w dziedzinie położnictwa i noworodków, jak również wiedzę o związku zachodzącym pomiędzy stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka oraz o jego zachowaniu;
d) odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte w zatwierdzonych instytucjach pod nadzorem personelu wykwalifikowanego w położnictwie;
e) odpowiednią znajomość procesu kształcenia personelu służby zdrowia i doświadczenie we współpracy z nim.
Artykuł 41
Procedury uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji położnych
1.
Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej, o którym mowa w załączniku V pkt 5.5.2, podlega automatycznemu uznaniu zgodnie z art. 21, o ile potwierdza odbycie jednego z następujących rodzajów kształcenia:
a) kursu położnictwa prowadzonego przez co najmniej trzy lata w pełnym wymiarze godzin:
i) jeżeli warunkiem jego podjęcia jest posiadanie dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu uprawniającego do podjęcia nauki na uniwersytecie lub wyższej uczelni albo w inny sposób potwierdzającego posiadanie równoważnego poziomu wiedzy; lub
ii) po którym nastąpiła dwuletnia praktyka zawodowa, potwierdzona zaświadczeniem wydanym zgodnie z ust. 2;
b) kursu położnictwa prowadzonego w pełnym wymiarze godzin przez co najmniej dwa lata lub obejmującego 3600 godzin, jeżeli warunkiem jego podjęcia było posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2;
c) kursu położnictwa prowadzonego w pełnym wymiarze godzin przez co najmniej 18 miesięcy lub obejmującego 3000 godzin, jeżeli warunkiem jego podjęcia było posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2, po którego zdobyciu nastąpiła roczna praktyka zawodowa, potwierdzona zaświadczeniem wydanym zgodnie z ust. 2.
2.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wydawane jest przez właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego.
Zaświadczenie potwierdza, że jego posiadacz po zdobyciu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji położnej z powodzeniem wykonywał w danym okresie pełen zakres czynności położnej w szpitalu lub w upoważnionym zakładzie opieki zdrowotnej.
Artykuł 42
Wykonywanie zawodu położnej
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, przepisy niniejszej sekcji stosuje się do działalności położnych określonej przez poszczególne Państwa Członkowskie i wykonywanej na podstawie tytułów zawodowych określonych w załączniku V pkt 5.5.2.
2.
Państwa Członkowskie gwarantują położnym możliwość podjęcia i wykonywania przynajmniej następujących rodzajów działalności:
a) udzielanie wiarygodnych informacji i porad na temat planowania rodziny;
b) rozpoznawanie ciąży i nadzorowanie przebiegu ciąż normalnych; przeprowadzanie badań niezbędnych dla nadzorowania przebiegu ciąż normalnych;
c) kierowanie na badania konieczne do jak najwcześniejszego rozpoznania ciąży zagrożonej;
d) realizacja programu przygotowywania do rodzicielstwa oraz pełnego przygotowania do urodzenia dziecka, łącznie z poradnictwem na temat higieny i żywienia;
e) opieka nad rodzącą i pomoc podczas porodu oraz nadzorowanie stanu płodu w macicy za pomocą właściwych środków klinicznych i technicznych;
f) przyjmowanie porodów naturalnych, w razie konieczności także z nacięciem krocza, a w przypadkach nagłych — także porodu z położenia miednicowego;
g) rozpoznawanie u matki lub dziecka objawów nieprawidłowości wymagających skierowania do lekarza oraz, w miarę potrzeby, pomoc lekarzowi; podejmowanie koniecznych działań nagłych pod nieobecność lekarza, w szczególności ręcznego wydobycia łożyska, a następnie, w razie potrzeby, ręcznego zbadania macicy;
h) badanie noworodków i opieka nad nimi, podejmowanie w razie potrzeby wszelkich niezbędnych działań, w tym, w koniecznych przypadkach, natychmiastowej reanimacji;
i) opieka i czuwanie nad matką w okresie poporodowym oraz udzielanie matce wszelkich niezbędnych porad na temat opieki nad noworodkiem, aby umożliwić jej stworzenie optymalnych warunków dla rozwoju noworodka;
j) prowadzenie leczenia zaleconego przez lekarza;
k) sporządzanie koniecznych sprawozdań na piśmie.
Artykuł 43
Prawa nabyte położnych
1.
Każde Państwo Członkowskie, w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej spełnia minimalne wymogi w zakresie kształcenia określone w art. 40, który jednakże na mocy art. 41 nie jest uznawany, o ile nie towarzyszy mu zaświadczenie o odbytej praktyce zawodowej, o którym mowa w art. 41 ust. 2, uznaje za wystarczający dowód kwalifikacji dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydane przez dane Państwa Członkowskie przed datą określoną w załączniku V pkt 5.5.2, do których załączone jest zaświadczenie potwierdzające, że osoby te faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały czynności danego rodzaju przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się do obywateli Państw Członkowskich, których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej potwierdza odbycie kształcenia na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej oraz spełnia minimalne wymogi w zakresie kształcenia określone w art. 40, jednakże zgodnie z art. 41, warunkiem uznania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji jest dołączenie zaświadczenia potwierdzającego posiadanie praktyki zawodowej, o którym mowa w art. 41 ust. 2, jeżeli dokument potwierdza ukończenie kształcenia rozpoczętego przed 3 października 1990 r.
3.
W odniesieniu do polskich dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji położnych uznaje się wyłącznie prawa nabyte określone poniżej.
W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnej zostały wydane w Polsce przed 1 maja 2004 r. i którzy nie spełniają minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 40 lub których kształcenie rozpoczęło się w Polsce przed 1 maja 2004 r. i którzy nie spełniają minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 40, Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnej określone poniżej pod warunkiem dołączenia do nich zaświadczenia potwierdzającego, że dane osoby faktycznie i w sposób zgodny z prawem wykonywały czynności położnych przez okres wyszczególniony poniżej:
a) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej w stopniu licencjata (dyplom licencjata położnictwa): przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia;
b) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej potwierdzający ukończenie pomaturalnego kursu kształcenia w medycznej szkole zawodowej (dyplom położnej): przez co najmniej pięć kolejnych lat w okresie siedmiu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
4. Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnych wydane w Polsce położnym, które ukończyły kształcenie przed 1 maja 2004 r., nawet jeżeli dokumenty te nie spełniają minimalnych wymogów kształcenia określonych w art. 40, potwierdzonych nadaniem tytułu "licencjata", uzyskanego na podstawie specjalnego programu kształcenia, określonego w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw z dnia 30 kwietnia 2004 r., nr 92, poz. 885) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów zawodowych na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych posiadających świadectwo dojrzałości i będących absolwentami liceów medycznych oraz medycznych szkół zawodowych kształcących w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z dnia 13 maja 2004 r., nr 110, poz. 1170) w celu potwierdzenia, że dana osoba dysponuje wiedzą i umiejętnościami porównywalnymi z posiadanymi przez położne o kwalifikacjach, które w przypadku Polski określono w załączniku V pkt 5.5.2.
Sekcja 7
Farmaceuci
Artykuł 44
Kształcenie farmaceutów
1.
Warunkiem podjęcia kształcenia farmaceutycznego jest posiadanie dyplomu lub świadectwa uprawniającego do podjęcia w Państwie Członkowskim studiów na danym kierunku na uniwersytecie lub w szkołach wyższych o statusie uznanym za równorzędny.
2.
Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji farmaceuty potwierdza odbycie kształcenia trwającego co najmniej pięć lat i obejmującego przynajmniej:
a) cztery lata kształcenia teoretycznego i praktycznego w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie, w szkole wyższej o statusie uznanym za równorzędny lub pod nadzorem uniwersytetu;
b) sześciomiesięczną praktykę w ogólnodostępnej aptece lub w szpitalu, pod nadzorem oddziału farmaceutycznego tego szpitala.
Cykl kształcenia obejmuje co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.6.1 .
Wykaz przedmiotów wyszczególnionych w załączniku V pkt 5.6.1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach dotyczących struktury zawodów w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.
3.
Odbycie przez daną osobę kształcenia farmaceutycznego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a) odpowiednią wiedzę o lekach i substancjach używanych do wytwarzania leków;
b) odpowiednią wiedzę o technologii farmaceutycznej oraz fizycznym, chemicznym, biologicznym i mikrobiologicznym testowaniu produktów leczniczych;
c) odpowiednią wiedzę o metabolizmie i skutkach działania produktów leczniczych oraz o działaniu substancji toksycznych, a także o używaniu produktów leczniczych;
d) odpowiednią wiedzę do oceny danych naukowych dotyczących leków, by w oparciu o nią móc udzielać właściwych informacji;
e) odpowiednią wiedzę o wymogach prawnych i innych wymogach związanych z wykonywaniem zawodu farmaceuty.
Artykuł 45
Wykonywanie zawodu farmaceuty
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, do czynności zawodowych farmaceuty zalicza się te rodzaje działalności, których warunkiem wykonywania w jednym lub więcej Państw Członkowskich jest posiadanie kwalifikacji zawodowych i do których dostęp jest otwarty dla osób posiadających dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wyszczególnione w załączniku V pkt 5.6.2.
2.
Państwa Członkowskie gwarantują osobom posiadającym dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji farmaceuty na poziomie uniwersyteckim lub poziomie uznawanym za równoważny, spełniający warunki określone w art. 44 — w stosownych przypadkach pod warunkiem posiadania dodatkowego doświadczenia zawodowego — możliwość podejmowania i wykonywania co najmniej następujących czynności:
a) sporządzanie farmaceutycznej formy produktów leczniczych;
b) wytwarzanie i testowanie produktów leczniczych;
c) testowanie produktów leczniczych w laboratorium przeznaczonym do tego celu;
d) składowanie, przechowywanie i dystrybucja produktów leczniczych w obrocie hurtowym;
e) sporządzanie, testowanie, składowanie i wydawanie produktów leczniczych w ogólnie dostępnych aptekach;
f) sporządzanie, testowanie, składowanie i wydawanie produktów leczniczych w szpitalach;
g) udzielanie informacji i porad na temat produktów leczniczych.
3.
W przypadku gdy w określonym Państwie Członkowskim dodatkowym warunkiem podejmowania lub wykonywania jednego z rodzajów działalności farmaceutycznej jest posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.6.2, Państwo to uznaje za wystarczający dowód w tym zakresie zaświadczenie wydane przez właściwe organy w rodzimym Państwie Członkowskim danej osoby, potwierdzające, że przez podobny okres wykonywała ona tego rodzaju czynności w rodzimym Państwie Członkowskim.
4.
Uznanie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy dwuletniego stażu zawodowego, który w Wielkim Księstwie Luksemburga jest warunkiem przyznania państwowej koncesji na prowadzenie ogólnodostępnej apteki.
5.
Jeżeli w dniu 16 września 1985 r. obowiązywał w określonym Państwie Członkowskim konkurs, przeprowadzany w celu wyłonienia spośród kandydatów posiadających dokumenty, o których mowa w ust. 2, osób, którym przyznane zostanie prawo otwarcia nowych aptek, przewidzianych w krajowym systemie geograficznego rozmieszczenia aptek, Państwo to może, na zasadzie odstępstwa od ust. 1, przeprowadzać powyższe konkursy w dalszym ciągu i wymagać od obywateli Państw Członkowskich posiadających dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji określone w załączniku V pkt 5.6.2 lub korzystających z przepisów art. 23 wzięcia w nich udziału.
Sekcja 8
Architekci
Artykuł 46
Kształcenie architektów
1.
Kształcenie architekta obejmuje co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin albo sześć lat studiów na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji oświatowej, z których co najmniej trzy lata prowadzone są w pełnym wymiarze godzin.
Powyższe kształcenie powinno być zakończone zdaniem egzaminu na poziomie szkoły wyższej.
Kształcenie musi odbywać się na poziomie studiów wyższych, których podstawowym przedmiotem jest architektura i których program w równoważnym stopniu uwzględnia teoretyczne i praktyczne aspekty kształcenia architekta oraz gwarantuje uzyskanie następującej wiedzy i umiejętności:
a) umiejętności tworzenia projektów architektonicznych spełniających wymogi zarówno estetyczne, jak i techniczne;
b) odpowiedniej znajomości historii i teorii architektury oraz sztuk pokrewnych, technologii i nauk humanistycznych;
c) wiedzy na temat sztuk pięknych w zakresie, w jakim wpływają one na jakość projektu architektonicznego;
d) odpowiedniej znajomości urbanistyki, planowania oraz umiejętności niezbędnych w procesie planowania;
e) rozumienia związków zachodzących pomiędzy ludźmi a budynkami oraz pomiędzy budynkami a środowiskiem je otaczającym, oraz potrzeby dostosowania budynków do ludzkich potrzeb i skali;
f) rozumienia charakteru zawodu architekta oraz jego roli w społeczeństwie, w szczególności w przygotowywaniu koncepcji projektów uwzględniających czynniki społeczne;
g) rozumienia metod gromadzenia informacji i przygotowywania koncepcji projektu;
h) rozumienia problemów konstrukcyjnych, budowlanych i inżynieryjnych związanych z projektowaniem budynków;
i) odpowiedniej wiedzy w zakresie problemów fizycznych i technologii oraz funkcji budynków, umożliwiającej zapewnienie im wygodnych wnętrz oraz zabezpieczenia przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych;
j) umiejętności koniecznych do projektowania budynków spełniających wymogi użytkowników w zakresie, w jakim umożliwiają to dostępne środki finansowe i przepisy budowlane;
k) odpowiedniej znajomości gałęzi przemysłu, organizacji, przepisów i procedur niezbędnych dla realizacji projektów budynków oraz integracji planów z ogólnym projektem planistycznym.
2.
Wykaz dziedzin wiedzy i umiejętności wymienionych w ust. 1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Takie aktualizacje nie mogą pociągać za sobą zmian w zasadach obowiązujących w Państwach Członkowskich dotyczących struktury zawodów w zakresie kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu.
Artykuł 47
Odstępstwa od warunków kształcenia architektów
1.
W drodze odstępstwa od art. 46, za spełniające wymogi określone w art. 21 uznaje się także kształcenie: w "Fachhochschulen" w Republice Federalnej Niemiec przez okres trzech lat w formie, w jakiej było prowadzone w dniu 5 sierpnia 1985 r., spełniające wymogi określone w art. 46 i umożliwiające w powyższym Państwie Członkowskim podejmowanie czynności określonych w art. 48 pod tytułem zawodowym "architekta", o ile kształcenie to zostało uzupełnione czteroletnim doświadczeniem zawodowym w zawodzie architekta w Republice Federalnej Niemiec, potwierdzonym przez świadectwo wydane przez stowarzyszenie zawodowe, do którego rejestru wpisany jest architekt pragnący skorzystać z przepisów niniejszej dyrektywy.
Przed wydaniem świadectwa stowarzyszenie zawodowe ustala, czy osiągnięcia danego architekta w dziedzinie architektury stanowią wystarczający dowód opanowania dziedzin wiedzy i umiejętności wyszczególnionych w art. 46 ust. 1.
Świadectwo wydawane jest zgodnie z procedurą stosowaną przy wpisie do rejestru architektów prowadzonego przez stowarzyszenie zawodowe.
2.
W drodze odstępstwa od art. 46, za spełniające wymogi określone w art. 21 uznaje się także kształcenie: odbywane w ramach programu rozwoju społecznego lub w formie studiów wyższych w niepełnym wymiarze godzin, spełniające wymogi określone w art. 46 i potwierdzone pomyślnym zaliczeniem egzaminem z architektury, pod warunkiem że dana osoba pracowała w dziedzinie architektury przez co najmniej siedem lat, pod nadzorem architekta albo biura architektonicznego.
Egzamin musi być na poziomie szkoły wyższej i odpowiadać egzaminowi końcowemu określonemu w art. 46 ust. 1 akapit pierwszy.
Artykuł 48
Wykonywanie zawodu architekta
1.
Do celów niniejszej dyrektywy do działalności zawodowej architekta należą rodzaje działalności zazwyczaj wykonywane pod tytułem zawodowym "architekta".
2.
Uznaje się, że obywatele Państwa Członkowskiego, którzy zostali upoważnieni do używania tytułu architekta zgodnie z przepisami przyznającymi właściwemu organowi Państwa Członkowskiego prawo przyznawania tego tytułu obywatelom Państw Członkowskim, wyróżniającym się ze względu na osiągnięcia w dziedzinie architektury, spełniają warunki konieczne do wykonywania działalności architekta pod tytułem zawodowym "architekta".
Dowodem na to, że dane osoby wykonują działalność w dziedzinie architektury, jest świadectwo wydawane przez ich rodzime Państwo Członkowskie.
Artykuł 49
Prawa nabyte architektów
1.
Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji architektów wymienione w załączniku VI pkt 6, wydawane przez pozostałe Państwa Członkowskie i potwierdzające odbycie kształcenia, które rozpoczęło się nie później, niż w roku akademickim określonym w tym załączniku nawet, jeżeli nie spełniają one minimalnych wymogów określonych w art. 46, oraz traktuje takie dokumenty na swoim terytorium w zakresie dotyczącym podejmowania i wykonywania działalności zawodowej architekta, tak samo, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji architekta, które samo wydaje.
Na powyższej podstawie uznawane są zaświadczenia wydane przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec, potwierdzające, że dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wydany po dniu 8 maja 1945 r. przez właściwe organy Niemieckiej Republiki Demokratycznej jest równoważny z dokumentami wyszczególnionymi w załączniku VI.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji określone poniżej i traktuje je na swoim terytorium, w zakresie dotyczącym podejmowania i wykonywania działalności zawodowej architekta, tak samo, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje: świadectwa wydawane obywatelom Państw Członkowskich przez Państwa Członkowskie, w których na dzień określony poniżej obowiązywały przepisy regulujące dostęp do zawodu architekta i jego wykonywanie:
a) 1 stycznia 1995 r. w przypadku Austrii, Finlandii i Szwecji;
b) 1 maja 2004 r. w przypadku Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji;
c) 5 sierpnia 1987 r. w przypadku pozostałych Państw Członkowskich.
Zaświadczenia określone w ust. 1 powinny potwierdzać, że dana osoba uzyskała, najpóźniej w dniu określonym odpowiednio powyżej, prawo do używania tytułu zawodowego architekta oraz w świetle danych przepisów faktycznie wykonywała przedmiotową działalność przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy wspólne w sprawie podejmowania działalności
Artykuł 50
Dokumentacja i formalności
1.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego rozpatrujące wniosek o zezwolenie na wykonywanie określonego zawodu regulowanego na mocy niniejszego tytułu mogą żądać przedstawienia dokumentów i zaświadczeń wymienionych w załączniku VII.
Dokumenty określone w załączniku VII pkt 1 lit. d), e) i f) są przedkładane przed upływem trzech miesięcy od daty ich wydania.
Państwa Członkowskie, instytucje i inne osoby prawne zapewniają poufność przekazywanych im informacji.
2.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości przyjmujące Państwo Członkowskie może zwrócić się do właściwych organów innego Państwa Członkowskiego o potwierdzenie autentyczności świadectw i dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wydanych przez to drugie Państwo Członkowskie oraz, w stosownych przypadkach, potwierdzenie faktu, że dana osoba spełnia minimalne wymogi w zakresie kształcenia określone odpowiednio w art. 24, 25, 28, 31, 34, 35, 38, 40, 44 i 46 dla zawodów, o których mowa w rozdziale III niniejszego tytułu.
3.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości, jeżeli dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit, c), został wydany przez właściwy organ w Państwie Członkowskim i potwierdza odbycie kształcenia w całości lub w części w placówce zarejestrowanej zgodnie z prawem na terytorium innego Państwa Członkowskiego, przyjmujące Państwo Członkowskie może sprawdzić, przy udziale właściwej instytucji Państwa Członkowskiego, w którym wydano dokument:
a) czy przebieg kształcenia w danej placówce został formalnie zatwierdzony przez instytucję edukacyjną mającą siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym wydano dokument;
b) czy wydany dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji jest taki sam jak ten, który zostałby wydany w przypadku gdyby kształcenie odbyło się w całości w Państwie Członkowskim, w którym wydano dokument; oraz
c) czy dany dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji przyznaje te same prawa zawodowe na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym wydano dokument.
4.
W przypadku gdy przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć zawód regulowany, złożenia ślubowania lub przysięgi, a formuła tego ślubowania lub przysięgi nie może być wykorzystana przez obywateli innych Państw Członkowskich, przyjmujące Państwo Członkowskie umożliwia takim osobom skorzystanie z odpowiedniej, równoważnej formuły.
Artykuł 51
Procedura wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych
1.
Właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego potwierdza otrzymanie wniosku w terminie miesiąca od jego otrzymania oraz zawiadamia wnioskodawcę, w stosownym przypadku, o konieczności dostarczenia brakujących dokumentów.
2.
Procedura rozpatrywania wniosku o zezwolenie na wykonywanie zawodu regulowanego powinna prowadzić do jak najszybszego wydania przez właściwy organ w przyjmującym Państwie Członkowskim należycie uzasadnionej decyzji, nie później niż w terminie trzech miesięcy od daty złożenia przez wnioskodawcę kompletu dokumentów.
Jednakże powyższy termin może zostać przedłużony o miesiąc w sprawach uregulowanych w rozdziale I i II niniejszego tytułu.
3.
Od decyzji lub braku decyzji w przepisanym terminie przysługuje odwołanie zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 52
Używanie tytułów zawodowych
1.
Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim używanie tytułu zawodowego związanego z daną działalnością zawodową podlega prawnej regulacji, obywatele innych Państw Członkowskich, uprawnieni do wykonywania zawodu regulowanego na podstawie tytułu III, używają w przyjmującym Państwie Członkowskim tytułu zawodowego, który w Państwie tym odpowiada zawodowi danego rodzaju, oraz wszelkich związanych z nim skrótów.
2.
W przypadku gdy dany zawód jest w przyjmującym Państwie Członkowskim regulowany przez stowarzyszenie lub organizację, o których mowa w art. 3 ust. 2, obywatele Państw Członkowskich mogą używać tytułu lub skrótu tytułu zawodowego przyznawanego przez daną organizację lub stowarzyszenie wyłącznie za okazaniem dowodu potwierdzającego przynależność do tych stowarzyszeń lub organizacji.
W przypadku gdy warunkiem członkostwa w danym stowarzyszeniu lub organizacji jest posiadanie określonych kwalifikacji, warunek ten obowiązuje obywateli innych Państw Członkowskich posiadających kwalifikacje zawodowe wyłącznie na zasadach określonych w niniejszej dyrektywie.
TYTUŁ IV
SZCZEGÓŁOWE ZASADY WYKONYWANIA ZAWODU
Artykuł 53
Znajomość języków
Osoby, których kwalifikacje podlegają uznaniu, muszą posiadać znajomość języków niezbędną do wykonywania danego zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Artykuł 54
Używanie tytułów określających wykształcenie
Bez uszczerbku dla art. 7 i 52, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia osobom zainteresowanym prawo do używania tytułów, a także, w miarę możliwości, skróconej formy tytułów określających wykształcenie, uzyskanych w rodzimym Państwie Członkowskim w języku rodzimego Państwa Członkowskiego.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby tytuł ten był opatrzony informacją dotyczącą nazwy i siedziby instytucji albo komisji egzaminacyjnej, która go przyznała.
Jeżeli tytuł określający wykształcenie używany w rodzimym Państwie Członkowskim może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim z tytułem, którego uzyskanie w tym drugim Państwie zależy od odbycia dodatkowego kształcenia, a osoba zainteresowana takiego kształcenia nie zdobyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od tej osoby używania tytułu określającego wykształcenie obowiązującego w rodzimym Państwie Członkowskim w odpowiedniej formie, określanej przez przyjmujące Państwo Członkowskie.
Artykuł 55
Akceptacja przez fundusz ubezpieczeń zdrowotnych
Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 1 i art. 6 akapit pierwszy lit. b), Państwa Członkowskie wymagające od osób, które zdobyły kwalifikacje zawodowe na ich terytorium odbycia praktyk przygotowawczych lub zdobycia stażu zawodowego celem uzyskania akceptacji funduszu ubezpieczeń zdrowotnych, zwalniają z takiego obowiązku osoby posiadające dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy lub lekarzy dentystów uzyskane w innych Państwach Członkowskich.
TYTUŁ V
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA I UPRAWNIENIA WYKONAWCZE
Artykuł 56
Właściwe organy
1.
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego i rodzimego Państwa Członkowskiego ściśle współpracują ze sobą i wzajemnie się wspierają w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy.
Zapewniają one poufność wymienianych informacji.
2.
Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego i rodzimego Państwa Członkowskiego wymieniają między sobą, przy poszanowaniu przepisów dotyczących ochrony danych osobowych przewidzianych w dyrektywach 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [24] i 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) [25], informacje dotyczące postępowań dyscyplinarnych lub nałożonych sankcji karnych albo innych, poważnych okoliczności szczególnych, które najprawdopodobniej mogą wywierać skutki na wykonywanie zawodu na podstawie niniejszej dyrektywy.
Rodzime Państwo Członkowskie sprawdza wiarygodność stanu faktycznego, a jego organy decydują o charakterze i zakresie dochodzenia, które należy przeprowadzić, a następnie zawiadamiają przyjmujące Państwo Członkowskie o własnych wnioskach wypływających z posiadanych informacji.
3.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza do 20 października 2007 r. organy i instytucje właściwe do wydawania lub przyjmowania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji oraz innych dokumentów i informacji, jak również organy odpowiedzialne za przyjmowanie wniosków i podejmowanie decyzji, o których mowa w niniejszej dyrektywie, oraz niezwłocznie zawiadamiają o nich pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.
4.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza koordynatora działań organów określonych w ust. 1, o czym niezwłocznie zawiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Do zadań tych koordynatorów należy:
a) wspieranie jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy;
b) gromadzenie wszelkich informacji przydatnych przy stosowaniu niniejszej dyrektywy, takich jak informacje dotyczące warunków dostępu do zawodów regulowanych w Państwach Członkowskich.
W celu realizacji zadań określonych w pkt b) koordynatorzy mogą korzystać z pomocy ośrodków informacji, o których mowa w art. 57.
Artykuł 57
Ośrodki informacji
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy do 20 października 2007 r. ośrodek informacji, do którego zadań należy:
a) dostarczanie obywatelom i ośrodkom informacji w pozostałych Państwach Członkowskich niezbędnych informacji dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych przewidzianego w niniejszej dyrektywie, takich jak informacje dotyczące ustawodawstwa krajowego regulującego dane zawody i ich wykonywanie, w tym ustawodawstwa socjalnego oraz, w stosownych przypadkach, zasad etyki zawodowej;
b) pomaganie obywatelom w realizacji praw przyznanych im w niniejszej dyrektywie, w stosownych przypadkach przy współdziałaniu innych ośrodków informacji i właściwych organów w przyjmującym Państwie Członkowskim.
Na wniosek Komisji ośrodki informacji dostarczają jej informacji o wynikach spraw prowadzonych zgodnie z przepisami lit. b) w terminie dwóch miesięcy od ich podjęcia.
Artykuł 58
Komitet ds. Uznawania Kwalifikacji Zawodowych
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Uznawania Kwalifikacji Zawodowych, zwany dalej "Komitetem", złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu art. 8 tej decyzji.
Termin ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 59
Konsultacje
Komisja zapewnia odpowiednie konsultacje z ekspertami z zainteresowanych grup zawodowych, szczególnie w kontekście prac komitetu, o którym mowa w art. 58, oraz przedkłada komitetowi uzasadnione sprawozdanie z tych konsultacji.
TYTUŁ VI
INNE PRZEPISY
Artykuł 60
Sprawozdania
1.
Od dnia 20 października 2007 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji co dwa lata sprawozdanie ze stosowania wprowadzonego systemu.
Poza ogólnymi uwagami, sprawozdanie to zawiera statystyczne podsumowanie podjętych decyzji oraz opis podstawowych problemów wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Od dnia 20 października 2007 r. Komisja co pięć lat sporządza raport w sprawie wdrożenia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 61
Klauzula odstępstwa
W przypadku gdy stosowanie jednego z przepisów niniejszej dyrektywy przez Państwo Członkowskie napotyka na poważne trudności w określonej dziedzinie, Komisja wraz z tym państwem dokonują wspólnej analizy tych trudności.
W stosownych przypadkach Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 58 ust. 2 podejmuje decyzję o zezwoleniu temu Państwu Członkowskiemu na odstąpienie przez określony czas od stosowania określonego przepisu.
Artykuł 62
Uchylenie
Dyrektywy 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG, 89/48/EWG, 92/51/EWG, 93/16/EWG i 1999/42/WE uchyla się ze skutkiem od dnia 20 października 2007 r.
Odesłania do uchylonych dyrektyw będą rozumie się odesłania do niniejszej dyrektywy, przy czym uchylenie nie wpływa na ważność aktów przyjętych na podstawie tych dyrektyw.
Artykuł 63
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 20 października 2007 r.
Niezwłocznie informują one o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 64
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 65
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/37/WE
z dnia 3 czerwca 2005 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 86/362/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów odpowiednio w zbożach i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Następujące istniejące substancje czynne zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG: hydrazyd kwasu maleinowego na podstawie dyrektywy Komisji 2003/31/WE [4]; propyzamid na podstawie dyrektywy Komisji 2003/39/WE [5]; a także mekoprop i mekoprop-P na podstawie dyrektywy Komisji 2003/70/WE [6].
(2) Nowe substancje czynne, tj. izoksaflutol, trifloksystrobina, karfentrazon etylowy i fenamidon zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG na podstawie dyrektywy Komisji 2003/68/WE [7].
(3) Włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG rozpatrywanych substancji czynnych opierało się na ocenie przedłożonych informacji dotyczących proponowanego stosowania.
Informacje związane ze stosowaniem zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały przeanalizowane i są wystarczające do ustalenia niektórych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości (NDPP).
(4) W przypadku gdy nie istnieje wspólnotowy ani tymczasowy NDPP, Państwa Członkowskie mają ustanowić krajowy tymczasowy NDPP zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, zanim możliwe będzie wydanie zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające wspomniane substancje czynne.
(5) Wspólnotowe NDPP oraz poziomy zalecane w Codex Alimentarius są ustalane i oceniane z zastosowaniem podobnych procedur.
W kodeksie tym znajduje się ograniczona ilość NDPP dla hydrazydu kwasu maleinowego.
W dyrektywie 90/642/EWG zawarto już wspólnotowe NDPP dla hydrazydu kwasu maleinowego (dyrektywa Rady 1993/58/EWG) [8] oraz w dyrektywach 86/362/EWG i 90/642/EWG dla propyzamidu (dyrektywa Rady 1996/32/WE [9] i 1996/33/WE [10]).
Uwzględniono je przy ustalaniu rozpatrywanych NDPP za pomocą modyfikacji w treści niniejszej dyrektywy.
NDPP zawarte w Kodeksie, które będą zalecane do wycofania w najbliższej przyszłości, nie zostały uwzględnione.
NDPP w oparciu o Kodeks zostały ocenione w świetle ryzyka dla konsumentów.
W oparciu o analizy dostępne Komisji nie ustanowiono żadnego ryzyka podczas stosowania toksykologicznych punktów końcowych.
(6) W odniesieniu do włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG rozpatrywanych substancji czynnych, odpowiednie oceny techniczne i naukowe zostały sfinalizowane w formie sprawozdań z przeglądów Komisji.
Sprawozdania z oceny dla wspomnianych substancji zostały sfinalizowane w dniach wspomnianych w dyrektywach Komisji cytowanych w motywach 1 i 2.
Sprawozdania te przyczyniły się do ustalenia dopuszczalnej dziennej dawki (ADI) oraz, jeżeli to konieczne, granicznej dawki referencyjnej (ARfD) dla rozpatrywanych substancji.
Narażenie konsumentów na działanie artykułów żywnościowych poddawanych obróbce z zastosowaniem rozpatrywanych substancji czynnych zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi.
Uwzględniono również wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [11] a także opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [12] w sprawie przyjętej metodologii.
Wyciągnięto wniosek, że zaproponowane NDDP nie będą prowadzić do tych ADI i ARfD, których poziom został przekroczony.
(7) W celu zapewnienia, że konsument jest odpowiednio chroniony przed działaniem pozostałości w wyniku nieupoważnionego stosowania środków ochrony roślin, należy ustalić tymczasowe NDDP dla odpowiednich połączeń produktów/pestycydów w pobliżu dolnej granicy ustaleń analitycznych.
(8) Ustalenie na poziomie Wspólnoty tymczasowych NDDP nie zwalnia Państw Członkowskich z ustanowienia tymczasowych NDDP dla rozpatrywanych substancji, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG oraz jej załącznika VI.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający do tego, aby zezwolić na dalsze stosowanie rozpatrywanej substancji czynnej.
Tymczasowe NDDP powinny stać się wtedy ostateczne.
(9) Dlatego konieczne jest dodanie lub zastąpienie wszystkich pozostałości pestycydów wynikających ze stosowania wspomnianych środków ochrony roślin w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG i 90/642/EWG, tak aby zezwolić na właściwy nadzór i kontrolę zakazu ich stosowania oraz w celu ochrony konsumenta.
Jeżeli w załącznikach do tych dyrektyw NDDP zostały one uprzednio określone, należy je odpowiednio zmienić.
Jeżeli NDDP nie zostały określone do tej pory, należy je ustalić po raz pierwszy.
(10) Dlatego należy odpowiednio zmienić dyrektywy 86/362/EWG i 90/642/EWG.
(11) Środki podane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w części A załącznika II dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla izoksaflutolu, trifloksystrobiny, karfentrazonu etylowego, mekopropu, mekopropu-P, hydrazydu kwasu maleinowego i fenamidonu, jak wskazano w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
b) w części A załącznika II zastępuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla propyzamidu poziomami wskazanymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku II dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla izoksaflutolu, trifloksystrobiny, karfentrazonu etylowego, mekopropu, mekopropu-p i fenamidonu, jak wskazano w załączniku III do niniejszej dyrektywy;
b) w załączniku II zastępuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla propyzamidu i hydrazydu kwasu maleinowego poziomami wskazanymi w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 4 grudnia 2005 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przyjmują one wspomniane przepisy od dnia 4 grudnia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/38/WE
z dnia 6 czerwca 2005 r.
ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów toksyn Fusarium w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 85/591/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. dotyczącą wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy w celu monitorowania środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 1 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające maksymalne dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2] określa najwyższy limit dla niektórych toksyn Fusarium w niektórych środkach spożywczych.
(2) Dyrektywa Rady 89/397/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie urzędowej kontroli środków spożywczych [3] ustanawia ogólne zasady przeprowadzania kontroli środków spożywczych.
Dyrektywa Rady 93/99/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie dodatkowych środków urzędowej kontroli środków spożywczych [4] wprowadza system standardów jakościowych dla laboratoriów, którym Państwa Członkowskie powierzyły urzędową kontrolę środków spożywczych.
(3) Pobieranie próbek odgrywa kluczową rolę w precyzyjnym określaniu poziomów toksyn Fusarium, które są bardzo heterogennie rozmieszczone w partiach.
(4) Konieczne jest ustalenie ogólnych kryteriów, które powinna uwzględniać metoda analizy, aby zapewnić, że laboratoria kontrolne korzystają z metod analizy o porównywalnych poziomach skuteczności.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewniają, że pobieranie próbek do celów urzędowej kontroli poziomów toksyn Fusarium (deoksynivalenol, zearalenon, fumonizyny B1 i B2 i toksyna T-2 i HT-2) w środkach spożywczych odbywa się zgodnie z metodami określonymi w załączniku I.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewniają, że przygotowanie próbki i metody analizy używane w urzędowej kontroli poziomu toksyn Fusarium (deoksynivalenol, zearalenon, fumonizyny B1 i B2 i toksyna T-2 i HT-2) w środkach spożywczych odpowiadają kryteriom określonym w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przyjęte przez Państwa Członkowskie przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2005/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 74/408/EWG w sprawie pojazdów silnikowych w odniesieniu do siedzeń, ich punktów mocowania i zagłówków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Badania wykazały, że używanie pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących może przyczynić się do znacznego zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych i ograniczenia obrażeń w wyniku wypadków, nawet w przypadku wywrócenia się pojazdu.
Instalowanie ich we wszystkich kategoriach pojazdów będzie z pewnością stanowić ważny krok w kierunku zwiększenia bezpieczeństwa drogowego i w związku z tym pozwoli na zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych.
(2) Wyposażenie wszystkich pojazdów w pasy bezpieczeństwa pozwoli osiągnąć znaczne korzyści społeczne.
(3) Parlament Europejski w rezolucji z dnia 18 lutego 1986 r. w sprawie wspólnych środków w celu zmniejszenia liczby wypadków drogowych, w ramach wspólnotowego programu na rzecz bezpieczeństwa drogowego [3], podkreślił potrzebę wprowadzenia obowiązku zapinania pasów bezpieczeństwa przez wszystkich pasażerów, w tym dzieci, z wyjątkiem pasażerów pojazdów komunikacji publicznej.
W związku z tym należy dokonać rozróżnienia między autobusami komunikacji publicznej a innymi pojazdami w odniesieniu do obowiązku instalowania pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących.
(4) Zgodnie z dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], wspólnotowy system homologacji został wprowadzony od dnia 1 stycznia 1998 r. jedynie w odniesieniu do wszystkich nowych pojazdów kategorii M1.
W związku z tym jedynie pojazdy kategorii M1, które uzyskały homologację po tej dacie, muszą być wyposażone w siedzenia, punkty mocowania siedzeń i zagłówki zgodne z przepisami dyrektywy 74/408/EWG [5].
(5) Do czasu gdy wspólnotowy system homologacji zostanie rozszerzony na wszystkie kategorie pojazdów, należy w interesie bezpieczeństwa drogowego wprowadzić wymóg instalowania siedzeń i punktów mocowania siedzeń przystosowanych do instalacji punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach należących do kategorii innych niż M1.
(6) Dyrektywa 74/408/EWG zawiera już wszelkie przepisy techniczne i administracyjne dotyczące homologacji typu pojazdów kategorii innych niż M1.
Państwa Członkowskie nie muszą w związku z tym wprowadzać dalszych przepisów.
(7) Od momentu wejścia w życie dyrektywy Komisji 96/37/WE z dnia 17 czerwca 1996 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/408/EWG [6] niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły już obowiązek stosowania przepisów w niej zawartych w stosunku do niektórych kategorii pojazdów innych niż M1.
W związku z tym producenci i ich dostawcy opracowali odpowiednie rozwiązania techniczne.
(8) Badania wykazały, że nie jest możliwe wyposażenie siedzeń skierowanych bokiem do kierunku jazdy w pasy bezpieczeństwa, które zapewniają ich pasażerom taki sam poziom bezpieczeństwa jak pasażerom siedzeń skierowanych przodem do kierunku jazdy.
Ze względów bezpieczeństwa, konieczne jest wprowadzenie zakazu takich siedzeń w pewnych kategoriach pojazdów.
(9) Przepisy dopuszczające siedzenia skierowane bokiem do kierunku jazdy z dwupunktowymi pasami bezpieczeństwa w niektórych klasach pojazdów kategorii M3 powinny mieć charakter przejściowy do czasu wejścia w życie prawodawstwa wspólnotowego przeformułowującego dyrektywę 70/156/EWG i rozszerzającego homologację wspólnotową na wszystkie pojazdy, włączając w to pojazdy kategorii M3.
(10) Dyrektywa 74/408/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(11) W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa bezpieczeństwa drogowego poprzez wprowadzenie obowiązku instalowania pasów bezpieczeństwa w niektórych kategoriach pojazdów, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a z uwagi na zakres działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany dyrektywy 74/408/EWG
W dyrektywie 74/408/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Pojazdy kategorii M2 i M3 są podzielone na klasy określone w sekcji 2 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. odnoszącej się do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy [7]."
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do siedzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy.";
2) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Montowanie siedzeń skierowanych bokiem do kierunku jazdy jest zabronione w przypadku pojazdów kategorii M1, N1, M2 (klasy III lub B) i M3 (klasy III lub B).
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do karetek pogotowia lub pojazdów wymienionych w art. 8 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 70/156/EWG.
3.
Ustępu 1 nie stosuje się ponadto do pojazdów kategorii M3 (klasy III lub B) o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej dziesięć ton, w których siedzenia skierowane bokiem do kierunku jazdy są skupione w tyle pojazdu w celu utworzenia zintegrowanej kabiny o najwyżej dziesięciu siedzeniach.
Takie siedzenia skierowane bokiem do kierunku jazdy są wyposażone przynajmniej w zagłówek i dwupunktowy pas bezpieczeństwa ze zwijaczem, który uzyskał homologację zgodnie z dyrektywą Rady 77/541/EWG [8].
Punkty mocowania pasów bezpieczeństwa spełniają wymogi dyrektywy Rady 76/115/EWG [9].
Powyższe wyłączenie obowiązuje przez okres pięciu lat od dnia 20 października 2005 r..
Może ono zostać przedłużone, jeżeli dostępne są wiarygodne statystyki dotyczące wypadków oraz nastąpił dalszy rozwój urządzeń przytrzymujących."
3) w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
a) podpunkt 1.1 otrzymuje brzmienie:
"1.1. Wymogów niniejszego załącznika nie stosuje się do siedzeń skierowanych tyłem do kierunku jazdy ani do zagłówków takich siedzeń.";
b) podpunkt 2.3 otrzymuje brzmienie:
"2.3. "Siedzenie" oznacza strukturę zintegrowaną lub niezintegrowaną ze strukturą pojazdu, łącznie z tapicerką, przeznaczoną dla jednej osoby dorosłej.
Określenie to obejmuje zarówno pojedyncze siedzenie, jak i część siedzenia ławkowego przeznaczoną dla jednej osoby.
Ze względu na kierunek zainstalowania siedzenia przyjmuje się następujące definicje:
2.3.1. "Siedzenie skierowane przodem do kierunku jazdy" oznacza siedzenie, które może być używane, kiedy pojazd pozostaje w ruchu, i które jest skierowane w stronę przedniej części pojazdu w taki sposób, że pionowa płaszczyzna symetrii siedzenia tworzy kąt mniejszy niż + 10o lub — 10o z pionową płaszczyzną symetrii pojazdu.
2.3.2. "Siedzenie skierowane tyłem do kierunku jazdy" oznacza siedzenie, które może być używane, kiedy pojazd pozostaje w ruchu, i które jest skierowane w stronę tylnej części pojazdu w taki sposób, że pionowa płaszczyzna symetrii siedzenia tworzy kąt mniejszy niż + 10o lub — 10o z pionową płaszczyzną symetrii pojazdu.
2.3.3. "Siedzenie skierowane bokiem do kierunku jazdy" oznacza siedzenie, którego ze względu na jego umiejscowienie w stosunku do pionowej płaszczyzny symetrii pojazdu nie można zakwalifikować ani zgodnie z definicją określoną w ppkt 2.3.1 ani określoną w ppkt 2.3.2.";
c) skreśla się ppkt 2.9;
4) w załączniku III ppkt 2.5 otrzymuje brzmienie:
"2.5. "Siedzenie" oznacza strukturę, która może być zamocowana w konstrukcji pojazdu, wraz z jej wyposażeniem oraz zamocowaniem, przeznaczoną dla jednej lub większej liczby osób dorosłych, do użycia w pojeździe.
Ze względu na kierunek zainstalowania siedzenia przyjmuje się następujące definicje:
2.5.1. "Siedzenie skierowane przodem do kierunku jazdy" oznacza siedzenie, które może być używane, kiedy pojazd pozostaje w ruchu, i które jest skierowane w stronę przedniej części pojazdu w taki sposób, że pionowa płaszczyzna symetrii siedzenia tworzy kąt mniejszy niż + 10o lub — 10o z pionową płaszczyzną symetrii pojazdu.
2.5.2. "Siedzenie skierowane tyłem do kierunku jazdy" oznacza siedzenie, które może być używane, kiedy pojazd pozostaje w ruchu, i które jest skierowane w stronę tylnej części pojazdu w taki sposób, że pionowa płaszczyzna symetrii siedzenia tworzy kąt mniejszy niż + 10o lub — 10o z pionową płaszczyzną symetrii pojazdu.
2.5.3. "Siedzenie skierowane bokiem do kierunku jazdy" oznacza siedzenie, którego ze względu na jego umiejscowienie w stosunku do pionowej płaszczyzny symetrii pojazdu nie można zakwalifikować ani zgodnie z definicją określoną w ppkt 2.5.1 ani określoną w ppkt 2.5.2.";
5) w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
a) podpunkt 1.1 otrzymuje brzmienie:
"1.1 Wymogi określone w niniejszym załączniku mają zastosowanie do pojazdów kategorii N1, N2 i N3 oraz do pojazdów kategorii M2 i M3 nieobjętych zakresem stosowania postanowień załącznika III.
Z zastrzeżeniem postanowień pkt 2.5, mają one zastosowanie również do siedzeń skierowanych bokiem do kierunku jazdy we wszystkich kategoriach pojazdów.";
b) podpunkt 2.4 otrzymuje brzmienie:
"2.4 Wszystkie siedzenia, które dają się przechylić do przodu lub mają składane oparcia, blokują się automatycznie przy normalnym położeniu.
Wymóg ten nie dotyczy siedzeń zamontowanych w miejscu przeznaczonym dla wózków inwalidzkich w pojazdach kategorii M2 lub M3 klasy I, II lub A."
Artykuł 2
Wykonanie
1.
Od dnia 20 kwietnia 2006 r., z powodów dotyczących siedzeń, ich punktów mocowania i zagłówków, spełniających wymogi niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie:
a) nie będą odmawiały udzielenia homologacji WE lub homologacji krajowej danego typu pojazdu;
b) nie będą zabraniały rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów.
2.
Od dnia 20 października 2006 r., z powodów dotyczących siedzeń, ich punktów mocowania i zagłówków niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do nowych typów pojazdów Państwa Członkowskie:
a) zaprzestaną udzielania homologacji WE;
b) będą odmawiały udzielenia homologacji krajowej.
3.
Od dnia 20 października 2007 r., z powodów dotyczących siedzeń, ich punktów mocowania i zagłówków niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie:
a) będą traktowały certyfikaty zgodności towarzyszące nowym pojazdom jako nieważne dla celów art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG;
b) będą odmawiały rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów, z wyjątkiem przypadków, w których następuje odwołanie do postanowień art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 20 kwietnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 21 kwietnia 2006 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 77/541/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Badania wykazały, że używanie pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących może przyczynić się do znacznego zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych i ograniczenia obrażeń w wyniku wypadków, nawet w przypadku wywrócenia się pojazdu.
Instalowanie ich we wszystkich kategoriach pojazdów będzie z pewnością stanowić ważny krok w kierunku zwiększenia bezpieczeństwa drogowego i w związku z tym pozwoli na zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych.
(2) Wyposażenie wszystkich pojazdów w pasy bezpieczeństwa pozwoli osiągnąć znaczne korzyści społeczne.
(3) Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 18 lutego 1986 r. w sprawie wspólnych środków w celu zmniejszenia liczby wypadków drogowych, w ramach wspólnotowego programu na rzecz bezpieczeństwa drogowego [3], podkreślił potrzebę wprowadzenia obowiązku zapinania pasów bezpieczeństwa przez wszystkich pasażerów, w tym dzieci, z wyjątkiem pasażerów pojazdów komunikacji publicznej.
W związku z tym należy dokonać rozróżnienia między autobusami komunikacji publicznej a innymi pojazdami w odniesieniu do obowiązku instalowania pasów bezpieczeństwa lub systemów przytrzymujących.
(4) Zgodnie z dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], wspólnotowy system homologacji został wprowadzony od dnia 1 stycznia 1998 r. jedynie w odniesieniu do wszystkich nowych pojazdów kategorii M1.
W związku z tym jedynie te pojazdy muszą być wyposażone w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące spełniające wymogi dyrektywy 77/541/EWG [5].
(5) Do czasu gdy wspólnotowy system homologacji zostanie rozszerzony na wszystkie kategorie pojazdów, należy w interesie bezpieczeństwa drogowego wprowadzić wymóg instalowania pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących w pojazdach należących do kategorii innych niż M1.
(6) Dyrektywa 77/541/EWG zawiera już wszelkie przepisy techniczne i administracyjne dotyczące homologacji pojazdów kategorii innych niż M1.
Państwa Członkowskie nie muszą w związku z tym wprowadzać dalszych przepisów.
(7) Od momentu wejścia w życie dyrektywy Komisji 96/36/WE z dnia 17 czerwca 1996 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 77/541/EWG odnoszącą się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [6] niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły już obowiązek stosowania przepisów w niej zawartych w stosunku do niektórych kategorii pojazdów innych niż M1.
W związku z tym producenci i ich dostawcy opracowali odpowiednie rozwiązania techniczne.
(8) Dyrektywa 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. odnosząca się do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy [7] przewiduje umożliwienie osobom o ograniczonej możliwości poruszania się, takim jak osoby niepełnosprawne, łatwiejszego dostępu do pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń.
Niezbędne jest umożliwienie Państwom Członkowskim wydania pozwolenia na instalowanie pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących, które nie spełniają wymagań technicznych zawartych w dyrektywie 77/541/EWG, lecz zostały zaprojektowane specjalnie do celów zapewnienia bezpieczeństwa tym osobom w takich pojazdach.
(9) Dyrektywa 77/541/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(10) W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa bezpieczeństwa drogowego poprzez wprowadzenie obowiązku instalowania pasów bezpieczeństwa w niektórych kategoriach pojazdów, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a z uwagi na zakres działania możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany dyrektywy 77/541/EWG
W dyrektywie 77/541/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 2a o następującym brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Państwa Członkowskie mogą, na mocy prawa krajowego, zezwolić na instalowanie pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących innych niż objęte przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że są one przeznaczone dla osób niepełnosprawnych.
2.
Państwa Członkowskie mogą także wyłączyć stosowanie postanowień niniejszej dyrektywy w odniesieniu do urządzeń przytrzymujących zaprojektowanych zgodnie z przepisami załącznika VII do dyrektywy 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. odnoszącej się do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy [8].
3.
Wymogi zawarte w ppkt 3.2.1. załącznika I do niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących objętych postanowieniami ust. 1 i 2."
2) w art. 9 dodaje się następujący akapit:
"Pojazdy kategorii M2 i M3 są podzielone na klasy określone w sekcji 2 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE.";
3) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się przypis odnoszący się do ppkt 3.1;
b) podunkt 3.1.1 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.1.1. Z wyjątkiem siedzeń przeznaczonych do użycia wyłącznie przy zatrzymanym pojeździe, siedzenia pojazdów należących do kategorii M1, M2 (klasy III lub B), M3 (klasy III lub B) oraz N muszą być wyposażone w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące spełniające wymogi niniejszej dyrektywy.
Pojazdy klasy I, II lub A należące do kategorii M2 lub M3 mogą być wyposażone w pasy bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące, pod warunkiem że spełniają one wymogi niniejszej dyrektywy."
Artykuł 2
Środki przewidziane dla osób niepełnosprawnych
Do dnia 20 kwietnia 2008 r. Komisja zbada, w oparciu o istniejące normy międzynarodowe oraz krajowe wymogi prawne, szczególne procedury harmonizacji wymogów dotyczących pasów bezpieczeństwa dla osób niepełnosprawnych w celu zapewnienia takiego poziomu bezpieczeństwa, który byłby równoważny z określonym w niniejszej dyrektywie.
W stosownych przypadkach Komisja przedstawi projekt środków.
Zmiany niniejszej dyrektywy będą przyjmowane zgodnie z art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
Wykonanie
1.
Od dnia 20 kwietnia 2006 r., z powodów dotyczących zainstalowania pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących, spełniających wymogi dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie:
a) nie będą odmawiały udzielenia homologacji WE lub homologacji krajowej danego typu pojazdu;
b) nie będą zabraniały rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów.
2.
Od dnia 20 października 2006 r., z powodów dotyczących zainstalowania pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących, niespełniających wymogów dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w odniesieniu do nowych typów pojazdów Państwa Członkowskie:
a) zaprzestaną udzielania homologacji WE;
b) będą odmawiały udzielenia homologacji krajowej.
3.
Od dnia 20 października 2007 r., z powodów dotyczących zainstalowania pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących, niespełniających wymogów dyrektywy 77/541/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie:
a) będą traktowały certyfikaty zgodności towarzyszące nowym pojazdom jako nieważne dla celów art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG;
b) będą odmawiały rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów, z wyjątkiem przypadków, w których następuje odwołanie do postanowień art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 20 kwietnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 21 kwietnia 2006 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie będą zawierały odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie towarzyszyło ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/115/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Badania wykazały, że używanie pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących może przyczynić się do znacznego zmniejszenia liczby ofiar śmiertelnych i ograniczenia obrażeń w wyniku wypadków, nawet w przypadku wywrócenia się pojazdu.
Instalowanie ich we wszystkich kategoriach pojazdów będzie z pewnością stanowić ważny krok w kierunku zwiększenia bezpieczeństwa drogowego i w związku z tym pozwoli na zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych.
(2) Wyposażenie wszystkich pojazdów w pasy bezpieczeństwa pozwoli osiągnąć znaczne korzyści społeczne.
(3) Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 18 lutego 1986 r. w sprawie wspólnych środków w celu zmniejszenia liczby wypadków drogowych, w ramach wspólnotowego programu na rzecz bezpieczeństwa drogowego [3] podkreślił potrzebę wprowadzenia obowiązku zapinania pasów bezpieczeństwa przez wszystkich pasażerów, w tym dzieci, z wyjątkiem pasażerów pojazdów komunikacji publicznej.
W związku z tym należy dokonać rozróżnienia między autobusami komunikacji publicznej a innymi pojazdami w odniesieniu do obowiązku instalowania pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących.
(4) Zgodnie z dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4], wspólnotowy system homologacji został wprowadzony od dnia 1 stycznia 1998 r. jedynie w odniesieniu do wszystkich nowych pojazdów kategorii M1.
W związku z tym jedynie te pojazdy muszą być wyposażone w punkty mocowania pasów bezpieczeństwa lub urządzenia przytrzymujące spełniające wymogi dyrektywy 76/115/EWG [5].
(5) Do czasu gdy wspólnotowy system homologacji zostanie rozszerzony na wszystkie kategorie pojazdów, należy w interesie bezpieczeństwa drogowego wprowadzić wymóg instalowania punktów mocowania pasów bezpieczeństwa lub urządzeń przytrzymujących w pojazdach należących do innych kategorii niż M1.
(6) Dyrektywa 76/115/EWG zawiera już wszelkie przepisy techniczne i administracyjne dotyczące homologacji pojazdów kategorii innych niż M1.
Państwa Członkowskie nie muszą w związku z tym wprowadzać dalszych przepisów.
(7) Od momentu wejścia w życie dyrektywy Komisji 96/38/WE z dnia 17 lipca 1996 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/115/EWG odnoszącą się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych niektóre Państwa Członkowskie wprowadziły już obowiązek stosowania przepisów w niej zawartych w stosunku do niektórych kategorii pojazdów innych niż M1.
W związku z tym producenci i ich dostawcy opracowali odpowiednie rozwiązania techniczne.
(8) Dyrektywa 76/115/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(9) W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa bezpieczeństwa drogowego poprzez wprowadzenie obowiązku instalowania pasów bezpieczeństwa w niektórych kategoriach pojazdów, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a z uwagi na zakres działania możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany dyrektywy 76/115/EWG
W dyrektywie 76/115/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 dodaje się następujący akapit:
"Pojazdy kategorii M2 i M3 są podzielone na klasy określone w sekcji 2 załącznika I do dyrektywy 2001/85/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. odnoszącej się do przepisów szczególnych dotyczących pojazdów wykorzystywanych do przewozu pasażerów i mających więcej niż osiem siedzeń poza siedzeniem kierowcy [6];".
2) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się ppkt 1.9;
b) podpunkt 4.3.1 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.3.1. Pojazdy należące do kategorii M1, M2 (klasy III lub B), M3 (klasy III lub B) oraz N muszą być wyposażone w punkty mocowania pasów bezpieczeństwa spełniające wymogi niniejszej dyrektywy.";
c) podpunkt 4.3.8 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.3.8 Dla siedzeń przeznaczonych do użycia wyłącznie przy nieruchomym pojeździe, jak również dla wszelkich siedzeń nieobjętych ppkt 4.3.1 — 4.3.5, nie są wymagane punkty mocowania pasów bezpieczeństwa.
Jeżeli pojazd jest wyposażony w punkty mocowania dla takich siedzeń, takie punkty mocowania muszą być zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy.
Jednakże punkty mocowania przeznaczone do użytku wyłącznie w powiązaniu z pasem bezpieczeństwa dla osoby niepełnosprawnej lub wszelkimi innymi urządzeniami przytrzymującymi, wymienionymi w art. 2a dyrektywy Rady 77/541/EWG z dnia 28 czerwca 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących w pojazdach silnikowych [7], nie muszą spełniać wymogów niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że są one zaprojektowane i zbudowane zgodnie z krajowymi wymogami prawnymi dotyczącymi zapewnienia najwyższego możliwego do osiągnięcia poziomu bezpieczeństwa.".
Artykuł 2
Środki przewidziane dla osób niepełnosprawnych
Nie później niż do dnia 20 kwietnia 2008 r. Komisja zbada szczególne procedury harmonizacji wymogów dotyczących punktów mocowania przeznaczonych do użytku wyłącznie w powiązaniu z pasem bezpieczeństwa dla osoby niepełnosprawnej lub wszelkimi innymi urządzeniami przytrzymującymi wymienionymi w art. 2a dyrektywy 77/541/EWG, w oparciu o istniejące normy międzynarodowe oraz krajowe wymogi prawne, w celu zapewnienia takiego samego poziomu bezpieczeństwa, jak określony w niniejszej dyrektywie.
W stosownych przypadkach Komisja przedstawi projekt środków.
Zmiany niniejszej dyrektywy będą dokonywane zgodnie z art. 13 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
Wykonanie
1.
Od dnia 20 kwietnia 2006 r. z powodów dotyczących punktów mocowania pasów bezpieczeństwa, spełniających wymogi dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie:
a) nie będą odmawiały udzielenia homologacji WE lub homologacji krajowej danego typu pojazdu;
b) nie będą zabraniały rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów.
2.
Od dnia 20 października 2006 r., z powodów dotyczących punktów mocowania pasów bezpieczeństwa niespełniających wymogów dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, w odniesieniu do nowych typów pojazdów Państwa Członkowskie:
a) zaprzestaną udzielania homologacji WE;
b) będą odmawiały udzielenia homologacji krajowej.
3.
Od dnia 20 października 2007 r., z powodów dotyczących punktów mocowania pasów bezpieczeństwa niespełniających wymogów dyrektywy 76/115/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie:
a) będą traktowały certyfikaty zgodności towarzyszące nowym pojazdom jako nieważne dla celów art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG;
b) będą odmawiały rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytku nowych pojazdów, z wyjątkiem przypadków, w których następuje odwołanie do postanowień art. 8 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 20 kwietnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie będą stosowały te przepisy od dnia 21 kwietnia 2006 r.
3.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie będą zawierały odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie towarzyszyło ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/42/WE
z dnia 20 czerwca 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG, dotyczącą produktów kosmetycznych, w celu dostosowania jej załączników II, IV i VI do postępu technicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Produktów Kosmetycznych oraz Produktów Niespożywczych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie oceny toksyczności dla skóry olejku z korzeni Kostus (Saussurea lappa Clarke), 7-etoksy-4-metylokumaryny, heksahydrokumaryny oraz balsamu peruwiańskiego (Myroxylon pereirae), Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych oraz Produktów Niespożywczych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP) uważa, że substancji tych nie należy stosować jako składników zapachowych w produktach kosmetycznych.
Substancje te powinny dlatego zostać włączone do załącznika II do dyrektywy 76/768/EWG.
(2) Barwniki azowe CI 12150, CI 20170 oraz CI 27290 zostają włączone do części 1 załącznika IV do dyrektywy 76/768/EWG jako substancje barwiące, których stosowanie w produktach kosmetycznych jest dozwolone.
Bezpieczeństwo tych barwników podano w wątpliwość, gdyż mogą one w procesie przemiany materii tworzyć rakotwórcze aminy.
Na podstawie dostępnych informacji SCCNFP uważa, że stosowanie barwników CI 12150, CI 20170 oraz CI 27290 stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumentów, jako że mogą one uwalniać jedną lub więcej rakotwórczych amin aromatycznych.
Wyżej wymienione barwniki powinny dlatego zostać wykluczone z części 1 załącznika IV do dyrektywy 76/768/EWG.
(3) Chlorek benzetonium wpisano pod numerem referencyjnym 53 w części 1 załącznika VI do dyrektywy 76/768/EWG jako środek konserwujący, który może być stosowany w produktach kosmetycznych spłukiwanych w stężeniu nie większym niż 0,1 %.
SCCNFP uważa, że należy zezwolić na stosowanie chlorku benzetonium również w produktach kosmetycznych niespłukiwanych innych niż do higieny jamy ustnej w stężeniu nie większym niż 0,1 %.
W związku z tym wpis pod numerem referencyjnym 53 w części 1 załącznika VI do dyrektywy 76/768/EWG powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) SCCNFP uważa, że methylisothiazolinone nie stwarza zagrożenia dla zdrowia konsumentów, jeśli stosuje się go w gotowych produktach kosmetycznych jako środek konserwujący w stężeniu nie większym niż 0,01 %.
W związku z tym methylisothiazolinone należy dodać do części 1 załącznika VI do dyrektywy 76/768/EWG pod numerem referencyjnym 57.
(5) W związku z powyższym dyrektywa 76/768/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki II, IV i VI do dyrektywy 76/768/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby począwszy od 31 marca 2006 r. produkty kosmetyczne, które są niezgodne z załącznikami II i IV do dyrektywy 76/768/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, nie były wprowadzane do obrotu przez wspólnotowych producentów lub importerów z siedzibą na terenie Wspólnoty, ani też sprzedawane lub zbywane konsumentom końcowym.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/43/WE
z dnia 23 czerwca 2005 r.
zmieniająca załączniki do dyrektywy 68/193/EWG w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli [1], w szczególności jej art. 2 ust. 1(DA) lit. c), art. 8 ust. 2, art. 10 ust. 3 i art. 17a,
a także, mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 68/193/EWG ustanawia przepisy wspólnotowe dotyczące obrotu materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli w obrębie Wspólnoty.
Dyrektywa określa warunki, jakie muszą być spełnione przez uprawy, materiał rozmnożeniowy, opakowanie i etykiety.
(2) Ulepszona technologia rozmnażania roślin pozwala na obrót roślinami wytworzonymi zgodnie z tą technologią w doniczkach, skrzynkach lub pudełkach, oprócz tradycyjnych paczek.
(3) Jeśli Państwa Członkowskie wymagają, aby każdej dostawie materiału wytworzonego na ich terytoriach towarzyszył również jednolity dokument, należy określić warunki odnoszące się do tego towarzyszącego dokumentu.
(4) Niektóre warunki odnoszące się do materiału rozmnożeniowego i składu opakowania nie powinny odnosić się do materiału rozmnożeniowego wytworzonego zgodnie z nowymi metodami produkcji.
(5) Warunki, jakie muszą być spełnione przez uprawy, zostały wyszczególnione w załączniku I do dyrektywy 68/193/EWG.
Załącznik ten powinien zawierać odniesienie do kategorii i rodzaju materiału rozmnożeniowego, nowy pozytywny wykaz szkodliwych organizmów, jakie należy skontrolować, oraz metodologię inspekcji i badania upraw.
(6) Warunki, jakie muszą być spełnione przez materiał rozmnożeniowy określono w załączniku II do dyrektywy 68/193/EWG.
Załącznik ten powinien zawierać odniesienie do odmiany oraz tam, gdzie jest to konieczne, klonu dla każdej kategorii i rodzaju materiału rozmnożeniowego w odniesieniu do jego tożsamości i czystości, metodologii przeprowadzania inspekcji materiału rozmnożeniowego i klasyfikacji różnych rodzajów materiału rozmnożeniowego.
(7) Warunki, jakie muszą być spełnione przez opakowanie, określono w załączniku III do dyrektywy 68/193/EWG.
Załącznik ten powinien zawierać odniesienie do rodzaju materiału rozmnożeniowego, jeśli chodzi o liczbę sztuk na jednostkę opakowania.
(8) Warunki dotyczące etykiety i dokumentu towarzyszącego określono w załączniku IV do dyrektywy 68/193/EWG.
Załącznik ten powinien zawierać wszelkie informacje odnoszące się do materiału rozmnożeniowego, wymagane na mocy art. 10 dyrektywy 68/193/EWG.
(9) Cykl hodowli materiału rozmnożeniowego winorośli trwa kilka lat, a wskutek tego czas niezbędny do przeprowadzenia inspekcji i badania jest długi.
Szybkie wprowadzenie nowych warunków mogłoby spowodować niedobory w produkcji materiału rozmnożeniowego spełniającego nowe wymagania.
Jest zatem wskazane wprowadzenie okresu przejściowego celem dostosowania się do nowych warunków określonych w załącznikach I, II i IV dla już istniejącego materiału rozmnożeniowego.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 68/193/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I–IV do dyrektywy 68/193/EWG zastępuje się odpowiednio załącznikami I–IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 lipca 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę współzależności między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 sierpnia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozmieszczenie technologii informacyjnych i komunikacyjnych na śródlądowych drogach wodnych znacznie pomaga zwiększyć bezpieczeństwo i wydajność transportu śródlądowego.
(2) W niektórych Państwach Członkowskich krajowe usługi informacji rzecznej są już rozmieszczone na różnych drogach wodnych.
W celu zapewnienia zharmonizowanego, interoperacyjnego i otwartego systemu informacyjnego oraz aparatury pomocy żeglugowych w sieci śródlądowych dróg wodnych Wspólnoty konieczne jest wprowadzenie wspólnych wymagań i specyfikacji technicznych.
(3) Ze względów bezpieczeństwa oraz w interesie ogólnoeuropejskiej harmonizacji treść takich wspólnych wymagań i specyfikacji technicznych powinna opierać się na dorobku wypracowanym w tej dziedzinie przez właściwe organizacje międzynarodowe, takie jak Międzynarodowe Stowarzyszenie Żeglugowe (PIANC), Centralna Komisja Żeglugi na Renie (CCNR) oraz Europejska Komisja Gospodarcza Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
(4) Usługi informacji rzecznej (RIS) należy budować w oparciu o systemy interoperacyjne, których podstawą powinny być otwarte i publiczne standardy oraz które powinny być dostępne bez dyskryminacji dla wszystkich dostawców i użytkowników systemów.
(5) Na krajowych śródlądowych drogach wodnych niepowiązanych z siecią dróg wodnych innego Państwa Członkowskiego te wymagania i specyfikacje techniczne nie muszą być obowiązkowe.
Jednakże zaleca się wprowadzenie RIS zdefiniowanych w niniejszej dyrektywie także na tych śródlądowych drogach wodnych oraz zapewnienia interoperacyjności istniejących systemów z RIS.
(6) Rozwój RIS powinien być oparty na celach, takich jak bezpieczeństwo, wydajność i poprawa oddziaływania na środowisko naturalne na śródlądowych drogach wodnych, które są realizowane poprzez zadania, takie jak zarządzanie ruchem i transportem, ochronę środowiska i infrastruktury oraz egzekwowanie szczególnych zasad.
(7) Wymagania odnoszące się do RIS powinny dotyczyć co najmniej zakresu usług informacyjnych zapewnianych przez Państwa Członkowskie.
(8) Ustanowienie specyfikacji technicznych powinno obejmować takie elementy, jak elektroniczne mapy nawigacyjne, elektroniczne raportowanie statków, w tym jednolity europejski system numeracji statków, komunikaty dla kierowników statków oraz system kontroli ruchu statków.
Techniczna zgodność sprzętu niezbędnego do korzystania z RIS powinna zostać zapewniona przez komitet.
(9) Państwa Członkowskie powinny być odpowiedzialne, we współpracy ze Wspólnotą, za zachęcanie użytkowników do działania zgodnie z procedurami i wymaganiami dotyczącymi sprzętu, z uwzględnieniem faktu, że strukturę sektora żeglugi śródlądowej tworzą małe i średnie przedsiębiorstwa.
(10) Wprowadzenie RIS będzie się wiązać z przetwarzaniem danych osobowych, które powinno być prowadzone zgodnie z przepisami wspólnotowymi, określonymi między innymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [3] i w dyrektywie 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej [4].
Wprowadzenie RIS nie powinno prowadzić do niekontrolowanego przetwarzania ekonomicznie wrażliwych danych dotyczących podmiotów gospodarczych.
(11) Do celów RIS, dla których wymagane jest dokładne pozycjonowanie, powinno się zalecać wykorzystywanie technologii pozycjonowania satelitarnego.
W miarę możliwości technologie te powinny być interoperacyjne z innymi odpowiednimi systemami i powinny być z nimi zintegrowane, zgodnie z decyzjami obowiązującymi w tej dziedzinie.
(12) W związku z tym, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie zharmonizowanych RIS we Wspólnocie, nie mogą być skutecznie osiągnięte przez Państwa Członkowskie, natomiast ze względu na ich wymiar europejski, mogą łatwiej być zrealizowane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza działania niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(13) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać podjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(14) Zgodnie z ust. 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [6] Państwa Członkowskie są zachęcane do sporządzania dla własnych potrzeb i w interesie Wspólnoty tabel, które, na ile to możliwe, będą odzwierciedlać korelację między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji oraz do ich publikowania,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres przedmiotowy
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy dla rozmieszczenia i korzystania ze zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) we Wspólnocie w celu wsparcia transportu śródlądowego mając na względzie zwiększenie jego bezpieczeństwa, wydajności i poprawy oddziaływania na środowisko naturalne oraz usprawnienia współdziałania z innymi rodzajami transportu.
2.
Niniejsza dyrektywa określa ramy dla ustanowienia i dalszego rozwoju wymagań, specyfikacji i warunków technicznych koniecznych do zapewnienia zharmonizowanych, interoperacyjnych i otwartych RIS na wspólnotowych śródlądowych drogach wodnych.
Takie ustanowienie i dalszy rozwój wymagań, specyfikacji i warunków technicznych są prowadzone przez Komisję wspieraną przez komitet, o którym mowa w art. 11.
W tym kontekście, Komisja zwraca należytą uwagę na środki opracowane przez właściwe organizacje międzynarodowe, takie jak PIANC, CCNR oraz EKG ONZ.
Zapewniona jest ciągłość z innymi usługami zarządzania ruchem modalnym, w szczególności z zarządzaniem ruchem statków morskich i z usługami informacyjnymi.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wdrożenia i funkcjonowania RIS na wszystkich śródlądowych drogach wodnych klasy IV i wyższej Państw Członkowskich, które są połączone drogami wodnymi klasy IV lub wyższej z drogami wodnymi klasy IV lub wyższej innego Państwa Członkowskiego, w tym w portach znajdujących się na takich drogach wodnych, o których mowa w decyzji nr 1346/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. zmieniającej decyzję nr 1692/96/WE w zakresie portów morskich, portów śródlądowych oraz terminali intermodalnych, jak również projektu nr 8 wymienionego w załączniku III [7]. Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie ma klasyfikacja europejskich śródlądowych dróg wodnych ustanowiona rezolucją nr 30 EKG ONZ z dnia 12 listopada 1992 r.
2.
Państwa Członkowskie mogą stosować niniejszą dyrektywę do śródlądowych dróg wodnych i portów śródlądowych niewymienionych w ust. 1.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "usługi informacji rzecznej (RIS)" oznaczają zharmonizowane usługi informacyjne wspierające zarządzanie ruchem i transportem w żegludze śródlądowej, w tym wszędzie tam, gdzie jest to technicznie wykonalne, współdziałanie z innymi rodzajami transportu.
RIS nie odnoszą się do wewnętrznych działań komercyjnych pomiędzy dwoma lub więcej spółkami, jednakże są otwarte na współpracę w zakresie działań komercyjnych.
RIS obejmuje usługi takie, jak informacje o drogach wodnych, informacje o ruchu, zarządzanie ruchem, wspomaganie łagodzenia skutków katastrof, informacje dla zarządzania transportem, usługi statystyczne i celne oraz opłaty żeglugowe i portowe;
b) "informacje o drogach wodnych" oznaczają informacje geograficzne, hydrologiczne i administracyjne dotyczące dróg wodnych.
Informacje o drogach wodnych są informacjami jednokierunkowymi: brzeg — statek lub brzeg — biuro;
c) "taktyczne informacje o ruchu" oznaczają informacje wpływające na natychmiastowe decyzje o aktualnej sytuacji żeglugowej dotyczące ruchu lokalnego;
d) "strategiczne informacje o ruchu" oznaczają informacje wpływające na średnio- i długoterminowe decyzje użytkowników RIS;
e) "zastosowanie RIS" oznacza świadczenie usług informacji rzecznej przy użyciu wyspecjalizowanych systemów;
f) "centrum RIS" oznacza miejsce, w którym operatorzy zarządzają usługami;
g) "użytkownicy RIS" oznaczają różne grupy użytkowników, w tym kierowników statków, operatorów RIS, operatorów śluz lub mostów, organy administracji żeglugi śródlądowej, operatorów portów i terminali, obsługę centrów kryzysowych służb ratowniczych, armatorów statków, załadowców ładunku i pośredników;
h) "interoperacyjność" oznacza, że usługi, treść danych, format i częstotliwości wymiany danych są zharmonizowane w taki sposób, że użytkownicy RIS mają dostęp do tych samych usług i informacji na poziomie europejskim.
Artykuł 4
Tworzenie RIS
1.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne do wdrożenia RIS na śródlądowych drogach wodnych, wchodzących w zakres art. 2.
2.
Państwa Członkowskie opracowują RIS w taki sposób, by zastosowanie RIS było wydajne, elastyczne i interoperacyjne, by mogło współpracować z innymi zastosowaniami RIS oraz, jeżeli to możliwe, z systemami stosowanymi w innych rodzajach transportu.
Ponadto zapewniają one także współdziałanie z systemami zarządzania transportem i działaniami komercyjnymi.
3.
W celu utworzenia RIS Państwa Członkowskie:
a) dostarczają użytkownikom RIS wszelkich istotnych danych dotyczących żeglugi i planów podróży na śródlądowych drogach wodnych.
Dane te są dostarczane przynajmniej w dostępnej formie elektronicznej;
b) zapewniają, że obok danych, o których mowa w lit. a), użytkownicy RIS mają dostęp do elektronicznych map nawigacyjnych, odpowiednich do celów żeglugi, dla ich śródlądowych dróg wodnych klasy Va i wyższej, zgodnie z klasyfikacją europejskich śródlądowych dróg wodnych znajdujących się w Państwach Członkowskich;
c) umożliwiają właściwym władzom, w zakresie wymaganym przepisami krajowymi lub międzynarodowymi dotyczącymi raportowania statków, otrzymywanie elektronicznych raportów ze statków zawierających wymagane dane ze statków.
W przypadku transportu transgranicznego informacje te są przekazywane właściwym władzom sąsiedniego kraju. Całkowite takie przekazanie następuje przed dotarciem statków do granicy;
d) zapewniają dostarczanie kierownikom statków komunikatów, zawierających informacje o stanie wody (lub maksymalnym dopuszczalnym zanurzeniu) i sytuacji lodowej na śródlądowych drogach wodnych, w formie znormalizowanych, zakodowanych i gotowych do pobrania wiadomości.
Znormalizowana wiadomość zawiera co najmniej informacje konieczne do bezpiecznej żeglugi.
Komunikaty dla kierowników statków są dostarczane przynajmniej w dostępnej formie elektronicznej.
Obowiązki, o których mowa w niniejszym ustępie, są spełniane zgodnie ze specyfikacjami określonymi w załącznikach I i II.
4.
Właściwe władze Państw Członkowskich tworzą centra RIS stosownie do potrzeb regionalnych.
5.
W celu użycia automatycznych systemów indentyfikacyjnych (AIS) mają zastosowanie przepisy porozumienia regionalne dotyczące usług radiotelefonicznych na wodnych drogach śródlądowych, zawarte w Bazylei w dniu 6 kwietnia 2000 r. w ramach rozporządzeń radiowych Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej (ITU).
6.
Państwa Członkowskie, we właściwych przypadkach we współpracy ze Wspólnotą, zachęcają kierowników statków, operatorów, armatorów lub właścicieli statków poruszających się po ich śródlądowych drogach wodnych oraz załadowców lub właścicieli towarów przewożonych tymi statkami do pełnego korzystania z usług, które są dostępne na podstawie niniejszej dyrektywy.
7.
Komisja podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu zweryfikowania interoperacyjności, niezawodności i bezpieczeństwa RIS.
Artykuł 5
Wytyczne i specyfikacje techniczne
1.
W celu zapewnienia wsparcia RIS i zapewnienia interoperacyjności tych usług, wymaganej art. 4 ust. 2, Komisja określa, zgodnie z ust. 2, wytyczne techniczne w zakresie planowania, wdrażania i wykorzystania operacyjnego usług (wytyczne RIS), a także specyfikacje techniczne, w szczególności w następujących dziedzinach:
a) Systemu Obrazowania Map Elektronicznych i Informacji w Żegludze Śródlądowej (ECDIS śródlądowe);
b) elektronicznego raportowania statków;
c) komunikatów dla kierowników statków;
d) systemów kontroli ruchu statków;
e) zgodności sprzętu niezbędnego do korzystania z RIS.
Te wytyczne i specyfikacje są oparte na wymogach technicznych określonych w załączniku II i uwzględniają prace prowadzone w tej dziedzinie przez właściwe organizacje międzynarodowe.
2.
Wytyczne i specyfikacje techniczne, o których mowa w ust. 1, są określane, a jeżeli jest to właściwe, zmieniane przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 3.
Ich określenie następuje zgodnie z następującym harmonogramem:
a) wytyczne RIS do 20 czerwca 2006 r.,
b) specyfikacje techniczne dla ECDIS śródlądowego, elektronicznego raportowania statków i komunikatów dla kierowników statków do 20 października 2006 r.,
c) specyfikacje techniczne dotyczące systemów kontroli ruchu statków do 20 grudnia 2006 r.
3.
Wytyczne i specyfikacje RIS zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Pozycjonowanie satelitarne
Do celów RIS, dla których wymagane jest dokładne pozycjonowanie, zalecane jest wykorzystywanie technologii pozycjonowania satelitarnego.
Artykuł 7
Homologacja sprzętu RIS
1.
Tam, gdzie jest to konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi i wymagane przez właściwe specyfikacje techniczne, sprzęt i oprogramowanie systemu RIS podlegają homologacji określającej zgodność z tymi specyfikacjami przed ich oddaniem do użytku na śródlądowych drogach wodnych.
2.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji organy krajowe odpowiedzialne za homologację.
Komisja przekazuje taką informację innym Państwom Członkowskim.
3.
Wszystkie Państwa Członkowskie uznają homologacje nadane przez właściwe organy innych Państw Członkowskich, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 8
Właściwe organy
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe organy odpowiedzialne za stosowanie RIS oraz za międzynarodową wymianę danych i informują o nich Komisję.
Artykuł 9
Zasady dotyczące prywatności, bezpieczeństwa i ponownego wykorzystania informacji
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że przetwarzanie danych osobowych koniecznych do funkcjonowania RIS jest prowadzone zgodnie z przepisami wspólnotowymi w sprawie ochrony podstawowych wolności i praw jednostki, w tym z dyrektywami 95/46/WE i 2002/58/WE.
2.
W celu ochrony wiadomości RIS i ich zapisu przed niepożądanymi zdarzeniami lub niewłaściwym wykorzystaniem, w tym niepowołanym dostępem, zmianą lub utratą, Państwa Członkowskie wdrażają i stosują środki bezpieczeństwa.
3.
Zastosowanie ma dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego [8].
Artykuł 10
Procedura wprowadzania zmian
Załączniki I i II mogą być zmieniane w miarę zdobywania doświadczenia podczas stosowania niniejszej dyrektywy i dostosowywane do postępu technicznego zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 3.
Artykuł 11
Procedura Komitetu
1.
Komisję wspiera komitet ustanowiony na mocy art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewożenia towarów i osób żeglugą śródlądową [9].
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
3.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
4.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
5.
Komisja prowadzi regularne konsultacje z przedstawicielami sektora.
Artykuł 12
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie posiadające śródlądowe drogi wodne objęte zakresem art. 2 wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 20 października 2007 r.
Niezwłocznie przekazują one Komisji teksty tych przepisów.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami określonymi w art. 4 nie później niż 30 miesięcy od daty wejścia w życie właściwych wytycznych i specyfikacji technicznych, o których mowa w art. 5.
Wytyczne i specyfikacje techniczne wchodzą w życie następnego dnia po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
W przypadku śródlądowych dróg wodnych objętych art. 2, lecz o niskim natężeniu ruchu, lub w przypadku śródlądowych dróg wodnych, dla których koszty wdrożenia byłyby nieproporcjonalne w stosunku do korzyści, na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2, przedłużyć okres wdrażania, o którym mowa w ust. 2, jednego lub więcej wymagań z art. 4.
Okres ten może zostać przedłużony w drodze zwykłej decyzji Komisji, z możliwością kolejnego przedłużenia.
Państwo Członkowskie powinno wraz z wnioskiem dostarczyć uzasadnienie, z podaniem natężenia ruchu i warunków ekonomicznych panujących na danej drodze wodnej.
Do czasu podjęcia decyzji przez Komisję Państwo Członkowskie, które wystąpiło o przedłużenie, może kontynuować swoją działalność, tak jak gdyby przedłużenie zostało udzielone.
4.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
5.
Państwa Członkowskie, jeżeli jest to konieczne, pomagają sobie we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
6.
Komisja monitoruje tworzenie RIS we Wspólnocie oraz składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie do dnia . 20. października 2008 r.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 14
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich posiadających śródlądowe drogi wodne objęte zakresem art. 2.
Dyrektywa 2005/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 września 2005 r.
w sprawie wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez Państwa Członkowskie oraz zmieniająca dyrektywę 2001/25/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W konkluzjach z dnia 5 czerwca 2003 r. w sprawie poprawy wizerunku transportu morskiego we Wspólnocie i zwiększenia atrakcyjności zawodów morskich dla młodych ludzi Rada podkreśliła konieczność wspierania zawodowej mobilności marynarzy w Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem procedur uznawania świadectw umiejętności marynarzy, przy zapewnieniu pełnej zgodności z wymogami Konwencji z 1978 r. o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht (Konwencja STCW) Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), w jej aktualnej wersji.
(2) Transport morski jest dynamicznie i szybko rozwijającym się sektorem o szczególnie międzynarodowym charakterze.
Wobec wzrastającego niedoboru marynarzy we Wspólnocie możliwe jest lepsze utrzymanie równowagi pomiędzy popytem a podażą personelu na poziomie Wspólnoty niż na poziomie krajowym.
Dlatego też ważne jest, aby w ramach wspólnej polityki transportowej w dziedzinie transportu morskiego ułatwić swobodę przemieszczania się marynarzy we Wspólnocie.
(3) W zakresie kwalifikacji marynarzy Wspólnota ustanowiła minimalne wymogi dotyczące wykształcenia i wyszkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw w dyrektywie 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy [3].
Dyrektywa ta wprowadza do prawa wspólnotowego międzynarodowe standardy wykształcenia, wydawania świadectw i pełnienia wacht, ustanowione w Konwencji STCW.
(4) Zgodnie z dyrektywą 2001/25/WE marynarze muszą posiadać świadectwo umiejętności wydane i zatwierdzone zgodnie z przepisami tej dyrektywy przez właściwy organ Państwa Członkowskiego i uprawniające jego prawowitego posiadacza do służby na statku i pełnienia funkcji objętych określonym w tym świadectwie zakresem odpowiedzialności.
(5) Zgodnie z dyrektywą 2001/25/WE wzajemne uznawanie w Państwach Członkowskich świadectw marynarzy, niezależnie od tego, czy są oni czy też nie są obywatelami Państwa Członkowskiego, podlega przepisom dyrektyw 89/48/EWG [4] i 92/51/EWG [5] ustanawiających odpowiednio pierwszy i drugi ogólny system uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego.
Dyrektywy te nie przewidują automatycznego uznawania formalnych kwalifikacji marynarzy, gdyż w określonych przypadkach wymagane są środki dostosowawcze.
(6) Każde Państwo Członkowskie powinno uznawać świadectwa lub inne dowody formalnych kwalifikacji wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z dyrektywą 2001/25/WE.
Dlatego też każde Państwo Członkowskie powinno zezwolić marynarzom, którzy uzyskali w innym Państwie Członkowskim świadectwa umiejętności spełniające wymogi tej dyrektywy, na podjęcie lub dalsze wykonywanie zawodu morskiego, do którego posiadają oni kwalifikacje, bez warunków wstępnych innych niż wymagane od jego własnych obywateli.
(7) Niniejsza dyrektywa ma na celu ułatwienie wzajemnego uznawania świadectw; nie reguluje ona warunków dotyczących dostępu do zatrudnienia.
(8) W Konwencji STCW określono wymogi dotyczące znajomości języków przez marynarzy.
Wymogi te powinny zostać wprowadzone do prawa wspólnotowego w celu zapewnienia efektywnej komunikacji na pokładzie statku i ułatwienia swobody przemieszczania się marynarzy w obrębie Wspólnoty.
(9) Wzrastająca liczba świadectw umiejętności marynarzy uzyskanych na skutek oszustwa stanowi aktualnie poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu i ochrony środowiska morskiego.
W większości przypadków posiadacze sfałszowanych świadectw umiejętności nie spełniają minimalnych wymogów uzyskania świadectwa określonych w Konwencji STCW.
Marynarze ci mogą być łatwo uwikłani w wypadki na morzu.
(10) Państwa Członkowskie powinny zatem podjąć i zrealizować konkretne działania w celu zapobiegania i karania za oszustwa związane ze świadectwami umiejętności, jak również kontynuować w ramach IMO wysiłki dla osiągnięcia surowych i możliwych do wyegzekwowania porozumień w sprawie zwalczania takich praktyk na całym świecie.
Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) stanowi odpowiednie forum dla wymiany informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk w tej dziedzinie.
(11) Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 [6] ustanowiło Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (Agencja), której celem jest zapewnienie wysokiego, jednolitego i efektywnego poziomu bezpieczeństwa na morzu i zapobieganie zanieczyszczeniom powodowanym przez statki.
Jednym z zadań powierzonych Agencji jest wspieranie Komisji w wykonywaniu wszelkich nałożonych na nią prawem wspólnotowym zadań dotyczących wykształcenia, wydawania świadectw i pełnienia wachty przez załogi statków.
(12) Dlatego też Agencja powinna wspierać Komisję przy sprawdzaniu, czy Państwa Członkowskie spełniły wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie i w dyrektywie 2001/25/WE.
(13) Wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie świadectw marynarzy, niezależnie od tego czy są oni czy też nie są obywatelami Państwa Członkowskiego nie powinno już podlegać dyrektywom 89/48/EWG i 92/51/EWG, lecz powinno być regulowane przez niniejszą dyrektywę.
(14) W związku z tym dyrektywa 2001/25/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(15) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie wzajemne uznawanie świadectw marynarzy wydanych przez Państwa Członkowskie, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ustanowioną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(16) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [7] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do ich publikowania.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres zastosowania
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do marynarzy, którzy:
a) są obywatelami Państwa Członkowskiego;
b) nie będąc obywatelami Państwa Członkowskiego, posiadają świadectwo wydane przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "marynarz" oznacza osobę wyszkoloną co najmniej zgodnie z wymogami załącznika I do dyrektywy 2001/25/WE i posiadającą świadectwo Państwa Członkowskiego;
b) "świadectwo" oznacza ważny dokument w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2001/25/WE;
c) "odpowiednie świadectwo" oznacza świadectwo w rozumieniu art. 1 pkt 27 dyrektywy 2001/25/WE;
d) "potwierdzenie" oznacza ważny dokument wydany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 5 ust. 2 i ust. 6 dyrektywy 2001/25/WE;
e) "uznanie" oznacza potwierdzenie przez właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego świadectwa lub odpowiedniego świadectwa wydanego przez inne Państwo Członkowskie;
f) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza każde Państwo Członkowskie, w którym marynarz ubiega się o uznanie odpowiedniego świadectwa/odpowiednich świadectw lub innego świadectwa/innych świadectw;
g) "Konwencja STCW" oznacza Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r., w jej aktualnej wersji;
h) "Kod STCW" oznacza kod dotyczący szkolenia marynarzy, wydawania świadectw i pełnienia wachty (STCW), przyjęty rezolucją 2 Konferencji Stron STCW z 1995 r., w jego aktualnej wersji;
i) "Agencja" oznacza Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu, ustanowioną na mocy rozporządzenia (WE) nr 1406/2002.
Artykuł 3
Uznawanie świadectw
1.
Każde Państwo Członkowskie uznaje odpowiednie świadectwa lub inne świadectwa wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie wymogami dyrektywy 2001/25/WE.
2.
Uznanie odpowiednich świadectw ogranicza się do umiejętności, funkcji i poziomów kwalifikacji określonych w świadectwach i zawiera potwierdzenie zaświadczające o uznaniu świadectwa.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, zgodnie z krajowymi przepisami prawa materialnego i procesowego, prawo odwołania się od decyzji odmawiającej potwierdzenia uznania ważnego świadectwa lub w przypadku braku odpowiedzi.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 2 właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą nałożyć dalsze ograniczenia w zakresie umiejętności, funkcji i poziomów kwalifikacji w odniesieniu do rejsów przybrzeżnych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2001/25/WE lub wymagać innych świadectw wydanych zgodnie z prawidłem VII/1 załącznika I do dyrektywy 2001/25/WE.
5.
Przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia, aby marynarze, występujący o uznanie świadectw uprawniających do wykonywania funkcji kierowniczych posiadali odpowiednią znajomość prawa morskiego tego Państwa Członkowskiego, istotną dla funkcji, do których pełnienia są uprawnieni.
Artykuł 4
Zmiany w dyrektywie 2001/25/WE
W dyrektywie 2001/25/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Świadectwo
Świadectwo oznacza jakikolwiek ważny dokument, niezależnie od stosowanej do niego nazwy, wydany przez właściwy organ Państwa Członkowskiego lub z jego upoważnienia zgodnie z art. 5 i z wymogami określonymi w załączniku I.";
2) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 7a
Zapobieganie oszustwom i innym nielegalnym praktykom
1.
Państwa Członkowskie podejmują i wprowadzają w życie odpowiednie środki dla zapobiegania oszustwom i innym nielegalnym praktykom dotyczącym procesu wydawania świadectw lub świadectw wydanych i potwierdzonych przez ich właściwe organy i ustanawiają sankcje, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają krajowe organy właściwe do wykrywania i zwalczania oszustw i innych nieuczciwych praktyk i do wymiany informacji z właściwymi organami innych Państw Członkowskich i państw trzecich w odniesieniu do wydawania świadectw marynarzom.
Państwa Członkowskie powiadamiają niezwłocznie inne Państwa Członkowskie i Komisję o szczegółach dotyczących tych właściwych organów krajowych.
Państwa Członkowskie powiadamiają również niezwłocznie każde państwo trzecie, z którym są one związane umową zgodnie z prawidłem I/10 ust. 1.2 Konwencji STCW o szczegółach dotyczących tych właściwych organów krajowych.
3.
Na wniosek przyjmującego Państwa Członkowskiego, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego wydają pisemne potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia autentyczności świadectw marynarzy, odpowiednich potwierdzeń lub jakiegokolwiek innego dokumentu potwierdzającego wyszkolenie wydanego w tym Państwie Członkowskim.";
3) artykuł 18 ust. 1 i 2 zostaje uchylony ze skutkiem od dnia 20 października 2007 r.;
4) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 21a
Regularne monitorowanie zgodności
Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji w świetle art. 226 Traktatu, Komisja, wspierana przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu, ustanowioną rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 [8] sprawdza, w regularnych odstępach czasu i co najmniej raz na 5 lat, czy Państwa Członkowskie stosują się do minimalnych wymogów zawartych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 21b
Sprawozdanie dotyczące zgodności
Nie później niż dnia 20 października 2010 r., Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę, sporządzone na podstawie informacji uzyskanych zgodnie z art. 21a.
W sprawozdaniu tym Komisja dokonuje analizy przestrzegania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich i, w razie potrzeby, przedstawia projekty dodatkowych środków.";
5) w rozdziale I załącznika I, dodaje się następujący ustęp:
"1a.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby marynarze posiadali odpowiedni poziom znajomości języka, jak to zostało określone w sekcjach A-II/1, A-III/1, A-IV/2 i A-II/4 Kodu STCW, tak aby umożliwić im pełnienie ich szczególnych obowiązków na statku pływającym pod banderą przyjmującego Państwa Członkowskiego.".
Artykuł 5
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 20 października 2007 r.
Niezwłocznie informują one o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji nr 2005/46/WE
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości amitrazu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku istniejącej substancji czynnej amitraz podjęta została decyzja o niewłączaniu jej do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG [4] decyzją Komisji 2004/141/WE [5].
Decyzja ta przewiduje, że nie dopuszcza się do wykorzystania we Wspólnocie środków ochrony roślin zawierających omawianą substancję czynną, za wyjątkiem ograniczonej liczby zastosowań, dla których w chwili obecnej nie ma alternatywy (zastosowania niezbędne).
(2) Decyzja Komisji cytowana w motywie 1 dopuszczała okres stopniowego wycofywania i właściwym jest, żeby najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL), oparte na poglądzie o niedozwoleniu zastosowania omawianej substancji we Wspólnocie, nie miały zastosowania do końca okresu stopniowego wycofywania danej substancji.
(3) W przypadku amitrazu, MRL weterynaryjnych produktów leczniczych zostały ustalone dla produktów zwierzęcych w ramach rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [6].
Właściwe jest uwzględnienie tego w niniejszej dyrektywie.
(4) Wspólnotowe MRL oraz poziomy zalecane przez Kodeks Żywnościowy [7] zostały ustalone oraz są oceniane zgodnie z podobnymi procedurami.
W Kodeksie widnieje ograniczona liczba wpisów najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości dla amitrazu.
Zostały one uwzględnione podczas określania MRL ustalonych w niniejszej dyrektywie.
MRL zawarte w Kodeksie, których wycofanie zostanie zalecone w najbliższej przyszłości, nie zostały uwzględnione.
MRL oparte na MRL zawartych w Kodeksie zostały ocenione w świetle ryzyka dla konsumenta; nie ustalono żadnego ryzyka.
(5) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed narażeniem na działanie pozostałości wynikających z niedozwolonych zastosowań środków ochrony roślin, MRL powinny zostać określone na niższym poziomie oznaczenia analitycznego w przypadku odpowiednich kombinacji produktów i pestycydów.
(6) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian odnośnie do kilku pozostałości pestycydów wynikających z zastosowania amitrazu w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w celu uwzględnienia odpowiedniego nadzoru oraz kontroli zakazu ich stosowania oraz w celu ochrony konsumenta.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić omawiane załączniki do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(8) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG część A następujący wiersz otrzymuje brzmienie:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny poziom w mg/kg _BAR_
"Amitraz, w tym metabolity zawierające 2,4 demetylanilinę określone jako amitraz _BAR_ 0,05 zboża _BAR_
Artykuł 2
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG część B następujące wiersze otrzymują brzmienie:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Maksymalny poziom (mg/kg) _BAR_
_BAR_ dla mięsa, w tym tłuszczu, wyrobów mięsnych, odpadów poubojowych i tłuszczów zwierzęcych wymienionych w załączniku I w pozycjach CN nr 0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602 _BAR_ dla mleka i przetworów mlecznych wymienionych w załączniku I w pozycjach CN nr 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ dla świeżych jaj w skorupach, dla jaj ptasich i żółtek jaj wymienionych w załączniku I w pozycjach CN nr 040700 i 0408 _BAR_
"Amitraz, w tym metabolity zawierające 2,4 demetylanilinę określone jako amitraz _BAR_ 0,05, Drób _BAR_ _BAR_ 0,01 _BAR_
Artykuł 3
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla amitrazu w załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG zastępuje się poziomami z Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 9 stycznia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 10 stycznia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2005/47/WE
z dnia 18 lipca 2005 r.
w sprawie umowy między Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 139 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych oraz zasad określonych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej i służy zapewnieniu pełnej zgodności z jej art. 31, który przewiduje, że każdy pracownik ma prawo do warunków pracy nieszkodliwych dla zdrowia, gwarantujących bezpieczeństwo i godność, jak również do ograniczenia maksymalnego wymiaru czasu pracy oraz do okresów dziennego i tygodniowego odpoczynku, a także do corocznego płatnego urlopu.
(2) Partnerzy społeczni mogą, zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu, wspólnie żądać, aby wykonanie umów zbiorowych zawartych na poziomie wspólnotowym odbywało się w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji.
(3) Rada przyjęła dyrektywę 93/104/WE z 23 listopada 1993 r. [1] dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy.
Transport kolejowy znajdował się wśród sektorów działalności wyłączonych z zakresu stosowania tej dyrektywy.
Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2000/34/WE zmieniającą dyrektywę 93/104/WE [2] celem objęcia sektorów i rodzajów działalności, które poprzednio były z niej wyłączone.
(4) Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2003/88/WE z 4 listopada 2003 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy [3], która skodyfikowała i uchyliła dyrektywę 93/104/WE.
(5) Dyrektywa 2003/88/WE przewiduje odstępstwa od jej art. 3, 4, 5, 8 i 16 w przypadku osób zatrudnionych w sektorze transportu kolejowego wykonujących pracę na pokładzie pociągu.
(6) Stowarzyszenie Kolei Europejskich (CER) i Europejska Federacja Pracowników Transportu (ETF) poinformowały Komisję o woli podjęcia negocjacji zgodnie z art. 139 ust. 1 Traktatu.
(7) Organizacje te w dniu 27 stycznia 2004 r. zawarły Umowę zbiorową w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych, zwaną dalej "Umową zbiorową".
(8) Umowa zbiorowa zawiera wspólny wniosek do Komisji, by wykonanie Umowy zbiorowej odbywało się w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu.
(9) Dyrektywę 2003/88/WE stosuje się wobec pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych, z wyjątkiem przypadków, gdy niniejsza dyrektywa i załączona do niej Umowa zbiorowa zawierają przepisy szczególne wobec dyrektywy 2003/88/WE.
(10) Do celów art. 249 Traktatu instrumentem właściwym do wdrożenia Umowy zbiorowej jest dyrektywa.
(11) Ponieważ, w związku z wprowadzaniem rynku wewnętrznego w sektorze transportu kolejowego oraz wobec konkurencji panującej w tym sektorze, cele niniejszej dyrektywy mającej służyć ochronie zdrowia i zapewnieniu bezpieczeństwa nie mogą być realizowane przez Państwa Członkowskie w wystarczający sposób i w związku z tym mogą być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której mowa w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(12) Rozwój sektora transportu kolejowego wymaga ścisłej kontroli ról, jakie odgrywają w nim poszczególne strony zainteresowane – obecne i nowe – w celu zapewnienia harmonijnego rozwoju na terenie całej Wspólnoty.
Europejski dialog społeczny w tej dziedzinie powinien odzwierciedlać i w największym możliwym stopniu uwzględniać te zmiany.
(13) Niniejsza dyrektywa pozostawia Państwom Członkowskim swobodę w definiowaniu, zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową, tych pojęć występujących w Umowie zbiorowej, które nie są przez nią zdefiniowane, podobnie jak ma to miejsce w przypadku innych dyrektyw z zakresu polityki społecznej używających podobnych pojęć, pod warunkiem że te definicje są zgodne z Umową zbiorową.
(14) Komisja sporządziła wniosek dotyczący dyrektywy zgodnie ze swoim komunikatem z dnia 20 maja 1998 r. zatytułowanym "Przystosowanie i popieranie dialogu społecznego na poziomie wspólnotowym" biorąc pod uwagę reprezentatywność stron oraz zgodność z prawem każdej klauzuli Umowy zbiorowej; sygnatariusze w dostatecznym stopniu reprezentują pracowników kolei wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych przez przedsiębiorstwa kolejowe.
(15) Komisja opracowała propozycję dyrektywy zgodnie z art. 137 ust. 2 Traktatu, który przewiduje, że dyrektywy w dziedzinie socjalnej powinny unikać nakładania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które utrudniałyby tworzenie i rozwijanie małych i średnich przedsiębiorstw.
(16) Niniejsza dyrektywa i Umowa zbiorowa określają normy minimalne; Państwa Członkowskie lub partnerzy społeczni powinni mieć możliwość utrzymania lub wprowadzenia korzystniejszych postanowień.
(17) Komisja poinformowała Parlament Europejski, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów, przekazując im projekt dyrektywy dotyczącej wdrożenia Umowy zbiorowej.
(18) Parlament Europejski w dniu 26 maja 2005 r. przyjął rezolucję w sprawie Umowy zbiorowej partnerów społecznych.
(19) Wdrożenie Umowy zbiorowej przyczynia się do realizacji celów określonych w art. 136 Traktatu.
(20) Zgodnie z ust. 34 Międzyinstytucjonalnego porozumienia w sprawie lepszego stanowienia prawa [4], Państwa Członkowskie będą zachęcane do sporządzania, dla własnych potrzeb i w interesie Wspólnoty, tabel, które w możliwie najszerszym zakresie będą ilustrować związek między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, a także do publikowania tych tabel,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest wdrożenie Umowy zbiorowej zawartej w dniu 27 stycznia 2004 r. pomiędzy Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie niektórych aspektów dotyczących warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych.
Tekst Umowy zbiorowej jest załączony do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić przepisy korzystniejsze od zawartych w niniejszej dyrektywie.
2.
Wdrożenie niniejszej dyrektywy w żadnym razie nie stanowi wystarczającej podstawy do uzasadnienia obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Nie narusza to prawa Państw Członkowskich lub kadry zarządzającej i pracowników do przyjmowania, w świetle zmieniających się okoliczności, przepisów ustawowych lub wykonawczych albo ustaleń umownych, różniących się od obowiązujących w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że spełniają one minimalne wymagania określone w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla postanowień Umowy zbiorowej, dotyczących dalszego działania i oceny przez jej strony-sygnatariuszy, w terminie do 27 lipca 2011 r. Komisja składa Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy w kontekście zmian zachodzących w sektorze transportu kolejowego, po przeprowadzeniu konsultacji z kadrą zarządzającą i pracownikami na szczeblu wspólnotowym.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie określają sankcje stosowane w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują środki konieczne dla zapewnienia ich stosowania.
Sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o tych przepisach do 27 lipca 2008 r., oraz informują ją w odpowiednim czasie o każdej późniejszej ich zmianie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi, wprowadzają w życie, w terminie do dnia 27 lipca 2008 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do dostosowania się do niniejszej dyrektywy lub zapewniają, że partnerzy społeczni przyjmą w tym terminie konieczne postanowienia w drodze umowy zbiorowej.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zagwarantowania w każdej chwili skutku przewidzianego w niniejszej dyrektywie i bezzwłocznie powiadamiają o nich Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 7
Dyrektywa Komisji 2005/48/WE
z dnia 23 sierpnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów odpowiednio w zbożach i niektórych produktach pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [4], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Następujące istniejące substancje czynne zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG: iprodion na podstawie dyrektywy Komisji 2003/31/WE [5]; propikonazol na podstawie dyrektywy Komisji 2003/70/WE [6] i molinat na podstawie dyrektywy Komisji 2003/81/WE [7].
(2) Następujące nowe substancje czynne zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG: mezotrion na podstawie dyrektywy Komisji 2003/68/WE [8]; siltiofam, pikoksystrobina, flufenacet, jodosulfuron metylo-sodowy oraz fostiazat na podstawie dyrektywy Komisji 2003/84/WE [9].
(3) Włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG rozpatrywanych substancji czynnych opierało się na ocenie przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania.
Informacje dotyczące tego zastosowania zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) tej dyrektywy.
Dostępne informacje zostały przeanalizowane i pozwalają na ustalenie niektórych maksymalnych poziomów pozostałości (MRL).
(4) W przypadku braku wspólnotowego lub tymczasowego MRL Państwa Członkowskie mają ustanowić krajowy tymczasowy MRL, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG, przed wydaniem zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające wspomniane substancje czynne.
(5) Wspólnotowe MRL oraz poziomy zalecane przez Kodeks Żywnościowy są ustalane i oceniane według podobnych procedur.
W kodeksie znajduje się ograniczona ilość MRL dla iprodionu i propikonazolu.
W dyrektywach 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG zawarto już wspólnotowe MRL dla: iprodionu (dyrektywa Rady 93/58/WE) [10] i propikonazolu (dyrektywa Rady 94/30/WE) [11].
Uwzględniono je w niniejszej dyrektywie.
MRL zawarte w kodeksie, które są przedmiotem zaleceń dotyczących wycofania w najbliższej przyszłości, nie zostały uwzględnione.
Maksymalne poziomy pozostałości oparte na MRL zawartych w kodeksie zostały ocenione pod względem ryzyka dla konsumentów.
W oparciu o analizy dostępne Komisji nie stwierdzono żadnego ryzyka w przypadku stosowania toksykologicznych punktów końcowych.
(6) W związku z włączeniem tychże substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG odpowiednie oceny techniczne i naukowe zostały sfinalizowane w formie sprawozdań z przeglądów Komisji. Sprawozdania z oceny wspomnianych substancji zostały sfinalizowane w terminach wymienionych w dyrektywach Komisji cytowanych w motywach 1 i 2.
Sprawozdania te pozwoliły ustalić dopuszczalną dzienną dawkę (ADI) oraz, jeżeli to konieczne, graniczną dawkę referencyjną (ARfD) dla rozpatrywanych substancji.
Narażenie konsumentów produktów spożywczych zawierających rozpatrywane substancje czynne zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi. Uwzględniono również wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [12] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [13] w sprawie przyjętej metodologii.
Wyciagnieto wniosek, że zaproponowane MRL nie doprowadzą do przekroczenia ADI i ARfD.
(7) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed wpływem pozostałości wynikających z niedozwolonych zastosowań środków ochrony roślin, tymczasowe MRL powinny zostać określone na niższym poziomie oznaczenia analitycznego w przypadku odpowiednich kombinacji produktów i pestycydów.
(8) Ustalenie na poziomie Wspólnoty tymczasowych MRL nie zwalnia Państw Członkowskich z ustanowienia tymczasowych MRL dla rozpatrywanych substancji, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i z jej załącznikiem VI.
Uważa się, że okres czterech lat jest wystarczający, aby umożliwić rozwój dalszych zastosowań omawianej substancji czynnej.
Po upływie tego okresu tymczasowy MRL stanie się ostateczny.
(9) Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian odnośnie do MRL określonych w załącznikach do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG, aby zapewnić właściwy nadzór i kontrolę zakazu ich stosowania oraz w celu ochrony konsumenta.
Jeżeli w załącznikach do powyższych dyrektyw MRL zostały uprzednio określone, należy je odpowiednio zmienić.
Jeżeli MRL nie zostały określone do tej pory, należy je ustalić po raz pierwszy.
(10) W związku z tym należy odpowiednio zmienić dyrektywy 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł1
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W części A załącznika II dodaje się maksymalne poziomy pozostałości pestycydów dla mezotrionu, siltiofamu, pikoksystrobiny, flufenacetu, jodosulfuronu metylo-sodowego, fostiazatu i molinatu, jak określono w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2) W części A załącznika II zastępuje się maksymalne poziomy pozostałości pestycydów dla propikonazolu i iprodionu poziomami określonymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W dyrektywie 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W części A załącznika II dodaje się maksymalne poziomy pozostałości pestycydów dla pikoksystrobiny, jak określono w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
2) W części B załącznika II zastępuje się maksymalne poziomy pozostałości pestycydów dla propikonazolu poziomami określonymi w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II dodaje się maksymalne poziomy pozostałości pestycydów dla mezotrionu, siltiofamu, pikoksystrobiny, flufenacetu, jodosulfuronu metylo-sodowego, fostiazatu i molinatu, jak określono w załączniku V do niniejszej dyrektywy.
2) W załączniku II zastępuje się maksymalne poziomy pozostałości pestycydów dla propikonazolu i iprodionu poziomami określonymi w załączniku VI do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 24 lutego 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Zastosują one wyżej wymienione przepisy od dnia 24 lutego 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno być dołączone do ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/49/WE
z dnia 25 lipca 2005 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów i dyrektywę Rady 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 72/245/EWG jest jedną z oddzielnych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się procedurę homologacyjną Wspólnoty, ustanowioną dyrektywą 70/156/EWG.
(2) W celu poprawy bezpieczeństwa pojazdów poprzez popieranie rozwoju i wprowadzania technologii wykorzystujących samochodowe urządzenia radarowe bliskiego zasięgu, decyzją Komisji 2004/545/WE z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 79 GHz dla celów użycia samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu we Wspólnocie [3] i decyzją Komisji 2005/50/WE z dnia 17 stycznia 2005 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 24 GHz dla celów tymczasowego użycia przez samochodowe urządzenia radarowe bliskiego zasięgu we Wspólnocie [4] Komisja ujednoliciła użycie dwóch pasm częstotliwości widma radiowego.
(3) Widmo radiowe w paśmie 79 GHz zostało uznane za najbardziej odpowiednie dla długotrwałego rozwoju i wprowadzania samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu.
W związku z tym decyzja 2004/545/WE wyznaczyła i udostępniła dla samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu pasmo 79 GHz przy uwzględnieniu zasady niepowodowania zakłóceń oraz braku wyłączności na korzystanie z tego pasma.
Jednakże, technologia w zakresie widma radiowego w paśmie 79 GHz jest wciąż w fazie opracowania i nie jest natychmiast dostępna w korzystnej cenie.
(4) Decyzja 2005/50/WE zezwala na tymczasowe użycie widma radiowego w paśmie 24 GHz dla samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu.
Technologia wykorzystująca tę częstotliwość jest dostępna w krótkim terminie za rozsądną cenę, co umożliwi szybką ocenę skuteczności wprowadzania samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu w odniesieniu do bezpieczeństwa na drogach.
Jednakże, użycie radarów wykorzystujących tę technologię musi być ograniczone, aby uniknąć zakłóceń z innymi urządzeniami wykorzystującymi widmo radiowe w paśmie 24 GHz.
(5) Decyzja 2005/50/WE zezwala na użycie urządzeń radarowych wykorzystujących pasmo 24 GHz tylko w przypadku urządzeń oryginalnie zamontowanych w nowych pojazdach lub zamontowanych w wyniku wymiany takich urządzeń na okres upływający najpóźniej w dniu 30 czerwca 2013 r.
Jednakże, zgodnie z art. 5 decyzji 2005/50/WE termin ten może zostać przyspieszony.
(6) Zgodnie z decyzją 2005/50/WE Państwa Członkowskie mają wprowadzić system monitorowania w celu określenia liczby pojazdów wyposażonych w urządzenia radarowe bliskiego zasięgu wykorzystujące pasmo 24 GHz zarejestrowanych na ich terytorium.
Jest zatem konieczne zapewnienie Państwom Członkowskim odpowiednich środków w celu przeprowadzenia monitorowania.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 72/245/EWG.
(8) Zmiany w dyrektywie 72/245/EWG mają wpływ na dyrektywę 70/156/EWG.
Dyrektywę tę należy zatem odpowiednio zmienić.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego ustanowionego przez art. 13 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiana do dyrektywy 72/245/EWG
W dyrektywie 72/245/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku I, po punkcie 2.1.12.2 dodaje się następujące punkty:
"2.1.13.
"Urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz" oznacza radar określony zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 decyzji Komisji 2005/50/WE [5] spełniający wymagania eksploatacyjne określone w art. 4 wymienionej decyzji.
2.1.14. "Urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 79 GHz" oznacza radar określony zgodnie z definicją w art. 2 lit. b) decyzji Komisji 2004/545/WE [6] spełniający wymagania eksploatacyjne określone w art. 3 wymienionej decyzji.
2) W załączniku II A, po punkcie 12.2.7 dodaje się następujące punkty:
"12.7.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)
12.7.2. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 79 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)".
3) W dodatku do załącznika III A po punkcie 1.3 dodaje się następujące punkty:
"1.3.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)
1.3.2. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 79 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)".
Artykuł 2
Zmiana do dyrektywy 70/156/EWG
W dyrektywie 70/156/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załącznikach I i III, po punkcie 12.6.4 dodaje się następujące punkty:
"12.7.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)
12.7.2. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 79 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)".
2) W załączniku IX na stronie 2 wszystkich modeli "Świadectwa zgodności" pozycja 50 otrzymuje następujące brzmienie:
"50.
Uwagi
50.1. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)
50.2. pojazd wyposażony w urządzenie radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 79 GHz: Tak/Nie (niepotrzebne skreślić)
50.3.
Inne uwagi … ".
Artykuł 3
Przepisy przejściowe
1.
Z mocą od dnia 1 lipca 2006 r., jeżeli przepisy określone w dyrektywie 72/245/EWG, zmienione niniejszą dyrektywą, nie są spełnione, Państwa Członkowskie, z przyczyn związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną:
a) uznają świadectwa zgodności, w jakie zaopatrzone są nowe pojazdy, zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG za już nieobowiązujące do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy;
b) mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzania do ruchu nowych pojazdów.
Bez zmian pozostają homologacje pojazdów niewyposażonych w urządzenia radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz lub 79 GHz.
2.
Z mocą od dnia 1 lipca 2013 r. Państwa Członkowskie zakazują rejestracji, sprzedaży lub wprowadzania do ruchu pojazdów wyposażonych w urządzenia radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz.
3.
Jeżeli data odniesienia określona w art. 2 ust. 5 decyzji 2005/50/WE zostanie zmieniona zgodnie z art. 5 wymienionej decyzji, Państwa Członkowskie zakazują rejestracji, sprzedaży lub wprowadzania do ruchu pojazdów wyposażonych w urządzenia radarowe bliskiego zasięgu w paśmie 24 GHz po zmienionej dacie odniesienia.
Artykuł 4
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 lipca 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonania odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów krajowych, które zostały przyjęte w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2005/50/WE
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
w sprawie przeklasyfikowania protez stawów biodrowych, kolanowych i barkowych w ramach dyrektywy Rady 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącą wyrobów medycznych [1], w szczególności jej art. 13 ust. 1 lit. b),
uwzględniając wniosek założony przez Francję i Zjednoczone Królestwo,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z zasadami klasyfikacji określonymi w załączniku IX do dyrektywy 93/42/EWG całkowite protezy stawów należą do klasy IIb wyrobów medycznych.
(2) Francja i Zjednoczone Królestwo złożyły wniosek o przeniesienie całkowitych protez stawów do klasy III wyrobów medycznych, w drodze odstępstwa od zapisów załącznika IX do dyrektywy 93/42/EWG, w celu zapewnienia właściwej oceny zgodności całkowitych protez stawów przed wprowadzeniem ich do obrotu.
(3) Ocena zgodności opiera się na szeregu elementów, do których należą: odpowiednia klasyfikacja, wyznaczenie i monitorowanie jednostek notyfikowanych oraz właściwe stosowanie modułów oceny zgodności opisanych w dyrektywie 93/42/EWG.
(4) Przeklasyfikowanie, na zasadzie odstępstwa od zasad klasyfikacji określonych w załączniku IX do dyrektywy 93/42/EWG, jest wskazana w przypadkach, w których rozpoznane nieprawidłowości wynikające ze specyficznych właściwości wyrobu będą poddane bardziej adekwatnej analizie w ramach procedur oceny zgodności przewidzianych dla nowej kategorii.
(5) Należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy protezami biodrowymi, kolanowymi i barkowymi a całkowitymi protezami innych stawów, w związku ze szczególną złożonością funkcji tych stawów, które proteza ma przywrócić, oraz wynikające z tego podwyższone ryzyko niepowodzenia z winy samego produktu.
(6) Protezy biodrowe i kolanowe to implanty o szczególnie wysokim stopniu złożoności, podtrzymujące masę ciała, w przypadku których ryzyko konieczności ponownej interwencji chirurgicznej jest znacząco wyższe niż w przypadku innych stawów.
(7) Implanty barkowe opierają się na nowszej technice, poddawane są podobnym siłom dynamiki, zaś ich ewentualna wymiana zasadniczo wiąże się z poważnymi problemami medycznymi.
(8) Ponadto operacje wszczepienia protez biodrowych, kolanowych i barkowych coraz częściej odbywają się u młodych pacjentów z wysoką przewidywaną długością życia; w związku z tym zwiększyły się wymagania względem właściwego funkcjonowania tego rodzaju implantów przez cały przewidywany okres życia pacjentów oraz ograniczenia konieczności ponownej interwencji chirurgicznej i związanego z nią ryzyka.
(9) Szczegółowe dane kliniczne dla protez biodrowych, kolanowych i barkowych, w tym dane o sprawności produktów w dłuższym okresie, nie zawsze są dostępne przed ich wprowadzeniem do obrotu i użytku; w związku z tym wnioski z danych klinicznych zebranych przez producenta w ramach oceny zgodności tych wyrobów z wymogami związanymi z ich właściwościami i funkcjonowaniem, o których mowa w sekcjach 1 i 3 załącznika I do dyrektywy 93/42/EWG, powinny być przedmiotem szczególnej uwagi i analizy w celu weryfikacji, czy dostępne dane kliniczne są odpowiednie.
(10) Całkowite protezy stawów mogą być poddawane licznym modyfikacjom po ich wprowadzeniu do użycia klinicznego i wprowadzeniu do obrotu, czego dowodem są obecne na rynku protezy biodrowe i kolanowe.
Jednak doświadczenie wskazuje, że pozornie nieznaczne modyfikacje projektu wcześniej dobrze funkcjonującej protezy po jej wprowadzeniu do obrotu mogą przyczynić się do poważnych problemów związanych z niezamierzonymi skutkami, prowadzącymi do przedwczesnych uszkodzeń lub zagrożenia bezpieczeństwa.
(11) W celu osiągnięcia optymalnego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również ograniczenia występowania problemów związanych z projektem do możliwie najniższego poziomu, dokumentacja projektowa protez biodrowych, kolanowych i barkowych, zawierająca dane kliniczne, na podstawie których producent stwierdza ich właściwe funkcjonowanie, oraz informacje o zmianach w projekcie i produkcji po wprowadzeniu do obrotu powinny być poddawane szczegółowej analizie przez jednostkę notyfikowaną przed wprowadzeniem tych wyrobów do powszechnego użytku klinicznego.
(12) W związku z powyższym jednostka notyfikowana powinna, w ramach systemu całkowitego zapewnienia jakości, dokonać faktycznej analizy dokumentacji projektowej oraz zmian w zatwierdzonym projekcie zgodnie z pkt 4 załącznika II do dyrektywy 93/42/EWG.
(13) Z tego względu konieczne jest przeklasyfikowanie całkowitych protez stawów biodrowych, kolanowych i barkowych do klasy III wyrobów medycznych.
(14) Konieczne jest ustalenie odpowiedniego okresu przejściowego dla całkowitych protez stawów biodrowych, kolanowych i barkowych ocenionych już jako wyroby medyczne klasy IIb w ramach systemu całkowitego zapewnienia jakości, o którym mowa w załączniku II do dyrektywy 93/42/EWG, umożliwiając ich ocenę uzupełniającą zgodnie z pkt 4 załącznika II do tej dyrektywy.
(15) Całkowite protezy stawów biodrowych, kolanowych i barkowych, które posiadają już certyfikaty zgodnie z procedurą związaną z badaniem typu WE, określoną w załączniku III do dyrektywy 93/42/EWG, w połączeniu z procedurą związaną z deklaracją zgodności WE, określoną w załączniku V do tej dyrektywy, nie podlegają przepisom niniejszej dyrektywy, ponieważ te systemy certyfikacji są tożsame dla wyrobów medycznych klasy IIb i klasy III.
(16) Konieczne jest ustalenie odpowiedniego okresu przejściowego dla całkowitych protez stawów biodrowych, kolanowych i barkowych, które poddano już procedurze związanej z badaniem typu WE, zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy 93/42/EWG, w połączeniu z procedurą związaną z deklaracją zgodności WE określoną z załączniku IV lub załączniku V do dyrektywy 93/42/EWG.
(17) Środki określone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Medycznych, ustanowionego na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszącego się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od zasad określonych w załączniku IX do dyrektywy 93/42/EWG dokonuje się przeklasyfikowania protez biodrowych, kolanowych i barkowych do klasy III wyrobów medycznych.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej dyrektywy proteza biodrowa, kolanowa lub barkowa oznacza wszczepialną część składową całkowitego systemu protezy stawu, która ma spełniać funkcję zbliżoną do funkcji naturalnego stawu biodrowego, naturalnego stawu kolanowego lub naturalnego stawu barkowego.
Niniejsza definicja nie obejmuje komponentów pomocniczych (śrub, klinów, płytek i przyrządów).
Artykuł 3
1. Protezy biodrowe, kolanowe i barkowe, które podlegają procedurze oceny zgodności na podstawie art. 11 ust. 3 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG przed dniem 1 września 2007 r., są poddawane uzupełniającej ocenie zgodności na podstawie pkt 4 załącznika II do dyrektywy 93/42/EWG, zakończonej wystawieniem certyfikatu badania projektu typu WE przed dniem 1 września 2009 r. Niniejszy przepis nie wyklucza możliwości złożenia przez producenta wniosku o dokonanie oceny zgodności na podstawie art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 93/42/EWG.
2. Protezy biodrowe, kolanowe i barkowe, które podlegają procedurze oceny zgodności na podstawie art. 13 ust. 3 lit. b) ppkt iii) dyrektywy 93/42/EWG przed dniem 1 września 2007 r., mogą zostać poddane ocenie zgodności jako wyroby medyczne klasy III zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. b) ppkt i) lub ii) przed dniem 1 września 2010 r. Niniejszy przepis nie wyklucza możliwości złożenia przez producenta wniosku o dokonanie oceny zgodności na podstawie art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG.
3.
Do dnia 1 września 2009 r. Państwa Członkowskie wyrażają zgodę na wprowadzanie do obrotu i do użytku protez biodrowych, kolanowych i barkowych, objętych decyzją na podstawie art. 11 ust. 3 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG, wydaną przed dniem 1 września 2007 r.
4.
Do dnia 1 września 2010 r.
Państwa Członkowskie wyrażają zgodę na wprowadzanie do obrotu protez biodrowych, kolanowych i barkowych, objętych decyzją na podstawie art. 11 ust. 3 lit. b) ppkt iii) dyrektywy 93/42/EWG, wydaną przed dniem 1 września 2007 r. oraz zezwalają na używanie takich całkowitych protez stawów po tym terminie.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 marca 2007.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 września 2007 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów krajowych przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 2005/51/WE
z dnia 7 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych [1], w szczególności jej art. 70 lit. b),
uwzględniając dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [2], w szczególności jej art. 79 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE przewiduje, że ogłoszenia, o których mowa w art. 41, 42, 43 i 63 dyrektywy, są przesyłane przez podmioty zamawiające do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w formacie wymaganym dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. zmieniającą załącznik IV do dyrektywy Rady 93/36/EWG, załączniki IV, V i VI do dyrektywy Rady 93/37/EWG, załączniki III i IV do dyrektywy Rady 92/50/EWG, zmienionej dyrektywą 97/52/WE, i załączniki XII do XV, XVII i XVIII do dyrektywy Rady 93/38/EWG, zmienionej dyrektywą 98/4/WE (dyrektywa w sprawie stosowania standardowych formularzy do publikacji ogłoszeń o zamówieniach publicznych).
[3] Podobnie załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE ustanawia, że ogłoszenia, o których mowa w art. 35, 58, 64 i 69 dyrektywy, są przesyłane przez podmioty zamawiające do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w formacie wymaganym przez dyrektywę 2001/78/WE.
(2) Ponieważ formularze standardowe określone w dyrektywie 2001/78/WE nie uwzględniają w pełni informacji wymaganych na mocy dyrektyw 2004/17/WE i 2004/18/WE, nowe formularze standardowe zostaną określone w przepisach wykonawczych.
Zatem odesłania do dyrektywy 2001/78/WE w załączniku XX do dyrektywy 2004/17/WE i załączniku VIII do dyrektywy 2004/18/WE są już nieważne.
(3) Dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zamówień Publicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W pkt 1 lit. a) załącznika XX do dyrektywy 2004/17/WE pierwsze zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"Ogłoszenia, o których mowa w art. 41, 42, 43 i 63, muszą zostać wysłane przez podmioty zamawiające do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w formacie ustanowionym w przepisach wykonawczych, które mają zostać przyjęte przez Komisję zgodnie procedurą określoną w art. 68 ust. 2."
.
Artykuł 2
W pkt 1 lit. a) załącznika VIII do dyrektywy 2004/18/WE pierwsze zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"Ogłoszenia, o których mowa w art. 35, 58, 64 i 69, muszą zostać wysłane przez instytucje zamawiające do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich w formacie ustanowionym w przepisach wykonawczych, które mają zostać przyjęte przez Komisję zgodnie procedurą określoną w art. 77 ust. 2."
.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 stycznia 2006 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/52/WE
z dnia 9 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych, w celu dostosowania jej załącznika III do postępu technicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2004/87/WE z dnia 7 września 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych, w celu dostosowania jej załącznika III do postępu technicznego, przedłużała do dnia 31 grudnia 2005 r. tymczasowe stosowanie sześćdziesięciu farb do włosów wymienionych w części 2 załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG pod pozycjami od 1 do 60 [2].
(2) Zgodnie z opublikowaną w Internecie strategią dotyczącą farb do włosów uzgodniono z Państwami Członkowskimi i zainteresowanymi stronami, że właściwym terminem przedstawienia dodatkowych informacji dotyczących wyżej wymienionych farb do włosów Komitetowi Naukowemu ds. Produktów Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCP) byłby lipiec 2005 r.
(3) Przedstawiciele przemysłu przedłożyli dodatkowe informacje dotyczące trzydziestu ośmiu farb do włosów wymienionych w wykazie znajdującym się w części 2 załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG.
Informacje te musi ocenić SCCP.
Ostateczne rozporządzenie dotyczące tych farb do włosów, na podstawie takich ocen, i jego wdrożenie do prawodawstwa Państw Członkowskich nie będzie możliwe przed dniem 31 grudnia 2006 r.
Dlatego należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2006 r. ich tymczasowe stosowanie w produktach kosmetycznych objętych ograniczeniami i warunkami określonymi w części 2 załącznika III.
(4) W odniesieniu do dwudziestu dwóch farb do włosów wymienionych w wykazie znajdującym się w części 2 załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG nie przedłożono dodatkowych informacji.
Ostateczne rozporządzenie dotyczące tych farb do włosów zostanie rozpatrzone po przeprowadzeniu stosownych procedur.
Opracowanie takiego ostatecznego rozporządzenia i jego wdrożenie do prawodawstwa Państw Członkowskich nie będzie możliwe przed dniem 31 sierpnia 2006 r.
Dlatego należy przedłużyć do dnia 31 sierpnia 2006 r. ich tymczasowe stosowanie w produktach kosmetycznych objętych ograniczeniami i warunkami określonymi w części 2 załącznika III.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 76/768/EWG.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części 2 lit. g) załącznika III do dyrektywy 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w odniesieniu do pozycji wykazu 1, 2, 8, 13, 15, 17, 23, 30, 34, 40, 41, 42, 43, 45, 46, 51, 52, 53, 54, 57, 59 i 60 datę " 31.12.2005" zastępuje się datą " 31.8.2006";
2) w odniesieniu do pozycji wykazu 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12, 14, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 31, 32, 33, 35, 36, 37, 38, 39, 44, 47, 48, 49, 50, 55, 56 i 58 datę " 31.12.2005" zastępuje się datą " 31.12.2006".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 2006 r.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy takie przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają sposób, w jaki odniesienie to zostanie dokonane.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/53/WE
z dnia 16 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r., ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady nr 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], ustanawia wykaz substancji czynnych, które należy poddać ocenie, w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje chlorotalonil, chlorotoluron, cypermetrynę, daminozyd i tiofanat metylu.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, w odniesieniu do zastosowań zaproponowanych przez wnioskodawców.
Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającym Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 [3], do roli sprawozdawców wyznaczono następujące Państwa Członkowskie, które z kolei przedłożyły Komisji odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
W odniesieniu do chlorotalonilu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy były Niderlandy i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 31 stycznia 2000 r.
W odniesieniu do chlorotoluronu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy była Hiszpania i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 7 maja 1999 r.
W odniesieniu do cypermetryny Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy była Belgia i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 25 października 1999 r.
W odniesieniu do daminozydu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy były Niderlandy i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 30 lipca 1999 r.
W odniesieniu do tiofanatu metylu Państwem Członkowskim wyznaczonym do roli sprawozdawcy były Niemcy i wszystkie stosowne informacje zostały złożone w dniu 21 listopada 1997 r.
(3) Sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego.
(4) Przeglądy wszystkich substancji czynnych zostały zakończone w dniu 15 lutego 2005 r. w formie sprawozdań kontrolnych opracowanych przez Komisję, dotyczących chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu.
(5) Przegląd dotyczący chlorotalonilu, chlorotoluronu i cypermetryny nie ujawnił jakichkolwiek otwartych kwestii, którymi powinien się zająć Komitet Naukowy ds. Roślin lub Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), który przejął obowiązki Komitetu.
(6) Przegląd dotyczący daminozydu ujawnił szereg otwartych kwestii, którymi zajął się Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
Panel Naukowy ds. Zdrowia Roślin, Produktów Ochrony Roślin i ich Pozostałości (Panel PPR) (The Scientific Panel on Plant Health, Plant Protection Products and their Residues) EFSA został poproszony o komentarz w sprawie mechanizmu działania reakcji kancerogennej gryzoni na 1,1-dimetylohydrazyny (UDMH) oraz o wskazanie, czy można dla tego typu działania ustalić wartość progową.
Zwrócono się z prośbą, aby w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie wskazał tę wartość; panel PPR, biorąc pod uwagę przedstawione mu pytania, wysnuł wniosek [4], że na podstawie dostępnych danych nie da się zidentyfikować mechanizmu odpowiedzialnego za kancerogenne działanie UDMH u gryzoni; brak jest dowodów in vitro genotoksyczności czystego i chronionego przed utlenieniem UDMH, a badania in vivo nie są dostępne.
Ponadto Panel PPR odnotował widoczną rozbieżność pod tym względem, odkąd w długotrwałych badaniach nad daminozydem nie stwierdzono kancerogenności u szczurów i myszy w dawkach, które powinny doprowadzić do uzyskania wewnętrznych dawek powstałego w wyniku metabolizmu UDMH większych o co najmniej jeden rząd wielkości od dawek, których skuteczność wykazano w badaniach bezpośrednich.
Co więcej, w jednym z badań stwierdzono, że metylacja guaniny w pozycji N7 była 50 razy większa po doustnym podaniu szczurom UDMH, w porównaniu z danymi dotyczącymi daminozydu.
W związku z tym Panel PPR stwierdził, że wszelkie wnioski w sprawie mechanizmu kancerogenności podanego doustnie UDMH należy uważać za zawierające pewien stopień niepewności.
Panel PPR wysnuł wniosek, że istniejące dowody przemawiają przeciwko istnieniu mechanizmu genotoksycznego.
Wśród możliwych mechanizmów niegenotoksycznych prawdopodobnymi alternatywami wobec genotoksyczności są: zmieniona regulacja proliferacji komórek lub zaburzenia równowagi hormonalnej, jednak mechanizmów tych nie badano dokładnie, w związku z czym bardziej definitywny wniosek w sprawie istniejących mechanizmów nie jest obecnie możliwy.
W badaniach doświadczalnych nad UDMH pod kątem kancerogenności wśród szczurów i myszy nie stwierdzono efektów tego typu w dawkach odpowiednio 0,09 mg/kg masy ciała/dzień oraz 1,41 mg/kg masy ciała/dzień.
Jeżeli obserwowana kancerogenność UDMH wynika z działania mechanizmu innego niż genotoksyczność, wyżej wskazane dawki należałoby uznać za progowe wartości toksykologiczne.
Jednak biorąc pod uwagę niepewność związaną z mechanizmem oraz z możliwością powstawania w warunkach cieplarnianych utlenionych pochodnych UDMH, które mogą być genotoksyczne, Panel PPR wyraża opinię, że wszelkie stosowanie tych dawek jako wartości progowych należy podjąć wyłącznie przy zachowaniu należytej ostrożności.
Opinia została uwzględniona przez Stały Komitet, który wysnuł wniosek, że stosowanie daminozydu jest dopuszczalne w podanych warunkach.
(7) Przegląd dotyczący tiofanatu metylu ujawnił szereg otwartych kwestii, którymi zajął się Komitet Naukowy ds. Roślin.
Zwrócono się z prośbą do Komitetu Naukowego o przedstawienie komentarza na temat celowości ustanowienia dopuszczalnego dziennego pobrania ADI (Acceptable Daily Intake) oraz dopuszczalnego poziomu narażenia użytkownika AOEL (Acceptable Operator Exposure Level) z uwzględnieniem w szczególności wyników badań mutagenności, kancerogenności i wpływu na zdolność do rozrodu w odniesieniu do benomylu, karbendazymu i tiofanatu metylu.
Komitet [5] zauważył, że karbendazym jest biologiczną substancją czynną wspólną dla tych trzech substancji.
W szczególności benomyl, ale także tiofanat metylu, są metabolizowane do karbendazymu, przy czym wszystkie te trzy substancje prowadzą do powstania aberracji liczby chromosomów (aneuploidii) w komórkach ssaków narażonych na nie in vivo.
Brak jest dowodów na to, aby którakolwiek z tych substancji powodowała jakąkolwiek inną formę uszkodzenia materiału genetycznego.
Kancerogenność nie stanowi problemu.
Znane oddziaływania tych środków grzybobójczych na zdolność do rozrodu można wyjaśnić ich interakcją z mikrotubulami wrzeciona podziałowego.
Mechanizm indukcji aneuploidii został dobrze poznany i polega na zahamowaniu polimeryzacji tubuliny, białka niezbędnego do segregacji chromosomów w trakcie podziałów komórkowych: nie obejmuje jakiejkolwiek interakcji z DNA.
Ponieważ w proliferujących komórkach są obecne liczne kopie cząsteczek tubuliny, w obecności niskiego stężenia środków grzybobójczych uszkodzona zostanie jedynie ograniczona liczba cząsteczek tubuliny, w związku z czym nie dojdzie do żadnych niepożądanych działań toksykologicznych.
W konsekwencji można określić wyraźny poziom, z wykluczeniem szkodliwego wpływu, oraz można ustalić ADI i AOEL.
(8) Na podstawie przeprowadzonych różnych badań stwierdzono, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające chlorotalonil, chlorotoluron, cypermetrynę, daminozyd i tiofanat metylu zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym.
Zatem właściwe jest włączenie tych substancji czynnych do załącznika I, w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwolenia w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z postanowieniami wspomnianej dyrektywy.
(9) Przed włączeniem substancji czynnej do załącznika I należy przewidzieć odpowiedni czas potrzebny Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom na przygotowanie się do spełnienia nowych wymagań, wynikających z takiego włączenia.
(10) Bez uszczerbku dla zobowiązań określonych przez dyrektywę 91/414/EWG, które stanowią konsekwencję włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwom Członkowskim należy przyznać okres sześciu miesięcy po włączeniu, w celu dokonania przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających chlorotalonil, chlorotoluron, cypermetrynę, daminozyd lub tiofanat metylu, aby zapewnić spełnienie wymagań podanych w dyrektywie 91/414/EWG, w tym zwłaszcza w jej art. 13, jak również odpowiednich warunków podanych w załączniku I. Państwa Członkowskie przekształcić, wymienić lub wycofać istniejące zezwolenia, w zależności od sytuacji, zgodnie z postanowieniami dyrektywy 91/414/EWG.
Na mocy odstępstwa od powyższego terminu należy przewidzieć dłuższy okres na złożenie oceny pełnej dokumentacji wg załącznika III dla każdego środka ochrony roślin, dla każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(11) Doświadczenia uzyskane z poprzednich włączeń do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG substancji czynnych ocenianych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 pokazały, że mogą powstać trudności z interpretacją obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń dotyczących dostępu do danych.
Aby uniknąć dalszych trudności, wydaje się więc niezbędne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, w tym zwłaszcza obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji spełniającej wymagania załącznika II do tej dyrektywy.
Jednakże objaśnienie to nie nakłada żadnych nowych obowiązków na Państwa Członkowskie lub posiadaczy zezwoleń w porównaniu do dyrektyw, które zostały przyjęte do chwili obecnej zmiany załącznika I.
(12) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(13) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy począwszy od dnia 1 września 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie zmienią lub wycofają istniejące zezwolenia dotyczące środków ochrony roślin zawierających chlorotalonil, chlorotoluron, cypermetryna, daminozyd lub tiofanat metylu jako substancje czynne do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Do tego dnia sprawdzą w szczególności, czy spełnione zostały warunki podane w załączniku I do tej dyrektywy w odniesieniu do chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu, z wyjątkiem tych, które podano w części B wpisów dotyczących danych substancji czynnych, jak również czy posiadacz zezwolenia posiada dokumentację spełniającą wymagania załącznika II do tej dyrektywy zgodnie z warunkami jej art. 13 lub ma do niej dostęp.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin zawierającego chlorotalonil, chlorotoluron, cypermetrynę, daminozyd lub tiofanat metylu jako albo jedyną substancję czynną albo jedną z kilku substancji czynnych, z których wszystkie zostaną wymienione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 28 lutego 2006 r., Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny takiego środka zgodnie z jednolitymi zasadami przewidzianymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji spełniającej wymagania załącznika III do tej dyrektywy oraz biorąc pod uwagę część B wpisów w załączniku I do tej dyrektywy, dotyczących chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu.
Na podstawie tej oceny ustalą, czy produkt spełnia warunki podane w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po tym ustaleniu Państwa Członkowskie:
a) w przypadku produktu zawierającego chlorotalonil, chlorotoluron, cypermetrynę, daminozyd lub tiofanat metylu jako jedyną substancję czynną, zmienią lub wycofają, w razie konieczności, zezwolenie do dnia 28 lutego 2010 r.; lub
b) w przypadku produktu zawierającego chlorotalonil, chlorotoluron, cypermetrynę, daminozyd lub tiofanat metylu jako jedną z kilku substancji czynnych, zmienią lub wycofają, w razie konieczności, zezwolenie do późniejszego z następujących terminów: do dnia 28 lutego 2010 r. lub do daty ustalonej dla takiej zmiany lub wycofania w odpowiedniej dyrektywie lub w odpowiednich dyrektywach, na mocy których dodano odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dnia 1 marca 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/54/WE
z dnia 19 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia tribenuronu jako substancji czynnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji: (WE) nr 451/2000 [2] i (WE) nr 703/2001 [3] ustanawiają szczegółowe zasady realizacji drugiego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG oraz wykaz substancji czynnych, które zostaną poddane ocenie w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje tribenuron.
(2) Wpływ tribenuronu na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach (WE) nr 451/2000 i (WE) nr 703/2001 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez zgłaszających. Rozporządzenia te wyznaczają również Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, które muszą przedłożyć odpowiednie sprawozdania z oceny i zalecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 451/2000. W przypadku tribenuronu (w postaci tribenuronu-metylu) Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Szwecja i wszystkie właściwe informacje zostały przedłożone w dniu 19 czerwca 2003 r.
(3) Sprawozdanie z oceny zostało poddane wzajemnej weryfikacji przez Państwa Członkowskie oraz Grupę Roboczą "Ocena" Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i przedstawione Komisji w dniu 19 października 2004 r. jako sprawozdanie naukowe Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na temat tribenuronu [4].
Sprawozdanie to zostało poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie i Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, a następnie przyjęte w dniu 15 lutego 2005 r. w formie sprawozdania kontrolnego dotyczącego tribenuronu.
(4) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające tribenuron zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu kontrolnym.
Należy zatem włączyć tribenuron do załącznika I po to, aby zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną mogły być przyznawane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wspomnianej dyrektywy.
(5) Należy przewidzieć rozsądny okres czasu zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, w celu umożliwienia Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowania się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(6) Nie naruszając określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwa Członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających tribenuron, w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa Członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od powyższego terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(7) Doświadczenia uzyskane przy poprzednich przypadkach włączania substancji czynnych poddawanych ocenie w ramach rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [5] do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazują, że interpretacja obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w zakresie dostępu do danych może przysparzać trudności.
W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości, wydaje się konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, zwłaszcza ich obowiązku zweryfikowania, czy posiadacz zezwolenia zapewnia dostęp do dokumentacji spełniając wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy.
Takie wyjaśnienie nie nakłada jednak na Państwa Członkowskie i posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków ponad obowiązki wynikające z przyjętych do tej pory dyrektyw zmieniających załącznik I.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 91/414/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 września 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających tribenuron jako substancję czynną w terminie do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Przed upływem tego terminu Państwa Członkowskie w szczególności zweryfikują, czy spełnione są warunki wymienione w załączniku I do wspomnianej dyrektywy odnośnie do tribenuronu, za wyjątkiem warunków wskazanych w części B pozycji odnoszącej się do tej substancji czynnej, oraz czy posiadacz zezwolenia, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 tej dyrektywy, posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do wspomnianej dyrektywy lub dostęp do takiej dokumentacji.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego tribenuron jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 28 lutego 2006 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B pozycji dotyczącej tribenuronu w załączniku I do tej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie ustalą, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego tribenuron jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie najpóźniej do dnia 28 lutego 2010 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego tribenuron jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie do dnia 28 lutego 2010 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dnia 1 marca 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 28 września 2005 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, które należy podjąć przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników o zapłonie iskrowym zasilanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 88/77/EWG z dnia 3 grudnia 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach [3] jest jedną ze szczególnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4].
Do dyrektywy 88/77/EWG kilka razy wprowadzano zasadnicze zmiany w celu wprowadzenia bardziej rygorystycznych wartości granicznych dla emisji zanieczyszczeń.
Z uwagi na kolejne zmiany, jakie będą wprowadzane, w celu zachowania jasności powinno nastąpić jej przeredagowanie.
(2) Dyrektywa Rady 91/542/EWG [5] zmieniająca dyrektywę 88/77/EWG, dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/96/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte przeciwko emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach, oraz zmieniająca dyrektywę 88/77/EWG [6], a także dyrektywa Komisji 2001/27/WE dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 88/77/EWG [7], wprowadziły przepisy, które, będąc niezależne, są ściśle powiązane ze schematem określonym w ramach dyrektywy 88/77/EWG.
Te niezależne przepisy należy w pełni włączyć do przeredagowanej wersji dyrektywy 88/77/EWG w celu zachowania jasności i pewności prawnej.
(3) W celu umożliwienia stosowania dla każdego typu pojazdu systemu homologacji WE określonego w dyrektywie 70/156/EWG, konieczne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły te same wymogi.
(4) Program Komisji dotyczący jakości powietrza, emisji zanieczyszczeń pochodzących z transportu drogowego, paliw oraz technologii ograniczających emisje, zwany dalej "pierwszym programem Auto-Oil", wykazał, że dalsze redukcje emisji zanieczyszczeń z pojazdów ciężarowych były niezbędne w celu osiągnięcia przyszłych norm jakości powietrza.
(5) Obniżenie wartości granicznych emisji zanieczyszczeń obowiązujące od roku 2000, odpowiadające obniżeniu o 30 % emisji tlenku węgla, sumy węglowodorów, tlenków azotu i cząstek stałych, uznano w świetle pierwszego programu Auto-Oil za kluczowe środki na drodze do osiągnięcia zadowolającej śródokresowej jakości powietrza.
Obniżenie o 30 % zadymienia spalin powinno przyczynić się dodatkowo do obniżenia poziomu emisji cząstek stałych.
Ponadto obniżenie wartości granicznych emisji zanieczyszczeń obowiązujące od roku 2005, odpowiadające obniżeniu o 30 % emisji tlenku węgla, węglowodorów ogółem i tlenków azotu, a emisji cząstek stałych o 80 %, powinno wnieść ogromny wkład do poprawy jakości powietrza w średnim i długim okresie.
Dodatkowy limit dla tlenków azotu obowiązujący w roku 2008 r. powinien skutkować dalszym obniżeniem wartości granicznych emisji dla tych zanieczyszczeń o 43 %.
(6) Badania homologacji typu w zakresie zanieczyszczeń gazowych i emisji cząstek stałych oraz zadymienia są stosowane, aby umożliwić lepiej odpowiadającą rzeczywistości ocenę emisji zanieczyszczeń przez silniki, w warunkach badania bliższych warunkom eksploatacji pojazdów.
Od roku 2000 konwencjonalne silniki wysokoprężne oraz silniki wysokoprężne wyposażone w niektóre rodzaje urządzeń kontroli emisji badane są w cyklu w warunkach ustalonych oraz poddawane nowemu badaniu, w którym mierzy się wpływ zmiany obciążenia na zadymienie spalin.
Silniki wysokoprężne wyposażone w zaawansowane urządzenia kontroli emisji są dodatkowo badane z wykorzystaniem nowego cyklu badań w warunkach nieustalonych.
Od roku 2005 wszystkie silniki wysokoprężne powinny być badane przy wykorzystaniu wszystkich tych cykli badań.
Silniki napędzane paliwem gazowym są testowane tylko za pomocą nowego cyklu badań w warunkach nieustalonych.
(7) Dla wszystkich losowo wybranych obciążeń w określonym zakresie roboczym wartości graniczne nie mogą być przekraczane o więcej niż o odpowiednią wartość procentową.
(8) Przy określaniu nowych norm i procedur badań niezbędne jest uwzględnienie wpływu przyszłego wzrostu ruchu drogowego we Wspólnocie na jakość powietrza.
Prace podjęte przez Komisję w tej dziedzinie wykazały, że wspólnotowy przemysł samochodowy zrobił ogromne postępy w udoskonalaniu technologii pozwalającej na znaczną redukcję emisji zanieczyszczeń gazowych i emisji cząstek stałych.
Jednakże, w interesie ochrony środowiska i zdrowia publicznego, nadal należy wywierać presję na dalsze zaostrzanie limitów emisji zanieczyszczeń i innych wymogów technicznych.
W szczególności, we wszystkich przyszłych działaniach, należy uwzględnić wyniki trwających badań nad właściwościami ultra-drobnych cząstek stałych.
(9) Aby umożliwić skuteczność i trwałość układów kontroli emisji zanieczyszczeń znajdujących się w eksploatacji, niezbędna jest dalsza poprawa jakości paliw samochodowych.
(10) Nowe przepisy dotyczące pokładowych układów pomiarowych (OBD) powinny zostać wprowadzone od roku 2005, w celu ułatwienia natychmiastowego wykrywania obniżenia sprawności lub awarii urządzeń kontroli emisji z silników.
Powinno to polepszyć wydajność diagnostyczną i naprawczą, znacznie poprawiając stałą emisję zanieczyszczeń z pojazdów ciężarowych znajdujących się w eksploatacji.
Ponieważ na całym świecie prace nad układem OBD dla pojazdów ciężarowych z silnikiem Diesla są ciągle w fazie początkowej, powinien on być wprowadzany we Wspólnocie dwuetapowo, aby pozwolić na taki rozwój systemu, aby układ OBD nie dostarczał fałszywych danych.
Aby pomóc Państwom Członkowskim w upewnieniu się, że właściciele i prowadzący pojazdy ciężarowe spełniają swój obowiązek w zakresie naprawy usterek sygnalizowanych przez układ OBD, powinna być rejestrowana długość przebytej drogi lub czas, jaki upłynął od zasygnalizowania kierowcy usterki.
(11) Silniki wysokoprężne są z założenia trwałe i wykazują, że przy prawidłowej i skutecznej konserwacji mogą utrzymywać wysoki poziom kontroli emisji zanieczyszczeń na znacząco długich dystansach pokonywanych przez pojazdy ciężarowe w trakcie operacji handlowych.
Jednakże przyszłe normy emisji zanieczyszczeń będą wymuszać wprowadzenie urządzeń kontroli emisji przy silniku, jak urządzenia typu DeNOx, filtry cząstek stałych silników wysokoprężnych oraz urządzenia będące ich połączeniem, i być może wprowadzenie innych, nieokreślonych jeszcze urządzeń.
Dlatego niezbędne jest określenie wymagań w zakresie okresu użytkowania, na podstawie których zostaną opracowane procedury zapewnienia zgodności urządzeń kontroli emisji dla silnika przez cały taki okres referencyjny.
Przy określaniu takich wymagań należy uwzględnić znaczne odległości pokonywane przez pojazdy ciężarowe, potrzebę odpowiedniej i przeprowadzonej we właściwym czasie konserwacji, a także możliwość homologacji typu dla pojazdów kategorii N1 albo zgodnie z niniejszą dyrektywą, albo z dyrektywą Rady 70/220/EWG z dnia 20 marca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych [8].
(12) Należy umożliwić Państwom Członkowskim szybsze wprowadzanie na rynek pojazdów spełniających wymagania przyjęte na poziomie Wspólnoty poprzez ulgi podatkowe, które muszą być zgodne z Traktatem oraz z określonymi warunkami przyjętymi w celu uniknięcia zakłóceń rynku wewnętrznego.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich do uwzględniania emisji zanieczyszczeń i innych substancji przy określaniu podstawy opodatkowania pojazdów silnikowych podatkami drogowymi.
(13) Ponieważ na podstawie art. 87 ust. 1 Traktatu niektóre z takich ulg podatkowych stanowią pomoc państwa, Państwa Członkowskie mają, zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu, obowiązek poinformowania o nich Komisji w celu dokonania ich oceny na podstawie odpowiednich kryteriów zgodności. Zgłoszenie takich środków zgodnie z niniejszą dyrektywą nie powinno naruszać obowiązku informowania na podstawie art. 88 ust. 3 Traktatu.
(14) W celu uproszczenia i przyspieszenia procedury należy powierzyć Komisji zadanie przyjęcia środków wykonawczych dla zasadniczych przepisów ustanowionych niniejszą dyrektywą, jak również środków dostosowujących załączniki do niniejszej dyrektywy do postępu naukowo-technicznego.
(15) Środki konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy i dostosowania jej do postępu naukowo-technicznego, powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(16) Komisja powinna stale kontrolować potrzebę wprowadzania limitów emisji zanieczyszczeń, które nie podlegają jeszcze uregulowaniom a mogą się pojawić w następstwie szerszego zastosowania nowych paliw alternatywnych i nowych układów kontroli emisji spalin.
(17) Komisja powinna w jak najkrótszym terminie przedkładać propozycje, jakie w ramach kolejnego etapu uznaje za właściwe w odniesieniu do wartości granicznych w zakresie emisji NOx i cząstek stałych.
(18) Ponieważ Państwa Członkowskie nie mogą w dostatecznym zakresie osiągnąć celu niniejszej dyrektywy, to jest realizacji rynku wewnętrznego przez wprowadzenie wspólnych wymogów technicznych w zakresie emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych dla wszystkich typów pojazdów, i ponieważ cel ten można, ze względu na skalę działania, lepiej osiągnąć na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(19) Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien być ograniczony do tych przepisów, które stanowią istotne zmiany w porównaniu z wcześniejszymi dyrektywami.
Obowiązek transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie wynika z wcześniejszych dyrektyw.
(20) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać obowiązków Państw Członkowskich w zakresie terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw wymienionych w załączniku IX, część B,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:
a) "pojazd" oznacza dowolny pojazd określony w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG, napędzany silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, z wyjątkiem pojazdów kategorii M1 o technicznie dopuszczalnej masie całkowitej mniejszej lub równej 3,5 tony;
b) "silnik wysokoprężny lub gazowy" oznacza źródło napędu pojazdu, któremu może zostać udzielona homologacja typu jako odrębnej jednostce określona w dyrektywie 70/156/EWG;
c) "pojazd bardziej przyjazny dla środowiska EEV" oznacza pojazd napędzany silnikiem spełniającym wymogi w zakresie dopuszczalnych wartości granicznych emisji przedstawionych w wierszu C tabel przedstawionych w załączniku I sekcja 6.2.1.
Artykuł 2
Obowiązki Państw Członkowskich
1.
W odniesieniu do silników wysokoprężnych lub gazowych oraz typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, w przypadku gdy właściwe wymagania z załączników I do VIII nie są spełnione, w szczególności gdy emisja zanieczyszczeń gazowych i emisji cząstek stałych oraz zadymienie spalin silnikowych nie jest zgodne z wartościami granicznymi określonymi w załączniku I, sekcja 6.2.1, Państwa Członkowskie:
a) odmawiają udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; oraz
b) odmawiają udzielania krajowej homologacji typu.
2.
Z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na eksport do krajów trzecich lub silników wymienianych w pojazdach znajdujących się w eksploatacji, w przypadku gdy właściwe wymagania z załączników I do VIII nie są spełnione, w szczególności gdy emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych oraz zadymienie spalin silnikowych nie jest zgodne z wartościami granicznymi określonymi w załączniku I, sekcja 6.2.1, Państwa Członkowskie:
a) uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy; oraz
b) zakazują rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu, lub użytkowania nowych pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym oraz sprzedaży lub użytkowania nowych silników wysokoprężnych lub silników gazowych.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2, z mocą od dnia 1 października 2003 r., i z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na eksport do krajów trzecich lub silników wymienianych w pojazdach znajdujących się w eksploatacji, w odniesieniu do silników gazowych oraz typów pojazdów napędzanych silnikiem gazowym, w przypadku gdy nie są spełnione wymagania z załączników I do VIII, Państwa Członkowskie:
a) uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy; oraz
b) zakazują rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu, lub użytkowania nowych pojazdów oraz sprzedaży i użytkowania nowych silników.
4.
W przypadku gdy są spełnione wymagania określone w załącznikach I do VIII oraz w art. 3 i 4, w szczególności gdy emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych oraz zadymienie spalin silnikowych spełnia wymogi w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu B1 lub B2 albo w zakresie dopuszczalnych wartości granicznych określonych w wierszu C tabel w załączniku I sekcja 6.2.1, z przyczyn odnoszących się do emisji zanieczyszczeń gazowych lub cząstek stałych oraz zadymienia spalin silnikowych, żadne z Państw Członkowskich nie może:
a) odmówić udzielenia homologacji typu WE na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG lub odmówić udzielenia krajowej homologacji typu dla pojazdu napędzanego silnikiem wysokoprężnym lub gazowym;
b) zabronić sprzedaży, zarejestrowania, dopuszczenia do ruchu lub używania nowych pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym;
c) odmówić udzielenia homologacji typu WE dla silnika wysokoprężnego lub gazowego;
d) zakazać sprzedaży lub użytkowania nowych silników wysokoprężnych lub gazowych.
5.
Z mocą od dnia 1 października 2005 r., w odniesieniu do silników wysokoprężnych lub gazowych oraz typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, w przypadku gdy nie są spełnione wymagania określone w załącznikach I –VIII oraz w art. 3 i 4, w szczególności gdy emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych oraz zadymienie spalin silnikowych nie spełnia wymogów w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu B1 tabel w załączniku I, sekcja 6.2.1, Państwa Członkowskie:
a) odmawiają udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; oraz
b) odmawiają udzielania krajowej homologacji typu.
6.
Z mocą od dnia 1 października 2006 r., z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na eksport do krajów trzecich lub silników wymienianych w pojazdach znajdujących się w eksploatacji, w przypadku gdy nie są spełnione wymagania określone w załącznikach I–VIII oraz w art. 3 i 4, w szczególności gdy emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych oraz zadymienie spalin silnikowych nie spełnia wymogów w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu B1 tabel w załączniku I, sekcja 6.2.1, Państwa Członkowskie:
a) uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy; oraz
b) zakazują rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu, lub użytkowania nowych pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym oraz sprzedaży lub użytkowania nowych silników wysokoprężnych lub silników gazowych.
7.
Z mocą od dnia 1 października 2008 r., w odniesieniu do silników wysokoprężnych lub gazowych oraz typów pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym, w przypadku gdy nie są spełnione wymagania określone w załącznikach I–VIII oraz w art. 3 i 4, w szczególności gdy emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych oraz zadymienie spalin silnikowych nie spełnia wymogów w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu B2 tabel w załączniku I, sekcja 6.2.1, Państwa Członkowskie:
a) odmawiają udzielenia homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG; oraz
b) odmawiają udzielania krajowej homologacji typu.
8.
Z mocą od dnia 1 października 2009 r., z wyjątkiem pojazdów i silników przeznaczonych na eksport do krajów trzecich lub silników wymienianych w pojazdach znajdujących się w eksploatacji, w przypadku gdy nie są spełnione wymagania określone w załącznikach I–VIII oraz w art. 3 i 4, w szczególności gdy emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych oraz zadymienie spalin silnikowych nie spełnia wymogów w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu B2 tabel w załączniku I, sekcja 6.2.1, Państwa Członkowskie:
a) uznają, że świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom lub nowym silnikom na podstawie art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy; oraz
b) zakazują rejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu, lub użytkowania nowych pojazdów napędzanych silnikiem wysokoprężnym lub gazowym oraz sprzedaży lub użytkowania nowych silników wysokoprężnych lub silników gazowych.
9.
Zgodnie z ust. 4 silnik, który spełnia wymogi określone w załącznikach I–VIII i w szczególności spełnia wymogi w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu C tabel w załączniku I, sekcja 6.2.1, uznaje się za spełniający wymogi określone w ust. 1–3.
Zgodnie z ust. 4 silnik, który spełnia wymogi określone w załącznikach I–VIII oraz w art. 3 i 4 i w szczególności spełnia wymogi w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu C tabel w załączniku I, sekcja 6.2.1, uznaje się za spełniający wymogi określone w ust. 1–3 oraz 5–8.
10.
W odniesieniu do silników wysokoprężnych lub gazowych, które w ramach systemu homologacji typu muszą spełniać wartości graniczne określone w załączniku I sekcja 6.2.1., stosuje się następujący wymóg:
Dla wszystkich losowo wybranych obciążeń w określonym obszarze kontrolnym, ale z wyjątkiem tych warunków pracy silnika, które nie podlegają niniejszym przepisom, emisja badana w czasie zaledwie 30 sekund nie przekracza o więcej niż 100 % wartości granicznych określonych w wierszach B2 i C tabel w załączniku I sekcja 6.2.1.
Obszar kontrolny, którego dotyczy dopuszczalne przekroczenie wartości granicznej, warunki pracy silnika nieobjęte wyżej wymienionymi wartościami granicznymi oraz inne odpowiednie warunki są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 7 ust. 1.
Artykuł 3
Trwałość układów kontroli emisji
1.
Od dnia 1 października 2005 r. dla nowych homologacji typu oraz od dnia 1 października 2006 r. dla wszystkich homologacji typu, producent wykazuje, że silnik wysokoprężny lub gazowy homologowany poprzez odniesienie do wartości granicznych emisji określonych w wierszu B1 lub B2 lub C tabel w załączniku I sekcja 6.2.1, spełnia wymogi w zakresie tych wartości granicznych emisji dla okresu użytkowania:
a) 100000 km lub pięć lat, zależnie od tego, co nastąpi wcześniej, w przypadku silników zamontowanych w pojazdach kategorii N1 oraz M2;
b) 200000 km lub sześć lat, zależnie od tego, co nastąpi wcześniej, w przypadku silników zamontowanych w pojazdach kategorii N2, N3 o technicznie dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 16 ton oraz M3 klasy I, klasy II, klasy A, klasy B o technicznie dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony;
c) 500000 km lub siedem lat, zależnie od tego co nastąpi wcześniej, w przypadku silników zamontowanych w pojazdach kategorii N3 o technicznie dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 16 ton oraz M3 klasy III i klasy B o technicznie dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 7,5 tony;
Począwszy od dnia 1 października 2005 r. dla nowych typów, a od dnia 1 października 2006 r. dla wszystkich typów pojazdów, homologacje typu przyznawane pojazdom będą również wymagały potwierdzenia prawidłowego działania urządzeń kontroli emisji zanieczyszczeń w czasie normalnego okresu eksploatacji pojazdu użytkowanego w normalnych warunkach (zgodność pojazdów znajdujących się w eksploatacji, które są właściwie utrzymywane i użytkowane).
2.
Środki do wykonania ust. 1 przyjmuje się najpóźniej do dnia 28 grudnia 2005 r.
Artykuł 4
Układy diagnostyki pokładowej
1.
Od dnia 1 października 2005 r. dla nowych homologacji typu oraz od dnia 1 października 2006 r. dla wszystkich homologacji typu, silnik wysokoprężny homologowany poprzez odniesienie do wartości granicznych emisji określonych w wierszu B1 lub C tabel w załączniku I sekcja 6.2.1, lub pojazd napędzany takim silnikiem, będzie wyposażony w układ diagnostyki pokładowej (OBD), który sygnalizuje kierowcy obecność usterki w chwili przekroczenia progu wartości granicznych OBD określonych w wierszu B1 lub C tabeli w ust. 3.
a) katalizatora, w przypadku zamontowania jako oddzielny zespół, nawet jeśli jest częścią urządzenia typu DeNOx lub filtra cząsteczek stałych dla silników wysokoprężnych (DPF);
b) urządzenia typu DeNOx, jeśli jest zamontowane;
c) filtra cząsteczek stałych dla silników wysokoprężnych (DPF), jeśli jest zamontowany;
d) urządzenia łączonego urządzenie typu DeNOx z filtrem cząstek stałych dla silników wysokoprężnych.
2.
Od dnia 1 października 2008 r. dla nowych homologacji typu oraz od dnia 1 października 2009 r. dla wszystkich homologacji typu, silnik wysokoprężny lub gazowy homologowany poprzez odniesienie do wartości granicznych emisji określonych w wierszu B2 lub C tabel w załączniku I sekcja 6.2.1, lub pojazd napędzany takim silnikiem, będzie wyposażony w układ diagnostyki pokładowej (OBD), który sygnalizuje kierowcy obecność usterki w chwili przekroczenia progu wartości granicznych OBD określonych w wierszu B2 lub C tabeli w ust. 3.
Układ OBD zawiera również interfejs połączenia pomiędzy elektroniczną jednostką sterującą silnika (EECU) a każdym innym silnikiem czy elektrycznym lub elektronicznym układem pojazdu, który dostarcza lub pobiera moc z EECU i który wpływa na prawidłowe działanie układu kontroli emisji, jak interfejs połączenia pomiędzy EECU i elektroniczną jednostką sterującą przekładni.
3.
Progi wartości granicznych OBD są następujące:
Wiersz _BAR_ Silniki wysokoprężne _BAR_
Masa tlenków azotu (NOx) g/kWh _BAR_ Masa cząstek stałych (PT) g/kWh _BAR_
B1 (2005) _BAR_ 7,0 _BAR_ 0,1 _BAR_
B2 (2008) _BAR_ 7,0 _BAR_ 0,1 _BAR_
C (EEV) _BAR_ 7,0 _BAR_ 0,1 _BAR_
4.
Należy zapewnić pełny i jednolity dostęp do informacji pochodzących z układu OBD dla celów związanych z pomiarami, diagnostyką, serwisowaniem oraz naprawami – w myśl odpowiednich postanowień dyrektywy 70/220/EWG oraz postanowień dotyczących kompatybilności części zamiennych z układami OBD.
5.
Środki do wykonania ust. 1, 2 i 3 przyjmuje się najpóźniej do dnia 28 grudnia 2005 r.
Artykuł 5
Systemy kontroli emisji wykorzystujące materiały zużywalne
Określając środki konieczne do wykonania art. 4 zgodnie z art. 7 ust. 1, Komisja uwzględnia, w odpowiednich przypadkach, także środki techniczne zmniejszające ryzyko niewłaściwej obsługi systemów kontroli emisji wykorzystujących materiały zużywalne.
Dodatkowo, w odpowiednich przypadkach, uwzględniane są środki minimalizujące emisję amoniaku związaną z wykorzystywaniem materiałów zużywalnych.
Artykuł 6
Ulgi podatkowe
1.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć ulgi podatkowe jedynie w odniesieniu do pojazdów spełniających wymogi niniejszej dyrektywy.
Ulgi takie muszą być zgodne z przepisami Traktatu, jak również z przepisami ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu.
2.
Ulgi stosuje się do wszystkich nowych pojazdów oferowanych w sprzedaży na rynku Państwa Członkowskiego uprzednio spełniających warunki w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu B1 i B2 tabel w załączniku I sekcja 6.2.1.
Należy je wycofać z mocą od daty obowiązkowego zastosowania wartości granicznych emisji zanieczyszczeń z wiersza B1, określonych w art. 2 ust. 6, lub począwszy od daty obowiązkowego zastosowania wartości granicznych emisji zanieczyszczeń z wiersza B2, określonych w art. 2 ust. 8.
3.
Ulgi stosuje się do wszystkich nowych pojazdów oferowanych w sprzedaży na rynku Państwa Członkowskiego spełniających warunki w zakresie dopuszczalnych wartości granicznych określonych w wierszu C tabel w załączniku I sekcja 6.2.1.
4.
Poza spełnieniem warunków określonych w ust.1, w odniesieniu do każdego typu pojazdu, ulgi podatkowe nie przekraczają dodatkowych kosztów rozwiązań technicznych, wprowadzonych w celu zapewnienia zgodności z wymogami w zakresie wartości granicznych określonych w wierszu B1 lub B2 albo w zakresie dopuszczalnych wartości granicznych określonych w wierszu C tablic w załączniku I sekcja 6.2.1, oraz ich zainstalowania w pojeździe.
5.
Państwa Członkowskie informują Komisję w odpowiednim czasie o zamiarze wprowadzenia lub zmiany ulg podatkowych określonych w niniejszym artykule, tak aby umożliwić jej przedstawienie uwag.
Artykuł 7
Środki wdrażające oraz zmiany
1. Środki konieczne do wdrożenia art. 2 ust. 10 oraz art. 3 i 4 niniejszej dyrektywy są przyjmowane przez Komisję przy wsparciu komitetu ustanowionego na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 3 tej dyrektywy.
2. Zmiany niniejszej dyrektywy konieczne do dostosowania jej do postępu naukowo-technicznego są przyjmowane przez Komisję przy wsparciu komitetu ustanowionego na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 3 tej dyrektywy.
Artykuł 8
Przegląd i sprawozdania
1.
Komisja weryfikuje potrzebę wprowadzenia nowych wartości granicznych emisji obowiązujących dla pojazdów ciężarowych i silników o dużej przeciążalności w odniesieniu do zanieczyszczeń, które nie podlegają jeszcze uregulowaniom.
W celu spełnienia przyszłych norm ustanowionych niniejszą dyrektywą, przeglądy będą się opierać na szerszym wprowadzeniu do obrotu nowych paliw alternatywnych oraz na wprowadzaniu nowych układów kontroli emisji spalin zezwalających na dodatki paliwowe.
W odpowiednich przypadkach, Komisja przedkłada wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.
Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie propozycje legislacyjne dotyczące dalszych ograniczeń emisji NOx oraz cząstek stałych przez pojazdy ciężarowe.
W odpowiednich przypadkach Komisja sprawdza, czy konieczne jest ustanowienie dodatkowych wartości granicznych poziomu emisji cząstek stałych i ich rozmiarów, a jeśli tak — uwzględnia tę konieczność w składanych propozycjach.
3.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie postępów w negocjacjach na temat ogólnoświatowego zharmonizowanego cyklu badań (ang. world-wide harmonised duty cycle — WHDC).
4.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wymagań dotyczących działania pokładowego układu pomiarowego (OBM).
W stosownych przypadkach Komisja przedkłada na podstawie tego sprawozdania propozycje w zakresie środków, w celu włączenia właściwości technicznych oraz odpowiednich załączników dotyczących homologacji układów OBM zapewniających poziomy kontroli przynajmniej równe układom OBD i kompatybilne z nimi.
Artykuł 9
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują do dnia 9 listopada 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Jeśli przyjęcie środków wykonawczych, o których mowa w art. 7, opóźni się i nastąpi po dniu 28 grudnia 2005 r., Państwa Członkowskie spełniają powyższy wymóg najpóźniej do dnia transpozycji określonego w dyrektywie zawierającej te środki wykonawcze.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 9 listopada 2006 r. lub — jeśli przyjęcie środków wykonawczych, o których mowa w art. 7, opóźni się i nastąpi po dniu 28 grudnia 2005 r. — od dnia transpozycji określonego w dyrektywie zawierającej te środki wykonawcze.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Zawierają także deklarację, że odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych niniejszą dyrektywą, interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Metody dokonywania takiego odniesienia oraz to, w jaki sposób zostanie sformułowana taka deklaracja, określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, jakie zostały przyjęte na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 10
Uchylenie
Dyrektywy wymienione w załączniku IX, część A, tracą moc ze skutkiem od dnia 9 listopada 2006 r., bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w zakresie terminów transpozycji do prawa krajowego i stosowania dyrektyw wymienionych w załączniku IX, część B.
Odniesienia do uchylonych dyrektyw interpretowane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i rozumiane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku X.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 12
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 października 2005 r.
w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 44,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1], stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Spółki kapitałowe z różnych Państw Członkowskich odczuwają potrzebę współpracy i konsolidacji.
Jednakże w odniesieniu do transgranicznych połączeń spółek kapitałowych napotykają one wewnątrz Wspólnoty liczne trudności natury prawnej i administracyjnej.
W związku z tym, w celu zakończenia tworzenia i umożliwienia funkcjonowania jednolitego rynku, niezbędne jest ustanowienie przepisów wspólnotowych, aby ułatwić transgraniczne połączenia różnych typów spółek kapitałowych, podlegających prawu różnych Państw Członkowskich.
(2) Niniejsza dyrektywa ułatwia transgraniczne połączenia spółek kapitałowych określonych w niniejszej dyrektywie.
Przepisy Państw Członkowskich powinny dopuszczać połączenie transgraniczne krajowej spółki kapitałowej ze spółką kapitałową z innego Państwa Członkowskiego, jeżeli prawo krajowe danych Państw Członkowskich dopuszcza łączenie się tego typu spółek.
(3) W celu ułatwienia połączeń transgranicznych powinno ustanowić się, że każda spółka uczestnicząca w połączeniu transgranicznym i każda osoba trzecia, której to dotyczy, pozostają objęte zakresem przepisów i formalności prawa krajowego, które miałyby zastosowanie w przypadku połączenia krajowego, o ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej.
Żadne przepisy i formalności prawa krajowego, do których odwołuje się niniejsza dyrektywa, nie powinny wprowadzać ograniczeń swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu kapitału, chyba że tego rodzaju ograniczenia mogą być uzasadnione zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wymogami dobra ogólnego, i są one jednocześnie niezbędne i proporcjonalne do osiągnięcia tego rodzaju wymogów nadrzędnych.
(4) Wspólny plan połączenia transgranicznego będzie sporządzony na tych samych warunkach dla każdej ze spółek, których dotyczy połączenie w różnych Państwach Członkowskich.
W związku z tym powinna zostać ustalona minimalna treść wspólnego planu połączenia, przy jednoczesnym pozostawieniu spółkom swobody uzgodnienia dalszych kwestii.
(5) W celu ochrony interesów wspólników i osób trzecich, dla każdej z łączących się spółek zostanie ujawniony we właściwym rejestrze publicznym zarówno wspólny plan połączenia transgranicznego, jak i ukończenie połączenia transgranicznego.
(6) Prawo wszystkich Państw Członkowskich powinno przewidywać sporządzenie na poziomie krajowym, przez jednego lub kilku biegłych w imieniu każdej z łączących się spółek, opinii na temat wspólnego planu połączenia transgranicznego.
W celu ograniczenia kosztów biegłych, które są związane z połączeniem transgranicznym, powinna zostać przewidziana możliwość sporządzenia jednej opinii dla wszystkich wspólników spółek uczestniczących w połączeniu transgranicznym.
Wspólny plan połączenia zostanie zatwierdzony przez zgromadzenie wspólników każdej ze spółek.
(7) W celu ułatwienia połączeń transgranicznych należy przewidzieć, że nadzór nad ukończeniem oraz zgodnością z prawem procedury podejmowania decyzji w każdej z łączących się spółek powinien być prowadzony przez właściwy dla każdej z tych spółek organ władz krajowych, podczas gdy nadzór nad ukończeniem oraz zgodnością z prawem połączenia transgranicznego powinien być prowadzony przez organ władz krajowych, właściwy dla spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego.
Takim organem władzy krajowej może być sąd, notariusz lub jakikolwiek inny organ wyznaczony przez dane Państwo Członkowskie.
Należy również ustalić, które prawo krajowe określa datę, w której połączenie transgraniczne staje się skuteczne – powinno to być prawo właściwe dla spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego.
(8) W celu ochrony interesów wspólników i osób trzecich należy określić skutki prawne połączenia transgranicznego, wprowadzając rozróżnienie, czy spółka powstająca w wyniku połączenia jest spółką przejmującą czy spółką nowo zawiązaną.
W interesie bezpieczeństwa prawnego, nie powinno być możliwe ogłoszenie unieważnienia połączenia transgranicznego po dacie, w której połączenie transgraniczne staje się skuteczne.
(9) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania przepisów prawnych dotyczących kontroli koncentracji przedsiębiorstw, zarówno na poziomie Wspólnoty w drodze rozporządzenia (WE) nr 139/2004 [3], jak i na poziomie Państw Członkowskich.
(10) Niniejsza dyrektywa nie narusza obowiązujących przepisów prawnych Wspólnoty ani wydanych na ich podstawie przepisów krajowych dotyczących instytucji pośrednictwa kredytowego i innych przedsiębiorstw finansowych.
(11) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów prawnych Państw Członkowskich, zgodnie z którymi należy wskazać siedzibę zarządu głównego lub głównego zakładu spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego.
(12) Prawa pracowników inne niż prawo uczestnictwa powinny nadal podlegać przepisom krajowym, o których mowa w dyrektywie Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych [4], dyrektywie Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów [5], w dyrektywie 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej [6] oraz w dyrektywie Rady 94/45WE z 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym [7].
(13) Jeżeli pracownicy jednej ze spółek biorących udział w połączeniu dysponują prawami uczestnictwa w okolicznościach określonych w niniejszej dyrektywie i jeżeli prawo krajowe Państwa Członkowskiego, na terenie którego spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego ma swoją siedzibę statutową, nie przewiduje takiego samego poziomu uczestnictwa jak w pozostałych spółkach biorących udział w połączeniu, w tym uczestnictwa w komisjach organu nadzorczego mających uprawnienia decyzyjne, lub jeżeli prawo to nie przewiduje takiego samego uprawnienia do korzystania z prawa uczestnictwa pracowników zakładów powstających w wyniku połączenia transgranicznego, prawo uczestnictwa pracowników spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego i ich zaangażowanie w definiowaniu tych praw powinno zostać uregulowane.
W tym celu jako podstawa zostaną przyjęte zasady i procedury określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) [8] i w dyrektywie Rady 2001/86/WE z dnia 8 października 2001 r. uzupełniającej statut spółki europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników [9], z zastrzeżeniem jednakże zmian uznanych za niezbędne w związku z tym, że powstająca w wyniku połączenia spółka podlegać będzie prawu krajowemu Państwa Członkowskiego siedziby statutowej spółki.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/86/WE Państwa Członkowskie mogą zapewnić pilne podjęcie negocjacji przewidzianych niniejszą dyrektywą, aby niepotrzebnie nie opóźniać połączeń.
(14) W celu ustalenia poziomu uczestnictwa pracowników w spółkach biorących udział w połączeniu powinna zostać uwzględniona także proporcja przedstawicieli pracowników w grupie zarządzającej, odpowiedzialnej za przynoszące zysk jednostki organizacyjne spółek.
(15) W związku z tym, że cel proponowanego działania, to znaczy ustanowienie przepisów zawierających wspólne aspekty, mających zastosowanie na poziomie transnarodowym, nie może być osiągnięty w wystarczającym stopniu przez Państwa Członkowskie, a z uwagi na zakres i skutki proponowanego działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(16) Zgodnie z ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [10] Państwa Członkowskie powinny być zachęcane do sporządzania, dla własnych celów i w interesie Wspólnoty własnych tabel, które w najszerszym możliwym zakresie odzwierciedlają korelację pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji oraz do ich publikacji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Niniejszą dyrektywę stosuje się do łączenia się spółek kapitałowych, utworzonych zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego i mających siedzibę statutową, zarząd główny lub główny zakład na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że przynajmniej dwie z nich podlegają prawu różnych Państw Członkowskich (zwanych dalej "połączeniami transgranicznymi").
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "spółka kapitałowa", zwana dalej "spółką" oznacza:
a) spółkę, o której mowa w art. 1 dyrektywy 68/151/EWG [11]; lub
b) spółkę kapitałową posiadającą osobowość prawną i wydzielony majątek, którym wyłącznie odpowiada za swoje zobowiązania, oraz która zgodnie z właściwym dla niej prawem krajowym podlega warunkom dotyczącym gwarancji określonych dyrektywą 68/151/EWG dla zapewnienia ochrony interesów wspólników i osób trzecich;
2) "połączenie" oznacza czynność, poprzez którą:
a) jedna lub kilka spółek w chwili rozwiązania bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa na inną istniejącą spółkę – spółkę przejmującą – w zamian za wydanie wspólnikom spółki lub spółek przejmowanych papierów wartościowych lub udziałów lub akcji spółki przejmującej oraz, jeżeli ma to zastosowanie, dopłatę w gotówce nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub, w przypadku braku wartości nominalnej, wartości księgowej tych papierów wartościowych lub udziałów lub akcji; lub
b) dwie lub więcej spółek w chwili rozwiązania bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa na zawiązaną przez nie spółkę – nowo zawiązaną spółkę – w zamian za wydanie własnym wspólnikom papierów wartościowych lub udziałów lub akcji nowo zawiązanej spółki oraz, jeżeli ma to zastosowanie, dopłatę w gotówce nieprzekraczającą 10 % wartości nominalnej lub, w przypadku braku wartości nominalnej, wartości księgowej tych papierów wartościowych lub udziałów lub akcji; lub
c) w chwili rozwiązania bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego spółka przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa na spółkę posiadającą wszystkie papiery wartościowe lub udziały lub akcje tej spółki.
Artykuł 3
Dalsze przepisy dotyczące zakresu zastosowania
1.
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 2, niniejszą dyrektywę stosuje się do połączeń transgranicznych także w przypadku gdy prawo co najmniej jednego z zainteresowanych Państw Członkowskich dopuszcza dopłatę w gotówce, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) i b), która przekracza 10 % wartości nominalnej, lub w braku wartości nominalnej, wartości księgowej papierów wartościowych lub udziałów lub akcji spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu niniejszej dyrektywy do połączeń transgranicznych, w których uczestniczy spółdzielnia, także w przypadku gdy byłaby ona objęta definicją "spółki kapitałowej" określoną w art. 2 ust. 1.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do połączeń transgranicznych, w których uczestniczy spółka, której celem jest zbiorowe inwestowanie kapitału pozyskanego w drodze publicznej i która działa na zasadzie dywersyfikacji ryzyka oraz której jednostki uczestnictwa są na żądanie ich posiadaczy odkupywane lub umarzane bezpośrednio lub pośrednio z aktywów tej spółki.
Działania podjęte przez tego rodzaju spółkę w celu zapewnienia, aby giełdowa wartość tych jednostek nie różniła się w znaczny sposób od wartości netto aktywów, będą uważane za równoznaczne z takim odkupieniem lub umorzeniem jednostek.
Artykuł 4
Warunki dotyczące połączeń transgranicznych
1.
O ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej:
a) połączenia transgraniczne są dopuszczalne jedynie między typami spółek, na których łączenie zezwala prawo krajowe danego Państwa Członkowskiego; i
b) spółka uczestnicząca w połączeniu transgranicznym spełnia wymogi oraz formalności wynikające z przepisów właściwego dla niej prawa krajowego.
Przepisy Państwa Członkowskiego pozwalające władzom krajowym na zgłoszenie sprzeciwu wobec danego połączenia krajowego ze względu na interes publiczny stosuje się także do połączenia transgranicznego w przypadku gdy przynajmniej jedna z uczestniczących spółek podlega prawu tego Państwa Członkowskiego.
Niniejszego przepisu nie stosuje się w zakresie, w jakim ma zastosowanie art. 21 rozporządzenia (WE) nr 139/2004.
2.
Przepisy i formalności, o których mowa w ust. 1 lit. b), obejmują w szczególności przepisy i formalności dotyczące procesu podejmowania decyzji w odniesieniu do połączenia oraz, uwzględniając transgraniczny charakter połączenia, dotyczące ochrony wierzycieli łączących się spółek, obligatariuszy oraz posiadaczy papierów wartościowych lub udziałów lub akcji, jak również pracowników w zakresie praw innych niż prawa określone w art. 16.
Państwo Członkowskie może w przypadku spółek uczestniczących w połączeniu transgranicznym i podlegających prawu tego Państwa Członkowskiego przyjąć przepisy w celu zapewnienia właściwej ochrony wspólników mniejszościowych, którzy zgłosili sprzeciw wobec połączenia transgranicznego.
Artykuł 5
Wspólny plan połączenia transgranicznego
Organy zarządzające lub administrujące każdej z łączących się spółek sporządzają wspólny plan połączenia transgranicznego.
Wspólny plan połączenia transgranicznego zawiera co najmniej następujące informacje szczegółowe:
a) typ, firmę i siedzibę statutową łączących się spółek, jak również typ, firmę i siedzibę statutową proponowane dla spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego;
b) stosunek wymiany papierów wartościowych lub udziałów lub akcji spółki i wysokość ewentualnych dopłat w gotówce;
c) warunki dotyczące przyznania papierów wartościowych lub udziałów lub akcji spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego;
d) prawdopodobne skutki połączenia transgranicznego dla zatrudnienia;
e) dzień, od którego papiery wartościowe lub udziały lub akcje spółki uprawniają ich posiadaczy do uczestnictwa w zysku, a także wszelkie szczególne warunki odnoszące się do tego uprawnienia;
f) dzień, od którego czynności łączących się spółek będą uważane, dla celów rachunkowości, za czynności dokonane na rachunek spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego;
g) prawa przyznane przez spółkę powstającą w wyniku połączenia transgranicznego wspólnikom uprzywilejowanym lub posiadaczom papierów wartościowych innych niż udziały lub akcje spółki lub dotyczące ich proponowane środki;
h) szczególne korzyści przyznane biegłym badającym plan połączenia transgranicznego lub członkom organów administrujących, zarządzających, nadzorczych lub kontrolnych łączących się spółek;
i) umowę lub statut spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego;
j) jeżeli jest to właściwe, informacje na temat procedur, według których zostaną określone, zgodnie z art. 16, zasady udziału pracowników w ustaleniu ich praw uczestnictwa w spółce powstającej w wyniku połączenia transgranicznego;
k) informacje na temat wyceny aktywów i pasywów przenoszonych na spółkę powstającą w wyniku połączenia transgranicznego;
l) dzień zamknięcia bilansów uczestniczących w połączeniu spółek, wykorzystanych dla ustalenia warunków połączenia transgranicznego.
Artykuł 6
Ogłoszenie
1.
Wspólny plan połączenia transgranicznego podlega ogłoszeniu, dla każdej z łączących się spółek, w sposób przewidziany w prawie krajowym każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, co najmniej jeden miesiąc przed datą zgromadzenia wspólników, na którym ma zostać podjęta uchwała o połączeniu.
2.
Z zastrzeżeniem dodatkowych wymagań nałożonych przez Państwo Członkowskie, którego prawu podlega dana spółka, dla każdej z łączących się spółek publikowane są w krajowym dzienniku urzędowym Państwa Członkowskiego następujące informacje szczegółowe:
a) typ, firma i siedziba statutowa każdej z łączących się spółek;
b) rejestr, w którym dla każdej z łączących się spółek zostały złożone dokumenty, o których mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 68/151/EWG, a także numer wpisu do tego rejestru;
c) wskazanie dla każdej z łączących się spółek warunków wykonywania praw wierzycieli i wspólników mniejszościowych łączących się spółek oraz adres, pod którym można bezpłatnie uzyskać pełne informacje na temat tych warunków.
Artykuł 7
Sprawozdanie organu zarządzającego lub administrującego
Organ zarządzający lub administrujący każdej z łączących się spółek sporządza sprawozdanie przeznaczone dla wspólników, w którym wyjaśnia i uzasadnia prawne i ekonomiczne aspekty połączenia transgranicznego oraz wyjaśnia skutki połączenia transgranicznego dla wspólników, wierzycieli i pracowników.
Sprawozdanie udostępnia się wspólnikom i przedstawicielom pracowników lub, w przypadku braku takich przedstawicieli, pracownikom nie później niż jeden miesiąc przed datą zgromadzenia wspólników, o którym mowa w art. 9.
W przypadku gdy organ zarządzający lub administrujący jednej z łączących się spółek otrzyma w odpowiednim czasie opinię od przedstawicieli jej pracowników, zgodnie z prawem krajowym, opinia ta zostaje dołączona do sprawozdania.
Artykuł 8
Opinia niezależnego biegłego
1.
Dla każdej z łączących się spółek sporządzana jest opinia niezależnego biegłego przeznaczona dla wspólników i udostępniana nie później niż jeden miesiąc przed datą zgromadzenia wspólników, o którym mowa w art. 9.
W zależności od prawa każdego Państwa Członkowskiego, biegłymi mogą być osoby fizyczne lub osoby prawne.
2.
Zamiast powołania biegłych działających na rzecz każdej z łączących się spółek, badanie wspólnego planu połączenia transgranicznego i sporządzenie pojedynczej pisemnej opinii przeznaczonej dla wszystkich wspólników może zostać dokonane przez jednego lub kilku niezależnych biegłych, którzy zostali powołani lub zatwierdzeni w tym celu na wspólny wniosek tych spółek przez organ sądowy lub administracyjny w Państwie Członkowskim jednej z łączących się spółek lub spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego.
3.
Opinia biegłych zawiera co najmniej informacje szczegółowe określone w art. 10 ust. 2 dyrektywy Rady 78/855/EWG z dnia 9 października 1978 r. dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych [12].
Biegli są uprawnieni do uzyskania od każdej z łączących się spółek wszystkich informacji, które uznają za niezbędne dla wykonania swoich obowiązków.
4.
Zarówno badanie wspólnego planu połączenia transgranicznego przez niezależnych biegłych, jak i opinia biegłych nie są wymagane w przypadku gdy wszyscy wspólnicy każdej ze spółek biorących udział w połączeniu wyrazili na to zgodę.
Artykuł 9
Zatwierdzenie przez zgromadzenie wspólników
1.
Po zapoznaniu się ze sprawozdaniami, o których mowa w art. 7 i 8, zgromadzenie wspólników każdej z łączących się spółek podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu wspólnego planu połączenia transgranicznego.
2.
Zgromadzenie wspólników każdej z łączących się spółek może zastrzec sobie prawo do uzależnienia połączenia od wyraźnego zatwierdzenia przez nie warunków uczestnictwa pracowników w spółce powstającej w wyniku połączenia transgranicznego.
3.
Przepisy Państwa Członkowskiego nie muszą wymagać zgody zgromadzenia wspólników spółki przejmującej na połączenie, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 8 dyrektywy 78/855/EWG.
Artykuł 10
Uprzednie zaświadczenie
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza sąd, notariusza lub inny organ właściwy dla przeprowadzania kontroli zgodności z prawem połączenia transgranicznego w odniesieniu do tej części procedury, która dotyczy każdej z łączących się spółek, podlegającej prawu krajowemu tego Państwa Członkowskiego.
2.
W każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje niezwłocznie każdej z łączących się spółek, podlegającej prawu krajowemu tego Państwa Członkowskiego, zaświadczenie ostatecznie potwierdzające należyte dopełnienie czynności i formalności poprzedzających połączenie.
3.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, któremu podlega łącząca się spółka, przewiduje procedurę kontroli i zmiany stosunku wymiany papierów wartościowych lub udziałów lub akcji, lub procedurę ustalenia odszkodowania dla wspólników mniejszościowych, która nie wstrzymuje wpisu połączenia transgranicznego do rejestru, procedurę taką stosuje się tylko w przypadku gdy inne łączące się spółki znajdujące się w Państwach Członkowskich, których przepisy nie przewidują takiej procedury, podczas zatwierdzania planu połączenia transgranicznego zgodnie z art. 9 ust. 1 w sposób wyraźny zaakceptują możliwość wystąpienia przez wspólników tej łączącej się spółki do sądu właściwego dla tej spółki o wszczęcie tego rodzaju postępowania.
W takim przypadku organ, o którym mowa w ust. 1, może wydać zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, również wtedy, gdy postępowanie takie zostało wszczęte.
Zaświadczenie musi jednakże wskazywać, że postępowanie jest w toku.
Orzeczenie wydane w wyniku postępowania jest wiążące dla spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego i dla jej wspólników.
Artykuł 11
Badanie zgodności połączenia transgranicznego z prawem
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza sąd, notariusza lub inny organ właściwy dla kontroli zgodności połączenia transgranicznego z prawem w odniesieniu do tej części procedury, która dotyczy ukończenia połączenia transgranicznego i tam, gdzie to właściwe, zawiązania nowej spółki w wyniku połączenia transgranicznego, jeżeli spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego podlega jego prawu krajowemu.
Powyższy organ w szczególności zapewnia, że łączące się spółki zatwierdziły wspólny plan połączenia na takich samych warunkach oraz, jeżeli jest to właściwe, że zostały określone warunki uczestnictwa pracowników zgodnie z art. 16.
2.
W tym celu każda z łączących się spółek przedkłada organowi, o którym mowa w ust. 1, zaświadczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 2, w terminie sześciu miesięcy od jego wydania, wraz ze wspólnym planem połączenia zatwierdzonym przez zgromadzenie wspólników zgodnie z art. 9.
Artykuł 12
Skuteczność połączenia transgranicznego
Prawo Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlega spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego, określa datę, z którą połączenie transgraniczne staje się skuteczne.
Jednakże połączenie może stać się skuteczne dopiero po przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 11.
Artykuł 13
Wpis do rejestru
Prawo każdego Państwa Członkowskiego, którego jurysdykcji podlegały łączące się spółki, określa w odniesieniu do terytorium danego Państwa, zgodnie z art. 3 dyrektywy 68/151/EWG, warunki ogłoszenia ukończenia połączenia transgranicznego w rejestrze publicznym, w którym każda ze spółek ma obowiązek składać dokumenty.
Rejestr właściwy dla dokonania wpisu spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego niezwłocznie zawiadamia rejestr, w którym każda ze spółek miała obowiązek złożyć swoje dokumenty, że połączenie transgraniczne stało się skuteczne.
Wykreślenie wcześniejszego wpisu, jeżeli ma to zastosowanie, następuje nie wcześniej niż w chwili otrzymania tego zawiadomienia.
Artykuł 14
Skutki połączenia transgranicznego
1.
Od daty, o której mowa w art. 12, połączenie transgraniczne dokonane zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. a) i c) powoduje następujące skutki:
a) wszystkie aktywa i pasywa przejmowanej spółki przechodzą na spółkę przejmującą;
b) wspólnicy spółki przejmowanej stają się wspólnikami spółki przejmującej;
c) spółka przejmowana przestaje istnieć.
2.
Od daty, o której mowa w art. 12, połączenie transgraniczne dokonane zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. b) powoduje następujące skutki:
a) wszystkie aktywa i pasywa łączących się spółek przechodzą na nowo zawiązaną spółkę;
b) wspólnicy łączących się spółek stają się wspólnikami nowo zawiązanej spółki;
c) łączące się spółki przestają istnieć.
3.
Jeżeli prawo Państwa Członkowskiego, w przypadku połączenia transgranicznego spółek w rozumieniu niniejszej dyrektywy, wymaga dopełnienia szczególnych formalności dla skuteczności przeniesienia określonych składników majątkowych, praw i zobowiązań łączących się spółek w stosunku do osób trzecich, formalności tych dokonuje spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego.
4.
Istniejące w dacie, w której połączenie transgraniczne stało się skuteczne, prawa i obowiązki łączących się spółek, wynikające z umów o pracę lub stosunków zatrudnienia, przechodzą na skutek tego połączenia transgranicznego na powstającą w jego wyniku spółkę w dacie, w której stało się ono skuteczne.
5.
Udziały lub akcje w spółce przejmującej nie podlegają zamianie na udziały lub akcje w spółce przejmowanej, jeśli są one w posiadaniu:
a) spółki przejmującej albo osoby działającej we własnym imieniu, ale na rachunek tej spółki; albo
b) spółki przejmowanej albo osoby działającej we własnym imieniu, ale na rachunek tej spółki.
Artykuł 15
Formalności uproszczone
1.
W przypadku połączenia transgranicznego przez przejęcie dokonywanego przez spółkę, która posiada wszystkie udziały lub akcje i inne papiery wartościowe przyznające prawo głosu na zgromadzeniach wspólników spółki lub spółek przejmowanych:
- nie stosuje się art. 5 lit. b), c) i e), art. 8 oraz art. 14 ust. 1 lit. b),
- nie stosuje się art. 9 ust. 1 do spółki lub spółek przejmowanych.
2.
W przypadku połączenia transgranicznego przez przejęcie dokonywanego przez spółkę, która posiada 90 % lub więcej, ale nie wszystkie udziały lub akcje i inne papiery wartościowe przyznające prawo głosu na zgromadzeniach wspólników spółki lub spółek przejmowanych, opinie niezależnego biegłego lub biegłych oraz dokumenty niezbędne dla przeprowadzenia kontroli są wymagane jedynie w zakresie przewidzianym prawem krajowym właściwym dla spółki przejmującej albo dla spółki przejmowanej.
Artykuł 16
Uczestnictwo pracowników
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, do spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego mają zastosowanie zasady obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym spółka ta ma swoją siedzibę statutową, jeżeli takie istnieją, dotyczące uczestnictwa pracowników.
2.
Jednakże zasady obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę statutową spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego, dotyczące uczestnictwa pracowników, jeżeli takie istnieją, nie mają zastosowania w przypadku gdy przynajmniej w jednej ze spółek biorących udział w połączeniu w okresie sześciu miesięcy przed opublikowaniem planu połączenia transgranicznego, o którym mowa w art. 6, średnia liczba pracowników przekracza 500 osób i w spółce tej istnieje system uczestnictwa pracowników w rozumieniu art. 2 lit. k) dyrektywy 2001/86/WE lub w przypadku gdy prawo krajowe właściwe dla spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego nie przewiduje:
a) przynajmniej takiego samego poziomu uczestnictwa pracowników, jaki istniał w odpowiednich spółkach biorących udział w połączeniu, mierzonego proporcją liczby przedstawicieli pracowników w organie administracyjnym lub organie nadzorczym lub ich komitetach, lub w grupie zarządzającej odpowiedzialnej za przynoszące zysk jednostki organizacyjne spółek; lub
b) takiego samego uprawnienia do wykonywania praw uczestnictwa dla pracowników zakładów spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego, które znajdują się w innych Państwach Członkowskich, jakie przysługuje pracownikom zatrudnionym w Państwie Członkowskim, w którym spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego ma swoją siedzibę statutową.
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, uczestnictwo pracowników w spółce powstającej w wyniku połączenia transgranicznego oraz ich zaangażowanie w definiowanie tych praw określają Państwa Członkowskie, odpowiednio i z zastrzeżeniem ust. 4–7, zgodnie z zasadami i procedurami ustanowionymi w art. 12 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2157/2001 i następującymi przepisami dyrektywy 2001/86/WE:
a) artykułem 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 4 akapit pierwszy tiret pierwsze i art. 3 ust. 4 akapit drugi oraz art. 3 ust. 5 i art. 3 ust. 7;
b) artykułem 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 lit. a), g) i h) oraz art. 4 ust. 3;
c) artykułem 5;
d) artykułem 6;
e) artykułem 7 ust. 1, art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i art. 7 ust. 2 akapit drugi oraz art. 7 ust. 3. Jednakże do celów niniejszej dyrektywy udział procentowy wymagany zgodnie z art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2001/86/WE w celu zastosowania zasad standardowych zawartych w części 3 Załącznika do tej dyrektywy zostaje podniesiony z 25 % do 33 1/3 %;
f) art. 8, 10 i 12;
g) art. 13 ust. 4;
h) lit. b) części 3 Załącznika.
4.
Przy określaniu zasad i procedur, o których mowa w ust. 3, Państwa Członkowskie:
a) przyznają właściwym organom spółek biorących udział w połączeniu prawo podjęcia decyzji, bez przeprowadzania uprzednich negocjacji, w sprawie bezpośredniego podlegania zasadom standardowym uczestnictwa, o których mowa w ust. 3 lit. h), ustanowionym prawem Państwa Członkowskiego, w którym spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego ma posiadać swoją siedzibę statutową, oraz przestrzegania tych zasad od daty jej rejestracji;
b) przyznają specjalnemu zespołowi negocjacyjnemu prawo podejmowania, większością dwóch trzecich głosów jego członków reprezentujących przynajmniej dwie trzecie pracowników, w tym głosów członków reprezentujących pracowników w przynajmniej dwóch różnych Państwach Członkowskich, decyzji o nierozpoczynaniu negocjacji lub zakończeniu negocjacji już rozpoczętych oraz o stosowaniu zasad uczestnictwa obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym spółka powstająca w wyniku połączenia transgranicznego będzie mieć swoją siedzibę statutową;
c) w przypadku gdy po uprzednich negocjacjach stosuje się zasady standardowe uczestnictwa i niezależnie od tych zasad, mogą postanowić o ograniczeniu proporcji przedstawicieli pracowników w organie administrującym spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego.
Jednakże jeżeli organ administrujący lub nadzorczy jednej ze spółek biorących udział w połączeniu składał się przynajmniej w jednej trzeciej z przedstawicieli pracowników, ograniczenie to nigdy nie może powodować zmniejszenia proporcji przedstawicieli pracowników w organie administrującym poniżej jednej trzeciej.
5.
Rozszerzenie praw uczestnictwa na pracowników spółki powstającej w wyniku połączenia transgranicznego, zatrudnionych w innych Państwach Członkowskich, o których mowa w ust. 2 lit. b), nie pociąga za sobą żadnego zobowiązania Państw Członkowskich, które decydują się na takie rozszerzenie, do brania tych pracowników pod uwagę przy obliczaniu wielkości wartości progowych odnoszących się do liczby zatrudnionych, powodujących powstanie praw uczestnictwa zgodnie z prawem krajowym.
6. Jeżeli przynajmniej w jednej ze spółek biorących udział w połączeniu transgranicznym istnieje system uczestnictwa pracowników i spółka powstająca w wyniku połączenia ma podlegać temu systemowi zgodnie z zasadami, o których mowa w ust. 2, spółka ta ma obowiązek przybrać formę prawną pozwalającą na korzystanie z praw uczestnictwa.
7.
Jeżeli w spółce powstającej w wyniku połączenia transgranicznego istnieje system uczestnictwa pracowników, spółka ta ma obowiązek podjąć środki w celu zapewnienia, że prawa pracowników do uczestnictwa są chronione w przypadku kolejnych połączeń krajowych w okresie trzech lat od daty, w której połączenie transgraniczne stało się skuteczne, stosując odpowiednio zasady określone w niniejszym artykule.
Artykuł 17
Ważność
Połączenie transgraniczne, które stało się skuteczne zgodnie z art. 12, nie może zostać unieważnione.
Artykuł 18
Przegląd
Po upływie pięciu lat od daty określonej w art. 19 akapit pierwszy Komisja dokona przeglądu niniejszej dyrektywy w świetle doświadczeń uzyskanych podczas jej stosowania i w razie potrzeby przedstawi wniosek o jej zmianę.
Artykuł 19
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy prawne, wykonawcze i administracyjne, niezbędne dla wykonania postanowień niniejszej dyrektywy najpóźniej do 15 grudnia 2008 r.
Państwa Członkowskie, przyjmując te środki, wprowadzą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 21
Adresaci
Niniejsza Dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/57/WE
z dnia 21 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia MCPA i MCPB jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wymieniony wykaz zawiera MCPA i MCPB.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzi i środowisko został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3], Włochy zostały wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. Włochy przedłożyły Komisji stosowne sprawozdania z oceny oraz zalecenia dnia 5 kwietnia 2001 r. i 19 grudnia 2001 r. zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92.
(3) Sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przeglądy zostały zakończone dnia 15 kwietnia 2005 r. przyjęciem sprawozdań Komisji z przeglądów dotyczących MCPA i MCPB.
(4) Przeglądy MCPA i MCPB nie wykazały żadnych wątpliwości, którymi miałby się zająć Komitet Naukowy ds. Roślin lub Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, który przejął rolę Komitetu.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające MCPA i MCPB zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i sprecyzowane w jej sprawozdaniach kontrolnych.
Właściwe jest zatem włączenie tych substancji czynnych do załącznika I w celu zapewnienia możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne, we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.
(6) Należy przewidzieć rozsądny termin zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I, aby umożliwić Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(7) Bez uszczerbku dla zobowiązań określonych w dyrektywie 91/414/EWG, w następstwie włączenia substancji czynnej do załącznika I, należy przewidzieć okres 6 miesięcy po włączeniu, który pozwoli Państwom Członkowskim dokonać przeglądu obowiązujących zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające MCPA i MCPB w celu zapewnienia, że wymagania określone dyrektywą 91/414/EWG, w szczególności art. 13 wymienionej dyrektywy i odpowiednie wymogi określone w załączniku I, są spełnione. Państwa Członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu, należy przyznać dłuższy okres czasu na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji załącznika III każdego środka ochrony roślin dla każdego zamierzonego użycia zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia dalszych trudności wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją zgodną z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na Państwa Członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu do dyrektyw przyjętych do dnia dzisiejszego, zmieniających załącznik I.
(9) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do dyrektywy 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 października 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 listopada 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, w miarę potrzeby, do dnia 31 października 2006 r. odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin, zawierających MCPA lub MCPB jako substancje czynne.
W tym terminie Państwa Członkowskie sprawdzą w szczególności, czy są spełnione warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy, odnoszące się do MCPA i MCPB, z wyjątkiem warunków określonych w części B zapisu dotyczącego tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją lub dostępem do niej, spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy zgodnie z warunkami art. 13.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin, zawierającego MCPA lub MCPB jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych, wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2006 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy, przy uwzględnieniu części B zapisu w załączniku I do wymienionej dyrektywy, dotyczącego MCPA i MCPB.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie ustalą, czy produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego MCPA lub MCPB jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2010 r.; lub
b) w przypadku środków zawierających MCPA lub MCPB jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie do dnia 30 kwietnia 2010 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/58/WE
z dnia 21 września 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia bifenazanu i milbemektyny jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, dnia 3 lipca 2001 r. firma Crompton Europe Ltd. zwróciła się do Królestwa Niderlandów z wnioskiem o umieszczenie substancji czynnej, bifenazanu, w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 2002/268/WE [2] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, gdyż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(2) W dniu 6 marca 2000 r. na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Królestwo Niderlandów otrzymało od firmy Sankyo Company Ltd. wniosek o włączenie substancji czynnej, milbemektyny, do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG.
Decyzja Komisji 2000/540/WE [3] potwierdziła kompletność przedłożonej dokumentacji, gdyż zasadniczo spełnia ona wymogi dotyczące danych i informacji, przewidziane w załączniku II i III do dyrektywy 91/414/EWG.
(3) Ocena wpływu wyżej wymienionych substancji czynnych na zdrowie ludzi oraz na środowisko została przeprowadzona dla zastosowań proponowanych przez wnioskujących, zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
Wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przedłożyły Komisji wstępne sprawozdania z oceny substancji w dniu 3 kwietnia 2003 r. (bifenazan) i w dniu 16 czerwca 2001 r. (milbemektyna).
(4) Państwa Członkowskie i Komisja dokonały przeglądu wstępnych sprawozdań z oceny w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przegląd został zakończony w dniu 3 czerwca 2005 r. przyjęciem sprawozdania Komisji z przeglądu dotyczącego bifenazanu i milbemektyny.
(5) Przegląd dotyczący bifenazanu i milbemektyny nie dał podstaw do żadnych wątpliwości ani obaw wymagających konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Roślin lub z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności, który przejął rolę wymienionego Komitetu.
(6) Jak wykazały różnorodne badania, można oczekiwać, że środki ochrony roślin zawierające przedmiotowe substancje czynne zasadniczo spełniają wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) oraz w art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w przypadku zastosowań zbadanych i wyszczególnionych w sprawozdaniu Komisji z przeglądu. Należy zatem włączyć bifenazan i milbemektynę do załącznika I w celu zapewnienia wszystkim Państwom Członkowskim możliwości przyznania zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające przedmiotowe substancje czynne, zgodnie z przepisami powyższej dyrektywy.
(7) Bez uszczerbku dla określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwa Członkowskie powinny mieć sześć miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących tymczasowych zezwoleń, dotyczących środków ochrony roślin zawierających bifenazan lub milbemektynę, w celu spełnienia wymogów ustanowionych w dyrektywie 91/414/EWG, w szczególności jej art. 13, oraz stosownych warunków określonych w załączniku I. Państwa Członkowskie powinny zastąpić istniejące tymczasowe zezwolenia zezwoleniami pełnymi, wprowadzić do nich zmiany lub wycofać je zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu, należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(8) Podstawą włączenia bifenazanu do załącznika I jest dokumentacja dotycząca zastosowania tej substancji czynnej w szklarniach na roślinach ozdobnych.
Zgłaszający nie dostarczył dotychczas odpowiednich informacji na temat innych zastosowań oraz nie wszystkie zagrożenia wynikające z tych zastosowań zostały odpowiednio określone na podstawie kryteriów ustanowionych w załączniku VI.
Państwa Członkowskie, udzielając zezwoleń na inne zastosowania, powinny jednocześnie wymagać dostarczenia danych i informacji potrzebnych do udowodnienia, że zastosowania te odpowiadają kryteriom dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności kryteriom dotyczącym wpływu na zdrowie konsumentów i na środowisko.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(10) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 31 maja 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty wymienionych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 czerwca 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie, w miarę potrzeby, odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających bifenazan lub milbemektynę jako substancje czynne do dnia 31 maja 2006 r.
W tym terminie Państwa Członkowskie sprawdzą w szczególności, czy są spełnione warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy odnoszące się do bifenazanu i milbemektyny, z wyjątkiem warunków określonych w części B zapisu dotyczącego tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji, zgodnie z warunkami art. 13.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r., Państwa Członkowskie dokonają ponownej oceny każdego dopuszczonego do obrotu środka ochrony roślin, zawierającego bifenazan lub milbemektynę jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG, według jednolitych zasad określonych w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG oraz na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy, przy uwzględnieniu części B zapisu w załączniku I do wymienionej dyrektywy dotyczącego bifenazanu i milbemektyny.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie ustalą, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego bifenazan lub milbemektynę jako jedyną substancję czynną, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie najpóźniej do dnia 31 maja 2007 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego bifenazan lub milbemektynę jako jedną z kilku substancji czynnych, w razie potrzeby zmienią lub wycofają zezwolenie do dnia 31 maja 2007 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2005 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 października 2005 r.
zmieniająca po raz dwudziesty ósmy dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (toluenu i trichlorobenzenu)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zagrożenia, jakie stwarzają dla człowieka i dla środowiska naturalnego toluen i trichlorobenzen (TCB) zostały poddane ocenie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [3].
Ocena ryzyka ujawniła potrzebę ograniczenia tych zagrożeń, a Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska Naturalnego (CSTEE) potwierdził te wnioski.
(2) Zalecenie Komisji 2004/394/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wyników oceny ryzyka i strategii zmniejszania ryzyka dla następujących substancji: acetonitryl; akrylamid; akrylonitryl; kwas akrylowy; butadien; fluorowodór; nadtlenek wodoru; kwas metakrylowy; metakrylan metylu; toluen; trichlorobenzen [4], przyjęte w ramach rozporządzenia (EWG) nr 793/93, zawiera strategię ograniczenia zagrożeń stwarzanych przez toluen i TCB oraz zalecenie wprowadzenia ograniczeń w celu zmniejszenia ryzyka wynikającego z niektórych zastosowań tych substancji.
(3) Ograniczenie wprowadzania do obrotu oraz stosowania toluenu i TCB wydaje się w związku z tym niezbędne dla ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.
(4) Niniejsza dyrektywa ma na celu wprowadzenie środków harmonizujących w odniesieniu do toluenu i TCB, służących prawidłowemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, zgodnie z postanowieniami art. 95 Traktatu.
(5) Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych ustanawiających minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5] oraz w dyrektywach szczegółowych wydanych na podstawie tej dyrektywy, w szczególności w dyrektywie Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [6] oraz w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/37/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagennych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) [7].
(6) Dyrektywa Rady 76/769/EWG [8] powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 15 grudnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o nich Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia dnia 15 czerwca 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji tekst najważniejszych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, wraz z tabelą ukazującą w jaki sposób przyjęte przepisy krajowe odpowiadają przepisom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 października 2005 r.
w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2]
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Masowy przepływ brudnych pieniędzy może szkodzić stabilności i wiarygodności sektora finansowego oraz stanowić zagrożenie dla jednolitego rynku, zaś terroryzm wstrząsa podstawami naszego społeczeństwa.
W uzupełnieniu instrumentów prawokarnych, rezultaty mogą przynieść działania zapobiegawcze prowadzone za pośrednictwem systemu finansowego.
(2) Działania przestępców i ich wspólników podejmowane w celu ukrycia pochodzenia korzyści z przestępstwa lub przeznaczenia pieniędzy pochodzących z legalnych lub nielegalnych źródeł na cele terrorystyczne mogą stanowić poważne zagrożenie dla solidności, uczciwości i stabilności instytucji kredytowych i finansowych oraz dla zaufania do całego systemu finansowego.
W celu uniknięcia przyjęcia przez Państwa Członkowskie środków ochrony swoich systemów finansowych, które mogłyby kolidować z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego oraz z zasadami państwa prawnego i wspólnotowej polityki publicznej, konieczne jest podjęcie przez Wspólnotę działań w tym obszarze.
(3) Jeśli na poziomie Wspólnoty nie zostaną przyjęte określone środki koordynujące, osoby zajmujące się praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu mogą się starać wykorzystywać swobodę przepływu kapitału i swobodę świadczenia usług finansowych, które stanowią część zintegrowanego obszaru finansowego, aby ułatwić sobie prowadzenie działalności przestępczej.
(4) W odpowiedzi na te problemy w dziedzinie prania pieniędzy, przyjęto dyrektywę Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy [4].
Dyrektywa ta wymagała od Państw Członkowskich wprowadzenia zakazu prania pieniędzy i zobowiązania sektora finansowego, obejmującego instytucje kredytowe i szeroką gamę innych instytucji finansowych, do identyfikowania swoich klientów, prowadzenia odpowiednich rejestrów, ustanowienia wewnętrznych procedur szkolenia personelu i zabezpieczeń w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz zgłaszania właściwym organom wszelkich przypadków, w których zachodzi podejrzenie prania pieniędzy.
(5) Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu odbywa się często w kontekście międzynarodowym.
Środki przyjęte wyłącznie na poziomie krajowym, a nawet wspólnotowym, bez uwzględnienia koordynacji i współpracy na poziomie międzynarodowym, miałyby bardzo ograniczone skutki.
Dlatego środki przyjmowane przez Wspólnotę w tej dziedzinie powinny być zgodne z innymi działaniami podjętymi w ramach innych gremiów międzynarodowych.
Działania Wspólnoty powinny w szczególności nadal uwzględniać 40 zaleceń Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (zwanej dalej "FATF"), która jest wiodącym organem międzynarodowym aktywnie prowadzącym walkę z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu.
W związku z tym, że w 2003 r. 40 zaleceń FATF znacząco znowelizowano i rozszerzono, niniejsza dyrektywa powinna być dostosowana do tego nowego standardu międzynarodowego.
(6) Układ Ogólny w sprawie Handlu Usługami (GATS) pozwala swoim członkom na przyjmowanie środków niezbędnych do ochrony moralności publicznej, zapobiegania oszustwom, jak również przyjmowanie środków ze względów ostrożności, włącznie z zapewnieniem stabilności i integralności systemu finansowego.
(7) Mimo, że początkowo definicja prania pieniędzy była ograniczona jedynie do przestępstw narkotykowych, w ostatnich latach obserwuje się trend w kierunku poszerzenia tej definicji w oparciu o szerszy zakres przestępstw źródłowych.
Szerszy zakres przestępstw źródłowych ułatwia zgłaszanie podejrzanych transakcji i współpracę międzynarodową w tej dziedzinie.
Dlatego też definicję poważnego przestępstwa należy dostosować do definicji poważnego przestępstwa zawartej w decyzji ramowej Rady 2001/500/WSiSW z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie prania brudnych pieniędzy oraz identyfikacji, wykrywania, zamrożenia, zajęcia i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa [5].
(8) Ponadto wykorzystywanie systemu finansowego dla skierowania pieniędzy pochodzących z przestępstwa, a nawet z legalnego źródła na cele terrorystyczne stwarza wyraźne ryzyko dla integralności, prawidłowego funkcjonowania, wiarygodności i stabilności systemu finansowego.
W związku z tym środki zapobiegawcze zawarte w niniejszej dyrektywie powinny objąć nie tylko manipulowanie pieniędzmi pochodzącymi z przestępstwa, ale także gromadzenie pieniędzy lub mienia na cele terrorystyczne.
(9) Dyrektywa 91/308/EWG, mimo iż nałożyła obowiązek identyfikacji klienta, zawierała stosunkowo niewiele szczegółów dotyczących stosownych procedur.
Mając na względzie kluczowe znaczenie tego aspektu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, właściwe jest wprowadzenie, zgodnie z nowym standardem międzynarodowym, przepisów o większym stopniu szczegółowości dotyczących identyfikacji klienta i rzeczywistego beneficjenta oraz weryfikacji ich tożsamości.
W tym celu niezbędna jest dokładna definicja "rzeczywistego beneficjenta".
W przypadkach, w których indywidualni beneficjenci podmiotu prawnego lub porozumienia prawnego, takich jak fundacja lub trust, jeszcze nie zostali określeni, w związku z czym niemożliwa jest identyfikacja osoby jako rzeczywistego beneficjenta, wystarczyłaby identyfikacja kategorii osób, które mają być beneficjentami fundacji lub trustu.
Wymóg ten nie powinien obejmować identyfikacji osób w obrębie tej kategorii osób.
(10) Instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą powinny, zgodnie z niniejszą dyrektywą, identyfikować i weryfikować tożsamość rzeczywistego beneficjenta.
Od tych instytucji i osób powinno zależeć, czy, aby spełnić ten wymóg, skorzystają z publicznych spisów rzeczywistych beneficjentów, poproszą swoich klientów o odpowiednie dane lub zdobędą informacje w inny sposób, biorąc pod uwagę, że zakres takich środków należytej staranności wobec klienta wiąże się z ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, zależnie od typu klienta, stosunków gospodarczych, produktów lub transakcji.
(11) Umowy kredytowe, w przypadku których konto kredytowe służy wyłącznie do obsługi kredytu, a spłata kredytu ściągana jest z konta, które otwarto w imieniu klienta w instytucji kredytowej objętej niniejszą dyrektywą zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a)–c), powinny zasadniczo być uważane za przykład typów mniej ryzykownych transakcji.
(12) W zakresie, w jakim osoby dokonujące przysporzeń mienia na rzecz podmiotu prawnego lub porozumienia prawnego sprawują znaczącą kontrolę nad korzystaniem z tego mienia, powinny one być identyfikowane jako rzeczywisty beneficjent.
(13) Stosunek trustu jest wykorzystywany na szeroką skalę w transakcjach handlowych, jako uznana na arenie międzynarodowej cecha finansowych rynków giełdowych o ścisłym nadzorze.
Obowiązek określenia rzeczywistego beneficjenta nie wynika wyłącznie z faktu, iż w tym szczególnym przypadku zachodzi stosunek trustu.
(14) Niniejsza dyrektywa powinna również znajdować zastosowanie do działalności objętych nią instytucji i osób, prowadzonej przez Internet.
(15) Ponieważ zacieśnienie kontroli w sektorze finansowym skłoniło osoby zajmujące się praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu do poszukiwania alternatywnych metod ukrywania pochodzenia dochodów z przestępstwa i ponieważ te metody mogą być wykorzystane do finansowania terroryzmu, należy objąć obowiązkiem zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu pośredników w zakresie ubezpieczeń na życie oraz podmioty świadczące usługi dla trustów i przedsiębiorstw.
(16) Podmioty, za których działania odpowiedzialność prawną ponosi już zakład ubezpieczeń i które są zatem objęte niniejszą dyrektywą, nie powinny być zaliczane do kategorii pośredników ubezpieczeniowych..
(17) Sprawowanie funkcji dyrektora lub sekretarza przedsiębiorstwa nie czyni samo w sobie z nikogo podmiotu świadczącego usługi dla trustów lub przedsiębiorstw.
W związku z tym definicja obejmuje jedynie te osoby, które sprawują funkcję dyrektora lub sekretarza przedsiębiorstwa na rzecz strony trzeciej oraz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
(18) Duże płatności gotówkowe wielokrotnie okazały się związane z dużym ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
Dlatego też w tych Państwach Członkowskich, które zezwalają na płatności gotówkowe przekraczające ustanowiony próg, wszystkie osoby fizyczne i prawne prowadzące handel towarami w ramach działalności gospodarczej powinny zostać objęte zakresem niniejszej dyrektywy w przypadku przyjmowania takich płatności gotówkowych.
Sprzedawcy towarów o dużej wartości, takich jak kamienie szlachetne lub metale szlachetne, czy też dzieła sztuki, oraz licytatorzy w każdym przypadku podlegają dyrektywie w takim zakresie, w jakim przyjmują zapłatę w gotówce w wysokości 15000 EUR lub większej.
W celu zapewnienia skutecznej kontroli przestrzegania niniejszej dyrektywy przez tę potencjalnie szeroką grupę instytucji i osób, Państwa Członkowskie mogą skupić swoją działalność kontrolną w szczególności na tych osobach fizycznych i prawnych, prowadzących handel towarami, które narażone są na stosunkowo wysokie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zgodnie z zasadą nadzoru opartego na ryzyku.
Mając na względzie różne sytuacje w różnych Państwach Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą zdecydować się na przyjęcie surowszych przepisów w celu należytego zaradzenia ryzyku związanemu z wysokimi płatnościami gotówkowymi.
(19) Dyrektywa 91/308/EWG objęła notariuszy i innych prawników wykonujących wolne zawody zakresem wspólnotowego systemu zwalczania prania pieniędzy; w niniejszej dyrektywie powinni oni nadal pozostać objęci tym systemem; prawnicy wykonujący wolne zawody, w znaczeniu określonym przez Państwa Członkowskie, powinni podlegać przepisom dyrektywy w przypadku udziału w transakcjach finansowych lub korporacyjnych, włączając w to świadczenie usług doradztwa podatkowego, wówczas gdy istnieje największe ryzyko, iż usługi świadczone przez tych prawników mogą być nadużywane do celów prania korzyści pochodzących z działalności przestępczej lub do celów finansowania terroryzmu.
(20) W przypadku gdy niezależni przedstawiciele prawnie uznanych i kontrolowanych zawodów związanych z doradztwem prawnym, tacy jak adwokaci, ustalają sytuację prawną klienta lub reprezentują klienta w postępowaniu prawnym, nie byłoby właściwe, aby na podstawie niniejszej dyrektywy nakładać na nich obowiązek raportowania w odniesieniu do takich działań podejrzeń o pranie pieniędzy lub finansowanie terroryzmu.
Muszą istnieć odstępstwa od obowiązku raportowania informacji uzyskanych przed, w czasie lub po zakończeniu postępowania sądowego, albo przy ustalaniu sytuacji prawnej klienta.
Doradztwo prawne podlega obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej, chyba że doradca prawny bierze udział w praniu pieniędzy lub finansowaniu terroryzmu, porada prawna jest udzielana w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu lub prawnik wie, że klient szuka porady prawnej do celów prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
(21) Bezpośrednio porównywalne usługi należy traktować w ten sam sposób, gdy są one świadczone przez przedstawicieli zawodów, które podlegają niniejszej dyrektywie.
W celu przestrzegania praw określonych w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz w Traktacie o Unii Europejskiej, w przypadku audytorów, zewnętrznych księgowych oraz doradców podatkowych, którzy, w niektórych Państwach Członkowskich, mogą bronić lub reprezentować klienta podczas postępowania prawnego lub ustalać sytuację prawną klienta, informacje, które uzyskują w trakcie wykonywania powyższych zadań nie powinny podlegać obowiązkowi raportowania zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(22) Należy przyznać, że ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu nie jest w każdym przypadku takie same.
Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku, należy wprowadzić do prawodawstwa wspólnotowego zasadę, zgodnie z którą w stosownych przypadkach dozwolone jest stosowanie uproszczonych zasad identyfikacji klienta.
(23) Odstępstwo dotyczące identyfikacji rzeczywistych beneficjentów wspólnych rachunków posiadanych przez notariuszy lub innych prawników wykonujących zawód poza stosunkiem pracy powinno pozostawać bez uszczerbku dla zobowiązań, które ciążą zgodnie z niniejszą dyrektywą na tych notariuszach lub innych prawnikach wykonujących zawód poza stosunkiem pracy.
Obejmuje to wymóg, aby tacy notariusze lub inni prawnicy wykonujący zawód poza stosunkiem pracy sami dokonywali identyfikacji rzeczywistych beneficjentów wspólnych rachunków, które posiadają.
(24) W równej mierze prawodawstwo wspólnotowe powinno uznać, że niektóre sytuacje stwarzają zwiększone ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu; mimo że powinno się ustalać tożsamość i profil działalności wszystkich klientów, występują przypadki, gdy wymagane są szczególnie rygorystyczne procedury identyfikacji i weryfikacji klienta.
(25) Dotyczy to zwłaszcza stosunków gospodarczych z osobami, które zajmują lub zajmowały ważne stanowiska publiczne, szczególnie z krajów, gdzie szerzy się korupcja.
Tego typu stosunki mogą narazić sektor finansowy szczególnie na poważne ryzyko utraty wiarygodności lub ryzyko prawne.
Międzynarodowe wysiłki na rzecz walki z korupcją uzasadniają zwrócenie większej uwagi na tego typu przypadki oraz stosowanie ogółu standardowych zasad identyfikacji klienta w stosunku do osób na eksponowanych stanowiskach politycznych na szczeblu krajowym, zaś wzmocnionych zasad identyfikacji klienta w stosunku do osób na eksponowanych stanowiskach politycznych zamieszkujących w innych Państwach Członkowskich lub państwach trzecich.
(26) Otrzymanie zezwolenia od zwierzchników najwyższego szczebla na nawiązanie stosunków gospodarczych nie powinno oznaczać zezwolenia zarządu, lecz bezpośredniego wyższego szczebla hierarchii, któremu podlega osoba ubiegająca się o takie zezwolenie.
(27) W celu uniknięcia wielokrotnej identyfikacji i weryfikacji klienta, prowadzącej do opóźnień i nieefektywności w działalności gospodarczej, należy zezwolić na wprowadzanie klientów, których identyfikację przeprowadzono gdzie indziej, pod warunkiem zastosowania właściwych środków bezpieczeństwa.
W przypadkach, w których instytucja lub osoba objęte niniejszą dyrektywą zdaje się na stronę trzecią, ostateczną odpowiedzialność za ustalenie tożsamości klienta ponosi instytucja lub osoba, do której klient zostaje wprowadzony.
Strona trzecia lub wprowadzający również ponosi odpowiedzialność za spełnienie wszelkich wymogów określonych w dyrektywie, w tym wymogu raportowania podejrzanych transakcji oraz przechowywania dokumentacji, w zakresie, w jakim łączą go stosunki z klientem objętym niniejszą dyrektywą.
(28) W przypadku zaistnienia stosunków pośrednictwa lub zlecania zadań podmiotom zewnętrznym na podstawie umowy pomiędzy instytucjami lub osobami objętymi niniejszą dyrektywą a zewnętrznymi osobami fizycznymi lub prawnymi, których nie obejmuje niniejsza dyrektywa, jakiekolwiek zobowiązania w zakresie zwalczania prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu obciążające tych pośredników lub dostawców usług w ramach przynależności do instytucji i osób objętych niniejszą dyrektywą mogą wynikać wyłącznie z umowy, a nie z niniejszej dyrektywy.
Za przestrzeganie niniejszej dyrektywy powinna być odpowiedzialna instytucja lub osoba nią objęta.
(29) Transakcje podejrzane powinny być raportowane do jednostki analityki finansowej (FIU), która działa w charakterze krajowego centrum odpowiedzialnego za otrzymywanie, analizowanie i rozpowszechnianie wśród właściwych organów raportów o transakcjach podejrzanych i innych informacji dotyczących potencjalnego prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Nie powinno to nakładać na Państwa Członkowskie obowiązku zmiany systemu raportowania, w przypadku gdy raport przekazywany jest za pośrednictwem prokuratury lub inne organy wymiaru sprawiedliwości, o ile informacja przekazywana jest niezwłocznie jednostkom analityki finansowej z zachowaniem jej pierwotnej formy i treści, umożliwiając im należyte prowadzenie ich działalności, w tym międzynarodowej współpracy z innymi jednostkami analityki finansowej.
(30) Jako odstępstwo od ogólnego zakazu przeprowadzania transakcji podejrzanych, instytucje i osoby podlegające niniejszej dyrektywie mogą wykonywać podejrzane transakcje przed poinformowaniem właściwych organów, w przypadku gdy powstrzymanie się od ich wykonania jest niemożliwe lub może zaszkodzić działaniom mającym na celu wykrycie osób czerpiących korzyści z domniemanego prania pieniędzy lub finansowania działań terrorystycznych.
Powinno to jednak pozostawać bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych przyjętych przez Państwa Członkowskie w zakresie bezzwłocznego zamrażania funduszy i innych aktywów należących do terrorystów, organizacji terrorystycznych lub podmiotów finansujących terroryzm, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych.
(31) W zakresie, w jakim Państwo Członkowskie zdecydowało o skorzystaniu z wyłączeń określonych w art. 23 ust. 2, może ono zezwolić organowi samorządu reprezentującemu osoby wymienione w tym artykule na nieprzekazywanie jednostce analityki finansowej żadnych informacji otrzymanych od tych osób w okolicznościach określonych w art. 23 ust. 2 lub zobowiązać go do tego.
(32) Zaobserwowano szereg przypadków, gdy pracownicy, którzy zgłosili swoje podejrzenia co do prania pieniędzy, spotykali się z groźbami lub wrogimi działaniami.
Chociaż niniejsza dyrektywa nie może ingerować w procedury sądowe Państw Członkowskich, jest to sprawa o znaczeniu kluczowym dla efektywności systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.
Państwa Członkowskie powinny mieć świadomość istnienia tego problemu i uczynić wszystko, co w ich mocy, aby ochronić pracowników przed tego rodzaju groźbom lub wrogim działaniom.
(33) Ujawnienie informacji, o których mowa w art. 28, powinno odbywać się zgodnie z przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych państwom trzecim ustanowionymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6].
Ponadto przepisy art. 28 nie mogą kolidować z przepisami krajowymi w zakresie ochrony danych i tajemnicy zawodowej.
(34) Osoby, które dokonują jedynie konwersji dokumentów papierowych na dane w formie elektronicznej i działają na podstawie umowy z instytucją kredytową lub finansową, nie są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, tak samo jak każda osoba fizyczna lub prawna, która jedynie dostarcza instytucjom kredytowym lub finansowym systemów informacyjnych lub systemów wspierających przekazywanie funduszy, lub systemu rozliczeniowego i rozrachunkowego.
(35) Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu są problemami o skali międzynarodowej, dlatego wysiłki na rzecz ich zwalczania winny mieć charakter globalny.
W przypadku gdy instytucje kredytowe i finansowe Wspólnoty posiadają oddziały i filie w państwach trzecich, gdzie występują luki w przepisach w tej dziedzinie, powinny one stosować standardy wspólnotowe w celu uniknięcia stosowania całkiem odmiennych standardów w ramach instytucji lub grupy instytucji lub, jeśli ich zastosowanie jest niemożliwe, powiadomić o tym właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego.
(36) Istotne jest, aby instytucje kredytowe i finansowe były w stanie błyskawicznie odpowiadać na wnioski o udzielenie informacji, czy utrzymują one stosunki gospodarcze ze wskazanymi osobami.
Do celów stwierdzenia takich stosunków gospodarczych, aby umożliwić szybkie przekazanie tej informacji, instytucje kredytowe i finansowe powinny posiadać skuteczne systemy odpowiednie do rozmiarów i charakteru działalności.
W szczególności w odniesieniu do instytucji kredytowych i większych instytucji finansowych właściwym byłoby dysponowanie systemami elektronicznymi.
Przepis ten jest szczególnie ważny w kontekście procedur prowadzących do zamrażania lub zajmowania aktywów (w tym aktywów należących do terrorystów), zgodnie z przepisami krajowymi lub wspólnotowymi mającymi na względzie zwalczanie terroryzmu.
(37) Niniejsza dyrektywa ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące procedury identyfikacji klienta, w tym zaostrzone zasady w odniesieniu do klientów lub stosunków gospodarczych wysokiego ryzyka, takich jak odpowiednie procedury w celu określenia, czy dana osoba jest osobą zajmującą eksponowane stanowisko polityczne i określone dodatkowe, bardziej szczegółowe wymogi, takie jak istnienie procedur i polityk w zakresie zapewnienia przestrzegania przepisów.
Wszystkie te wymogi mają być spełnione przez każdą z instytucji i osób podlegających niniejszej dyrektywie, podczas gdy od Państw Członkowskich oczekuje się dostosowania szczegółowej implementacji niniejszych przepisów w zależności od specyfiki różnych zawodów oraz różnic w skali i rozmiarze instytucji i osób objętych niniejszą dyrektywą.
(38) W celu utrzymania mobilizacji instytucji i innych podmiotów podlegających przepisom wspólnotowym w tej dziedzinie należy przekazywać im informacje zwrotne dotyczące użyteczności przekazywanych przez nie raportów i działań podejmowanych w ich wyniku, o ile jest to wykonalne.
Aby umożliwić przekazywanie informacji zwrotnych oraz przegląd efektywności systemów zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, Państwa Członkowskie powinny prowadzić i doskonalić odpowiednie statystyki.
(39) Podczas krajowej rejestracji lub wydawania zezwoleń dla podmiotów prowadzących działalność kantorową, podmiotów świadczących usługi dla trustów lub przedsiębiorstw, a także kasyn gry, właściwe organy powinny zapewnić, że osoby, które faktycznie kierują lub będą kierowały działalnością takich podmiotów, oraz rzeczywiści beneficjenci takich podmiotów są odpowiednimi osobami posiadającymi wymagane kwalifikacje i cieszącymi się zaufaniem.
Kryteria oceny, czy dana osoba jest odpowiednią osobą posiadającą wymagane kwalifikacje i cieszącą się zaufaniem, powinny być określane, zgodnie z prawem krajowym.
Kryteria te powinny przynajmniej odzwierciedlać potrzebę ochrony tych podmiotów przed wykorzystywaniem ich przez osoby zarządzające nimi lub ich rzeczywistych beneficjentów do celów przestępczych.
(40) Biorąc pod uwagę międzynarodowy charakter prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, powinno zachęcać się w najszerszym możliwym wymiarze do koordynacji i współpracy między jednostkami analityki finansowej, zgodnie z decyzją Rady 2000/642/WSiSW z dnia 17 października 2000 r. dotyczącą zasad współpracy pomiędzy jednostkami analityki finansowej Państw Członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji [7], z uwzględnieniem ustanowienia unijnej sieci FIU-NET.
W tym celu Komisja powinna udzielić takiej pomocy, jaka może być potrzebna do ułatwienia takiej koordynacji, w tym pomocy finansowej.
(41) Z uwagi na znaczenie walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu Państwa Członkowskie powinny ustanowić w prawie krajowym skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Powinny zostać przyjęte przepisy w zakresie sankcji dotyczących osób fizycznych i prawnych.
Ponieważ osoby prawne często uczestniczą w złożonych operacjach prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, sankcje należy dostosować do działalności prowadzonej przez osoby prawne.
(42) Osoby fizyczne prowadzące jakąkolwiek z działalności wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) w ramach struktury osoby prawnej, ale poza stosunkiem pracy, powinny ponosić niezależnie odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem art. 35.
(43) Wyjaśnienie aspektów technicznych przepisów określonych w niniejszej dyrektywie może być niezbędne w celu zapewnienia skutecznej i wystarczająco spójnej implementacji niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę różne instrumenty finansowe, zawody i ryzyko w różnych Państwach Członkowskich oraz zaawansowanie techniczne w zakresie walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu.
W związku z tym Komisja powinna być upoważniona do przyjęcia środków wykonawczych, takich jak kryteria służące do identyfikowania sytuacji o niskim i wysokim ryzyku, w których mogłoby być wystarczające stosowanie uproszczonych zasad zachowania należytej staranności lub byłoby właściwe stosowanie zaostrzonych zasad należytej staranności, z zastrzeżeniem, że nie zmieniają one zasadniczych elementów niniejszej dyrektywy oraz pod warunkiem że Komisja działa zgodnie z zasadami w niej ustanowionymi, po konsultacji z Komitetem ds. Zapobiegania Praniu Pieniędzy i Finansowaniu Terroryzmu.
(44) Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
W tym celu powinien zostać utworzony nowy Komitet ds. Zapobiegania Praniu Pieniędzy i Finansowaniu Terroryzmu, który zastąpi Komitet Kontaktowy ds. Prania Pieniędzy utworzony na podstawie dyrektywy 91/308/EWG.
(45) Z uwagi na bardzo istotne zmiany, które należałoby wprowadzić w dyrektywie 91/308/EWG, powinno się zastąpić tę dyrektywę w celu zachowania przejrzystości.
(46) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, to jest zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i ze względu na zakres i efekty działania można go lepiej zrealizować na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(47) Podczas wykonywania uprawnień wykonawczych zgodnie z niniejszą dyrektywą, Komisja powinna przestrzegać następujących zasad: konieczność zachowania wysokiego poziomu przejrzystości i konsultacji z instytucjami i osobami objętymi niniejszą dyrektywą oraz z Parlamentem Europejskim i Radą; konieczność zapewnienia, że właściwe organy będą w stanie zapewnić konsekwentne przestrzeganie przepisów; zapewnienie długoterminowej równowagi kosztów i korzyści w odniesieniu do instytucji i osób objętych niniejszą dyrektywą we wszystkich środkach wykonawczych; konieczność poszanowania niezbędnej elastyczności przy stosowaniu środków wykonawczych zgodnie z podejściem opartym na ocenie ryzyka; konieczność zapewnienia spójności z innymi przepisami wspólnotowymi w tej dziedzinie; konieczność ochrony Wspólnoty, jej Państw Członkowskich i ich obywateli przed skutkami prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
(48) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie powinien być interpretowany lub wykonywany w sposób, który nie jest zgodny z Europejską Konwencją Praw Człowieka,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu jest zabronione.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy za pranie pieniędzy uznaje się następujące czyny popełnione umyślne:
a) konwersję lub przekazywanie mienia, ze świadomością, że pochodzi ono z działalności przestępczej lub z udziału w takiej działalności, w celu ukrywania lub zatajania nielegalnego pochodzenia tego mienia albo udzielenia pomocy osobie, która bierze udział w takiej działalności, dla umożliwienia jej uniknięcia konsekwencji prawnych takiego działania;
b) ukrycie lub zatajenie prawdziwego charakteru mienia, jego źródła, miejsca położenia, rozporządzania nim, przemieszczania, własności lub praw do mienia, ze świadomością, że mienie to pochodzi z działalności przestępczej lub z udziału w takiej działalności;
c) nabycie, posiadanie lub korzystanie z mienia, ze świadomością w momencie jego otrzymania, że mienie to pochodzi z działalności o charakterze przestępczym lub z udziału w takiej działalności;
d) udział lub współdziałanie w popełnieniu, usiłowanie popełnienia, jak też pomocnictwo, podżeganie, ułatwianie oraz doradzanie przy popełnieniu czynów określonych w powyższych literach.
3.
Pranie pieniędzy zachodzi również w przypadku, gdy działania, w ramach których uzyskano mienie mające stać się przedmiotem prania, miały miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy "finansowanie terroryzmu" oznacza bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie lub gromadzenie funduszy wszelkimi sposobami, z zamiarem ich użycia lub ze świadomością, że mają zostać użyte, w całości lub w części, w celu popełnienia któregokolwiek z przestępstw określonych w art. 1–4 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu [9].
5.
Świadomość, zamiar lub cel stanowiące znamiona działań określonych w ust. 2 i 4 mogą zostać ustalone na postawie obiektywnych okoliczności faktycznych.
Artykuł 2
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się wobec:
1) instytucji kredytowych;
2) instytucji finansowych;
3) następujących osób prawnych lub fizycznych podczas wykonywania swych czynności zawodowych:
a) audytorów, zewnętrznych księgowych i doradców podatkowych;
b) notariuszy oraz prawników wykonujących wolne zawody, gdy uczestniczą, działając w imieniu i na rzecz swojego klienta, w transakcjach finansowych lub transakcjach dotyczących nieruchomości lub gdy świadczą klientowi pomoc w planowaniu lub realizowaniu transakcji dotyczących:
i) kupna i sprzedaży nieruchomości lub podmiotów gospodarczych;
ii) zarządzania pieniędzmi, papierami wartościowymi lub innymi aktywami;
iii) otwierania lub zarządzania kontami bankowymi, rachunkami oszczędnościowymi lub rachunkami papierów wartościowych;
iv) organizacji wkładu niezbędnego do tworzenia lub prowadzenia działalności spółek lub zarządzania nimi;
v) tworzenia lub działalności trustów, spółek albo podobnych struktur lub zarządzania nimi;
c) podmiotów świadczących usługi na rzecz trustów lub przedsiębiorstw, nieobjętych lit. a) lub b);
d) pośredników w obrocie nieruchomościami;
e) inne osoby fizyczne lub prawne handlujące towarami, w zakresie, w jakim płatności są dokonywane w gotówce w kwocie co najmniej 15000 EUR, bez względu na to, czy transakcja jest dokonywana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być wzajemnie ze sobą powiązane;
f) kasyna.
2.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o wyłączeniu z zakresu stosowania określonego w art. 3 ust. 1 lub 2 osób fizycznych i prawnych, które prowadzą działalność finansową w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, gdy występuje niewielkie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "instytucja kredytowa" oznacza instytucję kredytową w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [10] oraz obejmuje znajdujące się we Wspólnocie oddziały w znaczeniu art. 1 ust. 3 wspomnianej dyrektywy, instytucji kredytowych posiadających swoje siedziby na terytorium Wspólnoty lub poza nią;
2) "instytucja finansowa" oznacza:
a) przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa, które prowadzi działalność w zakresie dokonywania jednej lub więcej operacji objętych pkt 2)–12) i pkt 14) załącznika I do dyrektywy 2000/12/WE, w tym działalność kantorów wymiany walut oraz biur dokonujących przekazów pieniężnych;
b) spółkę ubezpieczeniową, której działalność została zarejestrowana zgodnie z dyrektywą 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2004 r. dotycząca ubezpieczeń na życie [11], w zakresie, w jakim prowadzi działalność będącą przedmiotem tej dyrektywy;
c) przedsiębiorstwo inwestycyjne, w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczącej rynków instrumentów finansowych [12];
d) przedsiębiorstwo wspólnego inwestowania wprowadzające na rynek swoje jednostki lub akcje;
e) pośrednika ubezpieczeniowego w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 ust. 5 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego [13], z wyjątkiem pośredników wymienionych w art. 2 ust. 7 tej dyrektywy, w przypadkach gdy prowadzą oni działalność w zakresie ubezpieczeń na życie i innych usług związanych z inwestycjami;
f) znajdujące się we Wspólnocie oddziały instytucji finansowych, o których mowa w lit. a)–e), posiadających swoje siedziby na terytorium Wspólnoty lub poza nią;
3) "mienie" oznacza wszelkiego rodzaju aktywa, materialne lub niematerialne, rzeczy ruchome lub nieruchomości oraz dokumenty lub instrumenty prawne w jakiejkolwiek formie, włącznie z elektroniczną lub cyfrową, zaświadczające o prawie własności lub innych prawach do tych aktywów;
4) "działalność przestępcza" oznacza jakiekolwiek przestępczy udział w popełnieniu poważnego przestępstwa;
5) "poważne przestępstwa" oznaczają co najmniej:
a) czyny określone w art. 1–4 decyzji ramowej 2002/475/WSiSW;
b) jakiekolwiek przestępstwa w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 ust. 1 lit. a) Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r.;
c) działalność organizacji przestępczych zdefiniowaną w art. 1 wspólnego działania Rady 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej [14];
d) nadużycia finansowe, co najmniej poważne, zgodnie z definicją zawartą w art.1 ust.1 i art. 2 Konwencji w sprawie zabezpieczenia interesów finansowych Wspólnot Europejskich [15];
e) korupcję;
f) przestępstwo, którego maksymalne zagrożenie karą przekracza rok pozbawienia wolności lub aresztu, lub – w przypadku Państw, których systemy prawne określają minimalny próg zagrożenia karą dla tego typu przestępstw – każde przestępstwo, którego dolna granica zagrożenia karą wynosi co najmniej sześć miesięcy pozbawienia wolności lub aresztu;
6) "rzeczywisty beneficjent", oznacza osobę fizyczną lub osoby fizyczne, które ostatecznie są właścicielami lub sprawują kontrolę nad klientem lub osobą fizyczną, w imieniu których przeprowadzana jest transakcja lub prowadzona jest działalność.
Rzeczywisty beneficjent obejmuje co najmniej:
a) w przypadku podmiotów o charakterze korporacyjnym:
i) osobę fizyczną lub osoby fizyczne, które ostatecznie są właścicielami lub kontrolują podmiot prawny bezpośrednio lub pośrednio posiadając lub kontrolując wystarczający odsetek udziałów lub praw głosu w tym podmiocie prawnym, w tym za pomocą pakietów akcji na okaziciela, z wyjątkiem spółek notowanych na rynku regulowanym, podlegających wymaganiom ujawniania informacji zgodnym z przepisami wspólnotowymi lub podlegających równoważnym standardom międzynarodowym; odsetek w wysokości 25 % plus jeden udział uznaje się za wystarczający dla spełnienia tego kryterium;
ii) osobę fizyczną lub osoby fizyczne, które w inny sposób sprawują kontrolę nad zarządzaniem podmiotem prawnym;
b) w przypadku podmiotów prawnych, takich jak fundacje, oraz porozumień prawnych, takich jak trusty, które administrują środkami oraz je rozdzielają:
i) w przypadku gdy przyszli beneficjenci zostali już określeni – osobę fizyczną lub osoby fizyczne, które są beneficjentami co najmniej 25 % mienia porozumienia prawnego lub podmiotu prawnego;
ii) w przypadku gdy osoby fizyczne czerpiące korzyści z porozumienia prawnego lub podmiotu prawnego jeszcze nie zostały określone – kategorię osób, w których głównym interesie powstało lub działa porozumienie prawne lub podmiot prawny;
iii) osobę fizyczną lub osoby fizyczne, które sprawują kontrolę nad co najmniej 25 % lub więcej majątku porozumienia prawnego lub podmiotu prawnego;
7) "podmiot świadczący usługi na rzecz trustów i przedsiębiorstw" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która poprzez swoją działalność świadczy osobom trzecim następujące usługi:
a) tworzenie spółek lub innych osób prawnych;
b) działanie lub organizowanie dla innej osoby możliwości działania w charakterze dyrektora lub sekretarza spółki, wspólnika spółki osobowej lub na porównywalnym stanowisku w stosunku do innych osób prawnych;
c) zapewnienie siedziby, adresu działalności, korespondencyjnego lub administracyjnego i innych związanych z tym usług dla przedsiębiorstwa, spółki osobowej lub innego podmiotu prawnego albo porozumienia prawnego;
d) działanie lub organizowanie dla innej osoby możliwości działania w charakterze powiernika trustu dobrowolnego lub podobnego porozumienia prawnego;
e) działanie lub organizowanie dla innej osoby możliwości działania w charakterze formalnego wspólnika na rzecz innego podmiotu, innego niż spółka notowana na rynku regulowanym, podlegająca wymaganiom ujawniania informacji zgodnym z prawodawstwem wspólnotowym lub podlegająca równoważnym standardom międzynarodowym;
8) "osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne" oznaczają osoby fizyczne, które sprawują lub sprawowały znaczące funkcje publiczne, jak również członkowie najbliższej rodziny oraz osoby znane jako bliscy współpracownicy tych osób;
9) "stosunki gospodarcze" oznaczają stosunki zawodowe lub handlowe, związane z działalnością gospodarczą instytucji i osób objętych niniejszą dyrektywą, które w momencie nawiązywania kontaktów rokują nadzieje na długotrwałe ich utrzymywanie;
10) "bank fikcyjny" oznacza instytucję kredytową lub instytucję prowadzącą równoważną działalność, utworzoną na terytorium państwa, w którym nie jest ona fizycznie obecna, w taki sposób, by miało miejsce rzeczywiste zarządzanie nią i kierowanie, która to instytucja nie jest stowarzyszona z grupą finansową działającą w sposób prawnie uregulowany.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy jest rozszerzone w całości lub częściowo, w taki sposób, aby objąć te zawody i kategorie przedsiębiorstw innych niż instytucje i osoby określone w art. 2 ust. 1, wykonujące działania, które mogą być szczególnie wykorzystywane do celów prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
2.
W przypadku podjęcia przez Państwo Członkowskie decyzji o rozszerzeniu stosowania przepisów niniejszej dyrektywy wobec zawodów i kategorii przedsiębiorstw innych niż określone w art. 2 ust. 1, informuje ono o tym Komisję.
Artykuł 5
W celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy bardziej rygorystyczne przepisy w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
ZASADY NALEŻYTEJ STARANNOŚCI WOBEC KLIENTA
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 6
Państwa Członkowskie zakazują swoim instytucjom kredytowym i finansowym prowadzenia anonimowych rachunków lub anonimowych książeczek oszczędnościowych.
Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 6, Państwa Członkowskie w każdym przypadku wymagają, aby tożsamość posiadaczy i beneficjentów istniejących anonimowych rachunków lub anonimowych książeczek oszczędnościowych ustalana była z zachowaniem środków należytej staranności tak szybko, jak to możliwe, a w każdym przypadku przed skorzystaniem z takich rachunków lub książeczek oszczędnościowych w jakikolwiek sposób.
Artykuł 7
Instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą stosują środki należytej staranności wobec klienta w następujących przypadkach:
a) przy nawiązywaniu stosunków gospodarczych;
b) przy przeprowadzaniu sporadycznych transakcji w wysokości 15000 EUR lub więcej bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być ze sobą powiązane.
c) gdy istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu bez względu na jakiekolwiek odstępstwo, zwolnienie lub wartości graniczne;
d) gdy istnieją wątpliwości co do prawdziwości lub odpowiedniości wcześniej otrzymanych danych dotyczących tożsamości klienta.
Artykuł 8
1.
Środki należytej staranności wobec klienta obejmują:
a) identyfikację klienta i weryfikację jego tożsamości na podstawie dokumentów, danych lub informacji pochodzących z rzetelnego i niezależnego źródła;
b) identyfikowanie, w odpowiednich przypadkach, rzeczywistego beneficjenta i podejmowanie uzależnionych od ryzyka i uzasadnionych środków weryfikowania jego tożsamości, tak by dana instytucja lub osoba objęta niniejszą dyrektywą była przekonana, że wie, kim jest rzeczywisty beneficjent, włączając, w przypadku podmiotów prawnych, trustów i podobnych porozumień prawnych, podejmowanie uzależnionych od ryzyka i uzasadnionych środków w celu zrozumienia struktury własności i kontroli klienta;
c) uzyskanie informacji na temat celu i zamierzonego charakteru stosunków gospodarczych;
d) prowadzenie bieżącego monitoringu stosunków gospodarczych, włącznie z badaniem transakcji podejmowanych w trakcie trwania tych stosunków w celu zapewnienia, że prowadzone transakcje są zgodne z wiedzą danej instytucji lub osoby na temat klienta, profilu działalności oraz ryzyka, w tym, w miarę konieczności, źródeł pochodzenia środków, jak również zapewnienie, że posiadane dokumenty, dane lub informacje są na bieżąco uaktualniane.
2.
Instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą stosują wszystkie wymagania dotyczące należytej staranności wobec klienta określone w ust. 1, lecz mogą określić zakres podejmowanych środków w oparciu o ocenę ryzyka w zależności od typu klienta, stosunków gospodarczych, produktu lub transakcji.
Instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą zobowiązane są być w stanie wykazać właściwym organom określonym w art. 37, w tym organom samorządu, że zakres środków jest odpowiedni, biorąc pod uwagę ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby weryfikacja tożsamości klienta i rzeczywistego beneficjenta odbywała się przed nawiązaniem stosunków gospodarczych lub przed realizacją transakcji.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na zakończenie weryfikacji tożsamości klienta i rzeczywistego beneficjenta podczas nawiązywania stosunków gospodarczych, jeżeli konieczne jest, aby nie przerywać normalnego prowadzenia działalności gospodarczej oraz o ile występuje niewielkie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
W takich sytuacjach procedury te są doprowadzane do końca tak szybko, jak to możliwe po nawiązaniu pierwszego kontaktu.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do działalności w zakresie ubezpieczeń na życie, zezwolić, aby weryfikacja tożsamości beneficjenta polisy miała miejsce po nawiązaniu stosunków gospodarczych.
W takim przypadku weryfikacja ma miejsce w momencie wypłaty lub przed jej dokonaniem, albo w momencie, w którym beneficjent zamierza wykonać prawa przyznane w ramach polisy, lub przed powzięciem przez niego takiego zamiaru.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na otworzenie rachunku bankowego, pod warunkiem że istnieją odpowiednie zabezpieczenia zapewniające, że transakcje nie są przeprowadzane przez klienta lub w jego imieniu dopóki nie zostaną w pełni spełnione wymogi określone w wyżej wymienionych przepisach.
5.
W przypadku gdy dana instytucja lub osoba nie jest w stanie spełnić wymogów art. 8 ust. 1 lit. a), b) i c), Państwa Członkowskie wymagają, aby nie przeprowadzała ona transakcji za pomocą rachunku bankowego, nie nawiązywała stosunków gospodarczych ani nie realizowała transakcji lub aby rozwiązała stosunki gospodarcze, a następnie rozważyła złożenie zawiadomienia dotyczącego danego klienta jednostce analityki finansowej (FIU) zgodnie z art. 22.
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do stosowania akapitu pierwszego w sytuacjach, gdy notariusze, prawnicy wykonujący wolne zawody, audytorzy, zewnętrzni księgowi i doradcy podatkowi są w trakcie ustalania sytuacji prawnej ich klienta, wykonywania obowiązków obrońcy, reprezentowania tego klienta w postępowaniu sądowym lub w sprawach dotyczących tego postępowania, włącznie z udzielaniem porad w sprawie wszczęcia lub możliwości uniknięcia postępowania.
6.
Państwa Członkowskie zobowiążą instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą do stosowania procedur należytej staranności wobec klienta nie tylko wobec wszystkich nowych klientów, ale także we właściwym czasie wobec aktualnych klientów w oparciu o ocenę ryzyka.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wymagają, aby wszyscy klienci kasyn, którzy nabywają lub wymieniają żetony do gry o wartości co najmniej 2000 EUR, byli identyfikowani oraz by weryfikowana była ich tożsamość.
2.
Kasyna podlegające nadzorowi państwa spełniają wymogi należytej staranności wobec klienta, jeśli dokonują rejestracji, identyfikacji i weryfikacji tożsamości swoich klientów od razu przy wejściu lub przed wejściem do kasyna, niezależnie od wartości zakupionych żetonów do gry.
SEKCJA 2
Uproszczone zasady należytej staranności wobec klienta
Artykuł 11
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 lit. a), b) i d), art. 8 i art. 9 ust. 1, instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą nie podlegają wymaganiom przewidzianym w tych artykułach, w przypadku gdy klient jest instytucją kredytową lub finansową objętą niniejszą dyrektywą albo jest instytucją kredytową lub finansową mieszczącą się w państwie trzecim, w którym podlega wymogom równoważnym wobec ustanowionych w niniejszej dyrektywie oraz nadzorowi pod względem zgodności z tymi wymogami.
2. W drodze odstępstwa od art. art. 7 lit. a), b) i d), art. 8 i art. 9 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić instytucjom i osobom objętym niniejszą dyrektywą na niestosowanie wymogów należytej staranności w odniesieniu do:
a) spółek notowanych na giełdzie, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE, w co najmniej jednym Państwie Członkowskim oraz notowanych na giełdzie spółek z państw trzecich podlegających wymaganiom ujawniania informacji zgodnym z przepisami wspólnotowymi;
b) rzeczywistych beneficjentów rachunków połączonych notariuszy i innych prawników wykonujących wolne zawody z Państw Członkowskich lub państw trzecich, pod warunkiem że są oni zobowiązani do przestrzegania wymogów w zakresie zwalczania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu zgodnych ze standardami międzynarodowymi oraz są objęci nadzorem pod względem zgodności z tymi wymogami, a także pod warunkiem że informacja o tożsamości rzeczywistego beneficjenta jest udostępniana na wniosek instytucjom działającym w charakterze instytucji depozytowych dla rachunków połączonych;
c) krajowych organów władzy publicznej,
lub w odniesieniu do każdego innego klienta, w przypadku którego ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest niewielkie i który spełnia kryteria techniczne określone zgodnie z art. 40 ust. 1 lit. b).
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 i 2, instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą w każdym przypadku gromadzą wystarczające informacje w celu ustalenia, czy klient kwalifikuje się do wyłączenia określonego w tych ustępach.
4.
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie oraz informują Komisję o przypadkach, w których ich zdaniem państwo trzecie spełnia warunki określone w ust. 1 lub 2 albo w innych sytuacjach, w których spełnione są kryteria techniczne określone zgodnie z art. 40 ust. 1 lit. b).
5. W drodze odstępstwa od art. 7 lit. a), b) i d), art. 8 i art. 9 ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zezwolić instytucjom i osobom objętym niniejszą dyrektywą na niestosowanie wymogów należytej staranności w odniesieniu do:
a) polis ubezpieczeniowych na życie, w przypadku gdy składka roczna nie przewyższa 1000 EUR lub składka jednorazowa nie przewyższa 2500 EUR;
b) polis ubezpieczeniowych w funduszach emerytalnych, pod warunkiem że takie polisy nie zawierają klauzuli o odpłatnym zrzeczeniu się przez ubezpieczonego praw wynikających z polisy, oraz nie mogą być użyte jako dodatkowe zabezpieczenie;
c) powszechnych towarzystw emerytalnych, funduszy emerytalnych i innych systemów emerytalnych, które zapewniają świadczenia emerytalne dla pracowników, gdzie składkę odlicza się od wynagrodzenia i których regulamin nie dopuszcza przeniesienia uprawnień;
d) pieniędzy elektronicznych, w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością [16], jeżeli maksymalna kwota przechowywana na nośniku nie przekracza 150 EUR w przypadku urządzenia, które nie może zostać ponownie naładowane, a w przypadku urządzenia, które może zostać ponownie naładowane – kiedy obowiązuje ograniczenie łącznej kwoty transakcji przeprowadzonych w danym roku kalendarzowym do 2500 EUR, z wyjątkiem przypadków, gdy posiadacz określony w art. 3 dyrektywy 2000/46/WE dokonał w tym samym roku kalendarzowym wykupu na kwotę w wysokości co najmniej 1000 EUR,
lub w odniesieniu do każdego innego produktu lub transakcji, z którymi związane jest niewielkie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i które spełniają kryteria techniczne określone zgodnie z art. 40 ust. 1 lit. b).
Artykuł 12
W przypadku przyjęcia przez Komisję decyzji na mocy art. 40 ust. 4, Państwa Członkowskie zabraniają instytucjom i osobom objętym niniejszą dyrektywą stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec instytucji kredytowych i finansowych lub spółek notowanych na giełdzie papierów wartościowych z danego państwa trzeciego albo wobec innych podmiotów w przypadkach gdy spełnione są kryteria techniczne określone zgodnie z art. 40 ust. 1 lit. b).
SEKCJA 3
Wzmożona należyta starannność wobec klienta
Artykuł 13
1. Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą do stosowania, w oparciu o ocenę ryzyka, oprócz środków określonych w art. 7, 8 i art. 9 ust. 6, środków wzmożonej należytej staranności wobec klienta, w sytuacjach, które z natury mogą wiązać się z wyższym ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, a przynajmniej w sytuacjach określonych w ust. 2, 3 i 4 oraz w innych przypadkach wiążących się z wysokim ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, w których spełnione są kryteria techniczne określone zgodnie z art. 40 ust. 1 lit. c).
2.
W przypadku gdy klient nie jest fizycznie obecny dla celów identyfikacji, Państwa Członkowskie wymagają od tych instytucji i osób podjęcia specjalnych i odpowiednich środków w celu zrekompensowania podwyższonego ryzyka, na przykład poprzez stosowanie co najmniej jednego z następujących środków:
a) zapewnienie, że tożsamość klienta jest ustalana na podstawie dodatkowych dokumentów, danych lub informacji;
b) dodatkowe środki weryfikacji lub potwierdzenia autentyczności przedstawionych dokumentów lub wymaganie poświadczenia ich zgodności przez instytucję kredytową lub finansową objętą niniejszą dyrektywą;
c) zapewnienie, aby pierwsza płatność w ramach operacji została zrealizowana za pośrednictwem rachunku otwartego w imieniu klienta w instytucji kredytowej.
3.
W odniesieniu do transgranicznych stosunków w ramach bankowości korespondencyjnej z instytucjami będącymi korespondentami z państw trzecich, Państwa Członkowskie nakazują, aby instytucje kredytowe:
a) gromadziły wystarczające informacje o instytucji będącej korespondentem w celu zrozumienia w pełni charakteru jej działalności, ustalenia na podstawie publicznie dostępnych informacji wiarygodności instytucji i jakości nadzoru;
b) oceniały środki kontroli w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu stosowane przez instytucję będącą korespondentem;
c) uzyskiwały zgodę zwierzchników najwyższego szczebla przed ustanowieniem nowej relacji bankowości korespondencyjnej;
d) sporządzały dokumentację określającą zakres odpowiedzialności każdej instytucji;
e) w odniesieniu do kont przejściowych upewniały się, że instytucja kredytowa będąca korespondentem przeprowadziła weryfikację tożsamości i podjęła odpowiednie działania w ramach bieżących procedur zachowania należytej staranności w stosunku do klientów mających bezpośredni dostęp do rachunków bankowych korespondenta oraz że ma on możliwość udostępnienia na żądanie tej instytucji stosownych danych dotyczących zachowania należytej staranności wobec klienta.
4.
W odniesieniu do transakcji lub stosunków gospodarczych z osobami zajmującymi eksponowane stanowiska polityczne mieszkającymi w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim, Państwa Członkowskie wprowadzają wobec instytucji i osób objętych niniejszą dyrektywą wymóg:
a) posiadania odpowiednich procedur opartych na ocenie ryzyka w celu ustalenia, czy klient jest osobą zajmującą politycznie eksponowane stanowisko;
b) uzyskania zezwolenia zwierzchników najwyższego szczebla na nawiązanie stosunków gospodarczych z takimi klientami;
c) podejmowania odpowiednich środków w celu ustalenia źródła majątku i źródła pochodzenia środków zaangażowanych w ramach stosunków gospodarczych lub transakcji;
d) prowadzenia ciągłej, wzmożonej kontroli danego stosunku gospodarczego.
5.
Państwa Członkowskie zabraniają instytucjom kredytowym nawiązywania lub kontynuowania stosunków w ramach bankowości korespondencyjnej z bankiem fikcyjnym oraz wprowadzają wymóg podejmowania uzasadnionych środków przez instytucje kredytowe w celu zapewnienia, że nie nawiązują relacji w ramach bankowości korespondencyjnej ani ich nie utrzymują z bankiem, o którym wiadomo, iż pozwala na korzystanie ze swoich rachunków bankowi fikcyjnemu.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą zwracały szczególną uwagę na zagrożenie praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, które może wynikać z produktów lub transakcji sprzyjających anonimowości i w miarę potrzeby podejmowały odpowiednie środki w celu przeciwdziałania wykorzystaniu takich produktów lub transakcji do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
SEKCJA 4
Spełnienie wymogów przy udziale stron trzecich
Artykuł 14
Państwa Członkowskie mogą zezwolić instytucjom i osobom objętym niniejszą dyrektywą na korzystanie z usług stron trzecich w zakresie spełnienia wymogów określonych w art. 8 ust. 1 lit. a)–c).
Ostateczną odpowiedzialność za spełnienie tych wymogów ponosi jednak instytucja lub osoba objęta niniejszą dyrektywą, która korzysta z usług strony trzeciej.
Artykuł 15
1. W przypadkach gdy Państwo Członkowskie zezwala położonym na jego terytorium instytucjom kredytowym lub finansowym określonym w art. 2 ust. 1 pkt 1) lub 2) na działanie w tym państwie w charakterze strony trzeciej, w każdym przypadku zezwala ono znajdującym się na jego terytorium instytucjom i osobom określonym w art. 2 ust. 1 na uznawanie i przyjmowanie, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 14, rezultatu podjętych środków należytej staranności określonych w art. 8 ust. 1 lit. a)–c), przeprowadzanych zgodnie z niniejszą dyrektywą przez instytucję określoną w art. 2 ust. 1 pkt 1) lub 2) w innym Państwie Członkowskim, z wyjątkiem podmiotów prowadzących działalność kantorową oraz biur dokonujących przekazów pieniężnych, która to instytucja spełnia wymogi określone w art. 16 i 18, nawet jeśli dokumenty i dane stanowiące podstawę tych wymogów różnią się od wymaganych w Państwie Członkowskim, do którego odnosi się klient.
2. W tych przypadkach, gdy Państwo Członkowskie zezwala położonym na jego terytorium podmiotom prowadzącym działalność kantorową oraz biurom dokonującym przekazów pieniężnych określonym w art. 3 pkt 2) lit. a) na działanie w tym państwie w charakterze strony trzeciej, w każdym przypadku zezwala ono na uznawanie i przyjmowanie zgodnie z art. 14 rezultatu podjętych środków należytej staranności określonych w art. 8 ust. 1 lit. a)–c), przeprowadzanych zgodnie z niniejszą dyrektywą przez instytucję tej samej kategorii w innym Państwie Członkowskim, która spełnia wymagania określone w art. 16 i 18, nawet jeśli dokumenty i dane stanowiące podstawę tych wymagań różnią się od wymaganych w Państwie Członkowskim, do którego odnosi się klient.
3. W przypadkach gdy Państwo Członkowskie zezwala położonym na jego terytorium osobom określonym w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a)–c) na działanie w tym państwie w charakterze strony trzeciej, w każdym przypadku zezwala ono na uznawanie i przyjmowanie zgodnie z art. 14 rezultatu wymogów dotyczących zachowania należytej staranności określonych w art. 8 ust. 1 lit. a)–c), przeprowadzanych zgodnie z niniejszą dyrektywą przez osobę określoną w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a)–c) w innym Państwie Członkowskim, która spełnia wymagania określone w art. 16 i 18, nawet jeśli dokumenty i dane stanowiące podstawę tych wymagań różnią się od wymaganych w Państwie Członkowskim, do którego odnosi się klient.
Artykuł 16
1.
Do celów przepisów niniejszej sekcji, "strona trzecia" oznacza instytucje i osoby wymienione w art. 2 lub równoważne wobec nich instytucje i osoby usytuowane w państwie trzecim, które spełniają następujące wymogi:
a) podlegają obowiązkowi uznanej ustawowo rejestracji zawodowej;
b) stosują wymogi należytej staranności wobec klienta i wymogi w zakresie przechowywania rejestrów określone w niniejszej dyrektywie lub równoznaczne z nimi, a spełnianie przez nie wymogów niniejszej dyrektywy podlega nadzorowi zgodnie z przepisami rozdziału V, sekcja 2 lub mieszczą się one w państwie trzecim, w którym obowiązują wymogi równoważne z określonymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie oraz informują Komisję o przypadkach, w których ich zdaniem państwo trzecie spełnia warunki określone w ust. 1 lit. b).
Artykuł 17
W przypadku przyjęcia przez Komisję decyzji na mocy art. 40 ust. 4 Państwa Członkowskie wprowadzą wobec instytucji i osób objętych niniejszą dyrektywą zakaz korzystania z usług stron trzecich z danego państwa trzeciego w celu spełnienia wymogów określonych w art. 8 ust. 1 lit. a)–c).
Artykuł 18
1.
Strony trzecie niezwłocznie udostępniają instytucji lub osobie objętej niniejszą dyrektywą, do której zwraca się klient, informacje wymagane zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a)–c).
2.
Strona trzecia niezwłocznie przekazuje, na żądanie instytucji lub osoby objętej niniejszą dyrektywą, do której zwraca się klient, odpowiednie kopie danych z identyfikacji i weryfikacji, jak również inną stosowną dokumentację potwierdzającą tożsamość klienta lub rzeczywistego beneficjenta.
Artykuł 19
Przepisy niniejszej sekcji nie mają zastosowania w przypadku zlecania zadań podmiotom zewnętrznym lub w przypadku pośrednictwa, gdy zgodnie z umowa usługodawca lub pośrednik ma być traktowany jako podmiot podlegający instytucji lub osobie objętej niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ III
OBOWIĄZEK PRZEKAZYWANIA INFORMACJI
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 20
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą do zwracania szczególnej uwagi na każdą działalność, która ze względu na swój charakter wydaje się w dużym stopniu wypełniać znamiona transakcji związanej z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, co dotyczy w szczególności skomplikowanych transakcji lub transakcji o wyjątkowo dużej wartości oraz wszelkich niezwykłych rodzajów transakcji, które nie mają wyraźnego celu gospodarczego lub widocznego celu zgodnego z prawem.
Artykuł 21
1.
Każde z Państw Członkowskich ustanawia jednostkę analityki finansowej w celu efektywnego zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
2.
Jednostka analityki finansowej jest ustanawiana jako centralna jednostka krajowa.
Do jej obowiązków należy przyjmowanie (oraz w dozwolonym zakresie żądanie), analizowanie i ujawnianie właściwym organom informacji, które dotyczą potencjalnego prania pieniędzy, potencjalnego finansowania terroryzmu, jak również informacji wymaganych krajowymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi.
Jest ona wyposażana w odpowiednie środki do wykonywania swoich zadań.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby jednostka analityki finansowej miała na czas bezpośredni lub pośredni dostęp do informacji finansowych, administracyjnych oraz informacji organów wymiaru sprawiedliwości, które są jej potrzebne do wykonywania swoich zadań.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą, a w stosownych przypadkach także ich kierownictwo i pracowników do pełnej współpracy polegającej na:
a) niezwłocznym informowaniu, z własnej inicjatywy, jednostki analityki finansowej w przypadku gdy instytucja lub osoba objęta niniejszą dyrektywą wie, podejrzewa lub ma uzasadnione podstawy by podejrzewać, że popełniono lub usiłowano popełnić przestępstwo prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu;
b) niezwłocznym dostarczaniu jednostce analityki finansowej, na jej żądanie, wszelkich niezbędnych informacji, zgodnie z procedurami określonymi w mających zastosowanie przepisach.
2.
Informacje określone w ust. 1 są przekazywane jednostce analityki finansowej Państwa Członkowskiego, na którego terytorium mieści się dana instytucja lub osoba przekazująca informacje.
Informacje są przekazywane co do zasady przez osobę lub osoby wyznaczone zgodnie z procedurami określonymi w art. 34.
Artykuł 23
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 22 ust. 1, w przypadku osób określonych w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b), Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć w miejsce jednostki analityki finansowej odpowiedni organ danego samorządu zawodowego jako organ, do którego należy kierować informacje w pierwszej kolejności. Bez uszczerbku dla ust. 2, wyznaczony organ samorządu niezwłocznie przekazuje w takich przypadkach informacje jednostce analityki finansowej z zachowaniem ich pierwotnej formy i treści.
2.
Państwa Członkowskie nie mają obowiązku stosowania wymagań określonych w art. 22 ust. 1 w stosunku do notariuszy, prawników wykonujących wolne zawody, audytorów, zewnętrznych księgowych oraz doradców podatkowych w odniesieniu do informacji, które otrzymują od swojego klienta lub uzyskują na jego temat podczas ustalania jego sytuacji prawnej lub podczas wykonywania swoich obowiązków polegających na obronie lub reprezentowaniu tego klienta w postępowaniu sądowym, lub w związku z takim postępowaniem, włączając w to doradztwo w sprawie wszczynania lub unikania postępowania, bez względu na to, czy takie informacje są uzyskane lub otrzymane przed, w trakcie czy po zakończeniu takiego postępowania.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje oraz osoby podlegające niniejszej dyrektywie do wstrzymania wykonania transakcji, o których wiedzą, lub co do których podejrzewają, iż mają one związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, do momentu zakończenia niezbędnych działań zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a).
Zgodnie z przepisami Państw Członkowskich może zostać wydane polecenie odstąpienia od wykonania takiej transakcji
2.
Jeżeli w przypadku takiej transakcji istnieje podejrzenie, iż może ona prowadzić do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i jeżeli wykonanie takiej transakcji nie może być wstrzymane w tym trybie, lub jeżeli takie wstrzymanie transakcji może zaszkodzić działaniom mającym na celu wykrycie osób czerpiących korzyści z prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, dane instytucje i osoby powiadamiają jednostkę analityki finansowej natychmiast po dokonaniu transakcji.
Artykuł 25
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że jeżeli w trakcie kontroli przeprowadzanej przez właściwe organy, o których mowa w art. 37, w instytucjach i u osób objętych niniejszą dyrektywą albo w jakikolwiek inny sposób ujawnione zostaną okoliczności mogące mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, organy prowadzące kontrolę niezwłocznie powiadamiają o tym jednostkę analityki finansowej.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, by organy nadzorcze upoważnione na mocy ustawy lub przepisów wykonawczych do nadzorowania giełdy, rynku obrotu dewizowego oraz rynku finansowych instrumentów pochodnych informowały jednostkę analityki finansowej o ujawnieniu okoliczności mogących mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu.
Artykuł 26
Ujawnienie w dobrej wierze, zgodnie z art. 22 ust. 1 i art. 23, informacji określonych w art. 22 i 23 przez instytucję lub osobę objętą niniejszą dyrektywą, jej pracownika lub kierownika nie stanowi naruszenia ograniczeń w zakresie ujawniania informacji obowiązujących zgodnie z umową lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi i nie naraża tej instytucji lub osoby, jej kierownictwa i pracowników na jakiegokolwiek rodzaju odpowiedzialność.
Artykuł 27
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu ochrony pracowników instytucji lub osób objętych niniejszą dyrektywą, którzy zgłaszają podejrzenia prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w ramach swoich struktur lub jednostce analityki finansowej przed narażeniem na groźby lub wrogie działania.
SEKCJA 2
Zakaz ujawniania informacji
Artykuł 28
1.
Instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą, ich kierownictwo i pracownicy nie ujawniają klientom, których to dotyczy, ani innym osobom trzecim faktu przekazania informacji zgodnie z art. 22 i 23 lub tego, że jest lub może być prowadzone dochodzenie dotyczące prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
2.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje ujawniania informacji właściwym organom określonym w art. 37, w tym organom samorządu, ani ujawniania do celów ścigania.
3. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie uniemożliwia ujawniania informacji pomiędzy instytucjami z Państw Członkowskich lub z państw trzecich, należącymi do tej samej grupy w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 ust. 12 dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego [17], pod warunkiem że spełniają one wymogi określone w art. 11 ust. 1.
4.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie uniemożliwia ujawniania informacji pomiędzy osobami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) z Państw Członkowskich lub z państw trzecich, w których obowiązują wymogi równoważne wobec określonych w niniejszej dyrektywie, które wykonują swoją działalność zawodową jako pracownicy albo poza stosunkiem pracy, w ramach tej samej osoby prawnej lub sieci.
Do celów niniejszego artykułu, przez "sieć" rozumie się większą strukturę, do której należy osoba, mającą wspólnego właściciela, wspólne kierownictwo oraz wspólną kontrolę przestrzegania przepisów.
5.
W odniesieniu do instytucji lub osób wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2) oraz w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b), w przypadkach dotyczących tego samego klienta oraz tej samej transakcji obejmującej co najmniej dwie instytucje lub osoby, zakaz określony w ust. 1 nie uniemożliwia ujawniania informacji pomiędzy odpowiednimi instytucjami lub osobami, pod warunkiem że są one usytuowane w Państwie Członkowskim albo w państwie trzecim, w którym obowiązują wymogi równoważne wobec wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, oraz że należą one do tej samej kategorii zawodowej i podlegają równorzędnym obowiązkom w zakresie tajemnicy zawodowej i ochrony danych osobowych.
Informacje podlegające wymianie wykorzystuje się wyłącznie do celów przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.
6.
Przypadki, gdy osoby, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b), starają się odwieść klienta od udziału w nielegalnej działalności, nie stanowią ujawnienia w rozumieniu ust. 1.
7.
Państwa Członkowskie informują się wzajemnie oraz Komisję o przypadkach, w których ich zdaniem państwo trzecie spełnia warunki określone w ust. 3, 4 lub 5.
Artykuł 29
W przypadku przyjęcia przez Komisję decyzji zgodnie z art. 40 ust. 4, Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz ujawniania informacji pomiędzy instytucjami i osobami objętymi niniejszą dyrektywą oraz instytucjami i osobami z danego państwa trzeciego.
ROZDZIAŁ IV
PRZECHOWYWANIE REJESTRÓW I DANE STATYSTYCZNE
Artykuł 30
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą do przechowywania następujących dokumentów i informacji, które mogą być wykorzystane w każdym dochodzeniu związanym z przypadkiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu albo do celów analizy możliwego prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu przez jednostkę analityki finansowej lub przez inne właściwe organy zgodnie z prawem krajowym:
a) w przypadku ustalania tożsamości klienta z zachowaniem należytej staranności, kopii lub wypisów z wymaganych dowodów przez okres co najmniej pięciu lat od momentu zakończenia stosunków gospodarczych z danym klientem;
b) w przypadku stosunków gospodarczych i transakcji, dotyczących ich dowodów i rejestrów składających się z oryginalnych dokumentów lub ich kopii, które, zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi, mogą stanowić dowód w postępowaniach sądowych, przez okres co najmniej pięciu lat od momentu przeprowadzenia transakcji lub zakończenia stosunków gospodarczych.
Artykuł 31
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje kredytowe i finansowe objęte niniejszą dyrektywą do stosowania w odpowiednich przypadkach w swoich oddziałach i kontrolowanych przez nich przedsiębiorstwach mieszczących się w państwach trzecich środków w zakresie zachowania należytej staranności przy ustalaniu tożsamości klienta i przechowywania rejestrów co najmniej równoważnych z określonymi w niniejszej dyrektywie.
W przypadku gdy przepisy państwa trzeciego nie pozwalają na stosowanie takich równoważnych środków, Państwa Członkowskie zapewniają, aby dane instytucje kredytowe i finansowe informowały o tym właściwe organy danego rodzimego Państwa Członkowskiego.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja informują się wzajemnie o przypadkach, w których przepisy państwa trzeciego nie pozwalają na stosowanie środków wymaganych zgodnie z pierwszym akapitem ust. 1 i w których możliwe jest podjęcie skoordynowanych działań w celu znalezienia rozwiązania.
3.
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje kredytowe lub finansowe do podjęcia dodatkowych środków w celu skutecznego przeciwdziałania ryzyku prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, w przypadkach gdy przepisy państwa trzeciego nie pozwalają na stosowanie środków przewidzianych w ust. 1 akapit pierwszy.
Artykuł 32
Państwa Członkowskie zobowiązują swoje instytucje kredytowe i finansowe do ustanowienia systemów umożliwiających im udzielanie pełnych i natychmiastowych odpowiedzi na zapytania jednostki analityki finansowej lub innych organów wystosowane zgodnie z ich prawem krajowym dotyczące tego, czy instytucje te utrzymują lub utrzymywały w ciągu ostatnich pięciu lat stosunki gospodarcze z określonymi osobami fizycznymi lub prawnymi, oraz dotyczące charakteru tych stosunków.
Artykuł 33
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że są zdolne do prowadzenia przeglądów efektywności swoich systemów zwalczania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu poprzez prowadzenie wyczerpujących statystyk dotyczących kwestii związanych z efektywnością tych systemów.
2.
Statystyki te obejmują co najmniej liczbę zgłoszeń dotyczących podejrzanych transakcji przyjętych przez jednostkę analityki finansowej, działania podjęte w reakcji na te zgłoszenia oraz wskazują, w skali roku, liczbę spraw, w których przeprowadzono dochodzenie, liczbę osób ściganych i osób skazanych za przestępstwa prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz ilość zamrożonego, zajętego lub skonfiskowanego mienia.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają publikację skonsolidowanego zestawienia tych sprawozdań statystycznych.
ROZDZIAŁ V
ŚRODKI WYKONAWCZE
SEKCJA 1
Procedury wewnętrzne, szkolenia i informacje zwrotne
Artykuł 34
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą do ustanowienia wystarczających i odpowiednich polityk i procedur w zakresie należytej staranności wobec klienta, raportowania, przechowywania rejestrów, kontroli wewnętrznej, oceny ryzyka, zarządzania ryzykiem, zapewnienia przestrzegania przepisów i komunikacji w celu przeciwdziałania i zapobiegania operacjom związanym z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje kredytowe i finansowe objęte niniejszą dyrektywą do informowania w stosownych przypadkach swoich oddziałów i kontrolowanych przez nie przedsiębiorstw, mieszczących się w państwach trzecich, o odpowiednich politykach i procedurach.
Artykuł 35
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą do podjęcia odpowiednich środków mających na celu upowszechnianie wśród swoich odpowiednich pracowników wiedzy o obowiązujących przepisach opartych na niniejszej dyrektywie.
Środki te obejmują udział odpowiednich pracowników w specjalnych programach szkoleniowych, dotyczących identyfikowania działań mogących mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu oraz postępowania w takich przypadkach.
W przypadku gdy osoba fizyczna należąca do jednej z kategorii wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 3) wykonuje czynności zawodowe jako pracownik osoby prawnej, obowiązki zawarte w niniejszym artykule odnoszą się raczej do osoby prawnej, a nie do osoby fizycznej.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby instytucje i osoby objęte niniejszą dyrektywą miały dostęp do aktualnych danych, dotyczących praktyk osób zajmujących się praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, oraz wskazówek dotyczących rozpoznawania transakcji podejrzanych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, o ile jest to wykonalne, udzielanie we właściwym terminie informacji zwrotnej na temat efektywności raportów dotyczących podejrzeń co do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
SEKCJA 2
Nadzór
Artykuł 36
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w celu legalnego prowadzenia swojej działalności kantory wymiany walut oraz podmioty świadczące usługi dla trustów i przedsiębiorstw podlegały obowiązkowi rejestracji lub uzyskania zezwolenia, a kasyna podlegały obowiązkowi uzyskania zezwolenia.
Bez uszczerbku dla przyszłych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie zapewniają, by biura dokonujące przekazów pieniężnych podlegały obowiązkowi rejestracji lub uzyskania zezwolenia w celu legalnego prowadzenia swojej działalności.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązują właściwe organy do odmowy wydania zezwolenia podmiotom określonym w ust. 1 lub dokonania ich rejestracji, jeśli organy te nie są przekonane, że osoby, które faktycznie kierują lub będą kierowały działalnością tych podmiotów, lub rzeczywiści beneficjenci tych podmiotów są odpowiednimi osobami posiadającymi wymagane kwalifikacje.
Artykuł 37
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują właściwe organy co najmniej do efektywnego monitorowania i podejmowania niezbędnych środków służących zapewnieniu przestrzegania wymogów niniejszej dyrektywy przez instytucje i osoby nią objęte.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe organy posiadają odpowiednie uprawnienia, włącznie z uprawnieniem do nakazania przedstawienia informacji istotnych dla monitorowania przestrzegania odpowiednich przepisów oraz dokonywania kontroli, oraz dysponują wystarczającymi zasobami do wykonywania swoich zadań.
3.
W przypadku instytucji kredytowych i finansowych oraz kasyn gry, właściwe organy posiadają zwiększone kompetencje nadzorcze, w szczególności możliwość przeprowadzania inspekcji na miejscu.
4.
W przypadku osób fizycznych i prawnych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a)–e), Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby zadania wymienione w ust. 1 wykonywane były w oparciu o ocenę ryzyka.
5.
W przypadku osób wymienionych w art. 2 ust.1 pkt 3) lit. a) i b), Państwa Członkowskie mogą zezwolić, aby zadania wymienione w ust. 1 wykonywane były przez organy samorządu, z zastrzeżeniem, że spełniają one wymogi ust. 2.
SEKCJA 3
Współpraca
Artykuł 38
Komisja udziela wsparcia, jakie może być potrzebne do ułatwienia współpracy, włączając w to wymianę informacji między jednostkami analityki finansowej w obrębie Wspólnoty.
SEKCJA 4
Sankcje
Artykuł 39
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby fizyczne i prawne objęte niniejszą dyrektywą mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności za naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do nakładania sankcji karnych, Państwa Członkowskie zapewniają, zgodnie z przepisami ich prawa krajowego, możliwość podjęcia odpowiednich środków administracyjnych lub nałożenia sankcji administracyjnych na instytucje kredytowe i finansowe, w przypadku naruszenia przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie zapewniają, że te środki lub sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
3.
W przypadku osób prawnych Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby te mogą co najmniej zostać pociągnięte do odpowiedzialności za naruszenia określone w ust. 1 popełnione na ich korzyść przez osobę działającą samodzielnie albo jako członek organu osoby prawnej, zajmującą kierownicze stanowisko w ramach tej osoby prawnej, na podstawie:
a) uprawnienia do reprezentowania osoby prawnej;
b) uprawnienia do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub
c) uprawnienia do sprawowania kontroli w ramach osoby prawnej.
4.
Poza przypadkami przewidzianymi w ust. 3, Państwa Członkowskie zapewniają, że osoby prawne mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności, w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 3, umożliwił popełnienie naruszeń określonych w ust. 1 na korzyść osoby prawnej przez osobę podlegającą jej zwierzchnictwu.
ROZDZIAŁ VI
ŚRODKI WYKONAWCZE
Artykuł 40
1.
W celu uwzględnienia rozwoju technicznego w zakresie zwalczania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i zapewnienia jednolitego wykonania niniejszej dyrektywy, Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 2, może przyjąć następujące środki wykonawcze:
a) wyjaśnienie technicznych aspektów definicji zawartych w art. 3 ust. 2 lit. a) i d), art. 6, 7, 8, 9 i 10;
b) określenie kryteriów technicznych oceny, czy w sytuacjach, o których mowa w art. 11 ust. 2 i 5, istnieje niskie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu;
c) określenie kryteriów technicznych oceny, czy w sytuacjach, o których mowa w art. 13, istnieje wysokie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu;
d) określenie kryteriów technicznych oceny, czy zgodnie z art. 2 ust. 2 uzasadnione jest niestosowanie niniejszej dyrektywy wobec niektórych osób prawnych lub fizycznych prowadzących działalność finansową w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie.
2.
W każdym przypadku Komisja przyjmuje pierwsze środki wykonawcze w celu wdrożenia przepisów ust. 1 lit. b) i d) do dnia 15 czerwca 2006 r.
3. Komisja dostosowuje kwoty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. e), art. 7) lit. b), art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 5 lit. a) i d), zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 2, biorąc pod uwagę prawodawstwo wspólnotowe, rozwój gospodarczy oraz zmiany norm międzynarodowych.
4. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że państwo trzecie nie spełnia warunków określonych w art. 11 ust. 1 lub 2, art. 28 ust. 3, 4 lub 5 albo w środkach ustanowionych zgodnie z ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu lub art. 16 ust. 1 lit. b), lub że przepisy państwa trzeciego nie pozwalają na stosowanie środków wymaganych na podstawie art. 31 ust. 1 akapit pierwszy, przyjmuje ona decyzję stwierdzającą to zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 41 ust. 2.
Artykuł 41
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Zapobiegania Prania Pieniędzy i Finansowania Terroryzmu, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8, o ile środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie zmieniają podstawowych przepisów niniejszej dyrektywy.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
4.
Bez uszczerbku dla już przyjętych środków wykonawczych, stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących przyjęcia zasad technicznych i decyzji, zgodnie z procedurą określoną w ust. 2, jest zawieszone na okres czterech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada mogą przedłużyć obowiązywanie odnośnych przepisów zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu i dokonują w tym celu ich przeglądu przed upływem czterech lat.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 42
Do dnia 15 grudnia 2009 r. i następnie co najmniej co trzy lata, Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
W pierwszym z tych sprawozdań Komisja zamieszcza szczególną ocenę traktowania prawników i przedstawicieli wolnych zawodów prawniczych.
Artykuł 43
Do dnia 15 grudnia 2010 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie progów procentowych określonych w art. 3 ust. 6, przywiązując szczególną uwagę do możliwych korzyści oraz skutków obniżenia udziałów procentowych określonych w art. 3 ust. 6 lit. a) ppkt i) oraz w art. 3 ust. 6 lit. b) ppkt i) oraz iii) z 25 % do 20 %. Na podstawie sprawozdania Komisja może przedłożyć wniosek dotyczący zmian niniejszej dyrektywy.
Artykuł 44
Niniejszym uchyla się dyrektywę 91/308/EWG.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytuje się zgodnie z tabelą korelacji określoną w Załączniku.
Artykuł 45
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 15 grudnia 2007 r.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę określającą, w jaki sposób przyjęte przepisy krajowe odpowiadają przepisom niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 46
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 47
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/61/WE
z dnia 30 września 2005 r.
wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymogów dotyczących śledzenia losów krwi oraz powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającą normy jakości i bezpiecznego pobierania, badania, preparatyki, przechowywania i wydawania krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE [1], w szczególności jej art. 29 akapit drugi lit. a) i i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/98/WE ustanawia normy jakości i bezpiecznego pobierania i badania krwi ludzkiej i składników krwi, niezależnie od ich przeznaczenia, oraz ich preparatyki, przechowywania i wydawania, jeśli przeznaczona jest do przetoczeń, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.
(2) W celu zapobiegania przenoszeniu chorób w krwi i składnikach krwi oraz zapewnienia odpowiedniego poziomu jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi, dyrektywa 2002/98/WE zaleca ustanowienie szczególnych wymagań technicznych w zakresie śledzenia losów krwi, wspólnotowej procedury powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz formularza powiadamiania.
(3) Należy jak najszybciej powiadomić właściwe władze o poważnych, niepożądanych reakcjach lub poważnych, niepożądanych zdarzeniach.
Niniejsza dyrektywa ustanawia formularz powiadomienia określający minimalne, niezbędne dane, nie stanowiąc przeszkody dla Państw Członkowskich w utrzymaniu i wprowadzaniu na swoim terytorium bardziej rygorystycznych środków ochronnych, zgodnych z przepisami Traktatu określonymi w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2002/98/WE.
(4) Niniejsza dyrektywa ustanawia wyżej wspomniane techniczne wymagania, które uwzględniają zalecenie Rady 98/463/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie kwalifikacji dawców krwi i osocza oraz badań przesiewowych krwi oddanej we Wspólnocie Europejskiej [2] dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [3], dyrektywę Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonującą dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi [4], i niektóre zalecenia Rady Europy.
(5) Krew i składniki krwi przywożone z państw trzecich, łącznie z tymi, które są stosowane jako materiał wyjściowy lub surowiec do wytwarzania krwiopochodnych i osoczopochodnych produktów leczniczych, przeznaczone do dystrybucji we Wspólnocie, powinny spełniać odpowiednie wspólnotowe normy i specyfikacje dotyczące śledzenia losów krwi oraz wymogi dotyczące powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach określone w tej dyrektywie.
(6) Należy ustalić wspólne definicje terminologii technicznej w celu zapewnienia spójnego wykonania dyrektywy 2002/98/WE.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy dyrektywy 2002/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:
a) "śledzenie losów krwi" oznacza zdolność śledzenia każdej pojedynczej jednostki krwi lub pochodzącego od niej składnika krwi w drodze od dawcy do miejsca przeznaczenia, niezależnie, czy jest nim biorca, wytwórca produktów leczniczych lub zakład utylizacji, i odwrotnie;
b) "placówka powiadamiająca" oznacza placówkę służby krwi, szpitalny bank krwi lub zakład, w którym wykonywane jest przetoczenie, który powiadamia właściwe władze o poważanych, niepożądanych reakcjach i/lub zdarzeniach;
c) "biorca" oznacza osobę, u której wykonano przetoczenie krwi lub składników krwi;
d) "wydanie" oznacza dostarczenie krwi lub składników krwi przez placówkę służby krwi lub szpitalny bank krwi do przetoczenia biorcy;
e) "przyczynowość" oznacza prawdopodobieństwo tego, że poważną, niepożądaną reakcję u biorcy wywołała przetoczona krew lub składnik krwi lub że poważna, niepożądana reakcja u dawcy została wywołana w wyniku procesu oddawania krwi;
f) "zakłady" oznaczają szpitale, kliniki, wytwórców i instytucje badawcze o charakterze biomedycznym, do których dostarczona może być krew lub składniki krwi.
Artykuł 2
Śledzenie losów krwi
1.
Państwa Członkowskie zapewniają śledzenie losów krwi i składników krwi poprzez dokładne procedury identyfikacji, przechowywanie dokumentacji oraz odpowiedni system oznakowania.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wdrożony przez placówki służby krwi system śledzenia losów krwi pozwala prześledzić drogę składników krwi do miejsca i etapu przetwarzania.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że w każdej placówce służby krwi wdrożono system jednoznacznej identyfikacji każdego dawcy, każdej pobranej jednostki krwi i każdego przetworzonego składnika krwi, niezależnie od jego przeznaczenia oraz zakładów, do których dostarczono dany składnik krwi.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że we wszystkich zakładach wdrożono system rejestracji każdej otrzymanej jednostki krwi lub składnika krwi, niezależnie, czy jest przetwarzany na miejscu czy nie, oraz miejsca końcowego przeznaczenia tej otrzymanej jednostki, niezależnie od tego, czy została ona przetoczona, odrzucona lub zwrócona placówce wydającej krew.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każda placówka służby krwi posiada niepowtarzalny identyfikator, pozwalający na bezpośrednie powiązanie z każdą pobraną przez nią jednostką krwi i każdym wytworzonym przez nią składnikiem krwi.
Artykuł 3
Procedura weryfikacji wydawania krwi lub składników krwi
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówka służby krwi lub szpitalny bank krwi, wydając jednostki krwi lub składniki krwi do przetoczeń, wdrożyły procedurę weryfikacji, czy każda wydana jednostka została przetoczona biorcy, dla którego była przeznaczona, a jeśli nie została mu przetoczona – jak została dalej wykorzystana.
Artykuł 4
Rejestracja danych dotyczących śledzenia losów krwi
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki służby krwi, szpitalne banki krwi lub zakłady w celu zapewnienia możliwości śledzenia losów krwi przechowują na odpowiednim nośniku i w czytelnej formie dane określone w załączniku I przez okres przynajmniej 30 lat.
Artykuł 5
Powiadamianie o poważnych, niepożądanych reakcjach
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że zakłady wykonujące przetoczenia krwi wdrożyły procedury przechowywania dokumentacji dotyczącej przetoczeń i natychmiastowego powiadamiania placówek służby krwi o wszelkich poważnych, niepożądanych reakcjach zaobserwowanych u biorców podczas i po przetoczeniu, które mogą wiązać się z jakością i bezpieczeństwem krwi i składników krwi.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki powiadamiające wdrożyły procedury zgłaszania właściwym władzom, natychmiast po ich otrzymaniu, wszelkich stosownych informacji dotyczących podejrzanych poważnych, niepożądanych reakcji.
Należy użyć formularzy powiadamiania określonych w części A i C załącznika II.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki powiadamiające:
a) zgłaszają właściwym władzom wszelkie stosowne informacje dotyczące poważnych, niepożądanych reakcji o poziomie przyczynowości 2 lub 3 określonej w części B załącznika II, które wiążą się z jakością i bezpieczeństwem krwi i składników krwi;
b) powiadamiają, gdy tylko to możliwe, właściwe władze o każdym stwierdzonym przypadku przeniesienia czynników zakaźnych drogą krwi;
c) opisują działania podjęte w odniesieniu do innych składników krwi przekazanych do przetoczenia lub użycia jako osocze do frakcjonowania;
d) oceniają podejrzane poważne, niepożądane reakcje zgodnie z poziomami przyczynowości określonymi w części B załącznika II;
e) dokonają powiadomienia o poważnej, niepożądanej reakcji po zakończeniu badania, przy użyciu formularza określonego w części C załącznika II;
f) składają co roku właściwemu organowi kompletny raport dotyczący poważnych, niepożądanych reakcji, przy użyciu formularza określonego w części D załącznika II.
Artykuł 6
Powiadamianie o poważnych, niepożądanych zdarzeniach
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki służby krwi i szpitalne banki krwi wdrożyły procedury przechowywania dokumentacji dotyczącej wszelkich poważnych, niepożądanych zdarzeń mogących mieć wpływ na jakość i bezpieczeństwo krwi i składników krwi.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki powiadamiające wdrożyły procedury zgłaszania właściwym władzom, gdy tylko to możliwe, przy użyciu formularza powiadamiania określonego w części A załącznika III, wszystkich stosownych informacji dotyczących poważnych, niepożądanych zdarzeń mogących zagrażać dawcom lub biorcom innym niż ci bezpośrednio zaangażowani w dane zdarzenie.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki powiadamiające:
a) oceniają poważne, niepożądane zdarzenia w celu identyfikacji przyczyn procesu, którym można zapobiec;
b) dokonują powiadamiania o poważnych, niepożądanych zdarzeniach po zakończeniu badania, przy użyciu formularza powiadamiania określonego w części B załącznika III;
c) składają co roku właściwemu organowi kompletny raport dotyczący poważnych, niepożądanych reakcji, przy użyciu formularza określonego w części C załącznika III.
Artykuł 7
Wymagania dotyczące przywożonej krwi i składników krwi
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki służby krwi wdrożyły system śledzenia losów krwi równoważny z systemem określonym w art. 2 ust. 2–5 w odniesieniu do przywozu krwi i składników krwi z państw trzecich.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że placówki służby krwi wdrożyły system powiadamiania równoważny z systemem określonym w art. 5 i 6 w odniesieniu do przywozu krwi i składników krwi z państw trzecich.
Artykuł 8
Sprawozdania roczne
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji, do dnia 30 czerwca następnego roku, roczne sprawozdanie dotyczące powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach otrzymane przez właściwe władze przy użyciu formularzy określonych w części D załącznika II i części C załącznika III.
Artykuł 9
Przekazywanie informacji pomiędzy właściwymi władzami
Państwa Członkowskie zapewniają, że ich właściwe władze przekazują sobie nawzajem stosowne informacje dotyczące poważnych, niepożądanych reakcji i zdarzeń dla zagwarantowania, że krew lub składniki krwi, o których wiadomo lub w stosunku do których istnieje podejrzenie, że są wadliwe, są wycofywane z użycia i odrzucane.
Artykuł 10
Transpozycja
1.
Bez uszczerbku dla art. 7 dyrektywy 2002/98/WE, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 12 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2005/62/WE
z dnia 30 września 2005 r.
wykonująca dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie norm i specyfikacji wspólnotowych odnoszących się do systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r., ustanawiającą normy jakości i bezpiecznego pobierania, badania, preparatyki, przechowywania i wydawania krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE [1], w szczególności jej art. 29 lit. h) akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/98/WE ustanawia normy jakości i bezpieczeństwa pobierania i badania ludzkiej krwi i składników krwi niezależnie od zamierzonego celu, oraz dla ich preparatyki, przechowywania i wydawania do przetoczeń, tak, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia człowieka.
(2) W celu zapobiegania przenoszeniu chorób przez krew i składniki krwi oraz zapewnienia równoważnego poziomu jakości i bezpieczeństwa, dyrektywa 2002/98/WE przewiduje ustanowienie szczególnych wymagań technicznych, w tym norm wspólnotowych i specyfikacji dotyczących systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi.
(3) System jakości obowiązujący w placówkach służby krwi powinien uwzględniać zasady zarządzania jakością, zapewnienia jakości i stałego podnoszenia jakości oraz uwzględniać wymagania dotyczące personelu, pomieszczeń i sprzętu, dokumentacji, pobierania, badania i preparatyki, przechowywania i wydawania, zarządzania umowami, kontroli niezgodności ze specyfikacją i kontroli wewnętrznej, kontroli jakości, wycofywania składników krwi oraz zewnętrznych i wewnętrznych audytów.
(4) Niniejsza dyrektywa ustala wymagania techniczne uwzględniające zalecenie Rady 98/463/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. w sprawie przydatności dawców krwi i osocza oraz badań przesiewowych oddanej krwi we Wspólnocie Europejskiej [2], dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [3], dyrektywę Komisji 2003/94/WE z dnia 8 października 2003 r. ustanawiającą zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania w odniesieniu do produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi oraz produktów leczniczych stosowanych u ludzi, znajdujących się w fazie badań [4], dyrektywę Komisji 2004/33/WE z marca 2004 r. wykonującą dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi [5], niektóre zalecenia Rady Europy, monografie Farmakopei Europejskiej, szczególnie w odniesieniu do krwi i składników krwi jako materiału wyjściowego do wytwarzania produktów leczniczych chronionych patentem, zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia, jak również światowe osiągnięcia w tej dziedzinie.
(5) W celu zapewnienia najwyższej jakości i bezpieczeństwa krwi i składników krwi, należy opracować wytyczne dobrej praktyki uzupełniające wymagania systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi, w pełni uwzględniając szczegółowe wytyczne, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2001/83/WE tak, aby zapewnić utrzymanie norm wymaganych dla produktów leczniczych.
(6) Przywożone z krajów trzecich krew i składniki krwi, w tym używane jako materiał wyjściowy lub surowiec do produkcji krwiopochodnych i osoczopochodnych produktów leczniczych z przeznaczeniem do dystrybucji we Wspólnocie, powinny spełniać równoważne ze wspólnotowymi normy i specyfikacje w odniesieniu do systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi określonego w niniejszej dyrektywie.
(7) Należy wyraźnie stwierdzić, że system jakości ma być stosowany do każdej krwi i wszystkich składników krwi krążących w obrębie Wspólnoty i że wobec tego Państwa Członkowskie powinny w przypadku składników krwi pochodzących z krajów trzecich zapewnić, żeby na etapie poprzedzającym przywóz stosowany był system jakości obowiązujący w placówkach służby krwi, równoważny z systemem jakości obowiązującym na mocy niniejszej dyrektywy.
(8) Konieczne jest ustalenie wspólnych definicji w zakresie terminologii technicznej w celu zapewnienia spójnego wykonywania dyrektywy 2002/98/WE.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w dyrektywie 2002/98/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "norma" oznacza wymagania, które służą jako podstawa do porównań;
b) "specyfikacja" oznacza opis kryteriów, które muszą zostać spełnione w celu osiągnięcia wymaganej normy jakości;
c) "system jakości" oznacza strukturę organizacyjną, obowiązki, procedury, procesy i środki służące do wdrażania zarządzania jakością;
d) "zarządzanie jakością" oznacza skoordynowane działania związane z kierowaniem instytucją i nadzorem nad nią w odniesieniu do jakości na wszystkich szczeblach placówki służby krwi;
e) "kontrola jakości" oznacza element systemu jakości dotyczący spełniania wymagań wobec jakości;
f) "zapewnienie jakości" oznacza wszelkie działania począwszy od pobrania krwi do jej wydania, mające na celu zapewnienie, że jakość krwi i składników krwi odpowiada normom jakości, zgodnie z przeznaczeniem;
g) "śledzenie losów krwi wstecz" oznacza analizę dokumentacji na temat poważnej, niepożądanej reakcji poprzetoczeniowej u biorcy w celu zidentyfikowania potencjalnego dawcy, którego krew spowodowała tę reakcję;
h) "pisemne procedury" oznaczają nadzorowane dokumenty, opisujące sposób, w jaki należy wykonywać poszczególne czynności;
i) "mobilny punkt pobrań" oznacza tymczasowy lub ruchomy obiekt wykorzystywany do pobierania krwi i składników krwi, który znajduje się poza placówką służby krwi, ale jest przez nią kontrolowany;
j) "preparatyka" oznacza każdy etap przygotowywania składnika krwi, od momentu pobrania krwi do wydania składnika krwi;
k) "dobra praktyka" oznacza wszystkie elementy ustalonej procedury, które łącznie prowadzą do konsekwentnego spełniania określonych wcześniej wymagań specyfikacji i zapewniają zgodność z określonymi przepisami;
l) "kwarantanna" oznacza fizyczną izolację składników krwi lub przysyłanych surowców/odczynników w różnych okresach czasu, w oczekiwaniu na ich akceptację, wydanie lub odrzucenie składników krwi lub przysyłanych surowców/odczynników;
m) "zatwierdzenie" oznacza ustanowienie obiektywnych dowodów potwierdzających, że uprzednio zdefiniowane wymagania dla określonej procedury lub procesu mogą być konsekwentnie spełnione;
n) "kwalifikacja" jako część procedury zatwierdzania oznacza działanie potwierdzające, że cały personel, pomieszczenia, sprzęt lub materiał działają prawidłowo i dostarczają oczekiwanych wyników;
o) "skomputeryzowany system" oznacza system obejmujący wprowadzenie danych, elektroniczne przetwarzanie i uzyskiwanie gotowych informacji, używany do opracowywania sprawozdań, automatycznej kontroli lub prowadzenia dokumentacji.
Artykuł 2
Normy i specyfikacje dotyczące systemu jakości
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że system jakości obowiązujący we wszystkich placówkach służby krwi jest zgodny z normami wspólnotowymi i specyfikacjami wymienionymi w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
2.
Zgodnie z art. 28 dyrektywy 2002/98/WE Komisja opracuje wytyczne dotyczące dobrej praktyki w celu zinterpretowania norm wspólnotowych i specyfikacji, o których mowa w ust. 1.
Przy opracowywaniu tych wytycznych Komisja w pełni uwzględnia szczegółowe zasady i wytyczne dotyczące dobrej praktyki wytwarzania wymienione w art. 47 dyrektywy 2001/83/WE.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że krew i składniki krwi przywożone z krajów trzecich i przeznaczone do dystrybucji we Wspólnocie są objęte systemem jakości obowiązującym w placówkach służby krwi na etapie poprzedzającym przywóz, równoważnym z systemem jakości przewidzianym w art. 2.
Artykuł 3
Transpozycja
1.
Bez uszczerbku dla art. 7 dyrektywy 2002/98/WE, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Państwa Czonkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabele korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2005/63/WE
z dnia 3 października 2005 r.
zawierająca sprostowanie dyrektywy 2005/26/WE w sprawie listy składników żywności lub substancji wstępnie wyłączonych z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2005/26/WE [2], po wydaniu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), ustanowiła listę składników żywności lub substancji wstępnie wyłączonych z załącznika IIIa do dyrektywy 2000/13/WE.
(2) W swojej opinii z dnia 2 grudnia 2004 r. dotyczącej niektórych zastosowań żelatyny rybnej EFTA stwierdził, że stosowanie tego produktu jako nośnika preparatów zawierających witaminy i karotenoidy nie powoduje poważnych reakcji alergicznych.
(3) Aromaty zostały pominięte pomyłkowo w liście znajdującej się w Załączniku do dyrektywy 2005/26/WE. Należy je zatem włączyć do wspomnianego Załącznika,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W kolumnie drugiej Załącznika do dyrektywy 2005/26/WE tiret siódme otrzymuje brzmienie:
"— Żelatyna rybna stosowana jako nośnik preparatów zawierających witaminy lub karotenoidy oraz aromatów.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 3 grudnia 2005 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 25 listopada 2005 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pierwszego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2005/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 października 2005 r.
dotycząca homologacji typu pojazdów mechanicznych pod względem ich przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [3], powinny zostać ustanowione odpowiednie przepisy w celu zapewnienia, że pojazdy posiadające homologację typu i należące do kategorii M1 oraz pojazdy należące do kategorii N1 mogą być dopuszczone do obrotu jedynie wtedy, gdy nadają się do ponownego użycia lub recyklingu w co najmniej 85 % w przeliczeniu na masę pojazdu oraz nadają się do ponownego użycia lub odzysku w co najmniej 95 % w przeliczeniu na masę pojazdu.
(2) Ponowne użycie części składowych, recykling i odzysk materiałów stanowią podstawową część strategii gospodarowania odpadami we Wspólnocie.
W związku z tym nakłania się producentów pojazdów i ich dostawców do uwzględnienia wymienionych aspektów na najwcześniejszych etapach rozwoju nowych pojazdów, tak aby ułatwić ich przerób w chwili, w której nie nadają się już do dalszej eksploatacji.
(3) Niniejsza dyrektywa jest jedną z oddzielnych dyrektyw w ramach systemu wspólnotowej homologacji typu całego pojazdu ustanowionego dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4].
(4) System homologacji typu całego pojazdu jest obecnie obowiązkowy dla pojazdów należących do kategorii M1 i w niedalekiej przyszłości ulegnie rozszerzeniu na wszystkie kategorie pojazdów.
Dlatego też niezbędne jest włączenie do systemu homologacji typu całego pojazdu tych środków, które dotyczą przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku pojazdów.
(5) Odpowiednio, niezbędne jest ustanowienie przepisów uwzględniających fakt, że pojazdy należące do kategorii N1 nie są dotychczas objęte systemem homologacji typu całego pojazdu.
(6) Producent powinien udostępnić organowi udzielającemu homologacji wszelkich właściwych informacji technicznych dotyczących zastosowanych materiałów i ich mas w celu umożliwienia weryfikacji obliczeń producenta zgodnie z normą ISO 22628: 2002.
(7) Obliczenia producenta mogą zostać prawidłowopotwierdzone podczas homologacji typu pojazdu jedynie w sytuacji, gdy producent wprowadził zadowalające rozwiązania i procedury w celu zarządzania wszystkimi informacjami otrzymywanymi od swoich dostawców.
Przed udzieleniem homologacji typu może być udzielona, właściwy organ powinien przeprowadzić badania wstępne tych rozwiązań i procedur oraz powinien wydać świadectwo potwierdzające, że są one zadowalające.
(8) Możliwość zastosowania różnych danych w obliczeniach dotyczących zdolności do recyklingu pojazdów i zdolności do odzysku pojazdu musi być oszacowana zgodnie z procesami przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Producent powinien zatem zalecić strategię postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji, jak również powinien dostarczyć dotyczących jej szczegółów właściwym organom.
Powinna ona być oparta na sprawdzonych technologiach, dostępnych lub opracowywanych w momencie występowania o homologację typu pojazdu.
(9) Pojazdy specjalnego przeznaczenia są zaprojektowane do pełnienia specyficznych funkcji i wymagają specjalnych rozwiązań w zakresie dostosowania nadwozia, które nie są całkowicie objęte kontrolą producenta.
Z tego powodu zdolność do recyklingu pojazdów i zdolność do odzysku pojazdu nie mogą być właściwie obliczone.
Takie pojazdy powinny być zatem zwolnione z wymagań dotyczących obliczeń.
(10) Pojazdy niekompletne stanowią znaczny odsetek pojazdów należących do kategorii N1.
Producent pojazdu podstawowego nie jest w stanie obliczyć zdolności do recyklingu pojazdów i zdolności do odzysku pojazdu dla pojazdów skompletowanych, ponieważ dane dotyczące późniejszych faz konstrukcji nie są dostępne w fazie projektowania pojazdu podstawowego.
Jest zatem właściwe, aby wymaganie zgodności z niniejszą dyrektywą dotyczyło jedynie pojazdu podstawowego.
(11) Udział rynkowy pojazdów wytwarzanych w małych seriach jest bardzo ograniczony, dlatego też konieczność ich zgodności z niniejszą dyrektywą przyniesie niewielkie korzyści dla środowiska naturalnego.
Właściwe jest zatem wyłączenie tych pojazdów z zakresu działania niektórych przepisów niniejszej dyrektywy.
(12) Zgodnie z dyrektywą 2000/53/WE powinny zostać podjęte odpowiednie środki, w interesie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska naturalnego, mające na celu zapobieżenie ponownemu użyciu niektórych części, które zostały wymontowane z pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Takie środki powinny ograniczać się do możliwości ponownego użycia części w produkcji nowych pojazdów.
(13) Przepisy niniejszej dyrektywy nałożą na producentów obowiązek dostarczania nowych danych dotyczących homologacji typu, i w związku z tym te szczegółowe dane powinny znaleźć odzwierciedlenie w dyrektywie 70/156/EWG, ustalającej wyczerpującą listę danych, które muszą być dostarczone w celu otrzymania homologacji typu.
W związku z tym niezbędne jest dokonanie odpowiednich zmian w tej dyrektywie.
(14) Środki niezbędne dla dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG.
(15) Ze względu na to, że cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie zminimalizowanie szkodliwego wpływu pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne dzięki wprowadzeniu wymogu projektowania pojazdów, począwszy od fazy koncepcyjnej, w sposób ułatwiający ponowne użycie, recykling i odzysk, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie, natomiast, ze względu na skalę działania, może być osiągnięty w sposób bardziej skuteczny na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, wyrażoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(16) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [5], Państwa Członkowskie będą zachęcane do sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji oraz do ich publikacji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustala przepisy administracyjne i techniczne dotyczące homologacji typu pojazdów objętych art. 2 w celu zapewnienia, że ich części i materiały mogą być użyte ponownie, poddane recyklingowi i odzyskowi w minimalnych procentach określonych w załączniku I.
Ustanawia ona specjalne przepisy w celu zapewnienia, że ponowne użycie części nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ani środowiska naturalnego.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do pojazdów należących do kategorii M1 i N1, zgodnie z definicją zawartą w części A załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG oraz do nowych lub ponownie używanych części takich pojazdów.
Artykuł 3
Wyłączenia
Bez uszczerbku dla art. 7, niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a) pojazdów specjalnego przeznaczenia zgodnie z definicją zawartą w części A pkt 5 załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG;
b) pojazdów budowanych wieloetapowo, należących do kategorii N1, o ile pojazd podstawowy spełnia warunki niniejszej dyrektywy;
c) pojazdów wytwarzanych w małych seriach w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "pojazd" oznacza pojazd silnikowy;
2) "część" oznacza jakąkolwiek część lub jakikolwiek podzespół, zainstalowany w pojeździe podczas jego wytwarzania.
Obejmuje to również części składowe i oddzielne zespoły techniczne zgodnie z definicją zawartą w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG;
3) "typ pojazdu" oznacza typ pojazdu zgodnie z definicją zawartą w części B pkt 1 i 3 załącznika II do dyrektywy 70/156/EWG;
4) "pojazd wycofany z eksploatacji" oznacza pojazd w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2000/53/WE;
5) "pojazd reprezentatywny" oznacza wersję typu pojazdu uważaną przez organ udzielający homologacji, w porozumieniu z producentem oraz zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I, za najbardziej problematyczną pod względem możliwości ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku;
6) "pojazd budowany wieloetapowo" oznacza pojazd wytworzony w wieloetapowym procesie produkcji;
7) "pojazd podstawowy" oznacza pojazd w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 tiret czwarte dyrektywy 70/156/EWG, który jest wykorzystywany w początkowym etapie wieloetapowego procesu produkcji;
8) "wieloetapowy proces produkcji" oznacza proces, w którym pojazd jest wytwarzany w kilku etapach przez dodawanie części do pojazdu podstawowego lub przez modyfikację tych części;
9) "ponowne użycie" oznacza ponowne użycie w rozumieniu art. 2 pkt 6 dyrektywy 2000/53/WE;
10) "recykling" oznacza recykling zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 7 zdanie pierwsze dyrektywy 2000/53/WE;
11) "odzysk energii" oznacza odzysk energii zgodnie z definicją zawartą w drugim zdaniu pkt 7 art. 2 dyrektywy 2000/53/WE;
12) "odzyskiwanie" oznacza odzyskiwanie w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2000/53/WE;
13) "przydatność do ponownego użycia" oznacza możliwość ponownego użycia części wymontowanych z pojazdu wycofanego z eksploatacji;
14) "zdolność do recyklingu" oznacza możliwość recyklingu części lub materiałów wymontowanych z pojazdu wycofanego z eksploatacji;
15) "zdolność do odzysku" oznacza możliwość odzyskiwania części lub materiałów wymontowanych z pojazdu wycofanego z eksploatacji;
16) "zdolność do recyklingu pojazdów (Rrec)" oznacza procent masy nowego pojazdu, który może być ponownie użyty lub poddany recyklingowi;
17) "zdolność do odzysku pojazdu (Rodz)" oznacza procent masy nowego pojazdu, który może być ponownie użyty lub poddany odzyskiwaniu;
18) "strategia" oznacza opracowany na dużą skalę plan, na który składają się skoordynowane działania i środki techniczne, które mają być podjęte w odniesieniu do demontażu, rozdrabniania lub podobnych procesów, recyklingu i odzyskiwania materiałów w celu zapewnienia, że docelowa zdolność do recyklingu pojazdów i zdolność do odzysku pojazdu jest możliwa do osiągnięcia w czasie, gdy pojazd znajduje się na etapie rozwoju;
19) "masa" oznacza masę pojazdu gotowego do jazdy zgodnie z definicją zawartą w pkt 2.6 w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG, ale bez kierowcy, którego masę oceniono na 75 kg;
20) "właściwy organ" oznacza jednostkę, np. służby techniczne lub inny istniejący organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie do wstępnej oceny producenta i wydania certyfikatu zgodności, zgodnie z wytycznymi niniejszej dyrektywy.
Właściwy organ może być organem dokonującym homologacji typu, o ile jego kompetencje w tym zakresie zostaną odpowiednio udokumentowane.
Artykuł 5
Przepisy dotyczące homologacji typu
1.
Państwa Członkowskie udzielają, o ile ma to zastosowanie, homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu w odniesieniu do przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku tylko takim typom pojazdów, które spełniają wymagania niniejszej dyrektywy.
2.
Do celu zastosowania ust. 1, producent udostępnia organowi udzielającemu homologacji szczegółowych informacji technicznych, niezbędnych w celu dokonania obliczeń i kontroli, o których mowa w załączniku I, odnoszących się do rodzaju materiałów zastosowanych do produkcji pojazdu i jego części.
W przypadkach, gdy wykazano, że takie informacje objęte są prawem własności intelektualnej lub stanowią specyficzne know-how producenta lub jego dostawców, producent lub jego dostawcy dostarczają informacji wystarczających, aby umożliwić przeprowadzenie tych obliczeń w sposób właściwy.
3.
W odniesieniu do przydatności do ponownego użycia oraz zdolności do recyklingu i odzysku Państwa Członkowskie zapewniają, że producent stosuje wzór dokumentu informacyjnego zamieszczony w załączniku II do niniejszej dyrektywy przy składaniu wniosku o udzielenie homologacji typu WE pojazdu, zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG.
4.
Przy udzielaniu homologacji typu WE zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG, organ udzielający homologacji stosuje wzór świadectwa homologacji typu WE, zamieszczony w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Wstępna ocena producenta
1.
Państwa Członkowskie nie udzielają homologacji typu bez uprzedniego upewnienia się, że producent wprowadził zadowalające rozwiązania i procedury, zgodnie z pkt 3 załącznika IV, aby we właściwy sposób zarządzać aspektami przydatności do ponownego użycia, zdolności do recyklingu i odzysku objętymi niniejszą dyrektywą.
Po przeprowadzeniu tej wstępnej oceny, producentowi wydaje się świadectwo noszące nazwę "Świadectwo zgodności z załącznikiem IV" (zwane dalej "świadectwem zgodności").
2.
W ramach wstępnej oceny producenta Państwo Członkowskie zapewnia, aby do materiały stosowane do konstrukcji typu pojazdu spełniały przepisy z art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/53/WE.
Komisja ustala, zgodnie z procedurą określoną w art. 9, szczegółowe przepisy niezbędne do zweryfikowania przestrzegania niniejszego przepisu.
3.
Do celów ust. 1, producent zaleca strategię w celu zapewnienia demontażu, ponownego użycia części, recyklingu i odzysku materiałów.
Strategia ta uwzględnia sprawdzone technologie, dostępne lub opracowywane w momencie ubiegania się o homologację typu pojazdu.
4.
Zgodnie z załącznikiem IV pkt 2 Państwa Członkowskie wyznaczają właściwy organ, który przeprowadza wstępną ocenę producenta i wystawia świadectwo zgodności.
5.
Świadectwo zgodności zawiera odpowiednią dokumentację oraz opis strategii zalecanej przez producenta.
Właściwy organ stosuje wzór zamieszczony w dodatku do załącznika IV.
6.
Przed przeprowadzeniem nowych kontroli, świadectwo zgodności zachowuje ważność przez okres nie krótszy niż 2 lata od daty jego wydania.
7.
Producent informuje właściwy organ o jakichkolwiek znaczących zmianach, które mogłyby wpłynąć na odpowiedniość świadectwa zgodności.
Po konsultacji z producentem właściwy organ podejmuje decyzję, czy niezbędne są nowe kontrole.
8.
Pod koniec okresu ważności świadectwa zgodności właściwy organ wydaje, o ile ma to zastosowanie, nowe świadectwo zgodności lub przedłuża okres jego ważności na kolejny okres 2 lat.
W przypadkach gdy właściwy organ zostanie powiadomiony o znaczących zmianach, wydaje on nowe świadectwo.
Artykuł 7
Ponowne użycie części
Części wymienione w załączniku V:
a) są uznane za nienadające się do ponownego użycia do celów obliczenia zdolności do recyklingu pojazdów i zdolności do odzysku pojazdu;
b) nie są ponownie używane do wytwarzania pojazdów objętych dyrektywą 70/156/EWG.
Artykuł 8
Zmiana dyrektywy 70/156/EWG
Zmienia się dyrektywę 70/156/EWG zgodnie z załącznikiem VI do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Zmiany
Zmiany niniejszej dyrektywy, które są niezbędne do dostosowania jej do postępu naukowo-technicznego, są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 10
Daty wdrożenia homologacji typu
1.
Ze skutkiem od 15 grudnia 2006 r., w odniesieniu do typu pojazdu, który spełnia wymagania niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie:
a) nie odmawiają udzielenia homologacji typu WE lub krajowej,
b) nie zabraniają zarejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów.
2.
Ze skutkiem od 15 grudnia 2008 r., w odniesieniu do typu pojazdu, który nie spełnia wymagań niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie:
a) odmawiają udzielenia homologacji typu WE;
b) odmawiają udzielenia krajowej homologacji typu.
3.
Ze skutkiem od 15 lipca 2010 r., jeżeli wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełnione, Państwa Członkowskie:
a) uznają, że świadectwa zgodności, które dołączone są do nowych pojazdów nie są już ważne do celów art. 7 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG;
b) odmawiają zarejestrowania, sprzedaży lub dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, z wyjątkiem sytuacji, w których stosuje się art. 8 ust. 2 lit. b) dyrektywy 70/156/EWG.
4. art. 7 stosuje się ze skutkiem od 15 grudnia 2006 r.
Artykuł 11
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują w terminie do 15 grudnia 2006 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów.
Środki te są stosowane przez Państwa Członkowskie od 15 grudnia 2006 r.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 13 Adresaci
Dyrektywa 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 października 2005 r.
w sprawie wzmocnienia ochrony portów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zdarzenia naruszające ochronę będące wynikiem terroryzmu należą do największych zagrożeń ideałów demokracji, wolności i pokoju, stanowiących istotę Unii Europejskiej.
(2) Osoby, infrastruktura i urządzenia w portach powinny być chronione przed zdarzeniami naruszającymi ochronę i ich destruktywnymi skutkami.
Ochrona taka dawałaby korzyści użytkownikom transportu, gospodarce i społeczeństwu jako całości.
(3) W dniu 31 marca 2004 r. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej przyjęły rozporządzenie (WE) nr 725/2004 z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie podniesienia ochrony statków i obiektów portowych [4].
Środki ochrony morskiej wprowadzone tym rozporządzeniem stanowią jedynie część środków niezbędnych do osiągnięcia odpowiedniego poziomu ochrony morskich szlaków transportowych.
Zakres wspomnianego rozporządzenia ograniczony jest do środków ochrony na statkach i w bezpośrednich działaniach w płaszczyźnie statek/port.
(4) W celu osiągnięcia możliwie najpełniejszego zakresu ochrony przemysłu morskiego i portowego należy wprowadzić środki ochrony portów, obejmujące każdy port w granicach określonych przez Państwa Członkowskie, których to dotyczy, i tym samym zapewniając wsparcie środków ochrony, podjętych w ramach stosowania rozporządzenia (WE) nr 725/2004 poprzez wzmocnienie ochrony na obszarach działalności portu.
Środki te powinny być stosowane we wszystkich portach, w których znajduje się jeden lub więcej obiektów portowych objętych rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
(5) Przyjęty w niniejszej dyrektywie cel w zakresie ochrony powinien zostać osiągnięty w drodze podjęcia odpowiednich środków, bez uszczerbku dla przepisów Państw Członkowskich w zakresie bezpieczeństwa narodowego oraz środków, jakie mogą zostać podjęte na podstawie tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej.
(6) Państwa Członkowskie powinny, w oparciu o szczegółowe oceny stanu ochrony, dokładnie określić granice obszarów portowych mających znaczenie z punktu widzenia ochrony, jak również różne środki wymagane dla zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony portu.
Środki takie powinny być zróżnicowane w zależności od wprowadzonego poziomu ochrony oraz odzwierciedlać różnice w profilu zagrożeń poszczególnych sektorów portu
(7) Państwa Członkowskie powinny zatwierdzać plany ochrony portów, które zawierają wyniki oceny stanu ochrony portu.
Skuteczność środków ochrony wymaga także przejrzystego podziału zadań pomiędzy wszystkie zaangażowane strony, jak też regularnych ćwiczeń.
Uważa się, że przejrzysty podział zadań oraz procedury ćwiczeń zawarte w planie ochrony portu przyczyniają się w zdecydowany sposób do zapewnienia skuteczności zarówno zapobiegawczych, jak i naprawczych środków ochrony portu.
(8) Statki typu ro-ro są szczególnie narażone na zdarzenia naruszające ochronę, w szczególności jeżeli oprócz ładunku przewożą również pasażerów.
Na podstawie oceny ryzyka powinny zostać podjęte odpowiednie środki w celu zagwarantowania, że transportowane na statkach ro-ro w relacjach krajowych i międzynarodowych samochody (w tym ciężarowe) nie będą stanowić zagrożenia dla statku, pasażerów, załogi lub ładunku.
Środki takie powinny zostać podjęte w taki sposób, aby w możliwie najmniejszy sposób zakłócać płynność operacji portowych.
(9) Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia komitetów ochrony portu, którym powierzą zadanie udzielania praktycznych porad w portach objętych niniejszą dyrektywą.
(10) Państwa Członkowskie powinny zapewnić wyraźną świadomość zakresu swoich obowiązków związanych z ochroną portu wszystkich zaangażowanych stron.
Państwa Członkowskie powinny monitorować zgodność z zasadami ochrony i ustanowić w wyraźny sposób organ odpowiedzialny za wszystkie ich porty, zatwierdzać wszystkie oceny i plany ochrony dotyczące ich portów, określać odpowiednie poziomy ochrony i informować o nich oraz zapewnić właściwe informowanie o stosowanych środkach, ich wdrażanie i koordynację.
(11) Państwa Członkowskie powinny zatwierdzać oceny i plany oraz nadzorować ich wdrożenie w swoich portach. W celu zminimalizowania zakłóceń działania portów oraz kosztów administracyjnych ponoszonych przez organy kontroli, monitorowanie przez Komisję wdrażania niniejszej dyrektywy będzie prowadzone łącznie z inspekcjami przewidzianymi w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
(12) Państwa Członkowskie powinny zapewnić przyjęcie przez punkt koordynacyjny ochrony portu roli punktu kontaktowego między Komisją a Państwami Członkowskimi.
Punkty te powinny informować Komisję na podstawie przeprowadzonych ocen stanu ochrony, które porty są objęte niniejszą dyrektywą.
(13) Skuteczne i standardowe wdrożenie środków na podstawie niniejszej polityki ochrony pociąga za sobą istotne kwestie w odniesieniu do jej finansowania.
Finansowanie dodatkowych środków ochrony nie powinno powodować zakłócenia konkurencji.
Do dnia 30 czerwca 2006 r. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyniki badania kosztów związanych ze środkami podjętymi na podstawie niniejszej dyrektywy, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu podziału finansowania między administracją publiczną, zarządami portów oraz operatorami.
(14) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(15) Środki niezbędne w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać podjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(16) Należy określić procedurę dostosowania niniejszej dyrektywy w celu uwzględnienia zmian w instrumentach międzynarodowych oraz, w świetle doświadczeń, w celu dostosowania lub uzupełnienia szczegółowych przepisów załączników do niniejszej dyrektywy, bez poszerzania jej zakresu.
(17) W związku z tym, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie zrównoważone wprowadzenie odpowiednich środków w dziedzinie morskiej polityki transportowej, mogą, ze względu na europejską skalę niniejszej dyrektywy, zostać w lepszym stopniu osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów.
(18) W związku z tym, że niniejsza dyrektywa dotyczy portów morskich, zobowiązania w niej zawarte nie powinny mieć zastosowania do Austrii, Republiki Czeskiej, Węgier, Luksemburga oraz Słowacji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Głównym celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie środków wspólnotowych w celu wzmocnienia ochrony portów w obliczu zagrożenia zdarzeniami naruszającymi ochronę.
Niniejsza dyrektywa zapewnia także skorzystanie przez środki ochrony podjęte w ramach stosowania rozporządzenia (WE) nr 725/2004 z wzmocnienia bezpieczeństwa portów.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, składają się z:
a) wspólnych podstawowych zasad dotyczących środków ochrony portów;
b) mechanizmu wdrażania tych zasad;
c) odpowiednich mechanizmów monitorowania zgodności.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia środki ochrony, które są przestrzegane w portach.
Państwa Członkowskie mogą stosować przepisy niniejszej dyrektywy do obszarów związanych z portem.
2.
Środki określone w niniejszej dyrektywie mają zastosowanie do każdego portu znajdującego się na obszarze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się jeden lub więcej obiektów portowych objętych zatwierdzonym planem ochrony obiektu portowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do instalacji wojskowych w portach.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie określają granice każdego z portów, uwzględniając odpowiednio informacje wynikające z oceny stanu ochrony portu.
4.
W przypadku gdy granice obiektu portowego, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 725/2004, zostały określone przez Państwo Członkowskie w taki sposób, że obejmują cały port, odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 725/2004 mają pierwszeństwo przed przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "port" oznacza wydzielony obszar lądu i wody, o granicach określonych przez Państwo Członkowskie, w których znajduje się port, na którym to obszarze znajdują się obiekty i urządzenia przeznaczone do prowadzenia operacji portowych;
2) "działania w płaszczyźnie statek/port" oznaczają wzajemne oddziaływania zachodzące, gdy statek znajduje się pod bezpośrednim, bliskim wpływem działań związanych z przemieszczaniem osób lub towarów lub świadczeniem usług portowych na rzecz statku lub przez statek;
3) "obiekt portowy" oznacza miejsce, gdzie mają miejsce działania w płaszczyźnie statek/port; obejmuje to odpowiednio takie obszary jak kotwicowiska, miejsca oczekiwania i podejścia od strony morza;
4) "punkt koordynacji ochrony portu" oznacza organ powołany przez każde Państwo Członkowskie w celu pełnienia funkcji punktu kontaktowego dla Komisji oraz innych Państw Członkowskich oraz ułatwienia, kontynuacji i dostarczania informacji o stosowaniu środków ochrony portu określonych w niniejszej dyrektywie;
5) "organ ochrony portu" oznacza organ odpowiedzialny za kwestie ochrony w danym porcie.
Artykuł 4
Koordynacja ze środkami podjętymi w wykonaniu rozporządzenia (WE) nr 725/2004
Państwa Członkowskie zapewniają ścisłą koordynację środków ochrony portu wprowadzonych niniejszą dyrektywą ze środkami podjętymi w wykonaniu rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
Artykuł 5
Organ ochrony portu
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają organ ochrony portu dla każdego portu objętego niniejszą dyrektywą.
Organ ochrony portu może zostać wyznaczony dla więcej niż jednego portu.
2.
Organ ochrony portu jest odpowiedzialny za przygotowanie i wdrożenie planów ochrony portu opartych na wynikach ocen stanu ochrony portu.
3.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć "organ właściwy ds. ochrony na morzu" zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004 jako organ ochrony portu.
Artykuł 6
Ocena stanu ochrony portu
1.
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzenie ocen stanu ochrony portu dla portów objętych niniejszą dyrektywą.
Oceny takie uwzględniają w należytym stopniu specyfikę różnych części portu a także, w przypadkach uznanych przez właściwy organ za mające zastosowanie, ich obszarów przyległych, jeżeli mają one wpływ na ochronę w porcie oraz uwzględniają oceny stanu ochrony obiektów portowych znajdujących się w ich granicach, przeprowadzone w wykonaniu rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
2.
Każda ocena stanu ochrony portu jest przeprowadzana co najmniej z uwzględnieniem szczegółowych wymagań określonych w załączniku I.
3. Oceny stanu ochrony portu mogą być przeprowadzane przez uznaną organizację ochrony, o której mowa w art. 11.
4.
Oceny stanu ochrony portu podlegają zatwierdzeniu przez Państwo Członkowskie, którego to dotyczy.
Artykuł 7
Plan ochrony portu
1.
Z zastrzeżeniem wyników ocen stanu ochrony portu, Państwa Członkowskie zapewniają rozwój, utrzymywanie i aktualizowanie planów ochrony portu.
Plany ochrony portu uwzględniają w odpowiedni sposób specyfikę różnych części portu oraz integrują plany ochrony tych obiektów portowych, które znajdują się w ich granicach, opracowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
2.
Plany ochrony portu określają, dla każdego z różnych poziomów ochrony, o których mowa w art. 8:
a) procedury, których należy przestrzegać;
b) środki, które należy wprowadzić;
c) działania, które należy podjąć.
3.
Każdy plan ochrony portu uwzględnia co najmniej szczegółowe wymagania określone w załączniku II.
Tam gdzie jest to właściwe, plan ochrony portu obejmuje w szczególności, w odpowiednim zakresie, środki ochrony dotyczące pasażerów i pojazdów transportowanych na statkach morskich przewożących pasażerów i pojazdy.
W przypadku usług międzynarodowego transportu morskiego, dane Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w zakresie oceny stanu ochrony.
4.
Plany ochrony portów mogą być przygotowywane przez uznaną organizację ochrony, o której mowa w art. 11.
5.
Plany ochrony portu są zatwierdzane przez dane Państwo Członkowskie przed ich wdrożeniem.
6.
Państwa Członkowskie zapewniają monitorowanie wdrożenia planów ochrony portu.
Monitorowanie jest skoordynowane z innymi działaniami kontrolnymi prowadzonymi w porcie.
7.
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzenie odpowiednich ćwiczeń, uwzględniając podstawowe wymagania dotyczące ćwiczeń szkoleniowych w zakresie ochrony wymienione w załączniku III.
Artykuł 8
Poziomy ochrony
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą system poziomów ochrony portów lub części portów.
2.
Wyróżnia się trzy poziomy ochrony określone w rozporządzeniu (WE) nr 725/2004:
- poziom 1 oznacza poziom, dla którego w każdym czasie utrzymywane są minimalne odpowiednie środki ochrony,
- poziom 2 oznacza poziom, dla którego w wyniku zwiększonego ryzyka zajścia zdarzenia naruszającego ochronę przez pewien okres czasu utrzymywane są odpowiednie, dodatkowe środki ochrony,
- poziom 3 oznacza poziom, przy którym przez ograniczony czas utrzymywane są konkretne środki ochrony, związane z prawdopodobieństwem lub groźbą zajścia zdarzenia naruszającego ochronę, przy czym identyfikacja konkretnego celu ataku może być niemożliwa.
3.
Państwa Członkowskie określają aktualne poziomy ochrony dla każdego portu lub części portu.
Na każdym poziomie ochrony Państwo Członkowskie może określić różne środki ochrony do wdrożenia w różnych częściach portu, w zależności od wyniku oceny stanu ochrony portu.
4.
Państwa Członkowskie informują właściwą osobę lub osoby o obowiązującym poziomie ochrony dla każdego portu lub części portu, jak również o wszelkich ich zmianach.
Artykuł 9
Oficer ochrony portu
1.
Dane Państwo Członkowskie zatwierdzi dla każdego portu oficera ochrony portu.
Jeżeli przemawiają za tym względy praktyczne, każdy port posiada własnego oficera ochrony portu, z tym że, o ile jest to właściwe, kilka portów może posiadać wspólnego oficera ochrony portu.
2.
Oficer ochrony portu pełni funkcję punktu kontaktowego w zakresie zagadnień związanych z ochroną portu.
3.
W przypadku gdy oficerem ochrony portu oraz oficerem ochrony obiektu portowego, ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 725/2004, nie jest ta sama osoba, zapewnia się bliską współpracę między nimi.
Artykuł 10
Przeglądy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają poddawanie przeglądowi, odpowiednio, ocenę stanu ochrony portów i planów ochrony portów.
Przegląd dokonywany jest co najmniej raz na pięć lat.
2.
Zakres przeglądu określony jest odpowiednio, w art. 6 lub art. 7.
Artykuł 11
Uznana organizacja ochrony
Państwa Członkowskie mogą powoływać uznane organizacje ochrony dla celów określonych w niniejszej dyrektywie.
Uznane organizacje ochrony spełniają warunki przedstawione w załączniku IV.
Artykuł 12
Punkt koordynacji ochrony portu
Do celów ochrony portu Państwa Członkowskie ustanowią punkt koordynacji.
Państwa Członkowskie mogą wskazać do celów ochrony portu punkt koordynacji ustanowiony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
Punkt koordynacji ochrony portu przekazuje Komisji wykaz portów, których dotyczy niniejsza dyrektywa oraz informuje ją o wszelkich zmianach w tym wykazie.
Artykuł 13
Wdrożenie i kontrola zgodności
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają system zapewniający właściwy i regularny nadzór nad planami ochrony portów i ich wdrożeniem.
2.
Komisja, we współpracy z punktami koordynacji, o których mowa w art. 12, monitoruje wdrożenie niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie.
3. Monitorowanie przez Komisję stosowania dyrektywy prowadzone jest łącznie z inspekcjami przewidzianymi w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
Artykuł 14
Zmiany
Załączniki I do IV mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2, z wyłączeniem poszerzania zakresu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspierana przez komitet ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 16
Poufność i rozpowszechnianie informacji
1.
Stosując niniejszą dyrektywę, Komisja podejmuje, zgodnie z decyzją 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [6], odpowiednie środki w celu ochrony informacji, z zastrzeżeniem wymogu poufności, do których posiada dostęp lub które otrzymuje od Państw Członkowskich.
Państwa Członkowskie podejmują równoważne środki zgodnie z właściwym prawem krajowym.
2.
Wszyscy członkowie personelu przeprowadzający inspekcje w zakresie ochrony lub mający dostęp do informacji poufnych związanych z niniejszą dyrektywą posiadają odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa wydane przez Państwo Członkowskie, którego obywatelstwo posiada dany członek personelu.
Artykuł 17
Sankcje
Państwa Członkowskie zapewniają wprowadzenie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenie przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Wdrożenie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu przestrzegania niniejszej dyrektywy do 15 czerwca 2007 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Sprawozdanie z oceny
W terminie do 15 grudnia 2008 r., a następnie, co pięć lat, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny wdrożenia dyrektywy oparte, między innymi, na informacjach uzyskanych zgodnie z art. 13.
W sprawozdaniu tym Komisja dokonuje analizy przestrzegania przez Państwa Członkowskie niniejszej dyrektywy oraz skuteczność podjętych środków.
W razie konieczności Komisja przedstawia wnioski dotyczące środków dodatkowych.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 21 Adresaci
Dyrektywa 2005/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 października 2005 r.
w sprawie stosowania przednich układów zabezpieczających w pojazdach silnikowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układy zapewniające dodatkową ochronę przed uderzeniami czołowymi w pojazdach silnikowych są w ostatnich latach coraz powszechniej używane.
Niektóre z tych układów stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa pieszych i innych użytkowników dróg w razie zderzenia.
Dlatego też wymagane jest podjęcie środków mających na celu ochronę społeczeństwa przed takimi zagrożeniami.
(2) Przednie układy zabezpieczające mogą stanowić element fabrycznego wyposażenia pojazdu lub być wprowadzane na rynek jako oddzielne jednostki techniczne.
Wymogi techniczne dotyczące homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do jakichkolwiek przednich układów zabezpieczających, w które pojazd może być wyposażony, powinny być zharmonizowane w celu zapobieżenia przyjmowaniu wymogów, które różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich, oraz zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Z tych samych przyczyn konieczne jest zharmonizowanie wymogów technicznych dotyczących homologacji typu przednich układów zabezpieczających jako oddzielnych jednostek technicznych w rozumieniu dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [3].
(3) Konieczne jest kontrolowanie stosowania przednich układów zabezpieczających oraz określenie wymogów dotyczących badań, konstrukcji i montażu, odnoszące się do przednich układów zabezpieczających, będących częścią fabrycznego wyposażenia pojazdu lub dostępnych na rynku jako oddzielna jednostka techniczna.
Badania muszą nakładać obowiązek projektowania przednich układów zabezpieczających w sposób, który poprawi bezpieczeństwo pieszych i zmniejszy liczbę rannych w wypadkach.
(4) Powyższe wymagania powinny być także rozpatrywane w kontekście ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg oraz w odniesieniu do dyrektywy 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. odnoszącej się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowym [4].
Niniejsza dyrektywa powinna być poddana przeglądowi w świetle dalszych badań i doświadczeń pozyskanych podczas pierwszych czterech lat jej stosowania.
(5) Niniejsza dyrektywa jest jedną z dyrektyw szczegółowych w ramach procedury wspólnotowej homologacji typu ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG.
(6) Komisja powinna monitorować oddziaływanie niniejszej dyrektywy i składać sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Jeżeli zostanie uznane za konieczne wprowadzenie dalszych udoskonaleń w zakresie ochrony pieszych, Komisja powinna przedstawić wniosek w sprawie zmian niniejszej dyrektywy, stosownie do postępu technicznego.
(7) Uznaje się jednakże, że niektóre pojazdy objęte zakresem niniejszej dyrektywy, które mogą być wyposażone w przednie układy zabezpieczające, nie będą podlegać dyrektywie 2003/102/WE.
Uważa się, że w przypadku takich pojazdów spełnienie wymogów dotyczących badań oddziaływania na górną część nogi mogłoby się okazać technicznie niewykonalne.
W celu ułatwienia poprawy bezpieczeństwa pieszych w zakresie urazów głowy niezbędne może być wprowadzenie alternatywnych wymogów w stosunku do badań oddziaływania na górną część nogi, które obowiązywać będą wyłącznie w przypadku tych pojazdów, zapewniając równocześnie, że montaż jakiegokolwiek przedniego układu zabezpieczającego nie prowadzi do zwiększenia ryzyka wystąpienia urazów nóg u pieszych lub innych niechronionych użytkowników dróg.
(8) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy oraz jej dostosowania do postępu naukowego i technicznego należy podejmować zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(9) W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie promowanie bezpieczeństwa pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg poprzez wskazanie wymagań technicznych dla homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do przednich układów zabezpieczających, nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie, ale może być osiągnięty w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(10) Niniejsza dyrektywa jest częścią Europejskiego programu działań na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego i może być uzupełniana przez środki krajowe mające na celu zakazanie lub ograniczenie stosowania przednich układów zabezpieczających już obecnych na rynku przed jej wejściem w życie.
(11) Dyrektywa 70/156/EWG powinna zostać z tego względu odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa bezpieczeństwa pieszych i pojazdów za pomocą środków zapewniających bezpieczeństwo bierne.
Ustanawia ona wymagania techniczne dla homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do przednich układów zabezpieczających, będących częścią fabrycznego wyposażenia pojazdu lub oddzielnymi jednostkami technicznymi.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje oraz definicje określone w załączniku I pkt 1:
1) "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy kategorii M1 w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG i załącznika II do tej dyrektywy, o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, oraz każdy pojazd silnikowy kategorii N1 w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG i załącznika II do tej dyrektywy;
2) "oddzielna jednostka techniczna" oznacza oddzielną jednostkę techniczną w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG i przeznaczoną do montażu i używania w jednym lub wielu istniejących typach pojazdów.
Artykuł 3
Przepisy dotyczące homologacji typu
1.
Ze skutkiem od dnia 25 sierpnia 2006 r., w odniesieniu do jakiegokolwiek nowego typu pojazdu wyposażonego w przedni układ zabezpieczający zgodny z wymogami określonymi w załączniku I oraz w załączniku II, Państwa Członkowskie, z przyczyn odnoszących się do przednich układów zabezpieczających:
a) nie odmawiają udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu;
b) nie zakazują rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji.
2.
Ze skutkiem od dnia 25 sierpnia 2006 r., w odniesieniu do jakiegokolwiek nowego typu przedniego układu zabezpieczającego, udostępnionego jako oddzielna jednostka techniczna i zgodnego z wymogami określonymi w załączniku I oraz w załączniku II, Państwa Członkowskie:
a) nie odmawiają udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu;
b) nie zakazują sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji.
3.
Ze skutkiem od dnia 25 listopada 2006 r., w odniesieniu do nowego typu pojazdu wyposażonego w przedni układ zabezpieczający lub nowego typu przedniego układu zabezpieczającego udostępnionego jako oddzielna jednostka techniczna, niezgodnego z wymogami określonymi w załączniku I oraz w załączniku II, Państwa Członkowskie odmawiają wydania homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu.
4.
Ze skutkiem od dnia 25 maja 2007 r., w odniesieniu do pojazdów niespełniających wymogów z zakresu przednich układów zabezpieczających określonych w załączniku I oraz w załączniku II, Państwa Członkowskie:
a) uznają, że świadectwa zgodności, dołączone do nowych pojazdów zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG, utraciły ważność dla celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy;
b) zakazują rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji nowych pojazdów, do których nie jest dołączone świadectwo zgodności stosownie do dyrektywy 70/156/EWG.
5.
Ze skutkiem od dnia 25 maja 2007 r. wymogi załącznika I oraz załącznika II dotyczące przednich układów zabezpieczających, udostępnionych jako oddzielna jednostka techniczna, mają zastosowanie dla celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 4
Środki wdrożenia i zmiany
1.
Szczegółowe wymagania techniczne związane z badaniami przewidzianymi w pkt 3 załącznika I ustanawiane są przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG.
2.
Komisja przyjmuje zmiany niezbędne do dostosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 5
Przegląd
W terminie do dnia 25 sierpnia 2010 r., w związku z postępem technicznym i pozyskanym doświadczeniem, Komisja poddaje przeglądowi przepisy techniczne niniejszej dyrektywy oraz, w szczególności, warunki poddawania badaniu górnej części nogi z przednim układem zabezpieczającym, włączenia badania głowy osoby dorosłej z przednim układem zabezpieczającym oraz specyfikacji badania głowy dziecka z przednim systemem zabezpieczającym.
Wyniki tego przeglądu są przedmiotem sprawozdania Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady.
Jeżeli w wyniku tego przeglądu okaże się zasadne dostosowanie przepisów technicznych niniejszej dyrektywy, dostosowanie takie zostaje przeprowadzone zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 6
Zmiany do dyrektywy 70/156/EWG
Niniejszym zmienia się załączniki I, III, IV i XI do dyrektywy 70/156/EWG zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 7
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 25 sierpnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o nich Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 25 sierpnia 2006 r.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Oddzielne jednostki techniczne
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na uprawnienia Państw Członkowskich w zakresie zakazywania lub ograniczania stosowania przednich układów zabezpieczających, które zostały wprowadzone na rynek jako oddzielne jednostki techniczne przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 10
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/67/WE
z dnia 18 października 2005 r.
zmieniająca, w celu ich dostosowania, załączniki I i II do dyrektywy Rady 86/298/EWG, załączniki I i II do dyrektywy Rady 87/402/EWG oraz załączniki I, II i III do dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszące się do homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/298/EWG z dnia 26 maja 1986 r. w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół [1], w szczególności jej art. 12,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/402/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę Rady 74/150/EWG [3] w szczególności jej art. 19 ust. 1 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/37/WE wprowadziła montowanie zamocowań pasa bezpieczeństwa jako nowy wymóg w odniesieniu do homologacji typu pojazdu rolniczego lub leśnego zgodnie z dyrektywą Rady 76/115/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych [4].
Ponieważ dyrektywa 76/115/EWG dotyczy homologacji typu różnych kategorii pojazdów silnikowych nierolniczych, należy sprecyzować, które wymogi wymienionej dyrektywy mają zastosowanie do niektórych ciągników rolniczych lub leśnych.
(2) Wymogi dodatku 1 załącznika I do dyrektywy 76/115/EWG dotyczące miejsc środkowych z przodu pojazdu kategorii N3 są odpowiednie dla ciągników o prędkości konstrukcyjnej 40 km/h lub mniejszej.
(3) Dnia 29 marca 2005 r. Rada OECD zatwierdziła decyzję C(2005) 1 ustanawiającą nowe wersje kodeksów OECD w odniesieniu do badań ciągników rolniczych i leśnych.
(4) Właściwym jest przyjęcie odniesień do kodeksów OECD w dyrektywach 2003/37/WE, 86/298/EWG i 87/402/EWG w celu uwzględnienia decyzji Rady OECD C(2005) 1.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 86/298/EWG, 87/402/EWG i 2003/37/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/37/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, II i III do dyrektywy 2003/37/WE zmienia się zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Załączniki I i II do dyrektywy 86/298/EWG zmienia się zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Załączniki I i II do dyrektywy 87/402/EWG zmienia się zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę współzależności między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Po przyjęciu wymienionych przepisów Państwa Członkowskie uwzględnią w nich odniesienie do niniejszej dyrektywy lub dołączą takie odniesienie przy okazji ich oficjalnej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody sporządzenia odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przedstawią Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 6
Dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 listopada 2005 r.
w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 i art. 55,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [3], dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie [4] oraz dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie [5] określają przepisy dotyczące podejmowania i wykonywania działalności w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich we Wspólnocie.
(2) Dyrektywy te przewidują ramy prawne wykonywania przez zakłady ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej na rynku wewnętrznym, zarówno w zakresie prawa przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług, w celu ułatwienia zakładom ubezpieczeń mającym główną siedzibę we Wspólnocie wykonania zobowiązań ze zdarzeń ubezpieczeniowych powstałych na terytorium Wspólnoty oraz w celu umożliwienia ubezpieczającym korzystania z usług nie tylko ubezpieczycieli prowadzących działalność w ich własnym kraju, ale również ubezpieczycieli, których główna siedziba znajduje się na obszarze Wspólnoty i którzy wykonują działalność w innych Państwach Członkowskich.
(3) System ustalony przez te dyrektywy stosuje się do zakładów ubezpieczeń bezpośrednich w odniesieniu do całości wykonywanej przez nie działalności, zarówno czynności związanych z ubezpieczeniami bezpośrednimi, jak i czynności związanych z reasekuracją przez przejęcie ryzyka; jednakże działalność reasekuracyjna wykonywana przez wyspecjalizowane zakłady reasekuracji nie podlegaja temu systemowi ani żadnemu innemu systemowi przewidzianemu przez prawo Wspólnoty.
(4) Reasekuracja jest ważną działalnością finansową, gdyż umożliwia zakładom ubezpieczeń bezpośrednich, dzięki ułatwieniu szerszego rozkładu ryzyk na poziomie ogólnoświatowym, posiadanie większej zdolności przyjmowania ryzyka w celu angażowania się w działalność ubezpieczeniową i zapewniania ochrony ubezpieczeniowej, a także obniżenia ich kosztów kapitałowych; ponadto reasekuracja odgrywa fundamentalną rolę dla stabilności finansowej, gdyż jest niezbędnym elementem zapewnienia mocnej pozycji finansowej oraz stabilności rynków ubezpieczeń bezpośrednich, a także systemu finansowego jako całości, dzięki swoim rolom głównego pośrednika finansowego i inwestora instytucjonalnego.
(5) Dyrektywa Rady 64/225/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w dziedzinie reasekuracji i retrocesji [6] usunęła ograniczenia prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług związane z obywatelstwem lub miejscem zamieszkania/siedzibą świadczącego usługi reasekuracyjne.
Dyrektywa nie usunęła jednak ograniczeń spowodowanych rozbieżnościami pomiędzy krajowymi przepisami dotyczącymi ostrożnościowej regulacji reasekuracji.
Sytuacja ta doprowadziła do znacznych różnic w poziomie nadzoru zakładów reasekuracji we Wspólnocie, które tworzą bariery dla wykonywania działalności reasekuracyjnej, takie jak zobowiązanie zakładu reasekuracyjnego do zastawiania aktywów w celu pokrycia części rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zakładu ubezpieczeń bezpośrednich, jak również stosowanie się przez zakłady reasekuracji do różnych zasad nadzoru w różnych Państwach Członkowskich, w których wykonują one działalność lub zasad pośredniego nadzoru różnych aspektów działalności zakładu reasekuracji, prowadzonego przez organy właściwe dla zakładów ubezpieczeń bezpośrednich.
(6) W Planie Działania dla Usług Finansowych wymieniono reasekurację jako sektor, który wymaga działania na poziomie Wspólnoty w celu ukończenia tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych.
Ponadto główne organizacje finansowe, takie jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego (IAIS) zwróciły uwagę na brak zharmonizowanych zasad nadzoru reasekuracyjnego na poziomie Wspólnoty jako istotną lukę w ramach regulacyjnych dotyczących usług finansowych, która powinna zostać wypełniona.
(7) Niniejsza dyrektywa ma na celu ustanowienie ostrożnościowych ram regulacyjnych dla wykonywania działalności reasekuracyjnej we Wspólnocie.
Stanowi ona część zbioru prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie ubezpieczeń, mającego na celu ustanowienie rynku wewnętrznego w sektorze ubezpieczeń.
(8) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z głównymi pracami międzynarodowymi prowadzonymi nad ostrożnościowymi zasadami reasekuracji, w szczególności pracami prowadzonymi przez IAIS.
(9) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z podejściem przyjętym w prawodawstwie wspólnotowym w odniesieniu do ubezpieczeń bezpośrednich poprzez dokonanie harmonizacji, która jest zasadnicza, niezbędna i wystarczająca do zapewnienia wzajemnego uznawania zezwoleń i systemów ostrożnościowej kontroli, umożliwiając przez to udzielanie jednolitego zezwolenia ważnego na całym terytorium Wspólnoty oraz stosowanie zasady nadzoru przez rodzime Państwo Członkowskie.
(10) W wyniku tego do podejmowania i wykonywania działalności reasekuracyjnej wymagane jest udzielenie jednolitego zezwolenia urzędowego przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym zakład reasekuracji ma swoją główną siedzibę.
Umożliwia ono zakładowi wykonywanie działalności we Wspólnocie na podstawie prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług.
Państwo Członkowskie, w którym znajduje się oddział lub w którym świadczone są usługi, nie może wymagać uzyskania nowego zezwolenia przez zakład reasekuracji, który chce wykonywać w nim działalność ubezpieczeniową i który otrzymał już zezwolenie w swoim rodzimym Państwie Członkowskim.
Ponadto zakład reasekuracji, który otrzymał już zezwolenie w swoim rodzimym Państwie Członkowskim, nie powinien podlegać dodatkowemu nadzorowi lub kontrolom dotyczącym jego pozycji finansowej, które są przeprowadzane przez organy właściwe dla zakładu ubezpieczeń reasekurowanego przez dany zakład reasekuracji.
Ponadto Państwa Członkowskie nie powinny mieć możliwości wymagania od zakładu reasekuracji, posiadającego zezwolenie na wykonywanie działalności we Wspólnocie, zastawiania aktywów na poczet pokrycia części rezerw techniczno-ubezpieczeniowych cedenta.
Warunki udzielenia lub wycofania zezwolenia powinny zostać określone.
Właściwe organy nie powinny udzielać lub utrzymywać zezwolenia dla zakładu reasekuracji, który nie spełnia warunków określonych w niniejszej dyrektywie.
(11) Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do zakładów reasekuracji, które wykonują wyłącznie działalność reasekuracyjną i nie angażują się w bezpośrednią działalność ubezpieczeniową; powinna ona mieć zastosowanie również do tak zwanych "wewnętrznych" zakładów reasekuracji utworzonych przez lub których właścicielem jest przedsiębiorstwo finansowe inne niż zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji lub grupa zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, do których stosuje się dyrektywę 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych [7], albo utworzonych przez lub którego właścicielem jest jedno lub kilka przedsiębiorstw niefinansowych, których celem jest zapewnianie ochrony reasekuracyjnej wyłącznie ryzyk tych przedsiębiorstw, do których one należą.
Jeżeli niniejsza dyrektywa odnosi się do zakładów reasekuracji, powinno obejmować to wewnętrzne zakłady reasekuracji, z wyjątkiem szczególnych przepisów dotyczących wewnętrznych zakładów reasekuracji.
Wewnętrzne zakłady reasekuracji nie pokrywają ryzyk wynikających z zewnętrznej działalności ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji należącego do grupy.
Ponadto zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji należące do konglomeratu finansowego nie mogą być właścicielami zakładu wewnętrznego.
(12) Niniejsza dyrektywa nie powinna jednak mieć zastosowania do zakładów ubezpieczeń, które są już objęte dyrektywami 73/239/EWG lub 2002/83/WE; jednakże aby zapewnić mocną pozycję finansową zakładów ubezpieczeń, które wykonują także działalność reasekuracyjną, i aby charakterystyczne cechy tego rodzaju działalności zostały należycie uwzględnione w wymaganiach kapitałowych stawianych tym zakładom ubezpieczeń, przepisy dotyczące marginesu wypłacalności zakładów reasekuracji zawarte w niniejszej dyrektywie powinny stosować się do działalności reasekuracyjnej tych zakładów ubezpieczeń, jeżeli ich działalność reasekuracyjna stanowi znaczącą część ich całkowitej działalności.
(13) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do pokrycia reasekuracyjnego realizowanego lub w pełni gwarantowanego z uwagi na istotny interes publiczny przez Państwo Członkowskie, działające jako reasekurator ostatniej szansy, w szczególności gdy wskutek szczególnej sytuacji na rynku uzyskanie odpowiedniego pokrycia komercyjnego jest niewykonalne; w tym względzie brak "odpowiedniego pokrycia komercyjnego" powinien zasadniczo oznaczać załamanie rynku, charakteryzujące się wyraźnym brakiem wystarczającego zakresu ofert ubezpieczeniowych, przy czym nadmiernie wysokie składki nie powinny jednak same w sobie wskazywać na nieadekwatność takiego pokrycia komercyjnego.
Artykuł 1 ust. 2 lit. d) niniejszej dyrektywy stosuje się również do porozumień zawieranych pomiędzy zakładami ubezpieczeń, do których stosują się dyrektywy 73/239/EWG lub 2002/83/WE i których celem jest pulowanie roszczeń finansowych wynikających z istotnych ryzyk, takich jak terroryzm.
(14) Zakłady reasekuracji mają ograniczyć przedmiot ich działalności do prowadzenia działalności reasekuracyjnej i czynności z tym związanych.
Ten wymóg pozwala zakładowi reasekuracji podejmować takie działania, jak na przykład doradztwo statystyczne lub aktuarialne, analiza ryzyka lub badania na rzecz klientów.
Może on również obejmować funkcję spółki holdingowej oraz czynności związane z działalnością w sektorze finansowym w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego [8].
W żadnym przypadku wymóg ten nie pozwala na prowadzenie niepowiązanej działalności bankowej i finansowej.
(15) Niniejsza dyrektywa powinna wyjaśnić uprawnienia i środki nadzoru udzielone właściwym organom.
Właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego zakładu reasekuracji powinny być odpowiedzialne za monitorowanie kondycji finansowej zakładów reasekuracji, w tym stopnia ich wypłacalności, tworzenia odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i rezerw na wyrównanie szkodowości (ryzyka) oraz pokrycia tych rezerw poprzez wysokiej jakości aktywa.
(16) Właściwe organy Państw Członkowskich powinny mieć do swojej dyspozycji takie środki nadzoru, jakie są niezbędne do zapewnienia prawidłowego wykonywania działalności przez zakłady reasekuracji na całym terytorium Wspólnoty, niezależnie od tego, czy wykonywana jest ona na podstawie prawa przedsiębiorczości czy swobody świadczenia usług.
W szczególności powinny one być w stanie wprowadzać właściwe środki zabezpieczające lub nakładać sankcje mające na celu zapobieganie nieprawidłowościom i naruszeniom przepisów w sprawie nadzoru nad reasekuracją.
(17) Przepisy dotyczące przenoszenia portfeli powinny być zgodne z jednolitym zezwoleniem przewidzianym w niniejszej dyrektywie.
Powinny one stosować się do poszczególnych rodzajów przenoszenia portfeli pomiędzy zakładami reasekuracji, takich jak przenoszenie portfeli w wyniku połączeń zakładów reasekuracji lub innych instrumentów prawa spółek lub przeniesienia portfeli niewygasłych ryzyk w celu pozbycia się ich do innego zakładu reasekuracji.
Ponadto przepisy dotyczące przenoszenia portfeli powinny zawierać przepisy szczególne dotyczące przeniesienia do innego zakładu reasekuracji portfela umów zawartych na podstawie prawa przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług.
(18) Powinien zostać wprowadzony przepis dotyczący wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami oraz organami lub podmiotami, które z tytułu swojej funkcji przyczyniają się do wzmacniania stabilności systemu finansowego.
W celu zachowania poufnego charakteru przekazywanych informacji lista adresatów powinna pozostawać ściśle ograniczona.
Konieczne jest zatem określenie warunków, w których wyżej wspomniana wymiana informacji jest dozwolona; ponadto w przypadku gdy ustanowiono, że informacje mogą być ujawnione wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych organów, mogą one, tam gdzie jest to stosowne, uzależnić swoją zgodę od spełnienia rygorystycznych warunków.
W związku z powyższym oraz w celu zapewnienia właściwego nadzoru nad zakładami reasekuracji przez właściwe organy, niniejsza dyrektywa powinna określać zasady umożliwiające Państwu Członkowskiemu zawieranie umów dotyczących wymiany informacji z państwami trzecimi, pod warunkiem że ujawniane informacje objęte są odpowiednimi gwarancjami tajemnicy zawodowej.
(19) Do celów wzmocnienia nadzoru ostrożnościowego nad zakładami reasekuracji należy zastrzec, że biegły rewident musi mieć obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwych organów w każdym przypadku przewidzianym niniejszą dyrektywą, gdy w trakcie wykonywania swoich zadań wejdzie w posiadanie informacji dotyczących pewnych faktów, które mogą mieć poważne konsekwencje dla sytuacji finansowej zakładów reasekuracji lub dla funkcjonowania organizacji administracyjnej i księgowej zakładu reasekuracji.
Uwzględniając określony cel, pożądane jest, aby Państwa Członkowskie postanowiły, że taki obowiązek powinien dotyczyć wszystkich okoliczności, kiedy biegły rewident stwierdza takie fakty w trakcie wykonywania swoich zadań w przedsiębiorstwie posiadającym bliskie powiązania z zakładem reasekuracji.
Obowiązek biegłych rewidentów, aby w stosownych przypadkach powiadomić właściwe organy o niektórych faktach i decyzjach dotyczących zakładów reasekuracji, stwierdzonych podczas wykonywania ich zadań w przedsiębiorstwie innym niż zakład reasekuracji, nie zmienia charakteru ich zadań w takim przedsiębiorstwie, ani też wymaganego sposobu wykonywania tych zadań w tym przedsiębiorstwie.
(20) Należy przewidzieć możliwość zastosowania niniejszej dyrektywy do istniejących zakładów reasekuracji, które otrzymały już zezwolenie lub uprawnienie do prowadzenia działalności reasekuracyjnej zgodnie z przepisami Państw Członkowskich przed zastosowaniem niniejszej dyrektywy.
(21) W celu umożliwienia zakładowi reasekuracji realizacji jego zobowiązań, rodzime Państwo Członkowskie powinno wymagać od zakładu reasekuracji stworzenia odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Wielkość takich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych powinna zostać określona zgodnie z dyrektywą Rady 91/674/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń [9] oraz, w odniesieniu do operacji związanych z reasekuracją ubezpieczeń na życie, powinno także pozwolić się rodzimemu Państwu Członkowskiemu na ustanowienie bardziej szczegółowych zasad zgodnie z dyrektywą 2002/83/WE.
(22) Od zakładu reasekuracji prowadzącego działalność reasekuracyjną dotyczącą ubezpieczenia kredytowego, którego operacje reasekuracji kredytowej stanowią więcej niż niewielką część jego całkowitej działalności, należy wymagać ustanowienia rezerwy na wyrównanie szkodowości (ryzyka), która nie stanowi części marginesu wypłacalności; rezerwa ta powinna zostać wyliczona zgodnie z metodami określonymi w dyrektywie 73/239/EWG i które są uznane za równoważne; ponadto niniejsza dyrektywa powinna pozwalać rodzimemu Państwu Członkowskiemu również wymagać, aby zakłady reasekuracji, których siedziba główna znajduje się na jego terytorium, ustanowiły rezerwy wyrównawcze dla klas ryzyka innych niż reasekuracja kredytowa, stosownie do zasad określonych przez to Państwo Członkowskie.
Po wprowadzeniu Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF 4) niniejsza dyrektywa powinna wyjaśnić ostrożnościowe traktowanie rezerw wyrównawczych ustanowionych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Jednakże ponieważ nadzór nad reasekuracją wymaga ponownej oceny w ramach projektu Solvency II, niniejsza dyrektywa nie wyklucza przyszłego nadzoru nad reasekuracją w ramach Solvency II.
(23) Zakład reasekuracji powinien dysponować aktywami na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i rezerw na wyrównanie szkodowości (ryzyka), które uwzględniają rodzaj działalności prowadzonej przez zakład reasekuracji, a w szczególności charakter, wielkość i czas trwania spodziewanych wypłat roszczeń w sposób zapewniający wystarczającą ilość, płynność, bezpieczeństwo, jakość, zyskowność i dopasowanie jego inwestycji, dla których to zakład powinien zapewnić zróżnicowanie i należyte rozłożenie, a także w sposób, który da zakładowi możliwości adekwatnego reagowania na zmieniające się sytuacje gospodarcze, w szczególności na wydarzenia na rynkach finansowych i rynkach nieruchomości lub katastroficzne zdarzenia o dużych skutkach.
(24) Niezbędne jest, poza rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi, aby zakłady reasekuracji posiadały rezerwę dodatkową, określoną mianem marginesu wypłacalności, reprezentowaną przez aktywa dowolne oraz, za zgodą właściwych organów, przez inne aktywa implicytywne, które mają spełniać rolę bufora dla niekorzystnych wahań w sektorze.
Wymaganie to jest ważnym elementem nadzoru ostrożnościowego.
Do czasu zakończenia rewizji obecnego systemu marginesu bezpieczeństwa, którą Komisja prowadzi w ramach tak zwanego "projektu Solvency II", do określania wymaganego marginesu wypłacalności zakładów reasekuracji należy stosować zasady przewidziane w prawodawstwie obowiązującym w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich.
(25) W świetle podobieństw pomiędzy reasekuracją ubezpieczeń na życie, pokrywającą ryzyko umieralności, a reasekuracją inną niż ubezpieczeń na życie, w szczególności pokrycia ryzyk objętych ubezpieczeniem i okresu trwania umów reasekuracji ubezpieczeń na życie, margines wypłacalności wymagany dla reasekuracji ubezpieczeń na życie powinien być ustalony zgodnie z przepisami określonymi w niniejszej dyrektywie do obliczenia marginesu wypłacalności wymaganego dla reasekuracji innej niż ubezpieczeń na życie; rodzime Państwo Członkowskie powinno jednak mieć możliwość stosowania zasad określonych w dyrektywie 2002/83/WE do ustalania marginesu wypłacalności wymaganego dla działań w ramach reasekuracji ubezpieczeń na życie, które są powiązane z funduszami inwestycyjnymi lub umowami uczestnictwa.
(26) W celu uwzględnienia szczególnego charakteru niektórych typów umów reasekuracyjnych lub określonych branż działalności należy przewidzieć możliwość dokonania modyfikacji obliczania wymaganego marginesu wypłacalności; modyfikacji tych powinna dokonać Komisja po konsultacji z Europejskim Komitetem ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowionym na mocy decyzji Komisji 2004/9/WE [10], korzystając z uprawnień wykonawczych przyznanych jej na mocy Traktatu.
(27) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać podjęte zgodnie z art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11].
(28) Wykaz pozycji kwalifikujących się do stanowienia dostępnego marginesu wypłacalności określonego niniejszą dyrektywą powinien być taki, jak przewidziany w dyrektywach 73/239/EWG i 2002/83/WE.
(29) Zakłady reasekuracji powinny również posiadać fundusz gwarancyjny w celu zapewnienia, aby miały one należyte środki, gdy zostają utworzone i aby w późniejszym toku działalności margines wypłacalności w żadnym przypadku nie spadł poniżej minimum bezpieczeństwa; jednakże aby uwzględnić specyfikę wewnętrznych zakładów reasekuracji, należy przewidzieć możliwość ustalenia przez rodzime Państwo Członkowskie minimalnego funduszu gwarancyjnego wymaganego dla zależnych zakładów reasekuracji w niższej wysokości.
(30) Niektóre przepisy niniejszej dyrektywy określają minimalne normy.
Rodzime Państwo Członkowskie powinno mieć prawo do ustanawiania bardziej surowych zasad dla zakładów reasekuracji działających na podstawie zezwolenia wydanego przez własne właściwe organy, w szczególności w odniesieniu do wymagań dotyczących marginesu wypłacalności.
(31) Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do działalności w zakresie ograniczonej reasekuracji; dlatego też do celu stosowania niniejszej dyrektywy niezbędna jest definicja ograniczonej reasekuracji; ze względu na specyfikę tego typu działalności reasekuracyjnej rodzime Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość ustanowienia specjalnych przepisów regulujących wykonywanie działalności ograniczonej reasekuracji.
Przepisy te mogłyby się różnić w określonych punktach od ogólnego systemu ustanowionego niniejszą dyrektywą.
(32) Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić zasady dotyczące tych spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles), które przejmują ryzyko od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.
Szczególna natura owych spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które nie są zakładami ubezpieczeń lub reasekuracji, wymaga ustanowienia szczególnych przepisów w Państwach Członkowskich.
Ponadto niniejsza dyrektywa powinna przewidywać, że rodzime Państwo Członkowskie ustanowi bardziej szczegółowe przepisy, precyzujące okoliczności, w których kwoty należne ze spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) mogłyby być wykorzystane jako aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji.
Niniejsza dyrektywa powinna również przewidywać, że kwoty podlegające zwrotowi ze spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) mogą zostać uznane za kwoty możliwe do potrącenia na podstawie umów reasekuracji lub retrocesji, w limitach wyznaczonych w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem wystąpienia zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z wnioskiem do właściwego organu i wyrażenia zgody przez ten właściwy organ.
(33) Niezbędne jest zapewnienie środków w przypadkach gdy sytuacja finansowa zakładu reasekuracji prowadzi do trudności w pokrywaniu zobowiązań ubezpieczeniowych.
W szczególnych sytuacjach istnieje również potrzeba upoważnienia właściwych organów do interweniowania na dostatecznie wczesnym etapie, jednak korzystając z takich uprawnień, właściwe organy powinny powiadomić zakłady reasekuracji o powodach uzasadniających takie działanie nadzorcze zgodnie z zasadami zdrowej administracji i należytego postępowania.
Dopóki istnieje taka sytuacja, właściwe organy nie powinny zaświadczać, że zakład reasekuracji ma dostateczny margines wypłacalności.
(34) Niezbędne jest zastrzeżenie warunku współpracy pomiędzy właściwymi organami Państw Członkowskich w celu zagwarantowania, że zakład reasekuracji, prowadzący działalność na podstawie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, będzie stosował się do przepisów obowiązujących go w przyjmującym Państwie Członkowskim.
(35) Należy ustanowić przepisy pozwalające na odwoływanie się do sądów w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia lub jego wycofania.
(36) Ważne jest zastrzeżenie, aby zakłady reasekuracji, których główna siedziba znajduje się poza Wspólnotą i które prowadzą działalność reasekuracyjną na terenie Wspólnoty, nie były przedmiotem przepisów, które skutkują traktowaniem w sposób bardziej uprzywilejowany niż zakłady reasekuracji, których główna siedziba znajduje się w jednym z Państw Członkowskich.
(37) W celu uwzględnienia międzynarodowych aspektów reasekuracji należy uregulować zawieranie umów międzynarodowych z państwem trzecim, mające na celu zdefiniowanie środków nadzoru nad podmiotami reasekuracyjnymi prowadzącymi działalność na terytorium każdej z umawiających się stron.
(38) Należy ustanowić przepisy wprowadzające elastyczną procedurę umożliwiającą ocenę ostrożnościowej równoważności z państwami trzecimi na zasadzie wspólnotowej po to, aby poprawić liberalizację usług reasekuracyjnych w państwach trzecich, czy to poprzez przedsiębiorstwa, czy też poprzez transgraniczne świadczenie usług.
W tym celu niniejsza dyrektywa powinna przewidywać procedury negocjacyjne z państwami trzecimi.
(39) Komisja powinna być uprawniona do przyjęcia środków wykonawczych, pod warunkiem że nie zmieniają one zasadniczych elementów niniejszej dyrektywy.
Środki wykonawcze powinny umożliwiać Wspólnocie uwzględnienie przyszłego rozwoju reasekuracji.
Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjęte zgodnie z decyzją 1999/468/WE.
(40) Obowiązujące wspólnotowe ramy prawne dla wykonywania działalności ubezpieczeniowej powinny zostać dostosowane tak, aby uwzględnić nowy system nadzorczy dla zakładów reasekuracji ustanowiony na mocy niniejszej dyrektywy i aby zapewnić jednolite ramy prawne dla całego sektora ubezpieczeniowego.
W szczególności należy dostosować obecne przepisy, które umożliwiają "pośredni nadzór" nad zakładami reasekuracji przez organy właściwe dla nadzoru zakładów ubezpieczeń bezpośrednich.
Ponadto niezbędne jest zniesienie aktualnych przepisów pozwalających, aby Państwa Członkowskie wymagały zastawienia aktywów na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zakładu ubezpieczeń, niezależnie od formy, jaką ten wymóg może przyjąć, gdy ubezpieczyciel jest reasekurowany przez zakład reasekuracji posiadający zezwolenie na mocy niniejszej dyrektywy lub przez zakład ubezpieczeń.
Wreszcie, należy ustanowić, aby margines wypłacalności wymagany od zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność reasekuracyną, gdy działalność taka stanowi znaczącą część ich całkowitej działalności, podlegał zasadom wypłacalności przewidzianym w niniejszej dyrektywie dla zakładów reasekuracji.
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 73/239/EWG, 92/49/EWG oraz 2002/83/WE.
(41) Należy zmienić dyrektywę 98/78/WE w celu zagwarantowania, że zakłady reasekuracji w grupie ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej podlegają dodatkowemu nadzorowi w ten sam sposób, co zakłady ubezpieczeń, które są obecnie częścią grupy ubezpieczeniowej.
(42) Zgodnie z pkt 34 międzyinstytucjonalnego porozumienia dotyczącego stanowienia lepszego prawa [12], Państwa Członkowskie są zachęcane do sporządzenia, dla ich celów oraz w interesie Wspólnoty, własnych tabel ilustrujących, w możliwie najszerszym zakresie, powiązania pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami jej transpozycji, oraz podania ich do publicznej wiadomości.
(43) W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie ram prawnych dla podejmowania i prowadzenia działalności reasekuracyjnej, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(44) W związku z tym, że niniejsza dyrektywa określa minimalne normy, Państwa Członkowskie mogą ustanowić bardziej restrykcyjne zasady,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
TYTUŁ I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady podejmowania i wykonywania na własny rachunek działalności reasekuracyjnej przez zakłady reasekuracji, które wykonują wyłącznie działalność reasekuracyjną i które mają siedzibę w Państwie Członkowskim lub pragną ją tam ustanowić.
2.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do:
a) zakładów ubezpieczeń, do których stosują się dyrektywy 73/239/EWG lub 2002/83/WE;
b) działań i podmiotów, o których mowa w art. 2 i 3 dyrektywy 73/239/EWG;
c) działań i podmiotów, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2002/83/WE;
d) działalności reasekuracyjnej prowadzonej lub w pełni gwarantowanej, z uwagi na istotny interes publiczny, przez rząd Państwa Członkowskiego, działający w charakterze reasekuratora ostatniej szansy, w tym w okolicznościach, gdy rola ta jest wymagana na skutek sytuacji na rynku, w której niewykonalne jest uzyskanie odpowiedniego pokrycia komercyjnego.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosują się następujące definicje:
a) "reasekuracja" oznacza działalność polegającą na przyjmowaniu ryzyk cedowanych przez zakład ubezpieczeń lub przez inny zakład reasekuracji.
W przypadku ubezpieczycieli zrzeszonych w towarzystwie Lloyd's, reasekuracja oznacza również działalność polegającą na przyjmowaniu przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji inny niż ubezpieczyciele zrzeszeni w towarzystwie Lloyd's ryzyk cedowanych przez któregokolwiek z członków towarzystwa Lloyd's;
b) "wewnętrzny zakład reasekuracji" oznacza zakład reasekuracji, którego właścicielem jest przedsiębiorstwo finansowe niebędące zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji, lub grupą zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, do których ma zastosowanie dyrektywa 98/78/WE, albo którego właścicielem jest przedsiębiorstwo niefinansowe, którego celem jest zapewnienie pokrycia reasekuracyjnego wyłącznie ryzyka przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, do których należy lub zakładu lub zakładów, których członkiem grupy jest wewnętrzny zakład reasekuracji;
c) "zakład reasekuracji" oznacza zakład, który otrzymał urzędowe zezwolenie zgodnie z art. 3;
d) "oddział" oznacza przedstawicielstwo lub oddział zakładu reasekuracji;
e) "siedziba" oznacza główną siedzibę lub oddział zakładu reasekuracji, z uwzględnieniem lit. d);
f) "rodzime Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym znajduje się główna siedziba zakładu reasekuracji;
g) "Państwo Członkowskie oddziału" oznacza Państwo Członkowskie, w którym znajduje się oddział zakładu reasekuracji;
h) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie, w którym zakład reasekuracji ma oddział lub świadczy usługi;
i) "kontrola" oznacza związek między jednostką dominującą a jednostką zależną zgodnie z definicją zawartą w art. 1 dyrektywy 83/349/EWG [13] lub podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną a zakładem;
j) "znaczny pakiet akcji" oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udział w zakładzie stanowiący 10 % lub więcej kapitału lub dający prawo do 10 % lub więcej głosu lub taki, który umożliwia wywieranie znacznego wpływu na zarządzanie tym zakładem;
k) "jednostka dominująca" oznacza jednostkę dominującą w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG;
l) "jednostka zależna" oznacza jednostkę zależną w rozumieniu definicji zawartej art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG;
m) "właściwe organy" oznaczają organy krajowe upoważnione na mocy ustawy lub rozporządzenia do nadzorowania zakładów reasekuracji;
n) "bliskie powiązania" oznaczają sytuację, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest powiązanych ze sobą przez:
i) udział kapitałowy, który oznacza własność, bezpośrednio lub za pomocą kontroli, co najmniej 20 % praw głosu lub kapitału przedsiębiorstwa; lub
ii) kontrolę, we wszystkich przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG lub podobne powiązanie między dowolną osobą fizyczną lub prawną a przedsiębiorstwem;
o) "przedsiębiorstwo finansowe" oznacza jedną z poniższych jednostek:
i) instytucję kredytową, instytucję finansową lub przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 1 ust. 5 i art. 1 ust. 23 dyrektywy 2000/12/WE [14];
ii) zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub ubezpieczeniową grupę kapitałową w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE;
iii) przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2004/39/WE [15],
iv) finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu art. 2 ust. 15 dyrektywy 2002/87/WE;
p) "spółka celowa (podmiot specjalnego przeznaczenia)" oznacza przedsiębiorstwo, posiadające osobowość prawną lub nie, niebędące istniejącym zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji, które przejmuje ryzyka od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz w pełni finansuje ekspozycję z tytułu takich ryzyk z wpływów z emisji dłużnej lub innego mechanizmu finansowania, gdzie prawa spłaty dostawców takiego długu lub innych mechanizmów finansowania są podporządkowane zobowiązaniom reasekuracyjnym tej spółki;
q) "reasekuracja ograniczona" oznacza reasekurację, w której jawnie określona maksymalna, możliwa szkoda, wyrażona jako maksymalna wielkość przenoszonego ryzyka ekonomicznego wynikającego zarówno ze znaczącego ryzyka złej wyceny ryzyk ubezpieczeniowych, jak i z ryzyka niepewności czasu płatności, przewyższa wysokość składki w okresie obowiązywania umowy o kwotę ograniczoną, ale znaczącą, oraz ma przynajmniej jedną z następujących dwóch cech:
i) jawny i znaczący wpływ wartości pieniądza w czasie;
ii) postanowienia umowne zmierzające do wyrównania bilansu doświadczenia gospodarczego stron w czasie w celu osiągnięcia docelowego transferu ryzyka.
2.
Do celów ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu świadczenie przez zakład reasekuracji usług pokrycia ryzyk instytucji pracowniczych programów emerytalnych objętych zakresem dyrektywy 2003/41/WE [16] w przypadkach gdy prawo rodzimego Państwa Członkowskiego takiej instytucji na to pozwala, jest również uważane za działalność objętą zakresem niniejszej dyrektywy.
Do celów ust. 1 lit. d) jakakolwiek trwała obecność zakładu reasekuracji na terytorium Państwa Członkowskiego traktowana jest w taki sam sposób, jak przedstawicielstwo lub oddział, nawet jeżeli obecność taka nie przybiera formy przedstawicielstwa lub oddziału, ale składa się zaledwie z biura zarządzanego przez pracowników własnych zakładu lub niezależną osobę ze stałym upoważnieniem do działania na rzecz zakładu, tak jak miałoby to miejsce w przypadku przedstawicielstwa.
Do celów ust. 1 lit. j) niniejszego artykułu oraz w kontekście art. 12 i art. 19–23 oraz innych wielkości pakietów akcji określonych w art. 19–23 uwzględnia się prawa głosu określone w art. 92 dyrektywy 2001/34/WE [17].
Do celów ust. 1 lit. l) każda jednostka zależna zakładu zależnego jest również uważana za jednostkę zależną przedsiębiorstwa, będącego ostateczną jednostką dominującą tych przedsiębiorstw.
Do celów ust. 1 lit. n):
- wszelkie jednostki zależne danej jednostki zależnej są również uważane za jednostki zależne jednostki dominującej stojącej na czele tych przedsiębiorstw,
- sytuację, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest trwale powiązanych z jedną i tą samą osobą za pomocą kontroli, również uważa się za bliskie powiązanie tych osób.
3.
W przypadku gdy niniejsza dyrektywa odnosi się do euro, za równowartość w walucie krajowej według kursu obowiązującego od dnia 31 grudnia danego roku przyjmuje się wartość ustaloną na ostatni dzień października tego roku, w którym równowartości euro podane były we wszystkich walutach Wspólnoty.
TYTUŁ II
PODEJMOWANIE DZIAŁALNOŚCI REASEKURACYJNEJ I ZEZWOLENIE DLA ZAKŁADU REASEKURACJI
Artykuł 3
Zasada zezwolenia
Podejmowanie działalności reasekuracyjnej wymaga uprzedniego uzyskania urzędowego zezwolenia.
O zezwolenie występuje do właściwych organów rodzimego Państwa Członkowskiego:
a) każde przedsiębiorstwo, które ustanawia swoją główną siedzibę na terytorium tego Państwa;
b) każdy zakład reasekuracji, który po uzyskaniu zezwolenia rozszerza swoją działalność na operacje reasekuracyjne inne, niż te, na które uzyskał zezwolenie.
Artykuł 4
Zakres zezwolenia
1.
Zezwolenie wydane zgodnie z art. 3 jest ważne w całej Wspólnocie.
Umożliwia ono zakładowi reasekuracji wykonywanie w niej działalności w ramach prawa przedsiębiorczości albo swobody świadczenia usług.
2.
Zezwolenia udziela się dla operacji reasekuracyjnych ubezpieczeń innych niż na życie, operacji reasekuracyjnych ubezpieczeń na życie lub wszystkich rodzajów operacji reasekuracyjnych, zgodnie z wnioskiem złożonym przez występującego o zezwolenie.
Jest on rozpatrywany z uwzględnieniem planu działalności przedłożonego zgodnie z art. 6 lit. b) i art. 11 oraz spełnienia warunków określonych dla uzyskania zezwolenia przez Państwo Członkowskie, w którym dany zakład reasekuracji ubiega się o zezwolenie.
Artykuł 5
Forma zakładu reasekuracji
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga, aby każdy zakład reasekuracji, który ubiega się o zezwolenie, przyjął jedną z form określonych w załączniku I.
Zakład reasekuracji może również przyjąć formę spółki europejskiej (SE) określonej w rozporządzeniu (WE) nr 2157/2001 [18].
2.
Państwa Członkowskie mogą, we właściwych przypadkach, tworzyć zakłady w dowolnej formie dopuszczonej przez przepisy prawa publicznego, pod warunkiem że przedmiotem działalności takich podmiotów są operacje reasekuracyjne prowadzone w warunkach równoważnych warunkom działalności zakładów ustanowionych na mocy prawa prywatnego.
Artykuł 6
Warunki
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu reasekuracji, który ubiega się o zezwolenie:
a) ograniczenia przedmiotu działaności do działalności reasekuracyjnej i powiązanych operacji; wymóg ten może obejmować funkcję i działalność spółki holdingowej w odniesieniu do działań sektora finansowego w rozumieniu art. 2 pkt 8 dyrektywy 2002/87/WE;
b) przedłożenia planu działalności zgodnie z art. 11;
c) posiadania minimalnego funduszu gwarancyjnego określonego w art. 40 ust. 2;
d) sprawnego zarządzania przez osoby cieszące się nieposzlakowaną opinią i mające właściwe kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe.
Artykuł 7
Bliskie powiązania
1.
W przypadku istnienia bliskich powiązań między zakładem reasekuracji i inną osobą fizyczną lub prawną, właściwe organy udzielają zezwolenia tylko wówczas gdy powiązania te nie stanowią przeszkody w skutecznym wykonywaniu przez nie funkcji nadzoru.
2.
Właściwe organy odmawiają udzielenia zezwolenia, jeżeli przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa trzeciego mające zastosowanie do jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, z którymi zakład reasekuracji posiada bliskie powiązania, lub trudności w stosowaniu takich przepisów, uniemożliwiają skuteczne wykonywanie funkcji nadzoru.
3.
Właściwe organy wymagają od zakładów reasekuracji dostarczania im informacji potrzebnych do stałego monitorowania zgodności z warunkami określonymi w ust. 1.
Artykuł 8
Główna siedziba zakładu reasekuracji
Państwa Członkowskie wymagają, aby główne siedziby zakładów reasekuracji znajdowały się w tym samym Państwie Członkowskim, co ich siedziby statutowe.
Artykuł 9
Warunki polis i taryfy składek
1.
Niniejsza dyrektywa nie stanowi dla Państw Członkowskich przeszkody w utrzymaniu w mocy lub przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, wymagających zatwierdzenia aktu założycielskiego i statutu spółki oraz podania do wiadomości wszystkich innych dokumentów koniecznych do normalnego sprawowania nadzoru.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie nie mogą przyjmować przepisów wymagających uprzedniej zgody lub systematycznego zgłaszania ogólnych i szczegółowych warunków polis, taryf składek oraz formularzy i innych drukowanych dokumentów, które zakład reasekuracji zamierza stosować w swoich kontaktach z zakładami dokonującymi cesji lub retrocesji.
Artykuł 10
Wymagania gospodarcze rynku
Państwa Członkowskie nie mogą wymagać, aby wniosek o zezwolenie był rozpatrywany w świetle gospodarczych wymagań rynku.
Artykuł 11
Plan działalności
1.
Plan działalności, o którym mowa w art. 6 lit. b), zawiera dane szczegółowe lub dowody dotyczące:
a) rodzaju ryzyk, które zakład reasekuracji zamierza ubezpieczać;
b) rodzajów umów reasekuracji, które zakład reasekuracji zamierza zawierać z zakładami dokonującymi cesji;
c) podstawowych wytycznych dotyczących retrocesji;
d) pozycji składających się na minimalny fundusz gwarancyjny;
e) oszacowania dotyczące kosztów ustanowienia służb administracyjnych oraz struktury organizacyjnej zapewniającej działalność oraz środków finansowych na pokrycie tych kosztów.
2.
Oprócz wymogów określonych w ust. 1, plan działalności na pierwsze trzy lata obrachunkowe zawiera:
a) oszacowania dotyczące kosztów administracyjnych niebędących kosztami organizacji, w szczególności ogólnych kosztów bieżących i prowizji;
b) oszacowania dotyczące składek lub wkładów i roszczeń;
c) prognozę bilansu;
d) oszacowania dotyczące środków finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązań ubezpieczeniowych oraz marginesu wypłacalności.
Artykuł 12
Akcjonariusze i wspólnicy posiadający znaczne pakiety akcji
Właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego nie udzielają zakładowi reasekuracji zezwolenia na podjęcie działalności reasekuracyjnej, dopóki nie zostaną poinformowane o tożsamości akcjonariuszy lub wspólników, pośrednich lub bezpośrednich, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, którzy posiadają znaczne pakiety akcji w tym zakładzie, oraz o wysokości tych pakietów.
Te same organy odmawiają udzielenia zezwolenia, jeżeli uwzględniając potrzebę zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania zakładem reasekuracji, nie uznają kwalifikacji akcjonariuszy lub wspólników za odpowiednie.
Artykuł 13
Odmowa udzielenia zezwolenia
Każda decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia zawiera dokładne uzasadnienie; o decyzji tej powiadamia się przedmiotowy zakład.
Każde Państwo Członkowskie wprowadzi przepis umożliwiający odwołanie się do sądu, zgodnie z art. 53, w przypadku wydania decyzji odmownej.
Taki przepis zostaje również wprowadzony w odniesieniu do przypadków gdy właściwe organy nie rozpatrzą wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie sześciu miesięcy od daty jego otrzymania.
Artykuł 14
Wcześniejsze konsultacje z właściwymi organami innych Państw Członkowskich
1.
Z właściwymi organami innego zaangażowanego Państwa Członkowskiego prowadzone są konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi reasekuracji, który jest:
a) jednostką zależną zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
b) jednostką zależną jednostki dominującej nad zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji posiadającym zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji posiadający zezwolenie w innym Państwie Członkowskim.
2.
Z właściwym organem zaangażowanego Państwa Członkowskiego, odpowiedzialnym za nadzór nad instytucjami kredytowymi lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, prowadzone są konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi reasekuracji, który jest:
a) jednostką zależną instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
b) jednostką zależną jednostki dominującej nad instytucją kredytową lub przedsiębiorstwem inwestycyjnym posiadającymi zezwolenie we Wspólnocie; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje instytucję kredytową lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.
3.
Odpowiednie właściwe organy, o których mowa w ust. 1 i 2, konsultują się wzajemnie, w szczególności podczas dokonywania oceny odpowiedniości akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy.
Przekazują one sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do odpowiedniości akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu istotne dla innych właściwych organów uczestniczących w udzielaniu zezwoleń, a także w prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.
TYTUŁ III
WARUNKI REGULUJĄCE DZIAŁALNOŚĆ REASEKURACYJNĄ
Rozdział 1
Zasady i metody nadzoru finansowego
Sekcja 1
Właściwe organy i zasady ogólne
Artykuł 15
Właściwe organy i przedmiot nadzoru
1.
Nadzór finansowy nad zakładem reasekuracji, w tym nad działalnością, którą zakład prowadzi przez swoje oddziały albo w ramach swobody świadczenia usług, stanowi wyłączną odpowiedzialność rodzimego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mają podstawy uważać, że działalność zakładu reasekuracji może naruszyć jego prawidłową kondycję finansową, powiadamiają o tym właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego zakładu reasekuracji.
Te ostatnie ustalają, czy zakład reasekuracji postępuje zgodnie z zasadami nadzoru ostrożnościowego ustanowionymi w niniejszej dyrektywie.
2.
Nadzór finansowy prowadzony na mocy ust. 1 obejmuje sprawdzenie, w odniesieniu do całej działalności zakładu reasekuracji, jego stopnia wypłacalności, tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów przeznaczonych na ich pokrycie, zgodnie z ustanowionymi zasadami lub praktyką stosowaną w rodzimym Państwie Członkowskim w oparciu o przepisy przyjęte na poziomie wspólnotowym.
3.
Rodzime Państwo Członkowskie zakładu reasekuracji nie może odrzucić umowy retrocesji zawartej przez zakład reasekuracji z innym zakładem reasekuracji posiadającym zezwolenie wydane na mocy niniejszej dyrektywy lub z zakładem ubezpieczeń posiadającym zezwolenie wydane na mocy dyrektyw 73/239/EWG lub 2002/83/WE z przyczyn bezpośrednio związanych z kondycją finansową tego zakładu reasekuracji lub zakładu ubezpieczeń.
4.
Właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego wymagają, aby każdy zakład reasekuracji dysponował prawidłowymi procedurami administracyjnymi i księgowymi oraz odpowiednimi mechanizmami kontroli wewnętrznej.
Artykuł 16
Nadzór nad oddziałami utworzonymi w innym Państwie Członkowskim
Państwo Członkowskie oddziału zapewnia, że w przypadku gdy zakład reasekuracji posiadający zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim, wykonuje działalność ubezpieczeniową za pośrednictwem oddziału, właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego mogą, po uprzednim powiadomieniu właściwych organów Państwa Członkowskiego oddziału, dokonać we własnym zakresie lub za pośrednictwem osób, które wyznaczą do tego celu, weryfikacji na miejscu informacji koniecznych do sprawowania nadzoru finansowego nad zakładem.
Organy Państwa Członkowskiego oddziału mogą uczestniczyć w tej weryfikacji.
Artykuł 17
Rachunkowość, informacje ostrożnościowe i statystyczne: kompetencje nadzorcze
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu reasekuracji, którego główna siedziba mieści się na jego terytorium, sporządzania rocznego sprawozdania finansowego, obejmującego wszystkie rodzaje działalności, jego sytuację finansową oraz wypłacalność.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od zakładów reasekuracji, których główne siedziby mieszczą się na ich terytorium, okresowego przedstawiania sprawozdań, wraz z dokumentami statystycznymi koniecznymi do celów nadzoru.
Właściwe organy wymieniają między sobą dokumenty i informacje przydatne do celów nadzoru.
3.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia właściwym organom uprawnień i środków niezbędnych do sprawowania nadzoru nad działalnością zakładów reasekuracji mających główne siedziby na ich terytorium, w tym działalności prowadzonej poza tym terytorium.
4.
W szczególności właściwe organy są uprawnione do:
a) przeprowadzania szczegółowych badań dotyczących sytuacji zakładu reasekuracji oraz całej jego działalności, miedzy innymi przez zbieranie informacji lub wymaganie złożenia dokumentów dotyczących jego działalności reasekuracyjnej i retrocesyjnej oraz przez prowadzenie kontroli na miejscu, w lokalu zakładu;
b) podejmowania wszelkich właściwych i koniecznych środków wobec zakładu reasekuracji, członków jego zarządu lub kierownictwa, lub wobec osób sprawujących kontrolę nad zakładem, aby zapewnić utrzymanie zgodności wykonywania działalności przez zakład reasekuracji z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które muszą być przestrzegane przez zakład reasekuracji w każdym Państwie Członkowskim;
c) zagwarantowania stosowania tych środków, w razie konieczności w drodze przymusu oraz, gdy jest to właściwe, na drodze sądowej.
Państwa Członkowskie mogą także wprowadzić możliwość uzyskiwania przez właściwe organy wszelkich informacji dotyczących umów, które są zawierane przez pośredników.
Artykuł 18
Przeniesienie portfela
Na mocy warunków ustanowionych przez prawo krajowe każde Państwo Członkowskie udziela zakładom reasekuracji, których główne siedziby mieszczą się na jego terytorium, zezwolenia na przeniesienie części lub całości portfela umów ubezpieczeń zawartych w ramach prawa przedsiębiorczości albo w ramach swobody świadczenia usług, na rzecz zakładu przejmującego, mającego siedzibę we Wspólnocie, w przypadku gdy właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego zakładu przejmującego poświadczą, że ten ostatni, po uwzględnieniu przejętego portfela, posiada niezbędny margines wypłacalności, o którym mowa w rozdziale 3.
Sekcja 2
Znaczne pakiety akcji
Artykuł 19
Nabycia
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej zamierzającej posiadać, pośrednio lub bezpośrednio, znaczny pakiet akcji zakładu reasekuracji, powiadomienia o tym w pierwszej kolejności właściwych organów rodzimego Państwa Członkowskiego, ze wskazaniem wielkości udziałów, które zamierza objąć.
Ponadto osoba taka musi powiadomić właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego w przypadku zamiaru zwiększenia swojego znacznego pakietu akcji w stopniu powodującym, że posiadany przez nią pakiet pod względem liczby głosów lub wysokości kapitału wyniesie lub przekroczy 20 %, 33 % lub 50 % lub powoduje, że zakład reasekuracji stałby się jego jednostką zależną.
Właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego mają najwyżej trzy miesiące, licząc od daty zawiadomienia przewidzianego w akapicie pierwszym, aby sprzeciwić się takiemu zamiarowi, jeżeli mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i rozsądnego zarządzania danym zakładem reasekuracji, nie uznają za odpowiednie kwalifikacji osoby określonej w akapicie pierwszym.
W przypadku gdy organy te nie są przeciwne przedmiotowemu zamiarowi, mogą ustalić maksymalny termin jego wykonania.
Artykuł 20
Nabycia przez przedsiębiorstwa finansowe
Jeżeli nabywcą pakietu akcji, o którym mowa w art. 19, jest zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, instytucja kredytowa lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub jednostka dominująca takiego podmiotu, lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca taki podmiot oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia przedsiębiorstwo, w którym nabywca zamierza nabyć taki pakiet akcji, stałoby się jednostką zależną lub podlegającą kontroli nabywcy, ocena nabycia musi podlegać uprzednim konsultacjom, o których mowa w art. 14.
Artykuł 21
Zbycie
Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej zamierzającej zbyć, pośrednio lub bezpośrednio, znaczny pakiet akcji zakładu reasekuracji, powiadomienia o tym w pierwszej kolejności właściwych organów rodzimego Państwa Członkowskiego, ze wskazaniem wielkości pakietu akcji, który zamierza ona zbyć.
Osoba taka powiadamia również właściwe organy w przypadku zamiaru zmniejszenia swojego znacznego pakietu akcji w stopniu powodującym, że posiadany przez nią pakiet pod względem liczby głosów lub wysokości kapitału spada poniżej 20 %, 33 % lub 50 %, lub powoduje, że zakład reasekuracji przestałby być jego jednostką zależną.
Artykuł 22
Informacje przekazywane właściwym organom przez zakład reasekuracji
Po powzięciu wiadomości o każdym nabyciu lub zbyciu pakietów akcji, wskutek których wielkość posiadanych pakietów przekracza lub spada poniżej progów określonych w art. 19 i 21, zakłady reasekuracji powiadamiają o tym właściwe organy swojego rodzimego Państwa Członkowskiego.
Przynajmniej raz w roku zakłady reasekuracji przekazują również właściwym organom informacje dotyczące nazw akcjonariuszy i wspólników posiadających znaczne pakiety akcji oraz wielkość tych pakietów, wykazanych, na przykład, na podstawie informacji otrzymanych podczas zwyczajnego zgromadzenia akcjonariuszy lub wspólników lub w wyniku zastosowania się do przepisów dotyczących spółek giełdowych.
Artykuł 23
Znaczne pakiety akcji: kompetencje właściwych organów
W przypadku gdy wpływ wywierany przez osoby określone w art. 19 stanowi przeszkodę w rozważnym i rozsądnym zarządzaniu zakładem reasekuracji, Państwa Członkowskie wymagają od właściwych organów rodzimego Państwa Członkowskiego podjęcia odpowiednich środków w celu zakończenia takiego stanu.
Środki te mogą polegać na przykład na: nakazach, sankcjach nałożonych na członków zarządu i kierownictwa lub zawieszeniu korzystania z praw głosu wynikających z liczby posiadanych akcji przysługujących danym akcjonariuszom lub wspólnikom.
Podobne środki stosują się do osób fizycznych lub prawnych, które nie dopełnią obowiązku wcześniejszego przekazania informacji nałożonego zgodnie z art. 19.
Jeżeli pomimo sprzeciwu właściwych organów dochodzi do nabycia pakietu akcji, Państwa Członkowskie, niezależnie od zastosowania innych sankcji, przewidują zawieszenie wykonywania odpowiadających praw głosu albo unieważnienie głosów oddanych, albo dopuszczają możliwość ich unieważnienia.
Sekcja 3
Tajemnica zawodowa i wymiana informacji
Artykuł 24
Zobowiązanie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie osoby pracujące obecnie lub w przeszłości dla właściwych organów, jak również biegli rewidenci i biegli działający w imieniu właściwych organów, są zobowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej.
Zgodnie z tym zobowiązaniem oraz bez uszczerbku dla przypadków podlegających prawu karnemu, żadne poufne informacje, które mogą być przez nie uzyskane podczas wykonywania swoich obowiązków, nie mogą zostać ujawnione żadnej osobie lub organowi, z wyjątkiem informacji w formie zestawień lub podsumowań uniemożliwiających rozpoznanie pojedynczego zakładu reasekuracji.
2.
Jednakże w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu reasekuracji lub przymusowego postawienia go w stan likwidacji, poufne informacje, które nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w próbie ratowania tego zakładu, mogą zostać ujawnione podczas prowadzenia postępowania cywilnego lub handlowego.
Artykuł 25
Wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami Państw Członkowskich
Artykuł 24 nie stanowi dla właściwych organów różnych Państw Członkowskich przeszkody w wymianie informacji, zgodnie z przepisami dyrektyw mającymi zastosowanie do zakładów reasekuracji.
Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej ustanowionym w art. 24.
Artykuł 26
Umowy o współpracy z państwami trzecimi
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy przewidujące wymianę informacji z właściwymi organami państw trzecich lub z innymi organami lub podmiotami państw trzecich w rozumieniu art. 28 ust. 1 i 2 jedynie wówczas, gdy ujawniane informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej co najmniej równoważnymi warunkom określonym w niniejszej sekcji.
Taka wymiana informacji służy wykonywaniu zadań nadzoru przez wspomniane organy lub podmioty.
W przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może ona zostać ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych organów, które ją ujawniły, a we właściwych przypadkach, może to nastąpić jedynie dla celów, na które te organy wyraziły zgodę.
Artykuł 27
Wykorzystanie poufnych informacji
Właściwe organy, które otrzymały poufne informacje zgodnie z art. 24 i 25, mogą je wykorzystywać tylko w trakcie pełnienia swoich obowiązków:
a) w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki regulujące podejmowanie działalności reasekuracyjnej oraz ułatwianie monitorowania i wykonywania takiej działalności, w szczególności w odniesieniu do monitorowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, marginesu wypłacalności, procedur administracyjnych i księgowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej;
b) w celu nałożenia sankcji;
c) w postępowaniu administracyjnym odwoławczym, dotyczącym decyzji wydanych przez właściwe organy; lub
d) w postępowaniu sądowym wszczętym na podstawie art. 53 lub na podstawie szczególnych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie i innych dyrektywach przyjętych w zakresie zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.
Artykuł 28
Wymiana informacji z innymi organami
1.
Artykuły 24 i 27 nie wykluczają wymiany informacji w ramach jednego Państwa Członkowskiego w przypadku gdy w tym samym Państwie Członkowskim działają dwa lub więcej właściwe organy, lub między Państwami Członkowskimi, lub między właściwymi organami i:
a) organami odpowiedzialnymi za urzędowy nadzór nad instytucjami kredytowymi lub innymi organizacjami finansowymi oraz organami odpowiedzialnymi za nadzór nad rynkami finansowymi;
b) podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu likwidacyjnym i upadłościowym zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz w innych podobnych postępowaniach; oraz
c) osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie wymaganego prawem badania sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji i innych instytucji finansowych,
w ramach wykonywania funkcji nadzorczych lub ujawniania informacji organom prowadzącym przymusowe postępowanie likwidacyjne lub zarządzającym funduszami gwarancyjnymi, koniecznych do wykonywania ich obowiązków.
Informacje otrzymane przez te organy, podmioty i osoby podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionemu w art. 24.
2.
Nie naruszając art. 24–27, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi organami i:
a) organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie podmiotów uczestniczących w postępowaniu likwidacyjnym i upadłościowym zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji oraz w innych podobnych postępowaniach; lub
b) organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania przewidzianych prawem kontroli sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych; lub
c) niezależnymi aktuariuszami zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji prowadzącymi przewidziany prawem nadzór nad tymi zakładami oraz podmiotami odpowiedzialnymi za nadzorowanie tych aktuariuszy.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
a) wymiana informacji ma na celu wykonywanie lub nadzorowanie przewidzianego prawem nadzoru wskazanego w akapicie pierwszym;
b) informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym art. 24;
c) w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych organów, które ją ujawniły, a we właściwych przypadkach, może być ujawniona jedynie do celów, na które te organy wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwiska lub nazwy organów, osób i podmiotów, które mogą otrzymywać informacje zgodnie z niniejszym ustępem.
3.
Nie naruszając art. 24–27, Państwa Członkowskie mogą zezwolić, w celu wzmacniania stabilności, w tym integralności, systemu finansowego, na wymianę informacji między właściwymi organami i organami lub podmiotami odpowiedzialnymi z mocy prawa za wykrywanie i dochodzenie naruszeń prawa spółek.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
a) informacja ta ma na celu wykonywanie zadań wskazanych w akapicie pierwszym;
b) informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym art. 24;
c) w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych organów, które ją ujawniły, a we właściwych przypadkach, jedynie do celów, na które te organy wyraziły zgodę.
W przypadku gdy w Państwie Członkowskim organy lub podmioty, o których mowa w akapicie pierwszym, wykonują swoje zadania dotyczące wykrywania lub dochodzenia za pomocą osób do tego celu wyznaczonych ze względu na ich szczególne kompetencje, niezatrudnionych w sektorze publicznym, możliwość wymiany informacji przewidziana w akapicie pierwszym może zostać rozszerzona na takie osoby na warunkach określonych w akapicie drugim.
W celu wykonania przepisów pkt c) akapitu drugiego, organy lub podmioty, o których mowa w akapicie pierwszym przedstawiają właściwym organom, które ujawniły dane informacje, nazwiska i dokładny zakres obowiązków osób, którym informacje te mają być przesłane.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy organów lub podmiotów, które mogą otrzymywać informacje zgodnie z niniejszym ustępem.
Artykuł 29
Przekazywanie informacji bankom centralnym i organom monetarnym
Przepisy niniejszej sekcji nie stanowią przeszkody dla właściwych organów w przekazywaniu bankom centralnym i innym podobnym podmiotom pełniącym rolę organów monetarnych, oraz jeśli to właściwe, innym władzom publicznym odpowiedzialnym za nadzór nad systemem płatności, informacji przeznaczonych do wykonywania ich zadań.
Przepisy te nie stanowią również przeszkody dla takich organów lub podmiotów w przekazywaniu właściwym organom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów art. 27.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w niniejszej sekcji.
Artykuł 30
Ujawnianie informacji administracji rządowej odpowiedzialnej za prawodawstwo w dziedzinie finansów
Nie naruszając art. 24 i 27, Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z przepisami prawa, zezwolić na ujawnienie niektórych informacji innym departamentom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za prawodawstwo w sprawie nadzoru nad instytucjami kredytowymi, instytucjami finansowymi, przedsiębiorstwami świadczącymi usługi inwestycyjne i nad zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji oraz inspektorom działającym w imieniu tych departamentów.
Jednakże takie ujawnienia informacji mogą mieć miejsce jedynie w przypadku gdy jest to niezbędne z powodu nadzoru ostrożnościowego.
Państwa Członkowskie gwarantują jednak, że informacje otrzymane zgodnie z art. 25 i 28 ust. 1 oraz informacje uzyskane w drodze kontroli na miejscu, o której mowa w art. 16, nie mogą nigdy zostać ujawnione w przypadkach określonych w niniejszym artykule, o ile nie wyrażą na to wyraźnej zgody właściwe organy, które te informacje ujawniły, lub właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym została przeprowadzona weryfikacja na miejscu.
Sekcja 4
Obowiązki biegłych rewidentów
Artykuł 31
Obowiązki biegłych rewidentów
1.
Państwa Członkowskie gwarantują co najmniej, że każda osoba zatwierdzona zgodnie z dyrektywą 84/253/EWG [19], wykonująca w zakładzie reasekuracji zadanie opisane w art. 51 dyrektywy 78/660/EWG [20], art. 37 dyrektywy 83/349/EWG lub art. 31 dyrektywy 85/611/EWG [21], lub jakiekolwiek inne zadanie przewidziane prawem, ma obowiązek niezwłocznego zgłaszania właściwym organom wszelkich faktów lub decyzji dotyczących tego zakładu, o których zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań, a które mogą:
a) stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które ustanawiają warunki udzielania zezwolenia zakładom ubezpieczeń lub zakładom reasekuracji, lub regulują prowadzenie działalności zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji; lub
b) mieć wpływ na ciągłość działania zakładu reasekuracji; lub
c) spowodować odmowę zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub spowodować wydanie opinii z zastrzeżeniem.
Osoba ta ma również obowiązek powiadomienia o jakichkolwiek faktach i decyzjach, o których dowiaduje się w trakcie wykonywania swoich zadań, zgodnie z opisem w akapicie pierwszym, w zakładzie posiadającym bliskie powiązania wynikające ze stosunku kontroli z zakładem reasekuracji, w którym osoba ta wykonuje wyżej wspomniane zadania.
2.
Ujawnienie właściwym organom wszelkich faktów lub decyzji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu przez osoby zatwierdzone na podstawie dyrektywy 84/253/EWG, nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących ujawniania informacji nałożonych umową lub jakimkolwiek przepisem ustawowym, wykonawczym lub administracyjnym, ani też nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.
ROZDZIAŁ 2
Zasady dotyczące rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
Artykuł 32
Tworzenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu reasekuracji utworzenia odpowiednich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w odniesieniu do całej jego działalności.
Wysokość tych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych ustala się zgodnie z zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/674/EWG.
We właściwych przypadkach rodzime Państwo Członkowskie może ustalić bardziej szczegółowe zasady zgodnie z art. 20 dyrektywy 2002/83/WE.
2.
Państwa Członkowskie nie zachowują ani nie wprowadzają systemu tworzenia rezerwy brutto, który wymaga zastawiania aktywów stanowiących pokrycie rezerwy składek oraz rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia, jeżeli reasekurator jest zakładem reasekuracji, którzy otrzymał zezwolenie zgodnie z niniejszą dyrektywą lub zakładem ubezpieczeń, który otrzymał zezwolenie zgodnie z dyrektywami: 73/239/EWG lub 2002/83/WE.
3.
Jeżeli rodzime Państwo Członkowskie dopuszcza, aby rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe były pokryte przez należności od reasekuratorów, którzy nie otrzymali zezwolenia zgodnie z niniejszą dyrektywą lub zakładów ubezpieczeń, które nie otrzymały zezwolenia zgodnie z dyrektywami 73/239/EWG lub 2002/83/WE, ustala ono warunki przyjmowania takich roszczeń.
Artykuł 33
Rezerwa na wyrównanie szkodowości (ryzyka)
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu reasekuracji, który reasekuruje ryzyka należące do klasy 14 wymienionej w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, utworzenia rezerwy na wyrównanie szkodowości (ryzyka) do celów pokrycia ewentualnego deficytu technicznego lub przekraczającego przeciętny poziom wskaźnika szkodowości, które wystąpiły w tej klasie w danym roku obrachunkowym.
2.
Rezerwę na wyrównanie szkodowości (ryzyka) dla reasekuracji kredytu oblicza się zgodnie z zasadami ustanowionymi przez rodzime Państwo Członkowskie, zgodnie z jedną z czterech metod ustalonych w pkt D Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, które uznaje się za równoważne.
3.
Rodzime Państwo Członkowskie może zwolnić zakłady reasekuracji z obowiązku tworzenia rezerw na wyrównanie szkodowości (ryzyka) odnoszących się do reasekuracji ubezpieczeń kredytu, w przypadku gdy składki lub wkłady należne z tytułu reasekuracji ubezpieczeń kredytu stanowią mniej niż 4 % wszystkich należnych składek lub wkładów oraz wynoszą mniej niż 2500000 EUR.
4.
Rodzime Państwo Członkowskie może wymagać od każdego zakładu reasekuracji utworzenia rezerwy na wyrównanie szkodowości (ryzyka) dla klas ryzyka innych niż reasekuracja ubezpieczenia kredytu.
Rezerwy na wyrównanie szkodowości (ryzyka) oblicza się zgodnie z zasadami określonymi przez rodzime Państwo Członkowskie.
Artykuł 34
Aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga, aby każdy zakład reasekuracji inwestował aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz rezerwy na wyrównanie szkodowości (ryzyka), określonej w art. 33, zgodnie z następującymi zasadami:
a) aktywa uwzględniają rodzaj działalności wykonywanej przez zakład reasekuracji, w szczególności rodzaj, kwotę i czas przewidywanych wypłat roszczeń, w taki sposób, aby zapewnić wystarczalność, płynność, bezpieczeństwo, jakość, zyskowność i dopasowanie inwestycji;
b) zakład reasekuracji zapewnia, aby aktywa były zróżnicowane i odpowiednio rozłożone oraz umożliwiały właściwe reagowanie na zmiany w otoczeniu gospodarczym, w szczególności na rozwój sytuacji na rynkach finansowych i rynkach nieruchomości lub poważne w skutkach katastrofy.
Zakład ocenia wpływ nietypowych uwarunkowań rynkowych na jego aktywa i różnicuje aktywa w taki sposób, aby ograniczyć taki wpływ;
c) lokaty w aktywa, które nie są dopuszczone do obrotu na regulowanym rynku finansowym są w każdym wypadku utrzymywane na ostrożnym poziomie;
d) lokaty w instrumenty pochodne są dopuszczalne, pod warunkiem że przyczyniają się do zmniejszenia ryzyk inwestycyjnych lub ułatwiają sprawne zarządzanie portfelem.
Ich wycena jest dokonywana na zasadzie ostrożnościowej, z uwzględnieniem aktywów bazowych, i włączona do wyceny aktywów instytucji.
Instytucja unika również nadmiernej ekspozycji na ryzyko w stosunku do jednego kontrahenta oraz w stosunku do innych operacji pochodnych;
e) aktywa są prawidłowo zróżnicowane w taki sposób, aby uniknąć nadmiernego oparcia na jednym, szczególnym składniku aktywów, emitencie lub grupie przedsiębiorstw, oraz akumulacji ryzyka w portfelu jako całości.
Lokaty w aktywach wyemitowanych przez tego samego emitenta lub emitentów należących do tej samej grupy nie mogą narażać zakładu na nadmierną koncentrację ryzyka.
Państwa Członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu wymogów określonych w lit. e) do lokat w obligacjach rządowych.
2.
Państwa Członkowskie nie wymagają od zakładów reasekuracji, znajdujących się na ich terytorium, aby inwestowały w poszczególne rodzaje aktywów.
3.
Państwa Członkowskie nie uzależniają decyzji inwestycyjnych zakładów reasekuracji, znajdujących się na ich terytorium, lub podmiotów zarządzających ich lokatami od jakiegokolwiek rodzaju uprzedniej zgody lub wymogu dokonywania systematycznych notyfikacji.
4.
Nie naruszając ust. 1–3, rodzime Państwo Członkowskie może, w odniesieniu do każdego zakładu reasekuracji, którego siedziba główna znajduje się na jego terytorium, określić następujące zasady ilościowe, pod warunkiem uzasadnienia ich wymogami ostrożnościowymi:
a) lokaty rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w walutach innych niż te, w których rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe są ustalone, powinny być ograniczone do 30 %;
b) lokaty rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w akcjach i innych zbywalnych papierach wartościowych traktowanych jako akcje, obligacjach i dłużnych papierach wartościowych, które nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, powinny być ograniczone do 30 %;
c) rodzime Państwo Członkowskie może wymagać, aby każdy zakład reasekuracji lokował nie więcej niż 5 % rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w akcjach i innych zbywalnych papierach wartościowych traktowanych jako akcje, obligacjach, dłużnych papierach wartościowych oraz innych instrumentach rynku pieniężnego i kapitałowego tego samego przedsiębiorstwa, oraz nie więcej niż 10 % rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto w akcjach i innych zbywalnych papierach wartościowych traktowanych jako akcje, obligacjach, dłużnych papierach wartościowych oraz innych instrumentach rynku pieniężnego i kapitałowego przedsiębiorstw należących do tej samej grupy.
5.
Ponadto rodzime Państwo Członkowskie ustanawia bardziej szczegółowe zasady ustalania warunków wykorzystania kwot pozostałych po spółce celowej (podmiocie specjalnego przeznaczenia) na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zgodnie z niniejszym artykułem.
ROZDZIAŁ 3
Zasady dotyczące marginesu wypłacalności i funduszu gwarancyjnego
Sekcja 1
Dostępny margines wypłacalności
Artykuł 35
Zasada ogólna
Każde Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu reasekuracji, którego główna siedziba znajduje się na jego terytorium, ustanowienia odpowiedniego dostępnego marginesu wypłacalności w odniesieniu do całej jego działalności w każdym czasie, który jest równy co najmniej wymogom niniejszej dyrektywy.
Artykuł 36
Kwalifikujące się pozycje
1.
Dostępny margines wypłacalności składa się z aktywów zakładu reasekuracji, wolnych od wszelkich przewidywalnych zobowiązań, pomniejszonych o wartości niematerialne, obejmujące:
a) wpłacony kapitał zakładowy lub, w przypadku towarzystw reasekuracji wzajemnych, pokryty kapitał zakładowy oraz rachunki członków spełniających wszystkie następujące kryteria:
i) akt założycielski i statut spółki określają, że płatności z tych rachunków mogą być dokonywane jedynie na rzecz wspólników, o ile nie spowoduje to obniżenia dostępnego marginesu wypłacalności poniżej wymaganego poziomu, lub, po rozwiązaniu zakładu, jeżeli wszystkie inne długi zakładu zostały uregulowane;
ii) akt założycielski i statut spółki określają, w odniesieniu do wszelkich płatności, o których mowa w ppkt i), z powodów innych niż indywidualne ustanie bycia wspólnikiem, że właściwe organy muszą zostać powiadomione co najmniej miesiąc wcześniej i mogą zakazać płatności w tym okresie;
iii) odpowiednie przepisy aktu założycielskiego i statutu spółki mogą być zmieniane tylko po zadeklarowaniu przez właściwe organy, że nie wnoszą one sprzeciwu wobec zmian, bez uszczerbku dla kryteriów określonych w ppkt i) oraz ii);
b) rezerwy określone przez prawo oraz rezerwy dowolne, które nie odpowiadają zobowiązaniom ubezpieczeniowym i nie są zaklasyfikowane jako rezerwy na wyrównanie szkodowości (ryzyk);
c) zysk lub stratę przeniesione po potrąceniu należnych dywidend.
2.
Dostępny margines wypłacalności zmniejsza się o sumę udziałów własnych posiadanych bezpośrednio przez zakład reasekuracji.
Dla tych zakładów reasekuracji, które stosują dyskonta lub odpisy swoich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na niewpłacone odszkodowania i świadczenia wynikające z wykonywania działalności reasekuracyjnej innej niż reasekuracja ubezpieczeń na życie, uwzględniając dochody z inwestycji dozwolone na mocy art. 60 ust. 1 lit. g) dyrektywy 91/674/EWG, dostępny margines wypłacalności jest pomniejszony o różnicę pomiędzy niezdyskontowanymi rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi lub rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi przed odpisami, wykazanymi w zapisach w księgach handlowych, a zdyskontowanymi rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi lub rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi po odpisach.
Korekta ta dokonywana jest dla wszystkich ryzyk wymienionych w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, z wyjątkiem ryzyk wymienionych w klasach 1 i 2 pkt A tego Załącznika.
Dla klas innych niż 1 i 2 wymienionych w pkt A powyższego Załącznika nie jest wymagane dokonywanie jakiejkolwiek korekty w odniesieniu do dyskontowania rocznych opłat ujętych w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych.
Oprócz odpisów wymienionych w akapitach 1 i 2, dostępny margines wypłacalności jest pomniejszany o następujące pozycje:
a) udziały kapitałowe, które zakład reasekuracji posiada w następujących podmiotach:
i) zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 dyrektywy 73/239/EWG, art. 4 dyrektywy 2002/83/WE lub art. 1 lit. b) dyrektywy 98/78/WE;
ii) zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 3 niniejszej dyrektywy lub zakładach reasekuracji w krajach niebędących członkami Wspólnoty w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 98/78/WE;
iii) ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE;
iv) instytucjach kredytowych i instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 5 dyrektywy 2000/12/WE;
v) przedsiębiorstwach inwestycyjnych oraz instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG [22] oraz art. 2 ust. 4 i 7 dyrektywy 93/6/EWG [23];
b) każdą z następujących pozycji, które zakład reasekuracji posiada w odniesieniu do podmiotów określonych w lit. a), w których posiada udziały kapitałowe:
i) instrumenty, o których mowa w ust. 4;
ii) instrumenty, o których mowa w art. 27 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE;
iii) wierzytelności podporządkowane i instrumenty, o których mowa w art. 35 i art. 36 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE.
W przypadku gdy udziały w innej instytucji kredytowej, przedsiębiorstwie inwestycyjnym, instytucji finansowej, zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji, lub ubezpieczeniowej grupie kapitałowej posiadane są tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie podmiotu, właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów w sprawie odpisów, o których mowa w akapicie trzecim lit. a) i b).
Alternatywnie do potrącania pozycji, o których mowa w akapicie trzecim lit. a) i b), które zakład reasekuracji posiada w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych i instytucjach finansowych, Państwa Członkowskie mogą umożliwić swoim zakładom reasekuracji stosowanie mutatis mutandis metod 1, 2, lub 3 określonych w załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE.
Metodę 1 (konsolidacja rachunkowości) stosuje się jedynie wtedy, gdy właściwy organ ma pewność co do poziomu zintegrowanego zarządzania oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które zostałyby włączone w zakres konsolidacji.
Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity długookresowo.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że do celów obliczania marginesu wypłacalności przewidzianego w niniejszej dyrektywie, zakłady reasekuracji, podlegające dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 98/78/WE lub dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE, nie muszą potrącać pozycji, o których mowa w akapicie trzecim lit. a) i b), posiadanych w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych, instytucjach finansowych, zakładach ubezpieczeń lub zakładach reasekuracji lub w ubezpieczeniowych grupach kapitałowych objętych zakresem dodatkowego nadzoru.
Do celów potrącania udziałów kapitałowych określonych w niniejszym ustępie udział kapitałowy oznacza udział kapitałowy w rozumieniu art. 1 lit. f) dyrektywy 98/78/WE.
3.
Dostępny margines wypłacalności może również składać się z:
a) kumulatywnego uprzywilejowanego kapitału zakładowego i kapitału pożyczek podporządkowanych do 50 % dostępnego marginesu wypłacalności lub wymaganego marginesu wypłacalności, zależnie od tego, który z nich jest mniejszy, z których nie więcej niż 25 % składa się z podporządkowanych pożyczek z ustalonym terminem wymagalności, lub kumulatywnego uprzywilejowanego kapitału zakładowego, pod warunkiem że w przypadku upadłości lub likwidacji zakładu reasekuracji istnieją wiążące umowy, na mocy których kapitał pożyczek podporządkowanych lub preferencyjny kapitał zakładowy ma niższą pozycję niż roszczenia wszystkich innych wierzycieli oraz nie będzie zwracany do czasu, aż wszystkie inne zaległe istniejące w tym czasie długi nie zostaną uregulowane.
Kapitał pożyczek podporządkowanych spełnia również następujące warunki:
i) brane pod uwagę mogą być tylko fundusze opłacone w pełnej wysokości;
ii) w przypadku pożyczek z ustalonym terminem wymagalności pierwotny termin wymagalności wynosi co najmniej pięć lat.
Nie później niż rok przed terminem spłaty zakład reasekuracji przedstawia właściwym organom, w celu uzyskania zgody, plan przedstawiający sposób utrzymania lub podniesienia dostępnego marginesu wypłacalności do wymaganego poziomu w terminie wymagalności, chyba że stopień, w jakim pożyczka może być zaliczona jako składnik marginesu wypłacalności, jest stopniowo ograniczany przez okres co najmniej pięciu lat przed terminem spłaty.
Właściwe organy mogą zezwolić na przedterminową spłatę takich pożyczek, pod warunkiem że zakład reasekuracji udzielający pożyczki wystąpi z takim wnioskiem oraz że jego dostępny margines wypłacalności nie spadnie poniżej wymaganego poziomu;
iii) pożyczki, których termin wymagalności nie jest ustalony, są spłacane tylko z zachowaniem pięcioletniego terminu wypowiedzenia, o ile pożyczki te nie są już uważane za składnik dostępnego marginesu wypłacalności lub o ile wcześniejsza spłata nie wymaga specjalnej uprzedniej zgody właściwych organów.
W tym ostatnim przypadku zakład reasekuracji powiadamia właściwe organy nie później niż sześć miesięcy przed datą proponowanej spłaty, wyszczególniając dostępny margines wypłacalności i wymagany margines wypłacalności zarówno przed, jak i po dokonaniu spłaty.
Właściwe organy zezwalają na spłatę pożyczki tylko w przypadku gdy wysokość dostępnego marginesu wypłacalności zakładu reasekuracji nie spadnie poniżej wymaganego poziomu;
iv) umowa pożyczki nie zawiera żadnych klauzul przewidujących, że w szczególnych okolicznościach, innych niż likwidacja zakładu reasekuracji, zadłużenie będzie wymagalne przed uzgodnionym terminem spłaty;
v) umowa pożyczki może zostać zmieniona jedynie po otrzymaniu od właściwych organów oświadczenia, że nie wnoszą one sprzeciwu do planowanych zmian;
b) papierów wartościowych bez oznaczonego terminu wymagalności oraz innych instrumentów, włączając w to kumulatywne akcje uprzywilejowane, inne niż wymienione w lit. a), do wysokości 50 % dostępnego marginesu wypłacalności lub wymaganego marginesu wypłacalności, zależnie od tego, która z tych wartości jest mniejsza, dla ogólnej sumy tych papierów wartościowych oraz kapitału pożyczek podporządkowanych, o którym mowa w lit. a), pod warunkiem że spełniają one następujące warunki:
i) nie mogą być spłacane z inicjatywy okaziciela lub bez uprzedniej zgody właściwego organu;
ii) umowa emisji umożliwia zakładowi reasekuracji odroczenie wypłaty odsetek od pożyczki;
iii) roszczenie pożyczkodawcy wobec zakładu reasekuracji jest spłacane po zaspokojeniu roszczeń wszystkich niepodporządkowanych wierzycieli;
iv) dokumenty regulujące emisję papierów wartościowych uwzględniają zdolność absorpcji strat związaną z zadłużeniem i niespłaconymi odsetkami, jak również umożliwiają zakładowi reasekuracji kontynuację jego działalności;
v) brane pod uwagę mogą być tylko w pełni wpłacone sumy.
4.
Po złożeniu przez zakład reasekuracji wniosku, wraz z potwierdzającymi dowodami, do właściwego organu Państwa Członkowskiego, oraz za zgodą tego właściwego organu, dostępny margines wypłacalności może również składać się z:
a) połowy nieopłaconego kapitału zakładowego lub kapitału założycielskiego, jeżeli opłacona część wynosi 25 % tego kapitału, do 50 % dostępnego marginesu wypłacalności lub wymaganego marginesu wypłacalności, zależnie od tego, która z tych wartości jest mniejsza;
b) w przypadku towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych wykonującego działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie lub innego towarzystwa ubezpieczeń opartego na zasadzie wzajemności ze zmienną wysokością wkładów, wszelkie roszczenia towarzystwa wobec jego członków w formie wezwania do wniesienia dodatkowych wkładów w trakcie roku obrachunkowego, do połowy różnicy między maksymalną wysokością wkładów a wkładami rzeczywiście wniesionymi, z zastrzeżeniem ograniczenia do 50 % dostępnego marginesu wypłacalności lub wymaganego marginesu wypłacalności, zależnie od tego, która z tych wartości jest mniejsza.
Właściwe władze krajowe ustanawiają wytyczne określające warunki, w których akceptowane są dodatkowe wkłady;
c) wszelkich ukrytych rezerw netto wynikających z wyceny aktywów, o ile powyższe ukryte rezerwy netto nie mają wyjątkowego charakteru.
5.
Ponadto w odniesieniu do operacji reasekuracji ubezpieczeń na życie, po złożeniu przez zakład reasekuracji wniosku wraz z potwierdzającymi dowodami do właściwych organów rodzimego Państwa Członkowskiego oraz za zgodą tych właściwych organów, dostępny margines wypłacalności może składać się:
a) do dnia 31 grudnia 2009 r. z kwoty równej 50 % przyszłych zysków zakładu, jednakże nieprzekraczającej 25 % dostępnego marginesu wypłacalności lub wymaganego marginesu wypłacalności, zależnie od tego, która z tych wartości jest mniejsza; kwota przyszłych zysków zostaje obliczona poprzez pomnożenie szacowanego rocznego zysku przez czynnik określający przeciętny okres pozostały do końca ubezpieczenia; zastosowany czynnik nie może być większy niż sześć; szacowany roczny zysk nie może przekroczyć średniej arytmetycznej zysków osiągniętych w ciągu ostatnich pięciu lat obrachunkowych w zakresie działalności wymienionych w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE.
Właściwe organy mogą zgodzić się na włączenie kwoty dostępnego marginesu wypłacalności jedynie:
i) gdy właściwym organom przedłożone zostanie sprawozdanie aktuarialne potwierdzające prawdopodobieństwo pojawienia się tych zysków w przyszłości; oraz
ii) o ile nie uwzględniono części przyszłych zysków wynikających z ukrytych rezerw netto, o których mowa w ust. 4 lit. c);
b) gdy nie stosuje się metody Zillmera lub gdy jest ona stosowana, lecz uzyskana kwota jest niższa od obciążenia z tytułu kosztów uzyskania wliczonych do składki – różnica między rezerwą matematyczną nieobliczaną lub tylko częściowo obliczaną metodą Zillmera a rezerwą matematyczną obliczaną metodą Zillmera, w stosunku odpowiadającym obciążeniu z tytułu kosztów uzyskania wliczonych do składki; wielkość ta nie może jednak przekroczyć 3,5 % sumy różnic między odpowiednimi sumami kapitału reasekuracji ubezpieczeń na życie i rezerw matematycznych dla wszystkich polis, dla których możliwe jest stosowanie metody Zillmera; różnicę tę zmniejsza się o kwotę niezamortyzowanych kosztów uzyskania, zaksięgowaną jako aktywa.
6.
Zmiany do ust. 1–5 niniejszego artykułu w celu uwzględnienia wydarzeń uzasadniających techniczne dostosowanie elementów kwalifikujących się do dostępnego marginesu wypłacalności, przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 55 ust. 2.
Sekcja 2
Wymagany margines wypłacalności
Artykuł 37
Wymagany margines wypłacalności dla operacji reasekuracji w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie
1.
Wymagany margines wypłacalności ustala się na podstawie rocznego zbioru składek lub wkładów albo na podstawie średniej wielkości wypłaconych odszkodowań z ostatnich trzech lat obrachunkowych.
Jednakże w przypadku zakładów reasekuracji, które przyjmują do ubezpieczenia tylko jedno lub więcej takich ryzyk, jak ryzyko kredytu, burzy, gradu, mrozu, należy przyjmować średnią szkodowość za okres ostatnich siedmiu lat obrachunkowych.
2.
Z zastrzeżeniem art. 40, kwota wymaganego marginesu wypłacalności jest równa wyższemu z dwóch wyników, jak określono w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
3.
Podstawę składki oblicza się z wykorzystaniem przypisanych składek lub wkładów brutto, zgodnie z poniższym obliczeniem, i zarobionych składek lub wkładów brutto, zależnie od tego, która z tych wartości jest wyższa.
Składki lub wkłady, dotyczące klas 11, 12 i 13 wymienionych w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, powiększa się o 50 %.
Składki lub wkłady, dotyczące klas innych niż klasy 11, 12 i 13 wymienionych w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, można zwiększyć o najwyżej 50 % w przypadku szczególnych operacji reasekuracyjnych lub typów umów, w celu uwzględnienia szczególnych warunków tych operacji lub umów, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 55 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Oblicza się sumę składek lub wkładów (łącznie z opłatami dodatkowymi w stosunku do składek lub wkładów) należnych z tytułu wszystkich operacji reasekuracyjnych w ostatnim roku obrachunkowym.
Następnie od uzyskanej kwoty odejmuje się łączną kwotę składek lub wkładów anulowanych w ciągu ostatniego roku obrachunkowego, jak również łączną kwotę podatków i innych obciążeń fiskalnych dotyczących składek lub wkładów składających się na powyższą sumę.
Tak otrzymaną kwotę dzieli się na dwie części – pierwszą, obejmującą do 50000000 EUR i drugą, stanowiącą nadwyżkę ponad tę kwotę; oblicza się 18 % i 16 % odpowiednio z pierwszej i drugiej części, a następnie dodaje te kwoty do siebie.
Otrzymaną w ten sposób sumę mnoży się przez odnoszący się do trzech ostatnich lat obrachunkowych współczynnik ustalany jako iloraz wysokości roszczeń pozostałych do zaspokojenia przez zakład reasekuracji, pomniejszonej o kwotę odzyskiwaną w ramach retrocesji, do kwoty roszczeń brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym wypadku niższy niż 50 %.
Na wniosek z dołączoną dokumentacją pomocniczą, złożony przez zakład reasekuracji do właściwych organów rodzimego Państwa Członkowskiego i po uzgodnieniu z tymi organami, kwoty odzyskiwane od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), określone w art. 46 niniejszej dyrektywy, również mogą być potrącane jako retrocesja.
Za zgodą właściwych organów do wyznaczenia składek lub wkładów mogą być użyte metody statystyczne.
4.
Podstawę roszczeń oblicza się w następujący sposób, wykorzystując dla klas 11, 12 i 13 wymienionych w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG odszkodowania, rezerwy i odzyski powiększone o 50 %.
Rezerwę na niewypłacone odszkodowania oraz odzyski, dotyczące klas innych niż klasy 11, 12 i 13 wymienionych w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, można zwiększyć o najwyżej 50 % w przypadku szczególnych operacji reasekuracyjnych lub typów umów, w celu uwzględnienia szczególnych warunków tych operacji lub umów, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 55 ust. 2 niniejszej dyrektywy.
Oblicza się łączną sumę wypłaconych roszczeń (nie pomniejszając jej o roszczenia pokrywane przez retrocesjonariuszy) w okresach określonych w ust. 1.
Do tej sumy dodaje się kwotę rezerw na niewypłacone odszkodowania i świadczenia na koniec ostatniego roku obrachunkowego.
Od otrzymanej sumy odejmuje się kwotę odzysków dokonanych w okresach określonych w ust. 1.
Od pozostałej kwoty odejmuje się kwotę rezerw na niewypłacone odszkodowania i świadczenia ustaloną na początek drugiego roku obrachunkowego poprzedzającego ostatni rok obrachunkowy, za który sporządzono sprawozdanie finansowe.
Jeżeli okres odniesienia określony w ust. 1 wynosi siedem lat, od pozostałej kwoty odejmuje się kwotę rezerw na niewypłacone odszkodowania i świadczenia ustaloną na początek szóstego roku obrachunkowego poprzedzającego ostatni rok obrachunkowy, za który sporządzono sprawozdanie finansowe.
Jedną trzecią lub jedną siódmą otrzymanej w ten sposób kwoty, za okres odniesienia określony w ust. 1, dzieli się na dwie części – pierwszą, obejmującą do 35000000 EUR i drugą, stanowiącą nadwyżkę ponad tę kwotę; oblicza się 26 % i 23 % odpowiednio z pierwszej i drugiej części, a następnie dodaje te kwoty do siebie.
Otrzymaną w ten sposób sumę mnoży się przez odnoszący się do trzech ostatnich lat obrachunkowych współczynnik ustalany jako iloraz wysokości roszczeń pozostałych do zaspokojenia przez zakład reasekuracji, pomniejszonej o kwotę odzyskiwaną w ramach retrocesji, do kwoty roszczeń brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym wypadku niższy niż 50 %.
Na wniosek z dołączoną dokumentacją pomocniczą, złożony przez zakład reasekuracji do właściwych organów rodzimego Państwa Członkowskiego i po uzgodnieniu z tymi organami, kwoty odzyskiwane od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles), określone w art. 46, również mogą być potrącane jako retrocesja.
Za zgodą właściwych organów do wyznaczenia roszczeń, rezerw i odzysków mogą być użyte metody statystyczne.
5.
Jeżeli wymagany margines wypłacalności, obliczony zgodnie z ust. 2, 3 i 4, jest mniejszy od wymaganego marginesu wypłacalności dla poprzedniego roku, wówczas wymagany margines wypłacalności powinien być co najmniej równy wymaganemu marginesowi wypłacalności dla poprzedniego roku pomnożonemu przez współczynnik obliczony jako iloraz sumy rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na niewypłacone odszkodowania i świadczenia na koniec ostatniego roku obrachunkowego do sumy rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na niewypłacone odszkodowania i świadczenia na początku ostatniego roku obrachunkowego.
W obliczeniach rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie uwzględnia się retrocesji; współczynnik nie może w żadnym przypadku być większy od 1.
6.
Wskaźniki procentowe dotyczące części określonych w ust. 3 akapicie piątym oraz w ust. 4 akapicie siódmym w przypadku reasekuracji ubezpieczeń zdrowotnych prowadzonych na podobnej podstawie technicznej jak ubezpieczenia na życie, zostaną obniżone do jednej trzeciej, jeżeli:
a) wpłacane składki są obliczane na podstawie tabel zachorowalności zgodnie z metodą matematyczną stosowaną w ubezpieczeniach;
b) tworzona jest rezerwa uwzględniająca wzrost wieku;
c) zbierana jest dodatkowa składka w celu utworzenia marginesu bezpieczeństwa w odpowiedniej wysokości;
d) zakład ubezpieczeń może rozwiązać umowę najpóźniej do końca trzeciego roku ubezpieczenia;
e) umowa ubezpieczenia przewiduje możliwość podwyższenia składek lub zmniejszenia wypłat nawet w przypadku umów obowiązujących.
Artykuł 38
Wymagany margines wypłacalności dla operacji reasekuracji ubezpieczeń na życie
1.
Wymagany margines wypłacalności dla operacji reasekuracji ubezpieczeń na życie jest ustalany zgodnie z art. 37.
2. Nie naruszając ust. 1 niniejszego artykułu, rodzime Państwo Członkowskie może przewidzieć, że w przypadku reasekuracyjnych klas działalności ubezpieczeniowej objętych art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/83/WE, związanych z funduszami inwestycyjnymi lub umowami uczestnictwa oraz w przypadku operacji, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b), art. 2 ust. 2 lit. b), c), d) oraz e) dyrektywy 2002/83/WE, wymagany margines wypłacalności jest określony zgodnie z art. 28 dyrektywy 2002/83/WE.
Artykuł 39
Wymagany margines wypłacalności dla zakładów reasekuracji wykonujących równocześnie działalność w zakresie reasekuracji ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie
1.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga, aby każdy zakład reasekuracji, wykonujący działalność związaną zarówno z reasekuracją ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, jak i reasekuracją ubezpieczeń na życie, posiadał dostępny margines wypłacalności pokrywający całkowitą sumę wymaganych marginesów wypłacalności dotyczących zarówno operacji reasekuracji ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie oraz reasekuracji ubezpieczeń na życie, które są określone odpowiednio w art. 37 i 38.
2.
Jeżeli dostępny margines wypłacalności nie osiąga poziomu wymaganego w ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy stosują środki przewidziane w art. 42 i 43.
Sekcja 3
Fundusz gwarancyjny
Artykuł 40
Wysokość funduszu gwarancyjnego
1. Jedna trzecia wymaganego marginesu wypłacalności określonego w art. 37–39 tworzy fundusz gwarancyjny. Fundusz ten składa się z pozycji wymienionych w art. 36 ust. 1–3 oraz, za zgodą właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego, w art. 36 ust. 4 lit. c).
2.
Fundusz gwarancyjny nie może być niższy niż 3000000 EUR.
Każde Państwo Członkowskie może wprowadzić przepis, zgodnie z którym minimalny fundusz gwarancyjny wewnętrznych zakładów reasekuracji nie może być niższy niż 1000000 EUR.
Artykuł 41
Zmiana wielkości funduszu gwarancyjnego
1.
Kwoty w euro, ustanowione w art. 40 ust. 2, są poddawane przeglądowi raz do roku, począwszy od 10 grudnia 2007 r., w celu uwzględnienia zmian w europejskim wskaźniku cen konsumpcyjnych, dotyczącym wszystkich Państw Członkowskich, publikowanym przez Eurostat.
Kwoty są dostosowywane w sposób automatyczny, poprzez zwiększenie kwoty bazowej w euro o procentową wielkość zmiany wskaźnika, w okresie między wejściem w życie niniejszej dyrektywy a datą przeglądu, z zaokrągleniem w górę do wielokrotności 100000 EUR.
Jeżeli zmiana procentowa od czasu ostatniego dostosowania jest niższa niż 5 %, nie wykonuje się kolejnego dostosowania.
2.
Komisja corocznie informuje Parlament Europejski i Radę o przeglądzie i dostosowanych kwotach, o których mowa w ust. 1.
ROZDZIAŁ 4
Zakłady reasekuracji w trudnej sytuacji lub w sytuacji niezgodnej z wymaganiami oraz cofnięcie zezwolenia
Artykuł 42
Zakłady reasekuracji w trudnej sytuacji
1.
Jeżeli zakład reasekuracji nie przestrzega art. 32, właściwy organ jego rodzimego Państwa Członkowskiego może zabronić swobodnego rozporządzania jego aktywami, po zawiadomieniu o swoim zamiarze właściwych organów przyjmujących Państw Członkowskich.
2.
W celu przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu reasekuracji, którego margines wypłacalności spadł poniżej minimum wymaganego przepisami art. 37–39, właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego wymaga przedstawienia mu do zatwierdzenia planu przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej.
W wyjątkowych okolicznościach, jeżeli w opinii właściwego organu sytuacja finansowa zakładu reasekuracji ulegnie dalszemu pogorszeniu, może on ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami zakładu reasekuracji.
Organ ten powiadamia także organy innych Państw Członkowskich, na terytorium których zakład reasekuracji wykonuje działalność, o wszelkich podjętych środkach, te ostatnie z kolei, na jego wniosek, podejmują takie same środki.
3.
Jeśli wymagany margines wypłacalności spadnie poniżej poziomu funduszu gwarancyjnego określonego w art. 40, właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego wymaga przedstawienia przez zakład reasekuracji do zatwierdzenia krótkookresowego planu finansowego.
Organ ten może również ograniczyć lub zakazać swobodnego rozporządzania aktywami zakładu reasekuracji.
Powiadamia on o wszelkich podjętych środkach organy innych Państw Członkowskich, te ostatnie z kolei, na jego wniosek, podejmują takie same środki.
4.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje środki niezbędne do umożliwienia, zgodnie z jego prawem krajowym, zakazania, w przypadkach przewidzianych w ust. 1, 2 i 3, swobodnego rozporządzania aktywami znajdującymi się na jego terytorium, na wniosek rodzimego Państwa Członkowskiego zakładu reasekuracji, które wskaże aktywa, które mają zostać objęte tymi środkami.
Artykuł 43
Finansowy plan naprawczy
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że właściwe organy posiadają uprawnienia do wymagania finansowych planów naprawczych dla zakładów reasekuracji w przypadku gdy właściwe organy uznają, że zagrożone są zobowiązania zakładów wynikające z zawartych umów reasekuracji.
2.
Finansowy plan naprawczy zawiera co najmniej szczegółowe dane lub dowód, na trzy kolejne lata obrachunkowe, dotyczące:
a) oszacowania kosztów zarządzania, w szczególności bieżących wydatków ogólnych i prowizji;
b) planu określającego szczegółowe oszacowanie dochodów i wydatków w związku z reasekuracją czynną i cesjami reasekuracji;
c) prognozy bilansu;
d) oszacowania środków finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązań ubezpieczeniowych i wymaganego marginesu wypłacalności;
e) ogólnej polityki retrocesyjnej.
3.
W przypadku gdy sytuacja finansowa zakładu reasekuracji pogarsza się i zagrożone są jego zobowiązania umowne, Państwa Członkowskie zapewniają właściwym organom nadanie uprawnień do zobowiązania zakładów reasekuracji do posiadania wyższego wymaganego marginesu wypłacalności, w celu zapewnienia zdolności zakładu reasekuracji do spełnienia w krótkim czasie wymogów wypłacalności.
Poziom wyższego wymaganego marginesu wypłacalności opiera się na finansowym planie naprawczym, o którym mowa w ust. 1.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwym organom nadanie uprawnień do obniżenia wartości wszystkich składników kwalifikujących się do wykorzystania w dostępnym marginesie wypłacalności, w szczególności w przypadku gdy nastąpiła znacząca zmiana w wartości rynkowej tych składników od zakończenia ostatniego roku obrachunkowego.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają właściwym organom nadanie uprawnień do zmniejszenia stopnia redukcji, w oparciu o retrocesję, do marginesu wypłacalności określonego zgodnie z art. 37–39, w przypadku gdy:
a) charakter lub jakość umów retrocesji uległy znacznym zmianom od ostatniego roku obrachunkowego;
b) nie istnieje lub istnieje ograniczone przeniesienie ryzyka na podstawie umów retrocesji.
6.
Jeżeli właściwe organy wymagają, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, finansowego planu naprawczego dla zakładu reasekuracji, wstrzymują się z udzieleniem poświadczenia, zgodnie z art. 18, tak długo, jak uznają, że zobowiązania zakładu wynikające z umów reasekuracji są zagrożone w rozumieniu wspomnianego ust. 1.
Artykuł 44
Cofnięcie zezwolenia
1.
Zezwolenie udzielone zakładowi reasekuracji przez właściwy organ jego rodzimego Państwa Członkowskiego może zostać cofnięte przez ten organ w przypadku gdy zakład:
a) w ciągu dwunastu miesięcy nie korzysta z zezwolenia, wyraźnie z niego zrezygnuje lub zaprzestaje wykonywania działalności na okres dłuższy niż sześć miesięcy, chyba że zainteresowane Państwo Członkowskie zastosowało rozwiązania powodujące wygaśnięcie zezwolenia w takich przypadkach;
b) przestał spełniać warunki dopuszczenia do wykonywania działalności;
c) nie jest w stanie podjąć w wymaganym terminie środków określonych w planie przywrócenia prawidłowej sytuacji finansowej zakładu lub planie finansowym, o których mowa w art. 42;
d) w poważnym stopniu narusza obowiązki wynikające z przepisów, którym podlega.
W przypadku wycofania lub wygaśnięcia zezwolenia, właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego powiadamia o tym właściwe organy innych Państw Członkowskich, które podejmują odpowiednie środki, aby powstrzymać zakład reasekuracji od podejmowania na nowo działalności na ich terytoriach, zarówno w ramach prawa przedsiębiorczości, jak i w ramach swobody świadczenia usług.
2.
Każda decyzja cofnięcia zezwolenia jest poparta szczegółowym uzasadnieniem i przekazywana przedmiotowemu zakładowi.
TYTUŁ IV
PRZEPISY ZWIĄZANE Z REASEKURACJĄ OGRANICZONĄ I SPÓŁKAMI CELOWYMI (PODMIOTAMI SPECJALNEGO PRZEZNACZENIA, SPECIAL PURPOSE VEHICLES)
Artykuł 45
Reasekuracja ograniczona
1.
Rodzime Państwo Członkowskie może ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące wykonywania działalności związanej z reasekuracją ograniczoną, obejmujące:
- obowiązkowe warunki, jakie mają być zawarte we wszystkich sporządzanych umowach;
- prawidłowe procedury administracyjne i rachunkowe, odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej i wymagania dotyczące zarządzania ryzykiem;
- wymagania dotyczące informacji rachunkowych, ostrożnościowych i statystycznych;
- tworzenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla zapewnienia jej adekwatności, niezawodności i obiektywności;
- inwestowanie w aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w celu zapewnienia, że uwzględniony został typ działalności wykonywanej przez zakład reasekuracji, a w szczególności rodzaj, kwotę i czas spodziewanej wypłaty roszczeń [odszkodowań], w taki sposób, aby zapewnić wystarczalność, płynność, bezpieczeństwo, rentowność i dopasowanie inwestycji;
- przepisy odnoszące się do dostępnego i wymaganego marginesu wypłacalności oraz do minimalnego funduszu gwarancyjnego, które utrzymuje zakład reasekuracyjny w odniesieniu do działań związanych z reasekuracją ograniczoną.
2.
W celu zapewnienia przejrzystości Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji treść wszystkich środków ustanowionych ich prawem krajowym do celów ust. 1.
Artykuł 46
Spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles)
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie postanawia zezwolić na tworzenie na swoim terytorium spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles) w rozumieniu niniejszej dyrektywy, wymaga ono dla nich uprzedniego, urzędowego zezwolenia.
2.
Państwo Członkowskie, w którym zostaje utworzona spółka celowa (podmiot specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicle), ustanawia warunki, zgodnie z którymi wykonywana jest działalność takiego przedsiębiorstwa.
W szczególności to Państwo Członkowskie ustanawia zasady dotyczące:
- zakresu udzielanego zezwolenia,
- obowiązkowych warunków zawieranych we wszystkich sporządzanych umowach,
- odpowiednich osób posiadających właściwe kwalifikacje, kierujących spółką celową (podmiotem specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicle),
- wymogów dotyczących przydatności i stosowności (fit and proper) akcjonariuszy lub wspólników posiadających znaczny pakiet akcji w spółce celowej (podmiocie specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicle),
- prawidłowych procedur administracyjnych i rachunkowych, odpowiednich mechanizmów kontroli wewnętrznej i wymagań dotyczących zarządzania ryzykiem,
- wymagań dotyczących informacji rachunkowej, ostrożnościowej i statystycznej,
- wymogów wypłacalności spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles).
3.
W celu zapewnienia przejrzystości Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji treść wszystkich środków ustanowionych ich prawem krajowym do celów ust. 2.
TYTUŁ V
PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO PRAWA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG
Artykuł 47
Zakłady reasekuracji nieprzestrzegające przepisów prawa
1.
Jeżeli właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego ustalą, że zakład reasekuracji, który na jego terytorium posiada oddział lub wykonuje działalność w ramach swobody świadczenia usług, nie przestrzega obowiązujących w tym Państwie przepisów prawa, wymagają od przedmiotowego zakładu reasekuracji usunięcia takiej nieprawidłowości.
Równocześnie przekazują one ustalenia dotyczące nieprzestrzegania przepisów właściwemu organowi rodzimego Państwa Członkowskiego.
Jeżeli pomimo środków podjętych przez właściwy organ rodzimego Państwa Członkowskiego lub jeżeli środki te okazują się niedostateczne, a zakład reasekuracji w dalszym ciągu narusza przepisy prawne obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim, Państwo to może, po powiadomieniu właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego, podjąć odpowiednie środki w celu zapobieżenia dalszym naruszeniom lub ukarania za nie, włączając, w takim stopniu, w jakim jest to bezwzględnie konieczne, środki zapobiegające dalszemu zawieraniu przez zakład reasekuracji nowych umów reasekuracji na terytorium tego Państwa.
Państwa Członkowskie zapewniają na swoim terytorium możliwość doręczania zakładom reasekuracji dokumentów prawnych koniecznych w przypadku podjęcia takich środków.
2.
Każdy środek podjęty na mocy ust. 1, obejmujący sankcje lub ograniczenia dotyczące wykonywania działalności reasekuracyjnej, jest należycie uzasadniony i podany do wiadomości zainteresowanego zakładu reasekuracji.
Artykuł 48
Likwidacja
W przypadku likwidacji zakładu reasekuracji, zobowiązania wynikające z umów zawartych przez oddział zakładu lub w ramach swobody świadczenia usług są wypełniane w ten sam sposób, jak zobowiązania wynikające z innych umów reasekuracji zakładu.
TYTUŁ VI
ZAKŁADY REASEKURACJI, KTÓRYCH GŁÓWNE SIEDZIBY ZNAJDUJĄ SIĘ POZA WSPÓLNOTĄ, WYKONUJĄCE DZIAŁALNOŚĆ REASEKURACYJNĄ NA TERYTORIUM WSPÓLNOTY
Artykuł 49
Zasada i warunki wykonywania działalności reasekuracyjnej
Państwo Członkowskie nie stosuje wobec zakładów reasekuracji, mających swoje główne siedziby poza Wspólnotą i rozpoczynających lub wykonujacych operacje reasekuracyjne na jego terytorium, przepisów, których wynikiem jest bardziej uprzywilejowane traktowanie tych zakładów w porównaniu z zakładami reasekuracji mającymi swoją główną siedzibę w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 50
Umowy z państwami trzecimi
1.
Komisja może przedkładać Radzie wnioski dotyczące negocjacji umów z jednym lub większą liczbą państw trzecich w sprawie środków pełnienia nadzoru nad:
a) zakładami reasekuracji, które mają główne siedziby w państwie trzecim, wykonującymi działalność reasekuracyjną na terytorium Wspólnoty;
b) zakładami reasekuracji, które mają główne siedziby na terytorium Wspólnoty i wykonują działalność reasekuracyjną na terytorium państwa trzeciego.
2.
Umowy, o których mowa w ust. 1, dążą w szczególności do zapewnienia, na warunkach równoważności regulacji ostrożnościowej, skutecznego dostępu do rynku zakładom reasekuracji na terytorium każdej z umawiających się stron oraz zabezpieczenia wzajemnego uznawania zasad i praktyk nadzoru reasekuracyjnego.
W umowach dąży się również do zapewnienia, aby:
a) właściwe organy Państw Członkowskich mogły uzyskiwać informacje niezbędne do nadzorowania zakładów reasekuracji, których głównesiedziby znajdują się na terytorium Wspólnoty i które wykonują działalność na terytorium państw trzecich;
b) właściwe organy Państw Członkowskich mogły uzyskiwać informacje niezbędne do nadzorowania zakładów reasekuracji, których główne siedziby znajdują się na ich terytorium i które wykonują działalność we Wspólnocie.
3.
Bez uszczerbku dla art. 300 ust. 1 i 2 Traktatu, Komisja, z pomocą Europejskiego Komitetu ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych, bada wynik negocjacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz wynikającą z nich sytuację.
TYTUŁ VII
JEDNOSTKI ZALEŻNE JEDNOSTEK DOMINUJĄCYCH PODLEGAJĄCYCH PRAWU PAŃSTWA TRZECIEGO ORAZ NABYWANIE PAKIETÓW AKCJI PRZEZ TAKIE JEDNOSTKI DOMINUJĄCE
Artykuł 51
Informowanie Komisji przez Państwa Członkowskie
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję i właściwe organy innych Państw Członkowskich:
a) o każdym przypadku udzielenia zezwolenia bezpośrednim lub pośrednim jednostkom zależnym jednej lub więcej jednostek dominujących, podlegających prawu państwa trzeciego;
b) o każdym nabyciu przez taką jednostkę dominującą pakietu akcji we wspólnotowym zakładzie reasekuracji, które uczyniłoby z tego ostatniego jednostkę zależną.
Jeżeli zezwolenie określone w lit. a) zostało udzielone jednostce zależnej bezpośrednio lub pośrednio od jednej lub więcej jednostek dominujących podlegających prawu państwa trzeciego, w powiadomieniu, które właściwe organy kierują do Komisji, zostaje określona struktura grupy.
Artykuł 52
Traktowanie wspólnotowych zakładów reasekuracji przez państwa trzecie
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o trudnościach natury ogólnej, jakie napotykają ich zakłady reasekuracji w zakładaniu przedsiębiorstw oraz wykonywaniu działalności w państwie trzecim lub wykonywaniu operacji w państwie trzecim.
2.
Komisja sporządza okresowe sprawozdanie badające sposób traktowania wspólnotowych zakładów reasekuracji w państwach trzecich, w zakresie określonym w ust. 3, w odniesieniu do ustanawiania wspólnotowych zakładów reasekuracji w państwach trzecich, nabywania udziałów w zakładach reasekuracji państw trzecich, wykonywania operacji reasekuracyjnych przez takie ustanowione zakłady oraz transgranicznego świadczenia usług reasekuracyjnych ze Wspólnoty do państw trzecich.
Komisja przedstawia te sprawozdania Radzie wraz z odpowiednimi wnioskami lub zaleceniami.
3.
W każdym przypadku gdy Komisja stwierdzi na podstawie sprawozdań, określonych w ust. 2, lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie zapewnia wspólnotowym zakładom reasekuracji faktycznego dostępu do rynku, Komisja może przedstawić Radzie zalecenia dotyczące właściwego umocowania do prowadzenia negocjacji w celu uzyskania lepszego dostępu do rynku dla wspólnotowych zakładów reasekuracji.
4.
Środki podjęte zgodnie z niniejszym artykułem są zgodne ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z międzynarodowych porozumień, w szczególności wobec Światowej Organizacji Handlu.
TYTUŁ VIII
POZOSTAŁE PRZEPISY
Artykuł 53
Prawo odwołania do sądu
Państwa Członkowskie gwarantują, że od decyzji dotyczących zakładów reasekuracji, podejmowanych na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wdrażających niniejszą dyrektywę, przysługuje odwołanie na drodze sądowej.
Artykuł 54
Współpraca między Państwami Członkowskimi i Komisją
1.
Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w celu ułatwienia nadzoru nad reasekuracją we Wspólnocie oraz stosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Komisja i właściwe organy Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w celu ułatwienia sprawowania nadzoru nad reasekuracją we Wspólnocie oraz badania trudności, jakie mogą powstać przy stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 55
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 56
Środki wykonawcze
Następujące środki wykonawcze do niniejszej dyrektywy przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 55 ust. 2:
a) rozszerzenie form prawnych przewidzianych w załączniku I;
b) wyjaśnienie pozycji wchodzących w skład marginesu wypłacalności, wymienionych w art. 36, w celu uwzględnienia powstania nowych instrumentów finansowych;
c) podniesienie maksymalnie o 50 % kwoty składek i roszczeń używanej do obliczania wymaganego marginesu wypłacalności, o którym mowa w art. 37 ust. 3 i 4, w klasach innych niż klasy 11, 12 i 13 wymienione w pkt A Załącznika do dyrektywy 73/239/EWG, dla szczególnych typów operacji i umów reasekuracji, w celu uwzględnienia szczególnych warunków tych operacji lub umów;
d) zmiana minimalnego funduszu gwarancyjnego przewidzianego w art. 40 ust. 2, w celu uwzględnienia rozwoju gospodarczego i finansowego,
e) wyjaśnienie definicji w art. 2 w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie.
TYTUŁ IX
ZMIANY W OBOWIĄZUJĄCYCH DYREKTYWACH
Artykuł 57
Zmiany w dyrektywie 73/239/EWG
W dyrektywie 73/239/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 12a ust. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Z właściwymi organami innego Państwa Członkowskiego prowadzone są konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi ubezpieczeń wykonującemu działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, który jest:
a) jednostką zależną zakładu reasekuracji posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
b) jednostką zależną jednostki dominującej nad zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji posiadającym zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład reasekuracji posiadający zezwolenie w innym Państwie Członkowskim.
2.
Z właściwym organem zaangażowanego Państwa Członkowskiego, odpowiedzialnym za nadzór nad instytucjami kredytowymi lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, prowadzone są konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi wykonującemu działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, który jest:
a) jednostką zależną instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego, posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
b) jednostką zależną jednostki dominującej nad instytucją kredytową lub przedsiębiorstwem inwestycyjnym posiadającymi zezwolenie we Wspólnocie; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje instytucję kredytową lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.";
2) w art. 13 ust. 2 dodaje się akapit trzeci w następującym brzmieniu:
"Rodzime Państwo Członkowskie zakładu ubezpieczeń nie może odrzucić umowy reasekuracji zawartej przez zakład ubezpieczeń z zakładem reasekuracji posiadającym zezwolenie wydane zgodnie z dyrektywą 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji [24] lub z zakładem ubezpieczeń posiadającym zezwolenie wydane zgodnie z niniejszą dyrektywą lub dyrektywą 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącą ubezpieczeń na życie [25] z przyczyn bezpośrednio związanych z kondycją finansową tego zakładu reasekuracji lub zakładu ubezpieczeń.
3) w art. 15 ust. 2 i 3 otrzymują następujące brzmienie:
"2.
Rodzime Państwo Członkowskie wymaga, aby każdy zakład ubezpieczeń pokrył rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe oraz rezerwę na wyrównanie szkodowości (ryzyka), określone w art. 15a niniejszej dyrektywy, przez aktywa dopasowane zgodnie z art. 6 dyrektywy 88/357/EWG.
W odniesieniu do ryzyk umiejscowionych na terytorium Wspólnoty, aktywa te muszą znajdować się na terytorium Wspólnoty.
Państwa Członkowskie nie wymagają, aby zakłady ubezpieczeń umiejscawiały swoje aktywa w określonym Państwie Członkowskim.
Rodzime Państwo Członkowskie może jednak dopuścić złagodzenie zasad dotyczących umiejscowienia aktywów.
3.
Państwa Członkowskie nie zachowują ani nie wprowadzają w odniesieniu do tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych systemu tworzenia rezerwy brutto, który wymaga zastawiania przez reasekuratora aktywów stanowiących pokrycie rezerwy składek lub rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia, jeżeli reasekurator jest zakładem reasekuracji, którzy otrzymał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2005/68/WE lub zakładem ubezpieczeń, który otrzymał zezwolenie zgodnie z niniejszą dyrektywą lub dyrektywą 2002/83/WE.
Jeżeli rodzime Państwo Członkowskie dopuszcza, aby rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe były pokryte przez należności od reasekuratorów, którzy nie otrzymali zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2005/68/WE lub zakładów ubezpieczeń, które nie otrzymały zezwolenia zgodnie z niniejszą dyrektywą ani dyrektywą 2002/83/WE, ustala ono warunki przyjęcia takich roszczeń.";
4) artykuł 16 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
a) w akapicie pierwszym lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) rezerwy (ustawowe i wolne rezerwy), które nie odpowiadają zobowiązaniom reasekuracyjnym i nie są zaliczone do rezerw na wyrównanie szkodowości (ryzyka);";
b) w akapicie czwartym zdanie wstępne i lit. a) otrzymują następujące brzmienie:
"Dopuszczalny margines wypłacalności zostaje również zmniejszony o następujące pozycje:
a) udziały kapitałowe, które zakład ubezpieczeń posiada w:
- zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 niniejszej dyrektywy, art. 4 dyrektywy 2002/83/WE lub art. 1 lit. b) dyrektywy 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,
- zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2005/68/WE lub zakładach reasekuracji w krajach niebędących członkami Wspólnoty w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 98/78/WE,
- ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE,
- instytucjach kredytowych i instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 5 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,
- przedsiębiorstwach inwestycyjnych oraz instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/22/EWG oraz art. 2 ust. 4 i 7 dyrektywy Rady 93/6/EWG.";
5) artykuł 16a otrzymuje następujące brzmienie:
a) ustęp 3 akapit siódmy otrzymuje następujące brzmienie:
"Sumę w ten sposób uzyskaną mnoży się przez współczynnik obowiązujący w odniesieniu do sumy z trzech ostatnich lat obrachunkowych ustalany jako iloraz wysokości roszczeń pozostałych do zaspokojenia przez zakład, pomniejszonej o udział z tytułu reasekuracji, i kwoty odszkodowań brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym przypadku niższy niż 50 %.
Na wniosek z dołączoną dokumentacją pomocniczą, złożony przez zakład reasekuracji do właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego i po uzgodnieniu z tym organem, kwoty odzyskiwane od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles), określone w art. 46 dyrektywy 2005/68/WE, również mogą być potrącane jako reasekuracja.";
b) akapit siódmy w ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Sumę w ten sposób uzyskaną mnoży się przez współczynnik obowiązujący w odniesieniu do sumy z trzech ostatnich lat obrachunkowych ustalany jako iloraz wysokości roszczeń pozostałych do zaspokojenia przez zakład, pomniejszonej o udział z tytułu reasekuracji, i kwoty odszkodowań brutto; współczynnik ten nie może być w żadnym przypadku niższy niż 50 %.
Na wniosek z dołączoną dokumentacją pomocniczą, złożony przez zakład reasekuracji do właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego i po uzgodnieniu z tym organem, kwoty odzyskiwane od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles), określone w art. 46 dyrektywy 2005/68/WE, również mogą być potrącane jako reasekuracja."
6) dodaje się art. 17b w następującym brzmieniu:
"Artykuł 17b
1.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby zakład ubezpieczeń, którego główna siedziba znajduje się na jego terytorium i który wykonuje działalność reasekuracyjną, utworzył, w odniesieniu do całej swojej działalności, minimalny fundusz gwarancyjny, zgodnie z art. 40 dyrektywy 2005/68/WE, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:
a) zebrane składki reasekuracyjne przekraczają 10 % jego całkowitej sumy składek;
b) zebrane składki reasekuracyjne przekraczają 50000000 EUR;
c) rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe wynikające z wykonywanej reasekuracji czynnej przekraczają 10 % jego łącznych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zadecydować o zastosowaniu w stosunku do zakładów ubezpieczeń na życie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, i których główna siedziba mieści się na jego terytorium, przepisów art. 34 dyrektywy 2005/68/WE w zakresie ich operacji przejęcia ryzyka w ramach wykonywania działalności reasekuracyjnej, jeżeli spełniony jest jeden z warunków przedstawionych we wspomnianym ust. 1.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie wymaga, aby wszystkie środki finansowe przeznaczone przez zakład ubezpieczeń na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych odpowiadających wykonywanej reasekuracji czynnej, zostały wydzielone, zarządzane i odseparowane od bezpośredniej działalności ubezpieczeniowej zakładów ubezpieczeń, bez jakiejkolwiek możliwości transferu.
W takim przypadku i tylko w zakresie ich operacji reasekuracji czynnej, zakłady ubezpieczeń nie są objęte art. 20–22 dyrektywy 92/49/EWG [26] i załącznikiem I do dyrektywy 88/357/EWG.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia weryfikację przez jego właściwe organy wydzielenia, o którym mowa w akapicie drugim.
3. Jeżeli Komisja postanawia, zgodnie z art. 56 lit. c) dyrektywy 2005/68/WE, zwiększyć kwoty używane do obliczania wymaganego marginesu wypłacalności przewidzianego w art. 37 ust. 3 i 4 tej dyrektywy, wówczas każde Państwo Członkowskie zastosuje do takich zakładów ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przepisy art. 35–39 tej dyrektywy w odniesieniu do ich operacji reasekuracji czynnej.
7) w art. 20a ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie gwarantują, że właściwe organy posiadają uprawnienia pozwalające na zmniejszenie redukcji opartej na reasekuracji, do marginesu wypłacalności określonego zgodnie z art. 16a, w przypadku gdy:
a) charakter lub jakość umów reasekuracji uległy znacznej zmianie od ostatniego roku obrachunkowego;
b) nie istnieje przeniesienie ryzyka na podstawie umów reasekuracji lub jest ono nieznaczne.".
Artykuł 58
Zmiany w dyrektywie 92/49/EWG
W dyrektywie 92/49/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 15 ust. 1a otrzymuje następujące brzmienie:
"1a.
Jeżeli nabywcą pakietu akcji, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jest zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, instytucja kredytowa lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim lub jednostka dominująca takiego podmiotu lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca taki podmiot oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia jednostka, w której nabywca zamierza posiadać pakiet akcji, stałaby się jednostką zależną lub podlegającą kontroli nabywcy, ocena nabycia podlega uprzednim konsultacjom, o których mowa w art. 12a dyrektywy 73/239/EWG.";
2) w art. 16 ust. 4, 5 i 6 otrzymują następujące brzmienie:
"4.
Właściwe organy otrzymujące poufne informacje na mocy ust. 1 lub 2 mogą te informacje wykorzystać jedynie w trakcie pełnienia swoich obowiązków:
- w celu ustalenia, czy zostały wypełnione zasady regulujące podejmowanie działalności ubezpieczeniowej oraz stwarzania udogodnień w zakresie monitorowania i wykonywania takiej działalności, w szczególności w przypadku gdy dotyczy to monitorowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, marginesu wypłacalności, procedur administracyjnych i księgowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej,
- w celu nałożenia sankcji,
- w postępowaniu administracyjnym odwoławczym, od decyzji wydanych przez właściwe organy, lub
- w postępowaniu sądowym wszczętym na podstawie art. 53 lub na podstawie szczególnych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie i w innych dyrektywach przyjętych w zakresie zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.
5.
Ustępy 1 i 4 nie wykluczają wymiany informacji w ramach jednego Państwa Członkowskiego w przypadku gdy w ramach tego samego Państwa Członkowskiego działają dwa lub więcej właściwe organy lub między Państwami Członkowskimi, lub między właściwymi organami i:
- organami odpowiedzialnymi za urzędowy nadzór nad instytucjami kredytowymi lub innymi organizacjami finansowymi oraz organami odpowiedzialnymi za nadzór nad rynkami finansowymi,
- podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji oraz w innych podobnych postępowaniach, oraz
- osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie ustawowego badania sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji i innych instytucji finansowych,
w ramach wykonywania funkcji nadzorczych oraz ujawniania podmiotom prowadzącym przymusowe postępowanie likwidacyjne lub zarządzającym funduszami gwarancyjnymi, informacji niezbędnych do wykonywania ich obowiązków.
Informacje otrzymane przez te organy, podmioty i osoby podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionemu w ust. 1.
6.
Nie naruszając ust. 1–4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi organami i:
- organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie podmiotów uczestniczących w postępowaniu likwidacyjnym i upadłościowym zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji oraz w innych podobnych postępowaniach, lub
- organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowych kontroli sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych, lub
- niezależnymi aktuariuszami zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji prowadzącymi przewidziany prawem nadzór nad tymi zakładami oraz organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie tych aktuariuszy.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu nadzorowanie lub wykonywanie przewidzianego prawem nadzoru wskazanego w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom zachowania tajemnicy zawodowej nałożonym ust. 1,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych organów, które ją ujawniły, a we właściwych przypadkach jedynie do celów, na które te organy wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwiska lub nazwy organów, osób i podmiotów, które mogą otrzymywać informacje zgodnie z niniejszym ustępem.";
3) w art. 21 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
a) zdanie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Rodzime Państwo Członkowskie nie może wydać zakładom ubezpieczeń zezwolenia na pokrycie ich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i rezerw na wyrównanie szkodowości (ryzyka) aktywami innymi niż należące do następujących kategorii:";
b) punkt B lit. f) otrzymuje następujące brzmienie:
"f) należności reasekuratorów, włącznie z udziałem reasekuratorów w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych oraz należności spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles), o których mowa w art. 46 dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji [27].
c) lit. c) akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Włączenie aktywów lub kategorii aktywów wymienionych w akapicie pierwszym nie oznacza, że wszystkie te aktywa powinny być automatycznie akceptowane jako stanowiące pokrycie dla rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Rodzime Państwo Członkowskie ustanawia bardziej szczegółowe przepisy dotyczące warunków stosowania akceptowalnych aktywów.";
4) w art. 22 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W odniesieniu do aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i rezerwy na wyrównanie szkodowości (ryzyka), rodzime Państwo Członkowskie wymaga od każdego zakładu ubezpieczeń, aby inwestował nie więcej niż:".
Artykuł 59
Zmiany w dyrektywie 98/78/WE
W dyrektywie 98/78/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Dyrektywa 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w grupach ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych";
2) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) litery c), i), j) oraz k) otrzymują następujące brzmienie:
"c) "zakład reasekuracji" oznacza zakład, który otrzymał urzędowe zezwolenie, zgodnie z art. 3 dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji [28];"
"i) "ubezpieczeniowa grupa kapitałowa" oznacza zakład macierzysty, którego główna działalność polega na nabywaniu i posiadaniu udziałów kapitałowych w zakładach zależnych, o ile zakłady te są wyłącznie lub głównie zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji lub zakładami ubezpieczeń mieszczącymi się w państwie trzecim lub zakładami reasekuracji mieszczącymi się w państwie trzecim, a co najmniej jeden z tych zakładów zależnych jest zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji oraz który nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego [29];
j) "ubezpieczeniowa grupa kapitałowa prowadząca działalność mieszaną" oznacza zakład macierzysty inny niż zakład ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, zakład reasekuracji, zakład reasekuracji mieszczący się w państwie trzecim, ubezpieczeniową grupę kapitałową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, który wśród swoich zakładów zależnych posiada co najmniej jeden zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;
k) "właściwe organy" oznaczają organy krajowe upoważnione na mocy ustawy lub rozporządzenia do nadzorowania zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji.
b) dodaje się lit. l) w następującym brzmieniu:
"l) "zakład reasekuracji mieszczący się w państwie trzecim" oznacza zakład, który musiałby otrzymać zezwolenie zgodnie z art. 3 dyrektywy 2005/68/WE, gdyby miał swoją główną siedzibę na terytorium Wspólnoty;";
3) artykuły 2, 3 i 4 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przypadki stosowania dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji
1.
Poza przepisami dyrektywy 73/239/EWG, dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie [30] oraz dyrektywy 2005/68/WE, które określają zasady nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji, Państwa Członkowskie przewidują nadzór dodatkowy nad każdym zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji, który jest zakładem posiadającym udziały kapitałowe w co najmniej jednym zakładzie ubezpieczeń, zakładzie reasekuracji lub zakładzie ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim lub zakładzie reasekuracji mieszącym się w państwie trzecim w sposób przewidziany w art. 5, 6, 8 i 9 niniejszej dyrektywy.
2.
Każdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego zakład macierzysty jest ubezpieczeniową grupą kapitałową, zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim lub zakładem reasekuracji mieszczącym się w państwie trzecim, podlega dodatkowemu nadzorowi w sposób przewidziany w art. 5 ust. 2, art. 6, 8 i 10.
3.
Każdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego zakład macierzysty jest ubezpieczeniową grupą kapitałową wykonującą działalność mieszaną, podlega dodatkowemu nadzorowi w sposób przewidziany w art. 5 ust. 2, art. 6 i 8."
Artykuł 3
Zasięg nadzoru dodatkowego
1.
Sprawowanie nadzoru dodatkowego zgodnie z art. 2 nie pociąga za sobą w żadnym razie obowiązku właściwych organów do prowadzenia nadzoru nad zakładem ubezpieczeń mieszczącym się w państwie trzecim, nad zakładem reasekuracji mieszczącym się w państwie trzecim, nad ubezpieczeniową grupą kapitałową ani nad ubezpieczeniową grupą kapitałową wykonującą działalność mieszaną, rozpatrywanymi indywidualnie.
2.
W dodatkowym nadzorze bierze się pod uwagę następujące przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 5, 6, 8, 9 i 10:
- przedsiębiorstwa powiązane z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji,
- przedsiębiorstwa mające udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji,
- przedsiębiorstwa powiązane z przedsiębiorstwem mającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji.
3.
Państwa Członkowskie mogą zadecydować o nieuwzględnianiu w sprawowaniu nadzoru dodatkowego, o którym mowa w art. 2, zakładów mających siedzibę statutową w państwie trzecim, o ile istnieją przeszkody prawne w przekazywaniu niezbędnych informacji, bez uszczerbku dla przepisów załącznika I pkt 2.5 oraz załącznika II pkt 4.
Ponadto właściwe organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego mogą zadecydować, w poszczególnych przypadkach, o nieuwzględnianiu zakładu w sprawowaniu nadzoru dodatkowego, o którym mowa w art. 2, w następujących przypadkach:
- jeżeli zakład mający podlegać nadzorowi ma małe znaczenie w kontekście celów nadzoru dodatkowego nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji;
- jeżeli uwzględnienie sytuacji finansowej zakładu byłoby niewłaściwe lub wprowadzające w błąd w kontekście celów nadzoru dodatkowego nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji.
Artykuł 4
Właściwe organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego
1.
Nadzór dodatkowy sprawowany jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym zakład ubezpieczeń otrzymał zezwolenie urzędowe, zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 4 dyrektywy 2002/83/WE, lub art. 3 dyrektywy 2005/68/WE.
2.
W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji, które otrzymały zezwolenie w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, mają za zakład macierzysty tę samą ubezpieczeniową grupę kapitałową, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, zakład reasekuracji mieszczący się w państwie trzecim lub ubezpieczeniową grupę kapitałową wykonującą działalność mieszaną, to właściwe organy tych Państw Członkowskich mogą osiągnąć porozumienie co do wyboru tych spośród nich, które będą odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie posiada więcej niż jeden właściwy organ sprawowania nadzoru dodatkowego nad zakładami ubezpieczeń oraz zakładami reasekuracji, wówczas Państwo to podejmuje kroki niezbędne w celu zapewnienia koordynacji między tymi organami.
4) w art. 5 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie postanawiają, że właściwe organy mają wymagać, aby każdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji podlegający dodatkowemu nadzorowi dysponował odpowiednimi procedurami kontroli wewnętrznej w celu przedstawiania wszelkich danych oraz informacji użytecznych do celów sprawowania nadzoru dodatkowego.";
5) artykuły 6, 7 i 8 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Dostęp do informacji
1.
Państwa Członkowskie przewidują, że ich właściwe organy odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru dodatkowego mają posiadać dostęp do każdej informacji użytecznej do celów sprawowania nadzoru nad zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji podlegającym takiemu dodatkowemu nadzorowi.
Właściwe organy mogą zwrócić się bezpośrednio do odpowiednich zakładów, o których mowa w art. 3 ust. 2, aby otrzymać konieczne informacje, o ile informacje te są wymagane od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, a zakład ten ich nie dostarczył.
2.
Państwa Członkowskie przewidują, że ich właściwe organy będą mogły dokonać na ich terytorium, same lub za pośrednictwem osób, które powołają w tym celu, weryfikacji na miejscu informacji, o których mowa w ust. 1, w:
- zakładzie ubezpieczeń podlegającym dodatkowemu nadzorowi,
- zakładzie reasekuracji podlegającym dodatkowemu nadzorowi,
- zakładach zależnych tego zakładu ubezpieczeń,
- zakładach zależnych tego zakładu reasekuracji,
- zakładzie macierzystym tego zakładu ubezpieczeń,
- zakładach macierzystych tego zakładu reasekuracji,
- zakładach zależnych zakładu macierzystego tego zakładu ubezpieczeń,
- zakładach zależnych zakładu macierzystego tego zakładu reasekuracji.
3.
W przypadku gdy w ramach stosowania przepisów niniejszego artykułu właściwe organy danego Państwa Członkowskiego domagają się, w określonych przypadkach, sprawdzenia ważnych informacji, dotyczących zakładu mieszczącego się w innym Państwie Członkowskim i który jest zakładem powiązanym z zakładem ubezpieczeń, zakładem powiązanym z zakładem reasekuracji, zakładem zależnym, zakładem macierzystym lub zakładem zależnym zakładu macierzystego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, podlegającym dodatkowemu nadzorowi, zobowiązane są złożyć u właściwych organów innego Państwa Członkowskiego wniosek o dokonanie tego sprawdzenia.
Organy, które otrzymały wniosek, zobowiązane są w granicach swojej jurysdykcji do dokonania sprawdzenia lub wydania zezwolenia na sprawdzenie organom, które wystąpiły z wnioskiem, lub wydania zezwolenia na sprawdzenie przez biegłego rewidenta lub eksperta.
Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w sprawdzeniu, jeżeli nie przeprowadza sprawdzenia we własnym zakresie.
Artykuł 7
Współpraca między właściwymi organami
1.
W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mające siedziby w różnych Państwach Członkowskich są bezpośrednio lub pośrednio powiązane lub istnieje zakład posiadający w nich udziały kapitałowe, właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego przekazują sobie nawzajem, na wniosek drugiej strony, wszystkie istotne informacje mogące umożliwić lub ułatwić sprawowanie nadzoru na mocy niniejszej dyrektywy oraz przekazują, z własnej inicjatywy, każdą informację, którą uznają za niezbędną dla innych właściwych organów.
2.
W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz instytucja kredytowa w rozumieniu przepisów dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [31] albo przedsiębiorstwo inwestycyjne w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [32], albo obie te instytucje są bezpośrednio lub pośrednio powiązane lub istnieje zakład posiadający w nich udziały kapitałowe, właściwe organy oraz organy publicznie odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru nad tymi zakładami ściśle ze sobą współpracują.
Bez uszczerbku dla swoich obowiązków, organy te dostarczają sobie wszystkie informacje, mogące ułatwić realizację ich zadań, w szczególności w ramach niniejszej dyrektywy.
3.
Informacje otrzymane na mocy przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności wszelka wymiana informacji między właściwymi organami, przewidziane przez niniejszą dyrektywę, podlegają tajemnicy zawodowej określonej w art. 16 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) [33] oraz w art. 16 dyrektywy 2002/83/WE, oraz w art. 24–30 dyrektywy 2005/68/WE.
Artykuł 8
Transakcje w obrębie grupy
1. Państwa Członkowskie postanawiają, że właściwe organy sprawują ogólny nadzór nad transakcjami między:
a) zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji i:
i) zakładem powiązanym z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji;
ii) przedsiębiorstwem mającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub w zakładzie reasekuracji;
iii) przedsiębiorstwem powiązanym z przedsiębiorstwem mającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub w zakładzie reasekuracji;
b) zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji a osobą fizyczną, która posiada udziały w:
i) zakładzie ubezpieczeń, zakładzie reasekuracji lub w jednym z powiązanych z nim zakładów;
ii) przedsiębiorstwem mającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub w zakładzie reasekuracji;
iii) przedsiębiorstwem powiązanym z przedsiębiorstwem mającym udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub w zakładzie reasekuracji.
Transakcje te dotyczą w szczególności:
- pożyczek,
- gwarancji oraz operacji pozabilansowych,
- pozycji kwalifikujących się do marginesu wypłacalności,
- inwestycji,
- operacji reasekuracji i retrocesji,
- umów odnoszących się do podziału kosztów.
2.
Państwa Członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wprowadzenia odpowiednich procesów zarządzania ryzykiem oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym rzetelnych procedur dotyczących sprawozdawczości i rachunkowości, w celu ustalenia, zmierzenia, nadzorowania i kontrolowania transakcji przewidzianych odpowiednio w ust. 1.
Państwa Członkowskie wymagają składania co najmniej raz w roku przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosownych sprawozdań dotyczących znaczących transakcji.
Te procesy i mechanizmy podlegają kontroli właściwych organów.
Jeżeli z tych informacji wynika, że wypłacalność zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji jest lub może być zagrożona, właściwe organy podejmują stosowne kroki na poziomie zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.
6) art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli obliczenie, o którym mowa w ust. 1, pokazuje, że skorygowana wypłacalność jest ujemna, to właściwe organy podejmują stosowne kroki na poziomie danego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.";
7) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Ubezpieczeniowe grupy kapitałowe, zakłady ubezpieczeń mieszczące się w państwie trzecim oraz zakłady reasekuracji mieszczące się w państwie trzecim";
b) ustępy 2 i 3 otrzymują następujące brzmienie:
"2.
W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, obliczenie uwzględnia wszystkie zakłady powiązane ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim lub zakładu reasekuracji mieszczącego się w państwie trzecim w sposób przewidziany w załączniku II.
3.
Jeżeli na podstawie odnośnego obliczenia właściwe organy dojdą do wniosku, że wypłacalność zakładu ubezpieczeń lub reasekuracji będącego podmiotem zależnym ubezpieczeniowej grupy kapitałowej, zakładu ubezpieczeń mieszczącego się w państwie trzecim lub zakładu reasekuracji mieszczącego się w państwie trzecim jest lub może być zagrożona, podejmują one stosowne kroki na poziomie tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.";
8) w art. 10a wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) zakładami reasekuracji, w których zakłady posiadające udziały kapitałowe są zakładami w rozumieniu art. 2, posiadającymi siedzibę główną znajdującą się w państwie trzecim;
c) zakładami ubezpieczeń mieszczącymi się w państwach trzecich lub zakładami reasekuracji mieszczącymi się w państwach trzecich, w których zakładami posiadającymi udziały kapitałowe są zakłady w rozumieniu art. 2, posiadające siedzibę główną znajdującą się we Wspólnocie.";
b) ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Umowy określone w ust. 1 dążą w szczególności do zagwarantowania, że:
a) właściwe organy Państw Członkowskich mają możliwość uzyskania informacji koniecznych do dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji posiadającymi siedzibę główną we Wspólnocie oraz takimi, które posiadają przedsiębiorstwa zależne lub udziały kapitałowe w zakładach spoza Wspólnoty; oraz
b) właściwe organy państw trzecich mają możliwość uzyskania informacji koniecznych do dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji posiadającymi siedzibę główną na swoich terytoriach, oraz takimi, które posiadają przedsiębiorstwa zależne lub posiadają udziały kapitałowe w zakładach jednego lub większej liczby Państw Członkowskich.";
9) Załączniki I i II do dyrektywy 98/78/WE zastępuje się tekstem określonym w Załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 60
Zmiany w dyrektywie 2002/83/WE
W dyrektywie 2002/83/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 dodaje się lit. s) w następującym brzmieniu:
"s) "zakład reasekuracji" oznacza zakład reasekuracji w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji [34].
2) dodaje się art. 9a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 9a
Wcześniejsze konsultacje z właściwymi organami innych Państw Członkowskich
1.
Z właściwymi organami innego zaangażowanego Państwa Członkowskiego prowadzone są konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi ubezpieczeń na życie, który jest:
a) jednostką zależną zakładu ubezpieczeń lub reasekuracji posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
b) jednostką zależną jednostki dominującej nad zakładem ubezpieczeń lub reasekuracji posiadającym zezwolenie w innym Państwie Członkowskim; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład reasekuracji posiadający zezwolenie w innym Państwie Członkowskim.
2.
Z właściwym organem zaangażowanego Państwa Członkowskiego, odpowiedzialnym za nadzór nad instytucjami kredytowymi lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, prowadzone są konsultacje przed udzieleniem zezwolenia zakładowi ubezpieczeń, który jest:
a) jednostką zależną instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego, posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub
b) jednostką zależną jednostki dominującej nad instytucją kredytową lub przedsiębiorstwem inwestycyjnym posiadającymi zezwolenie we Wspólnocie; lub
c) kontrolowany przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje instytucję kredytową lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.
3.
Odpowiednie właściwe organy określone w ust. 1 i 2 konsultują się wzajemnie, w szczególności podczas dokonywania oceny odpowiedniości akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy.
Przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do odpowiedniości akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, istotne dla innych właściwych władz uczestniczących w udzielaniu zezwoleń, a także prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.";
3) w art. 10 ust. 2 dodaje się akapit drugi w następującym brzmieniu:
"Rodzime Państwo Członkowskie zakładu ubezpieczeń nie może odrzucić umowy reasekuracji zawartej przez zakład ubezpieczeń z zakładem reasekuracji posiadającym zezwolenie wydane na mocy dyrektywy 2005/68/WE lub z zakładem ubezpieczeń posiadającym zezwolenie wydane na mocy dyrektywy 73/239/EWG lub niniejszej dyrektywy z przyczyn bezpośrednio związanych z kondycją finansową tego zakładu reasekuracji lub ubezpieczeń.";
4) w art. 15 dodaje się ust. 1a w następującym brzmieniu:
"1a.
Jeżeli nabywcą pakietu akcji, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jest zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, instytucja kredytowa lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub jednostka dominująca takiego podmiotu, lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca taki podmiot oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia przedsiębiorstwo, w którym nabywca zamierzający posiadać pakiet akcji, stałoby się jednostką zależną lub podlegającą kontroli nabywcy, ocena nabycia musi podlegać uprzednim konsultacjom, o których mowa w art. 9a.";
5) w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 4, 5 i 6 otrzymują następujące brzmienie:
"4.
Właściwe organy otrzymujące poufne informacje na mocy ust. 1 i 2 mogą te informacje wykorzystać jedynie w trakcie pełnienia swoich obowiązków:
- w celu ustalenia, czy zostały spełnione warunki dotyczące podejmowania działalności ubezpieczeniowej oraz stwarzania udogodnień w zakresie monitorowania i wykonywania takiej działalności, szczególnie w przypadku gdy dotyczy to monitorowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, marginesu wypłacalności, procedur administracyjnych i rachunkowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, lub
- do nałożenia sankcji, lub
- w odwoławczym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym decyzji wydanych przez właściwe organy, lub
- w postępowaniu sądowym wszczętym na podstawie art. 67 lub na podstawie szczególnych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie i innych w dyrektywach przyjętych w zakresie zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.
5.
Ustępy 1 i 4 nie wykluczają wymiany informacji w ramach jednego Państwa Członkowskiego w przypadku gdy w ramach tego samego Państwa Członkowskiego działają dwa lub więcej właściwe organy lub między Państwami Członkowskimi, lub między właściwymi organami i:
- organami odpowiedzialnymi za urzędowy nadzór nad instytucjami kredytowymi lub innymi organizacjami finansowymi oraz organami odpowiedzialnymi za nadzór nad rynkami finansowymi,
- podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji oraz w innych podobnych postępowaniach, oraz
- osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie ustawowego badania sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji i innych instytucji finansowych,
w ramach wykonywania funkcji nadzorczych oraz ujawniania organom prowadzącym przymusowe postępowanie likwidacyjne lub zarządzającym funduszami gwarancyjnymi, informacji niezbędnych do wykonywania ich obowiązków.
Informacje otrzymane przez te organy, podmioty i osoby podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionemu w ust. 1.
6.
Nie naruszając ust. 1–4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi organami i:
- organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie podmiotów uczestniczących w postępowaniu likwidacyjnym i upadłościowym zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji oraz w innych podobnych postępowaniach, lub
- organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowych kontroli sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych, lub
- niezależnymi aktuariuszami zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji prowadzącymi przewidziany prawem nadzór nad tymi zakładami oraz organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie tych aktuariuszy.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu nadzorowanie lub wykonywanie przewidzianego prawem nadzoru wskazanego w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych organów, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie do celów, na które te organy wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwiska lub nazwy organów, osób i podmiotów, które mogą otrzymywać informacje zgodnie z niniejszym ustępem.";
b) ustępy 8 otrzymuje następujące brzmienie:
"8. Ustępy 1–7 nie stanowią dla właściwych organów przeszkody w przekazywaniu:
- bankom centralnym i innym podmiotom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości, jako organów monetarnych,
- w odpowiednim przypadku innym władzom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych,
informacji przeznaczonych do wykonywania ich zadań ani też nie stanowi przeszkody dla takich organów lub podmiotów w przekazywaniu właściwym organom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów ust. 4.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonej niniejszym artykułem.";
6) artykuł 20 ust. 4 otrzymuje nastepujące brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie nie zachowują ani nie wprowadzają w odniesieniu do tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych systemu tworzenia rezerwy brutto, który wymaga zastawiania przez reasekuratora, posiadającego zezwolenie na mocy dyrektywy 2005/68/WE, aktywów na pokrycie rezerwy składek lub rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia, jeżeli reasekurator jest zakładem reasekuracji lub zakładem ubezpieczeń, który otrzymał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 73/239/EWG lub niniejszą dyrektywą.
Jeżeli rodzime Państwo Członkowskie dopuszcza, aby rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe były pokryte przez należności od reasekuratora, który nie jest zakładem reasekuracji, który otrzymał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2005/68/WE, lub zakładem ubezpieczeń, które otrzymał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 73/239/EWG lub niniejszą dyrektywą, ustala ono warunki przyjęcia takich roszczeń.";
7) artykuł 23 otrzymuje następujące brzmienie:
a) w ust. 1 pkt B lit. f) otrzymuje następujące brzmienie:
"f) należności reasekuratorów, łącznie z udziałem reasekuratorów w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych oraz należności spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles), o których mowa w art. 46 dyrektywy 2005/68/WE.";
b) w ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Włączenie aktywów lub kategorii aktywów wymienionych w ust. 1 nie oznacza, że wszystkie te aktywa powinny być automatycznie akceptowane jako stanowiące pokrycie dla rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Rodzime Państwo Członkowskie ustanawia bardziej szczegółowe przepisy dotyczące stosowania akceptowalnych aktywów.";
8) w art. 27 ust. 2 dodaje się akapity w następującym brzmieniu:
"Dopuszczalny margines wypłacalności zostaje również zmniejszony o następujące pozycje:
a) udziały kapitałowe, które zakład ubezpieczeń posiada w:
- zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 4 niniejszej dyrektywy, art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 1 lit. b) dyrektywy 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych [35],
- zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2005/68/WE lub zakładach reasekuracji w krajach niebędących członkami Wspólnoty w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 98/78/WE,
- ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE,
- instytucjach kredytowych i instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 5 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [36],
- przedsiębiorstwach inwestycyjnych oraz instytucjach finansowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [37] oraz art. 2 ust. 4 i 7 dyrektywy Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych [38];
b) każdą z następujących pozycji, które zakład ubezpieczeń posiada w odniesieniu do podmiotów określonych w lit. a), w których posiada udział kapitałowy:
- instrumenty określone w ust. 3,
- instrumenty określone w art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG,
- wierzytelności podporządkowane i instrumenty określone w art. 35 i 36 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE.
Jeżeli udziały w innej instytucji kredytowej, przedsiębiorstwie inwestycyjnym, instytucji finansowej, zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji lub ubezpieczeniowej grupie kapitałowej posiadane są tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie podmiotu, właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów w sprawie odpisów, o których mowa w akapicie trzecim lit. a) i b).
Alternatywnie, do potrącania pozycji, o których mowa w akapicie trzecim lit. a) i b), które zakład ubezpieczeń posiada w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych i instytucjach finansowych, Państwa Członkowskie mogą umożliwić swoim zakładom ubezpieczeń stosowanie mutatis mutandis metod 1, 2, lub 3 określonych w załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego [39].
Metodę 1 (konsolidacja rachunkowości) stosuje się jedynie wtedy, gdy właściwy organ ma pewność co do poziomu zintegrowanego zarządzania oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które zostałyby włączone w zakres konsolidacji.
Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity długookresowo.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że do celów obliczania marginesu wypłacalności przewidzianego w niniejszej dyrektywie zakłady ubezpieczeń podlegające dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 98/78/WE lub dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE nie muszą potrącać pozycji, o których mowa w akapicie trzecim lit. a) i b) niniejszego artykułu, posiadanych w instytucjach kredytowych, przedsiębiorstwach inwestycyjnych, instytucjach finansowych, zakładach ubezpieczeń lub zakładach reasekuracji lub w ubezpieczeniowych grupach kapitałowych objętych zakresem dodatkowego nadzoru.
Do celów potrącania udziałów kapitałowych określonych w niniejszym ustępie udział kapitałowy oznacza udział kapitałowy w rozumieniu art. 1 lit. f) dyrektywy 98/78/WE.
9) art. 28 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
a) lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) wynik pierwszy:
część stanowiącą 4 % rezerw matematycznych brutto z ubezpieczeń bezpośrednich i reasekuracji czynnej mnoży się przez odnoszący się do ostatniego roku obrachunkowego współczynnik ustalany jako iloraz łącznej sumy rezerw matematycznych, pomniejszonych o wspomniane powyżej cesje reasekuracyjne.
Współczynnik ten w żadnym przypadku nie może być niższy niż 85 %.
Na wniosek z dołączoną dokumentacją pomocniczą, złożony przez zakład ubezpieczeń do właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego i po uzgodnieniu z tym organem, możliwe do odzyskania od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles) kwoty, określone w art. 46 dyrektywy 2005/68/WE również mogą być potrącane jako reasekuracja.";
b) akapit pierwszy lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) wynik drugi:
dla polis, w których wielkość ryzyka nie jest liczbą ujemną – część stanowiącą 0,3 % wielkości ryzyka przyjętego do ubezpieczenia przez zakład należy pomnożyć przez odnoszący się do ostatniego roku obrachunkowego współczynnik ustalany jako iloraz łącznej wielkości ryzyka zatrzymanego jako zobowiązanie zakładu po uwzględnieniu cesji reasekuracyjnych i retrocesji, do łącznej wielkości ryzyka brutto; współczynnik ten w żadnym przypadku nie może być niższy niż 50 %.
Na wniosek z dołączoną dokumentacją pomocniczą, złożony przez zakład ubezpieczeń do właściwego organu rodzimego Państwa Członkowskiego i po uzgodnieniu z tym organem, możliwe do odzyskania od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia, special purpose vehicles) kwoty, określone w art. 46 dyrektywy 2005/68/WE również mogą być potrącane jako reasekuracja.";
10) dodaje się art. 28a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 28a
Margines wypłacalności dla zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność reasekuracyjną
1.
Każde Państwo Członkowskie stosuje wobec zakładów ubezpieczeń, których główna siedziba znajduje się na jego terytorium, przepisy art. 35–39 dyrektywy 2005/68/WE w odniesieniu do ich operacji reasekuracji czynnej, w związku z wykonywaną przez nie działalnością reasekuracyjną w przypadku gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:
a) zebrane składki reasekuracyjne przekraczają 10 % ich całkowitej sumy składek;
b) zebrane składki reasekuracyjne przekraczają 50000000 EUR;
c) rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe wynikające z wykonywanej reasekuracji czynnej przekraczają 10 % łącznych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
2.
Każde Państwo Członkowskie może zadecydować o zastosowaniu w stosunku do zakładów ubezpieczeń na życie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu i których siedziba główna mieści się na jego terytorium, przepisów art. 34 dyrektywy 2005/68/WE w zakresie ich operacji reasekuracji czynnej, jeżeli spełniony jest jeden z warunków przedstawionych we wspomnianym ust. 1.
W takim przypadku dane Państwo Członkowskie wprowadza nakaz, by wszystkie środki finansowe, przeznaczone przez zakład ubezpieczeń na życie na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych odpowiadających wykonywanej reasekuracji czynnej, zostały wydzielone, zarządzane i odseparowane od bezpośredniej działalności ubezpieczeniowej zakładów ubezpieczeń, bez jakiejkolwiek możliwości transferu.
W takim przypadku i tylko w zakresie ich operacji reasekuracji czynnej w związku z wykonywaną przez nie działalnością reasekuracyjną, zakłady ubezpieczeń na życie nie podlegają przepisom art. 22–26 niniejszej dyrektywy.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia zweryfikowanie przez jego odpowiednie organy separacji przewidzianej w akapicie drugim.";
11) artykuł 37 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Państwa Członkowskie gwarantują, że właściwe organy posiadają uprawnienia pozwalające na zmniejszenie redukcji opartej na reasekuracji do marginesu wypłacalności określonego zgodnie z art. 28, w przypadku gdy:
a) charakter lub jakość umów reasekuracji uległy znacznej zmianie w porównaniu z poprzednim rokiem obrachunkowym;
b) transfer ryzyka związany z umowami reasekuracji nie występuje lub występuje w ograniczonym stopniu.".
TYTUŁ X
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 61
Prawo nabyte przez istniejące zakłady reasekuracji
1.
Zakłady reasekuracji podlegające niniejszej dyrektywie, którym wydano zezwolenie lub które są uprawnione do wykonywania działalności reasekuracyjnej zgodnie z przepisami Państw Członkowskich, w których posiadają swoją siedzibę główną przed dniem 10 grudnia 2005 r., uważa się za posiadające zezwolenie zgodnie z art. 3.
Są one jednak zobowiązane do przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy, dotyczących wykonywania działalności reasekuracyjnej oraz wymogów ustanowionych w art. 6 lit. a), c) i d), art. 7, 8 i 12 oraz art. 32–41, począwszy od dnia 10 grudnia 2007 r.
2.
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć zakładom reasekuracji, o których mowa w ust. 1, które w dniu 10 grudnia 2005 r. nie stosują się do art. 6 lit. a), art. 7, 8 i art. 32–40 okres do dnia 10 grudnia 2007 r., w celu umożliwienia im zastosowania się do takich wymogów.
Artykuł 62
Zamknięcie działalności przez zakłady reasekuracji
1.
Zakłady reasekuracji, które do dnia 10 grudnia 2007 r. zaprzestały zawierania nowych umów reasekuracji i jedynie zarządzają istniejącym portfelem w celu zakończenia działalności, nie są objęte niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie sporządzają listę przedmiotowych zakładów reasekuracji i przekazują ją pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 63
Okres przejściowy dla art. 57 ust. 3 i art. 60 ust. 6
Państwo Członkowskie może przełożyć wprowadzenie przepisów zawartych w art. 57 ust. 3 niniejszej dyrektywy, zmieniającym art. 15 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG i przepisów zawartych w art. 60 ust. 6 tej dyrektywy do dnia 10 grudnia 2007 r.
Artykuł 64
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 10 grudnia 2007 r.
Teksty tych przepisów przekazują one niezwłocznie Komisji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają metody dokonywania takiego odniesienia.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 65
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 66
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 listopada 2005 r.
zmieniająca po raz dwudziesty siódmy dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w olejach-zmiękczaczach i oponach)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W produkcji opon są stosowane oleje-zmiękczacze, które mogą zawierać różne ilości wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) nie dodanych celowo.
WWA mogą być wchłaniane do matrycy kauczukowej.
W rezultacie mogą one być obecne w różnych ilościach w produkcie końcowym.
(2) Obecność benzo[a]pirenu (BaP) może stanowić jakościowy i ilościowy wskaźnik obecności WWA.
BaP i inne WWA zostały sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne i działające szkodliwie na rozrodczość.
Ponadto z uwagi na obecność WWA niektóre oleje-zmiękczacze jako takie zostały sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne i działające szkodliwie na rozrodczość.
(3) Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności oraz Środowiska (CSTEE) potwierdził wyniki badań naukowych wykazujące negatywny wpływ WWA na zdrowie.
(4) Emisja BaP i innych WWA do środowiska powinna zostać w jak największym stopniu zredukowana.
Dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i dla redukcji całkowitej rocznej emisji WWA – zgodnie z wymaganiami Protokołu z 1998 r. do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, dotyczącego emisji trwałych związków organicznych – niezbędne wydaje się ograniczenie wprowadzania do obrotu i stosowania olejów-zmiekczaczy o wysokiej zawartości WWA oraz mieszanek używanych jako oleje-zmiekczacze w produkcji opon.
(5) Dyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [3] powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(6) Bez uszczerbku dla wymagań wynikających z innych przepisów europejskich, niniejsza dyrektywa dotyczy opon do samochodów osobowych [4], samochodów dostawczych i ciężarowych [5], pojazdów rolniczych [6] oraz motocykli [7].
(7) Spełnienie koniecznych wymogów bezpieczeństwa, w szczególności zapewnienie wysokiej przyczepności opon na mokrej nawierzchni, wymaga wprowadzenia okresu przejściowego, podczas którego producenci opon opracują i przetestują nowe typy opon produkowanych bez użycia wysokoaromatycznych olejów-zmiękczaczy.
Według obecnie dostępnych informacji, opracowanie i testowanie zajmie znaczną ilość czasu, gdyż producenci muszą przeprowadzić wiele serii testów, zanim można będzie zagwarantować odpowiednio wysoką przyczepność nowych opon na mokrej powierzchni.
Dlatego niniejszą dyrektywę należy stosować do podmiotów gospodarczych od dnia 1 stycznia 2010 r.
(8) Dla stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do zawartości WWA w olejach- zmiękczaczach i oponach konieczne jest przyjęcie zharmonizowanych metod badań.
Wprowadzenie takich metod nie może opóźniać wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Preferowane jest opracowanie metody na poziomie europejskim lub międzynarodowym, w stosownych przypadkach przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) lub przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO).
Komisja może opublikować odniesienia do odpowiednich norm CEN lub ISO lub, w koniecznych przypadkach, opracować takie metody zgodnie z art. 2a dyrektywy 76/769/EWG.
(9) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na prawodawstwo wspólnotowe ustanawiające minimalne wymagania w zakresie ochrony pracowników, takie jak dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [8] oraz dyrektywy szczegółowe oparte na niej, w szczególności dyrektywę 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagennych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) [9] oraz dyrektywę Rady 98/24/WE z 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [10].
(10) Celem niniejszej dyrektywy nie jest ograniczanie wprowadzania na rynek, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [11], opon wyprodukowanych przed dniem 1 stycznia 2010 r., których zapasy mogą i tak być wyprzedawane po upływie tego terminu.
Data produkcji opon może być łatwo sprawdzona dzięki obowiązkowemu oznaczeniu "daty produkcji" na oponie zgodnie z dyrektywą 92/23/EWG.
Na wszystkie opony bieżnikowane po dniu 1 stycznia 2010 r. powinien zostać nałożony nowy bieżnik zawierający nowe oleje-zmiękczacze o niskiej zawartości WWA,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 29 grudnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te środki od dnia 1 stycznia 2010 r.
Środki podjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/70/WE
z dnia 20 października 2005 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów odpowiednio w zbożach i niektórych produktach pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, oraz na ich powierzchni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnoszącą się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 5,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni [3], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [4], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [5], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Następujące istniejące substancje czynne zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG: glifosat na podstawie dyrektywy Komisji 2001/99/WE [6], chloroprofam na podstawie dyrektywy Komisji 2004/20/WE [7] oraz bromoksynil i joksynil na podstawie dyrektywy Komisji 2004/58/WE [8].
(2) Następujące nowe substancje czynne zostały włączone do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG: dimetenamid-p i flurtamon na podstawie dyrektywy Komisji 2003/84/WE [9]; propoksykarbazon i zoksamid na podstawie dyrektywy Komisji 2003/119/WE [10]; propoksykarbazon i zoksamid na podstawie dyrektywy Komisji 2004/30/WE [11]; chinoksyfen na podstawie dyrektywy Komisji 2004/60/WE [12]; mepanipyrim na podstawie dyrektywy Komisji 2004/62/WE [13].
(3) Włączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG rozpatrywanych substancji czynnych opierało się na ocenie przedłożonych informacji dotyczących proponowanego zastosowania.
Informacje dotyczące tego zastosowania zostały przedłożone przez niektóre Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG.
Dostępne informacje zostały poddane analizie i są wystarczające, aby ustalić niektóre najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL).
(4) Wspólnotowe MRL oraz poziomy zalecane przez Kodeks Żywnościowy są ustalane i oceniane według podobnych procedur.
W kodeksie znajduje się pewna ilość MRL dla chloroprofamu i glifosatu.
W dyrektywie 76/895/EWG znajdują się wspólnotowe MRL dla chloroprofamu (dyrektywa Rady 82/528/EWG) [14] oraz w dyrektywach 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG dla glifosatu (dyrektywa Rady 1998/82/WE) [15].
Zostały one uwzględnione podczas określania MRL objętych dostosowaniami na podstawie niniejszej dyrektywy.
MRL zawarte w kodeksie, których wycofanie zostanie zalecone w najbliższej przyszłości, nie zostały uwzględnione.
Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości oparte na MRL zawartych w kodeksie zostały ocenione pod względem ryzyka dla konsumentów.
W oparciu o analizy dostępne Komisji nie stwierdzono żadnego ryzyka w przypadku stosowania toksykologicznych punktów końcowych.
(5) Sprawozdania kontrolne Komisji z przeglądu, które zostały przygotowane w związku z włączeniem wymienionych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG, ustaliły dopuszczalne dzienne pobranie (ADI) oraz, jeżeli to konieczne, ostrą dawkę referencyjną (ARfD) dla rozpatrywanych substancji.
Narażenie konsumentów produktów spożywczych zawierających rozpatrywane substancje czynne zostało ocenione zgodnie z procedurami wspólnotowymi.
Uwzględniono również wytyczne opublikowane przez Światową Organizację Zdrowia [16] oraz opinię Komitetu Naukowego ds. Roślin [17] w sprawie przyjętej metodologii.
Wyciągnięto wniosek, że zaproponowane MRL nie doprowadzą do przekroczenia ADI i ARfD.
(6) W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony konsumenta przed wpływem pozostałości wynikających z niedozwolonych zastosowań środków ochrony roślin, tymczasowe MRL powinny zostać określone na niższym poziomie oznaczenia analitycznego w przypadku odpowiednich kombinacji produktów i pestycydów.
(7) Ustanowienie na poziomie Wspólnoty tymczasowych MRL nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w ustanowieniu tymczasowych MRL dla wymienionych substancji, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i z jej załącznikiem VI.
Uważa się, że okres czterech lat jest wystarczający, by umożliwić dalsze stosowanie danej substancji czynnej.
Po upływie tego okresu tymczasowy MRL stanie się ostateczny.
(8) Wobec tego, aby umożliwić właściwy nadzór i kontrolę zakazu ich stosowania oraz ochronę konsumenta, należy dodać lub zamienić wszystkie MRL pochodzące ze stosowania tych środków ochrony roślin do załączników do dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
Jeżeli w załącznikach do powyższych dyrektyw MRL zostały uprzednio określone, należy je odpowiednio zmienić.
Jeżeli MRL nie zostały określone do tej pory, należy je ustalić po raz pierwszy.
(9) Glifosat używany jest jako ester lub sól.
W przypadku soli glifosatu trimesium pozostałość kation trimethylsulfonium ma również znaczenie toksykologiczne.
W związku z tym, należy również ustalić MRL dla tego kationu.
(10) Dlatego też przepisy dyrektywy 76/895/EWG ustalające MRL dla chloroprofamu powinny zostać skreślone.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG.
(12) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 76/895/EWG skreśla się zapis dotyczący chloroprofamu.
Artykuł 2
W dyrektywie 86/362/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w części A załącznika II dodaje się zapisy dotyczące bromoksynilu, chloroprofamu, dimetenamidu-p, flazasulfuronu, flurtamonu, joksynilu, mepanipyrimu, propoksykarbazonu, piraklostrobiny, chinoksyfenu, kationu trimethylsulfonium i zoksamidu, jak przewidziano w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
2) w części A załącznika II zapis dla glifosatu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
W dyrektywie 86/363/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w części A załącznika II dodaje się zapisy dotyczące bromksynilu, chloroprofamu, joksynilu, piraklostrobiny, chinoksyfenu i kationu trimethylsulfonium, jak określono w załączniku III do niniejszej dyrektywy;
2) w części B załącznika II zapis dla glifosatu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II dodaje się zapisy dotyczące bromoksynilu, chloroprofamu, dimetenamidu-p, flazasulfuronu, flurtamonu, joksynilu, mepanipyrimu, propoksykarbazonu, piraklostrobiny, chinoksyfenu, kationu trimethylsulfonium i zoksamidu, jak określono w załączniku V do niniejszej dyrektywy;
2) w załączniku II zapis dla glifosatu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VI do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 21 kwietnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 21 kwietnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2005/71/WE
z dnia 12 października 2005 r.
w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. a) i art. 63 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mając na celu skonsolidowanie i strukturalizację europejskiej polityki w dziedzinie badań, Komisja w styczniu 2000 r. uznała za konieczne utworzenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej jako bazy dla przyszłych działań Wspólnoty w tej dziedzinie.
(2) Rada Europejska na posiedzeniu w Lizbonie w marcu 2000 r., uznając znaczenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej, wyznaczyła dla Wspólnoty cel, którym jest spowodowanie, by stała się ona do roku 2010 najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką na świecie opartą na wiedzy.
(3) Globalizacja gospodarki wymaga większej mobilności naukowców, co zostało już uznane w szóstym programie ramowym Wspólnoty Europejskiej [4] poprzez szersze udostępnienie jego programów dla naukowców spoza Unii Europejskiej.
(4) Aby osiągnąć cel wyznaczony przez Radę Europejską na posiedzeniu w Barcelonie w marcu 2002 r., tj. przeznaczyć 3 % PKB na inwestycje w badania naukowe, Wspólnota będzie potrzebowała do roku 2010 około 700000 naukowców.
Cel ten należy osiągnąć za pomocą szeregu powiązanych ze sobą środków, takich jak uczynienie kariery naukowej bardziej atrakcyjną dla młodych ludzi, wspieranie uczestnictwa kobiet w badaniach naukowych, zwiększenie możliwości kształcenia się i mobilności w zakresie badań naukowych, poprawa perspektyw kariery dla naukowców w ramach Wspólnoty oraz otwarcie się Wspólnoty dla obywateli państw trzecich, którzy mogliby zostać przyjęci w celu prowadzenia badań.
(5) Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do osiągnięcia tych celów poprzez wspieranie przyjmowania i mobilności w celu prowadzenia badań przez obywateli państw trzecich w odniesieniu do pobytów dłuższych niż trzy miesiące, w celu sprawienia, by Wspólnota stała się bardziej atrakcyjna dla naukowców z całego świata oraz w celu wzmocnienia jej pozycji jako międzynarodowego centrum badań naukowych.
(6) Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie powinno prowadzić do "drenażu mózgów" z państw ze wschodzącą gospodarką lub państw rozwijających się.
Należy przedsięwziąć wspólnie z ich krajami pochodzenia środki wspomagające mobilność oraz reintegrację naukowców w ich krajach pochodzenia, w celu określenia wszechstronnej polityki migracyjnej.
(7) Aby osiągnąć cele procesu lizbońskiego istotne jest również wspieranie mobilności naukowców będących obywatelami UE w celu prowadzenia badań naukowych w ramach Unii, w szczególności naukowców z Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r.
(8) Biorąc pod uwagę otwartość narzuconą przez zmiany w gospodarce światowej i przewidywane wymogi niezbędne do osiągnięcia celu polegającego na przeznaczaniu 3 % PKB na inwestycje w badania naukowe, naukowcy z państw trzecich, których potencjalnie dotyczy niniejsza dyrektywa, powinni zostać zdefiniowani szeroko, zgodnie z ich kwalifikacjami oraz projektem badawczym, który mają realizować.
(9) Ponieważ wysiłek, jaki należy włożyć, aby osiągnąć wspomniany docelowy poziom 3 % PKB, dotyczy głównie sektora prywatnego, który musi w tym celu pozyskać w nadchodzących latach większą liczbę naukowców, instytucje badawcze, których potencjalnie dotyczy niniejsza dyrektywa, mogą należeć zarówno do sektora publicznego, jak i prywatnego.
(10) Każde Państwo Członkowskie powinno zapewnić, aby do publicznej wiadomości podawane były, w szczególności za pośrednictwem Internetu, możliwie wyczerpujące, systematycznie aktualizowane informacje na temat instytucji badawczych zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą, z którymi naukowcy mogliby zawrzeć umowę o przyjęciu oraz na temat warunków i procedur dotyczących wjazdu i pobytu na jego terytorium w celu prowadzenia badań na podstawie niniejszej dyrektywy.
(11) Przyjmowanie naukowców powinno zostać ułatwione poprzez ustanowienie procedury przyjmowania, która byłaby niezależna od ich stosunku prawnego z przyjmującą instytucją badawczą i poprzez zaniechanie wymagania od nich poza dokumentem pobytowym dodatkowo zezwolenia na pracę.
Państwa Członkowskie mogłyby stosować zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną podobne zasady w stosunku do obywateli państw trzecich wnioskujących o przyjęcie w celu nauczania w placówce szkolnictwa wyższego w ramach projektu badawczego.
(12) Jednocześnie powinny zostać utrzymane tradycyjne sposoby przyjmowania (takie jak zatrudnianie oraz stypendia), w szczególności w stosunku do doktorantów prowadzących badania naukowe jako studenci, którzy powinni zostać wyłączeni z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, i wobec których zastosowanie ma dyrektywa Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie [5].
(13) Szczególna procedura dotycząca naukowców oparta jest na współpracy pomiędzy instytucją badawczą a organami imigracyjnymi w Państwach Członkowskich: przyznaje ona tym ostatnim kluczową rolę w procedurze przyjmowania, mając na celu ułatwienie i przyśpieszenie wjazdu oraz pobytu naukowców z państw trzecich we Wspólnocie, zachowując jednocześnie uprawnienia Państw Członkowskich w odniesieniu do utrzymywania porządku imigracyjnego.
(14) Instytucje badawcze zatwierdzone wcześniej przez Państwa Członkowskie muszą być w stanie podpisać z obywatelem państwa trzeciego umowę o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego.
Państwa Członkowskie wydadzą dokument pobytowy na podstawie umowy o przyjęciu, jeśli spełnione będą warunki wjazdu i pobytu.
(15) W celu uczynienia Wspólnoty bardziej atrakcyjną dla naukowców z państw trzecich należy na czas ich pobytu przyznać im w wielu dziedzinach takie same prawa socjalne i ekonomiczne, jak obywatelom przyjmującego Państwa Członkowskiego oraz dać im możliwość nauczania w placówkach szkolnictwa wyższego.
(16) Niniejsza dyrektywa stanowi znaczny postęp w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, ponieważ zasada niedyskryminacji ma zastosowanie również do osób przybywających do Państwa Członkowskiego bezpośrednio z państwa trzeciego.
Niniejsza dyrektywa nie powinna jednak przyznawać dalszych praw poza wynikającymi z obowiązujących obecnie przepisów wspólnotowych w dziedzinie zabezpieczenia społecznego dla obywateli państw trzecich, w przypadku których występują elementy transgraniczne pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Ponadto niniejsza dyrektywa nie powinna przyznawać praw w odniesieniu do sytuacji, które wykraczają poza zakres stosowania przepisów wspólnotowych, jak na przykład w odniesieniu do członków rodziny mających miejsce zamieszkania w państwie trzecim.
(17) Należy wspierać mobilność naukowców będących obywatelami państw trzecich, przyjętych w celu prowadzenia badań naukowych, stanowiącą środek rozwoju i poprawy kontaktów oraz powiązań pomiędzy partnerami oraz umacniania roli Europejskiej Przestrzeni Badawczej w skali światowej.
Naukowcy powinni mieć prawo do mobilności na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie.
Warunki korzystania z prawa do mobilności na podstawie niniejszej dyrektywy nie powinny mieć wpływu na obowiązujące obecnie przepisy dotyczące uznawania ważności dokumentów podróży.
(18) Należy zwrócić szczególną uwagę na ułatwianie i wspieranie utrzymania jedności rodzin naukowców zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 12 października 2005 r. dotyczącym ułatwiania przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych we Wspólnocie Europejskiej [6].
(19) W celu utrzymania jedności rodziny i umożliwienia mobilności członkowie rodziny powinni mieć możliwość dołączenia do naukowca w innym Państwie Członkowskim na warunkach określonych w prawie krajowym tego Państwa Członkowskiego, w tym zgodnie z jego zobowiązaniami wynikającymi z umów dwustronnych lub wielostronnych.
(20) Posiadacze dokumentu pobytowego powinni, co do zasady, mieć prawo do złożenia wniosku o przyjęcie, przebywając na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
(21) Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do pobierania od wnioskodawców opłaty za rozpatrzenie wniosków o wydanie dokumentu pobytowego.
(22) Niniejsza dyrektywa nie powinna w żadnym wypadku mieć wpływu na stosowanie rozporządzenia Rady nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich [7].
(23) Cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie wprowadzenie specjalnej procedury przyjmowania i ustalenie warunków wjazdu oraz pobytu mających zastosowanie do obywateli państw trzecich przy pobytach w Państwie Członkowskim dłuższych niż trzy miesiące w celu realizacji projektu badawczego na podstawie umowy o przyjęciu z instytucją badawczą, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, w szczególności w zakresie zapewnienia mobilności pomiędzy Państwami Członkowskimi, i możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty.
Wspólnota jest zatem uprawniona do podjęcia działań zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(24) Państwa Członkowskie powinny transponować przepisy niniejszej dyrektywy bez dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
(25) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(26) Zgodnie z ust. 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa Państwa Członkowskie będą zachęcane do sporządzania, dla potrzeb własnych, a także w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które, na ile jest to możliwe, będą ilustrować korelację między dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do publikowania tych tabel.
(27) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia notyfikowała listem z dnia 1 stycznia 2004 r. swoją chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(28) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 wyżej wymienionego Protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związane ani nie podlega jej stosowaniu.
(29) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana ani nie podlega jej stosowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Cel
Niniejsza dyrektywa określa warunki przyjmowania naukowców z państw trzecich w Państwach Członkowskich na okres dłuższy niż trzy miesiące w celu prowadzenia projektu badawczego na podstawie umowy o przyjęciu zawartej z instytucją badawczą.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "obywatel państwa trzeciego" oznacza osobę, która nie jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu;
b) "badania" oznaczają pracę twórczą prowadzoną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobu wiedzy, w tym wiedzy o człowieku, kulturze i społeczeństwie, a także użycie tego zasobu wiedzy do znajdowania nowych zastosowań;
c) "instytucja badawcza" oznacza jakąkolwiek instytucję publiczną lub prywatną, która prowadzi badania i która została zatwierdzona do celów niniejszej dyrektywy przez Państwo Członkowskie zgodnie jego z przepisami i praktyką administracyjną;
d) "naukowiec" oznacza obywatela państwa trzeciego posiadającego stosowny dyplom ukończenia studiów wyższych umożliwiający mu dostęp do programów doktoranckich, wybieranego przez instytucję badawczą w celu realizacji projektu badawczego, do którego wymagany jest zwykle wyżej wymieniony dyplom;
e) "dokument pobytowy" oznacza każde zezwolenie wydane przez organy Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 i opatrzone adnotacją "naukowiec", uprawniające obywatela państwa trzeciego do legalnego pobytu na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wobec obywateli państw trzecich, którzy wnioskują o przyjęcie na terytorium Państwa Członkowskiego w celu realizacji projektu badawczego.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania wobec:
a) obywateli państw trzecich przebywających w Państwie Członkowskim na podstawie wniosku o przyznanie ochrony międzynarodowej lub objętych systemami ochrony tymczasowej;
b) obywateli państw trzecich, którzy jako studenci w rozumieniu dyrektywy 2004/114/WE wnioskują o pobyt w Państwie Członkowskim w celu prowadzenia badań prowadzących do zdobycia stopnia doktora;
c) obywateli państw trzecich, których wydalenie zostało wstrzymane z powodów faktycznych lub prawnych;
d) naukowców oddelegowanych przez instytucję badawczą do innej instytucji badawczej w innym Państwie Członkowskim.
Artykuł 4
Korzystniejsze przepisy
1.
Niniejsza dyrektywa nie narusza korzystniejszych przepisów wynikających z:
a) umów dwustronnych lub wielostronnych zawartych między Wspólnotą lub między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a jednym lub kilkoma państwami trzecimi, z drugiej strony;
b) umów dwustronnych lub wielostronnych zawartych między jednym lub kilkoma Państwami Członkowskimi a jednym lub kilkoma państwami trzecimi.
2.
Niniejsza dyrektywa pozostaje bez wpływu na prawo Państw Członkowskich do przyjęcia lub utrzymania korzystniejszych przepisów w stosunku do osób, do których ma ona zastosowanie.
ROZDZIAŁ II
INSTYTUCJE BADAWCZE
Artykuł 5
Zatwierdzenie
1.
Każda instytucja badawcza chcąca przyjąć naukowca w ramach procedury przyjmowania określonej w niniejszej dyrektywie musi wcześniej zostać zatwierdzona w tym celu przez dane Państwo Członkowskie.
2.
Zatwierdzenie instytucji badawczej następuje zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym lub w praktyce administracyjnej Państw Członkowskich.
Wnioski o zatwierdzenie zarówno instytucji publicznych, jak i prywatnych składane są zgodnie z tymi procedurami oraz w oparciu, odpowiednio, o ich zadania statutowe lub cele spółki, a także na podstawie dowodu prowadzenia przez nie badań.
Zatwierdzenie instytucji badawczej jest ważne przez okres przynajmniej pięciu lat.
W wyjątkowych przypadkach Państwa Członkowskie mogą udzielić zatwierdzenia na krótszy okres.
3.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, zgodnie z przepisami krajowymi, pisemnego zobowiązania się instytucji badawczej do zwrotu kosztów związanych z pobytem i powrotem naukowca, pokrytych ze środków publicznych, w przypadkach jego nielegalnego pobytu na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
Odpowiedzialność finansowa instytucji badawczej wygasa najpóźniej 6 miesięcy po wygaśnięciu umowy o przyjęciu.
4.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że w terminie dwóch miesięcy od daty wygaśnięcia danej umowy o przyjęciu zatwierdzona instytucja dostarczy właściwym organom wyznaczonym do tego celu przez Państwo Członkowskie potwierdzenie, że wykonano prace w ramach wszystkich projektów, w odniesieniu do których podpisano umowę o przyjęciu zgodnie z art. 6.
5.
Właściwe organy w każdym z Państw Członkowskich publikują i regularnie aktualizują listę instytucji badawczych zatwierdzonych do celów niniejszej dyrektywy.
6.
Państwo Członkowskie może, niezależnie od innych środków, odmówić przedłużenia lub zadecydować o cofnięciu zatwierdzenia instytucji badawczej, która przestała spełniać warunki określone w ust. 2, 3 i 4 lub w przypadkach gdy zatwierdzenie uzyskano w sposób oszukańczy lub jeśli instytucja badawcza podpisała umowę o przyjęciu z obywatelem państwa trzeciego w sposób oszukańczy lub bez dochowania należytej staranności.
Jeśli odmówiono zatwierdzenia lub je cofnięto, można zabronić danej instytucji ponownego ubiegania się o zatwierdzenie przed upływem pięciu lat od daty publikacji decyzji w sprawie cofnięcia zatwierdzenia lub odmowy jego przedłużenia.
7.
Państwa Członkowskie mogą określić w swoich przepisach krajowych skutki cofnięcia zatwierdzenia lub odmowy przedłużenia zatwierdzenia dla istniejących umów o przyjęciu zawartych zgodnie z art. 6, a także skutki odnoszące się do dokumentów pobytowych danych naukowców.
Artykuł 6
Umowa o przyjęciu
1.
Instytucja badawcza chcąca przyjąć naukowca powinna podpisać z nim umowę o przyjęciu, w której naukowiec zobowiązuje się zrealizować projekt badawczy, a instytucja zobowiązuje się przyjąć naukowca w tym celu bez uszczerbku dla art. 7.
2.
Instytucja badawcza może podpisać umowę o przyjęciu wyłącznie w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
a) projekt badawczy został zaakceptowany przez właściwe organy instytucji po sprawdzeniu następujących elementów:
i) celu i czasu trwania badań oraz faktu dysponowania odpowiednimi środkami finansowymi na ich przeprowadzenie;
ii) kwalifikacji naukowca w świetle celów badań, potwierdzonych uwierzytelnionym odpisem jego dyplomu ukończenia studiów wyższych zgodnie z art. 2 lit. d);
b) podczas swojego pobytu naukowiec dysponuje miesięcznie odpowiednimi środkami na pokrycie swoich wydatków i kosztów podróży powrotnej, zgodnie z kwotą minimalną opublikowaną w tym celu przez Państwo Członkowskie, bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej Państwa Członkowskiego;
c) podczas swojego pobytu naukowiec posiada ubezpieczenie zdrowotne od wszelkiego ryzyka, jakim zwykle objęci są obywatele danego Państwa Członkowskiego;
d) umowa o przyjęciu określa stosunek prawny i warunki pracy naukowców.
3.
Po podpisaniu umowy o przyjęciu instytucja badawcza może zostać zobowiązana zgodnie z przepisami krajowymi do wydania naukowcowi indywidualnego oświadczenia o tym, że przyjęła ona na siebie odpowiedzialność finansową za koszty określone w art. 5 ust. 3.
4.
Umowa o przyjęciu wygasa automatycznie w przypadku gdy naukowiec nie zostaje przyjęty lub w przypadku wygaśnięcia stosunku prawnego pomiędzy naukowcem a instytucją badawczą.
5.
Instytucje badawcze informują niezwłocznie organy wyznaczone do tego celu przez Państwa Członkowskie o wszystkich zdarzeniach mogących stanowić przeszkodę dla wykonania umowy o przyjęciu.
ROZDZIAŁ III
PRZYJMOWANIE NAUKOWCÓW
Artykuł 7
Warunki przyjmowania
1.
Obywatel państwa trzeciego, który wnioskuje o przyjęcie w celu określonym w niniejszej dyrektywie:
a) przedkłada ważny dokument podróży określony w prawie krajowym.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, by okres ważności dokumentu podróży obejmował co najmniej okres ważności dokumentu pobytu;
b) przedkłada umowę o przyjęciu podpisaną z instytucją badawczą zgodnie z art. 6 ust. 2; oraz
c) w stosownych przypadkach przedkłada oświadczenie o odpowiedzialności finansowej wydane przez instytucję badawczą zgodnie z art. 6 ust. 3; oraz
d) nie może być uznawany za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
Państwa Członkowskie sprawdzają, czy wszystkie warunki, o których mowa w lit. a), b), c) i d), są spełnione.
2.
Państwa Członkowskie mogą również sprawdzić podstawę zawarcia umowy o przyjęciu oraz jej warunki.
3.
O ile wynik weryfikacji, o których mowa w ust. 1 i 2, jest pozytywny, naukowcy zostają przyjęci na terytorium Państw Członkowskich w celu realizacji umowy o przyjęciu.
Artykuł 8
Okres ważności dokumentu pobytowego
Państwa Członkowskie wydają dokument pobytowy na okres nie krótszy niż rok i przedłużają jego ważność, jeśli warunki określone w art. 6 i 7 są nadal spełnione.
Jeśli projekt badawczy jest zaplanowany na okres krótszy niż rok, dokument pobytowy jest wydawany na czas trwania projektu.
Artykuł 9
Członkowie rodziny
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o wydaniu dokumentu pobytowego członkom rodziny naukowca, okres ważności ich dokumentu pobytowego jest taki sam, jak dokumentu pobytowego wydanego naukowcowi, o ile pozwala na to okres ważności ich dokumentów podróży.
W należycie uzasadnionych przypadkach okres ważności dokumentu pobytowego dla członka rodziny naukowca może zostać skrócony.
2.
Wydanie dokumentu pobytowego członkom rodziny naukowca przyjętego w Państwie Członkowskim nie jest uzależnione od wymogu minimalnego okresu pobytu naukowca.
Artykuł 10
Cofnięcie lub odmowa przedłużenia ważności dokumentu pobytowego
1.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć dokument pobytowy wydany na podstawie niniejszej dyrektywy lub odmówić przedłużenia jego ważności, jeśli został on uzyskany w sposób oszukańczy lub jeśli jego posiadacz nie spełniał lub przestał spełniać warunki wjazdu i pobytu określone w art. 6 i 7 lub przebywa w celach innych niż te, dla których dokument pobytowy został wydany.
2.
Państwa Członkowskie mogą cofnąć dokument pobytowy lub odmówić przedłużenia jego ważności ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne.
ROZDZIAŁ IV
PRAWA NAUKOWCÓW
Artykuł 11
Nauczanie
1.
Naukowcy przyjęci na podstawie niniejszej dyrektywy mogą nauczać zgodnie z prawem krajowym.
2.
Państwa Członkowskie mogą określić maksymalną liczbę godzin lub dni przeznaczonych na nauczanie.
Artykuł 12
Równe traktowanie
Osoby posiadające dokument pobytowy są uprawnione do traktowania na równi z obywatelami danego państwa w zakresie:
a) uznawania dyplomów, świadectw i innych kwalifikacji zawodowych zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi;
b) warunków pracy, w tym płacy i warunków zwolnienia;
c) działów zabezpieczenia społecznego zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [8]. Przepisy szczególne zawarte w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającego przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo [9], stosuje się odpowiednio;
d) ulg podatkowych i zwolnień od podatku;
e) dostępu do towarów i usług oraz zaopatrzenia w towary i usługi powszechnie dostępne.
Artykuł 13
Mobilność pomiędzy Państwami Członkowskimi
1.
Obywatelowi państwa trzeciego, który został przyjęty jako naukowiec na podstawie niniejszej dyrektywy, zezwala się na prowadzenie części swoich badań w innym Państwie Członkowskim na warunkach określonych w niniejszym artykule.
2.
Jeśli naukowiec przebywa w innym Państwie Członkowskim przez okres do trzech miesięcy, badania mogą być prowadzone na podstawie umowy o przyjęciu zawartej w pierwszym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że w drugim Państwie Członkowskim dysponuje on wystarczającymi środkami oraz że nie jest on tam uznawany za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.
3.
Jeśli pobyt naukowca w innym Państwie Członkowskim trwa dłużej niż trzy miesiące, Państwa Członkowskie mogą wymagać nowej umowy o przyjęciu w celu prowadzenia badań w tym Państwie Członkowskim.
W każdym przypadku w stosunku do danego Państwa Członkowskiego muszą być spełnione warunki określone w art. 6 i 7.
4.
Jeśli właściwe przepisy przewidują wymóg posiadania wizy lub dokumentu pobytowego w celu korzystania z prawa do mobilności, taka wiza lub dokument pobytowy powinny zostać przyznane w terminie, który nie utrudni kontynuacji badań, a zarazem pozostawi odpowiednim organom wystarczający czas na rozpatrzenie wniosku.
5.
Państwa Członkowskie nie wymagają, by naukowiec opuścił ich terytorium w celu złożenia wniosków o wizy lub dokumenty pobytowe.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURA I PRZEJRZYSTOŚĆ
Artykuł 14
Wnioski o przyjęcie
1.
Państwa Członkowskie określają, czy wnioski o wydanie dokumentu pobytowego mają być składane przez naukowca czy przez zainteresowaną instytucję badawczą.
2.
Wnioski są rozpatrywane i badane, gdy dany obywatel państwa trzeciego przebywa poza terytorium Państw Członkowskich, do których chce zostać przyjęty.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi wniosek złożony w czasie, gdy dany obywatel państwa trzeciego przebywa już na ich terytorium.
4.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zapewnia obywatelowi państwa trzeciego, który złożył wniosek i który spełnia warunki określone w art. 6 i 7, wszelkie ułatwienia przy uzyskaniu wymaganych wiz.
Artykuł 15
Zabezpieczenia proceduralne
1.
Właściwe organy Państw Członkowskich podejmują jak najszybciej decyzję w sprawie kompletnego wniosku, a w odpowiednich przypadkach zapewniają możliwość stosowania procedur przyspieszonych.
2.
Jeśli informacje dostarczone na poparcie wniosku są niewystarczające, rozpatrzenie wniosku może zostać zawieszone, a właściwe organy powiadamiają wnioskodawcę o wymaganych dodatkowych informacjach.
3.
Zainteresowany obywatel państwa trzeciego jest zawiadamiany o decyzji o odmowie wydania dokumentu pobytowego zgodnie z procedurami zawiadamiania przewidzianymi w odpowiednich przepisach krajowych.
W zawiadomieniu określa się dostępne procedury odwoławcze i terminy podjęcia odpowiednich działań.
4.
W przypadku odmownego rozpatrzenia wniosku albo w przypadku cofnięcia dokumentu pobytowego wydanego zgodnie z niniejszą dyrektywą, osoba zainteresowana ma prawo do wniesienia sprzeciwu do organów danego Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 16
Sprawozdania
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie okresowo, a po raz pierwszy nie później niż trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, sprawozdania na temat stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich i proponuje wszelkie niezbędne do niej zmiany.
Artykuł 17
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 12 października 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Przepisy przejściowe
Na zasadzie odstępstwa od przepisów rozdziału III, w okresie do dwóch lat od dnia określonego w art. 17 ust. 1, Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do wydawania zezwoleń zgodnie z niniejszą dyrektywą w formie dokumentu pobytowego.
Artykuł 19
Wspólna strefa podróżowania
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają prawa Irlandii do utrzymania uzgodnień dotyczących wspólnej strefy podróżowania, o której mowa w Protokole w sprawie stosowania niektórych aspektów art. 14 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, który został załączony do Traktatu z Amsterdamu, Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 21
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Dyrektywa Komisji 2005/72/WE
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, mankozebu, manebu i metiramu jako substancji czynnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ustanawia wykaz substancji czynnych, które mają zostać poddane ocenie w celu ich możliwego włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Wykaz ten obejmuje chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb i metiram.
(2) Wpływ tych substancji czynnych na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne został poddany ocenie zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 w odniesieniu do zakresu zastosowań proponowanych przez powiadamiających. Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [3] zostały wyznaczone następujące Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, które przedłożyły Komisji stosowne sprawozdania z oceny oraz zalecenia zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3600/92. W odniesieniu do chloropiryfosu i chloropiryfosu metylowego Państwem Członkowskim pełniącym rolę sprawozdawcy była Hiszpania i wszystkie stosowne informacje zostały przedłożone dnia 16 września 1997 r. i 7 maja 1999 r. W odniesieniu do mankozebu, manebu i metiramu Włochy zostały wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy i wszystkie stosowne informacje zostały przedłożone odpowiednio dnia 3 października 2000 r., 29 listopada 2000 r. i 22 sierpnia 2000 r.
(3) Sprawozdania z oceny zostały poddane przeglądowi przez Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
Przeglądy zostały zakończone dnia 3 czerwca 2005 r. przyjęciem sprawozdań Komisji z przeglądów dotyczących chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, mankozebu, manebu i metiramu.
(4) Przeglądy chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, mankozebu, manebu i metiramu nie wykazały żadnych wątpliwości, którymi miałby się zająć Komitet Naukowy ds. Roślin lub Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, który przejął rolę Komitetu.
(5) Na podstawie różnych przeprowadzonych badań okazało się, że można oczekiwać, iż środki ochrony roślin zawierające chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb i metiram zasadniczo spełniają wymogi ustanowione w art. 5 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 91/414/EWG, w szczególności w odniesieniu do zastosowań, które zostały zbadane przez Komisję i wyszczególnione w jej sprawozdaniu z przeglądu.
Należy zatem włączyć te substancje czynne do załącznika I w celu zapewnienia we wszystkich Państwach Członkowskich możliwości udzielania zezwoleń w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających dane substancje czynne zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy.
(6) Bez uszczerbku dla tego ustalenia należy uzyskać dalsze informacje dotyczące pewnych szczególnych kwestii.
Art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że włączenie substancji do załącznika I może podlegać warunkom.
W związku z powyższym właściwe jest, aby chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb i metiram zostały poddane dalszym badaniom w celu potwierdzenia oceny zagrożenia dla niektórych organizmów niebędących przedmiotem zwalczania, a w przypadku manebu i mankozebu również badaniom toksyczności rozwojowej oraz aby odnośne badania zostały przedstawione przez powiadamiających.
(7) Należy przewidzieć rozsądny termin zanim substancja czynna zostanie włączona do załącznika I w celu umożliwienia Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymogów wynikających z włączenia.
(8) Bez uszczerbku dla określonych w dyrektywie 91/414/EWG obowiązków wynikających z włączenia substancji czynnej do załącznika I, Państwa Członkowskie powinny dysponować okresem sześciu miesięcy od daty włączenia na dokonanie przeglądu istniejących zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb i metiram w celu zapewnienia, że wymogi ustanowione w dyrektywie 91/414/EWG, a w szczególności jej art. 13 i stosowne warunki określone w załączniku I, są spełnione. Państwa Członkowskie powinny odpowiednio zmienić, zastąpić lub cofnąć istniejące zezwolenia zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG.
W drodze odstępstwa od wyznaczonego powyżej terminu należy przyznać dłuższy okres na przedłożenie i ocenę pełnej dokumentacji wyszczególnionej w załączniku III dla każdego środka ochrony roślin i każdego zamierzonego zastosowania, zgodnie z jednolitymi zasadami ustanowionymi w dyrektywie 91/414/EWG.
(9) Doświadczenie zdobyte w wyniku wcześniejszych włączeń substancji czynnych ocenionych w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG pokazuje, że mogą pojawić się trudności przy interpretacji obowiązków posiadaczy istniejących zezwoleń w odniesieniu do dostępu do danych.
W celu uniknięcia tych trudności w przyszłości wydaje się zatem konieczne wyjaśnienie obowiązków Państw Członkowskich, a w szczególności obowiązku sprawdzenia, czy posiadacz zezwolenia ma dostęp do dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do wymienionej dyrektywy.
Jednakże to wyjaśnienie nie nakłada na Państwa Członkowskie ani na posiadaczy zezwoleń żadnych nowych obowiązków w porównaniu do dyrektyw przyjętych do dnia dzisiejszego zmieniających załącznik I.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 91/414/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 stycznia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie w miarę potrzeby odpowiednio zmieniają lub cofają istniejące zezwolenia dla środków ochrony roślin zawierających chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb lub metiram jako substancje czynne w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r.
W tym terminie Państwa Członkowskie sprawdzą w szczególności, czy są spełnione warunki określone w załączniku I do wymienionej dyrektywy odnoszące się do chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, mankozebu, manebu i metiramu, z wyjątkiem warunków określonych w części B zapisów dotyczących tych substancji czynnych, oraz czy posiadacz zezwolenia dysponuje dokumentacją spełniającą wymagania określone w załączniku II do wymienionej dyrektywy lub ma dostęp do takiej dokumentacji zgodnie z warunkami art. 13.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Państwa Członkowskie dokonują ponownej oceny każdego dopuszczonego środka ochrony roślin zawierającego chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb lub metiram jako jedyną substancję czynną lub jako jedną z kilku substancji czynnych, które zostały wyszczególnione w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r., zgodnie z jednolitymi zasadami określonymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, na podstawie dokumentacji zgodnej z wymogami określonymi w załączniku III do wymienionej dyrektywy i z uwzględnieniem części B zapisu dotyczącego chloropiryfosu, chloropiryfosu metylowego, mankozebu, manebu i metiramu w załączniku I do wymienionej dyrektywy.
Na podstawie tej oceny Państwa Członkowskie ustalają, czy dany produkt spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 lit. b), c), d) i e) dyrektywy 91/414/EWG.
Po dokonaniu tych ustaleń Państwa Członkowskie:
a) w przypadku środka zawierającego chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb lub metiram jako jedyną substancję czynną w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie najpóźniej do dnia 30 czerwca 2010 r.; lub
b) w przypadku środka zawierającego chloropiryfos, chloropiryfos metylowy, mankozeb, maneb lub metiram jako jedną z kilku substancji czynnych w razie potrzeby zmieniają lub wycofują zezwolenie do dnia 30 czerwca 2010 r. lub w terminie określonym dla takiej zmiany lub wycofania we właściwej dyrektywie lub dyrektywach włączających odpowiednią substancję lub substancje do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Obowiązuje data późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 2005/74/WE
z dnia 25 października 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości etofumesatu, lambda-cyhalotryny, metomylu, pimetrozyny oraz tiabendazolu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami dyrektywy 91/414/EWG Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na stosowanie środków ochrony roślin wobec określonych upraw.
Takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko.
Elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, a także wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez spożycie pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (NDPP) odzwierciedlają minimalne ilości pestycydów zużyte w celu zapewnienia skutecznej ochrony roślin, stosowane w taki sposób, aby pozostałości były możliwie jak najmniejsze i mieściły się w dopuszczalnych granicach z toksykologicznego punktu widzenia, zwłaszcza pod względem spożycia.
(3) NDPP pestycydów powinny być poddawane przeglądowi.
Mogą one zostać zmienione w związku z nowymi zastosowaniami, informacjami i danymi.
(4) NDPP są ustalane na niższym poziomie oznaczania analitycznego, gdy dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie, które zostało dozwolone przez Państwa Członkowskie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w państwach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu na rynku Wspólnoty, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(5) Informacje o nowych lub zmienionych zastosowaniach niektórych pestycydów objętych dyrektywą 90/642/EWG zostały przekazane Komisji.
Dotyczy to etofumesatu, lambda-cyhalotryny, metomylu, pimetrozyny oraz tiabendazolu.
W przypadku lambda-cyhalotryny, metomylu i pimetrozyny, dla których istnieje określona dawka ostrego narażenia, ostre narażenie konsumentów na te pestycydy za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało ocenione i obliczone zgodnie z procedurami i praktykami dtosowanymi obecnie we Wspólnocie, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
Uwzględnione zostały także opinie Komitetu Naukowego ds. Roślin, w szczególności rady i zalecenia dotyczące ochrony konsumentów produktów spożywczych, wobec których zastosowano pestycydy.
Ocena spożycia lambda-cyhalotryny, metomylu i pimetrozyny wykazała, że przy założonym NDPP dawka ostrego narażenia nie zostanie przekroczona.
W przypadku etofumesatu i tiabendazolu analiza dostępnych informacji wykazała, że nie jest konieczne określenie dawki ostrego narażenia i nie jest potrzebna ocena krótkoterminowa.
(6) Z tego względu należy ustalić nowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości tych pestycydów.
(7) W świetle naukowego i technologicznego rozwoju stosowne może być ustalenie NDPP w przypadku stosunkowo nowych produktów we Wspólnocie, takich jak "papaja" czy "maniok".
Należy zatem odpowiednio zmienić wykaz przykładów w grupach wyszczególnionych w załączniku I do dyrektywy 90/642/EWG.
(8) Ustalenie lub zmiana tymczasowych NDPP na poziomie Wspólnoty nie wyklucza ustalania przez Państwa Członkowskie tymczasowych NDPP etofumesatu zgodnie z art. 4. ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i załącznika VI do niej.
Uznaje się, że okres czterech lat jest wystarczający na dopuszczenie dalszych zastosowań przedmiotowej substancji czynnej.
Po upływie tego okresu tymczasowe NDPP staną się ostateczne.
(9) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się pozycję "papaja" w pkt 1 ppkt vi) "Owoce różne" między pozycją "oliwki" a "owoce męczennicy".
W załączniku I do dyrektywy 90/642/EWG dodaje się pozycję "maniok" w pkt 2 ppkt i) "Warzywa korzeniowe i bulwiaste" między pozycją "marchew" a "selery".
Artykuł 2
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości etofumesatu, lambda-cyhalotryny, metomylu oraz pimetrozyny zastępuje się poziomami określonymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy;
2) w załączniku II dodaje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości etofumesatu, jak określono w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 26 kwietnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 27 kwietnia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2005/75/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 listopada 2005 r.
zawierająca sprostowanie do dyrektywy 2004/18/WE w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 oraz art. 55 i 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jak zamierzano przy przyjmowaniu dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, należy dostosować próg mający zastosowanie do zamówień na pewne usługi, subsydiowanych w ponad 50 % do progu mającego zastosowanie do zamówień na usługi, udzielanych przez instytucje zamawiające inne niż centralne organy rządowe [3].
(2) Odpowiednie dostosowanie powinno mieć miejsce również w ramach korekty progów przewidzianej w art. 78 dyrektywy 2004/18/WE.
(3) Jednak istotny błąd spowodował, że art. 78 dyrektywy 2004/18/WE nie zapewnia osiągnięcia zamierzonego dostosowania. Należy zatem poddać korekcie lit. b) i c) w art. 78 ust. 2, przenosząc z art. 78 ust. 2 lit. b) i 78 ust. 2 lit. c) odniesienie do art. 8 akapit pierwszy lit. b),
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 78 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE lit. b) i c) otrzymują brzmienie:
"b) próg przewidziany w art. 67 ust. 1 lit. a) do skorygowanego progu mającego zastosowanie do zamówień publicznych na usługi udzielanych przez instytucje zamawiające, o których mowa w załączniku IV;
c) progi przewidziane w art. 8 akapit pierwszy lit. b) oraz w art. 67 ust. 1 lit. b) i c) do skorygowanego progu mającego zastosowanie do zamówień publicznych na usługi udzielanych przez instytucje zamawiające niewymienione w załączniku IV.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 stycznia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/76/WE
z dnia 8 listopada 2005 r.
zmieniająca dyrektywy Rady 90/642/EWG i 86/362/EWG odnośnie do ustalonych w nich najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości kresoksymu metylowego, cyromazyny, bifentryny, metalaksylu i azoksystrobiny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania maksymalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach [2], oraz na ich powierzchni, w szczególności jej art. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń na środki ochrony roślin stosowane do określonych upraw.
Takie zezwolenia muszą być udzielane na podstawie oceny wywoływanych przez nie skutków w zakresie zdrowia ludzi i zwierząt oraz ich wpływu na środowisko.
Elementy, które należy uwzględnić podczas przeprowadzania ocen, obejmują narażenie użytkowników i osób postronnych oraz wpływ na środowisko lądowe, wodne i powietrzne, jak również wpływ na ludzi i zwierzęta poprzez konsumpcję pozostałości zalegających w uprawach, wobec których je zastosowano.
(2) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL) odzwierciedlają stosowanie minimalnych ilości pestycydów w celu uzyskania skutecznej ochrony roślin, zastosowanych w ten sposób, aby ilość pozostałości była możliwie najmniejsza i dopuszczalna pod względem toksyczności, szczególnie w odniesieniu do szacowanej ilości pobieranej w pożywieniu.
(3) Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów (MRL) należy w dalszym ciągu poddawać stałej ocenie.
Mogą one zostać zmienione w świetle nowych informacji i danych.
(4) MRL są ustalane na poziomie dolnej granicy oznaczenia analitycznego przypadków, w których dozwolone stosowanie środków ochrony roślin nie powoduje powstania wykrywalnych poziomów pozostałości pestycydów w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, lub gdy nie występują dozwolone przypadki stosowania, lub gdy stosowanie dozwolone przez Państwa Członkowskie nie zostało poparte niezbędnymi danymi, lub gdy stosowanie w krajach trzecich powodujące obecność pozostałości w produktach spożywczych lub na ich powierzchni, które mogą zostać wprowadzone do obrotu we Wspólnocie, nie zostało poparte niezbędnymi danymi.
(5) Informacje na temat nowych lub zmienionych zastosowań niektórych pestycydów objętych dyrektywą 90/642/EWG oraz dyrektywą 86/362/EWG zostały zgłoszone Komisji.
Dotyczy to kresoksymu metylowego, cyromazyny, bifentryny, metalaksylu i azoksystrobiny.
(6) Długotrwałe narażenie konsumentów na działanie pestycydów za pośrednictwem produktów spożywczych mogących zawierać pozostałości tych pestycydów zostało oszacowane i ocenione zgodnie z procedurami i praktykami stosowanymi we Wspólnocie, z uwzględnieniem wytycznych opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia [4].
Obliczono, że dane MRL zapewnią nieprzekraczanie dopuszczalnej dawki dziennej.
(7) Ocena dostępnych informacji wskazuje, że nie jest wymagane ARfD, a zatem nie jest potrzebna ocena krótkoterminowa.
(8) Dlatego należy ustalić nowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla tych pestycydów.
(9) Ustanowienie lub zmiana na poziomie Wspólnoty tymczasowego MRL nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w ustanowieniu tymczasowych MRL dla metalaksylu, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414/EWG i z załącznikiem VI do niej.
Uznaje się, że okres czterech lat dalszego pozwolenia na stosowanie metalaksylu lub metalaksylu-M jest wystarczający.
Po tym okresie tymczasowe wspólnotowe MRL stanie się ostateczne.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 90/642/EWG i 86/362/EWG.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W części A załącznika II do dyrektywy 86/362/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W części A załącznika II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują najpóźniej do dnia 9 maja 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla przestrzegania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 10 maja 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie ustalają, jak odniesienie takie należy poczynić.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/77/WE
z dnia 11 listopada 2005 r.
zmieniająca załącznik V do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 14 akapit drugi lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/29/WE ustanawia pewne środki przeciwko rozprzestrzenianiu się we Wspólnocie organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych.
Dyrektywa ustanawia również zasady stosowania paszportów roślin potwierdzających, że rośliny lub produkty roślinne pomyślnie przeszły wspólnotowy system kontroli.
(2) Obecnie paszporty roślin są wymagane do przemieszczania we Wspólnocie, inaczej niż lokalnie, kwalifikowanego materiału siewnego Helianthus annuus L., Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw. i Phaseolus L.
(3) W celu poprawy ochrony fitosanitarnej nasion Helianthus annuus L., Lycopersicon lycopersicum (L.)
Karsten ex Farw. i Phaseolus L. wymóg, zgodnie z którym nasionom przemieszczanym we Wspólnocie inaczej niż lokalnie musi towarzyszyć paszport roślin, powinien być stosowany w odniesieniu do wszystkich nasion tych gatunków.
(4) Załącznik V do dyrektywy 2000/29/WE należy zatem odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W pkt 2.4 sekcji I części A załącznika V do dyrektywy 2000/29/WE ostatnie tiret otrzymuje brzmienie:
"— Nasiona Helianthus annuus L., Lycopersicon lycopersicum (L.)
Karsten ex Farw. oraz Phaseolus L.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia 1 maja 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/78/WE
z dnia 14 listopada 2005 r.
w sprawie wykonania dyrektywy 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach oraz zmieniająca załączniki I, II, III i IV do niej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając dyrektywę nr 2005/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach [2], w szczególności jej art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa nr 2005/55/WE jest jedną ze szczególnych dyrektyw w ramach procedury homologacji typu, ustanowionej dyrektywą nr 70/156/EWG.
(2) Dyrektywa 2005/55/WE stawia wymóg, aby z dniem 1 października 2005 r. nowe silniki o dużej przeciążalności i nowe pojazdy ciężarowe o dużej ładowności spełniały nowe wymogi techniczne, obejmujące układy diagnostyki pokładowej, trwałość i zgodność obecnie użytkowanych pojazdów, właściwie utrzymywanych i użytkowanych.
Należy przyjąć przepisy techniczne niezbędne dla wdrożenia art. 3 i art. 4 niniejszej dyrektywy.
(3) Dla zapewnienia zgodności z art. 5 dyrektywy 2005/55/WE należy wprowadzić wymóg zachęcania do właściwego, zgodnie z zaleceniami producenta, użytkowania nowych pojazdów ciężarowych o dużej ładowności z silnikami wyposażonymi w układ oczyszczania spalin wymagający stosowania odczynnika ulegającego zużyciu dla osiągnięcia zamierzonego poziomu redukcji zanieczyszczeń objętych regulacjami.
Należy wprowadzić rozwiązania w celu zapewnienia informowania kierowców takich pojazdów z wyprzedzeniem w przypadku wyczerpywania się takiego zapasu odczynnika w pojeździe lub jeżeli stosuje się dozowanie odczynnika.
Jeżeli kierowca zignoruje takie ostrzeżenie, wydajność silnika należy zmodyfikować do momentu aż kierowca uzupełni rezerwę odczynnika ulegającego zużyciu wymaganego dla wydajnej pracy układu oczyszczania spalin.
(4) W przypadku gdy silniki objęte zakresem dyrektywy 2005/55/WE wymagają wykorzystania odczynnika ulegającego zużyciu dla zmniejszenia poziomu emisji, dla którego typ silnika został homologowany, Państwa Członkowskie powinny podjąć odpowiednie działania w celu zapewnienia, że takie odczynniki są dostępne w równowadze geograficznej.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość podjęcia odpowiednich działań, zmierzających do zwiększenia zużycia takich odczynników.
(5) Właściwe jest wprowadzenie wymogów, które umożliwią Państwom Członkowskim monitorowanie oraz zapewnienie, że podczas okresowych kontroli technicznych funkcjonowanie pojazdów ciężarowych o dużej ładowności, wyposażonych w układy oczyszczania spalin, działających w oparciu o wykorzystanie odczynnika ulegającego zużyciu było prawidłowe w okresie poprzedzającym kontrolę.
(6) Państwa Członkowskie powinny być w stanie zakazać użytkowania jakichkolwiek pojazdów ciężarowych o dużej ładowności wyposażonych w układ oczyszczania spalin wymagający użycia odczynnika ulegającego zużyciu dla osiągnięcia poziomu emisji, dla których został homologowany ich typ, jeżeli układy oczyszczania spalin nie zużywają faktycznie wymaganego odczynnika, lub jeżeli pojazd nie przewozi wymaganego odczynnika.
(7) Producenci pojazdów ciężarowych o dużej ładowności wyposażonych w układy oczyszczania spalin, wykorzystujące zużywający się odczynnik, powinni informować swoich klientów o właściwej obsłudze takich pojazdów.
(8) Wymogi dyrektywy 2005/55/WE odnoszące się do wykorzystania strategii zmniejszającej skuteczność układów kontroli emisji spalin powinny zostać dostosowane do postępu technicznego.
Wymogi dla silników wielonastawnych oraz urządzeń, które mogą ograniczać moment obrotowy silnika w określonych warunkach eksploatacyjnych, powinny również zostać wyszczególnione.
(9) Załączniki III i IV do dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/12/EWG [3] stawiają wymóg, aby od dnia 1 stycznia 2005 r. maksymalna zawartość siarki w benzynie i oleju napędowym sprzedawanych we Wspólnocie wynosiła 50 mg/kg (cząsteczek na milion, ppm).
Paliwa silnikowe o zawartości siarki 10 mg/kg lub niższej są coraz powszechniej dostępne we Wspólnocie, a dyrektywa 98/70/WE wymaga zapewnienia dostępności takich paliw od 1 stycznia 2009.
W związku z tym należy ponownie zdefiniować paliwa referencyjne używane podczas badań homologacji typu silników do badania poziomów emisji, określone w wierszach B1, B2 i C tabel zamieszczonych w załączniku I do dyrektywy 2005/55/WE, celem lepszego odzwierciedlenia, tam gdzie dotyczy, zawartości siarki w olejach napędowych, które są dostępne na rynku od 1 stycznia 2005 r. i które są wykorzystywane w silnikach wyposażonych w zaawansowane układy kontroli emisji spalin.
Właściwe jest także ponowne zdefiniowanie gazu płynnego (LPG) stanowiącego paliwo referencyjne, celem odzwierciedlenia postępu na rynku po 1 stycznia 2005 r.
(10) Zmiany techniczne w procedurach pobierania próbek i pomiarów są niezbędne w celu zapewnienia wiarygodnego i powtarzalnego pomiaru emisji pyłowych silników o zapłonie samoczynnym, które otrzymały homologację typu zgodnie z limitami dla cząsteczek, określonymi w wierszu B1, B2 lub C tabel zamieszczonych w sekcji 6.2.1 załącznika I do dyrektywy 2005/55/WE, oraz silników gazowych, które otrzymały homologację typu zgodnie z limitami emisji podanymi w wierszu C tabeli 2 zamieszczonej w sekcji 6.2.1 tego załącznika.
(11) Jako że przepisy w sprawie wykonania art. 3 i art. 4 dyrektywy 2005/55/WE są przyjmowane w tym samym czasie, co przepisy dostosowujące tę dyrektywę do postępu technicznego, oba rodzaje środków zostały przewidziane w tym samym akcie.
(12) Ze względu na szybki postęp technologiczny w tej dziedzinie przegląd niniejszej dyrektywy zostanie dokonany, w razie potrzeby, do dnia 31 grudnia 2006 r.
(13) W związku z tym dyrektywa 2005/55/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona.
(14) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego, ustanowionego art. 13 ust. 1 dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I, II, III, IV oraz VI do dyrektywy 2005/55/WE zostają zmienione zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Środki w celu wykonania art. 3 i 4 dyrektywy 2005/55/WE są określone w załącznikach II–V do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przed dniem 8 listopada 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 9 listopada 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/79/WE
z dnia 18 listopada 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Komisji 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2002/72/WE [2] ustanawia wykaz monomerów i innych substancji wyjściowych, które mogą być używane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych.
Na podstawie nowych informacji związanych z oceną ryzyka tych substancji pewne monomery tymczasowo dopuszczone na poziomie krajowym, jak również nowe monomery, powinny być włączone do wspólnotowego wykazu dopuszczonych substancji w tej dyrektywie.
(2) Dyrektywa 2002/72/EWG zawiera także niekompletny wykaz dodatków, które mogą być używane do produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych.
Wykaz ten powinien zostać zmieniony w celu włączenia innych substancji dodatkowych ocenionych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd").
(3) Dla pewnych substancji ustanowione już ograniczenia na poziomie wspólnotowym powinny być zmienione na podstawie nowych dostępnych informacji.
Urząd zalecił w szczególności obniżyć limit migracji specyficznej (SML) dla epoksydowanego oleju sojowego (ESBO) w przypadku uszczelek PCV zawierających tę substancję i stosowanych do uszczelniania szklanych pojemników zawierających preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne lub zawierających przetworzoną żywność na bazie zbóż oraz żywność dla niemowląt i małych dzieci.
Urząd stwierdził, że narażenie niemowląt spożywających regularnie ten rodzaj żywności może przekroczyć tolerowane dzienne pobranie.
Zatem w tym konkretnym zastosowaniu SML dla ESBO zostaje obniżony z 60 na 30 mg/kg żywności lub produktów imitujących żywność. Natomiast we wszystkich innych zastosowaniach pozostaje on bez zmian.
(4) Należy ustanowić okres przejściowy dla uszczelek PCV zawierających epoksydowany olej sojowy, stosowany do uszczelniania szklanych pojemników mających kontakt z żywnością do dnia 19 listopada 2006 r.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2002/72/WE.
(6) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki II, III, V i VI do dyrektywy 2002/72/WE zostają zmienione zgodnie z załącznikami I i IV do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Uszczelki PCV zawierające epoksydowany olej sojowy, oznaczony numerem referencyjnym 88640 w sekcji A załącznika III do dyrektywy 2002/72/WE, stosowane do uszczelniania szklanych pojemników zawierających preparaty dla niemowląt i preparaty pochodne określone w dyrektywie Komisji 91/321/EWG [3] lub zawierających przetworzoną żywność na bazie zbóż oraz żywność dla niemowląt i małych dzieci, określone w dyrektywie Komisji 96/5/WE [4], które zostały napełnione do dnia 19 listopada 2006 r., i który jest zgodny z ograniczeniami i/lub wymaganiami określonymi w części A załącznika III do dyrektywy 2002/72/WE zmienionej dyrektywą 2004/19/WE, można nadal wprowadzać do obrotu, pod warunkiem że na materiałach i artykułach znajduje się data napełnienia.
Data napełnienia może zostać zastąpiona innym oznaczeniem, pod warunkiem że oznaczenie to pozwala określić datę napełnienia.
Na żądanie data napełnienia zostaje udostępniona właściwym organom i każdej osobie egzekwującej stosowanie wymogów niniejszej dyrektywy.
Akapity 1 i 2 stosuje się, nie naruszając wymogów dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5].
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 19 listopada 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy w sposób, który:
a) umożliwi handel materiałami i wyrobami z tworzyw sztucznych przeznaczonymi do kontaktu ze środkami spożywczymi i spełniającymi wymogi niniejszej dyrektywy oraz wykorzystanie ich, od dnia 19 listopada 2006 r.;
b) zakaże produkcji i przywozu do Wspólnoty materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy, od dnia 19 listopada 2007 r.
Przyjmując wymienione przepisy, Państwa Członkowskie zawierają w nich odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/80/WE
z dnia 21 listopada 2005 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załączników II i III ze względu na postęp techniczny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], w szczególności jej art. 4b i art. 8 ust. 2,
po konsultacjach z Komitetem Naukowym ds. Produktów Przeznaczonych dla Konsumentów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 76/768/EWG zmieniona dyrektywą 2003/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2] zabrania używania w produktach kosmetycznych substancji zaklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość (tzw. CMR) kategorii 1, 2 i 3 na mocy załącznika I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [3], ale zezwala na używanie substancji zaklasyfikowanych do kategorii 3 na mocy dyrektywy 67/548/EWG pod warunkiem oceny i zatwierdzenia przez Komitet Naukowy ds. Produktów Kosmetycznych i Produktów Nieżywnościowych Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCNFP), zastąpiony przez Naukowy Komitet ds. Produktów Przeznaczonych dla Konsumentów (SCCP) decyzją Komisji 2004/210/WE [4].
(2) Dyrektywa 67/548/EWG została zmieniona dyrektywą 2004/73/WE i z tego względu konieczne jest zastosowanie środków w celu dostosowania dyrektywy 76/768/EWG do przepisów zawartych w dyrektywie 67/548/EWG.
(3) Jak dotąd niektóre substancje zaklasyfikowane do CMR kategorii 1 i 2 na mocy załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG nie zostały jeszcze wymienione w załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG, dlatego konieczne jest zawarcie ich w tym załączniku.
Substancje zaklasyfikowane jako CMR kategorii 3 na mocy załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG powinny również zostać zawarte w załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG, chyba że zostaną ocenione przez SCCP i uznane za dopuszczone do użycia w produktach kosmetycznych.
(4) Substancje zakwalifikowane jako CMR kategorii 1 i 2 wymienione w załączniku III sekcja 1 do dyrektywy 76/768/EWG powinny zostać skreślone, ponieważ są one obecnie wymienione w załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG i z tego względu nie mogą być używane jako składniki w produktach kosmetycznych.
(5) Dyrektywa Komisji 2004/93/WE [5] spowodowała umieszczenie w załączniku II do dyrektywy 76/768/EWG niektórych substancji, które były tam już wymienione uprzednio.
Załącznik ten powinien zatem zostać zmieniony dla celów przejrzystości.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 76/768/EWG.
(7) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki II i III do dyrektywy 76/768/EWG zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu zagwarantowanie, że od dnia 22 sierpnia 2006 r. ani producenci, ani importerzy mający siedzibę na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać do obrotu produktów, które nie spełniają wymogów niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienienia niesprzedawania ani niezbywania wyżej wymienionych produktów na rzecz odbiorców końcowych po dniu 22 listopada 2006 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie najpóźniej do dnia 22 maja 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w obszarze objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 2005/81/WE
z dnia 28 listopada 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 86 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 80/723/EWG [1] stanowi, że Państwa Członkowskie mają obowiązek zapewnić przejrzystość stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz wewnątrz określonych przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa zobowiązane do prowadzenia oddzielnych ksiąg są to przedsiębiorstwa, którym zgodnie z art. 86 ust. 1 Traktatu przyznane zostały przez Państwo Członkowskie prawa specjalne lub wyłączne, lub którym powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu i które otrzymują pomoc państwa w jakiejkolwiek formie w odniesieniu do takiej usługi, a które prowadzą także inną działalność.
(2) Państwa Członkowskie mogą przyznać przedsiębiorstwom, którym powierzono świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, rekompensatę na pokrycie szczególnych kosztów tego typu usług.
Taka rekompensata nie może jednak przewyższać kwoty wymaganej do świadczenia danych usług i nie może zostać wykorzystana do finansowania działalności spoza zakresu usług w ogólnym interesie gospodarczym.
(3) Zgodnie z dyrektywą 80/723/EWG oddzielne księgi należy prowadzić tylko w wypadkach gdy przedsiębiorstwo, któremu powierzono świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym, otrzymuje pomoc państwa.
W wyroku w sprawie Altmark Trans GmbH [2] Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uznał, iż pod pewnymi warunkami rekompensata za świadczenie usług publicznych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
(4) Jednakże niezależnie od kwalifikacji prawnej rekompensaty za świadczenie usług publicznych, w świetle art. 87 ust. 1 Traktatu, obowiązek prowadzenia oddzielnych ksiąg powinien mieć zastosowanie w przypadku wszystkich przedsiębiorstw otrzymujących taką rekompensatę, które prowadzą również działalność spoza zakresu usług w ogólnym interesie gospodarczym.
Jedynie w oparciu o oddzielne księgi można dokładnie określić koszty związane z usługami w ogólnym interesie gospodarczym i obliczyć właściwą kwotę rekompensaty.
(5) Dyrektywa 80/723/EWG powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 80/723/EWG art. 2 ust. 1 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) przez przedsiębiorstwo zobowiązane do prowadzenia oddzielnych ksiąg rozumie się każde przedsiębiorstwo, któremu zgodnie z art. 86 ust. 1 Traktatu przyznane zostały przez Państwo Członkowskie prawa specjalne lub wyłączne albo któremu powierzone zostało świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z art. 86 ust. 2 Traktatu i które otrzymuje pomoc państwa w jakiejkolwiek formie w odniesieniu do takiej usługi, a które prowadzi także inną działalność;".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 19 grudnia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2005/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 grudnia 2005 r.
uchylająca dyrektywę 90/544/EWG Rady w sprawie pasm częstotliwości wyznaczonych dla skoordynowanego wprowadzenia paneuropejskiego naziemnego publicznego radiowego systemu przywoławczego we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1]:
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 90/544/EWG [4] nałożyła na Państwa Członkowskie obowiązek wyznaczenia do dnia 31 grudnia 1992 r. czterech kanałów w paśmie radiowym 169,4 do 169,8 MHz dla paneuropejskiego naziemnego publicznego radiowego systemu przywoławczego (dalej zwanego "ERMES") i przygotowania, tak szybko, jak to możliwe, planów umożliwiających paneuropejskiemu publicznemu radiowemu systemowi przywoławczemu zajęcie całego pasma 169,4 do 169,8 MHz, w zależności od zapotrzebowania rynku.
(2) Wykorzystanie pasma 169,4 do 169,8 MHz przez ERMES zmalało lub nawet całkiem ustało we Wspólnocie, tak że pasmo to nie jest obecnie skutecznie wykorzystywane przez ERMES i mogłoby zostać lepiej wykorzystane do innych potrzeb polityki Wspólnoty.
(3) Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) [5] ustanowiła wspólnotową politykę i ramy prawne dla zapewnienia koordynacji koncepcji politycznych, a w odpowiednich przypadkach zharmonizowała warunki dostępności i skutecznego korzystania z pasm spektrum radiowego koniecznych do utworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Decyzja ta pozwala Komisji przyjąć techniczne środki wykonawcze w celu zapewnienia zharmonizowanych warunków dostępności i skutecznego wykorzystania pasma.
(4) Ponieważ pasmo 169,4 do 169,8 MHz jest właściwe dla zastosowań służących osobom upośledzonym lub niepełnosprawnym oraz biorąc pod uwagę to, że promowanie takich zastosowań jest jednym z celów polityki wspólnotowej wraz z ogólnym celem zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego, Komisja na mocy art. 4 ust. 2 decyzji o spektrum radiowym upoważniła Europejską Konferencję Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (dalej zwaną "CEPT") do zbadania m.in. zastosowań związanych z pomocą dla osób niepełnosprawnych.
(5) Zgodnie z upoważnieniem CEPT opracowała nowy plan częstotliwości i rozkładu kanałów umożliwiający dzielenie pasma przez sześć typów preferowanych zastosowań do celów różnych potrzeb polityki Wspólnoty.
(6) Z tych powodów oraz zgodnie z celami decyzji o spektrum radiowym dyrektywa 90/544/EWG powinna zostać uchylona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się dyrektywę 90/544/EWG ze skutkiem od dnia 27 grudnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dniu dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Uniit Europejskiej. Artykuł 3
Dyrektywa Komisji 2005/83/WE
z dnia 23 listopada 2005 r.
zmieniająca, w celu dostosowania do postępu technicznego, załączniki I, VI, VII, VIII, IX i X do dyrektywy Rady 72/245/EWG odnoszącej się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], w szczególności jej art. 13 ust. 2 tiret drugie,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów [2], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 72/245/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw, na podstawie której prowadzi się procedurę homologacyjną Wspólnoty ustanowioną dyrektywą 70/156/EWG.
(2) Wymogi dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej i przepisy dotyczące badań urządzeń elektrycznych i elektronicznych były stale aktualizowane w ramach prac normalizacyjnych Międzynarodowego Komitetu Specjalnego ds. Zakłóceń Radioelektrycznych (CISPR) oraz Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO).
Z tego względu dyrektywa Komisji 2004/104/WE [3], zmieniająca dyrektywę 72/245/EWG, wprowadziła odniesienia do procedur badań określonych w ostatnich wersjach odpowiednich norm.
(3) Od momentu wejścia w życie dyrektywy 2004/104/WE kilka norm zostało zastąpionych przez ich zaktualizowane wersje, dostosowujące je do postępu technicznego.
Dlatego też niezbędna jest aktualizacja odniesień do tych norm w dyrektywie 72/245/WE.
(4) Należy dokonać również kilku poprawek redakcyjnych.
(5) Dyrektywę 72/245/EWG należy zatem odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach I, VI, VII, VIII, IX oraz X do dyrektywy 72/245/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 30 września 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 października 2006 r.
Wymienione przepisy, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa 2005/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 grudnia 2005 r.
zmieniająca po raz dwudziesty drugi dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (ftalany w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 Traktatu ustanawia obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
(2) Rozwój rynku wewnętrznego powinien przynieść poprawę jakości życia, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów.
Niniejsza dyrektywa jest zgodna z wymogiem zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i ochrony konsumentów przy definiowaniu i realizacji wszystkich polityk i działań Wspólnoty.
(3) Stosowanie niektórych ftalanów w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci wykonanych z materiału z dodatkiem plastyfikatorów lub zawierających części wykonane z materiału z dodatkiem plastyfikatorów powinno być zabronione, ponieważ obecność niektórych ftalanów stanowi lub może potencjalnie stanowić ryzyko dla zdrowia dzieci.
Zabawki i artykuły pielęgnacyjne dla dzieci, które mogą być brane do ust, pomimo że nie są przeznaczone do tego celu, mogą w pewnych okolicznościach stanowić ryzyko dla zdrowia małych dzieci, jeżeli wykonane są z materiału z dodatkiem plastyfikatorów lub zawierają części wykonane z materiału z dodatkiem plastyfikatorów, który zawiera niektóre ftalany.
(4) Komitet Naukowy ds. Toksyczności, Ekotoksyczności i Środowiska (SCTEE), z którym skonsultowała się Komisja, przedstawił opinie w sprawie ryzyka stwarzanego dla zdrowia przez te ftalany.
(5) Zalecenie Komisji 98/485/WE z dnia 1 lipca 1998 r. w sprawie artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci i zabawek przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech, wytworzonych z miękkiego PVC zawierającego niektóre ftalany [4], wezwało Państwa Członkowskie do podjęcia działań w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia dzieci w odniesieniu do tych produktów.
(6) Od 1999 r. stosowanie sześciu ftalanów w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci przeznaczonych do brania do ust przez dzieci do lat trzech podlega tymczasowemu zakazowi na poziomie Unii Europejskiej w następstwie przyjęcia decyzji Komisji 1999/815/WE [5] w ramach dyrektywy Rady 92/59/EWG z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów [6].
Okres obowiązywania tej decyzji jest regularnie przedłużany.
(7) Przyjęte już przez niektóre Państwa Członkowskie ograniczenia dotyczące wprowadzania do obrotu zabawek i artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci ze względu na fakt, że zawierają one ftalany, bezpośrednio ograniczają możliwość stworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Dlatego też konieczne jest zbliżenie przepisów ustawowych Państw Członkowskich w tej dziedzinie, a co za tym idzie dokonanie zmiany załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG [7].
(8) W przypadkach gdy ocena naukowa nie pozwala na określenie z wystarczającą pewnością ryzyka, powinno się stosować zasadę ostrożności w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia, w szczególności w odniesieniu do dzieci.
(9) Dzieci, których organizm ciągle się rozwija, są szczególnie podatne na działanie substancji toksycznych działających szkodliwie na rozrodczość.
Dlatego też powinno się w możliwie najszerszym zakresie ograniczyć narażanie dzieci na działanie wszelkich dających się w praktyce uniknąć źródeł emisji tych substancji, pochodzących w szczególności z artykułów, które dzieci biorą do ust.
(10) Przy ocenie ryzyka i/lub w ramach dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [8], ftalan di (2-etyloheksylu) (DEHP), ftalan dibutylu (DBP) i ftalan benzylu-butylu (BBP) zostały uznane za substancje działające szkodliwie na rozrodczość i tym samym sklasyfikowane jako substancje działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 2.
(11) W odniesieniu do ftalanu diizononylu (DINP), ftalanu diizodecylu (DIDP) i ftalanu dioktylu (DNOP) albo brak jest informacji naukowych, albo są one sprzeczne, jednak nie można wykluczyć, że substancje te stanowią potencjalne ryzyko, jeżeli są stosowane w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci, które z definicji są dla nich produkowane.
(12) Niejasności w ocenie narażenia na działanie tych ftalanów, takie jak czas, przez jaki dzieci trzymają artykuły w ustach, oraz narażenie na działanie emisji pochodzących z innych źródeł, wymagają wzięcia pod uwagę względów ostrożności.
Dlatego też powinny zostać wprowadzone ograniczenia w stosowaniu tych ftalanów w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci oraz we wprowadzaniu takich artykułów do obrotu.
Niemniej jednak, w celu zachowania proporcjonalności, ograniczenia w odniesieniu do DINP, DIDP i DNOP powinny być mniej surowe niż te proponowane w odniesieniu do DEHP, DBP i BBP.
(13) Komisja powinna dokonać przeglądu innych zastosowań artykułów wykonanych z materiału z dodatkiem plastyfikatorów lub zawierających części wykonane z materiału z dodatkiem plastyfikatorów, które mogą stanowić ryzyko dla ludzi, w szczególności tych stosowanych w produktach medycznych.
(14) Zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie zasady ostrożności środki stosowane na podstawie tej zasady powinny podlegać przeglądowi w świetle nowych informacji naukowych.
(15) Komisja we współpracy z organami Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za nadzór nad rynkiem zabawek i artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci oraz po zasięgnięciu opinii właściwych organizacji producentów i importerów powinna monitorować stosowanie ftalanów i innych substancji jako plastyfikatorów w zabawkach i artykułach pielęgnacyjnych dla dzieci.
(16) Do celów dyrektywy 76/769/EWG należy zdefiniować pojęcie "artykułów pielęgnacyjnych dla dzieci".
(17) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [9] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania, do ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.
(18) Komisja dokona przeglądu stosowania ftalanów wymienionych w załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG w innych produktach, gdy zostanie przeprowadzona ocena ryzyka zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [10].
(19) Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego ustanawiającego minimalne wymagania dla ochrony pracowników zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [11] oraz w poszczególnych, opartych na niej dyrektywach, w szczególności w dyrektywie Rady 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy [12] i dyrektywie Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi w miejscu pracy [13],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/769/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) "artykuły pielęgnacyjne dla dzieci" oznaczają wszelkie produkty przeznaczone do ułatwienia snu, odpoczynku, higieny, karmienia dzieci lub ssania przez nie."
2) w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Najpóźniej do dnia 16 stycznia 2010 r. Komisja podda ponownej ocenie środki przewidziane w dyrektywie 76/769/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą w świetle nowych informacji naukowych dotyczących substancji wymienionych w załączniku do niniejszej dyrektywy i ich substytutów oraz, jeżeli będzie to uzasadnione, środki te zostaną odpowiednio zmienione.
Artykuł 3
1.
Do dnia 16 lipca 2006 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 16 stycznia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 2005/85/WE
z dnia 1 grudnia 2005 r.
w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 akapit pierwszy pkt. 1 lit. d),
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka azylowa, w tym Wspólny Europejski System Azylowy, jest częścią składową wytyczonego przez Unię Europejską celu, polegającego na stopniowym ustanowieniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości otwartej dla tych, którzy, zmuszeni przez okoliczności, poszukują zgodnie z prawem ochrony we Wspólnocie.
(2) Na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska uzgodniła, że podejmie prace mające na celu ustanowienie Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, opartego na pełnym i łącznym stosowaniu Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienionej Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. ("Konwencja Genewska"), potwierdzając w ten sposób zasadę non-refoulement i zapewniając, że nikt nie będzie odsyłany tam, gdzie narażony jest na prześladowania.
(3) W konkluzjach z Tampere przewidziano, że w niedługim terminie Wspólny Europejski System Azylowy powinien objąć wspólne normy rzetelnych i skutecznych procedur azylowych w Państwach Członkowskich, a w dłuższym terminie zasady wspólnotowe prowadzące do wspólnej procedury azylowej we Wspólnocie Europejskiej.
(4) Minimalne normy dotyczące procedur nadawania lub cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich są wobec tego pierwszym środkiem w zakresie procedur azylowych.
(5) Głównym celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie minimalnych ram we Wspólnocie Europejskiej dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy.
(6) Zbliżenie przepisów dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy powinno pomóc w ograniczeniu wtórnego przepływu osób ubiegających się o azyl między Państwami Członkowskimi, w przypadkach gdy tego rodzaju przepływ byłby spowodowany różnicami w ramach prawnych.
(7) Z samego charakteru minimalnych norm wynika, że Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia lub utrzymania korzystniejszych przepisów wobec obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy poszukują ochrony międzynarodowej w Państwie Członkowskim, w przypadku gdy można przyjąć, że taki wniosek złożyła osoba, która jest uchodźcą w rozumieniu art. 1 lit.
A) Konwencji Genewskiej.
(8) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(9) W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie związane są zobowiązaniami wynikającymi z aktów prawa międzynarodowego, których są stronami i które zakazują dyskryminacji.
(10) Istotne jest, aby decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie azylu podejmowane były na podstawie faktów oraz, w pierwszej instancji, przez organy, których personel posiada odpowiednią wiedzę lub przechodzi niezbędne szkolenie w dziedzinie azylu i spraw uchodźców.
(11) Podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o udzielenie azylu w możliwie jak najkrótszym terminie leży w interesie zarówno Państw Członkowskich, jak i wnioskodawców.
Organizacja postępowania w sprawie wniosków o udzielenie azylu powinna być pozostawiona uznaniu Państw Członkowskich, tak aby mogły one, zgodnie ze swoimi potrzebami krajowymi, traktować priorytetowo lub przyspieszać postępowanie w przypadku dowolnego wniosku, biorąc pod uwagę normy zawarte w niniejszej dyrektywie.
(12) Pojęcie porządku publicznego może obejmować skazanie za popełnienie poważnego przestępstwa.
(13) W interesie prawidłowego uznania osób potrzebujących ochrony za uchodźców w rozumieniu art. 1 Konwencji Genewskiej każdy wnioskodawca powinien, z zastrzeżeniem określonych wyjątków, mieć skuteczny dostęp do procedur, możliwość współpracy i właściwego komunikowania się z właściwymi organami w celu przedstawienia odpowiednich faktów swojej sprawy oraz wystarczające gwarancje proceduralne prowadzenia swojej sprawy na wszystkich etapach procedury.
Ponadto procedura rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu powinna zapewniać wnioskodawcy przynajmniej prawo pobytu na czas podejmowania decyzji przez organ rozpatrujący, możliwość skorzystania z usług tłumacza w celu przedstawienia swojej sprawy w przypadku przesłuchania przez organy, możliwość kontaktowania się z przedstawicielem Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) lub z którąkolwiek organizacją działającą w jego imieniu, prawo do odpowiedniego zawiadomienia o decyzji, faktycznego i prawnego uzasadnienia tej decyzji, możliwość konsultowania się z doradcą prawnym lub innym doradcą oraz prawo do informacji o swojej sytuacji prawnej w decydujących momentach przebiegu procedury w języku, co do którego istnieją rozsądne przypuszczenia, że zostanie on przez niego zrozumiany.
(14) Ponadto należy ustanowić szczególne gwarancje proceduralne dla małoletnich bez opieki ze względu na ich bezbronność.
W tym kontekście, Państwa Członkowskie powinny przede wszystkim brać pod uwagę najlepszy interes dziecka.
(15) W przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne.
W tych przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca.
(16) Wiele wniosków o udzielenie azylu składanych jest na granicy lub w strefie tranzytowej Państwa Członkowskiego przed wydaniem decyzji w sprawie wjazdu wnioskodawcy.
Państwa Członkowskie powinny móc utrzymać obowiązujące procedury dostosowane do szczególnej sytuacji tych wnioskodawców na granicy.
Powinny zostać określone wspólne zasady dotyczące ewentualnych wyjątków poczynionych w tych okolicznościach w odniesieniu do gwarancji, z których zwykle korzystają wnioskodawcy.
Procedury graniczne powinny stosować się głównie do tych wnioskodawców, którzy nie spełniają warunków wjazdu na terytorium Państw Członkowskich.
(17) Kluczową okolicznością, na której opiera się w pełni uzasadniony wniosek o udzielenie azylu, jest bezpieczeństwo wnioskodawcy w jego kraju pochodzenia.
W przypadku gdy państwo trzecie może zostać uznane za bezpieczny kraj pochodzenia, Państwa Członkowskie powinny być w stanie określić je jako bezpieczne i domniemywać, że jest ono bezpieczne dla danego wnioskodawcy, chyba że przedstawi on poważne przeciwdowody.
(18) Uwzględniając osiągnięty poziom harmonizacji dotyczący warunków, które powinni spełnić obywatele państw trzecich i bezpaństwowcy, aby mogli ubiegać się o przyznanie statusu uchodźcy, powinno ustanowić się wspólne kryteria określania państw trzecich jako bezpiecznych krajów pochodzenia.
(19) W przypadku gdy Rada upewniła się, że kryteria te są spełnione w stosunku do danego kraju pochodzenia, oraz w konsekwencji włączyła je do wspólnej minimalnej listy bezpiecznych krajów pochodzenia, która ma być przyjęta na mocy niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie powinny być zobowiązane rozpatrzyć wniosek osoby posiadającej obywatelstwo tego kraju lub bezpaństwowca mającego poprzednie miejsce zamieszkania w tym kraju, na podstawie wzruszalnego domniemania odnoszącego się do bezpieczeństwa tego kraju.
W świetle znaczenia politycznego określania bezpiecznych krajów pochodzenia, w szczególności biorąc pod uwagę konsekwencje oceny sytuacji dotyczącej praw człowieka w kraju pochodzenia oraz ich następstwa dla polityk Unii Europejskiej w dziedzinie stosunków zewnętrznych, Rada powinna podejmować wszystkie decyzje w sprawie ustalenia lub zmian listy po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
(20) Ze statusu Bułgarii i Rumunii, jako państw kandydujących do przystąpienia do Unii Europejskiej, oraz z postępu, jakiego dokonały te kraje na drodze do uzyskania członkostwa, wynika, że powinny one zostać uznane za będące bezpiecznymi krajami pochodzenia do czasu ich przystąpienia do Unii Europejskiej.
(21) Określenie państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju pochodzenia do celów niniejszej dyrektywy nie może stanowić bezwarunkowej gwarancji bezpieczeństwa dla obywateli tego kraju.
Ocena decydująca o takim określeniu, z uwagi na jej charakter, może jedynie brać pod uwagę ogólne uwarunkowania cywilne, prawne i polityczne w tym kraju oraz to, czy osoby, które w danym państwie zostaną uznane winnymi prześladowań, tortur lub nieludzkiego albo poniżającego traktowania, lub karania, w praktyce podlegają karom.
Z tego powodu ważne jest, aby Państwo określone jako bezpieczne dla wnioskodawcy nie mogło dłużej za takie uchodzić w przypadku, gdy wnioskodawca wykaże, że istnieją poważne przyczyny przemawiające za tym, że dane państwo w jego szczególnej sytuacji nie jest dla niego bezpieczne.
(22) Państwa Członkowskie powinny rozpatrzyć wszystkie wnioski pod względem merytorycznym, to jest ocenić, czy dany wnioskodawca spełnia warunki statusu uchodźcy zgodnie z dyrektywą Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy [4], z wyjątkiem przypadków, w których niniejsza dyrektywa stanowi inaczej, w szczególności w przypadku, gdy można w sposób rozsądny przypuszczać, że inne państwo rozpatrzyłoby wniosek lub zapewniłoby wystarczającą ochronę.
W szczególności, Państwa Członkowskie nie powinny być zobowiązane do merytorycznej oceny wniosku o udzielenie azylu w przypadku, gdy pierwsze państwo azylu przyznało wnioskodawcy status uchodźcy lub przyznało inną wystarczającą ochronę, a wnioskodawca będzie podlegał readmisji do tego kraju.
(23) Państwa Członkowskie nie powinny być również zobowiązane do merytorycznej oceny wniosku o udzielenie azylu w przypadku, gdy można w sposób rozsądny oczekiwać, że wnioskodawca z powodu związku z państwem trzecim, określonych prawem krajowym, może poszukiwać ochrony w tym państwie trzecim.
Państwa Członkowskie powinny postępować według tej zasady jedynie w przypadku, gdy dany wnioskodawca byłby bezpieczny w tym państwie trzecim.
W celu uniknięcia wtórnego przepływu wnioskodawców powinno ustanowić się wspólne zasady, według których Państwa Członkowskie uznają lub określają państwa trzecie jako bezpieczne.
(24) Ponadto, w odniesieniu do niektórych europejskich państw trzecich, w których przestrzega się szczególnie wysokich norm w zakresie praw człowieka i ochrony uchodźców, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość odstąpienia od rozpatrywania lub odstąpienia od rozpatrywania w całości wniosków o udzielenie azylu dotyczących wnioskodawców, którzy wjechali na ich terytorium z takich europejskich państw trzecich.
Z uwagi na potencjalne następstwa, jakie może mieć dla wnioskodawcy częściowe rozpatrzenie wniosku lub odstąpienie od rozpatrzenia, niniejsze stosowanie koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego powinno być ograniczone do przypadków obejmujących państwa trzecie, co do których Rada upewniła się, że wysokie normy bezpieczeństwa danego państwa trzeciego, określone w niniejszej dyrektywie, są spełnione.
Rada powinna podjąć decyzję w tej kwestii po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
(25) Z charakteru wspólnych norm dotyczących koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego określonej w niniejszej dyrektywie wynika, że praktyczny skutek koncepcji uzależniony jest od tego, czy dane państwo trzecie zezwoli danemu wnioskodawcy wjechać na swoje terytorium.
(26) W odniesieniu do cofnięcia statusu uchodźcy Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że osoby korzystające ze statusu uchodźcy są należycie informowane o możliwym ponownym rozpatrzeniu ich statusu oraz o tym, że mają możliwość przedstawienia ich punktu widzenia zanim organy mogą podjąć umotywowaną decyzję o cofnięciu ich statusu.
Jednakże powinna istnieć możliwość odstąpienia od tych gwarancji, w przypadku gdy powody ustania statusu uchodźcy nie wiążą się ze zmianą warunków, na podstawie których nastąpiło przyznanie statusu uchodźcy.
(27) W myśl podstawowej zasady prawa wspólnotowego, od decyzji podjętych w sprawie wniosku o udzielenie azylu oraz w sprawie cofnięcia statusu uchodźcy służą skuteczne środki odwoławcze przed sądem lub trybunałem w rozumieniu art. 234 Traktatu.
Skuteczność środków odwoławczych, również w odniesieniu do badania odpowiednich faktów, uzależniona jest od systemu administracyjnego i sądowego każdego Państwa Członkowskiego postrzeganego jako całość.
(28) Zgodnie z art. 64 Traktatu niniejsza dyrektywa nie wpływa na wykonywanie obowiązków ciążących na Państwach Członkowskich w odniesieniu do utrzymania prawa i porządku oraz ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego.
(29) Niniejsza dyrektywa nie dotyczy procedur objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającym kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego [5].
(30) Wykonanie niniejszej dyrektywy powinno być oceniane w regularnych odstępach czasu nieprzekraczających dwóch lat.
(31) W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, mianowicie ustanowienie minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, nie mogą być skutecznie osiągnięte przez Państwa Członkowskie, a mogą one, z uwagi na rozmiary i skutki działania, być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
(32) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo notyfikowało listem z dnia 24 stycznia 2001 r. swoją chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(33) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia notyfikowała listem z dnia 14 lutego 2001 r. swoją chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.
(34) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana, ani nie podlega jej stosowaniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "Konwencja Genewska" oznacza Konwencję dotyczącą statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., zmienioną Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.;
b) "wniosek" lub "wniosek o udzielenie azylu" oznacza wniosek złożony przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który to wniosek może być rozumiany jako wniosek o zapewnienie przez Państwo Członkowskie ochrony międzynarodowej na podstawie Konwencji Genewskiej.
Każdy wniosek o ochronę międzynarodową jest uznawany za wniosek o udzielenie azylu, chyba że osoba go składająca wyraźnie wnioskuje o inny rodzaj ochrony, która może być stosowana oddzielnie;
c) "wnioskodawca" lub "osoba ubiegająca się o azyl" oznacza obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który złożył wniosek o udzielenie azylu, w odniesieniu do którego nie została jeszcze podjęta ostateczna decyzja;
d) "ostateczna decyzja" oznacza decyzję, w której stwierdza się, czy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi można nadać status uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE, i która już nie podlega środkowi odwoławczemu w ramach rozdziału V niniejszej dyrektywy, niezależnie od tego, czy skutkiem takiego środka odwoławczego jest pozwolenie wnioskodawcom na pozostanie w danych Państwach Członkowskich w oczekiwaniu na jego wynik, z zastrzeżeniem załącznika III niniejszej dyrektywy;
e) "organ rozpatrujący" oznacza każdy organ quasi-sądowy lub organ administracyjny w Państwie Członkowskim odpowiedzialny za rozpatrywanie wniosków o udzielenie azylu i właściwy do podejmowania decyzji w pierwszej instancji w takich sprawach, z zastrzeżeniem załącznika I;
f) "uchodźca" oznacza obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, spełniającego wymogi art. 1 Konwencji Genewskiej określone w dyrektywie 2004/83/WE;
g) "status uchodźcy" oznacza uznanie przez Państwo Członkowskie obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca za uchodźcę;
h) "małoletni bez opieki" oznacza osobę w wieku poniżej 18 lat, która przybywa na terytorium Państw Członkowskich bez opieki osoby dorosłej, odpowiedzialnej za nią prawnie lub zwyczajowo, i dopóki nie zostanie skutecznie objęta opieką takiej osoby; obejmuje to również małoletniego, który zostaje pozostawiony bez opieki po wjeździe na terytorium Państw Członkowskich;
i) "przedstawiciel" oznacza osobę działającą w charakterze opiekuna prawnego w imieniu organizacji reprezentującej małoletniego bez opieki, osobę działającą w imieniu krajowej organizacji odpowiedzialnej za ochronę i opiekę nad małoletnimi, lub każdego innego odpowiedniego przedstawiciela wyznaczonego do dbania o najlepsze interesy małoletniego bez opieki;
j) "cofnięcie statusu uchodźcy" oznacza podjętą przez właściwy organ decyzję w sprawie cofnięcia, ustania lub odmowy przedłużenia statusu uchodźcy danej osobie zgodnie z dyrektywą 2004/83/WE;
k) "pozostawać w Państwie Członkowskim" oznacza pozostawać na terytorium, w tym na granicy lub w strefach tranzytowych Państwa Członkowskiego, w którym wniosek o udzielenie azylu został złożony lub jest rozpatrywany.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich wniosków o udzielenie azylu złożonych na terytorium, w tym na granicy lub w strefach tranzytowych Państwa Członkowskiego, oraz do cofania statusu uchodźcy.
2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się w przypadkach żądania azylu dyplomatycznego lub terytorialnego złożonego w przedstawicielstwach Państw Członkowskich.
3.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie stosują lub wprowadzają procedurę, na mocy której wnioski o udzielenie azylu są rozpatrywane zarówno jako wnioski na podstawie Konwencji Genewskiej, jak i jako wnioski o inne rodzaje ochrony międzynarodowej ze względu na okoliczności określone w art. 15 dyrektywy 2004/83/WE, stosują one niniejszą dyrektywę przez cały czas trwania procedury.
4.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy w procedurach dotyczących decyzji w sprawie wniosków o jakiekolwiek rodzaje ochrony międzynarodowej.
Artykuł 4
Organy odpowiedzialne
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają dla wszystkich procedur organ rozpatrujący, który będzie odpowiedzialny za właściwe rozpatrzenie wniosków zgodnie z niniejszą dyrektywą, w szczególności z art. 8 ust. 2 oraz art. 9.
Zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 343/2003, wnioski o udzielenie azylu złożone w Państwie Członkowskim do organów innego Państwa Członkowskiego prowadzącego kontrolę imigracyjną rozpatrywane są przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium wniosek został złożony.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą postanowić, że inny organ jest odpowiedzialny do celów:
a) postępowania w sprawach, w których rozważane jest przekazanie wnioskodawcy do innego państwa zgodnie z zasadami ustanawiającymi kryteria i mechanizmy określania państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, do momentu, kiedy przeniesienie rzeczywiście nastąpi lub państwo wezwane odmówi przejęcia odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku lub przyjęcia wnioskodawcy;
b) podejmowania decyzji w sprawie wniosku w świetle przepisów dotyczących bezpieczeństwa narodowego, pod warunkiem że przed podjęciem tej decyzji przeprowadzono konsultacje z organem rozpatrującym, dotyczących tego, czy wnioskodawca może być uznany za uchodźcę na mocy dyrektywy 2004/83/WE;
c) przeprowadzania wstępnego rozpatrzenia zgodnie z art. 32, pod warunkiem że organ ten ma dostęp do akt wnioskodawcy dotyczących poprzedniego wniosku;
d) postępowania w sprawach w ramach procedur, o których mowa w art. 35 ust. 1;
e) odmowy pozwolenia na wjazd w ramach procedury, o której mowa w art. 35 ust. 2–5, z zastrzeżeniem warunków i przepisów określonych w tych ustępach;
f) ustalenia, że wnioskodawca zamierza wjechać lub wjechał do Państwa Członkowskiego z bezpiecznego kraju trzeciego zgodnie z art. 36, z zastrzeżeniem warunków i przepisów określonych w tym artykule.
3.
W przypadku wyznaczenia organów zgodnie z ust. 2, Państwa Członkowskie zapewniają, aby personel takich organów posiadał odpowiednią wiedzę lub przeszedł niezbędne szkolenie w celu wypełniania swoich obowiązków przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Korzystniejsze przepisy
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić lub utrzymać korzystniejsze normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy, o ile normy te są zgodne z niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ II
PODSTAWOWE ZASADY I GWARANCJE
Artykuł 6
Dostęp do procedury
1.
Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wnioski o udzielenie azylu były składane osobiście lub w wyznaczonym miejscu.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każda osoba dorosła posiadająca zdolność do czynności prawnych miała prawo złożenia we własnym imieniu wniosku o udzielenie azylu.
3.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć możliwość złożenia przez wnioskodawcę wniosku w imieniu osób pozostających pod jego opieką.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie zapewniają, aby osoby dorosłe pozostające na utrzymaniu wnioskodawcy wyraziły zgodę na złożenie wniosku w ich imieniu, zaś w przeciwnym razie aby miały możliwość złożenia wniosku we własnym imieniu.
Zgoda jest wymagana w momencie składania wniosku albo, najpóźniej, w momencie przeprowadzania przesłuchania osoby dorosłej pozostającej na utrzymaniu wnioskodawcy.
4.
Państwa Członkowskie mogą określić w ustawodawstwie krajowym:
a) przypadki, w których małoletni może złożyć wniosek we własnym imieniu;
b) przypadki, w których wniosek małoletniego bez opieki musi zostać złożony przez przedstawiciela, zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. a);
c) przypadki, w których złożenie wniosku o udzielenie azylu jest uznawane jednocześnie za złożenie wniosku o udzielenie azylu dla małoletniego stanu wolnego.
5.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby organy, do których prawdopodobnie zwróciłaby się osoba zamierzająca złożyć wniosek o udzielenie azylu, były w stanie pouczyć ją o sposobie i miejscu, w którym może ona złożyć taki wniosek lub może żądać, aby organy te przekazały taki wniosek właściwemu organowi.
Artykuł 7
Prawo do pozostawania w Państwie Członkowskim podczas rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu
1.
Wnioskodawcy pozwala się pozostawać w Państwie Członkowskim, wyłącznie dla potrzeb procedury, do czasu podjęcia przez organ rozpatrujący decyzji zgodnie z procedurami w pierwszej instancji określonymi w rozdziale III.
To prawo do pozostawania nie stanowi uprawnienia do otrzymania zezwolenia na pobyt.
2.
Państwa Członkowskie mogą uczynić wyjątek jedynie w przypadkach, gdy, zgodnie z art. 32 i 34, kolejny wniosek nie będzie dalej rozpatrywany lub gdy przekażą one osobę lub dokonają jej ekstradycji, odpowiednio, do innego Państwa Członkowskiego, na mocy zobowiązań wynikających z europejskiego nakazu aresztowania [6] lub innych, albo do państwa trzeciego, albo do międzynarodowych sądów lub trybunałów karnych.
Artykuł 8
Wymogi dotyczące rozpatrywania wniosków
1.
Bez uszczerbku dla art. 23 ust. 4 lit. i), Państwa Członkowskie zapewniają, aby wnioski o udzielenie azylu nie były ani odrzucane, ani pozostawiane bez rozpatrzenia wyłącznie z powodu ich niezłożenia w najkrótszym możliwym terminie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby decyzje organu rozpatrującego w sprawie wniosków o udzielenie azylu były podejmowane po odpowiednim rozpatrzeniu.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) wnioski były rozpatrywane, a decyzje podejmowane indywidualnie, obiektywnie i bezstronnie;
b) otrzymywane były precyzyjne i aktualne informacje z różnych źródeł, takich jak Wysoki Komisarz Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), dotyczące ogólnej sytuacji panującej w krajach pochodzenia osób ubiegających się o azyl oraz, tam, gdzie jest to konieczne, w krajach, przez które przejeżdżały one tranzytem, oraz aby takie informacje były udostępniane personelowi odpowiedzialnemu za rozpatrywanie wniosków i podejmowanie decyzji;
c) personel rozpatrujący wnioski i podejmujący decyzje posiadał wiedzę dotyczącą właściwych standardów stosowanych w dziedzinie prawa azylowego i uchodźczego.
3.
Poprzez organ rozpatrujący lub poprzez wnioskodawcę, lub w inny sposób, organy, o których mowa w rozdziale V, mają dostęp do ogólnych informacji wymienionych w ust. 2 lit. b), koniecznych dla wypełniania ich zadań.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady dotyczące tłumaczenia dokumentów istotnych dla rozpatrywania wniosków.
Artykuł 9
Wymogi dotyczące podejmowania decyzji przez organ rozpatrujący
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby decyzje w sprawie wniosków o udzielenie azylu były wydawane na piśmie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają również, aby w przypadku odrzucenia wniosku decyzja zawierała pisemne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz informację o sposobach odwołania się od negatywnej decyzji.
Państwa Członkowskie nie muszą uzasadniać powodów odmowy nadania statusu uchodźcy w decyzji przyznającej wnioskodawcy status związany z takimi samymi prawami i świadczeniami na mocy prawa krajowego i prawa wspólnotowego, jak status uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie zapewniają, aby uzasadnienie odmowy nadania statusu uchodźcy znalazło się w aktach wnioskodawcy i aby wnioskodawca miał, na swój wniosek, dostęp do tych akt.
Ponadto Państwa Członkowskie nie muszą podawać pisemnej informacji na temat sposobów odwołania od negatywnej decyzji w treści decyzji, jeżeli wnioskodawca otrzymał taką informację na wcześniejszym etapie na piśmie albo poprzez dostępne mu media elektroniczne.
3.
Do celów art. 6 ust. 3 oraz w każdym przypadku, gdy wniosek oparty jest na tych samych podstawach, Państwa Członkowskie mogą podjąć jedną decyzję obejmującą wszystkie osoby pozostające pod opieką wnioskodawcy.
Artykuł 10
Gwarancje udzielane osobom ubiegającym się o azyl
1.
W odniesieniu do procedur określonych w rozdziale III, Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkim osobom ubiegającym się o azyl udzielano następujących gwarancji:
a) informowania w języku, co do którego istnieją rozsądne przypuszczenia, że zostanie on przez nie zrozumiany, o procedurze, której będą podlegały, oraz o ich prawach i obowiązkach w trakcie tej procedury, oraz ewentualnych skutkach nieprzestrzegania ich obowiązków i braku współpracy z organami.
Są one informowane o terminach, a także przysługujących im środkach, służących spełnieniu obowiązku przedstawienia elementów, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2004/83/WE.
Informacje te są udzielane w takim terminie, aby umożliwić tym osobom wykonywanie praw zagwarantowanych niniejszą dyrektywą i wypełnienie obowiązków, o których mowa w art. 11;
b) jeżeli jest to konieczne, zapewnienia pomocy tłumacza w celu przedłożenia ich sprawy właściwym organom.
Państwa Członkowskie uznają za konieczne zapewnienie takiej pomocy przynajmniej, gdy organ rozpatrujący wezwie wnioskodawcę na przesłuchanie, o którym mowa w art. 12 i 13, a odpowiednia komunikacja nie może zostać zapewniona bez pomocy tłumacza.
W takim przypadku oraz w innych przypadkach, gdy właściwe organy wzywają wnioskodawcę, koszty pomocy tłumacza są pokrywane ze środków publicznych;
c) braku odmowy możliwości kontaktu z UNHCR lub jakąkolwiek inną organizacją działającą w imieniu UNHCR na terytorium Państwa Członkowskiego na mocy umowy z tym Państwem Członkowskim;
d) otrzymania w rozsądnym terminie zawiadomienia o decyzji organu rozpatrującego w sprawie ich wniosku o udzielenie azylu.
Jeżeli doradca prawny lub inny doradca jest prawnym przedstawicielem wnioskodawcy, Państwa Członkowskie mogą wybrać powiadomienie go o swojej decyzji zamiast powiadamiania osoby ubiegającej się o azyl;
e) poinformowania o wyniku decyzji organu rozpatrującego w języku, co do którego istnieją rozsądne przypuszczenia, że zostanie on przez nie zrozumiany, w przypadku gdy nie pomaga im ani nie reprezentuje ich doradca prawny lub inny doradca oraz gdy nie mają dostępu do bezpłatnej pomocy prawnej.
Przedstawione informacje obejmują informację o sposobach odwołania od negatywnej decyzji zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 2.
2.
W odniesieniu do procedur określonych w rozdziale V, Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie osoby ubiegające się o azyl korzystały z gwarancji równoważnych gwarancjom, o których mowa w ust. 1 lit. b)–d) niniejszego artykułu.
Artykuł 11
Obowiązki osób ubiegających się o azyl
1.
Państwa Członkowskie mogą nałożyć na osoby ubiegające się o azyl obowiązek współpracy z właściwymi organami, o ile obowiązek ten jest konieczny dla postępowania w sprawie wniosku.
2.
Państwa Członkowskie mogą postanowić w szczególności, że:
a) osoby ubiegające się o azyl są zobowiązane do kontaktowania się z właściwymi organami lub do osobistego stawiennictwa przed nimi, niezwłocznie albo w wyznaczonych terminach;
b) osoby ubiegające się o azyl muszą przekazać posiadane przez siebie dokumenty istotne dla rozpatrzenia wniosku, takie jak paszporty;
c) osoby ubiegające się o azyl są zobowiązane do informowania właściwych organów o swoim aktualnym miejscu pobytu lub adresie zamieszkania oraz o wszelkich zmianach w tym zakresie w najkrótszym możliwym terminie.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wnioskodawca musi przyjmować wszelką korespondencję odpowiednio w ostatnim miejscu pobytu lub pod ostatnim adresem zamieszkania, jaki wskazał;
d) właściwe organy mogą przeszukiwać wnioskodawcę oraz przedmioty, które nosi przy sobie;
e) właściwe organy mogą fotografować wnioskodawcę; oraz
f) właściwe organy mogą nagrywać ustne wypowiedzi wnioskodawcy, pod warunkiem że został on o tym uprzednio poinformowany.
Artykuł 12
Przesłuchanie
1.
Przed podjęciem decyzji przez organ rozpatrujący, osobie ubiegającej się o azyl przysługuje możliwość stawienia się na przesłuchanie w sprawie swojego wniosku o udzielenie azylu, które prowadzi osoba właściwa na mocy prawa krajowego do prowadzenia tego rodzaju przesłuchań.
Państwa Członkowskie mogą również przyznać możliwość przesłuchania każdej osobie dorosłej pozostającej na utrzymaniu wnioskodawcy, o której mowa w art. 6 ust. 3.
Państwa Członkowskie mogą określić w ustawodawstwie krajowym przypadki, w których możliwość przesłuchania przysługuje małoletniemu.
2.
Zaniechanie przesłuchania możliwe jest w przypadkach, gdy:
a) organ rozpatrujący jest w stanie podjąć pozytywną decyzję na podstawie dostępnych dowodów; lub
b) właściwy organ odbył już spotkanie z wnioskodawcą w celu udzielenia mu pomocy przy wypełnianiu wniosku i przedstawienia zasadniczych informacji dotyczących wniosku w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2004/83/WE; lub
c) organ rozpatrujący, na podstawie pełnego rozpatrzenia informacji przedstawionych przez wnioskodawcę, uważa wniosek za bezzasadny, w przypadkach gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 23 ust. 4 lit. a), c), g), h) oraz j).
3.
Przesłuchania można zaniechać również w przypadku, gdy jest to nieuzasadnione ze względów praktycznych, w szczególności jeżeli właściwy organ uważa, że wnioskodawca nie jest zdolny do uczestnictwa lub nie jest w stanie uczestniczyć w przesłuchaniu z powodu utrzymujących się okoliczności, na które nie ma on wpływu.
W przypadku wątpliwości, Państwa Członkowskie mogą zwrócić się o zaświadczenie lekarskie lub od psychologa.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie zapewnia wnioskodawcy możliwości przesłuchania na mocy niniejszego ustępu, podejmuje się rozsądne wysiłki w celu pozwolenia wnioskodawcy lub, we właściwych przypadkach, osobie pozostającej pod opieką wnioskodawcy na przedłożenie dalszych informacji.
4.
Brak przesłuchania zgodnie z niniejszym artykułem nie stanowi przeszkody dla podjęcia przez organ rozpatrujący decyzji w sprawie wniosku o udzielenie azylu.
5.
Brak przesłuchania na mocy ust. 2 lit. b) i c) oraz ust. 3 nie wpływa negatywnie na decyzję organu rozpatrującego.
6.
Niezależnie od postanowień art. 20 ust. 1, Państwa Członkowskie, podejmując decyzję w sprawie wniosku o udzielenie azylu, mogą uwzględnić niestawiennictwo wnioskodawcy na przesłuchanie, chyba że miał on uzasadnione powody takiego niestawiennictwa.
Artykuł 13
Wymogi dotyczące przesłuchania
1.
Przesłuchanie odbywa się co do zasady bez obecności członków rodziny, chyba że organ rozpatrujący uważa obecność innych członków rodziny za konieczną dla właściwego rozpatrzenia wniosku.
2.
Przesłuchanie odbywa się w warunkach zapewniających właściwy stopień poufności.
3.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie kroki, aby zapewnić, że przesłuchania są prowadzone w warunkach, które pozwalają wnioskodawcom na wyczerpujące przedstawienie powodów złożenia wniosku.
W tym celu Państwa Członkowskie:
a) zapewniają, aby osoba prowadząca przesłuchanie była wystarczająco kompetentna do uwzględnienia osobistych lub ogólnych okoliczności towarzyszących złożeniu wniosku, w tym odmienności kulturowej i bezbronności wnioskodawcy, w takim stopniu, jaki jest możliwy; oraz
b) wyznaczają tłumacza, który jest w stanie zapewnić właściwą komunikację pomiędzy wnioskodawcą a osobą prowadzącą przesłuchanie.
Komunikacja taka nie musi koniecznie odbywać się w języku preferowanym przez osobę ubiegającą się o azyl, jeżeli jest inny język, co do którego istnieją rozsądne przypuszczenia, że będzie on przez nią zrozumiany, oraz w którym jest w stanie się komunikować.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić zasady dotyczące obecności stron trzecich w trakcie przesłuchania.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się także do spotkań, o których mowa w art. 12 ust. 2 lit. b).
Artykuł 14
Status protokołu z przesłuchania w procedurze
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby z każdego przesłuchania został sporządzony pisemny protokół, zawierający przynajmniej zasadnicze informacje dotyczące wniosku w sposób przedstawiony przez wnioskodawcę, zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2004/83/WE.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wnioskodawcom udostępniono w rozsądnym terminie protokół z przesłuchania.
Jeżeli udostępnienie nastąpiło dopiero po wydaniu decyzji przez organ rozpatrujący, Państwa Członkowskie zapewniają, aby udostępnienie mogło nastąpić w najkrótszym czasie umożliwiającym przygotowanie i złożenie w należytym terminie odwołania.
3.
Państwa Członkowskie mogą żądać od wnioskodawcy poświadczenia treści protokołu z przesłuchania.
W przypadku gdy wnioskodawca odmawia poświadczenia treści protokołu, powody tej odmowy wpisuje się do akt wnioskodawcy.
Wyrażona przez wnioskodawcę odmowa poświadczenia treści protokołu nie stoi na przeszkodzie podjęciu przez organ rozpatrujący decyzji w sprawie jego wniosku.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się także do spotkań, o których mowa w art. 12 ust. 2 lit. b).
Artykuł 15
Prawo do pomocy i reprezentacji prawnej
1.
Państwa Członkowskie dopuszczają możliwość skutecznego konsultowania się przez osoby ubiegające się o azyl, na ich koszt własny, z doradcą prawnym lub innym doradcą, uprawnionym do takiej działalności lub posiadającym odpowiednie zezwolenie na podstawie prawa krajowego, w sprawach związanych z ich wnioskami o udzielenie azylu.
2.
W przypadku negatywnej decyzji organu rozpatrującego, Państwa Członkowskie zapewniają, aby na wniosek przydzielona została bezpłatna pomoc lub reprezentacja prawna, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3.
3.
Państwa Członkowskie mogą postanowić w swoim ustawodawstwie krajowym, aby bezpłatna pomoc lub reprezentacja prawna przyznana była:
a) jedynie na postępowanie przed sądem lub trybunałem zgodnie z rozdziałem V, nie zaś w przypadku każdego bezpośredniego odwołania lub rewizji przewidzianych w ustawodawstwie krajowym, w tym w ponownym wysłuchaniu odwołania następującego po bezpośrednim odwołaniu lub rewizji; lub
b) jedynie osobom, które nie posiadają wystarczających środków; lub
c) jedynie doradcom prawnym lub innym doradcom wyraźnie wyznaczonym w ustawodawstwie krajowym do pomocy lub reprezentacji osób ubiegających się o azyl; lub
d) jedynie jeżeli istnieje prawdopodobieństwo uwzględnienia odwołania lub rewizji.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby pomoc lub reprezentacja prawna przyznana na mocy lit. d) nie była arbitralnie ograniczana.
4.
Zasady dotyczące sposobów wypełniania i postępowania w sprawie wniosków o pomoc lub reprezentację prawną mogą być ustalone przez Państwa Członkowskie.
5.
Państwa Członkowskie mogą również:
a) nałożyć ograniczenia finansowe lub czasowe na świadczenie bezpłatnej pomocy lub reprezentacji prawnej, pod warunkiem że nie ograniczają one arbitralnie dostępu do pomocy lub reprezentacji prawnej;
b) zapewnić, aby w odniesieniu do opłat i innych kosztów traktowanie wnioskodawców nie było korzystniejsze niż traktowanie zazwyczaj przyznawane ich obywatelom w kwestiach dotyczących pomocy prawnej.
6.
Państwa Członkowskie mogą wymagać całkowitego lub częściowego zwrotu poniesionych kosztów, jeżeli sytuacja finansowa wnioskodawcy ulegnie znaczącej poprawie lub jeżeli decyzja o przyznaniu takich świadczeń została podjęta na podstawie fałszywych informacji przedstawionych przez wnioskodawcę.
Artykuł 16
Zakres pomocy i reprezentacji prawnej
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby doradca prawny lub inny doradca uprawniony do takiej działalności lub posiadający odpowiednie zezwolenie na podstawie prawa krajowego, i który udziela pomocy prawnej lub reprezentuje osobę ubiegającą się o azyl na warunkach określonych ustawodawstwem krajowym, korzystał z dostępu do takich informacji zawartych w aktach wnioskodawcy, do rozpatrzenia których upoważnione są organy, o których mowa w rozdziale V, o ile informacje mają związek z rozpatrzeniem wniosku.
Państwa Członkowskie mogą uczynić wyjątek w przypadku, gdy ujawnienie informacji lub źródeł mogłoby stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, bezpieczeństwa organizacji lub osób, które dostarczyły informacji, lub bezpieczeństwa osoby lub osób, do których odnosi się informacja, lub w przypadku, gdy narażone na niebezpieczeństwo byłyby interesy postępowania związanego z rozpatrywaniem wniosków o udzielenie azylu przez właściwe organy Państw Członkowskich lub stosunki międzynarodowe Państw Członkowskich.
W takich przypadkach dostęp do informacji lub źródeł umożliwia się organom, o którym mowa w rozdziale V, z wyjątkiem przypadków, gdy dostęp taki jest wykluczony w związku z kwestiami bezpieczeństwa narodowego.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby doradca prawny lub inny doradca, który udziela pomocy lub reprezentuje osobę ubiegającą się o azyl, miał dostęp do obszarów zamkniętych, takich jak ośrodki strzeżone lub strefy tranzytowe, w celu porozumienia się z wnioskodawcą.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć możliwość odwiedzin wnioskodawcy w obszarach zamkniętych jedynie w przypadku, gdy takie ograniczenie jest, na mocy ustawodawstwa krajowego, w sposób obiektywny konieczne dla bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zarządzania administracyjnego obszarem, lub w celu zapewnienia skutecznego rozpatrzenia wniosku, pod warunkiem że dostęp doradcy prawnego lub innego doradcy nie jest tym samym poważnie ograniczony lub uniemożliwiony.
3.
Państwa Członkowskie mogą określić zasady dotyczące obecności doradców prawnych lub innych doradców w trakcie wszystkich przesłuchań odbywanych w ramach procedury, bez uszczerbku dla niniejszego artykułu lub art. 17 ust. 1 lit. b).
4.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że wnioskodawca może stawić się na przesłuchanie z doradcą prawnym lub innym doradcą dopuszczonym lub posiadającym odpowiednie zezwolenie na podstawie prawa krajowego.
Państwa Członkowskie mogą wymagać obecności wnioskodawcy na przesłuchaniu, nawet jeżeli jest on reprezentowany na warunkach określonych prawem krajowym przez takiego doradcę prawnego lub doradcę, oraz mogą żądać, aby wnioskodawca osobiście odpowiadał na zadawane pytania.
Nieobecność doradcy prawnego lub innego doradcy nie stoi na przeszkodzie w przeprowadzeniu przesłuchania wnioskodawcy przez właściwy organ.
Artykuł 17
Gwarancje dla małoletnich bez opieki
1.
W odniesieniu do wszystkich procedur przewidzianych w niniejszej dyrektywie oraz bez uszczerbku dla przepisów art. 12 i 14, Państwa Członkowskie:
a) w najkrótszym możliwym terminie podejmują środki w celu zapewnienia, aby przedstawiciel małoletniego bez opieki reprezentował go lub udzielał mu pomocy w odniesieniu do rozpatrywania wniosku.
Może być to również przedstawiciel, o którym mowa w art. 19 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl [7];
b) zapewniają, aby przedstawiciel małoletniego bez opieki miał możliwość poinformowania go o znaczeniu i możliwych skutkach przesłuchania oraz, gdzie stosowne, o sposobie przygotowania się do przesłuchania.
Państwa Członkowskie zezwolą przedstawicielowi na bycie obecnym podczas przesłuchania oraz na zadawanie pytań lub zgłaszanie uwag w ramach określonych przez osobę prowadzącą przesłuchanie.
Państwa Członkowskie mogą wymagać obecności małoletniego bez opieki na przesłuchaniu, nawet jeżeli obecny jest jego przedstawiciel.
2.
Państwa Członkowskie mogą powstrzymać się od wyznaczenia przedstawiciela w przypadkach, gdy małoletni bez opieki:
a) zgodnie ze wszelkim prawdopodobieństwem osiągnie pełnoletność – przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji; lub
b) może bezpłatnie zapewnić sobie doradcę prawnego lub innego doradcę, uprawnionego w takim charakterze mocy prawa krajowego do wypełniania zadań przypisanych powyżej przedstawicielowi; lub
c) pozostaje lub pozostawał w związku małżeńskim.
3.
Państwa Członkowskie mogą również, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w dniu 1 grudnia 2005 r., powstrzymać się od wyznaczenia przedstawiciela w przypadku, gdy małoletni bez opieki ma 16 lub więcej lat, chyba że nie jest w stanie prowadzić spraw związanych ze swoim wnioskiem bez przedstawiciela.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) w przypadku gdy małoletni bez opieki uczestniczy w przesłuchaniu dotyczącym jego wniosku o udzielenie azylu, o którym mowa w art. 12–14, przesłuchanie to było prowadzone przez osobę posiadającą niezbędną wiedzę o szczególnych potrzebach małoletnich;
b) decyzje organu rozpatrującego w sprawach wniosku małoletniego bez opieki były przygotowywane przez urzędnika posiadającego niezbędną wiedzę o szczególnych potrzebach małoletnich.
5.
Państwa Członkowskie mogą przeprowadzać w ramach rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu badania lekarskie mające na celu ustalenie wieku małoletnich bez opieki.
W przypadku przeprowadzania badań lekarskich, Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) małoletni bez opieki zostali poinformowani przed rozpatrzeniem ich wniosku o udzielenie azylu i w języku, co do którego istnieją rozsądne przypuszczenia, że zostanie on przez nich zrozumiany, o możliwości ustalenia wieku w drodze badania lekarskiego.
Obejmuje to informację na temat sposobu przeprowadzenia badania i ewentualnych konsekwencji wyniku badania lekarskiego dla rozpatrzenia wniosku o azyl, jak również konsekwencji odmowy przez małoletniego bez opieki poddania się badaniu lekarskiemu;
b) małoletni bez opieki lub ich przedstawiciele wyrazili zgodę na przeprowadzenie badania w celu ustalenia wieku danych małoletnich; oraz
c) decyzja o odrzuceniu wniosku o udzielenie azylu złożonego przez małoletniego bez opieki, który odmówił poddania się takiemu badaniu lekarskiemu, nie była oparta wyłącznie na tej odmowie.
Odmowa przez małoletniego bez opieki poddania się takiemu badaniu lekarskiemu nie stanowi przeszkody dla organu rozpatrującego do podjęcia decyzji w sprawie wniosku o udzielenie azylu.
6.
Przy wdrażaniu niniejszego artykułu Państwa Członkowskie biorą pod uwagę przede wszystkim najlepszy interes dziecka.
Artykuł 18
Zatrzymanie
1.
Państwa Członkowskie nie zatrzymują żadnej osoby wyłącznie na podstawie faktu, że jest ona osobą ubiegającą się o azyl.
2.
W przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl zostanie zatrzymana, Państwa Członkowskie zapewniają możliwość szybkiej kontroli sądowej.
Artykuł 19
Procedura w przypadku wycofania wniosku
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie przewiduje na mocy prawa krajowego możliwość wyraźnego wycofania wniosku, kiedy osoba ubiegająca się o azyl wyraźnie wycofa swój wniosek o udzielenie azylu, Państwa Członkowskie zapewniają, aby organ rozpatrujący podjął decyzję o umorzeniu postępowania albo o odrzuceniu wniosku.
2.
Państwa Członkowskie mogą również postanowić, że organ rozpatrujący może zdecydować o umorzeniu postępowania bez podejmowania decyzji.
W takim przypadku Państwa Członkowskie zapewniają, aby organ rozpatrujący zamieścił odpowiednią informację w aktach wnioskodawcy.
Artykuł 20
Procedura w przypadku domniemanego wycofania lub zaprzestania popierania wniosku
1.
Gdy istnieją rozsądne powody, aby uważać, że osoba ubiegająca się o azyl w sposób domniemany wycofała wniosek o udzielenie azylu lub zaprzestała jego popierania, Państwa Członkowskie zapewniają, aby organ rozpatrujący podjął decyzję o umorzeniu postępowania albo o odrzuceniu wniosku na takiej podstawie, że wnioskodawca nie przedstawił okoliczności uzasadniających nadanie mu statusu uchodźcy zgodnie z dyrektywą 2004/83/WE.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć, że wnioskodawca w sposób domniemany wycofał wniosek o udzielenie azylu lub zaprzestał jego popierania w szczególności, kiedy upewniono się, że:
a) nie odpowiedział on na żądania dostarczenia informacji zasadniczych z punktu widzenia wniosku w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2004/83/WE lub nie stawił się na przesłuchanie, o którym mowa w art. 12–14, chyba że wnioskodawca wykaże w rozsądnym czasie, że powyższe niedopełnienie było spowodowane okolicznościami, na które nie miał on wpływu;
b) zbiegł z lub opuścił bez zezwolenia miejsce, w którym zamieszkiwał lub był przetrzymywany, nie kontaktując się z właściwymi organami w rozsądnym czasie, lub nie wypełnił w rozsądnym czasie obowiązku zgłaszania się lub innych obowiązków kontaktowania się.
Do celów wdrażania niniejszych przepisów, Państwa Członkowskie mogą ustanowić terminy lub wytyczne.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby wnioskodawca, który zgłosi się ponownie do właściwego organu po podjęciu decyzji o umorzeniu postępowania, o której mowa w ust. 1, był upoważniony do żądania ponownego otwarcia sprawy, chyba że żądanie takie rozpatrywane jest zgodnie z art. 32 i 34.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić terminy, których niedotrzymanie uniemożliwia ponowne otwarcie sprawy wnioskodawcy.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby taka osoba nie została wydalona z naruszeniem zasady non-refoulement.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić organowi rozpatrującemu na ponowne podjęcie rozpatrywania od etapu, na którym zostało ono umorzone.
Artykuł 21
Rola UNHCR
1.
Państwa Członkowskie zezwalają UNHCR na:
a) dostęp do osób ubiegających się o azyl, w tym osób przetrzymywanych oraz w strefie tranzytowej lotniska lub portu;
b) dostęp do informacji na temat poszczególnych wniosków o udzielenie azylu, przebiegu procedury oraz na temat podjętych decyzji, pod warunkiem że wyrazi na to zgodę osoba ubiegająca się o azyl;
c) przedstawianie wszelkim właściwym organom swojej opinii, w wykonaniu jego zadań nadzorczych na mocy art. 35 Konwencji Genewskiej, w odniesieniu do poszczególnych wniosków o udzielenie azylu na każdym etapie procedury.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do organizacji działającej na obszarze danego Państwa Członkowskiego w imieniu UNHCR na podstawie umowy z tym Państwem Członkowskim.
Artykuł 22
Zbieranie informacji w poszczególnych sprawach
Przy rozpatrywaniu poszczególnych spraw Państwa Członkowskie:
a) nie ujawniają bezpośrednio informacji odnoszących się do poszczególnych wniosków o udzielenie azylu, ani do samego faktu złożenia takiego wniosku, domniemanemu sprawcy lub sprawcom prześladowania osoby ubiegającej się o azyl;
b) nie ubiegają się o informacje od domniemanego sprawcy lub sprawców prześladowań w sposób, który może doprowadzić takie osoby do otrzymania bezpośredniej informacji o fakcie złożenia wniosku przez danego wnioskodawcę, oraz narazić na ryzyko integralność fizyczną wnioskodawcy lub osób pozostających pod jego opieką lub wolność i bezpieczeństwo członków jego rodziny pozostających w kraju pochodzenia.
ROZDZIAŁ III
POSTĘPOWANIE W PIERWSZEJ INSTANCJI
SEKCJA I
Artykuł 23
Procedura rozpatrywania wniosku
1.
Państwa Członkowskie prowadzą postępowanie w sprawie wniosków o udzielenie azylu w drodze procedury rozpatrywania zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami rozdziału II.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby procedura taka została zakończona w najkrótszym możliwym terminie, bez uszczerbku dla właściwego i pełnego rozpatrzenia sprawy.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy decyzja nie może być podjęta w terminie sześciu miesięcy, dany wnioskodawca:
a) został poinformowany o opóźnieniu; albo
b) otrzymał, na swój wniosek, informację dotyczącą terminu, w którym należy się spodziewać podjęcia decyzji w sprawie jego wniosku.
Informacja taka nie stanowi wobec danego wnioskodawcy zobowiązania Państwa Członkowskiego do podjęcia decyzji w podanym terminie.
3.
Państwa Członkowskie mogą nadać priorytet lub przyspieszyć każde rozpatrzenie sprawy zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami rozdziału II, w tym w przypadku, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że wniosek jest dobrze uzasadniony lub gdy wnioskodawca jest osobą o szczególnych potrzebach.
4.
Państwa Członkowskie mogą także przewidzieć, że procedura rozpatrywania zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami rozdziału II otrzymuje priorytet lub jest przyspieszona, jeżeli:
a) wnioskodawca, przedstawiając wniosek i stan faktyczny, poruszył jedynie kwestie, które nie mają związku lub mają minimalny związek z rozpatrywaniem, czy spełnia on warunki statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE; lub
b) wnioskodawca w sposób oczywisty nie spełnia warunków statusu uchodźcy lub nie może uzyskać statusu uchodźcy w Państwie Członkowskim na mocy dyrektywy 2004/83/WE; lub
c) wniosek o udzielenie azylu uważany jest za bezzasadny:
i) ponieważ wnioskodawca pochodzi z bezpiecznego kraju pochodzenia w rozumieniu art. 29–31 niniejszej dyrektywy; lub
ii) ponieważ państwo, które nie jest Państwem Członkowskim, jest uważane za bezpieczny dla wnioskodawcy kraj trzeci, bez uszczerbku dla art. 28 ust. 1; lub
d) wnioskodawca wprowadził organy w błąd, przedstawiając fałszywe informacje lub dokumenty lub zatajając odpowiednie informacje lub dokumenty dotyczące swojej tożsamości lub narodowości, które mogłyby mieć negatywny wpływ na decyzję; lub
e) wnioskodawca złożył inny wniosek o udzielenie azylu zawierający inne dane osobowe; lub
f) wnioskodawca nie przedstawił informacji pozwalających ustalić z wystarczającą pewnością jego tożsamość lub obywatelstwo, lub jest prawdopodobne, że, w złej wierze, zniszczył lub pozbył się dokumentu tożsamości lub dokumentu podróży, który mógłby dopomóc w ustaleniu jego tożsamości lub obywatelstwa; lub
g) wnioskodawca przedstawił niespójne, sprzeczne, nieprawdopodobne lub niewystarczające wyjaśnienia, które czynią w sposób oczywisty nieprzekonującym jego wniosek w odniesieniu do tego, że był obiektem prześladowań, o których mowa w dyrektywie 2004/83/WE; lub
h) wnioskodawca przedstawił kolejny wniosek, który nie przedstawia nowych elementów w odniesieniu do jego szczególnej sytuacji lub sytuacji w jego kraju pochodzenia; lub
i) bez wystarczającego powodu wnioskodawca, mając taką możliwość, nie złożył wniosku wcześniej; lub
j) wnioskodawca składa wniosek jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania wcześniejszej lub zbliżającej się decyzji mogącej skutkować jego wydaleniem; lub
k) bez ważnych powodów wnioskodawca nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/83/WE lub w art. 11 ust. 2 lit. a) i b) oraz art. 20 ust. 1 niniejszej dyrektywy; lub
l) wnioskodawca wjechał nielegalnie na terytorium Państwa Członkowskiego lub przedłużył nielegalnie swój pobyt oraz bez ważnego powodu nie zgłosił się do organów, lub nie złożył wniosku o udzielenie azylu w możliwie najkrótszym terminie, zważywszy takie okoliczności swojego wjazdu; lub
m) wnioskodawca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego w Państwie Członkowskim, lub wnioskodawca został już wcześniej przymusowo wydalony z poważnych powodów związanych z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym na mocy prawa krajowego; lub
n) wnioskodawca odmawia wypełnienia obowiązku poddania się pobraniu swoich odcisków palców zgodnie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym lub ustawodawstwem krajowym; lub
o) wniosek został złożony przez małoletniego, niepozostającego w związku małżeńskim, do którego stosuje się art. 5 ust. 4 lit. c), po uprzednim odrzuceniu wniosku rodziców lub rodzica odpowiedzialnego za małoletniego, i nie wniesiono żadnych nowych elementów odnoszących się do jego szczególnej sytuacji lub sytuacji w jego kraju pochodzenia.
Artykuł 24
Procedury szczególne
1.
Państwa Członkowskie mogą ponadto ustanowić następujące procedury szczególne stanowiące odstępstwo od podstawowych zasad i gwarancji rozdziału II:
a) wstępne rozpatrywanie dla potrzeb postępowania w rozważanych sprawach w ramach określonych w sekcji IV;
b) procedury dla potrzeb postępowania w rozważanych sprawach w ramach określonych w sekcji V.
2.
Państwa Członkowskie mogą również przewidzieć odstępstwo w odniesieniu do sekcji VI.
SEKCJA II
Artykuł 25
Wnioski niedopuszczalne
1.
Oprócz przypadków, w których wniosek nie jest rozpatrywany zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 343/2003, nie wymaga się, aby Państwa Członkowskie rozpatrywały, czy wnioskodawca spełnia warunki statusu uchodźcy zgodnie z dyrektywą 2004/83/WE, w przypadku, gdy wniosek jest uznany za niedopuszczalny na mocy niniejszego artykułu.
2.
Państwa Członkowskie mogą uznawać wniosek o udzielenie azylu za niedopuszczalny na mocy niniejszego artykułu, jeżeli:
a) inne Państwo Członkowskie przyznało już status uchodźcy;
b) państwo niebędące Państwem Członkowskim jest uważane za pierwszy kraj azylu dla wnioskodawcy, na mocy art. 26;
c) państwo niebędące Państwem Członkowskim jest uważane za bezpieczny dla wnioskodawcy kraj trzeci, na mocy art. 27;
d) wnioskodawcy zezwolono na pozostanie w danym Państwie Członkowskim na innych podstawach i w wyniku tego przyznano mu status o równoważnych prawach i świadczeniach co status uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE;
e) wnioskodawcy zezwolono na pozostanie w danym Państwie Członkowskim na innej podstawie, która chroni go przed wydaleniem w oczekiwaniu na wynik procedury określania statusu na mocy lit. d);
f) wnioskodawca złożył identyczny wniosek po ostatecznej decyzji;
g) osoba pozostająca pod opieką wnioskodawcy złożyła wniosek po tym, jak na mocy art. 6 ust. 3 wyraziła zgodę, aby jej sprawa stanowiła część wniosku złożonego w jej imieniu i nie zachodzą fakty dotyczące sytuacji tej osoby uzasadniające odrębny wniosek.
Artykuł 26
Koncepcja pierwszego kraju azylu
Państwo może być uważane za pierwszy kraj azylu dla konkretnej osoby ubiegającej się o azyl, jeżeli:
a) została ona uznana w tym państwie za uchodźcę i nadal może korzystać z ochrony gwarantowanej jej w związku z nadanym statusem; lub
b) w inny sposób korzysta z wystarczającej ochrony w tym państwie, włącznie z ochroną zapewnioną jej na podstawie zasady non-refoulement;
pod warunkiem że będzie ona podlegać readmisji do tego państwa.
Stosując koncepcję pierwszego kraju azylu dla szczególnej sytuacji osoby ubiegającej się o azyl, Państwa Członkowskie mogą uwzględnić art. 27 ust. 1.
Artykuł 27
Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego
1.
Państwa Członkowskie mogą stosować koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego jedynie w przypadku, gdy właściwe organy upewniły się, że osoba ubiegająca się o azyl będzie traktowana w danym państwie trzecim zgodnie z następującymi zasadami:
a) życie i wolność tej osoby nie są zagrożone z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych; i
b) przestrzegana jest zasada non-refoulement zgodnie z postanowieniami Konwencji Genewskiej;
c) przestrzegany jest określony w prawie międzynarodowym zakaz wydalania, gdy jest ono sprzeczne z prawem do wolności od tortur oraz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania; i
d) istnieje możliwość ubiegania się o status uchodźcy i, jeśli status taki zostanie przyznany, otrzymania ochrony zgodnie z postanowieniami Konwencji Genewskiej.
2.
Stosowanie koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego podlega zasadom ustanowionym w ustawodawstwie krajowym, w tym:
a) zasadom wymagającym związku pomiędzy osobą ubiegającą się o azyl a danym państwem trzecim, na podstawie których udanie się do tego państwa byłoby rozsądne dla tej osoby;
b) zasadom dotyczącym metodologii, za pomocą której właściwe organy upewniają się, że można zastosować koncepcję bezpiecznego kraju trzeciego w odniesieniu do konkretnego państwa lub konkretnego wnioskodawcy.
Metodologia taka obejmuje rozpatrywanie poszczególnych spraw w celu ustalenia, czy dane państwo jest bezpieczne dla konkretnego wnioskodawcy lub krajowe określenie państw ogólnie uznawanych za bezpieczne;
c) zasadom pozwalającym, zgodnie z prawem międzynarodowym, na odrębne badanie, czy dany kraj trzeci jest bezpieczny dla konkretnego wnioskodawcy, które, co najmniej, pozwolą wnioskodawcy na odwołanie się od zastosowania koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego na takiej podstawie, że będzie on tam poddany torturom, okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karze.
3.
Wdrażając decyzję opartą wyłącznie na niniejszym artykule, Państwa Członkowskie:
a) informują zgodnie z tym wnioskodawcę; i
b) wydają mu dokument informujący organy państwa trzeciego, w języku tego państwa, że wniosek nie został rozpatrzony merytorycznie.
4.
W przypadku gdy państwo trzecie nie pozwala osobie ubiegającej się o azyl na wjazd na swoje terytorium, Państwa Członkowskie zapewniają dostęp do procedury zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami opisanymi w rozdziale II.
5.
Państwa Członkowskie okresowo informują Komisję o państwach, do których stosowana jest niniejsza koncepcja zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
SEKCJA III
Artykuł 28
Wnioski bezzasadne
1.
Bez uszczerbku dla art. 19 i 20, Państwa Członkowskie mogą uznać wniosek o udzielenie azylu za bezzasadny jedynie, jeżeli organ rozpatrujący ustalił, że wnioskodawca nie spełnia warunków statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE.
2. W przypadkach wspomnianych w art. 23 ust. 4 lit. b) oraz w przypadkach bezzasadnych wniosków o udzielenie azylu, w których zachodzą którekolwiek z okoliczności wymienionych w art. 23 ust. 4 lit. a) oraz c)–o), Państwa Członkowskie mogą również uznać wniosek za oczywiście bezzasadny w przypadkach, gdy zostało to tak określone ustawodawstwie krajowym.
Artykuł 29
Wspólna minimalna lista państw trzecich uznawanych za bezpieczne kraje pochodzenia
1.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmuje wspólną minimalną listę państw trzecich, które Państwa Członkowskie uznają za bezpieczne kraje pochodzenia zgodnie z załącznikiem II.
2.
Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, wprowadzić zmiany do wspólnej minimalnej listy, dodając lub usuwając państwa trzecie, zgodnie z załącznikiem II.
Komisja rozpatruje każdy wniosek złożony przez Radę lub Państwo Członkowskie, dotyczący przedłożenia wniosku o wprowadzenie zmian do wspólnej minimalnej listy.
3.
Składając wniosek na mocy ust. 1 lub 2, Komisja wykorzystuje informacje z Państw Członkowskich, informacje własne oraz, w przypadku gdy jest to konieczne, informacje z UNHCR, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych.
4.
W przypadku gdy Rada przedstawi Komisji wniosek przedłożenie przez nią wniosku o usunięcie państwa trzeciego ze wspólnej minimalnej listy, zobowiązania Państw Członkowskich na mocy art. 31 ust. 2 ulegają zawieszeniu w odniesieniu do tego państwa trzeciego z dniem następującym po decyzji Rady zawierającej taki wniosek.
5.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie przedstawi Komisji wniosek o przedłożenie przez nią Radzie wniosku o usunięcie państwa trzeciego ze wspólnej minimalnej listy, to Państwo Członkowskie powiadomi Radę na piśmie o wniosku przedstawionym Komisji.
Zobowiązania tego Państwa Członkowskiego na mocy art. 31 ust. 2 ulegają zawieszeniu w odniesieniu do tego państwa trzeciego z dniem następującym po poinformowaniu Rady.
6.
Parlament Europejski jest informowany o zawieszeniu na mocy ust. 4 i 5.
7.
Zawieszenie na mocy ust. 4 i 5 kończy się po upływie trzech miesięcy, chyba że Komisja przedstawi przed końcem tego okresu wniosek o usunięcie tego państwa trzeciego ze wspólnej minimalnej listy.
W każdym przypadku zawieszenie kończy się, jeżeli Rada odrzuci wniosek Komisji o usunięcie państwa trzeciego z listy.
8.
Na wniosek Rady, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie wyjaśniające, czy sytuacja w państwie znajdującym się na wspólnej minimalnej liście pozostaje w dalszym ciągu zgodna z załącznikiem II.
Składając sprawozdanie, Komisja może poczynić takie zalecenia lub wysunąć takie wnioski, jakie uzna za stosowne.
Artykuł 30
Określanie na poziomie krajowym państw trzecich jako bezpieczne kraje pochodzenia
1.
Bez uszczerbku dla art. 29, Państwa Członkowskie mogą zachować lub wprowadzić ustawodawstwo pozwalające, zgodnie z załącznikiem II, na określanie na poziomie krajowym innych państw trzecich niż te, które są umieszczone na wspólnej minimalnej liście, jako bezpieczne kraje pochodzenia dla potrzeb rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu.
Może to obejmować określenie części obszaru państwa jako bezpiecznej, jeżeli w stosunku do tej części spełniane są wymogi załącznika II.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą zachować ustawodawstwo obowiązujące w dniu 1 grudnia 2005 r., pozwalające na określanie na poziomie krajowym innych państw trzecich niż te, które są umieszczone na wspólnej minimalnej liście, jako bezpieczne kraje pochodzenia dla potrzeb rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu, jeżeli upewniły się, że osoby w danych państwach trzecich generalnie nie są poddawane:
a) prześladowaniom określonym w art. 9 dyrektywy 2004/83/WE; ani
b) torturom lub nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, lub karom.
3.
Państwa Członkowskie mogą także zachować ustawodawstwo obowiązujące w dniu 1 grudnia 2005 r., pozwalające na określanie na poziomie krajowym części państwa jako bezpiecznej lub państwa lub części państwa jako bezpiecznej dla określonej grupy osób w państwie, w którym spełniane są warunki określone w ust. 2 w stosunku do tej części lub grupy.
4.
Oceniając, czy państwo jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu ust. 2 i 3, Państwa Członkowskie uwzględnią sytuację prawną, stosowanie prawa oraz ogólną sytuację polityczną w danym państwie trzecim.
5.
Ocena, czy państwo jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu niniejszego artykułu, opiera się na zróżnicowanej grupie źródeł informacji, w tym w szczególności na informacjach z innych Państw Członkowskich, UNHCR, Rady Europy i innych odpowiednich organizacji międzynarodowych.
6.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji o państwach, które są określane jako bezpieczne kraje pochodzenia zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 31
Koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia
1.
Państwo trzecie określone jako bezpieczny kraj pochodzenia na mocy art. 29 albo art. 30 może, w następstwie indywidualnego rozpatrzenia wniosku, być uznane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnej osoby ubiegającej się o azyl jedynie, jeżeli:
a) posiada on obywatelstwo tego państwa; lub
b) jest on bezpaństwowcem i uprzednio stale zamieszkiwał w tym państwie;
oraz nie podał żadnych poważnych podstaw do nieuznawania tego państwa za bezpieczny kraj pochodzenia w jego szczególnej sytuacji i w związku ze spełnianiem przez niego warunków statusu na mocy dyrektywy 2004/83/WE.
2.
Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1 uznają wniosek o udzielenie azylu za bezzasadny w przypadku, gdy państwo trzecie jest określone jako bezpieczne na mocy art. 29.
3.
Państwa Członkowskie ustanowią w ustawodawstwie krajowym dalsze zasady i sposoby stosowania koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia.
SEKCJA IV
Artykuł 32
Kolejne wnioski
1.
W przypadku gdy osoba, która złożyła wniosek o udzielenie azylu w Państwie Członkowskim, przedstawi dalsze informacje lub złoży kolejny wniosek w tym samym Państwie Członkowskim, to Państwo Członkowskie może zbadać te dalsze informacje lub elementy kolejnego wniosku w ramach rozpatrzenia uprzedniego wniosku lub w ramach badania decyzji w drodze rewizji lub odwołania, o ile właściwe organy mogą w tych ramach wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie elementy zawarte w dalszych informacjach lub kolejnym wniosku.
2.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą zastosować szczególną procedurę, o której mowa w ust. 3, w przypadku gdy osoba złoży kolejny wniosek o udzielenie azylu:
a) po wycofaniu lub zaprzestaniu popierania uprzedniego wniosku na mocy art. 19 lub 20;
b) po podjęciu decyzji co do uprzedniego wniosku.
Państwa Członkowskie mogą również zadecydować o zastosowaniu tej procedury wyłącznie po podjęciu ostatecznej decyzji.
3.
Kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu w sprawie tego wniosku decyzji, o której mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE.
4.
Jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE, wniosek jest rozpatrywany dalej zgodnie z rozdziałem II.
5.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, dalej rozpatrywać kolejny wniosek, w przypadku gdy istnieją inne powody, dla których procedura musi zostać ponownie wszczęta.
6.
Państwa Członkowskie mogą zdecydować o dalszym rozpatrywaniu wniosku jedynie wtedy, gdy dany wnioskodawca bez własnej winy nie był w stanie uzyskać wiedzy o sprawach, o których mowa w ust. 3–5 niniejszego artykułu w trakcie uprzedniej procedury, w szczególności zaś wykonując prawo do skutecznego środka odwoławczego na mocy art. 39.
7.
Procedura, o której mowa w niniejszym artykule, może stosować się również w przypadku osoby pozostającej pod opieką wnioskodawcy, która składa wniosek po tym, jak zgodnie z art. 6 ust. 3 wyraziła zgodę, aby jej sprawa stanowiła część wniosku złożonego w jej imieniu.
W takim przypadku, wstępne rozpatrzenie, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, będzie polegać na zbadaniu, czy istnieją fakty odnoszące się do sytuacji osoby pozostającej pod opieką wnioskodawcy, które uzasadniają odrębny wniosek.
Artykuł 33
Niestawiennictwo
Państwa Członkowskie mogą zachować lub przyjąć procedurę przewidzianą w art. 32 w przypadku wniosków o udzielenie azylu złożonych w późniejszym terminie przez wnioskodawcę, który celowo, albo w wyniku rażącego niedbalstwa, nie zgłosił się do ośrodka przyjmowania uchodźców lub nie stawił się przed właściwymi organami w określonym terminie.
Artykuł 34
Zasady proceduralne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby osoby ubiegające się o azyl, których wniosek podlega wstępnemu rozpatrzeniu na mocy art. 32, korzystały z gwarancji określonych w art. 10 ust. 1.
2.
Państwa Członkowskie mogą w prawie krajowym ustanowić zasady wstępnego rozpatrywania wniosku na mocy art. 32.
Zasady te mogą, między innymi:
a) zobowiązywać danego wnioskodawcę do wskazania faktów i przedstawienia dowodów, które uzasadniają nową procedurę;
b) wymagać przedstawienia przez danego wnioskodawcę nowych informacji w określonym terminie po ich uzyskaniu;
c) zapewnić, aby wstępne rozpatrywanie wniosku prowadzone było wyłącznie na podstawie pisemnych informacji bez przesłuchania.
Ustanowione warunki nie uniemożliwiają dostępu osób ubiegających się o azyl do ponownej procedury, ani nie skutkują faktycznym zablokowaniem lub zasadniczym ograniczeniem takiego dostępu.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) wnioskodawca został w odpowiedni sposób poinformowany o wyniku wstępnego rozpatrzenia wniosku i, jeżeli wniosek nie będzie dalej rozpatrywany, o powodach i możliwościach odwołania od decyzji lub jej rewizji;
b) jeżeli zachodzi jedna z sytuacji, o których mowa w art. 32 ust. 2, organ rozpatrujący w możliwie najkrótszym terminie kontynuuje rozpatrywanie kolejnego wniosku zgodnie z przepisami rozdziału II.
SEKCJA V
Artykuł 35
Procedury graniczne
1.
Państwa Członkowskie mogą, zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami rozdziału II, przewidzieć procedury, mające na celu podejmowanie na granicach lub w strefach tranzytowych Państw Członkowskich decyzji dotyczących wniosków składanych w takich miejscach.
2.
Jednakże jeżeli procedury określone w ust. 1 nie istnieją, Państwa Członkowskie mogą utrzymać, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu oraz zgodnie z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi obowiązującymi w dniu 1 grudnia 2005 r., procedury stanowiące odstępstwo od podstawowych zasad i gwarancji rozdziału II, w celu podejmowania na granicach lub w strefach tranzytowych decyzji, czy osoby ubiegające się o azyl, które przybyły i złożyły wniosek o udzielenie azylu w takich miejscach, mogą wjechać na ich terytorium.
3.
Procedury, o których mowa w ust. 2, zapewniają w szczególności, że dane osoby:
a) mogą pozostać na granicy lub w strefie tranzytowej Państwa Członkowskiego, bez uszczerbku dla art. 7;
b) są niezwłocznie informowane o swoich prawach i obowiązkach, jak określono w art. 10 ust. 1 lit. a);
c) mają dostęp, jeżeli jest to konieczne, do pomocy tłumacza, jak określono w art. 10 ust. 1 lit. b);
d) przed podjęciem przez właściwy organ decyzji w ramach takich procedur, są przesłuchane w odniesieniu do ich wniosku o udzielenie azylu przez osoby dysponujące odpowiednią wiedzą o właściwych normach stosowanych w dziedzinie prawa azylowego i dotyczącego uchodźców, jak określono w art. 12–14;
e) mogą skonsultować się z doradcą prawnym lub innym doradcą uprawnionym do takiej działalności lub posiadającym odpowiednie zezwolenie na podstawie prawa krajowego, jak określono w art. 15 ust. 1; oraz
f) mają wyznaczonego przedstawiciela w przypadku małoletnich bez opieki, jak określono w art. 17 ust. 1, chyba że stosuje się art. 17 ust. 2 lub 3.
Ponadto, w przypadku wydania przez właściwy organ odmowy pozwolenia na wjazd, ten właściwy organ przedstawia uzasadnienie faktyczne i prawne powodów uznania wniosku o udzielenie azylu za bezpodstawny lub niedopuszczalny.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby decyzja w ramach procedur określonych w ust. 2 została podjęta w rozsądnym terminie.
Jeżeli decyzja nie została podjęta w terminie czterech tygodni, osoba ubiegająca się o azyl otrzymuje pozwolenie na wjazd na terytorium Państwa Członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie jej wniosku zgodnie z innymi przepisami niniejszej dyrektywy.
5.
W przypadku szczególnych rodzajów przyjazdów lub przyjazdów dużej liczby obywateli państwa trzeciego lub bezpaństwowców składających wnioski o udzielenie azylu na granicy lub w strefie tranzytowej, co praktycznie uniemożliwia stosowanie przepisów ust. 1 lub szczególnych procedur ustanowionych w ust. 2 i 3, procedury te mogą również być stosowane w miejscu i przez okres, w którym obywatele państwa trzeciego lub bezpaństwowcy, o których mowa wyżej, są zakwaterowani w miejscach znajdujących się w pobliżu granicy lub strefy tranzytowej.
SEKCJA VI
Artykuł 36
Koncepcja europejskich bezpiecznych krajów trzecich
1.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć odstąpienie od rozpatrzenia lub rozpatrzenia w całości wniosku o udzielenie azylu oraz oceny kwestii bezpieczeństwa osoby ubiegającej się o azyl w jej szczególnej sytuacji, jak określono w rozdziale II, albo że wniosek nie będzie rozpatrzony w całości, w przypadkach, w których właściwy organ ustalił, na podstawie faktów, że osoba ubiegająca się o azyl próbuje wjechać lub wjechała nielegalnie na ich terytorium z bezpiecznego kraju trzeciego w rozumieniu ust. 2.
2.
Do celów ust. 1 Państwo trzecie może być uznane za bezpieczny kraj trzeci w przypadku, gdy:
a) ratyfikowało i przestrzega postanowień Konwencji Genewskiej bez jakichkolwiek ograniczeń geograficznych;
b) posiada ustanowione prawem procedury azylowe;
c) ratyfikowało Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i przestrzega jej postanowień, w tym norm odnoszących się do skutecznych środków odwoławczych; i
d) zostało określone jako bezpieczne przez Radę zgodnie z ust. 3.
3.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmuje lub zmienia wspólną listę państw trzecich, które są uznawane za bezpieczne kraje trzecie do celów ust. 1.
4.
Dane Państwa Członkowskie ustanawiają w ustawodawstwie krajowym sposoby wdrażania przepisów ust. 1 i konsekwencji decyzji podjętych na mocy tych przepisów zgodnie z zasadą non-refoulement na mocy Konwencji Genewskiej, w tym przewidując wyjątki w stosowaniu niniejszego artykułu wynikające z przyczyn humanitarnych lub politycznych, lub z przyczyn wynikających z międzynarodowego prawa publicznego.
5.
Wdrażając decyzję opartą wyłącznie na niniejszym artykule, dane Państwa Członkowskie:
a) informują odpowiednio wnioskodawcę; oraz
b) wydają mu dokument informujący organy państwa trzeciego, w języku tego państwa, że wniosek nie został rozpatrzony merytorycznie.
6.
W przypadku gdy bezpieczny kraj trzeci nie dokona readmisji osoby ubiegającej się o azyl, Państwa Członkowskie zapewniają, aby miała ona dostęp do procedury zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami opisanymi w rozdziale II.
7.
Państwa Członkowskie, które określiły państwa trzecie jako bezpieczne kraje trzecie zgodnie z ustawodawstwem krajowym obowiązującym w dniu 1 grudnia 2005 r. oraz na podstawie kryteriów ust. 2 lit. a)–c), mogą stosować przepisy ust. 1 dla tych państw trzecich do czasu, kiedy Rada przyjmie na mocy ust. 3 wspólną listę.
ROZDZIAŁ IV
PROCEDURY COFANIA STATUSU UCHODŹCY
Artykuł 37
Cofnięcie statusu uchodźcy
Państwa Członkowskie zapewniają, aby można było rozpocząć rozpatrywanie cofnięcia statusu uchodźcy konkretnej osobie, kiedy pojawią się nowe elementy lub nowe informacje wskazujące, że występują powody dla ponownego rozpatrzenia zasadności jej statusu.
Artykuł 38
Zasady proceduralne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby, w przypadkach gdy właściwy organ rozważa cofnięcie statusu uchodźcy przyznanego obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi zgodnie z art. 14 dyrektywy 2004/83/WE, osoba ta korzystała z następujących gwarancji:
a) otrzymania pisemnej informacji, że właściwy organ ponownie rozpatruje spełnianie przez nią warunków statusu uchodźcy wraz z podaniem powodów takiego ponownego rozpatrzenia; oraz
b) możliwości przedstawienia, w trakcie przesłuchania zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) oraz art. 12–14 lub w formie oświadczenia pisemnego, powodów, dla których jej status uchodźcy nie powinien zostać cofnięty.
Ponadto Państwa Członkowskie zapewniają, aby w ramach takiej procedury:
c) właściwy organ mógł otrzymywać precyzyjne i aktualne informacje z różnych źródeł, takich jak, w stosownych przypadkach, informacje z UNHCR, odnośnie ogólnej sytuacji panującej w krajach pochodzenia danych osób; oraz
d) w przypadku gdy zbierane są informacje dotyczące indywidualnej sprawy do celów ponownego rozpatrzenia statusu uchodźcy, nie są one uzyskane od osoby lub osób biorących udział w prześladowaniach w sposób, który mógłby doprowadzić takie osoby do uzyskania bezpośrednich informacji, że dana osoba jest uchodźcą i że jej status jest poddawany ponownemu rozpatrzeniu, lub stanowić zagrożenie dla integralności fizycznej tej osoby lub osób pozostających pod jej opieką, lub dla wolności i bezpieczeństwa członków jej rodziny pozostających w kraju pochodzenia.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby decyzja właściwego organu o cofnięciu statusu uchodźcy została wydana na piśmie.
Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a informacja o sposobie odwołania się od decyzji jest przedstawiana na piśmie.
3. Po podjęciu przez właściwy organ decyzji o cofnięciu statusu uchodźcy w równym stopniu stosuje się art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1 i art. 21.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie mogą zdecydować, że status uchodźcy ustaje z mocy prawa w przypadku zaniechania zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a)–d) dyrektywy 2004/83/WE lub jeżeli uchodźca w sposób jednoznaczny zrzekł się statusu uchodźcy.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURY ODWOŁAWCZE
Artykuł 39
Prawo do skutecznego środka odwoławczego
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby osoby ubiegające się o azyl miały prawo do skutecznego środka odwoławczego przed sądem lub trybunałem w następujących sytuacjach:
a) decyzji podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie azylu, w tym decyzji:
i) uznającej wniosek za niedopuszczalny na mocy art. 25 ust. 2;
ii) podjętej na granicy lub w strefie tranzytowej Państwa Członkowskiego na mocy art. 35 ust. 1;
iii) o odmowie rozpatrzenia wniosku na mocy art. 36;
b) odmowy ponownego rozpoczęcia rozpatrywania wniosku po jego umorzeniu na mocy art. 19 i 20;
c) decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku na mocy art. 32 i 34;
d) decyzji o odmowie wjazdu w ramach procedur określonych na mocy art. 35 ust. 2;
e) decyzji o cofnięciu statusu uchodźcy na mocy art. 38.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają terminy i inne zasady konieczne, aby wnioskodawca mógł korzystać z prawa do skutecznego środka odwoławczego na mocy ust. 1.
3.
Państwa Członkowskie ustanawiają, w stosownych przypadkach, zgodnie ze swoimi zobowiązaniami międzynarodowymi zasady odnoszące się do:
a) kwestii, czy środek odwoławczy na mocy ust. 1 skutkuje zezwoleniem wnioskodawcy na pozostanie w danym Państwie Członkowskim w oczekiwaniu na wynik zastosowania tego środka;
b) możliwości ustanowienia środków odwoławczych lub ochronnych, w przypadku gdy środek odwoławczy na mocy ust. 1 nie skutkuje zezwoleniem wnioskodawcy na pozostanie w danym Państwie Członkowskim w oczekiwaniu na wynik zastosowania tego środka.
Państwa Członkowskie mogą również ustanowić środek odwoławczy z urzędu; oraz
c) przyczyn odwołania od decyzji na mocy art. 25 ust. 2 lit. c) zgodnie z metodologią stosowaną na mocy art. 27 ust. 2 lit. b) i c).
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić terminy obowiązujące sąd lub trybunał badający decyzję organu rozpatrującego na mocy ust. 1.
5.
W przypadku gdy wnioskodawcy przyznano na mocy prawa krajowego lub wspólnotowego status związany z tymi samymi prawami i świadczeniami co status uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE, wnioskodawca może być uznany za osobę, która posiada skuteczny środek odwoławczy, w przypadku gdy sąd lub trybunał orzeka, że środek odwoławczy na mocy ust. 1 jest niedopuszczalny lub że istnieje niewielkie prawdopodobieństwo jego powodzenia wobec niewystarczającego interesu, jaki ma wnioskodawca w kontynuowaniu postępowania.
6.
Państwa Członkowskie mogą również ustanowić w ustawodawstwie krajowym warunki, zgodnie z którymi można domniemywać, że wnioskodawca wycofał środek odwoławczy lub zrezygnował z dalszego jego popierania zgodnie z ust. 1, wraz z zasadami procedury, których należy przestrzegać.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 40
Możliwość odwołania się przez władze publiczne
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na możliwość odwołania się przez władze publiczne od decyzji administracyjnych lub sądowych zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
Artykuł 41
Poufność
Państwa Członkowskie zapewniają, aby organy wdrażające niniejszą dyrektywę zostały zobowiązane do przestrzegania zasady poufności określonej w prawie krajowym, w odniesieniu do wszelkich informacji, które uzyskują w trakcie swojej pracy.
Artykuł 42
Sprawozdanie
Nie później niż dnia 1 grudnia 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich i proponuje wszelkie konieczne zmiany.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje odpowiednie do sporządzenia takiego sprawozdania.
Po przedstawieniu sprawozdania, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie przynajmniej co dwa lata sprawozdania w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich.
Artykuł 43
Transpozycja
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 grudnia 2007 r.
W odniesieniu do art. 15, Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 grudnia 2008 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 44
Okres przejściowy
Państwa Członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne określone w art. 43 do wniosków o udzielenie azylu złożonych po dniu 1 grudnia 2007 r. i do procedur cofnięcia statusu uchodźcy rozpoczętych po dniu 1 grudnia 2007 r.
Artykuł 45
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 46 Adresaci
Dyrektywa Komisji 2005/86/WE
z dnia 5 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych w odniesieniu do kamfechloru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/32/WE stanowi, że stosowanie produktów przeznaczonych na pasze zwierzęce, w których zawartość niepożądanych substancji przekracza maksymalny dopuszczalny poziom określony w załączniku I do tejże dyrektywy, jest niedozwolone.
(2) Z chwilą przyjmowania dyrektywy 2002/32/WE Komisja podała, że przepisy określone w załączniku I do wyżej wymienionej dyrektywy będą podlegać przeglądowi na podstawie aktualnej naukowej oceny zagrożeń i przy uwzględnieniu zakazu rozcieńczania wszelkich skażonych, niezgodnych z przepisami produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt.
(3) Dnia 2 lutego 2005 r. panel naukowy ds. substancji skażających w łańcuchu pokarmowym przy Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął opinię na wniosek Komisji dotyczącą kamfechloru jako niepożądanej substancji w paszach zwierzęcych.
(4) Kamfechlor jest kontaktowym środkiem owadobójczym, którego stosowanie jest stopniowo wycofywane w większości krajów świata.
Mieszanki na bazie kamfechloru mają złożony skład, z co najmniej 202 różnymi opisanymi kongenerami.
Ze względu na jego trwałość i właściwości chemiczne, kamfechlor jest nadal obecny w środowisku.
(5) Niektóre kongenery, takie jak CHB 32, które są głównymi składnikami mieszanek technicznych, stanowią przedmiot stosunkowo szybkiej biotransformacji, podczas gdy inne kongenery, takie jak CHB 26, 50 i 62 są bardziej trwałe i zbierają się w sposób znaczący w łańcuchu pokarmowym.
Kongenery CHB 26, 50 i 62 mogą służyć jako wskaźniki skażenia kamfechloru.
Obecność CHB 32 jest wskaźnikiem niedawnego skażenia, który mógłby być włączony do programów monitorowania w celu wykrycia ewentualnych oszukańczych praktyk.
(6) Głównymi źródłami narażenia zwierząt na działanie kamfechloru w wyniku karmienia są olej rybny i mączki rybne.
Karma dla ryb (w szczególności dla gatunków mięsożernych) może zawierać duże ilości mączki rybnej i oleju rybnego.
Jeśli chodzi o inne zwierzęta, to mączki rybne są mniej używane, co wiąże się z mniejszym narażeniem w wyniku karmienia.
(7) Ryby są najbardziej wrażliwe na toksyczność kamfechloru.
Przenoszenie się kamfechloru do jadalnych tkanek jest na wysokim poziomie u ryb tłustych, a na niższym poziomie u innych zwierząt gospodarskich.
Ryby, w szczególności gatunki bogate w lipidy, stanowią główne źródło narażenia człowieka, podczas gdy inne źródła są mniej istotne.
(8) Należy zastąpić obecny ogólny maksymalny poziom kamfechloru we wszystkich paszach przez maksymalny poziom kamfechloru w oleju rybnym, mączce rybnej i w karmie dla ryb, aby produkty nie stanowiły jakiegokolwiek zagrożenia dla zdrowia ludzi zwierząt.
Bezpieczeństwo pasz zostało poprawione poprzez znaczne ograniczenie poziomu stosującego się do karmy dla ryb podawanej rybom bezpośrednio, a celowe kontrole środków żywienia zwierząt, w przypadku których uznano, że są głównym źródłem narażenia na kamfechlor powinno poprawić bezpieczeństwo pasz.
(9) Obecny ogólny maksymalny poziom kamfechloru nie odzwierciedla obecnego normalnego poziomu skażenia tła w oleju rybnym.
Należy ustanowić maksymalny poziom dla oleju rybnego przy uwzględnieniu poziomów tła bez narażania zdrowia zwierząt i ludzi.
Maksymalny poziom wymaga przeglądu w świetle niezbędnego zastosowania na szerszą skalę procedur usuwania zanieczyszczeń.
(10) Dyrektywa 2002/32/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona.
(11) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie dwunastu miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektyw.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/87/WE
z dnia 5 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych w odniesieniu do ołowiu, fluoru i kadmu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 13 ust. 2 zdanie trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2002/32/WE stanowi, że stosowanie produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, w których zawartość niepożądanych substancji przekracza maksymalny dopuszczalny poziom określony w załączniku I do tejże dyrektywy, jest niedozwolone.
(2) Z chwilą przyjmowania dyrektywy 2002/32/WE Komisja podała, że przepisy określone w załączniku I do wyżej wymienionej dyrektywy będą podlegać przeglądowi na podstawie aktualnej naukowej oceny zagrożeń i przy uwzględnieniu zakazu rozcieńczania wszelkich zakażonych, niezgodnych z przepisami produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt.
(3) Dnia 2 czerwca 2004 r. panel naukowy ds. substancji skażających w łańcuchu pokarmowym przy Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął opinię na wniosek Komisji dotyczącą ołowiu jako niepożądanej substancji w paszach zwierzęcych.
(4) Zanieczyszczenie żywności przez ołów jest problemem zdrowia publicznego.
Ołów gromadzi się w pewnym stopniu w tkance nerkowej i w tkance wątrobowej, a tkanki mięśniowe zawierają małe pozostałości ołowiu i jego przejście do mleka jest ograniczone.
Jednakże żywność pochodzenia zwierzęcego nie stanowi głównego źródła narażenia ludzi na działanie ołowiu.
(5) Bydło i owce wydają się być gatunkami zwierząt najbardziej wrażliwymi na ostrą toksyczność ołowiu.
Indywidualne zatrucia zostały zgłoszone w następstwie spożycia materiału paszowego pochodzącego z zanieczyszczonych obszarów lub przypadkowego spożycia substancji zawierających ołów.
Jednakże poziomy stwierdzone w materiałach paszowych wprowadzonych do obrotu w Unii Europejskiej nie mają klinicznych objawów toksyczności.
(6) Obowiązujące przepisy prawne dotyczące ołowiu w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt są zwykle odpowiednie dla zapewnienia, że produkty te nie mogą stanowić jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt bądź niekorzystnie wpływać na produkcję zwierząt.
(7) Zważywszy, że bydło i owce wydają się być gatunkami zwierząt najbardziej wrażliwymi, a zielonka stanowi główny składnik ich dziennej racji żywieniowej, należy dokonać przeglądu w celu ewentualnego ograniczenia w przyszłości maksymalnego poziomu ołowiu w zielonce.
(8) Poza tym należy ustanowić maksymalny poziom ołowiu dla dodatków należących do grup funkcjonalnych pierwiastków śladowych, lepiszczy i środków zapobiegających zbrylaniu, oraz do premiksów.
Maksymalny poziom ustanowiony dla premiksów uwzględnia dodatki o najwyższym poziomie ołowiu, a nie wrażliwość różnych gatunków zwierząt na ołów.
Aby chronić zdrowia ludzi i zwierząt, producenci premiksów są odpowiedzialni za zapewnienie, że poza maksymalnymi poziomami dla premiksów instrukcje użytkowania premiksów są zgodne z maksymalnymi poziomami dla pasz uzupełniających lub pełnoporcjowych.
(9) Dnia 22 września 2004 r. panel naukowy ds. substancji skażających w łańcuchu pokarmowym przy Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął opinię na wniosek Komisji dotyczącą fluoru jako niepożądanej substancji w paszach zwierzęcych.
(10) Fluor gromadzi się zwłaszcza w wapniejących tkankach.
Natomiast przejście do tkanek jadalnych, w tym do mleka i jaj, jest ograniczone.
Dlatego też koncentracja fluoru w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego tylko przyczynia się do narażenia człowieka.
(11) W Unii Europejskiej poziomy fluoru na pastwiskach, łąkach i w mieszankach paszowych są raczej słabe, a co za tym idzie narażenie zwierząt na fluor występuje zwykle poniżej poziomu powodującego szkodliwe skutki.
Jednakże w pewnych określonych regionach geograficznych i, rzadko, w pobliżu terenów przemysłowych, gdzie emisja fluoru jest wysoka, nadmierne narażenie na fluor związane jest z anomaliami uzębienia i szkieletu.
(12) Obowiązujące przepisy prawne dotyczące fluoru w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt są zwykle odpowiednie dla zapewnienia, że produkty te nie mogą stanowić jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt bądź niekorzystnie wpływać na produkcję zwierząt.
(13) Stosowana metoda ekstrakcyjna ma znaczący wpływ na wynik analizy, i wobec tego należy ją określić.
Można stosować podobne metody o takiej samej sprawdzonej skuteczności ekstrakcji.
(14) Poziom fluoru w skorupiakach morskich, takich jak kryl, powinien zostać zmieniony w celu uwzględnienia nowych technik przetwórstwa, zmierzających do poprawy jakości odżywczej i ograniczenia straty biomasy, ale zarazem prowadzących do zwiększonych poziomów fluoru w produkcie końcowym.
(15) Dyrektywa Komisji 84/547/EWG z dnia 26 października 1984 r. zmieniająca załączniki do dyrektywy Rady 70/524/EWG dotyczącej dodatków paszowych [3] ustanawia maksymalny poziom fluoru w wermikulicie (E561).
Zakres dyrektywy 2002/32/WE przewiduje możliwość ustanowienia maksymalnych poziomów niepożądanych substancji w dodatkach paszowych a, dla większej przejrzystości, przepisy dotyczące niepożądanych substancji powinny zostać zebrane w jednolitym tekście.
(16) Dnia 2 czerwca 2004 r. panel naukowy ds. substancji skażających w łańcuchu pokarmowym przy Europejskim Urzędzie ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął opinię na wniosek Komisji dotyczącą kadmu jako niepożądanej substancji w paszach zwierzęcych.
(17) Zanieczyszczenie żywności przez kadm jest problemem zdrowia publicznego.
Nagromadzenie kadmu w tkance zwierzęcej jest zależne od stałego stężenia żywieniowego i od okresu narażenia.
Krótki okres życia zwierząt, takich jak tuczniki i drób, minimalizuje ryzyko stężenia niepożądanego kadmu w ich jadalnych tkankach.
Przeżuwacze i konie mogą jednak być narażone w trakcie całego swojego życia na kadm obecny na pastwiskach.
W niektórych regionach może to skutkować nagromadzeniem niepożądanego kadmu, w szczególności w nerkach.
(18) Kadm jest toksyczny dla wszystkich gatunków zwierząt.
U większości gatunków zwierząt domowych, w tym u świń uważanych za gatunek najbardziej wrażliwy, ciężkie objawy kliniczne są mało prawdopodobne, jeśli stężenie kadmu w paszy jest niższe niż 5 mg/kg.
(19) Obowiązujące przepisy prawne dotyczące kadmu w produktach przeznaczonych do żywienia zwierząt są zwykle odpowiednie dla zapewnienia, że produkty te nie mogą stanowić jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt bądź niekorzystnie wpływać na produkcję zwierząt.
(20) Obecnie nie ustanowiono żadnego maksymalnego poziomu dla żywności przeznaczonej dla zwierząt domowych, ani dla materiałów paszowych pochodzenia mineralnego innych niż fosforany.
Należy ustanowić maksymalny poziom dla tych produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt.
Należy zmienić obecny maksymalny poziom dla kadmu w odniesieniu do karmy dla ryb, uwzględniając rozwój sytuacji w ostatnim okresie w odniesieniu do składu karmy dla ryb wprowadzający wyższe proporcje oleju rybnego i mączki rybnej.
Poza tym należy ustanowić maksymalny poziom kadmu dla dodatków należących do grup funkcjonalnych pierwiastków śladowych, lepiszczy i środków zapobiegających zbrylaniu, oraz do premiksów.
Maksymalny poziom ustanowiony dla premiksów uwzględnia dodatki o najwyższym poziomie kadmu, a nie wrażliwość różnych gatunków zwierząt na kadm.
Jak przewidziano w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, w celu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt producenci premiksów są odpowiedzialni za zapewnienie, że, poza maksymalnymi poziomami dla premiksów, instrukcje użytkowania premiksów są zgodne z maksymalnymi poziomami dla pasz uzupełniających lub pełnoporcjowych.
(21) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2002/32/WE i 84/547/EWG.
(22) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJESZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku I do dyrektywy 2002/32/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla innych warunków odnoszących się do zezwolenia na dodatek wermikulit, należący do grupy lepiszczy, środków zapobiegających zbrylaniu i koagulantów, ustanowionych w dyrektywie 70/524/EWG, maksymalny poziom fluoru jest taki, jak ustalony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie dwunastu miesięcy od momentu jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich oficjalnej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa 2005/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 grudnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2000/14/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2000/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] była przedmiotem przeglądu dokonanego przez grupę roboczą ds. urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń powołaną przez Komisję.
(2) W swoim sprawozdaniu z dnia 8 lipca 2004 r. ta grupa robocza stwierdziła, że stosowanie pewnej liczby progów poziomu hałasu z etapu II, które mają obowiązywać od 3 stycznia 2006 r., nie jest technicznie wykonalne.
Jednakże celem nie było nigdy ograniczenie wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku urządzeń jedynie na podstawie wykonalności technicznej.
(3) W związku z tym konieczne jest zapewnienie, że pewne typy urządzeń wymienione w art. 12 dyrektywy 2000/14/WE, które nie będą w stanie zostać dostosowane do progów poziomu hałasu z etapu II do dnia 3 stycznia 2006 r. jedynie z powodów technicznych, po tym dniu nadal będą mogły być wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku.
(4) Doświadczenia pierwszych pięciu lat stosowania dyrektywy 2000/14/WE pokazały, że potrzeba więcej czasu dla spełnienia wymogów określonych w jej art. 16 i 20 oraz uwidoczniły potrzebę dokonania przeglądu tej dyrektywy w celu wprowadzenia do niej ewentualnych zmian, szczególnie w odniesieniu do określonych w niej progów poziomu hałasu z etapu II.
W związku z tym konieczne jest przedłużenie o dwa lata terminu złożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat doświadczeń Komisji w zakresie wprowadzania w życie i stosowania dyrektywy 2000/14/WE, o którym mowa w art. 20 ust. 1 tej dyrektywy.
(5) Artykuł 20 ust. 3 dyrektywy 2000/14/WE przewiduje składanie przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczącego tego, czy i w jakim zakresie postęp techniczny pozwala zredukować wartości dopuszczalne dla kosiarek gazonowych i przycinarek do trawnika/przycinarek krawędziowych do trawnika. W związku z tym, że wymogi zawarte w art. 20 ust. 1 tej dyrektywy są surowsze niż wymogi zawarte w art. 20 ust. 3 oraz w celu uniknięcia powielania wysiłków, stosowne jest włączenie tego typu urządzeń do ogólnego sprawozdania, o którym mowa w art. 20 ust. 1 tej dyrektywy. Wobec powyższego, obowiązek przygotowywania osobnego sprawozdania wynikający z art. 20 ust. 3 tej dyrektywy powinien zostać zniesiony.
(6) Z uwagi na fakt, iż cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie zapewnienie stałego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez wymóg, aby urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń były zgodne ze zharmonizowanymi przepisami w sprawie poziomu hałasu w środowisku, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiar i skutki proponowanego działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, ponieważ jej zakres stosowania jest ograniczony do tych typów urządzeń, dla których osiągnięcie zgodności z progami poziomu hałasu z etapu II nie jest obecnie możliwe z powodów technicznych..
(7) Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa [4] zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania oraz do opublikowania, do ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie przedstawiają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji.
(8) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2000/14/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2000/14/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) tabelę w art. 12 zastępuje się poniższą tabelą:
Dopuszczalny poziom mocy akustycznej będzie zaokrąglany w górę lub w dół do najbliższej liczby całkowitej (jeżeli jest to mniej niż 0,5, to liczbę tę należy zaokrąglić w dół; jeśli jest to 0,5 lub więcej, to liczbę tę należy zaokrąglić w górę)."
"Typ urządzenia _BAR_ Zainstalowana moc netto P (w kW) Moc elektryczna Pel w kW [5] Masa urządzenia m w kg Szerokość cięcia L w cm _BAR_ Dopuszczalny poziom mocy akustycznej w dB/1 pW _BAR_
_BAR_ _BAR_ Etap I począwszy od dnia 3 stycznia 2002 r. _BAR_ Etap II począwszy od dnia 3 stycznia 2006 r. _BAR_
Maszyny do zagęszczania (walce wibracyjne, płyty wibracyjne, ubijaki wibracyjne) _BAR_ P ≤ 8 _BAR_ 108 _BAR_ 105 [6] _BAR_
8 < P ≤ 70 _BAR_ 109 _BAR_ 106 [6] _BAR_
P > 70 _BAR_ 89 + 11 lg P _BAR_ 86 + 11 lg P [6] _BAR_
Spycharki gąsienicowe, ładowarki gąsienicowe, koparko-ładowarki gąsienicowe _BAR_ P ≤ 55 _BAR_ 106 _BAR_ 103 [6] _BAR_
P > 55 _BAR_ 87 + 11 lg P _BAR_ 84 + 11 lg P [6] _BAR_
Spycharki kołowe, ładowarki kołowe, koparko-ładowarki kołowe, wywrotki, równiarki, ugniatarki wysypiskowe typu ładowarkowego Wózki podnośnikowe napędzane silnikiem spalinowym z przeciwwagą, żurawie samojezdne, maszyny do zagęszczania (walce niewibracyjne), maszyny do wykańczania nawierzchni, hydraulicznie napędzane zagęszczarki _BAR_ P ≤ 55 _BAR_ 104 _BAR_ 101 [6] [7] _BAR_
P > 55 _BAR_ 85 + 11 lg P _BAR_ 82 + 11 lg P [6] [7] _BAR_
Koparki, podnośniki budowlane do transportu towarów, wciągarki budowlane redlice motorowe _BAR_ P ≤ 15 _BAR_ 96 _BAR_ 93 _BAR_
P > 15 _BAR_ 83 + 11 lg P _BAR_ 80 + 11 lg P _BAR_
Ręczne kruszarki do betonu i młoty mechaniczne _BAR_ m ≤ 15 _BAR_ 107 _BAR_ 105 _BAR_
15 < m < 30 _BAR_ 94 + 11 lg m _BAR_ 92 + 11 lg m [6] _BAR_
m ≥ 30 _BAR_ 96 + 11 lg m _BAR_ 94 + 11 lg m _BAR_
Żurawie wieżowe _BAR_ _BAR_ 98 + lg P _BAR_ 96 + lg P _BAR_
Prądnice spawalnicze i agregaty prądotwórcze _BAR_ Pel ≤ 2 _BAR_ 97 + lg Pel _BAR_ 95 + lg Pel _BAR_
2 < Pel ≤ 10 _BAR_ 98 + lg Pel _BAR_ 96 + lg Pel _BAR_
10 > Pel _BAR_ 97 + lg Pel _BAR_ 95 + lg Pel _BAR_
Sprężarki _BAR_ P ≤ 15 _BAR_ 99 _BAR_ 97 _BAR_
P > 15 _BAR_ 97 + 2 lg P _BAR_ 95 + 2 lg P _BAR_
Kosiarki gazonowe Przycinarki do trawnika/przycinarki krawędziowe do trawnika _BAR_ L ≤50 _BAR_ 96 _BAR_ 94 [6] _BAR_
50 < L ≤ 70 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_
70 < L ≤ 120 _BAR_ 100 _BAR_ 98 [6] _BAR_
L > 120 _BAR_ 105 _BAR_ 103 [6] _BAR_
2) w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie pierwsze, słowa "Najpóźniej do dnia 3 stycznia 2005 r." zastępuje się słowami "W terminie do dnia 3 stycznia 2007 r.";
b) skreśla się ust. 3.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 3 stycznia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 stycznia 2006 r.
dotycząca działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej [3] była bardzo ważnym wkładem w utworzenie rynku wewnętrznego energii elektrycznej.
Zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej jest podstawowym warunkiem pomyślnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, a zgodnie z postanowieniami wymienionej dyrektywy Państwa Członkowskie mogą nakładać na przedsiębiorstwa energetyczne obowiązki w zakresie usług publicznych, między innymi dotyczące bezpieczeństwa dostaw.
Te obowiązki w zakresie usług publicznych powinny być określone możliwie jak najdokładniej i w sposób jak najbardziej precyzyjny i nie powinny prowadzić do sytuacji, w której moce wytwórcze tworzone są w wielkości przekraczającej wielkość niezbędną do zapobiegania nieuzasadnionym przerwom w dostawach energii elektrycznej dla odbiorców końcowych.
(2) Zapotrzebowanie na energię elektryczną jest zwykle przewidywane w ramach okresów średnioterminowych, na podstawie scenariuszy opracowywanych przez operatorów systemów przesyłowych lub przez inne organizacje zdolne do ich sporządzenia na żądanie Państwa Członkowskiego.
(3) Konkurencyjny, jednolity rynek energii elektrycznej UE stwarza konieczność przygotowania przejrzystych i niedyskryminacyjnych polityk bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, zgodnych z wymogami takiego rynku.
Brak takich polityk w poszczególnych Państwach Członkowskich lub istotne różnice pomiędzy politykami Państw Członkowskich mogłyby prowadzić do zakłóceń konkurencji.
Precyzyjne określenie zadań i obowiązków właściwych organów i samych Państw Członkowskich oraz wszystkich właściwych uczestników rynku jest w związku z tym kluczowe dla zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym unikaniu stwarzania przeszkód dla nowych przedsiębiorstw wchodzących na rynek, takich jak przedsiębiorstwa wytwarzające lub dostarczające energię elektryczną w Państwie Członkowskim, które niedawno rozpoczęły swoją działalność w tym Państwie Członkowskim, oraz unikaniu wywoływania zakłóceń wewnętrznego rynku energii elektrycznej lub istotnych trudności dla uczestników rynku, w tym przedsiębiorstw, które mają mały udział w rynku, takich jak wytwórcy i dostawcy o bardzo małym udziale we właściwym rynku wspólnotowym.
(4) Decyzja nr 1229/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] określa zbiór wytycznych dotyczących polityki wspólnotowej w dziedzinie transeuropejskich sieci energetycznych.
Rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej [5] określa, między innymi, ogólne zasady i szczegółowe przepisy dotyczące zarządzania ograniczeniami przesyłowymi.
(5) Wspierając wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, konieczne jest, w przypadkach gdy jest to niezbędne ze względów technicznych, zapewnienie powiązanych rezerwowych zdolności wytwórczych w celu utrzymania niezawodności i bezpieczeństwa sieci.
(6) W celu spełnienia przyjętych przez Wspólnotę zobowiązań w zakresie ochrony środowiska, jak również zmniejszenia uzależnienia od importowanej energii, należy wziąć pod uwagę długoterminowe skutki wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną.
(7) Współpraca pomiędzy krajowymi operatorami systemów przesyłowych w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa sieci, w tym określenia zdolności przesyłowej, dostarczania informacji oraz modelowanie sieci, jest niezbędnym warunkiem rozwoju i dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz powinna ulegać dalszej poprawie.
Brak koordynacji w zakresie bezpieczeństwa sieci ma szkodliwy wpływ na tworzenie równych warunków konkurencji.
(8) Głównym celem stosownych uregulowań i zaleceń technicznych, takich jak zawarte w instrukcji pracy Unii ds. Koordynacji Przesyłu Energii Elektrycznej (UCTE) oraz podobnych uregulowań i zaleceń określonych przez NORDEL, Bałtycki Kodeks Sieciowy, a także uregulowań i zaleceń odnoszących się do systemów w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii jest zapewnienie technicznego wsparcia dla pracy połączonej sieci, a tym samym przyczynienie się do zaspokojenia potrzeby ciągłości pracy sieci w przypadku awarii systemu w jednym lub kilku punktach sieci oraz zminimalizowanie kosztów związanych ze złagodzeniem skutków zakłóceń w dostawach, które nastąpiły na skutek awarii.
(9) Operatorzy systemów przesyłowych i dystrybucyjnych powinni być zobowiązani do świadczenia wysokiej jakości usług odbiorcom końcowym w zakresie częstości występowania i czasu trwania przerw w dostawach.
(10) Środki, które mogą być wykorzystane w celu zapewnienia utrzymania odpowiednich poziomów rezerwowych mocy wytwórczych, powinny opierać się na mechanizmach rynkowych i powinny być niedyskryminacyjne; mogą one obejmować takie środki jak: gwarancje i porozumienia umowne oraz opcje mocowe i zobowiązania mocowe.
Środki te mogą zostać także uzupełnione o inne niedyskryminacyjne instrumenty takie jak opłaty za moc.
(11) W celu zapewnienia wcześniejszego dostępu do odpowiednich informacji Państwa Członkowskie powinny publikować informacje o podjętych środkach służących utrzymaniu równowagi pomiędzy dostawami a zapotrzebowaniem wśród obecnych i potencjalnych inwestorów w dziedzinie wytwarzania oraz wśród odbiorców energii elektrycznej.
(12) Bez uszczerbku dla art. 86, 87 i 88 Traktatu, istotne jest, aby Państwa Członkowskie ustanowiły jednoznaczne, odpowiednie i stabilne ramy, które pomogą zapewnić bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej i sprzyjają inwestycjom w tworzenie nowych mocy wytwórczych oraz narzędzi zarządzania popytem.
Ważne jest również podjęcie odpowiednich działań w celu zapewnienia ram regulacyjnych mających na celu zachęcenie do inwestowania w nowe przesyłowe połączenia międzysystemowe, szczególnie pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(13) Rada Europejska w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. uzgodniła poziom przesyłowych połączeń międzysystemowych pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Niskie poziomy połączeń międzysystemowych skutkują fragmentacją rynku i utrudniają rozwój konkurencji.
Istnienie odpowiedniej fizycznej zdolności przesyłowej połączeń międzysystemowych, niezależnie od tego, czy są to połączenia transgraniczne, czy nie, jest sprawą kluczową, ale nie jest warunkiem wystarczającym dla pełnego rozwoju konkurencji.
W interesie odbiorców końcowych należy racjonalnie wyważyć potencjalne korzyści, które przyniosą projektowane nowe połączenia międzysystemowe oraz koszty takich projektów.
(14) Ponieważ istotne jest ustalenie maksymalnych dostępnych zdolności przesyłowych bez naruszania wymogów bezpiecznej pracy sieci, istotne jest również zapewnienie pełnej przejrzystości w zakresie obliczania zdolności przesyłowych i procedury alokacji tych zdolności w systemie.
W ten sposób możliwe byłoby lepsze wykorzystanie istniejących zdolności, a na rynek nie byłyby wysyłane fałszywe sygnały o niedoborach, co przyczyni się do osiągnięcia w pełni konkurencyjnego rynku wewnętrznego, określonego w dyrektywie 2003/54/WE.
(15) Operatorzy systemów przesyłowych i dystrybucyjnych potrzebują odpowiednich i stabilnych ram regulacyjnych dla inwestycji oraz dla utrzymania i modernizacji sieci.
(16) Artykuł 4 dyrektywy 2003/54/WE zobowiązuje Państwa Członkowskie do monitorowania i przedłożenia sprawozdania dotyczącego bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej.
Sprawozdanie to powinno zawierać analizę krótko-, średnio- i długoterminowych czynników istotnych dla bezpieczeństwa dostaw, w tym zamiarów operatorów systemów przesyłowych dotyczących inwestycji sieciowych.
Od Państw Członkowskich oczekuje się, że przy opracowywaniu tego sprawozdania odniosą się do informacji i ocen już przeprowadzanych, zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo, w tym na szczeblu europejskim przez operatorów systemów przesyłowych.
(17) Państwa Członkowskie powinny zapewnić skuteczne wdrożenie niniejszej dyrektywy.
(18) Ponieważ cele proponowanych działań, a mianowicie bezpieczne dostawy energii elektrycznej oparte na uczciwej konkurencji i utworzenie w pełni działającego rynku wewnętrznego energii elektrycznej, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie, a zatem, ze względu na zakres i skutki działań, cele te mogą być w większym stopniu osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa określa działania mające na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zagwarantowanie:
a) odpowiedniego poziomu mocy wytwórczych;
b) odpowiedniej równowagi między dostawami a zapotrzebowaniem;
oraz
c) właściwego poziomu połączeń międzysystemowych pomiędzy Państwami Członkowskimi w celu rozwoju rynku wewnętrznego.
2.
Ustala ona ramy, w których Państwa Członkowskie określają przejrzyste, stabilne i niedyskryminacyjne polityki dotyczące bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, zgodne z wymogami konkurencyjnego wewnętrznego rynku energii elektrycznej.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2003/54/WE.
Ponadto stosuje się następujące definicje:
a) "organ regulacyjny" oznacza organy regulacyjne w Państwach Członkowskich wyznaczone zgodnie z art. 23 dyrektywy 2003/54/WE;
b) "bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej" oznacza zdolność systemu elektroenergetycznego do dostarczania energii elektrycznej odbiorcom końcowym, jak przewidziano w niniejszej dyrektywie;
c) "bezpieczeństwo operacyjne sieci" oznacza nieprzerwaną pracę sieci przesyłowej i, w odpowiednich przypadkach, sieci dystrybucyjnej, w dających się przewidzieć okolicznościach;
d) "równoważenie dostaw z zapotrzebowaniem" oznacza zaspokajanie dającego się przewidzieć zapotrzebowania odbiorców na energię elektryczną bez konieczności wdrażania działań w celu zmniejszenia zużycia energii elektrycznej.
Artykuł 3
Zasady ogólne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej poprzez podjęcie koniecznych środków, mających na celu sprzyjanie stabilnemu klimatowi inwestycyjnemu oraz poprzez określenie ról i obowiązków właściwych organów, w tym w odpowiednich przypadkach organów regulacyjnych i wszystkich istotnych uczestników rynku, a także przez podawanie do publicznej wiadomości informacji na ten temat.
Do istotnych uczestników rynku należą między innymi: operatorzy systemów przesyłowych i systemów dystrybucyjnych, wytwórcy energii elektrycznej, sprzedawcy i odbiorcy końcowi.
2.
Przy wdrażaniu środków, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie biorą pod uwagę:
a) znaczenie zapewnienia ciągłości dostaw energii elektrycznej;
b) znaczenie przejrzystych i stabilnych ram regulacyjnych;
c) rynek wewnętrzny i możliwości współpracy transgranicznej w zakresie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej;
d) potrzebę bieżącego utrzymania, a w razie konieczności, modernizacji sieci przesyłowych i dystrybucyjnych w celu zapewnienia właściwej pracy sieci;
e) znaczenie zapewnienia prawidłowego wdrożenia dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych [6] i dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii [7], w zakresie, w jakim ich przepisy odnoszą się do bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej;
f) potrzebę zapewnienia wystarczających rezerwowych zdolności przesyłowych i wytwórczych w celu zapewnienia stabilnej pracy;
oraz
g) znaczenie wsparcia w tworzeniu rynków hurtowych o dużej płynności.
3.
Przy realizacji środków, o których mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą także wziąć pod uwagę:
a) stopień dywersyfikacji źródeł wytwarzania energii elektrycznej na poziomie krajowym lub na właściwym poziomie regionalnym;
b) znaczenie ograniczenia długoterminowych skutków wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną;
c) znaczenie wspierania efektywności energetycznej i wdrażania nowych technologii, w szczególności technologii zarządzania popytem, technologii w zakresie wykorzystywania odnawialnych źródeł energii i wytwarzania rozproszonego;
oraz
d) znaczenie usuwania barier administracyjnych dla inwestycji w infrastrukturę i zdolności wytwórcze.
4.
Państwa Członkowskie gwarantują, że wszelkie środki przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą są niedyskryminacyjne i nie stanowią nadmiernego obciążenia dla uczestników rynku, w tym dla podmiotów wchodzących na rynek i przedsiębiorstw mających niewielki udział w rynku.
Państwa Członkowskie, przed ich przyjęciem, biorą także pod uwagę wpływ środków na koszt energii elektrycznej dla odbiorców końcowych.
5.
Zapewniając właściwy poziom połączeń międzysystemowych między Państwami Członkowskimi, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. c), zwraca się szczególną uwagę na:
a) specyficzne położenie geograficzne każdego z Państw Członkowskich;
b) zachowanie właściwej równowagi między kosztami budowy nowych połączeń międzysystemowych a korzyściami z nich płynącymi dla odbiorców końcowych;
oraz
c) zapewnienie, że istniejące połączenia międzysystemowe są wykorzystywane możliwie najefektywniej.
Artykuł 4
Bezpieczeństwo operacyjne sieci
1. a) Państwa Członkowskie lub właściwe organy zapewniają określenie przez operatorów systemów przesyłowych minimalnego zakresu zasad oraz obowiązków w zakresie bezpieczeństwa operacyjnego sieci.
Przed określeniem tych zasad i obowiązków konsultują je z istotnymi uczestnikami rynku w zainteresowanych państwach, z którymi istnieją połączenia międzysystemowe;
b) niezależnie od lit. a) akapit pierwszy Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby operatorzy systemów przesyłowych przedstawili powyższe zasady i obowiązki do zatwierdzenia właściwym organom;
c) Państwa Członkowskie gwarantują, że operatorzy systemów przesyłowych, a w stosownych przypadkach także systemów dystrybucyjnych stosują się do minimalnego zakresu zasad i obowiązków w zakresie operacyjnego bezpieczeństwa sieci;
d) Państwa Członkowskie wymagają od operatorów systemów przesyłowych utrzymywania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa operacyjnego sieci.
W tym celu operatorzy systemu przesyłowego utrzymują odpowiedni poziom technicznych rezerw zdolności przesyłowych dla celów zapewnienia bezpieczeństwa operacyjnego sieci oraz współpracują z zainteresowanymi operatorami systemów przesyłowych, z którymi są połączeni.
Poziom przewidywalnych warunków, w których zachowane jest bezpieczeństwo, określony jest w zasadach bezpieczeństwa operacyjnego sieci;
e) Państwa Członkowskie gwarantują w szczególności, że operatorzy połączonych systemów przesyłowych, a w stosownych przypadkach także systemów dystrybucyjnych wymieniają informacje dotyczące funkcjonowania sieci szybko i efektywnie, zgodnie z minimalnym zakresem wymagań operacyjnych.
Te same wymagania stosuje się, w odpowiednich przypadkach, do operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych, którzy są połączeni z operatorami systemów poza Wspólnotą.
2.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy gwarantują, że operatorzy systemów przesyłowych, a w stosownych przypadkach także systemów dystrybucyjnych określają i realizują cele w zakresie jakości dostaw oraz bezpiecznej pracy sieci.
Cele te podlegają zatwierdzeniu przez Państwa Członkowskie lub właściwe organy, a ich realizacja jest przez nie monitorowana.
Cele te są obiektywne, przejrzyste i niedyskryminacyjne oraz podlegają publikacji.
3.
Podczas podejmowania środków, o których mowa w art. 24 dyrektywy 2003/54/WE oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1228/2003, Państwa Członkowskie nie czynią rozróżnienia między umowami transgranicznymi i krajowymi.
4.
Państwa Członkowskie gwarantują, że ograniczenia dostaw w sytuacjach awaryjnych wprowadzane są na podstawie określonych uprzednio kryteriów, odnoszących się do zarządzania niezbilansowaniem przez operatorów systemów przesyłowych.
Wszelkie środki zabezpieczające podejmowane są w drodze ścisłych konsultacji z innymi właściwymi operatorami systemów przesyłowych, z poszanowaniem właściwych umów dwustronnych, w tym umów w sprawie wymiany informacji.
Artykuł 5
Utrzymywanie równowagi między dostawami a zapotrzebowaniem
1.
Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki w celu utrzymania równowagi pomiędzy zapotrzebowaniem na energię elektryczną a dostępnością mocy wytwórczych.
W szczególności Państwa Członkowskie:
a) bez uszczerbku dla szczególnych wymogów małych systemów wydzielonych, wspierają ustanawianie ram rynku hurtowego, zapewniających odpowiednie sygnały cenowe w odniesieniu do wytwarzania i zużycia energii elektrycznej,
b) wymagają od operatorów systemów przesyłowych zapewnienia dostępności odpowiedniego poziomu rezerw mocy wytwórczych dla celów zbilansowania lub przyjęcia równoważnych mechanizmów rynkowych.
2.
Bez uszczerbku dla art. 87 i 88 Traktatu, Państwa Członkowskie mogą także podjąć dodatkowe środki, obejmujące w szczególności:
a) przepisy ułatwiające tworzenie nowych mocy wytwórczych oraz wejście na rynek nowych wytwórców energii;
b) znoszenie barier, które uniemożliwiają stosowanie umów umożliwiających przerywanie dostaw (umów przerywalnych);
c) znoszenie barier uniemożliwiających zawieranie umów o zmiennej długości, zarówno dla wytwórców, jak i odbiorców;
d) zachęcanie do przyjęcia technologii zarządzania popytem w czasie rzeczywistym, takich jak zaawansowane systemy pomiarowe;
e) zachęcanie do stosowania środków oszczędzania energii;
f) procedury przetargowe lub każdą inną procedurę równoważną z punktu widzenia przejrzystości i braku dyskryminacji zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE.
3.
Państwa Członkowskie publikują działania podjęte na podstawie tego artykułu oraz zapewniają ich możliwie najszersze rozpowszechnienie.
Artykuł 6
Inwestycje sieciowe
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają ramy regulacyjne, które:
a) dostarczają sygnałów inwestycyjnych dla operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych do rozwoju ich sieci w celu zaspokojenia przewidywalnego zapotrzebowania na rynku; oraz
b) ułatwiają utrzymanie, a w razie konieczności modernizację tych sieci.
2.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia (WE) nr 1228/2003, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na inwestycje komercyjne w połączenia międzysystemowe.
Państwa Członkowskie gwarantują, że decyzje dotyczące inwestycji w połączenia międzysystemowe podejmowane są przy ścisłej współpracy między właściwymi operatorami systemów przesyłowych.
Artykuł 7
Sprawozdawczość
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że sprawozdanie, o którym mowa w art. 4 dyrektywy 2003/54/WE obejmuje ocenę całkowitej wystarczalności systemu elektroenergetycznego do zaspokajania bieżącego i przewidywanego zapotrzebowania na energię elektryczną, obejmującą:
a) bezpieczeństwo operacyjne sieci;
b) prognozę zrównoważenia dostaw z zapotrzebowaniem na okres kolejnych pięciu lat;
c) perspektywy zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej w okresie od 5 do 15 lat od daty sprawozdania;
d) zamiary inwestycyjne na najbliższe pięć lub więcej lat kalendarzowych, operatorów systemów przesyłowych i znane zamiary innych podmiotów, w odniesieniu do zapewnienia zdolności transgranicznych połączeń międzysystemowych.
2.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy przygotowują sprawozdanie w ścisłej współpracy z operatorami systemów przesyłowych.
Operatorzy systemów przesyłowych zasięgają, w odpowiednich przypadkach, opinii operatorów sąsiednich systemów przesyłowych.
3.
W części sprawozdania dotyczącej zamiarów inwestycyjnych w odniesieniu do połączeń międzysystemowych, o których mowa w ust. 1 lit. d), należy uwzględnić:
a) zasady zarządzania ograniczeniami przesyłowymi określone w rozporządzeniu (WE) nr 1228/2003;
b) istniejące i planowane linie przesyłowe;
c) spodziewane modele wytwarzania, dostaw, wymiany transgranicznej i zużycia, umożliwiające stosowanie mechanizmów zarządzania popytem;
oraz
d) regionalne, krajowe i europejskie cele w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym projekty stanowiące element osi projektów priorytetowych określonych w załączniku I do decyzji nr 1229/2003/WE.
Państwa Członkowskie gwarantują, że operatorzy systemów przesyłowych przekazują informacje dotyczące ich zamiarów inwestycyjnych lub zamiarów inwestycyjnych znanych im innych stron, w zakresie zapewnienia transgranicznych połączeń międzysystemowych.
Państwa Członkowskie mogą również wymagać od operatorów systemów przesyłowych dostarczenia informacji dotyczących inwestycji związanych z budowaniem linii wewnętrznych, które w sposób istotny wpływają na zapewnienie transgranicznych połączeń międzysystemowych.
4.
Państwa Członkowskie lub właściwe organy gwarantują, że operatorom systemów przesyłowych lub właściwym organom zapewnione zostaną niezbędne środki dostępu do odpowiednich informacji, o ile mają one znaczenie dla realizacji tego zadania.
Należy zapewnić zachowanie tajemnicy informacji niejawnych.
5. Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1 lit. d), otrzymywanych od właściwych organów Komisja przedstawia sprawozdanie Państwom Członkowskim, właściwym organom oraz Europejskiej Grupie Organów Nadzoru ds. Energii Elektrycznej i Gazu ustanowionej decyzją Komisji 2003/796/WE [8] w sprawie planowanych inwestycji i ich wkładu w realizację celów, o których mowa w art. 1 ust. 1.
Sprawozdanie to może zostać połączone ze sprawozdaniem przewidzianym w art. 28 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/54/WE i jest publikowane.
Artykuł 8
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy do dnia 24 lutego 2008 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposoby dokonania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W terminie do dnia 1 grudnia 2007 r. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów krajowych przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 9
Sprawozdania
Komisja monitoruje i analizuje stosowanie niniejszej dyrektywy i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z poczynionych postępów do dnia 24 lutego 2010 r.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 11 Adresaci
Dyrektywa 2005/90/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 18 stycznia 2006 r.
zmieniająca po raz dwudziesty dziewiąty dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (substancje zaklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość — c/m/r)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie wchodzą w zakres planu działań przyjętego w decyzji nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. przyjmującej program działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008) [3].
Zgodnie z tą decyzją Wspólnota działa na rzecz promowania i poprawy zdrowia, zapobiegania chorobom i przeciwdziałania potencjalnym zagrożeniom zdrowotnym, dążąc do zmniejszenia możliwej do uniknięcia zachorowalności i przedwczesnej umieralności oraz niepełnosprawności ruchowej.
(2) Substancje wymienione w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [4], które są zaklasyfikowane jako rakotwórcze kategorii 1 lub 2, mogą powodować raka.
Substancje wymienione w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG, które są zaklasyfikowane jako mutagenne kategorii 1 lub 2, mogą powodować dziedziczne wady genetyczne.
Substancje wymienione w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG, które są zaklasyfikowane jako działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2, mogą powodować wady wrodzone lub mogą upośledzać płodność.
(3) W celu poprawy ochrony zdrowia ludzkiego i bezpieczeństwa konsumentów stosowanie substancji nowo zaklasyfikowanych jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2 powinno być regulowane, a wprowadzanie do obrotu substancji i preparatów zawierających te substancje powinno podlegać ograniczeniom w zakresie sprzedaży dla konsumentów.
(4) Dyrektywa Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych [5] ustanawia ograniczenia we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych, między innymi w celu poprawy zdrowia ludzkiego i bezpieczeństwa konsumentów.
(5) Dyrektywa 94/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6] zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG ustanawia, w postaci dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG, wykaz zawierający substancje zaklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość, kategorii 1 lub 2.
Substancje te i preparaty zawierające te substancje powinny podlegać ograniczeniom w sprzedaży dla konsumentów.
(6) Dyrektywa 94/60/WE przewiduje, nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, dostosowanie do postępu technicznego załącznika I do dyrektywy 67/548/EWG, który zawiera substancje zaklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2, Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący dyrektywy regulującej te nowo zaklasyfikowane substancje w celu zaktualizowania dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
Wniosek Komisji uwzględni ryzyko i korzyści związane z nowo zaklasyfikowanymi substancjami oraz przepisy wspólnotowe dotyczące analizy ryzyka.
(7) Dyrektywa Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz dwudziesty dziewiąty dyrektywę Rady 67/548/EWG, a dokładniej jej załącznik I, obejmuje 146 pozycji zawierających substancje nowo zaklasyfikowane jako rakotwórcze kategorii 1, 21 pozycji zawierających substancje nowo zaklasyfikowane jako rakotwórcze kategorii 2, 152 pozycje zawierające substancje nowo zaklasyfikowane jako mutagenne kategorii 2 i 24 pozycje zawierające substancje nowo sklasyfikowane jako działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 2.
(8) Dyrektywa 2004/73/WE zmienia również uwagi dotyczące identyfikacji, klasyfikacji i etykietowania odnoszące się do 4 substancji zaklasyfikowanych jako rakotwórcze kategorii 1, 36 pozycji zawierających substancje zaklasyfikowane jako rakotwórcze kategorii 2, 6 pozycji zawierających substancje zaklasyfikowane jako mutagenne kategorii 2, 2 pozycji zawierających substancje zaklasyfikowane jako działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 i 3 pozycji zawierających substancje zaklasyfikowane jako działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 2.
Wykazy w dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione.
(9) Uwzględniono ryzyko i korzyści związane z substancjami nowo zaklasyfikowanymi w dyrektywie 2004/73/WE jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2, w szczególności te rodzaje ryzyka i korzyści, które odnoszą się do substancji niepodlegających do tej pory ograniczeniom stosowania dla substancji i preparatów wprowadzanych do obrotu (zgodnie z wcześniejszą klasyfikacją).
W analizie tej stwierdzono, że wymienione nowo zaklasyfikowane substancje mogą być włączone do dodatku do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG.
(10) Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych określających minimalne wymagania dotyczące ochrony pracowników, zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7], a także w dyrektywach szczegółowych na niej opartych, w szczególności w dyrektywie 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy [8],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dodatek do załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie w terminie do dnia 24 stycznia 2007 r. przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 24 sierpnia 2007 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 2005/91/WE
z dnia 16 grudnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 2003/90/WE określająca środki wykonawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/53/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków badania niektórych odmian gatunków roślin uprawnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego Katalogu Odmian Gatunków Roślin Rolniczych [1], w szczególności jej art. 7 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 2003/90/WE [2] została przyjęta w celu zagwarantowania, aby odmiany włączone przez Państwa Członkowskie do ich krajowych katalogów zgadzały się z wytycznymi ustanowionymi przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin (CPVO) w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minimalnych warunków badania odmian, jak tylko takie wytyczne zostaną ustanowione.
W odniesieniu do innych odmian dyrektywa stanowi, że zastosowanie mają wytyczne Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV).
(2) CPVO stworzył w międzyczasie dalsze wytyczne dotyczące szeregu innych gatunków.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/90/WE.
(4) Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 2003/90/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
W przypadku badania rozpoczętego przed dniem 1 kwietnia 2006 r. Państwa Członkowskie mogą zdecydować o stosowaniu tekstu dyrektywy 2003/90/WE mającego zastosowanie przed jego zmianą na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Najpóźniej do dnia 31 marca 2006 r. Państwa Członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 kwietnia 2006 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Sposób dokonania takiego odniesienia ustalany jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 2005/92/WE
z dnia 12 grudnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do okresu stosowania minimalnej stawki standardowej VAT
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit drugi szóstej dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [2] przewiduje, że Rada decyduje o poziomie stawki standardowej mającej zastosowanie po dniu 31 grudnia 2005 r.
(2) Obecnie obowiązująca w Państwach Członkowskich standardowa stawka podatku od wartości dodanej, w powiązaniu z mechanizmami systemu przejściowego, zapewnia dopuszczalne funkcjonowanie tego systemu.
Należy jednak unikać sytuacji, w której rosnące różnice w stawkach standardowych podatku VAT stosowanych w Państwach Członkowskich prowadziłyby do braku równowagi strukturalnej w ramach Wspólnoty oraz do zakłócenia konkurencji w niektórych obszarach działalności.
(3) Właściwym wydaje się zatem utrzymanie minimalnej stawki standardowej 15 % przez kolejny, wystarczająco długi okres w celu umożliwienia dalszego wdrażania strategii upraszczania i unowocześniania obecnie obowiązującego prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie VAT.
(4) W związku z tym dyrektywa 77/388/EWG powinna zostać odpowiednio zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 12 ust. 3 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"Stawka standardowa podatku od wartości dodanej ustalana jest przez każde Państwo Członkowskie jako procent podstawy opodatkowania i jest jednakowa dla dostaw towarów oraz świadczenia usług.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. stawka standardowa nie może być niższa niż 15 %.
Zgodnie z art. 93 Traktatu, Rada określa poziom stawki standardowej, mający zastosowanie po dniu 31 grudnia 2010 r.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Zasady dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2005/93/WE
z dnia 21 grudnia 2005 r.
zmieniająca dyrektywę 69/169/EWG w zakresie tymczasowych ograniczeń ilościowych w przywozie piwa do Finlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 93,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 oraz 5 dyrektywy Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim [3] przewidują zwolnienia podatkowe w odniesieniu do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, przewożonych w bagażu podróżnych przybywających z państw trzecich, pod warunkiem że przywóz taki nie ma charakteru handlowego.
(2) Na mocy dyrektywy 69/169/EWG, w związku z poważnymi trudnościami gospodarczymi fińskich sprzedawców detalicznych w regionie przygranicznym oraz znaczną stratą wpływów z powodu zwiększonego przywozu piwa z państw trzecich, Finlandia jest uprawniona w okresie do 31 grudnia 2005 r. do ograniczenia przywozu piwa w ilości nieprzekraczającej 6 litrów na osobę.
Finlandia zastosowała to zwolnienie tylko w ograniczonym stopniu i zezwoliła na przywóz piwa w ilości nieprzekraczjącej 16 litrów na osobę.
(3) Przystąpienie nowych Państw Członkowskich otworzyło nowe możliwości osobom podróżującym z jednego z Państw Członkowskich, w szczególności z Estonii, które chcą przywieźć piwo do Finlandii.
Finlandia zareagowała na tę sytuację obniżając średnio o 33 % stawki podatkowe mające zastosowanie do napojów alkoholowych, co stanowi najbardziej znaczącą zmianę w tej dziedzinie w ostatnich 40 latach.
(4) Obniżenie stawek podatkowych na alkohol doprowadziło nie tylko do znaczącej utraty wpływów z podatku akcyzowego, ale również do zwiększenia problemów w zakresie polityki wobec alkoholu oraz polityki społecznej i zdrowotnej.
Ponadto pojawiły się problemy związane z porządkiem publicznym i wzrostem przestępczości powiązanej z alkoholem.
(5) Finlandia wnioskowała o odstępstwo od art. 4 ust. 1 dyrektywy 69/169/EWG polegające na stosowaniu maksymalnego limitu na przywóz przez podróżnych piwa z państw trzecich w wysokości nie mniejszej niż 16 litrów na osobę.
(6) Należy uwzględnić położenie geograficzne Finlandii, trudności gospodarcze fińskich sprzedawców detalicznych prowadzących działalność w regionach przygranicznych oraz znaczne straty wpływów spowodowane zwiększonym przywozem piwa z państw trzecich.
(7) Z powyższych powodów i w świetle aktualnych rozważań nad ogólnym przeglądem wartości i ilości towarów określonych w dyrektywie 69/169/EWG, właściwe jest upoważnienie Finlandii do stosowania odstępstwa, którego dotyczy wniosek, przez kolejny okres trwający do dnia 31 grudnia 2007 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Artykuł 5 ust. 9 dyrektywy 69/169/EWG otrzymuje brzmienie:
"9.
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 upoważnia się Finlandię na okres do dnia 31 grudnia 2007 r. do stosowania limitu ilościowego w wysokości nie mniejszej niż 16 litrów w przywozie piwa z państw trzecich.".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji teksty takich przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych wraz z tabelą korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami i niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 2005/94/WE
z dnia 20 grudnia 2005 r.
w sprawie wspólnotowych środków zwalczania grypy ptaków i uchylająca dyrektywę 92/40/EWG
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grypa ptaków jest poważną i wysoce zaraźliwą chorobą drobiu i innych utrzymywanych ptaków spowodowaną różnymi rodzajami wirusów grypy.
Wirusy te mogą również przechodzić na ssaki, w szczególności świnie, i na ludzi.
(2) W związku z tym, że drób jest objęty listą zwierząt żywych stanowiącą załącznik I do Traktatu, jednym z zadań Wspólnoty w dziedzinie weterynarii jest poprawa statusu zdrowotnego drobiu, ułatwiając tym samym wymianę handlową drobiu i produktów drobiowych i zapewniając rozwój tego sektora.
Ponadto definiując i stosując politykę i działania wspólnotowe, należy zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.
(3) Wirusy grypy mają dużą ilość różnych szczepów.
Poziom zagrożenia, jakie stwarzają różne szczepy wirusów grypy dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego jest bardzo zmienny i do pewnego stopnia nieprzewidywalny z powodu szybkiej mutacji wirusa i możliwości wymiany segmentów materiału genetycznego pomiędzy różnymi szczepami.
(4) Zakażenie niektórymi szczepami wirusów grypy pochodzących od ptaków może być przyczyną ogniska choroby wśród ptactwa domowego, przybierając proporcje epizootyczne i powodując śmiertelność i straty wśród drobiu na skalę, która może w szczególności zagrozić opłacalności całej hodowli drobiu.
(5) Wspólnotowe środki zwalczania grypy ptaków zostały ustanowione na mocy dyrektywy Rady 92/40/EWG z dnia 19 maja 1992 r. wprowadzającej wspólnotowe środki zwalczania influenzy drobiu [3] w celu zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt i przyczynienia się do rozwoju sektora drobiarskiego.
(6) Środki ustanowione dyrektywą 92/40/EWG powinny zostać poddane gruntownemu przeglądowi w świetle najnowszej wiedzy naukowej dotyczącej zagrożeń, jakie grypa ptaków niesie ze sobą dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, rozwoju nowych metod laboratoryjnych i szczepionek oraz doświadczeń zdobytych podczas ostatnich wybuchów ognisk tej choroby we Wspólnocie, a także w krajach trzecich.
(7) Nowe środki wspólnotowe powinny również uwzględnić najnowsze opinie Komitetu Naukowego ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt oraz Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), a także zmiany w Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych i w Podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych Międzynarodowego Biura Epizootycznego (OIE) w sprawie grypy ptaków.
(8) Pewne wirusy grypy pochodzące od ptaków mogą w niektórych okolicznościach mieć wpływ na ludzi i mogą wówczas stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Przepisy niniejszej dyrektywy, których celem jest zwalczanie choroby wśród zwierząt hodowlanych, mogłyby pośrednio przyczynić się do zapobiegania problemom w zakresie zdrowia publicznego.
Na obecnym etapie radzenie sobie z takimi problemami pozostaje jednak w głównej mierze w gestii Państw Członkowskich.
(9) Na poziomie wspólnotowym zagrożeniami dla zdrowia ludzkiego, jakie przedstawiają wirusy grypy, zajmują się przede wszystkim inne działania i akty prawne.
Dotyczą one w szczególności Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], zaleceń wydawanych przez Komisję w sprawie gotowości Wspólnoty na wypadek pandemii grypy i wspólnotowych planów gotowości, Systemu Wczesnego Ostrzegania i Reagowania Unii Europejskiej oraz ustanowienia Europejskiego Systemu Monitorowania Grypy/Europejskiej Grupy Nadzoru nad Grypą.
(10) Stosownym jest jednak, aby Komisja wraz z ECDC oceniła, czy dalsze środki w dziedzinie zdrowia publicznego lub zdrowia pracowników oraz środki bezpieczeństwa, uzupełniające przepisy dotyczące zdrowia zwierząt zawarte w niniejszej dyrektywie są potrzebne na poziomie wspólnotowym w celu przeciwstawienia się zagrożeniom przedstawianym dla ludzi, a w szczególności dla pracowników mających kontakt z zakażonymi zwierzętami, przez pewne wirusy grypy pochodzące od ptaków, oraz aby przedstawiła wszelkie niezbędne wnioski legislacyjne.
(11) Aktualny stan wiedzy wskazuje, że zagrożenie dla zdrowia, jakie przedstawiają tak zwane wirusy grypy ptaków o niskiej zjadliwości, jest niższe w stosunku do zagrożenia, jakie przedstawiają wysoce zjadliwe wirusy grypy ptaków, które pochodzą od mutacji niektórych wirusów o niskiej zjadliwości.
(12) Prawodawstwo wspólnotowe dotyczące zwalczania grypy ptaków powinno umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie środków zwalczania choroby w sposób proporcjonalny i elastyczny, z uwzględnieniem różnych poziomów zagrożenia, jakie przedstawiają różne szczepy wirusa, prawdopodobnego oddziaływania społeczno-ekonomicznego rozważanych środków na sektor rolnictwa i inne sektory powiązane, jednocześnie zapewniając, że środki podjęte w ramach każdego konkretnego scenariusza rozwoju choroby są najodpowiedniejsze.
(13) Mając na uwadze potencjał mutacji wirusów grypy ptaków o niskiej zjadliwości w wysoce zjadliwe wirusy grypy ptaków, należy wprowadzić przepisy mające na celu wczesne wykrycie zakażenia drobiu tak, aby móc szybko zareagować i przyjąć odpowiednie i proporcjonalne środki zwalczania i eliminacji, które powinny obejmować system aktywnego nadzoru prowadzonego przez Państwa Członkowskie.
Nadzór taki powinien przebiegać według ogólnych wytycznych, jakie zostaną przyjęte w świetle najnowszego stanu wiedzy i osiągnięć w tej dziedzinie.
(14) Wszelkie podejrzenie występowania zakażenia grypą ptaków, które może pojawić się w wyniku badań klinicznych lub laboratoryjnych lub jakiekolwiek inne powody prowadzące do podejrzenia występowania zakażenia powinny spowodować podjęcie natychmiastowego urzędowego dochodzenia, tak aby można było podjąć szybkie i skuteczne odpowiednie działanie.
Działanie takie powinno zostać wzmocnione możliwie najszybciej po potwierdzeniu występowania zakażenia, tak aby objęło ono likwidację ptaków z zakażonych gospodarstw i z gospodarstw, które są narażone na ryzyko zakażenia.
(15) W przypadku wykrycia zakażenia wirusem grypy ptaków o niskiej zjadliwości, środki zwalczania mogą się różnić od tych, które powinno się zastosować w przypadku wykrycia wysoce zjadliwego wirusa grypy ptaków, z uwzględnieniem różnych poziomów zagrożenia, jakie przedstawiają te dwie odmiany choroby.
(16) Środki zwalczania choroby, a w szczególności utworzenie stref ograniczeń, powinno się również dostosowywać uwzględniając gęstość populacji drobiu, a także inne czynniki ryzyka na obszarze, na którym wykryto zakażenie.
(17) W przypadku wystąpienia ogniska choroby niezbędne jest również zapobieganie dalszemu rozprzestrzenianiu się zakażenia poprzez uważne monitorowanie i ograniczanie przemieszczania drobiu i wykorzystywania produktów, które mogą zostać skażone, zaostrzenie środków z zakresu bezpieczeństwa biologicznego na wszystkich etapach produkcji drobiu, oczyszczanie i odkażanie skażonych gospodarstw, ustanawianie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych wokół ogniska choroby oraz, w miarę potrzeby, poprzez szczepienia.
(18) Zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym dobrostanu zwierząt, wspólnotowe środki zwalczania wysoce zjadliwej grypy ptaków powinny polegać najpierw na likwidacji zakażonych stad.
(19) Dyrektywa Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [5] określa minimalne normy ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania w celu zwalczania choroby.
Takie zasady stosują się w pełni do uboju lub zabijania zgodnie z niniejszą dyrektywą.
(20) Szczepienie przeciwko grypie ptaków może być skutecznym narzędziem uzupełniającym środki zwalczania choroby i umożliwiającym uniknięcie masowego zabijania i niszczenia drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
Aktualny stan wiedzy wskazuje, że szczepienie może być pomocne nie tylko jako krótkoterminowy środek w sytuacjach awaryjnych, lecz również jako długoterminowy środek zapobiegania chorobie w sytuacjach podwyższonego ryzyka przedostania się wirusów grypy ptaków ze środowiska naturalnego lub z innych źródeł.
Należy więc wprowadzić przepisy zarówno w odniesieniu do szczepienia interwencyjnego, jak i zapobiegawczego.
(21) Drób szczepiony, chociaż jest chroniony przed objawami klinicznymi choroby, może się zakazić i w ten sposób przyczynić do dalszego rozprzestrzenienia zakażenia.
W związku z tym, szczepieniu muszą towarzyszyć odpowiednie środki nadzoru i środki ograniczające ustalone na poziomie wspólnotowym.
Dlatego też strategia szczepień powinna pozwalać na dokonanie rozróżnienia pomiędzy zwierzętami zakażonymi i szczepionymi.
Produkty z drobiu szczepionego, takie jak mięso i jaja konsumpcyjne, powinno się wprowadzać do obrotu zgodnie z właściwym prawodawstwem wspólnotowym, w tym niniejszą dyrektywą.
(22) Wspólnota i Państwa Członkowskie powinny mieć także możliwość utworzenia rezerw szczepionki przeciwko grypie ptaków, które w przypadkach awaryjnych zostaną użyte do szczepienia drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
(23) Należy przyjąć przepisy dla zapewnienia stosowania zharmonizowanych procedur i metod w diagnozowaniu grypy ptaków, w tym funkcjonowania laboratorium referencyjnego Wspólnoty, a także laboratoriów referencyjnych w Państwach Członkowskich.
(24) Należy przyjąć przepisy dla zapewnienia osiągnięcia przez Państwa Członkowskie niezbędnego poziomu gotowości, pozwalającego na skuteczne radzenie sobie w sytuacjach awaryjnych spowodowanych jednym lub większą liczbą ognisk grypy ptaków, w szczególności poprzez stworzenie odpowiednich planów gotowości i ustanowienie centrów kontroli.
(25) Jeśli grypa ptaków zostanie wykryta w trakcie przywozu w zakładzie lub ośrodku kwarantanny, jak przewiduje decyzja Komisji 2000/666/WE z dnia 16 października 2000 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie ptaków innych niż drób oraz warunki kwarantanny [6], fakt ten powinien zostać zgłoszony Komisji.
Jednakże dokonywanie zgłoszeń określone dyrektywą Rady 82/894/EWG z dnia 21 grudnia 1982 r. w sprawie zgłaszania chorób zwierząt we Wspólnocie [7] w przypadkach wystąpienia ognisk choroby w Państwach Członkowskich nie byłoby właściwe.
(26) Oczyszczanie i odkażanie powinny być integralnym elementem wspólnotowej polityki zwalczania grypy ptaków.
Środki odkażające powinno się stosować zgodnie z dyrektywą 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [8].
(27) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [9] ustanawia zasady dotyczące gromadzenia, transportu, przechowywania, przeładunku, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym zwierząt zabitych w celu wyeliminowania chorób epizootycznych, aby zapobiec zagrożeniu, jakie choroby te stwarzają dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego.
To rozporządzenie i jego środki wykonawcze określają ogólne ramy usuwania martwych zwierząt.
Należy wprowadzić przepisy w celu przyjęcia w drodze procedury komitologii szczególnych, dodatkowych lub różnych środków koniecznych dla dalszego wzmocnienia środków zwalczania grypy ptaków.
(28) Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [10] oraz rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [11] może być pod pewnymi warunkami stosowane do jaj pochodzących z gospodarstw, gdzie trzymany jest drób, w stosunku do którego istnieje podejrzenie zakażenia grypą ptaków.
(29) Państwa Członkowskie powinny określić zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy i zapewnić ich wprowadzenie.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(30) Należy wprowadzić przepisy przewidujące możliwość dokonania, w razie konieczności, niezwłocznej zmiany załączników do niniejszej dyrektywy, tak aby uwzględnić rozwój wiedzy naukowej i technicznej.
(31) Biorąc pod uwagę nieprzewidywalność wirusów grypy, właściwe jest również zapewnienie istnienia szybkiej procedury pozwalającej na szybkie przyjęcie na poziomie wspólnotowym dodatkowych lub bardziej szczegółowych środków zwalczania wszelkiego zakażenia drobiu i innych gatunków zwierząt, wtedy gdy środki takie są konieczne.
(32) Niniejsza dyrektywa powinna wyznaczać minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska grypy ptaków wśród drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
Jednak Państwa Członkowskie mają swobodę we wprowadzaniu bardziej restrykcyjnych działań administracyjnych i sanitarnych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Poza tym niniejsza dyrektywa powinna przewidywać, że organy Państw Członkowskich stosują środki proporcjonalne do zagrożenia zdrowia, jakie powodują różne sytuacje związane z chorobą.
(33) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, dla osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest zapewnienie rozwoju sektora drobiarskiego i przyczynienie się do ochrony zdrowia zwierząt, konieczne i właściwe jest ustanowienie zasad dotyczących środków szczegółowych i środków minimalnych mających na celu zapobieganie i zwalczanie grypy ptaków.
Zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów.
(34) Środki konieczne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12].
(35) Dla zapewnienia przejrzystości i racjonalności prawodawstwa wspólnotowego, dyrektywa 92/40/EWG powinna zostać uchylona i zastąpiona niniejszą dyrektywą.
(36) Zgodnie z pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa zachęca się Państwa Członkowskie do sporządzania [13], dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelację pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.
Niniejsza dyrektywa określa:
a) niektóre środki zapobiegawcze, odnoszące się do nadzorowania i wczesnego wykrywania grypy ptaków oraz podniesienia poziomu świadomości i przygotowania właściwych organów i środowiska rolniczego na zagrożenie tą chorobą;
b) minimalne środki zwalczania do stosowania w przypadku wystąpienia ogniska grypy ptaków u drobiu lub innych utrzymywanych ptaków i wczesnego wykrycia ewentualnego przeniesienia wirusów grypy ptaków na ssaki;
c) inne pomocnicze środki w celu uniknięcia przenoszeniu się wirusów grypy pochodzących od ptaków na inne gatunki.
2.
Państwa Członkowskie pozostają swobodne w podejmowaniu bardziej restrykcyjnych środków w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) "grypa ptaków" oznacza wszelkie zakażenia grypą opisane jako takie w załączniku I pkt 1;
2) "wysoce zjadliwa grypa ptaków (HPAI)" oznacza wszelkie zakażenia grypą ptaków opisane jako takie w załączniku I pkt 2;
3) "grypa ptaków o niskiej zjadliwości (LPAI)" oznacza wszelkie zakażenia grypą ptaków opisane jako takie w załączniku I pkt 3;
4) "drób" oznacza wszystkie ptaki chowane lub utrzymywane w celu produkcji mięsa lub jaj przeznaczonych do konsumpcji, produkcji innych wyrobów, do odbudowy pogłowia ptaków łownych lub dla celów rozpłodowych w odniesieniu do tych kategorii ptaków;
5) "dziki ptak" oznacza ptaka żyjącego na wolności, który nie jest trzymany w żadnym gospodarstwie zdefiniowanym w punkcie 8;
6) "inny utrzymywany ptak" oznacza dowolnego ptaka innego niż drób, który jest utrzymywany z jakichkolwiek powodów innych niż te, o których mowa w punkcie 4, w tym ptaki trzymane do celów pokazów, wyścigów, wystaw, hodowli lub na sprzedaż;
7) "oficjalnie zarejestrowane rzadkie rasy drobiu lub innych utrzymywanych ptaków" oznacza drób lub inne utrzymywane ptaki oficjalnie uznane za rzadkie rasy przez właściwy organ w ramach jego planu gotowości przewidzianego w art. 62;
8) "gospodarstwo" oznacza dowolny obiekt rolniczy lub inny, w tym wylęgarnie, cyrki, zoo, sklepy zoologiczne, jarmarki z ptakami i ptaszarnie, gdzie hodowany lub trzymany jest drób lub inne utrzymywane ptaki. Definicja ta nie obejmuje jednak ubojni, środków transportu, stacji i ośrodków kwarantanny, placówek kontroli granicznej i laboratoriów upoważnionych przez właściwy organ do przechowywania wirusa grypy ptaków;
9) "komercyjne gospodarstwo drobiarskie" oznacza gospodarstwo, gdzie drób jest trzymany do celów handlowych;
10) "gospodarstwo niekomercyjne" oznacza gospodarstwo, gdzie właściciele trzymają drób lub inne utrzymywane ptaki:
a) do własnego spożycia lub użytku; lub
b) jako zwierzęta domowe;
11) "grupa drobiu" lub "grupa innych utrzymywanych ptaków" oznacza gospodarstwo lub gospodarstwa w ramach wspólnego systemu zarządzania bezpieczeństwem biologicznym, zawierających podpopulację drobiu lub innych utrzymywanych ptaków o wyraźnym statusie zdrowotnym pod względem grypy ptaków, które to podpopulacje są poddane odpowiednim środkom nadzoru, kontroli i bezpieczeństwa biologicznego;
12) "stado" oznacza cały drób lub inne utrzymywane ptaki znajdujące się w jednej jednostce produkcyjnej;
13) "jednostka produkcyjna" oznacza jednostkę w gospodarstwie, w stosunku do której urzędowy lekarz weterynarii jest pewien, że jest całkowicie niezależna od innej jednostki w tym samym gospodarstwie pod względem jej położenia i codziennej obsługi drobiu lub przebywających tam innych utrzymywanych ptaków;
14) "pisklęta jednodniowe" oznacza każdy drób poniżej 72 godzin życia, jeszcze nie karmiony; oraz kaczki piżmowe (Cairina moschata) lub ich krzyżówki poniżej 72 godzin życia, niezależnie od tego czy karmione;
15) "podręcznik diagnostyczny" oznacza podręcznik diagnostyczny, przewidziany w art. 50 ust. 1;
16) "drób lub inne utrzymywane ptaki podejrzane o zakażenie" oznacza wszelki drób lub inne utrzymywane ptaki wykazujące objawy kliniczne lub zmiany lub reakcje pośmiertne w badaniach laboratoryjnych, wskazujące na to, że nie da się wykluczyć grypy ptaków;
17) "właściciel" oznacza jakąkolwiek osobę lub osoby, fizyczne albo prawne, które są właścicielami drobiu lub innych utrzymywanych ptaków lub którym zlecono trzymanie takowego, niezależnie od celów handlowych;
18) "właściwy organ" oznacza organ Państwa Członkowskiego upoważniony do przeprowadzania fizycznych kontroli lub formalnych czynności administracyjnych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub jakikolwiek organ, któremu powierzono takie kompetencje;
19) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ;
20) "nadzór urzędowy" oznacza czynność uważnego monitorowania przez właściwy organ statusu zdrowotnego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków lub ssaków w gospodarstwie pod względem grypy ptaków;
21) "kontrola urzędowa" oznacza czynności podejmowane przez właściwy organ w celu sprawdzenia, czy wymagania określone w niniejszej dyrektywie oraz we wszelkich instrukcjach wydanych przez ten organ dotyczących sposobu spełnienia tych wymagań są spełniane lub zostały spełnione;
22) "zabijanie" oznacza każdy proces inny niż ubój powodujący śmierć ssaka, drobiu lub innych utrzymywanych ptaków;
23) "ubój" oznacza każdy proces powodujący śmierć ssaka lub drobiu wskutek wykrwawienia przeprowadzony dla celów spożycia przez ludzi;
24) "usunięcie" oznacza czynność zbierania, transportowania, przechowywania, przeładunku, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zgodnie z:
a) rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002; lub
b) zasadami, które mają być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2;
25) "wspólnotowy bank szczepionek" oznacza odpowiednie obiekty wyznaczone zgodnie z art. 58 ust. 1 do przechowywania wspólnotowych rezerw szczepionek przeciw grypie ptaków;
26) "gospodarstwo kontaktowe" oznacza gospodarstwo, z którego grypa ptaków mogła zostać przyniesiona lub w którym mogła się pojawić z powodu jego położenia, przemieszczania osób, drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, pojazdów lub w inny sposób;
27) "podejrzenie wystąpienia ogniska" oznacza gospodarstwo, w stosunku do którego właściwy organ podejrzewa występowanie grypy ptaków;
28) "ognisko" oznacza gospodarstwo, w którym właściwy organ potwierdził obecność grypy ptaków;
29) "ognisko pierwotne" oznacza ognisko, które nie jest epidemiologicznie powiązane z poprzednim ogniskiem w tym samym regionie Państwa Członkowskiego, zdefiniowanym w art. 2 ust. 2 lit. p) dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [14], lub pierwsze ognisko w innym regionie tego samego Państwa Członkowskiego;
30) "strategia odróżniania zwierzęcia zakażonego od szczepionego (strategia DIVA)" ("Differentiating Infected from Vaccinated Animal") oznacza strategię szczepienia umożliwiającą odróżnienie zwierząt szczepionych/zakażonych od szczepionych/niezakażonych poprzez wykonanie badania diagnostycznego na obecność przeciwciał przeciwko wirusowi terenowemu oraz poprzez wykorzystanie nieszczepionych ptaków wzorcowych;
31) "ssak" oznacza zwierzę z gromady ssaków (Mammalia), z wyjątkiem człowieka;
32) "zwłoki" oznacza drób lub inne utrzymywane ptaki, lub ich części, które padły lub zostały zabite i nie nadają się do spożycia przez ludzi.
ROZDZIAŁ II
ZAPOBIEGAWCZE ŚRODKI BEZPIECZEŃSTWA BIOLOGICZNEGO, NADZÓR, POWIADOMIENIA I DOCHODZENIA EPIDEMIOLOGICZNE
Artykuł 3
Zapobiegawcze środki bezpieczeństwa biologicznego
Szczegółowe przepisy dotyczące zapobiegawczych środków bezpieczeństwa biologicznego mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
Artykuł 4
Programy nadzoru
1.
Państwa Członkowskie realizują programy nadzoru w celu:
a) wykrycia występowania zakażeń wirusem grypy ptaków podtypami H5 i H7 u różnych gatunków drobiu;
b) wzbogacenia wiedzy, na podstawie regularnie uaktualnianej oceny ryzyka, na temat zagrożeń pochodzących od dzikich ptaków związanych z wszelkimi występującymi u ptaków wirusami grypy pochodzącymi od ptaków.
2. Programy nadzoru, o których mowa w ust. 1 lit. a) są zgodne z wytycznymi, które ma przygotować Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
Artykuł 5
Powiadamianie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają obowiązkowe i niezwłoczne powiadomienie właściwego organu o podejrzeniu wystąpienia oraz wystąpieniu grypy ptaków.
2.
Poza spełnianiem wymogów, przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym, dotyczących powiadamiania o ogniskach chorób zwierzęcych, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję zgodnie z załącznikiem II o wszelkich przypadkach wystąpienia grypy ptaków, potwierdzonych przez właściwy organ, w ubojniach, środkach transportu, placówkach kontroli granicznej i innych miejscach na granicach Wspólnoty i w stacjach lub ośrodkach kwarantanny działających zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym przywozu drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają o wynikach wszelkiej kontroli przeprowadzanej na ssakach w celu wykrycia wirusa grypy ptaków.
Artykuł 6
Dochodzenie epidemiologiczne
1.
Państwa Członkowskie zapewniają rozpoczęcie dochodzeń epidemiologicznych na podstawie kwestionariuszy ustalonych w ramach planów gotowości, przewidzianych w art. 62.
2.
Dochodzenie epidemiologiczne zawiera co najmniej następujące elementy:
a) czas trwania grypy ptaków w gospodarstwie lub innych obiektach lub w środkach transportu;
b) możliwe źródło grypy ptaków;
c) identyfikacja gospodarstwa kontaktowego;
d) przemieszczanie drobiu, innych utrzymywanych ptaków, osób, ssaków, pojazdów lub materiałów lub innych środków, za pośrednictwem których wirus grypy ptaków mógł się rozprzestrzenić.
3.
Właściwy organ uwzględnia dochodzenie epidemiologiczne gdy:
a) decyduje o tym, czy należy zastosować dodatkowe środki zwalczania choroby, przewidziane w niniejszej dyrektywie; i
b) przyznaje odstępstwa przewidziane w niniejszej dyrektywie.
4.
Jeśli dochodzenie epidemiologiczne sugeruje, że grypa ptaków mogła się rozprzestrzenić z lub do innych Państw Członkowskich, Komisja i inne zainteresowane Państwa Członkowskie zostają natychmiast poinformowane o wynikach wszystkich ustaleń dokonanych w ramach badania.
ROZDZIAŁ III
PODEJRZENIE WYSTĄPIENIA OGNISK
Artykuł 7
Środki stosowane w gospodarstwach, w których podejrzewa się wystąpienie ogniska
1.
W przypadku podejrzenia wystąpienia ogniska właściwy organ niezwłocznie wszczyna dochodzenie w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności grypy ptaków zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym i umieszcza gospodarstwo pod urzędową kontrolą.
Właściwy organ zapewnia również, że przestrzegane są środki, przewidziane w ust. 2 i 3.
2.
Właściwy organ zapewnia zastosowanie w stosunku do gospodarstwa następujących środków:
a) drób, inne utrzymywane ptaki i wszystkie ssaki gatunków domowych zostają policzone lub, w stosownych przypadkach, ich liczbę szacuje się w rozbiciu na typy drobiu lub gatunki innych utrzymywanych ptaków;
b) opracowany zostaje wykaz przybliżonej ilości drobiu, innych utrzymywanych ptaków i wszystkich ssaków gatunków domowych, które już są chore, padły lub prawdopodobnie mogą zostać zakażone w każdej kategorii występującej w gospodarstwie; wykaz ten jest codziennie aktualizowany w celu uwzględnienia ilości zwierząt, które się wylęgły, narodziły lub padły w przeciągu całego okresu podejrzenia wystąpienia ogniska i udostępniany na żądanie właściwego organu;
c) cały drób i inne utrzymywane ptaki umieszcza się w budynku na terenie gospodarstwa i tam trzyma.
Jeżeli takie postępowanie jest niewykonalne lub jeżeli dobrostan tych zwierząt jest narażony na szwank, umieszcza się je w odosobnieniu w innym miejscu na terenie tego samego gospodarstwa, tak aby nie miały kontaktu z innym drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami w innych gospodarstwach.
Podejmuje się wszelkie uzasadnione kroki w celu zminimalizowania ich kontaktów z dzikimi ptakami.
d) żaden drób ani inne utrzymywane ptaki nie mogą przybywać na teren gospodarstwa ani go opuszczać;
e) żadne zwłoki drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, mięso drobiowe włącznie z podrobami ("mięso drobiowe"), pasza dla drobiu ("pasza"), narzędzia, materiały, odpady, odchody, obornik drobiu lub innych utrzymywanych ptaków ("obornik"), gnojowica, zużyta ściółka lub wszystkie inne rzeczy mogące przenosić grypę ptaków nie mogą opuścić terenu gospodarstwa bez zgody właściwego organu, zgodnie z właściwymi środkami zapewnienia bezpieczeństwa biologicznego zmierzającymi do zminimalizowania ryzyka rozprzestrzeniania się grypy ptaków;
f) terenu gospodarstwa nie mogą opuszczać żadne jaja;
g) przemieszczanie osób, ssaków gatunków domowych, pojazdów i urządzeń do lub z gospodarstwa podlega warunkom i pozwoleniu właściwego organu;
h) stosuje się właściwe środki odkażające przed wejściami do i wyjściami z kurników dla drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, jak również przed wejściami i wyjściami samego gospodarstwa zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
3.
Właściwy organ zapewnia przeprowadzanie dochodzenia epidemiologicznego zgodnie z art. 6 ("dochodzenie epidemiologiczne").
4.
Nie naruszając ust. 1, właściwy organ może dopuścić dostarczanie próbek w innych przypadkach.
W takich okolicznościach właściwy organ może działać bez podejmowania niektórych lub żadnych środków, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 8
Odstępstwa od niektórych środków, które mają być stosowane w gospodarstwach, w których podejrzewa się wystąpienie ogniska
1.
Właściwy organ, na podstawie oceny ryzyka i z uwzględnieniem przedsięwziętych środków ochronnych i miejsca przeznaczenia przewożonego ptactwa i produktów, może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 7 ust. 2 lit. c)–e).
2.
Właściwy organ może także przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 7 ust. 2 lit. h) w przypadku innych utrzymywanych ptaków w gospodarstwach niekomercyjnych.
3.
W odniesieniu do art. 7 ust. 2 lit. f), właściwy organ może zezwolić na przesłanie jaj:
a) bezpośrednio do zakładu do produkcji wyrobów jajczarskich, na mocy rozdziału II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 dla poddania czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004; w przypadku gdy właściwy organ wydaje takie pozwolenie, podlega ono warunkom określonym w załączniku III do niniejszej dyrektywy; lub
b) w celu usunięcia.
Artykuł 9
Okres obowiązywania środków, które mają być stosowane w gospodarstwach, w których podejrzewa się wystąpienie ogniska
Środki przewidziane w art. 7, które mają być stosowane w gospodarstwach w przypadku podejrzenia wystąpienia ogniska, stosuje się nadal aż do momentu uzyskania przez właściwy organ pewności, że wykluczono podejrzenie występowania grypy ptaków na terenie gospodarstwa.
Artykuł 10
Dodatkowe środki w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne
1.
Na podstawie wstępnych wyników dochodzenia epidemiologicznego, właściwy organ może stosować środki przewidziane w ust. 2, 3 i 4, w szczególności jeżeli gospodarstwo jest położone w obszarze o dużej gęstości populacji drobiu.
2.
Mogą zostać wprowadzone czasowe ograniczenia w przemieszczaniu drobiu, innych utrzymywanych ptaków i jaj oraz w ruchu pojazdów używanych przez sektor drobiarski na określonym obszarze lub w całym Państwie Członkowskim.
Ograniczenia takie mogą zostać rozszerzone na przemieszczanie ssaków gatunków domowych, w takim przypadku nie mogą one jednak przekraczać 72 godzin, z wyjątkiem uzasadnionych przypadków.
3.
Środki przewidziane w art. 11 mogą być stosowane w gospodarstwie.
Jeśli jednak pozwalają na to warunki, stosowanie tych środków można ograniczyć do drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, w stosunku do których istnieje podejrzenie zakażenia i ich jednostek produkcyjnych.
W przypadku zabicia drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, pobiera się od nich próbki w celu potwierdzenia lub wykluczenia ryzyka podejrzenia wystąpienia ogniska, zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
4.
Wokół gospodarstwa utworzona może zostać tymczasowa strefa kontroli, a w stosunku do gospodarstw w tej strefie, o ile to konieczne, stosuje się niektóre lub wszystkie środki przewidziane w art. 7 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
WYSOCE ZJADLIWA GRYPA PTAKÓW (HPAI)
SEKCJA 1
Gospodarstwa, oddzielne jednostki produkcyjne i gospodarstwa kontaktowe
Artykuł 11
Środki, które mają być stosowane w gospodarstwach, w których potwierdzono wystąpienie ogniska
1.
W przypadku ogniska HPAI właściwy organ zapewnia, że zastosowane zostają środki, przewidziane w art. 7 ust. 2 i ust. 3 oraz ust. 2–10 niniejszego artykułu.
2.
Cały drób i inne utrzymywane ptaki w gospodarstwie zostają niezwłocznie zabite pod urzędowym nadzorem.
Dokonuje się tego w taki sposób, aby wykluczyć ryzyko rozprzestrzenienia się grypy ptaków, w szczególności podczas transportu.
Państwa Członkowskie mogą jednak przyznać odstępstwa dla pewnych gatunków drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, które można pozostawić przy życiu na podstawie oceny ryzyka dalszego rozprzestrzeniania się grypy ptaków.
Właściwy organ może zastosować odpowiednie środki w celu ograniczenia jakiegokolwiek ewentualnego rozprzestrzeniania się grypy ptaków na dzikie ptaki na terenie gospodarstwa.
3.
Wszystkie zwłoki i jaja znajdujące się na terenie gospodarstwa są usuwane pod urzędowym nadzorem.
4.
Drób już wylężony z jaj zebranych z gospodarstwa w okresie pomiędzy prawdopodobnym dniem wystąpienia w gospodarstwie HPAI a zastosowaniem środków, przewidzianych w art. 7 ust. 2, zostaje umieszczony pod urzędowym nadzorem, i zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym przeprowadza się dochodzenie.
5.
Mięso drobiu ubitego i jaja zebrane z gospodarstw w okresie pomiędzy prawdopodobnym dniem wystąpienia w gospodarstwie HPAI a zastosowaniem środków przewidzianych w art. 7 ust. 2, zostają, w miarę możliwości, zidentyfikowane i usunięte pod urzędowym nadzorem.
6.
Wszelkie substancje i odpady, takie jak pasza, które mogą być skażone, niszczy się lub poddaje odpowiedniej obróbce w sposób zapewniający zniszczenie wirusa grypy ptaków, zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii.
7.
Jednakże, obornik, gnojowicę oraz podściółkę, które mogą być skażone, poddaje się jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48.
8.
Po usunięciu zwłok, budynki przeznaczone do ich przechowywania, pastwiska lub ziemia, urządzenia, które mogą być skażone oraz pojazdy używane do transportu drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, zwłok, mięsa, paszy, obornika, gnojowicy, podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, jakie mogą być skażone, poddaje się jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48.
9.
Inne utrzymywane ptaki lub ssaki gatunków domowych nie dostają się na teren gospodarstwa ani go nie opuszczają bez pozwolenia właściwego organu.
Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków gatunków domowych mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi.
10.
W przypadku ogniska pierwotnego izolat wirusa poddawany jest procedurze laboratoryjnej zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym w celu ustalenia podtypu genetycznego.
Wyżej wymieniony izolat wirusa, zgodnie z art. 51 ust. 1, zostaje możliwie najszybciej przekazany laboratorium referencyjnemu Wspólnoty.
Artykuł 12
Odstępstwa
1.
Państwa Członkowskie opracowują szczegółowe zasady przyznawania odstępstw, przewidzianych w art. 11 ust. 2, art. 13 i 14, w tym alternatywne właściwe środki i warunki.
Odstępstwa takie oparte są na ocenie ryzyka przeprowadzonej przez właściwy organ.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich odstępstwach przyznanych zgodnie z art. 13 ust. 1 i art. 14.
3.
W przypadku przyznania odstępstwa, przewidzianego w art. 13 ust. 1 i art. 14, Komisja niezwłocznie dokonuje przeglądu sytuacji wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim oraz, możliwie najszybciej, w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt ("Komitet").
4. Mając na uwadze jakiekolwiek przyznane odstępstwo, przewidziane w art. 13 ust. 1 i art. 14, środki zapobiegające rozprzestrzenieniu się grypy ptaków mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
Artykuł 13
Odstępstwa dotyczące pewnych gospodarstw
1.
Właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 11 ust. 2 akapit pierwszy w przypadkach wystąpienia ogniska HPAI w gospodarstwie niekomercyjnym, cyrku, zoo, sklepie zoologicznym, rezerwacie przyrody, na ogrodzonym obszarze, gdzie drób lub inne utrzymywane ptaki są trzymane dla celów naukowych lub dla celów związanych z ochroną zagrożonych gatunków lub oficjalnie zarejestrowanych rzadkich ras drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu choroby.
2.
Właściwy organ zapewnia, że w przypadku przyznania odstępstwa, przewidzianego w ust. 1, drób i inne utrzymywane ptaki, których dotyczy odstępstwo:
a) zostaje umieszczony w budynku na terenie gospodarstwa i tam trzymany.
Jeżeli takie postępowanie jest niewykonalne lub jeżeli dobrostan tych zwierząt jest narażony na szwank, umieszcza się je w odosobnieniu w innym miejscu na terenie tego samego gospodarstwa, tak aby nie miały kontaktu z innym drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami w innych gospodarstwach.
Podejmuje się wszelkie uzasadnione kroki w celu zminimalizowania ich kontaktów z dzikimi ptakami.
b) są poddawane dalszemu nadzorowi i badaniom zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym i nie są przemieszczane, aż do momentu, gdy badania laboratoryjne wykażą, że nie stanowią one znaczącego ryzyka dalszego rozprzestrzeniania się HPAI; i
c) nie są przemieszczane z gospodarstwa, z którego pochodzą, chyba że w celu uboju lub do innego gospodarstwa:
i) znajdującego się w tym samym Państwie Członkowskim, zgodnie z instrukcjami właściwego organu; lub
ii) w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem wyrażenia na to zgody przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia.
3. Właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 11 ust. 5 w odniesieniu do przesyłania jaj bezpośrednio do zakładu produkcji wyrobów jajczarskich, na mocy rozdziału II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 dla poddania czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004.
Każda taka zgoda podlega warunkom ustalonym w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Środki, które mają być stosowane w przypadku ognisk HPAI w oddzielnych jednostkach produkcyjnych
W przypadkach ogniska HPAI w gospodarstwie składającym się z dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 11 ust. 2 akapit pierwszy dla jednostek produkcyjnych zawierających drób lub inne utrzymywane ptaki, u których nie podejrzewa się wystąpienia HPAI, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu choroby.
Odstępstwa takie zostają przyznane tylko w stosunku do dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, gdy urzędowy lekarz weterynarii, uwzględniając strukturę, rozmiar, działalność, rodzaj zakwaterowania, paszę, źródło wody, urządzenia, pracowników i odwiedzających gospodarstwo, jest pewien, że są one całkowicie niezależne od innych jednostek produkcyjnych pod względem położenia i codziennej obsługi trzymanego tam drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
Artykuł 15
Środki, które mają być stosowane w gospodarstwach kontaktowych
1.
Właściwy organ na podstawie dochodzenia epidemiologicznego decyduje, czy dane gospodarstwo uznaje się za gospodarstwo kontaktowe.
Właściwy organ zapewnia, że środki przewidziane w art. 7 ust. 2, stosuje się do gospodarstw kontaktowych aż do momentu wykluczenia obecności HPAI zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
2.
Na podstawie dochodzenia epidemiologicznego właściwy organ może zastosować środki przewidziane w art. 11 w stosunku do gospodarstw kontaktowych, a w szczególności jeżeli gospodarstwo kontaktowe znajduje się na obszarze o dużej gęstości populacji drobiu.
Główne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę, stosując w gospodarstwach kontaktowych środki przewidziane w art. 11, określa załącznik IV.
3.
Właściwy organ zapewnia pobranie próbek od drobiu i od innych utrzymywanych ptaków przy ich zabijaniu, aby potwierdzić lub wykluczyć ryzyko występowania wirusa HPAI w tych gospodarstwach kontaktowych zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
4.
Właściwy organ zapewnia, że w każdym gospodarstwie, gdzie drób lub inne utrzymywane ptaki są zabijane i usuwane i gdzie następnie potwierdzono wystąpienie grypy ptaków, budynki i urządzenia, które mogły zostać zakażone, jak również pojazdy używane do transportu drobiu, innych utrzymywanych ptaków, zwłok, mięsa, paszy, obornika, gnojowicy, podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, jakie mogą być skażone, poddaje się jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48.
SEKCJA 2
Obszary zapowietrzone, obszary zagrożone oraz dalsze strefy zamknięte
Artykuł 16
Ustanowienie obszarów zapowietrzonych, obszarów zagrożonych oraz dalszych stref zamkniętych w przypadku ognisk HPAI
1.
Niezwłocznie po wystąpieniu ogniska HPAI, właściwy organ ustanawia:
a) obszar zapowietrzony, o minimalnym promieniu trzech kilometrów wokół gospodarstwa;
b) obszar zagrożony, o minimalnym promieniu 10 kilometrów wokół gospodarstwa wraz z obszarem zapowietrzonym.
2.
Jeżeli ognisko HPAI zostanie potwierdzone wśród innych utrzymywanych ptaków w gospodarstwie niekomercyjnym, cyrku, zoo, sklepie zoologicznym, rezerwacie przyrody, na ogrodzonym obszarze, gdzie inne utrzymywane ptaki są trzymane dla celów naukowych lub dla celów związanych z ochroną zagrożonych gatunków lub oficjalnie zarejestrowanych rzadkich ras utrzymywanych ptaków z wyłączeniem drobiu, właściwy organ, po przeprowadzeniu oceny ryzyka, może przyznać odstępstwa w koniecznym zakresie od przepisów sekcji 2–4 dotyczących ustanowienia obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych oraz środków, które należy w nich stosować, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu chorób.
3.
Ustanawiając obszary zapowietrzone i obszary zagrożone przewidziane w ust. 1, właściwy organ uwzględnia przynajmniej następujące kryteria:
a) dochodzenie epidemiologiczne;
b) położenie geograficzne, w szczególności granice naturalne;
c) położenie i bliskość gospodarstw oraz szacowaną ilość drobiu;
d) strukturę przemieszczania i obrotu handlowego drobiem i innymi utrzymywanymi ptakami;
e) dostępną infrastrukturę i personel do kontroli przemieszczania drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, ich zwłok, obornika, ściółki lub zużytej ściółki w obrębie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych, w szczególności jeśli drób lub inne utrzymywane ptaki, które mają zostać zabite i usunięte, muszą zostać przemieszczone ze swojego gospodarstwa pochodzenia.
4.
Właściwy organ może ustanowić dalsze strefy zamknięte wokół lub w sąsiedztwie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych, z uwzględnieniem kryteriów przewidzianych w ust. 3.
5.
Jeśli dany obszar zapowietrzony, obszar zagrożony lub dalsza strefa zamknięta obejmuje terytoria różnych Państw Członkowskich, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują ze sobą nad ustanowieniem takiego obszaru lub strefy.
Artykuł 17
Środki, które mają być stosowane zarówno w obszarach zapowietrzonych, jak i w obszarach zagrożonych
1.
Właściwy organ zapewnia stosowanie w obszarach zapowietrzonych i obszarach zagrożonych następujących środków:
a) wdrożone zostają rozwiązania pozwalające śledzić wszelkie czynniki mogące powodować rozprzestrzenianie się wirusa grypy łącznie z drobiem, innymi utrzymywanymi ptakami, mięsem, jajami, zwłokami, paszą, ściółką, ludźmi, którzy zetknęli się z zakażonym drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami lub pojazdami mającymi związek z przemysłem drobiarskim;
b) właściciele mają przedstawiać właściwemu organowi, na żądanie, wszelkie stosowne informacje dotyczące drobiu lub innych utrzymywanych ptaków i jaj wjeżdżających na lub opuszczających teren gospodarstwa.
2.
Właściwy organ podejmuje wszelkie uzasadnione kroki w celu zagwarantowania, że wszystkie osoby znajdujące się w obszarach zapowietrzonych i obszarach zagrożonych podlegających odnośnym ograniczeniom są w pełni świadome obowiązujących ograniczeń.
Informację tę można przekazać za pomocą ogłoszeń ostrzegawczych, mediów takich jak prasa i telewizja lub innych odpowiednich środków.
3.
Właściwy organ, w przypadku gdy wskazują na to informacje epidemiologiczne lub inne dowody, może wprowadzić program zapobiegawczego eliminowania, w tym zapobiegawczy ubój i zabijanie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, w gospodarstwach i na obszarach zagrożonych.
4.
Państwa Członkowskie stosujące środki przewidziane w ust. 3 niezwłocznie informują o tym Komisję, a Komisja możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim oraz w ramach Komitetu.
SEKCJA 3
Środki, które mają być stosowane w obszarach zapowietrzonych
Artykuł 18
Spis i wizyty urzędowego lekarza weterynarii oraz nadzór
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków w obszarach zapowietrzonych:
a) możliwie najszybciej sporządza się spis wszystkich gospodarstw;
b) urzędowy lekarz weterynarii odwiedza możliwie najszybciej wszystkie komercyjne gospodarstwa w celu wykonania badania klinicznego drobiu i innych utrzymywanych ptaków oraz, w razie konieczności, w celu pobrania próbek do badań laboratoryjnych zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym; prowadzi się rejestr takich wizyt i poczynionych w ich trakcie ustaleń; urzędowy lekarz weterynarii odwiedza gospodarstwa niekomercyjne przed zniesieniem obszaru zapowietrzonego;
c) natychmiast wprowadzony zostaje dodatkowy nadzór zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym w celu zidentyfikowania dalszego rozprzestrzeniania się grypy ptaków w gospodarstwach znajdujących się w obszarze zapowietrzonym.
Artykuł 19
Środki, które mają być stosowane w gospodarstwach w obszarach zapowietrzonych
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków w gospodarstwach znajdujących się w obszarach zapowietrzonych:
a) cały drób i inne utrzymywane ptaki umieszcza się w budynku na terenie gospodarstwa i tam trzyma.
Jeżeli takie postępowanie jest niewykonalne lub jeżeli dobrostan tych zwierząt jest narażony na szwank, umieszcza się je w odosobnieniu w innym miejscu na terenie tego samego gospodarstwa, tak aby nie miały kontaktu z innym drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami w innych gospodarstwach.
Podejmuje się wszelkie uzasadnione kroki w celu zminimalizowania ich kontaktów z dzikimi ptakami.
b) zwłoki są usuwane możliwie najszybciej;
c) pojazdy i urządzenia używane do transportu żywego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, mięsa, paszy, obornika i podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, które mogą być skażone, poddaje się niezwłocznie jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48;
d) wszystkie części pojazdów, z których korzystają pracownicy lub inne osoby wjeżdżające do lub wyjeżdżające z gospodarstwa, a które mogły zostać skażone, poddaje się niezwłocznie jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48;
e) żaden drób, inne utrzymywane ptaki ani ssaki domowe nie mogą wjechać na teren gospodarstwa lub go opuścić bez zezwolenia właściwego organu.
Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi, w których:
i) nie mają one żadnych kontaktów z przebywającym tam stale drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami; oraz
ii) nie mają żadnego dostępu do jakichkolwiek klatek lub miejsc, w których trzymany jest przebywający tam stale drób lub inne utrzymywane ptaki.
f) o wzroście zachorowalności lub śmiertelności lub znacznym spadku wielkości produkcyjności w gospodarstwie należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ, który prowadzi odpowiednie dochodzenie zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym;
g) wszelkie osoby wchodzące na teren gospodarstwa lub opuszczające je przestrzegają właściwych środków bezpieczeństwa biologicznego mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się grypy ptaków;
h) dla ułatwienia nadzoru i zwalczania choroby, właściciel prowadzi rejestr wszystkich osób odwiedzających gospodarstwo, z wyjątkiem mieszkań, i rejestr taki musi zostać udostępniony na żądanie właściwego organu.
Rejestry takie nie muszą być prowadzone w przypadku gospodarstw takich jak zoo i rezerwaty przyrody, gdzie odwiedzający nie mają dostępu do miejsc, w których trzymane są ptaki.
Artykuł 20
Zakaz usuwania lub rozprzestrzeniania zużytej ściółki, obornika lub gnojowicy z gospodarstw
Właściwy organ zapewnia, że wywóz lub rozprzestrzenianie zużytej ściółki, obornika lub gnojowicy z gospodarstw w obszarach zapowietrzonych jest zakazany, chyba że ten organ na to zezwoli. W ramach środków bezpieczeństwa biologicznego można jednak zezwolić na przemieszczanie obornika lub gnojowicy z gospodarstwa do wyznaczonego zakładu w celu poddania obróbce lub do tymczasowego przechowywania w celu późniejszego poddania obróbce, aby zniszczyć ewentualne wirusy grypy ptaków zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 lub zgodnie z zasadami szczegółowymi, które mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
Artykuł 21
Targi, jarmarki lub inne skupiska i odbudowa pogłowia dzikiej zwierzyny
Właściwy organ zapewnia, że w obszarach zapowietrzonych zakazane jest organizowanie targów, jarmarków, pokazów lub innych imprez gromadzących drób lub inne utrzymywane ptaki.
Właściwy organ zapewnia, że w obszarach zapowietrzonych nie wypuszcza się drobiu lub innych utrzymywanych ptaków w celu odbudowy pogłowia dzikiej zwierzyny.
Artykuł 22
Zakaz przemieszczania i transportu ptactwa, jaj, mięsa drobiowego oraz zwłok
1.
Właściwy organ zapewnia, że w obszarach zapowietrzonych zakazane jest przemieszczanie i transport z gospodarstw na drogi drobiu, innych utrzymywanych ptaków, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych, jaj oraz zwłok, z wyjątkiem prywatnych dróg dojazdowych do gospodarstw lub transportu kolejowego.
2.
Właściwy organ zapewnia, że transport mięsa drobiowego z ubojni, zakładów rozbioru oraz chłodni jest zakazany, chyba że zostało ono wyprodukowane:
a) z drobiu pochodzącego spoza obszarów zapowietrzonych oraz nie było przechowywane i transportowane z mięsem z drobiu z obszarów zapowietrzonych; lub
b) w dacie przypadającej co najmniej 21 dni przed szacowaną datą najwcześniejszego wystąpienia zakażenia w gospodarstwie w obszarze zapowietrzonym oraz które od momentu wyprodukowania nie było przechowywane ani transportowane z mięsem wyprodukowanym po tej dacie.
3.
Zakazów wymienionych w ust. 1 i 2 nie stosuje się jednak do przejazdu przez obszar zapowietrzony drogą lub koleją bez rozładunku lub zatrzymywania się.
Artykuł 23
Odstępstwa dla bezpośredniego transportu drobiu w celu natychmiastowego uboju oraz przemieszczanie i obróbka mięsa drobiowego
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu pochodzącego z gospodarstwa znajdującego się w obszarze zapowietrzonym do wyznaczonej ubojni celem przeprowadzenia natychmiastowego uboju, z zachowaniem następujących warunków:
a) urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza badanie kliniczne drobiu w gospodarstwie pochodzenia w ciągu 24 godzin od wysłania na ubój;
b) w stosownych przypadkach przeprowadzono badania laboratoryjne na drobiu z gospodarstwa pochodzenia, zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym, a ich wyniki są korzystne;
c) drób jest transportowany w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
d) właściwy organ odpowiedzialny za wyznaczoną ubojnię zostaje poinformowany i wyraża zgodę na przyjęcie drobiu, a następnie potwierdza ubój właściwemu organowi odpowiedzialnemu za wysyłkę;
e) drób z obszaru zapowietrzonego jest trzymany oddzielnie od innego drobiu i ubijany oddzielnie lub w innym terminie niż inny drób, najlepiej na końcu dnia roboczego; następnie przed ubojem innego drobiu przeprowadza się oczyszczanie i odkażanie;
f) urzędowy lekarz weterynarii zapewnia przeprowadzenie szczegółowego badania drobiu w wyznaczonej ubojni kiedy drób ten przybywa do ubojni oraz po jego uboju;
g) mięso nie wchodzi do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i widnieje na nim znak jakości zdrowotnej dla mięsa świeżego przewidziany w załączniku II do dyrektywy Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającej przepisy sanitarne regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [15], chyba że zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3 niniejszej dyrektywy, postanowiono inaczej;
h) mięso jest pozyskiwane, rozbierane, transportowane i przechowywane oddzielnie od mięsa przeznaczonego do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego i jest wykorzystywane w taki sposób, aby uniknąć przedostania się go do produktów mięsnych przeznaczonych do wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego obrotu handlowego, chyba że:
i) było poddane obróbce opisanej w załączniku III do dyrektywy 2002/99/WE; lub
ii) zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3, postanowiono inaczej.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu spoza obszaru zapowietrzonego celem przeprowadzenia natychmiastowego uboju do wyznaczonej ubojni znajdującej się w obszarze zapowietrzonym oraz na późniejsze przemieszczanie mięsa pochodzącego z takiego drobiu, pod warunkiem, że:
a) właściwy organ odpowiedzialny za wyznaczoną ubojnię zostaje poinformowany i wyraża zgodę na przyjęcie drobiu, a następnie potwierdza ubój właściwemu organowi odpowiedzialnemu za wysyłkę;
b) drób ten jest trzymany oddzielnie od innego drobiu pochodzącego z obszaru zapowietrzonego i ubijany oddzielnie lub w innym terminie niż inny drób;
c) wyprodukowane mięso drobiowe i mięso drobiowe otrzymane z innego drobiu pochodzącego z obszaru zapowietrzonego są rozbierane, transportowane i przechowywane oddzielnie;
d) produkty uboczne są usuwane.
Artykuł 24
Odstępstwa dla transportu bezpośredniego piskląt jednodniowych
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport piskląt jednodniowych pochodzących z gospodarstw znajdujących się w obszarze zapowietrzonym do gospodarstwa lub obiektu tego gospodarstwa w tym samym Państwie Członkowskim, najlepiej znajdującym się poza obszarami zapowietrzonymi i obszarami zagrożenia, z zachowaniem następujących warunków:
a) ich transport odbywa się w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
b) podczas transportu i w gospodarstwie przeznaczenia stosuje się odpowiednie środki bezpieczeństwa biologicznego;
c) po przywiezieniu piskląt jednodniowych gospodarstwo przeznaczenia zostaje objęte urzędowym nadzorem;
d) jeżeli drób wywieziono poza obszar zapowietrzony lub obszar zagrożony, pozostaje on w gospodarstwie przeznaczenia przez co najmniej 21 dni.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport piskląt jednodniowych wylężonych z jaj pochodzących z gospodarstw znajdujących się poza obszarami zapowietrzonymi i zagrożonymi do jakiegokolwiek innego gospodarstwa w tym samym Państwie Członkowskim, najlepiej zlokalizowanym poza obszarami zapowietrzonymi i zagrożonymi, pod warunkiem, że wylęgarnia miejsca wysyłki może zapewnić dzięki swojej logistyce i higienicznym warunkom pracy, że nie nastąpił kontakt pomiędzy tymi jajami i żadnymi innymi jajami wylęgowymi lub pisklętami jednodniowymi pochodzącymi ze stad drobiu w takich obszarach i które w związku z tym mają inny status zdrowotny.
Artykuł 25
Odstępstwa dla transportu bezpośredniego drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, do gospodarstwa lub obiektu tego gospodarstwa najlepiej w obszarze zapowietrzonym lub obszarze zagrożonym, w której nie ma innego drobiu, z zachowaniem następujących warunków:
a) urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza badanie kliniczne drobiu i innych utrzymywanych ptaków w gospodarstwie, z którego one pochodzą, a w szczególności tych osobników, które mają zostać przetransportowane;
b) w stosownych przypadkach przeprowadzono badania laboratoryjne na drobiu z gospodarstwa pochodzenia, zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym, a ich wyniki są korzystne;
c) drób odchowany, tuż przed okresem nieśnym, jest transportowany w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
d) gospodarstwo lub obiekt przeznaczenia po przyjeździe drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, umieszczone zostają pod urzędowym nadzorem;
e) jeżeli drób wywieziono poza obszar zapowietrzony lub obszar zagrożony, pozostaje on w gospodarstwie przeznaczenia przez co najmniej 21 dni.
Artykuł 26
Odstępstwo dla transportu bezpośredniego jaj wylęgowych i konsumpcyjnych
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport jaj wylęgowych z jakiegokolwiek gospodarstwa do wylęgarni położonej w obszarze zapowietrzonym i wyznaczonej przez właściwy organ ("wyznaczona wylęgarnia") albo z gospodarstwa położonego w obszarze zapowietrzonym do jakiejkolwiek wyznaczonej wylęgarni przy zachowaniu następujących warunków:
a) stada rodzicielskie, z których pochodzą jaja wylęgowe, zostały przebadane zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym i nie podejrzewa się występowania grypy ptaków w tych gospodarstwach;
b) jaja wylęgowe i ich opakowanie są przed wysyłką odkażane i można zagwarantować identyfikację pochodzenia tych jaj;
c) jaja wylęgowe są transportowane w pojazdach opieczętowanych przez właściwy organ lub pod jego nadzorem;
d) w wyznaczonej wylęgarni stosuje się środki bezpieczeństwa biologicznego zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport jaj:
a) do zakładu pakowania wyznaczonego przez właściwy organ ("wyznaczony zakład pakowania"), pod warunkiem, że są zapakowane w opakowanie jednorazowego użytku i że stosuje się wszystkie środki bezpieczeństwa biologicznego wymagane przez właściwy organ;
b) do zakładu do produkcji wyrobów jajczarskich, na mocy rozdziału II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 dla poddania czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004; lub
c) w celu ich usunięcia.
Artykuł 27
Odstępstwo dla bezpośredniego transportu zwłok
Na zasadzie odstępstwa od art. 22, właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport zwłok, pod warunkiem, że są one transportowane w celu ich usunięcia.
Artykuł 28
Oczyszczanie i odkażanie środków transportu
Właściwy organ zapewnia, że pojazdy i urządzenia używane do transportu zgodnie z art. 23–27 są oczyszczane i odkażane niezwłocznie po transporcie, zgodnie z jedną lub kilkoma procedurami przewidzianymi w art. 48.
Artykuł 29
Okres obowiązywania środków
1.
Środki przewidziane w niniejszej sekcji utrzymuje się co najmniej przez 21 dni od daty ukończenia wstępnego oczyszczania i odkażania w zakażonym gospodarstwie zgodnie z jedną lub kilkoma procedurami przewidzianymi w art. 48 i do momentu przeprowadzenia w gospodarstwach znajdujących się w obszarze zapowietrzonym badań zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
2.
Gdy przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu utrzymywanie środków, o których mowa w niniejszej sekcji, nie jest już wymagane, środki ustanowione w art. 30 stosuje się w byłym obszarze zapowietrzonym do momentu, gdy na mocy art. 31 ich stosowanie przestaje być wymagane.
SEKCJA 4
Środki, które mają być stosowane w obszarach zagrożonych
Artykuł 30
Środki, które mają być stosowane w obszarach zagrożonych
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków w obszarach zagrożonych:
a) możliwie najszybciej sporządzony zostaje spis wszystkich komercyjnych gospodarstw drobiarskich;
b) w obszarze zagrożonym zakazane jest wszelkie przemieszczanie drobiu, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych i jaj, chyba że zezwoli na to właściwy organ, który zapewnia stosowanie odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się grypy ptaków; zakaz ten nie dotyczy przejazdu przez obszar zagrożony drogą lub koleją bez rozładunku lub zatrzymywania się;
c) zakazane jest przemieszczanie drobiu, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych i jaj do gospodarstw, ubojni, zakładów pakowania lub zakładu produkcji wyrobów jajczarskich znajdujących się poza obszarem zagrożonym; właściwy organ może jednak zezwolić na bezpośredni transport:
i) drobiu na ubój do wyznaczonej ubojni w celu natychmiastowego uboju z zastrzeżeniem art. 23 ust. 1 lit. a), b) i d);
Właściwy organ może zezwolić na bezpośredni transport drobiu spoza obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych do wyznaczonej ubojni znajdującej się w obszarze zagrożonym celem przeprowadzenia natychmiastowego uboju oraz na późniejsze przemieszczanie mięsa pochodzącego z takiego drobiu;
ii) drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, do gospodarstwa, w którym nie znajduje się żaden inny drób w tym samym Państwie Członkowskim; po przywiezieniu drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, gospodarstwo to zostaje objęte urzędowym nadzorem, a drób odchowany, tuż przed okresem nieśnym, pozostaje w gospodarstwie przeznaczenia co najmniej przez 21 dni;
iii) piskląt jednodniowych:
do gospodarstwa lub obiektu tego gospodarstwa w tym samym Państwie Członkowskim, pod warunkiem zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego i objęcia gospodarstwa urzędowym nadzorem po transporcie, a pisklęta jednodniowe pozostają w gospodarstwie przeznaczenia co najmniej przez 21 dni; lub
do jakiegokolwiek innego gospodarstwa, jeśli pisklęta jednodniowe były wylężone z jaj wylęgowych pochodzących z gospodarstwa drobiarskiego znajdującego się poza obszarami zapowietrzonymi i obszarami zagrożonymi, pod warunkiem, że wylęgarnia miejsca wysyłki może zapewnić dzięki swojej logistyce i warunkom pracy zgodnym z bezpieczeństwem biologicznym, że nie nastąpił kontakt pomiędzy tymi jajami i żadnymi innymi jajami wylęgowymi lub pisklętami jednodniowymi pochodzącymi ze stad drobiu w takich obszarach i w konsekwencji mają one inny status zdrowotny;
iv) jaj wylęgowych do wyznaczonej wylęgarni znajdującej się wewnątrz obszaru zagrożonego lub poza nim; jaja i ich opakowanie są przed wysyłką odkażane a identyfikacja pochodzenia tych jaj musi być zapewniona;
v) jaj konsumpcyjnych do wyznaczonego zakładu pakowania pod warunkiem, że jaja te są zapakowane w opakowanie jednorazowego użytku i że stosuje się wszystkie środki bezpieczeństwa biologicznego wymagane przez właściwy organ;
vi) jaj do zakładu produkcji wyrobów jajczarskich, na mocy rozdziału II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 dla poddania czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004;
vii) jaj przeznaczonych do usunięcia;
d) wszelkie osoby wchodzące na teren gospodarstwa w obszarze zagrożonym lub go opuszczające przestrzegają właściwych środków bezpieczeństwa biologicznego mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się grypy ptaków;
e) pojazdy i urządzenia używane do transportu żywego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, zwłok, paszy, obornika, gnojowicy i podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, które mogą być skażone, zostają oczyszczone i odkażone niezwłocznie po skażeniu, przez poddanie jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48;
f) żaden drób, inne utrzymywane ptaki ani ssaki gatunków domowych nie mogą dostać się na teren gospodarstwa, gdzie trzymany jest drób, ani go opuścić bez zezwolenia właściwego organu. Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi, w których:
i) nie mają one żadnych kontaktów z przebywającym tam stale drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami; oraz
ii) nie mają żadnego dostępu do jakichkolwiek klatek lub miejsc, w których trzymany jest przebywający tam stale drób lub inne utrzymywane ptaki;
g) o wzroście zachorowalności lub śmiertelności lub znacznym spadku produkcyjności w gospodarstwie należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ, który prowadzi odpowiednie dochodzenie zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym;
h) zakazane jest usuwanie lub rozprzestrzenianie zużytej ściółki, obornika lub gnojowicy, chyba że zezwoli na to właściwy organ; można zezwolić na przemieszczanie obornika z gospodarstwa znajdującego się w obszarze zagrożonym do wyznaczonego zakładu w celu poddania obróbce lub tymczasowego przechowywania w celu późniejszego poddania obróbce, aby zniszczyć ewentualne wirusy grypy ptaków przy zastosowaniu środków bezpieczeństwa biologicznego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 lub zasadami szczegółowymi, które mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2;
i) zakazane jest organizowanie targów, jarmarków, pokazów lub innych imprez gromadzących drób lub inne utrzymywane ptaki;
j) drób do odbudowy pogłowia ptaków łownych nie jest wypuszczany.
Artykuł 31
Okres obowiązywania środków
Środki przewidziane w niniejszej sekcji utrzymuje się co najmniej przez 30 dni od daty ukończenia wstępnego oczyszczania i odkażania w zakażonym gospodarstwie zgodnie z art. 48.
SEKCJA 5
Środki, które mają być stosowane w dalszych strefach zamkniętych
Artykuł 32
Środki, które mają być stosowane w dalszych strefach zamkniętych
1.
Właściwy organ może postanowić, że niektóre lub wszystkie środki przewidziane w sekcjach 3 i 4 stosuje się w dalszych strefach zamkniętych przewidzianych w art. 16 ust. 4 ("dalsze strefy zamknięte").
2.
Właściwy organ, w przypadku gdy wskazują na to informacje epidemiologiczne lub inne dowody, może wprowadzić program zapobiegawczego eliminowania, w tym zapobiegawczy ubój i zabijanie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków w gospodarstwach i na obszarach zagrożonych, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku IV, zlokalizowanych w dalszych strefach zamkniętych.
Odbudowa pogłowia tych gospodarstw odbywa się zgodnie z instrukcjami właściwego organu.
3.
Państwa Członkowskie stosujące środki przewidziane w ust. 1 i 2 niezwłocznie informują o tym Komisję.
4.
Komisja możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji wraz z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi oraz w ramach Komitetu.
5.
Bez uszczerbku dla decyzji, jakie mają zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [16], dalsze środki nadzoru, bezpieczeństwa biologicznego i zwalczania choroby w celu zapobiegania rozprzestrzenienia się grypy ptaków mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
SEKCJA 6
Odstępstwa i dodatkowe środki bezpieczeństwa biologicznego
Artykuł 33
Odstępstwa
1.
Państwa Członkowskie określają szczegółowe ustalenia, na podstawie których mogą przyznawać odstępstwa przewidziane w art. 16 i art. 23–27, w tym alternatywne właściwe środki i warunki.
Odstępstwa takie są oparte na ocenie ryzyka przeprowadzonej przez właściwy organ.
2.
Właściwy organ, na podstawie oceny ryzyka, może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w sekcjach 3 i 4 w przypadkach potwierdzenia występowania HPAI w wylęgarni.
3.
Właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 18 lit. b) i c), art. 22 i art. 30 lit. b), c) i f) w przypadkach ogniska HPAI w gospodarstwie niekomercyjnym, cyrku, zoo, sklepie zoologicznym, rezerwacie przyrody, na ogrodzonym obszarze, na którym drób lub inne utrzymywane ptaki trzymane są dla celów naukowych lub dla celów związanych z ochroną zagrożonych gatunków lub oficjalnie zarejestrowanych rzadkich ras drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
4.
Na zasadzie odstępstwa od sekcji 3 i 4, w przypadkach ogniska HPAI, Państwa Członkowskie mogą, na podstawie oceny ryzyka, wprowadzać środki szczególne w stosunku do przemieszczania gołębi pocztowych do, z i w obrębie obszarów zapowietrzonych i obszarów zagrożonych.
5.
Odstępstwa przewidziane w ust. 1–4 przyznaję się jedynie pod warunkiem, że nie zagrażają one zwalczaniu choroby.
6.
Państwa Członkowskie przyznające odstępstwa przewidziane w ust. 1–4 niezwłocznie informują o tym Komisję.
7.
Komisja we wszystkich przypadkach dokonuje jak najszybciej przeglądu sytuacji z zainteresowanym Państwem Członkowskim i w ramach Komitetu.
Mając na uwadze jakiekolwiek przyznane odstępstwo, przewidziane w ust. 1–4, środki zapobiegające rozprzestrzenieniu się grypy ptaków mogą zostać przyznane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
8.
Wszelki drób (w tym pisklęta jednodniowe), inne utrzymywane ptaki, jaja wylęgowe, zużyta ściółka, obornik lub gnojowica pochodzące z gospodarstw, którym przyznano odstępstwo na mocy niniejszego artykułu, nie mogą być dopuszczone do obrotu poza zainteresowanym Państwem Członkowskim, chyba że zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3, postanowiono inaczej.
Artykuł 34
Dodatkowe środki bezpieczeństwa biologicznego
1.
Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się grypy ptaków właściwy organ może, oprócz środków przewidzianych w sekcjach 3, 4 i 5, zarządzić wprowadzenie dodatkowych środków bezpieczeństwa biologicznego w gospodarstwach w obszarach zapowietrzonych i obszarach zagrożonych i w dalszych strefach zamkniętych, jak i w określonych grupach drobiu i grupach innych utrzymywanych ptaków w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Środki te mogą obejmować ograniczenia w zakresie przemieszczania pojazdów lub osób dostarczających paszę, zbierających jaja, transportujących do ubojni drobiu, zbierających zwłoki w celu ich usunięcia oraz ograniczenia w zakresie innego przemieszczania pracowników, lekarzy weterynarii lub osób dostarczających sprzęt rolniczy.
2.
Państwa Członkowskie przyjmujące środki przewidziane w ust. 1 niezwłocznie informują o tym Komisję.
3.
Komisja możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim i w ramach Komitetu.
4.
Bez uszczerbku dla decyzji, jakie mają zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 90/424/EWG, dalsze środki nadzoru, bezpieczeństwa biologicznego i zwalczania choroby w celu zapobiegania rozprzestrzeniania się grypy ptaków mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
SEKCJA 7
Środki, które mają być stosowane w przypadkach podejrzenia i potwierdzenia wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) w niektórych obiektach innych niż gospodarstwa i w środkach transportu
Artykuł 35
Dochodzenie w sprawie podejrzenia występowania HPAI w ubojniach i w środkach transportu
W przypadku gdy istnieje podejrzenie lub uzyskano potwierdzenie obecności HPAI w ubojniach lub środkach transportu, właściwy organ niezwłocznie wszczyna dochodzenie w gospodarstwie pochodzenia drobiu lub innych utrzymywanych ptaków w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności choroby zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
Artykuł 36
Środki, które mają być stosowane w ubojniach
1.
W przypadku gdy istnieje podejrzenie lub potwierdzono wystąpienie HPAI w ubojni, właściwy organ zapewnia, że na podstawie oceny ryzyka, cały drób znajdujący się w ubojni zostaje możliwie najszybciej zabity albo ubity pod urzędowym nadzorem.
W przypadku uboju takiego drobiu, mięso drobiowe oraz wszelkie produkty uboczne pochodzące od tego drobiu i mięso drobiowe i produkty uboczne pochodzące od jakiegokolwiek innego drobiu, który mógł zostać skażony w trakcie uboju i procesu produkcji, są trzymane oddzielnie i pod urzędowym nadzorem, aż do momentu zakończenia dochodzeń przeprowadzanych zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
2.
Jeżeli wystąpienie HPAI jest potwierdzone, mięso drobiowe oraz wszelkie produkty uboczne pochodzące od tego drobiu i mięso drobiowe i produkty uboczne pochodzące od jakiegokolwiek innego drobiu, który mógł zostać skażony w trakcie uboju i procesu produkcji, zostają możliwie najszybciej usunięte pod urzędowym nadzorem.
Artykuł 37
Środki, które mają być stosowane w placówkach kontroli granicznej lub w środkach transportu
1.
W przypadku gdy istnieje podejrzenie lub potwierdzono wystąpienie HPAI w placówkach kontroli granicznej lub w środkach transportu, właściwy organ zapewnia, że na podstawie analizy ryzyka, cały drób i inne utrzymywane ptaki znajdujące się w placówkach kontroli granicznej lub w środkach transportu zostają zabite, ubite lub izolowane od drobiu i innych utrzymywanych ptaków i trzymane pod urzędowym nadzorem do momentu zakończenia dochodzenia przeprowadzanego zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
Właściwy organ stosuje odpowiednio środki przewidziane w art. 7.
Właściwy organ może zezwolić na przemieszczenie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków do innego miejsca gdzie są one zabijane, ubijane lub izolowane.
Właściwy organ może jednak zadecydować o nie zabijaniu lub nie ubijaniu drobiu lub innych utrzymywanych ptaków znajdujących się w placówce kontroli granicznej, które nie miały kontaktu z drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami podejrzanymi o zakażenie.
2.
W przypadku uboju drobiu, o którym mowa w ust. 1, mięso drobiowe oraz wszelkie produkty uboczne pochodzące od tego drobiu i mięso drobiowe i produkty uboczne pochodzące od jakiegokolwiek innego drobiu, który mógł zostać skażony w trakcie uboju i procesu produkcji, są trzymane oddzielnie i pod urzędowym nadzorem, aż do momentu zakończenia dochodzeń przeprowadzanych zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
3.
Jeżeli wystąpienie HPAI jest potwierdzone, mięso drobiowe oraz wszelkie produkty uboczne pochodzące od tego drobiu i mięso drobiowe i produkty uboczne pochodzące od jakiegokolwiek innego drobiu, który mógł zostać skażony w trakcie uboju i procesu produkcji, zostają możliwie najszybciej usunięte pod urzędowym nadzorem.
Artykuł 38
Środki dodatkowe, które mają być stosowane w ubojniach, placówkach kontroli granicznej lub środkach transportu
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków dodatkowych w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia występowania HPAI w ubojniach, placówkach kontroli granicznej lub środkach transportu:
a) żaden drób lub inne utrzymywane ptaki nie mogą być wprowadzone do ubojni, placówki kontroli granicznej lub środka transportu przez co najmniej 24 godziny po zakończeniu oczyszczania i odkażania przewidzianych w lit. b) zgodnie z jedną lub kilkoma procedurami przewidzianymi w art. 48; w przypadku placówek kontroli granicznej, zakaz wprowadzania może zostać rozszerzony na inne zwierzęta;
b) oczyszczanie i odkażanie skażonych budynków, urządzeń i pojazdów przeprowadzane są zgodnie z jedną lub kilkoma procedurami przewidzianymi w art. 48 pod urzędowym nadzorem urzędowego lekarza weterynarii;
c) przeprowadzone jest dochodzenie epidemiologiczne;
d) środki przewidziane w art. 7 ust. 2 stosuje się w gospodarstwie pochodzenia drobiu zakażonego lub zwłok i w gospodarstwach kontaktowych;
e) jeśli dochodzenie epidemiologiczne i dalsze dochodzenia przewidziane w art. 35 nie wskazują inaczej, środki przewidziane w art. 11 stosuje się w gospodarstwie pochodzenia;
f) izolat wirusa grypy ptaków poddawany jest procedurze laboratoryjnej w celu ustalenia podtypu wirusa, zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
ROZDZIAŁ V
GRYPA PTAKÓW O NISKIEJ ZJADLIWOŚCI (LPAI)
SEKCJA 1
Środki, które mają być stosowane w gospodarstwach, w których potwierdzono występowanie ogniska
Artykuł 39
Środki, które mają być stosowane
1.
W przypadku ogniska LPAI właściwy organ zapewnia stosowanie środków przewidzianych w art. 7 ust. 2 lit. a), b), c), e), g) i h), art. 7 ust. 3 i ust. 2–5 niniejszego artykułu na podstawie oceny ryzyka i z uwzględnieniem przynajmniej tych kryteriów, które zostały określone w załączniku V.
2.
Właściwy organ zapewnia, że cały drób w gospodarstwie i wszelkie inne utrzymywane ptaki z gatunków, u których potwierdzono występowanie LPAI, zostanie zlikwidowany pod urzędowym nadzorem w taki sposób, aby wykluczyć ryzyko rozprzestrzenienia się choroby.
Likwidację można rozszerzyć na inne utrzymywane ptaki w gospodarstwie, na podstawie oceny ryzyka jakie stwarzają w odniesieniu do dalszego rozprzestrzeniania się grypy ptaków oraz na inne gospodarstwa, które na podstawie dochodzenia epidemiologicznego można uznać za gospodarstwa kontaktowe.
Przed likwidacją żaden drób ani inne utrzymywane ptaki nie wjeżdżają na teren gospodarstwa ani go nie opuszczają, chyba że właściwy organ na to zezwoli.
3.
Do celów ust. 2, likwidację ptaków przeprowadza się zgodnie z dyrektywą 93/119/EWG, a właściwy organ decyduje, czy drób lub inne utrzymywane ptaki zostają:
a) możliwie najszybciej zabite; lub
b) ubite w wyznaczonej ubojni zgodnie z ust. 4.
Kiedy likwidację ptaków przeprowadza się poprzez ubój w wyznaczonej ubojni, drób poddaje się dalszemu nadzorowi i badaniom.
Drób nie jest przemieszczany z gospodarstwa do wyznaczonej ubojni, aż do momentu, gdy właściwy organ, uwzględniając w szczególności dochodzenia i badania laboratoryjne ukierunkowane na określenie zakresu jakiegokolwiek wydalania wirusa przez drób przeprowadzane zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym oraz na podstawie oceny ryzyka, uzna, że ryzyko dalszego rozprzestrzeniania się LPAI jest minimalne.
4.
Ubój w wyznaczonej ubojni zgodnie z ust. 3 może odbywać się wyłącznie pod warunkiem, że:
a) drób jest przesłany bezpośrednio z gospodarstwa do wyznaczonej ubojni;
b) każda partia jest opieczętowana przed wysyłką przez urzędowego lekarza weterynarii odpowiedzialnego za to gospodarstwo lub pod jego nadzorem;
c) każda partia pozostaje opieczętowana podczas całego transportu do wyznaczonej ubojni;
d) spełnione są dalsze środki bezpieczeństwa biologicznego zalecone przez właściwy organ;
e) właściwy organ odpowiedzialny za wyznaczoną ubojnię zostaje poinformowany i wyraża zgodę na przyjęcie drobiu;
f) pojazdy i urządzenia używane do transportu żywego drobiu oraz wszelkie inne materiały lub substancje, które mogą być skażone, zostają oczyszczone i odkażone niezwłocznie po skażeniu, przez poddanie jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48; oraz
g) produkty uboczne pochodzące od takiego drobiu w ubojni zostają usunięte.
5.
Właściwy organ zapewnia, że pod urzędowym nadzorem następuje usunięcie:
a) zwłok; oraz
b) jaj wylęgowych w gospodarstwie.
6.
Właściwy organ zapewnia podjęcie następujących środków:
a) jaja wylęgowe zebrane w gospodarstwie w okresie pomiędzy prawdopodobnym wprowadzeniem LPAI do gospodarstwa a zastosowaniem środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, są w miarę możliwości zidentyfikowane, a wylęg z nich odbywa się pod urzędowym nadzorem;
b) drób już wylężony z jaj zebranych w gospodarstwie w okresie pomiędzy prawdopodobnym dniem wprowadzenia LPAI do gospodarstwa a zastosowaniem środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, zostaje w miarę możliwości umieszczony pod urzędowym nadzorem i przeprowadzone zostaje dochodzenie zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym;
c) jaja znajdujące się w gospodarstwie i dalej produkowane w tym gospodarstwie przed likwidacją ptaków przewidzianą w ust. 2, są transportowane pod warunkiem, że ryzyko rozprzestrzeniania się LPAI zostanie zminimalizowane:
i) do zakładu pakowania wyznaczonego przez właściwy organ ("wyznaczony zakład pakowania"), pod warunkiem, że są zapakowane w opakowanie jednorazowego użytku i że stosuje się wszystkie środki bezpieczeństwa biologicznego wymagane przez właściwy organ;
ii) do zakładu do produkcji wyrobów jajczarskich, na mocy rozdziału II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 dla poddania czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004; lub
iii) w celu ich usunięcia;
d) wszelkie materiały lub substancje, które mogą być skażone, są poddane obróbce zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii lub usuwane;
e) obornik, gnojowica oraz podściółka, które mogą być skażone, poddaje się jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48;
f) po likwidacji ptaków, budynki wykorzystywane do trzymania drobiu i innych utrzymywanych ptaków, urządzenia, które mogą być skażone i pojazdy wykorzystywane do transportu zwłok, paszy, obornika, gnojowicy i podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, które mogą być skażone, poddaje się niezwłocznie jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48;
g) ssaki gatunków domowych nie dostają się na teren gospodarstwa ani go nie opuszczają bez zezwolenia właściwego organu.
Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi, w których:
i) nie mają one żadnych kontaktów z przebywającym tam stale drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami; oraz
ii) nie mają żadnego dostępu do jakichkolwiek klatek lub miejsc, w których trzymany jest przebywający tam stale drób lub inne utrzymywane ptaki;
h) w przypadku ogniska pierwotnego LPAI, izolat wirusa poddawany jest badaniom laboratoryjnym, w celu ustalenia podtypu wirusa zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym; izolat wirusa zostaje możliwie najszybciej przekazany do laboratorium referencyjnego Wspólnoty przewidzianego w art. 51 ust. 1;
7.
Państwa Członkowskie stosujące środki przewidziane w ust. 2, 4 i 5 informują o tym Komisję.
Artykuł 40
Odstępstwa dla niektórych gospodarstw
1. Właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 39 ust. 2 i art. 39 ust. 5 lit. b) w przypadkach ogniska LPAI w gospodarstwie niekomercyjnym, cyrku, zoo, sklepie zoologicznym, rezerwacie przyrody, na ogrodzonym obszarze, gdzie drób lub inne utrzymywane ptaki trzymane są do celów naukowych lub do celów związanych z ochroną zagrożonych gatunków lub oficjalnie zarejestrowanych rzadkich ras drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu choroby.
2.
Właściwy organ zapewnia, że w przypadku przyznania odstępstwa przewidzianego w ust. 1, drób lub inne utrzymywane ptaki, których dotyczy odstępstwo:
a) są umieszczane w budynku na terenie gospodarstwa i tam trzymane.
Jeżeli takie postępowanie jest niewykonalne lub jeżeli dobrostan tych zwierząt jest narażony na szwank, umieszcza się je w odosobnieniu w innym miejscu na terenie tego samego gospodarstwa, tak aby nie miały kontaktu z innym drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami w innych gospodarstwach.
Podejmuje się wszelkie uzasadnione kroki w celu zminimalizowania ich kontaktów z dzikimi ptakami;
b) są poddane dalszej kontroli i badaniom zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym i nie są przemieszczane aż do momentu, gdy badania laboratoryjne wykażą, że nie stanowią one znaczącego zagrożenia dla dalszego rozprzestrzeniania się LPAI; i
c) nie są przemieszczane z gospodarstwa, z którego pochodzą, chyba że w celu uboju lub do innego gospodarstwa:
i) znajdującego się w tym samym Państwie Członkowskim, zgodnie z instrukcjami właściwego organu; lub
ii) w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem wyrażenia na to zgody przez Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia.
3.
W przypadkach ogniska LPAI w wylęgarniach właściwy organ na podstawie analizy ryzyka może przyznać odstępstwa od niektórych lub wszystkich środków, przewidzianych w art. 39.
4.
Państwa Członkowskie opracowują szczegółowe zasady stosowania odstępstw przewidzianych w ust. 1 i 3.
5.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich odstępstwach przyznanych zgodnie z ust. 1 i 3.
6.
Komisja możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim i w ramach Komitetu.
7.
Mając na uwadze jakiekolwiek przyznane odstępstwo, przewidziane w ust. 1, środki zapobiegające rozprzestrzenianiu się grypy ptaków mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
SEKCJA 2
Oddzielne jednostki produkcyjne i gospodarstwa kontaktowe
Artykuł 41
Środki, które mają być stosowane w przypadkach ogniska LPAI w oddzielnych jednostkach produkcyjnych
1.
W przypadkach ogniska LPAI w gospodarstwie składającym się z dwóch lub więcej oddzielnych jednostek produkcyjnych, właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w art. 39 ust. 2 dla jednostek produkcyjnych, w których skład wchodzi zdrowy drób, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu choroby.
2.
Państwa Członkowskie opracowują szczegółowe zasady przyznawania odstępstw przewidzianych w ust. 1, biorąc przy tym pod uwagę gwarancje zdrowia zwierząt, jakie można uzyskać, i przewidują alternatywne właściwe środki.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich odstępstwach przyznanych zgodnie z ust. 1.
4.
Komisja możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim i w ramach Komitetu.
5.
Mając na uwadze jakiekolwiek przyznane odstępstwo, przewidziane w ust. 1, środki zapobiegające rozprzestrzenianiu się grypy ptaków, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
Artykuł 42
Środki, które mają być stosowane w gospodarstwach kontaktowych
1.
Właściwy organ na podstawie dochodzenia epidemiologicznego decyduje, czy dane gospodarstwo uznaje się za gospodarstwo kontaktowe.
Właściwy organ zapewnia, że środki przewidziane w art. 7 ust. 2, stosuje się do gospodarstw kontaktowych aż do momentu wykluczenia obecności LPAI zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
2.
Na podstawie dochodzenia epidemiologicznego właściwy organ może zastosować środki przewidziane w art. 39 w stosunku do gospodarstw kontaktowych, a w szczególności jeżeli gospodarstwo kontaktowe znajduje się na obszarze o dużej gęstości populacji drobiu.
Główne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę stosując w gospodarstwach kontaktowych środki przewidziane w art. 39, zostały określone w załączniku IV.
3.
Właściwy organ zapewnia pobranie próbek z drobiu przy zabijaniu, aby potwierdzić lub wykluczyć ryzyko występowania wirusa LPAI w tych gospodarstwach kontaktowych, zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym.
4.
Właściwy organ zapewnia, że w każdym gospodarstwie gdzie drób lub inne utrzymywane ptaki są zabijane i usuwane i gdzie następnie potwierdzono wystąpienie LPAI, budynki i wszelkie pastwiska używane do chowu tych zwierząt, podwórza i wszelkie urządzenia, które mogły zostać zakażone, jak również pojazdy używane do transportu drobiu, innych utrzymywanych ptaków, zwłok, mięsa, paszy, obornika, gnojowicy, podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, jakie mogą być skażone, poddaje się jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48.
SEKCJA 3
Ustanowienie stref zamkniętych
Artykuł 43
Ustanowienie stref zamkniętych w przypadkach ognisk LPAI
Niezwłocznie po wystąpieniu ogniska LPAI, właściwy organ ustanawia strefę zamkniętą o minimalnym promieniu jednego kilometra wokół gospodarstwa.
Artykuł 44
Środki, które mają być stosowane w strefie zamkniętej
1.
Właściwy organ zapewnia stosowanie następujących środków w strefie zamkniętej:
a) możliwie najszybciej sporządza się spis wszystkich gospodarstw komercyjnych;
b) przeprowadza się badania laboratoryjne w komercyjnych gospodarstwach drobiarskich w minimalnym promieniu jednego kilometra wokół gospodarstwa zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym;
c) wszelkie przemieszczanie w strefie zamkniętej lub do niej drobiu, innych utrzymywanych ptaków, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych i jaj podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia i innym środkom, jakie właściwy organ uzna za stosowne; ograniczenie to nie stosuje się do przejazdu przez obszar zagrożony drogą lub koleją bez rozładunku lub zatrzymywania się;
d) zakazane jest przemieszczanie ze strefy zamkniętej drobiu, innych utrzymywanych ptaków, drobiu odchowanego, tuż przed okresem nieśnym, piskląt jednodniowych i jaj, chyba że właściwy organ zezwoli na bezpośredni transport:
i) drobiu na ubój do ubojni w tym samym Państwie Członkowskim;
ii) żywego drobiu do gospodarstwa lub obiektu, w którym nie ma innego drobiu w tym samym Państwie Członkowskim.
Żywy drób pozostaje tam przez 21 dni, a gospodarstwo to umieszcza się pod urzędowym nadzorem po jego przybyciu;
iii) piskląt jednodniowych:
do gospodarstwa lub obiektu tego gospodarstwa w tym samym Państwie Członkowskim; pisklęta jednodniowe pozostają tam przez 21 dni, a gospodarstwo to umieszcza się pod urzędowym nadzorem po ich przybyciu; lub
do jakiegokolwiek innego gospodarstwa, jeśli pisklęta jednodniowe były wylężone z jaj pochodzących z gospodarstw drobiarskich znajdujących się poza strefą zamkniętą, pod warunkiem, że wylęgarnia może zapewnić dzięki swojej logistyce i warunkom pracy zgodnym z bezpieczeństwem biologicznym, że nie nastąpił kontakt z jajami wylęgowymi lub pisklętami jednodniowymi pochodzącymi ze stad drobiu w strefie zamkniętej, które w związku z tym mają inny status zdrowotny;
iv) jaj wylęgowych do wyznaczonej wylęgarni; jaja i ich opakowanie są przed wysyłką odkażane a identyfikacja pochodzenia tych jaj musi być zapewniona;
v) jaj konsumpcyjnych do wyznaczonego zakładu pakowania pod warunkiem, że jaja te są zapakowane w opakowanie jednorazowego użytku i że stosuje się wszystkie środki bezpieczeństwa biologicznego wymagane przez właściwy organ;
vi) jaj do zakładu produkcji wyrobów jajczarskich, na mocy rozdziału II sekcji X załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 dla poddania czynnościom produkcyjnym i obróbce zgodnie z rozdziałem XI załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004, położonego wewnątrz strefy zamkniętej lub poza nią;
vii) jaj przeznaczonych do usunięcia;
e) zwłoki są usuwane;
f) wszelkie osoby wchodzące na teren gospodarstwa w strefie zamkniętej lub je opuszczające przestrzegają właściwych środków bezpieczeństwa biologicznego mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się grypy ptaków;
g) pojazdy i urządzenia używane do transportu żywego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, paszy, obornika, gnojowicy i podściółki, a także wszelkie inne materiały lub substancje, które mogą być skażone, zostają oczyszczone i odkażone niezwłocznie po skażeniu, przez poddanie jednej lub kilku procedurom przewidzianym w art. 48;
h) żaden drób, inne utrzymywane ptaki ani inne ssaki domowe nie mogą przybywać na teren gospodarstwa ani go opuszczać bez zezwolenia właściwego organu.
Ograniczenia tego nie stosuje się do ssaków mających dostęp tylko do pomieszczeń mieszkalnych ludzi, w których:
i) nie mają one żadnych kontaktów z przebywającym tam stale drobiem lub innymi utrzymywanymi ptakami; oraz
ii) nie mają żadnego dostępu do jakichkolwiek klatek lub miejsc, w których trzymany jest przebywający tam stale drób lub inne utrzymywane ptaki;
i) zakazuje się usuwania lub rozprzestrzeniania zużytej ściółki, obornika lub gnojowicy, chyba że zezwoli na to właściwy organ; można zezwolić na przemieszczanie obornika lub gnojowicy z gospodarstwa znajdującego się w strefie zamkniętej do wyznaczonego zakładu w celu poddania obróbce lub tymczasowego przechowywania w celu późniejszego poddania obróbce dla zniszczenia ewentualnej obecności wirusa grypy ptaków przy zastosowaniu środków bezpieczeństwa biologicznego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 lub zasadami szczegółowymi, które mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2;
j) zakazane jest organizowanie targów, jarmarków, pokazów lub innych imprez gromadzących drób lub inne utrzymywane ptaki, chyba że zezwoli na to właściwy organ;
k) drób lub inne utrzymywane ptaki do odbudowy pogłowia dzikiej zwierzyny nie są wypuszczane.
2.
Właściwy organ może na podstawie oceny ryzyka wprowadzić dalsze środki poza środkami przewidzianymi w niniejszej sekcji i informuje o tym Komisję.
3.
Mogą zostać przyjęte dalsze środki, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się grypy ptaków, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
Artykuł 45
Okres obowiązywania środków
Środki przewidziane w niniejszej sekcji utrzymuje się:
a) co najmniej przez 21 dni od daty ukończenia wstępnego oczyszczania i odkażania w zakażonym gospodarstwie w drodze jednej lub kilku procedur przewidzianych w art. 48 i aż do momentu, kiedy właściwy organ, na podstawie dochodzeń i badań laboratoryjnych wykonanych w strefie zamkniętej zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym i na podstawie oceny ryzyka, uzna, że ryzyko rozprzestrzeniania się LPAI jest niewielkie;
b) co najmniej przez 42 dni od daty potwierdzenia ogniska i aż do momentu, kiedy właściwy organ, na podstawie dochodzeń i badań laboratoryjnych wykonanych w strefie zamkniętej zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym i na podstawie oceny ryzyka, uzna, że ryzyko rozprzestrzeniania się LPAI jest niewielkie; lub
c) przez jakikolwiek inny okres na warunkach, które zostaną określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
Artykuł 46
Odstępstwa
1.
Właściwy organ może na podstawie oceny ryzyka odstąpić od niektórych lub wszystkich środków przewidzianych w art. 43 i 44 w przypadku potwierdzenia LPAI w wylęgarni.
2.
Właściwy organ może przyznać odstępstwa od środków przewidzianych w niniejszej sekcji w przypadkach wystąpienia ogniska HPAI w gospodarstwie niekomercyjnym, cyrku, zoo, sklepie zoologicznym, rezerwacie przyrody, na ogrodzonym obszarze, gdzie drób lub inne utrzymywane ptaki trzymane są dla celów naukowych lub dla celów związanych z ochroną zagrożonych gatunków lub oficjalnie zarejestrowanych rzadkich ras drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, pod warunkiem, że odstępstwa takie nie zagrażają zwalczaniu choroby.
3.
Państwa Członkowskie przyznając odstępstwa przewidziane w ust. 1 i 2 niezwłocznie informują o tym Komisję.
4.
Komisja możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji wraz zainteresowanym Państwem Członkowskim i w ramach Komitetu.
5.
Mając na uwadze jakiekolwiek przyznane odstępstwo, przewidziane w ust. 1 i 2, środki zapobiegające rozprzestrzenieniu się grypy ptaków mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
ROZDZIAŁ VI
ŚRODKI ZMIERZAJĄCE DO UNIKNIĘCIA ROZPRZESTRZENIANIA SIĘ WIRUSÓW GRYPY POCHODZĄCYCH OD PTAKÓW NA INNE GATUNKI
Artykuł 47
Badania laboratoryjne i inne środki dotyczące świń i innych gatunków
1.
Właściwy organ zapewnia, że po potwierdzeniu wystąpienia grypy ptaków na terenie jakiegokolwiek gospodarstwa wykonane zostaną badania laboratoryjne zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym na wszystkich świniach znajdujących się w gospodarstwie w celu potwierdzenia lub wykluczenia u tych świń przebytego lub aktualnego zakażenia wirusem grypy ptaków.
W trakcie oczekiwania na wyniki tych badań, z gospodarstwa nie są wywożone żadne świnie.
2.
Jeśli badania laboratoryjne przewidziane w ust. 1 potwierdzają wynik pozytywny obecności wirusów grypy ptaków u świń, właściwy organ może zezwolić na przemieszczanie tych świń do innych gospodarstw trzody chlewnej lub do wyznaczonych ubojni, pod warunkiem, że kolejne właściwe badania wykazały, że ryzyko rozprzestrzeniania się grypy ptaków jest niewielkie.
3.
Właściwy organ zapewnia, że jeśli badania laboratoryjne przewidziane w ust. 1 potwierdzają poważne zagrożenie dla zdrowia, świnie zostają możliwie najszybciej zabite pod urzędowym nadzorem i w taki sposób, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się grypy ptaków, w szczególności w trakcie transportu, i zgodnie z dyrektywą 93/119/EWG.
4.
Po potwierdzeniu obecności grypy ptaków w gospodarstwie i na podstawie oceny ryzyka właściwy organ może zastosować środki przewidziane w ust. 1, 2 i 3 w stosunku do wszelkich innych ssaków znajdujących się w gospodarstwie i może objąć tymi środkami gospodarstwa kontaktowe.
5.
Państwa Członkowskie informują Komisję w ramach Komitetu o wynikach badań i środkach zastosowanych zgodnie z ust. 1–4.
6.
Po potwierdzeniu obecności wirusa grypy ptaków u świń lub jakichkolwiek innych ssaków znajdujących się w gospodarstwie, właściwy organ może rozpocząć nadzór zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym w celu ustalenia wszelkiego dalszego rozprzestrzeniania się wirusa grypy ptaków.
7.
Dodatkowe środki mające na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się wirusów grypy pochodzących od ptaków na inne gatunki mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
ROZDZIAŁ VII
OCZYSZCZANIE, ODKAŻANIE I PONOWNE ZASIEDLENIE
Artykuł 48
Oczyszczanie, odkażanie i procedury eliminowania wirusa grypy ptaków
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) oczyszczanie, odkażanie i obróbka gospodarstw i wszelkich materiałów lub substancji znajdujących w nich, które są skażone lub które mogą być skażone wirusami grypy ptaków przeprowadzane były pod urzędowym nadzorem zgodnie z:
i) instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii; i
ii) zasadami i procedurami oczyszczania, odkażania i obróbki określonymi w załączniku VI;
b) jakikolwiek teren lub pastwiska używane przez drób lub inne utrzymywane ptaki na terenie gospodarstwa, w którym potwierdzono występowanie grypy ptaków nie były używane przez drób lub inne utrzymywane ptaki do momentu, gdy właściwy organ uzyska pewność, że wszelkie istniejące wirusy grypy ptaków zostały wyeliminowane lub zinaktywowane;
c) oczyszczanie, odkażanie i obróbka ubojni, pojazdów, przyczep i wszelkich innych środków transportu, placówek kontroli granicznej i wszelkich materiałów lub substancji znajdujących się w nich, które są skażone lub które mogą być skażone wirusami grypy ptaków przeprowadzane były pod urzędowym nadzorem zgodnie z instrukcjami urzędowego lekarza weterynarii;
d) wszelkie urządzenia, materiały lub substancje znajdujące się w nich, które są skażone lub które mogą być skażone wirusami grypy ptaków i których nie można skutecznie oczyścić i odkazić lub poddać obróbce były niszczone;
e) środki odkażające, które mają zostać użyte i ich stężenia, zostały zatwierdzone przez właściwy organ.
Artykuł 49
Ponowne zasiedlenie gospodarstwa
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że po zastosowaniu środków przewidzianych w art. 11 i 39, przestrzegane są ust. 2–6 niniejszego artykułu.
2.
Ponowne zasiedlenie komercyjnego gospodarstwa drobiarskiego nie odbywa się przez okres 21 dni od daty zakończenia ostatecznego oczyszczania i odkażania zgodnie z art. 48.
3.
W okresie 21 dni od daty ponownego zasiedlenia komercyjnych gospodarstw drobiarskich stosowane są następujące środki:
a) drób poddawany jest przynajmniej jednemu badaniu klinicznemu, które wykonuje urzędowy lekarz weterynarii.
To badanie kliniczne lub, jeśli przeprowadza się więcej badań, ostanie badanie kliniczne wykonuje się w terminie jak najbliższym końca dwudziestojednodniowego okresu, o którym mowa powyżej;
b) badania laboratoryjne przeprowadzane są zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym;
c) drób, który padnie podczas fazy ponownego zasiedlania, zostaje przebadany zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym;
d) wszelkie osoby wchodzące na teren komercyjnego gospodarstwa drobiarskiego lub go opuszczające przestrzegają odpowiednich środków bezpieczeństwa biologicznego mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się grypy ptaków;
e) podczas fazy ponownego zasiedlania żaden drób nie opuszcza komercyjnego gospodarstwa drobiarskiego bez zezwolenia właściwego organu;
f) właściciel prowadzi rejestr danych produkcyjnych, łącznie z danymi dotyczącymi zachorowalności i śmiertelności, które muszą być systematycznie aktualizowane;
g) właściwy organ jest niezwłocznie informowany o wszelkich istotnych zmianach w danych produkcyjnych, o których mowa w lit. f), i o innych nieprawidłowościach.
4.
Na podstawie oceny ryzyka właściwy organ może zarządzić stosowanie procedur przewidzianych w ust. 3 w gospodarstwach innych niż w komercyjnych gospodarstwach drobiarskich lub w odniesieniu do innych gatunków w komercyjnym gospodarstwie drobiarskim.
5.
Ponowne zasiedlanie gospodarstw kontaktowych odbywa się zgodnie z instrukcjami właściwego organu na podstawie oceny ryzyka.
ROZDZIAŁ VIII
PROCEDURY DIAGNOSTYCZNE, PODRĘCZNIK DIAGNOSTYCZNY I LABORATORIA REFERENCYJNE
Artykuł 50
Procedury diagnostyczne i podręcznik diagnostyczny
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że procedury diagnostyczne, pobieranie próbek i badania laboratoryjne mające na celu wykrycie obecności grypy ptaków u drobiu lub innych utrzymywanych ptaków lub wirusa grypy ptaków u ssaków wykonywane są zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym, tak aby zapewnić jednolite procedury jej diagnozowania.
Podręcznik ten zostaje przyjęty zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2, najpóźniej do 3 sierpnia 2006 r.
Wszelkie kolejne zmiany podręcznika przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą.
2.
Podręcznik diagnostyczny przewidziany w ust. 1 określa przynajmniej następujące kwestie:
a) minimalne wymagania bezpieczeństwa biologicznego i standardy jakościowe, jakich przestrzegają zatwierdzone laboratoria wykonujące badania w celu zdiagnozowania grypy ptaków;
b) kryteria i procedury, jakich należy przestrzegać wykonując badania kliniczne lub pośmiertne dla potwierdzenia lub wykluczenia obecności grypy ptaków;
c) kryteria i procedury, jakich należy przestrzegać przy pobieraniu próbek od drobiu lub od innych utrzymywanych ptaków do badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia lub wykluczenia obecności grypy ptaków; włącznie ze sposobami pobierania próbek do serologicznych lub wirologicznych badań przesiewowych przeprowadzanych zgodnie z niniejszą dyrektywą;
d) badania laboratoryjne stosowane w celu zdiagnozowania grypy ptaków, w tym:
i) badania dla celów diagnostyki różnicowej;
ii) badania w celu odróżnienia wirusów HPAI od wirusów LPAI;
iii) odpowiednie badania w celu odróżnienia ptaków szczepionych od zakażonych szczepem terenowym grypy ptaków;
iv) kryteria oceny wyników badania laboratoryjnego;
e) techniki laboratoryjne typowania izolatów wirusa grypy ptaków.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają manipulowanie i używanie wirusów grypy ptaków, ich genomu i antygenów oraz szczepionek przeznaczonych do badań naukowych, diagnostyki lub produkcji szczepionki wyłącznie w miejscach, zakładach lub laboratoriach zatwierdzonych przez właściwy organ, w których zagwarantowane jest przestrzeganie odpowiednich wymagań bezpieczeństwa biologicznego.
Wykaz zatwierdzonych miejsc, zakładów lub laboratoriów zostaje przekazany Komisji do dnia 30 września 2007 r. i jest aktualizowany.
Artykuł 51
Laboratoria referencyjne
1.
Laboratorium wymienione w załączniku VII pkt 1 jest laboratorium referencyjnym Wspólnoty w zakresie grypy ptaków (zwane dalej "laboratorium referencyjnym Wspólnoty").
Bez uszczerbku dla decyzji 90/424/EWG, laboratorium referencyjne Wspólnoty spełnia swoje funkcje i zadania wymienione w załączniku VII pkt 2.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają krajowe laboratoria referencyjne, a o ich dane szczegółowe oraz wszelkich późniejszych zmianach powiadamiają Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Komisja publikuje i uaktualnia wykaz takich krajowych laboratoriów referencyjnych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że krajowe laboratoria referencyjne:
a) spełniają swoje funkcje i zadania określone w załączniku VIII;
b) są odpowiedzialne za koordynację standardów i metod diagnostycznych w każdym Państwie Członkowskim zgodnie z załącznikiem VIII i za współpracę z laboratorium referencyjnym Wspólnoty.
4.
Laboratorium referencyjne Wspólnoty ściśle współpracuje i utrzymuje bliski kontakt z laboratorium referencyjnym w zakresie grypy ptaków Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) i Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE), jak również z innymi międzynarodowo uznanymi laboratoriami na terytorium Wspólnoty w celu zapewnienia szkoleń, najwyższych standardów i wsparcia dla krajowych laboratoriów referencyjnych w Państwach Członkowskich oraz w państwach trzecich.
ROZDZIAŁ IX
SZCZEPIENIA
SEKCJA 1
Ogólny zakaz szczepienia
Artykuł 52
Produkcja, sprzedaż i stosowanie szczepionek przeciw grypie ptaków
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
a) na ich terytorium zakazane było szczepienie przeciw grypie ptaków, z wyjątkiem przepisów sekcji 2 i 3;
b) przeładunek, transport, produkcja, przechowywanie, dostawa, dystrybucja i sprzedaż szczepionek przeciw grypie ptaków na ich terytorium przebiegały pod urzędowym nadzorem;
c) stosowane były wyłącznie szczepionki dopuszczone zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [17] lub rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków [18].
2.
Zasady dotyczące warunków dostawy i przechowywania zapasów szczepionki przeciw grypie ptaków we Wspólnocie mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
SEKCJA 2
Szczepienia interwencyjne
Artykuł 53
Szczepienie interwencyjne drobiu lub innych utrzymywanych ptaków
1.
Państwo Członkowskie może wprowadzić szczepienie interwencyjne drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, zgodnie z niniejszą sekcją, jako środek krótkoterminowy w celu opanowania ogniska, kiedy ocena ryzyka wskazuje na znaczne i bezpośrednie zagrożenie rozprzestrzeniania się grypy ptaków w Państwie Członkowskim lub na jego terytorium, jeżeli zajdzie jedna lub więcej z wymienionych poniżej okoliczności:
a) wystąpi ognisko na terytorium tego Państwa Członkowskiego;
b) wystąpi ognisko w pobliskim Państwie Członkowskim; lub
c) wystąpi potwierdzona grypa ptaków wśród drobiu i innych utrzymywanych ptaków w pobliskim państwie trzecim.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić szczepienie interwencyjne, zgodnie z ust. 1, przedkłada ono Komisji do zatwierdzenia plan szczepienia interwencyjnego.
Plan ten jest zgodny ze strategią DIVA i zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) sytuację chorobową, która doprowadziła do zastosowania szczepienia interwencyjnego;
b) obszar geograficzny, na którym stosowane ma być szczepienie interwencyjne i liczbę gospodarstw na tym obszarze oraz liczbę gospodarstw, w których przeprowadzone ma być szczepienie, w przypadku różnicy między tymi liczbami;
c) gatunki i kategorie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków lub, w stosownych przypadkach, drób lub grupę innych utrzymywanych ptaków, które mają być szczepione;
d) przybliżoną liczbę drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, które mają być szczepione;
e) skróconą charakterystykę szczepionki;
f) przewidywany czas trwania kampanii szczepienia interwencyjnego;
g) szczegółowe przepisy dotyczące przemieszczania szczepionego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków pozostają bez uszczerbku dla środków przewidzianych w sekcjach 3, 4 i 5 rozdziału IV i sekcji 3 rozdziału V;
h) kryteria podjęcia decyzji o tym, czy szczepienie interwencyjne ma być stosowane w gospodarstwach kontaktowych;
i) ewidencjonowanie i rejestracja szczepionego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków;
j) badania kliniczne i laboratoryjne, jakie mają być wykonane w gospodarstwach, w których prowadzone ma być szczepienie interwencyjne i w innych gospodarstwach znajdujących się na obszarze szczepienia interwencyjnego w celu monitorowania sytuacji epidemiologicznej, skuteczności kampanii szczepienia interwencyjnego i kontrolowania przemieszczania szczepionego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
3.
Szczegółowe zasady szczepienia interwencyjnego mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
Artykuł 54
Zatwierdzenie planu szczepienia interwencyjnego
1.
Komisja niezwłocznie bada plan szczepienia interwencyjnego przewidziany w art. 53 ust. 2, wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim i możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji w ramach Komitetu.
2.
Plan szczepienia interwencyjnego zostaje zatwierdzony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
Zatwierdzenie planu szczepienia interwencyjnego może obejmować środki ograniczające przemieszczanie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków i produktów z nich pochodzących.
Środki te mogą obejmować ograniczenia dotyczące poszczególnych grup drobiu i grup innych utrzymywanych ptaków oraz ustanowienie stref zamkniętych.
Artykuł 55
Odstępstwa
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 54, Państwa Członkowskie mogą stosować szczepienie interwencyjne przed zatwierdzeniem planu szczepienia interwencyjnego, z zachowaniem następujących warunków:
a) przed rozpoczęciem szczepienia interwencyjnego, Komisja zostaje powiadomiona o planie szczepienia interwencyjnego i decyzji o zastosowaniu szczepienia interwencyjnego;
b) zainteresowane Państwo Członkowskie zakazuje przemieszczania drobiu lub innych utrzymywanych ptaków i produktów z nich pochodzących, z wyjątkiem okoliczności spełniających warunki przewidziane w załączniku IX;
c) decyzja o stosowaniu szczepienia interwencyjnego nie zagraża zwalczaniu choroby.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stosuje odstępstwo przewidziane w ust. 1 Komitet możliwie najszybciej dokonuje analizy sytuacji chorobowej i planu szczepienia interwencyjnego.
3.
Zastosowane środki mogą zostać zatwierdzone lub zmienione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
SEKCJA 3
Szczepienie zapobiegawcze
Artykuł 56
Szczepienie zapobiegawcze drobiu lub innych utrzymywanych ptaków
1.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić szczepienie zapobiegawcze drobiu lub innych utrzymywanych ptaków jako środek długoterminowy zgodnie z niniejszą sekcją, jeśli uznają, że, na podstawie oceny ryzyka, niektóre obszary na ich terytorium, typy hodowli drobiu lub niektóre kategorie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków lub grupy drobiu i grupy innych utrzymywanych ptaków są zagrożone grypą ptaków.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zamierza wprowadzić szczepienia zapobiegawcze przewidziane w ust. 1, przedkłada Komisji do zatwierdzenia plan szczepienia zapobiegawczego.
Plan ten jest zgodny ze strategią DIVA i zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) jednoznaczny opis powodów szczepienia zapobiegawczego, w tym historię choroby;
b) obszar, typ hodowli drobiu lub niektóre kategorie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków lub grupy drobiu i grupy innych utrzymywanych ptaków, w przypadku których przeprowadzone ma być szczepienie zapobiegawcze i liczbę gospodarstw na tym obszarze oraz liczbę i typ gospodarstw, w których przeprowadzone ma być szczepienie, w przypadku różnicy między tymi liczbami;
c) gatunki i kategorie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków lub, w stosownych przypadkach, drób lub grupę innych utrzymywanych ptaków, które mają być szczepione;
d) przybliżoną liczbę drobiu lub innych utrzymywanych ptaków, które mają być szczepione;
e) skróconą charakterystykę szczepionki;
f) przewidywany czas trwania kampanii szczepienia zapobiegawczego;
g) szczegółowe przepisy dotyczące przemieszczania szczepionego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków pozostają bez uszczerbku dla środków przewidzianych w sekcjach 3, 4 i 5 rozdziału IV i sekcji 3 rozdziału V;
h) ewidencjonowanie i rejestracja szczepionego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków;
i) badania laboratoryjne, jakie mają być wykonane zgodnie z podręcznikiem diagnostycznym w gospodarstwach, w których prowadzone ma być szczepienie zapobiegawcze jednocześnie z przeprowadzaniem nadzoru i badań w odpowiedniej liczbie innych gospodarstw znajdujących się na obszarze szczepienia lub grupy drobiu i grupy innych utrzymywanych ptaków, w celu monitorowania sytuacji epidemiologicznej, skuteczności kampanii szczepienia zapobiegawczego i kontrolowania przemieszczania szczepionego drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
3.
Szczegółowe zasady szczepienia zapobiegawczego mogą zostać ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
Artykuł 57
Zatwierdzenie planu szczepienia zapobiegawczego
1.
Komisja niezwłocznie bada plan szczepienia zapobiegawczego przewidziany w art. 56 ust. 2 wraz z zainteresowanym Państwem Członkowskim i możliwie najszybciej dokonuje przeglądu sytuacji w ramach Komitetu.
2.
Plan szczepienia zapobiegawczego zostaje zatwierdzony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
Zatwierdzenie planu szczepienia zapobiegawczego może obejmować środki ograniczające przemieszczanie drobiu lub innych utrzymywanych ptaków.
Środki te mogą obejmować ograniczenia dotyczące poszczególnych grup drobiu i grup innych utrzymywanych ptaków oraz ustanowienie stref zamkniętych.
SEKCJA 4
Banki szczepionek
Artykuł 58
Wspólnotowy bank szczepionek
1. Wspólnotowy bank szczepionek dla przechowywania wspólnotowych rezerw szczepionek przeciw grypie ptaków dopuszczonych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE lub rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 może zostać utworzony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
2.
Państwo Członkowskie ma dostęp do wspólnotowego banku szczepionek na wniosek złożony Komisji.
3.
W przypadku gdy jest to w interesie Wspólnoty, Komisja może dostarczać szczepionki krajom trzecim.
Bez uszczerbku dla umów zawartych przez Wspólnotę z krajami trzecimi, zezwolenie na dostęp krajów trzecich do wspólnotowego banku szczepionek jest udzielane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3, z zastrzeżeniem przyjęcia zgodnie z tą procedurą szczegółowych ustaleń pomiędzy Komisją a danym krajem trzecim, dotyczących współpracy finansowej i technicznej.
Artykuł 59
Krajowe banki szczepionek
1.
Państwa Członkowskie mogą, w ramach planów gotowości przewidzianych w art. 62, założyć lub prowadzić krajowy bank szczepionek do przechowywania rezerw szczepionek przeciw grypie ptaków, dopuszczonych zgodnie z art. 5–15 dyrektywy 2001/82/WE, które mają być stosowane do szczepień interwencyjnych lub zapobiegawczych.
2.
Państwo Członkowskie prowadzące krajowy bank szczepionek informuje Komisję o ilościach i rodzajach przechowywanych szczepionek.
ROZDZIAŁ X
WSPÓLNOTOWE ŚRODKI KONTROLI, SANKCJE I PLANY GOTOWOŚCI
Artykuł 60
Wspólnotowe środki kontroli
Eksperci Komisji mogą we współpracy z właściwym organem prowadzić kontrole na miejscu, w stopniu, w jakim jest to konieczne dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z decyzją Komisji 98/139/WE z dnia 4 lutego 1998 r. ustanawiającą niektóre szczegółowe zasady dotyczące kontroli na miejscu, przeprowadzanych w dziedzinie weterynarii przez ekspertów Komisji w Państwach Członkowskich [19] i art. 45 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [20].
Artykuł 61
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji za naruszenie przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie środki konieczne dla zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach nie później niż do dnia określonego w art. 67 ust. 1 akapit pierwszy i powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich kolejnych zmianach ich dotyczących.
Artykuł 62
Plany gotowości
1.
Państwa Członkowskie opracowują plan gotowości zgodnie z załącznikiem X, określający środki krajowe stosowane w przypadku wystąpienia ogniska, i przedkładają taki plan Komisji do zatwierdzenia.
2.
Plan gotowości udostępnia infrastrukturę, urządzenia, pracowników i inne właściwe materiały konieczne dla szybkiego i skutecznego wyeliminowania ogniska.
Plan ten zawiera wskazówki dotyczące liczby i położenia wszystkich komercyjnych gospodarstw drobiarskich.
Plan gotowości powinien wskazywać maksymalną liczbę drobiu, w rozbiciu na gatunki, jaka mogłaby się znajdować w tych gospodarstwach komercyjnych.
Państwa Członkowskie powinny również oszacować ilość szczepionki, jaka byłaby potrzebna w przypadku szczepienia interwencyjnego.
3.
Obowiązują przepisy dotyczące ścisłej współpracy pomiędzy właściwymi organami odpowiedzialnymi za poszczególne sektory, zwłaszcza organami odpowiedzialnymi za zdrowie zwierząt, zdrowie publiczne, zagadnienia związane ze środowiskiem naturalnym oraz zdrowie i bezpieczeństwo pracowników, w szczególności dla zapewnienia prawidłowego powiadamiania rolników, pracowników sektora drobiarskiego i obywateli o ryzyku.
4.
Komisja bada plany gotowości w celu ustalenia, czy pozwalają one na osiągnięcie zamierzonego celu, i proponuje zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu wszelkie wymagane zmiany, w szczególności dla zapewnienia zgodności z planami innych Państw Członkowskich.
Plany gotowości są zatwierdzane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
Wszelkie późniejsze zmiany takiego planu przyjmowane są zgodnie z tą samą procedurą.
5.
Państwo Członkowskie aktualizuje plan gotowości przynajmniej raz na pięć lat i przedkłada go Komisji do zatwierdzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
6.
Poza środkami przewidzianymi w ust. 1–4, dodatkowe zasady dla zapewniania szybkiego i skutecznego wyeliminowania grypy ptaków, w tym przepisy dotyczące ośrodków zwalczania choroby, grup ekspertów i ćwiczeń alarmowych w czasie rzeczywistym, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
ROZDZIAŁ XI
UPRAWNIENIA WYKONAWCZE I PROCEDURA KOMITETU
Artykuł 63
Uprawnienia wykonawcze
1.
Szczegółowe zasady konieczne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2, i mogą obejmować w szczególności konkretne przepisy dotyczące:
a) usuwania zwłok; oraz
b) przemieszczania i poddawania obróbce paszy, ściółki, zużytej ściółki, obornika i gnojowicy – skażonych lub w przypadku których istnieje podejrzenie skażenia.
2.
O wszelkich zmianach w załącznikach uwzględniających postęp naukowy i techniczny decyduje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
3.
Szczegółowe przepisy wymagane w danej sytuacji epidemiologicznej dla uzupełnienia minimalnych środków kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
4. Bez uszczerbku dla środków ochrony przewidzianych w art. 9 dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego [21] lub art. 10 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [22], tymczasowe środki interwencyjne wymagane w wypadku poważnego zagrożenia dla zdrowia wywołanego wirusami grypy pochodzącymi od ptaków innymi niż określone w art. 2 pkt 1 przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 3.
Artykuł 64
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspierana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [23].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 tej decyzji ustala się na 15 dni.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
ROZDZIAŁ XII
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 65
Uchylenie
Dyrektywę 92/40/EWG uchyla się z dniem 1 lipca 2007 r.
Odesłania do dyrektywy 92/40/EWG należy rozumieć jako odesłania do niniejszej dyrektywy i należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku XI.
Artykuł 66
Przepisy przejściowe
1.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się nadal plany gotowości dotyczące zwalczania grypy ptaków zatwierdzone zgodnie z art. 17 ust. 4 dyrektywy 92/40/EWG i obowiązujące w dniu 1 lipca 2007 r.
Do dnia 30 września 2007 r. Państwa Członkowskie przedłożą jednak Komisji zmiany do tych planów gotowości, tak aby dostosować je do niniejszej dyrektywy.
Te zmienione plany zostają przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
2.
W czasie transpozycji niniejszej dyrektywy, dalsze przepisy przejściowe dotyczące zwalczania grypy ptaków mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 64 ust. 2.
Artykuł 67
Transpozycja
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do dnia 1 lipca 2007 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują one o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 68
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 69
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 21 stycznia 2005 r.
zmieniające wytyczne EBC/2001/3 w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym ("TARGET")
(EBC/2005/1)
(2005/88/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności pierwsze i czwarte tiret art. 105 ust. 2,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3, art. 17, art. 18 oraz art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 24 października 2002 r. Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) przyjęła do wiadomości kilka różnych opcji, dopuszczających przyłączenie banków centralnych do systemu TARGET w inny sposób niż przy pomocy wzajemnych połączeń.
Przyjęto również, iż po przystąpieniu do UE dziesięciu nowych Państw Członkowskich z dniem 1 maja 2004 r., bankom centralnym takich Państw Członkowskich zostaną w ramach jednej spośród wskazanych opcji przyznane takie same prawa i obowiązki w zakresie przyłączenia do systemu TARGET, jakie przysługują innym bankom centralnym.
Czyni to niezbędną zmianę wytycznych EBC/2001/3 w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET) [1].
(2) Dalsza niewielka zmiana wytycznych EBC/2001/3 wymagana jest w celu uwzględnienia obecnych praktyk w zakresie dostępu uczestników do systemu TARGET.
(3) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2001/3 wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykule 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się następujące definicje, zgodnie z porządkiem alfabetycznym:
" "przyłączony KBC" oznacza krajowy bank centralny, którego system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (RTGS) jest przyłączony do systemu TARGET za pośrednictwem KBC świadczącego usługi,
"nieuczestniczące Państwa Członkowskie" oznaczają Państwa Członkowskie, które nie przyjęły wspólnej waluty zgodnie z Traktatem,
"KBC świadczący usługi" oznacza krajowy bank centralny: i) którego system RTGS jest przyłączony do systemu TARGET przy pomocy wzajemnych połączeń; oraz ii) który świadczy przyłączonemu KBC usługi w zakresie realizowania płatności transgranicznych w systemie TARGET, tym samym ustanawiając połączenie dwustronne,";
b) definicja "EOG" otrzymuje brzmienie:
" "EOG" oznacza Europejski Obszar Gospodarczy zgodnie z definicją podaną w Porozumieniu o Europejskim Obszarze Gospodarczym zawartym w dniu 2 maja 1992 r. między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Państwami Członkowskimi Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, zgodnie z jego późniejszymi zmianami,";
c) definicja terminów "nieodwołalność" oraz "nieodwołalny" otrzymuje brzmienie:
" "nieodwołalność" lub "nieodwołalny" oznacza, że rozliczenie polecenia płatności nie może zostać odwołane, wycofane ani unieważnione przez przyłączony KBC, przez krajowy bank centralny wysyłający płatność/EBC, przez uczestnika wysyłającego ani przez żadną osobę trzecią, nawet w razie prowadzenia postępowania upadłościowego przeciwko uczestnikowi, z wyjątkiem nieprawidłowości obejmujących transakcje stanowiące podstawę dokonywanych płatności lub dokonywane polecenia płatności, w przypadku gdy nieprawidłowości takie wynikają z przestępstw lub działań noszących cechy oszustwa (przy czym działania noszące cechy oszustwa obejmują również traktowanie preferencyjne i transakcje po zaniżonej cenie mające miejsce w terminach zaskarżenia w przypadku niewypłacalności) pod warunkiem, że w danym przypadku zostało to stwierdzone przez właściwy sąd lub inny organ właściwy do rozstrzygania sporów, bądź też w przypadku gdy wskazane nieprawidłowości wynikają z błędu,";
d) definicja "rachunków wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych" otrzymuje brzmienie:
" "rachunki wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych" oznaczają rachunki, które każdy z krajowych banków centralnych oraz EBC, z zastrzeżeniem art. 4a niniejszych wytycznych, otworzą dla siebie nawzajem w swoich właściwych księgach dla potrzeb realizacji płatności transgranicznych w systemie TARGET; każdy taki rachunek wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych jest prowadzony na rzecz EBC lub krajowego banku centralnego, dla którego został otwarty,";
e) definicja terminów "nieprawidłowe działanie krajowego sytemu RTGS" lub "nieprawidłowe działanie systemu TARGET" lub "nieprawidłowe działania" otrzymuje brzmienie:
" "nieprawidłowe działanie krajowego sytemu RTGS" lub "nieprawidłowe działanie systemu TARGET" lub "nieprawidłowe działanie" oznacza trudności techniczne, wady i awarie dotyczące infrastruktury technicznej lub systemów komputerowych któregokolwiek krajowego systemu RTGS lub mechanizmu płatności EBC lub też systemu skomputeryzowanych łączy sieciowych wykorzystywanych we wzajemnych połączeniach, lub w jakimkolwiek połączeniu dwustronnym, bądź też jakiekolwiek inne wydarzenie związane z krajowym systemem RTGS lub mechanizmem płatności EBC, wzajemnymi połączeniami lub jakimkolwiek połączeniem dwustronnym, uniemożliwiające wykonanie i zamknięcie tego samego dnia realizacji poleceń płatności w systemie TARGET; definicja ta obejmuje również przypadki, gdy nieprawidłowe działanie obejmuje jednocześnie więcej niż jeden krajowy system RTGS (na przykład ze względu na zaburzenie działania dostawcy usług sieciowych),";
f) definicja "depozytów i kredytów zaciąganych w Banku Centralnym na koniec dnia" otrzymuje brzmienie:
" "depozyty i kredyty zaciągane w Banku Centralnym na koniec dnia" oznaczają kredyt marginalny oraz możliwości otwierania depozytów udostępniane przez Eurosystem.";
2) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Opis systemu TARGET
1.
Transeuropejski zautomatyzowany błyskawiczny system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym jest systemem rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym dla waluty euro.
TARGET składa się z krajowych systemów RTGS, mechanizmu płatności EBC oraz wzajemnych połączeń.
Systemy RTGS mogą być przyłączane do systemu TARGET przy pomocy wzajemnych połączeń lub przy pomocy połączenia dwustronnego.
2.
Systemy RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich mogą być przyłączane do systemu TARGET pod warunkiem, że takie systemy RTGS spełniają wymagania dotyczące minimalnych cech wspólnych określonych w art. 3 oraz są w stanie realizować operacje w walucie euro równolegle z ich walutą krajową.
Każde przyłączenie do systemu TARGET systemu RTGS nieuczestniczącego Państwa Członkowskiego następuje na podstawie umowy, na mocy której zainteresowane banki centralne wyrażają zgodę na przestrzeganie zasad i procedur określonych dla sytemu TARGET, o których mowa w niniejszych wytycznych (łącznie z właściwymi specyfikacjami i zmianami, o ile mają one zastosowanie, zgodnie z postanowieniami takiej umowy).";
3) w artykule 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się przepis ust. a) pkt 1) ppkt v) w brzmieniu:
"v) banki centralne mające siedzibę w UE, których systemy RTGS nie są przyłączone do systemu TARGET.";
b) ustęp b) otrzymuje brzmienie:
"b) Jednostka walutowa
Wszelkie płatności transgraniczne przeprowadza się w walucie euro.";
c) ustęp c) pkt 3) otrzymuje brzmienie:
"3.
Płatności transgraniczne dokonywane w systemie TARGET są realizowane po wspólnej cenie ustalonej przez Radę Prezesów EBC i określonej w załączniku III.";
d) ustęp f) pkt 3) otrzymuje brzmienie:
"3.
Kredyt śróddzienny udzielany jest z zastrzeżeniem uzyskania odpowiedniego zabezpieczenia.
Kwalifikowane zabezpieczenie obejmuje aktywa i instrumenty tego samego rodzaju i podlega tym samym zasadom wyceny i kontroli ryzyka, co zabezpieczenie określone dla operacji polityki pieniężnej.
Za wyjątkiem stosunków z departamentami skarbu i organami sektora publicznego określonymi odpowiednio w art. 3 ust. a) pkt 1) ppkt i) i ii), krajowy bank centralny nie przyjmuje, jako aktywów będących przedmiotem zabezpieczenia, papierów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez uczestnika lub przez inny podmiot, z którym strona ma bliskie powiązania, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 26 dyrektywy 2000/12/WE, z uwzględnieniem sposobu, w jaki jest ona stosowana w odniesieniu do operacji polityki pieniężnej.
Każdy z banków centralnych nieuczestniczących Państw Członkowskich, którego system RTGS jest przyłączony do systemu TARGET zgodnie z art. 2 ust. 2, może sporządzić i prowadzić wykaz kwalifikowanych aktywów, które mogą być wykorzystywane przez instytucje uczestniczące w odpowiednim krajowym systemie RTGS przyłączonym do systemu TARGET jako zabezpieczenie kredytów udzielonych w walucie euro przez taki bank centralny, pod warunkiem, że aktywa wymienione w takim wykazie odpowiadają takim samym standardom jakościowym i podlegają takim samym zasadom wyceny i kontroli ryzyka jak mające zastosowanie do kwalifikowanego zabezpieczenia wykorzystywanego w operacjach polityki pieniężnej.
Taki bank centralny przedłoży odpowiedni wykaz kwalifikowanych aktywów do uprzedniego zatwierdzenia przez EBC.";
4) w artykule 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Postępowanie w zakresie płatności transgranicznych dokonywanych przy pomocy wzajemnych połączeń";
b) ustęp początkowy otrzymuje brzmienie:
"Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do postępowania w zakresie płatności transgranicznych, które są lub mają być dokonywane przy pomocy wzajemnych połączeń.";
c) ustęp b) pkt 3) otrzymuje brzmienie:
"3.
Wszystkie rachunki wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych prowadzone są w walucie euro.";
5) dodaje się artykuł 4a:
"Artykuł 4a
Postępowanie w zakresie płatności transgranicznych dokonywanych za pośrednictwem KBC świadczącego usługi
Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do postępowania w zakresie płatności transgranicznych, które są lub mają być dokonywane przy pomocy połączeń dwustronnych.
a) Opis połączenia
Przy dokonywaniu płatności transgranicznej przy pomocy połączenia dwustronnego:
- w zakresie obowiązków i odpowiedzialności w stosunku do wysyłającego lub otrzymującego płatność krajowego banku centralnego/EBC związanych z realizacją płatności transgranicznej przy pomocy wzajemnych połączeń, KBC świadczący usługi traktowany jest odpowiednio jako otrzymujący lub wysyłający płatność krajowy bank centralny,
- w zakresie obowiązków i odpowiedzialności związanych z uznawaniem/ obciążaniem rachunku otrzymującego/wysyłającego uczestnika systemu RTGS, przyłączony KBC traktowany jest odpowiednio jako otrzymujący lub wysyłający płatność krajowy bank centralny.
b) Otwieranie oraz prowadzenie rachunku na rzecz przyłączonego KBC
1.
KBC świadczący usługi otwiera w swoich księgach rachunek w walucie euro na rzecz przyłączonego KBC.
2.
KBC świadczący usługi udziela nieograniczonego i niepodlegającego zabezpieczeniom kredytu na rzecz przyłączonego KBC.
3.
W celu dokonania płatności transgranicznej zainicjowanej przez uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi obciąży rachunek przyłączonego KBC, uznając przy tym rachunek w systemie RTGS uczestnika obsługiwanego przez KBC świadczący usługi, bądź też uznając rachunek wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych prowadzony na rzecz otrzymującego krajowego banku centralnego/EBC przez KBC świadczący usługi.
W celu dokonania płatności transgranicznej na rzecz uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi obciąży rachunek wzajemnych rozliczeń krajowych banków centralnych prowadzony na rzecz wysyłającego krajowego banku centralnego/EBC, bądź też rachunek w systemie RTGS uczestnika obsługiwanego przez KBC świadczący usługi, uznając przy tym rachunek przyłączonego KBC.
c) Obowiązki i odpowiedzialność KBC świadczącego usługi oraz przyłączonego KBC
1.
Weryfikacja
a) Zarówno przyłączony KBC, jak i KBC świadczący usługi ponoszą odpowiedzialność za dokładność i prawidłową składnię danych wzajemnie sobie przez nie udostępnianych, przy czym podmioty te uzgodnią standardy mające zastosowanie do takich danych.
b) Z chwilą otrzymania polecenia płatności złożonego przez przyłączony KBC, KBC świadczący usługi bezzwłocznie sprawdzi wszelkie szczegóły zawarte w poleceniu płatności, niezbędne dla jego prawidłowej realizacji.
Jeżeli KBC świadczący usługi wykryje błędy składni lub inne podstawy do odrzucenia polecenia płatności, nie zrealizuje on takiego polecenia płatności oraz potraktuje uzyskane dane i polecenie płatności w sposób przewidziany w szczegółowych zasadach uzgodnionych pomiędzy KBC świadczącym usługi oraz przyłączonym KBC.
2.
Rozliczenie
a) W celu dokonania płatności transgranicznej zainicjowanej przez uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, przyłączony KBC obciąży rachunek własnego uczestnika oraz, w sposób przewidziany warunkami uzgodnionymi pomiędzy przyłączonym KBC oraz KBC świadczącym usługi, złoży odpowiednie polecenie płatności w KBC świadczącym usługi.
b) Z chwilą, gdy KBC świadczący usługi dokona sprawdzenia ważności polecenia płatności złożonego zgodnie z przepisem art. 4a ust. c) pkt 1) ppkt b), KBC świadczący usługi bezzwłocznie:
i) obciąży rachunek przyłączonego KBC; oraz
ii) wyśle do przyłączonego KBC informację o realizacji polecenia.
c) Z chwilą obciążenia rachunku przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi bezzwłocznie uzna rachunek w systemie RTGS uczestnika swojego krajowego systemu RTGS, bądź też zrealizuje polecenie płatności przy pomocy wzajemnych połączeń zgodnie z art. 4.
Gdy KBC świadczący usługi otrzyma od otrzymującego krajowego banku centralnego/EBC informacje o realizacji lub o braku realizacji polecenia, przekaże on taką informację przyłączonemu KBC.
d) W celu dokonania płatności transgranicznej zainicjowanej przez uczestnika w systemie RTGS KBC świadczącego usługi na rzecz uczestnika w systemie RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi uzna rachunek przyłączonego KBC bezpośrednio po otrzymaniu takiego polecenia płatności.
Następnie przyłączony KBC natychmiast uzna rachunek uczestnika w systemie RTGS przyłączonego KBC.
e) W celu dokonania płatności transgranicznej zainicjowanej przez uczestnika w systemie RTGS innym niż system RTGS KBC świadczącego usługi na rzecz uczestnika w systemie RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi z chwilą otrzymania polecenia płatności od wysyłającego krajowego banku centralnego/EBC:
i) przeprowadzi postępowanie opisane w art. 4 ust. d) pkt 1) oraz art. 4 ust. d) pkt 2) ppkt a);
ii) następnie uzna rachunek przyłączonego KBC oraz powiadomi o tym przyłączony KBC, oraz;
iii) następnie wyśle informację o realizacji polecenia do wysyłającego krajowego banku centralnego/EBC.
Z chwilą otrzymania powiadomienia zgodnie z literą ii) powyżej, przyłączony KBC natychmiast uzna rachunek uczestnika w swoim systemie RTGS.
f) KBC świadczący usługi podejmie wszystkie niezbędne środki, uzgodnione z przyłączonym KBC, w celu zapewnienia, iż wszelkie informacje oraz dane niezbędne dla uznania rachunku uczestnika w systemie RTGS przyłączonego KBC są udostępniane przyłączonemu KBC w każdych okolicznościach.
g) Godziny funkcjonowania systemu RTGS przyłączonego KBC są zgodne z wykazem określonym w załączniku IV.
3.
Nieodwołalność
Nieodwołalność płatności transgranicznych realizowanych przy pomocy połączenia dwustronnego określana jest zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 4 ust. c) pkt 2) oraz art. 4 ust. d) pkt 2).
4.
Przeniesienie odpowiedzialności za wykonanie polecenia płatności
W przypadku płatności transgranicznych zainicjowanych przez uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, odpowiedzialność za wykonanie polecenia płatności przechodzi z przyłączonego KBC na KBC świadczący usługi z chwilą, gdy obciążony zostanie rachunek przyłączonego KBC w KBC świadczącym usługi, przy czym następnie odpowiedzialność ta przechodzi na otrzymujący krajowy bank centralny/EBC na zasadach określonych w art. 4 ust. e).
W przypadku dokonania płatności transgranicznych na rzecz uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, odpowiedzialność za wykonanie polecenia płatności przechodzi z wysyłającego krajowego banku centralnego na KBC świadczący usługi z chwilą otrzymania przez wysyłający krajowy bank centralny/EBC informacji o realizacji polecenia wskazanej w art. 4a ust. c) pkt 2) ppkt e) lit. iii).
d) Zasady dotyczące błędów
Zasady określone w art. 4 ust. f) mają zastosowanie do przyłączonego KBC.
e) Stosunek do dostawcy usług sieciowych
Przyłączony KBC powinien być połączony lub posiadać dostęp do dostawcy usług sieciowych.
Przyłączony KBC odpowiada za dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od dostawcy usług sieciowych w przypadku gdy przyłączony KBC poniesie stratę w wyniku złamania mających zastosowanie zasad, przy czym przyłączony KBC zwraca się z roszczeniami bezpośrednio do dostawcy usług sieciowych.
f) Informacje dla uczestników
Wszystkie krajowe banki centralne powiadomią uczestników w ich systemach RTGS o tym, iż informacja o realizacji polecenia wydawana przez KBC świadczący usługi w związku z płatnościami transgranicznymi na rzecz uczestników w systemie RTGS przyłączonego KBC potwierdza uznanie rachunku przyłączonego KBC prowadzonego przez KBC świadczący usługi, lecz nie potwierdza uznania rachunku otrzymującego uczestnika prowadzonego przez przyłączony KBC.
Krajowe banki centralne dokonają w niezbędnym zakresie odpowiednich zmian w ich krajowych zasadach RTGS.";
6) w artykule 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 pkt b) otrzymuje brzmienie:
"b) System rekompensat TARGET stosuje się do wszystkich krajowych systemów RTGS (niezależnie od tego, czy takie systemy RTGS są przyłączone do systemu TARGET przy pomocy wzajemnych połączeń czy też przy pomocy połączenia dwustronnego) oraz do mechanizmu płatności EBC (EPM) i jest dostępny dla wszystkich uczestników TARGET (włączając uczestników TARGET z krajowych systemów RTGS uczestniczących Państw Członkowskich, które nie są stronami dla operacji polityki pieniężnej Eurosystemu oraz uczestników TARGET krajowych systemów RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich) w odniesieniu do wszystkich płatności w systemie TARGET (bez rozróżnienia na płatności krajowe i transgraniczne).
System rekompensat TARGET nie ma zastosowania do klientów EPM zgodnie z Warunkami regulującymi korzystanie z EPM, dostępnymi na stronach internetowych EBC (www.ecb.int) i podlegającymi regularnej aktualizacji.";
b) dodaje się ust. 1 pkt c)a w brzmieniu:
"c)a Dla celów art. 8 ust. 1) pkt c) ppkt ii), KBC świadczący usługi nie jest uznawany za osobę trzecią.";
c) dodaje się ust. 1 pkt f) w brzmieniu:
"f) Jeżeli przyłączony KBC nie może zrealizować płatności transgranicznej w związku z nieprawidłowym działaniem systemu RTGS KBC świadczącego usługi, KBC świadczący usługi uznawany będzie za nieprawidłowo działający KBC w odniesieniu do takich płatności.";
7) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Siła wyższa
Krajowe banki centralne/EBC nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za niezachowanie przepisów niniejszych wytycznych, w stopniu w jakim oraz tak długo jak zachodzi niemożliwość wykonania obowiązków określonych w niniejszych wytycznych lub ich wykonanie musi zostać zawieszone lub odroczone, ze względu na zaistnienie jakiegokolwiek zdarzenia wynikającego z jakichkolwiek przyczyn pozostających poza racjonalnie możliwą kontrolą (w tym, między innymi, ze względu na awarię lub nieprawidłowe funkcjonowanie urządzeń, działanie siły wyższej, klęski żywiołowe, strajki lub spory pracownicze); z zastrzeżeniem, iż przepisy powyższe nie wyłączają odpowiedzialności za posiadanie rezerwowych środków prowadzenia działalności wymaganych w niniejszych wytycznych, realizację procedur postępowania z błędami, określonych w art. 4 ust. f) oraz art. 4a ust. d), tak dalece jak to tylko możliwe pomimo zaistnienia działania siły wyższej, oraz za podjęcie wszelkich możliwych wysiłków w celu złagodzenia skutków każdego takiego zdarzenia w trakcie jego trwania.";
8) artykuł 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku sporu pomiędzy krajowymi bankami centralnymi bądź też pomiędzy krajowym bankiem centralnym i EBC, odpowiednie wzajemne prawa i obowiązki dotyczące polecenia płatności realizowanego w systemie TARGET oraz wszelkich innych zagadnień, o których mowa w niniejszych wytycznych, są określane przez: i) zasady i procedury, wskazane w niniejszych wytycznych i załącznikach do nich; oraz ii) jako dodatkowe źródło w sporach dotyczących płatności transgranicznych, przez prawo Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę otrzymujący krajowy bank centralny/EBC.";
9) załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszych wytycznych.
Artykuł 2
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 25 stycznia 2005 r.
Mają one zastosowanie od dnia 7 marca 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsze wytyczne są skierowane do krajowych banków centralnych uczestniczących Państw Członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 21 stycznia 2005 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
Prezes EBC
[1] Dz.U. L 140 z 24.5.2001, str. 72. Wytyczne po raz ostatni zmienione wytycznymi EBC/2004/4 (Dz.U. L 205 z 9.6.2004, str. 1).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 3 lutego 2005 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/7 dotyczące instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu
(EBC/2005/2)
(2005/331/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret pierwsze,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 w powiązaniu z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 18 ust. 2 oraz art. 20 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej wymaga zdefiniowania instrumentów i procedur, jakie mają być wykorzystywane przez Eurosystem, składający się z krajowych banków centralnych (KBC) Państw Członkowskich, które przyjęły walutę euro (zwanych dalej "uczestniczącymi Państwami Członkowskimi"), oraz Europejskiego Banku Centralnego (EBC), a to w celu prowadzenia takiej polityki w jednolity sposób we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich.
(2) EBC dysponuje odpowiednimi kompetencjami, aby wydawać niezbędne wytyczne wprowadzające jednolitą politykę pieniężną Eurosystemu, natomiast poszczególne KBC mają obowiązek działać w zgodzie z takimi wytycznymi.
(3) Niedawne zmiany w zakresie definicji i wprowadzania jednolitej polityki pieniężnej Eurosystemu powinny zostać odpowiednio odzwierciedlone poprzez odpowiednią wymianę załącznika I do aktualnie obowiązujących wytycznych EBC dotyczących instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu.
(4) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Zasady, instrumenty, procedury oraz kryteria prowadzenia jednolitej polityki pieniężnej Eurosystemu
Załącznik I do wytycznych EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. dotyczących instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu [1] zastępuje się Załącznikiem do niniejszych wytycznych.
Artykuł 2
Weryfikacja
KBC przesyłają EBC szczegółowe dane w zakresie dokumentacji oraz środków, za pomocą których zamierzają stosować się do niniejszych wytycznych najpóźniej do dnia 15 marca 2005 r.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie po upływie dwóch dni od ich przyjęcia.
Artykuł 1 ma zastosowanie począwszy od dnia 30 marca 2005 r.
Artykuł 4
Adresaci
Niniejsze wytyczne skierowane są do KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 3 lutego 2005 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Prezes EBC
Jean-Claude Trichet
[1] Dz. U. L 310 z 11.12.2000, str. 1. Wytyczne ostatnio zmienione wytycznymi EBC/2003/16 (Dz. U. L 69 z 8.3.2004, str. 1).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 17 listopada 2005 r.
zmieniające wytyczne EBC/2002/7 w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w zakresie kwartalnych rachunków finansowych
(EBC/2005/13)
(2006/43/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 12 ust.1 oraz art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wyniku przeglądu wytycznych EBC/2002/7 z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w zakresie kwartalnych rachunków finansowych [1] uznano za konieczne wprowadzenie pewnych zmian.
(2) Pełne uwzględnienie kategorii aktywów i pasywów finansowych dla celów sporządzania bilansów i transakcji finansowych oraz pełne uwzględnienie wszystkich sektorów instytucjonalnych strefy euro oraz reszty świata dostarczyłoby EBC spójnego zestawu zintegrowanych danych dla celów analizy monetarnej i ekonomicznej.
Pełne uwzględnienie kategorii aktywów i pasywów finansowych pozwala na "wertykalne uzgodnienie" rachunków transakcji finansowych i rachunków niefinansowych w ramach sektorów instytucjonalnych strefy euro oraz w stosunku do reszty świata, umożliwiając przy tym wyliczenie pewnych pozycji bilansujących, takich jak wierzytelności netto/zadłużenie netto oraz aktywa finansowe netto.
Pełne uwzględnienie wszystkich sektorów instytucjonalnych strefy euro oraz reszty świata pozwala na "horyzontalne uzgodnienie" instrumentów pomiędzy sektorami, co jest niezbędne dla zapewnienia wysokiej jakości rachunków finansowych.
O ile jest to możliwe, wymagane jest przekazywanie odrębnych danych dla sektorów instytucjonalnych "pozostałych instytucji pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych i funduszy emerytalnych" (S. 123) oraz "pomocniczych instytucji finansowych" (S. 124).
Zmienione wymogi sprawozdawcze przewidują opracowywanie pełnych kwartalnych krajowych rachunków finansowych.
W stosunku do Państw Członkowskich, które wprowadzą euro po wejściu w życie niniejszych wytycznych, zastosowanie znajdą mniej szczegółowe wymogi dotyczące danych historycznych niż w stosunku do obecnych uczestniczących Państw Członkowskich, ponieważ te ostatnie rozpoczęły już sporządzanie kwartalnych rachunków finansowych zgodnie z wytycznymi EBC/2002/2.
(3) Informacje odnoszące się do sektora partnera operacji (nazywane też informacjami "kto od kogo") dotyczące aktywów i pasywów finansowych, w szczególności depozytów, papierów wartościowych i kredytów są potrzebne dla analizy monetarnej oraz ekonomicznej.
Krajowe banki centralne (KBC) powinny do kwietnia 2008 r. dostarczyć kompletny podział depozytów złożonych u dłużników mających siedzibę w strefie euro oraz kredytów udzielonych przez wierzycieli mających siedzibę w strefie euro według partnera operacji.
(4) Włączenie wymogów sprawozdawczych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 501/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych [2] do wymogów przewidywanych przez wytyczne EBC/2002/7 jest konieczne dla zapewnienia terminowego i sprawnego przekazywania danych dotyczących instytucji rządowych i samorządowych, spójnych ze wszystkimi kwartalnymi rachunkami finansowymi.
(5) W średnim okresie, mając na uwadze krótsze terminy przekazywania danych kwartalnych przewidziane w wielu nowych krajowych regulacjach dotyczących przekazywania danych, celem jest dalsza poprawa terminowości kwartalnych rachunków finansowych na poziomie strefy euro oraz sporządzenie zintegrowanego zestawu kwartalnych rachunków finansowych i niefinansowych dla strefy euro.
(6) Dla umożliwienia dokładnej analizy danych konieczne jest dostarczenie informacji o pojedynczych znaczących zdarzeniach i korektach, w przypadkach kiedy mogą one mieć istotne skutki dla zagregowanych danych dla strefy euro.
(7) Rachunki finansowe są sporządzane na podstawie różnych statystyk i zawarte w nich dane opierają się częściowo na szacunkach.
Ograniczenia dotyczące systemów gromadzenia powyższych statystyk oraz dostępnych środków oznaczają, iż konieczne może się okazać przyznanie tymczasowych zwolnień od wymogów niniejszych wytycznych; nie dotyczy to danych, dla których istnieje już podstawa dla dostarczania wiarygodnych albo najlepszych szacunków.
(8) W celu poprawy jakości danych przekazywanych do EBC, korzystania z najlepszych praktyk oraz lepszego zrozumienia zależności pomiędzy danymi przekazanymi do EBC a sporządzanymi na podstawie różnych aktów prawnych, EBC opracuje we współpracy z KBC spis metod i źródeł wykorzystywanych dla przygotowania takich danych, w szczególności danych dla bilansów finansowych i transakcji finansowych wymaganych zgodnie z tabelami 1 i 2 załącznika I do wytycznych EBC/2002/7.
Spis ten będzie dokumentować, dla każdego z Państw Członkowskich strefy euro: metody stosowane dla korekty dostępnych danych źródłowych, tak aby dane te były zgodne z regułami określonymi w ESA 95; oraz "horyzontalne uzgodnienie" aktywów i pasywów finansowych pomiędzy sektorami instytucjonalnymi strefy euro.
(9) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2002/7 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Definicje
Użyte w niniejszych wytycznych określenia oznaczają:
1) "uczestniczące Państwo Członkowskie" — Państwo Członkowskie, które przyjęło euro;
2) "nowe uczestniczące Państwo Członkowskie" — Państwo Członkowskie, które stało się uczestniczącym Państwem Członkowskim po wejściu w życie niniejszych wytycznych;
3) "strefa euro" — terytorium gospodarcze uczestniczących Państw Członkowskich oraz EBC."
2) artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Obowiązki KBC w zakresie sprawozdawczości statystycznej
1.
KBC przekazują EBC dane dotyczące aktywów i pasywów finansowych, zgodnie z załącznikiem I, z częstotliwością raz na kwartał kalendarzowy.
Dane zgodne są z zasadami i definicjami ESA 95, z zastrzeżeniem odmiennych postanowień załącznika I. Dane nie są korygowane o czynniki sezonowe lub czynniki dnia roboczego.
Jeżeli nie są dostępne wystarczające statystyki źródłowe o określonych aktywach lub pasywach finansowych, KBC dostarczają najlepszych szacunków dla sporządzenia zagregowanych danych dla strefy euro.
KBC przekazują odrębne dane dla podsektorów instytucjonalnych S.123 i S.124 albo, jeżeli nie są w stanie zebrać odrębnych danych, przekazują łączne dane dla podsektorów instytucjonalnych S.123+S.124.
2.
Przekazywanie danych określonych w tabelach 1 i 2 załącznika I rozpocznie się w kwietniu 2006 r.
Przekazywanie danych określonych w tabelach 3–5 załącznika I rozpocznie się w kwietniu 2008 r.
3.
Dla KBC uczestniczących Państw Członkowskich ustala się następujące wymogi dotyczące danych:
a) wszystkie dane dla sektorów instytucjonalnych i głównych podsektorów instytucjonalnych (S.11, S.121+122, S.123, S.124, S.125, S.13 i S.14+15) oraz dla reszty świata (S.2), określone w tabelach 1 i 2 załącznika I, z wyjątkiem informacji o sektorze partnera operacji, obejmują:
(i) dla stanów, okres od czwartego kwartału 1997 r. do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
oraz
(ii) dla transakcji, okres od pierwszego kwartału 1998 r. do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
b) informacja o sektorze partnera operacji dla sektorów instytucjonalnych i głównych podsektorów instytucjonalnych (S.11, S.121+122, S.123, S.124, S.125, S.13 i S.14+15) oraz dla reszty świata (S.2), określona w tabelach 1–5 załącznika I, obejmuje:
(i) dla stanów, okres od czwartego kwartału 1998 r. do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
oraz
(ii) dla transakcji, okres od pierwszego kwartału 1999 r. do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
c) dane dla podsektorów sektora instytucji rządowych i samorządowych (S.1311, S.1312, S.1313 i S.1314), określone w tabelach 1 i 2 załącznika I, obejmują:
(i) dla stanów, okres od czwartego kwartału 1998 r. do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
oraz
(ii) dla transakcji, okres od pierwszego kwartału 1999 r. do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
d) sektor partnera operacji "Rezydenci innych uczestniczących Państw Członkowskich" w tabelach 3–5 załącznika I oraz sektor emitenta dla pozycji "Jednostki uczestnictwa funduszy rynku pieniężnego wyemitowane przez MIF strefy euro" w wierszu 36 tabeli 1 załącznika I zawierają dane obejmujące nowe uczestniczące Państwa Członkowskie.
Dane dotyczące każdego nowego uczestniczącego Państwa Członkowskiego są włączane od pierwszego kwartału przypadającego po czasie, w którym to Państwo Członkowskie stało się uczestniczącym Państwem Członkowskim, przy czym:
(i) jeżeli nowe uczestniczące Państwo Członkowskie było Państwem Członkowskim UE w 1999 r., to dane historyczne obejmują co najmniej okres od pierwszego kwartału 1999 r.;
(ii) jeżeli nowe uczestniczące Państwo Członkowskie nie było Państwem Członkowskim UE w 1999 r., to dane historyczne obejmują okres od pierwszego kwartału roku, w którym Państwo Członkowskie przystąpiło do UE.
4.
Dla KBC nowych uczestniczących Państw Członkowskich ustala się następujące wymogi dotyczące danych, odbiegające od ust. 3:
a) dla nowych uczestniczących Państw Członkowskich, które były Państwami Członkowskimi UE w 1999 r., wszystkie dane dotyczące aktywów i pasywów finansowych określone w tabelach 1–5 załącznika I obejmują okres od pierwszego kwartału 1999 r. do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
b) dla nowych uczestniczących Państw Członkowskich, które nie były Państwami Członkowskimi UE w 1999 r., wszystkie dane dotyczące aktywów i pasywów finansowych określone w tabelach 1–5 załącznika I obejmują okres od pierwszego kwartału roku, w którym Państwo Członkowskie przystąpiło do UE, do kwartału, którego przekazywane dane dotyczą;
c) sektor partnera operacji "Rezydenci innych uczestniczących Państw Członkowskich" w tabelach 3–5 załącznika I oraz sektor emitenta dla pozycji "Jednostki uczestnictwa funduszy rynku pieniężnego wyemitowane przez MIF strefy euro" w wierszu 36 tabeli 1 załącznika I zawierają dane obejmujące inne nowe uczestniczące Państwa Członkowskie.
Dane dotyczące każdego innego nowego uczestniczącego Państwa Członkowskiego są włączane od pierwszego kwartału przypadającego po czasie, w którym to Państwo Członkowskie stało się uczestniczącym Państwem Członkowskim.
Szczegółowe wymogi zostaną określone przez Komitet Statystyki ESBC, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 3 lit. d).
5.
Wszystkie dane, o których mowa w ust. 3 lit. d) i ust. 4 lit. c), mogą być przekazywane na zasadzie najlepszego oszacowania.
6.
Jeżeli zmiana danych wynikających z pojedynczych istotnych zdarzeń przypadających na ostatni kwartał albo z korekt wynosi co najmniej 0,2 % kwartalnego produktu krajowego brutto strefy euro albo jeżeli EBC zwraca się o podanie takich informacji, to do danych załącza się informację wyjaśniającą dotyczącą takich pojedynczych istotnych zdarzeń albo powodów korekt."
;
3) artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dane i inne informacje, o których mowa w art. 2, są przekazywane EBC w czasie nieprzekraczającym 110 dni kalendarzowych od zakończenia kwartału, którego dane dotyczą." ;
4) załączniki I–III zastępuje się załącznikami I–III do niniejszych wytycznych.
Artykuł 2
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
Frankfurt nad Menem, dnia 17 listopada 2005 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
[1] Dz.U. L 334 z 11.12.2002, str. 24.
[2] Dz.U. L 81 z 19.3.2004, str. 1.
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 15 grudnia 2005 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/1 w sprawie zarządzania aktywami rezerwy walutowej Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne oraz dokumentacji prawnej dla operacji dotyczących aktywów rezerwy walutowej Europejskiego Banku Centralnego
(EBC/2005/15)
(2005/951/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 105 ust. 2 tiret trzecie,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 3 ust. 1 tiret trzecie oraz art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3 i art. 30 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wytyczne EBC/2000/1 z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawie zarządzania aktywami rezerwy walutowej Europejskiego Banku Centralnego przez krajowe banki centralne oraz dokumentacji prawnej dla operacji dotyczących aktywów rezerwy walutowej Europejskiego Banku Centralnego [1] określają, między innymi, jakiego rodzaju dokumentacja prawna powinna być stosowana dla takich operacji.
(2) Wytyczne EBC/2000/1 zostały po raz ostatni zmienione dnia 11 marca 2005 r. w celu uwzględnienia decyzji EBC o stosowaniu Umowy ramowej dla transakcji finansowych (wersji 2004) (Master Agreement for Financial Transactions, Edition 2004) opracowanej przez Federację Bankową Unii Europejskiej (Fédération Bancaire Européenne, FBE) dla zabezpieczonych lub dokonywanych poza rynkiem regulowanym operacji na instrumentach pochodnych obejmujących aktywa rezerwy walutowej EBC, w przypadkach gdy druga strona operacji została utworzona zgodnie z systemem prawnym określonych jurysdykcji europejskich.
(3) W odniesieniu do stron utworzonych zgodnie z prawem szwedzkim EBC uznaje obecnie za wskazane stosować Umowę ramową dla transakcji finansowych FBE (wersję 2004):
i) dla wszystkich dokonywanych poza rynkiem regulowanym operacji na instrumentach pochodnych obejmujących aktywa rezerwy walutowej EBC, przeprowadzanych ze wskazanymi stronami; oraz
ii) dla dokumentowania umów o wkłady obejmujące aktywa rezerwy walutowej EBC, zawierane ze stronami kwalifikowanymi do przyjmowania wkładów oraz do uczestnictwa w transakcjach odwracalnych lub dotyczących środków dewizowych.
(4) Wytyczne EBC/2000/1 powinny w związku z tym zostać zmienione w taki sposób, aby przewidywały one stosowanie Umowy ramowej dla transakcji finansowych FBE (wersji 2004) dla dokonywanych poza rynkiem regulowanym operacji na instrumentach pochodnych oraz dla wkładów, w przypadku gdy druga strona została utworzona na podstawie prawa szwedzkiego, uwzględniając tym samym podjętą przez EBC decyzję o zaprzestaniu stosowania Ramowej umowy kompensacyjnej EBC (ECB Master Netting Agreement) w stosunkach z takimi stronami.
(5) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu, wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
W wytycznych EBC/2000/1 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"Ramowa umowa kompensacyjna w jednej z form przewidzianych w załączniku 2 do niniejszych wytycznych jest zawierana z wszystkimi kontrahentami, z wyjątkiem stron, z którymi EBC zawarł Umowę ramową FBE dla transakcji finansowych (wersję 2004) oraz które zostały utworzone na podstawie prawa jednego z następujących państw: Austria. Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Hiszpania, Szwecja, Wielka Brytania (wyłącznie Anglia i Walia) lub Szwajcaria.";
2) tytuł załącznika 2a otrzymuje brzmienie:
"Ramowa umowa kompensacyjna podlegająca prawu angielskiemu i sporządzona w języku angielskim (do stosowania w stosunkach z wszystkimi kontrahentami z wyjątkiem kontrahentów:
i) wpisanych do rejestru w Stanach Zjednoczonych Ameryki; lub
ii) wpisanych do rejestru we Francji lub Niemczech i kwalifikowanych wyłącznie do przyjmowania wkładów; lub
iii) z którymi EBC zawarł Umowę ramową FBE dla transakcji finansowych (wersję 2004) oraz którzy zostali utworzeni na podstawie prawa jednego z następujących państw: Austria, Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Hiszpania, Szwecja, Wielka Brytania (wyłącznie Anglia i Walia) lub Szwajcaria).";
3) ustęp 2 lit. a) załącznika 3 otrzymuje brzmienie:
"Umowa ramowa FBE dla transakcji finansowych (wersja 2004) w odniesieniu do operacji ze stronami, które zostały utworzone na podstawie prawa jednego z następujących państw: Austria, Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Hiszpania, Szwecja, Wielka Brytania (wyłącznie Anglia i Walia) lub Szwajcaria.";
4) ustęp 3 załącznika 3 otrzymuje brzmienie:
"Wszystkie umowy o wkłady obejmujące aktywa rezerwy walutowej EBC, zawierane ze stronami kwalifikowanymi jako strony operacji objętych zabezpieczeniem określonych w ust. 1 lub operacji na instrumentach pochodnych dokonywanych poza rynkiem regulowanym określonych w ust. 2, które zostały utworzone na podstawie prawa jednego z następujących państw: Austria, Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Hiszpania, Szwecja, Wielka Brytania (wyłącznie Anglia i Walia) lub Szwajcaria, są dokumentowane zgodnie z Umową ramową FBE dla transakcji finansowych (wersją 2004), w odpowiedniej formie podlegającej zatwierdzeniu lub zmianie przez EBC.".
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 15 marca 2006 r.
Artykuł 3
Adresaci
Niniejsze wytyczne mają zastosowanie do krajowych banków centralnych Państw Członkowskich, które przyjęły walutę euro zgodnie z Traktatem.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 15 grudnia 2005 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
Prezes EBC
[1] Dz.U. L 207 z 17.8.2000, str. 24. Wytyczne ostatnio zmienione wytycznymi EBC/2005/6 (Dz.U. L 109 z 29.4.2005, str. 107).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 30 grudnia 2005 r.
w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET)
(EBC/2005/16)
(2006/21/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 105 ust. 2 tiret pierwsze i czwarte oraz art. 3 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 14 ust. 3, art. 17, art. 18 oraz art. 22 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Transeuropejski zautomatyzowany błyskawiczny system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET) podlega ramom prawnym stosowanym od dnia rozpoczęcia trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej.
Wytyczne EBC/2001/3 z dnia 26 kwietnia 2001 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET) [1] od dnia ich przyjęcia były już kilkakrotnie zmieniane i w celu zachowania jasności i przejrzystości powinny zostać ponownie ujednolicone.
(2) W celu uwzględnienia najnowszych tendencji w rozwoju regulacji prawnej systemu TARGET niniejsze wytyczne zawierają również szereg koniecznych zmian dotyczących takich kwestii, jak wykluczenie uczestników z systemów rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (RTGS), dostęp do systemu TARGET uzyskiwany przez podmioty z siedzibą w krajach trzecich, dni funkcjonowania systemu TARGET, definicje bliskich powiązań, zawieszenia dostępu do kredytu śróddziennego, jak również procedury rozstrzygania sporów.
Implementacja i weryfikacja niniejszych wytycznych powinna ograniczać się do powyższych zmian.
(3) Artykuł 105 ust. 2 tiret pierwsze Traktatu i art. 3 ust. 1 tiret pierwsze Statutu stanowią, iż jedno z podstawowych zadań Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) stanowi definiowanie i urzeczywistnianie polityki pieniężnej Wspólnoty.
(4) W myśl art. 105 ust. 2 tiret czwarte Traktatu oraz art. 3 ust. 1 tiret czwarte Statutu kolejnym podstawowym zadaniem ESBC jest popieranie sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych.
(5) Artykuł 22 Statutu stanowi, iż Europejski Bank Centralny (EBC) oraz krajowe banki centralne mogą stwarzać udogodnienia w celu zapewnienia skuteczności i rzetelności systemów rozliczeń i płatności w ramach Wspólnoty i z innymi krajami.
(6) Realizacja jednolitej polityki pieniężnej wymaga ukształtowania mechanizmów płatności w taki sposób, aby możliwe było za ich pośrednictwem terminowe i bezpieczne dokonywanie operacji polityki pieniężnej pomiędzy krajowymi bankami centralnymi a instytucjami kredytowymi, jak również aby mechanizmy te były czynnikiem wzmacniającym jednolitość rynku pieniężnego w strefie euro.
(7) Tak określone cele uzasadniają ukształtowanie mechanizmu płatności działającego z zachowaniem wysokiego poziomu bezpieczeństwa, bardzo krótkiego czasu realizacji zleceń i niskich kosztów.
(8) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Definicje
1.
Użyte w niniejszych wytycznych określenia oznaczają:
- "KBC" – krajowe banki centralne uczestniczących Państw Członkowskich,
- "krajowe systemy RTGS" – systemy RTGS będące składnikami systemu TARGET, wymienione w załączniku I do niniejszych wytycznych,
- "mechanizm płatności EBC" – mechanizmy płatności funkcjonujące w EBC i połączone z systemem TARGET w celu dokonywania: i) płatności pomiędzy rachunkami prowadzonymi przez EBC; oraz ii) płatności za pośrednictwem systemu TARGET pomiędzy rachunkami prowadzonymi przez EBC i KBC,
- "system wzajemnych połączeń" – infrastrukturę techniczną, rozwiązania systemowe i procedury stosowane w ramach krajowych systemów RTGS i mechanizmu płatności EBC lub stanowiące ich dostosowanie, w celu realizacji płatności transgranicznych w systemie TARGET,
- "nieuczestniczące Państwa Członkowskie" – Państwa Członkowskie, które nie przyjęły wspólnej waluty zgodnie z Traktatem,
- "EOG" – Europejski Obszar Gospodarczy w rozumieniu Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym zawartego w dniu 2 maja 1992 r. między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Państwami Członkowskimi Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu [2] ,
- "uczestnicy" lub "uczestnicy bezpośredni" – podmioty mające bezpośredni dostęp do krajowego systemu RTGS i posiadające rachunek RTGS w odpowiednim KBC (albo, w przypadku mechanizmu płatności EBC, w EBC), w tym odpowiedni KBC albo EBC, działający zarówno jako agent rozrachunkowy, jak i w innym charakterze,
- "instytucja sektora publicznego" – podmiot wchodzący w skład "sektora publicznego" w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 3603/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. określającego definicje w celu zastosowania zakazów określonych w art. 104 i 104b ust. 1 Traktatu [3] ,
- "przedsiębiorstwo inwestycyjne" – przedsiębiorstwo inwestycyjne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG [4] z wyłączeniem podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE, o ile dane przedsiębiorstwo inwestycyjne jest uprawnione do wykonywania działalności, o której mowa w punktach 2, 3, 6 i 7 sekcji A załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE,
- "zasady systemu RTGS" – przepisy lub postanowienia umowne znajdujące zastosowanie do krajowych systemów RTGS,
- "Eurosystem" – EBC oraz krajowe banki centralne Państw Członkowskich, które przyjęły wspólną walutę zgodnie z Traktatem,
- "płatności transgraniczne" – płatności dokonane lub mające zostać dokonane pomiędzy dwoma krajowymi systemami RTGS albo pomiędzy krajowym systemem RTGS i mechanizmem płatności EBC,
- "płatności krajowe" – płatności dokonane lub mające zostać dokonane w ramach jednego krajowego systemu RTGS albo w ramach mechanizmu płatności EBC,
- "zlecenie płatności" – złożoną przez uczestnika zgodnie z właściwymi zasadami systemu RTGS instrukcję oddania sumy pieniężnej do dyspozycji uczestnika otrzymującego, w tym KBC lub EBC, w drodze wpisu na rachunek RTGS,
- "uczestnik wysyłający" – uczestnika, który zainicjował płatność, składając zlecenie płatności,
- "wysyłający KBC/EBC" – EBC lub KBC, w którym uczestnik wysyłający posiada rachunek RTGS,
- "kredyt śróddzienny" – kredyt udzielony i spłacony w czasie krótszym niż jeden dzień roboczy,
- "rachunek RTGS" – rachunek (albo, w zakresie dopuszczalnym zgodnie z właściwymi zasadami systemu RTGS, grupę rachunków skonsolidowanych, o ile wszyscy posiadacze tych rachunków ponoszą wobec systemu RTGS solidarną odpowiedzialność na wypadek niewykonania zobowiązania) prowadzony w imieniu uczestnika przez KBC lub EBC w celu dokonywania rozrachunku płatności krajowych lub transgranicznych,
- "procedura blokady środków" – postępowanie, w którym środki na rachunku lub w ramach dostępnego kredytu zostają wyodrębnione i stają się niedostępne dla każdej transakcji i każdego celu innego niż wykonanie złożonego zlecenia płatności, w celu zapewnienia, że wyodrębnione środki na rachunku lub w ramach dostępnego kredytu zostaną użyte do wykonania zlecenia płatności; wyodrębnienie środków na rachunku lub w ramach dostępnego kredytu określane jest w niniejszych wytycznych jako "blokada",
- "kredyt banku centralnego na koniec dnia" – kredyt banku centralnego na koniec dnia, udostępniany przez Eurosystem,
- "oprocentowanie kredytu banku centralnego na koniec dnia" – stopę procentową stosowaną w danej chwili do udostępnianego przez Eurosystem kredytu banku centralnego na koniec dnia,
- "uczestnik zdalny" – instytucję z siedzibą w kraju członkowskim EOG uczestniczącą bezpośrednio w krajowym systemie RTGS innego Państwa Członkowskiego UE ("goszczącego Państwa Członkowskiego") i posiadającą w tym celu we własnym imieniu rachunek RTGS w euro prowadzony przez KBC goszczącego Państwa Członkowskiego, bez konieczności posiadania oddziału w goszczącym Państwie Członkowskim, przy czym "oddział" oznacza oddział w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [5] ,
- "rachunki wzajemnych rozliczeń KBC" – rachunki, które, z zastrzeżeniem art. 4a niniejszych wytycznych, każdy z KBC oraz EBC otworzą dla siebie nawzajem w swoich księgach dla potrzeb dokonywania płatności transgranicznych w systemie TARGET. Każdy z takich rachunków wzajemnych rozliczeń KBC jest prowadzony na rzecz EBC lub KBC, dla którego został otwarty,
- "otrzymujący KBC/EBC" – EBC albo KBC, w którym uczestnik otrzymujący posiada swój rachunek RTGS,
- "uczestnik otrzymujący" – uczestnika wskazanego przez uczestnika wysyłającego jako uczestnika, którego rachunek RTGS ma zostać uznany sumą określoną w danym zleceniu płatności,
- "ostateczność" lub "ostateczny" oznacza, że rozrachunek zlecenia płatności nie może zostać odwołany, cofnięty ani podważony przez przyłączony KBC, przez wysyłający KBC/EBC, przez uczestnika wysyłającego ani przez żadną osobę trzecią, nawet w razie wszczęcia w stosunku do uczestnika postępowania upadłościowego. Powyższe nie obejmuje przypadków nieprawidłowości dotyczących jednego lub większej ilości zleceń płatności lub jednej lub większej ilości transakcji stanowiących podstawę dokonywanych płatności, gdy nieprawidłowości takie wynikają z przestępstw lub działań noszących cechy oszustwa (przy czym za działania noszące cechy oszustwa uważa się również uprzywilejowane traktowanie wierzycieli i transakcje zawierane poniżej wartości rynkowej w okresach zaskarżenia czynności poprzedzających ogłoszenie niewypłacalności), o ile zostało to w danym przypadku stwierdzone przez właściwy sąd lub inny właściwy organ powołany do rozstrzygania sporów, bądź też w przypadku gdy wskazane nieprawidłowości wynikają z błędu,
- "dostawca usług sieciowych" – przedsiębiorcę wyznaczonego przez EBC dla dostarczenia skomputeryzowanych łączy sieciowych dla systemu wzajemnych połączeń,
- "KBC świadczący usługi" – KBC: i) którego system RTGS jest przyłączony do systemu TARGET przy pomocy systemu wzajemnych połączeń; oraz ii) który świadczy przyłączonemu KBC usługi w zakresie realizacji płatności transgranicznych w systemie TARGET, ustanawiając tym samym połączenie dwustronne,
- "przyłączony KBC" – KBC, którego system RTGS jest przyłączony do systemu TARGET za pośrednictwem KBC świadczącego usługi,
- "nieprawidłowe działanie krajowego sytemu RTGS", "nieprawidłowe działanie systemu TARGET" lub "nieprawidłowe działanie" – trudności techniczne, wady i usterki dotyczące infrastruktury technicznej lub systemów komputerowych któregokolwiek krajowego systemu RTGS, mechanizmu płatności EBC lub systemu skomputeryzowanych łączy sieciowych wykorzystywanych w systemie wzajemnych połączeń lub w połączeniu dwustronnym, bądź też jakiekolwiek inne wydarzenie związane z krajowym systemem RTGS lub mechanizmem płatności EBC, systemem wzajemnych połączeń lub połączeniem dwustronnym, uniemożliwiające wykonanie i zakończenie tego samego dnia realizacji zleceń płatności w systemie TARGET; definicja ta obejmuje również przypadki gdy nieprawidłowe działanie występuje równocześnie w więcej niż jednym krajowym systemie RTGS (na przykład ze względu na awarię związaną z dostawcą usług sieciowych),
- "uczestnik pośredni" – instytucję nieposiadającą własnego rachunku RTGS, która jest jednak uznawana przez krajowy system RTGS i podlega jego zasadom systemu RTGS oraz jest bezpośrednio dostępna w systemie TARGET; wszystkie transakcje uczestnika pośredniego są rozliczane na rachunku uczestnika (w rozumieniu niniejszego artykułu), który zgodził się być przedstawicielem uczestnika pośredniego,
- "uczestniczące Państwa Członkowskie" – Państwa Członkowskie, które przyjęły wspólną walutę zgodnie z Traktatem,
- "depozyt w banku centralnym na koniec dnia" – depozyt w banku centralnym na koniec dnia, udostępniony przez Eurosystem.
2.
Załączniki do niniejszych wytycznych mogą być okresowo zmieniane przez Radę Prezesów EBC.
Rada Prezesów EBC może również przyjmować dodatkowe dokumenty zawierające między innymi postanowienia techniczne i specyfikacje dla systemu TARGET, przy czym takie zmiany i dodatkowe dokumenty wchodzą w życie jako integralna część niniejszych wytycznych w dniu określonym przez Radę Prezesów EBC, po zawiadomieniu KBC.
Artykuł 2
Opis systemu TARGET
1.
Transeuropejski zautomatyzowany błyskawiczny system rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym jest systemem rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym dla waluty euro.
TARGET składa się z krajowych systemów RTGS, mechanizmu płatności EBC oraz systemu wzajemnych połączeń.
Systemy RTGS mogą być przyłączane do systemu TARGET przy pomocy systemu wzajemnych połączeń albo przy pomocy połączenia dwustronnego.
2.
Systemy RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich mogą być przyłączane do systemu TARGET, o ile takie systemy RTGS spełniają minimalne wspólne wymagania określone w art. 3 oraz są w stanie realizować transakcje w euro równolegle do swojej waluty krajowej.
Każde przyłączenie do systemu TARGET systemu RTGS nieuczestniczącego Państwa Członkowskiego następuje na podstawie umowy, na mocy której zainteresowane krajowe banki centralne wyrażają zgodę na przestrzeganie zasad i procedur dla systemu TARGET, o których mowa w niniejszych wytycznych (łącznie z właściwymi specyfikacjami i zmianami, o ile mają one zastosowanie, zgodnie z postanowieniami takiej umowy).
Artykuł 3
Minimalne wspólne wymagania dla krajowych systemów RTGS
Każdy KBC zapewnia, że jego krajowy system RTGS spełnia określone poniżej wymagania.
a) Kryteria dostępu
1. Uczestnikami w krajowych systemach RTGS mogą być wyłącznie podlegające nadzorowi instytucje kredytowe w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2000/12/WE, posiadające siedzibę w EOG. W drodze wyjątku, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 niniejszych wytycznych, następujące podmioty mogą być dopuszczone jako uczestnicy do krajowego systemu RTGS, za zgodą właściwego KBC:
i) ministerstwa skarbu lub odpowiadające im organy centralnych lub regionalnych władz Państw Członkowskich, działające na rynkach pieniężnych;
ii) instytucje sektora publicznego Państw Członkowskich uprawnione do prowadzenia rachunków dla klientów;
iii) przedsiębiorstwa inwestycyjne;
iv) instytucje świadczące usługi rozliczeniowe lub rozrachunkowe, podlegające nadzorowi właściwych władz;
v) banki centralne mające siedzibę w UE, których systemy RTGS nie są przyłączone do systemu TARGET.
2.
Kryteria dostępu do krajowego systemu RTGS oraz procedura ich oceny są określane w zasadach danego systemu RTGS i udostępniane zainteresowanym stronom.
Poza kryteriami wymienionymi w art. 3 lit. a) pkt 1, krajowe kryteria mogą między innymi obejmować:
- odpowiedni poziom kondycji finansowej,
- przewidywaną minimalną liczbę transakcji,
- wniesienie opłaty początkowej,
- aspekty prawne, techniczne oraz operacyjne.
Zasady systemu RTGS określają również wymóg uzyskiwania opinii prawnych do oceny wnioskodawców przez właściwy KBC na zasadach określonych przez Radę Prezesów EBC, a opartych na ujednoliconym wzorcu Eurosystemu dla opinii prawnych.
Wzorzec dla opinii prawnych jest udostępniany zainteresowanym stronom przez właściwy KBC.
3.
Uczestnik krajowego systemu RTGS zgodnie z art. 3 lit. a) pkt 1 i 2 ma dostęp do płatności transgranicznych w systemie TARGET.
4.
Zasady systemu RTGS zawierają podstawy dla usunięcia uczestnika z danego krajowego systemu RTGS oraz określają stosowane przy tym procedury.
Podstawy usunięcia uczestnika z krajowego systemu RTGS (w drodze zawieszenia lub wykluczenia) obejmują wszystkie zdarzenia pociągające za sobą ryzyko systemowe lub mogące w inny sposób spowodować poważne problemy w działaniu systemu, w tym:
i) wszczęcie w stosunku do uczestnika postępowania upadłościowego albo zagrożenie takim postępowaniem;
ii) naruszenie przez uczestnika właściwych zasad systemu RTGS;
iii) zaprzestanie spełniania jednego lub większej ilości kryteriów uczestnictwa w danym krajowym systemie RTGS.
5.
Do uczestnictwa w krajowym systemie RTGS mogą być ponadto dopuszczone podmioty wymienione w art. 3 lit. a) ust. 1, mające siedzibę w państwie, z którym Wspólnota zawarła porozumienie monetarne.
Dostęp taki jest udzielany tylko wtedy, gdy przewiduje to właściwe porozumienie monetarne i podlega warunkom w nim określonym.
Jeżeli przewidziano taką możliwość, na zasadach określonych w poszczególnych porozumieniach monetarnych, EBC może także określić, kierując się swoim uznaniem, odpowiednie warunki dla uczestnictwa w systemie TARGET w poszczególnych przypadkach.
Warunki te mogą między innymi obejmować konieczność udowodnienia w sposób zadowalający EBC, że odpowiednie aspekty porządku prawnego państwa, w którym ma siedzibę podmiot starający się o uczestnictwo, odpowiadają właściwemu ustawodawstwu Wspólnoty.
b) Jednostka walutowa
Wszelkie płatności transgraniczne przeprowadza się w euro.
c) Ustalanie opłat
1.
Zasady ustalania opłat w systemie TARGET są określane przez Radę Prezesów EBC z uwzględnieniem zasady odzyskania poniesionych kosztów, przejrzystości i niedyskryminacji.
2.
Płatności krajowe w euro, dokonywane przez krajowy system RTGS, podlegają opłatom przewidzianym w danym krajowym systemie RTGS, których ustalanie powinno odpowiadać zasadom ustalania opłat określonym w załączniku II.
3.
Płatności transgraniczne dokonywane w systemie TARGET podlegają wspólnej opłacie ustalonej przez Radę Prezesów EBC i określonej w załączniku III.
4.
Opłaty są podawane do wiadomości zainteresowanym stronom.
d) Czas funkcjonowania systemu
1.
Dni funkcjonowania
System TARGET jako całość jest zamknięty w soboty, niedziele, Nowy Rok, Wielki Piątek i Poniedziałek Wielkanocny (według kalendarza znajdującego zastosowanie w siedzibie EBC), 1 maja (Święto Pracy) oraz w pierwszy i drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia.
2.
Godziny funkcjonowania
Godziny funkcjonowania krajowych systemów RTGS powinny odpowiadać szczegółowym zasadom określonym w załączniku IV.
e) Zasady płatności
1.
Wszelkie płatności wynikające bezpośrednio albo dokonywane w związku z: i) operacjami polityki pieniężnej; ii) rozrachunkiem wyrażonej w euro części operacji dewizowych z udziałem Eurosystemu; i iii) rozrachunkiem transgranicznych wysokokwotowych systemów kompensowania realizujących przelewy w euro są dokonywane przez system TARGET.
Przez system TARGET mogą być również dokonywane inne płatności.
2.
Krajowy system RTGS i mechanizm płatności EBC realizują zlecenie płatności wyłącznie, jeżeli na rachunku uczestnika wysyłającego w wysyłającym KBC/EBC są dostępne wystarczające środki – w postaci dostępnych bezpośrednio środków już zaksięgowanych na tym rachunku, śróddziennego upłynnienia rezerw utrzymywanych w celu spełnienia wymogów dotyczących rezerwy obowiązkowej lub kredytu śróddziennego udzielonego w danym przypadku uczestnikowi przez odpowiedni KBC/EBC zgodnie z art. 3 lit. f).
3.
Zasady systemu RTGS i zasady dla mechanizmu płatności EBC określają chwilę, z którą zlecenia płatności stają się nieodwołalne. Chwila ta nie może przypadać później niż moment obciążenia rachunku RTGS uczestnika wysyłającego w wysyłającym KBC/EBC sumą wynikającą z danego zlecenia płatności.
W przypadkach, w których krajowe systemy RTGS stosują procedurę blokady środków przed obciążeniem rachunku RTGS, nieodwołalność zlecenia płatności powinna być przewidziana już od momentu, w którym dochodzi do blokady.
f) Kredyt śróddzienny
1.
Na zasadach określonych przepisami niniejszych wytycznych, każdy KBC udziela kredytu śróddziennego instytucjom kredytowym podlegającym nadzorowi, o których mowa w art. 3 lit. a), uczestniczącym w krajowym systemie RTGS danego KBC, o ile dana instytucja kredytowa jest uprawnionym kontrahentem operacji polityki pieniężnej Eurosystemu i ma dostęp do kredytu banku centralnego na koniec dnia, z wyłączeniem przypadku, w którym dostęp takiej instytucji kredytowej do kredytu śróddziennego został zawieszony przy zastosowaniu procedur określonych w niniejszych wytycznych.
Jeżeli zastrzeżono wyraźnie, iż kredyt śróddzienny pozostaje ograniczony do danego dnia i nie jest możliwe jego przedłużenie do następnego dnia, kredyt śróddzienny może również zostać udzielony:
i) ministerstwom skarbu lub odpowiadającym im organom, o których mowa w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt i);
ii) instytucjom sektora publicznego, o których mowa w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt ii);
iii) przedsiębiorstwom inwestycyjnym, o których mowa w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt iii), o ile dane przedsiębiorstwo inwestycyjne przedstawi zadowalający dowód na piśmie, że:
a) zawarło formalne porozumienie z kontrahentem operacji polityki pieniężnej Eurosystemu w celu pokrycia wszelkich zobowiązań pozostałych na koniec danego dnia; albo
b) dostęp do kredytu śróddziennego jest ograniczony do przedsiębiorstw inwestycyjnych posiadających rachunek w centralnym depozycie papierów wartościowych, a dane przedsiębiorstwo inwestycyjne podlega terminowi uzyskania płynności lub kwota kredytu śróddziennego jest ograniczona górnym pułapem.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne, które z jakiegokolwiek powodu nie jest w stanie zwrócić w terminie kredytu śróddziennego, podlega sankcjom określonym w poniższych zdaniach.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne ma ujemne saldo na swoim rachunku RTGS w momencie zamknięcia systemu TARGET po raz pierwszy w ciągu jakiegokolwiek okresu 12 miesięcy, stosuje się następujące postanowienie.
Właściwy KBC niezwłocznie nakłada na takiego uczestnika sankcję pieniężną naliczoną od wysokości salda ujemnego według stopy wyższej o pięć punktów procentowych od oprocentowania kredytu banku centralnego na koniec dnia.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne powtórnie ma ujemne saldo na rachunku, odsetki karne naliczane od takiego uczestnika są podwyższane o kolejne 2,5 punkta procentowego w każdym przypadku wystąpienia salda ujemnego w 12-miesięcznym okresie, o którym mowa powyżej;
iv) instytucjom kredytowym podlegającym nadzorowi, o których mowa w art. 3 lit. a) pkt 1, które nie są uprawnionymi kontrahentami operacji polityki pieniężnej Eurosystemu lub nie mają dostępu do kredytu banku centralnego na koniec dnia.
W przypadku gdy z jakiegokolwiek powodu takie instytucje kredytowe nie są zdolne do zwrotu kredytu śróddziennego w terminie, stosuje się do nich wszystkie postanowienia o sankcjach nakładanych na przedsiębiorstwa inwestycyjne zgodnie z art. 3 lit. f) pkt 1 ppkt iii);
v) instytucjom świadczącym usługi rozliczeniowe lub rozrachunkowe (podlegającym nadzorowi właściwego organu), o ile uzgodnienia w sprawie udzielania takim instytucjom kredytu śróddziennego zostaną uprzednio przedstawione do zatwierdzenia Radzie Prezesów EBC.
2.
Każdy KBC udziela kredytu śróddziennego poprzez zabezpieczone śróddzienne przekroczenie salda rachunku w KBC lub śróddzienne transakcje odwracalne z KBC, zgodnie z kryteriami określonymi poniżej i dodatkowymi minimalnymi cechami wspólnymi, które może okresowo określać Rada Prezesów EBC.
3.
Kredyt śróddzienny udzielany jest z zastrzeżeniem uzyskania odpowiedniego zabezpieczenia.
Przedmiotem zabezpieczenia są aktywa i instrumenty tego samego rodzaju i podlega ono tym samym zasadom wyceny i kontroli ryzyka, co aktywa kwalifikowane do wykorzystania w operacjach polityki pieniężnej.
Z wyjątkiem stosunków z ministerstwami skarbu lub odpowiadającymi im organami oraz instytucjami sektora publicznego, o których mowa odpowiednio w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt i) i ii), KBC nie przyjmuje jako przedmiotu zabezpieczenia papierów dłużnych emitowanych lub gwarantowanych przez uczestnika lub przez inny podmiot, z którym kontrahent ma bliskie powiązania, zgodnie z definicją zawartą w Dokumentacji Ogólnej Instrumentów i Procedur Polityki Pieniężnej Eurosystemu z uwzględnieniem sposobu, w jaki jest ona stosowana w odniesieniu do operacji polityki pieniężnej.
4.
Na wniosek właściwego KBC Rada Prezesów EBC może zwolnić ministerstwa skarbu lub odpowiadające im organy, o których mowa w art. 3 lit. a) pkt 1 ppkt i), z wymogu ustanowienia zabezpieczenia określonego w art. 3 lit. f) pkt 3 w związku z udzieleniem kredytu śróddziennego.
5.
Od kredytu śróddziennego udzielonego zgodnie z art. 3 lit. f) nie nalicza się odsetek.
6.
Kredytu śróddziennego nie udziela się uczestnikom zdalnym.
7.
Zasady systemu RTGS określają przesłanki, na podstawie których KBC może zawiesić lub pozbawić uczestnika dostępu do kredytu śróddziennego.
Zawieszenie lub pozbawienie przez KBC dostępu do kredytu śróddziennego uprawnionego kontrahenta operacji polityki pieniężnej Eurosystemu wymaga dla swojej skuteczności zatwierdzenia przez EBC.
W drodze wyjątku, w razie pilnych okoliczności KBC może zawiesić dostęp kontrahenta operacji polityki pieniężnej do kredytu śróddziennego ze skutkiem natychmiastowym.
W takim przypadku odpowiedni KBC niezwłocznie zawiadamia o tym na piśmie EBC, który może uchylić decyzję KBC.
Nieotrzymanie przez KBC decyzji EBC w ciągu 10 dni roboczych od potwierdzenia przez EBC otrzymania zawiadomienia uważa się za zatwierdzenie przez EBC decyzji KBC.
W przypadku zastosowania klauzul przewidujących automatyczne zawieszenie lub pozbawienie dostępu (klauzul przewidujących automatyczny skutek zdarzeń związanych z niewykonaniem zobowiązania z powodu niewypłacalności lub podobnych środków), właściwy KBC niezwłocznie zawiadamia o tym na piśmie EBC.
Przesłanki zawieszenia lub pozbawienia dostępu obejmują wszystkie zdarzenia pociągające za sobą ryzyko systemowe lub mogące w inny sposób zagrozić sprawnemu działaniu systemów płatności, w tym:
i) wszczęcie w stosunku do uczestnika postępowania upadłościowego;
ii) naruszenie przez uczestnika właściwych zasad systemu RTGS;
iii) zawieszenie albo pozbawienie uczestnika prawa do uczestnictwa w krajowym systemie RTGS;
iv) w przypadku uczestnika będącego uprawnionym kontrahentem operacji polityki pieniężnej Eurosystemu utrata przez uczestnika statusu uprawnionego kontrahenta lub zawieszenie albo pozbawienie dostępu do niektórych lub wszystkich takich operacji.
Artykuł 4
Płatności transgraniczne przez system wzajemnych połączeń
Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do płatności transgranicznych, które są lub mają być dokonywane przy pomocy systemu wzajemnych połączeń.
a) Opis systemu wzajemnych połączeń
EBC i każdy z KBC obsługują moduł wzajemnych połączeń dla umożliwienia realizacji płatności transgranicznych w systemie TARGET.
Moduł wzajemnych połączeń odpowiada postanowieniom technicznym i specyfikacjom udostępnianym na stronie internetowej EBC (www.ecb.int) i okresowo aktualizowanym.
b) Otwieranie i funkcjonowanie rachunków wzajemnych rozliczeń KBC prowadzonych przez KBC i EBC
1.
EBC i każdy z KBC otwierają w swoich księgach rachunki wzajemnych rozliczeń KBC dla wszystkich pozostałych KBC i EBC.
W związku z wpisami na każdy z rachunków wzajemnych każdy KBC i EBC udzielają sobie nawzajem nieograniczonego i niezabezpieczonego kredytu.
2.
W celu dokonania płatności transgranicznej wysyłający KBC/EBC uznaje prowadzony przez siebie rachunek wzajemnych rozliczeń KBC należący do otrzymującego KBC/EBC; otrzymujący KBC/EBC obciąża prowadzony przez siebie rachunek wzajemnych rozliczeń KBC należący do wysyłającego KBC/EBC.
3.
Wszystkie rachunki wzajemnych rozliczeń KBC są prowadzone w euro.
c) Obowiązki wysyłającego KBC/EBC
1.
Weryfikacja
Wysyłający KBC/EBC niezwłocznie sprawdza wszelkie zawarte w zleceniu płatności szczegóły niezbędne dla jego wykonania, w sposób zgodny z postanowieniami technicznymi i specyfikacjami, o których mowa w art. 4 lit. a).
W przypadku odkrycia przez wysyłający KBC/EBC błędów składni lub innych podstaw odrzucenia zlecenia płatności wysyłający KBC/EBC postępuje z danymi i ze zleceniem płatności w sposób określony przez zasady swojego krajowego systemu RTGS.
Każda płatność przesyłana przez system wzajemnych połączeń jest zaopatrzona w niepowtarzalny identyfikator w celu ułatwienia identyfikacji danych i usuwania błędów.
2.
Rozrachunek
Niezwłocznie po sprawdzeniu przez siebie ważności zlecenia płatności zgodnie z art. 4 lit. c) pkt 1, o ile dostępne są środki lub kredyt, wysyłający KBC/EBC:
a) obciąża rachunek RTGS uczestnika wysyłającego kwotą zlecenia płatności;
b) uznaje prowadzony w swoich księgach rachunek wzajemnych rozliczeń KBC należący do otrzymującego KBC/EBC.
Chwilę, w której wysyłający KBC/EBC dokonuje obciążenia, o którym mowa w lit. a), określa się jako moment rozrachunku.
Dla krajowych systemów RTGS stosujących procedurę blokady środków momentem rozrachunku jest chwila, w której zgodnie z art. 3 lit. e) pkt 3 dochodzi do blokady.
Dla celów niniejszych wytycznych, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących nieodwołalności, o której mowa w art. 3 lit. e) pkt 3, płatność staje się ostateczna (zgodnie z definicją art. 1 niniejszych wytycznych) w stosunku do uczestnika wysyłającego w momencie rozrachunku.
d) Obowiązki otrzymującego KBC/EBC
1.
Weryfikacja
Otrzymujący KBC/EBC niezwłocznie sprawdza wszelkie szczegóły zawarte w zleceniu płatności, które są niezbędne dla uznania rachunku RTGS uczestnika otrzymującego (w tym niepowtarzalny identyfikator w celu uniknięcia podwójnego uznania).
Otrzymujący KBC/EBC nie realizuje zleceń płatności, o których wie, że zostały złożone w błędzie albo więcej niż jednokrotnie.
Otrzymujący KBC/EBC zawiadamia wysyłający KBC/EBC o takich zleceniach płatności i jakichkolwiek płatnościach otrzymanych w ich wykonaniu (oraz niezwłocznie zwraca takie otrzymane płatności).
2.
Rozrachunek
Niezwłocznie po sprawdzeniu przez siebie ważności zlecenia płatności zgodnie w art. 4 lit. d) pkt 1 otrzymujący KBC/EBC:
a) obciąża kwotą zlecenia płatności prowadzony przez siebie rachunek wzajemnych rozliczeń KBC należący do wysyłającego KBC/EBC;
b) uznaje kwotą zlecenia płatności rachunek RTGS uczestnika otrzymującego;
c) przekazuje potwierdzenie wysyłającemu KBC/EBC.
Dla celów niniejszych wytycznych, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących nieodwołalności, o której mowa w art. 3 lit. e) pkt 3, płatność staje się ostateczna (zgodnie z definicją z art. 1 niniejszych wytycznych) w stosunku do uczestnika otrzymującego w chwili uznania jego rachunku RTGS, o którym mowa w lit. b).
e) Przejście odpowiedzialności za zlecenia płatności
Odpowiedzialność za wykonanie zlecenia płatności przechodzi na otrzymujący KBC/EBC z chwilą otrzymania przez wysyłający KBC/EBC potwierdzenia od otrzymującego KBC/EBC.
f) Zasady dotyczące błędów
1.
Procedury usuwania błędów
Każdy KBC przestrzega procedur usuwania błędów przyjętych przez Radę Prezesów EBC i zapewnia spełnianie ich wymogów przez swój krajowy system RTGS.
W odniesieniu do mechanizmu płatności EBC obowiązek ten obciąża EBC.
2.
Dodatkowe środki zaradcze
Każdy KBC zapewnia zgodność swojego krajowego systemu RTGS i swoich procedur z zasadami i warunkami stosowania dodatkowych środków i procedur zaradczych przyjętymi przez Radę Prezesów EBC.
W odniesieniu do mechanizmu płatności EBC obowiązek ten obciąża EBC.
g) Stosunek do dostawcy usług sieciowych
1.
Wszystkie KBC i EBC są połączone z dostawcą usług sieciowych lub posiadają do niego dostęp.
2.
KBC ani EBC nie ponoszą w stosunku do siebie nawzajem żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek uchybienia dostawcy usług sieciowych.
KBC/EBC, który poniósł szkodę, jest odpowiedzialny za dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od dostawcy usług sieciowych, przy czym KBC dochodzi swoich należności za pośrednictwem EBC.
Artykuł 4a
Płatności transgraniczne za pośrednictwem KBC świadczącego usługi
Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do płatności transgranicznych, które są lub mają być dokonywane przy pomocy połączenia dwustronnego.
a) Opis przyłączenia
Przy dokonywaniu płatności transgranicznej przy pomocy połączenia dwustronnego:
- w zakresie obowiązków i odpowiedzialności w stosunku do wysyłającego albo otrzymującego KBC/EBC, związanych z realizacją płatności transgranicznej przy pomocy systemu wzajemnych połączeń, KBC świadczący usługi uważa się odpowiednio za otrzymujący albo wysyłający KBC,
- w zakresie obowiązków i odpowiedzialności związanych z uznawaniem/obciążaniem rachunku RTGS uczestnika otrzymującego/wysyłającego, przyłączony KBC uważa się odpowiednio za otrzymujący lub wysyłający KBC.
b) Otwarcie i prowadzenie rachunku przyłączonego KBC
1.
KBC świadczący usługi otwiera w swoich księgach rachunek przyłączonego KBC w euro.
2.
KBC świadczący usługi udziela przyłączonemu KBC nieograniczonego i niepodlegającego zabezpieczeniom kredytu.
3.
W celu dokonania płatności transgranicznych, zainicjowanych przez uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi obciąża rachunek przyłączonego KBC, uznając przy tym rachunek RTGS uczestnika KBC świadczącego usługi lub rachunek wzajemnych rozliczeń KBC prowadzony na rzecz otrzymującego KBC/EBC przez KBC świadczący usługi.
W celu dokonania płatności transgranicznej na rzecz uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi obciąża rachunek wzajemnych rozliczeń KBC prowadzony na rzecz wysyłającego KBC/EBC lub rachunek RTGS uczestnika KBC świadczącego usługi, uznając przy tym rachunek przyłączonego KBC.
c) Obowiązki i odpowiedzialność KBC świadczącego usługi oraz przyłączonego KBC
1.
Weryfikacja
a) Zarówno przyłączony KBC, jak i KBC świadczący usługi ponoszą odpowiedzialność za dokładność i prawidłową składnię wzajemnie sobie przez nie dostarczanych danych, przy czym podmioty te uzgadniają standardy mające zastosowanie do takich danych.
b) Po otrzymaniu zlecenia płatności, złożonego przez przyłączony KBC, KBC świadczący usługi niezwłocznie sprawdza wszelkie zawarte w zleceniu płatności szczegóły niezbędne dla jego prawidłowej realizacji.
W przypadku wykrycia przez siebie błędów składni lub innych podstaw do odrzucenia zlecenia płatności KBC świadczący usługi nie realizuje takiego zlecenia płatności i postępuje z uzyskanymi danymi i zleceniem płatności w sposób przewidziany w szczegółowych zasadach uzgodnionych pomiędzy KBC świadczącym usługi oraz przyłączonym KBC.
2.
Rozrachunek
a) W celu dokonania płatności transgranicznej, zainicjowanej przez uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, przyłączony KBC obciąża rachunek własnego uczestnika oraz, w sposób przewidziany warunkami uzgodnionymi pomiędzy przyłączonym KBC oraz KBC świadczącym usługi, składa odpowiednie zlecenie płatności w KBC świadczącym usługi.
b) Po sprawdzeniu przez KBC świadczący usługi ważności zlecenia płatności, złożonego zgodnie z art. 4a lit. c) pkt 1 lit. b), KBC świadczący usługi niezwłocznie:
i) obciąża rachunek przyłączonego KBC;
ii) przekazuje potwierdzenie przyłączonemu KBC.
c) Po obciążeniu rachunku przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi niezwłocznie uznaje rachunek RTGS uczestnika swojego krajowego systemu RTGS albo realizuje zlecenie płatności przy pomocy systemu wzajemnych połączeń zgodnie z art. 4.
KBC świadczący usługi, otrzymując od otrzymującego KBC/EBC potwierdzenie lub jego odmowę, przekazuje tę informację przyłączonemu KBC.
d) W celu dokonania płatności transgranicznej zainicjowanej przez uczestnika systemu RTGS KBC świadczącego usługi na rzecz uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi uznaje rachunek przyłączonego KBC bezpośrednio po otrzymaniu zlecenia płatności.
Przyłączony KBC uznaje następnie natychmiast rachunek uczestnika w systemie RTGS przyłączonego KBC.
e) W celu dokonania płatności transgranicznej, zainicjowanej przez uczestnika systemu RTGS innego niż system RTGS KBC świadczącego usługi na rzecz uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, KBC świadczący usługi po otrzymaniu zlecenia płatności od wysyłającego KBC/EBC:
i) przeprowadza postępowanie opisane w art. 4 lit. d) pkt 1 oraz art. 4 lit. d) pkt 2 lit. a);
ii) następnie uznaje rachunek przyłączonego KBC oraz powiadamia o tym przyłączony KBC;
iii) przekazuje wysyłającemu KBC/EBC potwierdzenie.
Natychmiast po otrzymaniu powiadomienia zgodnie z ppkt ii) powyżej przyłączony KBC uznaje rachunek uczestnika swojego systemu RTGS.
f) KBC świadczący usługi podejmuje wszelkie niezbędne środki, uzgodnione z przyłączonym KBC, w celu zapewnienia udostępniania w każdych okolicznościach przyłączonemu KBC wszelkich informacji oraz danych niezbędnych dla uznania rachunku uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC.
g) Godziny funkcjonowania systemu RTGS przyłączonego KBC odpowiadają wykazowi określonemu w załączniku IV.
3.
Ostateczność
Ostateczność płatności transgranicznych realizowanych przy pomocy połączenia dwustronnego określana jest zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 4 lit. c) pkt 2 oraz art. 4 lit. d) pkt 2.
4.
Przejście odpowiedzialności za wykonanie zlecenia płatności
W przypadku płatności transgranicznych, zainicjowanych przez uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC, odpowiedzialność za wykonanie zlecenia płatności przechodzi z przyłączonego KBC na KBC świadczący usługi z chwilą obciążenia rachunku przyłączonego KBC w KBC świadczącym usługi, przy czym następnie odpowiedzialność ta przechodzi na otrzymujący KBC/EBC na zasadach określonych w art. 4 lit. e).
W przypadku płatności transgranicznych na rzecz uczestnika systemu RTGS przyłączonego KBC odpowiedzialność za wykonanie zlecenia płatności przechodzi z wysyłającego KBC na KBC świadczący usługi z chwilą otrzymania przez wysyłający KBC/EBC potwierdzenia, o którym mowa w art. 4a lit. c) pkt 2 lit. e) ppkt iii).
d) Zasady dotyczące błędów
Zasady określone w art. 4 lit. f) mają zastosowanie do przyłączonych KBC.
e) Stosunek do dostawcy usług sieciowych
Przyłączony KBC jest połączony z dostawcą usług sieciowych lub posiada do niego dostęp.
Przyłączony KBC odpowiada za dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od dostawcy usług sieciowych w przypadku poniesienia przez przyłączony KBC szkody w wyniku naruszenia mających zastosowanie zasad, przy czym przyłączony KBC zwraca się z roszczeniami bezpośrednio do dostawcy usług sieciowych.
f) Informacje dla uczestników
Wszystkie KBC powiadamiają uczestników swoich systemów RTGS o tym, że potwierdzenie wydawane przez KBC świadczący usługi w związku z płatnościami transgranicznymi na rzecz uczestników systemu RTGS przyłączonego KBC poświadcza uznanie rachunku przyłączonego KBC w KBC świadczącym usługi, lecz nie poświadcza uznania rachunku uczestnika otrzymującego w przyłączonym KBC.
KBC dokonają w niezbędnym zakresie odpowiednich zmian w swoich krajowych zasadach systemu RTGS.
Artykuł 5
Postanowienia dotyczące bezpieczeństwa
Każdy KBC przestrzega postanowień dotyczących polityki bezpieczeństwa oraz wymogów i kontroli bezpieczeństwa dla systemu TARGET i zapewnia ich przestrzeganie przez swój krajowy system RTGS.
W odniesieniu do mechanizmu płatności EBC obowiązek ten obciąża EBC.
Artykuł 6
Zasady audytu
Wewnętrzni audytorzy EBC i KBC oceniają przestrzeganie wymogów funkcjonalnych, technicznych i organizacyjnych, w tym przepisów dotyczących bezpieczeństwa określonych dla poszczególnych składników i mechanizmów systemu TARGET, o których mowa w niniejszych wytycznych.
Artykuł 7
Zarządzanie systemem TARGET
1.
Kierowanie, zarządzanie i kontrola nad systemem TARGET należy do kompetencji Rady Prezesów EBC.
Rada Prezesów może określać zasady i warunki, na których transgraniczne systemy płatności inne niż krajowe systemy RTGS mogą korzystać z transgranicznej infrastruktury systemu TARGET lub zostać z nim połączone.
2.
Rada Prezesów EBC korzysta z pomocy Komitetu Systemów Płatności i Rozrachunku (PSSC) oraz jego podgrupy składającej się z przedstawicieli KBC odpowiedzialnych za krajowe systemy RTGS, Grupy Roboczej ds. Zarządzania Systemem TARGET (TMWG), we wszystkich sprawach dotyczących systemu TARGET.
3.
Bieżące zarządzanie systemem TARGET powierza się koordynatorowi EBC ds. systemu TARGET oraz kierownictwu KBC ds. rozrachunku:
- każdy KBC oraz EBC wyznaczą kierownika ds. rozrachunku dla administracji i obserwacji swojego krajowego systemu RTGS, albo, w przypadku EBC, mechanizmu płatności EBC,
- kierownik ds. rozrachunku odpowiada za bieżące zarządzanie krajowym systemem RTGS, albo, w przypadku EBC, mechanizmem płatności EBC oraz za działanie w przypadku sytuacji nadzwyczajnych i błędów,
- EBC wyznacza koordynatora ds. systemu TARGET dla bieżącego zarządzania głównymi funkcjami systemu TARGET.
Artykuł 8
System rekompensat TARGET
1.
Zasady ogólne
a) W przypadku nieprawidłowego działania systemu TARGET uczestnicy bezpośredni i pośredni (dla potrzeb niniejszego artykułu zwani dalej uczestnikami systemu TARGET) są uprawnieni do dochodzenia rekompensaty na zasadach określonych w niniejszym artykule.
b) System rekompensat TARGET stosuje się do wszystkich krajowych systemów RTGS (niezależnie od tego, czy są połączone z systemem TARGET za pomocą systemu wzajemnych połączeń czy za pomocą połączenia dwustronnego) oraz do mechanizmu płatności EBC i jest on dostępny dla wszystkich uczestników systemu TARGET (w tym uczestników systemu TARGET w krajowych systemach RTGS uczestniczących Państw Członkowskich, którzy nie są kontrahentami operacji polityki pieniężnej Eurosystemu oraz uczestników systemu TARGET w krajowych systemach RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich) w odniesieniu do wszystkich płatności w systemie TARGET (bez rozróżnienia pomiędzy płatnościami krajowymi i transgranicznymi).
Zgodnie z warunkami i zasadami regulującymi korzystanie z mechanizmu płatności EBC, dostępnymi na stronie internetowej EBC i okresowo aktualizowanymi, systemu rekompensat TARGET nie stosuje się do klientów mechanizmu płatności EBC.
c) W braku odmiennego postanowienia Rady Prezesów EBC, systemu rekompensat TARGET nie stosuje się w przypadku gdy nieprawidłowe działanie systemu TARGET jest spowodowane przez:
i) zdarzenia zewnętrzne pozostające poza kontrolą ESBC; lub
ii) uchybienie osoby trzeciej innej niż operator krajowego systemu RTGS, w którym wystąpiło nieprawidłowe działanie.
ca) Dla celów art. 8 ust. 1 lit. c) ppkt ii) KBC świadczący usługi nie jest uznawany za osobę trzecią.
d) Oferty składane w ramach systemu rekompensat TARGET (oferty rekompensaty) są jedynym odszkodowaniem oferowanym przez ESBC w przypadku nieprawidłowego działania.
System rekompensat TARGET nie wyłącza możliwości wykorzystania przez uczestników systemu TARGET innych środków prawnych w celu dochodzenia odszkodowania w przypadku nieprawidłowego działania systemu TARGET.
Jednakże przyjęcie oferty rekompensaty przez uczestnika systemu TARGET stanowi jego nieodwołalną zgodę na zrzeczenie się w ten sposób wszystkich innych roszczeń (włączając roszczenia za szkody następcze czy pośrednie), jakie może mieć wobec jakiegokolwiek członka ESBC, zgodnie z ustawodawstwem krajowym i innymi postanowieniami, oraz nieodwołalne uznanie, że otrzymanie przez niego właściwej rekompensaty stanowi pełne i ostateczne zaspokojenie wszystkich takich roszczeń.
Uczestnik systemu TARGET zwraca ESBC, do wysokości kwoty otrzymanej w ramach systemu rekompensat TARGET, jakiekolwiek dalsze odszkodowania, których może się domagać w związku z danym zleceniem płatniczym jakikolwiek inny uczestnik systemu TARGET.
e) Złożenie jakiejkolwiek oferty rekompensaty lub wypłata rekompensaty nie stanowi uznania przez jakikolwiek KBC lub EBC swojej odpowiedzialności za nieprawidłowe działanie.
f) W przypadku niemożności realizacji płatności transgranicznych przez przyłączony KBC z powodu nieprawidłowego działania systemu RTGS KBC świadczącego usługi za "nieprawidłowo działający KBC" (czyli KBC prowadzący krajowy system RTGS, w którym doszło do nieprawidłowego działania) w odniesieniu do tych płatności uważa się KBC świadczący usługi.
2.
Warunki rekompensaty
a) Roszczenia wysyłającego uczestnika systemu TARGET o opłatę administracyjną i rekompensatę odsetkową są rozpatrywane, jeżeli z powodu nieprawidłowego działania:
i) realizacja zlecenia płatności tego samego dnia nie została zakończona; lub
ii) wysyłający uczestnik systemu TARGET może wykazać, że miał zamiar złożyć zlecenie płatności w systemie TARGET, ale nie był w stanie tego dokonać z powodu zatrzymania przesyłu w krajowym systemie RTGS.
b) Roszczenie otrzymującego uczestnika systemu TARGET o opłatę administracyjną jest rozpatrywane, jeżeli z powodu nieprawidłowego działania nie otrzymał on płatności w systemie TARGET, którą miał otrzymać w dniu nieprawidłowego działania.
W takim przypadku roszczenie o rekompensatę odsetkową jest również rozpatrywane, jeżeli:
i) otrzymujący uczestnik systemu TARGET skorzystał z kredytu banku centralnego na koniec dnia albo jeżeli nie ma dostępu do kredytu banku centralnego na koniec dnia, w chwili zakończenia w danym dniu funkcjonowania systemu TARGET na jego rachunku RTGS pozostało ujemne saldo lub zaciągnięty przez niego kredyt śróddzienny przekształcił się w kredyt z dnia na dzień lub był zmuszony do zaciągnięcia pożyczki w odpowiednim KBC; oraz
ii) nieprawidłowo działającym KBC był otrzymujący KBC albo nieprawidłowe działanie zdarzyło się tak późno w trakcie dnia funkcjonowania systemu TARGET, że uzyskanie przez otrzymującego uczestnika systemu TARGET odpowiednich środków na rynku pieniężnym było technicznie niemożliwe lub niecelowe.
3.
Obliczanie rekompensaty
3.1. Rekompensata dla wysyłających uczestników systemu TARGET
a) Oferta rekompensaty w ramach systemu rekompensat TARGET składa się wyłącznie z opłaty administracyjnej albo z opłaty administracyjnej i rekompensaty odsetkowej.
b) Opłatę administracyjną ustala się w kwocie 50 euro za pierwsze zlecenie płatności niezakończone w dniu realizacji oraz, w przypadku wielokrotnego dostosowania płatności, 25 euro za każde z czterech kolejnych zleceń płatności i 12,50 euro za każde następne zlecenie płatności.
Opłatę administracyjną określa się oddzielnie w stosunku do każdego otrzymującego uczestnika systemu TARGET.
c) Rekompensatę odsetkową ustala się poprzez naliczenie odsetek według stopy procentowej (stopy referencyjnej), za którą przyjmuje się niższą w danym dniu: stopę EONIA (euro overnight index average) albo stopę kredytu banku centralnego na koniec dnia, od kwoty zlecenia płatności niezrealizowanego w wyniku nieprawidłowego działania, za każdy dzień w okresie od dnia wprowadzenia lub zamiaru wprowadzenia zlecenia płatności do systemu TARGET do dnia, w którym zlecenie płatności zostało lub mogło być poprawnie wykonane (okres nieprawidłowego działania).
Przy obliczaniu rekompensaty odsetkowej od kwoty rekompensaty odlicza się wpływy z jakiegokolwiek faktycznego wykorzystania środków poprzez skorzystanie z depozytu w banku centralnym na koniec dnia (lub, w przypadku uczestników systemu TARGET w krajowych systemach RTGS uczestniczących Państw Członkowskich, którzy nie są kontrahentami operacji polityki pieniężnej Eurosystemu, wpływy uzyskane od nadwyżki środków na rachunku rozrachunkowym, lub, w przypadku uczestników systemu TARGET w krajowych systemach RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich, wpływy uzyskane od nadwyżkowego dodatniego salda na koniec dnia na rachunku RTGS).
d) Uczestnik systemu TARGET nie otrzymuje rekompensaty odsetkowej w przypadku inwestowania środków na rynku lub wykorzystania środków do spełnienia wymogów dotyczących minimalnych rezerw obowiązkowych.
e) W odniesieniu do wysyłających uczestników systemu TARGET w krajowych systemach RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich nie stosuje się ograniczeń odsetek od łącznej kwoty depozytów z dnia na dzień na ich rachunkach RTGS, w zakresie, w jakim taka kwota może być przypisana nieprawidłowemu działaniu.
3.2. Rekompensata dla otrzymujących uczestników systemu TARGET
a) Oferta rekompensaty w ramach systemu rekompensat TARGET składa się wyłącznie z opłaty administracyjnej albo z opłaty administracyjnej i rekompensaty odsetkowej.
b) Wysokość opłaty administracyjnej ustala się zgodnie z ust. 3.1 lit. b), przy czym opłatę administracyjną określa się oddzielnie w stosunku do każdego wysyłającego uczestnika systemu TARGET.
c) Rekompensatę odsetkową oblicza się w sposób określony w ust. 3.1 lit. c), z uwzględnieniem następujących modyfikacji: rekompensata odsetkowa jest oparta na różnicy pomiędzy oprocentowaniem kredytu banku centralnego na koniec dnia a stopą referencyjną i nalicza się ją od kwoty kredytu banku centralnego na koniec dnia wykorzystanego wskutek nieprawidłowego działania.
d) W przypadku otrzymujących uczestników systemu TARGET: i) w krajowych systemach RTGS uczestniczących Państw Członkowskich, którzy nie są kontrahentami operacji polityki pieniężnej Eurosystemu; oraz ii) w krajowych systemach RTGS nieuczestniczących Państw Członkowskich, w zakresie, w jakim saldo ujemne, przekształcenie kredytu śróddziennego w kredyt z dnia na dzień lub potrzeba zaciągnięcia pożyczki we właściwym KBC może być przypisana nieprawidłowemu działaniu, nie pobiera się (i pomija w kolejnych przypadkach przekształcenia kredytu śróddziennego w kredyt z dnia na dzień) znajdujących zastosowanie odsetek karnych (określonych dla takich przypadków przez znajdujące zastosowanie zasady systemu RTGS) w części przekraczającej oprocentowanie kredytu banku centralnego na koniec dnia. W przypadku uczestników systemu TARGET w krajowych systemach RTGS, o których mowa w ppkt ii) powyżej, powyższej części odsetek karnych nie bierze się pod uwagę dla celów dostępu do kredytu śróddziennego i/lub kontynuacji uczestnictwa w właściwym krajowym systemie RTGS.
4.
Zasady proceduralne
a) Roszczenia o rekompensatę zgłasza się na formularzu zgłoszenia (którego treść i forma jest ustalana i okresowo podawana do publicznej wiadomości przez EBC), łącznie z innymi istotnymi informacjami i dowodami wymaganymi w formularzu.
Wysyłający uczestnik systemu TARGET składa jeden oddzielny formularz zgłoszenia dla każdego otrzymującego uczestnika systemu TARGET.
Otrzymujący uczestnik systemu TARGET składa jeden oddzielny formularz zgłoszenia dla każdego wysyłającego uczestnika systemu TARGET.
Roszczenia dotyczące określonej płatności w systemie TARGET mogą być zgłoszone tylko jeden raz, przez uczestnika bezpośredniego lub pośredniego we własnym imieniu albo przez uczestnika bezpośredniego w imieniu uczestnika pośredniego.
b) Uczestnicy systemu TARGET składają swoje formularze zgłoszenia w KBC, w którym prowadzony jest rachunek RTGS, który był lub miał być obciążony lub uznany (macierzysty KBC), w terminie dwóch tygodni od dnia nieprawidłowego działania.
Wszelkie dodatkowe informacje i dowody, o przedstawienie których zwraca się macierzysty KBC, należy dostarczyć w ciągu dwóch tygodni od otrzymania wezwania do ich przedstawienia.
c) Rada Prezesów EBC przeprowadza ocenę wszystkich zgłoszonych roszczeń i decyduje o złożeniu oferty rekompensaty.
O ile Rada Prezesów EBC nie zdecyduje odmiennie i nie poinformuje o tym uczestników systemu TARGET, ocena ta jest przeprowadzana w okresie nie dłuższym niż dwanaście tygodni od dnia nieprawidłowego działania.
d) Nieprawidłowo działający KBC informuje właściwych uczestników systemu TARGET o wynikach oceny określonej w lit. c) powyżej.
Jeżeli ocena zawiera ofertę rekompensaty, zainteresowani uczestnicy systemu TARGET, w terminie czterech tygodni od jej złożenia, odrzucają ją albo przyjmują w odniesieniu do każdego zlecenia płatności zawartego w każdym zgłoszeniu, poprzez podpisanie standardowego oświadczenia o przyjęciu (którego treść i forma jest okresowo ustalana i podawana do publicznej wiadomości przez EBC).
W razie nieotrzymania powyższego oświadczenia przez nieprawidłowo działający KBC w określonym wyżej okresie czterech tygodni, przyjmuje się, że zainteresowani uczestnicy systemu TARGET odrzucili ofertę rekompensaty.
e) Nieprawidłowo działający KBC dokonuje wypłaty rekompensat po otrzymaniu od uczestnika systemu TARGET oświadczenia o przyjęciu.
Wypłaty rekompensat nie są oprocentowane.
Artykuł 9
Siła wyższa
KBC/EBC nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za niezachowanie przepisów niniejszych wytycznych, w stopniu oraz w okresie, w jakim zachodzi niemożliwość wykonania obowiązków określonych w niniejszych wytycznych, lub ich wykonanie musi zostać zawieszone lub odroczone ze względu na zaistnienie jakiegokolwiek zdarzenia wynikającego z jakichkolwiek przyczyn pozostających poza racjonalnie możliwą kontrolą (w tym, między innymi, ze względu na awarię lub nieprawidłowe funkcjonowanie urządzeń, działanie siły wyższej, klęski żywiołowe, strajki lub spory pracownicze), z zastrzeżeniem, iż powyższe nie wyłącza odpowiedzialności za posiadanie rezerwowych środków prowadzenia działalności wymaganych w niniejszych wytycznych, za realizację procedur usuwania błędów określonych w art. 4 lit. f) oraz art. 4a lit. d), tak dalece jak to tylko możliwe pomimo zaistnienia działania siły wyższej, oraz za podjęcie wszelkich możliwych wysiłków w celu złagodzenia skutków każdego takiego zdarzenia w trakcie jego trwania.
Artykuł 10
Rozstrzyganie sporów operacyjnych i technicznych
Z zastrzeżeniem praw i kompetencji Rady Prezesów EBC, spory operacyjne lub techniczne powstałe w związku z systemem TARGET pomiędzy KBC albo pomiędzy KBC a EBC, niedające się rozstrzygnąć w drodze ugody pomiędzy stronami, są zgłaszane Radzie Prezesów EBC i przedkładane do mediacji PSSC.
Artykuł 10a
Prawo właściwe
W przypadku powstania sporu pomiędzy KBC albo pomiędzy KBC i EBC w związku z systemem TARGET, wzajemne prawa i obowiązki związane ze zleceniami płatności realizowanymi w systemie TARGET oraz wszelkie inne sprawy, o których mowa w niniejszych wytycznych, są określane: i) zgodnie z zasadami i procedurami przewidzianymi w niniejszych wytycznych; oraz ii) w sporach dotyczących płatności transgranicznych dokonywanych za pośrednictwem systemu wzajemnych połączeń dodatkowo zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się siedziba otrzymującego KBC/EBC.
Artykuł 11
Przepisy końcowe
1.
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC.
2.
Uchyla się wytyczne EBC/2001/3. Ilekroć jest mowa o wytycznych EBC/2001/3, rozumie się przez to niniejsze wytyczne.
3.
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie z dniem 2 stycznia 2006 r.
Stosuje się je od dnia 16 marca 2006 r.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 30 grudnia 2005 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude TRICHET
Prezes EBC
[1] Dz.U. L 140 z 24.5.2001, str. 72.
Wytyczne ostatnio zmienione wytycznymi EBC/2005/1 (Dz.U. L 30 z 3.2.2004, str. 21).
[2] Dz.U. L 1 z 3.1.1994, str. 3.
[3] Dz.U. L 332 z 31.12.1993, str. 1.
[4] Dz.U. L 145 z 30.4.2004, str. 1.
[5] Dz.U. L 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/1/WE (Dz.U. L 79 z 24.3.2000, str. 9).
--------------------------------------------------
Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 30 grudnia 2005 r.
zmieniające wytyczne EBC/2000/7 w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu
(EBC/2005/17)
(2006/44/WE)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 105 ust. 2 tiret pierwsze,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze, art. 18 ust. 2 oraz art. 20 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Osiągnięcie jednolitej polityki pieniężnej wymaga zdefiniowania instrumentów i procedur, które mają być stosowane przez Eurosystem, składający się z krajowych banków centralnych (KBC) Państw Członkowskich, które przyjęły euro (zwanych dalej uczestniczącymi Państwami Członkowskimi) oraz Europejskiego Banku Centralnego (EBC), a to w celu prowadzenia wskazanej polityki w jednolity sposób we wszystkich uczestniczących Państwach Członkowskich.
(2) EBC dysponuje kompetencją do wydawania niezbędnych wytycznych wprowadzających jednolitą politykę pieniężną Eurosystemu, a poszczególne KBC mają obowiązek działać w zgodzie z takimi wytycznymi.
(3) Rozdział 6 załącznika I do wytycznych EBC/2000/7 z dnia 31 sierpnia 2000 r. w sprawie instrumentów i procedur polityki pieniężnej Eurosystemu [1] wymaga zmian dotyczących dwóch kwestii.
Po pierwsze, kryteria kwalifikujące dla aktywów z listy 1 i listy 2 muszą zostać doprecyzowane w odniesieniu do papierów wartościowych zabezpieczonych na aktywach.
Papiery wartościowe zabezpieczone na aktywach, które obecnie stanowią aktywa kwalifikowane, ale nie spełniają nowych kryteriów kwalifikujących, pozostaną aktywami kwalifikowanymi w okresie przejściowym.
Po drugie, w odniesieniu do emisji strukturalnych wymaga uściślenia zasada, zgodnie z którą podporządkowane instrumenty dłużne są wyłączone z listy 1.
(4) Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 14 ust. 3 Statutu wytyczne EBC stanowią integralną część prawa wspólnotowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WYTYCZNE:
Artykuł 1
Załącznik I do wytycznych EBC/2000/7 podlega zmianie zgodnie z Załącznikiem do niniejszych wytycznych.
Artykuł 2
KBC uczestniczących Państw Członkowskich przesyłają EBC szczegółowe dane dotyczące dokumentów oraz środków, za pomocą których zamierzają dostosować się do niniejszych wytycznych, w terminie do dnia 1 marca 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsze wytyczne wchodzą w życie dwa dni po ich przyjęciu.
Artykuł 1 stosuje się, począwszy od dnia 1 maja 2006 r.
Artykuł 4
Niniejsze wytyczne są skierowane do KBC uczestniczących Państw Członkowskich.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 30 grudnia 2005 r.
W imieniu Rady Prezesów EBC
Jean-Claude Trichet
Prezes EBC
[1] Dz.U. L 310 z 11.12.2000, str. 1.
Wytyczne ostatnio zmienione wytycznymi EBC/2005/2 (Dz.U. L 111 z 2.5.2005, str. 1).
--------------------------------------------------
Regulamin wewnętrzny Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich
SPIS TREŚCI
Strona
TYTUŁ I: ORGANIZACJA TRYBUNAŁU
ROZDZIAŁ I TRYBUNAŁ
Artykuł 1 Kolegium
SEKCJA 1 CZŁONKOWIE
Artykuł 2 Rozpoczęcie kadencji
Artykuł 3 Zobowiązania członków i wykonywanie ich zadań
Artykuł 4 Przymusowa rezygnacja oraz pozbawienie praw do emerytury i innych przysługujących świadczeń
Artykuł 5 Hierarchia ważności
Artykuł 6 Tymczasowe zastępstwo członków
SEKCJA 2 PREZES
Artykuł 7 Wybór prezesa
Artykuł 8 Tymczasowe zastępstwo prezesa
Artykuł 9 Uprawnienia prezesa
SEKCJA 3 GRUPY KONTROLI I KOMITETY
Artykuł 10 Grupy kontroli
Artykuł 11 Komitety
SEKCJA 4 SEKRETARZ GENERALNY
Artykuł 12 Sekretarz generalny Trybunału
ROZDZIAŁ II WYKONYWANIE ZADAŃ TRYBUNAŁU
Artykuł 13 Przekazywanie uprawnień
Artykuł 14 Uprawnienia urzędnika zatwierdzającego
Artykuł 15 Organizacja departamentów Trybunału
TYTUŁ II: FUNKCJONOWANIE TRYBUNAŁU
ROZDZIAŁ I POSIEDZENIA TRYBUNAŁU
Artykuł 16 Kalendarz posiedzeń
Artykuł 17 Porządek dzienny
Artykuł 18 Obrady
Artykuł 19 Przewodniczenie posiedzeniom
Artykuł 20 Kworum
Artykuł 21 Dostępność posiedzeń dla publiczności
Artykuł 22 Protokoły z posiedzeń
ROZDZIAŁ II DECYZJE
Artykuł 23 Przyjęcie decyzji
Artykuł 24 Języki i potwierdzenie autentyczności
Artykuł 25 Przekazywanie i publikacja dokumentów
ROZDZIAŁ III KONTROLE ORAZ PRZYGOTOWYWANIE SPRAWOZDAŃ, OPINII, OBSERWACJI ORAZ POŚWIADCZEŃ WIARYGODNOŚCI
Artykuł 26 Zasady przeprowadzania kontroli
Artykuł 27 Sprawozdawcy
TYTUŁ III: POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 28 Liczby przedstawiane w ułamkach
Artykuł 29 Przepisy wykonawcze
Artykuł 30 Dostęp do dokumentów
Artykuł 31 Wejście w życie
Artykuł 32 Publikacja
TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 248 ust. 4 akapit piąty,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160 C ust. 4 akapit piąty,
po zatwierdzeniu przez Radę w dniu 15 listopada 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZY REGULAMIN WEWNĘTRZNY:
TYTUŁ I:
ORGANIZACJA TRYBUNAŁU
ROZDZIAŁ I
TRYBUNAŁ
Artykuł 1
Kolegium
Zgodnie z postanowieniami traktatów i rozporządzenia finansowego Trybunał jest zorganizowany oraz działa jako organ kolegialny zgodnie z zasadami niniejszego regulaminu wewnętrznego.
SEKCJA 1
CZŁONKOWIE
Artykuł 2
Rozpoczęcie kadencji
Kadencja członka Trybunału rozpoczyna się w dniu ustalonym w tym celu w akcie mianowania lub, w przypadku braku ustalonej daty, od daty tego aktu.
Artykuł 3
Zobowiązania członków i wykonywanie ich zadań
Członkowie wykonują swoje zadania zgodnie z art. 247 ust. 4 i 5 Traktatu WE oraz art. 160 B ust. 4 i 5 Traktatu EWEA.
Artykuł 4
Przymusowa rezygnacja oraz pozbawienie praw do emerytury i innych przysługujących świadczeń
1. Jeżeli Trybunał, stanowiąc większością głosów swoich członków, stwierdzi, że przekazane mu informacje pozwalają sądzić, że dany członek przestał odpowiadać wymaganym warunkom lub czynić zadość zobowiązaniom wynikającym z ich urzędu (art. 247 ust. 7 Traktatu WE oraz art. 160 B ust. 7 Traktatu EWEA), prezes lub, jeżeli informacje dotyczą prezesa, członek najwyższy rangą w hierarchii po prezesie zgodnie z art. 5 niniejszego regulaminu wewnętrznego jest zobowiązany przygotować sprawozdanie wstępne.
2.
Sprawozdanie wstępne jest przekazywane wraz z dokumentami uzasadniającymi wszystkim członkom, w tym członkowi, którego dotyczą informacje, który przekazuje w odpowiedzi swoje uwagi na piśmie w terminie ustalonym przez prezesa lub, jeżeli sprawozdanie dotyczy prezesa, członka najwyższego rangą w hierarchii po prezesie.
3.
Członek, którego dotyczą informacje, może również przedstawić swoje wyjaśnienia ustnie przed Trybunałem.
4.
Decyzja o przekazaniu sprawy do Trybunału Sprawiedliwości w celu pozbawienia członka, którego dotyczą informacje, jego stanowiska i/lub prawa do emerytury lub innych przysługujących mu świadczeń jest podejmowana w głosowaniu tajnym, większością czterech piątych głosów członków Trybunału.
Członek, którego dotyczą informacje, nie bierze udziału w głosowaniu.
Artykuł 5
Hierarchia ważności
1.
Członkowie tworzą hierarchię ważności po prezesie według daty rozpoczęcia kadencji.
W przypadku ponownego mianowania, niezależnie, czy następuje ono bezpośrednio, uwzględnia się czas trwania poprzedniej kadencji.
2.
Członkowie, których kadencja rozpoczęła się w tym samym dniu, tworzą hierarchię według ich wieku.
Artykuł 6
Tymczasowe zastępstwo członków
1.
W przypadku wakatu na stanowisku członka Trybunał wyznacza członka bądź członków odpowiedzialnych za tymczasowe zastępstwo aż do momentu mianowania nowego członka.
2.
W przypadku nieobecności członka lub niemożności sprawowania przez niego funkcji członek lub kilku członków sprawują zastępstwo zgodnie z zasadami ustanowionymi w przepisach wykonawczych.
SEKCJA 2
PREZES
Artykuł 7
Wybór prezesa
1. Trybunał powinien wybrać prezesa przed zakończeniem kadencji prezesa pełniącego obowiązki. Jednakże jeżeli zakończenie kadencji prezesa zbiega się z faktem częściowego odnowienia składu członków zgodnie z art. 247 ust. 3 Traktatu WE oraz art. 160 B ust. 3 Traktatu EWEA, wybory następują bezzwłocznie po odnowieniu składu lub najpóźniej w terminie piętnastu dni roboczych od rozpoczęcia przez Trybunał pełnienia obowiązków w odnowionym składzie.
2.
Prezes jest wybierany w wyborach tajnych.
Kandydat, który w pierwszej turze głosowania uzyska dwie trzecie głosów członków Trybunału, zostaje wybrany na stanowisko prezesa.
Jeżeli żaden z kandydatów nie uzyska takiej większości, bezzwłocznie następuje druga tura głosowania, a kandydat, który otrzyma większość głosów członków Trybunału, zostaje wybrany na stanowisko prezesa.
Jeżeli w drugiej turze głosowania żaden kandydat nie otrzyma większości głosów członków Trybunału, kolejne tury głosowania zostają zorganizowane według procedury ustanowionej w przepisach wykonawczych.
Artykuł 8
Tymczasowe zastępstwo prezesa
1.
W przypadku wakatu na stanowisku prezesa tymczasowe zastępstwo sprawuje ustępujący prezes, jeżeli wciąż pełni funkcję członka Trybunału, z wyjątkiem przypadku niemożności sprawowania przez niego funkcji.
W każdym innym przypadku tymczasowe zastępstwo sprawuje członek, który stoi najwyżej w hierarchii w rozumieniu art. 5.
2.
Zapewniając codzienne zarządzanie instytucją w okresie zastępstwa, prezes sprawujący zastępstwo organizuje wybory nowego prezesa w rozumieniu art. 7.
Jednakże jeżeli stanowisko prezesa zwolni się w okresie sześciu miesięcy pozostających do normalnego zakończenia kadencji, prezes zostaje zastąpiony przez członka, który stoi najwyżej w hierarchii w rozumieniu art. 5.
3.
W przypadku nieobecności prezesa lub niemożności sprawowania przez niego funkcji zastępstwo sprawuje członek, który stoi najwyżej w hierarchii w rozumieniu art. 5.
Artykuł 9
Uprawnienia prezesa
1.
Prezes:
a) zwołuje i przewodniczy posiedzeniom kolegium oraz odpowiada za właściwy przebieg posiedzeń;
b) czuwa nad realizacją decyzji Trybunału;
c) odpowiada za właściwe funkcjonowanie departamentów, a także za właściwe zarządzanie różnymi działaniami Trybunału;
d) wyznacza osobę do reprezentowania Trybunału we wszelkich postępowaniach spornych, w których Trybunał bierze udział;
e) reprezentuje Trybunał w stosunkach zewnętrznych oraz zwłaszcza w stosunkach z organem odpowiedzialnym za udzielenie absolutorium z wykonania budżetu oraz z innymi instytucjami Wspólnoty i organami kontroli Państw Członkowskich.
2.
Prezes może przekazać część swoich zadań jednemu lub kilku członkom.
SEKCJA 3
GRUPY KONTROLI I KOMITETY
Artykuł 10
Grupy kontroli
1.
Utworzenie i skład grup kontroli jest zgodny z regułami ustanowionymi w przepisach wykonawczych.
2.
Zadaniem grup jest przygotowanie przyjęcia przez Trybunał dokumentów w zakresie kontroli.
3.
Na wniosek prezesa każdy z pozostałych członków jest przydzielony do jednej grupy kontroli.
4.
Członkowie są odpowiedzialni za realizację powierzonych im zadań przed grupą oraz przed Trybunałem.
Artykuł 11
Komitety
1.
Utworzenie i skład komitetów są zgodne z regułami ustanowionymi w przepisach wykonawczych.
2.
Komitety są odpowiedzialne za zadania nie leżące w gestii grup kontroli, zgodnie z ust. 2 art. 10.
SEKCJA 4
SEKRETARZ GENERALNY
Artykuł 12
Sekretarz generalny Trybunału
1.
Trybunał wybiera sekretarza generalnego w wyborach tajnych zgodnie z procedurą ustanowioną w przepisach wykonawczych.
2.
Sekretarz generalny jest odpowiedzialny przed Trybunałem i składa mu okresowe sprawozdania z realizacji swoich zobowiązań.
3.
Z upoważnienia Trybunału sekretarz generalny jest odpowiedzialny za sekretariat Trybunału.
4.
Sekretarz generalny posiada uprawnienia nadane mu przez organ mianujący w rozumieniu art. 2 Regulaminu pracowniczego Wspólnot Europejskich oraz uprawnienia nadane przez organ uprawniony do zawierania umów o pracę w rozumieniu art. 6 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, chyba że Trybunał na mocy swojej decyzji dotyczącej uprawnień nadanych przez organ mianujący oraz organ uprawniony do zawierania umów o pracę postanowi inaczej.
5.
Sekretarz generalny jest odpowiedzialny za zarządzanie personelem i administracją Trybunału, jak również za wszelkie inne zadania zlecone mu przez Trybunał.
6.
W przypadku nieobecności lub niemożności pełnienia obowiązków przez sekretarza generalnego tymczasowe zastępstwo jest sprawowane zgodnie z zasadami ustanowionymi w przepisach wykonawczych.
ROZDZIAŁ II
WYKONYWANIE ZADAŃ TRYBUNAŁU
Artykuł 13
Przekazywanie uprawnień
1. Trybunał może, pod warunkiem zachowania zasady odpowiedzialności kolegialnej, uprawnić jednego lub kilku członków do podejmowania ściśle określonych działań w zakresie zarządzania lub administracji w jego imieniu i pod jego nadzorem, a zwłaszcza do podejmowania działań przygotowujących decyzje, które zostaną następnie podjęte przez Kolegium.
Dani członkowie rozliczają się przed Trybunałem z podjętych działań.
2.
Członkowie mogą uprawnić jednego lub kilku urzędników lub innych pracowników do podpisywania dokumentów wynikających z ich zadań zgodnie z zasadami ustanowionymi w przepisach wykonawczych.
Artykuł 14
Uprawnienia urzędnika zatwierdzającego
1.
Członkowie Trybunału oraz sekretarz generalny z upoważnienia posiadają uprawnienia urzędnika zatwierdzającego zgodnie z wewnętrznymi zasadami wykonywania budżetu.
2.
Trybunał ustala zasady kontroli wykonywania uprawnień urzędnika zatwierdzającego oraz urzędnika zatwierdzającego z upoważnienia w przypadku decyzji dotyczącej wewnętrznych zasad wykonywania budżetu.
Artykuł 15
Organizacja departamentów Trybunału
1.
Trybunał określa strukturę swoich departamentów.
2.
Na wniosek sekretarza generalnego Trybunał rozdziela stanowiska znajdujące się w tabeli zatrudnienia pomiędzy departamenty administracyjne i grupy kontroli.
TYTUŁ II:
FUNKCJONOWANIE TRYBUNAŁU
ROZDZIAŁ I
POSIEDZENIA TRYBUNAŁU
Artykuł 16
Kalendarz posiedzeń
1.
Trybunał ustala przewidywany kalendarz swoich posiedzeń raz w roku, pod koniec poprzedniego roku.
2.
Posiedzenia dodatkowe mogą zostać zwołane na wniosek prezesa lub na wniosek co najmniej jednej czwartej członków Trybunału.
Artykuł 17
Porządek dzienny
1.
Prezes przygotowuje projekt porządku dziennego każdego posiedzenia.
2.
Trybunał, uwzględniwszy projekt porządku dziennego oraz wnioski o jego ewentualną zmianę, uchwala porządek dzienny na początku każdego posiedzenia.
3.
Poszczególne punkty porządku dnia, które mogą zostać przyjęte przez Trybunał bez debaty, są umieszczone w części A porządku dnia; punkty, które do przyjęcia wymagają debaty Trybunału, są umieszczone w części B porządku dnia.
4.
Szczegółowe zasady określające, które punkty porządku dnia mogą zostać przyjęte bez debaty, a które takiej debaty wymagają, są ustanowione w przepisach wykonawczych.
5.
Terminy poinformowania o porządku dziennym posiedzeń oraz przekazania odnośnych dokumentów są ustanowione w przepisach wykonawczych.
Artykuł 18
Obrady
Trybunał podejmuje decyzje na posiedzeniach, z wyjątkiem procedury pisemnej na podstawie art. 23 ust. 5.
Artykuł 19
Przewodniczenie posiedzeniom
Prezes przewodniczy posiedzeniom Trybunału.
W przypadku gdy prezes jest nieobecny bądź nie może pełnić swoich obowiązków, posiedzeniom przewodniczy członek, który tymczasowo sprawuje urząd prezesa w rozumieniu art. 8 niniejszego regulaminu wewnętrznego.
Artykuł 20
Kworum
Kworum niezbędne przy obradach wynosi dwie trzecie członków.
Artykuł 21
Dostępność posiedzeń dla publiczności
Posiedzenia Trybunału nie są dostępne dla publiczności, chyba że Trybunał postanowi inaczej.
Artykuł 22
Protokoły z posiedzeń
Z każdego posiedzenia Trybunału sporządzany jest protokół.
ROZDZIAŁ II
DECYZJE
Artykuł 23
Przyjęcie decyzji
1.
Trybunał, działając jako organ kolegialny, przyjmuje decyzje po uprzednim ich rozpatrzeniu przez grupę kontroli lub komitet, z wyjątkiem decyzji, które musi podjąć jako organ mianujący lub organ uprawniony do zawierania umów o pracę.
2. Dokumenty, o których mowa w art. 248 ust. 4 akapit trzeci Traktatu WE oraz art. 160 C ust. 4 akapit trzeci Traktatu EWEA, Trybunał przyjmuje większością głosów członków Trybunału.
3. Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 4 oraz art. 7 ust. 2 wszelkie inne decyzje są przyjmowane większością głosów członków obecnych na posiedzeniu Trybunału. Jednakże Trybunał może, na wniosek członka, zgłosić większością głosów członków obecnych na posiedzeniu, że określona kwestia skierowana do Trybunału powinna zostać przyjęta większością głosów członków Trybunału.
4.
Jeżeli do podjęcia decyzji wymagana jest większość głosów członków obecnych na posiedzeniu Trybunału, głos przewodniczącego posiedzenia jest przeważający w przypadku równej ilości głosów.
5.
Trybunał każdorazowo określa, które decyzje są przyjmowane w oparciu o procedurę pisemną.
Szczegółowe zasady tej procedury są ustanowione w przepisach wykonawczych.
Artykuł 24
Języki i potwierdzenie autentyczności
1.
Sprawozdania, opinie, obserwacje, poświadczenia wiarygodności oraz inne dokumenty przeznaczone do publikacji są przygotowywane we wszystkich językach urzędowych.
2.
Potwierdzenie autentyczności dokumentów odbywa się przez podpisanie wszystkich wersji językowych przez prezesa.
Artykuł 25
Przekazywanie i publikacja dokumentów
Zgodnie z postanowieniami traktatów, w szczególności art. 248 ust. 4 Traktatu WE i art. 160 C ust. 4 Traktatu EWEA, oraz z zastrzeżeniem postanowień wynikających z rozporządzenia finansowego, zasady dotyczące przekazywania i publikacji sprawozdań Trybunału, a także opinii, obserwacji, poświadczeń wiarygodności i innych decyzji są ustanowione w przepisach wykonawczych.
ROZDZIAŁ III
KONTROLE ORAZ PRZYGOTOWYWANIE SPRAWOZDAŃ, OPINII, OBSERWACJI ORAZ POŚWIADCZEŃ WIARYGODNOŚCI
Artykuł 26
Zasady przeprowadzania kontroli
1.
Trybunał ustala zasady przeprowadzania kontroli, do których jest zobowiązany na mocy traktatów.
2.
Trybunał przeprowadza kontrole zgodnie z celami ustanowionymi w swoim programie prac.
Artykuł 27
Sprawozdawcy
1.
Dla każdego zadania, które ma zostać przeprowadzone, grupa kontroli wyznacza jednego lub kilku członków sprawozdawców.
Dla każdego zadania wykraczającego poza określone ramy danej grupy, sprawozdawca(-y) jest (są) wyznaczany(-i) każdorazowo przez Trybunał.
2.
Jeżeli Trybunał zostaje poproszony o opinię w rozumieniu art. 279 i 280 Traktatu WE oraz art. 183 Traktatu EWEA, albo art. 248 Traktatu WE i art. 160 C Traktatu EWEA lub jeżeli Trybunał chciałby przedstawić swoje uwagi w rozumieniu art. 248 Traktatu WE i art. 160 C Traktatu EWEA, Trybunał wyznacza spośród swoich członków jednego lub kilku sprawozdawców odpowiedzialnych za zapoznanie się ze sprawą i przygotowanie projektu.
TYTUŁ III:
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 28
Liczby przedstawiane w ułamkach
Dla celów niniejszego regulaminu wewnętrznego liczby wyrażone w ułamkach zaokrągla się do najbliższej liczby całkowitej.
Artykuł 29
Przepisy wykonawcze
1. Trybunał, stanowiąc większością członków Trybunału, określa przepisy wykonawcze do niniejszego regulaminu wewnętrznego.
2.
Przepisy wykonawcze są publikowane na stronie internetowej Trybunału.
Artykuł 30
Dostęp do dokumentów
Zgodnie z zasadami przejrzystości i właściwego postępowania administracyjnego oraz z zastrzeżeniem art. 143 ust. 2 i 144 ust. 1 rozporządzenia finansowego każdy obywatel Unii Europejskiej oraz każda osoba fizyczna lub prawna zamieszkująca lub mająca siedzibę w jednym z Państw Członkowskich ma prawo do dostępu do dokumentów Trybunału zgodnie z warunkami określonymi w decyzji ustanawiającej wewnętrzne zasady postępowania z wnioskami o dostęp do dokumentów, którymi dysponuje Trybunał.
Artykuł 31
Wejście w życie
Niniejszy regulamin wewnętrzny anuluje i zastępuje regulamin uchwalony przez Trybunał na posiedzeniu dnia 31 stycznia 2002 r.
Niniejszy regulamin wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 32
Publikacja
Niniejszy regulamin wewnętrzny zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Regulamin
wydanie 16
lipiec 2004
Wskazówki dla czytelnika
Wszelkie sformułowania dotyczące osób płci męskiej należy rozumieć jako odnoszące się również do osób płci żeńskiej, chyba że z kontekstu jasno wynika inaczej.
We fragmentach tekstu pisanych kursywą zawarta została wykładnia w rozumieniu art. 201 Regulaminu.
SPIS TREŚCI
Strona
TYTUŁ I POSŁOWIE, ORGANY PARLAMENTU, GRUPY POLITYCZNE
ROZDZIAŁ 1 POSŁOWIE DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
Artykuł 1 Parlament Europejski
Artykuł 2 Niezależność mandatu
Artykuł 3 Weryfikacja mandatów
Artykuł 4 Okres sprawowania mandatu parlamentarnego
Artykuł 5 Przywileje i immunitety
Artykuł 6 Uchylenie immunitetu
Artykuł 7 Procedury dotyczące immunitetu
Artykuł 8 Zwrot wydatków i diety
Artykuł 9 Kodeks postępowania
Artykuł 10 Postępowania wewnętrzne Europejskiego Urzędu do Spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
ROZDZIAŁ 2 MANDATY
Artykuł 11 Przewodniczący senior
Artykuł 12 Kandydatury i przepisy ogólne
Artykuł 13 Wybór Przewodniczącego — Przemówienie inauguracyjne
Artykuł 14 Wybór wiceprzewodniczących
Artykuł 15 Wybór kwestorów
Artykuł 16 Kadencje
Artykuł 17 Wakaty
Artykuł 18 Wcześniejsze zwolnienie z obowiązków
ROZDZIAŁ 3 ORGANY I ICH KOMPETENCJE
Artykuł 19 Kompetencje Przewodniczącego
Artykuł 20 Kompetencje wiceprzewodniczących
Artykuł 21 Skład Prezydium
Artykuł 22 Kompetencje Prezydium
Artykuł 23 Skład Konferencji Przewodniczących
Artykuł 24 Kompetencje Konferencji Przewodniczących
Artykuł 25 Kompetencje kwestorów
Artykuł 26 Konferencja Przewodniczących Komisji
Artykuł 27 Konferencja Przewodniczących Delegacji
Artykuł 28 Jawność prac Prezydium i Konferencji Przewodniczących
ROZDZIAŁ 4 GRUPY POLITYCZNE
Artykuł 29 Tworzenie grup politycznych
Artykuł 30 Działalność i sytuacja prawna grup politycznych
Artykuł 31 Posłowie niezrzeszeni
Artykuł 32 Przydział miejsc na sali posiedzeń
TYTUŁ II LEGISLACJA, BUDŻET I INNE PROCEDURY
ROZDZIAŁ 1 PROCEDURY LEGISLACYJNE — PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 33 Program działalności legislacyjnej i prac Komisji
Artykuł 34 Badanie przestrzegania praw podstawowych, zasad pomocniczości, proporcjonalności i państwa prawa oraz skutków finansowych
Artykuł 35 Weryfikacja podstawy prawnej
Artykuł 36 Weryfikacja zgodności finansowej
Artykuł 37 Dostęp do dokumentów i informowanie Parlamentu
Artykuł 38 Reprezentacja Parlamentu na posiedzeniach Rady
Artykuł 39 Inicjatywa przewidziana w art. 192 Traktatu WE
Artykuł 40 Rozpatrywanie dokumentów legislacyjnych
Artykuł 41 Konsultacje w sprawie inicjatyw Państw Członkowskich
ROZDZIAŁ 2 PROCEDURY W KOMISJACH
Artykuł 42 Sprawozdania legislacyjne
Artykuł 43 Procedura uproszczona
Artykuł 44 Sprawozdania nielegislacyjne
Artykuł 45 Sprawozdania z własnej inicjatywy
Artykuł 46 Opinie komisji
Artykuł 47 Ściślejsza współpraca między komisjami
Artykuł 48 Sporządzanie raportów
ROZDZIAŁ 3 PIERWSZE CZYTANIE
Rozpatrywanie na szczeblu komisji
Artykuł 49 Zmiany w projekcie Komisji
Artykuł 50 Stanowisko Komisji oraz Rady w sprawie poprawek
Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym
Artykuł 51 Zamknięcie pierwszego czytania
Artykuł 52 Odrzucenie projektu Komisji
Artykuł 53 Przyjęcie poprawek do projektu Komisji
Dalsza procedura
Artykuł 54 Postępowanie po wydaniu opinii przez Parlament
Artykuł 55 Ponowne przekazanie do Parlamentu
Artykuł 56 Postępowanie porozumiewawcze przewidziane we wspólnej deklaracji z 1975 r.
ROZDZIAŁ 4 DRUGIE CZYTANIE
Rozpatrywanie na szczeblu komisji
Artykuł 57 Ogłoszenie wspólnego stanowiska Rady
Artykuł 58 Przedłużenie terminów
Artykuł 59 Odesłanie do właściwej komisji oraz procedura rozpatrywania
Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym
Artykuł 60 Zamknięcie drugiego czytania
Artykuł 61 Odrzucenie wspólnego stanowiska Rady
Artykuł 62 Poprawki do wspólnego stanowiska Rady
ROZDZIAŁ 5 TRZECIE CZYTANIE
Postępowanie pojednawcze
Artykuł 63 Powołanie komitetu pojednawczego
Artykuł 64 Delegacja do komitetu pojednawczego
Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym
Artykuł 65 Wspólny projekt
ROZDZIAŁ 6 ZAMKNIĘCIE PROCEDURY LEGISLACYJNEJ
Artykuł 66 Porozumienie w pierwszym czytaniu
Artykuł 67 Porozumienie w drugim czytaniu
Artykuł 68 Podpisanie przyjętych aktów prawnych
ROZDZIAŁ 7 PROCEDURY BUDŻETOWE
Artykuł 69 Budżet ogólny
Artykuł 70 Udzielenie Komisji absolutorium z wykonania budżetu
Artykuł 71 Inne procedury udzielania absolutorium
Artykuł 72 Kontrola Parlamentu nad wykonywaniem budżetu
ROZDZIAŁ 8 WEWNĘTRZNE PROCEDURY BUDŻETOWE
Artykuł 73 Preliminarz budżetowy Parlamentu
Artykuł 74 Uprawnienia w zakresie ponoszenia i pokrywania wydatków
ROZDZIAŁ 9 PROCEDURA ZGODY
Artykuł 75 Procedura zgody
ROZDZIAŁ 10 ŚCIŚLEJSZA WSPÓŁPRACA
Artykuł 76 Procedury w Parlamencie
ROZDZIAŁ 11 INNE PROCEDURY
Artykuł 77 Procedura wydawania opinii na podstawie art. 122 Traktatu WE
Artykuł 78 Procedury dotyczące dialogu społecznego
Artykuł 79 Procedury dotyczące rozpatrywania porozumień dobrowolnych
Artykuł 80 Kodyfikacja
Artykuł 81 Postanowienia wykonawcze
ROZDZIAŁ 12 TRAKTATY I UMOWY MIĘDZYNARODOWE
Artykuł 82 Traktaty akcesyjne
Artykuł 83 Umowy międzynarodowe
Artykuł 84 Procedury oparte na art. 300 Traktatu WE w przypadkach tymczasowego stosowania lub zawieszenia umów międzynarodowych lub ustalenia stanowiska wspólnotowego w organie utworzonym na mocy umowy międzynarodowej
ROZDZIAŁ 13 REPREZENTOWANIE UNII NA ZEWNĄTRZ ORAZ WSPÓLNA POLITYKA ZAGRANICZNA I BEZPIECZEŃSTWA
Artykuł 85 Mianowanie wysokiego przedstawiciela do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
Artykuł 86 Mianowanie specjalnych przedstawicieli w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
Artykuł 87 Oświadczenia wysokiego przedstawiciela do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz innych specjalnych przedstawicieli
Artykuł 88 Reprezentacja na szczeblu międzynarodowym
Artykuł 89 Konsultacje z Parlamentem i informowanie Parlamentu w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
Artykuł 90 Zalecenia w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
Artykuł 91 Łamanie praw człowieka
ROZDZIAŁ 14 WSPÓŁPRACA POLICYJNA I SĄDOWA W SPRAWACH KARNYCH
Artykuł 92 Informowanie Parlamentu w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych
Artykuł 93 Konsultacje z Parlamentem w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych
Artykuł 94 Zalecenia w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych
ROZDZIAŁ 15 NARUSZENIE PRZEZ PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE ZASAD PODSTAWOWYCH
Artykuł 95 Stwierdzenie naruszenia
TYTUŁ III PRZEJRZYSTOŚĆ PRAC
Artykuł 96 Przejrzystość w działalności Parlamentu
Artykuł 97 Publiczny dostęp do dokumentów
TYTUŁ IV STOSUNKI Z INNYMI INSTYTUCJAMI I ORGANAMI
ROZDZIAŁ 1 POWOŁYWANIE NA STANOWISKA
Artykuł 98 Wybór przewodniczącego Komisji
Artykuł 99 Wybór Komisji
Artykuł 100 Wotum nieufności dla Komisji
Artykuł 101 Powoływanie członków Trybunału Obrachunkowego
Artykuł 102 Powoływanie członków zarządu Europejskiego Banku Centralnego
ROZDZIAŁ 2 OŚWIADCZENIA
Artykuł 103 Oświadczenia Komisji, Rady i Rady Europejskiej
Artykuł 104 Wyjaśnienia decyzji Komisji
Artykuł 105 Oświadczenia Trybunału Obrachunkowego
Artykuł 106 Oświadczenia Europejskiego Banku Centralnego
Artykuł 107 Zalecenia dotyczące głównych kierunków polityki gospodarczej
ROZDZIAŁ 3 PYTANIA DO RADY, KOMISJI I EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
Artykuł 108 Pytania wymagające odpowiedzi ustnej i debaty
Artykuł 109 Tura pytań
Artykuł 110 Pytania wymagające odpowiedzi na piśmie
Artykuł 111 Pytania pisemne do Europejskiego Banku Centralnego
ROZDZIAŁ 4 SPRAWOZDANIA INNYCH INSTYTUCJI
Artykuł 112 Sprawozdania roczne oraz pozostałe sprawozdania innych instytucji
ROZDZIAŁ 5 REZOLUCJE I ZALECENIA
Artykuł 113 Projekty rezolucji
Artykuł 114 Zalecenia dla Rady
Artykuł 115 Debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa
Artykuł 116 Oświadczenia pisemne
Artykuł 117 Zasięganie opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
Artykuł 118 Zasięganie opinii Komitetu Regionów
Artykuł 119 Wnioski do europejskich agencji
ROZDZIAŁ 6 POROZUMIENIA MIĘDZYINSTYTUCJONALNE
Artykuł 120 Porozumienia międzyinstytucjonalne
ROZDZIAŁ 7 WNOSZENIE SKARG DO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI
Artykuł 121 Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości
Artykuł 122 Konsekwencje bezczynności Rady po przyjęciu jej wspólnego stanowiska w ramach procedury współpracy
TYTUŁ V STOSUNKI Z PARLAMENTAMI NARODOWYMI
Artykuł 123 Wymiana informacji, kontakty i wzajemne udogodnienia
Artykuł 124 Konferencja Komisji do Spraw Europejskich (COSAC)
Artykuł 125 Konferencja parlamentów
TYTUŁ VI SESJE
ROZDZIAŁ 1 SESJE PARLAMENTU
Artykuł 126 Kadencja Parlamentu, sesje, sesje miesięczne i posiedzenia
Artykuł 127 Zwoływanie Parlamentu
Artykuł 128 Miejsce obrad
Artykuł 129 Uczestnictwo w posiedzeniach
ROZDZIAŁ 2 PORZĄDEK PRAC PARLAMENTU
Artykuł 130 Projekt porządku dziennego
Artykuł 131 Procedura na posiedzeniu plenarnym bez poprawek i debaty
Artykuł 132 Przyjęcie i zmiana porządku dziennego
Artykuł 133 Debata nadzwyczajna
Artykuł 134 Tryb pilny
Artykuł 135 Debata łączna
Artykuł 136 Terminy
ROZDZIAŁ 3 OGÓLNE ZASADY PROWADZENIA POSIEDZEŃ
Artykuł 137 Wstęp na salę obrad
Artykuł 138 Języki
Artykuł 139 Przepis przejściowy
Artykuł 140 Doręczanie dokumentów
Artykuł 141 Udzielanie głosu i treść wystąpień
Artykuł 142 Przydzielanie czasu wystąpień
Artykuł 143 Lista mówców
Artykuł 144 Wystąpienia jednominutowe
Artykuł 145 Oświadczenia osobiste
Artykuł 146 Przywołanie do porządku
Artykuł 147 Wykluczenie posłów
Artykuł 148 Zakłócenie porządku w Parlamencie
ROZDZIAŁ 4 KWORUM I GŁOSOWANIE
Artykuł 149 Kworum
Artykuł 150 Składanie i przedstawianie poprawek
Artykuł 151 Dopuszczalność poprawek
Artykuł 152 Procedura głosowania
Artykuł 153 Równa liczba głosów
Artykuł 154 Zasady głosowania
Artykuł 155 Kolejność głosowania nad poprawkami
Artykuł 156 Rozpatrywanie w komisjach poprawek złożonych na posiedzeniu plenarnym
Artykuł 157 Głosowanie podzielone
Artykuł 158 Prawo do głosowania
Artykuł 159 Głosowanie
Artykuł 160 Głosowanie imienne
Artykuł 161 Głosowanie elektroniczne
Artykuł 162 Głosowanie tajne
Artykuł 163 Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
Artykuł 164 Kwestionowanie ważności głosowania
ROZDZIAŁ 5 WYSTĄPIENIA W SPRAWACH PROCEDURALNYCH
Artykuł 165 Wnioski proceduralne
Artykuł 166 Wnioski w sprawie przestrzegania Regulaminu
Artykuł 167 Pytanie wstępne
Artykuł 168 Odesłanie do komisji
Artykuł 169 Zamknięcie debaty
Artykuł 170 Odroczenie debaty lub głosowania
Artykuł 171 Zawieszenie lub zamknięcie posiedzenia
ROZDZIAŁ 6 JAWNOŚĆ PRAC
Artykuł 172 Protokół obrad [1]
Artykuł 173 Pełne sprawozdanie z obrad
TYTUŁ VII KOMISJE I DELEGACJE
ROZDZIAŁ 1 KOMISJE — POWOŁYWANIE I KOMPETENCJE
Artykuł 174 Powoływanie komisji stałych
Artykuł 175 Powoływanie komisji tymczasowych
Artykuł 176 Komisje śledcze
Artykuł 177 Skład komisji
Artykuł 178 Zastępcy członków komisji
Artykuł 179 Kompetencje komisji
Artykuł 180 Komisja odpowiedzialna za weryfikację mandatów
Artykuł 181 Podkomisje
Artykuł 182 Prezydium komisji
ROZDZIAŁ 2 KOMISJE — ZASADY FUNKCJONOWANIA
Artykuł 183 Posiedzenia komisji
Artykuł 184 Protokoły posiedzeń komisji
Artykuł 185 Głosowanie w komisji
Artykuł 186 Zastosowanie przepisów dotyczących posiedzeń plenarnych do posiedzeń komisji
Artykuł 187 Tura pytań w komisji
ROZDZIAŁ 3 DELEGACJE MIĘDZYPARLAMENTARNE
Artykuł 188 Powoływanie i funkcje delegacji międzyparlamentarnych
Artykuł 189 Współpraca ze Zgromadzeniem Parlamentarnym Rady Europy
Artykuł 190 Wspólne komisje parlamentarne
TYTUŁ VIII PETYCJE
Artykuł 191 Prawo do składania petycji
Artykuł 192 Rozpatrywanie petycji
Artykuł 193 Jawność petycji
TYTUŁ IX RZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH
Artykuł 194 Mianowanie Rzecznika Praw Obywatelskich
Artykuł 195 Działalność Rzecznika Praw Obywatelskich
Artykuł 196 Odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich
TYTUŁ X SEKRETARIAT PARLAMENTU
Artykuł 197 Sekretariat Generalny
TYTUŁ XI KOMPETENCJE DOTYCZĄCE PARTII POLITYCZNYCH NA POZIOMIE EUROPEJSKIM
Artykuł 198 Kompetencje Przewodniczącego
Artykuł 199 Kompetencje Prezydium
Artykuł 200 Kompetencje właściwej komisji i Parlamentu na posiedzeniu plenarnym
TYTUŁ XII STOSOWANIE I ZMIANY REGULAMINU
Artykuł 201 Stosowanie Regulaminu
Artykuł 202 Zmiany w Regulaminie
TYTUŁ XIII POSTANOWIENIA RÓŻNE
Artykuł 203 Sprawy w toku
Artykuł 204 Układ załączników
ZAŁĄCZNIK I Przepisy wykonawcze do art. 9 ust. 1 — Przejrzystość i korzyści finansowe posłów
ZAŁĄCZNIK II Przebieg tury pytań przewidzianej w art. 109
ZAŁĄCZNIK III Wytyczne i ogólne kryteria wyboru tematów wpisywanych do porządku dziennego debat nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa, przewidzianych w art. 115
ZAŁĄCZNIK IV Procedura stosowana przy rozpatrywaniu budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz budżetów dodatkowych
ZAŁĄCZNIK V Procedura rozpatrywania i podejmowania decyzji w sprawie udzielenia absolutorium budżetowego
ZAŁĄCZNIK VI Uprawnienia stałych komisji parlamentarnych
ZAŁĄCZNIK VII Dokumenty oraz informacje poufne i sensytywne
ZAŁĄCZNIK VIII Zasady wykonywania uprawnień śledczych przez Parlament Europejski
ZAŁĄCZNIK IX Przepisy wykonawcze do art. 9 ust. 2 — Lobbying w Parlamencie Europejskim
ZAŁĄCZNIK X Wykonywanie zadań przez Rzecznika Praw Obywatelskich
ZAŁĄCZNIK XI Dochodzenia wewnętrzne w zakresie walki z przestępczością finansową, korupcją oraz wszelką nielegalną działalnością szkodliwą dla interesów Wspólnot
ZAŁĄCZNIK XII Wykonywanie uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji
ZAŁĄCZNIK XIII Porozumienie ramowe dotyczące stosunków pomiędzy Parlamentem Europejskim i Komisją
ZAŁĄCZNIK XIV Program działalności legislacyjnej i prac Komisji Europejskiej
ZAŁĄCZNIK XV Lista dokumentów dostępnych bezpośrednio w rejestrze
ZAŁĄCZNIK XVI Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów
TYTUŁ I
POSŁOWIE, ORGANY PARLAMENTU, GRUPY POLITYCZNE
ROZDZIAŁ 1
POSŁOWIE DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
Artykuł 1 Parlament Europejski
1. Parlament Europejski jest zgromadzeniem wybranym zgodnie z Traktatami, z Aktem z dnia
2.
Nazwy przedstawicieli wybranych do Parlamentu Europejskiego brzmią następująco:
"Diputados al Parlamento Europeo" w języku hiszpańskim,
"Poslanci Evropského parlamentu" w języku czeskim,
"Medlemmer af Europa-Parlamentet" w języku duńskim,
"Mitglieder des Europäischen Parlaments" w języku niemieckim,
"Euroopa Parlamendi liikmed" w języku estońskim,
"Βoυλευτές τoυ Ευρωπαϊκoύ Κoιvoβoυλίoυ" w języku greckim,
"Members of the European Parliament" w języku angielskim,
"Députés au Parlement européen" w języku francuskim,
"Deputati al Parlamento europeo" w języku włoskim,
"Eiropas Parlamenta deputāti" w języku łotewskim,
"Europos Parlamento nariai" w języku litewskim,
"Európai Parlamenti Képviselők" w języku węgierskim,
"Membru tal-Parlament Ewropew" w języku maltańskim,
"Leden van het Europees Parlement" w języku holenderskim,
"Posłowie do Parlamentu Europejskiego" w języku polskim,
"Deputados ao Parlamento Europeu" w języku portugalskim,
"Poslanci Európskeho parlamentu" w języku słowackim,
"Poslanci Evropskega parlamenta" w języku słoweńskim,
"Euroopan parlamentin jäsenet" w języku fińskim,
"Ledamöter av Europaparlamentet" w języku szwedzkim.
Artykuł 2
Niezależność mandatu
Posłowie do Parlamentu Europejskiego wykonują swój mandat w sposób niezależny.
Nie mogą być związani instrukcjami ani nie otrzymują mandatu wiążącego.
Artykuł 3
Weryfikacja mandatów
1.
Parlament, na podstawie sprawozdania właściwej komisji, przystępuje niezwłocznie do weryfikacji mandatów i stwierdza ważność mandatu każdego z nowo wybranych posłów, a także rozstrzyga ewentualne spory zgłoszone zgodnie z postanowieniami Aktu z dnia
2.
Sprawozdanie właściwej komisji opiera się na oficjalnym komunikacie każdego Państwa Członkowskiego w sprawie wyników wyborów, zawierającym nazwiska wybranych kandydatów oraz nazwiska ich ewentualnych zastępców w ustalonej według wyników głosowania kolejności.
Ważność mandatu posła może zostać stwierdzona wyłącznie po złożeniu przez niego pisemnych oświadczeń zgodnie z art. 7 Aktu z dnia 20 września 1976 r. oraz z załącznikiem I do niniejszego Regulaminu.
Parlament może, na podstawie sprawozdania właściwej komisji, rozstrzygać w dowolnym momencie w sprawie sporów dotyczących ważności mandatu posła.
3.
Jeżeli nominacja posła następuje w wyniku rezygnacji kandydatów znajdujących się na tej samej liście, komisja odpowiedzialna za weryfikację mandatów czuwa nad tym, by rezygnacja ta przebiegała zgodnie z duchem i literą Aktu z dnia
4.
Właściwa komisja czuwa, aby każda informacja mogąca wpłynąć na wykonywanie mandatu posła do Parlamentu Europejskiego lub na kolejność wprowadzania zastępców została niezwłocznie zgłoszona Parlamentowi przez władze Państw Członkowskich lub Unii; w przypadku powołania posła komisja dba o to, aby została wskazana data, z którą staje się ono skuteczne.
Jeśli właściwe organy Państwa Członkowskiego rozpoczęły postępowanie mogące doprowadzić do pozbawienia posła mandatu, Przewodniczący wnosi o regularne informowanie go o stanie postępowania i przekazuje sprawę właściwej komisji.
Na podstawie propozycji komisji Parlament będzie mógł zająć stanowisko w tej sprawie.
5.
Każdy poseł zachowuje swoje miejsce w Parlamencie i w jego organach oraz pełnię praw do momentu, aż zostanie zweryfikowany jego mandat i podjęta decyzja, co do ewentualnych sporów.
6.
Na początku każdej kadencji Przewodniczący zwraca się do odpowiednich organów Państw Członkowskich o zgłaszanie Parlamentowi wszelkich informacji istotnych dla stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 4
Okres sprawowania mandatu parlamentarnego
1.
Poseł rozpoczyna i kończy sprawowanie mandatu w terminach określonych w Akcie z dnia
2.
Posłowie pełnią swoje funkcje do chwili otwarcia pierwszego posiedzenia Parlamentu po wyborach.
3.
Poseł zrzekający się mandatu ma obowiązek poinformować o tym Przewodniczącego i podać datę, z którą zrzeczenie się jest skuteczne, nie przekraczającą trzech miesięcy od daty złożenia powiadomienia o zrzeczeniu.
Powiadomienie ma formę protokołu sporządzonego w obecności Sekretarza Generalnego lub jego przedstawiciela, podpisanego przez tegoż oraz przez zainteresowanego posła oraz przedłożonego niezwłocznie właściwej komisji, która włącza go do porządku obrad swojego pierwszego posiedzenia następującego po otrzymaniu protokołu.
Jeśli właściwa komisja uzna, że zrzeczenie się jest niezgodne z duchem lub literą Aktu z dnia 20 września 1976 r., powiadamia o tym Parlament, aby ten zdecydował w przedmiocie wakatu.
W przeciwnym przypadku wakat stwierdza się od dnia wskazanego w protokole przez zrzekającego się posła.
Parlament nie przeprowadza głosowania w tej sprawie.
Dla wyjątkowych sytuacji została stworzona procedura uproszczona. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy pomiędzy dniem, w którym zrzeczenie się mandatu nabiera mocy a dniem pierwszego posiedzenia właściwej komisji odbywa się jedna lub więcej sesji, co wskutek braku stwierdzenia wakatu, pozbawiłoby grupę polityczną, do której należy poseł zrzekający się mandatu, możliwości zastąpienia go we wspomnianych okresach sesji.
Procedura ta upoważnia sprawozdawcę właściwej komisji odpowiedzialnego za powyższe kwestie do niezwłocznego przystąpienia do rozpatrzenia każdego prawidłowo zgłoszonego zrzeczenia się i, w przypadku, gdyby jakiekolwiek opóźnienie w zbadaniu sprawy mogło mieć negatywne skutki, do przedstawienia go przewodniczącemu komisji, aby ten, zgodnie z postanowieniami ust. 3:
- zgłosił Przewodniczącemu Parlamentu w imieniu komisji, że może zostać stwierdzony wakat, lub
- zwołał nadzwyczajne posiedzenie komisji w celu zbadania poszczególnych trudności zgłoszonych przez sprawozdawcę.
4.
O wynikającej z prawodawstwa krajowego niepołączalności stanowisk powiadamiany jest Parlament, który przyjmuje tę informację do wiadomości.
Po poinformowaniu Przewodniczącego przez odpowiednie organy Państw Członkowskich, Unii lub przez samego zainteresowanego posła o powołaniu go na stanowisko niepołączalne z mandatem posła do Parlamentu Europejskiego, Przewodniczący powiadamia o tym Parlament, który stwierdza wakat.
5.
Organy Państw Członkowskich oraz Unii powiadamiają Przewodniczącego o wszelkich funkcjach, jakie zamierzają powierzyć jednemu z posłów.
Przewodniczący przekazuje sprawę przedmiotowo właściwej komisji w celu zbadania zgodności planowanych funkcji z duchem i literą Aktu z dnia
6.
Za datę wygaśnięcia mandatu i powstania wakatu uważa się:
- w przypadku zrzeczenia się mandatu: datę stwierdzenia przez Parlament wakatu, zgodnie z protokołem zrzeczenia się,
- w przypadku powołania na stanowisko niepołączalne z mandatem posła do Parlamentu Europejskiego, czy to według krajowego prawa wyborczego, czy też w myśl art. 7 Aktu z dnia 20 września 1976 r., datę wskazaną przez odpowiednie organy Państw Członkowskich lub Unii albo przez zainteresowanego posła.
7.
Po stwierdzeniu wakatu Parlament informuje o nim zainteresowane Państwo Członkowskie.
8.
Wszelkie zastrzeżenia dotyczące ważności mandatu posła, którego mandat został wcześniej zweryfikowany, zostają przekazane właściwej komisji. Komisja ta jest zobowiązana niezwłocznie złożyć sprawozdanie Parlamentowi, najpóźniej na początku następnej sesji miesięcznej.
9.
Parlament zastrzega sobie prawo do unieważnienia mandatu lub odmówienia stwierdzenia wakatu w przypadku, gdy zostanie uprawdopodobnione, że przyjęcie mandatu lub jego zrzeczenie się wynika z błędów rzeczowych bądź z wady oświadczenia woli.
Artykuł 5
Przywileje i immunitety
1.
Posłom do Parlamentu Europejskiego przysługują przywileje oraz immunitety przewidziane w Protokole w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
2.
Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wyborze posłów Przewodniczący Parlamentu wydaje laissez-passer zapewniające posłom swobodę przemieszczania się na terenie Państw Członkowskich.
3.
Posłowie mają prawo wglądu do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu Parlamentu lub poszczególnych komisji z wyjątkiem osobistych dokumentów i rachunków, do których wgląd ma wyłącznie poseł, którego one dotyczą.
Załącznik VII do niniejszego Regulaminu określa wyjątki od powyższej zasady dotyczące dokumentów, do których można odmówić publicznego dostępu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady dnia
Artykuł 6
Uchylenie immunitetu
1.
Wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami oraz immunitetami Parlament dąży przede wszystkim do utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia prawodawczego oraz do zagwarantowania niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji.
2.
Każdy wniosek w sprawie uchylenia immunitetu posła skierowany do Przewodniczącego Parlamentu przez właściwy organ Państwa Członkowskiego jest przedstawiany na posiedzeniu plenarnym oraz przekazywany właściwej komisji.
3.
Każdy wniosek dotyczący skorzystania z immunitetu i przywilejów skierowany do Przewodniczącego Parlamentu przez posła lub byłego posła jest przedstawiany na posiedzeniu plenarnym oraz przekazywany właściwej komisji.
Poseł lub były poseł może być reprezentowany przez innego posła.
Wniosek nie może zostać złożony przez innego posła bez zgody zainteresowanego posła.
4.
W przypadku zatrzymania lub pozbawienia posła swobody przemieszczania się, gdy zachodzi podejrzenie naruszenia jego przywilejów oraz immunitetu, Przewodniczący, po konsultacji z przewodniczącym właściwej komisji i jej sprawozdawcą, może zainicjować w trybie pilnym działania zmierzające do potwierdzenia przywilejów i immunitetu posła.
Przewodniczący informuje o podjętej inicjatywie właściwą komisję oraz Parlament.
Artykuł 7
Procedury dotyczące immunitetu
1.
Wnioski o uchylenie lub o skorzystanie z immunitetu i przywilejów są rozpatrywane przez właściwą komisję niezwłocznie w kolejności, w jakiej zostały wniesione.
2.
Komisja przedstawia projekt decyzji zawierający jedynie zalecenie przyjęcia lub odrzucenia wniosku o uchylenie lub skorzystanie z immunitetu i przywilejów.
3.
Komisja może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie wszelkich informacji, które uzna za niezbędne do ustalenia zasadności uchylenia lub skorzystania z immunitetu.
Zainteresowany poseł ma możliwość udzielenia wyjaśnień, może także przedłożyć wszelkie dokumenty oraz dowody pisemne, które uzna za istotne.
Poseł może być reprezentowany przez innego posła.
4.
Jeżeli wniosek o uchylenie immunitetu opiera się na więcej niż jednej podstawie, to każda z nich może być przedmiotem odrębnej decyzji.
Sprawozdanie komisji może, w drodze wyjątku, zawierać propozycję, aby uchylenie immunitetu dotyczyło wyłącznie prowadzenia postępowania karnego, tak, aby przed wydaniem prawomocnego orzeczenia poseł nie mógł zostać zatrzymany ani aresztowany oraz by nie można było podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających mu wykonywanie mandatu.
5.
Gdy poseł został wezwany do wystąpienia w charakterze świadka lub biegłego, wniosek o uchylenie immunitetu nie jest konieczny pod warunkiem, że:
- nie będzie zobowiązany stawić się w terminie uniemożliwiającym bądź utrudniającym wykonywanie czynności parlamentarnych lub będzie mógł dostarczyć oświadczenie w formie pisemnej lub każdej innej, które nie zakłóci wykonywania obowiązków parlamentarnych,
- nie będzie zobowiązany do składania zeznań dotyczących informacji poufnych, które uzyskał w związku ze sprawowanym mandatem, a których ujawnienie uznałby za niewskazane.
6.
W przypadku wniosku o skorzystanie z przywilejów lub immunitetu komisja stwierdza, czy istnieją okoliczności stanowiące administracyjne lub inne ograniczenie swobody przemieszczania się posłów udających się na miejsce obrad Parlamentu lub z niego powracających bądź swobody wyrażania opinii lub głosowania podczas wykonywania mandatu lub czy wchodzą one w zakres art. 10 Protokołu o przywilejach i immunitetach niewynikających z prawa krajowego. Komisja przedstawia właściwemu organowi propozycję wyciągnięcia odpowiednich wniosków.
7.
Komisja może wydać uzasadnioną opinię, co do właściwości wyżej wymienionego organu oraz co do dopuszczalności wniosku, natomiast nie może w żadnym przypadku wypowiadać się o winie bądź braku
8.
Sprawozdanie komisji jest wpisywane jako pierwszy punkt porządku dziennego pierwszego posiedzenia po jego złożeniu.
Nie są przyjmowane żadne poprawki do projektu (projektów) decyzji.
Debata dotyczy jedynie argumentów "za" lub "przeciw" propozycji uchylenia, utrzymania lub skorzystania z przywilejów lub immunitetu.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 145, poseł, którego przywileje i immunitety są przedmiotem postępowania, nie może zabierać głosu w debacie.
Projekt lub projekty decyzji zawarte w sprawozdaniu są poddawane pod głosowanie w trakcie pierwszego głosowania następującego po debacie.
Po ich rozpatrzeniu przez Parlament odbywa się odrębne głosowanie nad każdą z propozycji zawartych w sprawozdaniu.
W przypadku odrzucenia propozycji, uważa się za przyjętą decyzję przeciwną.
9.
Przewodniczący niezwłocznie przekazuje decyzję Parlamentu posłowi, którego dotyczy procedura oraz właściwemu organowi zainteresowanego Państwa Członkowskiego wnosząc zarazem o informowanie go o przebiegu postępowania oraz o orzeczeniach wydanych w jego wyniku.
Niezwłocznie po otrzymaniu tych informacji Przewodniczący przedstawia je Parlamentowi w formie, którą uzna za najbardziej odpowiednią, w razie potrzeby po konsultacji z właściwą komisją.
10.
W przypadku, gdy Przewodniczący działa na podstawie uprawnień nadanych mu w art. 6 ust. 4, właściwa komisja zapoznaje się z inicjatywą Przewodniczącego w trakcie najbliższego posiedzenia.
Komisja może sporządzić sprawozdanie oraz przedstawić je w Parlamencie, jeśli uzna to za konieczne.
11.
Komisja rozpatruje powyższe kwestie oraz bada wszelkie otrzymane dokumenty zachowując najwyższą poufność.
12.
Po konsultacji z Państwami Członkowskimi komisja może sporządzić listę organów Państw Członkowskich uprawnionych do składania wniosków o uchylenie immunitetu posła.
13.
Każde zapytanie odnoszące się do zakresu stosowania przywilejów oraz immunitetów, zgłoszone przez właściwy organ, jest rozpatrywane zgodnie z powyższymi postanowieniami.
Artykuł 8
Zwrot wydatków i diety
Przepisy dotyczące diet oraz zwrotu wydatków posłów ustanawia Prezydium.
Artykuł 9
Kodeks postępowania
1.
Parlament może ustanowić dla posłów kodeks postępowania.
Jest on uchwalany zgodnie z art. 202 ust. 2 i załączany do niniejszego Regulaminu [3].
Kodeks ten nie może w żadnym wypadku utrudniać lub ograniczać wykonywania mandatu, prowadzenia działalności politycznej ani innej związanej z mandatem.
2.
Kwestorzy są odpowiedzialni za wydawanie imiennych identyfikatorów o maksymalnej ważności jednego roku osobom, które chciałyby mieć częsty dostęp do lokali Parlamentu w celu dostarczania informacji posłom w ramach ich mandatu parlamentarnego, w interesie własnym lub osób trzecich.
W zamian osoby te powinny:
- stosować się do kodeksu postępowania załączonego do niniejszego Regulaminu [4],
- wpisać się do rejestru prowadzonego przez kwestorów.
Rejestr ten jest udostępniany na życzenie w każdym miejscu pracy Parlamentu, a także, w formie ustalonej przez kwestorów, w punktach informacyjnych Parlamentu w Państwach Członkowskich.
Postanowienia wykonawcze dotyczące niniejszego ustępu znajdują się w załączniku [5].
3.
Kodeks postępowania, prawa i przywileje byłych posłów są ustalane decyzją Prezydium.
Nie będą wprowadzane żadne różnice w traktowaniu byłych posłów.
Artykuł 10
Postępowania wewnętrzne Europejskiego Urzędu do Spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
Wspólne zasady prowadzenia przez Europejski Urząd do Spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dochodzeń wewnętrznych zawarte w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia
ROZDZIAŁ 2
MANDATY
Artykuł 11
Przewodniczący senior
1.
W trakcie posiedzenia przewidzianego w art. 127 ust. 2, jak i każdego innego posiedzenia poświęconego wyborowi Przewodniczącego i Prezydium, najstarszy wiekiem z obecnych posłów sprawuje funkcję Przewodniczącego seniora do czasu ogłoszenia wyboru Przewodniczącego.
2.
Pod przewodnictwem Przewodniczącego seniora nie może odbywać się debata, której przedmiotem nie jest wybór Przewodniczącego lub weryfikacja mandatów.
Jeśli podczas obrad pod przewodnictwem Przewodniczącego seniora poruszona jest kwestia weryfikacji mandatów, zostaje ona przez niego odesłana do komisji odpowiedzialnej za weryfikację mandatów.
Artykuł 12
Kandydatury i przepisy ogólne
1.
Przewodniczący, wiceprzewodniczący i kwestorzy są wybierani w głosowaniu tajnym, zgodnie z postanowieniami art. 162.
Kandydatury mogą być proponowane wyłącznie za zgodą zainteresowanych.
Kandydaturę może zgłosić jedynie grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Jednakże, jeżeli liczba kandydatur nie przekracza liczby miejsc do obsadzenia, kandydaci mogą być wybrani przez aklamację.
2.
Podczas wyboru Przewodniczącego, wiceprzewodniczących i kwestorów wskazane jest zapewnienie sprawiedliwej reprezentacji Państw Członkowskich oraz opcji politycznych.
Artykuł 13
Wybór Przewodniczącego — Przemówienie inauguracyjne
1.
W pierwszej kolejności przeprowadzany jest wybór Przewodniczącego.
Przed każdą turą głosowania kandydatury powinny być przedstawione Przewodniczącemu seniorowi, który informuje o nich Parlament.
Jeśli po trzech turach głosowań żaden kandydat nie otrzyma bezwzględnej większości oddanych głosów, w czwartej turze kandydują tylko dwaj posłowie, którzy w trzeciej turze otrzymali największą liczbę głosów; w przypadku tej samej liczby głosów za wybranego uznany zostaje kandydat starszy wiekiem.
2.
Po wyborach Przewodniczący senior ustępuje miejsca wybranemu Przewodniczącemu.
Przemówienie inauguracyjne może wygłosić jedynie wybrany Przewodniczący.
Artykuł 14
Wybór wiceprzewodniczących
1.
W dalszej kolejności, przy pomocy jednej karty do głosowania, odbywają się wybory wiceprzewodniczących.
W pierwszej turze, w ramach czternastu miejsc do obsadzenia, wybrani zostają kandydaci, którzy otrzymali bezwzględną większość oddanych głosów.
Jeśli liczba wybranych kandydatów jest mniejsza od liczby miejsc do obsadzenia, w celu obsadzenia pozostałych miejsc przeprowadza się na tych samych zasadach drugą turę wyborów.
Jeśli do obsadzenia pozostałych miejsc niezbędna jest trzecia tura wyborów, obowiązuje zasada głosowania zwykłą większością głosów.
W przypadku równej ilości oddanych głosów, za wybranych uznaje się najstarszych wiekiem kandydatów.
Chociaż, w odróżnieniu od postanowień art. 13 ust. 1, zgłaszanie nowych kandydatur pomiędzy turami głosowań nie jest wyraźnie przewidziane w trakcie wyboru wiceprzewodniczących, to jest ono dozwolone ze względu na suwerenność Zgromadzenia, które powinno mieć możność rozpatrzenia każdej dopuszczalnej kandydatury, tym bardziej, że brak tej możliwości mógłby stanowić przeszkodę dla sprawnego przebiegu wyborów.
2.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 17 ust. 1, porządek pierwszeństwa wiceprzewodniczących ustalany jest według kolejności, w jakiej zostali wybrani, a w przypadku równej ilości głosów, według starszeństwa.
Jeśli wybory nie odbywały się w głosowaniu tajnym, porządek pierwszeństwa odpowiada kolejności wyczytania przez Przewodniczącego.
Artykuł 15
Wybór kwestorów
Po wyborze wiceprzewodniczących Parlament przystępuje do wyborów pięciu kwestorów.
Kwestorzy są wybierani według tych samych reguł, co wiceprzewodniczący.
Artykuł 16
Kadencje
1.
Kadencja Przewodniczącego, wiceprzewodniczących i kwestorów wynosi dwa i pół roku.
Zmieniając grupę polityczną poseł zachowuje stanowisko, które zajmował w Prezydium lub w Zgromadzeniu Kwestorów do końca wykonywania swojego dwuipółrocznego mandatu.
2.
Jeśli przed upływem kadencji pojawia się wakat, poseł wybrany do jego objęcia pełni funkcję jedynie przez okres pozostający do zakończenia kadencji.
Artykuł 17
Wakaty
1.
W przypadku wakującego miejsca Przewodniczącego, wiceprzewodniczącego lub kwestora przystępuje się do wyboru ich następców, zgodnie z powyższymi postanowieniami.
Nowo wybrany wiceprzewodniczący zajmuje w porządku pierwszeństwa miejsce ustępującego wiceprzewodniczącego.
2.
Gdy wakat dotyczy stanowiska Przewodniczącego, pierwszy wiceprzewodniczący pełni jego funkcje do chwili wybrania nowego Przewodniczącego.
Artykuł 18
Wcześniejsze zwolnienie z obowiązków
Stanowiąc większością trzech piątych oddanych głosów reprezentujących co najmniej trzy grupy polityczne, Konferencja Przewodniczących może przedstawić Parlamentowi propozycję odwołania z funkcji Przewodniczącego, wiceprzewodniczącego, kwestora, przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego komisji, przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego delegacji międzyparlamentarnej lub każdej innej osoby wybranej do sprawowania mandatu w Parlamencie jeśli uzna, że poseł ten dopuścił się poważnego uchybienia.
Wniosek jest przyjmowany przez Parlament większością dwóch trzecich oddanych głosów stanowiącą większość członków Parlamentu.
ROZDZIAŁ 3
ORGANY I ICH KOMPETENCJE
Artykuł 19
Kompetencje Przewodniczącego
1.
Zgodnie z zasadami przewidzianymi w niniejszym Regulaminie, Przewodniczący kieruje całością prac Parlamentu i jego organów oraz posiada pełnię uprawnień do przewodniczenia obradom Parlamentu i zapewnienia ich sprawnego przebiegu.
Do uprawnień tych należy prawo do poddawania tekstów pod głosowanie w innej kolejności, niż ustalona w dokumencie stanowiącym przedmiot głosowania.
Przez analogię do postanowień art. 155 ust. 7, Przewodniczący może zwrócić się w tym celu o uprzednią zgodę do Parlamentu.
2.
Przewodniczący otwiera, zawiesza i zamyka posiedzenia oraz rozstrzyga o dopuszczalności poprawek, o pytaniach kierowanych do Rady i Komisji oraz o zgodności sprawozdań z Regulaminem.
Przewodniczący dba o przestrzeganie Regulaminu i utrzymanie porządku, udziela głosu, ogłasza zamknięcie dyskusji, poddaje wnioski pod głosowanie i ogłasza wyniki głosowania, a także kieruje do komisji informacje dotyczące spraw leżących w ich gestii.
3.
Przewodniczący może zabrać głos w dyskusji tylko w celu jej podsumowania lub zdyscyplinowania mówcy.
Jeżeli chce on brać udział w debacie, opuszcza fotel Przewodniczącego, który może zająć ponownie dopiero po jej zakończeniu.
4.
Na płaszczyźnie kontaktów międzynarodowych, podczas oficjalnych uroczystości, w czynnościach administracyjnych, sądowych i finansowych Parlament jest reprezentowany przez Przewodniczącego, który może delegować te uprawnienia.
Artykuł 20
Kompetencje wiceprzewodniczących
1. W razie nieobecności Przewodniczącego, niemożności wykonywania przez niego obowiązków lub w przypadku, gdy chce on uczestniczyć w dyskusji zgodnie z art. 19 ust. 3, zastępuje go jeden z wiceprzewodniczących, zgodnie z art. 14 ust. 2.
2. Wiceprzewodniczący pełnią również obowiązki nałożone na nich w art. 22, 24 ust. 3 i art. 64 ust. 3.
3. Przewodniczący może przekazać wiceprzewodniczącym wszelkie obowiązki, jak reprezentowanie Parlamentu podczas określonych uroczystości lub czynności. W szczególności może on wyznaczyć jednego z wiceprzewodniczących do wykonywania obowiązków powierzonych Przewodniczącemu w art. 109 ust. 3 i art. 110 ust. 2.
Artykuł 21
Skład Prezydium
1.
W skład Prezydium Parlamentu wchodzą Przewodniczący oraz czternastu wiceprzewodniczących.
2.
Kwestorzy są członkami Prezydium z głosem doradczym.
3.
Podczas obrad Prezydium, w przypadku równej liczby głosów, decyduje głos Przewodniczącego.
Artykuł 22
Kompetencje Prezydium
1.
Prezydium wykonuje zadania powierzone mu Regulaminem.
2.
Prezydium jest odpowiedzialne za sprawy finansowe, organizacyjne i administracyjne dotyczące posłów oraz za wewnętrzną organizację Parlamentu, jego Sekretariatu i organów.
3.
Prezydium reguluje kwestie związane z przebiegiem posiedzeń.
4.
Prezydium przyjmuje przewidziane w art. 31 postanowienia dotyczące posłów niezrzeszonych.
5.
Prezydium sporządza schemat organizacyjny Sekretariatu, jak również ustanawia przepisy regulujące status administracyjny oraz finansowy urzędników i innych pracowników.
6.
Prezydium sporządza wstępny projekt preliminarza budżetowego Parlamentu.
7.
Prezydium przyjmuje wytyczne dla kwestorów, zgodnie z art. 25.
8.
Prezydium jest organem właściwym do udzielania zgody na organizację posiedzeń komisji poza ich zwykłymi miejscami pracy, organizację przesłuchań, jak i na wyjazdy sprawozdawców w celach badawczych oraz informacyjnych.
Jeżeli zostanie udzielona zgoda na takie posiedzenia lub spotkania, kwestie związane ze stosowaniem języków ustalane są w zależności od języków urzędowych używanych i wnioskowanych przez członków komisji i ich zastępców.
Zasada ta dotyczy także delegacji, chyba że stali członkowie delegacji i ich zastępcy postanowią inaczej.
9.
Prezydium mianuje Sekretarza Generalnego, zgodnie z art. 197.
10.
Prezydium określa zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania
11.
Przewodniczący i/lub Prezydium mogą powierzyć jednemu lub kilku członkom Prezydium zadania ogólne lub szczegółowe leżące w zakresie kompetencji Przewodniczącego i/lub Prezydium.
Jednocześnie ustalany jest sposób wykonania tych zadań.
12.
Po wyborze nowego Parlamentu ustępujące Prezydium pełni swoje funkcje do czasu pierwszego posiedzenia nowo wybranego Parlamentu.
Artykuł 23
Skład Konferencji Przewodniczących
1.
W skład Konferencji Przewodniczących wchodzą Przewodniczący Parlamentu oraz przewodniczący grup politycznych.
Przewodniczący grupy politycznej może być reprezentowany przez członka tej grupy.
2.
Posłowie niezrzeszeni delegują na posiedzenia Konferencji Przewodniczących dwóch przedstawicieli, którzy uczestniczą w nich bez prawa głosu.
3.
Konferencja Przewodniczących dąży do uzyskania konsensusu w rozpatrywaniu kierowanych do niej kwestii.
Jeśli nie udaje się osiągnąć konsensusu, przeprowadzane jest głosowanie; oddane głosy waży się według liczby członków każdej grupy politycznej.
Artykuł 24
Kompetencje Konferencji Przewodniczących
1.
Konferencja Przewodniczących wykonuje zadania powierzone jej Regulaminem.
2.
Konferencja Przewodniczących decyduje o organizacji prac Parlamentu oraz o kwestiach związanych z planowaniem prac legislacyjnych.
3.
Konferencja Przewodniczących jest organem kompetentnym w kwestiach związanych z kontaktami z innymi organami i instytucjami Unii Europejskiej oraz z parlamentami narodowymi Państw Członkowskich.
Prezydium wyznacza dwóch wiceprzewodniczących, którzy odpowiadają za utrzymywanie kontaktów z parlamentami narodowymi.
Przedstawiają oni regularnie sprawozdania ze swojej działalności Konferencji Przewodniczących.
4.
Konferencja Przewodniczących jest organem odpowiedzialnym za kwestie związane z kontaktami z krajami trzecimi oraz z instytucjami i organizacjami pozawspólnotowymi.
5.
Konferencja Przewodniczących sporządza projekt porządku dziennego sesji miesięcznych Parlamentu.
6.
Konferencja Przewodniczących jest organem odpowiedzialnym za skład i kompetencje komisji oraz komisji śledczych, jak również wspólnych komisji parlamentarnych, stałych delegacji oraz delegacji ad hoc.
7.
Konferencja Przewodniczących decyduje o przydziale miejsc na sali posiedzeń, zgodnie z art. 32.
8.
Konferencja Przewodniczących jest organem właściwym do udzielania zgody na sporządzenie sprawozdania z własnej inicjatywy.
9.
Konferencja Przewodniczących składa do Prezydium propozycje dotyczące grup politycznych w kwestiach administracyjnych i budżetowych.
Artykuł 25
Kompetencje kwestorów
Kwestorzy są odpowiedzialni za sprawy administracyjne oraz finansowe bezpośrednio dotyczące posłów, zgodnie z wytycznymi Prezydium.
Artykuł 26
Konferencja Przewodniczących Komisji
1.
Konferencja Przewodniczących Komisji składa się z przewodniczących wszystkich komisji stałych oraz tymczasowych. Konferencja wybiera swojego przewodniczącego.
2.
Konferencja Przewodniczących Komisji może przekazywać Konferencji Przewodniczących zalecenia dotyczące prac komisji oraz ustalania porządku dziennego sesji miesięcznych.
3.
Prezydium oraz Konferencja Przewodniczących mogą przekazać niektóre zadania Konferencji Przewodniczących Komisji.
Artykuł 27
Konferencja Przewodniczących Delegacji
1.
Konferencja Przewodniczących Delegacji składa się z przewodniczących wszystkich stałych delegacji międzyparlamentarnych. Konferencja wybiera swojego przewodniczącego.
2.
Konferencja Przewodniczących Delegacji może przekazywać Konferencji Przewodniczących zalecenia związane z pracami delegacji.
3.
Prezydium oraz Konferencja Przewodniczących mogą przekazać niektóre zadania Konferencji Przewodniczących Delegacji.
Artykuł 28
Jawność prac Prezydium i Konferencji Przewodniczących
1. Protokoły obrad Prezydium oraz Konferencji Przewodniczących są tłumaczone na wszystkie języki urzędowe, drukowane i doręczane wszystkim posłom oraz są publicznie dostępne, chyba że Prezydium lub Konferencja Przewodniczących wyjątkowo postanowi inaczej w odniesieniu do niektórych punktów protokołu, w celu zachowania poufności z przyczyn określonych w art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.
2.
Każdy poseł może składać pytania dotyczące działalności Prezydium, Konferencji Przewodniczących oraz kwestorów.
Pytania te są przedstawiane Przewodniczącemu w formie pisemnej. Są one publikowane wraz z udzielonymi na nie odpowiedziami w Biuletynie Parlamentu w terminie do trzydziestu dni od daty ich przedstawienia.
ROZDZIAŁ 4
GRUPY POLITYCZNE
Artykuł 29
Tworzenie grup politycznych
1.
Posłowie mogą łączyć się w grupy według kryterium podobieństwa poglądów politycznych.
Zazwyczaj Parlament nie ocenia podobieństwa poglądów politycznych członków danej grupy.
Tworząc zgodnie z niniejszym artykułem grupę polityczną posłowie z założenia uznają, że podzielają swoje poglądy polityczne.
Jedynie w przypadku, gdy poszczególni posłowie negują podobieństwo swoich poglądów, konieczne jest, by Parlament ocenił, czy grupa ukonstytuowała się zgodnie z Regulaminem.
2.
Każda grupa polityczna składa się z posłów wybranych w co najmniej jednej piątej Państw Członkowskich.
Minimalna liczba posłów konieczna do utworzenia grupy politycznej wynosi dziewiętnaście osób.
3.
Poseł może należeć tylko do jednej grupy politycznej.
4.
Utworzenie grupy politycznej winno być zgłoszone Przewodniczącemu.
Zgłoszenie to zawiera nazwę, nazwiska członków oraz skład prezydium grupy.
5.
Powyższe zgłoszenie o utworzeniu grupy politycznej jest publikowane w
Artykuł 30
Działalność i sytuacja prawna grup politycznych
1.
Grupy polityczne pełnią swoje funkcje, w tym zadania nałożone na nie w Regulaminie, w ramach działalności Unii.
Grupy polityczne dysponują sekretariatem włączonym do schematu organizacyjnego Sekretariatu Generalnego, udogodnieniami administracyjnymi oraz środkami przewidzianymi w budżecie Parlamentu.
2.
Prezydium uchwala przepisy dotyczące udostępniania, realizacji i kontroli tych udogodnień i środków oraz delegowania odnoszących się do nich uprawnień budżetowych.
4.
Przepisy te określają administracyjne i finansowe skutki rozwiązania grupy politycznej.
Artykuł 31
Posłowie niezrzeszeni
1.
Posłowie nienależący do grupy politycznej mają do dyspozycji swój sekretariat.
Szczegółowe warunki są ustalane przez Prezydium na podstawie propozycji Sekretarza Generalnego.
2.
Status oraz prawa parlamentarne posłów niezrzeszonych reguluje Prezydium.
3.
Prezydium uchwala również przepisy dotyczące udostępniania, realizacji i kontroli środków wpisanych do budżetu Parlamentu w celu pokrycia wydatków związanych z funkcjonowaniem sekretariatu i udogodnieniami administracyjnymi posłów niezrzeszonych.
Artykuł 32
Przydział miejsc na sali posiedzeń
O przydziale miejsc na sali posiedzeń grupom politycznym, posłom niezrzeszonym oraz instytucjom Unii Europejskiej decyduje Konferencja Przewodniczących.
TYTUŁ II
LEGISLACJA, BUDŻET I INNE PROCEDURY
ROZDZIAŁ 1
PROCEDURY LEGISLACYJNE — PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 33
Program działalności legislacyjnej i prac Komisji
1.
Parlament współdziała z Komisją i Radą w celu określenia planu działalności legislacyjnej Unii Europejskiej.
Parlament i Komisja współpracują w trakcie przygotowywania planu działalności legislacyjnej i prac Komisji, zgodnie z terminarzem oraz trybem uzgodnionymi przez obie instytucje i określonymi w załączniku [8].
2.
W pilnych i nieprzewidzianych przypadkach dana instytucja może, z własnej inicjatywy i zgodnie z procedurami ustanowionymi w Traktatach, zaproponować dołączenie dodatkowego instrumentu prawnego do proponowanych w programie działalności legislacyjnej.
3.
Przewodniczący przekazuje przyjętą przez Parlament rezolucję innym instytucjom uczestniczącym w procesie legislacyjnym Unii Europejskiej oraz parlamentom Państw Członkowskich.
Przewodniczący zwraca się do Rady o wydanie opinii w sprawie rocznego programu działalności legislacyjnej Komisji oraz w sprawie rezolucji Parlamentu.
4.
Jeśli jedna z instytucji nie jest w stanie dotrzymać przyjętego kalendarza prac, informuje inne instytucje o powodach opóźnienia oraz proponuje nowy kalendarz prac.
Artykuł 34
Badanie przestrzegania praw podstawowych, zasad pomocniczości, proporcjonalności i państwa prawa oraz skutków finansowych
Podczas rozpatrywania projektów legislacyjnych Parlament zwraca szczególną uwagę na przestrzeganie praw podstawowych oraz, w szczególności, czuwa nad zgodnością aktu prawnego z Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej, z zasadami pomocniczości, proporcjonalności i państwa prawa.
Ponadto, jeśli projekt pociąga za sobą skutki finansowe, Parlament sprawdza, czy zostały przewidziane wystarczające środki finansowe.
Artykuł 35
Weryfikacja podstawy prawnej
1.
Właściwa komisja weryfikuje w pierwszej kolejności podstawę prawną każdego projektu Komisji oraz każdego innego dokumentu o charakterze legislacyjnym.
2.
W przypadku, gdy właściwa komisja kwestionuje ważność lub adekwatność podstawy prawnej — dotyczy to także weryfikacji kryterium, o którym mowa w art. 5 Traktatu WE — zwraca się ona do komisji prawnej o wydanie opinii.
3.
Komisja do spraw prawnych może również rozpatrywać z własnej inicjatywy kwestie dotyczące podstawy prawnej projektów złożonych przez Komisję.
Informuje ona wówczas w należyty sposób właściwą komisję.
4.
Jeżeli komisja do spraw prawnych postanowi zakwestionować ważność lub adekwatność podstawy prawnej, przekazuje ona swoje wnioski Parlamentowi.
Parlament głosuje nad tymi wnioskami zanim przejdzie do głosowania nad treścią przedstawionego projektu.
5.
Jeżeli komisja przedmiotowo właściwa lub komisja do spraw prawnych nie zakwestionowała uprzednio ważności lub adekwatności podstawy prawnej, przedstawione na posiedzeniu plenarnym poprawki mające na celu zmianę podstawy prawnej są niedopuszczalne.
6.
Jeżeli Komisja nie zgadza się na zmianę swojego projektu w celu dostosowania go do podstawy prawnej zaakceptowanej przez Parlament, sprawozdawca lub przewodniczący komisji do spraw prawnych lub komisji przedmiotowo właściwej może zaproponować przełożenie głosowania w sprawie treści przedstawionego projektu na późniejsze posiedzenie.
Artykuł 36
Weryfikacja zgodności finansowej
1.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 40, każdy projekt Komisji oraz każdy inny dokument o charakterze legislacyjnym są weryfikowane przez właściwą komisję w celu ustalenia zgodności finansowej danego aktu z perspektywą finansową.
2.
Gdy właściwa komisja zmienia wysokość środków finansowych przeznaczonych na pokrycie potrzeb związanych z rozpatrywanym aktem prawnym, zasięga ona opinii komisji właściwej w kwestiach budżetowych.
3.
Komisja właściwa w kwestiach budżetowych może także rozpatrywać z własnej inicjatywy kwestie zgodności finansowej projektów przedstawionych przez Komisję.
Informuje ona wówczas w należyty sposób właściwą komisję.
4.
Jeżeli komisja właściwa w kwestiach budżetowych postanowi zakwestionować zgodność finansową danego aktu prawnego, przekazuje ona swoje wnioski Parlamentowi, który poddaje je pod głosowanie.
5.
Parlament może przyjąć akt prawny uznany za niezgodny, przy czym ostateczna decyzja należy do władzy budżetowej.
Artykuł 37
Dostęp do dokumentów i informowanie Parlamentu
1.
Podczas całego procesu legislacyjnego Parlament oraz jego komisje wnioskują o umożliwienie im dostępu do wszelkich dokumentów związanych z projektami Komisji na takich samych warunkach, jak Radzie oraz jej grupom roboczym.
2.
Podczas rozpatrywania projektu Komisji właściwa komisja zwraca się do Komisji i Rady o informowanie jej o postępach w pracach nad projektem w Radzie i jej grupach roboczych, a w szczególności o możliwości osiągnięcia kompromisu, który wniósłby istotne zmiany do pierwotnego projektu Komisji, lub też o zamiarze wycofania projektu przez Komisję.
Artykuł 38
Reprezentacja Parlamentu na posiedzeniach Rady
Jeżeli Rada wnioskuje, by Parlament wziął udział w jej posiedzeniu, w trakcie którego występuje ona w charakterze prawodawcy, Przewodniczący Parlamentu zwraca się do przewodniczącego lub sprawozdawcy właściwej komisji lub do innego posła wyznaczonego przez daną komisję by reprezentował Parlament.
Artykuł 39
Inicjatywa przewidziana w art. 192 Traktatu WE
1.
Zgodnie z art. 192 akapit drugi Traktatu WE Parlament może, przyjmując rezolucję na podstawie sprawozdania z inicjatywy własnej właściwej komisji, zwrócić się do Komisji o przedłożenie wszelkich stosownych propozycji mających na celu przyjęcie nowego lub modyfikację istniejącego aktu prawnego.
Rezolucja jest przyjmowana większością głosów członków Parlamentu.
Parlament może jednocześnie ustalić termin przedstawienia propozycji.
2.
Przed wszczęciem procedury określonej w art. 45 właściwa komisja upewnia się, że nie trwają prace przygotowawcze nad tego rodzaju propozycją, a mianowicie, że:
a) propozycja tego rodzaju nie figuruje w rocznym programie działalności legislacyjnej;
b) przygotowania do sporządzenia takiej propozycji nie zostały rozpoczęte lub też bez powodu się opóźniają;
c) Komisja nie rozpatrzyła pozytywnie wcześniejszych wniosków przedstawionych przez właściwą komisję albo zawartych w rezolucjach przyjętych przez Parlament większością oddanych głosów.
3.
Rezolucja Parlamentu wskazuje odpowiednią podstawę prawną oraz zawiera szczegółowe zalecenia dotyczące treści wymaganej propozycji, która powinna uwzględniać prawa podstawowe i zasadę subsydiarności.
4.
Jeżeli wymagana propozycja pociąga za sobą skutki finansowe, Parlament wskazuje środki zapewniające jej wystarczające pokrycie finansowe.
5.
Właściwa komisja nadzoruje postępy w przygotowywaniu wszelkich propozycji legislacyjnych opracowywanych na specjalny wniosek Parlamentu.
Artykuł 40
Rozpatrywanie dokumentów legislacyjnych
1.
Przewodniczący przekazuje właściwej komisji do rozpatrzenia projekty Komisji lub inne dokumenty o charakterze legislacyjnym.
W przypadku wątpliwości, przed poinformowaniem Parlamentu o przekazaniu projektu właściwej komisji, Przewodniczący może zastosować art. 179 ust. 2.
Jeżeli projekt figuruje w rocznym programie działalności legislacyjnej, właściwa komisja może mianować sprawozdawcę odpowiedzialnego za prace nad tym projektem.
Rezultaty konsultacji z Radą lub wnioski o wydanie opinii złożone przez Komisję są przekazywane przez Przewodniczącego komisji właściwej do rozpatrzenia projektu.
Postanowienia art. 34-37, 49-56 oraz art. 66 dotyczące pierwszego czytania stosuje się do projektów legislacyjnych niezależnie od tego, czy wymagają one jednego, dwóch czy trzech czytań.
2.
Wspólne stanowiska Rady są przekazywane do rozpatrzenia komisji przedmiotowo właściwej w pierwszym czytaniu.
Postanowienia art. 57-62 i art. 67 dotyczące drugiego czytania stosuje się do wspólnych stanowisk.
3.
Podczas następującej po drugim czytaniu procedury pojednawczej pomiędzy Parlamentem a Radą projekt nie może zostać odesłany do komisji.
Postanowienia art. 63-65 dotyczące trzeciego czytania stosują się do procedury pojednawczej.
4.
Art. 42, 43, 46, 51 ust. 1 i 3, 52, 53 oraz art. 168 nie stosuje się do drugiego ani trzeciego czytania.
5.
W przypadku niezgodności pomiędzy postanowieniami Regulaminu dotyczącymi drugiego i trzeciego czytania, a jakimikolwiek innymi postanowieniami Regulaminu stosuje się postanowienia dotyczące drugiego i trzeciego czytania.
Artykuł 41
Konsultacje w sprawie inicjatyw Państw Członkowskich
1. Inicjatywy złożone przez jedno z Państw Członkowskich zgodnie z art. 67 ust. 1 Traktatu WE lub art. 34 ust. 2 oraz art. 42 Traktatu UE są rozpatrywane zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu oraz art. 34-37, 40 i art. 51 niniejszego Regulaminu.
2.
Właściwa komisja może zwrócić się do reprezentanta Państwa Członkowskiego, od którego pochodzi dana inicjatywa, o jej przedstawienie.
Reprezentantowi temu może towarzyszyć Prezydencja Rady.
3.
Przed przystąpieniem do głosowania właściwa komisja zwraca się do Komisji z pytaniem, czy zajęła ona stanowisko odnośnie danej inicjatywy i, o ile stanowisko takie zostało przyjęte, prosi o jego przedstawienie komisji.
4.
Jeżeli dwa lub więcej niż dwa projekty przedstawione przez Komisję lub jedno z Państw Członkowskich mające ten sam cel legislacyjny zostają przedstawione Parlamentowi jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu, są one przedmiotem jednego sprawozdania.
Właściwa komisja wskazuje w nim do którego tekstu odnoszą się proponowane zmiany oraz wymienia w rezolucji legislacyjnej wszystkie inne teksty.
5.
Termin, o którym mowa w art. 39 ust. 1 Traktatu UE, biegnie od momentu ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym wpłynięcia do Parlamentu inicjatywy zredagowanej w językach urzędowych wraz z jej uzasadnieniem potwierdzającym zgodność inicjatywy z Protokołem w sprawie stosowania zasad subsydiarności oraz proporcjonalności załączonym do Traktatu WE.
ROZDZIAŁ 2
PROCEDURY W KOMISJACH
Artykuł 42
Sprawozdania legislacyjne
1.
Przewodniczący komisji parlamentarnej, do której odesłano projekt Komisji, proponuje zastosowanie określonej procedury.
2.
Po podjęciu decyzji o wyborze procedury oraz jeżeli nie ma zastosowania art. 43, komisja parlamentarna wybiera spośród swoich członków lub stałych zastępców sprawozdawcę dla projektu Komisji, o ile nie uczyniła tego już wcześniej na podstawie rocznego programu działalności legislacyjnej ustalonego zgodnie z art. 33.
3.
Sprawozdanie komisji zawiera:
a) ewentualne projekty poprawek do projektu, w razie potrzeby ze zwięzłymi uzasadnieniami, których przygotowanie należy do sprawozdawcy i które nie są poddawane pod głosowanie;
b) projekt rezolucji legislacyjnej, zgodnie z postanowieniami art. 51 ust. 2;
c) w razie potrzeby, uzasadnienie zawierające kosztorys, który określa ewentualne skutki finansowe sprawozdania oraz ich zgodność z perspektywą finansową.
Artykuł 43
Procedura uproszczona
1.
Pod koniec pierwszej debaty nad projektem legislacyjnym przewodniczący komisji może zaproponować, aby został on przyjęty bez poprawek.
O ile nie sprzeciwi się temu co najmniej jedna dziesiąta członków komisji, przewodniczący komisji przedstawia Parlamentowi sprawozdanie dotyczące przyjęcia projektu.
Art. 131 ust. 1 akapit drugi oraz ust. 2 i 4 stosuje się.
2.
Jako rozwiązanie alternatywne przewodniczący komisji może zaproponować, że on sam lub sprawozdawca sporządzi listę poprawek odzwierciedlających dyskusję w komisji.
Jeżeli komisja przyjmie tę propozycję, poprawki te przedkładane są członkom komisji.
Jeżeli w terminie nie krótszym niż 21 dni od przekazania listy poprawek co najmniej jedna dziesiąta członków komisji nie wyraziła zastrzeżeń, sprawozdanie uważa się za przyjęte.
W takim przypadku projekt rezolucji legislacyjnej oraz poprawki są przedkładane Parlamentowi do zatwierdzenia bez debaty, zgodnie z art. 131 ust. 1 akapit drugi oraz ust. 2 i 4.
3.
Jeżeli sprzeciw wyraziła co najmniej jedna dziesiąta członków komisji, poprawki poddaje się pod głosowanie na następnym posiedzeniu komisji.
4.
Pierwsze i drugie zdanie ust. 1, pierwsze, drugie i trzecie zdanie ust. 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio do opinii komisji, o której mowa w art. 46.
Artykuł 44
Sprawozdania nielegislacyjne
1.
Jeżeli komisja przygotowuje sprawozdanie nielegislacyjne, powołuje ona sprawozdawcę spośród swoich członków lub stałych zastępców.
2.
Sprawozdawca jest zobowiązany do przygotowania sprawozdania komisji oraz do jego przedstawienia w jej imieniu na posiedzeniu plenarnym.
3.
Sprawozdanie komisji zawiera:
a) projekt rezolucji;
b) uzasadnienie zawierające kosztorys, który określa ewentualne skutki finansowe sprawozdania oraz ich zgodność z perspektywą finansową;
c) teksty projektów rezolucji, które powinny znaleźć się w sprawozdaniu zgodnie z art. 113 ust. 4.
Artykuł 45
Sprawozdania z własnej inicjatywy
1.
Jeżeli komisja, do której nie zwrócono się o konsultację lub opinię na podstawie art. 179 ust. 1, zamierza przygotować sprawozdanie dotyczące kwestii należącej do jej kompetencji oraz przedstawić Parlamentowi projekt rezolucji w tej sprawie, powinna ona zwrócić się wcześniej o zgodę do Konferencji Przewodniczących.
Ewentualna odmowa musi zawierać uzasadnienie.
2. Postanowienia niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio w przypadkach, w których Traktaty dają prawo inicjatywy Parlamentowi.
W przypadkach takich Konferencja Przewodniczących podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 46
Opinie komisji
1.
W przypadku gdy komisja, której jako pierwszej powierzono rozpatrzenie sprawy, pragnie
2.
W przypadku dokumentów o charakterze legislacyjnym w rozumieniu art. 40 ust. 1 wydanie opinii polega na złożeniu propozycji zmian w rozpatrywanym przez komisję tekście, w razie potrzeby wraz ze zwięzłymi uzasadnieniami.
Za uzasadnienia te odpowiada sprawozdawca komisji opiniodawczej.
Nie są one poddawane pod głosowanie.
W razie potrzeby komisja może przedstawić w formie pisemnej zwięzłe uzasadnienie dotyczące całego tekstu opinii.
W przypadku tekstów nielegislacyjnych wydanie opinii polega na udzieleniu wskazówek dotyczących projektu rezolucji przedstawionego przez komisję przedmiotowo właściwą.
Komisja przedmiotowo właściwa głosuje nad powyższymi propozycjami zmian lub wskazówkami.
Opinie dotyczą wyłącznie kwestii, które wchodzą w zakres kompetencji komisji opiniodawczej.
3.
Komisja przedmiotowo właściwa wyznacza termin, w jakim musi się wypowiedzieć komisja opiniodawcza, tak aby jej opinia mogła być wzięta pod uwagę przez komisję przedmiotowo właściwą.
Informuje ona niezwłocznie o wszelkich zmianach w kalendarzu prac podanym do wiadomości komisji lub komisjom opiniodawczym.
Komisja przedmiotowo właściwa nie przedstawia swoich wniosków przed upływem tego terminu.
4.
Wszystkie przyjęte opinie są załączane do sprawozdania komisji przedmiotowo właściwej.
5.
Jedynie komisja przedmiotowo właściwa ma prawo przedstawiać poprawki na posiedzeniu plenarnym.
6.
Przewodniczący i sprawozdawca komisji opiniodawczej są zapraszani do udziału w posiedzeniach komisji przedmiotowo właściwej z głosem doradczym, o ile posiedzenia dotyczą kwestii wspólnej dla obu komisji.
Artykuł 47
Ściślejsza współpraca między komisjami
Jeżeli Konferencja Przewodniczących uzna, że dana sprawa należy w prawie równej mierze do kompetencji dwóch komisji lub że różne aspekty tej samej sprawy wchodzą w zakres kompetencji dwóch różnych komisji, stosuje się art. 46 oraz następujące postanowienia uzupełniające:
- kalendarz prac jest ustalany wspólnie przez obie komisje,
- sprawozdawca oraz sprawozdawca komisji opiniodawczej starają się osiągnąć porozumienie co do tekstów, które każdy z nich proponuje swojej komisji, oraz co do stanowisk zajmowanych wobec poprawek,
- komisja przedmiotowo właściwa przyjmuje poprawki komisji opiniodawczej bez głosowania, jeśli dotyczą one aspektów, które przewodniczący komisji przedmiotowo właściwej uzna, na podstawie załącznika VI i po konsultacji z przewodniczącym komisji opiniodawczej, za wchodzące w zakres kompetencji komisji opiniodawczej, oraz jeśli nie są one sprzeczne z innymi elementami sprawozdania.
Tekst powyższego artykułu nie przewiduje żadnego ograniczenia zakresu jego zastosowania. Wnioski o ściślejszą współpracę między komisjami parlamentarnymi w sprawie sprawozdań nielegislacyjnych sporządzanych na podstawie art. 45 ust. 1 oraz art. 112 ust. 1 i 2 są dopuszczalne.
Artykuł 48
Sporządzanie raportów
1.
Uzasadnienie sporządza sprawozdawca i nie jest ono poddawane pod głosowanie.
Uzasadnienie musi być jednak zgodne z tekstem projektu rezolucji poddawanego pod głosowanie oraz z ewentualnymi poprawkami zaproponowanymi przez komisję.
W przeciwnym wypadku przewodniczący komisji może usunąć uzasadnienie.
2.
Wynik głosowania nad całością sprawozdania jest podawany w sprawozdaniu.
Ponadto, jeśli w trakcie głosowania wniosek taki zgłosi co najmniej jedna trzecia obecnych członków komisji, w sprawozdaniu wskazuje się sposób głosowania poszczególnych członków komisji.
3.
W przypadku braku jednomyślności sprawozdanie powinno także zawierać streszczenie opinii mniejszości.
Wyrażone w momencie głosowania nad całością tekstu opinie mniejszości mogą na prośbę ich autorów stanowić przedmiot nie przekraczającej 200 słów pisemnej deklaracji załączanej do uzasadnienia.
Spory mogące wyniknąć przy stosowaniu powyższych postanowień rozstrzyga przewodniczący.
4.
Komisja może, na podstawie propozycji swojego prezydium, ustalić termin, w którym sprawozdawca przedstawi projekt sprawozdania.
Termin ten może zostać przedłużony lub też można powołać nowego sprawozdawcę.
5.
Po upływie tego terminu komisja może zobowiązać swojego przewodniczącego do zwrócenia się z wnioskiem o wpisanie przekazanej jej sprawy do porządku dziennego jednego ze najbliższych posiedzeń Parlamentu.
W takim wypadku debaty mogą się odbywać na podstawie ustnego sprawozdania komisji.
ROZDZIAŁ 3
PIERWSZE CZYTANIE
Rozpatrywanie na szczeblu komisji
Artykuł 49
Zmiany w projekcie Komisji
1.
Jeżeli Komisja poinformuje Parlament lub jeżeli właściwa komisja w inny sposób poweźmie wiadomość, że Komisja zamierza zmienić swój projekt, właściwa komisja zawiesza rozpatrywanie projektu do chwili otrzymania nowego projektu lub zmian wniesionych przez Komisję.
2.
Jeżeli Rada w istotny sposób zmieni projekt Komisji, zastosowanie mają postanowienia art. 55.
Artykuł 50
Stanowisko Komisji oraz Rady w sprawie poprawek
1.
Zanim właściwa komisja przystąpi do ostatecznego głosowania w sprawie projektu Komisji, zwraca się do niej o przekazanie stanowiska w sprawie wszystkich przyjętych w komisji poprawek do jej projektu oraz występuje do Rady o przekazanie uwag.
2.
Jeżeli Komisja nie może zająć stanowiska lub jeżeli oświadczy, że nie jest gotowa zaakceptować wszystkich poprawek przyjętych przez właściwą komisję, komisja ta może odroczyć końcowe głosowanie.
3.
W razie potrzeby stanowisko Komisji jest włączane do sprawozdania.
Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym
Artykuł 51
Zamknięcie pierwszego czytania
1.
Parlament rozpatruje projekt legislacyjny na podstawie sprawozdania sporządzonego przez właściwą komisję, zgodnie z art. 42.
2.
Parlament głosuje w pierwszej kolejności nad poprawkami do projektu będącego przedmiotem sprawozdania właściwej komisji, następnie nad projektem z ewentualnymi zmianami, następnie nad poprawkami do projektu rezolucji legislacyjnej, a na końcu nad całością projektu rezolucji legislacyjnej, który zawiera wyłącznie oświadczenie o przyjęciu przez Parlament projektu Komisji, o jego odrzuceniu lub o zaproponowaniu poprawek oraz wszelkie wnioski formalne.
Przyjęcie projektu rezolucji legislacyjnej zamyka procedurę konsultacji.
Jeżeli Parlament nie przyjmie rezolucji legislacyjnej, projekt zostaje odesłany do właściwej komisji.
Każde sprawozdanie przedstawione w ramach procedury legislacyjnej musi być zgodne z postanowieniami art. 35, 40 i art. 42.
Przedstawienie przez komisję rezolucji nielegislacyjnej musi odbywać się zgodnie z procedurą przekazania przewidzianą w art. 45 lub art. 179.
3.
Tekst projektu w brzmieniu przyjętym przez Parlament wraz z towarzyszącą mu rezolucją przekazywany jest przez Przewodniczącego Radzie i Komisji jako opinia Parlamentu.
Artykuł 52
Odrzucenie projektu Komisji
1.
Jeżeli projekt Komisji nie uzyska większości oddanych głosów, Przewodniczący, zanim Parlament przejdzie do głosowania nad rezolucją legislacyjną, zwraca się do Komisji o wycofanie projektu.
2.
Jeżeli Komisja wycofa swój projekt, Przewodniczący stwierdza bezprzedmiotowość procedury konsultacyjnej z nią związanej i informuje o tym Radę.
3.
Jeżeli Komisja nie wycofa swojego projektu, Parlament ponownie odsyła sprawę do właściwej komisji bez przeprowadzania głosowania nad projektem rezolucji legislacyjnej.
W takim przypadku właściwa komisja składa Parlamentowi sprawozdanie w formie ustnej lub pisemnej w wyznaczonym przez Parlament terminie, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy.
4.
Jeżeli właściwa komisja nie jest w stanie dotrzymać wyznaczonego terminu, składa ona, w oparciu o art. 168 ust. 1, wniosek o odesłanie sprawy do komisji.
W razie potrzeby Parlament może, w oparciu o art. 168 ust. 5, wyznaczyć nowy termin.
Jeżeli wniosek o odesłanie sprawy nie został przyjęty, Parlament przystępuje do głosowania nad projektem rezolucji legislacyjnej.
Artykuł 53
Przyjęcie poprawek do projektu Komisji
1.
Jeżeli projekt Komisji został zatwierdzony w całości, z zastrzeżeniem wprowadzenia przyjętych poprawek, głosowanie w sprawie projektu rezolucji legislacyjnej odracza się do czasu przedstawienia przez Komisję swojego stanowiska odnośnie każdej z proponowanych przez Parlament poprawek.
Jeżeli Komisja nie może złożyć odpowiedniego oświadczenia po zakończeniu głosowania w Parlamencie nad jej projektem, informuje Przewodniczącego lub właściwą komisję o terminie, w jakim będzie mogła je złożyć; projekt ten zostaje wówczas wpisany do projektu porządku dziennego pierwszej sesji miesięcznej następującej po tym terminie.
2.
Jeżeli Komisja poinformuje, że nie zamierza przyjąć wszystkich poprawek Parlamentu, sprawozdawca właściwej komisji lub, w razie jego braku, jej przewodniczący, składa oficjalny wniosek do Parlamentu dotyczący możliwości przystąpienia do głosowania nad projektem rezolucji legislacyjnej.
Zanim sprawozdawca lub przewodniczący właściwej komisji złoży powyższy wniosek, może zwrócić się do Przewodniczącego o zawieszenie debaty.
Jeżeli Parlament zadecyduje o odroczeniu głosowania, sprawa zostaje uznana za odesłaną do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia.
W takim przypadku właściwa komisja ponownie sporządza dla Parlamentu sprawozdanie w formie ustnej lub pisemnej, w ustalonym przez Parlament terminie, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy.
Jeżeli właściwa komisja nie jest w stanie dotrzymać tego terminu, zastosowanie ma procedura przewidziana w art. 52 ust. 4.
Na tym etapie dopuszczalne są jedynie złożone przez właściwą komisję poprawki mające na celu osiągnięcie kompromisu z Komisją.
3.
Zastosowanie ust. 2 nie wyklucza możliwości złożenia przez każdego innego posła wniosku o odesłanie sprawy zgodnie z art. 168.
W przypadku odesłania sprawy na podstawie ust. 2 właściwa komisja jest obowiązana przede wszystkim sporządzić w wyznaczonym terminie sprawozdanie w ramach mandatu nadanego przez niniejszy przepis oraz, jeżeli wyniknie taka potrzeba, złożyć poprawki mające na celu osiągnięcie kompromisu z Komisją, jednak nie ma ona obowiązku ponownego rozpatrywania wszystkich postanowień przyjętych przez Parlament.
Ze względu na powstałą z powodu odesłania przerwę w pracach, komisja dysponuje zwiększoną swobodą i może, gdy uzna to za niezbędne do wypracowania kompromisu, zaproponować ponowne rozważenie przyjętych uprzednio na posiedzeniu plenarnym postanowień.
W takim przypadku, zważywszy, że dopuszczalne są jedynie poprawki komisji mające na celu osiągnięcie kompromisu oraz w celu zachowania suwerenności Zgromadzenia, sprawozdanie, o którym mowa ust. 2, musi wyraźnie określać które z już zatwierdzonych postanowień upadną w razie przyjęcia proponowanych poprawek.
Dalsza procedura
Artykuł 54
Postępowanie po wydaniu opinii przez Parlament
1.
W okresie następującym po przyjęciu przez Parlament opinii w kwestii projektu Komisji, przewodniczący i sprawozdawca właściwej komisji obserwują przebieg dalszych prac zmierzających do przyjęcia projektu przez Radę, w szczególności w celu upewnienia się, że zobowiązania dotyczące poprawek przyjęte przez Radę lub Komisję wobec Parlamentu są przez nie rzeczywiście przestrzegane.
2.
Właściwa komisja może zaprosić Komisję i Radę do wspólnego omówienia sprawy.
3.
Na każdym etapie omawianej procedury właściwa komisja, jeżeli uzna to za niezbędne, może zgodnie z niniejszym artykułem złożyć projekt rezolucji zalecając Parlamentowi, aby:
- zwrócił się do Komisji o wycofanie projektu, lub
- zwrócił się do Komisji lub Rady o ponowne przekazanie sprawy Parlamentowi zgodnie z art. 55 lub zwrócił się do Komisji o przedstawienie nowego projektu, lub
- zadecydował o podjęciu wszelkich innych kroków, które uzna za niezbędne.
Projekt ten jest wpisywany do projektu porządku dziennego pierwszej sesji miesięcznej po podjęciu decyzji przez komisję.
Artykuł 55
Ponowne przekazanie do Parlamentu
1.
Na wniosek właściwej komisji Przewodniczący zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie projektu do Parlamentu, jeżeli:
- po zajęciu przez Parlament stanowiska Komisja wycofa swój pierwotny projekt zastępując go innym z wyjątkiem sytuacji, gdy wycofanie projektu ma na celu wprowadzenie poprawek Parlamentu, lub
- Komisja wprowadzi lub planuje wprowadzić istotne zmiany w pierwotnym projekcie z wyjątkiem sytuacji, gdy zmiany te mają na celu wprowadzenie poprawek Parlamentu, lub
- na skutek upływu czasu lub zmiany okoliczności charakter zagadnienia będącego przedmiotem projektu Komisji uległ istotnym zmianom, lub
- od czasu zajęcia przez Parlament stanowiska miały miejsce nowe wybory do Parlamentu, a Konferencja Przewodniczących uzna to za wskazane.
2.
Na wniosek właściwej komisji Parlament zwraca się do Rady o ponowne przekazanie mu projektu przedstawionego przez Komisję zgodnie z art. 251 Traktatu WE, jeżeli Rada zamierza zmienić podstawę prawną powyższego projektu w taki sposób, że procedura przewidziana w art. 251 Traktatu WE nie miałaby już zastosowania.
3.
Na wniosek właściwej komisji Przewodniczący zwraca się do Rady o ponowną konsultację z Parlamentem w tych samych okolicznościach i na tych samych warunkach, jak przewidziano w ust. 1, a także jeżeli Rada zmienia lub planuje w istotny sposób zmienić pierwotny projekt, o którym Parlament wydał opinię, chyba że zmiany te mają na celu wprowadzenie poprawek Parlamentu.
4.
Przewodniczący zwraca się także o ponowne przekazanie Parlamentowi projektu aktu w okolicznościach przewidzianych w niniejszym artykule, jeżeli Parlament podejmie taką decyzję na wniosek grupy politycznej lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Artykuł 56
Postępowanie porozumiewawcze przewidziane we wspólnej deklaracji z 1975 r.
1.
Jeśli w przypadku pewnych ważnych decyzji dotyczących Wspólnoty Rada zamierza zająć stanowisko odmienne od stanowiska Parlamentu, Parlament wydając swoją opinię może wszcząć postępowanie porozumiewawcze z Radą, przy aktywnym udziale Komisji.
2.
Procedura ta wszczynana jest przez Parlament z jego własnej inicjatywy lub z inicjatywy Rady.
3.
Do składu delegacji do komitetu porozumiewawczego, do obowiązującej w nim procedury oraz do przekazywania wyników Parlamentowi stosuje się postanowienia art. 64.
4.
Właściwa komisja sporządza sprawozdanie dotyczące wyników postępowania porozumiewawczego; sprawozdanie to jest przedkładane Parlamentowi pod dyskusję oraz głosowanie.
ROZDZIAŁ 4
DRUGIE CZYTANIE
Rozpatrywanie na szczeblu komisji
Artykuł 57
Ogłoszenie wspólnego stanowiska Rady
1.
Ogłoszenie wspólnego stanowiska Rady zgodnie z art. 251 i art. 252 Traktatu WE następuje z chwilą, gdy Przewodniczący poinformuje o nim na posiedzeniu plenarnym.
Przewodniczący przystępuje do ogłoszenia po otrzymaniu dokumentów zawierających wspólne stanowisko wszystkich oświadczeń zapisanych w protokole Rady sporządzonym w trakcie przyjmowania przez nią wspólnego stanowiska, powodów, które skłoniły Radę do jego przyjęcia oraz stanowiska Komisji, należycie przetłumaczonych na języki urzędowe Unii Europejskiej.
Przewodniczący ogłasza wspólne stanowisko w trakcie pierwszej sesji miesięcznej po otrzymaniu powyższych dokumentów.
Przed przystąpieniem do ogłoszenia wspólnego stanowiska Przewodniczący sprawdza, konsultując się z przewodniczącym właściwej komisji i/lub sprawozdawcą, czy otrzymany tekst posiada cechy wspólnego stanowiska oraz czy nie zachodzi żaden z przypadków przewidzianych w art. 55.
W przeciwnym wypadku Przewodniczący szuka odpowiedniego rozwiązania w porozumieniu z właściwą komisją oraz, jeśli to możliwe, w porozumieniu z Radą.
1.
Lista ogłoszonych wspólnych stanowisk jest publikowana w protokole posiedzeń Parlamentu, wraz z nazwą właściwej komisji.
Artykuł 58
Przedłużenie terminów
1. Na wniosek przewodniczącego właściwej komisji w przypadku terminów przewidzianych dla drugiego czytania albo na wniosek delegacji Parlamentu do komitetu pojednawczego w przypadku terminów przewidzianych dla postępowania pojednawczego, Przewodniczący przedłuża te terminy na podstawie art. 251 ust. 7 Traktatu WE.
Przy przedłużaniu terminów na podstawie art. 252 lit. g) Traktatu WE albo art. 39 ust. 1 Traktatu UE, Przewodniczący zwraca się do Rady o ich zatwierdzenie.
2.
Przewodniczący informuje Parlament o każdym przedłużeniu terminu na podstawie art. 251 ust. 7 Traktatu WE, udzielonym zarówno z inicjatywy Parlamentu jak i Rady.
3.
Po konsultacji z przewodniczącym właściwej komisji Przewodniczący może zatwierdzić wniosek Rady o przedłużenie terminów, na podstawie art. 252 lit. g) Traktatu WE.
Artykuł 59
Odesłanie do właściwej komisji oraz procedura rozpatrywania
1.
Od dnia, w którym zgodnie z art. 57 ust. 1 Parlament zostaje poinformowany o wspólnym stanowisku, uważa
2.
Wspólne stanowisko jest wpisywane jako pierwszy punkt w porządku dziennym pierwszego posiedzenia przedmiotowo właściwej komisji następującego po dacie ogłoszenia wspólnego stanowiska.
Rada może zostać poproszona o jego przedstawienie.
3.
Sprawozdawcą w drugim czytaniu jest ta sama osoba co w pierwszym, chyba że zapadnie inna decyzja.
4.
Postanowienia art. 62 ust. 2, 3 i 5 dotyczące drugiego czytania w Parlamencie stosują się do obrad właściwej komisji.
Jedynie członkowie komisji lub ich stali zastępcy mogą składać propozycje odrzucenia lub poprawek.
Komisja podejmuje decyzje większością oddanych głosów.
5.
Przed przystąpieniem do głosowania komisja może zwrócić się do przewodniczącego oraz sprawozdawcy o przedyskutowanie złożonych w komisji poprawek z przewodniczącym Rady lub jego przedstawicielem oraz z obecnym członkiem Komisji właściwym w danej kwestii.
Po dyskusji sprawozdawca może przedstawić poprawki kompromisowe.
6.
Właściwa komisja przedstawia zalecenie do drugiego czytania, proponując przyjęcie, zmianę lub odrzucenie wspólnego stanowiska przyjętego przez Radę.
Zalecenie zawiera krótkie uzasadnienie proponowanej decyzji.
Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym
Artykuł 60
Zamknięcie drugiego czytania
1.
Wspólne stanowisko Rady oraz, jeśli jest ono dostępne, zalecenie do drugiego czytania wydane przez właściwą komisję, są wpisywane z urzędu do projektu porządku dziennego sesji miesięcznej, w trakcie której środa poprzedza, a zarazem jest najbliższa daty upływu trzymiesięcznego lub — jeżeli termin został przedłużony zgodnie z art. 58 — czteromiesięcznego terminu, chyba że sprawę rozpatrywano w trakcie wcześniejszej sesji miesięcznej.
Ponieważ teksty zaleceń do drugiego czytania mają formę uzasadnienia, w którym właściwa komisja wyjaśnia swój stosunek do wspólnego stanowiska Rady.
Teksty te nie są poddawane pod głosowanie.
2.
Drugie czytanie zostaje zamknięte z chwilą przyjęcia, odrzucenia lub wniesienia przez Parlament poprawek do wspólnego stanowiska w terminach przewidzianych w art. 251 i art. 252 Traktatu WE oraz zgodnie z postanowieniami tych artykułów.
Artykuł 61
Odrzucenie wspólnego stanowiska Rady
1.
Właściwa komisja, grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może złożyć, w terminie wyznaczonym przez Przewodniczącego, pisemny wniosek o odrzucenie wspólnego stanowiska Rady.
Do przyjęcia takiego wniosku wymagana jest większość głosów członków Parlamentu.
Wniosek o odrzucenie wspólnego stanowiska jest poddawany pod głosowanie przed głosowaniem nad poprawkami do wspólnego stanowiska.
2.
Mimo odrzucenia przez Parlament w głosowaniu wniosku o odrzucenie wspólnego stanowiska Parlament może, na podstawie zalecenia sprawozdawcy, rozpatrzyć nowy wniosek o odrzucenie wspólnego stanowiska po głosowaniu nad poprawkami i wysłuchaniu oświadczenia Komisji zgodnie z art. 62 ust. 5.
3.
Jeżeli wspólne stanowisko Rady zostanie odrzucone, Przewodniczący ogłasza na posiedzeniu plenarnym zamknięcie procedury legislacyjnej.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3, jeżeli Parlament podejmie decyzję o odrzuceniu na podstawie art. 252 Traktatu WE, Przewodniczący zwraca się do Komisji o wycofanie projektu.
Jeśli Komisja wycofa swój projekt, Przewodniczący ogłasza na posiedzeniu plenarnym zamknięcie procedury legislacyjnej.
Artykuł 62
Poprawki do wspólnego stanowiska Rady
1.
Właściwa komisja, grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może złożyć poprawki do wspólnego stanowiska Rady w celu ich rozpatrzenia na posiedzeniu plenarnym.
2.
Poprawki do wspólnego stanowiska są dopuszczalne tylko wówczas, gdy są one zgodne z postanowieniami art. 150 i art. 151 oraz jeśli mają na celu:
a) przywrócenie w całości bądź w części stanowiska przyjętego przez Parlament w trakcie pierwszego czytania; lub
b) osiągnięcie kompromisu pomiędzy Radą a Parlamentem; lub
c) zmianę tych elementów wspólnego stanowiska, które nie zostały zamieszczone w projekcie złożonym do pierwszego czytania, lub zostały w nim zamieszczone w innym brzmieniu, a które nie wnoszą istotnych zmian w rozumieniu art. 55; lub
d) uwzględnienie nowego faktu lub sytuacji prawnej zaistniałych po pierwszym czytaniu.
Decyzja Przewodniczącego w sprawie dopuszczalności poprawek jest ostateczna.
3.
Jeżeli od czasu pierwszego czytania odbyły się nowe wybory do Parlamentu, ale nie powoływano się na art. 55, Przewodniczący może postanowić o odstąpieniu od ograniczeń dotyczących dopuszczalności poprawek, wymienionych w ust. 2.
4.
Poprawki są przyjmowane większością głosów członków Parlamentu.
5.
Przed głosowaniem nad poprawkami Przewodniczący może wystąpić do Komisji o przedstawienie stanowiska oraz do Rady o przekazanie uwag.
ROZDZIAŁ 5
TRZECIE CZYTANIE
Postępowanie pojednawcze
Artykuł 63
Powołanie komitetu pojednawczego
Jeżeli Rada poinformuje Parlament, że nie może przyjąć wszystkich jego poprawek do wspólnego stanowiska, Przewodniczący ustala z Radą datę i miejsce pierwszego posiedzenia komitetu pojednawczego.
Przewidziany w art. 251 ust. 5 Traktatu WE termin sześciu tygodni lub — o ile zostanie on przedłużony — ośmiu tygodni, biegnie od daty pierwszego posiedzenia komitetu pojednawczego.
Artykuł 64
Delegacja do komitetu pojednawczego
1.
Delegacja Parlamentu do komitetu pojednawczego składa się z takiej samej liczby członków, co delegacja Rady.
2.
Skład polityczny delegacji odzwierciedla podział Parlamentu na grupy polityczne.
Konferencja Przewodniczących ustala dokładną liczbę członków poszczególnych grup politycznych wchodzących w skład delegacji.
3.
Członkowie delegacji są powoływani przez grupy polityczne dla każdego przypadku postępowania pojednawczego, w miarę możliwości spośród członków zainteresowanych komisji, za wyjątkiem trzech stałych członków kolejnych delegacji, wyznaczonych na okres dwunastu miesięcy.
Trzej stali członkowie wyznaczani są przez grupy polityczne spośród wiceprzewodniczących i reprezentują co najmniej dwie różne grupy polityczne.
W skład każdej delegacji wchodzą przewodniczący oraz sprawozdawca właściwej komisji.
4.
Grupy polityczne reprezentowane w delegacji wyznaczają zastępców.
5.
Grupy polityczne i posłowie niezrzeszeni niereprezentowani w delegacji mają prawo oddelegować po jednym przedstawicielu na wszelkie wewnętrzne posiedzenia przygotowawcze delegacji.
6.
Delegacją kieruje Przewodniczący Parlamentu lub jeden z trzech stałych członków.
7.
Delegacja podejmuje decyzje większością głosów swoich członków.
Obrady delegacji nie są jawne.
Konferencja Przewodniczących przyjmuje uzupełniające wytyczne proceduralne dotyczące pracy delegacji do komitetu pojednawczego.
8.
Delegacja informuje Parlament o wynikach postępowania pojednawczego.
Rozpatrywanie na posiedzeniu plenarnym
Artykuł 65
Wspólny projekt
1.
Jeżeli komitet pojednawczy uzgodni wspólny projekt, punkt ten zostaje wpisany do porządku dziennego posiedzenia plenarnego, które odbędzie się w ciągu sześciu tygodni, lub — jeśli termin został przedłużony — ośmiu tygodni po przyjęciu przez komitet pojednawczy wspólnego projektu.
2.
Przewodniczący delegacji lub inny wyznaczony członek delegacji Parlamentu do komitetu pojednawczego składa oświadczenie na temat wspólnego projektu, do którego dołączane jest sprawozdanie.
3.
Nie można zgłaszać poprawek do wspólnego projektu.
4.
Wspólny projekt stanowi jako całość przedmiot jednego głosowania.
Projekt zostaje przyjęty, jeżeli uzyska większość oddanych głosów.
5.
Jeżeli komitet pojednawczy nie osiągnie porozumienia w sprawie wspólnego projektu, przewodniczący lub inny wyznaczony członek delegacji Parlamentu do komitetu pojednawczego składa oświadczenie.
Po złożeniu oświadczenia następuje debata.
ROZDZIAŁ 6
ZAMKNIĘCIE PROCEDURY LEGISLACYJNEJ
Artykuł 66
Porozumienie w pierwszym czytaniu
1.
Jeżeli zgodnie z art. 251 ust. 2 Traktatu WE Rada poinformuje Parlament, że przyjęła jego poprawki lecz nie zmieniła w inny sposób projektu Komisji, lub jeżeli żadna z tych dwóch instytucji nie zmieniła projektu Komisji, Przewodniczący ogłasza na posiedzeniu plenarnym, że projekt został ostatecznie przyjęty.
2.
Przed ogłoszeniem przyjęcia projektu Przewodniczący sprawdza, czy techniczne dostosowania ewentualnie wprowadzone przez Radę nie zmieniają jego treści.
W razie wątpliwości Przewodniczący konsultuje się z właściwą komisją.
W przypadku, gdy niektóre zmiany dotyczą treści projektu, Przewodniczący informuje Radę, że Parlament przystąpi do drugiego czytania, kiedy tylko zostaną spełnione warunki określone w art. 57.
3.
Po dokonaniu ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, Przewodniczący wraz z przewodniczącym Rady podpisuje proponowany akt prawny oraz zarządza jego ogłoszenie w
Artykuł 67
Porozumienie w drugim czytaniu
Jeżeli żadna propozycja odrzucenia wspólnego stanowiska lub wniesienia do niego poprawek nie zostanie przyjęta na podstawie art. 61 i art. 62 w terminach wyznaczonych do składania i głosowania w sprawie poprawek oraz wniosków o odrzucenie, Przewodniczący ogłasza na posiedzeniu plenarnym ostateczne przyjęcie proponowanego aktu prawnego.
Następnie przystępuje on, wspólnie z przewodniczącym Rady, do jego podpisania oraz zarządza ogłoszenie w
Artykuł 68
Podpisanie przyjętych aktów prawnych
1.
Akty prawne przyjęte wspólnie przez Parlament i Radę są podpisywane przez Przewodniczącego oraz Sekretarza Generalnego, po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone.
2.
Akty prawne przyjęte wspólnie przez Parlament i Radę zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu WE wskazują rodzaj, numer porządkowy, datę uchwalenia oraz przedmiot aktu.
3.
Akty prawne przyjęte wspólnie przez Parlament i Radę zawierają:
a) sformułowanie: "Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej";
b) wskazanie postanowień, na mocy których przyjęto dany akt prawny, poprzedzone słowem: "uwzględniając";
c) odniesienie do przedstawionych projektów, jak również wydanych opinii oraz przeprowadzonych konsultacji;
d) uzasadnienie przyjętego aktu poprzedzone słowami: "mając na uwadze, że" lub "mając na uwadze, co następuje";
e) sformułowanie: "przyjmują niniejsze rozporządzenie" lub "przyjmują niniejszą dyrektywę" lub "przyjmują niniejszą decyzję" lub "stanowią, co następuje", poprzedzające tekst aktu prawnego.
4.
Akty prawne dzielą się na artykuły, w razie potrzeby pogrupowane w rozdziały i sekcje.
5.
Ostatni artykuł aktu prawnego określa datę jego wejścia w życie, w przypadku gdy jest ona wcześniejsza lub późniejsza niż dwudziesty dzień po jego ogłoszeniu.
6.
Po ostatnim artykule aktu prawnego następuje:
- sformułowanie dotyczące jego stosowania, zgodne z odpowiednimi postanowieniami Traktatu,
- sformułowanie: "Sporządzono w …" i data przyjęcia aktu prawnego,
- sformułowanie: "W imieniu Parlamentu Europejskiego, Przewodniczący", "W imieniu Rady, Przewodniczący", nazwisko Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i przewodniczącego Rady pełniących swoje funkcje w czasie uchwalenia danego aktu prawnego.
7.
Powyższe akty prawne są ogłaszane w
ROZDZIAŁ 7
PROCEDURY BUDŻETOWE
Artykuł 69
Budżet ogólny
Procedury stosowane przy rozpatrywania budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz budżetów dodatkowych, zgodnie z postanowieniami finansowymi Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, są przyjmowane przez Parlament w drodze rezolucji i załączone do niniejszego Regulaminu
Artykuł 70
Udzielenie Komisji absolutorium z wykonania budżetu
Postanowienia dotyczące procedury stosowanej przy podejmowaniu decyzji w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu, zgodnie z postanowieniami finansowymi Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie oraz z rozporządzeniem finansowym, są załączone do niniejszego Regulaminu
Artykuł 71
Inne procedury udzielania absolutorium
Postanowienia dotyczące procedury stosowanej przy podejmowaniu decyzji w sprawie udzielenia Komisji absolutorium z wykonania budżetu stosuje się również:
- do procedury udzielania Przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego absolutorium z wykonania budżetu Parlamentu Europejskiego,
- do procedury udzielania absolutorium osobom odpowiedzialnym za wykonanie budżetów innych instytucji i organów Unii Europejskiej, takich jak Rada (w zakresie funkcji wykonawczych), Trybunał Sprawiedliwości, Trybunał Obrachunkowy, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów,
- do procedury udzielania absolutorium Komisji z wykonania budżetu Europejskiego Funduszu Rozwoju,
- do procedury udzielania absolutorium organom odpowiedzialnym za wykonanie budżetu jednostek prawnie niezależnych wykonujących zadania wspólnotowe, w zakresie, w jakim ich czynności podlegają przepisom wymagającym udzielenia absolutorium przez Parlament Europejski.
Artykuł 72
Kontrola Parlamentu nad wykonywaniem budżetu
1.
Parlament kontroluje wykonywanie budżetu bieżącego.
Zadanie to powierza komisjom właściwym w sprawach budżetu i kontroli budżetowej oraz innym zainteresowanym komisjom.
2.
Co roku, przed pierwszym czytaniem projektu budżetu na kolejny rok budżetowy, Parlament bada problemy związane z wykonywaniem budżetu bieżącego, w razie potrzeby na podstawie projektu rezolucji przedstawionego przez właściwą komisję parlamentarną.
ROZDZIAŁ 8
WEWNĘTRZNE PROCEDURY BUDŻETOWE
Artykuł 73
Preliminarz budżetowy Parlamentu
1.
Na podstawie sprawozdania przygotowanego przez Sekretarza Generalnego Prezydium opracowuje wstępny projekt preliminarza budżetowego Parlamentu.
2.
Przewodniczący przekazuje wstępny projekt właściwej komisji, która opracowuje projekt preliminarza budżetowego i przygotowuje sprawozdanie dla Parlamentu.
3.
Termin składania poprawek do projektu preliminarza budżetowego wyznacza Przewodniczący.
Właściwa komisja wydaje opinię na temat tych poprawek.
4.
Parlament uchwala preliminarz budżetowy.
5.
Przewodniczący przekazuje preliminarz budżetowy Komisji i Radzie.
6.
Powyższe postanowienia stosują się do dodatkowych preliminarzy budżetowych.
7.
Postanowienia wykonawcze dotyczące procedury opracowywania preliminarza budżetowego Parlamentu uchwalane są większością oddanych głosów; stanowią one załącznik do Regulaminu
Artykuł 74
Uprawnienia w zakresie ponoszenia i pokrywania wydatków
1.
Przewodniczący, po konsultacji z właściwą komisją, podejmuje lub poleca podjęcie decyzji w sprawie poniesienia i pokrycia wydatków w ramach wewnętrznego regulaminu finansowego przyjętego przez Prezydium.
2.
Przewodniczący przekazuje do właściwej komisji projekt rocznego sprawozdania finansowego.
3.
Na podstawie sprawozdania właściwej komisji Parlament zatwierdza roczne sprawozdanie finansowe oraz stanowi o udzieleniu absolutorium.
ROZDZIAŁ 9
PROCEDURA ZGODY
Artykuł 75
Procedura zgody
1.
Poproszony o wyrażenie zgody na proponowany akt prawny Parlament podejmuje decyzję na podstawie wydanego przez właściwą komisję parlamentarną zalecenia w sprawie przyjęcia lub odrzucenia danego aktu.
Parlament podejmuje w drodze jednego głosowania decyzję w sprawie aktu prawnego, który według postanowień Traktatu WE lub Traktatu UE wymaga jego zgody, przy czym nie ma możliwości wnoszenia poprawek.
Zgoda wyrażana jest większością określoną w odpowiednim artykule Traktatu WE lub Traktatu UE stanowiącym podstawę prawną proponowanego aktu.
2.
W przypadku traktatów akcesyjnych, umów międzynarodowych lub stwierdzenia poważnego i trwałego naruszenia wspólnych zasad przez Państwo Członkowskie stosuje się odpowiednio art. 82, 83 i art. 95.
W przypadku procedury ściślejszej współpracy w dziedzinie objętej procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu WE stosuje się art. 76 Regulaminu.
3.
Jeżeli projekt legislacyjny wymaga zgody Parlamentu, właściwa komisja może, w celu pozytywnego zakończenia procedury, postanowić o przedstawieniu w Parlamencie wstępnego sprawozdania w sprawie projektu Komisji. Sprawozdanie to zawiera projekt rezolucji z zaleceniami dotyczącymi zmiany lub wdrożenia rozpatrywanego projektu.
Jeżeli Parlament przyjmie co najmniej jedno zalecenie, Przewodniczący wnioskuje o dalszą dyskusję z Radą.
Właściwa komisja, w świetle wyników dyskusji z Radą, opracowuje zalecenie końcowe dotyczące zgody Parlamentu.
ROZDZIAŁ 10
ŚCIŚLEJSZA WSPÓŁPRACA
Artykuł 76
Procedury w Parlamencie
1.
Wnioski Państw Członkowskich lub propozycje Komisji mające na celu ustanowienie ściślejszej współpracy między Państwami Członkowskimi oraz wyniki konsultacji Parlamentu zgodnie z art. 40a ust. 2 Traktatu UE są przekazywane przez Przewodniczącego do rozpatrzenia właściwej komisji.
Art. 35, 36, 37, 40, 49-56 i art. 75 Regulaminu stosuje się odpowiednio.
2.
Właściwa komisja sprawdza zgodność z art. 11 Traktatu WE oraz z art. 27a, 27b, 40, 43, 44 i art. 44a Traktatu UE.
3.
Po ustanowieniu ściślejszej współpracy późniejsze akty prawne proponowane w jej ramach podlegają w Parlamencie tym samym procedurom co akty nie wchodzące w zakres ściślejszej współpracy.
ROZDZIAŁ 11
INNE PROCEDURY
Artykuł 77
Procedura wydawania opinii na podstawie art. 122 Traktatu WE
1.
W celu wydania opinii w sprawie zaleceń Rady zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu WE Parlament, po przedłożeniu powyższych zaleceń przez Radę na posiedzeniu plenarnym, obraduje na podstawie przedstawionej przez właściwą komisję parlamentarną pisemnej lub ustnej propozycji przyjęcia lub odrzucenia zaleceń będących przedmiotem konsultacji.
2.
Parlament głosuje następnie nad wszystkimi zaleceniami łącznie, przy czym nie ma możliwości wnoszenia poprawek.
Artykuł 78
Procedury dotyczące dialogu społecznego
1. Każdy dokument opracowany przez Komisję zgodnie z art. 138 Traktatu WE lub umowa zawarta przez partnerów społecznych zgodnie z art. 139 ust. 1 Traktatu WE, jak również wnioski Komisji przedstawione na podstawie art. 139 ust. 2 Traktatu WE są przekazywane przez Przewodniczącego do rozpatrzenia we właściwej komisji.
2.
Jeżeli partnerzy społeczni poinformują Komisję, że zamierzają wszcząć procedurę przewidzianą w art. 139 Traktatu WE, właściwa komisja może opracować sprawozdanie dotyczące merytorycznej strony danego problemu.
3.
Jeżeli partnerzy społeczni zawarli umowę oraz wspólnie żądają jej wdrożenia decyzją Rady wydaną na wniosek Komisji, zgodnie z art. 139 ust. 2 Traktatu WE, właściwa komisja przedstawia projekt rezolucji zalecającej przyjęcie lub odrzucenie tego żądania.
Artykuł 79
Procedury dotyczące rozpatrywania porozumień dobrowolnych
1.
Jeżeli Komisja poinformuje Parlament o zamiarze skorzystania z możliwości zastosowania porozumień dobrowolnych jako alternatywy dla prawodawstwa, właściwa komisja może sporządzić sprawozdanie dotyczące merytorycznej strony danego problemu, zgodnie z art. 45.
2.
Jeżeli Komisja powiadomi o zamiarze zawarcia dobrowolnego porozumienia, właściwa komisja może przedstawić projekt rezolucji zalecającej przyjęcie lub odrzucenie projektu oraz określającej warunki jego przyjęcia lub odrzucenia.
Artykuł 80
Kodyfikacja
1.
Jeśli Komisja przedstawia Parlamentowi projekt oficjalnej kodyfikacji prawa wspólnotowego, projekt ten przekazywany jest komisji właściwej w kwestiach prawnych.
Jeżeli projekt ten nie wnosi do obowiązującego prawa wspólnotowego żadnych zmian o charakterze merytorycznym, zastosowanie ma procedura przewidziana w art. 43.
2.
Przewodniczący komisji przedmiotowo właściwej lub wyznaczony przez nią sprawozdawca mogą uczestniczyć w rozpatrywaniu oraz sporządzaniu projektu kodyfikacji.
W razie potrzeby komisja przedmiotowo właściwa może wydać uprzednią opinię.
3.
Na zasadzie odstępstwa od postanowień art. 43 ust. 3 procedura uproszczona nie może być stosowana do projektu oficjalnej kodyfikacji, jeżeli sprzeciwia się temu większość członków komisji właściwej w kwestiach prawnych lub komisji przedmiotowo właściwej.
Artykuł 81
Postanowienia wykonawcze
1.
Jeśli Komisja przedłoży Parlamentowi projekt środka wykonawczego, Przewodniczący przekazuje ten dokument komisji właściwej dla aktu prawnego, do którego mają zostać uchwalone postanowienia wykonawcze.
2.
Na podstawie propozycji właściwej komisji Parlament może, w terminie jednego miesiąca, a w przypadku środków dotyczących usług finansowych w terminie trzech miesięcy licząc od daty otrzymania projektu środka wykonawczego, przyjąć rezolucję sprzeciwiającą się projektowi, w szczególności gdy zostały przekroczone uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym.
Jeżeli przed upływem powyższego terminu nie odbywa się sesja miesięczna, lub jeżeli niezbędne jest pilne działanie, prawo do sprzeciwu uznaje się za przekazane właściwej komisji.
Przybiera ono formę listu przewodniczącego komisji do właściwego członka Komisji, z powiadomieniem wszystkich posłów.
Jeżeli Parlament nie wyrazi zgody na dany środek, Przewodniczący wnioskuje do Komisji o jego wycofanie lub modyfikację, albo o przedstawienie projektu zgodnie z odpowiednią procedurą legislacyjną.
ROZDZIAŁ 12
TRAKTATY I UMOWY MIĘDZYNARODOWE
Artykuł 82
Traktaty akcesyjne
1.
Wniosek państwa europejskiego o przystąpienie do Unii Europejskiej jest przekazywany właściwej komisji do rozpatrzenia.
2.
Na wniosek właściwej komisji, grupy politycznej lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów Parlament może zaprosić Komisję lub Radę do udziału w debacie przed rozpoczęciem negocjacji z państwem kandydującym.
3.
Przez cały czas trwania negocjacji Komisja i Rada regularnie i wyczerpująco informują właściwą komisję parlamentarną, w razie potrzeby w trybie poufnym, o postępach w negocjacjach.
4.
Na każdym etapie negocjacji Parlament może, na podstawie sprawozdania właściwej komisji, przyjąć zalecenia i zwrócić się o ich wzięcie pod uwagę przed zawarciem traktatu o przystąpieniu państwa do Unii Europejskiej.
Zalecenia te wymagają takiej samej większości jak zgoda Parlamentu.
5.
Po zakończeniu negocjacji, lecz przed podpisaniem jakiegokolwiek porozumienia, projekt porozumienia jest przekazywany Parlamentowi w celu wyrażenia zgody.
6.
Zgoda Parlamentu w sprawie wniosku państwa europejskiego o przystąpienie do Unii Europejskiej wyrażona zostaje większością głosów członków Parlamentu, na podstawie sprawozdania właściwej komisji.
Artykuł 83
Umowy międzynarodowe
1.
Jeżeli planowane jest rozpoczęcie negocjacji dotyczących zawarcia, przedłużenia lub wprowadzenia zmian do umowy międzynarodowej, w tym także umowy w konkretnej dziedzinie, takiej jak sprawy walutowe lub handlowe, właściwa komisja dba, aby Parlament był wyczerpująco informowany przez Komisję, w razie potrzeby w trybie poufnym, o jej zaleceniach dotyczących mandatu negocjacyjnego.
2.
Na wniosek właściwej komisji, grupy politycznej lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów Parlament może zwrócić się do Rady o nieudzielanie upoważnienia na rozpoczęcie negocjacji zanim wypowie się on, na podstawie sprawozdania właściwej komisji, co do planowanego mandatu negocjacyjnego.
3.
Gdy planowane jest otwarcie negocjacji, właściwa komisja parlamentarna zasięga w Komisji informacji co do podstawy prawnej wybranej do zawarcia umowy międzynarodowej, o której mowa w ustępie 1.
Właściwa komisja weryfikuje wybraną podstawę prawną, zgodnie z art. 35.
Jeżeli Komisja nie określi podstawy prawnej lub jeśli ważność tej podstawy została zakwestionowana, zastosowanie mają postanowienia art. 35.
4.
Przez cały okres trwania negocjacji Komisja i Rada regularnie i wyczerpująco informują właściwą komisję parlamentarną, w razie potrzeby w trybie poufnym, o postępach w negocjacjach.
5.
Na każdym etapie trwania negocjacji Parlament może, na podstawie sprawozdania właściwej komisji oraz po rozpatrzeniu wszelkich stosownych projektów złożonych zgodnie z art. 114, przyjąć zalecenia
6.
Po zakończeniu negocjacji, lecz przed podpisaniem umowy, projekt umowy jest przekazywany Parlamentowi w celu wydania opinii lub wyrażenia zgody.
Do procedury wyrażania zgody stosuje się art. 75.
7.
W sprawach dotyczących zawarcia, przedłużenia lub wprowadzenia zmian do umowy międzynarodowej lub protokołu finansowego zawartego przez Wspólnotę Europejską Parlament wydaje opinię lub wyraża zgodę w drodze jednego głosowania, większością oddanych głosów, bez możliwości wnoszenia poprawek do tekstu umowy lub protokołu.
8.
Jeżeli opinia wydana przez Parlament jest negatywna, Przewodniczący zwraca się do Rady o niezawieranie umowy.
9.
Jeżeli Parlament odmówi wyrażenia zgody na zawarcie umowy międzynarodowej, Przewodniczący informuje Radę, że umowa nie może zostać zawarta.
Artykuł 84
Procedury oparte na art. 300 Traktatu WE w przypadkach tymczasowego stosowania lub zawieszenia umów międzynarodowych lub ustalenia stanowiska wspólnotowego w organie utworzonym na mocy umowy międzynarodowej
W przypadku gdy Komisja i/lub Rada mają obowiązek niezwłocznie i wyczerpująco informować Parlament, zgodnie z art. 300 ust. 2 Traktatu WE, złożenie oświadczenia oraz debata następują na posiedzeniu plenarnym.
Parlament może wydawać zalecenia, zgodnie z art. 83 lub art. 90 Regulaminu.
ROZDZIAŁ 13
REPREZENTOWANIE UNII NA ZEWNĄTRZ ORAZ WSPÓLNA POLITYKA ZAGRANICZNA I BEZPIECZEŃSTWA
Artykuł 85
Mianowanie wysokiego przedstawiciela do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
1.
Przed mianowaniem wysokiego przedstawiciela do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Przewodniczący zwraca się do urzędującego przewodniczącego Rady o złożenie przed Parlamentem oświadczenia zgodnie z art. 21 Traktatu UE.
Zwraca się on także do przewodniczącego Komisji o złożenie oświadczenia w tej samej sprawie.
2.
Po mianowaniu nowego wysokiego przedstawiciela do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, zgodnie z art. 207 ust. 2 Traktatu WE, a przed oficjalnym objęciem przez niego stanowiska, Przewodniczący zwraca się do wysokiego przedstawiciela o złożenie oświadczenia przed właściwą komisją oraz o udzielenie odpowiedzi na jej pytania.
3.
Po złożeniu oświadczenia oraz udzieleniu odpowiedzi, o których mowa w ust. 1 i 2, Parlament może wydać zalecenie z inicjatywy właściwej komisji albo zgodnie z art. 114.
Artykuł 86
Mianowanie specjalnych przedstawicieli w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
1.
Jeżeli Rada postanowi mianować specjalnego przedstawiciela zgodnie z art. 18 ust. 5 Traktatu UE, Przewodniczący, na wniosek właściwej komisji, zwraca się do Rady o złożenie oświadczenia oraz o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące mandatu, celów i innych istotnych aspektów zadań i roli, jaką ma pełnić przedstawiciel.
2.
Po jego mianowaniu, lecz przed objęciem stanowiska specjalny przedstawiciel może zostać poproszony o złożenie oświadczenia przed właściwą komisją i o udzielenie odpowiedzi na jej pytania.
3.
Zgodnie z art. 114, w terminie trzech miesięcy od przesłuchania właściwa komisja może zaproponować zalecenie odnoszące się bezpośrednio do oświadczenia specjalnego przedstawiciela i do udzielonych przez niego odpowiedzi.
4.
Parlament zwraca się do specjalnego przedstawiciela o należyte i regularne informowanie Parlamentu o praktycznej realizacji jego mandatu.
Artykuł 87
Oświadczenia wysokiego przedstawiciela do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz innych specjalnych przedstawicieli
1.
Wysoki przedstawiciel do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa jest proszony o składanie oświadczeń przed Parlamentem co najmniej cztery razy do roku.
Zastosowanie mają postanowienia art. 103.
2.
Wysoki przedstawiciel jest zapraszany co najmniej cztery razy do roku do udziału w posiedzeniach właściwej komisji, do złożenia oświadczenia oraz udzielenia odpowiedzi na pytania.
Wysoki przedstawiciel może być także zapraszany w innych przypadkach, jeśli komisja uzna to za konieczne lub z jego własnej inicjatywy.
3.
Gdy Rada powoła specjalnego przedstawiciela z mandatem w zakresie poszczególnych kwestii politycznych, może on zostać zaproszony do złożenia przed właściwą komisją oświadczenia, z jego własnej inicjatywy lub z inicjatywy Parlamentu.
Artykuł 88
Reprezentacja na szczeblu międzynarodowym
1.
Kandydat na stanowisko zewnętrznego przedstawicielstwa Komisji może zostać zaproszony do stawienia się przed właściwym organem Parlamentu w celu złożenia oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na pytania.
2.
W terminie trzech miesięcy od przesłuchania, o którym mowa w ust. 1, właściwa komisja może przyjąć rezolucję lub wydać zalecenie dotyczące bezpośrednio złożonego oświadczenia i udzielonych odpowiedzi.
Artykuł 89
Konsultacje z Parlamentem i informowanie Parlamentu w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
1.
W przypadku konsultacji z Parlamentem zgodnie z art. 21 Traktatu UE sprawa jest przekazywana właściwej komisji, która może przedstawić zalecenia zgodnie z art. 90 Regulaminu.
2.
Zainteresowane komisje czynią starania, aby wysoki przedstawiciel do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, Rada oraz Komisja dostarczali im regularnie i na czas informacji o rozwoju i wdrażaniu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii, o przewidywanych kosztach w każdym przypadku podejmowania w ramach tej polityki decyzji pociągającej za sobą konsekwencje finansowe oraz o wszelkich innych kwestiach finansowych dotyczących działań podejmowanych w zakresie tej polityki.
Wyjątkowo, na wniosek Komisji, Rady lub wysokiego przedstawiciela, komisja może postanowić o utajnieniu obrad.
3.
Raz do roku przeprowadzana jest debata w sprawie opracowanego przez Radę dokumentu konsultacyjnego, który przedstawia zasadnicze aspekty i najważniejsze kierunki wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym także ich konsekwencje finansowe dla budżetu Unii.
Zastosowanie mają procedury przewidziane w art. 103.
(Zob. także wykładnię do art. 114.)
4.
Rada i/lub wysoki przedstawiciel, jak również Komisja, zapraszani są na każdą odbywającą się na posiedzeniu plenarnym debatę dotyczącą polityki zagranicznej, bezpieczeństwa lub obrony.
Artykuł 90
Zalecenia w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
1.
Za zgodą Konferencji Przewodniczących lub na podstawie projektu w rozumieniu art. 114 komisja do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa może sporządzać, w ramach swoich kompetencji, zalecenia dla Rady.
2.
W pilnych przypadkach zgoda, o której mowa w ust. 1, może być udzielona przez Przewodniczącego, który może również zezwolić na nadzwyczajne posiedzenie danej komisji.
3.
W ramach procedury przyjmowania powyższych zaleceń, które poddawane są pod głosowanie w formie pisemnej, art. 138 nie ma zastosowania, natomiast mogą być zgłaszane ustne poprawki.
Niestosowanie art. 138 jest możliwe tylko w pracach na forum komisji, w pilnych przypadkach.
Odstępstwa od postanowień art. 138 nie są dopuszczalne na posiedzeniach komisji nie mających charakteru pilnego, ani na posiedzeniach plenarnych.
Przepis zezwalający na zgłaszanie ustnych poprawek oznacza, że poseł nie może sprzeciwić się poddaniu ustnych poprawek pod głosowanie w komisji.
4.
Sporządzone w ten sposób zalecenia są wpisywane do porządku dziennego pierwszej sesji miesięcznej następującej bezpośrednio po ich przedstawieniu.
W przypadkach uznanych decyzją Przewodniczącego za nagłe, zalecenia mogą być wpisane do porządku dziennego bieżącej sesji miesięcznej.
Zalecenia uważa się za przyjęte, chyba że co najmniej trzydziestu siedmiu posłów zgłosi sprzeciw w formie pisemnej przed rozpoczęciem sesji miesięcznej.
W takim przypadku zalecenia komisji są wpisywane do porządku dziennego tej sesji miesięcznej w celu poddania ich pod debatę i głosowanie.
Grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów mogą zgłaszać poprawki.
Artykuł 91
Łamanie praw człowieka
Podczas każdej sesji miesięcznej każda z właściwych komisji, bez konieczności występowania o zgodę, może złożyć, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 90 ust. 4, projekt rezolucji dotyczącej przypadków łamania praw człowieka.
ROZDZIAŁ 14
WSPÓŁPRACA POLICYJNA I SĄDOWA W SPRAWACH KARNYCH
Artykuł 92
Informowanie Parlamentu w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych
1.
Właściwa komisja dba, aby Parlament był wyczerpująco i regularnie informowany o działaniach związanych zł współpracą w tych dziedzinach oraz aby jego opinie były należycie brane pod uwagę przy przyjmowaniu przez Radę wspólnych stanowisk ustalających sposób postępowania Unii w określonej sprawie, zgodnie z art. 34 ust. 2 lit. a) Traktatu UE.
2.
Wyjątkowo, na wniosek Komisji, Rady lub wysokiego przedstawiciela, komisja może postanowić o utajnieniu obrad.
3. Debata, o której mowa w art. 39 ust. 3 Traktatu UE, odbywa się zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 103 ust. 2, 3 i 4 niniejszego Regulaminu.
Artykuł 93
Konsultacje z Parlamentem w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych
Konsultacje z Parlamentem, o których mowa w art. 34 ust. 2 lit. b), c) i d) Traktatu UE, przebiegają zgodnie z art. 34-37, 40, 41 i art. 51 niniejszego Regulaminu.
Rozpatrywanie danego projektu jest wówczas włączane do porządku dziennego nie później niż ostatniego posiedzenia plenarnego bezpośrednio poprzedzającego datę upływu terminu wyznaczonego zgodnie z art. 39 ust. 1 Traktatu UE.
W przypadku konsultacji z Parlamentem w sprawie projektu decyzji Rady powołującej dyrektora oraz zarząd Europolu, art. 101 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 94
Zalecenia w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych
1.
Za zgodą Konferencji Przewodniczących lub na podstawie projektu w rozumieniu art. 114, komisja właściwa w zakresie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych może sporządzać zalecenia dla Rady w dziedzinie objętej tytułem VI Traktatu UE.
2.
W pilnych przypadkach zgoda, o której mowa w ust. 1, może być udzielona przez Przewodniczącego, który może również zezwolić na nadzwyczajne posiedzenie danej komisji.
3.
Sporządzone w ten sposób zalecenia są wpisywane do porządku dziennego pierwszej sesji miesięcznej po ich przedstawieniu.
Art. 90 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
(Zob. także wykładnię do art. 114.)
ROZDZIAŁ 15
NARUSZENIE PRZEZ PAŃSTWO CZŁONKOWSKIE ZASAD PODSTAWOWYCH
Artykuł 95
Stwierdzenie naruszenia
1.
Na podstawie specjalnego sprawozdania właściwej komisji opracowanego na podstawie art. 45 Parlament może:
a) poddać pod głosowanie uzasadniony wniosek wzywający Radę do podjęcia działań zgodnie z art. 7 ust. 1 Traktatu UE;
b) poddać pod głosowanie propozycję wzywającą Komisję lub Państwa Członkowskie do przedstawienia wniosku zgodnie z art. 7 ust. 2 Traktatu UE;
c) poddać pod głosowanie propozycję wzywającą Radę do podjęcia działań zgodnie z art. 7 ust. 3 lub, następnie, z art. 7 ust. 4 Traktatu UE.
2.
Każdy wniosek Rady o wyrażenie zgody na propozycję przedłożoną zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 Traktatu UE jest przedstawiany w Parlamencie wraz z uwagami przekazanymi przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Z wyjątkiem
3.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, wymagają większości dwóch trzecich oddanych głosów oraz większości głosów członków Parlamentu.
4.
Gdy do Parlamentu zwrócono się o wyrażenie zgody na podstawie ust. 2, właściwa komisja może przedłożyć projekt rezolucji towarzyszącej.
Projekt ten wyraża opinię Parlamentu co do poważnego naruszenia zasad podstawowych przez Państwo Członkowskie oraz co do odpowiednich sankcji, ich modyfikacji lub zniesienia.
5.
Właściwa komisja czuwa nad tym aby Parlament był wyczerpująco informowany oraz, jeśli to konieczne, aby wydał opinię co do wszystkich dalszych decyzji podejmowanych po udzieleniu zgody na podstawie z ust. 3.
Rada jest proszona o przekazywanie informacji na temat rozwoju sytuacji.
Na podstawie sporządzonej za zgodą Konferencji Przewodniczących propozycji właściwej komisji Parlament może przyjąć zalecenia dla Rady.
TYTUŁ III
PRZEJRZYSTOŚĆ PRAC
Artykuł 96
Przejrzystość w działalności Parlamentu
1. Parlament zapewnia jak największą przejrzystość swoich działań, zgodnie z postanowieniami art. 1, art. 3 akapit drugi, art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1 Traktatu UE, art. 255 Traktatu WE oraz art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
2.
Debaty Parlamentu są jawne.
3.
Posiedzenia komisji parlamentarnych są z reguły jawne.
Komisje mogą jednak, najpóźniej w momencie przyjmowania porządku dziennego danego posiedzenia, zarządzić podział porządku dziennego posiedzenia na punkty omawiane publicznie i punkty omawiane z wyłączeniem jawności.
Jeżeli posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności, komisja może ujawnić dokumenty oraz protokół posiedzenia, z zastrzeżeniem postanowień art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady.
4.
Rozpatrywanie przez właściwą komisję wniosków dotyczących immunitetu na podstawie art. 7 odbywa się zawsze z wyłączeniem jawności.
Artykuł 97
Publiczny dostęp do dokumentów
1.
Każdy obywatel Unii Europejskiej oraz każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów Parlamentu zgodnie z art. 255 Traktatu WE z zachowaniem zasad, warunków i ograniczeń określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zgodnie ze szczegółowymi postanowieniami niniejszego Regulaminu.
W taki sam sposób udostępnia się, w miarę możliwości, dokumenty Parlamentu innym osobom fizycznym i prawnym.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 jest publikowane dla celów informacyjnych wraz z Regulaminem Parlamentu.
2.
Dla potrzeb związanych z dostępem do dokumentów termin "dokument Parlamentu" oznacza wszelką treść w rozumieniu art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 sporządzoną lub otrzymaną przez osoby sprawujące mandat parlamentarny w rozumieniu tytułu I rozdziału 2, przez organy Parlamentu, komisje i delegacje międzyparlamentarne oraz przez Sekretariat Parlamentu.
Dokumenty sporządzone przez posłów lub przez grupy polityczne są, dla potrzeb związanych z dostępem do dokumentów, dokumentami Parlamentu, jeżeli zostały złożone zgodnie z niniejszym Regulaminem.
Prezydium ustala reguły mające na celu zapewnienie rejestracji wszystkich dokumentów Parlamentu.
3.
Parlament sporządza rejestr dokumentów Parlamentu.
Dokumenty legislacyjne oraz inne wymienione w załączniku [12] są, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001, bezpośrednio dostępne poprzez rejestr Parlamentu.
W miarę możliwości w rejestrze zamieszczane są odsyłacze do innych dokumentów Parlamentu.
Kategorie dokumentów bezpośrednio dostępnych są wymienione na liście przyjętej przez Parlament oraz zamieszczonej w załączniku [13].
Lista ta nie ogranicza prawa dostępu do dokumentów nie należących do powyższych kategorii.
Dokumenty Parlamentu, które nie są dostępne bezpośrednio poprzez rejestr, są udostępniane na pisemny wniosek.
Prezydium może przyjąć postanowienia zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 regulujące warunki udostępniania dokumentów. Postanowienia te są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Prezydium wyznacza organy odpowiedzialne za rozpatrywanie wstępnych wniosków o udostępnienie dokumentów (art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001) oraz podejmuje decyzje dotyczące wniosków potwierdzających (art. 8 rozporządzenia) oraz wniosków o udostępnienie dokumentów sensytywnych (art. 9 rozporządzenia).
5. Konferencja Przewodniczących powołuje przedstawicieli Parlamentu w komitecie międzyinstytucjonalnym utworzonym na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
6.
Jeden z wiceprzewodniczących jest odpowiedzialny za nadzór nad rozpatrywaniem wniosków o udostępnienie dokumentów.
7.
Właściwa komisja parlamentarna sporządza, na podstawie informacji otrzymanych z Prezydium oraz z innych źródeł, coroczne sprawozdanie, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, a następnie przedstawia je na posiedzeniu plenarnym.
Ponadto właściwa komisja bada i ocenia sprawozdania sporządzone przez inne instytucje i agencje zgodnie z art. 17 wyżej wymienionego rozporządzenia.
TYTUŁ IV
STOSUNKI Z INNYMI INSTYTUCJAMI I ORGANAMI
ROZDZIAŁ 1
POWOŁYWANIE NA STANOWISKA
Artykuł 98
Wybór przewodniczącego Komisji
1.
Po wyznaczeniu przez Radę kandydata na stanowisko przewodniczącego Komisji, Przewodniczący zwraca się do tego kandydata o złożenie oświadczenia i przedstawienie założeń politycznych przed Parlamentem.
Po złożeniu oświadczenia następuje debata.
Do uczestnictwa w debacie zapraszana jest Rada.
2.
Parlament zatwierdza lub odrzuca zaproponowaną kandydaturę większością oddanych głosów.
Głosowanie jest tajne.
3.
Jeżeli kandydat został wybrany, Przewodniczący Parlamentu informuje o tym Radę zwracając się do niej, jak również do nowo wybranego przewodniczącego Komisji, o wspólne zaproponowanie kandydatów na stanowiska członków Komisji.
4.
Jeżeli Parlament nie zatwierdził nominacji, Przewodniczący zwraca się do Rady o wysunięcie nowej kandydatury.
Artykuł 99
Wybór Komisji
1.
Po konsultacji z nowo wybranym przewodniczącym Komisji, Przewodniczący zwraca się do kandydatów na stanowiska członków Komisji wskazanych przez nowo wybranego przewodniczącego Komisji i Radę o stawienie się przed komisjami parlamentarnymi właściwymi dla przedmiotu ich przewidywanej działalności.
Przesłuchania te są jawne.
2.
Każda z komisji zwraca się do kandydata o złożenie oświadczenia i udzielenie odpowiedzi na pytania.
3.
Nowo wybrany przewodniczący przedstawia członków Komisji i ich program podczas posiedzenia Parlamentu, na które zaproszeni zostają wszyscy członkowie Rady.
Po złożeniu oświadczenia następuje debata.
4.
Pod koniec debaty każda grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może przedłożyć projekt rezolucji.
Art. 103 ust. 3, 4 i 5 stosuje się.
Po głosowaniu nad projektem rezolucji Parlament zatwierdza lub odrzuca skład Komisji większością oddanych głosów.
Powyższe głosowanie jest imienne.
Parlament może przełożyć głosowanie na następne posiedzenie.
5.
Przewodniczący informuje Radę o zatwierdzeniu lub odrzuceniu proponowanego składu Komisji.
6.
Członkowie Komisji, których przedmiot działalności zmienił się w trakcie kadencji Komisji, wzywani są do stawienia się przed przedmiotowo właściwymi komisjami.
Artykuł 100
Wotum nieufności dla Komisji
1.
Wniosek o wotum nieufności dla Komisji może złożyć na ręce Przewodniczącego Parlamentu jedna dziesiąta członków Parlamentu.
2.
Wniosek powinien być zatytułowany
3.
Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o wotum nieufności Przewodniczący powiadamia posłów o jego wpłynięciu.
4.
Debata nad wotum nieufności odbywa się najwcześniej dwadzieścia cztery godziny po powiadomieniu posłów o wpłynięciu wniosku.
5.
Głosowanie nad wnioskiem o wotum nieufności jest imienne i odbywa się najwcześniej czterdzieści osiem godzin po otwarciu debaty.
6.
Debata i głosowanie odbywają się najpóźniej podczas pierwszej sesji miesięcznej po złożeniu wniosku.
7.
Do uchwalenia wotum nieufności wymagana jest większość dwóch trzecich oddanych głosów i większość głosów członków Parlamentu.
Wyniki głosowania przekazywane są przewodniczącemu Rady i przewodniczącemu Komisji.
Artykuł 101
Powoływanie członków Trybunału Obrachunkowego
1.
Osoby wyznaczone na członków Trybunału Obrachunkowego wzywane są do złożenia oświadczenia przed właściwą komisją parlamentarną i udzielenia odpowiedzi na pytania jej członków.
Komisja głosuje oddzielnie nad każdą kandydaturą w głosowaniu tajnym.
2.
Właściwa komisja przedstawia Parlamentowi zalecenie w sprawie powołania proponowanych kandydatów w formie sprawozdania zawierającego odrębne projekty decyzji w odniesieniu do każdego kandydata.
3.
Głosowanie na posiedzeniu plenarnym odbywa się w terminie dwóch miesięcy od wpłynięcia kandydatur, chyba że na żądanie właściwej komisji, grupy politycznej lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów Parlament postanowi inaczej.
Parlament głosuje osobno nad każdą kandydaturą. Głosowanie jest tajne, a decyzja podejmowana jest większością oddanych głosów.
4.
Jeśli Parlament wyda negatywną opinię w sprawie indywidualnej kandydatury, Przewodniczący wzywa Radę do jej wycofania i przedstawienia Parlamentowi nowej kandydatury.
Artykuł 102
Powoływanie członków zarządu Europejskiego Banku Centralnego
1.
Kandydat proponowany na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego zostaje wezwany do złożenia oświadczenia przed właściwą komisją parlamentarną i udzielenia odpowiedzi na pytania jej członków.
2.
Właściwa komisja zaleca Parlamentowi przyjęcie lub odrzucenie proponowanej kandydatury.
3.
Głosowanie odbywa się w terminie dwóch miesięcy od wpłynięcia propozycji, chyba że na wniosek właściwej komisji, grupy politycznej lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów Parlament postanowi inaczej.
4.
Jeśli Parlament wyda opinię negatywną, Przewodniczący wzywa Radę do wycofania propozycji i przedstawienia Parlamentowi nowej kandydatury.
5.
Tę samą procedurę stosuje się w odniesieniu do kandydatów zaproponowanych na stanowiska wiceprzewodniczącego i członków zarządu Europejskiego Banku Centralnego.
ROZDZIAŁ 2
OŚWIADCZENIA
Artykuł 103
Oświadczenia Komisji, Rady i Rady Europejskiej
1.
Członkowie Komisji, Rady i Rady Europejskiej mogą w każdej chwili zwrócić się do Przewodniczącego o udzielenie im głosu w celu złożenia oświadczenia.
Przewodniczący decyduje, kiedy ma zostać złożone oświadczenie i czy nastąpi po nim obszerna debata czy też trzydziestominutowa tura krótkich i zwięzłych pytań ze strony posłów.
2.
Wpisując oświadczenie i następującą po nim debatę do porządku dziennego Parlament decyduje, czy debata zostanie zakończona uchwaleniem rezolucji.
Parlament nie może podjąć takiej decyzji, jeśli podczas bieżącej lub kolejnej sesji miesięcznej przewidziane jest sprawozdanie na ten sam temat, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności Przewodniczący zgłosi inną propozycję.
Jeśli Parlament postanowi o zamknięciu debaty rezolucją, komisja, grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może złożyć projekt rezolucji.
3.
Projekty rezolucji poddawane są pod głosowanie tego samego dnia.
Przewodniczący decyduje o ewentualnych odstępstwach od tej reguły.
Dopuszcza się wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania.
4.
Wspólny projekt rezolucji zastępuje wcześniejsze projekty złożone przez jego sygnatariuszy, nie zastępuje natomiast projektów złożonych przez inne komisje, grupy polityczne lub posłów.
5.
Po przyjęciu projektu rezolucji żaden inny projekt nie jest poddawany pod głosowanie, chyba że w drodze wyjątku Przewodniczący postanowi inaczej.
Artykuł 104
Wyjaśnienia decyzji Komisji
Po konsultacji z Konferencją Przewodniczących, Przewodniczący Parlamentu może zwrócić się do przewodniczącego Komisji, do członka Komisji odpowiedzialnego za kontakty z Parlamentem lub, po uzgodnieniu, do innego członka Komisji, o złożenie przed Parlamentem oświadczenia po każdym posiedzeniu Komisji w celu wyjaśnienia najistotniejszych podjętych decyzji.
Po złożeniu oświadczenia następuje trwająca co najmniej trzydzieści minut debata, w czasie której posłowie mogą zadawać krótkie, zwięzłe pytania.
Artykuł 105
Oświadczenia Trybunału Obrachunkowego
1.
W ramach procedury udzielania absolutorium lub czynności Parlamentu związanych z kontrolą budżetową, prezes Trybunału Obrachunkowego może zostać zaproszony do zabrania głosu w celu przedstawienia uwag zawartych w sprawozdaniu rocznym, w sprawozdaniach specjalnych lub w opiniach Trybunału, jak też w celu objaśnienia programu pracy Trybunału.
2.
Parlament może zadecydować o przeprowadzeniu odrębnej debaty z udziałem Komisji i Rady nad każdą kwestią zawartą w powyższych oświadczeniach, w szczególności gdy zasygnalizowane zostaną nieprawidłowości w zarządzaniu finansami.
Artykuł 106
Oświadczenia Europejskiego Banku Centralnego
1.
Prezes Europejskiego Banku Centralnego przedstawia Parlamentowi roczne sprawozdanie Banku dotyczące działalności Europejskiego Systemu Banków Centralnych oraz polityki monetarnej w roku poprzednim i bieżącym.
2.
Po wystąpieniu tym następuje ogólna debata.
3.
Prezes Europejskiego Banku Centralnego jest zapraszany do uczestnictwa w posiedzeniach właściwej komisji co najmniej cztery razy w roku w celu złożenia oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na pytania.
4.
Prezes, wiceprezes lub inni członkowie zarządu Europejskiego Banku Centralnego są zapraszani, na wniosek Parlamentu lub swój własny, do uczestnictwa w innych posiedzeniach.
5.
Pełne sprawozdanie z prac przewidzianych w ust. 3 i 4 sporządzane jest w językach urzędowych.
Artykuł 107
Zalecenia dotyczące głównych kierunków polityki gospodarczej
1.
Zalecenia Komisji dotyczące głównych kierunków polityki gospodarczej Państw Członkowskich i Wspólnoty są przekazywane właściwej komisji, która na posiedzeniu plenarnym przedstawia sprawozdanie Parlamentowi.
2.
Rada jest proszona o informowanie Parlamentu zarówno o treści swoich zaleceń, jak i o stanowisku, jakie zajęła Rada Europejska.
ROZDZIAŁ 3
PYTANIA DO RADY, KOMISJI I EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO
Artykuł 108
Pytania wymagające odpowiedzi ustnej i debaty
1.
Komisja, grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może wnieść pytania do Rady lub Komisji oraz wnioskować o ich wpisanie do porządku dziennego obrad Parlamentu.
Pytania są przekazywane w formie pisemnej Przewodniczącemu, który przedkłada je niezwłocznie Konferencji Przewodniczących.
Konferencja Przewodniczących decyduje, czy i w jakim porządku pytania te zostaną wpisane do porządku dziennego.
Pytania niewpisane do porządku dziennego obrad Parlamentu w terminie trzech miesięcy od ich złożenia upadają.
2.
Pytania do Komisji powinny zostać jej przekazane co najmniej na tydzień, a pytania do Rady co najmniej na trzy tygodnie przed posiedzeniem, do którego porządku dziennego są wpisane.
3.
Pytania odnoszące się do dziedzin objętych art. 17 i art. 34 Traktatu UE nie podlegają terminowi przewidzianemu w ust. 2 niniejszego artykułu. Rada jest zobowiązana do udzielenia odpowiedzi na te pytania w odpowiednim terminie tak, aby Parlament został należycie poinformowany.
4.
Jeden z autorów pytania ma do dyspozycji pięć minut na jego rozwinięcie.
Odpowiedzi udziela jeden z członków instytucji, której ono dotyczy.
Autor pytania ma prawo do wykorzystania całego wzmiankowanego czasu na zabranie głosu.
5.
Art. 103 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 109
Tura pytań
1.
Tura pytań do Rady i Komisji ma miejsce podczas każdej sesji miesięcznej, w terminach ustalanych przez Parlament na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących.
Istnieje możliwość zarezerwowania czasu na pytania do przewodniczącego i poszczególnych członków Komisji.
2.
Podczas jednej sesji miesięcznej każdy poseł może zadać Radzie i Komisji nie więcej niż jedno pytanie.
3.
Pytania są przedstawiane w formie pisemnej Przewodniczącemu, który podejmuje decyzję o ich dopuszczalności i kolejności, w jakiej zostaną postawione.
Powyższa decyzja jest niezwłocznie przekazywana autorom pytań.
4.
Procedura dotycząca tury pytań określona jest w wytycznych
Artykuł 110
Pytania wymagające odpowiedzi na piśmie
1.
Każdy poseł może wnosić wymagające odpowiedzi na piśmie pytania do Rady lub Komisji.
Wyłączną odpowiedzialność za treść pytań ponosi ich autor.
2.
Pytania są przekazywane na piśmie Przewodniczącemu, który przedkłada je zainteresowanej instytucji.
3.
Jeśli odpowiedź na dane pytanie nie mogła zostać udzielona w wymaganym terminie, na wniosek autora zostaje ono wpisane do porządku dziennego następnego posiedzenia właściwej komisji.
Art. 109 stosuje się odpowiednio.
4.
Na pytania wymagające natychmiastowej odpowiedzi, lecz dla których nie jest konieczne przeprowadzenie pogłębionych badań (pytania priorytetowe), należy udzielić odpowiedzi w terminie trzech tygodni od momentu ich przekazania zainteresowanej instytucji.
Każdy poseł może złożyć raz w miesiącu pytanie priorytetowe. Odpowiedzi na inne pytania (niepriorytetowe) powinny być udzielone w terminie sześciu tygodni od momentu ich przekazania zainteresowanej instytucji.
Posłowie wskazują rodzaj zadawanego pytania.
Decyzja w tej sprawie należy do Przewodniczącego.
5.
Pytania wraz z odpowiedziami są publikowane w
Artykuł 111
Pytania pisemne do Europejskiego Banku Centralnego
1.
Każdy poseł może składać do Europejskiego Banku Centralnego pytania pisemne.
2.
Pytania są przedkładane na piśmie przewodniczącemu właściwej komisji, który przekazuje je Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
3.
Pytania wraz z odpowiedziami są publikowane w
4.
Jeśli odpowiedź na dane pytanie nie została udzielona w wymaganym terminie, na wniosek jego autora zostaje ono wpisane do porządku dziennego następnego posiedzenia właściwej komisji z udziałem prezesa Europejskiego Banku Centralnego.
ROZDZIAŁ 4
SPRAWOZDANIA INNYCH INSTYTUCJI
Artykuł 112
Sprawozdania roczne oraz pozostałe sprawozdania innych instytucji
1.
Sprawozdania roczne oraz pozostałe sprawozdania innych instytucji, w odniesieniu do których Traktaty przewidują konsultację z Parlamentem lub dla których inne przepisy prawne wymagają wydania opinii przez Parlament, stanowią przedmiot sprawozdania przedstawianego na posiedzeniu plenarnym.
2.
Sprawozdania roczne oraz pozostałe sprawozdania innych instytucji nieobjęte zakresem ust. 1 są odsyłane do właściwej komisji, która może zaproponować sporządzenie sprawozdania zgodnie z art. 45.
ROZDZIAŁ 5
REZOLUCJE I ZALECENIA
Artykuł 113
Projekty rezolucji
1.
Każdy poseł może złożyć projekt rezolucji w sprawie objętej zakresem działalności Unii Europejskiej.
Projekt nie może przekraczać dwustu słów.
2.
Właściwa komisja podejmuje decyzję w sprawie procedury.
Komisja może dołączyć projekt rezolucji do innych projektów rezolucji lub sprawozdań.
Komisja może zadecydować o wydaniu opinii, ewentualnie w formie listu.
Komisja może zadecydować o sporządzeniu sprawozdania na podstawie art. 45.
3.
Autorzy projektu rezolucji są powiadamiani o decyzjach komisji i Konferencji Przewodniczących.
4.
Sprawozdanie zawiera tekst złożonego projektu rezolucji.
5.
Przewodniczący przekazuje opinie w formie listów skierowanych do innych instytucji Unii Europejskiej.
6. Autor lub autorzy projektu rezolucji złożonego na podstawie art. 103 ust. 2, art. 108 ust. 5 lub art. 115 ust. 2 mogą wycofać go przed ostatecznym głosowaniem nad nim.
7.
Złożony w oparciu o ust. 1 projekt rezolucji może zostać wycofany przez jego autora lub autorów bądź jego pierwszego sygnatariusza przed podjęciem przez właściwą komisję decyzji o sporządzeniu, na podstawie ust. 2, sprawozdania na jego temat.
Jeśli projekt został w ten sposób przejęty przez komisję, jedynie ta komisja może go wycofać do momentu rozpoczęcia ostatecznego głosowania.
8.
Wycofany projekt rezolucji może zostać niezwłocznie podjęty i ponownie zgłoszony przez grupę polityczną, komisję lub grupę posłów w liczbie wymaganej do jego złożenia.
Komisje są obowiązane dbać, aby projekty rezolucji złożone zgodnie z niniejszym artykułem i odpowiadające ustalonym warunkom stanowiły przedmiot dalszego postępowania i znalazły właściwe miejsce w dokumentach dotyczących tego postępowania.
Artykuł 114
Zalecenia dla Rady
1.
Grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może przedstawić projekt zalecenia dla Rady w kwestiach objętych tytułami V i VI Traktatu UE lub też w przypadku, gdy nie skonsultowano się z Parlamentem w sprawie umowy międzynarodowej objętej zakresem art. 83 lub art. 84.
2.
Projekty te są odsyłane do właściwej komisji dla dokonania ich oceny.
Właściwa komisja w razie potrzeby przekaże sprawę Parlamentowi, zgodnie z procedurą przewidzianą w niniejszym Regulaminie.
3.
Składając sprawozdanie właściwa komisja przedkłada Parlamentowi projekt zalecenia dla Rady i jego krótkie uzasadnienie oraz, ewentualnie, opinie komisji, z którymi konsultowano się w tej sprawie.
Zastosowanie tego ustępu nie wymaga uprzedniej zgody Konferencji Przewodniczących.
4.
Zastosowanie mają postanowienia art. 90 lub art. 94.
Artykuł 115
Debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa
1.
Na pisemny wniosek przekazany Przewodniczącemu przez komisję, delegację międzyparlamentarną, grupę polityczną lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może odbyć się debata nad wymagającym pilnego działania przypadkiem łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa (art. 130 ust. 3).
2.
Na podstawie wniosków, o których mowa w ust. 1, i zgodnie z zasadami przewidzianymi w załączniku III, Konferencja Przewodniczących ustala listę tematów do wpisania do końcowego projektu porządku dziennego następnej debaty dotyczącej przypadków łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa.
Liczba tematów wpisanych do porządku dziennego nie powinna przekraczać trzech, łącznie z podrozdziałami.
Zgodnie z postanowieniami art. 132, Parlament może zadecydować o wycofaniu tematu przewidzianego do debaty i zastąpieniu go tematem, który nie był przewidziany.
Projekty rezolucji dotyczące wybranych tematów składane są do końca dnia, w którym przyjmowany jest porządek dzienny.
Przewodniczący wyznacza dokładny termin składania projektów tych rezolucji.
3. W ramach czasu przewidzianego na debatę, tj. najwyżej sześćdziesięciu minut w czasie sesji miesięcznej, czas na zabranie głosu przez grupy polityczne i przez posłów niezrzeszonych rozdzielany jest zgodnie z art. 142 ust. 2 i 3.
Po odliczeniu czasu przeznaczonego na przedstawienie projektów rezolucji, na głosowania oraz na ewentualne wystąpienia Komisji i Rady, pozostały czas rozdziela się między grupy polityczne i posłów niezrzeszonych.
4.
Niezwłocznie po zakończeniu debaty przystępuje się do głosowania.
Nie stosują się postanowienia art. 163.
Głosowania przeprowadzane zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu mogą odbywać się wspólnie, w ramach uprawnień Przewodniczącego i Konferencji Przewodniczących.
5.
Jeżeli wpłyną dwa lub więcej niż dwa projekty rezolucji dotyczących tego samego tematu, zastosowanie ma procedura przewidziana w art. 103 ust. 4.
6.
Przewodniczący oraz przewodniczący grup politycznych mogą zadecydować o poddaniu projektu rezolucji pod głosowanie bez debaty.
Decyzja taka wymaga jednomyślności przewodniczących wszystkich grup politycznych.
Postanowień art. 167, 168 i art. 170 nie stosuje się do projektów rezolucji wpisanych do porządku dziennego debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa.
Dopiero po zatwierdzeniu listy tematów złożone zostają projekty rezolucji w celu ich rozpatrzenia podczas debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa.
Projekty rezolucji, które nie zostaną rozpatrzone w przewidzianym czasie debaty, upadają.
To samo dotyczy projektów rezolucji, w przypadku których, w związku z wnioskiem złożonym zgodnie z art. 149 ust. 3, nie stwierdzono wymaganego kworum.
Posłowie mają oczywiście prawo do ponownego złożenia tych projektów rezolucji w celu ich przekazania do rozpatrzenia w komisji zgodnie z art. 113 lub włączenia do debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa podczas następnej sesji miesięcznej.
Temat nie może zostać wpisany do porządku dziennego debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa jeżeli figuruje on już w porządku dziennym danej sesji miesięcznej.
Żadne postanowienie Regulaminu nie zezwala na wspólną dyskusję nad projektem rezolucji złożonym zgodnie z ust. 2 akapit drugi i nad sprawozdaniem komisji na ten sam temat.
***
Jeżeli zgodnie z art. 149 ust. 3 został złożony wniosek o stwierdzenie kworum, obowiązuje on wyłącznie w odniesieniu do projektu rezolucji, który ma być poddany pod głosowanie, nie obowiązuje natomiast dla kolejnych projektów.
Artykuł 116
Oświadczenia pisemne
1.
Nie więcej niż pięciu posłów może przedstawić pisemne oświadczenie o długości nie przekraczającej dwustu słów i dotyczące tematu objętego zakresem działalności Unii Europejskiej.
Oświadczenia te są drukowane w językach urzędowych i rozpowszechniane oraz umieszczane w rejestrze wraz z nazwiskami ich sygnatariuszy.
Rejestr jest jawny i podczas sesji miesięcznych znajduje się przed wejściem do sali obrad, a pomiędzy sesjami miesięcznymi we właściwym miejscu wyznaczonym przez Kolegium Kwestorów.
2.
Każdy poseł może złożyć swój podpis pod oświadczeniem wpisanym do rejestru.
3.
Jeśli pod oświadczeniem podpisze się większość członków Parlamentu, Przewodniczący informuje o tym Parlament i publikuje nazwiska sygnatariuszy w protokole.
4.
Pod koniec sesji miesięcznej oświadczenie jest przekazywane instytucjom, które są w nim wymienione, z podaniem nazwisk sygnatariuszy.
Oświadczenie to wpisuje się do protokołu posiedzenia, w czasie którego zostało ogłoszone.
Zamieszczenie oświadczenia w protokole oznacza zamknięcie procedury.
5.
Oświadczenie pisemne wpisane do rejestru od ponad trzech miesięcy i nie podpisane przez co najmniej połowę posłów do Parlamentu upada.
Artykuł 117
Zasięganie opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
1.
Każda komisja może wnioskować o zasięgnięcie opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawach natury ogólnej lub w konkretnych kwestiach.
Komisja jest zobowiązana wyznaczyć termin, w którym Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny powinien wydać swoją opinię.
2.
Wnioski o zasięgnięcie opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego są przedkładane do zatwierdzenia przez Parlament bez debaty.
Artykuł 118
Zasięganie opinii Komitetu Regionów
1.
Każda komisja może wnioskować o zasięgnięcie opinii Komitetu Regionów w sprawach natury ogólnej lub w konkretnych kwestiach.
Komisja jest zobowiązana wyznaczyć termin, w którym Komitet Regionów powinien wydać swoją opinię.
2.
Wnioski o zasięgnięcie opinii Komitetu Regionów są przedkładane do zatwierdzenia przez Parlament bez debaty.
Artykuł 119
Wnioski do europejskich agencji
1.
W przypadkach, w których Parlament jest uprawniony do składania wniosków do europejskich agencji, każdy poseł może składać odpowiednie wnioski na piśmie Przewodniczącemu Parlamentu.
Wnioski muszą dotyczyć spraw wchodzących w zakres kompetencji danej agencji oraz zawierać podstawowe informacje wyjaśniające charakter pytania oraz interes Wspólnoty.
2.
Po konsultacji z właściwą komisją, Przewodniczący przekazuje wniosek agencji lub podejmuje inne odpowiednie działania.
Poseł, który złożył wniosek, jest niezwłocznie informowany o działaniach w związku z nim podjętych.
Wnioski przekazywane agencjom przez Przewodniczącego określają termin na udzielenie odpowiedzi.
3.
Jeżeli agencja uzna, że nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na wniosek w wersji, w jakiej został on sformułowany albo jeżeli zmierza do jego zmiany, niezwłocznie informuje o tym Przewodniczącego, który podejmuje odpowiednie środki, w razie potrzeby po konsultacji z właściwą komisją.
ROZDZIAŁ 6
POROZUMIENIA MIĘDZYINSTYTUCJONALNE
Artykuł 120
Porozumienia międzyinstytucjonalne
1.
Parlament może zawierać porozumienia z innymi instytucjami odnośnie stosowania traktatów lub w celu usprawnienia lub wyjaśnienia procedur.
Porozumienia mogą mieć formę wspólnych deklaracji, wymiany listów lub kodeksów postępowania lub inną odpowiednią formę.
Po zbadaniu dokumentów przez komisję odpowiedzialną za sprawy konstytucyjne i ich przyjęciu przez Parlament, są one podpisywane przez Przewodniczącego i mogą być, w celach informacyjnych, załączone do Regulaminu.
2.
Jeśli porozumienia te pociągają za sobą zmiany w zakresie praw i obowiązków wynikających z Regulaminu, tworzą nowe prawa i obowiązki regulaminowe dla posłów albo dla organów Parlamentu lub też wprowadzają zmiany albo wykładnię do Regulaminu Parlamentu, to przed podpisaniem porozumienia sprawa jest kierowana do zbadania przez właściwą komisję, zgodnie z art. 201 ust. 2-6.
ROZDZIAŁ 7
WNOSZENIE SKARG DO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI
Artykuł 121
Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości
1.
W terminach określonych przez Traktaty i statut Trybunału Sprawiedliwości dla wnoszenia skarg przez instytucje Unii Europejskiej oraz osoby fizyczne i prawne, Parlament bada prawo wspólnotowe i środki wykonawcze w celu stwierdzenia czy Traktaty, a w szczególności wynikające z nich uprawnienia Parlamentu, są w pełni respektowane.
2.
Właściwa komisja składa Parlamentowi sprawozdanie, w razie potrzeby w formie ustnej, jeśli podejrzewa, że nastąpiło naruszenie prawa wspólnotowego.
3.
Przewodniczący wnosi w imieniu Parlamentu skargę do Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z zaleceniem właściwej komisji.
Na początku kolejnej sesji miesięcznej może on zwrócić się do zgromadzenia plenarnego o podjęcie decyzji o podtrzymaniu skargi.
Jeżeli zgromadzenie plenarne większością oddanych głosów wypowie się przeciwko podtrzymaniu skargi, Przewodniczący wycofuje skargę.
Jeżeli Przewodniczący złoży skargę wbrew zaleceniu właściwej komisji, na początku kolejnej sesji miesięcznej zwraca się on do zgromadzenia plenarnego o podjęcie decyzji o podtrzymaniu skargi.
Artykuł 122
Konsekwencje bezczynności Rady po przyjęciu jej wspólnego stanowiska w ramach procedury współpracy
Jeżeli w terminie trzech miesięcy lub, za zgodą Rady, w terminie nieprzekraczającym czterech miesięcy od ogłoszenia wspólnego stanowiska zgodnie z art. 252 Traktatu WE Parlament nie odrzucił ani nie wprowadził poprawek do wspólnego stanowiska Rady, a Rada nie przyjmuje aktu prawnego proponowanego zgodnie ze wspólnym stanowiskiem prawodawstwa, Przewodniczący, działając w imieniu Parlamentu, może, po konsultacji z komisją właściwą w kwestiach prawnych, wnieść przeciwko Radzie skargę do Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z art. 232 Traktatu WE.
TYTUŁ V
STOSUNKI Z PARLAMENTAMI NARODOWYMI
Artykuł 123
Wymiana informacji, kontakty i wzajemne udogodnienia
1.
Parlament regularnie informuje o swojej działalności parlamenty narodowe Państw Członkowskich.
2.
Konferencja Przewodniczących może upoważnić Przewodniczącego do negocjowania opartych na zasadzie wzajemności udogodnień dla parlamentów narodowych Państw Członkowskich oraz do zaproponowania wszelkich innych środków mających na celu ułatwienie kontaktów z parlamentami narodowymi.
Artykuł 124
Konferencja Komisji do Spraw Europejskich (COSAC)
1.
Na wniosek Przewodniczącego Konferencja Przewodniczących wyznacza członków delegacji na Konferencji Komisji do Spraw Europejskich i może udzielić im mandatu.
Delegacji przewodniczy jeden z wiceprzewodniczących odpowiedzialnych za utrzymywanie kontaktów z parlamentami narodowymi.
2.
Inni członkowie delegacji są wybierani zależnie od tematyki omawianej w czasie obrad Konferencji Komisji do Spraw Europejskich, przy należytym uwzględnieniu ogólnej równowagi sił politycznych w Parlamencie.
Po każdym posiedzeniu delegacja składa sprawozdanie.
Artykuł 125
Konferencja parlamentów
Konferencja Przewodniczących wyznacza członków delegacji Parlamentu na każdy zjazd, konferencję lub inne spotkanie, w którym uczestniczą przedstawiciele parlamentów i udziela jej mandatu zgodnie ze stosownymi rezolucjami Parlamentu.
Delegacja wybiera swojego przewodniczącego oraz, w razie potrzeby, jednego lub kilku wiceprzewodniczących.
TYTUŁ VI
SESJE
ROZDZIAŁ 1
SESJE PARLAMENTU
Artykuł 126
Kadencja Parlamentu, sesje, sesje miesięczne i posiedzenia
1.
Kadencja Parlamentu pokrywa się z okresem sprawowania mandatu przez posłów przewidzianym w Akcie z dnia
2.
Sesja Parlamentu trwa jeden rok, co wynika z wyżej wymienionego Aktu i Traktatów.
3.
Sesja miesięczna to posiedzenie Parlamentu zwoływane z reguły co miesiąc. Sesja składa się z posiedzeń dziennych.
Posiedzenia plenarne Parlamentu, które odbywają się w tym samym dniu, są uznawane za jedno posiedzenie.
Artykuł 127
Zwoływanie Parlamentu
1.
Parlament zbiera się z mocy prawa w drugi wtorek marca każdego roku i podejmuje niezależną decyzję o długości przerw w sesji.
2.
Parlament zbiera się ponadto z mocy prawa w pierwszy wtorek po upływie jednego miesiąca od końca okresu ustalonego w art. 10 ust. 1 Aktu z dnia
3.
Konferencja Przewodniczących może zmienić długość przerw ustalonych zgodnie z ust. 1, podejmując uzasadnioną decyzję co najmniej piętnaście dni przed ustalonym uprzednio przez Parlament terminem wznowienia obrad, przy czym wznowienie sesji nie może zostać przełożone o więcej niż dwa tygodnie.
4.
Na wniosek większości członków Parlamentu lub na wniosek Komisji lub Rady, po konsultacji z Konferencją Przewodniczących, Przewodniczący zwołuje Parlament w trybie nadzwyczajnym.
W pilnych przypadkach Przewodniczący może, za zgodą Konferencji Przewodniczących, zwołać Parlament w trybie nadzwyczajnym.
Artykuł 128
Miejsce obrad
1.
Parlament zbiera się na posiedzeniach plenarnych i posiedzeniach komisji zgodnie z postanowieniami Traktatów.
Decyzje o dodatkowych posiedzeniach w Brukseli, jak również zmiany tych decyzji, wymagają większości oddanych głosów.
2.
Każda komisja parlamentarna może wystąpić z propozycją zwołania jednego lub kilku posiedzeń w innym miejscu.
Uzasadniony wniosek jest przekazywany Przewodniczącemu Parlamentu, który przekazuje go Prezydium.
W pilnych wypadkach Przewodniczący Parlamentu może sam podjąć decyzję.
Odmowne decyzje Prezydium lub Przewodniczącego wymagają uzasadnienia.
Artykuł 129
Uczestnictwo w posiedzeniach
1.
Na każdym posiedzeniu przedkładana jest do podpisania przez posłów lista obecności.
2.
Nazwiska posłów, których obecność została poświadczona na liście, są odnotowywane w protokole każdego posiedzenia.
ROZDZIAŁ 2
PORZĄDEK PRAC PARLAMENTU
Artykuł 130
Projekt porządku dziennego
1.
Przed każdą sesją miesięczną Konferencja Przewodniczących opracowuje na podstawie zaleceń konferencji przewodniczących komisji projekt porządku dziennego, uwzględniając przy tym uzgodniony roczny program działalności legislacyjnej przewidziany w art. 33.
Komisja i Rada mogą uczestniczyć, na zaproszenie Przewodniczącego, w obradach Konferencji Przewodniczących, dotyczących projektu porządku dziennego.
2.
Projekt porządku dziennego może wskazywać, kiedy będą poddane pod głosowanie niektóre jego punkty.
3.
Projekt porządku dziennego może zawierać jeden lub dwa punkty przewidujące debaty nad przypadkami łamania praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa, zgodnie z art. 115, trwające w sumie nie dłużej niż 60 minut.
4.
Końcowy projekt porządku dziennego jest przekazywany posłom na co najmniej trzy godziny przed otwarciem sesji miesięcznej.
Artykuł 131
Procedura na posiedzeniu plenarnym bez poprawek i debaty
1.
Każdy projekt legislacyjny (pierwsze czytanie), jak również każdy projekt rezolucji nielegislacyjnej, przyjęte w komisji przy mniej niż jednej dziesiątej członków komisji głosujących przeciw, są wpisywane do porządku dziennego obrad Parlamentu w celu przyjęcia bez poprawek.
Nad tym punktem przeprowadza się jedno głosowanie, chyba że przed ustaleniem końcowego projektu porządku dziennego grupy polityczne lub posłowie występujący indywidualnie, którzy reprezentują razem jedną dziesiątą członków Parlamentu, złożą pisemny wniosek o zgodę na wnoszenie poprawek.
W takim przypadku Przewodniczący wyznacza termin ich wnoszenia.
2.
Punkty wpisane do końcowego projektu porządku dziennego w celu poddania pod głosowanie bez poprawek nie są również przedmiotem debaty, chyba że Parlament, podczas przyjmowania porządku dziennego na początku sesji miesięcznej, podejmie inną decyzję na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących lub na wniosek grupy politycznej albo co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
3.
Przy sporządzaniu końcowego projektu porządku dziennego sesji miesięcznej Konferencja Przewodniczących może zaproponować wpisanie innych punktów do rozpatrzenia bez poprawek i bez debaty.
Przy uchwalaniu porządku dziennego Parlament nie może przyjąć takich propozycji jeżeli grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów wyraziło w formie pisemnej swój sprzeciw najpóźniej na godzinę przed otwarciem sesji miesięcznej.
4.
Przy rozpatrywaniu punktu bez debaty sprawozdawca lub przewodniczący właściwej komisji może bezpośrednio przed głosowaniem złożyć nie przekraczające dwóch minut oświadczenie.
Artykuł 132
Przyjęcie i zmiana porządku dziennego
1.
Na początku każdej sesji miesięcznej Parlament podejmuje decyzję co do końcowego projektu porządku dziennego.
Propozycje zmian mogą być przedstawiane przez komisję, grupę polityczną lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Propozycje te muszą zostać przedłożone Przewodniczącemu najpóźniej na godzinę przed otwarciem sesji miesięcznej.
W sprawie każdej propozycji Przewodniczący może udzielić głosu jej autorowi oraz jednemu mówcy za i jednemu mówcy przeciw.
Czas wystąpienia jest ograniczony do jednej minuty.
2.
Po przyjęciu, porządek dzienny nie może być zmieniany, chyba że zachodzą okoliczności wymienione w art. 134 i art. 167-171 lub na podstawie propozycji Przewodniczącego.
Odrzucony wniosek proceduralny mający na celu zmianę porządku dziennego nie może zostać złożony ponownie na tej samej sesji miesięcznej.
3.
Przed zamknięciem posiedzenia Przewodniczący informuje Parlament o dacie, godzinie i porządku dziennym następnego posiedzenia.
Artykuł 133
Debata nadzwyczajna
1.
Grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może wnioskować o wpisanie do porządku dziennego Parlamentu debaty nadzwyczajnej na temat o szczególnym znaczeniu, dotyczący polityki Unii Europejskiej.
W zasadzie w czasie jednej sesji miesięcznej nie organizuje się więcej niż jednej debaty nadzwyczajnej.
2.
Wniosek jest przedkładany Przewodniczącemu w formie pisemnej najpóźniej na trzy godziny przed rozpoczęciem sesji miesięcznej, w ramach której ma się odbyć debata nadzwyczajna.
Głosowanie nad wnioskiem odbywa się na początku sesji miesięcznej, w trakcie przyjmowania przez Parlament porządku dziennego.
3.
W odpowiedzi na wydarzenia, jakie nastąpiły po przyjęciu porządku dziennego danej sesji miesięcznej Przewodniczący, po konsultacji z przewodniczącymi grup politycznych, może zaproponować przeprowadzenie debaty nadzwyczajnej.
Każda tego rodzaju
4.
Przewodniczący ustala, kiedy odbędzie się debata.
Całkowity czas trwania debaty nie przekracza 60 minut.
Czas wystąpień jest rozdzielany pomiędzy grupy polityczne i posłów niezrzeszonych zgodnie z art. 142 ust. 2 i 3.
5.
Debata jest zamykana bez uchwalania rezolucji.
Artykuł 134
Tryb pilny
1.
Przewodniczący, komisja, grupa polityczna, co najmniej trzydziestu siedmiu posłów, Komisja lub Rada mogą zwrócić się do Parlamentu o przeprowadzenie w trybie pilnym debaty na temat projektu będącego przedmiotem konsultacji Parlamentu zgodnie z art. 40 ust. 1.
Wniosek taki musi być przedstawiony w formie pisemnej i zawierać uzasadnienie.
2.
Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o przeprowadzenie debaty w trybie pilnym Przewodniczący informuje o nim Parlament.
Głosowanie nad wnioskiem odbywa się na początku pierwszego posiedzenia następującego po posiedzeniu, na którym poinformowano o wpłynięciu wniosku, pod warunkiem, że projekt, którego dotyczy wniosek, został doręczony w językach urzędowych.
W przypadku gdy wpłynęło kilka wniosków dotyczących tej samej sprawy, przyjęcie lub odrzucenie jednego wniosku o tryb pilny odnosi się do wszystkich wniosków w tej sprawie.
3.
Przed głosowaniem udziela się głosu jedynie wnioskodawcy, jednemu mówcy za, jednemu mówcy przeciw oraz przewodniczącemu i/lub sprawozdawcy właściwej komisji, na nie więcej niż trzy minuty każdemu z nich.
4.
Punkty, co do których zastosowano tryb pilny, mają pierwszeństwo przed pozostałymi punktami porządku dziennego.
Przewodniczący ustala, kiedy odbędzie się debata i głosowanie nad nimi.
4.
Debata w trybie pilnym może odbyć się bez przedstawiania sprawozdania lub, wyjątkowo, na podstawie tylko ustnego sprawozdania właściwej komisji.
Artykuł 135
Debata łączna
W każdej chwili może zostać podjęta decyzja o poddaniu pod debatę łączną punktów dotyczących spraw tego samego rodzaju lub punktów, między którymi istnieje związek faktyczny.
Artykuł 136
Terminy
Z wyjątkiem przypadków postępowania w trybie pilnym przewidzianych w art. 115 i art. 134, debata i głosowanie nad danym tekstem mogą zostać otwarte tylko wówczas, gdy został on doręczony co najmniej 24 godziny wcześniej.
ROZDZIAŁ 3
OGÓLNE ZASADY PROWADZENIA POSIEDZEŃ
Artykuł 137
Wstęp na salę obrad
1.
Na salę obrad nie ma wstępu nikt poza posłami do Parlamentu, członkami Komisji i Rady, Sekretarzem Generalnym Parlamentu, członkami personelu wezwanymi w celu pełnienia swoich obowiązków, ekspertami i urzędnikami Unii.
2.
Na galerię wpuszczane są jedynie osoby będące w posiadaniu identyfikatora wystawianego w tym celu przez Przewodniczącego lub Sekretarza Generalnego Parlamentu.
3.
Osoby wpuszczone na galerię zajmują miejsca siedzące i zachowują ciszę.
Każda osoba wyrażająca oznaki aprobaty lub dezaprobaty jest natychmiast wyprowadzana przez strażników.
Artykuł 138
Języki
1.
Wszystkie dokumenty Parlamentu są sporządzane w językach urzędowych.
2.
Wszyscy posłowie mają prawo do wypowiadania się w Parlamencie w wybranym języku urzędowym.
Wystąpienia w jednym z języków urzędowych są tłumaczone symultanicznie na wszystkie inne języki urzędowe oraz na każdy inny język, który Prezydium uzna za niezbędny.
3.
Podczas posiedzeń komisji i delegacji zapewniane jest tłumaczenie na języki urzędowe używane i wnioskowane przez członków komisji lub delegacji i ich zastępców.
4.
W trakcie posiedzeń komisji lub delegacji odbywających się poza ich zwykłymi miejscami pracy zapewniane jest tłumaczenie na języki tych członków, którzy potwierdzili swój udział w posiedzeniu.
Zasada ta może zostać złagodzona za zgodą członków komisji lub delegacji.
Ewentualne spory rozstrzyga Prezydium.
Jeżeli po ogłoszeniu wyników głosowania okaże się, że występują niezgodności pomiędzy tekstami sporządzonymi w różnych językach, Przewodniczący podejmuje decyzję o ważności ogłoszonych wyników głosowania w myśl art. 164 ust. 5.
Jeśli zatwierdzi on wyniki, określa też, którą z wersji uznaje się za uchwaloną.
Wersja oryginalna nie może być jednak zawsze uznawana za tekst oficjalny, ponieważ możliwa jest sytuacja, w której teksty sporządzone we wszystkich innych językach różnią się od tekstu oryginalnego.
Artykuł 139
Przepis przejściowy
1.
Przy stosowaniu art. 138 wyjątkowo bierze się pod uwagę dla języków urzędowych Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu
2.
Raz na kwartał Sekretarz Generalny składa Prezydium szczegółowe sprawozdanie na temat postępów poczynionych na drodze do pełnego stosowania art. 138 i wysyła jego kopię wszystkim posłom.
3.
Na uzasadnione zalecenie Prezydium Parlament może w każdym czasie postanowić o wcześniejszym uchyleniu niniejszego artykułu lub na końcu terminu określonego w ust. 1 o przedłużeniu tego terminu.
Artykuł 140
Doręczanie dokumentów
Dokumenty będące podstawą debat oraz decyzji Parlamentu są drukowane i doręczane posłom.
Ich listę umieszcza się w protokole posiedzeń Parlamentu.
Z zastrzeżeniem akapitu pierwszego, posłowie oraz grupy polityczne mają, poprzez bezpośredni dostęp do wewnętrznego systemu komputerowego Parlamentu, wgląd do każdego dokumentu przygotowawczego, który nie ma charakteru poufnego (projekt sprawozdania, projekt zalecenia, projekt opinii, dokument roboczy, poprawki wniesione w komisji).
Artykuł 141
Udzielanie głosu i treść wystąpień
1.
Żaden poseł nie może zabrać głosu, jeżeli nie udzielił mu go Przewodniczący.
Mówca przemawia ze swojego miejsca i zwraca się do Przewodniczącego. Przewodniczący może zaprosić go do zajęcia miejsca na mównicy.
2.
Jeśli mówca odbiega od tematu, Przewodniczący przywołuje go do rzeczy.
Jeśli mówcy dwukrotnie zwrócono uwagę w trakcie jednej debaty, za trzecim razem Przewodniczący może odebrać mu głos na pozostałą część debaty na dany temat.
3.
Przewodniczący, niezależnie od jego innych uprawnień porządkowych, może polecić usunięcie z protokołów posiedzeń wystąpień posłów, którym nie udzielono głosu lub którzy kontynuowali wystąpienie po przekroczeniu przydzielonego im czasu.
4.
Nikt poza Przewodniczącym nie może przerywać wystąpienia mówcy.
Za zgodą Przewodniczącego mówca może jednak przerwać swoją wypowiedź, aby umożliwić innemu posłowi, Komisji lub Radzie zadanie mu pytania dotyczącego konkretnego punktu jego wystąpienia.
Artykuł 142
Przydzielanie czasu wystąpień
1.
Konferencja Przewodniczących może zaproponować sposób przydzielenia czasu wystąpień w trakcie danej debaty.
Parlament głosuje nad tą propozycją bez debaty.
2.
Czas wystąpień jest przydzielany według następujących zasad:
a) pierwsza część czasu wystąpień jest rozdzielana równo pomiędzy wszystkie grupy polityczne;
b) druga część czasu wystąpień jest rozdzielana pomiędzy grupy polityczne proporcjonalnie do liczby ich członków;
c) posłom niezrzeszonym przydziela się ogółem czas wystąpień obliczony według części przydzielonych każdej grupie politycznej zgodnie z lit. a) i b).
3.
Jeżeli czas wystąpień został ustalony dla kilku punktów porządku dziennego łącznie, grupy polityczne informują Przewodniczącego, jaką część czasu swojego wystąpienia zamierzają poświęcić na każdy z tych punktów.
Przewodniczący czuwa nad przestrzeganiem przydzielonego czasu wystąpień.
4.
Czas wypowiedzi jest ograniczony do jednej minuty dla wystąpień dotyczących protokołu obrad, wniosków proceduralnych oraz zmian w końcowym projekcie porządku dziennego lub w porządku dziennym.
5.
Podczas debaty nad sprawozdaniem Komisja i Rada z zasady zabierają głos niezwłocznie po przedstawieniu sprawozdania przez sprawozdawcę.
Jeśli jednak pod debatę poddawany jest projekt Komisji, Przewodniczący zaprasza ją do zabrania głosu w pierwszej kolejności w celu krótkiego zaprezentowania projektu, a w przypadku gdy chodzi o tekst zaproponowany przez Radę, Przewodniczący może zaprosić ją do zabrania głosu w pierwszej kolejności.
W każdym przypadku jako następny zabiera głos sprawozdawca.
Rada i Komisja mogą ponownie zabrać głos, w szczególności w celu odpowiedzi na wystąpienia posłów.
6.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 197 Traktatu WE, Przewodniczący stara się osiągnąć porozumienie z Komisją i Radą co do odpowiedniego przydziału czasu ich wystąpień.
7.
Posłowie, którzy nie zabierali głosu w danej debacie mogą, nie częściej niż raz w sesji miesięcznej, złożyć pisemne oświadczenie o długości nie przekraczającej 200 słów, które zostaje załączone do pełnego sprawozdania z debaty.
Artykuł 143
Lista mówców
1.
Posłowie wnioskujący o udzielenie im głosu są wpisywani na listę mówców według kolejności wpływania ich wniosków.
2.
Przewodniczący udziela głosu dbając o to aby, w miarę możliwości, przemawiali na przemian mówcy o różnych orientacjach politycznych i w różnych językach.
3.
Prawo do wypowiedzi w pierwszej kolejności mogą jednakże otrzymać na własny wniosek sprawozdawca właściwej komisji oraz przewodniczący grup politycznych wypowiadający się w imieniu swojej grupy bądź też mówcy ich zastępujący.
4.
Nikt nie może zabierać głosu na ten sam temat więcej niż dwa razy bez zgody Przewodniczącego.
Przewodniczący i sprawozdawca zainteresowanych komisji zostają jednakże, na własny wniosek, wysłuchani, przy czym czas ich wystąpienia ustala Przewodniczący.
Artykuł 144
Wystąpienia jednominutowe
W trakcie pierwszego posiedzenia każdej sesji miesięcznej Przewodniczący udziela głosu, na nie dłużej niż 30 minut, posłom, którzy pragną zwrócić uwagę Parlamentu na ważną kwestię polityczną.
Czas wystąpienia każdego posła nie może przekraczać jednej minuty.
Przewodniczący może wyrazić zgodę na wyznaczenie dodatkowego czasu o takim przeznaczeniu w trakcie tej samej sesji miesięcznej.
Artykuł 145
Oświadczenia osobiste
1.
Posłowi pragnącemu złożyć oświadczenie osobiste udziela się głosu na zakończenie debaty nad rozpatrywanym punktem porządku dziennego lub w chwili przyjmowania protokołu posiedzenia, do którego odnosi się wniosek o udzielenie głosu.
Mówca nie może wypowiadać się co do treści debaty, może jedynie odeprzeć stwierdzenia, jakie padły w trakcie debaty i dotyczyły go osobiście, odrzucić opinie, jakie mu się przypisuje lub też sprostować swoje wypowiedzi.
2.
Wystąpienie mające na celu złożenie oświadczenia osobistego nie może przekroczyć trzech minut, chyba że Parlament zadecyduje inaczej.
Artykuł 146
Przywołanie do porządku
1.
Przewodniczący przywołuje do porządku każdego posła, który zakłóca posiedzenie.
2.
W przypadku ponownego zakłócenia porządku przez posła Przewodniczący ponownie przywołuje go do porządku, z odnotowaniem tego faktu w protokole.
3.
W przypadku zakłócenia porządku po raz trzeci Przewodniczący może zarządzić usunięcie posła z sali obrad do końca posiedzenia.
Sekretarz Generalny czuwa nad natychmiastowym zastosowaniem tego środka dyscyplinarnego z pomocą strażników oraz, w razie potrzeby, służb ochrony Parlamentu.
Artykuł 147
Wykluczenie posłów
1.
W przypadku, gdy poseł w bardzo poważny sposób zakłóca posiedzenie lub prace Parlamentu, Przewodniczący może po udzieleniu oficjalnego ostrzeżenia zaproponować, aby Parlament natychmiast lub najpóźniej w trakcie następnej sesji miesięcznej udzielił mu nagany, która pociąga za sobą natychmiastowe wykluczenie z obrad oraz zakaz wstępu na salę obrad przez okres od dwóch do pięciu dni.
2.
Parlament głosuje nad zastosowaniem tego środka dyscyplinarnego w czasie ustalonym przez Przewodniczącego, albo podczas posiedzenia, na którym nastąpiły wydarzenia będące jego przyczyną, albo, w przypadku zakłócenia porządku poza salą obrad, z chwilą, gdy informacja o tym dotrze do Przewodniczącego, w każdym razie jednak najpóźniej w trakcie następnej sesji miesięcznej.
Przed przystąpieniem do głosowania Parlament ma obowiązek wysłuchania posła, którego dotyczy środek dyscyplinarny.
Czas tego wystąpienia nie może przekroczyć pięciu minut.
3. Głosowanie nad proponowanym środkiem dyscyplinarnym odbywa się za pomocą systemu elektronicznego, bez debaty. Wnioski oparte na art. 149 ust. 3 lub na art. 160 ust. 1 nie są dopuszczalne.
Artykuł 148
Zakłócenie porządku w Parlamencie
Jeśli w Zgromadzeniu zakłócony zostaje porządek w sposób utrudniający kontynuację obrad, Przewodniczący w celu przywrócenia porządku zawiesza posiedzenie na określony czas lub zamyka posiedzenie.
Jeżeli nie może on dojść do głosu, opuszcza fotel Przewodniczącego, co oznacza zawieszenie posiedzenia.
Posiedzenie jest wznawiane po ponownym zwołaniu przez Przewodniczącego.
ROZDZIAŁ 4
KWORUM I GŁOSOWANIE
Artykuł 149
Kworum
1.
Parlament obraduje, ustala porządek dzienny oraz przyjmuje protokół posiedzenia niezależnie od liczby posłów obecnych na sali.
2.
Kworum jest osiągnięte, jeśli na sali obrad znajduje się jedna trzecia członków Parlamentu.
3.
Głosowanie jest ważne niezależnie od liczby głosujących, chyba że na wcześniejszy wniosek co najmniej trzydziestu siedmiu posłów Przewodniczący w momencie głosowania stwierdzi brak kworum.
Jeżeli wyniki głosowania wykażą brak kworum, głosowanie zostaje wpisane do porządku dziennego następnego posiedzenia.
Wniosek o stwierdzenie kworum może być złożony wyłącznie przez co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Wniosek złożony w imieniu grupy politycznej nie jest dopuszczalny.
W celu ustalenia wyników głosowania należy wziąć pod uwagę, zgodnie z ust. 2, wszystkich posłów obecnych na sali obrad oraz, zgodnie z ust.4, wszystkich posłów, którzy wnioskowali o stwierdzenie kworum.
Nie może być w tym celu zastosowany elektroniczny system głosowania.
Drzwi prowadzące na salę obrad nie mogą zostać zamknięte.
Jeśli liczba obecnych posłów nie stanowi kworum, Przewodniczący nie ogłasza wyniku głosowania, a tylko stwierdza brak kworum.
Ostatnie zdanie ustępu 3 nie ma zastosowania do głosowań nad wnioskami proceduralnymi, a jedynie do głosowań w kwestiach merytorycznych.
4.
Posłowie, którzy wnioskowali o stwierdzenie kworum, są brani pod uwagę przy ustalaniu liczby obecnych zgodnie z ust. 2, nawet jeśli nie są już obecni na sali obrad.
5.
Jeżeli obecnych jest mniej niż trzydziestu siedmiu posłów, Przewodniczący może stwierdzić brak kworum.
Artykuł 150
Składanie i przedstawianie poprawek
1.
Właściwa przedmiotowo komisja, grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może złożyć poprawki do rozpatrzenia na posiedzeniu plenarnym.
Poprawki muszą być złożone w formie pisemnej i podpisane przez ich autorów.
Do poprawek do dokumentów o charakterze legislacyjnym w rozumieniu art. 40 ust. 1 mogą być dołączane krótkie wyjaśnienia.
Za wyjaśnienia te odpowiedzialność ponoszą ich autorzy.
Nie są one poddawane pod głosowanie.
2.
Z zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych w art. 151, poprawka może mieć na celu zmianę którejkolwiek części tekstu, a także wykreślenie, dodanie lub zastąpienie słów lub liczb.
W rozumieniu niniejszego i następnego artykułu słowo "tekst" oznacza całość projektu rezolucji, projektu rezolucji legislacyjnej, projektu decyzji lub też całość projektu Komisji.
3.
Termin składania poprawek wyznacza Przewodniczący.
4.
Poprawka może zostać przedstawiona w czasie debaty przez jej autora lub przez posła wyznaczonego przez autora do zastąpienia go.
5.
Jeżeli autor wycofa swoją poprawkę i nie zostanie ona natychmiast podjęta przez innego posła, poprawka ta upada.
6.
Poprawki mogą zostać poddane pod głosowanie wyłącznie po ich wydrukowaniu i doręczeniu we wszystkich językach urzędowych, chyba że Parlament postanowi inaczej.
Decyzja taka nie może zostać podjęta, jeśli sprzeciwi się jej co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Do niniejszego ustępu artykuł 139 stosuje się odpowiednio.
Poprawki ustne przedstawione w komisji mogą być poddawane pod głosowanie, chyba że sprzeciwi się temu któryś z członków komisji.
Artykuł 151
Dopuszczalność poprawek
1.
Poprawka jest niedopuszczalna, jeżeli:
a) jej treść nie ma bezpośredniego związku z tekstem, którego zmianę ma na celu;
b) ma na celu usunięcie lub zastąpienie całego tekstu;
c) ma na celu zmianę więcej niż jednego artykułu lub ustępu tekstu, do którego się odnosi; postanowienie to nie stosuje się do poprawek kompromisowych ani do poprawek mających na celu naniesienie identycznych zmian w danym wyrażeniu w całym tekście;
d) okaże się, że w co najmniej jednym języku urzędowym sformułowanie tekstu, do którego odnosi się poprawka, nie wymaga wprowadzania zmian; w takim przypadku Przewodniczący poszukuje wraz z zainteresowanymi odpowiedniego rozwiązania językowego.
2.
Poprawka upada, jeżeli jest sprzeczna z podjętymi wcześniej w trakcie tego samego głosowania decyzjami dotyczącymi tego samego tekstu.
3.
O dopuszczalności poprawek decyduje Przewodniczący.
Decyzja Przewodniczącego dotycząca dopuszczalności poprawek podejmowana zgodnie z ust. 3 opiera się nie tylko na postanowieniach ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, ale na podstawie całości postanowień Regulaminu.
4.
Grupa polityczna może złożyć projekt rezolucji w celu zastąpienia projektu rezolucji nielegislacyjnej zawartego w sprawozdaniu komisji.
W takim przypadku grupa ta nie może wnosić poprawek do projektu rezolucji właściwej komisji.
Projekt rezolucji grupy nie może być dłuższy niż projekt właściwej komisji.
Przedkładany jest on do zatwierdzenia przez Parlament w jednym głosowaniu, bez poprawek.
Artykuł 152
Procedura głosowania
1.
Do głosowań nad sprawozdaniami stosuje się następującą procedurę:
a) najpierw przeprowadza się głosowanie nad ewentualnymi poprawkami do tekstu, którego dotyczy sprawozdanie właściwej komisji;
b) następnie głosuje się nad całością tekstu z ewentualnymi poprawkami;
c) następnie głosuje się nad poprawkami do projektu rezolucji lub do projektu rezolucji legislacyjnej;
d) na końcu odbywa się głosowanie nad całością projektu rezolucji lub projektu rezolucji legislacyjnej (głosowanie końcowe).
Parlament nie głosuje nad uzasadnieniem zawartym w sprawozdaniu.
2.
Przy drugim czytaniu stosuje się następującą procedurę:
a) jeżeli nie zaproponowano odrzucenia lub zmiany wspólnego stanowiska Rady, uważa się je za przyjęte, zgodnie z art. 67;
b) propozycja odrzucenia wspólnego stanowiska jest poddawana pod głosowanie przed wszelkimi poprawkami (art. 61 ust. 1);
c) jeżeli do wspólnego stanowiska złożono więcej poprawek, poddaje się je pod głosowanie w kolejności wskazanej w art. 155;
d) jeżeli Parlament głosował nad wniesieniem poprawek do wspólnego stanowiska, dodatkowe głosowanie nad całością tekstu może odbyć się jedynie z zachowaniem postanowień art. 61 ust. 2.
3.
Procedura przedstawiona w art. 65 stosuje się do trzeciego czytania.
4.
Podczas poddawania pod głosowanie tekstów legislacyjnych oraz projektów rezolucji nielegislacyjnych przystępuje się w pierwszej kolejności do głosowań nad częścią merytoryczną, a następnie do głosowań nad odniesieniami do innych dokumentów oraz punktami uzasadnienia.
Poprawki sprzeczne z wynikami wcześniejszych głosowań upadają.
5.
Podczas głosowania dopuszczalne są jedynie krótkie wystąpienia sprawozdawcy przedstawiające stanowisko jego komisji w sprawie poddawanych pod głosowanie poprawek.
Artykuł 153
Równa liczba głosów
1.
W przypadku równej liczby głosów oddanych w głosowaniu na podstawie art. 152 ust. 1 lit. b) lub d), całość tekstu jest odsyłana do komisji.
Procedurę tę stosuje się także w przypadku głosowań na podstawie art. 3 i 7 oraz głosowań końcowych na podstawie art. 177 i art. 188 z tym, że dla dwóch ostatnich artykułów odesłanie następuje do Konferencji Przewodniczących.
2.
W przypadku równej liczby głosów w głosowaniu nad całością porządku dziennego (art. 132), nad całością protokołu obrad (art. 172) lub nad tekstem poddanym pod głosowanie podzielone zgodnie z art. 157, poddawany pod głosowanie tekst uznaje się za przyjęty.
3.
We wszystkich innych przypadkach równej liczby głosów, z zastrzeżeniem artykułów wymagających większości kwalifikowanej, poddawany pod głosowanie tekst lub propozycję uważa się za odrzuconą.
Artykuł 154
Zasady głosowania
1.
Głosowanie nad sprawozdaniami opiera się na zaleceniu przedmiotowo właściwej komisji.
Komisja ta może powierzyć to zadanie swojemu przewodniczącemu i swojemu sprawozdawcy.
2.
Może zalecić głosowanie łączne nad wszystkimi poprawkami lub niektórymi spośród nich, przyjęcie poprawek, ich odrzucenie lub anulowanie.
Może ona również zaproponować poprawki kompromisowe.
3.
Jeżeli zaleca ona przeprowadzenie głosowania łącznego, poprawki, których ono dotyczy, są poddawane pod głosowanie w pierwszej kolejności, w głosowaniu łącznym.
4.
Jeżeli komisja zaproponuje poprawkę kompromisową, to poprawka ta ma pierwszeństwo w głosowaniu.
5.
Poprawka, co do której wnioskowano o głosowanie imienne, jest przedmiotem odrębnego głosowania.
6.
Głosowanie podzielone nie jest dopuszczalne w przypadku głosowania łącznego lub głosowania nad poprawką kompromisową.
Artykuł 155
Kolejność głosowania nad poprawkami
1.
Poprawki mają pierwszeństwo przed tekstem, do którego się odnoszą, i są poddawane pod głosowanie przed nim.
2.
Jeśli dwie lub więcej wykluczających się wzajemnie poprawek odnosi się do tego samego fragmentu tekstu, pierwszeństwo ma ta poprawka, która najbardziej odbiega od pierwotnego tekstu i jest ona poddawana pod głosowanie jako pierwsza.
Jej przyjęcie oznacza odrzucenie innych poprawek.
Jeżeli zostaje ona odrzucona, poddawana jest pod głosowanie kolejna poprawka mająca pierwszeństwo przed innymi. Tak samo postępuje się z pozostałymi poprawkami.
W przypadku wątpliwości co do pierwszeństwa rozstrzyga Przewodniczący.
Jeśli wszystkie poprawki zostały odrzucone, tekst pierwotny uważa się za przyjęty, chyba że w wymaganym terminie złożono wniosek o głosowanie odrębne.
3.
Przewodniczący może poddać pod głosowanie najpierw tekst pierwotny lub poddać pod głosowanie poprawkę, która mniej odbiega od tekstu pierwotnego, przed poprawką, która odbiega od niego najbardziej.
Jeśli jedna z tych poprawek uzyska większość, wszystkie inne poprawki dotyczące tego samego tekstu upadają.
4.
Wyjątkowo, na podstawie propozycji Przewodniczącego, mogą zostać poddane pod głosowanie poprawki złożone po zamknięciu debaty, jeżeli są to poprawki kompromisowe lub jeżeli wystąpiły problemy natury technicznej.
Przewodniczący występuje o zgodę Parlamentu, aby poddać je pod głosowanie.
Zgodnie z art. 151 ust. 3 o dopuszczalności poprawek decyduje Przewodniczący.
W przypadku poprawki kompromisowej złożonej po zamknięciu debaty, zgodnie z niniejszym ustępem Przewodniczący decyduje o jej dopuszczalności osobno dla każdego przypadku, sprawdzając, czy poprawka ma charakter kompromisowy.
Jako ogólne kryteria dopuszczalności można przyjąć, że:
- zazwyczaj poprawki kompromisowe nie mogą odnosić się do tych części tekstu, do których nie wniesiono poprawek przed upływem terminu ich składania,
- zazwyczaj poprawki kompromisowe składane są przez grupy polityczne, przewodniczących lub sprawozdawców zainteresowanych komisji lub przez autorów innych poprawek,
- zazwyczaj poprawki kompromisowe łączą się z wycofaniem innych poprawek do tego samego punktu.
Tylko Przewodniczący może zaproponować wzięcie poprawek kompromisowych pod uwagę.
Aby poddać poprawkę pod głosowanie Przewodniczący występuje o zgodę Parlamentu pytając, czy ktoś sprzeciwia się poddaniu pod głosowanie poprawki kompromisowej.
W przypadku sprzeciwu Parlament decyduje większością oddanych głosów.
5.
Jeżeli właściwa komisja złożyła kilka poprawek do tekstu będącego przedmiotem sprawozdania, Przewodniczący poddaje je pod głosowanie łącznie, chyba że grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów wnioskowało o głosowanie odrębne lub złożone zostały także inne poprawki.
6.
Przewodniczący może zarządzić łączne głosowanie nad innymi poprawkami, jeżeli się one uzupełniają.
W takim przypadku stosuje on procedurę przewidzianą w ust. 5.
Autorzy poprawek mogą zaproponować łączne głosowanie nad nimi, jeśli ich poprawki uzupełniają się.
7.
Po przyjęciu lub odrzuceniu danej poprawki Przewodniczący może zadecydować o poddaniu pod głosowanie łączne innych poprawek mających podobną treść lub cele.
Przed podjęciem decyzji Przewodniczący może wystąpić o zgodę Parlamentu.
Poprawki te mogą odnosić się do różnych części pierwotnego tekstu.
8.
Dwie lub więcej identycznych poprawek złożonych przez różnych autorów poddaje się pod głosowanie jako jedną poprawkę.
Artykuł 156
Rozpatrywanie w komisjach poprawek złożonych na posiedzeniu plenarnym
Jeśli do sprawozdania wpłynęło więcej niż pięćdziesiąt poprawek do rozpatrzenia na posiedzeniu plenarnym, Przewodniczący może zwrócić się do właściwej komisji, po konsultacji z jej przewodniczącym, o zebranie się w celu ich rozpatrzenia.
Poprawka, która na tym etapie nie otrzyma poparcia jednej dziesiątej członków komisji, nie jest poddawana pod głosowanie na posiedzeniu plenarnym.
Artykuł 157
Głosowanie podzielone
1.
Grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może wnioskować o przeprowadzenie głosowania podzielonego, jeżeli poddawany pod głosowanie tekst zawiera więcej niż jedno postanowienie lub odnosi się do kilku kwestii, albo jeżeli może on być podzielony na części, z których każda stanowi logiczną całość lub ma własną wartość normatywną.
2.
Wniosek ten musi zostać przedstawiony nie później niż wieczorem w dniu poprzedzającym głosowanie, chyba że Przewodniczący wyznaczy inny termin.
Przewodniczący podejmuje następnie decyzję co do wniosku.
Artykuł 158
Prawo do głosowania
Prawo do głosowania jest prawem osobistym.
Posłowie głosują indywidualnie i osobiście.
Jakiekolwiek naruszenie niniejszego artykułu zostanie uznane za poważne zakłócenie przebiegu posiedzenia w rozumieniu art. 147 ust. 1 i pociągnie za sobą konsekwencje prawne, o których mowa w tym artykule.
Artykuł 159
Głosowanie
1.
Głosowanie w Parlamencie odbywa się zazwyczaj przez podniesienie ręki.
2.
Jeżeli Przewodniczący zadecyduje, że rezultat głosowania budzi wątpliwości, przeprowadza się głosowanie elektroniczne. Jeśli system elektroniczny nie działa, posłowie głosują przez powstanie z miejsc.
3.
Wynik głosowania jest rejestrowany.
Artykuł 160
Głosowanie imienne
1. Poza przypadkami przewidzianymi w art. 99 ust. 4 i art. 100 ust. 5 głosowanie imienne przeprowadza się, jeżeli grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów złożyło pisemny wniosek w tej sprawie nie później niż wieczorem w dniu poprzedzającym głosowanie, chyba że Przewodniczący wyznaczył inny termin.
2.
Głosowanie imienne przeprowadza się w kolejności alfabetycznej rozpoczynając od wybranego losowo nazwiska posła.
Przewodniczący głosuje jako ostatni.
Głosujący posłowie odpowiadają głośno "tak", "nie" lub "wstrzymuję się".
Tylko głosy "za" i "przeciw" są uwzględniane przy obliczaniu wyniku głosowania.
Wynik głosowania jest ustalany i ogłaszany przez Przewodniczącego.
Wynik głosowania jest wpisywany do protokołu posiedzenia. Lista głosujących, uporządkowana według grup politycznych i według kolejności alfabetycznej nazwisk posłów, zawiera informację o sposobie głosowania każdego z posłów.
Artykuł 161
Głosowanie elektroniczne
1.
Dla przeprowadzenia głosowań przewidzianych w art. 159, 160 i art. 162 Przewodniczący w każdej chwili może zadecydować o zastosowaniu elektronicznego systemu głosowania.
Jeżeli zastosowanie elektronicznego systemu głosowania jest niemożliwe z przyczyn technicznych, głosowanie przeprowadza się zgodnie z art. 159, 160 ust. 2 lub art. 162.
Techniczne warunki stosowania tego systemu określone są w instrukcjach Prezydium.
2.
W przypadku głosowania elektronicznego rejestrowany jest jedynie wynik liczbowy.
Jeżeli jednak złożono zgodnie z art. 160 ust. 1 wniosek o głosowanie imienne, wynik głosowania jest rejestrowany imiennie i wpisywany do protokołu posiedzenia, z listą głosujących uporządkowaną według grup politycznych i według kolejności alfabetycznej nazwisk posłów.
3.
Głosowanie imienne przeprowadza się zgodnie z art. 160 ust. 2, jeżeli wnioskuje o to większość obecnych posłów.
Aby stwierdzić, czy ten warunek został spełniony, może zostać zastosowany system, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 162
Głosowanie tajne
1. W przypadku nominacji przeprowadzane jest głosowanie tajne, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1, 177 ust. 1 i 182 ust. 2 drugi akapit.
Przy obliczaniu oddanych głosów bierze się pod uwagę jedynie karty do głosowania z nazwiskiem posła, którego kandydatura została zgłoszona.
2.
Głosowanie tajne może być przeprowadzone także, gdy wnioskuje o to co najmniej jedna piąta członków Parlamentu.
Wniosek taki musi zostać złożony przed rozpoczęciem głosowania.
3.
Wniosek o głosowanie tajne ma pierwszeństwo przed wnioskiem o głosowanie imienne.
4.
Wyniki głosowania tajnego obliczane są przez dwóch do sześciu posłów wybranych w drodze losowania.
W przypadku głosowania określonego w ust. 1 liczenia głosów nie mogą dokonywać kandydaci.
Nazwiska posłów, którzy wzięli udział w głosowaniu tajnym są rejestrowane w protokole posiedzenia, na którym odbyło się głosowanie.
Artykuł 163
Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
1.
Po zakończeniu ogólnej debaty każdy poseł może złożyć nie przekraczające jednej minuty oświadczenie ustne lub nie przekraczające 200 słów oświadczenie pisemne dotyczące końcowego głosowania, które jest włączane do pełnego sprawozdania z posiedzenia.
Grupa polityczna może złożyć wyjaśnienie dotyczące sposobu głosowania nie przekraczające dwóch minut.
Po rozpoczęciu pierwszego wyjaśnienia dotyczącego sposobu głosowania nie są dopuszczalne dalsze wnioski w tej sprawie.
Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania w odniesieniu do głosowania końcowego przyjmowane są w każdej sprawie przedłożonej Parlamentowi.
Wyrażenie "głosowanie końcowe" nie przesądza o rodzaju głosowania, lecz oznacza ostatnie głosowanie w danej sprawie.
2.
Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania nie są dopuszczalne w przypadku głosowania nad kwestiami proceduralnymi.
3.
Jeżeli do porządku dziennego Parlamentu wpisany jest zgodnie z art. 131 projekt Komisji lub sprawozdanie, posłowie mogą składać pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania zgodnie z ust. 1.
Pisemne lub ustne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania muszą mieć bezpośredni związek z tekstem będącym przedmiotem głosowania.
Artykuł 164
Kwestionowanie ważności głosowania
1.
Przewodniczący ogłasza otwarcie i zamknięcie każdego głosowania.
2.
Po ogłoszeniu przez Przewodniczącego otwarcia głosowania nikt, poza samym Przewodniczącym, nie może zabierać głosu aż do ogłoszenia przez niego zamknięcia głosowania.
3.
Wnioski regulaminowe dotyczące ważności głosowania mogą być składane po ogłoszeniu przez Przewodniczącego zamknięcia głosowania.
4.
Po ogłoszeniu wyników głosowania, które odbyło się przez podniesienie ręki, mogą być składane wnioski o ich weryfikację za pomocą systemu elektronicznego.
5.
Decyzja w sprawie ważności ogłoszonego wyniku należy do Przewodniczącego.
Od jego decyzji nie ma odwołania.
ROZDZIAŁ 5
WYSTĄPIENIA W SPRAWACH PROCEDURALNYCH
Artykuł 165
Wnioski proceduralne
1.
W pierwszej kolejności udziela się głosu w celu złożenia następujących wniosków proceduralnych:
a) pytanie wstępne (art. 167);
b) wniosek o odesłanie do komisji (art. 168);
c) wniosek o zamknięcie debaty (art. 169);
d) wniosek o odroczenie debaty lub głosowania (art. 170);
e) wniosek o zawieszenie lub zamknięcie posiedzenia (art. 171).
W sprawie tych wniosków głos zabierać mogą, poza wnioskodawcą, jedynie jeden mówca za i jeden mówca przeciw, jak również przewodniczący lub sprawozdawca właściwej komisji.
2.
Czas wystąpienia jest ograniczony do jednej minuty.
Artykuł 166
Wnioski w sprawie przestrzegania Regulaminu
1.
Poseł może zabrać głos w celu zwrócenia uwagi Przewodniczącego na nieprzestrzeganie Regulaminu.
Na początku swojego wystąpienia poseł wskazuje artykuł, do którego się odwołuje.
2.
Wnioski o udzielenie głosu w celu złożenia wniosku w sprawie przestrzegania Regulaminu mają pierwszeństwo przed innymi wnioskami o udzielenie głosu.
3.
Czas wystąpienia jest ograniczony do jednej minuty.
4.
W przypadku wniosku w sprawie przestrzegania Regulaminu Przewodniczący niezwłocznie podejmuje decyzję w tej sprawie zgodnie z postanowieniami Regulaminu i ogłasza ją bezpośrednio po zgłoszeniu wniosku.
Decyzja ta nie podlega głosowaniu.
5.
Wyjątkowo Przewodniczący może oświadczyć, że jego decyzja zostanie ogłoszona później, w każdym jednak przypadku w ciągu 24 godzin po zgłoszeniu wniosku w sprawie przestrzegania Regulaminu.
Przełożenie terminu podjęcia decyzji nie pociąga za sobą odroczenia debaty.
Przewodniczący może przedstawić sprawę właściwej komisji.
Artykuł 167
Pytanie wstępne
1.
W momencie otwarcia debaty nad danym punktem porządku dziennego może zostać złożony wniosek o rezygnację z debaty nad tym punktem z powodu niedopuszczalności (pytanie wstępne).
Głosowanie nad tym wnioskiem przeprowadza się niezwłocznie.
Zamiar złożenia pytania wstępnego powinien być zgłoszony co najmniej dwadzieścia cztery godziny wcześniej Przewodniczącemu, który informuje o nim niezwłocznie Parlament.
2.
Jeśli wniosek został przyjęty, Parlament przechodzi niezwłocznie do następnego punktu porządku dziennego.
Artykuł 168
Odesłanie do komisji
1.
O odesłanie sprawy do komisji może wnioskować grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów podczas ustalania porządku dziennego lub przed otwarciem debaty.
Zamiar złożenia wniosku o odesłanie do komisji jest zgłaszany co najmniej dwadzieścia cztery godziny wcześniej Przewodniczącemu, który niezwłocznie informuje o nim Parlament.
2.
O odesłanie sprawy do komisji może też wnioskować grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów przed głosowaniem lub w jego trakcie.
Wniosek taki jest niezwłocznie poddawany pod głosowanie.
3.
Wniosek o odesłanie do komisji może być zgłoszony tylko raz w ciągu każdego z powyższych etapów procedury.
4.
Odesłanie do komisji zawiesza debatę nad rozpatrywanym punktem.
5.
Parlament może wyznaczyć komisji termin, w jakim powinna ona przedstawić swoje wnioski.
Artykuł 169
Zamknięcie debaty
1.
Przewodniczący może zaproponować zamknięcie debaty zanim zabiorą głos wszyscy mówcy figurujący na liście. Wniosek taki może też złożyć grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Głosowanie nad tą propozycją lub wnioskiem przeprowadza się niezwłocznie.
2.
Jeżeli ta propozycja lub wniosek zostały przyjęte, głos może zabrać tylko jeden poseł z każdej grupy, która nie wzięła jeszcze udziału w debacie.
3.
Po wystąpieniach, o których mowa w ust. 2, następuje zamknięcie debaty i Parlament przystępuje do głosowania nad omawianym punktem, chyba że wcześniej został ustalony inny termin głosowania.
4.
Jeśli propozycję lub wniosek odrzucono, mogą być one powtórnie przedstawione w czasie tej samej debaty jedynie przez Przewodniczącego.
Artykuł 170
Odroczenie debaty lub głosowania
1.
Grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może w chwili otwarcia debaty nad danym punktem porządku dziennego przedstawić wniosek o odroczenie debaty na wskazany termin.
Głosowanie nad tym wnioskiem przeprowadza się niezwłocznie.
Zamiar złożenia wniosku o odroczenie debaty powinien być zgłoszony co najmniej dwadzieścia cztery godziny wcześniej Przewodniczącemu, który informuje o nim niezwłocznie Parlament.
2.
Jeżeli wniosek został przyjęty, Parlament przechodzi do następnego punktu porządku dziennego.
Odroczona debata jest podejmowana w wyznaczonym terminie.
3.
Jeżeli wniosek odrzucono, nie może być on przedstawiony ponownie w trakcie tej samej sesji miesięcznej.
4.
Przed głosowaniem lub w jego trakcie grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów może przedstawić wniosek o odroczenie głosowania.
Wniosek taki jest niezwłocznie poddawany pod głosowanie.
Decyzja Parlamentu o odroczenie debaty na późniejszą sesję miesięczną powinna wskazywać, na którą sesję miesięczną debata ma zostać wpisana, przy założeniu, że porządek dzienny tej sesji miesięcznej jest ustalany zgodnie z art. 130 i art. 132 Regulaminu.
Artykuł 171
Zawieszenie lub zamknięcie posiedzenia
Posiedzenie może zostać zawieszone lub zamknięte w trakcie debaty lub głosowania, jeżeli decyzję taką podejmie Parlament na podstawie propozycji Przewodniczącego lub na wniosek grupy politycznej lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Głosowanie nad tą propozycją lub wnioskiem przeprowadza się niezwłocznie.
ROZDZIAŁ 6
JAWNOŚĆ PRAC
Artykuł 172
Protokół obrad
1.
Protokół każdego posiedzenia, zawierający decyzje Parlamentu i nazwiska mówców, jest doręczany najpóźniej na pół godziny przed rozpoczęciem popołudniowej części następnego posiedzenia.
W ramach procedur legislacyjnych za "decyzje" uważa się także wszelkie poprawki przyjęte przez Parlament, nawet jeśli ostatecznie projekt Komisji, zgodnie z art. 52 ust. 1, lub wspólne stanowisko Rady, zgodnie z art. 61 ust. 3, zostają odrzucone.
Teksty przyjęte przez Parlament są doręczane oddzielnie.
Jeżeli teksty o charakterze legislacyjnym przyjęte przez Parlament zawierają poprawki, publikuje się je w wersji ujednoliconej.
2.
Na początku popołudniowej części każdego posiedzenia Przewodniczący przedkłada Parlamentowi do zatwierdzenia protokół poprzedniego posiedzenia.
3.
Jeżeli do protokołu zgłoszono zastrzeżenia, Parlament decyduje w razie potrzeby o wzięciu pod uwagę żądanych zmian.
Poseł nie może zabierać głosu w sprawie protokołu dłużej niż jedną minutę.
4.
Protokół opatrzony podpisem Przewodniczącego i Sekretarza Generalnego jest przechowywany w archiwach Parlamentu. Protokół jest publikowany w
Artykuł 173
Pełne sprawozdanie z obrad
1.
Pełne sprawozdanie z obrad jest sporządzane dla każdego posiedzenia w językach urzędowych.
2.
Mówcy są zobowiązani do przesłania tekstów swoich wystąpień do Sekretariatu najpóźniej następnego dnia po ich otrzymaniu.
3.
Pełne sprawozdanie jest publikowane jako załącznik do
TYTUŁ VII
KOMISJE I DELEGACJE
ROZDZIAŁ 1
KOMISJE — POWOŁYWANIE I KOMPETENCJE
Artykuł 174
Powoływanie komisji stałych
Na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących Parlament powołuje komisje stałe, których kompetencje są określone w załączniku do Regulaminu [15]. Wybór członków komisji następuje podczas pierwszej sesji miesięcznej nowo wybranego Parlamentu oraz ponownie po upływie dwóch i pół roku.
Kompetencje komisji stałych mogą zostać ustalone w innym terminie niż data powołania komisji.
Artykuł 175
Powoływanie komisji tymczasowych
Na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących Parlament może w każdej chwili powołać komisje tymczasowe, których kompetencje, skład i okres funkcjonowania są ustalane równocześnie z decyzją o ich powołaniu. Komisje te są powoływane na nie dłużej niż dwanaście miesięcy, chyba że pod koniec tego okresu Parlament zadecyduje o przedłużeniu okresu ich funkcjonowania.
Z uwagi na fakt, iż według postanowień Regulaminu kompetencje, skład i okres funkcjonowania komisji tymczasowych są określane równocześnie z decyzją o ich powołaniu, Parlament nie może później modyfikować ich kompetencji, niezależnie od tego, czy chodzi o ich ograniczenie czy rozszerzenie.
Artykuł 176
Komisje śledcze
1.
Na wniosek jednej czwartej swoich członków Parlament może powołać komisję śledczą do zbadania zarzutów naruszenia prawa wspólnotowego lub niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu przez instytucje lub organy Wspólnot Europejskich, administrację publiczną jednego z Państw Członkowskich albo osoby upoważnione przez prawo wspólnotowe do jego stosowania.
Decyzja o powołaniu komisji śledczej jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w terminie jednego miesiąca.
Parlament stosuje ponadto wszelkie środki konieczne do podania tej decyzji w jak najszerszym zakresie do wiadomości publicznej.
2.
Tryb funkcjonowania komisji śledczej regulowany jest postanowieniami niniejszego Regulaminu odnoszącymi się do komisji, z zastrzeżeniem odmiennych postanowień szczególnych niniejszego artykułu oraz załączonej do niniejszego Regulaminu decyzji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia
3.
Wniosek o powołanie komisji śledczej powinien określać przedmiot postępowania oraz zawierać szczegółowe uzasadnienie jego wszczęcia.
Parlament, na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących, podejmuje decyzję w kwestii powołania komisji, a w przypadku decyzji pozytywnej również w kwestii jej składu, zgodnie z postanowieniami art. 177.
4.
Komisja śledcza kończy swoje prace wraz z przedłożeniem sprawozdania w terminie nie przekraczającym dwunastu miesięcy.
Parlament może dwukrotnie zdecydować o przedłużeniu tego terminu o kolejne trzy miesiące.
Prawo do głosowania w komisji mają jedynie jej członkowie lub, w przypadku ich nieobecności, stali zastępcy.
5.
Komisja śledcza wybiera swojego przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących oraz powołuje jednego lub kilku sprawozdawców.
Komisja może ponadto powierzać swoim członkom konkretne zadania lub przekazać im kompetencje, przy czym są oni obowiązani składać szczegółowe sprawozdania.
W razie konieczności lub w pilnych przypadkach prezydium przejmuje czynności komisji pomiędzy jej posiedzeniami, z zastrzeżeniem ich zatwierdzenia na kolejnym posiedzeniu.
6.
Jeżeli komisja śledcza uzna, że zostało naruszone jedno z jej praw, zwraca się do Przewodniczącego Parlamentu z propozycją podjęcia odpowiednich środków.
7.
Komisja śledcza może zwrócić się do instytucji lub osób wymienionych w art. 3 decyzji, o której mowa w ustępie 2, w celu przeprowadzenia przesłuchania lub uzyskania dokumentów.
Koszty przejazdu oraz pobytu członków i urzędników instytucji oraz organów wspólnotowych są pokrywane przez te organy i instytucje.
Koszty przejazdu oraz pobytu pozostałych osób, które stają przed komisją śledczą, zwraca Parlament Europejski, zgodnie z zasadami stosowanymi do przesłuchań biegłych.
Każda osoba wezwana do złożenia zeznań przed komisją śledczą może powoływać się na prawa, które przysługiwałyby jej jako świadkowi przed sądem w kraju jej pochodzenia.
Powinna ona zostać poinformowana o tych prawach przed rozpoczęciem przesłuchania.
W odniesieniu do języków używanych w komisji śledczej zastosowanie mają postanowienia art. 138.
Jednakże prezydium komisji:
- może ograniczyć zakres tłumaczenia ustnego do języków urzędowych używanych przez osoby biorące udział w pracach, jeśli uzna to za niezbędne dla zachowania poufności, oraz
- podejmuje decyzje w sprawie tłumaczenia pisemnego otrzymanych dokumentów tak, aby komisja mogła szybko i skutecznie wywiązać się ze swoich obowiązków, przy zachowaniu wymaganej tajności i poufności.
8.
Przewodniczący komisji śledczej czuwa wraz z jej prezydium nad przestrzeganiem tajnego lub poufnego charakteru prac i uprzedza w tym zakresie jej członków w odpowiednim czasie.
Przypomina on również o treści postanowień art. 2 ust. 2 wyżej wymienionej decyzji.
Zastosowanie mają postanowienia części A załącznika VII do Regulaminu.
9.
Dokumenty przekazane z zastrzeżeniem charakteru tajnego lub poufnego są badane z zastosowaniem środków technicznych zapewniających osobisty dostęp do tych dokumentów wyłącznie posłom odpowiedzialnym za ich badanie.
Posłowie ci zobowiązują się uroczyście, że nie udostępnią żadnej innej osobie informacji tajnych lub poufnych w rozumieniu niniejszego artykułu oraz że użyją ich jedynie w celu przygotowania sprawozdania komisji śledczej.
Posiedzenia odbywają się w salach wyposażonych w ten sposób, aby obrady nie mogły być słyszane przez osoby nieupoważnione.
10.
Po zakończeniu prac komisja śledcza przedstawia Parlamentowi sprawozdanie dotyczące ich wyników, uwzględniające w razie potrzeby opinie mniejszości, zgodnie z zasadami określonymi w art. 48.
Sprawozdanie to jest publikowane.
Na wniosek komisji śledczej Parlament przeprowadza debatę nad sprawozdaniem w trakcie pierwszej sesji miesięcznej następującej po jego przedstawieniu.
Komisja śledcza może również przedłożyć Parlamentowi projekt zalecenia dla instytucji lub organów Wspólnot Europejskich albo Państw Członkowskich.
11.
Przewodniczący Parlamentu zobowiązuje właściwą zgodnie z załącznikiem VI komisję do kontroli działań podjętych na podstawie wyników prac komisji śledczej i, w razie potrzeby, do przygotowania sprawozdania na ten temat.
Podejmuje on wszelkie inne środki, jakie uzna za stosowne, w celu zapewnienia podjęcia konkretnych działań w związku z wynikami postępowania.
Zgodnie z art. 177 ust. 2, poprawki mogą być wnoszone wyłącznie do propozycji Konferencji Przewodniczących dotyczącej składu komisji śledczej (ust. 3).
Poprawki nie mogą dotyczyć przedmiotu postępowania ustalonego przez jedną czwartą członków Parlamentu (ust. 3), ani terminu wyznaczonego w ust. 4.
Artykuł 177
Skład komisji
1.
Wybór członków komisji i komisji śledczych następuje po wyznaczeniu kandydatów przez grupy polityczne oraz posłów niezrzeszonych.
Konferencja Przewodniczących przedstawia kandydatury Parlamentowi.
Skład komisji odzwierciedla w miarę możliwości skład Parlamentu.
W przypadku, gdy poseł zmienia grupę polityczną, zachowuje on miejsca w komisjach parlamentarnych do końca dwuipółrocznej kadencji.
Jednakże, jeżeli fakt zmiany grupy politycznej przez jednego z posłów zakłóca równowagę w zakresie reprezentacji różnych opcji politycznych w jednej z komisji, Konferencja Przewodniczących powinna, zgodnie z procedurą, o której mowa w drugim zdaniu ustępu 1, przedstawić nowe propozycje składu tej komisji, przy zachowaniu indywidualnych praw danego posła.
2.
Poprawki do propozycji Konferencji Przewodniczących są dopuszczalne pod warunkiem, że przedstawi je co najmniej trzydziestu siedmiu posłów.
Decyzję dotyczącą poprawek podejmuje Parlament w głosowaniu tajnym.
3.
Za wybranych uznaje się posłów, których nazwiska figurują w propozycjach Konferencji Przewodniczących, ewentualnie zmienionych zgodnie z ust. 2.
4.
Jeżeli grupa polityczna nie przedstawi zgodnie z ust. 1 kandydatów do komisji śledczej w terminie ustalonym przez Konferencję Przewodniczących, Konferencja przedstawia Parlamentowi jedynie te kandydatury, które zostały zgłoszone w terminie.
5.
Jeżeli pojawią się wakaty, Konferencja Przewodniczących może podjąć tymczasową decyzję o zastąpieniu członków komisji za zgodą posłów, którzy mają objąć wakaty, oraz uwzględniając postanowienia ust. 1.
6.
Zmiany te podlegają zatwierdzeniu przez Parlament na następnym posiedzeniu.
Artykuł 178
Zastępcy członków komisji
1.
Grupy polityczne i posłowie niezrzeszeni mogą wyznaczyć do każdej komisji stałych zastępców w tej samej liczbie, co liczba członków z poszczególnych grup politycznych oraz posłów niezrzeszonych w danej komisji.
Przewodniczący powinien zostać poinformowany o wyznaczeniu zastępców.
Stali zastępcy są uprawnieni do uczestnictwa w posiedzeniach komisji, zabierania głosu, a także do głosowania w razie nieobecności członka komisji.
2.
Ponadto, w razie nieobecności członka komisji oraz w przypadku, gdy nie wyznaczono jego stałych zastępców lub są oni nieobecni, członek komisji może wyznaczyć do zastępowania go na posiedzeniach innego posła z tej samej grupy politycznej, z prawem do głosowania.
Nazwisko zastępcy powinno zostać zgłoszone przewodniczącemu komisji przed rozpoczęciem głosowania.
Ust. 2 stosuje się odpowiednio do posłów niezrzeszonych.
Uprzedniego zgłoszenia, o którym mowa w ostatnim zdaniu ustępu 2, należy dokonać przed końcem debaty lub przed rozpoczęciem głosowania nad punktem (punktami) obrad, w odniesieniu do których członek komisji wyznaczył zastępcę.
***
Powyższe postanowienia skoncentrowane są wokół dwóch jasno określonych w tekście zasad:
- grupa polityczna nie może mieć w danej komisji większej liczby stałych zastępców niż członków,
- stałych zastępów członków komisji mogą powoływać wyłącznie grupy polityczne, pod tym tylko warunkiem, że poinformują o tym Przewodniczącego Parlamentu.
Podsumowując:
- status stałego zastępcy zależy jedynie od przynależności do danej grupy politycznej,
- jeśli zmianie ulega liczba członków komisji reprezentujących w niej daną grupę polityczną, takiej samej zmianie ulega maksymalna liczba stałych zastępców, których grupa ta może powołać,
- jeśli poseł zmienia grupę polityczną, nie może on zachować funkcji stałego zastępcy powierzonej mu przez poprzednią grupę,
- członek komisji nie może w żadnym wypadku zastępować innego jej członka należącego do innej grupy politycznej.
Artykuł 179
Kompetencje komisji
1.
Komisje stałe mają za zadanie rozpatrywanie spraw powierzonych im przez Parlament bądź, w przerwie między sesjami miesięcznymi, przez Przewodniczącego w imieniu Konferencji Przewodniczących.
Zadania komisji tymczasowych i komisji śledczych są określane w momencie ich powoływania. Komisje te nie mogą wydawać opinii dla innych komisji.
(Zob. wykładnię do art. 175.)
2.
W przypadku, gdy stała komisja uzna się za niewłaściwą do rozpatrzenia danej sprawy lub też w przypadku sporu kompetencyjnego pomiędzy dwiema lub więcej komisjami stałymi, sprawa przekazywana jest do Konferencji Przewodniczących w terminie czterech tygodni roboczych od ogłoszenia na posiedzeniu plenarnym skierowania sprawy do komisji.
Poinformowana o tym zostaje Konferencja Przewodniczących Komisji, która może wydać Konferencji Przewodniczących zalecenie.
Konferencja Przewodniczących podejmuje decyzję w terminie sześciu tygodni roboczych od chwili zwrócenia się do niej o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
W przeciwnym wypadku sprawa jest włączana do porządku dziennego kolejnej sesji miesięcznej w celu podjęcia decyzji.
3.
Jeżeli w danej kwestii kompetentnych jest kilka komisji, wyznacza się jedną komisję przedmiotowo właściwą oraz komisje opiniodawcze.
Liczba komisji zajmujących się jednocześnie tą samą sprawą nie może jednak przekroczyć trzech, chyba że, w uzasadnionych przypadkach, zapadnie decyzja o odstąpieniu od tej reguły, na warunkach określonych w ust. 1.
4.
Dwie lub więcej komisji lub podkomisji mogą przystąpić do wspólnego rozpatrywania spraw leżących w zakresie ich kompetencji, jednak bez możliwości podejmowania decyzji.
5.
Za zgodą Prezydium komisja może zlecić jednemu lub kilku swoim członkom misję badawczą lub informacyjną.
Artykuł 180
Komisja odpowiedzialna za weryfikację mandatówJedna z komisji powołanych w myśl niniejszego Regulaminu zajmuje się weryfikacją mandatów oraz przygotowaniem decyzji dotyczących sporów wyborczych.
Artykuł 181
Podkomisje
1.
Za uprzednią zgodą Konferencji Przewodniczących każda komisja stała lub tymczasowa może, w celu lepszej organizacji swych prac, powołać w swoim obrębie jedną lub kilka podkomisji, określając ich skład w rozumieniu art. 177, oraz kompetencje.
Podkomisje składają sprawozdania komisji, która je powołała.
2.
Procedurę przyjętą dla komisji stosuje się do podkomisji.
3.
Zastępcy mogą zasiadać w podkomisjach na tych samych warunkach, jakie obowiązują w odniesieniu do komisji.
4.
Powyższe postanowienia powinny być stosowane tak, aby zapewnić stosunek zależności między podkomisją a komisją, w obrębie której została ona utworzona.
W tym celu wszyscy członkowie podkomisji są wybierani spośród członków komisji głównej.
Artykuł 182
Prezydium komisji
1.
Na swoim pierwszym posiedzeniu po wyborze członków komisji zgodnie z art. 177, komisja wybiera przewodniczącego oraz, w odrębnych głosowaniach, jednego, dwóch lub trzech wiceprzewodniczących, którzy stanowią prezydium komisji.
2.
Jeżeli liczba kandydatów odpowiada liczbie miejsc do obsadzenia, można dokonać wyboru przez aklamację.
W przeciwnym wypadku lub na wniosek jednej szóstej członków komisji odbywa się on w głosowaniu tajnym.
W przypadku tylko jednej kandydatury wyboru dokonuje się bezwzględną większością oddanych głosów, do których zalicza się głosy "za" i głosy "przeciw".
W przypadku kilku kandydatur w pierwszej turze wyborów wybrany zostaje kandydat, który otrzymał bezwzględną większość oddanych głosów, zdefiniowaną w poprzednim akapicie.
W drugiej turze wybrany zostaje kandydat, który otrzymał największą liczbę głosów.
Przy równej liczbie głosów wybrany zostaje kandydat najstarszy wiekiem.
Jeżeli niezbędna jest druga tura wyborów, mogą być przedstawiane nowe kandydatury.
ROZDZIAŁ 2
KOMISJE — ZASADY FUNKCJONOWANIA
Artykuł 183
Posiedzenia komisji
1.
Posiedzenia komisji zwoływane są przez ich przewodniczących lub z inicjatywy Przewodniczącego Parlamentu.
2.
Komisja i Rada mogą uczestniczyć w posiedzeniach komisji na zaproszenie przewodniczącego komisji wystosowane w jej imieniu.
Na podstawie specjalnej decyzji komisji każda inna osoba może zostać zaproszona do udziału w posiedzeniu i do zabrania głosu.
Analogicznie, decyzję dotyczącą uczestnictwa w posiedzeniach komisji osobistych asystentów posłów pozostawia się w gestii poszczególnych komisji.
Komisja, do której odesłano daną sprawę, może, po uzyskaniu zgody Prezydium, przeprowadzić przesłuchanie biegłych jeśli uzna, że jest ono niezbędne dla właściwego przebiegu prac nad tą sprawą.
Komisje opiniodawcze mogą na własne życzenie uczestniczyć w przesłuchaniu.
3.
Z zastrzeżeniem art. 46 ust. 6 posłowie mogą uczestniczyć w posiedzeniach komisji, do których nie należą, bez prawa głosu, o ile komisja nie postanowi inaczej.
Komisja może jednak zezwolić tym posłom na udział w jej pracach z głosem doradczym.
Artykuł 184
Protokoły posiedzeń komisji
Protokół każdego posiedzenia komisji jest doręczany wszystkim jej członkom i przedstawiany do zatwierdzenia przez komisję w trakcie następnego posiedzenia.
Artykuł 185
Głosowanie w komisji
1.
Każdy poseł może złożyć poprawki do rozpatrzenia w komisji.
2.
Głosowanie w komisji jest ważne, gdy jedna czwarta jej członków jest faktycznie obecna.
Jeżeli jednak jedna szósta członków komisji złoży taki wniosek przed rozpoczęciem głosowania, jest ono ważne gdy uczestniczy w nim większość członków komisji.
3.
W komisji głosuje się przez podniesienie ręki, chyba że co najmniej jedna czwarta członków komisji zażąda głosowania imiennego.
W takim przypadku głosowanie przeprowadza się zgodnie z art. 160 ust. 2.
4.
Przewodniczący komisji bierze udział w debatach i w głosowaniu bez głosu rozstrzygającego.
5.
W związku ze złożonymi poprawkami komisja, zamiast przystąpić do głosowania, może zwrócić się do sprawozdawcy o przedstawienie nowego projektu uwzględniającego możliwie jak największą liczbę poprawek.
W takim przypadku ustalany jest nowy termin składania poprawek do tego projektu.
Artykuł 186
Zastosowanie przepisów dotyczących posiedzeń plenarnych do posiedzeń komisji
Przepisy art. 11, 12, 13, 16, 17, 140, 141, 143 ust. 1, 146, 148, 150-153, 155, 157 ust. 1, 158, 159, 161, 162, 164-167, 170 i art. 171 stosuje się odpowiednio do posiedzeń komisji.
Artykuł 187
Tura pytań w komisji
Jeśli komisja tak postanowi, tura pytań może zostać przeprowadzona w ramach komisji.
Każda komisja sama ustala procedurę obowiązującą w trakcie tury pytań.
ROZDZIAŁ 3
DELEGACJE MIĘDZYPARLAMENTARNE
Artykuł 188
Powoływanie i funkcje delegacji międzyparlamentarnych
1.
Na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących Parlament powołuje stałe delegacje międzyparlamentarne, ustala ich charakter oraz liczbę członków w zależności od zakresu ich działalności.
Członkowie delegacji na okres kadencji parlamentarnej wybierani są podczas pierwszej lub drugiej sesji miesięcznej nowo wybranego Parlamentu.
2.
Wybór członków delegacji odbywa się po przedstawieniu Konferencji Przewodniczących kandydatów przez grupy polityczne oraz przez posłów niezrzeszonych.
Konferencja Przewodniczących przedkłada Parlamentowi propozycje uwzględniające, w miarę możliwości, potrzebę zapewnienia sprawiedliwej reprezentacji Państw Członkowskich oraz opcji politycznych.
Art. 177 ust. 2, 3, 5 i 6 stosuje się.
3.
Prezydia delegacji są powoływane z zastosowaniem procedury ustanowionej dla komisji stałych, zgodnie z art. 182.
4.
Ogólne kompetencje poszczególnych delegacji są określane przez Parlament, który może je w każdej chwili rozszerzyć lub ograniczyć.
5.
Postanowienia wykonawcze dotyczące działalności delegacji są wydawane przez Konferencję Przewodniczących na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących Delegacji.
6.
Przewodniczący delegacji składa sprawozdanie z jej prac komisji właściwej do spraw zagranicznych i bezpieczeństwa.
Artykuł 189
Współpraca ze Zgromadzeniem Parlamentarnym Rady Europy
1.
Organy Parlamentu, w szczególności komisje, współpracują ze swoimi odpowiednikami w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w celu zwiększenia efektywności prac oraz uniknięcia dublowania działań.
2.
Tryb wprowadzenia w życie powyższych postanowień ustala Konferencja Przewodniczących w porozumieniu z właściwymi organami Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.
Artykuł 190
Wspólne komisje parlamentarne
1.
Parlament może powoływać wspólne komisje parlamentarne z parlamentami państw stowarzyszonych ze Wspólnotą lub parlamentami państw, z którymi zostały rozpoczęte negocjacje akcesyjne.
Komisje te mogą sporządzać zalecenia pod adresem reprezentowanych w nich parlamentów.
Zalecenia skierowane do Parlamentu Europejskiego są przekazywane właściwej komisji, która przedstawia propozycje działań wynikających z otrzymanych zaleceń.
2.
Ogólny zakres kompetencji poszczególnych wspólnych komisji parlamentarnych jest określany przez Parlament Europejski oraz przez umowy z państwami trzecimi.
3.
Działalność wspólnych komisji parlamentarnych jest regulowana przez procedury przewidziane w danej umowie.
Opierają się one na zasadzie równej reprezentacji delegacji Parlamentu Europejskiego i parlamentu partnerskiego.
4.
Wspólne komisje parlamentarne przyjmują swój regulamin i przedkładają go do zatwierdzenia przez Prezydium Parlamentu Europejskiego oraz parlamentu partnerskiego.
5.
Wybór członków delegacji Parlamentu Europejskiego do wspólnych komisji parlamentarnych, jak również powoływanie prezydiów tych delegacji, odbywają się według procedury ustalonej dla delegacji międzyparlamentarnych.
TYTUŁ VIII
PETYCJE
Artykuł 191
Prawo do składania petycji
1.
Każdy obywatel Unii Europejskiej jak również każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w Państwie Członkowskim ma prawo kierowania, indywidualnie lub wspólnie z innymi obywatelami lub osobami, petycji do Parlamentu w sprawach objętych zakresem działalności Unii Europejskiej, które dotyczą ich bezpośrednio.
2.
Petycje do Parlamentu muszą zawierać nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania każdej z osób składających petycję.
3.
Petycje muszą być sporządzone w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej.
Petycje sporządzone w innych językach będą rozpatrywane tylko wówczas, gdy autor petycji dołączy ich tłumaczenie lub streszczenie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej.
W pracach nad petycją Parlament opiera się na tym tłumaczeniu lub streszczeniu.
W korespondencji z autorem petycji Parlament używa języka urzędowego, w którym zostało sporządzone tłumaczenie lub streszczenie.
4.
Petycje, które spełniają warunki przewidziane w ust. 2, są wpisywane do rejestru ogólnego w kolejności ich wpływania. Jeżeli nie spełniają powyższych warunków, pozostawia się je bez biegu.
5.
Petycje wpisane do rejestru ogólnego Przewodniczący przekazuje właściwej komisji, która bada, czy ich przedmiot objęty jest zakresem działalności Unii Europejskiej.
6.
Petycje uznane przez komisję za niedopuszczalne pozostawia się bez biegu. Decyzja wraz z uzasadnieniem doręczana jest autorowi petycji.
7.
W przypadkach przewidzianych w powyższym ustępie komisja może doradzić autorowi petycji, aby zwrócił się do właściwych organów danego Państwa Członkowskiego lub Unii Europejskiej.
8.
Petycja jest wpisywana do rejestru publicznego, chyba że autor petycji wnosi, aby była ona rozpatrywana w trybie poufnym.
9.
Jeżeli komisja uzna to za stosowne, może przedłożyć kwestię Rzecznikowi Praw Obywatelskich.
10.
Petycje kierowane do Parlamentu przez osoby fizyczne lub prawne, które nie są obywatelami Unii Europejskiej oraz które nie zamieszkują lub nie mają swojej statutowej siedziby na terenie Państwa Członkowskiego, są rejestrowane oraz przechowywane osobno.
Co miesiąc Przewodniczący przekazuje zestawienie otrzymanych w poprzednim miesiącu petycji wraz z ich tematami komisji właściwej do rozpatrywania petycji. Komisja może zwrócić się o udostępnienie jej tych petycji, których rozpatrzenie uważa za stosowne.
Artykuł 192
Rozpatrywanie petycji
1.
Właściwa komisja może postanowić o sporządzeniu sprawozdań lub wyrażeniu w inny sposób swojego stanowiska w sprawie petycji, które uznała za dopuszczalne.
Komisja może zwrócić się do innej komisji, zgodnie z art. 46, o wyrażenie opinii, w szczególności w przypadku petycji dotyczących zmian obowiązujących przepisów prawnych.
2.
Tworzy się elektroniczny rejestr umożliwiający obywatelom przyłączenie się do autora petycji poprzez złożenie podpisu elektronicznego pod uznaną za dopuszczalną oraz wpisaną do rejestru petycją.
3.
W ramach rozpatrywania petycji lub ustalania stanu faktycznego komisja może przesłuchać osoby składające petycję, zorganizować przesłuchania ogólne lub wysłać swoich członków na miejsce zdarzeń w celu ustalenia faktów.
4.
W celu przygotowania opinii komisja może zwrócić się do Komisji o przedstawienie jej dokumentów, przekazanie informacji lub udostępnienie swoich usług.
5.
W razie potrzeby komisja przedkłada Parlamentowi do głosowania projekty rezolucji dotyczące rozpatrzonych przez nią petycji.
Komisja może także zwrócić się do Przewodniczącego Parlamentu o przekazanie jej opinii Komisji lub Radzie.
6.
Co sześć miesięcy komisja informuje Parlament o swoich pracach.
W szczególności komisja informuje Parlament o środkach podjętych przez Radę lub Komisję w związku z petycjami przekazanymi im przez Parlament.
7.
Sygnatariusze petycji są informowani przez Przewodniczącego Parlamentu o podjętych decyzjach oraz ich motywach.
Artykuł 193
Jawność petycji
1.
Petycje wpisane do rejestru ogólnego, o którym mowa w art. 191 ust. 4, jak również najważniejsze podjęte decyzje dotyczące trybu ich rozpatrywania, są ogłaszane na posiedzeniu plenarnym.
Komunikaty te zamieszczane są w protokole posiedzenia.
2.
Tytuł i streszczenie petycji wpisanych do rejestru ogólnego, jak również opinie wydane w wyniku rozpatrywania petycji oraz najistotniejsze decyzje, umieszczane są w publicznie dostępnej bazie danych, o ile autorzy petycji wyrażą na to zgodę.
Petycje rozpatrywane w trybie poufnym są umieszczane w archiwum Parlamentu, gdzie są dostępne dla posłów.
TYTUŁ IX
RZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH
Artykuł 194
Mianowanie Rzecznika Praw Obywatelskich
1.
Na początku każdej kadencji Przewodniczący, niezwłocznie po swoim wyborze lub w przypadkach przewidzianych w ust. 8, wzywa do zgłaszania kandydatur na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich i wyznacza termin ich składania.
Wezwanie to jest ogłaszane w
2.
Kandydatury muszą mieć poparcie co najmniej trzydziestu siedmiu posłów wywodzących się z co najmniej dwóch Państw Członkowskich.
Każdy poseł może udzielić poparcia tylko jednej kandydaturze.
Do kandydatury powinny być dołączone wszelkie dokumenty pozwalające stwierdzić w sposób nie budzący wątpliwości, że kandydat spełnia warunki określone w postanowieniach i ogólnych warunkach wykonywania zadań przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
3.
Kandydatury są przekazywane właściwej komisji, która może wnioskować o przesłuchanie kandydatów.
Przesłuchania te są otwarte dla wszystkich posłów.
4.
Alfabetyczna lista dopuszczonych kandydatur przedkładana jest następnie Parlamentowi do głosowania.
5.
Głosowanie jest tajne, a wyboru dokonuje się większością oddanych głosów.
Jeżeli żaden kandydat nie zostanie wybrany w dwóch pierwszych turach głosowania, do następnej przechodzą dwaj kandydaci, którzy otrzymali największą liczbę głosów w drugiej turze.
W razie równej liczby otrzymanych głosów wybrany zostaje kandydat najstarszy wiekiem.
6.
Przed otwarciem głosowania Przewodniczący upewnia się, że obecna jest co najmniej połowa członków Parlamentu.
7.
Mianowany kandydat jest niezwłocznie wzywany do złożenia ślubowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.
8.
Z wyjątkiem przypadków śmierci lub odwołania, Rzecznik Praw Obywatelskich sprawuje swój urząd do momentu przejęcia obowiązków przez jego następcę.
Artykuł 195
Działalność Rzecznika Praw Obywatelskich
1.
Decyzja dotycząca postanowień i ogólnych warunków wykonywania zadań przez Rzecznika Praw Obywatelskich oraz postanowienia wykonawcze przyjęte na jej podstawie przez Rzecznika Praw Obywatelskich stanowią załącznik do niniejszego Regulaminu
2.
Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 wyżej wymienionej decyzji, Rzecznik Praw Obywatelskich informuje Parlament o ujawnionych przez siebie przypadkach niewłaściwego administrowania.
Właściwa komisja może sporządzić sprawozdanie na ich temat.
Ponadto przedstawia on Parlamentowi na koniec każdej sesji rocznej sprawozdanie o wynikach przeprowadzonych postępowań, zgodnie z art. 3 ust. 8 wspomnianej decyzji.
Właściwa komisja sporządza sprawozdanie, które jest przedstawiane Parlamentowi w celu poddania pod dyskusję.
3.
Rzecznik Praw Obywatelskich może również przekazywać właściwej komisji informacje, jeśli wystąpi ona z takim wnioskiem, lub z własnej inicjatywy zabierać przed nią głos.
Artykuł 196
Odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich
1.
Jedna dziesiąta posłów do Parlamentu może złożyć wniosek o odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich, jeżeli przestał on spełniać warunki konieczne do wykonywania jego funkcji lub jeżeli dopuścił się poważnego uchybienia.
2.
Wniosek jest przekazywany Rzecznikowi Praw Obywatelskich i właściwej komisji, która w przypadku, gdy większość jej członków uzna wymienione powody odwołania za uzasadnione, przedstawia Parlamentowi sprawozdanie.
Na swój wniosek Rzecznik Praw Obywatelskich zostaje wysłuchany przed poddaniem sprawozdania pod głosowanie w Parlamencie.
Po przeprowadzeniu debaty Parlament podejmuje decyzję w głosowaniu tajnym.
3.
Przed otwarciem głosowania Przewodniczący upewnia się, że obecna jest co najmniej połowa członków Parlamentu.
4.
Jeżeli w głosowaniu poparto odwołanie, a Rzecznik Praw Obywatelskich nie zastosuje się do tej decyzji, Przewodniczący, najpóźniej w trakcie pierwszej po głosowaniu sesji miesięcznej, zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o niezwłoczne wydanie orzeczenia o odwołaniu Rzecznika Praw Obywatelskich.
Rezygnacja Rzecznika Praw Obywatelskich powoduje przerwanie procedury.
TYTUŁ X
SEKRETARIAT PARLAMENTU
Artykuł 197
Sekretariat Generalny
1.
Sekretarz Generalny powoływany przez Prezydium wspomaga Parlament w jego pracach.
Sekretarz Generalny zobowiązuje się uroczyście przed Prezydium do wykonywania swoich obowiązków sumiennie i z zachowaniem całkowitej bezstronności.
2.
Sekretarz Generalny Parlamentu kieruje Sekretariatem, o którego składzie i organizacji stanowi Prezydium.
3.
Prezydium sporządza schemat organizacyjny Sekretariatu oraz ustanawia przepisy dotyczące statusu administracyjnego i finansowego urzędników i innych pracowników.
Prezydium ustala również kategorie urzędników i pracowników, do których stosują się, w części lub w całości, art. 12-14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Przewodniczący Parlamentu przekazuje niezbędne informacje właściwym instytucjom Unii Europejskiej.
TYTUŁ XI
KOMPETENCJE DOTYCZĄCE PARTII POLITYCZNYCH NA POZIOMIE EUROPEJSKIM
Artykuł 198
Kompetencje Przewodniczącego
Przewodniczący reprezentuje Parlament w stosunkach z partiami politycznymi na poziomie europejskim, zgodnie z art. 19 ust. 4.
Artykuł 199
Kompetencje Prezydium
1.
Prezydium podejmuje decyzje w sprawie wniosków o finansowanie złożonych przez partie polityczne na poziomie europejskim oraz w sprawie podziału środków pomiędzy korzystające z nich partie.
Prezydium sporządza listę partii korzystających ze środków.
2.
Prezydium stanowi o ewentualnym zawieszeniu lub ograniczeniu finansowania oraz o ewentualnym ściągnięciu nienależnych kwot.
3.
Po zakończeniu roku budżetowego Prezydium zatwierdza końcowe sprawozdania z działalności i końcowe sprawozdania finansowe partii politycznych korzystających ze środków.
4.
Na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, Prezydium może przyznać pomoc techniczną partiom politycznym na poziomie europejskim zgodnie z ich propozycjami.
Prezydium może delegować na Sekretarza Generalnego uprawnienie do podejmowania niektórych decyzji dotyczących przyznawania pomocy technicznej.
5.
We wszystkich przypadkach określonych w ustępach poprzedzających, Prezydium dokonuje czynności na podstawie propozycji Sekretarza Generalnego.
Z wyłączeniem przypadków określonych w ust. 1 i 4, Prezydium przed podjęciem decyzji wysłuchuje przedstawicieli zainteresowanej partii politycznej.
Prezydium w każdym momencie może zwrócić się do Konferencji Przewodniczących o opinię.
6.
Jeżeli Parlament po zbadaniu sprawy stwierdzi, że partia polityczna na poziomie europejskim przestała respektować zasady wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka, wolności podstawowych i państwa prawa Prezydium podejmuje decyzję o zaprzestaniu finansowania tej partii.
Artykuł 200
Kompetencje właściwej komisji i Parlamentu na posiedzeniu plenarnym
1.
Na wniosek jednej czwartej członków Parlamentu reprezentujących co najmniej trzy grupy polityczne Przewodniczący, po zasięgnięciu opinii Konferencji Przewodniczących, zwraca się do właściwej komisji o sprawdzenie czy partia polityczna na poziomie europejskim nadal przestrzega w swoim programie i działalności zasad, na których opiera się Unia Europejska, to znaczy zasad wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i swobód podstawowych, jak również państwa prawa.
2.
Przed przedstawieniem projektu decyzji Parlamentowi właściwa komisja wysłuchuje przedstawicieli danej partii politycznej, zwraca się o opinię do komitetu złożonego z niezależnych osobistości przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozważa tę opinię.
3.
Parlament większością oddanych głosów przyjmuje projekt decyzji stwierdzającej, że dana partia polityczna przestrzega zasad, o których mowa w ustępie 1 lub że ich nie przestrzega. Poprawki nie są dopuszczalne.
W obu przypadkach, jeżeli projekt decyzji nie uzyska większości, uznaje się za przyjętą decyzję przeciwną.
4.
Decyzja Parlamentu wywołuje skutki począwszy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ustępie 1.
5.
Przewodniczący reprezentuje Parlament w komitecie złożonym z niezależnych osobistości.
6.
Właściwa komisja opracowuje i przedstawia na posiedzeniu plenarnym sprawozdanie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące stosowania tego rozporządzenia, jak również finansowanych działań.
TYTUŁ XII
STOSOWANIE I ZMIANY REGULAMINU
Artykuł 201
Stosowanie Regulaminu
1.
W przypadku wątpliwości dotyczących stosowania lub wykładni niniejszego Regulaminu, Przewodniczący może przekazać kwestię właściwej komisji do rozpatrzenia, nie naruszając wcześniej podjętych decyzji w tym zakresie.
W przypadku zgłoszenia wniosku w sprawie przestrzegania Regulaminu na podstawie art. 166, Przewodniczący może również przekazać tę kwestię właściwej komisji.
2.
Właściwa komisja podejmuje decyzję co do konieczności wprowadzenia zmian w Regulaminie.
W takim przypadku stosuje ona procedurę przewidzianą w art. 202.
3.
Jeśli właściwa komisja zadecyduje, że wystarczające będzie dokonanie wykładni obowiązującego Regulaminu, przekazuje ona swoją wykładnię Przewodniczącemu, który informuje o niej Parlament w czasie następnej sesji miesięcznej.
4.
Jeżeli grupa polityczna lub co najmniej trzydziestu siedmiu posłów nie zgadza się z wykładnią właściwej komisji, kwestię przedkłada się Parlamentowi, który podejmuje decyzję większością oddanych głosów w obecności co najmniej jednej trzeciej członków Parlamentu.
W razie odrzucenia sprawa przekazywana jest ponownie do komisji.
5.
Wykładnie, które nie wzbudziły żadnych sprzeciwów, jak również te, które zostały przyjęte przez Parlament, wpisuje się kursywą w formie uwag do odpowiedniego artykułu lub artykułów Regulaminu.
6.
Wykładnie te stanowią precedensy dla przyszłego stosowania i wykładni artykułów, których dotyczą.
7.
Regulamin oraz wykładnie są regularnie przeglądane przez właściwą komisję.
8.
Jeżeli postanowienia Regulaminu przyznają pewne prawa określonej liczbie posłów, liczba ta zostanie zmieniona z urzędu na najbliższą liczbę całkowitą odpowiadającą temu samemu odsetkowi posłów w przypadku, gdy wzrośnie liczba posłów, w szczególności w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej.
Artykuł 202
Zmiany w Regulaminie
1.
Każdy poseł może zaproponować wprowadzenie zmian w niniejszym Regulaminie i w załącznikach do niego dodając, w razie potrzeby, zwięzłe uzasadnienia.
Projekty zmian są tłumaczone, drukowane i doręczane, a także przekazywane właściwej komisji, która rozpatruje je i decyduje w kwestii ich przedłożenia Parlamentowi.
Dla potrzeb stosowania art. 150, 151 i art. 155 do rozpatrywania tych propozycji na posiedzeniu plenarnym zawarte w tych artykułach odniesienia do "tekstu pierwotnego" lub do "projektu Komisji" rozumie się jako odnoszące się do obowiązujących postanowień.
2.
Poprawki do niniejszego Regulaminu są przyjmowane większością głosów członków Parlamentu.
3.
O ile podczas głosowania nie postanowiono inaczej, zmiany w niniejszym Regulaminie i w załącznikach do niego wchodzą w życie pierwszego dnia pierwszej sesji miesięcznej następującej po ich przyjęciu.
TYTUŁ XIII
POSTANOWIENIA RÓŻNE
Artykuł 203
Sprawy w toku
Z końcem ostatniej przed wyborami sesji miesięcznej Parlamentu wszelkie sprawy będące w toku uznaje się za zamknięte, z zastrzeżeniem postanowień akapitu drugiego niniejszego artykułu.
Na początku każdej kadencji Konferencja Przewodniczących rozstrzyga w sprawie uzasadnionych wniosków komisji parlamentarnych i innych instytucji dotyczących wznowienia lub dalszego rozpatrywania tych spraw.
Postanowień tych nie stosuje się do petycji ani do tekstów nie wymagających decyzji.
Artykuł 204
Układ załączników
Załączniki do niniejszego Regulaminu pogrupowane są w następujących trzech kategoriach:
a) postanowienia wykonawcze do przewidzianych w Regulaminie procedur przyjęte większością oddanych głosów (załącznik VI);
b) postanowienia przyjęte w zastosowaniu szczegółowych norm Regulaminu i według przewidzianych w nich procedur i zasad dotyczących wymaganej większości (załączniki I, II, III, IV, V, VII część A i C, IX i XV);
c) porozumienia międzyinstytucjonalne i inne postanowienia podjęte na podstawie Traktatów i mające zastosowanie w Parlamencie lub istotne dla jego funkcjonowania. O załączeniu takich postanowień do Regulaminu stanowi Parlament większością oddanych głosów na podstawie propozycji właściwej komisji (załączniki VII część B, VIII, X, XI, XII, XIII, XIV i XVI). [1] Jeśli chodzi o posiedzenia komisji, patrz art. 184. [3] Patrz załącznik I. [4] Patrz załącznik IX. [5] Patrz załącznik IX. [8] Patrz załącznik XIV. [12] Patrz załącznik XV. [13] Patrz załącznik XV. [15] Patrz załącznik VI. --------------------------------------------------
Przepisy regulaminu węwnętrznego Eurojustu dotyczące przetwarzania i ochrony danych osobowych
(Tekst przyjęty jednomyślnie przez kolegium Eurojustu na spotkaniu w dniu 21 października 2004 r. i zatwierdzony przez Radę w dniu 24 lutego 2005 r.)
(2005/C 68/01)
TYTUŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego regulaminu oraz każdego innego tekstu, który go wprowadza:
a) "decyzja ustanawiająca Eurojust" oznacza decyzję Rady z dnia 28 lutego 2002 r., ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością, zmienioną decyzją Rady z dnia 18 czerwca 2003 r.;
b) "Kolegium" oznacza Kolegium Eurojustu, o którym mowa w art. 10 decyzji ustanawiającej Eurojust;
c) "przedstawiciel krajowy" oznacza przedstawiciela krajowego oddelegowanego do Eurojustu przez każde Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji ustanawiającej Eurojust;
d) "asystent" oznacza osobę, która może pomagać każdemu krajowemu przedstawicielowi, zgodnie z art. 2 ust. 2 decyzji ustanawiającej Eurojust;
e) "personel Eurojustu" oznacza dyrektora administracyjnego, zgodnie z art. 29 decyzji ustanawiającej Eurojust, jak również personel, o którym mowa w art. 30 decyzji ustanawiającej Eurojust;
f) "inspektor ochrony danych" oznacza osobę mianowaną zgodnie z art. 17 decyzji ustanawiającej Eurojust;
g) "wspólny organ nadzorczy" oznacza niezależny organ ustanowiony zgodnie z art. 23 decyzji ustanawiającej Eurojust;
h) "dane osobowe" oznaczają wszelkie i informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej ("podmiotu danych"); osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie przez powołanie się na numer identyfikacyjny lub jeden bądź kilka czynników charakterystycznych dla fizycznej, fizjologicznej, umysłowej, ekonomicznej, kulturowej lub społecznej tożsamości;
i) "przetwarzanie danych osobowych" ("przetwarzanie") oznacza każdą operację lub zestaw operacji, dokonywanych na danych osobowych przy pomocy środków zautomatyzowanych lub nie, jak np.: gromadzenie, rejestracja, porządkowanie, przechowywanie, adaptacja lub modyfikacja, odzyskiwanie, konsultowanie, wykorzystywanie, ujawnianie przez transmisję, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób, układanie lub kompilowanie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie danych;
j) "zbiór danych osobowych" ("zbiór danych") oznacza każdy uporządkowany zestaw danych osobowych, dostępnych według określonych kryteriów scentralizowanych, zdecentralizowanych bądź rozproszonych funkcjonalnie lub geograficznie;
k) "administrator danych" oznacza osobę, która samodzielnie lub wspólnie z innymi określa cele i sposoby przetwarzania danych osobowych; jeżeli cele i sposoby przetwarzania zostały określone w krajowych bądź europejskich ustawach lub rozporządzeniach, administrator lub konkretne kryteria jego nominacji mogą zostać wskazane w krajowym lub europejskim akcie prawnym;.
l) "przetwarzający" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ przetwarzający dane osobowe w imieniu administratora danych;
m) "strona trzecia" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ niebędący podmiotem danych ani administratorem danych, ani przetwarzającym, ani też żadną z osób, które pod bezpośrednim zwierzchnictwem administratora danych lub przetwarzającego upoważnione są do przetwarzania danych oraz
n) "odbiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ, któremu udostępnia się dane, bez względu na to, czy jest to strona trzecia czy nie.
TYTUŁ II
ZAKRES STOSOWANIA I STRUKTURA
Artykuł 2
Zakres stosowania
1.
Niniejszy regulamin stosuje się do przetwarzania danych osobowych przez Eurojust, w całości lub w części przy pomocy środków zautomatyzowanych oraz do przetwarzania danych osobowych w inny sposób niż przy pomocy środków zautomatyzowanych, stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych, zgodnie z decyzją ustanawiającą Eurojust.
2.
Regulamin ten stosuje się do wszystkich informacji gromadzonych i następnie przetwarzanych przez Eurojust, to jest do informacji zgromadzonych lub otrzymanych przez Eurojust i znajdujących się w jego posiadaniu, dotyczących kwestii odnoszących się do polityk, działań i decyzji wchodzących w zakres kompetencji Eurojustu.
3.
Regulamin nie stosuje się do informacji, które zostały przekazane krajowemu przedstawicielowi Eurojustu wyłącznie w kontekście jego kompetencji sądowych, zgodnie z art. 9 ust. 3 decyzji ustanawiającej Eurojust.
Artykuł 3
Struktura
1.
Wszelkie dane osobowe uważa się za dane związane z daną sprawą albo dane niezwiązane z daną sprawą.
Dane osobowe uważa się za dane związane z daną sprawą, jeżeli wiążą się one z zadaniami operacyjnymi Eurojustu, zgodnie z art. 5-7 decyzji ustanawiającej Eurojust.
2.
Dane związane z daną sprawą przetwarza się zgodnie z Tytułem III i IV.
Dane niezwiązane z daną sprawą przetwarza się zgodnie z Tytułem III i V.
TYTUŁ III
OGÓLNE ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO EUROJUST
Artykuł 4
Prawo do prywatności i ochrony danych
Eurojust działa w pełnym poszanowaniu praw człowieka oraz podstawowych wolności osób, w szczególności ich prawa do prywatności w odniesieniu do przetwarzania ich danych osobowych, niezależnie od narodowości lub miejsca zamieszkania.
Artykuł 5
Zasady zgodności z prawem i rzetelności, proporcjonalności i konieczności przetwarzania
1.
Dane osobowe muszą być przetwarzane rzetelnie i zgodnie z prawem.
2.
Eurojust przetwarza tylko te dane osobowe, które są niezbędne, odpowiednie, istotne i nie wykraczają poza cele, dla których są gromadzone i dalej przetwarzane.
3.
Eurojust określa operacje i systemy przetwarzania zgodnie z celem gromadzenia i dalszego przetwarzania tylko tych danych osobowych, które są niezbędne, zgodnie z ust. 2.
W szczególności należy korzystać z możliwości szyfrowania i anonimizacji na tyle, na ile jest to możliwe, biorąc pod uwagę cel przetwarzania i fakt, że wysiłek włożony w te działania mieści się w granicach rozsądku.
Artykuł 6
Jakość danych
1.
Eurojust gwarantuje, że dane osobowe są poprawne, a w razie konieczności uaktualniane; należy podjąć wszelkie stosowne kroki, aby zapewnić usunięcie lub poprawienie błędnych lub niekompletnych danych, mając na uwadze cele, w jakich były one gromadzone i w jakich są w dalszym ciągu przetwarzane.
2.
Dane osobowe przechowywane są w formie, która pozwala na identyfikację podmiotów danych, tylko tak długo jak jest to niezbędne do celów, w jakich dane te były gromadzone lub w jakich są one w dalszym ciągu przetwarzane, zgodnie z art. 5 ust. 2.
Artykuł 7
Bezpieczeństwo danych
1.
Zgodnie z art. 22 decyzji ustanawiającej Eurojust oraz niniejszym regulaminem, Eurojust ustanawia niezbędne środki techniczne i opracowuje rozwiązania natury organizacyjnej w celu ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową utratą lub nieuprawnionym ujawnieniem, zmianą, dostępem lub każdą inną nieuprawnioną formą przetwarzania.
W szczególności, należy podjąć środki w celu zapewnienia, że tylko osoby uprawnione do dostępu do danych osobowych, mogą mieć dostęp do takich danych.
2.
Wszelkie podejmowane środki są odpowiednio dostosowane do ryzyka, które wiąże się z przetwarzaniem i z charakterem przetwarzanych danych.
3.
Eurojust opracowuje kompleksową politykę bezpieczeństwa zgodnie z art. 22 ust. 2 decyzji ustanawiającej Eurojust i niniejszym regulaminem.
Polityka ta w pełni uwzględnia poufny charakter prac prowadzonych przez jednostkę współpracy sądowej oraz obejmuje zasady dotyczące klasyfikacji dokumentów, weryfikacji personelu pracującego dla Eurojustu oraz działań, które mają zostać podjęte w przypadku naruszenia bezpieczeństwa.
Wspólny organ nadzorczy jest konsultowany w zakresie polityki bezpieczeństwa Eurojustu.
4.
Wszyscy pracownicy Eurojustu są odpowiednio poinformowani o polityce bezpieczeństwa Eurojustu oraz obowiązani do wykorzystywania środków technicznych i organizacyjnych oddanych im do dyspozycji, zgodnie ze stosownymi wymogami dotyczącymi ochrony danych i bezpieczeństwa danych.
Artykuł 8
Prawo podmiotów danych do informacji
1.
Nie naruszając szczególnych przepisów Tytułu IV, odnoszących się do danych związanych z daną sprawą, jak również przepisów Tytułu V odnoszących się do danych niezwiązanych z daną sprawą, w celu zagwarantowania rzetelnego przetwarzania danych odnoszących się do podmiotu danych, mając na względzie cele i szczególne okoliczności, w których owe dane są przetwarzane, należy przekazywać podmiotom danych informacje na temat celu przetwarzania danych oraz tożsamości administratora danych, odbiorców lub kategorii odbiorców, a także na temat istnienia prawa dostępu do swoich danych oraz prawa do ich sprostowania, jak również wszelkie dodatkowe informacje, o ile są one niezbędne, takie jak podstawa prawna operacji przetwarzania, do której dane te są przeznaczone, terminy przechowywania danych i prawo odwołania się w każdym momencie do wspólnego organu nadzorczego.
2.
Informacje te muszą być przekazane najpóźniej w momencie pozyskiwania danych od podmiotu danych, bądź otrzymania danych przekazanych przez stronę trzecią, w momencie przystąpienia do rejestrowania danych osobowych, bądź jeżeli przewidywane jest ujawnienie tych danych stronie trzeciej, nie później niż w momencie ujawnienia ich po raz pierwszy, lub w przypadkach przewidzianych w rozdziale II tytułu IV niniejszego regulaminu, pod warunkiem, że nie istnieje niebezpieczeństwo, że mogłyby być zagrożone cele przetwarzania, krajowe dochodzenie i postępowanie karne oraz prawa i wolności stron trzecich.
Artykuł 9
Przysługujące podmiotom danych prawa dostępu, wprowadzania poprawek, blokowania i usuwania danych
1.
Podmiot danych ma prawo dostępu, wprowadzania poprawek, blokowania, a w niektórych wypadkach także usuwania danych.
Eurojust określa, w razie potrzeby we współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi organami krajowymi, procedury ułatwiające podmiotom danych korzystanie z tych praw.
2.
Inspektor ochrony danych gwarantuje, że podmioty danych na zgłoszony przez siebie wniosek są informowane o swoich prawach.
Artykuł 10
Poufność przetwarzania danych
Zgodnie z art. 25 decyzji ustanawiającej Eurojust, wszystkie osoby powołane do pracy w ramach Eurojustu i do współpracy z nim zobowiązane są do ścisłego zachowania zasad poufności.
Eurojust podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zagwarantować, że zobowiązania te są dotrzymywane oraz że wszelkie naruszenia tych zobowiązań są niezwłocznie zgłaszane inspektorowi ochrony danych, jak również szefowi Departamentu Bezpieczeństwa, który zapewni podjęcie odpowiednich działań.
Artykuł 11
Wewnętrzni przetwarzający
Osoba działająca jako przetwarzający w ramach Eurojustu i posiadająca dostęp do danych osobowych nie przetwarza ich, nie otrzymawszy wcześniej odpowiedniego polecenia od administratora danych, chyba że jest do tego zobligowana na mocy prawa krajowego lub europejskiego.
Artykuł 12
Zapytania, wnioski o udzielenie informacji i skargi pracowników Eurojustu
1.
Do celów art. 17 ust. 2 i ust. 4 decyzji ustanawiającej Eurojust, inspektor ochrony danych na złożony wniosek przekazuje każdemu pracownikowi Eurojustu informacje dotyczące czynności Eurojustu związanych z przetwarzaniem danych.
Inspektor ochrony danych odpowiada na zapytania i działa w odpowiedzi na wszelkie wnioski o udzielenie informacji lub zgłoszone skargi dotyczące domniemanego naruszenia przepisów określonych w decyzji ustanawiającej Eurojust, niniejszego regulaminu lub wszelkich innych przepisów regulujących przetwarzanie danych osobowych przez Eurojust.
Nikt nie poniesie szkody z powodu zgłoszenia inspektorowi ochrony danych domniemanego naruszenia przepisów regulujących przetwarzanie danych osobowych.
2.
Wszystkie osoby pracujące w Eurojuście współpracują z Kolegium, krajowymi przedstawicielami, inspektorem ochrony danych i wspólnym organem nadzorczym w zakresie zapytań, dochodzeń, audytów bądź wszelkich innych działań związanych z ochroną danych.
TYTUŁ IV
PRZEPISY DOTYCZĄCE OPERACJI PRZETWARZANIA DANYCH ZWIĄZANYCH Z DANĄ SPRAWĄ
Rozdział I
Warunki uzasadniające przetwarzanie danych osobowych
Artykuł 13
Dane osobowe przetwarzane w kontekście działań związanych z daną sprawą
1.
W kontekście działań związanych z daną sprawą Eurojust przetwarza, w stopniu w jakim wymagają tego postawione cele, dane osobowe przy pomocy środków zautomatyzowany lub w ręcznie uporządkowanych katalogach, zgodnie z art. 14-16 decyzji ustanawiającej Eurojust.
2.
Krajowy przedstawiciel bądź przedstawiciele przetwarzający dane osobowe dotyczące poszczególnych spraw określają cele i sposoby przetwarzania danych osobowych i w związku z tym uznaje się ich za administratorów lub, w stosownych przypadkach, współadministratorów.
Artykuł 14
Zgodność z prawem i rzetelność przetwarzania danych
Dane osobowe mogą być gromadzone i następnie przetwarzane w kontekście działań związanych z daną sprawą o tyle, o ile przetwarzanie ich jest niezbędne z punktu widzenia zadań stojących przed Eurojustem w zakresie zintensyfikowania walki z poważną przestępczością.
Artykuł 15
Celowe ograniczenie
Dane osobowe przetwarzane przez Eurojust w ramach dochodzeń i postępowań karnych nie są w żadnym wypadku przetwarzane w jakichkolwiek innych celach.
Artykuł 16
Jakość danych
1.
Jeżeli w związku z prowadzonym dochodzeniem lub postępowaniem karnym Eurojustowi zostały przekazane informacje przez jedno z Państw Członkowskich lub przez stronę trzecią, Eurojust nie ponosi wówczas odpowiedzialności za poprawność otrzymanych informacji, jednakże z chwilą ich otrzymania zapewnia podjęcie wszelkich stosownych kroków mających na celu uaktualnianie tych informacji na bieżąco.
2.
Jeżeli Eurojust wykryje jakiekolwiek błędy w otrzymanych danych, powiadomi o tym stronę trzecią, od której informacje te pochodzą i dokona w nich poprawek.
Artykuł 17
Szczególne kategorie danych
1. Eurojust podejmuje odpowiednie środki techniczne w celu zapewnienia niezwłocznego powiadomienia inspektora ochrony danych o wyjątkowych przypadkach, w których zastosowano art. 15 ust. 4 decyzji ustanawiającej Eurojust. System zarządzania sprawami gwarantuje, że dane te nie zostaną ujęte w indeksie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 decyzji ustanawiającej Eurojust.
2.
Jeżeli dane te odnoszą się do świadków lub ofiar w rozumieniu art. 15 ust. 2 decyzji ustanawiającej Eurojust, system zarządzania sprawami nie rejestruje tych informacji, chyba że podjęta przez Kolegium decyzja jest udokumentowana.
Artykuł 18
Przetwarzanie kategorii danych osobowych określonych w art. 15 ust. 3 decyzji ustanawiającej Eurojust
1.
Eurojust podejmuje odpowiednie środki techniczne w celu zapewnienia niezwłocznego powiadomienia inspektora ochrony danych o wyjątkowych przypadkach, w których przez ograniczony okres zastosowano art. 15 ust. 3 decyzji ustanawiającej Eurojust.
2.
Jeżeli dane te odnoszą się do świadków lub ofiar w rozumieniu art. 15 ust. 2 decyzji ustanawiającej Eurojust, system zarządzania sprawami nie rejestruje tych informacji, chyba że decyzja podjęta wspólnie przez co najmniej dwóch przedstawicieli krajowych jest udokumentowana.
Rozdział II
Prawa podmiotów danych
Artykuł 19
Prawo podmiotów danych do informacji
1.
W związku z działaniami operacyjnymi prowadzonymi przez Eurojust, podmioty danych otrzymują informacje odnoszące się do przetwarzania danych, jak tylko okaże się, że przekazanie tych informacji podmiotowi danych nie zaszkodzi:
a) wypełnianiu przez Eurojust zadań w zakresie zintensyfikowania walki z poważną przestępczością; lub
b) krajowym dochodzeniom i postępowaniom karnym, które Eurojust wspomaga; lub
c) monitorowaniu, inspekcji bądź zadaniom regulacyjnym związanym, nawet jeżeli dzieje się to tylko sporadycznie, z wykonywaniem władzy publicznej w przypadkach, o których mowa w lit. a) i b); lub
d) prawom i wolnościom stron trzecich.
2.
Odwołanie się do przypadków wymienionych w ust. 1 zostaje zarejestrowane w tymczasowych aktach roboczych odnoszących się do danej sprawy, z odnotowaniem podstawy stosownej decyzji podjętej przez przedstawiciela lub przedstawicieli krajowych odpowiedzialnych za dane akta.
Artykuł 20
Przysługujące podmiotom danych prawo dostępu
Każdej osobie fizycznej przysługuje na warunkach określonych w art. 19 decyzji ustanawiającej Eurojust, prawo dostępu do dotyczących jej danych osobowych przetworzonych przez Eurojust.
Artykuł 21
Procedura korzystania z praw przysługujących podmiotom danych
1.
Osoby fizyczne pragnące jako podmioty danych skorzystać ze swoich praw, mogą kierować wnioski bezpośrednio do Eurojustu lub za pośrednictwem wyznaczonego w tym celu w wybranym przez nią Państwie Członkowskim organu, który przekaże ten wniosek do Eurojustu.
2.
Wnioski o skorzystanie z tych praw rozpatruje krajowy przedstawiciel lub przedstawiciele zajmujący się daną sprawą, którzy jednocześnie w celach ewidencyjnych przekazują kopię wniosku inspektorowi ochrony danych.
3. Krajowy przedstawiciel lub przedstawiciele zajmujący się danym wnioskiem przeprowadzają wszelkie niezbędne kontrole i powiadamiają inspektora ochrony danych o decyzji, która została podjęta w konkretnej sprawie. Przy podejmowaniu tej decyzji w pełni uwzględnia się niniejszy regulamin oraz stosowne przepisy prawa mające zastosowanie do wniosku, zgodnie z art. 19 ust. 3 decyzji ustanawiającej Eurojust, jak również podstawy udzielania odmowy wymienione w art. 19 ust. 4 decyzji ustanawiającej Eurojust oraz wyniki konsultacji przeprowadzonych z właściwymi władzami wykonawczymi przed podjęciem decyzji, zgodnie z art. 19 ust. 9 decyzji ustanawiającej Eurojust.
4.
Inspektor ochrony danych, jeżeli w danym wypadku będzie to wskazane, przeprowadza dodatkowe kontrole w zakresie systemu zarządzania sprawami i powiadamia zainteresowanego lub zainteresowanych krajowych przedstawicieli, czy w wyniku tych kontroli ujawnione zostały jakiekolwiek dodatkowe informacje.
Zainteresowany lub zainteresowani przedstawiciele krajowi mogą, na podstawie informacji dostarczonych przez inspektora ochrony danych, postanowić o ponownym rozpatrzeniu pierwotnej decyzji.
5.
Inspektor ochrony danych powiadamia podmiot danych o treści ostatecznej decyzji podjętej przez zainteresowanego lub zainteresowanych przedstawicieli krajowych, zgodnie z art. 19 ust. 6 decyzji ustanawiającej Eurojust, a także informuje podmiot danych o możliwości odwołania się do wspólnego organu nadzorczego, w razie gdyby odpowiedź udzielona przez Eurojust nie była dla niego satysfakcjonująca.
6.
Wniosek jest rozpatrywany w całości w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania.
Podmiot danych może zgłosić sprawę do wspólnego organu nadzorczego, w razie gdyby nie otrzymał odpowiedzi w tym terminie.
7.
W przypadkach, w których wniosek został przekazany za pośrednictwem krajowego organu, zainteresowany lub zainteresowani krajowi przedstawiciele gwarantują, że organ ten zostanie powiadomiony o fakcie udzielenia przez inspektora ochrony danych odpowiedzi podmiotowi danych.
8.
Eurojust opracowuje procedury współpracy z krajowymi organami wyznaczonymi do zajmowania się prawami podmiotów danych, aby zapewnić przesyłanie wniosków do Eurojustu w sposób należyty oraz w terminie.
Artykuł 22
Informowanie stron trzecich w następstwie wprowadzenia poprawek, blokowania lub usunięcia danych osobowych związanych z daną sprawą
Eurojust opracowuje odpowiednie środki techniczne w celu zagwarantowania, że wtedy, gdy w następstwie złożonego wniosku Eurojust wprowadza poprawki, blokuje lub usuwa dane osobowe, automatycznie powstaje wykaz dostarczających te danych wraz z ich adresami.
Zgodnie z art. 20 ust. 5 decyzji ustanawiającej Eurojust, administrator danych gwarantuje, że znajdujący się w wykazie dostarczający zostaną powiadomieni o zmianach wprowadzonych do danych osobowych.
Rozdział III
Zagadnienia związane z bezpieczeństwem danych
Artykuł 23
Zautomatyzowany system zarządzania sprawami
1.
Eurojust opracowuje zautomatyzowany system zarządzania sprawami, integrujący zbiór danych, z którego korzystają krajowi przedstawiciele podczas prowadzenia działań związanych z daną sprawą i który to zbiór danych zawiera tymczasowe akta robocze oraz indeks, o których mowa w art. 16 decyzji ustanawiającej Eurojust.
System ten obejmuje następujące funkcje: zarządzanie sprawami, opis harmonogramu prac, odsyłacze informacyjne i bezpieczeństwo.
2.
W systemie zarządzania sprawami, który zatwierdzany jest przez Kolegium po przeprowadzeniu konsultacji z inspektorem ochrony danych, wspólnym organem nadzorczym oraz właściwym personelem Eurojustu, w pełni uwzględnia się wymogi art. 22 oraz wszelkich innych istotnych przepisów decyzji ustanawiającej Eurojust.
3.
System zarządzania sprawami umożliwia krajowym przedstawicielom określenie powodu oraz szczególnych celów, ze względu na które zakłada się tymczasowe akta robocze, w ramach zadań wymienionych w art. 5-7 decyzji ustanawiającej Eurojust.
Artykuł 24
Tymczasowe akta robocze oraz indeks
1.
Zgodnie z art. 14 ust. 4 i art. 16 decyzji ustanawiającej Eurojust, Eurojust zakłada indeks danych odnoszących się do dochodzeń oraz tymczasowe akta robocze, które również zawierają dane personalne.
Zarówno indeks jak i tymczasowe akta robocze tworzą część systemu zarządzania sprawami, o którym mowa w art. 23 i tworzone są z uwzględnieniem ograniczeń dotyczących przetwarzania danych osobowych, o których mowa w art. 15 decyzji ustanawiającej Eurojust.
2.
Krajowi przedstawiciele są odpowiedzialni za zakładanie tymczasowych akt roboczych odnoszących się do spraw, którymi się oni zajmują.
System zarządzania sprawami automatycznie przydziela wszystkim nowym aktom roboczym sygnaturę (identyfikator).
3.
Eurojust opracowuje zautomatyzowany system zarządzania sprawami, który umożliwia krajowym przedstawicielom przechowywanie danych osobowych w tymczasowych aktach roboczych o charakterze poufnym lub udostępnianie tych akt w całości bądź w części innemu lub innymi krajowym przedstawicielom zajmującym się sprawą, której akta te dotyczą.
System zarządzania sprawami pozwala im określić poszczególne składniki danych osobowych i nieosobowych, które pragną oni udostępnić innemu bądź innym krajowym przedstawicielom, asystentowi bądź asystentom lub upoważnionym członkom personelu, którzy zajmują się daną sprawą. Pozwala on także wyselekcjonować te składniki informacji, które pragną oni wprowadzić do indeksu, zgodnie z art. 14 i 15 decyzji ustanawiającej Eurojust, gwarantuje przy tym, że przynajmniej następujące składniki zostaną wciągnięte do indeksu: odsyłacz do tymczasowych akt roboczych; rodzaje przestępstw; Państwa Członkowskie, międzynarodowe organizacje oraz organy i/lub władze zainteresowanych państw trzecich; zaangażowanie Komisji Europejskiej lub organów i podmiotów UE; cele i status danej sprawy (otwarta/zamknięta).
4.
Jeżeli krajowy przedstawiciel udostępnia tymczasowe akta robocze lub ich część jednemu lub więcej krajowemu przedstawicielowi, system zarządzania sprawami gwarantuje, że upoważnieni użytkownicy mają dostęp do istotnych części akt, ale że nie mogą oni zmieniać danych wprowadzonych przez pierwotnego autora.
Upoważnieni użytkownicy mogą jednakże dodać wszelkie istotne informacje do nowych części tymczasowych akt roboczych.
Podobnie, informacje znajdujące się w indeksie mogą być odczytywane przez wszystkich upoważnionych użytkowników systemu, ale zmieniane mogą być wyłącznie przez ich pierwotnego autora.
5.
Inspektor ochrony danych jest niezwłocznie powiadamiany przez ten system o utworzeniu wszelkich nowych akt roboczych, które zawierają dane osobowe, a w szczególności o wyjątkowych przypadkach, w których zastosowano art. 15 ust. 3 decyzji ustanawiającej Eurojust.
W systemie zarządzania sprawami dane te są oznaczane w sposób, który przypomina osobie, która wprowadziła dane do systemu o obowiązku przechowywania tych danych przez ograniczony okres.
Jeżeli dane te odnoszą się do świadków lub ofiar w rozumieniu art. 15 ust. 2 decyzji ustanawiającej Eurojust, system nie rejestruje tych informacji, chyba że decyzja podjęta wspólnie przez co najmniej dwóch przedstawicieli krajowych została udokumentowana.
6. System zarządzania sprawami niezwłocznie informuje inspektora ochrony danych o wyjątkowych przypadkach, w których zastosowano art. 15 ust. 4 decyzji ustanawiającej Eurojust. Jeżeli dane te odnoszą się do świadków lub ofiar w rozumieniu art. 15 ust. 2 decyzji ustanawiającej Eurojust, system nie rejestruje tych informacji, chyba że decyzja podjęta przez Kolegium została udokumentowana.
7. System zarządzania sprawami operacyjnymi gwarantuje, że tylko dane osobowe, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. a) - i) oraz lit. k), a także w art. 15 ust. 2 decyzji ustanawiającej Eurojust, mogą zostać zarejestrowane w indeksie.
8.
Informacje zawarte w indeksie muszą być wystarczające, aby umożliwić Eurojustowi wykonywanie zadań, a w szczególności osiąganie celów określonych w art. 16 ust. 1 decyzji ustanawiającej Eurojust.
Artykuł 25
Zbiory ewidencji i ścieżki audytu
1.
Eurojust opracowuje odpowiednie środki techniczne w celu zapewnienia rejestru wszystkich operacji przetwarzania danych osobowych.
System zarządzania sprawami zapewnia w szczególności, do celów art. 19 ust. 3 decyzji ustanawiającej Eurojust, przechowywanie rejestru przypadków przekazywania i otrzymywania danych, zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. b) decyzji ustanawiającej Eurojust.
Rejestr ten zapewnia, zgodnie z wymogami art. 22 decyzji ustanawiającej Eurojust, możliwość sprawdzenia i ustalenia, do których organów przekazywane są dane osobowe, jak również które dane osobowe zostały wprowadzone do zautomatyzowanych systemów przetwarzania danych oraz kiedy i przez kogo zostały wprowadzone.
2.
Inspektor ochrony danych regularnie dokonuje przeglądu tych rejestrów, aby móc wspomóc krajowych przedstawicieli i Kolegium w zakresie wszelkich zagadnień związanych z ochroną danych, a w wypadku nieprawidłowości wnosi niezbędne zapytania.
W razie konieczności, inspektor ochrony danych powiadamia Kolegium i wspólny organ nadzorczy, zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 4 decyzji ustanawiającej Eurojust, o wszelkich naruszeniach ochrony danych, odnotowanych w wyżej wymienionych rejestrach.
Inspektor ochrony danych gwarantuje, że w stosownych przypadkach, powiadamiany jest dyrektor administracyjny, aby umożliwić mu podjęcie koniecznych działań na poziomie administracji.
3.
Inspektor ochrony danych umożliwia wspólnemu organowi nadzorczemu na złożony u niego wniosek pełen dostęp do rejestrów, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 26
Uprawniony dostęp do danych osobowych
1.
Ze względu na osiągnięcie celów Eurojustu, Eurojust podejmuje odpowiednie środki techniczne i zapewnia rozwiązań natury organizacyjnej, aby dostęp do danych osobowych przetwarzanych przez Eurojust w ramach prowadzonych przez niego działań operacyjnych mieli wyłącznie krajowi przedstawiciele, ich asystenci oraz uprawniony personel Eurojustu.
2.
Środki te uwzględniają cele, do których dane zostały zgromadzone, a następnie przetworzone, aktualny stan wiedzy technicznej w tej dziedzinie, poziom bezpieczeństwa wymagany ze względu na poufny charakter prac Eurojustu oraz wymagania nałożone mocą art. 22 decyzji ustanawiającej Eurojust.
3.
Każdy z krajowych przedstawicieli prowadzi dokumentację i przekazuje inspektorowi ochrony danych informacje w zakresie polityki dostępu, a którą prowadził w swoim krajowym biurze w odniesieniu do akt związanych ze sprawą.
Przedstawiciele krajowi gwarantują w szczególności, że rozwiązania natury organizacyjnej zostaną poczynione i zrealizowane jak również to, że znajdujące się w dyspozycji Eurojustu środki techniczne i organizacyjne zostaną wykorzystane we właściwy sposób.
4.
W razie konieczności, w celu realizacji zadań Eurojustu, Kolegium może wydać zgodę na uzyskanie dostępu do akt związanych ze sprawą przez innych członków personelu Eurojustu.
Artykuł 27
Audyty i kontrola
1.
Inspektor ochrony danych monitoruje zgodność z prawem oraz wykonanie przepisów decyzji ustanawiającej Eurojust, niniejszego regulaminu, jak również wszelkich innych przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych mających zastosowanie w odniesieniu do Eurojustu.
W tym celu, inspektor ochrony danych wspomaga krajowych przedstawicieli w zakresie spraw związanych z ochroną danych i przeprowadza coroczną ocenę zgodności działań prowadzonych w ramach Eurojustu z powyższymi przepisami.
Inspektor ochrony danych przedstawia Kolegium i wspólnemu organowi nadzorczemu wyniki tych ocen, a także powiadamia o wszelkich innych istotnych wydarzeniach, które miały miejsce w Eurojuście.
Inspektor ochrony danych gwarantuje, że w stosownych przypadkach, powiadamiany jest dyrektor administracyjny, aby umożliwić mu podjęcie niezbędnych działań na poziomie administracji.
2.
Wspólny organ nadzorczy przeprowadza kontrole i audyty zgodnie z art. 23 ust. 7 decyzji ustanawiającej Eurojust.
Rozdział IV
Przepływ danych do stron trzecich lub organizacji
Artykuł 28
Przepływ danych do stron trzecich lub organizacji
1.
Eurojust dokłada wszelkich starań w celu sporządzenia umów o współpracy zawierających odpowiednie przepisy dotyczące wymiany danych osobowych ze wszystkimi partnerami, z którymi odbywa się regularna wymiana danych.
2.
Bez uszczerbku dla przypadków, w których takie umowy o współpracy już istnieją, Eurojust przekazuje tylko dane osobowe państwu trzeciemu lub jednemu z podmiotów, o których mowa w art. 27 ust. 1 decyzji ustanawiającej Eurojust, jeżeli podlegają one Konwencji o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych podpisanej w Strasbourgu dnia 28 stycznia 1981 r. lub gdy zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony.
3.
Decyzja dotycząca przekazywania podmiotom nie będącym stronami Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. zostaje podjęta przez zainteresowanego lub zainteresowanych przedstawicieli krajowych na podstawie oceny dotyczącej adekwatności poziomu ochrony dokonanej przez inspektora ochrony danych.
Adekwatność poziomu ochrony ocenia się w świetle wszystkich okoliczności towarzyszących każdemu przekazowi lub kategorii przekazów.
Ocena ta w szczególności jest wynikiem zbadania następujących elementów: rodzaju danych, celów i długości okresu przetwarzania dla którego przekazywane są dane, kraju pochodzenia i kraju docelowego przeznaczenia, ogólnych i sektorowych przepisów prawa stosowanych w danym państwie lub organizacji, stosowanych tam reguł zawodowych i bezpieczeństwa, a także istnienia wystarczających zabezpieczeń ustanowionych przez odbiorcę przekazu.
Takie zabezpieczenia mogą, w szczególności, wynikać z umów na piśmie wiążących administratora danych dokonującego przekazu oraz odbiorcę niepodlegającego jurysdykcji strony Konwencji.
Zawartość wspomnianych umów musi obejmować istotne elementy ochrony danych.
W przypadkach gdy ocena poziomu ochrony stwarza trudności, inspektor ochrony danych zasięga opinii wspólnego organu nadzorczego przed dokonaniem oceny danego przekazu.
4.
Jednakże, nawet wówczas gdy warunki, o których mowa w poprzednich ustępach, nie są spełnione, przedstawiciel krajowy może, w wyjątkowych okolicznościach wymienionych w art. 27 ust. 6 decyzji ustanawiającej Eurojust, przekazać dane państwu trzeciemu, mając za jedyny cel podjęcie pilnych działań w celu przeciwdziałania przewidywanemu, poważnemu zagrożeniu dotyczącemu osoby lub bezpieczeństwa publicznego.
Przedstawiciel krajowy dokumentuje taki wyjątkowy przekaz w tymczasowych aktach roboczych dotyczących danej sprawy, określając podstawy tego przekazu oraz powiadamia o nim inspektora ochrony danych.
Inspektor ochrony danych sprawdza, czy podobne przekazy mają miejsce wyłącznie w wyjątkowych i nagłych przypadkach.
Rozdział V
Terminy przechowywania danych osobowych
Artykuł 29
Terminy przechowywania danych osobowych
1.
Eurojust ustanawia stosowne środki techniczne w celu zapewnienia przestrzegania terminów przechowywania danych osobowych, o których mowa w art. 21 decyzji ustanawiającej Eurojust.
2.
System zarządzania sprawami gwarantuje w szczególności, że po upływie trzyletniego okresu od wprowadzenia danych osobowych rozpatruje się potrzebę dalszego ich przechowywania w tymczasowych aktach roboczych.
Procedurę tę należy odpowiednio udokumentować w systemie, włącznie z przedstawieniem motywacji stojącej za każdą decyzją, a o jej wyniku zostaje niezwłocznie powiadomiony inspektor ochrony danych.
3.
System zarządzania sprawami w szczególny sposób wyróżnia dane zarejestrowane na czas oznaczony, zgodnie z art. 15 ust. 3 decyzji ustanawiającej Eurojust.
Dla tych kategorii danych rozpatrzenie potrzeby zachowania ich odbywa się co trzy miesiące i jest dokumentowane w taki sam sposób jak przedstawiono w ust. 1 i 2.
4.
Po rozpatrzeniu, Administrator danych, w razie konieczności, zasięga opinii Kolegium oraz inspektora ochrony danych w sprawie decyzji o zachowaniu danych na dłuższy okres.
TYTUŁ V
PRZEPISY DOTYCZĄCE OPERACJI PRZETWARZANIA DANYCH NIEZWIĄZANYCH Z DANĄ SPRAWĄ
Rozdział I
Zasady ogólne
Artykuł 30
Zgodność z prawem i rzetelność przetwarzania danych
Dane osobowe muszą być przetwarzane rzetelnie i zgodnie z prawem.
W szczególności, dane osobowe mogą być przetwarzane tylko wtedy, gdy:
a) przetwarzanie jest niezbędne, aby spełnione zostało zobowiązanie prawne, któremu podlega administrator danych lub
b) przetwarzanie jest niezbędne w celu wykonania umowy, której stroną jest podmiot danych lub w celu podjęcia kroków na wniosek podmiotu danych przed przystąpieniem do umowy, lub
c) podmiot danych udzielił jednoznacznie zgody, lub
d) przetwarzanie jest niezbędne w celu ochrony żywotnych interesów podmiotu danych, lub
e) przetwarzanie jest niezbędne do celów uzasadnionych interesów administratora danych, z pominięciem przypadków, kiedy interesy te są podrzędne w stosunku do interesów związanych z podstawowymi prawami i wolnościami podmiotu danych, które podlegają ochronie zgodnie z art. 4 niniejszego regulaminu.
Artykuł 31
Celowe ograniczenie
1.
Dane osobowe muszą być przetwarzane w szczególnym i precyzyjnie określonym oraz uzasadnionym celu, a następnie dalej przetwarzane tylko wówczas, jeżeli nie jest to sprzeczne z pierwotnym celem przetwarzania.
2.
Dane osobowe zebrane wyłącznie w celu zapewnienia bezpieczeństwa lub kontroli i zarządzania systemami i operacjami przetwarzania nie są wykorzystywane do żadnego innego celu, z wyjątkiem zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania poważnych przestępstw kryminalnych.
Artykuł 32
Przetwarzanie szczególnych kategorii danych
1.
Do celów niezwiązanych z daną sprawą, zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność do związków zawodowych, stan zdrowia, życie seksualne lub zasądzone wyroki w sprawach karnych.
2.
Zakaz ten nie ma zastosowania jeżeli:
a) podmiot danych jednoznacznie wyraził zgodę na przetwarzanie tych danych lub
b) przetwarzanie jest niezbędne do celów wykonania szczególnych praw i zobowiązań prawnych administratora danych, takich jak zobowiązania w dziedzinie podatków lub prawa pracy, mających do niego zastosowanie lub, w razie konieczności, o ile jest to uzgodnione z inspektorem ochrony danych, podlega ono odpowiednim zabezpieczeniom, lub
c) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów podmiotu danych lub innej osoby, w razie gdy podmiot danych jest fizycznie lub prawnie niezdolny do wyrażenia zgody, lub
d) przetwarzanie odnosi się do danych otwarcie upublicznianych przez podmiot danych, lub jest niezbędne do ustanowienia, wykonania lub obrony roszczeń prawnych.
3.
Dane, o których mowa w ust. 1, są przetwarzane tylko do celu, w którym zostały pierwotnie zgromadzone.
Artykuł 33
Wyjątki od przysługującego podmiotom danych prawa do informacji
1.
W kontekście pozaoperacyjnych działań Eurojustu, wyjątki od ogólnej zasady informowania podmiotu danych są możliwe, wtedy gdy przekazanie tych informacji podmiotowi danych mogłoby stanowić zagrożenie dla:
a) ważnego interesu gospodarczo-finansowego Państwa Członkowskiego lub Unii Europejskiej lub
b) ochrony podmiotu danych lub praw i wolności innych, lub
c) bezpieczeństwa narodowemu, bezpieczeństwa publicznego lub obronności Państw Członkowskich.
2.
Inspektor ochrony danych jest powiadamiany w razie odwołania się do tych wyjątków.
Artykuł 34
Powiadomienie inspektora ochrony danych
1.
Każdy administrator danych powiadamia wcześniej inspektora ochrony danych o każdej operacji przetwarzania lub kilku takich operacjach, które mają służyć jednemu celowi lub kilku celom ze sobą powiązanym.
2.
Przekazywane informacje obejmują:
a) nazwisko administratora danych oraz wskazanie organizacyjnych części instytucji lub organu, któremu powierzono przetwarzanie danych osobowych w konkretnym celu;
b) cel lub cele przetwarzania;
c) opis jednej lub więcej kategorii podmiotów danych i danych lub kategorii danych z nimi związanych;
d) podstawę prawną operacji przetwarzania, do której dane te zostały przeznaczone;
e) odbiorców lub kategorie odbiorcy, któremu/którym można ujawnić dane oraz
f) ogólny opis pozwalający na dokonanie wstępnej oceny stosowności środków bezpieczeństwa.
3.
O każdej istotnej zmianie mającej wpływ na informacje, o których mowa w poprzednim ustępie, bezzwłocznie informuje się inspektora ochrony danych.
Artykuł 35
Rejestr
1.
Rejestr operacji przetwarzania, zgłoszonych zgodnie z poprzednim ustępem, jest przechowywany u inspektora ochrony danych.
2.
Rejestr zawiera przynajmniej informacje, o których mowa w art. 34 ust. 2 lit. a) - f).
3.
Inspektor ochrony danych na złożony wniosek udostępnia wspólnemu organowi nadzorczemu wszelkie informacje zawarte w rejestrze.
Artykuł 36
Przetwarzanie danych osobowych w imieniu administratorów danych
1.
W razie gdy operacja przetwarzania przeprowadzana jest przez zewnętrznego przetwarzającego w imieniu administratora danych, ten ostatni wybiera przetwarzającego, który daje wystarczające gwarancje w zakresie technicznych i organizacyjnych środków bezpieczeństwa, wymaganych mocą art. 22 decyzji ustanawiającej Eurojust, jak również przedstawia wszelkie dodatkowe stosowne dokumenty oraz zapewnia zastosowanie tych środków.
2.
Przeprowadzanie operacji przetwarzania za pomocą zewnętrznego przetwarzającego jest regulowane umową lub aktem prawnym wiążącym przetwarzającego względem administratora danych i stanowiącym, w szczególności, że:
a) przetwarzający działa wyłącznie na podstawie poleceń otrzymanych od administratora danych; i
b) zobowiązania dotyczące poufności i bezpieczeństwa określone w decyzji ustanawiającej Eurojust oraz w niniejszym regulaminie również spoczywają na przetwarzającym, chyba że na mocy art. 16 i art. 17 ust. 3, tiret drugie dyrektywy 95/46/WE z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych [1], przetwarzający już podlega zobowiązaniom odnoszącym się do poufności i bezpieczeństwa, określonym w ustawodawstwie krajowym jednego z Państw Członkowskich.
3.
Do celów zachowania dowodów, części umowy lub akt prawny związany z ochroną danych i wymogi związane z poufnością i środkami bezpieczeństwa są sporządzane na piśmie lub w innej równoważnej formie.
Artykuł 37
Zautomatyzowane decyzje indywidualne
Podmiot danych ma prawo nie podlegać decyzji, która powoduje skutki prawne do niego się odnoszące albo też znacząco na niego wpływa i która jest wyłącznie oparta na zautomatyzowanym przetwarzaniu danych przeznaczonych do dokonania oceny pewnych aspektów osobowych z nim związanych, takich jak wyniki osiągane przez niego w pracy, rzetelność czy zachowanie, chyba że decyzja ta jest wyraźnie uprawniona zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub prawodawstwem europejskim, lub, w razie konieczności, potwierdzona przez inspektora ochrony danych.
W obu przypadkach podejmuje się środki w celu zabezpieczenia prawowitych interesów podmiotu danych, takich jak rozwiązania pozwalające mu przedstawić swój punkt widzenia lub pomóc mu zrozumieć sens przetwarzania danych.
Rozdział II
Wewnętrzne przepisy dotyczące ochrony danych osobowych i prywatności w kontekście wewnętrznych sieci telekomunikacyjnych
Artykuł 38
Zakres
1.
Nie naruszając poprzednich artykułów, przepisy zawarte w niniejszym rozdziale stosują się do przetwarzania danych osobowych w związku z wykorzystaniem i zarządzaniem sieciami telekomunikacyjnymi lub urządzeniami końcowymi obsługiwanymi pod kontrolą Eurojustu.
2.
Do celów przepisów zawartych w niniejszym rozdziale, "użytkownik" oznacza każdą osobę fizyczną wykorzystującą sieć telekomunikacyjną lub urządzenia końcowe obsługiwane pod kontrolą Eurojustu.
Artykuł 39
Bezpieczeństwo
1.
Eurojust podejmuje stosowne środki techniczne i organizacyjne w celu zabezpieczenia bezpiecznego wykorzystania sieci telekomunikacyjnych i urządzeń końcowych (komputerów, serwerów, dysku twardego i oprogramowania), w razie konieczności wraz z ogólnie dostępnymi usługodawcami telekomunikacyjnymi lub dostawcami publicznych sieci telekomunikacyjnych.
Biorąc pod uwagę najnowocześniejsze rozwiązania i koszt ich wprowadzania w życie, środki te zapewniają poziom bezpieczeństwa stosownie do przedstawionego ryzyka.
2.
W razie szczególnego ryzyka naruszenia bezpieczeństwa sieci i urządzeń końcowych, Eurojust powiadamia użytkowników o istnieniu tego ryzyka i o wszelkich możliwych środkach zaradczych oraz alternatywnych środkach przekazu.
Artykuł 40
Poufność przekazów
Eurojust zapewnia poufność przekazów za pomocą sieci telekomunikacyjnych i urządzeń końcowych zgodnie z prawem wspólnotowym.
Artykuł 41
Dane o połączeniach i rozliczeniach
1.
Odnoszące się do użytkowników dane o połączeniach, przetwarzane w celu ustalenia telefonicznych i innych połączeń dokonywanych przez sieć telekomunikacyjną, zostają usunięte lub stają się anonimowe po zakończeniu telefonicznego lub innego połączenia.
2.
Po zasięgnięciu opinii inspektora ochrony danych dopuszcza się wyjątki od tej ogólnej zasady (takie jak potrzeba zachowania niektórych danych o połączeniach, jeżeli są one związane z procesem prowadzenia ewidencji w odniesieniu do niektórych akt lub do celów rozliczania prywatnych rozmów telefonicznych) tylko wówczas, gdy są one przewidziane w przepisach wewnętrznych przyjętych przez Eurojust.
Gdyby inspektor ochrony danych uznał, że wyjątki te nie są całkowicie zgodne z prawem i że nie są one w pełni stosowne, wówczas konsultuje się ze wspólnym organem nadzorczym.
3.
Przetwarzanie danych o połączeniach i rozliczeniach przeprowadzają wyłącznie osoby zajmujące się rozliczeniami, połączeniami lub zarządzaniem budżetem.
Artykuł 42
Wykazy użytkowników
1.
Dane osobowe zawarte w drukowanych lub elektronicznych wykazach użytkowników oraz dostęp do tych wykazów są ograniczone do tego, co jest ściśle niezbędne ze względu na cele wykazu.
2.
Wykazy te są dostępne tylko dla użytkowników Eurojustu, do wyłącznie wewnętrznego użytku lub wchodzą w zakres innych wewnątrzinstytucjonalnych wykazów, które uznaje się za właściwe.
Rozdział III
Przepisy szczególne
Artykuł 43
Przepisy dodatkowe
W razie konieczności, Eurojust tworzy kolejne przepisy dotyczące przetwarzania danych osobowych w operacjach nie związanych z daną sprawą.
O takich przepisach powiadamia się wspólny organ nadzorczy i publikuje się je w osobnych podręcznikach wewnętrznych.
TYTUŁ VI
INNE PRZEPISY
Artykuł 44
Przegląd niniejszego regulaminu
1.
Niniejsze przepisy podlegają regularnemu przeglądowi w celu stwierdzenia, czy konieczne jest wprowadzenie jakichś zmian.
Każda zmiana w niniejszym regulaminie podlega tym samym procedurom określonym w decyzji ustanawiającej Eurojust, wprowadzonym w celu zatwierdzenia tej zmiany.
2.
Inspektor ochrony danych powiadamia zarówno przewodniczącego Kolegium jak i wspólny organ nadzorczy, jeżeli jest zdania, że wprowadzenie zmian do niniejszego regulaminu jest konieczne.
3.
Wspólny organ nadzorczy poddaje uwadze Kolegium wszelkie propozycje czy zalecenia dotyczące zmian w niniejszym regulaminie.
Artykuł 45
Wejście w życie i publikacja
1.
Niniejszy regulamin wchodzi w życie następnego dnia po jego ostatecznym zatwierdzeniu przez Radę.
2.
Zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Regulamin Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących ustanowionej przy Komisji Wspólnot Europejskich
(przyjęty przez Komisję Administracyjną na posiedzeniu w dniach 13— 14 października 2004 r.)
(2005/C 119/04)
Przedstawiciele rządów wchodzący w skład Komisji Administracyjnej ustanowionej na mocy art. 80 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie,
uwzględniając artykuł 80 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia,
w celu umożliwienia Komisji Administracyjnej wypełniania zadań nałożonych na nią na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72, w szczególności na mocy art. 81 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71,
przyjmują jednomyślnie następujący regulamin Komisji Administracyjnej:
Artykuł 1
Komisja Administracyjna jest wyspecjalizowanym organem Komisji Wspólnot Europejskich, mającym tę samą siedzibę co Komisja Wspólnot Europejskich.
Artykuł 2
1.
Jeżeli członek Komisji Administracyjnej nie może uczestniczyć w jej posiedzeniu, zastępuje go zastępca wyznaczony w tym celu przez jego rząd.
2.
Zastępcy mogą towarzyszyć członkom podczas posiedzeń Komisji Administracyjnej.
3.
Jeżeli jest to konieczne ze względu na poruszane tematy lub środki wprowadzane na szczeblu krajowym, każdemu członkowi może ponadto towarzyszyć jeden doradca lub większa liczba doradców.
4.
Każda delegacja może, co do zasady, składać się najwyżej z czterech osób.
5.
Przedstawicielowi Komisji Wspólnot Europejskich może towarzyszyć jego zastępca.
W posiedzeniach może ponadto uczestniczyć przedstawiciel Służby Prawnej oraz, jeżeli jest to istotne w rozpatrywanej sprawie, przedstawiciel innego departamentu Komisji Wspólnot Europejskich.
6.
Sekretarz Generalny Komisji Administracyjnej uczestniczy we wszystkich posiedzeniach Komisji Administracyjnej i jej zespołów roboczych; towarzyszą mu wyznaczeni przez niego członkowie Sekretariatu.
Jeżeli Sekretarz nie może uczestniczyć w posiedzeniu, zastępują go wyznaczeni przez niego członek lub członkowie Sekretariatu.
Artykuł 3
1.
Urząd Przewodniczącego Komisji Administracyjnej pełni członek z państwa, którego przedstawiciel w Radzie Wspólnot Europejskich pełni, w tym samym okresie, urząd Przewodniczącego Rady, zgodnie z art. 203 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Przewodniczący reprezentuje Komisję Administracyjną w Komitecie Doradczym, ustanowionym na mocy art. 82 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz w innych sytuacjach.
2.
Jeżeli sprawujący urząd Przewodniczący nie może uczestniczyć w posiedzeniu, obowiązki Przewodniczącego pełni jego zastępca.
3.
Jeżeli członek Komisji Administracyjnej pełni urząd Przewodniczącego, prawem głosu dysponuje jego zastępca.
4.
Komisja Administracyjna jest zwoływana przez sekretarza generalnego w porozumieniu z przewodniczącym za pośrednictwem pisma wysyłanego członkom i osobom wymienionym w art. 2 ust. 5 powyżej, przynajmniej 10 dni przed posiedzeniem.
5.
Przewodniczący podpisuje dokumenty wydane przez Komisję Administracyjną.
6.
Przewodniczący może udzielać Sekretarzowi Generalnemu Komisji Administracyjnej wszelkich instrukcji dotyczących planowanych posiedzeń oraz wykonywania zadań wchodzących w zakres obowiązków Komisji Administracyjnej.
Artykuł 4
1.
Komisja Administracyjna może ustanowić zespoły robocze i grupy badawcze zajmujące się szczególnymi problemami.
W posiedzeniach zespołów roboczych i grup badawczych mogą uczestniczyć osoby wymienione w art. 2 ust. 5 powyżej.
2.
Grupom roboczym i grupom badawczym przewodniczy osoba wyznaczona przez Przewodniczącego Komisji Administracyjnej w porozumieniu z przedstawicielem Komisji Wspólnot Europejskich.
3.
Przewodniczący zespołu roboczego jest wzywany na posiedzenie Komisji Administracyjnej, w trakcie którego omawiane jest sprawozdanie danego zespołu roboczego.
4.
Komisja Administracyjna, ustanawiając zespół roboczy, może upoważnić zespół roboczy do wykonywania zadań w taki sposób, aby Komisja Administracyjna mogła przyjąć wyniki pracy bez prowadzenia dalszych obrad.
5.
Komisja Administracyjna może ustanowić grupy ad-hoc, składające się z ograniczonej liczby osób, które przygotowują wnioski do przyjęcia w konkretnych sprawach i przedstawiają je Komisji Administracyjnej.
Komisja Administracyjna decyduje dla każdej grupy ad-hoc o wyborze sprawozdawcy, zadaniach do wykonania oraz terminie przedstawienia przez grupę wyników pracy Komisji Administracyjnej.
Artykuł 5
1.
Komisja Administracyjna zbiera się przynajmniej cztery razy do roku.
2. W każdym roku jedno z posiedzeń jest poświęcone stanowi wierzytelności, o którym mowa w art. 101 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72, i odbywa się w obecności urzędującego Przewodniczącego Komisji Obrachunkowej, który równocześnie składa sprawozdania Komisji Administracyjnej, zgodnie z art. 102 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 574/72.
3.
Komisja Administracyjna zwołuje posiedzenie nadzwyczajne na wniosek przynajmniej pięciu członków lub przedstawiciela Komisji Wspólnot Europejskich.
We wniosku należy określić cel posiedzenia.
4.
Komisja Administracyjna może wyjątkowo odbyć posiedzenie poza siedzibą, w jednym z Państw Członkowskich Unii Europejskiej lub w siedzibie organizacji międzynarodowej.
Artykuł 6
1.
Sekretarz Generalny sporządza orientacyjny porządek każdego posiedzenia w porozumieniu z Przewodniczącym Komisji Administracyjnej i przedstawicielem Komisji Wspólnot Europejskich.
Zanim dany punkt zostanie wprowadzony do porządku obrad, Sekretarz Generalny może, jeżeli uzna to za konieczne, zwrócić się do zainteresowanych delegacji z prośbą o pisemną opinię w tej sprawie.
Orientacyjny porządek obrad jest wysyłany przynajmniej 10 dni przed rozpoczęciem posiedzenia do członków oraz osób wymienionych w art. 2 ust. 5 powyżej.
Dokumentacja związana z punktami porządku obrad jest wysyłana do zainteresowanych osób niezwłocznie po jej udostępnieniu.
2.
Orientacyjny porządek obrad składa się zasadniczo z punktów zgłoszonych przez członków lub przez przedstawiciela Komisji Wspólnot Europejskich i, w stosownych przypadkach, not związanych z porządkiem obrad, otrzymanych przez Sekretariat co najmniej 20 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
3.
Porządek obrad jest zatwierdzany przez Komisję Administracyjną na początku każdego posiedzenia.
Wszelkie dodatkowe punkty, niezawarte w orientacyjnym porządku obrad, mogą być wprowadzone do porządku obrad na mocy jednomyślnej decyzji Komisji Administracyjnej podjętej w drodze głosowania.
4.
Jeżeli Komisja Administracyjna wyraźnie nie wskaże innego okresu, noty składane przez delegacje powinny zostać wysłane do Sekretariatu w okresie nie dłuższym niż dwa miesiące.
Jeżeli pod koniec tego okresu Sekretariat nie otrzyma wszystkich not, rozpatrywany problem musi zostać omówiony podczas pierwszego posiedzenia Komisji Administracyjnej po upływie wyżej określonego okresu.
5.
Każdy członek Komisji Administracyjnej oraz przedstawiciel Komisji Europejskiej ma prawo zgłaszania szczegółowych pytań do Komisji Administracyjnej w sprawie wykładni rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz rozporządzenia (EWG) nr 574/72, jeżeli różne wykładnie przedstawione przez Państwa Członkowskie lub jedno lub więcej Państw Członkowskich oraz Komisję Europejską mogą naruszać prawa osób.
Pytanie takie jest rozpatrywane podczas pierwszego posiedzenia po jego zgłoszeniu zgodnie z ust. 2.
Stanowiska Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji Europejskiej w sprawie zgłoszonych pytań są zapisywane w protokole z posiedzenia.
Artykuł 7
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 8, decyzja jest ważna, tylko jeżeli zostanie podjęta przez dwudziestu członków lub ich zastępców.
2.
Komisja Administracyjna może postanowić o przyjęciu decyzji w drodze procedury pisemnej.
W tym celu Przewodniczący przekazuje tekst, który ma zostać przyjęty, członkom Komisji Administracyjnej.
Członkowie otrzymują określony termin na udzielenie odpowiedzi przyjmującej lub odrzucającej proponowany tekst.
Nieudzielenie odpowiedzi traktuje się jak wstrzymanie się od głosu.
Po upływie przyjętego terminu Przewodniczący informuje członków o wyniku głosowania.
Jeżeli decyzja otrzymuje wymaganą liczbę głosów za jej przyjęciem, jest uważana za przyjętą w ostatnim dniu okresu, w którym członkowie mieli udzielić odpowiedzi.
3.
Jeżeli w trakcie procedury pisemnej jeden z członków Komisji Administracyjnej zaproponuje poprawki do tekstu, Przewodniczący:
(a) rozpoczyna ponownie procedurę pisemną, informując członków o zgłoszonej poprawce zgodnie z procedurą określoną w ust. 2, lub
(b) unieważnia procedurę pisemną w celu umówienia kwestii na następnym posiedzeniu,
zależnie od tego, którą procedurę Przewodniczący uzna za właściwą w konkretnym przypadku.
4.
Jeżeli przed upływem terminu składania odpowiedzi jeden z członków Komisji Administracyjnej złoży wniosek o rozpatrzenie proponowanego tekstu na posiedzeniu Komisji Administracyjnej, procedura pisemna zostaje unieważniona.
Kwestia zostaje wówczas rozpatrzona na następnym posiedzeniu Komisji Administracyjnej.
Artykuł 8
1.
Decyzje są podejmowane albo jednomyślnie przez członków Komisji Administracyjnej, albo jednomyślnie przez członków obecnych, albo głosami za jej przyjęciem przynajmniej dwudziestu członków Komisji Administracyjnej.
2.
Jednomyślność członków Komisji Administracyjnej jest wymagana w przypadku:
a) decyzji dotyczących interpretacji rozporządzeń i podjętych w celu realizacji art. 81 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71;
b) decyzji dotyczących zmian regulaminu.
3.
Jednomyślność członków obecnych jest wymagana w przypadkach:
a) decyzji dotyczących realizacji art. 81 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i art. 94 i 95 rozporządzenia (EWG) nr 574/72;
b) decyzji w sprawie wniosków dotyczących zmiany rozporządzeń.
4.
Wstrzymanie się członków obecnych lub reprezentowanych od głosu nie wyklucza przyjęcia decyzji, o których mowa w ust. 3 powyżej, jeżeli uzyskają one przynajmniej dwadzieścia głosów za ich przyjęciem.
5.
Jeżeli prowadzona jest procedura pisemna, o której mowa w art. 7, wstrzymanie się od głosu nie wyklucza przyjęcia decyzji, o których mowa w ust. 3, jeżeli otrzymają one przynajmniej dwadzieścia głosów za ich przyjęciem.
Artykuł 9
1.
Każdy członek obecny podczas głosowania, który wstrzyma się od głosu, zostanie po zakończeniu głosowania imiennego poproszony przez przewodniczącego o podanie powodów wstrzymania się od głosu, jeżeli członek pragnie to uczynić.
2.
Jeżeli większość obecnych członków wstrzymuje się od głosu, wniosek poddany pod głosowanie zostaje uznany za nierozpatrzony.
Artykuł 10
1.
Decyzje przyjęte w celu realizacji art. 81 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 określają powody, dla których zostały przyjęte, i są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile większość członków Komisji Administracyjnej nie zadecyduje inaczej.
2.
Sekretarz Generalny podejmuje konieczne kroki w celu publikacji tych decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Członkowie Komisji Administracyjnej dopilnowują, aby na szczeblu krajowym przekazane zostały odpowiednie instrukcje w celu zapewnienia prawidłowej realizacji publikowanych i niepublikowanych decyzji Komisji Administracyjnej.
4.
Oryginał każdej decyzji Komisji Administracyjnej, sporządzony w językach Wspólnoty i podpisany przez Przewodniczącego, przechowywany jest w archiwum Sekretariatu.
5.
Każda decyzja stosuje się od daty w niej określonej lub, jeśli data nie jest podana, od pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 11
1.
Z każdego posiedzenia sporządzany jest protokół, który zasadniczo podlega zatwierdzeniu na kolejnym posiedzeniu.
Członkowie, którzy nie otrzymali protokołu we własnym języku, mogą wstrzymać się z ostatecznym zatwierdzeniem do czasu otrzymania protokołu w tym języku.
2.
W przypadku szczególnie pilnych decyzji można sporządzić deklarację o ich ostatecznym przyjęciu w trakcie posiedzenia, podczas którego są przyjmowane.
Artykuł 12
Każde państwo przejmujące prezydencję przedstawia program pracy i plany jego realizacji.
Artykuł 13
Komisja Administracyjna sporządza okresowo sprawozdanie ogólne na temat swoich działań i realizacji rozporządzeń dotyczących zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących.
Sprawozdanie zostaje przedstawione Komitetowi Doradczemu ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących, ustanowionemu na mocy art. 82 rozporządzenia 1408/71.
Artykuł 14
W przypadku, gdy przepisy niniejszego regulaminu wymagają wykładni, dokonuje jej Trybunał Sprawiedliwości, zgodnie z art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 15
Językami Komisji Administracyjnej są języki uznane za języki urzędowe instytucji Wspólnoty zgodnie z art. 290 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 16
Do regulaminu dołącza się kodeks postępowania, którego celem jest poprawa skuteczności przygotowania i prowadzenia posiedzeń Komisji Administracyjnej.
Artykuł 17
Niniejszy regulamin zostanie przekazany członkowi Komisji Wspólnot Europejskich odpowiedzialnemu za zatrudnienie i sprawy społeczne, czemu towarzyszyć będzie wymiana listów pomiędzy nim a Przewodniczącym Komisji Administracyjnej.
Regulamin i wymiana listów wchodzą w życie trzy dni po ich opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i zastępują analogiczne dokumenty opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w dniu 29 czerwca 1995 r.
Sprostowanie do regulaminu Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących ustanowionej przy Komisji Wspólnot Europejskich
("Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej" C 119 z dnia 20 maja 2005 r.)
(2005/C 129/08)
Publikację uzupełnia się następującym tekstem:
"Metody pracy rozszerzonej Komisji Administracyjnej
Kodeks postępowania
Rozszerzenie Unii Europejskiej z dnia 1 maja 2004 r. znacznie zwiększa liczbę uczestników spotkań Komisji Administracyjnej.
Biorąc pod uwagę nową sytuację Kodeks postępowania ma na celu zwiększenie efektywności przygotowywania i przeprowadzania spotkań Komisji Administracyjnej, tak aby umożliwić lepsze wykorzystanie, z konieczności ograniczonego, czasu.
I. Przygotowywanie spotkań
a) Dokumenty lepszej jakości
Czas w trakcie spotkań można zaoszczędzić poprzez stosowanie bardziej efektywnych dokumentów, np. noty CASSTM można ograniczyć do 1-2 stron.
Dla dobrego przygotowania spotkania niezbędne jest dostarczenie dokumentów na czas.
Delegacje powinny pamiętać, że na przetłumaczenie dokumentu liczącego poniżej czterech stron potrzeba co najmniej 10 dni.
Do czasu potrzebnego na tłumaczenie należy doliczyć tydzień na każde dodatkowe pięć stron.
Delegacje powinny ściśle przestrzegać terminów przedkładania not Sekretariatowi, jak stanowi art. 6 ust. 2 regulaminu.
b) Organizacja porządku dziennego
Porządek dzienny należy ustalać tak, aby umożliwić delegacjom planowanie składu, uczestnictwa oraz podróży w sposób oszczędzający czas.
Porządek dzienny powinien być ustalony w taki sposób, aby w jak największym stopniu grupować kwestie dotyczące tego samego obszaru zabezpieczenia społecznego i zajmować się nimi kolejno podczas spotkania.
Należy w miarę możliwości unikać wprowadzania zmian do przyjętego już porządku dziennego.
Kiedy tylko jest to możliwe, należy dla każdego punktu porządku dziennego wskazać, czy kwestia ma zostać omówiona, czy chodzi o przyjęcie decyzji.
c) Lepsze wykorzystanie czasu pomiędzy spotkaniami
Czas między spotkaniami powinien być wykorzystywany konstruktywnie.
Po spotkaniu Komisji Administracyjnej lub jakiejkolwiek podlegającej jej grupy Sekretariat natychmiast rozsyła memorandum określające działania następcze, które należy podjąć, a także terminy przeprowadzenia tych działań przez delegacje.
Przewodniczący z pomocą Sekretariatu podejmuje kroki niezbędne do osiągnięcia postępu prac pomiędzy spotkaniami, np. może nawiązać kontakty w celu eliminacji problemów związanych z konkretnymi kwestiami, tak aby na kolejnym spotkaniu możliwe było przedstawienie propozycji rozwiązania.
II.
Prowadzenie spotkań
a) Rola Prezydencji
Zadaniem Prezydencji oraz jej Przewodniczącego jest kierowanie pracami Komisji Administracyjnej nie tylko poprzez aktywny udział w ustalaniu porządku dziennego spotkań, lecz również poprzez odgrywanie roli inicjatora dyskusji oraz podejmowanie decyzji w Komisji Administracyjnej.
Każda Prezydencja przedstawia swój program prac Komisji Administracyjnej oraz wyjaśnia w jaki sposób planuje go zrealizować.
Przewodniczący powinien dążyć do organizowania każdego spotkania w sposób zapewniający jak najbardziej efektywne wykorzystanie czasu.
Na początku spotkania Przewodniczący wygłasza krótki wstęp podając w szczególności wszelkie istotne informacje dotyczące organizacji spotkania, wraz z określeniem czasu przewidzianego na poszczególne kwestie.
Jeśli Przewodniczący uzna to za konieczne, biorąc pod uwagę rodzaj potrzebnej dyskusji, może na początku omawiania danej kwestii wyznaczyć delegacjom maksymalny czas na przedstawienie ich opinii.
W większości przypadków czas ten nie powinien przekraczać dwóch minut.
Wygłaszanie opinii przez wszystkich uczestników należy do wyjątków.
Może ono mieć miejsce tylko w przypadku konkretnych kwestii, z limitem czasowym wyznaczonym przez Przewodniczącego.
Przewodniczący w jak największym stopniu koncentruje dyskusje na konkretnych kwestiach, w szczególności prosząc delegacje o decyzje odnoszące się do tekstów będących wynikiem kompromisu poszczególnych wniosków.
Po omówieniu każdej pozycji porządku dziennego Przewodniczący krótko podsumowuje osiągnięte rezultaty.
b) Zachowanie delegacji
Delegacje powinny w równym stopniu przyczyniać się do sprawnego przebiegu spotkań.
Delegacje powinny, w szczególności mieć na uwadze następujące zalecenia:
- zwięźle wygłaszać opinie i unikać powtarzania uwag wygłoszonych przez przedmówców;
- delegacje o podobnych opiniach mogą zorganizować konsultacje mające na celu przedstawienie wspólnego stanowiska w danej kwestii przez jednego rzecznika;
- podczas omawiania tekstów delegacje mogą przedstawiać konkretne projekty wniosków, w miarę możliwości na piśmie, zamiast ograniczać się do wyrażania dezaprobaty dla poszczególnych wniosków;
- jeśli Przewodniczący nie zarządzi inaczej, delegacje mogą powstrzymać się od wypowiadania zdania, jeżeli zgadzają się z konkretnym wnioskiem; w takim wypadku milczenie oznacza wyrażenie zgody.
c) Wykorzystanie technologii
Przewodniczący oraz Sekretariat mogą, kiedy uzna się to za właściwe, wykorzystać urządzenia techniczne do zwiększenia efektywności prowadzenia spotkania."
--------------------------------------------------
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 28 września 2005 r.
w sprawie przyjęcia statutu posła do Parlamentu Europejskiego
(2005/684/WE, Euratom)
PARLAMENT EUROPEJSKI,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 190 ust. 5,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 108 ust. 4,
uwzględniając opinię Komisji [1],
za zgodą Rady [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Parlament składa się z przedstawicieli narodów państw należących do Wspólnoty. Przedstawiciele ci są, zgodnie z art. 190 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), "przedstawicielami do Parlamentu Europejskiego narodów państw należących do Wspólnoty". Określenia tego używa się również w art. 190 ust. 2 TWE (liczba przedstawicieli wybieranych w każdym Państwie Członkowskim) oraz w art. 190 ust. 3 TWE ("przedstawiciele są wybierani na okres pięciu lat"). Przepisy te, według których posłowie są przedstawicielami narodów, sugerują użycie w statucie określenia "poseł".
(2) Parlamentowi, zgodnie z art. 199 ust. 1 TWE, przysługuje prawo uregulowania swoich spraw wewnętrznych w regulaminie, z poszanowaniem niniejszego Statutu.
(3) Artykuł 1 Statutu przejmuje określenie poseł i wyjaśnia, iż nie chodzi tu o uregulowanie indywidualnych praw i obowiązków, lecz o ustalenie ogólnych warunków dotyczących sprawowania mandatu.
(4) Chroniona przez art. 2 wolność i niezależność posłów nie została dotychczas uregulowana ani też wspomniana w jakimkolwiek tekście prawa pierwotnego.
Oświadczenia, w których posłowie zobowiązują się do złożenia mandatu w określonym terminie, lub oświadczenia in blanco o złożeniu mandatu, które każda partia może wykorzystać według własnego uznania, są sprzeczne z wolnością i niezależnością poselską, a więc nie mogą być prawnie wiążące.
(5) Artykuł 3 ust. 1 przejmuje tekst art. 6 ust. 1 aktu z dnia 20 września 1976 r. w sprawie wprowadzenia powszechnych, bezpośrednich wyborów posłów do Parlamentu Europejskiego.
(6) Według art. 5 prawo inicjatywy jest podstawowym prawem każdego posła do Parlamentu.
Regulamin Parlamentu nie może podważać tego prawa.
(7) Prawo wglądu do akt, które reguluje art. 6, a które przedtem wynikało z Regulaminu Parlamentu Europejskiego, dotyczy istotnego aspektu sprawowania mandatu i z tego względu musi być zawarte w statucie.
(8) Artykuł 7 powinien, pomimo podejmowanych starań zmierzających w przeciwnym kierunku, zagwarantować zachowanie w praktyce wielojęzyczności.
Wszelka dyskryminacja któregokolwiek z języków urzędowych musi być wykluczona.
Zasada ta musi obowiązywać również po każdym rozszerzeniu Unii Europejskiej.
(9) Zgodnie z art. 9 i 10 poseł otrzymuje wynagrodzenie za pełnienie swych funkcji.
Powołana przez Parlament Europejski grupa ekspertów przedłożyła w maju 2000 r. opinię w sprawie wysokości tego wynagrodzenia, zgodnie z którym wynagrodzenie w wysokości 38,5 % podstawowego wynagrodzenia sędziego Trybunału Sprawiedliwości jest uzasadnione.
(10) Ponieważ wynagrodzenie, odprawa przejściowa, świadczenia emerytalne oraz renta rodzinna finansowane są z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, powinny podlegać opodatkowaniu na rzecz Wspólnot.
(11) Ze względu na szczególną sytuację posłów, a zwłaszcza brak zobowiązania do zamieszkania w jednym z miejsc pracy Parlamentu oraz ich szczególne związki z Państwami, w których zostali wybrani, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość objęcia wynagrodzeń, odpraw przejściowych, emerytur, rent inwalidzkich oraz rent rodzinnych krajowymi przepisami po- datkowymi.
(12) Artykuł 9 ust. 3 jest potrzebny, ponieważ partie często oczekują, że część świadczeń wymienionych w art. 9 ust. 1 i 2 zostanie wykorzystana dla ich celów. Należy zabronić tej formy finansowania partii politycznych.
(13) Przewidziana w art. 9 ust. 2 i w art. 13 odprawa przejściowa powinna w szczególności służyć jako pomoc w okresie pomiędzy wygaśnięciem mandatu i rozpoczęciem nowej aktywności zawodowej.
Cel ten nie ma zastosowania w przypadku objęcia innego mandatu lub urzędu publicznego.
(14) Wobec rozwoju sytuacji w zakresie emerytur w Państwach Członkowskich wydaje się uzasadnione, że były poseł nabywa prawo do emerytury z ukończeniem 63 roku życia.
Przepisy art. 14 nie naruszają uprawnień Państw Członkowskich do uwzględnienia emerytury przy wyliczaniu wysokości emerytur zgodnie z wewnętrznym prawem krajowym.
(15) Przepisy dotyczące rent rodzinnych odpowiadają zasadniczo prawu obowiązującemu we Wspólnocie Europejskiej.
Prawo owdowiałego współmałżonka, który ponownie zawarł związek małżeński, opiera się na nowoczesnym rozumowaniu, według którego przysługuje ono na podstawie wniesionego wkładu i nie służy jedynie "zapewnieniu zabezpieczenia materialnego".
Sytuacja, w której owdowiały małżonek "ma zapewnione zabezpieczenie materialne" z tytułu własnych dochodów lub majątku, nie wyklucza tego prawa.
(16) Postanowienia zawarte w art. 18 są potrzebne, ponieważ Statut nie przewiduje świadczeń ze strony Państw Członkowskich, takich jak zwrot kosztów choroby i pomoc w pokryciu lub dopłata do kosztów ubezpieczenia zdrowotnego.
Świadczenia te wypłaca się często również po wygaśnięciu mandatu.
(17) Przepisy o zwrocie kosztów muszą być zgodne z zasadami, które określił Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku w sprawie Lorda Bruce [3].
Zgodnie z nim Parlament może w uzasadnionych przypadkach dokonywać zwrotu kosztów na podstawie przepisów zryczałtowanych, aby ograniczyć czynności administracyjne związane z systemem, w którym kontroluje się każdy wydatek oddzielnie.
Spełnia to wymogi uporządkowanego zarządzania.
(18) W dniu 28 maja 2003 r. Prezydium Parlamentu zatwierdziło szereg nowych przepisów dotyczących wypłacania posłom zwrotu kosztów i wynagrodzeń wyliczanych na podstawie rzeczywistych wydatków, które powinny wejść w życie wraz z tym Statutem.
(19) Państwa Członkowskie powinny zapewnić pozostanie w mocy przepisów, na mocy których posłowie do Parlamentu Europejskiego, wykonujący swój mandat na terenie swego Państwa Członkowskiego, są traktowani na równi z posłami do parlamentów narodowych.
Rozwiązanie tego problemu na płaszczyźnie europejskiej jest niemożliwe ze względu na obowiązujące w Państwach Członkowskich liczne i zróżnicowane przepisy.
Bez tego rozwiązania wykonywanie przez posłów do Parlamentu Europejskiego mandatu na terenie Państwa Członkowskiego, w którym zostali wybrani, byłoby poważnie utrudnione lub niemożliwe.
Skuteczne wykonywanie mandatu leży również w interesie Państw Członkowskich.
(20) Uregulowanie art. 25 ust. 1 jest potrzebne, ponieważ w najwyższym stopniu zróżnicowane przepisy krajowe, którym posłowie do tej pory podlegają, uniemożliwiają rozwiązanie na płaszczyźnie europejskiej wszystkich problemów związanych z przejściem ze starego na nowy system europejski. Prawo wyboru, które mają posłowie, wyklucza ograniczenie ich praw lub niedogodności ekonomiczne przy przejściu na ten system. Uregulowanie art. 25 ust. 2 jest konsekwencją decyzji zgodnej z art. 25 ust. 1.
(21) Kwestii zróżnicowania sytuacji w poszczególnych krajach poświęcono art. 29, który zezwala Państwom Członkowskim na przyjęcie w okresie przejściowym uregulowań odbiegających od niniejszego Statutu.
Zróżnicowanie to uzasadnia także daną Państwom Członkowskim możliwość utrzymania równości w traktowaniu posłów do Parlamentu Europejskiego i posłów do parlamentów krajowych,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
PRZEPISY I WARUNKI OGÓLNE WYKONYWANIA OBOWIĄZKÓW POSŁA DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
Artykuł 1
Niniejszy Statut ustala przepisy i warunki ogólne wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 2
1.
Posłowie są wolni i niezależni.
2.
Porozumienia w sprawie złożenia mandatu przed upływem kadencji lub na jej zakończenie są nieważne.
Artykuł 3
1.
Posłowie oddają głosy pojedynczo i osobiście.
Nie są związani poleceniami ani wskazówkami.
2.
Porozumienia w sprawie sposobu wykonywania mandatu są nieważne.
Artykuł 4
Dokumenty i zapisy elektroniczne, które poseł otrzymał, sporządził lub wysłał, nie są traktowane na równi z dokumentami Parlamentu, chyba że zostały złożone zgodnie z Regulaminem.
Artykuł 5
1.
Każdy poseł — w ramach prawa inicjatywy Parlamentu — ma prawo złożyć propozycję aktu prawnego Wspólnoty.
2.
Parlament określa w Regulaminie warunki korzystania z tego prawa.
Artykuł 6
1.
Posłowie mają prawo wglądu do wszelkich akt w posiadaniu Parlamentu.
2.
Ustęp 1 nie dotyczy osobistych akt posłów oraz ich dokumentów mających charakter rozliczeń finansowych.
3.
Ustęp 1 nie stanowi uszczerbku dla aktów prawnych Unii Europejskiej i porozumień pomiędzy Instytucjami w sprawie dostępu do dokumentów.
4.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
Artykuł 7
1.
Dokumenty Parlamentu tłumaczone są na wszystkie języki urzędowe.
2.
Przemówienia tłumaczone są jednocześnie na wszystkie pozostałe języki urzędowe.
3.
Parlament określa warunki wykonania postanowień tego artykułu.
Artykuł 8
1.
Posłowie mogą łączyć się w grupy polityczne.
2.
Parlament określa w Regulaminie warunki korzystania z tego prawa.
Artykuł 9
1.
Posłowie mają prawo do odpowiedniego wynagrodzenia zapewniającego im niezależność.
2.
Po wygaśnięciu mandatu posłowie mają prawo do odprawy przejściowej i emerytury.
3.
Porozumienia o wykorzystaniu wynagrodzenia, odprawy przejściowej i emerytury do celów innych niż prywatne są nieważne.
4.
Rodzinom zmarłych posłów lub byłych posłów przysługuje renta rodzinna.
Artykuł 10
Wynagrodzenie wynosi 38,5 % poborów podstawowych sędziego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Artykuł 11
Od wynagrodzenia odlicza się wynagrodzenie, które poseł otrzymuje z tytułu sprawowania mandatu w innym parlamencie.
Artykuł 12
1.
Wynagrodzenie, o którym mowa w art. 9, podlega podatkowi wspólnotowemu na tych samych warunkach, jakie określono na podstawie art. 13 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot dla urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
2. Nie stosuje się ulg z tytułu kosztów zawodowych lub osobistych, jak też dodatku rodzinnego i pomocy socjalnej przewidzianych w art. 3 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich [4].
3.
Ustęp 1 nie ogranicza prawa Państw Członkowskich do stosowania krajowych przepisów podatkowych do wynagrodzeń, pod warunkiem, że nie będzie miała miejsca żadna forma podwójnego opodatkowania.
4.
Państwa Członkowskie mają prawo uwzględniać wynagrodzenie przy ustalaniu stopy opodatkowania innych dochodów.
5.
Artykuł ten stosuje się również do odpraw przejściowych, emerytur i rent rodzinnych określonych w art. 13, 14, 15 i 17.
6.
Świadczenia wymienione w art. 18, 19 i 20 oraz wpłaty na fundusz emerytalny wymieniony w art. 27 nie podlegają opodatkowaniu.
Artykuł 13
1.
Po wygaśnięciu mandatu posłowie mają prawo do odprawy przejściowej w wysokości wynagrodzenia wymienionego w art. 10.
2.
Prawo to przysługuje przez okres jednego miesiąca za każdy rok sprawowania mandatu, jednak nie krócej niż 6 i nie dłużej niż 24 miesiące.
3.
Prawo to nie przysługuje w przypadku objęcia mandatu w innym parlamencie lub objęcia urzędu publicznego.
4.
W przypadku śmierci odprawę przejściową wypłaca się po raz ostatni za miesiąc, w którym nastąpił zgon byłego posła.
Artykuł 14
1.
Po ukończeniu 63 roku życia byli posłowie mają prawo do emerytury.
2.
Emerytura wynosi 3,5 % wynagrodzenia wymienionego w art. 10 za każdy rok sprawowania mandatu i 1/12 tej kwoty za każdy następny pełen miesiąc, jednak łącznie nie więcej niż 70 %.
3.
Prawo do emerytury istnieje niezależnie od innych emerytur.
4.
Artykuł 11 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 15
1.
W przypadku inwalidztwa, które wystąpiło podczas sprawowania mandatu, posłowie mają prawo do renty inwalidzkiej.
2.
Artykuł 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Wysokość renty wynosi jednak nie mniej niż 35 % wynagrodzenia wymienionego w art. 10.
3.
Prawo to powstaje w momencie złożenia mandatu.
4.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
5.
Artykuł 11 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 16
Były poseł, mający jednocześnie prawo do odprawy przejściowej wymienionej w art. 13 i świadczenia wymienionego w art. 14 lub 15, sam decyduje, z którego prawa chce skorzystać.
Artykuł 17
1.
Współmałżonek i dzieci pozostające na utrzymaniu posła lub byłego posła, który w chwili śmierci uprawniony był lub byłby w przyszłości do emerytury wymienionej w art. 14 lub 15, mają prawo do renty rodzinnej.
2.
Łączna kwota renty rodzinnej nie może przewyższać emerytury, do której poseł byłby uprawniony po upływie kadencji lub która przysługiwała bądź przysługiwałaby byłemu posłowi.
3.
Pozostały przy życiu współmałżonek otrzymuje 60 % kwoty wymienionej w ust. 2, jednak nie mniej niż 30 % wynagrodzenia, o którym mowa w art. 10.
Ponowne zawarcie związku małżeńskiego nie pozbawia tego prawa.
Prawo to nie przysługuje w przypadku gdy okoliczności konkretnego przypadku nie pozostawiają żadnych uzasadnionych wątpliwości, iż związek małżeński został zawarty jedynie z myślą o rencie rodzinnej.
4.
Dziecko pozostające na utrzymaniu otrzymuje 20 % kwoty, o której mowa w ust. 2.
5.
W razie konieczności maksymalna kwota wypłaty renty rodzinnej jest dzielona pomiędzy współmałżonka i dzieci według proporcji przewidzianych w ust. 3 i 4.
6.
Renta rodzinna wypłacana jest od pierwszego dnia następnego miesiąca po zgonie.
7.
W przypadku zgonu współmałżonka prawo to wygasa z końcem miesiąca, w którym nastąpił zgon.
8.
Prawo dziecka wygasa z końcem miesiąca, w którym ukończyło ono 21 rok życia.
Dzieciom pobierającym naukę prawo to przysługuje nadal, jednak nie dłużej niż do ostatniego dnia miesiąca, w którym dziecko ukończyło 25 rok życia.
Prawo to przysługuje nadal, jeśli dziecko z powodu choroby lub kalectwa nie jest w stanie samodzielnie zapewnić sobie środków utrzymania.
9.
Partnerzy z uznanych w Państwach Członkowskich związków partnerskich mają równe prawa.
10.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
Artykuł 18
1.
Posłom oraz byłym posłom otrzymującym świadczenia emerytalne, jak też uprawnionym do świadczeń rodzinom zmarłych posłów przysługuje zwrot 2/3 kosztów poniesionych w związku z chorobą, ciążą i urodzeniem dziecka.
2.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
Artykuł 19
1.
Posłom przysługuje ubezpieczenie od ryzyka związanego z wykonywaniem mandatu.
2.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
Posłowie płacą 1/3 składki ubezpieczeniowej.
Artykuł 20
1.
Posłom przysługuje zwrot kosztów związanych z wykonywaniem mandatu.
2.
Parlament pokrywa faktycznie poniesione koszty podróży pomiędzy miejscami pracy i innych podróży służbowych.
3.
Pozostałe wydatki związane z wykonywaniem mandatu mogą być zwracane według stawek zryczałtowanych.
4.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
5.
Artykuł 9 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 21
1.
Posłowie mają prawo do pomocy osobistych współpracowników, których sami sobie dobierają.
2.
Parlament ponosi faktyczne koszty ich zatrudnienia.
3.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
Artykuł 22
1.
Posłowie mają prawo do korzystania z biur, urządzeń telekomunikacyjnych i samochodów służbowych Parlamentu.
2.
Parlament określa warunki korzystania z tego prawa.
Artykuł 23
1.
Wszelkich płatności dokonuje się z budżetu Unii Europejskiej.
2.
Płatności należne zgodnie z art. 10, 13, 14, 15 i 17 dokonywane są co miesiąc w euro lub, jako możliwość wyboru przez posła, w walucie tego Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się jego/jej miejsce stałego zamieszkania.
Parlament określa warunki dokonywania płatności.
Artykuł 24
Przepisy wykonawcze do niniejszego Statutu wchodzą w życie po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
TYTUŁ II
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE
Artykuł 25
1.
Posłowie, którzy byli już członkami Parlamentu przed wejściem w życie niniejszego Statutu i zostali ponownie wybrani, mogą w zakresie wynagrodzenia, odprawy przejściowej i poszczególnych rent pozostać przez cały okres działalności poselskiej przy obecnym systemie krajowym.
2.
Płatności tych dokonuje się z budżetu Państwa Członkowskiego.
Artykuł 26
1.
Posłowie, którzy zgodnie z art. 25 ust. 1 decydują się pozostać przy systemie krajowym, informują pisemnie o tej decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego w ciągu 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego Statutu.
2.
Podjęta decyzja jest ostateczna i nieodwołalna.
3.
W przypadku niedostarczenia wspomnianej decyzji w przewidzianym terminie obowiązują postanowienia niniejszego Statutu.
Artykuł 27
1.
Ustanowiony przez Parlament Europejski dobrowolny fundusz emerytalny, w związku z którym posłowie i byli posłowie nabyli już prawa lub lub są w trakcie ich nabywania, będzie nadal utrzymany dla tych posłów po wejściu w życie niniejszego Statutu.
2.
Nabyte prawa i uprawnienia pozostają w pełni w mocy.
Parlament może ustalić zasady i warunki nabywania nowych praw.
3.
Posłowie, którzy otrzymują wynagrodzenie zgodnie z art. 10, nie mogą nabywać nowych praw i uprawnień w uzupełniającym funduszu emerytalnym.
4.
Posłowie wybrani po raz pierwszy po wejściu w życie niniejszego Statutu nie mogą korzystać z tego funduszu.
5. Artykuł 9 ust. 3 oraz art. 14 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 28
1.
Uprawnienia do świadczeń emerytalnych nabyte przez posłów na mocy uregulowań poszczególnych Państw Członkowskich do momentu wejścia w życie niniejszego Statutu pozostają w pełni w mocy.
2.
Jeżeli okresy wykonywania mandatu w Parlamencie Europejskim lub w parlamencie narodowym według przepisów krajowych nie wystarczają do nabycia prawa do świadczeń emerytalnych, są one uwzględniane przy wyliczaniu świadczeń emerytalnych na podstawie niniejszego Statutu.
Parlament może zawierać z właściwymi organami Państw Członkowskich porozumienia dotyczące przeniesienia praw nabytych.
Artykuł 29
1.
Państwa Członkowskie mają prawo wprowadzić dla posłów wybranych w ich krajach uregulowania odbiegające od postanowień niniejszego Statutu w zakresie wynagrodzeń, odpraw przejściowych, świadczeń emerytalnych i rent rodzinnych na okres przejściowy, który nie może przekraczać czasu trwania dwóch kadencji Parlamentu Europejskiego.
2.
Uregulowania te dają posłom prawa przynajmniej równe prawom posłów do odpowiednich parlamentów narodowych.
3.
Płatności tych dokonuje się z budżetu odpowiedniego Państwa Członkowskiego.
4.
Uregulowania te nie mają wpływu na prawa posłów wynikające z art. 18 do 22 niniejszego Statutu.
TYTUŁ III
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 30
Niniejszy Statut wchodzi w życie pierwszego dnia rozpoczynającej się w 2009 r. kadencji Parlamentu Europejskiego.
Projekt zmian do Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
TRYBUNAŁ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 223 akapit szósty,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a w szczególności jego art. 139 akapit szósty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Czas trwania procedur przed Trybunałem, w szczególności w kwestiach prejudycjalnych, staje się od pewnego czasu coraz dłuższy, należy zatem, zwłaszcza w związku z rozszerzeniem Unii, skrócić i uprościć niektóre elementy procedury.
(2) Należy skrócić termin na składanie wniosków o przeprowadzenie rozprawy oraz znieść, w określonych sytuacjach, obowiązek informowania sądu krajowego i wysłuchania stron w razie, gdy Trybunał orzeka postanowieniem w niektórych przypadkach prostego odesłania prejudycjalnego.
(3) Wraz z postępem technicznym przekazywanie dokumentów drogą elektroniczną staje się coraz bardziej rozpowszechnione, a niezawodność łączności drogą elektroniczną jako środka komunikacji wzrasta.
Należy umożliwić Trybunałowi dostosowanie się do tego postępu, powierzając mu możliwość określenia warunków, w jakich pismo procesowe wniesione drogą elektroniczną zostaje uznane za oryginał pisma.
(4) Wreszcie, należy przystosować przepisy regulujące przyznawanie pomocy w zakresie kosztów postępowania poprzez wprowadzenie obowiązku, że postanowienie oddalające w całości lub w części wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania winno wskazywać motywy takiej odmowy.
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE ZMIANY DO SWOJEGO REGULAMINU:
Artykuł 1
Do regulaminu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 19 czerwca 1991 r. (Dz.U. L 176 z 4.7.1991, str. 7, ze sprostowaniem w Dz.U. L 383 z 29.12.1992, str. 117), zmienionego dnia 21 lutego 1995 r. (Dz.U. L 44 z 28.2.1995, str. 61), dnia 11 marca 1997 r. (Dz.U. L 103 z 19.4.1997, str. 1, ze sprostowaniem w Dz.U. L 351 z 23.12.1997, str. 72), dnia 16 maja 2000 r. (Dz.U. L 122 z 24.5.2000, str. 43), dnia 28 listopada 2000 r. (Dz.U. L 322 z 19.12.2000, str. 1), dnia 3 kwietnia 2001 r. (Dz.U. L 119 z 27.4.2001, str. 1), dnia 17 września 2002 r. (Dz.U. L 272 z 10.10.2002, str. 24, ze sprostowaniem w Dz.U. L 281 z 19.10.2002), dnia 8 kwietnia 2003 r. (Dz.U. L 147 z 14.6.2003, str. 17), dnia 19 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 132 z 29.4.2004, str. 2) i dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 107), wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 37 dodaje się § 7 w brzmieniu:
"7.
Bez uszczerbku dla przepisów § 1 akapit pierwszy oraz §§ 2–5, Trybunał może, w drodze decyzji, określić warunki, w jakich pismo procesowe przekazane do sekretariatu drogą elektroniczną zostaje uznane za oryginał tego pisma.
Decyzja ta podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.";
2) w art. 44a zdanie trzecie wyraz "miesiąca" zastępuje się wyrażeniem "trzech tygodni";
3) artykuł 76 § 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Izba rozstrzyga postanowieniem niepodlegającym zaskarżeniu.
W przypadku odmowy przyznania w całości lub w części pomocy w zakresie kosztów postępowania, postanowienie winno wskazywać motywy takiej odmowy.";
4) w art. 104 § 1 wprowadza się następujące zmiany:
"1.
Postanowienia sądów krajowych, o których mowa w art. 103, przekazywane są Państwom Członkowskim w wersjach oryginalnych, wraz z przekładem na język urzędowy państwa, do którego są skierowane.
Jeżeli przemawia za tym długość postanowienia sądu krajowego, przekład ten zostaje zastąpiony przekładem na język urzędowy państwa, do którego jest skierowane, streszczenia postanowienia, które stanowić będzie podstawę dla zajęcia przez to państwo stanowiska.
Streszczenie to zawiera integralny tekst pytania lub pytań skierowanych w trybie prejudycjalnym.
Streszczenie wymienia w szczególności, o ile elementy te są zawarte w postanowieniu sądu krajowego, przedmiot postępowania przed sądem krajowym, zasadnicze argumenty stron postępowania przed tym sądem, zwięzłe uzasadnienie odesłania oraz powołane orzecznictwo i przepisy prawa wspólnotowego i krajowego.
W przypadkach przewidzianych w art. 23 akapit trzeci Statutu, postanowienia sądów krajowych przekazywane są Państwom będącym stronami Porozumienia EOG, innym niż Państwa Członkowskie, jak również Urzędowi Nadzoru EFTA, w wersjach oryginalnych, wraz z przekładem postanowienia lub, w stosownym przypadku, jego streszczenia, na jeden z języków wymienionych w art. 29 § 1, wybrany przez adresata.
Jeżeli państwo trzecie ma prawo do wzięcia udziału w postępowaniu prejudycjalnym zgodnie z art. 23 akapit czwarty Statutu, postanowienie sądu krajowego jest temu państwu przekazywane w wersji oryginalnej, wraz z przekładem postanowienia lub, w stosownym przypadku, jego streszczenia na jeden z języków wymienionych w art. 29 § 1, wybrany przez zainteresowane państwo trzecie.";
5) artykuł 104 § 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku gdy pytanie zadane Trybunałowi w trybie prejudycjalnym jest identyczne z pytaniem, w przedmiocie którego Trybunał już orzekał, jeżeli odpowiedź na to pytanie może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z istniejącego orzecznictwa, Trybunał może, po wysłuchaniu rzecznika ACTnego, w każdym czasie orzec postanowieniem z uzasadnieniem, zawierającym odesłanie do wcześniej wydanego wyroku lub do odpowiedniego orzecznictwa.
Trybunał może również orzec postanowieniem z uzasadnieniem po powiadomieniu sądu krajowego, po wysłuchaniu ewentualnych uwag przedstawionych przez podmioty wymienione w art. 23 Statutu i po wysłuchaniu rzecznika ACTnego, w przypadku gdy odpowiedź na zadane pytanie nie pozostawia żadnych uzasadnionych wątpliwości.";
6) w art. 104 § 4 zdanie trzecie wyraz "miesiąca" zastępuje się wyrażeniem "trzech tygodni";
7) w art. 120 zdanie drugie wyraz "miesiąca" zastępuje się wyrażeniem "trzech tygodni".
Artykuł 2
Niniejsze zmiany regulaminu, których tekstami autentycznymi są ich wersje językowe sporządzone w językach określonych w art. 29 § 1 regulaminu, zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po ich opublikowaniu.
Przyjęto w Luksemburgu, dnia 12 lipca 2005 r.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Regulamin pracowniczy Instytutu Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem [1]
PREAMBUŁA
Artykuł 1
TYTUŁ I — PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2 — Przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników
Władza
Oświadczenie
Postępowanie
Odpowiedzialność materialna
Bezpieczeństwo
TYTUŁ II — STATUS PRACOWNIKÓW
ROZDZIAŁ I — PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 3 — Przepisy ogólne mające zastosowanie do pracowników
Przywileje i immunitety
Pomoc i odszkodowanie
Prawa własności
Działalność zewnętrzna
Kandydowanie na stanowiska publiczne lub polityczne
ROZDZIAŁ II — REKRUTACJA I UMOWY
Artykuł 4 — Procedura rekrutacyjna
Artykuł 5 — Limit wiekowy osób zatrudnianych
Artykuł 6 — Badania lekarskie
Artykuł 7 — Umowy i czas ich trwania
Umowy początkowe
Okres próbny
Rozwiązywanie umów
Odszkodowanie z tytułu utraty zatrudnienia
Skrócony okres wypowiedzenia umowy
Przepisy szczególne dotyczące osób prowadzących badania
ROZDZIAŁ III — UPOSAŻENIE I DODATKI
Artykuł 8 — Przepisy ogólne
Artykuł 9 — Uposażenie zasadnicze
Artykuł 10 — Dodatek za pracę poza krajem
Artykuł 11 — Dodatki rodzinne i socjalne
Dodatek rodzinny
Dodatek na dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu
Dodatek na kształcenie
Dodatek na niepełnosprawne dzieci i inne osoby niepełnosprawne pozostające na utrzymaniu
Dodatek na czynsz najmu mieszkania
Artykuł 12 — Dodatek za obowiązki dodatkowe
Artykuł 13 — Dodatek na zagospodarowanie
Artykuł 14 — Potrącenia
Podatek wewnętrzny
Składka emerytalna
Składki na zabezpieczenie społeczne
Składki na ubezpieczenie dodatkowe
Artykuł 15 — Zaliczki na poczet wynagrodzenia i ich zwrot
ROZDZIAŁ IV — KOSZTY PODRÓŻY
Artykuł 16 — Koszty zagospodarowania i wyjazdu
Artykuł 17 — Koszty przeprowadzki
Artykuł 18 — Podróże służbowe
ROZDZIAŁ V — ORGANIZACJA WEWNĘTRZNA
Artykuł 19 — Godziny pracy
Artykuł 20 — Dni ustawowo wolne od pracy
Artykuł 21 — Urlopy
Artykuł 22 — Urlop na czas wizyty w kraju ojczystym
ROZDZIAŁ VI — SPRAWOZDANIA I AWANSE
Artykuł 23 — Przepisy ogólne
Artykuł 24 — Procedura
Artykuł 25 — Postępowanie po złożeniu sprawozdania
ROZDZIAŁ VII — POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE
Artykuł 26 — Definicje
Artykuł 27 — Obowiązek naprawienia wyrządzonych szkód
Artykuł 28 — Powiadamianie o skargach
Artykuł 29 — Komisja dyscyplinarna
ROZDZIAŁ VIII — ODWOŁANIA I KOMISJA ODWOŁAWCZA
Artykuł 30 — Odwołania
ROZDZIAŁ IX — SYSTEM EMERYTALNY
Artykuł 31
TYTUŁ III — PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRACOWNIKÓW CZASOWYCH
Artykuł 32 — Przepisy ustawowe
Artykuł 33 — Umowy
Artykuł 34 — Wynagrodzenie
Artykuł 35 — Przepisy szczególne
TYTUŁ IV — PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PŁATNYCH BIEGŁYCH, OSÓB REALIZUJĄCYCH ZLECENIA BADAWCZE I UCZESTNIKÓW SZKOLEŃ
Artykuł 36 — Przepisy ustawowe i finansowe
ZAŁĄCZNIK I ODSZKODOWANIE Z TYTUŁU UTRATY ZATRUDNIENIA
ZAŁĄCZNIK II DODATEK ZA PRACĘ POZA KRAJEM
ZAŁĄCZNIK III DZIECI I INNE OSOBY POZOSTAJĄCE NA UTRZYMANIU
ZAŁĄCZNIK IV OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE POZOSTAJĄCE NA UTRZYMANIU
ZAŁĄCZNIK V DODATEK NA CZYNSZ NAJMU MIESZKANIA
ZAŁĄCZNIK VI KOSZTY PODRÓŻY I PRZEPROWADZKI
ZAŁĄCZNIK VII WYDATKI ZWIĄZANE Z WYPEŁNIANIEM OBOWIĄZKÓW SŁUŻBOWYCH
ZAŁĄCZNIK VIII ZWOLNIENIE CHOROBOWE, URLOP MACIERZYŃSKI I INNE URLOPY SPECJALNE
ZAŁĄCZNIK IX SKŁAD I PROCEDURA KOMISJI DYSCYPLINARNEJ
ZAŁĄCZNIK X KOMISJA ODWOŁAWCZA
PREAMBUŁA
Instytut Studiów nad Bezpieczeństwem jest agencją Unii Europejskiej, afiliowaną przy Organizacjach Skoordynowanych.
Artykuł 1
Niniejszy regulamin określa status, prawa i obowiązki pracowników Instytutu Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem, zwanego dalej "Instytutem".
Pracownicy Instytutu to osoby fizyczne, z którymi zawarto stałą lub czasową umowę o pracę.
Płatni biegli, osoby realizujące zlecenia badawcze i uczestnicy szkoleń podlegają przepisom szczególnym określonym w tytule IV.
Dyrektor Instytutu jest upoważniony do dokonywania niezbędnych zmian niniejszego regulaminu za zgodą zarządu.
Niniejszy regulamin ma zastosowanie do wszystkich pracowników z wyjątkiem przypadków, kiedy zarząd postanowi inaczej w odniesieniu do pracowników poza systemem zaszeregowania.
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2
Przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników
1.
Władza
2.
Oświadczenie
Podejmując zatrudnienie w Instytucie Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem, każdy pracownik podpisuje następujące oświadczenie:
"Uroczyście zobowiązuję się wykonywać sumiennie, lojalnie i przy zachowaniu pełnej dyskrecji funkcje powierzone mi jako pracownikowi Instytutu Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem i wypełniać te funkcje, mając na względzie jedynie dobro Instytutu.
Zobowiązuję się również nie zabiegać o instrukcje dotyczące wykonywania moich obowiązków ani nie przyjmować takich instrukcji od jakichkolwiek rządów ani innych organów niż Instytut".
3.
Postępowanie
4.
Odpowiedzialność materialna
5.
Bezpieczeństwo
Podejmując zatrudnienie, pracownicy zapoznają się z przepisami bezpieczeństwa obowiązującymi w Instytucie.
Podpisują również oświadczenie, w myśl którego przyjmują odpowiedzialność dyscyplinarną i materialną w przypadku braku poszanowania tych przepisów.
a) Wszyscy pracownicy, włączając pracowników czasowych, osoby realizujące zlecenia badawcze i uczestników szkoleń, mogą być zobowiązani do uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa osobowego zapewniającego im dostęp do dokumentów niejawnych podczas wykonywania obowiązków służbowych.
Wniosek o takie poświadczenie składa właściwym organom urzędnik ds. bezpieczeństwa Instytutu.
Do czasu uzyskania oficjalnego poświadczenia bezpieczeństwa osobowego dyrektor może udzielić poświadczenia tymczasowego.
b) Pracownicy niezwłocznie informują urzędnika ds. bezpieczeństwa o podejrzewanej utracie lub narażeniu na szwank bezpieczeństwa jakichkolwiek dokumentów niejawnych.
TYTUŁ II
STATUT PRACOWNIKÓW
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 3
Przepisy ogólne mające zastosowanie do pracowników
Pracownicy Instytutu to osoby fizyczne, z którymi zawarto umowę o pracę określoną w rozdziale II, i zajmujące stanowisko budżetowe wymienione w tabeli zatrudnienia, załączanej co roku do budżetu Instytutu.
1.
Przywileje i immunitety
2.
Pomoc i odszkodowanie
Instytut zapewnia pomoc pracownikom, którzy z powodu obecnego zatrudnienia lub wykonywania obowiązków w Instytucie i bez własnej winy są obiektem gróźb, zniewag, zniesławienia lub napaści.
Za wszelkie poniesione szkody materialne może zostać przyznane odszkodowanie, jeśli są spełnione następujące warunki:
- pracownik nie spowodował danej szkody świadomie lub przez zaniedbanie,
- nie uzyskano żadnego zadośćuczynienia,
- pracownik przenosi na rzecz Instytutu wszelkie roszczenia wysuwane wobec stron trzecich, w szczególności towarzystw ubezpieczeniowych.
3.
Prawa własności
4.
Działalność zewnętrzna
a) Przepisy ogólne
W odniesieniu do organizacji i osób działających poza Instytutem pracownicy są zobowiązani do uzyskania uprzedniej zgody dyrektora, jeżeli mają zamiar:
- złożyć jakiekolwiek publiczne oświadczenie dotyczące działalności Instytutu, w szczególności dla organów informacji publicznej,
- prowadzić wykłady lub działalność dydaktyczną bezpośrednio związaną z ich pracą w Instytucie,
- przyjmować honoraria lub wynagrodzenie za takie wykłady lub działalność dydaktyczną,
- przyjmować odznaczenia, tytuły i jakiekolwiek korzyści materialne z nimi związane.
b) Szczególna sytuacja osób prowadzących badania
5.
Kandydowanie na stanowiska publiczne lub polityczne
ROZDZIAŁ II
REKRUTACJA I UMOWY
Artykuł 4
Procedura rekrutacyjna
1.
Oferty zatrudnienia składa dyrektor, z wyjątkiem stanowiska dyrektora.
Instytut jest odpowiedzialny za publikowanie informacji o wolnych stanowiskach.
2.
Kandydaci w wieku poniżej 20 lat i powyżej 60 lat nie są zazwyczaj brani pod uwagę przy zatrudnianiu.
3.
Kandydaci blisko spokrewnieni lub spowinowaceni z pracownikami Instytutu nie są zazwyczaj zatrudniani.
Odstępstwa od tej zasady są możliwe za zgodą dyrektora, pod warunkiem że żadna z tych osób nie zajmuje stanowiska podporządkowanego drugiej.
4.
Rekrutacja pracowników jest ograniczona do obywateli Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
5.
Zatrudniani pracownicy otrzymują najniższy stopień służbowy w kategorii zaszeregowania związanej ze stanowiskiem, które obejmują.
Dyrektor może jednak w uzasadnionych przypadkach przydzielić pracownikowi wyższy stopień.
6.
Dyrektor określa, które stanowiska zostaną obsadzone w wyniku egzaminu lub konkursu, oraz określa testy, które muszą zdać kandydaci na poszczególne stanowiska.
Członków komisji egzaminacyjnych lub konkursowych wybiera spośród pracowników Instytutu dyrektor, który może też dołączyć do komisji egzaminatora zewnętrznego.
7.
Koszty podróży i zakwaterowania kandydatów zaproszonych do Instytutu na rozmowę kwalifikacyjną lub egzamin są pokrywane na tych samych warunkach, co koszty podróży służbowych pracowników [2].
Artykuł 5
Limit wiekowy osób zatrudnianych
Limit wiekowy przypada na koniec miesiąca, w którym pracownik kończy 65 lat.
Dyrektor może zgodzić się na jego przedłużenie o nie więcej niż dwanaście miesięcy.
Artykuł 6
Badania lekarskie
1.
Przyjęcie pracowników uwarunkowane jest przedstawieniem zaświadczenia wydanego przez lekarza uznawanego przez Instytut, stwierdzającego, że kandydat jest fizycznie zdolny do pracy oraz że nie cierpi na żadne upośledzenie lub schorzenie stanowiące zagrożenie dla pozostałych pracowników.
2.
Pracownicy są zobowiązani co roku poddawać się badaniom lekarskim.
3.
Lekarz uznawany przez Instytut udziela dyrektorowi specjalistycznych porad w sprawie niezdolności pracowników do kontynuowania pracy na danym stanowisku.
4.
W przypadku gdy coroczne lub inne badania lekarskie wykażą, że pracownik nie jest zdolny do dalszego wypełniania swych obowiązków, jego umowa zostaje rozwiązana w terminie trzech miesięcy oraz zwołuje się komisję lekarską w celu określenia jego uprawnień.
Artykuł 7
Umowy i czas ich trwania
1.
Umowy początkowe
2.
Okres próbny
3.
Rozwiązywanie umów
W przypadkach przewidzianych w załączniku I umowa może zostać rozwiązana lub nieprzedłużona przez Instytut lub samego pracownika:
a) przez Instytut:
i) z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia:
- w wyniku likwidacji stanowiska budżetowego zajmowanego dotychczas przez pracownika,
- w wyniku zmiany charakteru danego stanowiska lub związanych z nim funkcji,
- z powodu niedostatecznych kompetencji zawodowych pracownika należycie udokumentowanych w dwóch kolejnych sprawozdaniach rocznych, lub
- w sytuacji gdy w okresie zatrudnienia wystąpiła fizyczna niezdolność pracownika do wykonywania pracy;
ii) z zachowaniem maksymalnie miesięcznego okresu wypowiedzenia, w wyniku postępowania dyscyplinarnego, które wykazało, że pracownik popełnił wykroczenie lub ponosi odpowiedzialność, jak określono w rozdziale VI;
b) przez pracownika, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, z powodów osobistych, bez konieczności ich wyjaśnienia.
4.
Odszkodowanie z tytułu utraty zatrudnienia
Rozwiązanie lub nieprzedłużenie umowy przez Instytut z powodów innych niż dyscyplinarne pociąga za sobą:
1) dla pracowników o stażu służbowym dłuższym niż 10 lat określenie uprawnień do przyszłych świadczeń emerytalnych oraz wypłatę odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku I;
2) dla pracowników o stażu służbowym krótszym niż 10 lat wypłatę odprawy oraz odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia w przypadku pracowników, których umowy zostały rozwiązane przedwcześnie, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku I;
3) dla pracowników, których umowy zostały rozwiązane z powodu ich fizycznej niezdolności do pracy i których trwałą niezdolność do pracy stwierdziła powołana do tego celu komisja lekarska, przyznanie świadczeń z tytułu niezdolności do pracy na warunkach ustanowionych w systemie emerytalnym.
5.
Skrócony okres wypowiedzenia umowy
6.
Przepisy szczególne dotyczące osób prowadzących badania
ROZDZIAŁ III
UPOSAŻENIE I DODATKI
Artykuł 8
Przepisy ogólne
Wynagrodzenie wypłacane pracownikom Instytutu stanowią: uposażenie zasadnicze, dodatek za pracę poza krajem oraz dodatki rodzinne i socjalne.
Pobory pomniejsza się o składki i potrącenia związane z podatkiem wewnętrznym, systemem emerytalnym i opieką społeczną.
Odpowiednią kwotę przelewa się na rachunki bieżące pracowników w ostatnim tygodniu roboczym miesiąca.
Zmiany w sytuacji życiowej pracownika, które mogą pociągać za sobą skutki finansowe, są brane pod uwagę w naliczaniu wynagrodzenia od miesiąca, kiedy zostaną zgłoszone do działu administracji Instytutu; zmian w wynagrodzeniu już wypłaconym nie dokonuje się.
Artykuł 9
Uposażenie zasadnicze
Uposażenie zasadnicze netto stanowi kwota odpowiadająca kategorii i stopniowi pracownika w skali zatwierdzanej co roku przez zarząd.
Uposażenie zasadnicze brutto stanowi kwota uposażenia zasadniczego netto powiększona o podatek wewnętrzny należny od pracownika.
Artykuł 10
Dodatek za pracę poza krajem
Dodatek ten jest wypłacany pracownikom kategorii A, L i B, którzy w chwili przyjęcia po raz pierwszy do pracy w Instytucie nie byli obywatelami kraju, na którego terytorium znajduje się stałe miejsce wykonywania ich obowiązków służbowych i nie zamieszkiwali nieprzerwanie na terytorium tego kraju przez okres trzech lat.
Wypłata tego dodatku zostaje wstrzymana, jeżeli pracownik zostaje przeniesiony do kraju, którego jest obywatelem.
Kwota dodatku jest naliczana zgodnie z załącznikiem II.
W przypadku gdy pracownik zostaje zatrudniony przez Instytut bezpośrednio po okresie zatrudnienia przez inną międzynarodową organizację lub międzynarodowy organ administracyjny w kraju, gdzie wykonuje obowiązki służbowe, staż pracy w poprzednim miejscu zatrudnienia bierze się pod uwagę przy określaniu uprawnień do dodatku i obliczaniu jego wysokości.
Artykuł 11
Dodatki rodzinne i socjalne
Następujące dodatki doliczane są co miesiąc do uposażenia zasadniczego:
1.
Dodatek rodzinny
Dodatek ten:
a) wypłacany jest na rzecz pracownika, który jest żonaty, owdowiały, rozwiedziony, pozostaje w separacji lub w stanie wolnym i co najmniej jedna osoba pozostaje na jego utrzymaniu, w rozumieniu załącznika III do niniejszego regulaminu;
b) wynosi 6 % uposażenia zasadniczego netto;
c) w przypadku pracowników pozostających w związku małżeńskim niemających nikogo na utrzymaniu, których współmałżonek wykonuje pracę zarobkową, należny dodatek stanowi różnicę między uposażeniem zasadniczym netto kategorii B3 stopnia 1 powiększonym o dodatek formalnie przysługujący pracownikowi a zarobkami współmałżonka.
Jeżeli zarobki współmałżonka są większe od tej sumy lub jej równe, dodatek nie jest wypłacany;
d) nie jest wypłacany pracownikowi, którego współmałżonek jest członkiem organizacji międzynarodowej, a jego uposażenie zasadnicze jest wyższe niż pracownika.
2.
Dodatek na dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu
Dodatek ten:
a) jest wypłacany pracownikowi, który ponosi główne koszty stałego utrzymania prawnie uznanego dziecka, innego członka rodziny na mocy zobowiązań prawnych lub sądowych lub dziecka, które straciło oboje rodziców i nad którym pracownik sprawuje opiekę;
b) wypłacany jest w stałej kwocie na każdą osobę pozostającą na utrzymaniu, wyznaczanej co roku w skali zatwierdzonej przez zarząd;
c) w przypadku gdy oboje współmałżonków jest zatrudnionych przez organizacje międzynarodowe, wypłacany jest na rzecz tego z nich, który otrzymuje dodatek rodzinny lub jego ekwiwalent.
3.
Dodatek na kształcenie
4.
Dodatek na niepełnosprawne dzieci i inne niepełnosprawne osoby pozostające na utrzymaniu
a) Dodatek na niepełnosprawne dzieci lub inne niepełnosprawne osoby pozostające na utrzymaniu jest wypłacany pracownikom będącym nieprzerwanie ich głównymi opiekunami.
Dziecko lub inna osoba pozostająca na utrzymaniu musi spełniać kryteria i warunki określone w załączniku III.
b) Szczegóły przyznawania i wypłaty dodatku określono w załączniku IV.
5.
Dodatek na czynsz najmu mieszkania
a) Dodatek ten jest wypłacany miesięcznie pracownikom kategorii B, C, A1 i L1, którzy są najemcami lub podnajemcami opłacającymi czynsz — z wyłączeniem opłat uznawanych w danym państwie za obciążające najemcę — który przekracza określoną część ich poborów.
b) Sposób naliczania dodatku jest określony w załączniku V.
c) Pracownicy otrzymujący dodatek niezwłocznie informują kierownika działu administracji i kadr o wszelkich zmianach w ich sytuacji życiowej mogących wpłynąć na ich uprawnienia do dodatku.
d) Dodatku nie wypłaca się pracownikom:
- którzy otrzymują podobne świadczenie od organów państwa, którego są obywatelami,
- których współmałżonek otrzymuje podobny dodatek od innej organizacji międzynarodowej.
Artykuł 12
Dodatek za obowiązki dodatkowe
Dodatek za obowiązki dodatkowe może być przyznany przez dyrektora pracownikom, którzy w interesie Instytutu są zobowiązani do czasowego przejęcia części lub całości obowiązków pracownika wyższej kategorii zaszeregowania.
Dodatek jest naliczany na podstawie wynagrodzenia na stanowisku o dwa stopnie wyższym w obrębie kategorii zaszeregowania pracownika i przysługuje po jednym miesiącu nieprzerwanej pracy na stanowisku wyższej kategorii.
Artykuł 13
Dodatek na zagospodarowanie
1.
Dodatek na zagospodarowanie jest wypłacany pracownikom, których miejsce zamieszkania w chwili podjęcia zatrudnienia w Instytucie znajdowało się dalej niż 100 kilometrów lub 60 mil od placówki służbowej.
2.
Kwota dodatku równa jest uposażeniu zasadniczemu za okres 30 dni.
3.
Dodatek na zagospodarowanie wypłacany jest pracownikowi z chwilą podjęcia obowiązków w Instytucie.
4.
Pracownicy zobowiązani są do zwrotu połowy dodatku na zagospodarowanie, jeżeli z własnej inicjatywy rezygnują z pracy w Instytucie przed upływem dwóch lat.
5.
Dyrektor może wyrazić zgodę na odstąpienie od wykonania przepisów dotyczących zwrotu w przypadku gdy ich ścisłe zastosowanie mogłoby stwarzać szczególną uciążliwość.
Artykuł 14
Potrącenia
1.
Podatek wewnętrzny
2.
Składka emerytalna
3.
Składki na zabezpieczenie społeczne
4.
Składki na ubezpieczenie dodatkowe
Artykuł 15
Zaliczki na poczet uposażenia i ich zwrot
1.
Jeżeli dyrektor nie postanowi inaczej, kierownik działu administracji i kadr może, w zależności od dostępnych zasobów gotówkowych, zezwolić na wypłatę nieoprocentowanych zaliczek na poczet uposażenia pracownikom, którzy uzasadnią taką potrzebę.
2.
Kwota zaliczki nie może przekroczyć wartości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego netto.
3.
Zaliczki takie spłaca się w formie comiesięcznych potrąceń z poborów pracownika; spłata zaliczek musi zostać zakończona do chwili wypłaty uposażeń za ostatni miesiąc roku budżetowego.
ROZDZIAŁ IV
KOSZTY PODRÓŻY
Artykuł 16
Koszty zagospodarowania i wyjazdu
1.
Pracownicy są uprawnieni do zwrotu kosztów podróży, za siebie oraz zamieszkujących z nimi członków rodziny, z poprzedniego miejsca pracy do siedziby Instytutu.
2.
Te same uprawnienia przysługują pracownikom, którzy kończą pracę w Instytucie i wracają do kraju, gdzie zajmowali stanowisko przed rozpoczęciem pracy w Instytucie.
3.
Zwrotu dokonuje się zgodnie z przepisami załącznika VI sekcji I.
Artykuł 17
Koszty przeprowadzki
1.
Pracownicy są uprawnieni do zwrotu kosztów przeprowadzki z ich poprzedniego miejsca wykonywania obowiązków do miejsca siedziby Instytutu.
Te same uprawnienia przysługują pracownikom, którzy kończą pracę w Instytucie i wracają do kraju, gdzie zajmowali stanowisko przed rozpoczęciem pracy w Instytucie.
2.
Zwrot obejmuje koszty transportu przedmiotów gospodarstwa domowego pracowników, z wyłączeniem samochodów, łodzi i innych środków transportu oraz opłat ubezpieczeniowych, z uwzględnieniem limitów wagi i objętości określonych w załączniku VI.
Zwrotów dokonuje się zainteresowanemu pracownikowi po przedstawieniu przez niego potwierdzonego rachunku.
Artykuł 18
Podróże służbowe
Pracownicy Instytutu uprawnieni są do zwrotu kosztów poniesionych w związku z wyjazdem służbowym z polecenia dyrektora [5].
Zwrot obejmuje koszty podróży, zakwaterowania i inne wydatki z tym związane poniesione w miejscach, do których pracownik został skierowany.
Warunki, stawki i inne dane szczegółowe dotyczące zwrotu kosztów określa załącznik VII.
ROZDZIAŁ V
ORGANIZACJA WEWNĘTRZNA
Artykuł 19
Godziny pracy
Zwykły czas pracy pracowników wynosi 40 godzin tygodniowo, odbywanych między godz. 9.00 w poniedziałek a godz.17.00 w piątek.
Dyrektor może uzgodnić elastyczny system czasu pracy w przypadku gdy wymaga tego osobista sytuacja pracownika lub charakter wykonywanej pracy.
Jeżeli dyrektor uzna, według swojej oceny, że wymaga tego wyjątkowa sytuacja, niektórzy pracownicy mogą otrzymać polecenie pracy w soboty.
W takich przypadkach przepracowane godziny uprawniają pracownika do odpowiedniej ilości godzin wolnych w dzień powszedni.
Artykuł 20
Dni ustawowo wolne od pracy
Dni ustawowo wolne od pracy w państwie przyjmującym są respektowane przez Instytut.
W przypadku Francji są to:
a) Nowy Rok (1 stycznia);
b) Poniedziałek Wielkanocny;
c) Święto Pracy (1 maja);
d) Dzień Zwycięstwa (8 maja);
e) Wniebowstąpienie Chrystusa;
f) Poniedziałek Zielonych Świąt;
g) rocznica zdobycia Bastylii (14 lipca);
h) Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny (15 sierpnia);
i) Dzień Wszystkich Świętych (1 listopada);
j) Dzień Zawieszenia Broni (11 listopada);
k) Boże Narodzenie (25 grudnia).
Dni ustawowo wolne od pracy nie są odliczane od urlopu rocznego przysługującego pracownikowi.
Jeżeli taki dzień wypada w sobotę lub niedzielę, dyrektor może przyznać pracownikom jeden dzień wolny w zamian.
Artykuł 21
Urlopy
1.
Coroczny urlop wypoczynkowy
a) Uprawnienia
b) Procedura administracyjna
Pracownik wypełnia rubryki dotyczące:
- liczby dni urlopu, o który składany jest wniosek,
- daty i godziny wyjazdu,
- daty i godziny powrotu,
- kraju lub krajów, w których zamierza spędzić urlop,
- adresu podczas urlopu (fakultatywnie), oraz
- numeru telefonu podczas urlopu (jeżeli ma to zastosowanie).
c) Niewykorzystany urlop pracowników odchodzących z pracy
2.
Urlop bezpłatny
3.
Zwolnienie chorobowe, urlop macierzyński i inne urlopy specjalne
Artykuł 22
Urlop na czas wizyty w kraju ojczystym
Pracownicy uprawnieni do dodatku za pracę poza krajem mają prawo, za każdy trzyletni okres pracy, do zwrotu kosztów jednej podróży tam i z powrotem do kraju, którego są obywatelami, za siebie oraz zamieszkujących z nimi członków rodziny.
Zwrotu kosztów podróży dokonuje dział administracji, po obliczeniu kosztów najtańszego środka transportu na warunkach określonych w załączniku VII.
Urlop na czas wizyty w kraju ojczystym uprawnia do pięciu dodatkowych dni urlopu, poza corocznym urlopem wypoczynkowym.
ROZDZIAŁ VI
SPRAWOZDANIA I AWANSE
Artykuł 23
Przepisy ogólne
1.
Praca wszystkich pracowników, z wyjątkiem dyrektora, poddawana jest corocznej ocenie, najpóźniej do dnia 15 grudnia.
Sprawozdanie zawiera uwagi dotyczące biegłości, w ujęciu względnym, pracowników w wypełnianiu ich obowiązków i stwarza okazję do wyrażenia pracownikom uznania lub, w przeciwnych przypadkach, do udzielenia im ostrzeżenia z racji niedociągnięć, w celu podniesienia jakości ich pracy.
2.
W sprawozdaniach brane są pod uwagę następujące kryteria:
a) staranność i punktualność;
b) jakość i szybkość realizacji zadań;
c) inicjatywa;
c) kultura osobista i kontakty z ludźmi.
Każde kryterium oceniane jest w skali 0 — 5.
Całkowita ocena zostaje podsumowana na formularzu sprawozdania rocznego przechowywanym w aktach osobowych pracownika.
Artykuł 24
Procedura
1.
Dyrektor wyznacza osoby odpowiedzialne za przygotowanie sprawozdania dotyczącego pracy podlegających im w pełnym lub częściowym zakresie pracowników.
2.
Po przygotowaniu wszystkich sprawozdań dyrektor zwołuje działającą pod jego przewodnictwem komisję ds. awansów, w której skład wchodzą wszyscy pracownicy, którzy złożyli jedno lub więcej sprawozdań.
Kierownik działu administracji i kadr bierze udział we wszystkich posiedzeniach komisji ds. awansów, gdzie ma prawo głosu w sprawach dotyczących pracowników mu podległych oraz pełni funkcję doradczą w sprawach pozostałych pracowników.
3.
Korzystając z rad kierownika działu administracji i kadr, dyrektor dokonuje ostatecznej oceny każdego pracownika, po czym zarządza sporządzenie sprawozdań, podpisywanych przez wszystkich członków komisji ds. awansów.
4.
Dyrektor osobiście lub, w razie konieczności, osoba przez niego delegowana odbywa rozmowę z każdym pracownikiem, zazwyczaj podczas posiedzenia komisji ds. awansów.
Pracownik zostaje powiadomiony o rocznej ocenie swej pracy i podpisuje formularz sprawozdania, potwierdzając tym samym otrzymanie tej informacji.
5.
Sprawozdanie roczne jest środkiem administracyjnym do użytku wewnętrznego, od którego nie przysługuje odwołanie do żadnych organów zewnętrznych.
Artykuł 25
Postępowanie po złożeniu sprawozdania
1.
Sprawozdanie zawierające szczególnie wysoką ocenę może uzasadniać awans na warunkach wyjątkowych na wyższy stopień lub nawet do wyższej kategorii, o ile pozwala na to dane stanowisko budżetowe.
2.
Dwa kolejne nieprzychylne sprawozdania uzasadniają pozostawienie pracownika na dotychczas zajmowanym stopniu przez kolejny rok.
3.
Dwa lub większa liczba nieprzychylnych sprawozdań może uzasadniać nieprzedłużenie umowy.
ROZDZIAŁ VII
POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE
Artykuł 26
Definicje
1.
Każdy przypadek nieprzestrzegania przez obecnego lub byłego pracownika, zarówno przez działanie umyślne, jak i przez zaniedbanie z jego strony, zobowiązań wynikających z przepisów Regulaminu pracowniczego jest podstawą do wszczęcia uproszczonego, finansowego lub ustawowego postępowania dyscyplinarnego, bez względu na naprawienie szkody, do którego może być zobowiązany na mocy art. 2 ust. 4 oraz art. 27 regulaminu.
a) Uproszczone środki dyscyplinarne obejmują:
- upomnienie ustne;
- naganę pisemną.
b) Środki finansowe obejmują:
- wstrzymanie rocznej podwyżki wynagrodzenia;
- natychmiastowe obniżenie stopnia w ramach tej samej kategorii zaszeregowania.
c) Środki ustawowe obejmują:
- czasowe zawieszenie w wykonywaniu obowiązków powodujące całkowite lub częściowe wstrzymanie wypłaty poborów,
- usunięcie ze stanowiska połączone z rozwiązaniem umowy i całkowitą lub częściową utratą prawa do odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia oraz możliwym zmniejszeniem lub czasowym zawieszeniem wypłaty świadczeń w ramach systemu emerytalnego.
O wyborze środków dyscyplinarnych postanawia dyrektor; decyzję w sprawie zastosowania uproszczonych środków dyscyplinarnych może jednak podjąć w jego imieniu kierownik działu administracji i kadr, z wyjątkiem przypadków, gdy zwołana została komisja dyscyplinarna [6].
2.
Jeżeli pracownikowi został postawiony zarzut poważnego naruszenia, a dyrektor uzna, że jest on prima facie uzasadniony i że pozostawanie przez pracownika na stanowisku do czasu wyjaśnienia sprawy byłoby szkodliwe dla Instytutu, pracownik może zostać zawieszony w wykonywaniu obowiązków ze skutkiem natychmiastowym do czasu wyjaśnienia sprawy, z zachowaniem lub bez zachowania prawa do wynagrodzenia, stosownie do decyzji dyrektora.
Artykuł 27
Obowiązek naprawienia wyrządzonych szkód
Pracownicy mogą być zobowiązani do całkowitego lub częściowego naprawienia szkód poniesionych przez Instytut w wyniku ich rażącego zaniedbania lub działania umyślnego.
W przypadku gdy pracownik zakończył pracę w Instytucie, naprawienie szkody może nastąpić przez wstrzymanie wypłat części świadczeń należnych pracownikowi w ramach systemu emerytalnego, do maksymalnej wysokości 70 % emerytury.
Artykuł 28
Powiadamianie o skargach
W przypadku gdy złożony został wniosek o zastosowanie środka dyscyplinarnego na mocy art. 26 przeciwko któremukolwiek z pracowników, pracownik ten zostaje o tym powiadomiony na piśmie w ciągu dwóch pełnych dni od chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego do dyrektora lub kierownika działu administracji i kadr.
Do powiadomienia załącza się dokumenty określające podstawę skargi przeciw pracownikowi, jak również wszystkie dotyczące go sprawozdania.
Artykuł 29
Komisja dyscyplinarna
W ciągu pięciu dni roboczych od chwili otrzymania powiadomienia przewidzianego w art. 28 pracownik może zwrócić się z pisemnym wnioskiem o rozpatrzenie jego sprawy przez komisję dyscyplinarną, którą dyrektor zwołuje w ciągu pięciu dni.
Komisja zbiera się w ciągu tygodnia od daty jej zwołania.
Skład i procedurę komisji dyscyplinarnej określono w załączniku IX.
Opinia komisji dyscyplinarnej nie jest wiążąca dla dyrektora.
ROZDZIAŁ VIII
ODWOŁANIA I KOMISJA ODWOŁAWCZA
Artykuł 30
Odwołania
Obecni i byli pracownicy oraz ich spadkobiercy i cesjonariusze mogą odwoływać się od decyzji dyrektora.
Odwołania i procedury z nich wynikające nie wstrzymują wykonania decyzji, których dotyczą.
1.
Odwołania wewnętrzne w trybie administracyjnym
2.
Mediacje
3.
Sporne odwołania
4.
Decyzje komisji odwoławczej
Decyzje komisji odwoławczej są wiążące dla obu stron.
Nie przysługuje od nich odwołanie.
a) Komisja może uchylić lub podtrzymać zaskarżane decyzje.
b) Komisja może w niektórych przypadkach zarządzić wypłatę na rzecz pracownika odszkodowania za szkody materialne poniesione przez niego od chwili wejścia w życie uchylonej przez komisję decyzji.
c) Komisja może również zarządzić, w granicach określonych przez zarząd, zwrot przez Instytut uzasadnionych kosztów poniesionych przez pracownika, jak również kosztów podróży i utrzymania przesłuchanych świadków.
Koszty te oblicza się na podstawie art. 18 i załącznika VII do niniejszego regulaminu.
ROZDZIAŁ IX
SYSTEM EMERYTALNY
Artykuł 31
Zasady i warunki zawarte w Zasadach Systemu Emerytalnego Organizacji Skoordynowanych są stosowane, z niezbędnymi zmianami, w odniesieniu do pracowników Instytutu.
"Nowy System Emerytalny Organizacji Skoordynowanych" stosuje się, z niezbędnymi zmianami, w odniesieniu do pracowników rozpoczynających pracę po dniu 30 czerwca 2005 r.
TYTUŁ III
PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRACOWNIKÓW CZASOWYCH
Artykuł 32
Przepisy ustawowePracownicy czasowi to pracownicy pomocniczy zatrudniani zasadniczo na krótki okres czasu.
Osoby te nie mają statusu personelu międzynarodowego i podlegają całkowicie przepisom ustawowym i wykonawczym obowiązującym w państwie przyjmującym i w państwach, których są obywatelami.
1.
Pracownicy czasowi nie zajmują stanowisk budżetowych określonych w wykazie etatów Instytutu.
2.
Pracownicy ci podlegają przepisom zawartym w tytule I i następującym przepisom tytułu II:
- rozdział I: art. 3 ust. 2 (pomoc i odszkodowanie), ust. 4 (działalność zewnętrzna) i ust. 5 (kandydowanie na stanowiska publiczne lub polityczne),
- rozdział II: art. 5 (limit wiekowy osób zatrudnionych) i art. 6 (badania lekarskie),
- rozdział III: art. 15 (zaliczki na poczet wynagrodzenia),
- rozdział IV: art. 17 (koszty przeprowadzki) i art. 18 (podróże służbowe),
- rozdział V: art. 19 (godziny pracy) i art. 20 (dni ustawowo wolne od pracy),
- rozdział VII: art. 27 (obowiązek naprawienia wyrządzonych szkód),
- rozdział VIII: (odwołania) — z zastrzeżeniem art. 35 ust. 3.
Artykuł 33
Umowy
Pracownicy czasowi są zatrudniani na okres 1 — 6 miesięcy.
Umowy mogą być przedłużane na tych samych warunkach.
Zarówno Instytut, jak i pracownicy czasowi mogą rozwiązać umowę z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącego 10 pełnych dni.
Artykuł 34
Wynagrodzenie
1.
Wynagrodzenie pracowników czasowych określane jest w umowie; składa się na nie miesięczne wynagrodzenie netto, bez żadnych dodatków, niezależnie od sytuacji rodzinnej lub socjalnej pracownika.
2.
Od tej określonej kwoty odliczane są składki pracownika na opiekę społeczną, przekazywane na prywatne ubezpieczenie zapewniające pełny zwrot kosztów lub, jeżeli pracownik należy już do systemu ubezpieczeń zdrowotnych, na ubezpieczenie dodatkowe.
3.
Ponieważ pracownicy czasowi nie korzystają z systemu emerytalnego Instytutu, z ich wynagrodzenia nie są potrącane związane z tym składki.
4.
Na początku roku wynagrodzenie pracowników czasowych zostaje zwiększone o taki sam procent, określany przez zarząd, co wynagrodzenie pracowników stałych.
Artykuł 35
Przepisy szczególne
1.
Koszty zagospodarowania i wyjazdu
2.
Urlopy
3.
Kwestie sporne
TYTUŁ IV
PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PŁATNYCH BIEGŁYCH, OSÓB REALIZUJĄCYCH ZLECENIA BADAWCZE I UCZESTNIKÓW SZKOLEŃ OGÓLNE
Artykuł 36
Przepisy ustawowe i finansowe
1.
Biegli, osoby realizujące zlecenia badawcze i uczestnicy szkoleń mają status gości Instytutu.
Podlegają oni przepisom zawartym w tytule I niniejszego regulaminu, z którymi zapoznają się w chwili mianowania przez Instytut.
2.
Ich całkowite wynagrodzenie określane jest w chwili rozpoczęcia wykonywania zadań w Instytucie; wypłaca się je w ratach określanych przez dyrektora, zgodnie z postępami w realizacji zadań, do wykonywania których zostali zaangażowani lub przyjęci.
3.
Mianowani biegli i osoby realizujące zlecenia badawcze są uprawnieni do zwrotu wyłącznie własnych kosztów podróży do Instytutu oraz podróży powrotnej.
W wyjątkowych przypadkach dyrektor może postanowić o zwrocie kosztów podróży na rzecz uczestnika szkolenia.
[1] Przyjęty przez Radę przy zastosowaniu procedury pisemnej dnia 21 grudnia 2001 r. (Dz.U. L 39 z 9.2.2002, str. 18), na podstawie art. 8 wspólnego działania Rady nr 2001/554/WPZiB z dnia 20 lipca 2001 r. (Dz.U. L 200 z 25.7.2001, str. 1) oraz, w związku z tytułem II, rozdziałem III, art. 14 ust. 2 oraz tytułem II, rozdziałem IX, zmieniony przez dyrektora za zgodą zarządu dnia 15 czerwca 2005 r. na podstawie art. 1 ust. 3 Regulaminu pracowniczego. (Nowa wersja zastępująca poprzednią wersję z dnia 21 grudnia 2001 r. (Dz.U. L 39 z 9.2.2002, str. 18).
[2] Patrz: załącznik VII niniejszego regulaminu.
[3] Warunki regulujące stwierdzanie i naliczanie uprawnień do odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia — patrz: załącznik I.
[4] Tj. z wyłączeniem przedszkola lub placówki ekwiwalentnej.
[5] Zwrot ten dotyczy kosztów i nie powinien być postrzegany jako dodatkowe wynagrodzenie.
[6] W tym przypadku o zastosowaniu środka dyscyplinarnego postanawia osobiście dyrektor.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Regulamin pracowniczy Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej [1]
UWAGI WSTĘPNE
PREAMBUŁA
Artykuł 1
TYTUŁ I — PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2 — Przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników
Władza
Oświadczenie
Postępowanie
Odpowiedzialność materialna
Bezpieczeństwo
TYTUŁ II — STATUS PRACOWNIKÓW
ROZDZIAŁ I — PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 3 — Przepisy ogólne mające zastosowanie do pracowników
Przywileje i immunitety
Pomoc i odszkodowanie
Prawa własności
Działalność zewnętrzna
Kandydowanie na stanowiska publiczne lub polityczne
ROZDZIAŁ II — REKRUTACJA I UMOWY
Artykuł 4 — Procedura rekrutacyjna
Artykuł 5 — Limit wiekowy osób zatrudnianych
Artykuł 6 — Badania lekarskie
Artykuł 7 — Umowy i czas ich trwania
Umowy początkowe
Okres próbny
Rozwiązywanie umów
Odszkodowanie z tytułu utraty zatrudnienia
Skrócony okres wypowiedzenia umowy
ROZDZIAŁ III — UPOSAŻENIE I DODATKI
Artykuł 8 — Przepisy ogólne
Artykuł 9 — Uposażenie zasadnicze
Artykuł 10 — Dodatek za pracę poza krajem
Artykuł 11 — Dodatki rodzinne i socjalne
Dodatek rodzinny
Dodatek na dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu
Dodatek na kształcenie
Dodatek na niepełnosprawne dzieci i inne niepełnosprawne osoby pozostające na utrzymaniu
Dodatek na czynsz najmu mieszkania
Dodatek transportowy
Artykuł 12 — Dodatek za obowiązki dodatkowe
Artykuł 13 — Dodatek na zagospodarowanie
Artykuł 14 — Potrącenia
Podatek wewnętrzny
Składka emerytalna
Składki na ubezpieczenie dodatkowe
Artykuł 15 — Zaliczki na poczet wynagrodzenia i ich zwrot
ROZDZIAŁ IV — KOSZTY PODRÓŻY
Artykuł 16 — Koszty zagospodarowania i wyjazdu
Artykuł 17 — Koszty przeprowadzki
Artykuł 18 — Podróże służbowe
ROZDZIAŁ V — ORGANIZACJA WEWNĘTRZNA
Artykuł 19 — Godziny pracy
Artykuł 20 — Dni ustawowo wolne od pracy
Artykuł 21 — Urlopy
Artykuł 22 — Urlop na czas wizyty w kraju ojczystym
Artykuł 22a — Urlop specjalny
ROZDZIAŁ VI — SPRAWOZDANIA I AWANSE
Artykuł 23 — Przepisy ogólne
Artykuł 24 — Procedura
Artykuł 25 — Postępowanie po złożeniu sprawozdania
ROZDZIAŁ VII — POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE
Artykuł 26 — Definicje
Artykuł 27 — Obowiązek naprawienia wyrządzonych szkód
Artykuł 28 — Powiadamianie o skargach
Artykuł 29 — Komisja dyscyplinarna
ROZDZIAŁ VIII — ODWOŁANIA I KOMISJA ODWOŁAWCZA
Artykuł 30 — Odwołania
ROZDZIAŁ IX — SYSTEM EMERYTALNY
Artykuł 31
TYTUŁ III — PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRACOWNIKÓW CZASOWYCH
Artykuł 32 — Przepisy ustawowe
Artykuł 33 — Umowy
Artykuł 34 — Wynagrodzenie
Artykuł 35 — Przepisy szczególne
TYTUŁ IV — PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PŁATNYCH BIEGŁYCH I ODDELEGOWANYCH BIEGŁYCH
Artykuł 36 — Przepisy ustawowe i finansowe
Artykuł 37 — Reprezentacja pracowników
ZAŁĄCZNIK I ODSZKODOWANIE Z TYTUŁU UTRATY ZATRUDNIENIA
ZAŁĄCZNIK II DODATEK ZA PRACĘ POZA KRAJEM
ZAŁĄCZNIK III DZIECI I INNE OSOBY POZOSTAJĄCE NA UTRZYMANIU
ZAŁĄCZNIK IV OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE POZOSTAJĄCE NA UTRZYMANIU
ZAŁĄCZNIK V DODATEK NA CZYNSZ NAJMU MIESZKANIA
ZAŁĄCZNIK VI KOSZTY PODRÓŻY I PRZEPROWADZKI
ZAŁĄCZNIK VII WYDATKI ZWIĄZANE Z WYPEŁNIANIEM OBOWIĄZKÓW SŁUŻBOWYCH
ZAŁĄCZNIK VIII ZWOLNIENIE CHOROBOWE, URLOP MACIERZYŃSKI I INNE URLOPY SPECJALNE
ZAŁĄCZNIK IX SKŁAD I PROCEDURA KOMISJI DYSCYPLINARNEJ
ZAŁĄCZNIK X KOMISJA ODWOŁAWCZA
UWAGI WSTĘPNE
Regulamin pracowniczy Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej został sporządzony równolegle z regulaminem Instytutu Studiów nad Bezpieczeństwem, co wyjaśnia liczne podobieństwa między tymi dwoma dokumentami.
Należy jednakże podkreślić istniejące różnice, wynikające z niektórych specyficznych cech Centrum.
Centrum jest organem operacyjnym, co wyjaśnia, dlaczego w wyjątkowych przypadkach pracownicy muszą brać odpowiedzialność za działania na szczeblu wyższym, niż uzasadnia to zajmowane przez nich stanowisko oraz dlaczego czas ich pracy przekracza często "zwykły" wymiar czasu pracy.
Specyficzne położenie Centrum w wojskowej bazie lotniczej kraju przyjmującego jest kolejnym czynnikiem uzasadniającym niektóre różnice, w szczególności z zakresu bezpieczeństwa i transportu.
PREAMBUŁA
Centrum Satelitarne jest agencją Unii Europejskiej, afiliowaną przy Organizacjach Skoordynowanych.
Artykuł 1
Niniejszy regulamin określa status, prawa i obowiązki pracowników Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej, zwanego dalej "Centrum".
Pracownicy Centrum to osoby fizyczne, z którymi zawarto stałą lub czasową umowę o pracę.
Płatni biegli i uczestnicy szkoleń podlegają przepisom szczególnym, określonym w tytule IV.
Dyrektor Centrum jest upoważniony do dokonywania niezbędnych zmian niniejszego regulaminu za zgodą zarządu.
Niniejszy regulamin ma zastosowanie do wszystkich pracowników z wyjątkiem przypadków, kiedy zarząd postanowi inaczej w odniesieniu do pracowników poza systemem zaszeregowania.
TYTUŁ I —
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 2
Przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników
1.
Władza
2.
Oświadczenie
Podejmując zatrudnienie w Centrum Satelitarnym Unii Europejskiej, każdy pracownik podpisuje następujące oświadczenie:
"Uroczyście zobowiązuję się wykonywać sumiennie, lojalnie i przy zachowaniu pełnej dyskrecji funkcje powierzone mi jako pracownikowi Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej i wypełniać te funkcje, mając na względzie jedynie dobro Centrum.
Zobowiązuję się również nie zabiegać o instrukcje dotyczące wykonywania moich obowiązków ani nie przyjmować takich instrukcji od jakichkolwiek rządów ani innych organów niż Centrum.".
3.
Postępowanie
4.
Odpowiedzialność materialna
5.
Bezpieczeństwo
Podejmując zatrudnienie, pracownicy zapoznają się z przepisami bezpieczeństwa obowiązującymi w Centrum.
Podpisują również oświadczenie, w myśl którego przyjmują odpowiedzialność dyscyplinarną i materialną w przypadku braku poszanowania tych przepisów.
a) Wszyscy pracownicy, włączając oddelegowanych biegłych i biegłych oddelegowanych z państw trzecich, mogą być zobowiązani do uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa osobowego zapewniającego im dostęp do dokumentów niejawnych podczas wykonywania obowiązków służbowych.
Wniosek o takie poświadczenie składa właściwym organom urzędnik ds. bezpieczeństwa Centrum.
Do czasu uzyskania oficjalnego poświadczenia bezpieczeństwa osobowego dyrektor może udzielić poświadczenia tymczasowego.
b) Pracownicy niezwłocznie informują urzędnika ds. bezpieczeństwa o podejrzewanej utracie lub narażeniu na szwank bezpieczeństwa jakichkolwiek dokumentów niejawnych.
TYTUŁ II
STATUS PRACOWNIKÓW
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 3
Przepisy ogólne mające zastosowanie do pracowników
Pracownicy Centrum to osoby fizyczne, z którymi zawarto umowę o pracę określoną w rozdziale II i zajmujące stanowisko budżetowe wymienione w tabeli zatrudnienia, załączanej co roku do budżetu Centrum.
1.
Przywileje i immunitety
2.
Pomoc i odszkodowanie
Centrum zapewnia pomoc pracownikom, którzy z powodu obecnego zatrudnienia lub wykonywania obowiązków w Centrum i bez własnej winy są obiektem gróźb, zniewag, zniesławienia lub napaści.
Za wszelkie poniesione szkody materialne może zostać przyznane odszkodowanie, jeśli są spełnione następujące warunki:
- pracownik nie spowodował danej szkody świadomie lub przez zaniedbanie,
- nie uzyskano żadnego zadośćuczynienia,
- pracownik przenosi na rzecz Centrum wszelkie roszczenia wysuwane wobec stron trzecich, w szczególności towarzystw ubezpieczeniowych.
3.
Prawa własności
4.
Działalność zewnętrzna
W odniesieniu do organizacji i osób działających poza Centrum pracownicy są zobowiązani do uzyskania uprzedniej zgody dyrektora, jeżeli mają zamiar:
- złożyć jakiekolwiek publiczne oświadczenie dotyczące działalności Centrum, w szczególności dla organów informacji publicznej,
- prowadzić wykłady lub działalność dydaktyczną bezpośrednio związaną z ich pracą w Centrum,
- przyjmować honoraria lub wynagrodzenie za takie wykłady lub działalność dydaktyczną,
- przyjmować odznaczenia, tytuły i jakiekolwiek korzyści materialne z nimi związane.
5.
Kandydowanie na stanowiska publiczne lub polityczne
a) Pracownicy, którzy z powodów osobistych pragną ubiegać się o urząd publiczny lub polityczny, powiadamiają o tym zamiarze dyrektora.
b) Każdy pracownik ubiegający się o urząd publiczny lub polityczny otrzymuje bezpłatny urlop z dniem, w którym według własnego oświadczenia rozpoczyna kampanię wyborczą.
c) Pracownik, który zostanie wybrany, występuje o rozwiązanie umowy.
Rozwiązanie umowy w tym przypadku nie uprawnia go do odszkodowania z tytułu utraty pracy.
d) Pracownik, który nie przyjmie stanowiska publicznego lub politycznego, jest uprawniony do ponownego podjęcia pracy z zachowaniem takiego samego uposażenia i stażu pracy, jakie posiadał w chwili odejścia na urlop bezpłatny.
e) Czas spędzony na urlopie bezpłatnym nie jest brany pod uwagę przy określaniu stażu pracy oraz uprawnień do świadczeń emerytalnych.
Podczas urlopu bezpłatnego pracownik może być zastępowany przez pracowników czasowych.
ROZDZIAŁ II
REKRUTACJA I UMOWY
Artykuł 4
Procedura rekrutacyjna
1.
Oferty zatrudnienia składa dyrektor, z wyjątkiem stanowiska dyrektora.
Centrum jest odpowiedzialne za publikowanie informacji o wolnych stanowiskach.
2.
Kandydaci w wieku poniżej 18 lat i powyżej 60 lat nie są zazwyczaj brani pod uwagę przy zatrudnianiu.
3.
Kandydaci blisko spokrewnieni lub spowinowaceni z pracownikami Centrum nie są zazwyczaj zatrudniani.
Odstępstwa od tej zasady są możliwe za zgodą dyrektora, pod warunkiem że żadna z tych osób nie zajmuje stanowiska podporządkowanego drugiej.
4.
Rekrutacja pracowników jest ograniczona do obywateli Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
5.
Zatrudniani pracownicy otrzymują najniższy stopień służbowy w kategorii zaszeregowania związanej ze stanowiskiem, które obejmują.
Dyrektor może jednak, w uzasadnionych przypadkach, przydzielić pracownikowi wyższy stopień.
6.
Dyrektor określa, które stanowiska zostaną obsadzone w wyniku egzaminu lub konkursu oraz określa testy, które muszą zdać kandydaci na poszczególne stanowiska.
Członków komisji egzaminacyjnych lub konkursowych wybiera spośród pracowników Centrum dyrektor, który może też dołączyć do komisji egzaminatora zewnętrznego.
7.
Koszty podróży i zakwaterowania kandydatów zaproszonych do Centrum na rozmowę kwalifikacyjną lub egzamin są pokrywane na tych samych warunkach, co koszty podróży służbowych pracowników [2].
Artykuł 5
Limit wiekowy osób zatrudnianych
Limit wiekowy przypada na koniec miesiąca, w którym pracownik kończy 65 lat.
Dyrektor może zgodzić się na jego przedłużenie o nie więcej niż dwanaście miesięcy.
Artykuł 6
Badania lekarskie
1.
Przyjęcie pracowników uwarunkowane jest przedstawieniem zaświadczenia wydanego przez lekarza uznawanego przez Centrum stwierdzającego, że kandydat jest fizycznie zdolny do pracy w Centrum oraz że nie cierpi na żadne upośledzenie lub schorzenie stanowiące zagrożenie dla pozostałych pracowników.
2.
Pracownicy są zobowiązani co roku poddawać się badaniom lekarskim.
3.
Lekarz uznawany przez Centrum udziela dyrektorowi specjalistycznych porad w sprawie niezdolności pracowników do kontynuowania pracy na danym stanowisku.
4.
W przypadku gdy coroczne lub inne badania lekarskie wykażą, że pracownik nie jest zdolny do dalszego wypełniania swych obowiązków, jego umowa zostaje rozwiązana w terminie trzech miesięcy oraz zwołuje się specjalną komisję lekarską w celu określenia jego uprawnień do renty inwalidzkiej.
Artykuł 7
Umowy i czas ich trwania
1.
Umowy początkowe
2.
Okres próbny
3.
Rozwiązywanie umów
W przypadkach przewidzianych w załączniku I umowa może zostać rozwiązana lub nieprzedłużona przez Centrum lub samego pracownika:
a) przez Centrum,
i) z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia:
- w wyniku likwidacji stanowiska budżetowego zajmowanego dotychczas przez pracownika,
- w wyniku zmiany charakteru danego stanowiska lub związanych z nim funkcji,
- z powodu niedostatecznych kompetencji zawodowych pracownika należycie udokumentowanych w dwóch kolejnych sprawozdaniach rocznych, lub
- w sytuacji gdy w okresie zatrudnienia wystąpiła fizyczna niezdolność pracownika do wykonywania pracy;
ii) z zachowaniem maksymalnie miesięcznego okresu wypowiedzenia, w wyniku postępowania dyscyplinarnego, które wykazało, że pracownik popełnił wykroczenie lub ponosi odpowiedzialność, jak określono w rozdziale VII poniżej;
b) przez pracownika, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, z powodów osobistych, bez konieczności ich wyjaśnienia.
4.
Odszkodowanie z tytułu utraty zatrudnienia
Rozwiązanie lub nieprzedłużenie umowy przez Centrum z powodów innych niż dyscyplinarne pociąga za sobą:
1) dla pracowników o stażu służbowym dłuższym niż 10 lat, określenie uprawnień do przyszłych świadczeń emerytalnych oraz wypłatę odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku I;
2) dla pracowników o stażu służbowym krótszym niż 10 lat, wypłatę odprawy oraz odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia w przypadku pracowników, których umowy zostały rozwiązane przedwcześnie, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku I;
3) dla pracowników, których umowy zostały rozwiązane z powodu ich fizycznej niezdolności do pracy i których trwałą niezdolność do pracy stwierdziła powołana do tego celu komisja lekarska, przyznanie świadczeń z tytułu niezdolności do pracy na warunkach ustanowionych w systemie emerytalnym.
5.
Skrócony okres wypowiedzenia umowy
ROZDZIAŁ III
UPOSAŻENIE I DODATKI
Artykuł 8
Przepisy ogólne
Wynagrodzenie wypłacane pracownikom Centrum stanowią: uposażenie zasadnicze, dodatek za pracę poza krajem oraz dodatki rodzinne i socjalne.
Pobory pomniejsza się o składki i potrącenia związane z podatkiem wewnętrznym, systemem emerytalnym i opieką społeczną.
Odpowiednią kwotę przelewa się na rachunki bieżące pracowników w ostatnim tygodniu roboczym miesiąca.
Zmiany w sytuacji życiowej pracownika, które mogą pociągać za sobą skutki finansowe, są brane pod uwagę w naliczaniu wynagrodzenia od miesiąca, kiedy zostaną zgłoszone do działu administracji Centrum; zmian w wynagrodzeniu już wypłaconym nie dokonuje się.
Wszelkie wypłaty wynagrodzeń w kwocie przekraczającej kwotę należną pracownik zwraca Centrum.
Artykuł 9
Uposażenie zasadnicze
Uposażenie zasadnicze netto stanowi kwota odpowiadająca kategorii i stopniowi pracownika w skali zatwierdzanej co roku przez zarząd.
Uposażenie zasadnicze brutto stanowi kwota uposażenia zasadniczego netto powiększona o podatek wewnętrzny należny od pracownika.
Artykuł 10
Dodatek za pracę poza krajem
Dodatek ten jest wypłacany pracownikom kategorii A, L i B, którzy w chwili przyjęcia po raz pierwszy do pracy w Centrum nie byli obywatelami kraju, na którego terytorium znajduje się stałe miejsce wykonywania ich obowiązków służbowych i nie zamieszkiwali nieprzerwanie na terytorium tego kraju przez okres trzech lat.
Wypłata tego dodatku zostaje wstrzymana, jeżeli pracownik zostaje przeniesiony do kraju, którego jest obywatelem.
Kwota dodatku jest naliczana zgodnie z załącznikiem II.
W przypadku gdy pracownik zostaje zatrudniony przez Centrum bezpośrednio po okresie zatrudnienia przez inną międzynarodową organizację lub międzynarodowy organ administracyjny w kraju, gdzie wykonuje obowiązki służbowe, staż pracy w poprzednim miejscu zatrudnienia bierze się pod uwagę przy określaniu uprawnień do dodatku i obliczaniu jego wysokości.
Artykuł 11
Dodatki rodzinne i socjalne
Następujące dodatki doliczane są co miesiąc do uposażenia zasadniczego.
1.
Dodatek rodzinny
Niniejszy dodatek:
a) wypłacany jest na rzecz pracownika, który jest żonaty, owdowiały, rozwiedziony, pozostaje w separacji lub w stanie wolnym i co najmniej jedna osoba pozostaje na jego utrzymaniu, w rozumieniu załącznika III do niniejszego regulaminu;
b) wynosi 6 % uposażenia zasadniczego netto;
c) w przypadku pracowników pozostających w związku małżeńskim niemających nikogo na utrzymaniu, których współmałżonek wykonuje pracę zarobkową, należny dodatek stanowi różnicę między uposażeniem zasadniczym netto kategorii B3 stopnia 1 powiększonym o dodatek formalnie przysługujący pracownikowi, a zarobkami współmałżonka.
Jeżeli zarobki współmałżonka są większe od tej sumy lub jej równe, dodatek nie jest wypłacany;
d) nie jest wypłacany pracownikowi, którego współmałżonek jest członkiem organizacji międzynarodowej, a jego uposażenie zasadnicze jest wyższe niż pracownika.
2.
Dodatek na dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu
Dodatek ten:
a) jest wypłacany pracownikowi, który ponosi główne koszty stałego utrzymania prawnie uznanego dziecka, innego członka rodziny na mocy zobowiązań prawnych lub sądowych lub dziecka, które straciło oboje rodziców i nad którym pracownik sprawuje opiekę;
b) wypłacany jest w stałej kwocie na każdą osobę pozostającą na utrzymaniu, wyznaczanej co roku w skali zatwierdzonej przez zarząd;
c) w przypadku gdy oboje współmałżonków jest zatrudnionych przez organizacje międzynarodowe, wypłacany jest na rzecz tego z nich, który otrzymuje dodatek rodzinny lub jego ekwiwalent.
3.
Dodatek na kształcenie
4.
Dodatek na niepełnosprawne dzieci i inne niepełnosprawne osoby pozostające na utrzymaniu
a) Dodatek na niepełnosprawne dzieci lub inne niepełnosprawne osoby pozostające na utrzymaniu jest wypłacany pracownikom będącym nieprzerwanie ich głównymi opiekunami.
Dziecko lub inna osoba pozostająca na utrzymaniu musi spełniać kryteria i warunki określone w załączniku III.
b) Szczegóły przyznawania i wypłaty dodatku określono w załączniku IV.
5.
Dodatek na czynsz najmu mieszkania
a) Dodatek ten jest wypłacany miesięcznie pracownikom kategorii B, C, A1, A2 i L1 i L2, którzy są najemcami lub podnajemcami opłacającymi czynsz — z wyłączeniem opłat uznawanych w danym państwie za obciążające najemcę — który przekracza określoną część ich poborów.
b) Sposób naliczania dodatku jest określony w załączniku V.
c) Pracownicy otrzymujący dodatek niezwłocznie informują kierownika działu administracji i kadr o wszelkich zmianach w ich sytuacji życiowej mogących wpłynąć na ich uprawnienia do dodatku.
d) Dodatku nie wypłaca się pracownikom:
- którzy otrzymują podobne świadczenie od organów państwa, którego są obywatelami;
- których współmałżonek otrzymuje podobny dodatek od innej organizacji międzynarodowej.
6.
Dodatek transportowy
Artykuł 12
Dodatek za obowiązki dodatkowe
a) Dodatek za obowiązki dodatkowe może być przyznany przez dyrektora pracownikom, którzy w interesie Centrum są zobowiązani do czasowego przejęcia części lub całości obowiązków pracownika wyższej kategorii zaszeregowania.
Dodatek jest naliczany na podstawie wynagrodzenia na stanowisku o dwa stopnie wyższym w obrębie kategorii zaszeregowania pracownika i nie może być wypłacany do czasu zatwierdzenia przez dyrektora Centrum wykonywania dodatkowych obowiązków służbowych i przed upływem jednego miesiąca nieprzerwanej pracy na stanowisku wyższej kategorii.
Dodatek należny jest od dnia, w którym pracownik faktycznie rozpoczął wykonywanie tych dodatkowych obowiązków.
b) Do niektórych stanowisk może zostać indywidualnie przypisany przez dyrektora dodatek za odpowiedzialność dodatkową, jeżeli pracownik musi przyjąć odpowiedzialność za zarządzanie zespołem pracowników o tej samej co on kategorii zaszeregowania.
Maksymalną wysokość takiego dodatku określa dyrektor na początku każdego roku kalendarzowego.
Artykuł 13
Dodatek na zagospodarowanie
1.
Dodatek na zagospodarowanie jest wypłacany pracownikom, których miejsce zamieszkania w chwili podjęcia zatrudnienia w Centrum znajdowało się dalej niż 100 kilometrów od placówki służbowej.
2.
Kwota dodatku równa jest uposażeniu zasadniczemu za okres 30 dni.
3.
Dodatek na zagospodarowanie wypłacany jest pracownikowi z chwilą podjęcia obowiązków w Centrum.
4.
Pracownicy zobowiązani są do zwrotu połowy dodatku na zagospodarowanie, jeżeli z własnej inicjatywy rezygnują z pracy w Centrum przed upływem dwóch lat.
5.
Dyrektor może wyrazić zgodę na odstąpienie od wykonania przepisów dotyczących zwrotu, w przypadku gdy ich ścisłe zastosowanie mogłoby stwarzać szczególną uciążliwość.
Artykuł 14
Potrącenia
1.
Podatek wewnętrzny
2.
Składka emerytalna
3.
Składki na ubezpieczenie dodatkowe
Artykuł 15
Zaliczki na poczet uposażenia i ich zwrot
1.
Jeżeli dyrektor nie postanowi inaczej, kierownik działu administracji i kadr może, w zależności od dostępnych zasobów gotówkowych, zezwolić na wypłatę nieoprocentowanych zaliczek na poczet uposażenia pracownikom, którzy uzasadnią taką potrzebę.
2.
Kwota zaliczki nie może przekroczyć wartości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego netto.
3.
Zaliczki takie spłaca się w formie comiesięcznych potrąceń z poborów pracownika; spłata zaliczek musi zostać zakończona w ciągu dziesięciu miesięcy od końca miesiąca, w którym udzielona została zaliczka.
ROZDZIAŁ IV
KOSZTY PODRÓŻY
Artykuł 16
Koszty zagospodarowania i wyjazdu
1.
Pracownicy są uprawnieni do zwrotu kosztów podróży, za siebie oraz zamieszkujących z nimi członków rodziny, z poprzedniego miejsca pracy do siedziby Centrum.
2.
Te same uprawnienia przysługują pracownikom, którzy kończą pracę w Centrum i wracają do kraju, gdzie zajmowali stanowisko przed rozpoczęciem pracy w Centrum.
3.
Zwrotu dokonuje się zgodnie z przepisami załącznika VI sekcji I.
Artykuł 17
Koszty przeprowadzki
1.
Pracownicy są uprawnieni do zwrotu kosztów przeprowadzki z ich poprzedniego miejsca wykonywania obowiązków do miejsca siedziby Centrum.
Te same uprawnienia przysługują pracownikom, którzy kończą pracę w Centrum i wracają do kraju, gdzie zajmowali stanowisko przed rozpoczęciem pracy w Centrum.
2.
Zwrot obejmuje koszty transportu przedmiotów gospodarstwa domowego pracowników, z wyłączeniem samochodów, łodzi i innych środków transportu, z uwzględnieniem limitów wagi i objętości określonych w załączniku VI.
Zwrotu dokonuje bezpośrednio Centrum po okazaniu rachunku wystawionego przez przedsiębiorstwo dokonujące przeprowadzki.
Artykuł 18
Podróże służbowe
Pracownicy Centrum uprawnieni są do zwrotu kosztów poniesionych w związku z wyjazdem służbowym z polecenia dyrektora [5].
Zwrot obejmuje koszty podróży, zakwaterowania i inne wydatki z tym związane poniesione w miejscach, do których pracownik został skierowany.
Warunki, stawki i inne dane szczegółowe dotyczące zwrotu kosztów określa załącznik VII.
ROZDZIAŁ V
ORGANIZACJA WEWNĘTRZNA
Artykuł 19
Godziny pracy
a) Zwykły czas pracy pracowników wynosi 40 godzin tygodniowo, odbywanych zgodnie z ogólnym harmonogramem ustalonym przez dyrektora.
b) Dyrektor może uzgodnić elastyczny system czasu pracy, w przypadku gdy wymaga tego osobista sytuacja pracownika lub charakter wykonywanej pracy.
c) Praca w godzinach nadliczbowych.
Praca w godzinach nadliczbowych wykonywana przez pracowników poza zwykłym czasem pracy określonym w lit. a) uprawnia ich do odbioru w zamian wolnego czasu w ramach zwykłego czasu pracy lub wynagrodzenia za czas przepracowany w godzinach nadliczbowych.
Jednakże za pracę w godzinach nadliczbowych uznawany jest wyłącznie czas przepracowany za uprzednią zgodą właściwego kierownika sekcji/działu.
Należy dołożyć wszelkich starań, by pracę w godzinach nadliczbowych ograniczyć do minimum.
Praca w godzinach nadliczbowych uprawnia danego pracownika:
i) do odbioru w zamian wolnego czasu w ramach zwykłego czasu pracy; lub
ii) w przypadku braku możliwości odbioru wolnego czasu z powodu wymagań służbowych, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych oblicza się z zastosowaniem stawki 133 % uposażenia zasadniczego.
d) Praca w godzinach nocnych
Praca w godzinach od 20.30 do 7.00 jest opłacana według stawek za pracę w godzinach nocnych; jeżeli jednak praca w tych godzinach ma miejsce po dniu pracy bez uprzedniej przerwy, godzin tych nie traktuje się jako pracy w godzinach nocnych, o ile czas przepracowany w wyżej wymienionym przedziale godzin nie przekracza więcej niż półtorej godziny.
Praca w godzinach nocnych, nieprzekraczająca liczby godzin wymienionej w lit. a) uprawnia pracownika do dodatkowego wynagrodzenia w wysokości 50 % uposażenia zasadniczego.
Za godziny nadliczbowe przepracowane w godzinach nocnych przysługuje wynagrodzenie według stawki równej 150 % stawki dziennej za pracę w godzinach nadliczbowych.
e) W wyjątkowych okolicznościach, gdy dyrektor uzna, że sytuacja tego wymaga, niektórzy pracownicy mogą otrzymać polecenie pracy w weekendy.
W takich przypadkach godziny przepracowane uprawniają pracownika do odbioru odpowiedniej ilości godzin wolnych w porozumieniu z kierownikiem działu administracji i kadr.
f) Urzędnikom kategorii A4, L4 i wyższych pracującym w godzinach nadliczbowych lub nocnych nie przysługuje prawo do rekompensaty lub wynagrodzenia.
Artykuł 20
Dni ustawowo wolne od pracy
Wykaz dni ustawowo wolnych od pracy sporządza dyrektor na podstawie urzędowego wykazu dni ustawowo wolnych od pracy, publikowanego w Boletin Oficial del Estado (BOE).
Dni ustawowo wolne od pracy nie są odliczane od urlopu rocznego przysługującego pracownikowi.
Jeżeli taki dzień wypada w sobotę lub niedzielę, dyrektor może przyznać pracownikom jeden dzień wolny w zamian.
Artykuł 21
Urlopy
1.
Coroczny urlop wypoczynkowy
a) Uprawnienia
b) Procedura administracyjna
c) Niewykorzystany urlop pracowników odchodzących z pracy
2.
Urlop bezpłatny
3.
Zwolnienie chorobowe, urlop macierzyński i inne urlopy specjalne
Artykuł 22
Urlop na czas wizyty w kraju ojczystym
a) Pracownicy uprawnieni do dodatku za pracę poza krajem mają prawo do urlopu na czas wizyty w kraju ojczystym; wyjątek stanowią pracownicy, którzy w chwili podjęcia pracy posiadali wyłącznie obywatelstwo kraju zatrudnienia.
1) Urlop na czas wizyty w kraju ojczystym przyznaje się co dwa lata w wymiarze ośmiu dni roboczych, powiększonych o czas potrzebny do odbycia podróży z zastosowaniem najszybszego środka transportu.
2) Urlopu na czas wizyty w kraju ojczystym można udzielić sześć miesięcy przed końcem okresu, za który przysługuje.
Urlop przysługujący za dany dwuletni okres niewykorzystany w czasie sześciu miesięcy po zakończeniu tego okresu unieważnia się.
Data faktycznego rozpoczęcia urlopu w danym dwuletnim okresie nie ma wpływu na datę rozpoczęcia następnego urlopu na czas wizyty w kraju ojczystym.
3) W przypadku gdy oboje współmałżonkowie są zatrudnieni w Centrum i przysługuje im urlop na czas wizyty w kraju ojczystym, jest on przyznawany na następujących warunkach:
i) w przypadku gdy kraj ojczysty obojga jest ten sam, każdemu z nich przysługuje prawo do urlopu na czas wizyty w kraju ojczystym co dwa lata;
ii) w przypadku gdy ich kraje ojczyste są różne, każdemu z nich przysługuje co dwa lata urlop na wyjazd do własnego kraju;
iii) dzieci pozostające na utrzymaniu danej pary oraz, we właściwych przypadkach, osoba towarzysząca dzieciom są uprawnione tylko do jednego urlopu na czas wizyty w kraju ojczystym co dwa lata; w przypadku gdy kraje ojczyste rodziców są różne, urlop może być wykorzystywany w obu tych krajach.
b) Pracownicy przebywający na urlopie na czas wizyty w kraju ojczystym są uprawnieni, zgodnie z procedurami określonymi w art. 18, do zwrotu kosztów podróży w obie strony poniesionych przez nich, ich dzieci oraz, jeżeli otrzymują dodatek rodzinny, ich współmałżonków, natomiast nie przysługuje im dzienna dieta za czas spędzony w podróży.
c) Pracownikom, którzy nie wykorzystają urlopu na czas wizyty w kraju ojczystym, nie przysługuje z tego tytułu żadna rekompensata.
d) Urlop na czas wizyty w kraju ojczystym przyznaje się na następujących warunkach:
i) osoba zainteresowana musi zobowiązać się na piśmie do spędzenia urlopu w kraju będącym oficjalnie jej krajem ojczystym;
ii) osoba zainteresowana musi zobowiązać się na piśmie, że nie zrezygnuje z pracy w Centrum w ciągu sześciu miesięcy po zakończeniu okresu, za który przysługuje urlop na czas wizyty w kraju ojczystym (bez względu na faktyczny termin rozpoczęcia urlopu);
iii) kierownik sekcji/działu musi potwierdzić, iż według wszelkiego prawdopodobieństwa dany pracownik będzie potrzebny w okresie, o którym mowa w pkt ii).
Niespełnienie warunków określonych w pkt i) pociąga za sobą obowiązek zwrotu przez pracownika Centrum Satelitarnemu wszelkich płatności otrzymanych w związku z urlopem na czas wizyty w kraju ojczystym i może również skutkować odjęciem dni urlopu przyznanego na czas wizyty w kraju ojczystym od niewykorzystanego urlopu rocznego.
Dyrektor może wyrazić zgodę na odstąpienie od przepisów zawartych w pkt ii) oraz iii), jeżeli uzna, że ich ścisłe zastosowanie byłoby niesprawiedliwe wobec zainteresowanego pracownika lub naraziłoby go na szczególne trudności.
Artykuł 22a
Urlop specjalny
a) Pracownicy powołani do służby w siłach zbrojnych na okres szkoleń są uprawnieni do specjalnego płatnego urlopu w maksymalnym wymiarze dwóch tygodni w ciągu roku lub czterech tygodni co dwa lata.
W przypadku przekroczenia powyższych limitów okresy powołania odejmuje się od urlopu rocznego pracownika.
b) Jeżeli pracownicy otrzymują od powołujących ich organów krajowych rekompensatę finansową, zostaje ona odliczona od ich wynagrodzenia.
ROZDZIAŁ VI
SPRAWOZDANIA I AWANSE
Artykuł 23
Przepisy ogólne
1.
Praca wszystkich pracowników, z wyjątkiem dyrektora, poddawana jest corocznej ocenie, najpóźniej do dnia 15 grudnia.
Sprawozdanie zawiera uwagi dotyczące biegłości, w ujęciu względnym, pracowników w wypełnianiu ich obowiązków i stwarza okazję do wyrażenia pracownikom uznania lub, w przeciwnych przypadkach, do udzielenia im ostrzeżenia z racji niedociągnięć, w celu podniesienia jakości ich pracy.
2.
W sprawozdaniach brane są pod uwagę następujące kryteria:
a) staranność i punktualność;
b) jakość i szybkość realizacji zadań;
c) inicjatywa;
d) kultura osobista i kontakty z ludźmi.
Całkowita ocena zostaje podsumowana na formularzu sprawozdania rocznego przechowywanym w aktach osobowych pracownika.
Artykuł 24
Procedura
1.
Dyrektor wyznacza osoby odpowiedzialne za przygotowanie sprawozdania dotyczącego pracy podlegających im w pełnym lub częściowym zakresie pracowników.
2.
Po przygotowaniu wszystkich sprawozdań dyrektor zwołuje działającą pod jego przewodnictwem komisję ds. awansów, w której skład wchodzą wszyscy pracownicy, którzy złożyli jedno lub więcej sprawozdań.
Kierownik działu administracji i kadr bierze udział we wszystkich posiedzeniach komisji ds. awansów, gdzie ma prawo głosu w sprawach dotyczących pracowników mu podległych oraz pełni funkcję doradczą w sprawach pozostałych pracowników.
3.
Korzystając z rad kierownika działu administracji i kadr, dyrektor dokonuje ostatecznej oceny każdego pracownika, po czym zarządza sporządzenie sprawozdań, podpisywanych przez wszystkich członków komisji ds. awansów.
4.
Dyrektor osobiście lub, w razie konieczności, osoba przez niego delegowana odbywa rozmowę z każdym pracownikiem, zazwyczaj podczas posiedzenia komisji ds. awansów.
Pracownik zostaje powiadomiony o rocznej ocenie swej pracy i podpisuje formularz sprawozdania, potwierdzając tym samym otrzymanie tej informacji.
5.
Sprawozdanie roczne jest środkiem administracyjnym do użytku wewnętrznego, od którego nie przysługuje odwołanie do żadnych organów zewnętrznych.
Artykuł 25
Postępowanie po złożeniu sprawozdania
1.
Sprawozdanie zawierające szczególnie wysoką ocenę może uzasadniać awans na warunkach wyjątkowych na wyższy stopień lub nawet do wyższej kategorii, o ile pozwala na to dane stanowisko budżetowe, lub przyznanie premii finansowej.
Maksymalną kwotę premii, która może być przyznana, określa dyrektor na początku każdego roku kalendarzowego.
2.
Dwa kolejne nieprzychylne sprawozdania uzasadniają pozostawienie pracownika na dotychczas zajmowanym stopniu przez kolejny rok.
3.
Dwa lub większa liczba nieprzychylnych sprawozdań może uzasadniać nieprzedłużenie umowy.
ROZDZIAŁ VII
POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE
Artykuł 26
Definicje
1.
Każdy przypadek nieprzestrzegania przez obecnego lub byłego pracownika, zarówno przez działanie umyślne, jak i przez zaniedbanie z jego strony, zobowiązań wynikających z przepisów regulaminu pracowniczego jest podstawą do wszczęcia uproszczonego, finansowego lub ustawowego postępowania dyscyplinarnego, bez względu na naprawienie szkody, do którego może być zobowiązany na mocy art. 2 ust. 4 oraz art. 27 niniejszego regulaminu.
a) Uproszczone środki dyscyplinarne obejmują:
- upomnienie ustne,
- naganę pisemną.
b) Środki finansowe obejmują:
- wstrzymanie rocznej podwyżki wynagrodzenia.
c) Środki ustawowe obejmują:
- czasowe zawieszenie w wykonywaniu obowiązków, powodujące całkowite lub częściowe wstrzymanie wypłaty poborów,
- usunięcie ze stanowiska połączone z rozwiązaniem umowy i możliwością całkowitej lub częściowej utraty prawa do odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia oraz możliwym zmniejszeniem lub czasowym zawieszeniem wypłaty świadczeń w ramach systemu emerytalnego.
O wyborze środków dyscyplinarnych postanawia dyrektor; decyzję w sprawie zastosowania uproszczonych środków dyscyplinarnych może jednak podjąć w jego imieniu kierownik działu administracji i kadr, z wyjątkiem przypadków, gdy zwołana została komisja dyscyplinarna [6].
2.
Jeżeli pracownikowi został postawiony zarzut poważnego naruszenia, a dyrektor uzna, że jest on prima facie uzasadniony i że pozostawanie przez pracownika na stanowisku do czasu wyjaśnienia sprawy byłoby szkodliwe dla Centrum, pracownik może zostać zawieszony w wykonywaniu obowiązków ze skutkiem natychmiastowym do czasu wyjaśnienia sprawy, z zachowaniem lub bez zachowania prawa do wynagrodzenia, stosownie do decyzji dyrektora.
Artykuł 27
Obowiązek naprawienia wyrządzonych szkód
Pracownicy mogą być zobowiązani do całkowitego lub częściowego naprawienia szkód poniesionych przez Centrum w wyniku ich rażącego zaniedbania lub działania umyślnego.
W przypadku gdy pracownik zakończył pracę w Centrum, naprawienie szkody może nastąpić przez wstrzymanie wypłat części świadczeń należnych pracownikowi w ramach systemu emerytalnego, do maksymalnej wysokości 70 % emerytury.
Artykuł 28
Powiadamianie o skargach
W przypadku gdy złożony został wniosek o zastosowanie środka dyscyplinarnego na mocy art. 26 przeciwko któremukolwiek z pracowników, pracownik ten zostaje o tym powiadomiony na piśmie w ciągu dwóch pełnych dni od chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego do dyrektora lub kierownika działu administracji i kadr.
Do powiadomienia załącza się dokumenty określające podstawę skargi przeciw pracownikowi, jak również wszystkie dotyczące go sprawozdania.
Artykuł 29
Komisja dyscyplinarna
W ciągu pięciu dni roboczych od chwili otrzymania powiadomienia przewidzianego w art. 28 pracownik może zwrócić się z pisemnym wnioskiem o rozpatrzenie jego sprawy przez komisję dyscyplinarną, którą dyrektor zwołuje w ciągu pięciu dni.
Komisja zbiera się w ciągu tygodnia od daty jej zwołania.
Skład i procedurę komisji dyscyplinarnej określono w załączniku IX.
Opinia komisji dyscyplinarnej nie jest wiążąca dla dyrektora.
ROZDZIAŁ VIII
ODWOŁANIA I KOMISJA ODWOŁAWCZA
Artykuł 30
Odwołania
Obecni i byli pracownicy oraz ich spadkobiercy i cesjonariusze mogą odwoływać się od decyzji dyrektora.
Odwołania i procedury z nich wynikające nie wstrzymują wykonania decyzji, których dotyczą.
1.
Odwołania wewnętrzne w trybie administracyjnym
2.
Mediacje
3.
Sporne odwołania
4.
Decyzje komisji odwoławczej
Decyzje komisji odwoławczej są wiążące dla obu stron.
Nie przysługuje od nich odwołanie.
a) Komisja może uchylić lub podtrzymać zaskarżane decyzje.
b) Komisja może, w niektórych przypadkach, zarządzić wypłatę na rzecz pracownika odszkodowania za szkody materialne poniesione przez niego od chwili wejścia w życie uchylonej przez komisję decyzji.
c) Komisja może również zarządzić, w granicach określonych przez zarząd, zwrot przez Centrum uzasadnionych kosztów poniesionych przez pracownika, jak również kosztów podróży i utrzymania przesłuchanych świadków.
Koszty te oblicza się na podstawie art. 18 i załącznika VII do niniejszego regulaminu.
ROZDZIAŁ IX
SYSTEM EMERYTALNY
Artykuł 31
Zasady i warunki zawarte w Zasadach Systemu Emerytalnego Organizacji Skoordynowanych są stosowane, z niezbędnymi zmianami, w odniesieniu do pracowników Centrum.
"Nowy System Emerytalny Organizacji Skoordynowanych" stosuje się, z niezbędnymi zmianami, w odniesieniu do pracowników rozpoczynających pracę po dniu 30 czerwca 2005 r.
TYTUŁ III
PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRACOWNIKÓW CZASOWYCH
Artykuł 32
Przepisy ustawowePracownicy czasowi to pracownicy pomocniczy zatrudniani zasadniczo na krótki okres czasu.
Osoby te nie mają statusu personelu międzynarodowego i podlegają całkowicie przepisom ustawowym i wykonawczym obowiązującym w państwie przyjmującym i w państwach, których są obywatelami.
1.
Pracownicy czasowi nie zajmują stanowisk budżetowych określonych w wykazie etatów Centrum.
2.
Pracownicy ci podlegają przepisom zawartym w tytule I i następującym przepisom tytułu II:
- rozdział I: art. 3 ust. 2 (pomoc i odszkodowanie), ust. 4 (działalność zewnętrzna) i ust. 5 (kandydowanie na stanowiska publiczne lub polityczne)
- rozdział II: art. 5 (limit wiekowy osób zatrudnionych) i art. 6 (badania lekarskie)
- rozdział III: art. 15 (zaliczki na poczet uposażenia)
- rozdział IV art. 17 (koszty przeprowadzki) i art. 18 (podróże służbowe)
- rozdział V: art. 19 (godziny pracy) i art. 20 (dni ustawowo wolne od pracy)
- rozdział VII: art. 27 (obowiązek naprawienia wyrządzonych szkód)
- rozdział VIII: (odwołania) — z zastrzeżeniem art. 35 ust. 3.
Artykuł 33
Umowy
Pracownicy czasowi są zatrudniani na okres 1 — 6 miesięcy.
Umowy mogą być przedłużane na tych samych warunkach.
Zarówno Instytut, jak i pracownicy czasowi mogą rozwiązać umowę z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącego 10 pełnych dni.
Artykuł 34
Wynagrodzenie
1.
Wynagrodzenie pracowników czasowych określane jest w umowie; składa się na nie miesięczne wynagrodzenie netto, bez żadnych dodatków, niezależnie od sytuacji rodzinnej lub socjalnej pracownika.
2.
Ponieważ pracownicy czasowi nie korzystają z systemu emerytalnego Centrum, z ich wynagrodzenia nie są potrącane związane z tym składki.
3.
Na początku roku wynagrodzenie pracowników czasowych zostaje zwiększone o taki sam procent, określany przez zarząd, co wynagrodzenie pracowników stałych.
Artykuł 35
Przepisy szczególne
1.
Koszty zagospodarowania i wyjazdu
2.
Urlopy
3.
Kwestie sporne
TYTUŁ IV
PRZEPISY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PŁATNYCH BIEGŁYCH I ODDELEGOWANYCH BIEGŁYCH
Artykuł 36
Przepisy ustawowe i finansowe
1.
Płatni biegli i oddelegowani biegli mają status gości Centrum.
Podlegają oni przepisom zawartym w tytule I niniejszego regulaminu, z którymi zapoznają się w chwili mianowania przez Centrum.
2.
Ich całkowite wynagrodzenie określane jest w chwili rozpoczęcia wykonywania zadań w Centrum; wypłaca się je w ratach określanych przez dyrektora, zgodnie z postępami w realizacji zadań, do wykonywania których zostali zaangażowani lub przyjęci.
3.
Mianowani biegli są uprawnieni do zwrotu wyłącznie własnych kosztów podróży do Centrum oraz podróży powrotnej.
W wyjątkowych przypadkach dyrektor może postanowić o zwrocie kosztów podróży na rzecz uczestnika szkolenia.
4.
Oddelegowani biegli z państw trzecich mają status gości Centrum.
Podlegają oni przepisom tytułu I niniejszego regulaminu, z którymi zapoznają się po podjęciu pacy, bez uszczerbku dla przepisów Załącznika do wspólnego działania Rady w sprawie ustanowienia Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej.
Artykuł 37
Reprezentacja pracowników
a) Zebranie wszystkich pracowników, organizowane corocznie, dokonuje, zgodnie z procedurą zatwierdzoną przez dyrektora, wyboru komitetu pracowniczego działającego w charakterze organu wykonawczego pracowników.
b) Komitet pracowniczy:
1) broni interesów zawodowych wszystkich pracowników Centrum Satelitarnego;
2) składa wnioski w sprawie poprawy sytuacji i warunków pracy pracowników;
3) składa wnioski w sprawie działalności socjalnej, kulturalnej i sportowej pracowników.
4) reprezentuje wszystkich pracowników przed stowarzyszeniami pracowniczymi innych organizacji międzynarodowych.
[1] Przyjęty przez Radę przy zastosowaniu procedury pisemnej z dnia 21 grudnia 2001 r. (Dz.U. L 39 z 9.2.2002, str. 44), na podstawie art. 9 ust. 3 wspólnego działania Rady nr 2001/555/WPZiB z dnia 20 lipca 2001 r. (Dz.U. L 200 z 25.7.2001, str. 5) oraz, w związku z tytułem II, rozdziałem III, art. 14 ust. 2 oraz tytułem II, rozdziałem IX, zmieniony przez dyrektora za zgodą zarządu dnia 15 czerwca 2005 r. na podstawie art. 1 ust. 3 Regulaminu pracowniczego. (Nowa wersja zastępująca poprzednią wersję z dnia 21 grudnia 2001 r. (Dz.U. L 39 z 9.2.2002, str. 44).
[2] Patrz: załącznik VII niniejszego regulaminu.
[3] Warunki regulujące stwierdzanie i naliczanie uprawnień do odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia — patrz: załącznik I.
[4] To znaczy: z wyłączeniem przedszkola lub placówki ekwiwalentnej.
[5] Zwrot ten dotyczy kosztów i nie powinien być postrzegany jako dodatkowe wynagrodzenie.
[6] W tym przypadku o zastosowaniu środka dyscyplinarnego postanawia osobiście dyrektor.
--------------------------------------------------
Zmiany do Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości
TRYBUNAŁ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223 akapit szósty,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139 akapit szósty,
mając na uwadze, że nabyte doświadczenie przemawia za zmianą niektórych przepisów regulaminu, zwłaszcza w odniesieniu do ustalania składów orzekających Trybunału oraz wyjaśnieniem brzmienia niektórych przepisów,
za zgodą Rady, udzieloną w dniu 3 października 2005 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE ZMIANY DO SWOJEGO REGULAMINU:
Artykuł 1
Do Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 19 czerwca 1991 r. (Dz.U. L 176 z 4.7.1991, str. 7, ze sprostowaniem w Dz.U. L 383 z 29.12.1992, str. 117), zmienionego dnia 21 lutego 1995 r. (Dz.U. L 44 z 28.2.1995, str. 61), dnia 11 marca 1997 r. (Dz.U. L 103 z 19.4.1997, str. 1, ze sprostowaniem w Dz.U. L 351 z 23.12.1997, str. 72), dnia 16 maja 2000 r. (Dz.U. L 122 z 24.5.2000, str. 43), dnia 28 listopada 2000 r. (Dz.U. L 322 z 19.12.2000, str. 1), dnia 3 kwietnia 2001 r. (Dz.U. L 119 z 27.4.2001, str. 1), dnia 17 września 2002 r. (Dz.U. L 272 z 10.10.2002, str. 24, ze sprostowaniem w Dz.U. L 281 z 19.10.2002, str. 24), dnia 8 kwietnia 2003 r. (Dz.U. L 147 z 14.6.2003, str. 17), dnia 19 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 132 z 29.4.2004, str. 2), dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 107) i dnia 12 lipca 2005 r. (Dz.U. L 203 z 4.8.2005, str. 19), wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 9 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Niezwłocznie po wniesieniu skargi prezes Trybunału wyznacza sędziego sprawozdawcę.";
2) w art. 11 akapity drugi i trzeci wyrażenie "Jeżeli […] nie mogą w tym samym czasie uczestniczyć w obradach" zastępuje się wyrażeniem "Jeżeli w tym samym czasie […] są nieobecni lub nie mogą uczestniczyć w obradach";
3) w art. 11b ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wielka izba składa się, dla każdej sprawy, z prezesa Trybunału, prezesów izb złożonych z pięciu sędziów, sędziego sprawozdawcy oraz liczby sędziów niezbędnej do osiągnięcia liczby trzynastu sędziów.
Ostatnich z wymienionych sędziów wyznacza się z listy, o której mowa w ust. 2, zgodnie z ustanowionym w niej porządkiem.
Wyznaczanie sędziów z listy dla każdej sprawy przydzielonej wielkiej izbie rozpoczyna się od nazwiska sędziego znajdującego się bezpośrednio za nazwiskiem ostatniego sędziego wyznaczonego z listy do rozpoznania sprawy uprzednio przydzielonej temu składowi orzekającemu.";
4) w art. 11b dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W rozpoznaniu spraw, które od początku roku, w którym następuje częściowe odnowienie składu sędziowskiego i do czasu, kiedy to odnowienie nastąpi, są przydzielone wielkiej izbie, bierze udział również dwóch sędziów-zastępców.
Funkcje sędziów-zastępców pełnią sędziowie, których nazwiska zostały umieszczone na liście, o której mowa w ust. 2, bezpośrednio za nazwiskiem ostatniego sędziego wyznaczonego w danej sprawie do wielkiej izby.
Sędziowie-zastępcy zastępują, zgodnie z porządkiem listy, o której mowa w ust. 2, sędziów, którzy w danym przypadku nie mogą uczestniczyć w rozpoznaniu sprawy.";
5) w art. 11c ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Izby złożone z pięciu sędziów i trzech sędziów składają się, dla każdej sprawy, z prezesa izby, sędziego sprawozdawcy oraz liczby sędziów niezbędnej do osiągnięcia, odpowiednio, liczby pięciu i trzech sędziów.
Ostatnich z wymienionych sędziów wyznacza się z list, o których mowa w ust. 2, zgodnie z ustanowionym w nich porządkiem.
Wyznaczanie sędziów z listy dla każdej sprawy przydzielonej wielkiej izbie rozpoczyna się od nazwiska sędziego znajdującego się bezpośrednio za nazwiskiem ostatniego sędziego wyznaczonego z listy do rozpoznania sprawy uprzednio przydzielonej danej izbie.";
6) jedyny akapit art. 11d oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Jeżeli izba, której przydzielono sprawę, przekazuje ją na podstawie art. 44 ust. 4 Trybunałowi w celu jej ponownego przydzielenia składowi złożonemu z większej liczby sędziów, do składu tego należą członkowie izby, która sprawę przekazała.";
7) w art. 16 ust. 1 skreśla się wyrażenie "parafowany przez prezesa";
8) w art. 35 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli Trybunał uzna, że zachowanie doradcy albo adwokata lub radcy prawnego przed Trybunałem lub w stosunku do sędziego, rzecznika generalnego lub sekretarza godzi w powagę Trybunału lub jest niezgodne z wymogami prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, lub że doradca albo adwokat lub radca prawny wykorzystuje swoje uprawnienia niezgodnie z ich celem, informuje o tym zainteresowanego.
Jeżeli Trybunał informuje o tym właściwe organy, którym podlega zainteresowany, kopia pisma skierowanego do tych organów przekazywana jest zainteresowanemu.
Z tych samych powodów Trybunał może w każdym czasie, po wysłuchaniu zainteresowanego i rzecznika generalnego, na podstawie postanowienia, wykluczyć zainteresowanego z postępowania.
Postanowienie to podlega natychmiastowemu wykonaniu.";
9) w art. 37 ust. 6 dodaje się następujące zdanie: "Artykułu 81 ust. 2 nie stosuje się do tego dziesięciodniowego terminu.";
10) w art. 44 ust. 5 akapit pierwszy wyrażenie "izbie określonej w art. 9 ust. 2 niniejszego regulaminu" zastępuje się wyrażeniem "sędziemu sprawozdawcy";
11) w art. 45 ust. 3 skreśla się akapit pierwszy;
12) w art. 46 skreśla się dwa pierwsze ustępy, a ust. 3 staje się jedynym akapitem artykułu;
13) w art. 60 skreśla się wyrażenie "izbę lub";
14) w art. 74 ust. 1 wyrażenie "izba określona w art. 9 ust. 2 niniejszego regulaminu, której sprawa została przydzielona" zastępuje się wyrażeniem "skład orzekający, któremu sprawa została przydzielona" oraz skreśla się wyrażenie "niepodlegające zaskarżeniu";
15) artykuł 75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 75
1.
Kasa Trybunału i jej dłużnicy dokonują płatności w euro.
2.
Jeżeli koszty podlegające zwrotowi zostały poniesione w walucie innej niż euro lub jeżeli czynności stanowiące podstawę wypłaty zostały dokonane w kraju, którego walutą nie jest euro, wymiana waluty następuje po referencyjnym kursie Europejskiego Banku Centralnego obowiązującym w dniu dokonywania płatności.";
16) w art. 76 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Prezes wyznacza sędziego sprawozdawcę.
Trybunał przydziela na podstawie propozycji sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego wniosek składowi orzekającemu, który rozstrzyga o przyznaniu w całości lub w części pomocy w zakresie kosztów postępowania lub o odmowie jej przyznania.
Skład ten bada, czy skarga nie jest oczywiście bezzasadna.
Skład orzekający rozstrzyga postanowieniem.
W przypadku odmowy przyznania w całości lub w części pomocy w zakresie kosztów postępowania, postanowienie winno wskazywać motywy takiej odmowy.";
b) w ust. 4 wyraz "izba" zastępuje się wyrażeniem "skład orzekający";
17) w art. 92 ust. 2 słowo "badać" zostaje zastąpione wyrażeniem "po wysłuchaniu stron, orzec […] w przedmiocie", a po wyrażeniu "albo uznać" skreśla się wyrażenie "po wysłuchaniu stron";
18) w art. 93 ust. 7 skreśla się wyrażenie "na podstawie przekazanego mu sprawozdania na rozprawę".
Artykuł 2
Niniejsze zmiany Regulaminu, których tekstami autentycznymi są ich wersje językowe, sporządzone w językach określonych w art. 29 ust. 1 Regulaminu, zostają opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po ich opublikowaniu.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005
z dnia 22 grudnia 2004 r.
w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego artykuł 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół w sprawie ochrony i dobrostanu zwierząt załączony do Traktatu wymaga, aby podczas tworzenia i realizacji polityki rolnej i transportowej, Wspólnota i Państwa Członkowskie uwzględniały wymagania dotyczące dobrostanu zwierząt.
(2) W dyrektywie Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu [3], Rada przyjęła zasady w zakresie transportu zwierząt w celu wyeliminowania barier technicznych w handlu żywymi zwierzętami oraz usprawnienia organizacji rynku przy jednoczesnym zapewnieniu zadowalającego poziomu ochrony zwierząt, których to dotyczy.
(3) Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie doświadczenia zdobytego przez Państwa Członkowskie od wykonania dyrektywy Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 zmieniającej dyrektywę 91/628/EWG w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu [4], zgodnie z wymaganiami dyrektywy 91/628/EWG, zaleca zmianę obecnego prawodawstwa Wspólnoty w tym zakresie.
(4) Większość Państw Członkowskich ratyfikowało Europejską Konwencję o ochronie zwierząt podczas transportu międzynarodowego, natomiast Rada nadała Komisji mandat do negocjowania w imieniu Wspólnoty zmienionej Europejskiej Konwencji o ochronie zwierząt podczas transportu międzynarodowego.
(5) Ze względu na dobrostan zwierząt, długotrwały transport zwierząt, w tym zwierząt przeznaczonych do uboju, powinien być w jak największym stopniu ograniczony.
(6) Rada wezwała Komisję w dniu 19 czerwca 2001 r. [5] do złożenia propozycji zapewniających skuteczne wykonanie i ścisłe egzekwowanie istniejącego prawodawstwa wspólnotowego, zwiększających ochronę i dobrostan zwierząt, jak również zapobiegających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt oraz wprowadzających ściślejsze wymagania zapobiegające bólowi i cierpieniu, aby zapewnić bezpieczeństwo i dobrostan zwierząt w czasie transportu i po nim.
(7) W dniu 13 listopada 2001 r., Parlament Europejski wezwał Komisję do przedstawienia propozycji zmian istniejącego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego transportu zwierząt, zwracając szczególną uwagę na:
- konsultację z właściwym komitetem naukowym w sprawie długości czasu trwania transportu zwierząt,
- przedstawienie zharmonizowanego europejskiego modelu zaświadczeń dla przewoźników, zharmonizowanych planów tras w przypadku długotrwałego transportu,
- zapewnienie, aby każdy członek personelu obsługującego zwierzęta podczas transportu ukończył szkolenie uznawane przez właściwe władze, oraz
- zapewnienie, aby kontrole weterynaryjne w punktach kontroli granicznej Wspólnoty obejmowały dokładną kontrolę warunków dobrostanu zwierząt podczas transportu.
(8) Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt wydał opinię w sprawie dobrostanu zwierząt podczas transportu dnia 11 marca 2002 r.
W związku z tym, prawodawstwo wspólnotowe powinno zostać zmienione tak, aby uwzględnić nowe dowody naukowe uznając za priorytetową potrzebę zapewnienia właściwego egzekwowania w najbliższej przyszłości.
(9) Szczegółowe przepisy dotyczące drobiu, kotów i psów zostaną określone w odpowiednich propozycjach po otrzymaniu odpowiednich opinii od Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(10) W świetle doświadczenia zdobytego w ramach dyrektywy 91/628/EWG w harmonizacji prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego transportu zwierząt, oraz trudności napotkanych w transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, bardziej wskazane będzie ustanowienie reguł wspólnotowych w tym zakresie w formie rozporządzenia.W oczekiwaniu na przyjęcie szczegółowych przepisów dotyczących niektórych gatunków mających szczególne potrzeby oraz stanowiących niewielką część zwierząt Wspólnoty, należy umożliwić Państwom Członkowskim ustanowienie lub utrzymanie dodatkowych przepisów krajowych dotyczących transportu zwierząt należących do tych gatunków.
(11) Aby zagwarantować spójne i skuteczne stosowania niniejszego rozporządzenia we Wspólnocie w świetle podstawowej zasady, zgodnie z którą zwierzęta nie mogą być transportowane w warunkach powodujących zranienia lub niepotrzebne cierpienia, należy ustanowić szczegółowe przepisy uwzględniające szczególne potrzeby w związku z wykorzystaniem różnych środków transportu.
Tego rodzaju szczegółowe przepisy powinny być interpretowane i stosowane zgodnie z zasadą określoną powyżej oraz aktualizowane w odpowiednim terminie, w szczególności jeżeli w świetle nowych opinii naukowych nie gwarantują przestrzegania zasady określonej powyżej w odniesieniu do szczególnych gatunków lub szczególnych środków transportu.
(12) Transport w celach komercyjnych nie jest ograniczony do transportu związanego z jednoczesną wymianą pieniędzy, towarów lub usług.
Transport w celach komercyjnych obejmuje w szczególności transport, który bezpośrednio lub pośrednio wiąże się lub ma na celu osiągnięcie korzyści finansowych.
(13) Rozładunek oraz następujący po nim załadunek zwierząt może również być źródłem stresu, natomiast kontakt w punktach kontroli, zwanych uprzednio miejscami postoju, może w pewnych warunkach prowadzić do rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych.
Należy w związku z tym przewidzieć szczególne środki ochrony zdrowia i dobrostanu zwierząt podczas odpoczynku w punktach kontrolni.
W wyniku tego, konieczna jest zmiana przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/97 z dnia 25 czerwca 1997 r. dotyczącego kryteriów wspólnotowych dla miejsc postoju oraz zmieniającego plan trasy określony w załączniku do dyrektywy 91/628/EWG. [6]
(14) Niewystarczający dobrostan zwierząt często wynika z braku wyszkolenia osób, które się nimi zajmują.
W związku z tym, każda osoby obsługująca zwierzęta podczas transportu powinna odbyć szkolenie, które może być przeprowadzone jedynie przez organizacje uznane przez właściwe władze.
(15) Warunki dobrostanu zwierząt podczas transportu wynikają głównie z codziennego postępowania przewoźników.
Przeprowadzanie kontroli przez właściwe władze mogą zostać utrudnione ze względu na to, iż przewoźnicy mogą swobodnie prowadzić działalność w różnych Państwach Członkowskich.
Tym samym, przewoźnicy wykazywać się większą odpowiedzialnością i przejrzystością w odniesieniu do ich statusu i działań.
W szczególności powinni być w stanie przedstawić dowód posiadania uprawnień, zgłaszać regularnie wszelkie trudności oraz sporządzać dokładny opis prowadzonych działań i osiąganych wyników.
(16) W transporcie zwierząt uczestniczą nie tylko przewoźnicy, ale również operatorzy z innych kategorii, jak rolnicy, handlowcy, punkty gromadzenia i rzeźnie.
W związku z tym niektóre zobowiązania dotyczące dobrostanu zwierząt powinny być rozszerzone na wszystkie podmioty biorące udział w transporcie zwierząt.
(17) Punkty gromadzenia odgrywają kluczową rolę w transporcie niektórych gatunków zwierząt.
Tym samym, punkty gromadzenia powinny zapewniać, aby prawodawstwo wspólnotowe dotyczące ochrony zwierząt podczas transportu było znane i przestrzegane przez ich pracowników i osoby odwiedzające.
(18) Długie podróże mają bardziej szkodliwy wpływ na dobrostan zwierząt niż krótkie podróże.
Tym samym, powinno się opracować szczegółowe procedury zapewniające lepsze wykonywanie norm, w szczególności poprzez zwiększenie możliwości śledzenia przebiegu transportu.
(19) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [7] określa maksymalny czas jazdy oraz minimalne okresy odpoczynku dla kierowców drogowych.
Wskazane jest, aby czas podróży zwierząt był uregulowany w podobny sposób.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [8] powinno się zainstalować i stosować urządzenia rejestrujące, które zapewnią skuteczna kontrolę stosowania przepisów socjalnych dotyczących transportu drogowego.
Tego rodzaju dane powinny być udostępniane i kontrolowane tak, aby przestrzegane były ograniczenia czasu podróży określone w prawodawstwie dotyczącym dobrostanu zwierząt.
(20) Niewystarczająca wymiana informacji pomiędzy właściwymi władzami prowadzi do nieodpowiedniego wprowadzania prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony zwierząt podczas transportu.
Konieczne jest zatem ustanowienie elastycznych procedur poprawiających współpracę między właściwymi władzami w poszczególnych Państwach Członkowskich.
(21) Zarejestrowane nieparzystokopytne, o których mowa w art. 2 lit. c) dyrektywy 90/426/EWG [9], są często transportowane dla celów niehandlowych a taki transport musi być przeprowadzany zgodnie z ogólnymi celami rozporządzenia. Uwzględniając charakter takich przemieszczeń, stosownym wydaje się odstąpienie od niektórych przepisów, w myśl których zarejestrowane nieparzystokopytne transportuje się dla uczestnictwa w konkursach, wyścigach, wydarzeniach kulturalnych lub hodowli. Niemniej jednak nie należy stosować tego odstępstwa do nieparzystokopytnych transportowanych, bezpośrednio lub po odbyciu tranzytu poprzez rynek lub centrum rozrządowe do do rzeźni na ubój, które zgodnie z art. 2 lit. d) oraz art. 8 ust. 1, tiret drugie dyrektywy 90/426/EWG należy uznać za "nieparzystokopytne na ubój".
(22) Niewłaściwe śledzenie naruszeń prawodawstwa dotyczącego dobrostanu zwierząt sprzyja nieprzestrzeganiu tego prawodawstwa oraz prowadzi do zakłócenia konkurencji.
Tym samym, powinny zostać ustalone jednolite procedury w obrębie Wspólnoty w celu zwiększenia kontroli oraz nakładania sankcji za naruszenie prawodawstwa dotyczącego dobrostanu zwierząt.
Państwa Członkowskie powinny ustanowić nakładania sankcji stosowane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić, aby zostały one wprowadzone.
Kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(23) Znaczna liczba zwierząt jest transportowana statkami podczas bardzo długich podróży z oraz w obrębie Wspólnoty, natomiast transport morski może być kontrolowany w miejscu wypłynięcia.
Tym samym, ważne jest ustanowienie szczególnych środków i norm dla tego sposobu transportu.
(24) Aby zapewnić spójność prawodawstwa wspólnotowego, dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [10] powinna zostać zmieniona w taki sposób, aby została dostosowana do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zatwierdzenia punktów gromadzenia oraz wymagań dla przewoźników.
(25) Dyrektywa Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania [11] powinna również zostać zmieniona w sposób przystosowujący ją do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do użycia elektrycznych poganiaczy.
(26) Reguły i procedury informacyjne określone w dyrektywie Rady 89/608/EWG z dnia 21 listopada 1989 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i zootechnicznych [12] powinny być stosowane w odniesieniu do dobrostanu zwierząt podczas transportu, aby zagwarantować przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia.
(27) Decyzja Komisji 98/139/WE [13] ustanawiająca niektóre szczegółowe zasady dotyczące kontroli na miejscu, przeprowadzanych w dziedzinie weterynarii przez ekspertów Komisji w Państwach Członkowskich, powinna przyczynić się do zagwarantowania jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia.
(28) Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące wentylacji w pojazdach transportujących zwierzęta podczas długich podróży.
Zatem, rozporządzenie Rady (WE) nr 411/98 z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie dodatkowych norm ochrony zwierząt obowiązujących w pojazdach kołowych, używanych do przewozu zwierząt w czasie dłuższym niż osiem godzin [14] powinno zostać uchylone.
(29) Wskazane jest określenie prostej procedury pozwalającej Radzie na aktualizację niektórych ważnych elementów technicznych niniejszego rozporządzenia, w szczególności w świetle oceny jego wpływu na transport zwierząt w ramach rozszerzonej Wspólnoty oraz ustanowienie specyfikacji dla Systemu Nawigacji stosowanego w odniesieniu do wszystkich środków transportu drogowego w świetle przyszłego rozwoju technologicznego w tej dziedzinie, jak zakończenie tworzenia systemu Galileo.
(30) Należy przewidzieć możliwość ustalenia odstępstw w celu uwzględnienia oddalenia niektórych regionów od kontynentalnej części terytorium Wspólnoty, w szczególności najbardziej peryferyjnych regionów, o których mowa w art. 299 Traktatu.
(31) Powinny zostać przyjęte środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [15],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Zakres, definicje i ogólne warunki transportu zwierząt
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do transportu zwierząt kręgowych w obrębie Wspólnoty, jak również do przeprowadzanych przez właściwych urzędników specjalnych kontroli partii wjeżdżających na lub opuszczających obszar celny Wspólnoty.
2.
Jedynie art. 3 i art. 27 stosują się do:
a) transportu zwierząt dokonywanego przez rolników wykorzystujących pojazdy rolnicze lub należące do nich środki transportu, w przypadku gdy warunki geograficzne wymagają transportu niektórych typów zwierząt w celu sezonowego wypasu;.
b) transportu własnych zwierząt dokonywanego przez rolników za pomocą własnych środków transportu na odległość mniejszą niż 50 km od ich gospodarstwa.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza wprowadzenia bardziej restrykcyjnych środków krajowych, mających na celu poprawę dobrostanu zwierząt podczas transportu odbywającego się jedynie w obrębie terytorium Państwa Członkowskiego lub podczas transportu morskiego rozpoczynającego się na terytorium Państwa Członkowskiego.
4.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla weterynaryjnego prawodawstwa Wspólnoty.
5.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do transportu zwierząt nie mającego związku z działalnością gospodarczą oraz do transportu zwierząt bezpośrednio do lub z gabinetów lub klinik weterynaryjnych, odbywającego się z polecenia lekarza weterynarii.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "zwierzęta" oznacza żywe zwierzęta kręgowe;
b) "punkty gromadzenia" oznacza miejsca takie jak gospodarstwa, punkty skupu i targowiska, gdzie zwierzęta domowe nieparzystokopytne lub gatunki domowego bydła, kóz, owiec lub świń pochodzące z różnych gospodarstw są łączone razem w celu stworzenia partii;
c) "osoba obsługująca" oznacza osobę bezpośrednio odpowiedzialną za dobrostan zwierząt, która towarzyszy im podczas przewozu;
d) "punkt kontroli granicznej" oznacza każdy punkt kontroli przeznaczony oraz przyjęty zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/496/EWG [16] ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich;
e) "weterynaryjne prawodawstwo Wspólnoty" oznacza prawodawstwo wymienione w rozdziale I załącznika A do dyrektywy 90/425/EWG [17] oraz wszystkie przepisy wykonawcze, które się do niego odnoszą;
f) "właściwe władze" oznaczają centralną instytucję Państwa Członkowskiego właściwą do przeprowadzania kontroli dobrostanu zwierząt lub jakikolwiek organ oddelegowany w tym celu;
g) "kontener" oznacza każdą klatkę, pudło, zbiornik lub inną sztywną strukturę stosowaną do transportu zwierząt, nie stanowiącą środka transportu;
h) "punkty kontroli" oznaczają punkty kontroli, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1255/97;
i) "punkty wyjścia" oznaczają punkty kontroli granicznej lub jakiekolwiek inne miejsce wyznaczone przez Państwo Członkowskie, gdzie zwierzęta opuszczają terytorium celne Wspólnoty;
j) "przewóz" oznacza całą operację transportu z miejsca wyjazdu do miejsca przeznaczenia, w tym rozładowanie, umieszczanie w odpowiednich pomieszczeniach i załadowanie mające miejsce na pośrednich etapach przewozu;
k) "opiekun" oznacza osobę fizyczną lub prawną, z wyjątkiem przewoźnika, odpowiedzialną oraz obsługującą zwierzęta, w charakterze czasowym lub stałym;
l) "statek do transportu zwierząt" oznacza statek przeznaczony lub mający na celu przewóz zwierząt domowych nieparzystokopytnych lub domowego bydła, kóz, owiec lub świń, inny niż statek ro-ro oraz inny niż statek transportujący zwierzęta w ruchomych kontenerach;
m) "długotrwały przewóz" oznacza podróż, przekraczającą 8 godzin, rozpoczynającą się w chwili, gdy pierwsze zwierzę z partii przemieszcza się;
n) "środki transportu" są to pojazdy drogowe lub kolejowe, statki i samoloty stosowane do transportu zwierząt;
o) "systemy nawigacji" oznacza infrastrukturę opartą na satelitach, dostarczającą ogólnoświatowe, ciągłe, dokładne i gwarantowane pod względem czasu i miejsca usługi pozycjonowania lub technologię dostarczającą usługi uznawane za równoważne do celów niniejszego rozporządzenia;
p) "urzędowy lekarz weterynarii" oznacza lekarza uznawanego przez właściwą władzę Państwa Członkowskiego;
q) "organizator" oznacza:
i) przewoźnika, który zleca co najmniej jednemu innemu przewoźnikowi część przewozu; lub
ii) osobę fizyczną lub prawną zawierającą umowę przewozu z więcej niż jednym przewoźnikiem; lub
iii) osobę, która podpisała sekcję 1 dziennika podróży zawartego w załączniku II;
r) "miejsce wyjazdu" oznacza miejsce, w którym zwierzę zostało po raz pierwszy załadowane na środek transportu, pod warunkiem, że przebywało ono w tym miejscu przynajmniej przez 48 godzin przed wyjazdem;
Punkty gromadzenia zwierząt, zatwierdzone zgodnie z weterynaryjnym prawodawstwem wspólnotowym, również mogą być uznane za miejsca wyjazdu pod warunkiem, że:
i) odległość pomiędzy pierwszym miejscem załadunku a miejscem gromadzenia jest mniejsza niż 100 km; lub
ii) zwierzętom dostarczono odpowiednią ściółkę, i jeśli to możliwe są niezwiązane i napojone co najmniej 6 godzin przed wyjazdem z punktu gromadzenia;
s) "miejsce przeznaczenia" oznacza miejsce, w którym przeprowadzany jest rozładunek zwierząt ze środka transportu i gdzie zwierzęta:
i) są umieszczane w odpowiednich pomieszczeniach przez co najmniej 48 godzin przed wyjazdem; lub
ii) poddawane są ubojowi;
t) "miejsce postoju lub transferu" oznacza miejsce, w którym podróż zostaje przerwana, nie będące miejscem przeznaczenia, w tym miejsce zmiany środka transportu związane z rozładunkiem lub bez rozładunku;
u) "zarejestrowane nieparzystokopytne" oznacza zwierzęta nieparzystokopytne, o których mowa w dyrektywie 90/426/EWG [18];
v) "statek ro-ro" oznacza statek morski z urządzeniami umożliwiającymi pojazdom drogowym lub kolejowym wtaczanie i wytaczanie ze statku;
w) "transport" oznacza wszelkie przemieszczanie zwierząt odbywające się przy użyciu środka transportu, które obejmuje załadunek i wyładunek zwierząt, transfer i odpoczynek aż do chwili zakończenia wyładunku zwierząt w miejscu przeznaczenia;
x) "przewoźnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną transportującą zwierzęta na własny rachunek lub na rachunek strony trzeciej;
y) "nieujarzmione nieparzystokopytne" oznacza nieparzystokopytne, które nie mogą zostać związane lub prowadzone na uwięzi bez spowodowania niepotrzebnego pobudzenia, bólu lub cierpienia;
z) "pojazd" oznacza środek transportu wyposażony w koła posiadający napęd lub holowany;
Artykuł 3
Ogólne warunki transportu zwierząt
Nikt nie może przewozić zwierząt lub zlecać transportu zwierząt w sposób powodujący ich okaleczenie lub przyczyniający się do zadawanie im cierpienia.
Ponadto należy spełnić następujące warunki:
a) podjęto wcześniej wszystkie niezbędne czynności celem skrócenia do minimum długości trwania przewozu oraz zapewnienia potrzeb zwierząt podczas przewozu;
b) zwierzęta są zdolne do podróży;
c) środki transportu są przeznaczone, skonstruowane, utrzymywane oraz działają w sposób pozwalający zapobiec zranieniu i cierpieniu oraz w sposób zapewniający bezpieczeństwo zwierząt;
d) urządzenia do załadunku i wyładunku są odpowiednio zaprojektowane, skonstruowane, utrzymywane i obsługiwane tak, aby zapobiec zranieniu i cierpieniu zwierząt oraz w sposób zapewniający bezpieczeństwo zwierząt;
e) personel zajmująca się zwierzętami posiada odpowiednie wyszkolenie lub kompetencje wymagane w tym przypadku i wykonuje swoje obowiązki bez stosowania przemocy lub jakiejkolwiek metody powodującej niepotrzebny strach, zranienie lub cierpienie;
f) transport jest przeprowadzany bez opóźnień do miejsca przeznaczenia, natomiast warunki dobrostanu zwierząt są regularnie kontrolowane i utrzymywane na odpowiednim poziomie;
g) zwierzęta mają zapewnioną odpowiednią powierzchnię podłogi i wysokość, właściwe dla ich wielkości i zaplanowanego przewozu;
h) woda, karma i odpoczynek są zapewnione w odpowiednich odstępach czasu oraz odpowiadają ilościowo i jakościowo danemu gatunkowi i wielkości zwierząt.
ROZDZIAŁ II
Organizatorzy, przewoźnicy, obsługa i punkty gromadzeń
Artykuł 4
Dokumentacja transportu
1.
Do transportu zwierząt uprawnione są jedynie osoby posiadające w środku transportu dokumenty określające:
a) pochodzenie zwierząt i ich właściciela;
b) miejsce wyjazdu;
c) datę i czas wyjazdu;
d) przewidziane miejsce przeznaczenia;
e) przewidywany czas trwania przewozu.
2.
Przewoźnik udostępnia dokumentację określoną w ust. 1 właściwej władzy na jej żądanie.
Artykuł 5
Obowiązki planowania w odniesieniu do transportu zwierząt
1. Żadna osoba nie może zawrzeć umowy przewozu lub umowy o podwykonawstwo na przewóz zwierząt z wyjątkiem autoryzowanych przewoźników zgodnie z art. 10 ust. 1 lub art. 11 ust. 1.
2.
Przewoźnicy wyznaczają osobę fizyczną odpowiedzialną za transport i zapewniającą, aby w każdej chwili można było uzyskać informacje związane z planowaniem, wykonaniem i zakończeniem etapu przewozu, za którą są odpowiedzialni.
3.
Organizatorzy zapewniają, aby podczas każdego przewozu:
a) dobrostan zwierząt nie był zmniejszony przez niewystarczającą koordynację różnych etapów przewozu oraz aby uwzględnione zostały warunki meteorologiczne przewozu; oraz
b) osoba fizyczna była odpowiedzialna za dostarczanie w każdej chwili właściwej władzy informacji o organizacji, wykonaniu i zakończeniu przewozu.
4.
W przypadku długich przewozów pomiędzy Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi domowych gatunków nieparzystokopytnych innych niż zarejestrowane nieparzystokopytne, bydła, owiec, kóz i świń, przewoźnicy organizatorzy stosują przepisy dotyczące dzienników podróży zamieszczone w załączniku II.
Artykuł 6
Przewoźnicy
1.
Przewoźnikiem może być jedynie osoba, która otrzyma zezwolenie wydane przez właściwe władze zgodnie z art. 10 ust. 1 lub w przypadku długotrwałych przewozów, zgodnie z art. 11 ust. 1.
Podczas transportu zwierząt kopia zezwolenia powinna być dostępna dla właściwych władz.
2. Przewoźnicy, powiadomią właściwe władze o wszelkich zmianach w odniesieniu do informacji i dokumentów, o których mowa w art. 10 ust. 1 lub w przypadku przewozów, w art. 11 ust. 1, w terminie nie dłuższym niż 15 dni roboczych od chwili zajścia zmian.
3.
Przewoźnicy transportują zwierzęta zgodnie z przepisami technicznymi zawartymi w załączniku I.
4.
Przewoźnicy powierzają obsługę zwierząt personelowi przeszkolonemu w zakresie odpowiednich przepisów załącznika I i II.
5.
Do prowadzenia pojazdu lub obsługi pojazdu transportującego gatunki domowych nieparzystokopytnych, bydła, owiec, kóz, świń lub drobiu uprawione są jedynie osoby posiadające licencję zgodnie z art. 17 ust. 2.
Podczas transportu zwierząt licencja powinna być dostępna dla właściwych władz.
6.
Przewoźnicy zapewniają obecność osoby obsługującej dla każdej partii zwierząt z wyjątkiem sytuacji, kiedy:
a) zwierzęta są transportowane w zabezpieczonych, odpowiednio wentylowanych kontenerach, zawierających w razie potrzeby wystarczającą ilość karmy i wody w niewywracalnych pojemnikach, natomiast przewóz trwa dwa razy dłużej od przewidywanego czasu;
b) kierowca pełni funkcję osoby obsługującej.
7.
Ust. 1, 2, 4 i 5 nie stosują się do osób transportujących zwierzęta na maksymalną odległość 65 km, liczoną od miejsca wyjazdu do miejsca przeznaczenia.
8. Przewoźnicy udostępniają świadectwo zatwierdzenia, jak określono w art. 18 ust. 2 lub art. 19 ust. 2, właściwym władzom kraju, do którego przewożone są zwierzęta.
9.
Przewoźnicy domowych nieparzystokopytnych, z wyjątkiem zarejestrowanych nieparzystokopytnych oraz gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń, w długotrwałych przewozach stosują system nawigacji, o którym mowa w załączniku I, rozdział VI, ust. 4.2, od 1 stycznia 2007 r. do środków transportu drogowego po raz pierwszy wprowadzonych do użytku, natomiast od 1 stycznia 2009 r. do wszystkich środków transportu drogowego.
Przechowują oni dane uzyskane przez ten system nawigacji przez co najmniej 3 lata i udostępniają je na wniosek właściwych władz, w szczególności jeżeli przeprowadzane są kontrole, o których mowa w art. 15 ust. 4.
Środki wykonawcze dotyczące tego ustępu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2.
Artykuł 7
Kontrole poprzedzające przewóz i zatwierdzenie środków transportu
1.
Długotrwały transport drogowy zwierząt dozwolony jest jedynie po wcześniejszej kontroli środków transportu oraz wydaniu świadectwa zatwierdzenia zgodnie z art. 18 ust. 1.
2.
Transport zwierząt drogą morską, na odległość większą niż 10 mil morskich, domowych nieparzystokopytnych oraz gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń z portu Wspólnoty dozwolony jest jedynie po wcześniejszej kontroli statku do przewozu zwierząt oraz ywdaniu świadectwa zatwierdzenia zgodnie z art. 19 ust. 1.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosują się do kontenerów używanych do długotrwałego transportu domowych nieparzystokopytnych oraz gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń drogą lądową lub/i morską.
Artykuł 8
Opiekunowie
1.
Opiekunowie zwierząt w miejscu wyjazdu, transferu lub w miejscu przeznaczenia zapewniają, aby spełnione zostały reguły techniczne ustanowione w rozdziale I i III sekcja 1 załącznik I w odniesieniu do transportowanych zwierząt.
2.
Opiekunowie sprawdzają wszystkie zwierzęta przybywające na miejsce tranzytu lub na miejsce przeznaczenia i określają czy ich przewóz był długotrwały.
W przypadku długotrwałych przewozów domowych nieparzystokopytnych oraz gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń, opiekunowie przestrzegają przepisów dotyczących dziennika podróży ustanowionych w załączniku II.
Artykuł 9
Punkty gromadzenia
1.
Operatorzy punktów gromadzenia zapewniają, aby zwierzęta były traktowane zgodnie z regułami technicznymi ustanowionymi w rozdziale I i III sekcja 1 załącznik I.
2.
Ponadto operatorzy punktów gromadzenia, uznanych w ramach weterynaryjnego prawodawstwa Wspólnoty:
a) zapewniają obsługę zwierząt jedynie przez personel, który przeszedł szkolenia dotyczące odpowiednich reguł technicznych ustanowionych w załączniku I;
b) regularnie informują osoby znajdujące się w punktach gromadzenia o ich obowiązkach i zobowiązaniach w ramach niniejszego rozporządzenia oraz sankcjach wynikających z ich niewykonania;
c) udostępniają dla osób dopuszczonych do punktu gromadzenia informacji dotyczących właściwych władz, które powiadamiana jest o wszelkich możliwych naruszeniach wymogów niniejszego rozporządzenia;
d) w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia przez jakąkolwiek osobę obecną w punkcie gromadzenia i bez uszczerbku dla działań podejmowanych przez właściwe władze, operatorzy podejmą niezbędne środki w celu usunięcia stwierdzonej niezgodności oraz celem zapobieżenia jej ponownemu wystąpieniu;
e) przyjmują, monitorują i realizują niezbędne przepisy wewnętrzne, aby zagwarantować przestrzeganie przepisów zawartych w lit. a)–d).
ROZDZIAŁ III
Obowiązki i zobowiązania właściwych władz
Artykuł 10
Wymagania dotyczące zezwoleń dla przewoźników
1.
Właściwe władze wydają przewoźnikom zezwolenie, pod warunkiem że:
a) osoby ubiegające się znajdują się, lub w przypadku osób ubiegających się i znajdujących się w państwach trzecich, są reprezentowane w Państwie Członkowskim, w którym ubiegają się o zezwolenie;
b) osoby ubiegające się wykazały, że dysponują wystarczającą liczbą właściwego personelu, wyposażenia i procedur operacyjnych umożliwiających im przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, w tym w odpowiednim przypadku zasad dobrej praktyki;
c) osoby ubiegające się lub ich przedstawiciele nie figurują w rejestrze skazanych za poważne naruszenia prawodawstwa wspólnotowego oraz/lub ustawodawstwa krajowego dotyczącego ochrony zwierząt w ciągu trzech lat poprzedzających złożenie wniosku.
Przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy składający wniosek zapewnił właściwe władze, że podjęte zostały wszystkie środki celem uniknięcia dalszych naruszeń.
2.
Właściwe władze wydają zezwolenia określone w ust. 1, zgodnie ze wzorem przedstawionym w rozdziale I załącznika III.
Tego rodzaju zezwolenie będzie ważne maksymalnie pięć lat od daty wystawienia i nie będzie obowiązywało w przypadku długotrwałego przewozu.
Artykuł 11
Wymagania dotyczące zezwoleń w przypadku długotrwałych przewozów
1.
Właściwe władze wydają przewoźnikom zezwolenia na długotrwały transport, pod warunkiem że:
a) spełnią oni przepisy art. 10 ust. 1;
b) osoby ubiegające się złożą następujące dokumenty:
i) ważne prawa jazdy kierowców i osób obsługujących, jak określono w art. 17 ust. 2 w odniesieniu do wszystkich kierowców i osób obsługujących podczas długotrwałego przewozu;
ii) ważne świadectwa zatwierdzenia, jak określono w art. 18 ust. 2 w odniesieniu do wszystkich środków transportu używanych podczas długotrwałego przewozu;
iii) zawierające szczegółowe informacje dotyczące procedur umożliwiających przewoźnikowi śledzenie i rejestrowanie ruchu pojazdów drogowych, za które odpowiadają oraz procedur kontaktowania się z poszczególnymi kierowcami w każdej chwili podczas długotrwałego przewozu;
iv) plan kryzysowy w nagłych przypadkach.
2. Do celów ust. 1 lit. b) ppkt iii) przewoźnicy transportujący w ramach długotrwałego przewozu domowe nieparzystokopytne inne niż zarejestrowane nieparzystokopytne, gatunki domowego bydła, owiec, kóz i świń wykazują stosowanie systemu nawigacji określonego w art. 6 ust. 9:
a) w przypadku środków transportu drogowego po raz pierwszy wprowadzonych do użytku, od 1 stycznia 2007 r.;
b) w przypadku wszystkich środków transportu drogowego, od 1 stycznia 2009 r.
3.
Właściwe władze wydają zezwolenia zgodnie ze wzorem przedstawionym w rozdziale II załącznika III.
Tego rodzaju zezwolenie jest ważne maksymalnie pięć lat od daty wystawienia i jest ważne podczas wszystkich przewozów, w tym długotrwałych.
Artykuł 12
Ograniczenia w odniesieniu do wniosków o zezwolenie
Zgodnie z art. 10 lub art. 11 przewoźnicy składają wniosek o zezwolenie wyłącznie do jednej władzy i wyłącznie w jednym Państwie Członkowskim.
Artykuł 13
Przedmiot zezwolenia wydawanego przez właściwe władze
1. Właściwe władze mogą ograniczyć zakres zezwolenia określonego w art. 10 ust. 1 lub zezwolenia na długotrwały przewóz określonego w art. 11 ust. 1 w zależności od kryteriów, które mogą zostać poddane kontroli podczas transportu.
2. Właściwe władze wydają zezwolenie określone w art. 10 ust. 1 lub zezwolenie na długotrwały przewóz określone w art. 11 ust. 1 z numerem niepowtarzalnym w danym Państwie Członkowskim. Zezwolenie sporządzone jest w językach urzędowych Państwa Członkowskiego oraz w języku angielskim, jeśli przewoźnik prowadzi działalność w innym Państwie Członkowskim.
3. Właściwe władze prowadzą rejestr zezwoleń określonych w art. 10 ust. 1 lub art. 11 ust. 1 w sposób umożliwiający właściwym władzom szybką identyfikację przewoźnika, w szczególności w przypadku gdy nie spełnia on wymagań niniejszego rozporządzenia.
4.
Właściwe władze prowadzą rejestr zezwoleń określonych w art. 11 ust. 1 w postaci elektronicznej bazy danych.
Nazwa przewoźnika i numer zezwolenia jest ogólnodostępny podczas okresu ważności zezwolenia.
Zgodnie z regułami wspólnotowymi oraz/lub krajowymi dotyczącymi ochrony danych osobowych, e prawo dostępu do pozostałych danych dotyczące zezwolenia udzielane jest przez Państwo Członkowskie.
Baza danych zawiera również decyzje wydane zgodnie z art. 26 ust. 4 lit. c) oraz art. 26 ust. 6.
Artykuł 14
Kontrole oraz inne środki związane z dziennikiem podróży podejmowane przez właściwe władze przed długotrwałym przewozem
1.
W przypadku długotrwałego przewozu między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi domowych nieparzystokopytnych oraz gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń, właściwe władze miejsca wyjazdu:
a) przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia czy:
i) przewoźnicy wskazani w dzienniku posiadają odpowiednie zezwolenia na transport, ważne świadectwa zatwierdzenia środka transportu do przewozu na duże odległości oraz ważne zaświadczenia o uprawnieniach kierowców i osób obsługujących;
ii) dziennik podróży złożony przez organizatora jest możliwy do zrealizowania i zgodny z niniejszym rozporządzeniem;
b) jeżeli wynik kontroli opisanych w lit. a) jest niezadowalający, wymagają od organizatora zmiany ustaleń dotyczących przewidzianych dzienników podróży w przypadku długotrwałego przewozu w taki sposób, aby były zgodne z niniejszym rozporządzeniem;
c) jeżeli wynik kontroli opisanych w lit. a) jest zadowalający, właściwe władze stemplują dziennik podróży;
d) przekazują szczegółowe informacje dotyczące planowanego długotrwałego przewozu znajdujące się w dzienniku podróży, tak szybko jak to możliwe, do właściwych władz miejsca przeznaczenia, punktu wyjścia lub punktu kontroli za pośrednictwem systemu wymiany informacji opisanego w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. c), stemplowanie dziennika podróży nie jest wymagane w odniesieniu do przewozów przy użyciu systemu opisanego w art. 6 ust. 9.
Artykuł 15
Kontrole przeprowadzane przez właściwe władze na każdym etapie długotrwałego przewozu
1.
Na każdym etapie długotrwałego przewozu właściwe władze przeprowadzają właściwe kontrole wyrywkowe lub ukierunkowane celem sprawdzenia, czy przewidywany czas podróży jest możliwy do zrealizowania oraz czy przewóz spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia, a w szczególności czy czas podróży i postoju jest zgodny z limitami określonymi w rozdziale V załącznika I.
2.
W przypadku długotrwałego przewozu między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi, kontrole zdolności do podróży w miejscu wyjazdu, jak podano w rozdziale I załącznika I, będą dokonywane przed załadunkiem i będą stanowić część kontroli stanu zdrowia zwierząt określonych odpowiednim weterynaryjnym prawodawstwem wspólnotowym, czasowo ograniczonym takim prawodawstwem.
3.
Jeżeli miejscem przeznaczenia jest rzeźnia, kontrole przewidziane w ust. 1 mogą być przeprowadzone jako część kontroli dobrostanu zwierząt ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., ustanawiającym szczegółowe warunki dla organizacji kontroli urzędowych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [19].
4.
Zapisy przemieszczania się środków transportu drogowego otrzymane z systemu nawigacyjnych mogą być, w razie potrzeby, wykorzystywane do przeprowadzania tych kontroli.
Artykuł 16
Szkolenie personelu i wyposażenie właściwych władz
Właściwe władze zapewniają, aby personel został odpowiednio wyszkolony i posiadał odpowiednie wyposażenie do kontroli danych zapisywanych przez:
- urządzenie rejestrujące drogowego środka transportu, opisane w rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85;
- system nawigacji.
Artykuł 17
Szkolenia i licencje
1. W szkoleniach będą mogli uczestniczyć personel przewoźników oraz punktów gromadzeń do celów art. 6 ust. 4 oraz art. 9 ust. 2 lit. a).
2.
Licencje dla kierowców i osób obsługujących pojazdy drogowe przewożące domowe nieparzystokopytne lub gatunki domowego bydła, owiec, kóz i świń, jak określono w art. 6 ust. 5 są wydawane zgodnie z załącznikiem IV.
Licencja jest sporządzona w językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym wydawane jest zaświadczenie oraz w języku angielskim, jeśli kierowca lub osoba obsługująca pracuje w innym Państwie Członkowskim.
Licencja zostanie wydana przez właściwe władze lub organ wyznaczony do tego celu przez Państwo Członkowskie zgodnie ze wzorem znajdującym się w rozdziale III załącznika III.
Licencja powinna dotyczyć jedynie wyszczególnionych gatunków lub grup gatunków.
Artykuł 18
Świadectwo zatwierdzenia środka transportu drogowego
1.
Właściwe władze lub organy wyznaczone przez Państwo Członkowskie wydają świadectwo zatwierdzenia środka transportu drogowego wykorzystywanego do długotrwałego transportu pod warunkiem, że środek transportu:
a) nie jest przedmiotem innego wniosku o zatwierdzenie i nie posiada świadectwa zatwierdzenia wydanego przez inne władze tego samego lub innego Państwa Członkowskiego;
b) został poddany kontroli przez właściwe władze lub organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie i spełnia wymagania zawarte w rozdziałach II i VI załącznika I w stosunku do zaprojektowania, konstrukcji i utrzymania środków transportu przeznaczonych do długotrwałych przewozów.
2.
Właściwe władze lub organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie wydaje każde zaświadczenie z niepowtarzalnym w danym Państwie Członkowskim numerem oraz zgodnie ze wzorem zawartym w rozdziale IV załącznika III.
Licencja zostanie sporządzona w językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym wydano zaświadczenie oraz w języku angielskim.
Zaświadczenie ważne jest maksymalnie przez okres pięciu lat od chwili wydania oraz będzie przestaje być ważne w przypadku modyfikacji lub przebudowy środka transportu w sposób wpływający na dobrostan zwierząt.
3.
Właściwe władze rejestrują świadectwa zatwierdzenia środków transportu drogowego do długotrwałego przewozu w elektronicznej bazie danych, w sposób umożliwiający szybką identyfikację przez właściwe władze wszystkich Państw Członkowskich, w szczególności w przypadku gdy nie spełnione są wymagania niniejszego rozporządzenia.
4.
Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania przepisów niniejszego artykułu oraz przepisów rozdziału V ust. 1.4. lit. b) oraz rozdziału VI załącznika I w odniesieniu do środków transportu drogowego, w przypadku przewozu nie przekraczającego 12 godzin, w celu dotarcia do miejsca przeznaczenia.
Artykuł 19
Świadectwo zatwierdzenia statku do transportu zwierząt
1.
Właściwe władze lub organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie wydaje na wniosek, świadectwo zatwierdzenia statku do transportu zwierząt pod warunkiem, że statek:
a) jest obsługiwany w Państwie Członkowskim, w którym złożono wniosek;
b) nie jest przedmiotem wniosku o zatwierdzenie i nie posiada świadectwa zatwierdzenia wydanego przez właściwe władze tego samego lub innego Państwa Członkowskiego;
c) został poddany kontroli przez właściwe władze lub organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie i spełnia wymagania zawarte w sekcji 1 rozdział VI załącznika I w stosunku do konstrukcji i wyposażenia statków przeznaczonych do transportu zwierząt.
2.
Właściwe władze lub organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie wydaje każde świadectwo z niepowtarzalnym w danym Państwie Członkowskim numerem.
Świadectwo jest sporządzone w językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym wydano świadectwo oraz w języku angielskim.
Świadectwo jest ważne maksymalnie przez okres pięciu lat od chwili wydania oraz przestaje być ważne w przypadku modyfikacji lub przebudowy środka transportu w sposób wpływający na dobrostan zwierząt.
3.
Właściwe władze rejestrują świadectwa zatwierdzenia statków przeznaczonych do transportu zwierząt w sposób umożliwiający szybką identyfikację przez właściwe władze, w szczególności, w przypadku gdy nie są spełnione wymagania niniejszego rozporządzenia.
4.
Właściwe władze rejestrują świadectwa zatwierdzenia statków przeznaczonych do transportu zwierząt w elektronicznej bazie danych w sposób umożliwiający szybką identyfikację przez właściwe władze, w szczególności w przypadku gdy nie są spełnione wymagania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Kontrola statków do transportu zwierząt podczas załadowania i rozładowania
1.
Właściwe władze kontrolują statki do transportu zwierząt przed każdym załadowaniem zwierząt w celu sprawdzenia w szczególności czy:
a) statek do transportu zwierząt jest zbudowany i wyposażony dla danej liczby i rodzaju transportowanych zwierząt;
b) przedziały dla zwierząt są w dobrym stanie;
c) wyposażenie opisane w rozdziale IV załącznika I jest w dobrym stanie.
2.
Właściwe władze kontrolują następujące punkty przed i podczas każdego załadowania/rozładowania statków do transportu zwierząt celem zapewnienia aby:
a) zwierzęta były zdolne do kontynuacji podróży;
b) operacje ładowania/rozładowania były przeprowadzane zgodnie z rozdziałem III załącznika I;
c) rozwiązania dotyczące wody i karmy były zgodne z sekcją 2 rozdziału IV załącznika I.
Artykuł 21
Kontrole w punktach wyjścia oraz punktach kontroli granicznej
1.
Bez uszczerbku dla kontroli ustanowionych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 639/2003, gdy zwierzęta znajdują się w punktach wyjścia lub w punktach kontroli granicznej, urzędowi lekarze weterynarii Państw Członkowskich sprawdzają czy zwierzęta są transportowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności czy:
a) przewoźnicy posiadają kopię ważnego zezwolenia określonego art. 10 ust. 1 lub w odniesieniu do długotrwałych przewozów w art. 11 ust. 1;
b) kierowcy pojazdów drogowych transportujących domowe nieparzystokopytne, gatunki domowego bydła, owiec, kóz i świń lub drób, oraz osoby obsługujące posiadają ważne licencje, określone art. 17 ust. 2;
c) zwierzęta są zdolne do dalszej podróży;
d) środki transportu, w których zwierzęta mają kontynuować podróż spełniają warunki określone w rozdziale II oraz w stosownym przypadku rozdziału VI załącznika I;
e) w przypadku wywozu, przewoźnicy dostarczyli dowód na to, iż podróż z miejsca wyjazdu do pierwszego miejsca rozładunku w kraju ostatecznego przeznaczenia odbyła się zgodnie z wszelkimi umowami międzynarodowymi wymienionymi w załączniku V, obowiązującymi w danym kraju;
f) możliwy był lub jest długotrwały przewóz domowych nieparzystokopytnych oraz gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń.
2.
W przypadku długotrwałego przewozu domowych nieparzystokopytnych, gatunków domowego bydła, owiec, kóz i świń, urzędowi lekarze weterynarii w punktach wyjścia oraz punktach kontroli granicznej wykonują i odnotowują kontrole wymienione w sekcji 3 "Miejsce przeznaczenia" dziennika podróży w załączniku II.
Zapisy z tych kontroli oraz kontroli opisanych w ust. 1 będą przechowywane przez właściwe władze przez okres co najmniej trzech lat od daty kontroli, w tym kopia odpowiedniego formularza lub wydruki opisane w załączniku I lub załączniku IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, o ile pojazd jest objęty tym rozporządzeniem.
3.
Jeśli właściwe władze uznają zwierzęta za niezdolne do ukończenia podróży, zostaną one rozładowane, napojone, nakarmione i zostanie im zapewniony odpoczynek.
Artykuł 22
Opóźnienia podczas transportu
1 Właściwe władze podejmują niezbędne środki, aby zapobiec lub ograniczyć do minimum wszelkie opóźnienia podczas transportu lub cierpienia zwierząt, w przypadku gdy nieprzewidziane okoliczności utrudniają stosowanie niniejszego rozporządzenia.
Właściwe władze zapewniają szczególne środki w odniesieniu do miejsc transferu, punktów wyjścia lub punktów kontroli granicznej pozwalające na traktowanie transportu zwierząt w sposób priorytetowy.
2.
Niedozwolone jest wstrzymanie jakiejkolwiek partii zwierząt podczas transportu, chyba że jest to niezbędne dla dobrostanu zwierząt lub z przyczyn bezpieczeństwa publicznego.
Między zakończeniem załadunku a rozpoczęciem przewozu nie powinny wystąpić żadne niepotrzebne opóźnienia.
Jeśli jakakolwiek partia zwierząt musi zostać wstrzymana podczas transportu na więcej niż dwie godziny, właściwe władze zapewniają, aby poczyniono odpowiednie kroki związane z opieką nad zwierzętami oraz, w razie potrzeby, z ich nakarmieniem, napojeniem, rozładowaniem i umieszczeniem w odpowiednich pomieszczeniach.
ROZDZIAŁ IV
Wprowadzenie w życie i wymiana informacji
Artykuł 23
Środki interwencyjne podejmowane w przypadku gdy przewoźnicy nie stosują przepisów niniejszego rozporządzenia
1.
Jeśli właściwe władze stwierdzą, że nie są spełniane jakiekolwiek przepisy niniejszego rozporządzenia, podejmują one lub skłaniają osobę odpowiedzialną za zwierzęta do podjęcia działań niezbędnych dla zachowania dobrostanu zwierząt.
Tego rodzaju działanie nie powoduje niepotrzebnego lub dodatkowego cierpienia zwierząt i jest odpowiednie do wielkości związanego z nim ryzyka.
Właściwe władze pokrywają w odpowiedni sposób koszty tego rodzaju działań .
2.
W zależności od okoliczności każdego przypadku, tego rodzaju działania mogą obejmować:
a) zmianę kierowcy lub osoby obsługującej;
b) prowizoryczne naprawienie środka transportu w celu zapobieżenia bezpośredniemu zranieniu zwierząt;
c) przeniesienie partii lub części partii do innego środka transportu;
d) powrót zwierząt do miejsca wyjazdu możliwie najkrótszą trasą lub zezwolenie na kontynuowanie przewozu zwierząt do miejsca przeznaczenia możliwie najkrótszą trasą w zależności od tego, które z tych działań jest bardziej wskazane dla dobrostanu zwierząt;
e) rozładowanie zwierząt i umieszczenie ich w odpowiednich pomieszczeniach pod odpowiednią opieką, aż do rozwiązania problemu.
Jeżeli nie istnieją inne środki ochrony dobrostanu zwierząt, zostaną one w humanitarny sposób zabite lub uśpione.
3.
Jeżeli muszą zostać podjęte działania w związku z nieprzestrzeganiem przepisów niniejszego rozporządzenia, jak określono w ust. 1, a konieczny jest transport zwierząt z naruszeniem jednego z przepisów niniejszego rozporządzenia, właściwe władze wydają zezwolenie na transport zwierząt.
Zezwolenie określa zwierzęta, których dotyczy oraz określa warunki, w których mogą być transportowane, zanim przepisy niniejszego rozporządzenia zostaną całkowicie spełnione.
Tego rodzaju zezwolenie będzie dołączone do transportu ze zwierzętami.
4.
Właściwe władze bezzwłocznie podejmują niezbędne środki, jeżeli niemożliwe jest skontaktowanie się z osobą odpowiedzialną za zwierzęta lub gdy osoba ta nie stosuje się do poleceń.
5. Decyzje podjęte przez właściwe władze oraz przyczyny takich decyzji są możliwie najszybciej przekazywane przewoźnikowi lub jego przedstawicielowi oraz właściwym władzom, które udzieliły zezwolenia określonego w art. 10 ust. 1 lub art. 11 ust. 1 W odpowiednim przypadku, właściwe władze zapewniają pomoc przewoźnikowi, aby ułatwić wprowadzenie wymaganych środków interwencyjnych.
Artykuł 24
Wzajemna pomoc i wymiana informacji
1.
Zasady i procedury informowania ustanowione w dyrektywie Rady 89/608/EWG [20] stosują się do celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje szczegółowe informacje dotyczące punktu kontaktowego do celów niniejszego rozporządzenia, w tym adres elektroniczny, jeżeli taki istnieje, w ciągu trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jak również każdą aktualizację tego rodzaju danych.
Komisja przekazuje szczegółowe informacje dotyczące punktu kontaktowego innym Państwom Członkowskim w obrębie Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
Artykuł 25
Kary
Państwa Członkowskie określają zasady nakładania kar, stosowane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wdrożenia.
Stosowane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o tych przepisach, jak również o przepisach dotyczących stosowania art. 26 najpóźniej do 5 lipca 2006 r. oraz bezzwłocznie poinformują o wszelkich zmianach, które ich dotyczą.
Artykuł 26
Naruszenia i powiadamianie o naruszeniach
1.
W przypadku wszelkich naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia, właściwe władze podejmują szczególne środki określone w ust. 2–7.
2.
Jeżeli właściwe władze stwierdzają, że przewoźnik nie przestrzega przepisów niniejszego rozporządzenia lub środek transportu nie spełnia jego wymogów oraz jeśli kierowca nie przestrzega wymagań niniejszego rozporządzenia, powiadamiają one niezwłocznie właściwe władze, które wydały przewoźnikowi zezwolenie lub świadectwo zatwierdzenia dla środka transportu lub licencję kierowcy.
Tego rodzaju powiadomienie zawiera wszelkie odpowiednie dane i dokumenty.
3.
Jeżeli właściwe władze miejsca przeznaczenia stwierdzają, że przewóz odbył się z naruszeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, właściwe władze miejsca wyjazdu zostaną o tym bezzwłocznie poinformowane.
Tego rodzaju powiadomienie zawiera wszelkie odpowiednie dane i dokumenty.
4.
Jeżeli właściwe władze stwierdzą, że przewoźnik nie przestrzega przepisów niniejszego rozporządzenia lub środek transportu nie spełnia jego wymogów lub jeśli właściwe władze otrzymują powiadomienie określone w ust. 2 lub 3, właściwe władze:
a) żądają od danego przewoźnika usunięcia niezgodności oraz ustanowienia systemów zapobiegających ponownemu pojawieniu się niezgodności;
b) poddają przewoźnika dodatkowym kontrolom, w szczególności wymagającym obecności lekarza weterynarii przy załadunku zwierząt;
c) zawieszają lub unieważniają zezwolenie przewoźnika lub świadectwo zatwierdzenia danych środków transportu.
5.
W przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia przez kierowcę lub osobę obsługującą posiadającą licencję określoną w art. 17 ust. 2, właściwe władze mogą zawiesić lub unieważnić licencję, w szczególności jeśli naruszenie pozwala stwierdzić, że kierowca lub osoba obsługująca nie posiada wystarczającej wiedzy o transporcie zwierząt zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
6.
W przypadku powtarzających się lub poważnych naruszeń niniejszego rozporządzenia, Państwo Członkowskie może czasowo zakazać danemu przewoźnikowi lub środkom transportu, przewożenia zwierząt przez swoje terytorium, nawet jeśli przewoźnik lub środek transportu posiada świadectwo zatwierdzenia innego Państwa Członkowskiego pod warunkiem, że wszystkie możliwości wzajemnej pomocy i wymiany informacji określone w art. 24 zostały wykorzystane.
7. Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie punkty kontaktowe określone w art. 24 ust. 2 były bezzwłocznie powiadamiane o wszelkich decyzjach podjętych zgodnie z ust. 4 lit. c) lub ust. 5 lub 6 niniejszego artykułu.
Artykuł 27
Kontrole i roczne sprawozdania właściwych władz
1.
Właściwe władze zapewniają, aby spełnione zostały wymagania niniejszego rozporządzenia poprzez przeprowadzenie niedyskryminacyjnej kontroli zwierząt, środków transportu i związanych z nimi dokumentów.
Tego rodzaju inspekcje muszą być przeprowadzane na odpowiedniej partii zwierząt transportowanych w obrębie każdego Państwa Członkowskiego każdego roku, i mogą być przeprowadzane w tym samym czasie, co kontrole w innych celach.
Odsetek inspekcji wzrośnie, jeśli przepisy niniejszego rozporządzenia nie będą przestrzegane.
Wymienione odsetki zostaną ustalone zgodnie z procedurami określonymi w art. 31 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji każdego roku do 30 czerwca roczne sprawozdanie za poprzedni rok w sprawie kontroli określonych w ust. 1.
Do sprawozdania dołączona jest analiza najważniejszych stwierdzonych nieprawidłowości oraz plan działań mających na celu ich usunięcie.
Artykuł 28
Kontrole na miejscu
Eksperci weterynaryjni Komisji mogą, we współpracy z władzami danego Państwa Członkowskiego oraz w sposób niezbędny dla zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia, przeprowadzić kontrole na miejscu, zgodnie z procedurami określonymi w art. 45 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [21].
Artykuł 29
Zasady dobrej praktyki
Państwa Członkowskie wspierają rozwój zasad dobrej praktyki, które obejmują wskazówki zgodności z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności z art. 10 ust. 1.
Tego rodzaju zasady zostaną określone na szczeblu krajowym, pomiędzy kilkoma Państwami Członkowskimi lub na poziomie Wspólnoty.
Zachęca się do upowszechniania i stosowania zasad dobrej praktyki krajowych i wspólnotowych.
ROZDZIAŁ V
Środki wykonawcze i procedura komitetu
Artykuł 30
Zmiany w załącznikach i przepisach wykonawczych
1.
Zmiany w załącznikach do niniejszego rozporządzenia wprowadza Rada, która działając większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji, ze szczególnym uwzględnieniem dostosowania do postępu technologicznego i naukowego, z wyjątkiem rozdziału IV, rozdziału VI ust. 3.1 załącznika I, sekcje 1–5 załącznika II, III, IV, V i VI, które mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2.
2.
Wszelkie niezbędne szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące niniejszego rozporządzenia mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2.
3.
Zaświadczenia i inne dokumenty przewidziane w weterynaryjnym prawodawstwie wspólnotowym w odniesieniu do zwierząt mogą zostać uzupełnione zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2 w celu uwzględnienia wymogów niniejszego rozporządzenia.
4. Obowiązek posiadania licencji określonej w art. 6 ust. 5 może zostać rozszerzony na kierowców lub osoby obsługujące inne zwierzęta domowe, zgodnie z procedurami określonymi w art. 31 ust. 2.
5.
Odstępstwa od przepisów ust. 2 lit. e) rozdziału I załącznika I mogą zostać przyjęte przez Komisję w przypadku wyjątkowych rynkowych środków wspierających, związanych z ograniczeniami przemieszczania się w sytuacji zastosowania weterynaryjnych środków kontroli chorób.
Komitet, o którym mowa w art. 31 zostanie poinformowany o wszystkich przyjętych środkach.
6.
Odstępstwa dotyczące wymagań dla długotrwałych przewozów, uwzględniające oddalenie niektórych regionów od głównego obszaru Wspólnoty, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą z art. 31 ust. 2.
7.
W drodze odstępstwa od niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie mogą kontynuować stosowanie przepisów ustawodawstwa krajowego w odniesieniu do transportu zwierząt z regionów peryferyjnych, zwierząt pochodzących lub przybywających do tych regionów.
Komisja zostanie poinformowana o tym fakcie.
8.
Podczas przyjmowania szczegółowych przepisów dotyczących gatunków nie wymienionych bezpośrednio w załącznikach, Państwo Członkowskie może ustanowić lub utrzymać dodatkowe krajowe reguły w zakresie transportu zwierząt tego gatunku.
Artykuł 31
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [22].
2.
W przypadku odniesień do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmie swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 32
Sprawozdanie
W ciągu czterech lat od daty określonej w art. 37 akapit drugi, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wpływu niniejszego rozporządzenia na dobrostan zwierząt podczas transportu oraz na handlowy przepływ zwierząt w obrębie rozszerzonej.
Sprawozdzanie uwzględnia w szczególności dowody naukowe dotyczące potrzeb związanych z dobrostanem zwierząt oraz sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie systemu nawigacji, określonego w załączniku I, rozdział VI, ustęp 4.3, jak również społeczno-gospodarczego oddziaływania niniejszego rozporządzenia, w tym aspektów regionalnych.
Niniejszemu sprawozdaniu mogą towarzyszyć, w razie potrzeby, stosowne propozycje ustawodawcze dotyczące długoterminowych przewozów, w szczególności czasu przewozu, okresów odpoczynku i wielkość powierzchni ładownej.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 33
Uchylenia
Dyrektywę 91/628/EWG oraz rozporządzenie (WE) nr 411/98 uchyla się 5 stycznia 2007 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy i rozporządzenia są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 34
Zmiany w dyrektywie 64/432/EWG
W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1) Art. 11 otrzymuje brzmienie:
a) w ustępie 1 dodaje się następujący punkt:
"ee) zgodnie z przepisami dyrektywy 98/58/WE i rozporządzenia (WE) nr 1/2005 [23] mającymi do nich zastosowanie;"
b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Właściwe władze mogą zawiesić lub wycofać zgodę w przypadku niezgodności z tym artykułem lub innymi odpowiednimi przepisami niniejszej dyrektywy lub rozporządzenia (WE) nr 1/2005, bądź innego prawodawstwa weterynaryjnego Wspólnoty wymienionego w rozdziale I załącznika A do dyrektywy 90/425/EWG [24].
Zgoda może zostać przywrócona jeśli właściwe władze są usatysfakcjonowane ze spełniania przez punkt gromadzenia odpowiednich przepisów, o których mowa w niniejszym ustępie."
2) Artykuł 12 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby przewoźnicy spełnili następujące dodatkowe warunki:
a) do przewozu zwierząt należy stosować środki transportu:
i) skonstruowane w taki sposób, aby odchody zwierząt, ściółka lub karma nie wyciekały lub wypadały z pojazdu; oraz
ii) czyszczone i dezynfekowane natychmiast po każdym transporcie zwierząt lub produktu mogącego mieć wpływ na zdrowie zwierząt oraz koniecznie przed nowym załadunkiem zwierząt, przy użyciu środków odkażających urzędowo zezwolonych przez właściwe władze;
b) muszą:
i) posiadać odpowiednie urządzenia do czyszczenia i odkażania zaaprobowane przez właściwe władze, w tym urządzenia do przechowywania ściółki i obornika; albo
ii) zapewniać dokumentację, że tego rodzaju działania są wykonywane przez trzecią stronę zatwierdzoną przez właściwe władze.
2.
Przewoźnik musi zapewnić, aby dla każdego pojazdu używanego do transportu zwierząt prowadzony był rejestr zawierający co najmniej następujące informacje, przechowywane przez okres minimum trzech lat:
a) miejsca, daty i czasy pobrania, nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa oraz adres gospodarstwa lub punktu gromadzenia, skąd zwierzęta zostały pobrane;
b) miejsca, daty i czasy dostarczenia, oraz nazwisko lub nazwa przedsiębiorstwa oraz adres odbiorcy;
c) gatunki i liczba przewożonych zwierząt;
d) data i miejsce dezynfekcji;
e) szczegóły dotyczące dołączonej dokumentacji, w tym ilość dokumentów;
f) spodziewany czas trwania każdej podróży.
3.
Przewoźnicy zapewnią, aby partia lub zwierzęta w żadnym okresie pomiędzy opuszczeniem gospodarstwa lub miejsca gromadzenia, a dotarciem do miejsca, nie wchodziły w kontakt ze zwierzętami o niższym statusie zdrowotnym.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przewoźnicy stosowali przepisy niniejszego artykułu w odniesieniu do odpowiedniej dokumentacji, która musi towarzyszyć zwierzętom.
5.
Niniejszy artykuł nie stosuje się do osób transportujących zwierzęta na odległość maksymalnie 65 km, liczonych od miejsca wyruszenia do miejsca przeznaczenia.
6.
W przypadku niespełnienia postanowień niniejszego artykułu, stosuje się mutatis mutandis przepisy dotyczące naruszeń i powiadomień o naruszeniach zawarte w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 w odniesieniu do zdrowia zwierząt."
Artykuł 35
Zmiany w dyrektywie 93/119/WE
W załączniku A do dyrektywy 93/119/WE, ustęp 3 części II otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Zwierzęta muszą być przemieszczane ostrożnie.
Przejścia muszą być skonstruowane w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko uszkodzeń ciała zwierząt, oraz muszą być ustawione tak, aby wykorzystać tendencje stadne zwierząt.
Przyrządy służące do kierowania zwierzętami muszą być stosowane jedynie do tego celu i tylko przez krótki czas.
Użycie urządzeń wykorzystujących wstrząsy elektryczne powinno być unikane, o ile jest to tylko możliwe.
W każdym przypadku, urządzenia te będą stosowane tylko wobec dorosłego bydła i dorosłych świń odmawiających ruchu i tylko wtedy, gdy przed nimi znajduje się przestrzeń, w kierunku której mogą się przesunąć.
Impulsy powinny trwać nie dłużej niż jedną sekundę, być odpowiednio oddzielone i stosowane jedynie do mięśni tylnej części ciała.
Impulsy nie mogą być stosowane w sposób powtarzalny, jeśli zwierzę nie reaguje."
Artykuł 36
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1255/97
W rozporządzeniu (WE) nr 1255/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w całym rozporządzeniu słowa "miejsca postojowe" zamienia się słowami "punkty kontroli";
2) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Punkty kontroli to miejsca gdzie zwierzęta odpoczywają przez co najmniej 12 godzin lub więcej zgodnie z pkt 1.7 lit. b) rozdziału V załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1/2005 [25]."
3) Art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Właściwy organ zatwierdza i nadaje każdemu miejscu kontrolnemu numer zatwierdzający.
Takie zatwierdzenie może być ograniczone do szczególnych gatunków lub niektórych kategorii zwierząt i stanu zdrowia.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz zatwierdzonych miejsc kontrolnych i wszystkie uaktualnienia w tym zakresie.
Państwa Członkowskie informują również Komisję o szczegółowych uzgodnieniach dotyczących stosowania przepisów art. 4 ust. 2, w szczególności dotyczących okresu stosowania zatwierdzonych pomieszczeń jako punktów kontroli oraz punktów o podwójnym zastosowaniu.
2. Punkty kontroli są umieszczone w wykazie przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 na wniosek właściwego organu danego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie mogą zaproponować wykaz punktów kontroli jedynie wówczas, jeśli właściwe organy sprawdziły jego zgodność z odpowiednimi wymogami, i zatwierdziły wykaz.
W celu takiego zatwierdzenia właściwy organ, określony w art. 2 ust. 6 dyrektywy 90/425/EWG zapewnia, aby punkty kontroli spełniały wszystkie wymogi wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia; a ponadto, aby te punkty kontroli:
a) znajdowały się w obszarze nie objętym zakazami lub ograniczeniami zgodnie z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym;
b) pozostawały pod kontrolą urzędowego lekarza weterynarii, który zapewnia, między innymi, zgodność z przepisami niniejszego rozporządzenia;
c) działały zgodnie ze wszystkimi odpowiednimi regułami wspólnotowymi dotyczącymi zdrowia zwierząt, przemieszczania się zwierząt i ochrony zwierząt w czasie uboju;
d) były poddawane regularnej kontroli, co najmniej dwa razy do roku mającej na celu zapewnienie, aby wymagania odnośnie uzyskania zatwierdzenia zostały spełnione.
4.
Państwo Członkowskie musi, w poważnych przypadkach, w szczególności odnośnie dobrostanu zwierząt lub zdrowia zwierząt, zawiesić korzystanie z punktu kontroli usytuowanego na jego terytorium.
Komisja oraz Państwa Członkowskie zostaną powiadomione o takim zawieszeniu oraz o przyczynach zawieszenia.
Zawieszenie wykorzystywania punktu kontroli może mieć miejsce jedynie po notyfikowaniu przyczyn tej decyzji Komisji i innym Państwom Członkowskim.
5. Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2005, może zawiesić korzystanie z punktu kontroli, lub usunąć go z wykazu, jeśli kontrola na miejscu przeprowadzona przez ekspertów Komisji opisana w art. 28 tego rozporządzenia wykaże istnienie niezgodności z odpowiednim prawodawstwem wspólnotowym.";
4) w art. 4 dodaje się nowy ust. 4 o następującym brzmieniu:
"4.
Właściwe organy miejsca wyruszenia transportu będą powiadamiać o przepływie transportów zwierząt przez punkty kontroli przy użyciu systemu wymiany informacji opisanego w art. 20 dyrektywy 90/425/EWG.";
5) Art. 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Przed opuszczeniem punktu kontroli przez zwierzęta, urzędowy lekarz weterynarii lub inny lekarz weterynarii wyznaczony do tego celu przez właściwy organ potwierdza na dokumencie podróży, o którym mowa w załączniku II rozporządzenia (WE) nr 1/2005, że zwierzęta są zdolne do dalszej podróży.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że wydatki poniesione w związku z kontrolą weterynaryjną, powinny być pokryte przez zainteresowany podmiot gospodarczy.
2. Zasady odnoszące się do wymiany informacji między organami, w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami niniejszego rozporządzenia są ustanawiane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2005";
6) Art. 6a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6a
Niniejsze rozporządzenie jest zmieniane przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną, po złożeniu wniosku przez Komisję, ze szczególnym uwzględnieniem dostosowania go do postępu technologicznego i naukowego, z wyjątkiem wszelkich zmian załącznika, które są niezbędne w celu dostosowania go do sytuacji zdrowotnej zwierząt, zgodnie z procedurą opisaną w art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2005."
7) W art. 6b, zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6b
Państwa Członkowskie stosują przepisy art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 w celu sankcjonowania wszelkich naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podjęcia wszelkich środków niezbędnych dla zapewnienia, że są one wykonywane.";
8) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) Tytuł otrzymuje brzmienie:
"ZAŁĄCZNIK
KRYTERIA WSPÓLNOTY W ODNIESIENIU DO PUNKTÓW KONTROLI";
b) Sekcja A otrzymuje brzmienie:
"A. ŚRODKI HIGIENY I OCHRONY ZDROWIA
1.
Każdy punkt kontroli musi
a) być zlokalizowany, zaprojektowany, skonstruowany i obsługiwany w sposób zapewniający wystarczające bezpieczeństwo biologiczne, zapobiegający rozprzestrzenianiu się poważnych chorób zakaźnych do innych gospodarstw oraz pomiędzy kolejnymi partiami zwierząt przejeżdżających przez te punkty;
b) być skonstruowany, wyposażony i obsługiwany w sposób zapewniający przeprowadzenie procedur czyszczenia i odkażania.
Na miejscu należy zapewnić myjnię dla ciężarówek.
Tego rodzaju sprzęt musi działać we wszystkich warunkach pogodowych;
c) być czyszczony i odkażany przed każdym wykorzystywaniem i po każdym wykorzystaniu, zgodnie z wymogami ustalonymi przez urzędowego lekarza weterynarii.
2.
Personel i sprzęt wchodzący w kontakt ze zwierzętami jest przeznaczony wyłącznie dla określonych punktów, chyba że został poddany procedurze czyszczenia i odkażania po kontakcie ze zwierzętami lub ich odchodami lub moczem.
W szczególności, osoba odpowiedzialna za punkt kontroli zapewnia czyste wyposażenie i odzież ochronną, przeznaczoną wyłącznie do użytku osób wchodzących na teren punktu kontroli oraz udostępnia odpowiednie wyposażenie do czyszczenia i odkażania wymienionych wyżej przedmiotów.
3.
Materiał ściółkowy należy usuwać wówczas, gdy partia zwierząt jest wyprowadzona z zagrody, a po wykonaniu czynności czyszczenia i odkażania, przewidzianego w pkt 1 lit. c), należy zastąpić go czystą ściółką.
4.
Odpady, odchody i mocz zwierząt nie będą zabierane z pomieszczeń, chyba że zostaną poddane właściwemu działaniu mającemu na celu uniknięcie rozprzestrzeniania się chorób zwierzęcych.
5.
Właściwe bariery sanitarne pomiędzy dwiema kolejnymi partiami zwierząt muszą być respektowane, oraz odpowiednio dostosowywane, jeśli dane partie pochodzą z podobnego regionu, strefy lub przedziału.
W szczególności należy całkowicie usunąć zwierzęta z miejsca postoju na co najmniej 24 godziny po maksymalnym sześciodniowym okresie wykorzystania jak również po wykonaniu czynności czyszczenia i odkażania i przed przybyciem następnej partii.
6.
Przed przyjęciem zwierząt punkty kontroli:
a) muszą przeprowadzić czyszczenie i odkażanie w ciągu 24 godzin po opuszczeniu punktu przez wszystkie zwierzęta, które były tam trzymane, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
b) nie mogą przyjmować zwierząt aż do zakończenia czyszczenia i odkażania zatwierdzonego przez urzędowego lekarza weterynarii.";
c) w sekcji B, ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dodatkowo do przepisów rozdziałów II i III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1/2005 mających zastosowanie do środków transportu dla załadunku i rozładunku zwierząt, każdy punkt kontroli musi dysponować właściwym wyposażeniem oraz pomieszczeniami dostępnymi w celu załadunku na środki transportu i rozładunku zwierząt ze środków transportu.
W szczególności takie wyposażenie i pomieszczenia muszą mieć materiał podłogowy posiadający właściwości przeciwpoślizgowe oraz gdy to konieczne, być zaopatrzone w ochronę poprzeczną.
Mostki, rampy i kładki muszą posiadać umocowane boki, balustrady lub inne środki zabezpieczające, aby zapobiec wypadnięciu z nich zwierząt.
Rampy załadunkowe i rozładunkowe powinny mieć możliwie najmniejsze nachylenie.
Przejścia muszą mieć materiał podłogowy posiadający właściwości przeciwpoślizgowe oraz powinny być zbudowane w sposób minimalizujący ryzyko zranienia zwierząt.
Należy zwrócić szczególną uwagę na to, aby między rampą a podłogą pojazdu lub między rampą a podłogą powierzchni rozładunkowej, nie powstała zauważalna przerwa co wymagałoby wykonania przez zwierzęta skoku lub mogłoby spowodować poślizgnięcie się lub potknięcie.";
9) Skreśla się załącznik II.
Artykuł 37
Wejście w życie i data stosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od 5 stycznia 2007 r.
Jednakże, art. 6 ust. 5 stosuje się od 5 stycznia 2008 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2/2005
z dnia 3 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3/2005
z dnia 3 stycznia 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określonych w art. 1b rozporządzenia (EWG) nr 700/88, na okres dwóch tygodni, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 stycznia 2005 r.
Stosuje się od dnia 5 do 18 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 4/2005
z dnia 3 stycznia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 4 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2280/2004 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 2280/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 2280/2004 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 5/2005
z dnia 4 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 6/2005
z dnia 4 stycznia 2005 r.
zawierające sprostowanie rozporządzeń (WE) nr 46/2003 i 47/2003 w odniesieniu do mieszanek różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 48/2003 z dnia 10 stycznia 2003 r. ustanawiające zasady mające zastosowanie do mieszanek różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży [2] stosuje się do opakowań przeznaczonych do sprzedaży o wadze netto równej trzem kilogramom bądź mniejszej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 46/2003 z dnia 10 stycznia 2003 r. zmieniające normy handlowe dla świeżych owoców i warzyw w odniesieniu do mieszanek różnych rodzajów świeżych owoców i warzyw w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży [3] i rozporządzenie Komisji (WE) nr 47/2003 z dnia 10 stycznia 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 błędnie stanowią, iż produkty objęte normami handlowymi dla świeżych owoców i warzyw mogą być łączone w tych samych opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży o wadze netto mniejszej niż trzy kilogramy.
(3) W związku z powyższym należy sprostować rozporządzenia (WE) nr 46/2003 i (WE) nr 47/2003 w celu zezwolenia, aby opakowania przeznaczone do sprzedaży objęte tym przepisem mogły mieć wagę netto równą trzem kilogramom lub mniejszą.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 46/2003 sformułowanie "o wadze netto mniejszej niż trzy kilogramy" zastępuje się sformułowaniem "o wadze netto równej trzem kilogramom lub mniejszej".
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 47/2003 sformułowanie "o wadze netto mniejszej niż trzy kilogramy" zastępuje się sformułowaniem "o wadze netto równej trzem kilogramom lub mniejszej".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 7/2005
z dnia 13 grudnia 2004 r.
przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po rozszerzeniu Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. Wspólnota i Szwajcaria uzgodniły w dniu 19 maja 2004 r. zasadę, że przepływy handlowe, zgodnie z preferencjami przyznanymi poprzednio w ramach uzgodnień dwustronnych między nowymi Państwami Członkowskimi i Szwajcarią, należy utrzymać po rozszerzeniu.
W związku z powyższym Strony zgodziły się dostosować koncesje taryfowe ustanowione w Umowie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie handlu produktami rolnymi [1] (zwanej dalej "Umową"), która weszła w życie 1 czerwca 2002 r.
Dostosowanie koncesji, które są wymienione w załącznikach 1 i 2 do Umowy, obejmuje powiększenie istniejącego bezcłowego wspólnotowego kontyngentu taryfowego (produkty objęte kodami CN 07051100, 07051900 oraz 07052900 z numerem kontyngentu 09.0925), tak aby obejmował on nowy produkt (kod CN 07052100).
(2) Strony ustaliły, na zasadzie wzajemności, że zmiany dwustronnych koncesji taryfowych powinny być zastosowane z mocą wsteczną od dnia 1 maja 2004 r.
Ponieważ procedura dwustronnego przyjmowania decyzji, w celu zmiany w załączników 1 i 2 do Umowy, nie zostanie zakończona niezwłocznie, Strony zgodziły się umożliwić stosowanie tych koncesji na niezależnych i przejściowych warunkach, począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
(3) W celu zapewnienia, że zwiększenie kontyngentu na produkty objęte kodem CN 07052100 jest możliwe od dnia 1 maja 2004 r., nowa taryfa celna Wspólnoty ograniczona do tych produktów powinna być zastosowana w okresie przejściowym, bez uszczerbku dla stałego dostępu dla innych produktów w ramach istniejącego kontyngentu taryfowego ustanowionego w umowie oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 933/2002 z dnia 31 maja 2002 r. otwierającym i ustanawiającym zarządzanie kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 851/95 [2].
(4) Aby kwalifikować się do skorzystania z przedmiotowego kontyngentu taryfowego, produkty muszą pochodzić ze Szwajcarii, zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 4 umowy.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3] określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Kontyngent taryfowy otwarty na mocy niniejszego rozporządzenia powinien być zarządzany przez Komisję i Państwa Członkowskie zgodnie z zasadami, o których mowa.
(6) Ponieważ nowy kontyngent taryfowy będzie otwarty od 1 maja 2004 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i wejść w życie w najwcześniejszym możliwym terminie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bezcłowy wspólnotowy kontyngent taryfowy na produkty objęte kodem CN 07052100 pochodzące ze Szwajcarii otwiera się corocznie na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia, z numerem kontyngentu 09.0947.
W 2004 roku otwiera się go na okres od dnia 1 maja do dnia 31 grudnia.
Wielkość dla 2004 roku oraz roczne wielkości dla każdego następnego roku wynoszą 500 ton netto.
Artykuł 2
Komisja zarządza kontyngentem taryfowym, o którym mowa w art. 1, zgodnie z art. 308a, 308b, 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 8/2005
z dnia 5 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 9/2005
z dnia 5 stycznia 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2160/2004 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 10/2005
z dnia 5 stycznia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 6 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2280/2004 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 2280/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 2280/2004 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 11/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 12/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 809/2003 oraz (WE) nr 810/2003 w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania środków przejściowych dla kompostowni i wytwórni biogazu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 ustanawia przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Uwzględniając ścisły charakter tych przepisów, wprowadzono środki przejściowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2003 z dnia 12 maja 2003 r. dotyczące środków przejściowych zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach [2] daje przemysłowi czas na dostosowanie i wprowadzenie alternatywnych standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach do dnia 31 grudnia 2004 r.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 810/2003 z dnia 12 maja 2003 r. dotyczące środków przejściowych zgodnych z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w wytwórniach biogazu [3] daje przemysłowi czas na dostosowanie i wprowadzenie alternatywnych standardów przetwarzania materiału kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w wytwórniach biogazu do dnia 31 grudnia 2004 r.
(4) Komisja zwróciła się do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) o wydanie opinii, aby umożliwić określenie alternatywnych standardów przetwarzania dla kompostowni i wytwórni biogazu.
Oczekuje się, że EFSA wyda opinię pod koniec 2004 r.
Do czasu wydania opinii przez EFSA Państwa Członkowskie i operatorzy zwracają się do Komisji z prośbą o przedłużenie okresu obowiązywania środków przejściowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 809/2003 i (WE) nr 810/2003 w celu uniknięcia zakłóceń w handlu.
(5) W związku z powyższym okres obowiązywania środków przejściowych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 809/2003 i (WE) nr 810/2003 należy przedłużyć na kolejny okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim upoważnienie operatorów do dalszego stosowania przepisów krajowych w odniesieniu do standardów przetwarzania materiałów kategorii 3 i nawozu naturalnego stosowanych w kompostowniach i wytwórniach biogazu.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 809/2003 wprowadza się następujące zmiany: W art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 datę " 31 grudnia 2004 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 810/2003 wprowadza się następujące zmiany: W art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 datę " 31 grudnia 2004 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2005 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 13/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
wdrażające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w odniesieniu do wykazu dodatkowych zmiennych obowiązkowych odnoszących się do "uczestnictwa społecznego"
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanowiło wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia zawierających porównywalne i aktualne dane przekrojowe oraz dane dotyczące zmian w czasie w zakresie poziomu i zróżnicowania dochodów, ubóstwa oraz wykluczenia społecznego na poziomie krajowym i na poziomie Unii Europejskiej
(2) Zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1177/2003 niezbędne jest wprowadzenie środków wykonawczych umożliwiających coroczne uwzględnienie w części przekrojowej EU-SILC wykazu dodatkowych obszarów tematycznych i zmiennych obowiązkowych. W odniesieniu do roku 2006 należy sporządzić īwykaz dodatkowych zmiennych obowiązkowych wraz z kodami zmiennych i definicjami, który będzie włączony do modułu "Uczestnictwo społeczne" (dotyczącego w szczególności uczestnictwa w wydarzeniach kulturalnych, integracji z rodziną, przyjaciółmi i sąsiadami oraz uczestnictwa w różnych formach działalności o charakterze formalnym i nieformalnym).
(3) Rozwiązania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz dodatkowych zmiennych obowiązkowych wraz z kodami i definicjami dla Modułu 2006 – "uczestnictwo społeczne", który zostanie uwzględniony w części przekrojowej statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU-SILC), jest zgodny z treścią Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 14/2005
z dnia 5 stycznia 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty drugi rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące eksportu pewnych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych odnośnie do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 pierwsze tiret,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i jednostek, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie.
(2) W dniach 22 i 23 grudnia 2004 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i jednostek, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i środków ekonomicznych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, musi ono wejść w życie z efektem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 15/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 8 lit. e).
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [3], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej, jęczmiennej, ryżowej lub ryżu łamanego;
b) 11,81 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 16/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1676/2004 z dnia 24 września 2004 r. w sprawie przyjęcia autonomicznych oraz przejściowych środków dotyczących przywozów niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Bułgarii i wywozów niektórych przetworzonych produktów do Bułgarii [6] z mocą począwszy od dnia 1 października 2004 r., przetworzone produkty rolne wywone do Bułgarii, niewymienione w załączniku I do Traktatu, nie kwalifikują się do otrzymania refundacji wywozowych.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 1 z mocą od dnia 1 października 2004 r., stawki ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do produktów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, jeżeli są one wywożone do Bułgarii.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 17/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 9/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 18/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 7 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 19/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 20/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 16. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 16. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 44,160 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 21/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 31 grudnia 2004 r. do 6 stycznia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 17,99 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 22/2005
z dnia 6 stycznia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 31 grudnia 2004 r. do 6 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 23/2005
z dnia 20 grudnia 2004 r.
dostosowujące, począwszy od dnia 1 lipca 2004 r., poziom składki w systemie emerytalnym urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich i dostosowujące od dnia 1 stycznia 2005 r. stopę procentową stosowaną w odniesieniu do transferów między emerytalnym systemem wspólnotowym i emerytalnymi systemami krajowymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określone w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1] i zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE, Euratom, EWWiS) nr 723/2004 [2], w szczególności jego art. 83 i 83 a oraz załącznik XII do tego regulaminu,
uwzględniając wniosek Komisji złożony po konsultacji z Komitetem ds. Regulaminu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 13 załącznika XII do regulaminu, Eurostat przedstawił w dniu 1 września 2004 r. sprawozdanie dotyczące przeprowadzanej co pięć lat aktuarialnej oceny systemu emerytalnego na rok 2004, które aktualizuje parametry określone w wyżej wymienionym załączniku.
(2) Na podstawie tego sprawozdania, należy dokonać koniecznego dostosowania poziomu składki w celu zapewnienia równowagi aktuarialnej systemu emerytalnego urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Na podstawie art. 2 załącznika XII poziom dostosowania na rok 2004 nie może przekraczać 9,75 %.
(3) Należy dokonać przeglądu poziomu, o którym mowa w art. 4 i 8 załącznika VIII, a także w art. 40 i 110 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (RAA), zgodnie z art. 12 załącznika XII,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Obowiązujący od dnia 1 lipca 2004 r. poziom składki, o której mowa w art. 83 ust. 2 regulaminu, określa się w wysokości 9,75 %.
Artykuł 2
Obowiązującą od 1 stycznia 2005 r. stopę procentową, wymienioną w art. 4 i 8 załącznika VIII regulaminu, a także w art. 40 i 110 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, określa się w wysokości 3,9 %.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 24/2005
z dnia 7 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 25/2005
z dnia 7 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 w sprawie rozszerzenia wspólnotowych kontyngentów taryfowych na jutę i wyroby z włókna kokosowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1808/95 [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. b) tiret drugie tego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z ofertą przedstawioną w ramach Konferencji ONZ ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD) i z jej systemem ogólnych preferencji (GSP) w 1971 r. Wspólnota wprowadziła preferencje taryfowe dla juty i wyrobów z włókna kokosowego pochodzących z niektórych krajów rozwijających się. Preferencje te przyjęły formę stopniowego obniżania ceł Wspólnej taryfy celnej i od 1978 r. do dnia 31 grudnia 1994 r. całkowitego zawieszenia tych ceł.
(2) Od wejścia w życie nowego systemu GSP z dniem 1 stycznia 1995 r. Wspólnota otworzyła, niezależnie od GATT, autonomiczne wspólnotowe bezcłowe kontyngenty taryfowe dla określonych ilości juty i wyrobów z włókna kokosowego, obowiązujące do dnia 31 grudnia 2004 r., ustanowione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2511/2001 [2] zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000.
(3) System GSP został przedłużony do dnia 31 grudnia 2005 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2211/2003 [3], ustalenia dotyczące kontyngentów taryfowych na jutę i wyroby z włókna kokosowego należy także przedłużyć do dnia 31 grudnia 2005 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 32/2000, w kolumnie piątej ("okres obowiązywania kontyngentu") wyrażenie dotyczące numerów kontyngentów 09.0107, 09.0109 i 09.0111, "od 1.1.2003 do 31.12.2003 i od 1.1.2004 do 31.12.2004" zastępuje się wyrażeniem "od 1.1.2005 do 31.12.2005".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 26/2005
z dnia 7 stycznia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz czosnku na kwartał od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 28 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 z dnia 2 kwietnia 2002 r. ustanawiające metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w dniach 3 i 4 stycznia 2005 r., na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, przez nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z krajów trzecich, innych niż Chiny i Argentyna.
(2) Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji dnia 6 stycznia 2005 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w dniach 3 i 4 stycznia 2005 r. i przekazane Komisji w dniu 6 stycznia 2005 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz, na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, dotyczące kwartału od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 28 lutego 2005 r. oraz złożone po dniu 4 stycznia 2005 r. i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005
z dnia 22 grudnia 2004 r.
ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiające środki odnowienia zasobów dorsza [2], w szczególności jego art. 6 i 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 811/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki odnowienia zasobów morszczuka północnego [3], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 zobowiązuje Radę do przyjęcia środków niezbędnych do zapewnienia dostępu do wód oraz zasobów, także zrównoważonej działalności połowowej, biorąc pod uwagę dostępne opinie naukowe oraz, w szczególności, sprawozdanie przygotowane przez Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa.
(2) Na podstawie art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, obowiązkiem Rady jest ustanowienie ogólnego dopuszczalnego połowu (TAC) w podziale na łowiska i grupy łowisk.
Możliwości połowowe powinny zostać rozdzielone Państwom Członkowskim oraz państwom trzecim, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 20 tego rozporządzenia.
(3) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania TAC oraz kwotami, powinny zostać ustalone specjalne warunki, na podstawie których dokonuje się czynności połowowych.
(4) Niezbędne jest ustanowienie zasad i niektórych procedur gospodarki rybnej na poziomie wspólnotowym, aby Państwa Członkowskie mogły zapewnić zarządzanie statkami pływającymi pod ich banderą.
(5) Zgodnie z przepisami art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r., wprowadzającego dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki dla corocznego zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [4], niezbędne jest zidentyfikowanie zasobów, które podlegają różnym środkom w nim ustanowionym.
(6) Zgodnie z procedurą przewidzianą w porozumieniach lub protokołach w sprawie stosunków w dziedzinie rybołówstwa, Wspólnota utrzymuje konsultacje w sprawie praw połowowych z Norwegią [5], Wyspami Owczymi [6] i Grenlandią [7].
(7) Na podstawie art. 6 Aktu Przystąpienia z 2003 r., umowy dotyczące rybołówstwa zawarte przez Łotwę i Litwę z państwami trzecimi są zarządzane przez Wspólnotę.
Zgodnie z tymi umowami, Wspólnota odbyła konsultacje z Federacją Rosyjską.
(8) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną wielu regionalnych organizacji rybołówstwa.
Te organizacje rybołówstwa zaleciły ustalenie ograniczeń połowowych oraz innych reguł dotyczących ochrony niektórych gatunków.
Zalecenia te, powinny z tego względu zostać wdrażane przez Wspólnotę.
(9) Na swym dorocznym spotkaniu w czerwcu 2004 r. Międzyamerykańska Komisja ds. Tuńczyka Tropikalnego (IATTC) uchwaliła ograniczenia połowowe tuńczyka żółtopłetwego, opastuna oraz tuńczyka bonito, a także środki techniczne dotyczące traktowania przyłowów.
Chociaż Wspólnota nie jest członkiem IATTC, konieczne jest wprowadzenie tych środków w celu zapewnienia trwałego zarządzania zasobami pod jurysdykcją tej organizacji.
(10) Podczas swojego dorocznego posiedzenia w 2004 r., Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) przyjęła tabele wskazujące niedostatecznie wykorzystani oraz nadmiernie wykorzystane możliwości połowowe Umawiających się Stron ICCAT.
W tym kontekście, ICCAT przyjęła decyzję stwierdzająca, że w trakcie roku 2003 Wspólnota Europejska niedostatecznie wykorzystała swoją kwotę w odniesieniu do niektórych zasobów.
(11) W celu przestrzegania dostosowań wspólnotowych kwot ustanowionych przez ICCAT, niezbędne jest rozdzielenie możliwości połowowych wynikających z niedostatecznie wykorzystanych kwot odpowiednio do zobowiązań każdego z Państw Członkowskich w kierunku niedostatecznego wykorzystania bez zmiany klucza podziału ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu, dotyczącym rocznego rozdzielenia TAC.
(12) Podczas swojego dorocznego posiedzenia, Międzynarodowa Komisja Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) przyjęła techniczne środki dotyczące niektórych zasobów gatunków masowo migrujących w Atlantyku i Morzu Śródziemnym, uściślając, między innymi, nowe minimalne rozmiary tuńczyka białego, ograniczenia dotyczące połowów na pewnych obszarach i w pewnych okresach czasu mające na celu ochronę opastuna, środki dotyczące czynności połowowych związanych ze sportem i rekreacją na Morzu Śródziemnym, oraz ustanowienie programu pobierania próbek w celu oceny rozmiaru schwytanego tuńczyka błękitnopłetwego.
W celu przyczyniania się do zachowania zasobów rybnych, należy wdrożyć te środki w roku 2005 do czasu przyjęcia rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 973/2001 z 14 maja 2001 r. ustanawiające niektóre środki techniczne dotyczące ochrony zasobów gatunków masowo migrujących [8].
(13) Podczas swojego dorocznego posiedzenia w roku 2004, Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NRAFC) przyjęła zalecenie ograniczenia połowów na pewnych obszarach w celu ochrony wrażliwych siedlisk głębinowych.
To zalecenie powinno zostać wdrożone przez Wspólnotę.
(14) Jako środek przejściowy, połowy śledzia na mieszanych łowiskach określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr. 973/2001 powinny być liczone w stosunku do odpowiedniej kwoty w odniesieniu do śledzia.
(15) Jako środek przejściowy, nakład połowowy w odniesieniu do niektórych gatunków głębinowych powinien zostać ograniczony zgodnie z opiniami naukowymi ICES.
(16) Realizacja możliwości połowowych powinna być zgodna z przedmiotowym prawodawstwem wspólnotowym, w szczególności z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1381/87 z dnia 20 maja 1987 r. ustanawiającym szczegółowe zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich [9], rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez Państwa Członkowskie [10], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [11], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1626/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym [12], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [13], rozporządzeniem Rady (WE) nr 601/2004 z dnia 22 marca 2004 r. ustanawiającym określone środki kontrolne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [14], rozporządzeniem Rady (WE) nr 88/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełti Sund [15], rozporządzeniem Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez techniczne środki dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich [16], rozporządzeniem Rady (WE) nr 1434/98 dnia 29 czerwca 1998 r. określające warunki wyładunku śledzia do celów przemysłowych innych niż bezpośrednie spożycie przez ludzi [17], rozporządzeniem Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiającym środki odnowienia zasobów dorsza [18], rozporządzeniem Rady (WE) nr 2244/2003z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków [19], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [20], rozporządzeniem Rady (WE) nr 973/2001 z dnia 14 maja 2001 r. ustanawiającym niektóre środki techniczne dotyczące ochrony zasobów gatunków masowo migrujących [21], rozporządzeniem Rady (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r.ustanawiającym szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych [22] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 2270/2004 z 22 grudnia 2004 r.,ustanawiającym możliwości połowowe statków rybackich Wspólnoty w odniesieniu do głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [23] oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2347/2002.
(17) W celu przyczyniania się do zachowania zasobów rybnych, powinny zostać wdrożone niektóre działania uzupełniające dotyczące warunków technicznych połowów w 2005 r.
(18) Niezbędne jest stosowanie przejściowego planu zarządzania nakładami w odniesieniu do zasobów soli w Kanale Zachodnim, morszczuka nowozelandzkiegoi krabów.
W odniesieniu do zasobów dorsza w Kattegat, Morzu Północnym, Skagerrak i Kanale Zachodnim, Morzu Irlandzkim oraz na zachód od Szkocji, należy dostosować istniejący plan zarządzania nakładami.
(19) Na mocy art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Rada podejmuje decyzjęw sprawie warunków związanych z limitami połowowymi i/lub nakładem połowowym.
Opinie naukowe wskazują, że znaczne połowy przekraczające ustalone TAC wyrządzają szkodę zrównoważonemu charakterowi działalności połowowej.
Właściwe jest zatem wprowadzenie związanych z tym warunków, które umożliwią lepszą realizację ustalonych możliwości połowowych.
(20) Niezbędne jest, po uzyskaniu porady od ICES, st osowanie tymczasowego systemu w celu zarządzania nakładem połowowym rybołówstwa przemysłowego w odniesieniu do dobijakowatych w podobszarze IV ICES i strefie pólnocnej IIIa.
(21) Opinie naukowe wskazują, że zasoby gładzicy w Morzu Północnym nie są poławiane w sposób zrównoważony i że poziomy odrzuceń są bardzo wysokie.
Opinie naukowe i opinie Regionalnej Rady Doradczej Morza Północnego wskazują na to, że właściwe jest dostosowanie możliwości połowowych pod względem nakładów połowowych statków poławiających gładzicę.
(22) W odniesieniu do dostosowania ograniczeń nakładu połowowego dorsza ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 423/2004, proponuje się alternatywne rozwiązania w celu zarządzania nakładem połowowym zgodnie z TAC, jak ustanowiono w art. 8 ust. 3 wymienionego rozporządzenia.
(23) Podczas swojego 25- tego dorocznego posiedzenia w dniach 15- 19 września 2003 r., Organizacja Rybacka Północno - Zachodniego Atlantyku przyjęła plan odbudowy w odniesieniu do halibuta niebieskiego na podobszarze 2 Organizacji Rybackiej Północno — Zachodniego Atlantyku oraz rejonach 3KLMNO.
Plan przewiduje redukcję poziomu TAC do 2007 r., jak również dodatkowe środki w celu zapewnienia jego skuteczności.
Z tego względu, niezbędne jest zrealizowanie tych środków począwszy już od 2005 r. do czasu przyjęcia rozporządzenia Rady realizującego wieloletnie środki w celu odbudowy zasobu halibuta niebieskiego.
(24) Podczas swojego 26- tego dorocznego posiedzenia w dniach 13- 17 września 2004 r., NAFO przyjęła plan zarządzania w odniesieniu do zasobów wcześniej nieuregulowanych, tzn. rai w rejonie 3LNO, karmazynów w rejonie 3O, oraz widlaków bostońskich w rejonie 3NO.
Z tego względu konieczne jest wprowadzenie tego planu i ustanowienie podziału na Państwa Członkowskie.
(25) W celu spełnienia zobowiązań międzynarodowych przyjętych przez Wspólnotę jako Umawiającą się Stronę Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (CCAMLR), łącznie ze zobowiązaniem do stosowania środków przyjętych przez Komisję CCAMLR, powinny być stosowane TAC przez nią przyjęte w odniesieniu do okresu 2004-2005 oraz odpowiednich okresowych dat granicznych.
(26) Na swym dorocznym XXIII posiedzeniu w 2004 r. CCAMLR przyjęła odpowiednie limity połowowe w odniesieniu do zasobów otwartych dla utrwalonego rybołówstwa przez jakiegokolwiek członka CCAMLR.
CCAMLR zatwierdziła również uczestnictwo statków pływających pod banderą WE w rybołówstwie badawczym w odniesieniu do Dissostichus spp. w podobszarach FAO 88.1 oraz rejonach 58.4.1, 58.4.2, 58.4.3a) i 58.4.3b) oraz poddała odpowiednie działalności połowowe ograniczeniom połowowym, oraz ograniczeniom przyłowów, jak również niektórym środkom technicznym.
Te ograniczenia oraz środki techniczne powinny również być stosowane.
(27) W celu zapewnienia rozwoju rybakom wspólnotowym ważne jest otworzenie tego rybołówstwa z dniem 1 stycznia 2005 r.
Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu wspomnianego w ust. I(3) Protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Temat
Niniejsze rozporządzenie ustanawia możliwości połowowe na rok 2005, w odniesieniu do niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych oraz specjalne warunki, na podstawie których takie możliwości połowowe mogą być wykorzystane.
Jednakże, w odniesieniu do niektórych zasobów Antarktyki, ustanawia ono możliwości połowowe oraz specjalne warunki na okres określony w załączniku IF.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenia stosuje się do:
a) Wspólnotowych statków rybackich (zwanych dalej ("statkami wspólnotowymi"); i
b) statków rybackich pływających pod banderą oraz zarejestrowanych w państwach trzecich (zwanych dalej ("statkami państw trzecich") na wodach podlegających władzy lub jurysdykcji Państw Członkowskich (zwanych dalej"wodami WE").
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego załącznika, stosuje się następujące definicje:
a) "możliwości połowowe" oznaczają:
i) ogólny dopuszczalny połów ("TAC") lub ilość statków posiadających zezwolenie połowowe i/ lub okres ważności tych zezwoleń;
ii) udziały TAC dostępne Wspólnocie;
iii) kwoty połowowe przydzielone Wspólnocie na wodach państwa trzeciego;
iv) rozdzielenie wspólnotowych możliwości połowowych na podstawie (ii) oraz (iii) Państwom Członkowskim w postaci kwot;
v) przydzielenie państwom trzecim kwot, które należy wykorzystać na wodach terytorialnych Wspólnoty.
b) "wody międzynarodowe" oznaczają wody poza obszarem władzy lub jurysdykcji jakiegokolwiek państwa;
c) "Obszar regulowany Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku" oznacza część obszaru konwencji NAFO (Organizacji Rybołówstwa Północno — Zachodniego Atlantyku), nie pozostający pod władzą lub podlegający jurysdykcji państwa nadbrzeżnego;
d) "Skagerrak" oznacza obszar ograniczony od zachodu linią ciągnącą się od latarni morskiej Hantsholm do latarni morskiej Lindesnes oraz od południa linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna, a stamtąd do najbliżej położonego punktu na wybrzeżu Szwecji;
e) "Kattegat" oznacza obszar ograniczony od północy linią ciągnącą się od latarni morskiej Skagen do latarni morskiej Tistlarna oraz od tego punktu do punktu najbliżej położonego na wybrzeżu Szwecji, a na południu ograniczony linią ciągnącą się od Hasenore do Gnibens Spids, od Korshage do Spodsbjerg oraz od Gilbjerg Hoved do Kullen;
f) "Morze Północne" oznacza podobszar IV ICES oraz tą część strefy IIIa ICES, która nie jest objęta definicją Skagerrak podaną w lit. d);
g) "Zatoka Ryska" oznacza obszar ograniczony od zachodu linią ciągnącą się od latarni morskiej Ovisi (57° 34.1234′ N, 21° 42.9574′ E) na północnym wybrzeżu Łotwy do Południowej Skały Przylądka Loode (57° 57.4760′ N, 21° 58.2789′ E) na wyspie Saaremaa, następnie w kierunku najbardziej wysuniętego na południe punktu Półwyspu Sõrve, a następnie w kierunku północno — wschodnim, wzdłuż zachodniego brzegu wyspy Saaremaa oraz na północy ograniczony linią ciągnącą się od 58°30.0′ N 23°13.2′E do 58°30.0′N 23°41′1E.
h) "Zatoka Kadyksu" oznacza obszar w podrejonie IXa ICES na wschód od 7°23′48″ długości geograficznej zachodniej.
Artykuł 4
Strefy połowowe
Do celów niniejszego załącznika, stosuje się następujące definicje stref:
a) strefy ICES (Międzynarodowa Rada Badań Morza) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [24];
b) strefy CECAF (środkowo-Wschodni Atlantyku lub główna strefa połowowa FAO 34) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (WE) nr 2597/95 z dnia 23 października 1995 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na niektórych obszarach, innych niż Atlantyk Północny, danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [25];
c) Strefy NAFO (Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (EWG) nr 2018/9 z dnia 30 czerwca 1993 r. w sprawie przekazywania danych statystycznych dotyczących połowów i działalności rybackiej przez Państwa Członkowskie dokonujące połowów na Atlantyku Północno-Zachodnim [26];
d) Strefy CCAMLR (Konwencji o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki) są strefami, których definicję przedstawiono w rozporządzeniu (WE) nr 601/2004.
ROZDZIAŁ II
MOŻLIWOŚCI POŁOWOWE ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI WARUNKI W ODNIESIENIU DO STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH
Artykuł 5
Możliwości połowowe oraz przydziały
1.
Możliwości połowowe dla statków wspólnotowych na wodach terytorialnych Wspólnoty w niektórych strefach, innych niż wody terytorialne Wspólnoty oraz rozdzielenie takich możliwości połowowych między Państwa Członkowskie powinno odbywać się zgodnie z ustaleniami poczynionymi w załączniku I.
2.
Statki wspólnotowe zostają niniejszym upoważnione do dokonywania połowów, w granicach kwoty wymienionej w załączniku I, na wodach objętych jurysdykcją w zakresie rybołówstwa Wysp Owczych, Grenlandii, Norwegii oraz strefy połowowej wokół Jan Mayen, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 9, 16 oraz 17.
3.
Komisja ustanawia możliwości połowowe gromadnika w strefie V, XIV (na wodach Grenlandii) dostępne Wspólnocie, równe 7.7 % TAC gromadnika, tak szybko jak TAC zostanie ustanowiony.
4. Możliwości połowowe w odniesieniu do zasobów błękitka w strefach I-XIV (wody WE oraz wody międzynarodowe) oraz śledzia w strefie I oraz II (wody WE oraz wody międzynarodowe) mogą zostać zwiększone przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 jeśli państwa trzecie nie przestrzegają odpowiedzialnego zarządzania tymi zasobami.
Artykuł 6
Przepisy specjalne oraz przydziały
Rozdzielenie możliwości połowowych między Państwa Członkowskie przewidziane w załączniku I nie stanowi uszczerbku dla:
a) wymian dokonanych na podstawie art.20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
b) ponownych przydziałów przeprowadzonych na podstawie art. 21 ust. 4, art. 23 ust. 1 oraz art. 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;
c) dodatkowych wyładunków dozwolonych na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
d) ilości wstrzymanych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96;
e) odliczeń dokonywanych na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 847/96.
Artykuł 7
Elastyczność kwot
W odniesieniu do roku 2005 powinny występować następujące zasoby, zgodnie z ustaleniami w załączniku I:
a) zasoby, które podlegają zapobiegawczym lub analitycznym TAC;
b) zasoby, w odniesieniu do których należy stosować coroczne warunki elastyczności określone w art. 3 oraz 4 rozporządzenia (WE) nr 847/96; oraz
c) zasoby, w odniesieniu do których należy stosować współczynniki karne przewidziane w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 8
Warunki wyładowywania połowu i przyłowu
1.
Ryby z zasobów, dla których możliwości połowowe są ustalone, nie są zatrzymywane na pokładzie lub wyładowywane, chyba że:
a) połowy były dokonane przez statki Państwa Członkowskiego posiadającego określoną kwotę i ta kwota nie została wyczerpana; lub
b) połowy stanowiły część udziału wspólnotowego, które nie zostały rozdzielone przez kwoty między Państwa Członkowskie, a udział ten nie został wyczerpany; lub
c) w odniesieniu do wszystkich gatunków innych niż śledź i makrela, w przypadku, gdy są one zmieszane z innymi gatunkami, połowy zostały dokonane sieciami, których rozmiar oczek jest mniejszy niż 32 milimetry zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia (WE) nr 850/98, nie są sortowane na pokładzie ani po rozładowaniu; lub
d) w odniesieniu do śledzia, połowy są zgodne z wymogami art. 12 załącznika III; lub
e) w odniesieniu do makreli, w przypadku gdy są zmieszane z ostrobokami lub sardynkami, waga makreli nie przekracza 10 % wagi makreli ogółem, ostroboków oraz sardynek na pokładzie, oraz połowy nie są sortowane ani na pokładzie, ani przy wyładowywaniu; lub
f) połowy są dokonywane podczas trwania badań naukowych przeprowadzanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 850/98 lub rozporządzenia (WE) nr 88/98.
2.
Wszystkie wyładunki są wliczane do kwoty, lub jeśli udział wspólnotowy nie został rozdzielony między Państwami Członkowskimi przez kwoty, do udziału wspólnotowego, z wyjątkiem połowów dokonanych na podstawie przepisów ust. 1 lit. c), e) oraz f).
3.
Bez względu na ust. 1, jeśli możliwości połowowe Państwa Członkowskiego w odniesieniu do śledzia w podobszarach II (wody WE), III, IV oraz podrejonu VII d są wyczerpane, zakazane jest w odniesieniu do statków pod banderą Państwa Członkowskiego, zarejestrowanych we Wspólnocie i operujących w ramach rybołówstwa, do których stosuje się odpowiednie ograniczenia połowowe, wyładowywanie połowów, które są nieposortowane oraz zawierają śledzia.
4.
Oznaczenie udziałów procentowych przyłowów oraz ich zbyt dokonywany jest zgodnie z przepisami art. 4 i 11 rozporządzenia (WE) nr 850/98 oraz art. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 88/98.
Artykuł 9
Limity dostępu
Nie przeprowadza się żadnych połowów przez statki wspólnotowe na obszarze Skagerrak w obrębie 12 mil morskich od linii podstawowej Norwegii.
Jednakże statki pływające pod banderą Danii lub Szwecji są upoważnione do dokonywania połowów 4 mile morskie od linii podstawowej Norwegii.
Artykuł 10
Specjalne warunki w odniesieniu do wyładowywania połowów nieposortowanych z podobszarów IIa (wody WE), III, IV i VIId
Środki wymienione w załączniku II stosuje się w odniesieniu do wyładowywania połowów nieposortowanych z podobszarów IIa (wody WE), III, IV i VIId.
Artykuł 11
Inne środki techniczne oraz środki kontroli
Środki techniczne określone w załączniku III stosuje się w 2005 r. poza środkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 850/98, rozporządzeniu (WE) nr 88/98, rozporządzeniu (WE) nr 1626/94 oraz rozporządzeniu (WE) nr 973/2001.
Szczegółowe przepisy wykonawcze ust. 10 załącznika III mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Artykuł 12
Ograniczenia nakładów oraz związane z tym warunki w odniesieniu do zarządzania zasobami
1.
W okresie od dnia 1 do 31 stycznia 2005 r. w odniesieniu do zarządzania zasobami dorsza w Kattegat, Morzu Północnym, Kanale Wschodnim, Skagerrak, na zachód od Szkocji oraz na Morzu Irlandzkim, stosuje się ograniczenia nakładu połowowego oraz związane z tym warunki ustanowione w pkt. 1-5, 6a, 6c, 6d, 6e i 7-22 załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [27].
2.
W okresie od dnia 1 lutego 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., w odniesieniu do zarządzania zasobami dorsza wymienionymi w ust. 1, stosuje się ograniczenia nakładu połowowego oraz związane z nimi warunki ustanowione w załączniku IVa.
3.
Od dnia 1 lutego 2005 r.ograniczenia nakładu połowowego oraz związane z nimi warunki ustanowione w załączniku IV b stosuje się w w odniesieniu do zarządzania zasobami na Morzu Kantabryjskim i zachodnim Półwyspie Iberyjskim.
4.
Od dnia 1 lutego 2005 r. ograniczenia nakładu połowowego oraz związane z nimi warunki ustanowione w załączniku IV c stosuje się w w odniesieniu do zarządzania zasobami soliw Kanale Zachodnim.
5.
W odniesieniu do zarządzania zasobami dobijakowatych na Skagerrak oraz Morzu Północnym, stosuje się ograniczenia nakładów oraz warunki ustanowione w załączniku V.
6.
Komisja ustali ostateczny nakład połowowy na rok 2005 w odniesieniu do zasobów dobijakowatych w strefach IIa, IIIa, IV, w oparciu o zasady wymienione w art. 6 załącznika V.
7.
Wszystkie statki korzystające z narzędzi połowowych określonych odpowiednio w pkt. 4 załączników IVa, IVb i IVc oraz prowadzące połowy w obszarach określonych odpowiednio w pkt. 2 załączników IVa, IVb i IVc, posiadają specjalne zezwolenie połowowe wydane zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1627/94.
8.
Państwa Członkowskie zapewniają, że poziomy nakładów połowowych na rok 2005, mierzone w kilowatodniach spędzonych poza portem przez statki posiadające dalekomorskie zezwolenia połowowe nie przekracza 90 % średniego rocznego nakładu połowowego rozmieszczonego przez statki tego Państwa Członkowskiego w 2003 r. podczas rejsów, kiedy były one w posiadaniu zezwolenia na połowy dalekomorskie oraz kiedy złowiono gatunki głębokowodne, wymienione w załącznikach I i II do rozporządzenia Rady (WE) nr 2347/2002,z wyjątkiem argentyny wielkiej.
ROZDZIAŁ III
MOŻLIWOŚCI POŁOWOWE ORAZ ZWIĄZANE Z NIMI WARUNKI W ODNIESIENIU DO STATKÓW PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 13
Autoryzacja
Statkom pływającym pod banderą Barbadosu, Gujany, Japonii, Korei Południowej, Norwegii, Surinamu, Trynidadu i Tobago oraz Wenezueli oraz statkom zarejestrowanym na Wyspach Owczych zezwala się na dokonywanie połowów, w granicach kwoty określonej w załączniku I, na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 14, 15, 18, 19, 20, 21, 22, 23 oraz 24.
Artykuł 14
Ograniczenia geograficzne
Połowy dokonywane przez statki pływające pod banderą:
a) Norwegii lub zarejestrowane na Wyspach Owczych są ograniczone do tych części strefy 200 mil morskich znajdującej się 12 mil w kierunku morza do linii podstawowej Państw Członkowskich na Morzu Północnym, Kattegat oraz na Oceanie Atlantyckim na północ od 43°00′ N, z wyjątkiem obszaru określonego w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002; połowy na obszarze Skagerrak dokonywane przez statki pływające pod banderą Norwegii są dopuszczalne w kierunku morza od odległości czterech mil morskich od linii podstawowych Danii oraz Szwecji;
b) Barbados, Gujana, Japonia, Korea Południowa, Surinam, Trynidad i Tobago oraz Wenezuela ograniczone są do tych części strefy 200 mil morskich leżącej w odległości 12 mil morskich od linii podstawowej francuskiego departamentu Gujany.
Artykuł 15
Warunki wyładowywania połowu i przyłowu
Ryby z zasobów, w odniesieniu do których możliwości połowowe są ustalone, nie są przechowywane na pokładzie lub wyładowywane, chyba że połowy zostały dokonane przez statki państwa trzeciego posiadające kwotę połowową, a kwota ta nie jest wyczerpana.
ROZDZIAŁ IV
UZGODNIENIA LICENCYJNE DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH
Artykuł 16
Licencje oraz związane z nimi warunki
1.
Bez względu na ogólne zasady dotyczące licencji połowowych oraz specjalnych zezwoleń połowowych przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1627/94, połowy na wodach państwa trzeciego podlegają wymogowi posiadania licencji wydanej przez władze państwa trzeciego.
Jednakże, akapit pierwszy nie ma zastosowania do następujących statków wspólnotowych, jeśli połowy dokonywane są na norweskich wodach Morza Północnego:
a) statków o tonażu równym lub mniejszym niż 200 GT;
b) statków dokonujących połowów przeznaczonych do spożycia przez ludzi w odniesieniu do gatunków innych niż makrela;
c) statków pływających pod szwedzką banderą, zgodnie z ustanowioną praktyką.
2.
Największa ilość licencji oraz innych związanych z nimi warunków jest ustanawiana jak ustalono w części I załącznika VI.
Wnioski o licencje wskazują rodzaje połowów oraz nazwę i właściwości statków, w odniesieniu do których mają zostać wydane licencje oraz są skierowane przez władze Państw Członkowskich do Komisji.
Komisja przedkłada te wnioski zainteresowanym władzom państw trzecich.
W przypadku, gdy jedno z Państw Członkowskich przekazuje kwotę innemu Państwu Członkowskiemu (swap) w odniesieniu do terenów połowowych określonych w części I załącznika VI, przekazanie takie obejmuje przekazanie odpowiednich licencji i powinno zostać zgłoszone Komisji.
Jednakże, całkowita liczba licencji dla każdego terenu połowowego określonego w części I załącznika VI nie może zostać przekroczona.
3.
Statki wspólnotowe odpowiadaja wymaganiom dotyczącym ochrony oraz środków kontroli oraz wszystkim pozostałym przepisom dotyczącym strefy, w której operują.
Artykuł 17
Wyspy Owcze
Statki wspólnotowe posiadające licencję na ukierunkowany połów w odniesieniu do jednego gatunku na wodach Wysp Owczych, mogą przeprowadzać ukierunkowany połów w odniesieniu do innych gatunków pod warunkiem, że dokonują uprzedniego powiadomienia o zmianie władzom Wysp Owczych.
ROZDZIAŁ V
UZGODNIENIA LICENCYJNE DOTYCZĄCE STATKÓW PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 18
Zobowiązanie do posiadania licencji oraz specjalne zezwolenie połowowe
1.
Bez względu na przepisy art. 28b rozporządzenia (WE) nr 2847/93, statki norweskie o tonażu mniejszym niż 200 GT są wyłączone z obowiązku posiadania licencji oraz zezwolenia połowowego.
2.
Licencja oraz specjalne zezwolenie połowowe są przechowywane na pokładzie.
Statki zarejestrowane na Wyspach Owczych lub w Norwegii są wyłączone z tego obowiązku.
3.
Statki państw trzecich posiadające zezwolenie połowowe dnia 31 grudnia 2004 r. mogą kontynuować połowy od 1 stycznia 2005 r. do momentu przedłożenia oraz zatwierdzenia przez Komisję wykazu dopuszczonych statków.
Artykuł 19
Wniosek o wydanie licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego
Wnioskowi składanemu Komisji o wydanie licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego pochodzacemu od organu państwa trzeciego towarzyszą następujące informacje:
a) nazwa statku;
b) numer wpisu do rejestru;
c) zewnętrzne litery i numery identyfikacyjne;
d) port rejestracji;
e) nazwa (nazwisko) i adres właściciela lub czarterującego;
f) tonaż brutto oraz długość całkowita;
g) moc silnika;
h) sygnał wywoławczy oraz częstotliwość radiowa;
i) planowana metoda połowów;
j) planowany obszar połowów;
k) gatunki, w odniesieniu do których planuje się połowy;
l) okres, w odniesieniu do którego wymagana jest licencja.
Artykuł 20
Ilość licencji
Ilość licencji oraz szczególnych związanych z nimi warunków jest ustanawiana w sposób określony w części II załącznika VI.
Artykuł 21
Unieważnienie lub wycofanie
1.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe mogą zostać unieważnione w związku z wydaniem nowych licencji oraz specjalnych zezwoleń połowowych.
Takie unieważnienie staje się skuteczne w dniu poprzedzającym wydanie nowych licencji oraz specjalnych zezwoleń połowowych przez Komisję.
Nowe licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe stają się skuteczne w dniu ich wydania.
2.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe są w całości lub częściowo wycofywane przed datą ich wygaśnięcia, jeśli kwota w odniesieniu do zasobu, określona w załączniku I została wyczerpana.
3.
Licencje oraz specjalne zezwolenia połowowe są wycofywane w przypadku niespełnienia zobowiązania ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 22
Niezgodność z odpowiednimi regułami
1.
Na okres nieprzekraczający 12 miesięcy nie wydaje się żadnej licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego jakiemukolwiek statkowi, który spełnił zobowiązania ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Komisja przedkłada zainteresowanym organom państwa trzeciego nazwy oraz właściwości statków, którym nie zostanie przyznane zezwolenie na dokonywanie połowów we wspólnotowej strefie połowowej na kolejny miesiąc lub miesiące w następstwie naruszenia odpowiednich reguł.
Artykuł 23
Zobowiązania posiadaczy licencji
1. Statki państw trzecich spełniają wymogi środków ochrony i kontroli oraz pozostałych przepisów dotyczących połowów dokonywanych przez statki wspólnotowe w strefie, w której operują, w szczególności rozporządzeń (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94, (WE) nr 88/98, (WE) nr 850/98, (WE) nr 1434/98 oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1381/87.
2.
Statki określone w ust. 1 prowadzą dziennik połowowy, do którego wprowadzane są informacje określone w części I załącznika VII.
3.
Statki państw trzecich, z wyjątkiem norweskich statków połowowych w strefie ICES IIIa, przekazują informacje określone w załączniku VIII do Komisji, zgodnie z regułami ustanowionymi w tym załączniku.
Artykuł 24
Przepisy szczególne dotyczące francuskiego departamentu Gujany
1.
Przyznawanie licencji na połowy na wodach francuskiego departamentu Gujany podlega zobowiązaniu się przez właściciela danego statku do zezwolenia na wejście na pokład tego statku obserwatora na wniosek Komisji.
2.
Kapitan każdego statku posiadający licencję na połowy ryb lub tuńczyka na wodach francuskiego departamentu Gujany, wyładowując połowy po każdym rejsie, przedkładają deklarację francuskim organom wskazującą ilości złapanych krewetek oraz przechowywanych na pokładzie od momentu złożenia ostatniej deklaracji.
Niniejsza deklaracja sporządzana jest przy wykorzystaniu formularza, którego wzór znajduje się w części III załącznika VI.
Kapitan jest odpowiedzialny za dokładność deklaracji.
Organy francuskie podejmują wszelkie właściwe środki celem sprawdzenia dokładności deklaracji, przez sprawdzanie ich w szczególności w porównaniu z dziennikiem połowowym określonym w art. 23 ust. 2.
Deklaracja jest podpisywana przez właściwego urzędnika po jej sprawdzeniu.
Przed końcem każdego miesiąca, organy francuskie przesyłają Komisji wszystkie deklaracje odnoszące się do poprzedniego miesiąca.
3.
Statki dokonujące połowów na wodach francuskiego departamentu Gujany prowadzą dziennik połowowy odpowiadający wzorowi znajdującemu się w części II załącznika VII.
Kopia niniejszego dziennika połowowego przesyłana jest Komisji w terminie 30 dni od ostatniego dnia rejsu połowowego, za pośrednictwem organów francuskich.
4.
Jeśli przez okres jednego miesiąca, Komisja nie otrzymuje żadnego komunikatu dotyczącego statku posiadającego licencję połowową na wodach francuskiego departamentu Gujany, wycofuje się licencję tego statku.
ROZDZIAŁ VI
SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH DOKONUJĄCYCH POŁOWÓW W STREFIE REGULOWANEJ NAFO
SEKCJA 1
Udział Wspólnoty
Artykuł 25
Wykaz statków
1.
Jedynie statki WE o tonażu większym niż 50 ton brutto, którym Państwo Członkowskie, pod banderą którego pływa wydało specjalne zezwolenie połowowe oraz które wpisane są do rejestru statków NAFO, są upoważnione, na ustalonych warunkach, do połowu, posiadania na pokładzie, przeładowywania oraz wyładowywania zasobów połowowych z obszaru regulowanego NAFO.
2.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji informacje, w formie umożliwiającej jej komputerowe odczytanie, na co najmniej 15 dni przed wpłynięciem nowego statku na obszar regulowany NAFO, o każdej poprawce do wykazu statków pływających pod ich banderą oraz zarejestrowanych we Wspólnocie, które są upoważnione do połowów w obszarze regulowanym NAFO.
Komisja przesyła je natychmiast Sekretariatowi NAFO.
3.
Wykaz określony w ust. 2 zawiera następujące informacje:
a) wewnętrzny numer statku, którego definicję przedstawiono w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 26/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r., dotyczącym rejestru statków rybackich Wspólnoty [28];
b) międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy;
c) czarterujący statek, w stosownych przypadkach;
d) rodzaj statku.
4.
W odniesieniu do statków pływających tymczasowo pod banderą Państwa Członkowskiego (czarter samej łodzi), przedłożone informacje zawierają:
a) datę, od której statek uzyskał zezwolenie na pływanie pod banderą Państwa Członkowskiego;
b) datę, od której statek uzyskał zezwolenie Państwa Członkowskiego na włączenie się do połowów na obszarze regulowanym NAFO;
c) nazwę państwa, w którym statek jest zarejestrowany lub był zarejestrowany wcześniej oraz datę, od której statek zaprzestał pływania pod banderą tego państwa;
d) nazwę statku;
e) numer urzędowego wpisu do rejestru statku przyznany przez właściwe władze krajowe;
f) port macierzysty statku po dokonaniu transferu;
g) nazwę właściciela lub czarterującego statek;
h) deklarację, iż kapitanowi dostarczono kopię rozporządzeń obowiązujących na obszarze regulowanym NAFO;
i) główne gatunki, które mogą być łowione przez statek na obszarze regulowanym NAFO;
j) podobszary, na których statek może prawdopodobnie dokonywać połowów.
SEKCJA 2
Środki techniczne
Artykuł 26
Rozmiar oczek sieci
1.
Wykorzystanie włoka posiadającego w jakiejkolwiek jego części oczka sieci o rozmiarze mniejszym niż 130 mm jest zakazane w odniesieniu do bezpośredniego dokonywania połowów gatunków określonych w załączniku IX.
Ten rozmiar oczek sieci może zostać zmniejszony minimalnie do rozmiaru 60 mm w odniesieniu do bezpośredniego połowu kalmarów (Illex illecebrosus).
W odniesieniu do bezpośrednich połowów rai (Rajidae) ten rozmiar oczek sieci jest zwiększany minimalnie do 280 mm w worku włoka oraz 220 mm we wszystkich innych częściach włoka.
2.
Statki poławiające krewetki północne (Pandalus borealis) używają sieci z minimalnym rozmiarem oczka wynoszącym 40 mm.
Artykuł 27
Dodatki do sieci
1.
Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek urządzeń lub dodatkowych elementów, innych niż opisane w niniejszym artykule, które zatykałyby lub zmniejszały ich rozmiar.
2.
Płótno, tkanina sieciowa lub jakikolwiek inny materiał może zostać przymocowywany do dolnej części worka włoka w celu zmniejszenia lub zapobiegania uszkodzeniom.
3.
Urządzenia mogą być przymocowywane do górnej części, pod warunkiem, iż nie zatkają oczek sieci.
Wykorzystanie górnych fartuchów worka włoka jest ograniczone do fartuchów wymienionych w załączniku X.
4.
Statki poławiające krewetki północne (Pandalus borealis) wykorzystują kraty sortujące lub kraty o maksymalnym rozstawie prętów wynoszącym 22 mm.
Statki poławiające krewetki w rejonie 3L są również wyposażone w łańcuchy przegubowe o długości minimalnej wynoszącej 72 cm., jak opisano w dodatku 4 do załącznika III.
Artykuł 28
Przyłowy
1.
Kapitanowie statków mogą nie przeprowadzać ukierunkowanych połowów w odniesieniu do gatunków, do których stosuje się ograniczenia przyłowów.
Ukierunkowany połów gatunku przeprowadzany jest, jeśli gatunki obejmują największy udział procentowy wagowo połowu w jakimkolwiek jednym zaciągu.
2.
Przyłowy gatunków wymienionych w załączniku ID, w odniesieniu do których nie została ustalona żadna kwota połowowa przez Wspólnotę, w odniesieniu do części obszaru regulowanego NAFO oraz przeprowadzane w tej części jeśli połowy dokonywane są bezpośrednio w odniesieniu do jakiegokolwiek gatunku nie mogą przekraczać dla każdego gatunku 2500 kg lub 10 % wagowo całego połowu zatrzymywanego na pokładzie, w zależności od tego, która ilość jest większa.
Jednakże, w części obszaru regulowanego NAFO, gdzie połowy ukierunkowane niektórych gatunków są zabronione lub kwota "inne" została w pełni wykorzystana, przyłowy każdego z gatunków wymienionych w załączniku ID nie przekraczają odpowiednio 1250 kg lub 5 %.
3.
W każdym przypadku, gdy całkowita ilość gatunków, w odniesieniu do których stosuje się ograniczenia przyłowów w jakimkolwiek następnym zaciągu przekracza ograniczenia ustanowione w ust. 2, w zależności od tego, który ma zastosowanie, statki niezwłocznie przenoszą się minimum o pięć mil morskich od poprzedniego miejsca przeprowadzenia zaciągu.
W każdym przypadku, gdy całkowita ilość gatunków, w odniesieniu do których ograniczenia przyłowów stosuje się w jakimkolwiek kolejnym zaciągu, przekraczają wspomniane ograniczenia, statki ponownie niezwłocznie przenoszą się o odległość minimum pięciu mil od poprzedniego miejsca dokonywania zaciągu oraz nie powracają na obszar przynajmniej przez 48 godzin.
4.
W odniesieniu do statków poławiających krewetki północne (Pandalus borealis), w przypadku, gdy całkowita ilość przyłowów wszystkich gatunków wymienionych w załączniku ID, w jakimkolwiek zaciągu przekracza 5 % wagowo w rejonie 3M oraz 2,5 % w rejonie 3L, statki niezwłocznie przenoszą się minimum o odległość pięciu mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu.
5.
Połowy krewetek nie są wykorzystywane w obliczaniu poziomu przyłowu gatunków ryb dennych.
Artykuł 29
Najmniejszy dopuszczalny wymiar ryb
Ryby z obszaru regulowanego Organizacji Rybackiej Północno-Zachodniego Atlantyku, które nie posiadają wymaganego wymiaru, jak ustalono w załączniku XI, nie mogą być przetwarzane, zatrzymywane na pokładzie, przeładowywane, rozładowane, transportowane, składowane, sprzedawane, prezentowane lub oferowane na sprzedaż, ale muszą zostać niezwłocznie wrzucone z powrotem do morza.
W przypadku, gdy ilość złapanych ryb nie posiadających wymaganego wymiaru przekracza 10 % całkowitej ilości, statek oddala się o odległość przynajmniej pięciu mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu przed kontynuowaniem połowów.
Jakiekolwiek przetworzone ryby, w odniesieniu do których stosuje się wymogi dotyczące najmniejszego dopuszczalnego wymiaru ryby, który jest mniejszy niż długość równoważna określona w załączniku XI, uważa się za pochodzące od ryb, mniejszych niż ten najmniejszy dopuszczalny rozmiar ryby.
SEKCJA 3
Środki kontroli
Artykuł 30
Opisanie produktu i oddzielne składowanie
1.
Wszystkie przetworzone ryby złowione na obszarze regulowanym NAFO należy opisać w taki sposób, by można było odczytać nazwę gatunku oraz kategorię produktu.
Należy umieścić także informację, że ryby zostały złowione na obszarze regulowanym NAFO.
2.
Wszystkie krewetki złowione w rejonie 3I oraz wszystkie halibuty niebieskie złowione w podobszarze 2 oraz rejonach 3KLMNO powinny być opisane jako złowione na tych obszarach.
3.
Połowy tego samego gatunku powinny być składowane w taki sposób, by były wyraźnie oddzielone od innych gatunków.
Wszelkie połowy dokonane na obszarze regulowanym NAFO powinny być oddzielone przy składowaniu od ryb złowionych poza tym obszarem.
Połowy mogą być składowane w wielu częściach ładowni, w każdej z nich jednak poszczególne połowy powinny być jasno od siebie oddzielone, za pomocą plastiku, sklejki, tkaniny sieciowej itp.
Artykuł 31
Dziennik połowowy i plan składowania
1.
Oprócz spełniania wymogów art. 6, 8, 11 oraz 12 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, kapitanowie statków wprowadzają do dziennika połowowego informacje wymienione w załączniku XII do niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Komisję przed 15- tym dniem każdego miesiąca, w formie umożliwiającej ich komputerowe odczytanie, o ilościach zasobów określonych w załączniku XIII wyładowanych w trakcie poprzedniego miesiąca oraz przekazuje wszelkie informacje otrzymane na podstawie art. 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
3.
Kapitan statku wspólnotowego, w odniesieniu do połowów gatunków wymienionych w załączniku ID, prowadzi:
a) dziennik połowowy wykazujący ilość połowów, w podziale na gatunki;
b) plan składowania, który prezentuje rozmieszczenie gatunków w ładowni, a także ilości poszczególnych gatunków na pokładzie wagowo, podane w kilogramach.
4.
Dziennik połowowy oraz plan składowania wspomniane w ust. 3 należy uzupełniać codziennie za poprzedni dzień, za który uznaje się okres od godziny 00.00 (UTC) do 24.00 (UTC), a także przechowywać na pokładzie do momentu całkowitego rozładunku statku.
5.
Kapitan dostarcza niezbędnej pomocy w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli ilości zadeklarowanych w dzienniku połowowym oraz produktów przetworzonych składowanych na pokładzie.
Artykuł 32
Sieci
Dokonując połowów bezpośrednio jednego lub większej liczby gatunków wymienionych w załączniku IX, statki nie posiadają na pokładzie sieci o rozmiarze oczek mniejszym niż rozmiar ustanowiony w art. 26.
Jednakże, statki dokonujące połowów w trakcie tego samego rejsu na obszarach innych niż obszar regulowany NAFO mogą posiadać na pokładzie takie sieci, pod warunkiem, że sieci takie są bezpiecznie przymocowane i spakowane oraz nie są udostępniane do bezpośredniego użytku, to znaczy:
a) sieci nie są odłączone od desek trałowych oraz stalówek, lin holowniczych i podciągowych; i
b) sieci, które są umieszczone na pokładzie, muszą być bezpiecznie przymocowane do określonej części nadbudowy.
Artykuł 33
Przeładunek
Statki wspólnotowe nie biorą udziału w czynnościach przeładunku na obszarze regulowanym NAFO, chyba że otrzymały uprzednie zezwolenie na dokonywanie takich czynności od ich właściwych organów.
Artykuł 34
Monitorowanie nakładu połowowego
1.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, że nakład połowowy ich statków określony w art. 25 jest proporcjonalny w odniesieniu do ogólnych możliwości połowowych dostępnych temu Państwu Członkowskiemu na obszarze regulowanym NAFO.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji plan połowowy dla ich statków dokonujących połowów gatunków na obszarze regulowanym NAFO nie później niż dnia 31 stycznia 2005 r. lub później, co najmniej na 30 dni przed przeprowadzeniem takiej czynności.
Plan połowowy określa, między innymi, statek lub statki zaangażowane w połowy oraz planowaną liczbę dni, w których zamierzają one dokonywać połowów na obszarze regulowanym NAFO.
Państwa Członkowskie, w sposób orientacyjny, powiadamiają Komisję o planowanej działalności statków na innych obszarach.
Plan połowowy przedstawia całkowity nakład połowowy, który należy rozmieścić w odniesieniu do rybołówstwa w związku z zakresem możliwości połowowych dostępnych Państwu Członkowskiemu dokonującemu powiadomienia.
Państwa Członkowskie, nie później niż dnia 31 grudnia 2005 r., składają Komisji sprawozdanie w sprawie realizacji planów połowowych, łącznie z ilością statków rzeczywiście biorących udział w połowach oraz całkowitą ilością dni, w których dokonywane były połowy.
SEKCJA 4
Szczególne przepisy dotyczące krewetek północnych
Artykuł 35
Połowy krewetek północnych
Każde Państwo Członkowskie składa Komisji codziennie sprawozdanie o ilościach krewetek północnych (Pandalus borealis) złowionych w rejonie 3L obszaru regulowanego NAFO przez statki pływające pod ich banderą oraz zarejestrowane we Wspólnocie.
Wszelka działalność połowowa dokonywana jest na głębokości przekraczającej 200 metrów oraz jest ograniczona do jednego statku przypadającego na każdy przydział Państwa Członkowskiego w jakimkolwiek danym czasie.
SEKCJA 5
Szczególne przepisy dotyczące planu odnowienia zasobów halibuta niebieskiego
Artykuł 36
Zakazy dotyczące halibuta niebieskiego
Zakazuje się statkom wspólnotowym łowienia halibuta niebieskiego na podobszarze 2 orazw rejonach 3KLMNO NAFO, a także zatrzymywania na pokładzie, przeładunku lub wyładowywania halibuta niebieskiego łowionego w tej strefie, jeżeli nie posiadają specjalnego zezwolenia połowowego wydanego przez Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływają.
Artykuł 37
Wykaz statków
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że statki, którym ma zostać wydane specjalne zezwolenie połowowe, określone w art. 35 są objęte wykazem zawierającym ich nazwę numer wewnętrznego wpisu do rejestru, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 26/2004.
Państwa Członkowskie wydają specjalne zezwolenie połowowe dopiero po wpisaniu statku do rejestru statków NAFO.
2.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji, w formie umożliwiającej jego komputerowe odczytanie, wykaz określony w ust. 1 oraz wszelkie poprawki do niego.
3.
Poprawki do wykazu określonego w ust. 1 przekazywany jest Komisji przynajmniej na pięć dni zanim nowy statek wpływa na podobszar 2 oraz rejony 3KLMNO.
Komisja przesyła bezzwłocznie poprawki do wykazu Sekretariatowi NAFO.
4.
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne środki celem rozdzielenia swych kwot połowowych w odniesieniu do halibuta niebieskiego między swoje upoważnione statki wymienione w wykazie określonym w ust. 1.
Państwa Członkowskie przekazują informacje dotyczące przydziału kwot Komisji w terminie nie później niż 15 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 38
Sprawozdania
1.
Kapitanowie statków określonych w art. 37 ust. 2 przekazują Państwu Członkowskiemu bandery następujące informacje:
a) Ilości halibuta niebieskiego zatrzymywane na pokładzie jeśli statek wspólnotowy wpływa na podobszar 2 oraz rejony 3KLMNO.
Niniejsze sprawozdanie jest przekazywane nie wcześniej niż na 12 godzin oraz najpóźniej 6 godzin przed każdym wpłynięciem statku do tej strefy.
b) Połowy tygodniowe halibuta niebieskiego.
Sprawozdanie to jest przekazywane po raz pierwszy nie później niż na koniec siódmego dnia po wpłynięciu statku na podobszar 2 oraz rejony 3 KLMNO, lub, jeśli rejsy połowowe trwają więcej niż siedem dni, najpóźniej w poniedziałek, w odniesieniu do połowów, które zostały dokonane na podobszarze 2 oraz w rejonach 3 KLMNO w tracie poprzedniego tygodnia kończącego się o północy w niedzielę.
c) Ilości halibuta niebieskiego posiadane na pokładzie przez statki wspólnotowe kiedy opuszczają one podobszar 2 oraz rejony 3KLMNO.
Sprawozdanie to jest przekazywanie nie wcześniej niż na 12 godzin przed a najpóźniej w 6 godzin przed każdym wypłynięciem statku z tej strefy oraz zawiera ilość dni połowowych oraz całkowite połowy w tej strefie.
d) Ilości załadowane oraz wyładowane w odniesieniu do każdego przeładunku halibuta niebieskiego w trakcie pobytu statku na podobszarze 2 oraz w rejonach 3KLMNO.
Sprawozdania te przekazywane są nie później niż w 24 godziny po zakończeniu przeładunku.
2.
Państwa Członkowskie, na wniosek, przekazują sprawozdania wynikające z ust. 1 lit. a), c) oraz d), Komisji.
3.
Jeśli uważa się iż połowy halibuta niebieskiego zgłoszone zgodnie z ust. 2, wyczerpały 70 % przydziału kwoty Państwa Członkowskiego, kapitanowie przekazują sprawozdania opisane w ust. 1 lit. b) co trzy dni.
Artykuł 39
Wyznaczone porty
1.
Zakazane jest wyładowywanie ilości halibuta niebieskiego w jakimkolwiek miejscu innym niż porty wyznaczone przez Umawiające się Strony NAFO.
Wyładunek halibuta niebieskiego w portach państw innych niż Umawiające się Strony jest zakazany.
2.
Państwa Członkowskie wyznaczają porty, w których mogą być dokonywane wyładunki halibuta niebieskiego oraz ustalają związane z tym procedury kontrolne oraz nadzorcze, łącznie z warunkami w odniesieniu do zapisywania oraz sprawozdawczości ilości halibuta niebieskiego w każdym wyładunku.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w ciągu 15 dni od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wykaz wyznaczonych portów oraz, w terminie 15 kolejnych dni, wykaz związanych z nimi procedur kontrolnych oraz nadzorczych określonych w ust. 2.
Komisja bezzwłocznie przesyła wykaz Sekretariatowi NAFO.
4.
Komisja bezzwłocznie przekazuje wykaz wyznaczonych portów określony w ust. 2 jak również portów wyznaczonych przez inne Umawiające się Strony NAFO, do Państw Członkowskich.
Artykuł 40
Kontrola w porcie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie statki wpływające do wyznaczonego portu w celu wyładowania i/lub przeładowania halibuta niebieskiego złowionego na podobszarze 2 oraz w rejonach 3 KLMNO NAFO poddawane są kontroli zgodnie z programem kontroli portowych NAFO.
2.
Zakazuje się wyładunku i/lub przeładunku połowów ze statków określonych w ust. 1 do momentu przybycia inspektorów.
3.
Wszystkie wyładowane ilości są ważone według gatunku przed przewiezieniem ich do chłodni składowej lub innego miejsca przeznaczenia.
4.
Państwa Członkowskie przekazują odpowiednie sprawozdanie z kontroli portowej Sekretariatowi NAFO, wraz z kopią dla Komisji, w terminie 7 dni roboczych od daty zakończenia kontroli.
Artykuł 41
Zakaz wyładunków oraz przeładunków w odniesieniu do statków podmiotów innych niż Umawiające się Strony
Państwa Członkowskie zapewniają, ze zakazuje się wyładunków oraz przeładunków halibuta niebieskiego ze statków podmiotów innych niż Umawiające się Strony, które uczestniczyływ działalności połowowej na obszarze regulowanym NAFO.
Artykuł 42
Dalsza działalność połowowa
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. sprawozdanie w sprawie wykonania środków ustanowionych w art. 36-41, łącznie z całkowitą ilością dni połowów.
SEKCJA 6
Szczególne przepisy dotyczące karmazyna
Artykuł 43
Połowy karmazyna
1.
Co drugi poniedziałek, kapitan statku wspólnotowego dokonującego połowów karmazyna w rejonie podobszaru 2 oraz rejonie IF, 3K oraz 3M obszaru regulowanego NAFO, powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, pod banderą którego pływa statek lub w którym jest zarejestrowany, o złowionych ilościach karmazyna na tym obszarze w okresie dwóch tygodni kończącym się o północy poprzedniej niedzieli.
Jeśli łączne połowy osiągnęły 50 % TAC, powiadomienia dokonuje się cotygodniowo w poniedziałek.
2.
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie co drugi wtorek przed południem dotyczące ilości karmazyna złowionych w okresie dwóch tygodni kończącym się o północy poprzedniej niedzieli na podobszarze 2 oraz w rejonach IF, 3K oraz 3M obszaru regulowanego NAFO przez statki pływające pod ich banderą oraz zarejestrowane na ich terytorium.
Jeśli łączne połowy osiągnęły 50 % TAC, sprawozdania przesyłane są cotygodniowo.
ROZDZIAŁ VII
SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE STATKÓW WSPÓLNOTOWYCH DOKONUJĄCYCH POŁOWÓW NA OBSZARZE CCAMLR
SEKCJA 1
Ograniczenia i wymagania w odniesieniu do informacji o statkach
Artykuł 44
Zakazy oraz ograniczenia połowowe
1.
Bezpośrednie połowy gatunków wymienionych w załączniku XIV są zakazane w strefach oraz w trakcie okresów wskazanych w tym załączniku.
2.
W odniesieniu do nowego oraz badawczego rybołówstwa ograniczenia połowowe oraz ograniczenia przyłowów wymienione w załączniku XV stosuje się na podobszarach wskazanych w tym załączniku.
Artykuł 45
Wymagania w odniesieniu do informacji o statkach posiadających zezwolenie na dokonywanie połowów na obszarze CCAMLR
1. Oprócz wymagań dotyczących przekazywanych informacji w odniesieniu do statków posiadających zezwolenie określonych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 601/2004, Państwa Członkowskie od dnia 1 sierpnia 2005 r. dostarczą Komisji następujące informacje w odniesieniu do tych statków:
a) numer IMO statku (jeżeli wydany)
b) poprzednia bandera, jeśli była;
c) międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy;
d) nazwa (nazwisko) i adres właściciela/li statku oraz lub faktycznego właściciela/li, jeśli są znani;
e) typ statku;
f) miejsce i data produkcji;
g) długość;
h) kolorowe zdjęcie statku, które powinno składać się z:
i) jedno zdjęcie o wymiarach nie mniejszych niż 12 × 7 cm przedstawiające prawą burtę statku, pełną długość statku i wszystkie cechy jego budowy;
ii) jedno zdjęcie o wymiarach nie mniejszych niż 12 × 7 cm przedstawiające lewą burtę statku, pełną długość statku i wszystkie cechy jego budowy;
iii) jedno zdjęcie o wymiarach nie mniejszych niż 12 × 7 cm przedstawiające rufę statku, robione bezpośrednio z rufy;
i) podjęte kroki w celu zapewnienia zabezpieczenia przed manipulacją przez osoby niepowołane urządzeniem kontroli satelitarnej umieszczonym na pokładzie.
2.
Od dnia 1 sierpnia 2005 r., Państwa Członkowskie, w praktycznie możliwym zakresie, przekażą również Komisji następujące informacje dotyczące statków posiadających pozwolenie na dokonywanie połowów na obszarze CCAMLR.
a) nazwa (nazwisko) i adres operatora, jeśli jest inny niż właściciel/e statku;
b) nazwisko i narodowość kapitana oraz, tam gdzie to możliwe, kapitana połowów;
c) metoda lub metody połowów;
d) największa szerokość statku (m);
e) zarejestrowany tonaż brutto;
f) rodzaje komunikacji statku i numery (numery INMARSAT A, B oraz C);
g) normalny skład załogi;
h) moc głównego silnika lub silników (kW);
i) noúnoúă (tony), liczba ůadowni rybnych i ich pojemnoúă (mł);
j) wszelkie inne informacje (np. klasyfikacja lodu) uznane za potrzebne.
SEKCJA 2
Rybołówstwo badawcze
Artykuł 46
Uczestnictwo w rybołówstwie badawczym
1.
Statki rybackie pływające pod banderą Hiszpanii oraz zarejestrowane w Hiszpanii, o których powiadomiono CCAMRL zgodnie z przepisami art. 7 rozporządzenia (WE) nr 601/2004 mogą uczestniczyć w badawczych połowach sznurami haczykowymi w odniesieniu do Dissostichus spp. na podobszarze FAO 88.1 oraz rejonach 58.4.1, 58.4.2, 58.4.3a) poza obszarami jurysdykcji krajowej, oraz 58.4.3b) poza obszarami jurysdykcji krajowej.
2.
Nie więcej niż jeden statek rybacki dokonuje połowów w rejonach 58.4.3a) oraz 58.4.3b) w jakimkolwiek tym samym momencie.
3.
W odniesieniu do podobszaru 88.1 oraz rejonów 58.4.1 oraz 58.4.2, całkowite ograniczenia połowowe oraz ograniczenia przyłowów przypadające na podobszar i rejon oraz ich rozdzielenie między jednostki badawcze małej skali (SSRUs) wewnątrz każdego z nich są wymienione w załączniku XV.
W tym celu, połowy w jakiejkolwiek SSRU są przerywane jeśli zgłoszony połów osiąga określone kwoty połowowe oraz ta SSRU je zamykana dla połowów na pozostałą część sezonu.
4.
Połowy odbywają się możliwie w jak największym zakresie geograficznym oraz barymetrycznym w celu uzyskania informacji niezbędnych do ustalenia możliwości rybołówstwa oraz w celu uniknięcia nadmiernego skoncentrowania połowów oraz nakładów.
Jednakże, połowy w rejonach 58.4.1 oraz 58.4.2 są zabronione na głębokości poniżej 550 m.
Artykuł 47
Systemy sprawozdawczości
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonym w art. 46 podlegają następującym systemom sprawozdawczości dotyczącym połowów oraz nakładów:
a) pięciodniowy system sprawozdawczości połowu i nakładu określony w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 601/2004, z tym, że Państwa Członkowskie złożą Komisji sprawozdanie z połowu i nakładu nie później niż dwa dni robocze po zakończeniu okresu sprawozdawczego, w celu natychmiastowego przekazania do CCAMLR.
W odniesieniu do podobszaru 88.1 oraz rejonów 58.4.1 oraz 58.42, sprawozdania będą przygotowywane przez jednostki badawcze małej skali.
b) miesięczny system sprawozdawczości w odniesieniu do połowu i nakładu według dokładnej skali określony w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 601/2004;
c) zgłaszana jest całkowita ilość oraz waga odrzuconych Dissostichus eleginoides i Dissostichus mawsoni, łącznie z tymi w stanie "mięsa galaretowatego".
Artykuł 48
Wymagania specjalne
1.
Połowy badawcze określone w art. 46, przeprowadzane są zgodnie z przepisami art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 600/2004 z dnia 22 marca 2004 r ustanawiające niektóre środki techniczne stosowane do działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki [29] w odniesieniu do środków mających zastosowanie w celu zmniejszenia przypadkowej śmiertelności ptaków morskich w trakcie połowu sznurami haczykowymi.
Oprócz tych środków:
a) dokonywanie zrzutu odpadków jest zakazane w trakcie tych połowów;
b) statki uczestniczące w połowach badawczych w rejonach 58.4.1 oraz 58.4.2, które zgodne są z protokołami CCAMLR (A, B lub C) w odniesieniu do łowienia sznurami haczykowymi są zwolnione z wymogu nocnych ustawień. Jednakże statki, które złapią łącznie trzy (3) ptaki morskie powracają natychmiast do spełniania tych wymagań, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 601/2004.
c) statki uczestniczące w połowach badawczych na podobszarze 88.1 oraz w rejonach 58.4.3a) oraz 58.4.3b), które złapią łącznie trzy (58.4.3b) ptaki morskie zaprzestają natychmiast połowów i zabrania się im dokonywania połowów poza sezonem do końca sezonu 2004/2005.
2.
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych na podobszarze FAO 88.1 podlegają następującym wymogom dodatkowym:
a) statkom zabrania się dokonywania zrzutów:
i) olejów lub produktów paliwowych lub pozostałości olejowych do morza, z wyjątkiem dopuszczonych na podstawie załącznika I do MARPOL 73/78 (konwencja o zapobieganiu zanieczyszczeniom mórz przez statki);
ii) śmieci;
iii) odpadów żywności niezdolnych do przejścia przez sito o otworach nie większych niż 25 mm;
iv) drobiu lub części (łącznie ze skorupkami jaj);
v) ścieków w obrębie 12 mil morskich od lądu lub szelfu lodowego, lub ścieków podczas gdy statek podróżuje z prędkością mniejszą niż 4 węzły; lub
vi) popiołu ze spalania.
b) żadnego drobiu żywego lub innych żywych ptaków nie wprowadza się na podobszar 88.1, a jakikolwiek opierzony drób nie skonsumowany usuwa się z podobszaru 88.1.
c) połowy Dissostichus spp. na podobszarze 88.1 są zakazane w obrębie 10 mil morskich od wybrzeża Wysp Balleny'ego.
Artykuł 49
Definicja zaciągów
1.
Do celów niniejszej sekcji, zaciąg obejmuje ustawienie jednej lub większej ilości lin w jednej pozycji.
Dokładne położenie geograficzne zaciągu jest ustalane przez środkowy punkt liny lub lin rozstawionych do celów sprawozdawczości w odniesieniu do połowów oraz nakładów.
2.
W celu oznaczenia jako zaciąg badawczy:
a) każdy zaciąg badawczy musi być odseparowany o nie mniej niż 5 mil morskich od jakiegokolwiek innego zaciągu badawczego, odległość należy odmierzyć od środkowego punktu geograficznego zaciągu badawczego;
b) każdy zaciąg obejmuje przynajmniej 3500 haczyków oraz nie więcej niż 10000 haczyków; może się to składać z oddzielnych lin ustawionych w tej samej pozycji;
c) każde zaciągnięcie sznura haczykowego posiada czas pobytu w wodzie nie mniejszy niż sześć godzin, mierzonych od momentu ukończenia procesu ustawiania lin do rozpoczęcia procesu zaciągania.
Artykuł 50
Plany badawcze
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonych w art. 46 realizują plany badawcze, w każdej oraz wszystkich SSRU na które podzielone są podobszary FAO 88.1 oraz rejony 58.4.1 i 58.4.2.
Plan badawczy jest realizowany w następujący sposób:
a) po pierwszym wpłynięciu na SSRU, pierwszych 10 zaciągów, oznaczonych jako "pierwszy cykl" oznacza się jako "zaciągi badawcze" oraz musi spełniać kryteria określone w art. 49 ust. 2;
b) kolejnych 10 zaciągów, lub 10 ton połowu, w zależności od tego, która z wartości progowych jest osiągana jako pierwsza, są oznaczane jako "drugi cykl". .
Zaciągi w drugim cyklu, według uznania kapitana, mogą być przeprowadzane jako część zwykłego połowu badawczego.
Jednakże, pod warunkiem, że spełniają one wymogi art. 49 ust. 2, zaciągi te mogą być również oznaczane jako zaciągi badawcze;
c) po ukończeniu pierwszego i drugiego cyklu zaciągów, jeśli kapitan zamierza kontynuować połów w granicach SSRU, statek musi rozpocząć "trzeci cykl", którego skutkiem będzie dokonanie 20 zaciągów we wszystkich trzech cyklach.
Trzeci cykl zaciągów kończy się w trakcie tej samej wizyty co pierwszy i drugi cykl w SSRU;
d) po zakończeniu 20 zaciągów badawczych, statek może kontynuować połów w obrębie SSRU;
e) w SSRU A, B, C, E oraz G na podobszarze 88.1 gdzie nadający się do połowów obszar dna morza jest mniejszy niż 15000 km2, lit. b), c) i d) nie mają zastosowania a po zakończeniu 10 zaciągów badawczych statek może kontynuować połów w obrębie SSRU.
Artykuł 51
Plany gromadzenia danych
1.
Statki rybackie uczestniczące w połowach badawczych określonych w art. 45 realizują plany gromadzenia danych, w każdej oraz wszystkich SSRU na które podzielone są podobszary FAO 88.1 oraz rejony 58.4.1 i 58.4.2.
Plan gromadzenia danych zawiera następujące dane:
a) pozycja oraz głębokość morza na końcu każdej linii zaciągu;
b) czas ustawiania, przebywania w wodzie, oraz zaciągania;
c) ilość oraz gatunki ryb straconych na powierzchni;
d) ilość zestawów haczyków;
e) rodzaj przynęty;
f) skuteczność przynęty (%);
g) rodzaj haczyka; i
h) warunki panujące na morzu, zachmurzenie i faza księżyca w momencie ustawiania lin.
2.
Wszystkie dane określone na podstawie ust. 1 są gromadzone w odniesieniu do każdego zaciągu; w szczególności, wszystkie ryby w zaciągu do 100 ryb, mają zostać zmierzone oraz pobiera się próbkę co najmniej 30 ryb dla przeprowadzenia badań biologicznych.
W przypadku, gdy złapane jest więcej niż 100 ryb, powinna zostać zastosowana metoda losowego pobierania podpróbek.
Artykuł 52
Program znakowania
Każdy statek rybacki uczestniczący w połowach badawczych określonych w art. 43 wdraża w następujący sposób program znakowania:
a) Osobniki Dissostichus spp. są znakowane kolorem zielonym oraz uwalniane w ilości jednego osobnika przypadającego na tonę wagi połowu w trakcie trwania sezonu, zgodnie z protokołem oznaczania CCAMLR.
Statki przerywają znakowanie po oznakowaniu 500 osobników lub pozostawiają jednego oznakowanego na zielono osobnika na tonę połowu;
b) program koncentruje się na osobnikach wszystkich rozmiarów w celu spełnienia wymogu oznakowania na zielono jednego osobnika na tonę wagi połowu.
Wszystkie wypuszczone osobniki powinny być dwukrotnie oznaczone, a wypuszczenia powinny obejmować możliwie największy obszar geograficzny;
c) wszystkie oznakowania są wyraźnie nadrukowane wraz z niepowtarzalnym numerem seryjnym oraz adresem zwrotnym, tak aby pochodzenie oznakowań mogło zostać odtworzone, w przypadku ponownego złapania oznaczonego osobnika;
d) wszystkie ponownie złapane osobniki (tzn. złowione ryby posiadające już oznakowanie) nie zostają ponownie wypuszczone, nawet jeśli przebywały na wolności przez krótki okres;
e) od wszystkich ponownie złapanych, oznaczonych osobników pobiera się próbki biologiczne (długość, waga, płeć, gruczoły płciowe), wykonuje się elektroniczne zdjęcie, jeśli to możliwe, pobiera się otolity i usuwa się oznakowanie
f) wszystkie odpowiednie dane przywieszki oraz jakiekolwiek ponowne złapanie oznaczonego osobnika jest zgłaszane w nadającej się do komputerowego odczytywania formie CCAMLR, w terminie trzech miesięcy od dokonania połowu;
g) wszystkie odpowiednie dane przywieszki oraz jakiekolwiek ponowne złapanie oznaczonego osobnika jest zgłaszane w nadającej się do komputerowego odczytywania formie CCAMLR do odpowiedniego magazynu danych, opisanego szczegółowo w protokole oznaczania CCAMLR.
Artykuł 53
Obserwatorzy
Każdy statek rybacki uczestniczący w połowach badawczych określonych w art. 43 posiada na pokładzie przynajmniej dwóch obserwatorów, spośród których jeden jest obserwatorem wyznaczonym zgodnie z Systemem Międzynarodowych Obserwacji Naukowych CCAMLR, w toku całości działalności połowowej w trakcie okresu połowowego.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 54
Monitorowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie nie tylko do połowów dokonywanych wyłącznie w celu badań naukowych przeprowadzanych za pozwoleniem i pod patronatem danego Państwa Członkowskiego oraz o których Komisja oraz Państwo Członkowskie, na którego wodach przeprowadzane jest badanie, zostały poinformowane z wyprzedzeniem.
2.
Organizmy morskie złowione dla celów określonych w lit. a) mogą być sprzedawane, przechowywane, prezentowane lub oferowane na sprzedaż, pod warunkiem, że:
a) spełniają standardy określone w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 850/98 oraz uchwalone standardy marketingu zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady(WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r., w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [30], lub
b) sprzedawane są bezpośrednio w celach innych niż konsumpcja przez ludzi.
Artykuł 55
Przekazywanie danych
Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, dane odnoszące się do wyładowywania ilości złowionych, są przesyłane przez Państwa Członkowskie Komisji w formie umożliwiającej ich komputerowe odczytanie przez wykorzystanie kodów zasobów wymienionych w każdej tabeli zasobów.
Artykuł 56
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
W przypadku, gdy TAC obszaru CCAMLR są ustanowione dla okresów rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2005 r., art. 44 stosuje się z mocą od rozpoczęcia odpowiednich okresów stosowania TAC.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sprostowanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 12 z dnia 14 stycznia 2005 r.)
a) nazwa strefy: (4) Obszar:
zamiast:
"Wskazać, czy statek poławiał w obszarze określonym w pkt. 2a), czy 2b) niniejszego załącznika.",
powinno być:
"Wskazać, czy statek poławiał w obszarze, o którym mowa w pkt 2 niniejszego załącznika.";
b) nazwa strefy: (5) Czas trwania okresu zarządzania:
zamiast:
"Liczba od 1–12 oznaczająca długość każdego okresu zarządzania przyznanego danemu statkowi.
Oddzielić okresy zarządzania, w których zgłoszono te same grupy narzędzi lub kombinacje grup narzędzi, zgodnie z pkt. 7 niniejszego załącznika; dane można zsumować.",
powinno być:
"Liczba od 1–11 oznaczająca długość każdego okresu zarządzania przyznanego danemu statkowi.
Oddzielić okresy zarządzania, w których zgłoszono te same grupy narzędzi lub kombinacje grup narzędzi, zgodnie z pkt 7 niniejszego załącznika; dane można zsumować.";
c) nazwa strefy: (6) Zgłoszone rodzaj/-e narzędzi
zamiast:
"Wskazanie zgodnie z pkt. 4 (odsetek) do 4 (g) rodzajów narzędzi zgłoszonych zgodnie z pkt 4 niniejszego załącznika.",
powinno być:
"Wskazanie zgodnie z pkt 4a) do 4f) rodzajów narzędzi zgłoszonych zgodnie z pkt 4 niniejszego załącznika.";
Strona 116, załącznik IV b ("Nakład połowowy dla statków w kontekście odtwarzania niektórych zasobów morszczuka nowozelandzkiego i krabów"), pkt 21:
zamiast:
"21. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 34c ust. 1 Rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, szczególe programy monitorowania w odniesieniu do jakichkolwiek zasobów określonych w art. 12 mogą trwać dłużej niż dwa lata od dnia ich wejścia w życie.",
powinno być:
"21. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 34c ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, szczególne programy monitorowania w odniesieniu do morszczuka nowozelandzkiego i homara norweskiego, o których mowa w tym załączniku, mogą trwać dłużej niż dwa lata od dnia jego wejścia w życie.";
Strona 119, załącznik IVc ("Nakład połowowy dla statków w kontekście odtwarzania zasobów soli w kanale zachodnim"), pkt 6 lit. c), akapit drugi:
zamiast:
"Państwa Członkowskie pragnące skorzystać z takich przydziałów przedkładają Komisji wniosek wraz ze sprawozdaniami zawierającymi dane szczegółowe dotyczące trwałego zaprzestania czynności połowowych.",
powinno być:
"Państwa Członkowskie pragnące skorzystać z takich przydziałów przedkładają Komisji wniosek wraz ze sprawozdaniami zawierającymi dane szczegółowe o trwałym zaprzestaniu czynności połowowych.";
Strona 119, załącznik IV c ("Nakład połowowy dla statków w kontekście odtwarzania zasobów soli w kanale zachodnim"), pkt 8 lit. a):
zamiast:
"8. a) W każdym okresie zarządzania, statek, który wykorzystał przysługującą mu liczbę dni przebywania w granicach obszaru oraz poza portem, pozostaje w porcie lub poza obszarem określonym w pkt. 2 przez pozostałą część okresu zarządzania, chyba że wykorzystuje on wyłącznie narzędzia nieregulowane zgodnie z pkt. 7.",
powinno być:
"8. a) W każdym okresie zarządzania statek, który wykorzystał przysługującą mu liczbę dni przebywania w granicach obszaru oraz poza portem, pozostaje w porcie lub poza obszarem określonym w pkt 2 przez pozostałą część okresu zarządzania, chyba że wykorzystuje on inne grupy narzędzi połowowych (narzędzia nieuregulowane) niż te opisane w pkt 4.";
Strona 120, załącznik IV c ("Nakład połowowy dla statków w kontekście odtwarzania zasobów soli w kanale zachodnim"), pkt 21:
zamiast:
"21. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 34c ust. 1 Rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, szczególe programy monitorowania w odniesieniu do jakichkolwiek zasobów określonych w art. 12 mogą trwać dłużej niż dwa lata od dnia ich wejścia w życie.",
powinno być:
"21. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 34c ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, szczególne programy monitorowania w odniesieniu do soli, o których mowa w tym załączniku, mogą trwać dłużej niż dwa lata od dnia ich wejścia w życie.".
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 28/2005
z dnia 10 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 29/2005
z dnia 10 stycznia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 stycznia 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni lutego 2005 r. na 6927,342 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 30/2005
z dnia 10 stycznia 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 17,581 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 31/2005
z dnia 20 grudnia 2004 r.
zmieniające od dnia 1 lipca 2004 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określone w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 723/2004 [2], w szczególności art. 63, 64, 65, 65a i 82 oraz załączniki VII, XI i XIII wyżej wymienionego regulaminu, a także art. 20 akapit pierwszy, art. 64 i art. 92 warunków zatrudnienia, o których mowa powyżej,
uwzględniając wniosek Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. datę 1 lipca 2003 r. określoną w art. 63 akapit drugi regulaminu zastępuje się datą 1 lipca 2004 r.
Artykuł 2
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. tabelę miesięcznych uposażeń podstawowych zawartą w art. 66 regulaminu zastępuje się poniższą tabelą:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 3
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. współczynniki korygujące, mające, na mocy art. 64 regulaminu, zastosowanie do wynagrodzeń urzędników i innych pracowników, ustanowione są w drugiej kolumnie poniższej tabeli.
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2005 r. współczynniki korygujące, mające, na mocy art. 17 ust. 3 załącznika VII do regulaminu, zastosowanie do transferów dokonywanych przez urzędników i innych pracowników, ustanowione są w kolumnie 3 poniższej tabeli.
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. współczynniki korygujące, mające, na mocy art. 20 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu, zastosowanie do emerytur, ustanowione są w kolumnie 4 poniższej tabeli.
Ze skutkiem od dnia 1 maja 2005 r. współczynniki korygujące, mające, na mocy art. 20 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu, zastosowanie do emerytur, ustanowione są w kolumnie 5 poniższej tabeli.
+++++ TABLE +++++
Artykuł 4
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. wysokość dodatku z tytułu urlopu rodzicielskiego, o którym mowa w art. 42a regulaminu, ustala się w kwocie 804,36 EUR, a w przypadku rodziców samotnie wychowujących dziecko – w kwocie 1072,48 EUR.
Artykuł 5
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. podstawowy dodatek na gospodarstwo domowe, o którym mowa w art. 1 ust. 1 załącznika VII do regulaminu, ustala się w kwocie 150,44 EUR.
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dodatek na dziecko, o którym mowa w art. 2 ust. 1 załącznika VII do regulaminu, ustala się w kwocie 328,73 EUR.
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dodatek edukacyjny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu, ustala się w kwocie 223,05 EUR.
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dodatek edukacyjny, o którym mowa w art. 3 ust. 2 załącznika VII do regulaminu, ustala się w kwocie 80,30 EUR.
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. minimalny dodatek za rozłąkę, o którym mowa w art. 69 regulaminu i w art. 4 ust. 1 akapit drugi załącznika do regulaminu, ustala się w kwocie 445,88 EUR.
Artykuł 6
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2005 r. zryczałtowane świadczenie za koszty podróży, o którym mowa w art. 8 załącznika VII do regulaminu, zostaje dostosowane w następujący sposób:
+++++ TABLE +++++
Do zryczałtowanego świadczenia na koszty podróży dodzie się niżej podany stały dodatek:
- 167,16 EUR, jeżeli odległość koleją między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia zawiera się w przedziale 725–1450 km,
- 334,31 EUR, jeżeli odległość koleją między miejscem zatrudnienia a miejscem pochodzenia jest równa lub większa niż 1450 km.
Artykuł 7
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dodatek dzienny, o którym mowa w art. 10 ust. 1 załącznika VII do regulaminu, ustala się w kwocie:
- 34,55 EUR dla urzędnika mającego prawo do pobierania dodatku na gospodarstwo domowe,
- 27,86 EUR dla urzędnika niemającego prawa do pobierania dodatku na gospodarstwo domowe.
Artykuł 8
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dolną granicę dodatku na zagospodarowanie, o którym mowa w art. 24 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników, ustala się w kwocie:
- 983,69 EUR dla pracownika mającego prawo do pobierania dodatku na gospodarstwo domowe,
- 584,90 EUR dla urzędnika niemającego prawa do pobierania dodatku na gospodarstwo domowe.
Artykuł 9
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dla zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 28a ust. 3 akapit drugi warunków zatrudnienia innych pracowników, ustala się dolną jego granicę w kwocie 1179,72 EUR, górną granicę w kwocie 2359,44 EUR, a standardową kwotę zasiłku w kwocie 1072,48 EUR.
Artykuł 10
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. tabelę miesięcznych uposażeń podstawowych, o której mowa w art. 63 warunków zatrudnienia innych pracowników, zastępuje się poniższą tabelą:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 11
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. tabelę miesięcznych uposażeń podstawowych, o której mowa w art. 93 warunków zatrudnienia innych pracowników, zastępuje się poniższą tabelą:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 12
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dolną granicę dodatku na zagospodarowanie się, o którym mowa w art. 94 warunków zatrudnienia innych pracowników, ustala się w kwocie:
- 739,90 EUR dla pracownika mającego prawo do zasiłku na gospodarstwo domowe,
- 438,67 EUR dla urzędnika niemającego prawa do zasiłku na gospodarstwo domowe.
Artykuł 13
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dolną granicę zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 96 ust. 3 akapit drugi warunków zatrudnienia innych pracowników, ustala się w kwocie 884,79 EUR, górną granicę w kwocie 1769,58 EUR, a standardową kwotę zasiłku w kwocie 804,36 EUR.
Artykuł 14
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. dodatki za pracę w trybie zmianowym, przewidziane w art. 1 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 [3], ustala się w kwocie 337,16 EUR, 508,90 EUR, 556,42 EUR i 758,58 EUR.
Artykuł 15
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. do kwot wymienionych w art. 4 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 260/68 [4] stosuje się współczynnik równy 4,867097.
Artykuł 16
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. tabelę stosowanych kwot, znajdującą się w art. 8 załącznika XIII do regulaminu, zastępuje się poniższą tabelą:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 17
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. kwoty dodatku na dziecko, o którym mowa w art. 14 załącznika XIII do regulaminu, określa się w następujący sposób:
1.7.2004– 31.12.2004: 262,79
1.1.2005– 31.12.2005: 275,97
1.1.2006– 31.12.2006: 289,16
1.1.2007– 31.12.2007: 302,35
1.1.2008– 31.12.2008: 315,53.
Artykuł 18
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r. kwoty dodatku edukacyjnego, o którym mowa w art. 15 załącznika XIII do regulaminu, określa się w następujący sposób:
1.7.2004– 31.8.2005: 16,06
1.9.2005– 31.8.2006: 32,12
1.9.2006– 31.8.2007: 48,17
1.9.2007– 31.8.2008: 64,24.
Artykuł 19
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2004 r., do celów zastosowania art. 18 załącznika XIII do regulaminu, kwotę stałego dodatku wymienioną w art. 4a załącznika VII do regulaminu obowiązującego przed dniem 1 maja 2004 r. określa się w wysokości:
- 116,32 EUR na miesiąc dla urzędników zaklasyfikowanych do kategorii C4 lub C5,
- 178,34 EUR na miesiąc dla urzędników zaklasyfikowanych do kategorii C1, C2 lub C3.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 32/2005
z dnia 11 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 33/2005
z dnia 10 stycznia 2005 r.
wszczynające przegląd pod kątem "nowych eksporterów" rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących, między innymi, z Indii, uchylające cło w odniesieniu do przywozu od jednego eksportera w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 [1] z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE PRZEGLĄDU
(1) Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie przeglądu pod kątem "nowych eksporterów" zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek został złożony przez South Asian Petrochem Limited ("wnioskodawca"), producenta eksportującego w Indiach ("państwo zainteresowane").
B. PRODUKT
(2) Produkt objęty przeglądem to politereftalan etylenu o współczynniku lepkości wynoszącym 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z normą DIN (Deutsche Industrienorm) 53728, pochodzący z Indii ("produkt rozpatrywany"), i objęty kodem CN 39076020.
Kod CN podany jest wyłącznie w celach informacyjnych.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(3) Obowiązującymi obecnie środkami są ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 2604/2000 [2], na podstawie którego przywóz do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego, między innymi, z Indii, i wytworzonego przez wnioskodawcę, podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu w wysokości 181,7 EUR za tonę, za wyjątkiem przywozu z kilku wyraźnie wymienionych spółek podlegających indywidualnym stawkom celnym.
D. PODSTAWY PRZEGLĄDU
(4) Wnioskodawca twierdzi, że nie dokonywał wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty w okresie dochodzenia, na którym oparte zostały środki antydumpingowe, to znaczy w okresie od 1 października 1998 r. do 30 września 1999 r. ("pierwotny okres dochodzenia") oraz że nie jest związany z jakimkolwiek producentem eksportującym rozpatrywany produkt, podlegający powyższym środkom antydumpingowym.
(5) Wnioskodawca twierdzi dalej, że rozpoczął wywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty po upływie pierwotnego okresu dochodzenia.
E. PROCEDURA
(6) Zainteresowani producenci wspólnotowi zostali poinformowani o powyższym wniosku i otrzymali możliwość wyrażenia opinii.
Nie otrzymano żadnej opinii.
(7) Po zbadaniu dostępnych dowodów Komisja doszła do wniosku, że istnieją wystarczające dowody usprawiedliwiające rozpoczęcie przeglądu pod kątem "nowego eksportera" na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, w celu ustalenia indywidualnego marginesu dumpingu wnioskodawcy i, w przypadku stwierdzenia dumpingu, poziomu cła, którym powinien zostać obciążony przywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty przez wnioskodawcę.
a) Kwestionariusze
W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia, Komisja prześle wnioskodawcy kwestionariusze.
b) Zbieranie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
Wszystkie zainteresowane strony zostają niniejszym zaproszone do przedstawienia swych stanowisk na piśmie i dostarczenia dowodów na ich poparcie.
Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że zwrócą się one z pisemnym wnioskiem wykazującym, że istnieją szczególne powody, dla których powinny one być przesłuchane.
F. UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCYCH CEŁ I REJESTRACJA PRZYWOZU
(8) Na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, obowiązujące cła antydumpingowe powinny zostać uchylone w odniesieniu do przywozu rozpatrywanego produktu wytwarzanego i sprzedawanego z przeznaczeniem przywozu do Wspólnoty przez wnioskodawcę. Jednocześnie przywóz ten powinien zostać poddany wymogowi rejestracji, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, w celu zapewnienia, aby, jeżeli w wyniku przeglądu stwierdzono dumping ze strony wnioskodawcy, cło antydumpingowe mogło zostać pobrane z mocą wsteczną od dnia rozpoczęcia tego przeglądu. Wysokość możliwych przyszłych zobowiązań wnioskodawcy nie może zostać oceniona na tym etapie postępowania.
G. TERMINY
(9) W interesie dobrego zarządzania, należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w motywie 7a) niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas postępowania,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(10) W przypadkach, w których jedna z zainteresowanych stron odmawia lub w inny sposób nie zapewnia w terminie dostępu do niezbędnych informacji lub znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia potwierdzające lub zaprzeczające mogą zostać dokonane na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(11) W przypadku gdy okaże się, że jedna z zainteresowanych stron dostarczyła fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje, informacje te zostają pominięte i można wówczas wykorzystać dostępne dane faktyczne zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Jeżeli jedna z zainteresowanych stron nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo i dlatego też ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wynik może być mniej korzystny dla tej strony niż w przypadku gdyby współpracowała,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 niniejszym wszczyna się przegląd rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 w celu ustalenia czy oraz w jakim zakresie przywóz politereftalanu etylenu o współczynniku lepkości wynoszącym 78 ml/g lub wyższym, zgodnie z normą DIN (Deutsche Industrienorm) 53728, objętego kodem CN 39076020, pochodzącego z Indii, wytwarzanego i sprzedawanego z przeznaczeniem przywozu do Wspólnoty przez South Asian Petrochem Limited (dodatkowy kod TARIC A585), powinien podlegać cłu antydumpingowemu nałożonemu na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się cło antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2604/2000 w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 niniejszym poleca się organom celnym podjęcie właściwych kroków, w celu rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane strony, jeżeli ich oświadczenia mają być wzięte pod uwagę podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w motywie 7a) niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje w ciągu 40 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, chyba że określono inaczej.
Zwraca się uwagę na fakt, że wykonywanie większości praw proceduralnych wymienionych w rozporządzeniu podstawowym zależy od tego, czy strona zgłosiła się w wyżej wymienionym terminie.
Zainteresowane strony mogą składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
2.
Wszelkie opinie i wnioski zainteresowanych stron muszą być złożone w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba że określono inaczej), i muszą zawierać nazwę, adres, adres poczty elektronicznej, numery telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony.
Wszystkie pisemne opinie, włączając wnioskowane informacje, odpowiedzi na kwestionariusze oraz dostarczona przez zainteresowane strony korespondencja o charakterze poufnym oznaczone są napisem "O ograniczonym dostępie" [3] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, towarzyszą im wersje bez klauzuli poufności, oznaczone napisem "DO WGLĄDU DLA ZAINTERESOWANYCH STRON".
Wszelkie informacje dotyczące sprawy i/lub wszelkie wnioski o przesłuchanie powinny być przesyłane na następujący adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro: J-79 5/16
B-1049 Bruksela
Faks (32 2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 34/2005
z dnia 12 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 35/2005
z dnia 11 stycznia 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 36/2005
z dnia 12 stycznia 2005 r.
zmieniające załączniki III i X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego dotyczącego pewnych postaci zakaźnego gąbczastego zwyrodnienia mózgu bydła, owiec i kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i eliminacji pewnych postaci zakaźnego gąbczastego zwyrodnienia mózgu [1], w szczególności jego art. 23,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady monitorowania zakaźnego gąbczastego zwyrodnienia mózgu (TSE) u bydła, owiec i kóz.
(2) W swojej opinii z dnia 4 i 5 kwietnia 2002 r. na temat strategii wykrywania obecności gąbczastego zwyrodnienia mózgu u krów (BSE) u małych przeżuwaczy Naukowy Komitet Sterujący (SSC) zarekomendował strategię dla takiego badania w odniesieniu do populacji małych przeżuwaczy na obszarze Wspólnoty.
(3) Wspólnotowe Laboratorium Referencyjne (CRL) ds. TSE utworzyło panel ekspertów z zakresu określania szczepu wzorcowego w celu dalszego zdefiniowania strategii zarekomendowanej przez SSC.
Strategia przewiduje w pierwszej kolejności wdrożenie metody przesiewowej dla wszystkich potwierdzonych przypadków TSE u małych przeżuwaczy na poziomie krajowych laboratoriów referencyjnych.
Następnie we wszystkich przypadkach, u których po pierwszych testach przesiewowych nie wykluczono obecności BSE, przeprowadzona zostanie przez wyselekcjonowane przez CRL laboratoria próba pierścieniowa przy zastosowaniu przynajmniej trzech różnych metod.
Jeżeli wynik badań metodami oznaczania molekularnego będzie wymagał dalszego potwierdzenia, przeprowadzane zostanie badanie określenia szczepu wzorcowego na myszach.
(4) Należy zapewnić optymalną jakość i wystarczającą ilość tkanek pobranych z mózgów sztuk ze stwierdzonymi przypadkami trzęsawki dostarczanych laboratoriom przeprowadzającym badania potwierdzające rozpoznanie.
(5) Jeśli molekularne określenie wzorca potwierdzonego przypadku trzęsawki wykaże izolat nietypowy lub podobny do BSE, odpowiednie władze powinny mieć dostęp do materiału pochodzącego z mózgu innych zarażonych zwierząt w gospodarstwie w celu ułatwienia badania przypadku.
(6) Cztery laboratoria pozytywnie przeszły próbę pierścieniową przeprowadzoną przez CRL w okresie między lipcem 2003 r. a marcem 2004 r., mającą na celu przebadanie ich kompetencji w zakresie stosowania metod molekularnego określania wzorca.
CRL powinno zorganizować dla innych laboratoriów test kompetencyjny w zakresie stosowania jednej z metod molekularnego określania wzorca w terminie do kwietnia 2005 r.
(7) Jednocześnie z uwagi na konieczność rozszerzenia i przyspieszenia monitorowania kóz ze względu na jeden podejrzany przypadek stwierdzony u kozy oraz uwzględniając informację przekazaną panelowi ekspertów CRL przez laboratoria z niektórych Państw Członkowskich dotyczącą ich kompetencji do przeprowadzania badań molekularnych, laboratoria te należy tymczasowo zatwierdzić do prowadzenia takich badań w oczekiwaniu na wyniki testu.
(8) Oprócz corocznego raportu wymaganego przez art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Państwa Członkowskie dobrowolnie przedkładają comiesięczne raporty w sprawie TSE. Informacje przekazywane w raportach rocznych i miesięcznych muszą być ujednolicone i muszą zawierać informacje dodatkowe, w szczególności informacje dotyczące rozkładu wieku badanego bydła, co umożliwi dokonanie oceny liczby przypadków BSE w danym okresie w różnych grupach wiekowych.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
(10) Z uwagi na pilną potrzebę odróżnienia BSE od trzęsawki, zmiany wprowadzone niniejszym rozporządzeniem powinny zostać bezzwłocznie wprowadzone w życie.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywienia i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki III i X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 37/2005
z dnia 12 stycznia 2005 r.
w sprawie monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania oraz składowania głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/108/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Komisji 92/1/EWG z dnia 13 stycznia 1992 r. w sprawie monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania oraz składowania głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2] przewiduje wymogi niezbędne w celu zapewnienia, że w pełni utrzymywane są temperatury wymagane przez dyrektywę 89/108/EWG.
(2) Kiedy przyjęto dyrektywę Komisji 92/1/EWG, nie ustanowiono jeszcze europejskich norm dla przyrządów służących do monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania oraz składowania głęboko mrożonych środków spożywczych.
(3) W 1999 r. i 2001 r. Europejski Komitet Normalizacyjny ustanowił normy dotyczące przyrządów rejestrujących temperaturę powietrza i termometrów.
Zastosowanie tych jednolitych norm zapewni zgodność urządzeń służących do monitorowania temperatur środków spożywczych ze zharmonizowanym zestawem wymogów technicznych.
(4) W celu ułatwienia stopniowego stosowania tych środków przez podmioty gospodarcze w okresie przejściowym należy zezwolić na korzystanie z przyrządów pomiarowych zainstalowanych zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia.
(5) Dyrektywa Komisji 92/1/EWG przewiduje odstępstwo w przypadku transportu głęboko mrożonych środków spożywczych drogą kolejową.
Po okresie przejściowym należy cofnąć zezwolenie na to odstępstwo, gdyż nie jest ono już dłużej uzasadnione.
(6) Nałożenie wymogów dotyczących rejestrowania temperatury na małe przyrządy używane w handlu detalicznym byłoby zbyteczne, w związku z tym należy utrzymać istniejące odstępstwa dla lad wystawowych sprzedaży detalicznej i małych komór chłodniczych przeznaczonych do składowania zapasów w placówkach sprzedaży detalicznej.
(7) Wskazane jest zapewnienie bezpośredniego stosowania nowych norm dla przyrządów pomiarowych i przepisów technicznych już zawartych w dyrektywie 92/1/EWG.
W celu zapewnienia przejrzystości i jednolitości stosowania prawodawstwa wspólnotowego należy uchylić dyrektywę 92/1/EWG i zastąpić ją niniejszym rozporządzeniem.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsze rozporządzenie dotyczy monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania i składowania głęboko mrożonych środków spożywczych.
Artykuł 2
Monitorowanie i rejestrowanie temperatur
1.
Środki transportu, a także środki służące do magazynowania i składowania głęboko mrożonych środków spożywczych muszą być wyposażone w odpowiednie urządzenia rejestrujące, służące do monitorowania w częstych i regularnych odstępach czasu temperatury powietrza, jakiej poddawane są głęboko mrożone środki spożywcze.
2.
Od dnia 1 stycznia 2006 r. wszystkie przyrządy pomiarowe używane w celu monitorowania temperatur przewidziane w ust. 1 muszą być zgodne z normami EN 12830, EN 13485 i EN 13486.
Przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego zobowiązane są przechowywać wszelkie stosowne dokumenty umożliwiające weryfikację zgodności przyrządów, o których mowa powyżej, z odpowiednią normą EN.
Niemniej jednak zezwala się na używanie przyrządów pomiarowych zainstalowanych do dnia 31 grudnia 2005 r. zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r.
3.
Pomiary temperatury muszą być oznaczone datą i przechowywane przez podmiot działający na rynku spożywczym przez przynajmniej jeden rok lub dłużej stosownie do charakteru żywności i dopuszczalnego okresu magazynowania głęboko mrożonych środków spożywczych.
Artykuł 3
Odstępstwa od art. 2
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 temperatura powietrza podczas składowania w ladach wystawowych sprzedaży detalicznej i w trakcie sprzedaży miejscowej jest mierzona przez przynajmniej jeden łatwo widoczny termometr.
W przypadku otwartych lad wystawowych sprzedaży detalicznej:
a) maksymalna linia załadunku lady musi być wyraźnie oznaczona;
b) termometr musi być umieszczony na poziomie tej linii.
2.
Właściwe władze mogą zezwolić na odstępstwa od wymogów określonych w art. 2 w przypadku urządzeń chłodniczych o pojemności mniejszej niż 10 metrów sześciennych przeznaczonych do składowania zapasów w placówkach sprzedaży detalicznej, zezwalając na dokonywanie pomiaru temperatury powietrza przez łatwo widoczny termometr.
Artykuł 4
Uchylenie
Uchyla się dyrektywę Komisji 92/1/EWG.
Artykuł 5
Wejście w życie i zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 38/2005
z dnia 12 stycznia 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 39/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 40/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 17 grudnia 2004 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2153/2004 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 2153/2004 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 2153/2004 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 41/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 18/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 drugi akapit drugie zdanie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kwoty cen reprezentatywnych i dodatkowych należności stosowanych do przywozu melasy począwszy od dnia 7 stycznia 2005 r. zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 18/2005 [3].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z regułami i zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1422/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 18/2005 zostały zmienione i figurują w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 42/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 14 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2280/2004 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 2280/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 2280/2004 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 43/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 44/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 stycznia 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 stycznia 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 45/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 stycznia 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 stycznia 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 46/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 1282/2001 w odniesieniu do końcowej daty składania deklaracji zbiorów i produkcji na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 73,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1282/2001 [2] przewiduje składanie przez producentów deklaracji zbiorów i produkcji najpóźniej do dnia 10 grudnia, w celu zapoznania się w odpowiednim czasie ze wspólnotową produkcją wina.
(2) Na kilka dni przed wymienioną datą końcową w jednym z Państw Członkowskich pojawił się problem techniczny centralnego systemu komputerowego.
Producenci w tym kraju nie mają już dostępu do tego systemu i dlatego nie mogą złożyć swoich deklaracji we wskazanym terminie.
(3) W celu zaradzenia wyżej wymienionej sytuacji, niezależnej od producentów, i w oczekiwaniu na ponowne sprawne uruchomienie centralnego systemu komputerowego należy wyznaczyć producentom dodatkowy termin składania deklaracji zbiorów i produkcji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1282/2001, w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, deklaracje określone w art. 2 i 4 tego rozporządzenia można składać do dnia 15 stycznia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 47/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 7 do 13 stycznia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 17,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 48/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie szczególnego środka interwencyjnego w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 7 do 13 stycznia 2005 r. w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla owsa w wysokości 30,90 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 49/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 7 do 13 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 50/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 7 do 13 stycznia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 33,69 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 25000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 51/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 7 do 13 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 52/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 53/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3175/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw produktów zbożowych i suszu paszowego na mniejsze wyspy Morza Egejskiego i ustanawiające prognozę bilansu dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 3a ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2958/93 [2] ustanowiło wspólne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do szczególnych uzgodnień dostaw niektórych produktów rolnych na mniejsze wyspy Morza Egejskiego oraz, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, wielkość pomocy na te dostawy.
(2) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 rozporządzenie Komisji (WE) nr 3175/94 [3] ustala prognozę bilansu dostaw produktów zbożowych i suszu paszowego.
(3) Należy ustanowić prognozę bilansu dostaw na rok 2005.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 3175/94.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego odpowiednich sektorów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3175/94 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 54/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 4288 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Francuska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 26 stycznia 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa 30 marca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej francuskiej agencji interwencyjnej:
ONIC
Service "Intervention"
21, avenue Bosquet
F-75341 Paris Cedex 07
Faks: (33) 144 18 20 08.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 francuska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 55/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu włoskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu włoskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 20397 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Włoska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 26 stycznia 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 30 marca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej włoskiej agencji interwencyjnej:
Ente Nazionale Risi (ENR)
Piazza Pio XI, 1
I-20123 Milano
Tel. (39) 02 885 51 11
Faks: (39) 02 86 13 72
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 włoska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 56/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
w sprawie 74. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 74. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 11 stycznia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 57/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 10. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 10. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 11 stycznia 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 201,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 58/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz niektórych grzybów zakonserwowanych w odniesieniu do wniosków złożonych w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2004 z dnia 26 października 2004 r. otwierające i ustanawiające sposoby zarządzania kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie na przywóz przez importerów tradycyjnych i przez nowych importerów w dniach od 3 do 10 stycznia 2005 r., na mocy art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004, przekraczają ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin.
(2) Należy zatem określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji w dniach 11 i 12 stycznia 2005 r. oraz ustalenie, na podstawie kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń będzie zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone w dniach od 3 do 10 stycznia 2005 r. i przekazane Komisji w dniach 11 i 12 stycznia 2005 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004, w odniesieniu do okresu od 1 stycznia do 30 czerwca 2005 r., złożone po dniu 10 stycznia 2005 r. i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 59/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 155. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 155. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 327. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 327. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 61/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 11. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 11. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 11 stycznia 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 270 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 62/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 155. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do 155. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
2.
Nie podejmuje się dalszych działń w ramach przetargu w odniesieniu do następujących produktów:
- masło ze znacznikami ≥ 82 %, formuła B,
- koncentrat masła bez znaczników, formuła B.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 64/2005
z dnia 14 stycznia 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 65/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 66/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 stycznia 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 lutego 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 stycznia 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 100 t pochodzących z Botswany,
- 500 t pochodzących z Namibii,
- 16 t pochodzących z Suazi;
Niemcy:
- 350 t pochodzących z Botswany,
- 100 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni lutego 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 67/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 ustanawiają kryteria wyboru rynków i produktów, w odniesieniu do których mogą być prowadzone działania informacyjne i/lub promocyjne w państwach trzecich.
Rynki i produkty, o których mowa, są wymienione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2879/2000 [2].
(2) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 wymaga, aby Komisja co dwa lata sporządzała wykaz rynków i produktów, o których mowa w art. 3 i 4 rozporządzenia.
(3) Wykaz rynków docelowych powinien zostać poddany przeglądowi w celu uwzględnienia faktu, że Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Serbia i Czarnogóra, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Turcja i Ukraina są rynkami wywozu o szczególnym znaczeniu dla niektórych Państw Członkowskich oraz o możliwościach wywozowych dla całej Wspólnoty.
(4) Kwiaty i rośliny stanowią produkty, w odniesieniu do których równowaga rynkowa może ulec poprawie dzięki działaniom informacyjnym i/lub ogólnie promocyjnym w państwach trzecich.
Należy zatem wymienione produkty umieścić w wykazie produktów, które mogą być objęte działaniami promocyjnymi w państwach trzecich.
(5) Stosowne jest rozszerzenie odniesienia do serów i jogurtu zawartego w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2879/2000, tak aby objąć przetwory mleczne ogółem.
(6) Produkty posiadające chronioną nazwę pochodzenia (PDO), chronione oznaczenie geograficzne (PGI) lub gwarantowaną tradycyjną specjalność (TSG) zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [3] lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [4], i produkty rolnictwa ekologicznego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [5], są produktami wysokiej jakości, których produkcja traktowana jest jako priorytet w kontekście wspólnej polityki rolnej. Produkty te należy zatem umieścić w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 w celu zapewnienia, że mogą one korzystać ze wszystkich działań promocyjnych i informacyjnych przewidzianych w zasadach promocji w państwach trzecich.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2879/2000.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wyrażoną na wspólnym posiedzeniu komitetów zarządzających w sprawie promocji produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2005 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 10 do 13 stycznia 2005 r. w wysokości 65,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
w sprawie ofert złożonych w ramach przetargu na dopłatę do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B do Réunion na mocy rozporządzenia (WE) nr 2033/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2692/89 z dnia 6 września 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady wysyłek ryżu do Réunion [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący dopłat do wywozu ryżu do Réunion został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2033/2004 [3].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2692/89, na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2692/89, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej dopłaty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od dnia 10 do 13 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na dopłaty do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B o kodzie CN 10062098 do Réunion, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2033/2004. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 70/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 10 do 13 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 71/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określonych w art. 1b rozporządzenia (EWG) nr 700/88, na okres dwóch tygodni, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2005 r.
Stosuje się od dnia 19 stycznia do 1 lutega 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 72/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
zawieszające preferencyjne stawki celne i przywracające Wspólną Taryfę Celną na przywóz goździków jednokwiatowych (bloom) pochodzących z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 4088/87 określa warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych dla róż wielkokwiatowych, róż drobnokwiatowych, goździków jednokwiatowych (bloom) i goździków wielokwiatowych (spray) w granicach kontyngentów taryfowych otwartych corocznie na przywóz do Wspólnoty świeżych kwiatów ciętych.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 [2] dotyczy otwarcia i zarządzania wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi w odniesieniu do kwiatów i pąków kwiatowych, ciętych, świeżych, pochodzących z Cypru, Egiptu, Izraela, Malty, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 71/2005 [3] ustala wspólnotowe ceny producenta i przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu tego systemu.
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 700/88 [4] ustanawia warunki stosowania rozpatrywanego systemu.
(5) Na podstawie spostrzeżeń dokonanych zgodnie z postanowieniami rozporządzeń (EWG) nr 4088/87 i (EWG) nr 700/88 należy uznać, że warunki zawieszenia preferencyjnych stawek celnych, przewidziane w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, są spełnione w odniesieniu do goździków jednokwiatowych (bloom) pochodzących z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy. Należy przywrócić Wspólną Taryfę Celną.
(6) Kontyngent rozpatrywanych produktów odnosi się do okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
W konsekwencji zawieszenie preferencyjnych stawek celnych i przywrócenie Wspólnej Taryfy Celnej stosuje się najpóźniej do końca tego okresu.
(7) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawiesza się preferencyjne stawki celne, ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 747/2001, oraz przywraca się Wspólną Taryfę Celną w odniesieniu do przywozu goździków jednokwiatowych (bloom) (kod CN ex06031020) pochodzących z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 73/2005
z dnia 17 stycznia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 18 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 64/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 64/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 64/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 74/2005
z dnia 18 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 75/2005
z dnia 18 stycznia 2005 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do moksydektyny, liniowych kwasów alkilobenzenosulfonowych o długościach łańcucha alkilowego w zakresie od C9 do C13, zawierających mniej niż 2,5 % łańcuchów dłuższych niż C13 oraz acetyloizowalerylotylozyny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2, 3 i 4,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, które są stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności, powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) W załączniku I dodano moksydektynę w odniesieniu do bydła, owiec i zwierząt z rodziny koniowatych dla mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek oraz dla mleka pochodzącego wyłącznie od bydła.
Wpis ten należy rozszerzyć o mleko owiec.
(3) Do załącznika II dodano liniowe kwasy alkilobenzenosulfonowe o długościach łańcucha alkilowego w zakresie od C9 do C13, zawierające mniej niż 2,5 % łańcuchów dłuższych niż C13 dla bydła wyłącznie do stosowania miejscowego.
Wpis ten należy rozszerzyć, tak aby uwzględnić zwierzęta z gatunku owiec.
(4) W załączniku I dodano acetyloizowalerylotylozynę dla zwierząt z gatunku trzody chlewnej.
Aby umożliwić ukończenie badań naukowych mających na celu rozszerzenie, tak aby uwzględnić drób, w załączniku III należy dodać acetyloizowalerylotylozynę, z wyjątkiem zwierząt, których jaja przeznaczone są do spożycia przez ludzi.
(5) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim dokonanie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia, dotyczących zezwoleń na wprowadzenie do obrotu wymienionych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 76/2005
z dnia 19 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2005
z dnia 13 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 122,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze zwróciły się o wprowadzenie zmian do załączników do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zgodnie z procedurą określoną w tym rozporządzeniu.
(2) Proponowane zmiany wynikają z decyzji podjętych przez zainteresowane Państwa Członkowskie lub ich właściwe władze wyznaczające władze odpowiedzialne za zapewnienie, że ustawodawstwo dotyczące zabezpieczenia społecznego jest wdrażane zgodnie z prawem wspólnotowym.
(3) Systemy, które powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu średniego rocznego kosztu świadczeń rzeczowych zgodnie z art. 94 i 95 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zostały wymienione w załączniku 9.
(4) Została uzyskana jednomyślna opinia Komisji Administracyjnej ds. zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki 1–5 oraz załączniki 7, 9 i 10 do rozporządzenia (EWG) nr 574/72 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 78/2005
z dnia 19 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w zakresie metali ciężkich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności oraz z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2] ustala maksymalne dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
Regulacje te, zmienione szczególnie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 221/2002 [3], obejmują maksymalne dopuszczalne poziomy dla metali ciężkich: ołowiu, kadmu i rtęci.
(2) Dla ochrony zdrowia publicznego jest rzeczą zasadniczą, by zawartość zanieczyszczeń utrzymywać na poziomie, który nie powodowałby problemów zdrowotnych.
Maksymalne dopuszczalne poziomy zawartości ołowiu, kadmu i rtęci muszą być bezpieczne i tak niskie, jak to jest rozsądnie osiągalne (ALARA), poprzez stosowanie dobrej praktyki produkcyjnej oraz rolniczej/w zakresie rybołówstwa.
Na podstawie nowych danych dotyczących występowania maksymalnych dopuszczalnych poziomów w niektórych gatunkach wodnych należy zrewidować postanowienia załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 dla wspomnianych zanieczyszczeń środków spożywczych.
Zrewidowane przepisy zapewniają wysoki poziom ochrony zdrowia konsumentów.
(3) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 466/2001.
(4) Regulacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 79/2005
z dnia 19 stycznia 2005 r.
wykonującego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wykorzystywania mleka, produktów na bazie mleka i produktów pochodnych mleka, określonych jako surowiec kategorii 3 w tym rozporządzeniu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 ustanawia zasady ochrony zdrowia ludzi i zwierząt w odniesieniu do gromadzenia, transportu, przechowywania, przeładunku, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w celu uniknięcia ryzyka, jakie stwarzają one dla zdrowia ludzi lub zwierząt.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 ustanawia zasady wykorzystywania niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, które powstały w procesie produkcji produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz wycofanych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, objętych definicją surowca kategorii 3 w tym rozporządzeniu, łącznie z mlekiem i produktami na bazie mleka nieprzeznaczonymi do spożycia przez ludzi.
Rozporządzenie (WE) nr 1774/2004 także daje możliwość używania surowca kategorii 3 w inny sposób, zgodnie z procedurą określoną w tym rozporządzeniu oraz po konsultacji z właściwym komitetem naukowym.
(3) Zgodnie z opiniami Naukowego Komitetu Sterującego z 1996 r., 1999 r. i 2000 r., nie ma dowodów na to, że z mlekiem przenoszona jest gąbczasta encefalopatia bydła (BSE), a wszelkie ryzyko związane z mlekiem uważane jest za nieistotne.
W takiej sytuacji, w swoim raporcie z dnia 15 marca 2001 r. Grupa ad hoc ds. TSE/BSE podtrzymała te informacje.
(4) Na podstawie tych opinii mleko, produkty na bazie mleka i siara są wyłączone z zakazu podawania białka zwierzęcego zwierzętom gospodarskim, które są trzymane, tuczone lub hodowane do produkcji żywności, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [2].
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 nie ma zastosowania w przypadku mleka spożywczego i siary usuwanych lub wykorzystywanych w gospodarstwie ich pochodzenia.
Rozporządzenie to zezwala także na stosowanie mleka i siary jako nawozu lub dodatku do wzbogacania gleby, jeśli właściwy organ uznał, że nie stanowią one ryzyka rozprzestrzenienia się poważnej choroby zakaźnej, biorąc pod uwagę fakt, że zwierzęta gospodarskie mogą mieć dostęp do takiej ziemi i mogą być narażone na takie ryzyko.
(6) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1774/2002 surowiec kategorii 3 powinien być wykorzystywany z zachowaniem surowych warunków, a podawanie takiego surowca zwierzętom gospodarskim jest dozwolone jedynie po przetworzeniu w zatwierdzonym zakładzie przetwórczym kategorii 3.
(7) Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pochodzące z produkcji przetworów mlecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz wycofanych mlecznych środków spożywczych są wytwarzane w zakładach posiadających zatwierdzenie zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce cieplnej oraz produktów na bazie mleka [3].
Gotowe przetwory mleczne są najczęściej pakowane, dlatego też prawdopodobieństwo zakażenia produktu jest minimalne.
(8) Komisja powinna dążyć do uzyskania informacji z Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności na temat możliwości podawania zwierzętom gospodarskim, i zgodnie z obowiązującymi warunkami, w celu minimalizacji ryzyka, gotowego mleka, produktów na bazie mleka oraz produktów pochodnych mleka objętych definicją surowca kategorii 3 w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 ("produkty"), bez dalszej obróbki.
(9) W oczekiwaniu na otrzymanie tej informacji oraz w świetle bieżących opinii naukowych i Raportu Komitetu Naukowego ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt w sprawie strategii szczepień interwencyjnych przeciwko pryszczycy z 1999 r. należy ustanowić tymczasowo szczególne środki dla gromadzenia, transportu, przetwarzania oraz wykorzystywania produktów.
(10) W Państwach Członkowskich powinny zostać wprowadzone odpowiednie systemy kontroli w celu kontroli stosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podjęcia odpowiednich działań w przypadku niestosowania się.
Państwa Członkowskie powinny także uwzględnić ich oceny ryzyka dla scenariuszy w najlepszym i najgorszym wypadku, przeprowadzone przy przygotowywaniu planów gotowości na wypadek epidemii, przy podejmowaniu decyzji w sprawie zarejestrowanych gospodarstw, które mogą uzyskać zezwolenie na stosowanie przedmiotowych produktów.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ogólne zezwolenie Państw Członkowskich
Państwa Członkowskie zezwalają na gromadzenie, transport, przetwarzanie, wykorzystywanie i przechowywanie mleka, produktów na bazie mleka oraz produktów pochodnych mleka objętych definicją surowca kategorii 3, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 lit. e), art. 6 ust. 1 lit. f) oraz art. 6 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, które nie zostały przetworzone zgodnie z rozdziałem V załącznika VII do tego rozporządzenia („produkty”), pod warunkiem że działania te i produkty są zgodne z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Wykorzystywanie produktów przetworzonych i serwatki oraz produktów nieprzetworzonych jako paszy
1.
Przetworzone produkty i serwatka, o których mowa w załączniku I, mogą być używane jako pasza zgodnie z wymogami określonymi w tym załączniku.
2.
Nieprzetworzone produkty oraz inne produkty, o których mowa w załączniku II, mogą być używane jako pasza zgodnie z wymogami określonymi w tym załączniku.
Artykuł 3
Gromadzenie, transport i przechowywanie
1.
Produkty powinny być gromadzone, transportowane oraz identyfikowane zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
Jednakże pierwszy akapit nie ma zastosowania do podmiotów prowadzących zakłady mleczarskie zatwierdzone zgodnie z art. 10 dyrektywy 92/46/EWG w przypadku gromadzenia i zwracania do ich zakładu produktów, które były wcześniej dostarczone do ich klientów.
2.
Produkty są przechowywane w odpowiedniej temperaturze, aby uniknąć ryzyka dla zdrowia ludzi lub zwierząt:
a) w przeznaczonym do tego składzie zatwierdzonym do tego celu zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002; lub
b) w przeznaczonym do tego osobnym składzie wyznaczonym na terenie zakładu, zatwierdzonym zgodnie z art. 10 dyrektywy 92/46/EWG.
3.
Próbki produktów końcowych pobrane w trakcie przechowywania lub w każdej chwili przy wycofaniu z magazynu powinny co najmniej spełniać normy mikrobiologiczne określone w rozdziale I pkt D ust. 10 załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
Artykuł 4
Zezwolenie, rejestracja i środki kontroli
1.
Zakłady mleczarskie zatwierdzone zgodnie z przepisami art. 10 dyrektywy 92/46/EWG oraz gospodarstwa posiadające zezwolenie zgodnie z załącznikami do niniejszego rozporządzenia zostają zarejestrowane w tym celu przez właściwy organ.
2.
Właściwy organ podejmuje niezbędne środki mające na celu kontrolę stosowania się przez podmioty prowadzące zarejestrowane zakłady i gospodarstwa do wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 5
Zawieszenie zezwolenia i rejestracji w przypadku niestosowania się do wymogów
Jakiekolwiek zezwolenie i rejestracja dokonane przez właściwy organ zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia zostają natychmiast zawieszone, jeśli wymogi niniejszego rozporządzenia nie są spełnione.
Zezwolenie i rejestracja mogą być przywrócone, jeśli podjęte zostaną odpowiednie środki naprawcze zgodnie z zaleceniami właściwego organu.
Artykuł 6
Przegląd
Komisja dokonuje przeglądu przepisów niniejszego rozporządzenia i odpowiednio je dostosowuje w świetle opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 80/2005
z dnia 19 stycznia 2005 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1517/77 ustalające listę różnych grup odmian chmielu uprawianych we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 12 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1517/77 [2] ustala grupy odmian chmielu.
Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71 kwota pomocy na produkcję chmielu była różna w zależności od jego odmiany.
Ten system pomocy zastąpiony został kwotą pomocy na hektar, jednakową dla wszystkich odmian.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 1517/77 stało się bezpodstawne, zatem należy je uchylić.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1517/77.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 81/2005
z dnia 19 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3077/78 w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3077/78 [2] określa organizacje z państw trzecich uprawnione do wydawania świadectw załączanych do chmielu i produktów chmielowych przywożonych z tych państw trzecich uznawanych za równoważne z certyfikatami, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1696/71.
(2) W związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej, organizacje tych Państw Członkowskich nie muszą już figurować na liście z Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 3077/78.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 84/2005
z dnia 18 stycznia 2005 r.
zmieniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"),
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 1015/94 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych pochodzących z Japonii.
(2) W art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1015/94 Rada wyraźnie wyłączyła z zakresu cła antydumpingowego systemy kamer wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia (zwanym dalej "Załącznikiem"), które stanowią profesjonalne systemy kamer najwyższej kategorii, technicznie objęte definicją produktu zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1015/94, ale których nie można traktować jako systemy kamer telewizyjnych.
(3) W październiku 1995 r.
Rada rozporządzeniem (WE) nr 2474/95 [3] zmieniła rozporządzenie Rady (WE) nr 1015/94, w szczególności w odniesieniu do definicji podobnego produktu i niektórych modeli profesjonalnych systemów kamer, które jednoznacznie zostały wyłączone z zakresu ostatecznego cła antydumpingowego.
(4) W październiku 1997 r.
Rada rozporządzeniem (WE) nr 1952/97 [4] zmieniła stawki ostatecznego cła antydumpingowego dla dwóch zainteresowanych spółek, a mianowicie Sony Corporation i Ikegami Tsushinki Co.
Ltd zgodnie z art. 12 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto Rada wyraźnie wyłączyła z zakresu cła antydumpingowego niektóre nowe modele profesjonalnych systemów kamer, dodając je do załącznika.
(5) W styczniu 1999 r. oraz w styczniu 2000 r.
Rada rozporządzeniami (WE) nr 193/1999 [5] oraz (WE) nr 176/2000 [6] zmieniła rozporządzenie (WE) nr 1015/94, dodając niektóre następne modele profesjonalnych systemów kamer do Załącznika i w ten sposób wyłączając je z zakresu stosowania ostatecznego cła antydumpingowego.
W październiku 2004 r.
Rada rozporządzeniem (WE) nr 1754/2004 [7] zmieniła rozporządzenie (WE) nr 176/2000.
(6) We wrześniu 2000 r. Rada rozporządzeniem (WE) nr 2042/2000 [8] potwierdziła ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1015/94 zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(7) W styczniu 2001 r. oraz w maju 2001 r. Rada rozporządzeniami (WE) nr 198/2001 [9] oraz (WE) nr 951/2000 [10] zmieniła rozporządzenie (WE) nr 2042/94, dodając niektóre nowe modele profesjonalnych systemów kamer do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 i w ten sposób wyłączając je z zakresu stosowania ostatecznego cła antydumpingowego.
(8) We wrześniu 2001 r., w wyniku rewizji tymczasowej na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Rada rozporządzeniem (WE) nr 1900/2001 [11] potwierdziła poziom ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 2042/2000 w sprawie przywozu systemów kamer telewizyjnych przez producenta-eksportera Hitachi Denshi Ltd.
(9) We wrześniu 2002 r.
Rada rozporządzeniem (WE) nr 1696/2002 [12] zmieniła rozporządzenie (WE) nr 2042/94, dodając niektóre nowe modele profesjonalnych systemów kamer do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 i w ten sposób wyłączając je z zakresu stosowania ostatecznego cła antydumpingowego.
(10) W kwietniu 2004 r.
Rada rozporządzeniem (WE) nr 825/2004 zmieniła rozporządzenie (WE) nr 2042/2000, dodając niektóre nowe modele profesjonalnych systemów kamer do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 i w ten sposób wyłączając je z zakresu stosowania ostatecznego cła antydumpingowego.
B. BADANIE DOTYCZĄCE NOWYCH MODELI PROFESJONALNYCH SYSTEMÓW KAMER
1.
Procedura
(11) Dwóch japońskich producentów-eksporterów, a mianowicie Sony Corporation ("Sony") oraz Victor Company of Japan Limited ("JVC") poinformowało Komisję, że zamierzają wprowadzić na rynek Wspólnoty nowe modele profesjonalnych systemów kamer i złożyły wniosek do Komisji o dodanie tych nowych modeli profesjonalnych systemów kamer, łącznie z akcesoriami do nich, do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 i tym samym wyłączenie ich z zakresu ceł antydumpingowych.
(12) Komisja odpowiednio poinformowała przemysł wspólnotowy i rozpoczęła badanie ograniczone do określenia tego, czy rozpatrywane produkty objęte są zakresem ceł antydumpingowych i czy normatywna część rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 powinna zostać odpowiednio zmieniona.
2.
Badane modele
(13) Otrzymano wnioski o wyłączenie dotyczące następujących modeli systemów kamer, do których dołączono odpowiednią informację techniczną:
i) Sony:
- wizjer HDVF-C30W;
ii) JVC:
- główka kamerowa KY-F560E.
Wizjer Sony został zaprezentowany jako model, który może być używany wyłącznie z kamkorderami, czyli kamerami będącymi poza zakresem rozporządzenia (WE) nr 2042/2000.
Model JVC został zaprezentowany jako następca profesjonalnego modelu kamery, który został już wyłączony z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych.
3.
Ustalenia
i) Wizjer HDVF-C30W
(14) Stwierdzono, że wizjer HDVF-C30W jest objęty opisem produktu w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000. Jednakże może on być używany wyłącznie z główkami kamerowymi, które nie są objęte opisem produktu w art. 1 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia. W szczególności stosunek sygnał/szum w tych głowicach kamer wynosi 54 dB, natomiast opis w rozporządzeniu (WE) nr 2042/2000 dla główek kamerowych zakłada "55 dB lub więcej przy normalnym wzmocnieniu". Uznano zatem, że wizjer ten powinien być traktowany jako profesjonalny system kamer objęty definicją z art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000. W związku z powyższym wizjer ten powinien zostać wyłączony z zakresu istniejących środków antydumpingowych i dodany do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000.
(15) Zgodnie z praktyką ustanowioną przez instytucje Wspólnoty, model ten powinien zostać zwolniony z cła z dniem otrzymania przez służby Komisji odpowiedniego wniosku o zwolnienie.
W związku z tym cały przywóz wizjerów Sony – HDVF-C30W, począwszy od 1 kwietnia 2003 r., powinien zostać z tym dniem zwolniony z cła.
ii) Główka kamerowa KY-F560E
(16) Stwierdzono, że chociaż główka kamerowa KY-F560E jest objęta opisem produktu w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000, to ma ona głównie zastosowanie techniczne i medyczne. Uznano zatem, że model ten powinien być traktowany jako profesjonalny system kamer objęty definicją z art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000. W związku z tym powinien on zostać wyłączony z zakresu istniejących środków antydumpingowych i dodany do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000.
(17) Zgodnie z praktyką ustanowioną przez instytucje Wspólnoty, model ten powinien zostać zwolniony z cła z dniem otrzymania przez służby Komisji odpowiedniego wniosku o zwolnienie.
W związku z tym cały przywóz główek kamerowych JVC KY-F560E, począwszy od 15 kwietnia 2004 r., powinien zostać z tym dniem zwolniony z cła.
4.
Poinformowanie zainteresowanych stron oraz wnioski
(18) Komisja przekazała przemysłowi wspólnotowemu i eksporterom systemów kamer telewizyjnych informacje o swoich ustaleniach oraz stworzyła im możliwość przedstawienia swoich opinii.
Żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń do ustaleń Komisji.
(19) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 2042/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu następujących modeli produkowanych i wywożonych do Wspólnoty przez następujących producentów-eksporterów:
a) Sony od dnia 1 kwietnia 2003 r.:
- wizjer HDVF-C30W;
b) JVC od dnia 15 kwietnia 2004 r.:
- główka kamerowa KY-F560E.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 85/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 86/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 21 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 87/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 88/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 89/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 17. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 17. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 42,899 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 90/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 18,242 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 91/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
w sprawie stosowania współczynnika redukcji w odniesieniu do świadectw refundacji do produktów nieobjętych załącznikiem I Traktatu, zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], w szczególności jego art. 8 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Notyfikacje Państw Członkowskich, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 wskazują, że łączna kwota otrzymana z wniosków wynosi 220145448 EUR, a tymczasem dostępna kwota w odniesieniu do transzy świadectw refundacji na mocy art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000, wynosi 71047745 EUR.
(2) Współczynnik redukcji powinien być obliczany na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000. Zatem współczynnik taki powinien stosować się do kwot wnioskowanych w formularzu świadectwa refundacji do wykorzystania od 1 lutego 2005 r., jak określa art. 8 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty na wnioskach o świadectwa refundacji do wykorzystania od 1 lutego 2005 r. zależą od współczynnika redukcji 0,678.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 92/2005
z dnia 19 stycznia 2005 r.
wdrażające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające sposoby usuwania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i zmieniające jego załącznik VI w odniesieniu do przetwarzania biogazu i wytopionych tłuszczów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2 lit. e), art. 5 ust. 2 lit. g), art. 6 ust. 2 lit. i) oraz art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje zasady dotyczące sposobów usuwania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Przewiduje również możliwość zatwierdzenia dodatkowych sposobów usuwania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w konsultacji z właściwym komitetem naukowym.
(2) W dniach 10 i 11 kwietnia 2003 r. Naukowy Komitet Sterujący (SSC) wydał opinię na temat sześciu alternatywnych metod przetwarzania w celu bezpiecznego przetwarzania i usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Zgodnie z powyższą opinią, pięć metod uznaje się za bezpieczne dla usuwania i/lub wykorzystania surowców kategorii 2 i 3, jeżeli spełnione są pewne warunki.
(3) Komitet SSC wydał w dniach 10 i 11 kwietnia 2003 r. końcową opinię i sprawozdanie na temat przetwarzania odpadów zwierzęcych za pomocą wysokiej temperatury i wysokociśnieniowej hydrolizy zasadowej. Zapewni ona wytyczne dotyczące możliwości wykorzystania hydrolizy zasadowej i ryzyka związanego z usuwaniem surowców kategorii 1, 2 i 3.
(4) W dniach 26 i 27 listopada 2003 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał opinię na temat przetwarzania wysokociśnieniowego biogazu hydrolitycznego (HPHB), zapewniającą wytyczne dotyczące możliwości wykorzystania tej metody i ryzyka związanego z usuwaniem surowców kategorii 1.
(5) Dlatego zgodnie z opiniami SSC oprócz metod przetwarzania przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 pięć procesów można uznać za alternatywne sposoby usuwania i/lub wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Należy również ustalić warunki korzystania z tych metod.
(6) Komisja zwróciła się do pewnych podmiotów występujących o zatwierdzenie tych metod z prośbą o przedłożenie dalszych informacji dotyczących bezpieczeństwa wykorzystywanych przez nich metod przetwarzania i usuwania surowca kategorii 1.
Informacje te powinny zostać przekazane Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności, który dokona oceny we właściwym czasie.
(7) Do czasu przeprowadzenia oceny i biorąc pod uwagę obecne opinie SCC, że łój nie przyczynia się do wystąpienia TSE, szczególnie jeżeli jest poddany gotowaniu pod ciśnieniem i filtrowaniu w celu usunięcia nierozpuszczalnych zanieczyszczeń, należy zatwierdzić jedną z metod umożliwiających przetwarzanie tłuszczu zwierzęcego w paliwo ekologiczne, również w celu obróbki i usuwania większości surowców kategorii 1, z wyjątkiem najbardziej niebezpiecznych, z zastrzeżeniem ścisłego przestrzegania warunków.
W takim przypadku należy wyraźnie określić, że przetwarzanie i usuwanie mogą obejmować odzysk bioenergii.
(8) Zatwierdzenie i wprowadzenie tych alternatywnych metod nie powinno naruszać innych przepisów obowiązującego ustawodawstwa UE, w szczególności ustawodawstwa w dziedzinie ochrony środowiska; dlatego warunki stosowania określone w tym rozporządzeniu powinny, w miarę możliwości, zostać wdrożone zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/76/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów [2].
(9) W odniesieniu do zatwierdzonych metod przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 i jako środek kontroli uzupełniający regularny monitoring parametrów przetwarzania, należy dostarczyć właściwym władzom dowody na skuteczność metody oraz jej bezpieczeństwo dla zdrowia zwierząt i człowieka, testując ją w zakładzie pilotażowym przez okres dwóch pierwszych lat po wdrożeniu w każdym zainteresowanym Państwie Członkowskim.
(10) Zatwierdzenie przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 wymaga zatem zmiany załącznika VI rozdział II i III rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przetwarzanie i usuwanie surowca kategorii 1
1.
Metoda hydrolizy zasadowej, określona w załączniku I, oraz metoda produkcji biogazu za pomocą hydrolizy wysokociśnieniowej, określona w załączniku III, zostają zatwierdzone i mogą być dopuszczone przez właściwe władze jako metody przetwarzania i usuwania surowca kategorii 1.
2. Metoda produkcji paliwa ekologicznego, określona w załączniku IV, zostaje zatwierdzona i może zostać dopuszczona przez właściwe władze jako metoda przetwarzania i usuwania surowca kategorii 1, z wyjątkiem surowców, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt. i) i ii) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
Niemniej jednak materiał pochodzenia zwierzęcego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt ii), może zostać przetworzony z wykorzystaniem tej metody, pod warunkiem że:
a) zwierzęta mają mniej niż 24 miesiące w momencie uboju; lub
b) zwierzęta zostały poddane testom laboratoryjnym na wykrywanie TSE zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 [3] i wynik testów był negatywny.
Właściwe władze mogą także zatwierdzić tę metodę w celu przetwarzania i usuwania przetworzonego tłuszczu zwierzęcego należącego do kategorii 1.
Artykuł 2
Przetwarzanie i wykorzystanie lub usuwanie surowców kategorii 2 lub 3
Metoda hydrolizy zasadowej, metoda hydrolizy wysokociśnieniowej w wysokiej temperaturze, metoda produkcji biogazu za pomocą hydrolizy wysokociśnieniowej, metoda produkcji paliwa ekologicznego i metoda gazyfikacji Brookesa, określone odpowiednio w załącznikach I–V zostają zatwierdzone i mogą być dopuszczone przez właściwe władze do przetwarzania i wykorzystania lub usuwania surowców kategorii 2 lub 3.
Artykuł 3
Warunki wdrażania metod określonych w załącznikach I–V
Właściwe władze powinny wyrazić zgodę na działanie zakładów, które wykorzystują metody opisane w załącznikach I–V po zatwierdzeniu przez nie danej metody, jeżeli zakład przestrzega technicznych specyfikacji i parametrów ustalonych w odnośnym Załączniku i spełnia warunki określone w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002, z wyjątkiem technicznych specyfikacji i parametrów przewidzianych w wyżej wymienionym rozporządzeniu dla innych metod.
W tym celu kierownik zakładu powinien udowodnić właściwym władzom, że zakład spełnia wszystkie techniczne specyfikacje i parametry ustalone we właściwym Załączniku.
Artykuł 4
Znakowanie i ponowne usuwanie lub wykorzystanie surowców końcowych
1.
Surowce końcowe są trwale oznaczane za pomocą zapachu, w przypadkach gdy jest to technicznie możliwe, zgodnie z załącznikiem VI rozdział I pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
W przypadku gdy poddane przetworzeniu produkty uboczne to wyłącznie surowiec kategorii 3 i gdy surowce końcowe nie są przeznaczone do usunięcia jako odpady, nie wymaga się żadnego znakowania.
2.
Materiały otrzymane z przetworzenia surowca kategorii 1 usuwane są w formie odpadów poprzez:
a) spopielanie lub współspopielanie zgodnie z przepisami dyrektywy nr 2000/76/WE w sprawie spalania odpadów;
b) składowanie na składowiskach zgodnie z dyrektywą Rady 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów [4]; lub
c) dalsze przetwarzanie w wytwórni biogazu i usuwanie pozostałości fermentacyjnych zgodnie z lit. a) lub b).
3.
Materiały otrzymane w wyniku przetwarzania surowców kategorii 2 i 3 są:
a) usuwane jako odpady zgodnie z ust. 2;
b) dalej przetwarzane w pochodne tłuszczów do celów opisanych w art. 5 ust. 2 lit. b) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, bez uprzedniego stosowania metod przetwarzania 1 do 5; lub
c) wykorzystane, przetworzone lub bezpośrednio usuwane zgodnie z przepisami zawartymi w art. 5 ust. 2 lit. c) ppkt i), ii) oraz iii) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002, bez uprzedniego stosowania pierwszej metody przetwarzania.
4.
Pozostałości, takie jak ścieki, zawartość filtra, popiół i pozostałości fermentacyjne powstałe w wyniku procesu produkcji należy usunąć zgodnie z ust. 2 lit. a) lub b).
Artykuł 5
Dodatkowa kontrola wstępnego wdrażania
1.
W ciągu dwóch pierwszych lat wdrażania niżej wymienionych metod w każdym z Państw Członkowskich zastosowanie mają następujące przepisy dotyczące przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002:
a) hydroliza zasadowa, o której mowa w załączniku I;
b) produkcja biogazu za pomocą hydrolizy wysokociśnieniowej, o której mowa w załączniku III; i
c) produkcja paliwa ekologicznego, o której mowa w załączniku IV.
2.
Podmiot gospodarczy lub inny wprowadzający określoną metodę wyznacza zakład pilotażowy w każdym Państwie Członkowskim, w których przynajmniej raz w roku przeprowadzane są testy, mające na celu ocenić wpływ metody na zdrowie zwierząt i ludzi.
3.
Właściwe władze dbają o to, by:
a) odpowiednie testy przeprowadzane były w zakładach pilotażowych na materiałach otrzymanych na różnych etapach przetworzenia, takich jak suche i ciekłe pozostałości oraz gazy zgromadzone podczas procesu; i
b) kontrole urzędowe zakładu pilotażowego obejmowały comiesięczną inspekcję zakładu i weryfikację parametrów przetwarzania oraz warunków, w jakich odbywa się obróbka.
Po zakończeniu pierwszego i drugiego roku właściwe władze przedstawiają Komisji sprawozdanie zawierające wyniki kontroli i ewentualnie napotkane praktyczne trudności związane z prowadzeniem zakładu.
Artykuł 6
Zmiana załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002
Rozdziały II i III załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 zmienia się w następujący sposób:
1) Do rozdziału II pkt B.4 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże materiały otrzymane w wyniku przetwarzania surowca kategorii 1 mogą być przetwarzane w wytwórni biogazu, pod warunkiem że przetwarzanie odbywało się według alternatywnej metody zatwierdzonej zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. e) oraz w przypadku gdy nie przewidziano inaczej, jeżeli produkcja biogazu stanowi część tej alternatywnej metody, i powstały w jej wyniku surowiec jest usuwany zgodnie z warunkami ustalonymi dla metody alternatywnej.".
2) Na zakończenie rozdziału III dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże, inne metody mogą być stosowane do dalszego przetwarzania tłuszczów zwierzęcych pochodzących z surowca kategorii 1, pod warunkiem że metody te są zatwierdzone jako metoda alternatywna zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. e).".
Artykuł 7
Wejście w życie i zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 93/2005
z dnia 19 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie przetwarzania produktów ubocznych otrzymywanych z ryb oraz dokumentów handlowych dotyczących transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział III załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 określa metody przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Dla produktów ubocznych otrzymywanych z ryb rozdział ten przewiduje zastosowanie metody nr 6, nie określa jednak odpowiednich parametrów przetwarzania.
(2) Naukowy Komitet Nadzorujący wydał szereg opinii związanych z bezpieczeństwem odpadów zwierzęcych, w tym odpadów otrzymywanych z ryb.
Według tych opinii ryzyko występowania przenośnych encefalopatii gąbczastych (TSE) jest znikome w przypadku produktów ubocznych otrzymywanych z ryb.
(3) Na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2003 r. Komitet Naukowy ds. Zdrowia i Dobrostanu Zwierząt przyjął sprawozdanie dotyczące wykorzystania odpadów rybnych w akwakulturze.
(4) Właściwe jest określenie wymogów odnośnie do przetwarzania produktów ubocznych otrzymywanych z ryb, zgodnie z wyżej wymienionymi opiniami i sprawozdaniami.
(5) Właściwe jest określenie odrębnych metod przetwarzania surowców, które mogą zawierać niską i wysoką ilość czynników chorobotwórczych, z wyjątkiem zarodników bakterii.
(6) Rozdział III załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 przewiduje, że podczas przewozu produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego lub produktom przetworzonym musi towarzyszyć dokument handlowy.
Właściwe jest ustanowienie wzoru takiego dokumentu handlowego.
(7) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki V i II do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 94/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych stycznia 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1706/98 [1],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim) [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [3], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych stycznia 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 638/2003 i przekazanych Komisji, pozwolenia są wydawane dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, jeżeli właściwe, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku.
2.
Ilości, które są przeniesione do następnej transzy, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 95/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia, a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, którą stosuje się w przypadku gdy produkty te wywożone są jako towary wymienione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, raz w miesiącu ustala się stawkę refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(3) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 określa, iż refundacja wywozowa do produktu jako składnika towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(4) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(5) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych – składników towaru, należącego do grupy towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stając jednak na przeszkodzie zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(6) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1676/2004 r. z dnia 24 września 2004 r. przyjmującym autonomiczne i przejściowe środki dotyczące przywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Bułgarii oraz wywozu niektórych przetworzonych produktóv rolnych do Bułgarii [3], z mocą od 1 października 2004 r., przetworzone produkty rolne niedojęte załącznikiem I do Traktatu, wywożone do Bułgarii, nie kwalifikują się do otrzymania refundacji wywozowych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się, jak podano w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 1 i z mocą od 1 października 2004 r., stawki ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do produtów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, jeżeli są one wywożone do Bułgarii.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 96/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 stycznia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 17,97 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 98/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 99/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 stycznia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 32,80 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 83100 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 100/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 stycznia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 30,90 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 6450 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 101/2005
z dnia 21 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 102/2005
z dnia 21 stycznia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2165/2004 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 2165/2004, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 104/2005
z dnia 21 stycznia 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 23445 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Hiszpańska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 2 lutego 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa 30 marca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej hiszpańskiej agencji interwencyjnej:
Fondo Español de Garantía Agraria (FEGA)
Beneficencia, 8
E-28004 Madrid
Telex: 23427 FEGA E
Fax: (34) 915 21 98 32 i (34) 915 22 43 87
.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 hiszpańska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 105/2005
z dnia 17 listopada 2004 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 oraz rozporządzenie (WE) nr 1547/1999 w zakresie wysyłek niektórych rodzajów odpadów do Chin i Arabii Saudyjskiej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1420/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne zasady i procedury stosowane do wysyłki niektórych rodzajów odpadów do niektórych krajów nienależących do OECD [2], w szczególności jego art. 3 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 4 sierpnia 2003 r. Ministerstwo Obrony i Lotnictwa, Prezydium Meteorologii i Ochrony Środowiska Królestwa Arabii Saudyjskiej zwróciło się z wnioskiem do Komisji Europejskiej o stosowanie procedur mających zastosowanie wobec normalnych transakcji handlowych (procedura "zielonego wykazu") w odniesieniu do materiałów z sekcji GH 014: "odpady, skrawki i pozostałości pianki poliuretanowej niezawierające chlorofluorowęgla".
(2) Dnia 13 maja 2004 r. Misja Chińskiej Republiki Ludowej we Wspólnocie Europejskiej zwróciła się do Komisji Europejskiej o nowelizację listy odpadów określonych w Załączniku D do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1547/1999 [3], które są dozwolone bez podlegania jakimkolwiek procedurom kontrolnym ustanowionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93.
Taka rozszerzona lista, podobnie jak w poprzednich przypadkach, podlegałaby procedurom kontrolnym przed wysyłką, za które byłyby odpowiedzialne władze chińskie.
(3) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 259/93, komitet ustanowiony na mocy art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [4], został powiadomiony o oficjalnych wnioskach Arabii Saudyjskiej i Chin w dniach 2 kwietnia 2004 r. oraz 18 maja 2004 r.
(4) W celu uwzględnienia nowej sytuacji tych krajów należy uzupełnić jednocześnie rozporządzenie (WE) nr 1420/1999 oraz rozporządzenie (WE) nr 1547/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 75/442/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik D do rozporządzenia (WE) nr 1547/1999 zmienia się jak określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik A do rozporządzenia (WE) nr 1420/1999 zmienia się jak określono w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 106/2005
z dnia 21 stycznia 2005 r.
unieważniające niektóre pozwolenia przywozowe wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1431/94 i zwalniające związane z nimi zabezpieczenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [2], ustanawia przepisy dotyczące ważności pozwoleń przywozowych.
(2) Decyzja Komisji 2004/122/WE z dnia 6 lutego 2004 r. dotycząca niektórych środków ochronnych w odniesieniu do influenzy drobiu w wielu krajach azjatyckich [3] zawiesiła przywóz drobiu i wielu produktów drobiowych do dnia 15 grudnia 2004 r.
(3) Pozwolenia przywozowe objęte decyzją 2004/122/WE, wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1431/94 na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2004 r. i związane wyłącznie z jednym z krajów trzecich, o których mowa w wymienionej decyzji, są zatem zawieszone od dnia ich wydania.
(4) Biorąc pod uwagę czas trwania tej sytuacji, należy unieważnić wymienione pozwolenia i zezwolić na natychmiastowe zwolnienie związanych z nimi zabezpieczeń.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym unieważnia się pozwolenia przywozowe wydane na mocy rozporządzenia (WE) nr 1431/94 na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2004 r. w odniesieniu do produktów, o których mowa w decyzji 2004/122/WE i sporządzonych wyłącznie dla jednego z państw wymienionych w tej decyzji, i zwalnia się związane z nimi zabezpieczenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 107/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2130/2001 w sprawie działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska wdraża program sprzyjający działaniom na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2130/2001 [2].
Rozporządzenie to straciło moc z dniem 31 grudnia 2004 r.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2130/2001 przewiduje, że jego odnowienie będzie zależało od możliwości jego włączenia do jednego ramowego rozporządzenia dotyczącego Azji i Ameryki Łacińskiej.
(3) W lipcu 2002 r. Komisja przyjęła projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego współpracy Wspólnoty z krajami Azji i Ameryki Łacińskiej [3], które zawiera przepisy o pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej i uchyla rozporządzenie (WE) nr 2130/2001.
Projekt ten nie został przyjęty w terminie umożliwiającym wejście w życie nowego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2004 r.
Taka sytuacja może zagrozić ciągłości i sprawnemu wdrażaniu działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej.
(4) Konieczne jest zapewnienie stosowania rozporządzenia (WE) nr 2130/2001 do czasu wejścia w życie przyszłego rozporządzenia.
To ostatnie stanowić będzie zatem nowe ramy prawne dla działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w tych dwóch regionach.
(5) Konieczne jest wskazanie ram finansowych na czas pozostający do końca obecnej perspektywy finansowej, czyli na lata 2005 i 2006.
(6) Konieczne jest również dokonanie niezależnej oceny stosowania rozporządzenia (WE) nr 2130/2001.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 2130/2001 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2130/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Komisja jest odpowiedzialna za dokonywanie oceny, decydowanie i zarządzanie działaniami objętymi niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z obowiązującymi procedurami budżetowymi i innymi obowiązującymi procedurami, w szczególności procedurami ustanowionymi w art. 27, art. 48 ust. 2 i art. 167 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4].".
2) W art. 15 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Ramy finansowe dla wdrożenia niniejszego rozporządzenia na lata 2005-2006 ustala się niniejszym na kwotę 141 milionów EUR.".
3) Artykuł 20 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 108/2005
z dnia 24 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 109/2005
z dnia 24 stycznia 2005 r.
w sprawie definicji terytorium gospodarczego Państw Członkowskich do celów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (rozporządzenie DNB) [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 7 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [2] stanowi, że produkt narodowy brutto w cenach rynkowych (PNB) oznacza dochód narodowy brutto w cenach rynkowych (DNB), jak przewidziała Komisja w zastosowaniu Europejskiego systemu rachunków (ESA).
ESA z roku 1995 (ESA95), zastępujący dwa wcześniejsze systemy, odpowiednio z roku 1970 i 1979, ustanowiono rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [3] i przedstawiono w Załączniku do omawianego rozporządzenia.
DNB, stosowany w ESA95, zastąpił PNB jako kryterium dla celów środków własnych, z mocą od roku budżetowego 2002.
(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 określa procedury przekazywania przez Państwa Członkowskie danych dotyczących DNB oraz procedury i metody kontroli związane z obliczaniem DNB oraz ustanawia Komitet DNB.
(3) Dla celów definicji dochodu narodowego brutto według cen rynkowych (DNB), zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1287/2003, konieczne jest wyjaśnienie definicji terytorium gospodarczego zawartej w ESA95.
(4) Do celów wykonania art. 1 dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [4] terytorium gospodarcze Państw Członkowskich zdefiniowano w decyzji Komisji 91/450/EWG, Euratom [5].
Należy zapewnić analogiczną definicję odnośnie do DNB.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu DNB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1287/2003 pojęcie „terytorium gospodarcze” otrzymuje znaczenie przypisane mu w akapitach 2.05 i 2.06 załącznika A do rozporządzenia (WE) 2223/96, pojęcie "terytorium geograficzne", zgodnie z jego zastosowaniem w omawianych akapitach, rozumiane jako obejmujące terytoria Państw Członkowskich określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 110/2005
z dnia 24 stycznia 2005 r.
ustanawiające przyznanie dodatku wyrównawczego dla organizacji producentów na dostawy tuńczyka dla przemysłu przetwórczego w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2003 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 27 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatek wyrównawczy przewidziany w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 jest przyznawany pod pewnymi warunkami wspólnotowym organizacjom producentów tuńczyka na ilości dostarczone do zakładów przetwórczych w kwartale kalendarzowym, który posłużył jako referencyjny do obliczania cen, jeśli równocześnie kwartalna średnia cena sprzedaży na rynku Wspólnoty i cena przywozu, zwiększona w stosownych przypadkach o podatek wyrównawczy, który został na nią nałożony, nie przekraczają poziomu 87 % wspólnotowej ceny producenta danego produktu.
(2) Po analizie sytuacji na rynku wspólnotowym stwierdzono, iż w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2003 r., w odniesieniu do połowów tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki ważą ponad 10 kg, zarówno kwartalna średnia cena sprzedaży na rynku, jak i cena przywozu, o których mowa w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2004, nie przekroczyły poziomu 87 % obowiązującej wspólnotowej ceny producenta, określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2346/2002 [2].
(3) W celu określenia wysokości przysługującego dodatku należy uwzględnić operacje sprzedaży, dla których faktury są datowane na dany kwartał i zostały wykorzystane przy obliczaniu miesięcznej średniej ceny sprzedaży, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2183/2001 [3].
(4) Wysokość dodatku, o którym mowa w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, nie może w żadnym wypadku przekraczać różnicy między progiem uruchomienia a średnią ceną sprzedaży danego produktu na rynku wspólnotowym lub zryczałtowanej kwoty równej 12 % tego progu.
(5) Ilości kwalifikujące się do objęcia dodatkiem wyrównawczym, o którym mowa w art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, w odniesieniu do danego kwartału nie mogą w żadnym wypadku przekroczyć wysokości określonych w ust. 3 wymienionego artykułu.
(6) Ilości tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki ważą ponad 10 kg, sprzedawane i dostarczane do zakładów przetwórczych mających siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty były w danym kwartale wyższe od ilości sprzedanych i dostarczonych w analogicznym kwartale w poprzednich trzech latach połowowych. Biorąc pod uwagę fakt, iż ilości te przekraczają pułap określony w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, należy ograniczyć całkowitą ilość tych produktów kwalifikujących się do otrzymania dodatku.
(7) Zgodnie z pułapami określonymi w art. 27 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 wykorzystywanymi do obliczenia wysokości dodatku przyznawanego każdej organizacji producentów należy ustalić podział kwalifikujących się ilości między zainteresowane organizacje producentów, proporcjonalnie do odpowiednich wielkości ich produkcji w analogicznym kwartale w latach połowowych 2000, 2001 i 2002.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2003 r. maksymalne kwoty dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, na wymienione poniżej produkty ustala się następująco:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
1.
Całkowitą ilość kwalifikującą się do otrzymania dodatku, przypadającą na gatunek, ustala się następująco:
- Tuńczyk żółtopłetwy (Thunnus albacares) o wadze ponad 10 kg sztuka: 11433,536 ton.
2.
Sposób podziału całkowitej ilości między zainteresowane organizacje producentów określony jest w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005
z dnia 22 grudnia 2004 r.
określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, przyjęta w Wiedniu dnia 19 grudnia 1988 r., zwana dalej "Konwencją Narodów Zjednoczonych", wpisuje się w podejmowane na całym świecie wysiłki w zakresie zwalczania narkotyków.
W ramach swoich kompetencji Wspólnota uczestniczyła w negocjacjach i zawarła Konwencję w drodze decyzji Rady 90/611/EWG [1].
(2) Artykuł 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych dotyczy handlu substancjami często stosowanymi przy nielegalnym wytwarzaniu środków odurzających i substancji psychotropowych.
Ponieważ przepisy dotyczące handlu prekursorami narkotyków mają wpływ na przepisy wspólnotowe w sprawach celnych, właściwe jest ustanowienie przepisów wspólnotowych dotyczących handlu pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.
(3) Artykuł 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych wymaga ustanowienia systemu nadzorowania międzynarodowego handlu prekursorami narkotyków, przy uwzględnieniu, że, co do zasady, handel tymi substancjami jest zgodny z prawem.
W związku z tym podjęto działania zmierzające do zapewnienia odpowiedniej równowagi pomiędzy wykorzystaniem wszystkich możliwych środków zapobiegania uzyskiwaniu przez nielegalnych wytwórców narkotyków substancji stanowiących prekursory narkotyków a potrzebami gospodarczymi przemysłu chemicznego i innych podmiotów gospodarczych.
(4) W celu realizacji przepisów art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych, jak również uwzględniając raport grupy roboczej ds. produktów chemicznych, rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającym środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwienia wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [2] został ustanowiony system informowania o podejrzanych transakcjach.
System ten, oparty na bliskiej współpracy z podmiotami gospodarczymi, jest wzmacniany takimi środkami, jak dokumentowanie i etykietowanie, licencjonowanie i rejestrowanie podmiotów gospodarczych, jak również procedury i wymogi dotyczące wywozu.
(5) Zgodnie z Planem działania Unii Europejskiej w dziedzinie narkotyków 2000–2004, zatwierdzonym przez Radę Europejską na posiedzeniu w Feira w czerwcu 2000 r., Komisja przeprowadziła ocenę wspólnotowego systemu kontroli handlu prekursorami narkotyków w celu podsumowania wdrażania prawodawstwa wspólnotowego w tej dziedzinie.
(6) Zgodnie z tą oceną oraz w celu wzmocnienia mechanizmów kontroli służących zapobieganiu nielegalnemu wykorzystywaniu prekursorów narkotyków należy rozszerzyć wymogi związane z nadzorem, służące ułatwieniu handlu z krajami trzecimi, na podmioty gospodarcze we Wspólnocie, wprowadzić wspólnotowe podejście do udzielania licencji oraz wzmocnić przepisy dotyczące nadzorowania w zakresie zawieszających procedur celnych.
(7) Należy zintensyfikować procedury i wymogi dotyczące wywozów w celu ukierunkowania i skoncentrowania kontroli na najbardziej wrażliwych prekursorach narkotyków przy jednoczesnym zmniejszaniu nadmiernego obciążenia administracyjnego poprzez wprowadzanie uproszczonych procedur wywozu substancji w dużych ilościach.
Skuteczność i użyteczność zawiadomień przed wywozem jest powszechnie uznawana, należy jednak opracować strategię mającą na celu wykorzystanie tego systemu w jak największym zakresie.
(8) Aby rozwiązać narastający problem produkcji stymulantów z grupy amfetamin, należy jeszcze bardziej wzmocnić mechanizmy kontroli przywozu głównych syntetycznych prekursorów narkotyków poprzez wprowadzenie wspólnych procedur i wymogów pozwalających na przeprowadzenie kontroli pojedynczych partii towarów.
(9) W celu umożliwienia podmiotom gospodarczym spełnienia tych wymogów należy dostosować przepisy dotyczące wywozów i przywozów prekursorów narkotyków, na tyle, na ile jest to możliwe, do przepisów dotyczących wewnątrzwspólnotowego handlu prekursorami narkotyków, które zostały całkowicie uzyskane, wyprodukowane lub dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
(10) Biorąc pod uwagę wymogi rynku wewnętrznego oraz w celu zagwarantowania skuteczności niniejszego rozporządzenia, należy zapewnić jednolite stosowanie tych przepisów poprzez przyjęcie przez Państwa Członkowskie porównywalnych i zbieżnych środków działania.
(11) Należy wzmocnić wzajemną pomoc pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz Państwami Członkowskimi i Komisją, w szczególności na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowski a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [3].
(12) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, dla osiągnięcia podstawowego celu, jakim jest uniemożliwienie wykorzystywania prekursorów narkotyków do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych, konieczne i właściwe jest ustanowienie przepisów dotyczących szczegółowego nadzorowania handlu tymi substancjami pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi.
Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.
(13) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(14) W związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 powinno zostać uchylone.
(15) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasady uznane, w szczególności, w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa zasady nadzorowania handlu niektórymi substancjami często wykorzystywanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych (zwanymi dalej "prekursorami narkotyków") pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi w celu uniemożliwienia nielegalnego wykorzystywania takich substancji.
Rozporządzenie ma zastosowanie do przywozu, wywozu i działań w zakresie pośrednictwa.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów szczególnych obowiązujących w innych dziedzinach i dotyczących handlu towarami pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "substancja sklasyfikowana" oznacza każdą substancję wymienioną w Załączniku, łącznie z mieszaninami i produktami naturalnymi zawierającymi takie substancje. Pojęcie to nie obejmuje produktów leczniczych określonych w dyrektywie 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5], preparatów farmaceutycznych, mieszanin, produktów naturalnych i innych preparatów zawierających substancje sklasyfikowane, które zostały wytworzone w taki sposób, że substancje te nie mogą być łatwo wykorzystane lub odzyskane za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków;
b) "substancja niesklasyfikowana" oznacza każdą substancję, która, chociaż nie została wymieniona w Załączniku, jest określona jako substancja wykorzystywana do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych;
c) "przywóz" oznacza każde wprowadzenie substancji sklasyfikowanych posiadających status towarów niewspólnotowych na obszar celny Wspólnoty, włączając w to czasowe składowanie, wprowadzanie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, objęcie procedurą zawieszającą oraz dopuszczenie do swobodnego obrotu w rozumieniu rozporządzenia (EWG) 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6];
d) "wywóz" oznacza wyjście substancji sklasyfikowanych z obszaru celnego Wspólnoty, w tym wyjście substancji sklasyfikowanych, wymagające zgłoszenia celnego oraz wyjście substancji sklasyfikowanych po ich składowaniu w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub składzie wolnocłowym w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
e) "pośrednictwo" oznacza każdą działalność mającą na celu zorganizowanie zakupu i sprzedaży lub dostawy substancji sklasyfikowanych prowadzoną przez osobę fizyczną lub prawną, dążącą do zawarcia umowy pomiędzy dwiema stronami, także poprzez działanie w imieniu przynajmniej jednej z tych stron, bez przejęcia posiadania tych substancji oraz bez kontrolowania przeprowadzania takich transakcji; niniejsza definicja obejmuje również działalność prowadzoną przez osobę fizyczną lub prawną posiadającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Wspólnoty, obejmującą zakup, sprzedaż lub dostawę substancji sklasyfikowanych wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty;
f) "podmiot gospodarczy" oznacza osobę fizyczną lub prawną zajmującą się przywozem lub wywozem substancji sklasyfikowanych lub związanym z tym pośrednictwem, w tym osobę prowadzącą na własny rachunek działalność związaną z przygotowaniem zgłoszeń celnych dla klientów, stanowiącą jej działalność podstawową lub dodatkową;
g) "eksporter" oznacza osobę fizyczną lub prawną ponoszącą główną odpowiedzialność za wywóz z uwagi na swoje powiązanie gospodarcze i prawne z substancjami sklasyfikowanymi oraz z odbiorcą, która, w stosownych przypadkach, składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest zgłoszenie celne;
h) "importer" oznacza osobę fizyczną lub prawną ponoszącą główną odpowiedzialność za przywóz z uwagi na swoje powiązanie gospodarcze i prawne z substancjami sklasyfikowanymi oraz z nadawcą, która, w stosownych przypadkach, składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest zgłoszenie celne;
i) "odbiorca końcowy" oznacza osobę fizyczną lub prawną, której dostarczane są substancje sklasyfikowane; osobą tą może nie być użytkownik końcowy;
j) "procedura komitetu" oznacza procedurę określoną w art. 30 ust. 2;
k) "Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających" oznacza organ powołany na podstawie Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r., zmienionej Protokołem z 1972 r.;
ROZDZIAŁ II
NADZOROWANIE HANDLU
SEKCJA 1
Dokumentacja i oznakowanie
Artykuł 3
Wszystkie przywozy, wywozy lub działania w zakresie pośrednictwa obejmujące substancje sklasyfikowane są dokumentowane przez podmioty gospodarcze za pomocą dokumentów celnych i handlowych, takich jak deklaracje skrócone, zgłoszenia celne, faktury, manifesty ładunkowe, dokumenty transportowe i inne dokumenty przewozowe.
Dokumenty te zawierają następujące informacje:
a) nazwę substancji sklasyfikowanej określoną w Załączniku lub, w przypadku mieszanin lub produktów naturalnych, ich nazwę i nazwę substancji sklasyfikowanej będącej składnikiem mieszaniny lub produktu naturalnego, określoną w załączniku, z dopiskiem "DRUG PRECURSORS";
b) ilość i masę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny lub produktu naturalnego, ilość, masę i, o ile to możliwe, procentową zawartość każdej substancji sklasyfikowanej będącej składnikiem mieszaniny lub produktu naturalnego;
c) nazwę i adres eksportera, importera, odbiorcy końcowego i, w odpowiednich przypadkach, osoby zaangażowanej w pośrednictwo.
Artykuł 4
Dokumentacja, o której mowa w art. 3, jest przechowywana przez podmioty gospodarcze przez okres trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce dana operacja.
Dokumentacja ta jest przechowywana w taki sposób, w formie elektronicznej lub na papierze, by na żądanie mogła być łatwo udostępniona do kontroli właściwym organom.
Dokumentacja może być udostępniana za pomocą nośnika obrazu lub innego nośnika danych, pod warunkiem że w momencie odczytu odpowiada danej dokumentacji pod względem formy i treści, jest dostępna w każdej chwili, można ją natychmiast odczytać i przeanalizować za pomocą zautomatyzowanych środków.
Artykuł 5
Podmioty gospodarcze zapewniają, by na każdym opakowaniu zawierającym substancje sklasyfikowane umieszczane były etykiety wskazujące ich nazwę określoną w Załączniku lub, w przypadku mieszanin lub produktów naturalnych, ich nazwę oraz nazwę substancji sklasyfikowanej będącej składnikiem mieszaniny lub produktu naturalnego, określoną w Załączniku.
Dodatkowo podmioty gospodarcze mogą stosować swoje zwyczajowe etykiety.
SEKCJA 2
Licencjonowanie i zgłoszenia podmiotów gospodarczych
Artykuł 6
1.
Podmioty gospodarcze mające siedzibę na terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem agentów celnych i przewoźników działających jedynie w takim charakterze, uczestniczące w przywozie lub wywozie substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 1 załącznika lub uczestniczące w działaniach w zakresie pośrednictwa, związanych z tymi substancjami muszą posiadać licencję.
Licencja wydawana jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym dany podmiot gospodarczy ma swoją siedzibę.
Przy udzielaniu licencji właściwy organ bierze pod uwagę kompetencje i uczciwość wnioskodawcy.
Przepisy określające przypadki, w których licencja nie jest wymagana, dalsze warunki przyznawania licencji oraz wzór licencji są przyjmowane przy zastosowaniu procedury komitetu.
Przepisy te zapewniają systematyczne i spójne kontrole oraz nadzór podmiotów gospodarczych.
2.
Licencja może być zawieszona lub cofnięta przez właściwe organy, jeżeli podmiot gospodarczy przestał spełniać warunki jej udzielenia lub gdy istnieją uzasadnione podstawy, by przypuszczać, że istnieje ryzyko nielegalnego wykorzystania substancji sklasyfikowanych.
Artykuł 7
1.
Podmioty gospodarcze mające siedzibę na terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem agentów celnych i przewoźników działających jedynie w takim charakterze, uczestniczące w przywozie lub wywozie substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 2 załącznika, lub uczestniczące w działaniach w zakresie pośrednictwa związanych z tymi substancjami, lub uczestniczące w wywozie substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 załącznika niezwłocznie zgłaszają miejsce prowadzenia swojej działalności oraz, w odpowiednich przypadkach, jego zmianę.
Zgłoszenia dokonuje się właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym dany podmiot gospodarczy ma swoją siedzibę.
2.
Określenie warunków zwolnienia z kontroli pewnych kategorii podmiotów gospodarczych i podmiotów gospodarczych uczestniczących w wywozie niewielkich ilości substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 następuje przy zastosowaniu procedury komitetu.
Warunki te zapewniają minimalizację ryzyka nielegalnego wykorzystywania substancji sklasyfikowanych.
Artykuł 8
1.
Przy przywozie substancji sklasyfikowanych na obszar celny Wspólnoty w celu ich rozładunku, tranzytu, czasowego składowania, składowania w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub w składzie wolnocłowym, lub poddania ich wspólnotowej procedurze tranzytu zewnętrznego, podmiot gospodarczy, na żądanie właściwych organów, musi wykazać, że cele tych działań są zgodne z prawem.
2.
Ustanowienie kryteriów służących określeniu, w jaki sposób można wykazać zgodność z prawem celów transakcji, zapewniających możliwość nadzorowania wszelkiego przemieszczania substancji sklasyfikowanych w ramach obszaru celnego Wspólnoty przez właściwe organy oraz minimalizację ryzyka nielegalnego wykorzystania tych substancji, następuje przy zastosowaniu procedury komitetu.
SEKCJA 3
Udzielanie informacji
Artykuł 9
1.
Podmioty gospodarcze mające siedzibę na terenie Wspólnoty niezwłocznie powiadamiają właściwe organy o wszelkich okolicznościach, takich jak nietypowe zamówienia i transakcje dotyczące substancji sklasyfikowanych, które budzą podejrzenia, że substancje te przeznaczone do przywozu, wywozu lub będące przedmiotem działań w zakresie pośrednictwa, mogą być wykorzystane do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
2.
Podmioty gospodarcze dostarczają właściwym organom, w zwięzłej formie, informacji dotyczących ich działań związanych z wywozem, przywozem i pośrednictwem.
Określenie informacji wymaganych przez właściwe organy w celu umożliwienia im nadzorowania tych działań następuje przy zastosowaniu procedury komitetu.
Artykuł 10
1.
Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, opracowuje wytyczne i uaktualnia je, służące ułatwieniu współpracy pomiędzy właściwymi organami Państw Członkowskich, podmiotami gospodarczymi mającymi siedzibę na terytorium Wspólnoty i przemysłem chemicznym, w szczególności w zakresie substancji niesklasyfikowanych.
2.
Wytyczne te zawierają w szczególności:
a) informacje, jak rozpoznać i zgłosić podejrzaną transakcję;
b) regularnie uaktualnianą listę substancji niesklasyfikowanych celem umożliwienia przemysłowi dobrowolnego monitorowania obrotu takimi substancjami.
3.
Właściwe organy zapewniają, by wytyczne te były regularnie rozpowszechniane zgodnie z ich celami.
SEKCJA 4
Powiadomienie przed wywozem
Artykuł 11
1.
Wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 1 Załącznika oraz wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategoriach 2 i 3 Załącznika do określonych krajów przeznaczenia jest poprzedzany powiadomieniem przekazywanym przez właściwe organy we Wspólnocie właściwym organom w kraju przeznaczenia, zgodnie z art. 12 ust. 10 Konwencji Narodów Zjednoczonych.
Wykaz tych krajów przeznaczenia jest określany przy zastosowaniu procedury komitetu w celu zminimalizowania ryzyka nielegalnego wykorzystania substancji sklasyfikowanych poprzez zapewnienie systematycznego i spójnego nadzorowania ich wywozu do tych krajów.
Krajowi przeznaczenia pozostawia się 15 dni roboczych na udzielenie odpowiedzi; po upływie tego terminu właściwe organy Państwa Członkowskiego wywozu mogą zezwolić na wywóz, jeżeli nie otrzymają od właściwych organów kraju przeznaczenia informacji, że celem wywozu może być nielegalne wytwarzanie środków odurzających i substancji psychotropowych.
2.
W przypadku substancji sklasyfikowanych, które są przedmiotem powiadomienia zgodnie z ust. 1, właściwe organy danego Państwa Członkowskiego, przed wywozem takich substancji, przekazują właściwym organom kraju przeznaczenia informacje określone w art. 14 ust. 1.
Organ przekazujący informacje zobowiązuje organ państwa trzeciego otrzymujący je do zachowania poufności informacji stanowiących tajemnicę gospodarczą, przemysłową, handlową lub zawodową lub dotyczących operacji handlowych, o których tam mowa.
3.
Właściwe organy mogą stosować uproszczone procedury powiadamiania przed wywozem w przypadkach, gdy upewniły się, że nie spowoduje to ryzyka nielegalnego wykorzystania substancji sklasyfikowanych.
Określenie takich procedur i ustalenie wspólnych kryteriów stosowanych przez właściwe organy następuje przy zastosowaniu procedury komitetu.
SEKCJA 5
Zezwolenie na wywóz
Artykuł 12
1.
Wywóz substancji sklasyfikowanych, które wymagają zgłoszenia celnego, w tym wywóz substancji sklasyfikowanych opuszczających obszar celny Wspólnoty po ich składowaniu w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub w składzie wolnocłowym przez okres przynajmniej 10 dni, wymaga uzyskania zezwolenia na wywóz.
W przypadkach gdy substancje sklasyfikowane są ponownie wywożone w przeciągu 10 dni od daty objęcia ich procedurą zawieszającą lub umieszczenia ich w wolnym obszarze celnym o kontroli typu II, zezwolenie na wywóz nie jest wymagane.
Wywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 3 załącznika wymaga uzyskania zezwolenia na wywóz w przypadkach, gdy wymagane jest powiadomienie przed wywozem lub gdy te substancje wywożone są do niektórych krajów przeznaczenia, określanych przy zastosowaniu procedury komitetu w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu kontroli.
2.
Zezwolenie na wywóz wydawane jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym eksporter ma swoją siedzibę.
Artykuł 13
1.
Wniosek o wydanie zezwolenia na wywóz, o którym mowa w art. 12, zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres eksportera, importera w państwie trzecim, innych podmiotów gospodarczych uczestniczących w wywozie lub wysyłce oraz odbiorcy końcowego;
b) nazwę substancji sklasyfikowanej określoną w Załączniku, w przypadku mieszanin lub produktów naturalnych, ich nazwę i 8-cyfrowy kod CN oraz nazwę każdej substancji sklasyfikowanej będącej składnikiem mieszaniny lub produktu naturalnego, określoną w Załączniku;
c) ilość i masę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny lub produktu naturalnego ilość i masę oraz, jeżeli jest to możliwe, procentową zawartość każdej substancji sklasyfikowanej będącej składnikiem tej mieszaniny lub tego produktu naturalnego;
d) szczegóły uzgodnień dotyczących transportu, takie jak przewidziana data wysyłki, sposób transportu, nazwa urzędu celnego, w którym dokonane będzie zgłoszenie celne, i, o ile to możliwe na tym etapie, określenie środków transportu, trasy, spodziewanych punktów wyjścia z obszaru celnego Wspólnoty oraz punktu wprowadzenia na terytorium kraju importującego;
e) w przypadkach, o których mowa w art. 17, kopię zezwolenia na przywóz wydanego przez kraj przeznaczenia; i
f) numer licencji lub numer zgłoszenia, o których mowa w art. 6 i 7.
2.
Decyzja w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz jest podejmowana w ciągu 15 dni roboczych od daty, kiedy właściwy organ uzna, że wniosek jest kompletny.
Termin ten jest przedłużany, jeżeli w przypadkach, o których mowa w art. 17, właściwe organy zobowiązane są podjąć dalsze badania zgodnie z art. 17 akapit drugi.
Artykuł 14
1.
Jeżeli we wniosku nie podano informacji dotyczących trasy i środków transportu, w zezwoleniu na wywóz zaznacza się, że podmiot gospodarczy musi przedstawić te informacje urzędowi celnemu wyprowadzenia lub innemu właściwemu organowi w miejscu wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty przed faktycznym wyjściem przesyłki.
W takich przypadkach przy wydawaniu zezwolenia na wywóz umieszcza się w nim odpowiednią adnotację.
W przypadku przedłożenia zezwolenia na wywóz w urzędzie celnym w Państwie Członkowskim innym niż państwo organu wystawiającego eksporter udostępnia na żądanie uwierzytelnione tłumaczenie części lub całości informacji zawartych w zezwoleniu.
2.
Zezwolenie na wywóz jest przedstawiane w urzędzie celnym w momencie składania zgłoszenia celnego lub, w przypadku braku zgłoszenia celnego, w urzędzie celnym wyprowadzenia lub innym właściwym organie w miejscu wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty.
Zezwolenie dołącza się do przesyłki do państwa trzeciego będącego państwem przeznaczenia.
Urząd celny wyprowadzenia lub inny właściwy organ w miejscu wyprowadzenia z obszaru celnego Wspólnoty uzupełnia zezwolenie o niezbędne informacje, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. d) i umieszcza na nim swoją pieczęć.
Artykuł 15
Bez uszczerbku dla środków przyjętych zgodnie z art. 26 ust. 3, odmawia się udzielenia zezwolenia na wywóz, jeżeli:
a) informacje przekazane zgodnie z art. 13 ust. 1 są niekompletne;
b) istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że informacje przekazane zgodnie z art. 13 ust. 1 są nieprawdziwe;
c) w przypadkach, o których mowa w art. 17, ustalono, że właściwy organ kraju przeznaczenia nie udzielił zezwolenia na przywóz substancji sklasyfikowanych; lub
d) istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane substancje sklasyfikowane są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Artykuł 16
Właściwe organy mogą zawiesić lub cofnąć zezwolenie na wywóz, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane substancje przeznaczone są do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Artykuł 17
Jeżeli, zgodnie z porozumieniem pomiędzy Wspólnotą a państwem trzecim, nie wydaje się zezwolenia na wywóz przed wydaniem zezwolenia na przywóz danej substancji przez właściwe organy państwa trzeciego, Komisja powiadamia organy właściwe Państw Członkowskich o nazwie i adresie właściwego organu państwa trzeciego, dołączając dalsze informacje praktyczne otrzymane z tego państwa.
Właściwe organy Państw Członkowskich weryfikują autentyczność takiego zezwolenia na przywóz, w razie konieczności zwracając się o potwierdzenie do właściwego organu państwa trzeciego.
Artykuł 18
Okres ważności zezwolenia na wywóz, w którym towary muszą opuścić obszar celny Wspólnoty, nie przekracza sześciu miesięcy od daty wystawienia zezwolenia na wywóz.
Wyjątkowo, na wniosek, okres ważności może być przedłużony.
Artykuł 19
Właściwe organy mogą stosować uproszczone procedury udzielania zezwolenia na wywóz w przypadkach, gdy upewniły się, że nie spowoduje to ryzyka nielegalnego wykorzystania substancji sklasyfikowanych.
Określenie takich procedur i ustalenie wspólnych kryteriów, które będą stosowane przez właściwe organy, następuje przy zastosowaniu procedury komitetu.
SEKCJA 6
Zezwolenie na przywóz
Artykuł 20
Przywóz substancji sklasyfikowanych wymienionych w kategorii 1 Załącznika wymaga uzyskania zezwolenia na przywóz.
Zezwolenie na przywóz może zostać udzielone jedynie podmiotowi gospodarczemu posiadającemu siedzibę na terytorium Wspólnoty.
Zezwolenie na przywóz wydawane jest przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym importer ma swoją siedzibę.
Jednakże, w przypadkach gdy substancje, o których mowa w ust. 1, są rozładowywane lub przeładowywane, czasowo składowane, składowane w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub w składzie wolnocłowym, lub poddawane wspólnotowej procedurze tranzytu, zezwolenie na przywóz nie jest wymagane.
Artykuł 21
1.
Wniosek o wydanie zezwolenia na przywóz, o którym mowa w art. 20, zawiera przynajmniej następujące informacje:
a) nazwę i adres importera, eksportera w państwie trzecim, innych uczestniczących podmiotów gospodarczych oraz odbiorcy końcowego;
b) nazwę substancji sklasyfikowanej, określoną w Załączniku, lub w przypadku mieszanin lub produktów naturalnych, ich nazwę i 8-cyfrowy kod CN oraz nazwę każdej substancji sklasyfikowanej, będącej składnikiem mieszaniny lub produktu naturalnego, określoną w Załączniku;
c) ilość i masę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny lub produktu naturalnego – ilość i masę oraz, jeżeli jest to możliwe, procentową zawartość każdej substancji sklasyfikowanej będącej składnikiem mieszaniny lub produktu naturalnego;
d) o ile są dostępne, szczegóły uzgodnień dotyczących transportu, takie jak sposób i środki transportu oraz data i miejsce przewidywanych działań importowych; oraz
e) numer licencji lub numer zgłoszenia, o których mowa w art. 6 i 7.
2.
Decyzja w sprawie wniosku o zezwolenie na przywóz podejmowana jest w ciągu 15 dni roboczych od daty, kiedy organ właściwy uzna, że wniosek jest kompletny.
Artykuł 22
Zezwolenie na przywóz towarzyszy przesyłce od punktu wejścia na obszar celny Wspólnoty do terenu zakładu importera lub odbiorcy końcowego.
Zezwolenie na przywóz jest przedkładane w urzędzie celnym, przy poddawaniu substancji sklasyfikowanych procedurze celnej.
W przypadku przedłożenia zezwolenia na przywóz w urzędzie celnym w Państwie Członkowskim innym niż państwo organu wystawiającego importer udostępnia na żądanie uwierzytelnione tłumaczenie części lub całości informacji zawartych w zezwoleniu.
Artykuł 23
Bez uszczerbku dla środków przyjętych zgodnie z art. 26 ust. 3, odmawia się udzielenia zezwolenia na przywóz, jeżeli:
a) informacje przekazane zgodnie z art. 21 ust. 1 są niekompletne;
b) istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że informacje przekazane zgodnie z art. 21 ust. 1 we wniosku są nieprawdziwe albo błędne; lub
c) istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane substancje sklasyfikowane są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych.
Artykuł 24
Właściwe organy mogą zawiesić lub cofnąć zezwolenie na przywóz, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że substancje przeznaczone są do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych.
Artykuł 25
Okres ważności zezwolenia na przywóz, w którym substancje sklasyfikowane muszą być wprowadzone do obszaru celnego Wspólnoty, nie przekracza sześciu miesięcy od daty wystawienia zezwolenia na przywóz.
Wyjątkowo, na wniosek, okres ważności może być przedłużony.
ROZDZIAŁ III
UPRAWNIENIA WŁAŚCIWYCH ORGANÓW
Artykuł 26
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 11–25 oraz ust. 2 i 3 niniejszego artykułu właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego zakazują wprowadzenia substancji sklasyfikowanych na obszar celny Wspólnoty lub ich wywozu, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że substancje te są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
2.
Właściwe organy zatrzymują substancje sklasyfikowane lub zawieszają ich wydanie na czas niezbędny do zidentyfikowania substancji sklasyfikowanych lub skontrolowania przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.
3.
Każde Państwo Członkowskie przyjmuje konieczne środki w celu przyznania właściwym organom uprawnień, w szczególności do:
a) uzyskiwania informacji o wszelkich zamówieniach na substancje sklasyfikowane lub operacjach z udziałem takich substancji;
b) wejścia na teren zakładu podmiotu gospodarczego w celu uzyskania dowodów potwierdzających nieprawidłowości;
c) stwierdzenia, że substancje sklasyfikowane zostały nielegalnie wykorzystane lub że miała miejsce próba nielegalnego wykorzystania tych substancji.
4.
W celu zapobieżenia szczególnemu ryzyku nielegalnego wykorzystania w wolnym obszarze celnym, jak również w innych narażonych na takie ryzyko miejscach, takich jak składy celne, Państwa Członkowskie zapewnią, że prowadzone będą skuteczne kontrole w tych miejscach na każdym etapie tych operacji i że kontrole te nie będą mniej restrykcyjne niż przeprowadzane w innych częściach obszaru celnego.
5.
Właściwe organy mogą pobierać od podmiotów gospodarczych opłaty za wydawanie licencji, przyjmowanie zgłoszeń i wydawanie zezwoleń.
Opłaty takie są pobierane w sposób niedyskryminujący i nie przekraczają szacunkowych kosztów rozpatrzenia wniosku.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 27
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia i bez uszczerbku dla art. 30, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 515/97, w szczególności dotyczące poufności informacji, stosuje się odpowiednio. Każde Państwo Członkowskie informuje pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o nazwach właściwych organów wyznaczonych do działania w charakterze organów łącznikowych zgodnie z art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ V
ŚRODKI WYKONAWCZE I ZMIANY
Artykuł 28
Oprócz środków wykonawczych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, Komitet przyjmuje, w razie konieczności, szczegółowe przepisy, w szczególności dotyczące wzoru i korzystania z formularzy zezwoleń na wywóz i przywóz, służące zapewnieniu skutecznego nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi w celu zapobiegania nielegalnemu wykorzystaniu tych substancji.
Artykuł 29
Dostosowanie treści Załącznika do niniejszego rozporządzenia w celu uwzględnienia zmian w załączniku do Konwencji Narodów Zjednoczonych następuje przy zastosowaniu procedury komitetu.
Artykuł 30
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet ds. Prekursorów Narkotyków (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 31
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki służące zapewnieniu, że przepisy te są stosowane.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 32
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego przynajmniej raz w roku przekazują Komisji wszystkie stosowne informacje dotyczące wdrażania działań w zakresie nadzoru określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz informacje o substancjach sklasyfikowanych wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych, a także o metodach ich nielegalnego wykorzystywania i wytwarzania, jak również o legalnym obrocie tymi substancjami, ich legalnym wykorzystaniu i zapotrzebowaniu na nie.
Na podstawie tych informacji Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi, ocenia skuteczność niniejszego rozporządzenia i, zgodnie z art. 12 ust. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych, opracowuje coroczną informację, przedstawianą Międzynarodowemu Organowi Kontroli Środków Odurzających.
Komisja składa Radzie sprawozdanie z funkcjonowania niniejszego rozporządzenia do końca sierpnia 2008 r.
Artykuł 33
Komisja jest niniejszym upoważniona do opowiedzenia się w imieniu Wspólnoty za zmianami tabel I i II załącznika do Konwencji Narodów Zjednoczonych zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 34
Rozporządzenie (EWG) nr 3677/90 traci moc z dniem 18 sierpnia 2005 r.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 35
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 18 sierpnia 2005 r. Jednakże art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 1 i 3, art. 12 ust. 1, art. 19, 28 i 30 stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w celu umożliwienia przyjęcia środków określonych w tych artykułach. Środki te wchodzą w życie nie wcześniej niż dnia 18 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 112/2005
z dnia 25 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 113/2005
z dnia 25 stycznia 2005 r.
określające procentowo miarę, w jakiej mogą zostać uwzględnione wnioski o pozwolenie na przywóz, złożone w styczniu 2005 r. w ramach kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 dla Bułgarii i Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w decyzjach Rady 2003/286/WE i 2003/18/WE dla Bułgarii i Rumunii [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98, złożony dla okresu od 1 stycznia do 30 czerwca 2005 r., jest uwzględniany w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 114/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 115/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
ogłaszające przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku zbóż, wskazane jest ogłoszenie przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2].
(2) Zasady zastosowania procedury przetargowej przy ustalaniu refundacji wywozowej zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
Wśród zobowiązań związanych z przetargiem znajduje się obowiązek złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz i wniesienia zabezpieczenia.
Wysokość zabezpieczenia powinna zostać ustalona.
(3) Należy określić szczególny okres ważności pozwoleń wydanych w ramach niniejszego przetargu.
Ważność ta powinna odpowiadać potrzebom rynku światowego w roku gospodarczym 2004/2005.
(4) W celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich zainteresowanych stron należy przewidzieć jednakowy okres ważności wydanych pozwoleń.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie do wywozu do niektórych państw trzecich.
(6) Właściwy przebieg procedury przetargowej w odniesieniu do wywozu nakazuje przewidzieć minimalną ilość, a także termin i formę przekazania ofert złożonych w siedzibach właściwych instytucji.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, przystępuje się do przetargu na refundację wywozową.
2.
Przetarg odnosi się do pszenicy zwyczajnej przeznaczonej na wywóz do państw trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
3.
Przetarg otwarty jest do 23 czerwca 2005 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 akapitu drugiego rozporządzenia (WE) nr 1501/95, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa 3 lutego 2005 r.
Artykuł 2
Oferta jest ważna tylko wtedy, kiedy obejmuje ilość wynoszącą co najmniej 1000 ton.
Artykuł 3
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1501/95, wynosi 12 EUR za tonę.
Artykuł 4
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], pozwolenia na wywóz, wydane zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, w celu określenia okresu ich ważności uznaje się za wydane w dniu złożenia oferty.
2.
Pozwolenia na wywóz wydane w ramach przetargu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu zachowują ważność od daty ich wydania, w rozumieniu ust. 1, do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie przekazują Komisji złożone oferty najpóźniej w półtorej godziny po wygaśnięciu terminu cotygodniowego składania ofert, przewidzianego w ogłoszeniu o przetargu, wykorzystując do tego formularz zamieszczony w Załączniku.
W przypadku braku ofert Państwa Członkowskie informują o tym Komisję w terminie wyznaczonym w poprzednim akapicie.
Godziny składania ofert ustala się zgodnie z czasem belgijskim.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 116/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
w sprawie traktowania zwrotów podatku VAT osobom niepodlegającym opodatkowaniu i osobom podlegającym opodatkowaniu na ich działalność zwolnioną z opodatkowania, do celów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (rozporządzenie DNB) [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 7 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich [2] stanowi, że produkt narodowy brutto w cenach rynkowych (PNB) oznacza dochód narodowy brutto w cenach rynkowych (DNB), jak przewidziała Komisja w zastosowaniu Europejskiego Systemu Rachunków (ESA).
ESA z roku 1995 (ESA95), zastępujący dwa wcześniejsze systemy, odpowiednio z lat 1970 i 1979, ustanowiono rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [3] i przedstawiono w Załączniku do omawianego rozporządzenia.
DNB, stosowany w ESA95, zastąpił PNB jako kryterium dla celów środków własnych, z mocą od roku budżetowego 2002.
(2) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 określa procedury przekazywania przez Państwa Członkowskie danych dotyczących DNB oraz procedury i metody kontroli związane z obliczaniem DNB oraz ustanawia Komitet DNB.
(3) ESA95 nie precyzuje sposobu traktowania zwrotów podatku VAT osobom niepodlegającym opodatkowaniu i osobom podlegającym opodatkowaniu prowadzącym działalność zwolnioną z opodatkowania.
(4) Dla celów definicji dochodu narodowego brutto według cen rynkowych (DNB), zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1287/2003, konieczne jest wyjaśnienie traktowania zwrotów podatku VAT osobom niepodlegającym opodatkowaniu i osobom podlegającym opodatkowaniu prowadzącym działalność zwolnioną z opodatkowania.
(5) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [4], określa pojęcia osoby podlegającej opodatkowaniu, osoby niepodlegającej opodatkowaniu i działalności zwolnionej z opodatkowania.
(6) Do celów wykonania dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [5] decyzja Komisji 1999/622/WE, Euratom z dnia 8 września 1999 r. [6] wyjaśnia traktowanie zwrotów podatku VAT jednostkom niepodlegającym opodatkowaniu i jednostkom podlegającym opodatkowaniu prowadzącym działalność zwolnioną z opodatkowania.
Należy zapewnić analogiczne wyjaśnienie odnośnie do DNB.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu DNB,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przy tworzeniu agregatów rachunków narodowych do celów rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1287/2003 zwroty podatku VAT zapłaconego przy zakupie, dokonywane na rzecz osób niepodlegających opodatkowaniu lub osób objętych opodatkowaniem prowadzących działalność zwolnioną z opodatkowania, traktuje się w ESA95 jako pozostałe transfery bieżące (D7) lub transfery kapitałowe (D9), a nie jako VAT podlegający odliczeniu.
2.
Dla celów akapitu pierwszego pojęcie "osoba podlegająca opodatkowaniu" otrzymuje znaczenie nadane mu art. 4 szóstej dyrektywy 77/288/EWG, Euratom, a pojęcie działalności zwolnionej z opodatkowania należy rozumieć jako działalność wyszczególnioną w art. 13 omawianej dyrektywy.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 117/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
wprowadzające uprzedni nadzór wspólnotowy nad niektórymi przywożonymi wyrobami obuwniczymi pochodzącymi z określonych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) System kontyngentów na wyroby obuwnicze ustanowiony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 427/2003 z dnia 3 marca 2003 r. w sprawie mechanizmu tymczasowych środków ochronnych przy przywozie określonych towarów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 519/94 w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich [2] przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 2005 r.
(2) W dniu 7 grudnia 2004 r. niektóre Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, że stosowne byłoby nałożenie środków nadzoru na wyroby obuwnicze zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3285/94.
(3) Przemysł obuwniczy Wspólnoty w znacznej mierze składa się z małych i średnich przedsiębiorstw, z których większość działa w regionach, w których są jednym z niewielu źródeł zatrudnienia.
Dlatego też jest on narażony na straty spowodowane konkurencją, jaką stanowi tani przywóz, zwłaszcza z ChRL.
(4) W odpowiedzi na taką konkurencję, jaką stanowi tani przywóz, przemysł obuwniczy Wspólnoty został poddany w ostatnich latach głębokiej restrukturyzacji poprzez koncentrację swojej produkcji na wyrobach przeznaczonych na rynek produktów wyższej jakości, które są również wyrobami podlegającymi kontyngentom.
Wyroby te stanowią około 85 % produkcji przemysłu obuwniczego Wspólnoty.
Wspomniana restrukturyzacja spowodowała znaczne obniżenie zarówno poziomu wykorzystania mocy produkcyjnych, jak i redukcję zatrudnienia.
Pomimo wyżej wspomnianych wysiłków, wysokość produkcji wspólnotowego przemysłu obuwniczego oraz jego udział w rynku w dalszym ciągu spadają z powodu taniego przywozu z zagranicy.
(5) W latach 2000–2003 przywóz wyrobów obuwniczych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nieobjętych kontyngentami gwałtownie wzrósł, zarówno jeżeli chodzi o wartości bezwzględne, jak i udział w rynku Wspólnoty. Ceny wyrobów objętych wspomnianym przywozem były znacznie niższe niż ceny porównywalnych wyrobów wyprodukowanych we Wspólnocie.
Średni wzrost przywozu wynosił 59 % pomiędzy 2000 a 2003 r., natomiast średnia różnica cen wynosiła 21 %.
(6) Biorąc pod uwagę fakt, że przeważające warunki rynkowe dotyczące wszystkich wyrobów obuwniczych są takie same, oczekuje się, że niedawna liberalizacja doprowadzi do znacznego zwiększenia przywozu.
Biorąc pod uwagę ostatnie tendencje w przywozie tego rodzaju obuwia, zniesienie kontyngentów w 2005 r. mogłoby doprowadzić do podwojenia przywozu w krótkiej perspektywie czasowej, co najprawdopodobniej spowoduje zmniejszenie udziału przemysłu Wspólnoty w rynku o 6 % oraz utratę 17000 miejsc pracy.
Dlatego też można uznać, do celów art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3285/94, że istnieje zagrożenie poniesienia szkody przez producentów wspólnotowych.
(7) Ten prawdopodobny skutek jest na tyle poważny, że interesy Wspólnoty wymagają, aby przywóz niektórych wyrobów obuwniczych pochodzących z Chin podlegał uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu celem dostarczenia informacji statystycznych umożliwiających szybką analizę tendencji przywozu.
Wspomniane wyroby obuwnicze, obejmujące głównie obuwie od średniej do wysokiej jakości, wciąż stanowią znaczną część produkcji obuwia we Wspólnocie, z tego względu można je uznać za produkty wrażliwe.
Uprzedni nadzór wspólnotowy za pomocą automatycznego systemu przyznawania pozwoleń na przywóz mającego zastosowanie do dnia 31 stycznia 2006 r. dostarczyłby najszybszych środków umożliwiających uzyskanie jasnego obrazu wczesnych skutków zniesienia wspomnianych kontyngentów, ponieważ uzyskanie konkretnych danych z jakiegokolwiek systemu opartego na danych historycznych wymaga dłuższego czasu.
(8) Celem uzyskania ogólnego obrazu tendencji w przywozie obuwia właściwe jest również ustanowienie stosowanego z mocą wsteczną i opartego na systemie celnym systemu nadzoru przywozu wszelkiego rodzaju wyrobów obuwniczych ze wszystkich źródeł.
Obejmuje to obuwie podlegające wcześniejszemu nadzorowi.
Przeprowadzanie nadzoru uprzedniego można zakończyć, gdy system retrospektywny zacznie w pełni funkcjonować, najpóźniej do dnia 31 stycznia 2006 r.
(9) Zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego wymaga, aby formalności, których muszą dopełnić importerzy wspólnotowi, były identyczne wszędzie, gdzie można zgłaszać towary do odprawy celnej.
(10) W celu ułatwienia gromadzenia danych dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów objętych wcześniejszym nadzorem powinno nastąpić pod warunkiem przedłożenia dokumentu nadzoru spełniającego jednolite kryteria.
Dokument ten, na wniosek importera, powinien być zatwierdzony przez władze stosownego Państwa Członkowskiego w określonym terminie, nie udzielając jednak tym samym importerowi prawa do przywozu.
Dlatego też taki dokument powinien być ważny tylko tak długo, jak długo nie zostaną zmienione zasady przywozu, oraz powinien być ważny na terenie całej Wspólnoty.
(11) W celu zapewnienia przejrzystości Państwa Członkowskie i Komisja powinny wymieniać informacje uzyskane dzięki nadzorowi wspólnotowemu w możliwie jak najszerszym zakresie.
(12) Kwestia dokumentów nadzoru, podlegająca warunkom standardowym na poziomie Wspólnoty, leży w zakresie odpowiedzialności właściwych władz krajowych.
(13) Wskazane jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie z dniem jego opublikowania w celu jak najszybszego zebrania danych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
UPRZEDNI NADZÓR WSPÓLNOTOWY
Article 1
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie niektórych wyrobów obuwniczych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wymienionych w załączniku I podlega uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3285/94.
Artykuł 2
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w art. 1, uwarunkowane jest przedłożeniem dokumentu nadzoru wydanego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
2.
Dokument nadzoru, o którym mowa w ust. 1, właściwe władze w Państwach Członkowskich wydają automatycznie, bez opłat i w odniesieniu do wszelkich zgłoszonych ilości, w okresie pięciu dni roboczych od złożenia wniosku przez wspólnotowego importera, niezależnie od miejsca zarejestrowania jego działalności gospodarczej we Wspólnocie.
Przyjmuje się, że właściwe władze krajowe otrzymały wspomniany wniosek nie później niż trzy dni od jego złożenia, o ile nie dowiedziono inaczej.
3.
Dokument nadzoru wydany przez jeden z urzędów wymienionych w załączniku II jest ważny na terenie całej Wspólnoty.
4.
Dokument nadzoru sporządza się na formularzu odpowiadającym wzorowi w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 3285/94.
Wniosek importera zawiera następujące elementy:
a) imię i nazwisko oraz pełny adres wnioskodawcy (łącznie z numerami telefonu i faksu z ewentualnym numerem identyfikacyjnym używanym przez właściwe władze krajowe) oraz numer rejestracyjny VAT, jeżeli towar podlega opodatkowaniu VAT;
b) w stosownych przypadkach imię i nazwisko oraz pełny adres zgłaszającego lub przedstawiciela wnioskodawcy (łącznie z numerami telefonu i faksu);
c) pełną nazwę i adres eksportera;
d) dokładny opis towarów, obejmujący:
i) nazwę handlową;
ii) kod lub kody TARIC;
iii) kraj pochodzenia (konkretnie Chińska Republika Ludowa);
iv) kraj wysyłki;
e) liczbę wyrobów wyrażoną w parach;
f) wartość cif wyrobów wyrażoną w euro na granicy Wspólnoty według pozycji nomenklatury scalonej;
g) proponowany okres i miejsce odprawy celnej;
h) informację, czy dany wniosek jest powtórzeniem poprzedniego wniosku dotyczącego tego samego kontraktu;
i) następujące oświadczenie, oznaczone datą oraz sygnowane przez wnioskodawcę wraz z jego imieniem i nazwiskiem zapisanymi drukowanymi literami: "Ja, niżej podpisany, zaświadczam, że informacje zamieszczone w niniejszym wniosku są zgodne z prawdą i podane w dobrej wierze oraz że prowadzę działalność gospodarczą zarejestrowaną we Wspólnocie".
Importer przedkłada również kopię umowy sprzedaży lub kupna oraz faktury pro forma.
Na żądanie, szczególnie w przypadku gdy towary nie zostały zakupione bezpośrednio w Chinach, importer przedkłada świadectwo produkcji wydane przez producenta.
5.
Niniejszym okres ważności dokumentów nadzoru ustala się na sześć miesięcy.
Niewykorzystane lub wykorzystane częściowo dokumenty nadzoru można odnowić na taki sam okres.
6.
Importer zwraca dokumenty nadzoru do wydającego je organu pod koniec ich okresu ważności.
7.
Właściwe władze mogą zezwolić na przekazanie lub wydrukowanie oświadczeń lub wniosków za pomocą środków elektronicznych, na ustalonych przez siebie warunkach.
Jednakże właściwe władze muszą mieć dostęp do wszelkich dokumentów oraz dowodów.
8.
Dokument nadzoru można wystawić za pomocą środków elektronicznych, o ile właściwe urzędy celne mają dostęp do danego dokumentu poprzez sieć komputerową.
Artykuł 3
1.
Stwierdzenie, że cena jednostkowa, po której realizowana jest transakcja, różni się od ceny wskazanej w dokumencie nadzoru o mniej niż 5 % w którymkolwiek kierunku lub że całkowita liczba wyrobów przedstawionych do przywozu przekracza liczbę podaną w dokumencie nadzoru o mniej niż 5 %, nie wyklucza dopuszczenia do swobodnego obrotu rzeczonych wyrobów.
2.
Wnioski o wydanie dokumentów nadzoru oraz same dokumenty są poufne.
Dostęp do informacji zawartych we wnioskach i w dokumentach ograniczony jest do właściwych władz oraz do wnioskodawcy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a) możliwie jak najbardziej aktualne i przekazywane regularnie oraz najpóźniej do ostatniego dnia każdego miesiąca szczegóły dotyczące ilości i wartości, obliczone w euro, odnośnie do których wydano dokumenty nadzoru;
b) w terminie sześciu tygodni od końca każdego miesiąca szczegóły dotyczące przywozu w ciągu tego miesiąca, zgodnie z art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1917/2000 [3].
Informacje przekazane przez Państwa Członkowskie w rozbiciu na wyroby oraz kody nomenklatury scalonej ("CN").
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają o wszelkich anomaliach lub przypadkach nadużyć, które wykryją oraz, gdzie jest to stosowne, o podstawach odmowy przyznania dokumentu nadzoru.
ROZDZIAŁ 2
NADZÓR RETROSPEKTYWNY
Artykuł 5
1.
Wyroby obuwnicze wymienione w załączniku III podlegają retrospektywnemu systemowi nadzoru statystycznego.
2.
Po dopuszczeniu do swobodnego obrotu danych wyrobów właściwe władze Państwa Członkowskiego powiadamiają Komisję, jeżeli jest to możliwe, co tydzień, względnie nie rzadziej niż pod koniec każdego miesiąca, o całkowitych ilościach przywożonych wyrobów (w parach) oraz ich wartości (wartość towarów w euro na granicy Wspólnoty), wskazując kod nomenklatury scalonej oraz kategorię wyrobów, do której one należą, z wykorzystaniem jednostek oraz, gdzie jest to stosowne, jednostek uzupełniających, stosowanych w danym kodzie.
Przywozy określa się zgodnie z obowiązującymi procedurami statystycznymi.
ROZDZIAŁ 3
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 6
Wszelkie zgłoszenia dokonywane na mocy niniejszego rozporządzenia należy przekazywać do Komisji Wspólnot Europejskich w formie elektronicznej w ramach zintegrowanej sieci utworzonej w tym celu, z wyjątkiem sytuacji, w których z przyczyn technicznych konieczne jest tymczasowe użycie innych środków łączności.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 118/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
modyfikujące załącznik VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 i ustanawiające pułapy budżetowe dla częściowego lub całkowitego wdrożenia systemu jednolitej płatności i roczne koperty finansowe dla systemu jednolitych płatności obszarowych przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 64 ust. 2, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 2, art. 143b ust. 3 i art. 145 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku Państw Członkowskich korzystających z możliwości przewidzianej w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz w zależności od przekazanych informacji określonych w art. 145 lit. i) tego rozporządzenia, należy zmienić kwoty wyszczególnione w załączniku VIII do wspomnianego rozporządzenia.
(2) W przypadku Państw Członkowskich wdrażających w 2005 r. system płatności jednolitych przewidziany w tytule III rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, należy ustalić na 2005 r. pułapy budżetowe w odniesieniu do każdej płatności określonej w art. 66–69 do wymienionego rozporządzenia.
(3) W przypadku Państw Członkowskich korzystających w 2005 r. z możliwości przewidzianej w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy ustalić na rok 2005 pułapy budżetowe mające zastosowanie do płatności bezpośrednich wykluczonych z systemu płatności jednolitych.
(4) W przypadku Państw Członkowskich korzystających z okresu przejściowego określonego w art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy ustalić na rok 2005 pułapy budżetowe mające zastosowanie do płatności bezpośrednich wymienionych w załączniku VI do wymienionego rozporządzenia.
(5) Dla celów przejrzystości właściwym jest opublikowanie pułapów budżetowych dla systemu płatności jednolitych na rok 2005 po odliczeniu, od skorygowanych pułapów określonych w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, pułapów ustanowionych dla płatności określonych w art. 66–70 wymienionego rozporządzenia.
(6) W przypadku Państw Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w 2004 r. i które w 2005 r. wdrożą system jednolitych płatności obszarowych przewidziany w tytule IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, należy ustalić wysokość rocznych kopert finansowych przewidzianych na rok 2005 zgodnie z art. 143b ust. 3 wymienionego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VIII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1. Pułapy budżetowe na rok 2005 określone w art. 64 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 są przedstawione w załącznikach II i III do niniejszego rozporządzenia.
2. Pułapy budżetowe na rok 2005 określone w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 są przedstawione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
3.
Pułapy budżetowe dla systemu płatności jednolitych w 2005 r. są przedstawione w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
4. Roczne koperty finansowe przewidziane na rok 2005 określone w art. 143b ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 są przedstawione w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, które zdecydują się na wdrażanie regionalne, określone w art. 58 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekazują Komisji wysokości pułapów regionalnych ustalonych przed dniem 31 grudnia pierwszego roku stosowania systemu jednolitej płatności do dnia 1 marca następnego roku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 119/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 120/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w styczniu 2005 r. o pozwolenia na przywóz dla niektórych przetworów mlecznych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych [2], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz odnoszących się do produktów objętych kontyngentami, o których mowa w załącznikach I.A, I.B (punkt 5 i 6), I.C, I.D, I.E oraz zatącznikach I.F, I.G i I.H do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, złożonych na okres od 1 do 10 stycznia 2005 r., podlegają zastosowaniu współczynników przyznania znajdujących się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 121/2005
z dnia 25 stycznia 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 122/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 123/2005
z dnia 26 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do ochratoksyny A
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 466/2001 [2] ustala najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
(2) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 466/2001, Komisja dokona przeglądu przepisów dotyczących ochratoksyny A (OTA) w suszonych owocach winogron oraz w celu włączenia do odpowiednich przepisów maksymalnej dopuszczalnej zawartości ochratoksyny A w zielonej i palonej kawie, produktach otrzymanych z kawy, winie, piwie, soku winogronowym, kakao, produktach otrzymanych z kakao oraz przyprawach, uwzględniając podjęte badania i środki zapobiegawcze zastosowane w celu zmniejszenia obecności OTA w tych produktach.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) wnioskował w swej opinii na temat ochratoksyny A, wyrażonej dnia 17 września 1998 r., że OTA jest mikotoksyną o właściwościach rakotwórczych, nefrotoksycznych, teratogennych, immunotoksycznych i prawdopodobnie również neurotoksycznych.
Komitet poinformował również, że trwają dalsze prace nad wyjaśnieniem mechanizmów rakotwórczego działania ochratoksyny A. Przewiduje się, że europejski projekt badań nad mechanizmami rakotwórczego działania ochratoksyny A zakończy się do końca 2004 r.
Z chwilą, gdy wyniki tych wszechstronnych badań będą dostępne, Komisja zwróci się do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) o uaktualnienie naukowej opinii wydanej przez SCF w świetle nowych wyników badań.
(4) Ocena spożycia ochratoksyny A w żywności przez ludność Wspólnoty została przeprowadzona w ramach dyrektywy Rady nr 1993/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności [3] (SCOOP).
Głównym źródłem narażenia na ochratoksynę A są zboża i produkty zbożowe.
Wino, kawa i piwo zostały zidentyfikowane jako znaczące źródła narażenia człowieka na ochratoksynę A. Suszone owoce winogron i sok winogronowy w istotnym stopniu przyczyniły się do narażenia na ochratoksynę A szczególnych, najbardziej narażonych grup konsumentów, takich jak dzieci.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 466/2001 ustala najwyższy dopuszczalny poziom ochratoksyny A w zbożach i produktach zbożowych oraz suszonych owocach winogron.
Poziom ochratoksyny A w piwie kontrolowany jest pośrednio, ponieważ występowanie ochratoksyny A w piwie wynika z jej obecności w słodzie, dla którego ustalono najwyższy dopuszczalny poziom.
W związku z tym ustanowienie najwyższego dopuszczalnego poziomu OTA w piwie nie jest niezwłocznie niezbędne w celu ochrony zdrowia publicznego, ale powinno być rozważone w ramach przewidzianego ponownego przeglądu.
(6) Zważywszy znaczny udział wina i palonej kawy oraz kawy rozpuszczalnej w narażeniu człowieka na ochratoksynę A, oraz znaczący udział soku winogronowego w narażeniu dzieci na oddziaływanie ochratoksyny A, właściwe jest ustanowienie już na tym etapie w stosunku do tychże środków spożywczych najwyższych dopuszczalnych poziomów w celu ochrony zdrowia publicznego poprzez zapobieganie dystrybucji środków spożywczych o niedopuszczalnie wysokim poziomie zanieczyszczenia.
(7) Zaobserwowano również występowanie ochratoksyny A w suszonych owocach innych niż suszone owoce winogron, kakao, produktach otrzymanych z kakao, przyprawach oraz lukrecji.
Stosowność ustanowienia najwyższego dopuszczalnego poziomu ochratoksyny A w wyżej wspomnianych środkach spożywczych, łącznie z kawą zieloną, jak również przegląd istniejących dopuszczalnych poziomów, będą rozważone po udostępnieniu oceny EFSA na temat wyników badań nad toksykologią ochratoksyny A.
(8) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 466/2001 należy odpowiednio zmienić.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 2 lit. b) wyrażenie "oraz 2.2.2" zastępuje się wyrażeniem "2.2.2, 2.2.3, 2.2.4 oraz 2.2.5".
2) W art. 5 ust. 2a otrzymuje brzmienie:
"2a.
Komisja, w oparciu o aktualną ocenę ryzyka związanego z ochratoskyną A (OTA) przeprowadzoną przez EFSA, oraz uwzględniając środki zapobiegawcze podjęte w celu zmniejszenia zawartości OTA, dokona przeglądu przepisów zawartych w załączniku I, sekcji 2, pozycji 2.2 najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r.
Przegląd ten dotyczyć będzie w szczególności najwyższego dopuszczalnego poziomu OTA w suszonych owocach winogron i soku winogronowym oraz rozpatrzenia ustanowienia najwyższego dopuszczalnego poziomu OTA w zielonej kawie, suszonych owocach innych niż suszone owoce winne, piwie, kakao i produktach otrzymanych z kakao, winach likierowych, mięsie i produktach mięsnych, przyprawach i lukrecji.
W tym celu, Państwa Członkowskie oraz zainteresowane strony corocznie przedstawiają Komisji wyniki podjętych badań oraz postępy osiągnięte w zakresie stosowania środków zapobiegawczych w celu uniknięcia zanieczyszczenia ochratoksyną A. Komisja udostępnia wyniki tych badań Państwom Członkowskim.".
3) W załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do produktów, które były wprowadzone do obrotu przed dniem 1 kwietnia 2005 r. zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.
Ciężar udowodnienia, kiedy dane produkty zostały wprowadzone do obrotu, ponosi podmiot branży żywnościowej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 124/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych dziesięciu dni roboczych stycznia 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1],
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą podsumowania wyników konsultacji prowadzonych z Tajlandią na mocy art. XXIII GATT [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [3], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w czasie pierwszych dziesięciu dni roboczych stycznia 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 327/98 i przekazanych Komisji, pozwolenia są wydawane dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości, które są przeniesione do następnej transzy, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 125/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do ryżu i ryżu łamanego oraz zawieszające wydawanie pozwoleń na wywóz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3 i art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podczas ustalania refundacji należy uwzględnić istniejącą sytuację i przyszłe tendencje odnośnie do dostępności ryżu i ryżu łamanego i ich cen na rynku Wspólnoty oraz cen ryżu i ryżu łamanego na rynku światowym.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również zapewnić równowagę na rynku ryżu i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto wziąć pod uwagę gospodarczy aspekt proponowanego wywozu i znaczenie unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty oraz ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1361/76 [2] ustaliło maksymalną ilość ryżu łamanego, którą może zawierać ryż, dla którego ustala się refundację wywozową, i określiło redukcję wyrażoną w procentach, którą należy zastosować w odniesieniu do refundacji, kiedy zawartość ryżu łamanego w wywożonym ryżu przekracza tę maksymalną ilość.
(4) Ofert złożonych na przetarg dotyczący refundacji wywozowej do ryżu A okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego nie przyjęto.
W konsekwencji chwilowo nie jest uzasadnione ustalenie refundacji według prawa ogólnego dla ryżu.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 w art. 14 ust. 5 określa specyficzne kryteria, które należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu i ryżu łamanego.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do niektórych produktów w zależności od miejsca przeznaczenia.
(7) Aby uwzględnić istniejący popyt na długoziarnisty ryż pakowany na niektórych rynkach, należy przewidzieć ustalenie szczególnej refundacji dla tego produktu.
(8) Refundację należy ustalać przynajmniej raz w miesiącu. Można ją zmieniać w tym przedziale czasowym.
(9) Zastosowanie zasad określonych powyżej do aktualnej sytuacji na rynku ryżu i w szczególności do notowań i cen ryżu oraz ryżu łamanego we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji zgodnie z kwotami przedstawionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) W ramach zarządzania ograniczeniami objętości wynikającymi z zobowiązań Wspólnoty w kontekście WTO należy zawiesić wydawanie pozwoleń na wywóz z refundacją.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, wywożonych w stanie naturalnym, z wyjątkiem produktów, o których mowa w ust. 1 lit. c) wymienionego artykułu, ustala się według kwot przedstawionych w Załączniku.
Artykuł 2
Zawiesza się wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 126/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające pułapy w zakresie finansowania środków w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek w cyklu produkcyjnym 2005/2006 i wprowadzające odstępstwo od art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 528/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 528/1999 z dnia 10 marca 1999 r. ustanawiające środki w celu poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 528/1999 ustanawia, w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego i w odniesieniu do każdego 12-miesięcznego cyklu produkcyjnego rozpoczynającego się z dniem 1 maja, uzgodnienia finansowe dotyczące środków mających na celu poprawę jakości produkcji oliwy z oliwek i jej wpływu na środowisko naturalne.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1807/2004 [3] ustala w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 szacowaną produkcję oliwy z oliwek, łącznie z szacowaną produkcją oliwek stołowych wyrażonych jako ekwiwalent oliwy z oliwek, w wysokości 2714450 ton.
Odpowiada to 343356 tonom w odniesieniu do Grecji, 1591330 tonom w odniesieniu do Hiszpanii, 3335 tonom w odniesieniu do Francji, 741956 tonom w odniesieniu do Włoch i 34473 tonom w odniesieniu do Portugalii.
Kwota potrącona z pomocy produkcyjnej na ten rok gospodarczy oliwy z oliwek służy za podstawę finansowania środków mających na celu poprawę jakości oliwy w trakcie cyklu produkcyjnego zaczynającego się dnia 1 maja 2004 r.
(3) Należy ustalić pułapy finansowe dotyczące środków kwalifikujacych się do zwrotu z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(4) Jako że środki mają względnie ustalone koszty minimalne, pułapy całkowitego finansowania ustanowionego w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 528/1999 mogą zatem okazać się za niskie w odniesieniu do niektórych Państw Członkowskich. Dlatego należy ustanowić właściwe limity w tych przypadkach.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do cyklu produkcyjnego od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r., pułapy finansowania środków ustanowionych w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 528/1999 wynoszą:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
Nie naruszając art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 528/1999, dodatkowy narodowy wkład finansowy z Państw Członkowskich, w odniesieniu do których pułap finansowania ustanowiony w art. 1 wynosi 100000 EUR lub mniej, wynosi nie więcej niż 250000 EUR.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 128/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
(1) W dniu 29 kwietnia 2004 r. Komisja ogłosiła, w formie zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
(2) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi wniesionej w marcu 2004 r. przez czterech producentów wspólnotowych reprezentujących znaczną część, w tym wypadku ponad 60 %, łącznej wspólnotowej produkcji wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, tj.: podwozi i mechanizmów hydraulicznych (zwanych dalej "wnoszący skargę").
Skarga zawierała dowody potwierdzające dumping wspomnianego produktu i powstałą w związku z nim szkodę materialną, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania producentów wspólnotowych wnoszących skargę, innych wspólnotowych producentów, zainteresowanych producentów eksporterów, importerów oraz użytkowników oraz przedstawicieli ChRL.
Z uwagi na dużą liczbę znanych producentów eksporterów w ChRL w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano utworzenie próby do celów określenia dumpingu, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże jedynie czterej chińscy producenci eksporterzy współpracowali w czasie dochodzenia i w związku z tym uznano, że tworzenie próby nie jest konieczne.
Zainteresowanym stronom stworzono możliwość przedstawienia stanowisk na piśmie oraz zgłoszenia wniosków o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Wielu producentów eksporterów w ChRL, producentów wspólnotowych, importerów, użytkowników, a także stowarzyszenie importerów przedstawiło swoje uwagi na piśmie.
Wszystkie strony, które złożyły stosowny wniosek w wyżej wskazanym terminie oraz podały szczególne powody na jego uzasadnienie, uzyskały możliwość przesłuchania.
(5) Komisja zbierała informacje przy wykorzystaniu kwestionariuszy oraz formularzy wniosków o status gospodarki rynkowej i indywidualne traktowanie, stosownie do przypadku, przesłanych wszystkim znanym jej stronom.
Uzyskane informacje zostały zweryfikowane w zakresie, w jakim było to możliwe i niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu Wspólnoty.
W tym względzie Komisja otrzymała wyczerpujące odpowiedzi na kwestionariusz oraz wypełnione formularze wniosków, stosownie do przypadku, od następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci we Wspólnocie
- Bolzoni-Auramo SpA, Piacenza, Włochy
- BT Products AB, Mjölby, Szwecja
- Franz Kahl GmbH, Lauterbach, Niemcy
- Pramac Lifter SpA, Casole d’Elsa, Włochy
b) Producenci eksporterzy w Chińskiej Republice Ludowej
- Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory, Ningbo
- Ningbo N.F.T.Z. E-P Equipment Co.
Ltd, Hangzhou (eksporter powiązany z Ningbo Liftstar Material Equipment Factory)
- Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd, Ninghai
- Ningbo Tailong Machinery Co.
Ltd, Ninghai
- Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd, Changxing
c) Importerzy/podmioty gospodarcze we Wspólnocie
- Chadwick Materials Handling Ltd, Corsham, Zjednoczone Królestwo
- European Handling Equipment, Halesowen, Zjednoczone Królestwo
- Gigant Arbetsplats AB, Alingsås, Szwecja
- Hu-Lift s.l., Barcelona, Hiszpania
- Jungheinrich AG, Hamburg, Niemcy
- Mangrinox S.A., Ateny, Grecja
- Manutan International S.A., Paryż, Francja
- Lagertechnik Fischer GmbH, Dinslaken, Niemcy
- Levante S.R.L., Ostiglia, Włochy
- Linde AG, Aschaffenburg, Niemcy
- RAPID Transportgeräte GmbH, Beckum, Niemcy
- Teknion Ltd, Lanchashire, Zjednoczone Królestwo
- TVH Handling Equipment N.V., Gullegem, Belgia
d) Użytkownicy
- Aldi Einkauf GmdH & Co.
OHG, Essen, Niemcy
- M. Uno Trading SpA, Imola, Włochy.
(6) Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w obiektach wszystkich współpracujących producentów eksporterów w ChRL i wszystkich producentów wspólnotowych.
(7) Wobec konieczności ustalenia wartości normalnej dla producentów eksporterów w ChRL, którym nie został przyznany status gospodarki rynkowej, przeprowadzono weryfikację w obiektach producenta w Kanadzie, przyjętej jako kraj analogiczny, a mianowicie w:
- Lift Rite Inc., Brampton, Ontario.
(8) Badaniem dumpingu i szkody objęto okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. (zwany dalej "okresem objętym dochodzeniem").
Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody dotyczyła okresu od dnia 1 stycznia 2000 r. do końca okresu objętego dochodzeniem (zwanego dalej "rozpatrywanym okresem").
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Informacje ogólne
(9) Wózki jezdniowe ręczne (paletowe) są używane do obsługi i podawania materiałów normalnie umieszczanych na paletach.
Nie posiadają one własnego napędu, tzn. są popychane i przeciągane siłą ludzkich mięśni.
Wózki jezdniowe ręczne (paletowe) składają się z czterech zasadniczych części: podwozia (wykonanego ze stali), mechanizmów hydraulicznych, dyszli i kół.
Zasadniczymi częściami są podwozie, na którym umieszcza się paletę oraz mechanizm hydrauliczny umożliwiający podnoszenie ładunku przy wykorzystaniu układu przekładni.
2.
Rozpatrywany produkt
(10) Rozpatrywanym produktem są wózki jezdniowe ręczne (paletowe), bez napędu własnego, używane do obsługi i podawania materiałów normalnie umieszczanych na paletach, oraz ich zasadnicze części, tzn. podwozie, mechanizmy hydrauliczne, pochodzące z ChRL (zwane dalej „rozpatrywanym produktem”), normalnie zgłaszane w ramach kodów CN ex84279000ex84312000.
Istnieją różne typy wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) i ich zasadniczych części, zależnie przede wszystkim od udźwigu, długości wideł, rodzaju stali wykorzystanej do budowy podwozia, rodzaju mechanizmu hydraulicznego, rodzaju kół i wyposażenia w hamulec.
Jednakże wszystkie rodzaje posiadają takie same podstawowe cechy fizyczne i formy zastosowania.
W związku z tym do celów niniejszego dochodzenia wszystkie istniejące typy są rozpatrywane jako jeden produkt.
(11) W toku dochodzenia niektóre zainteresowane strony zgłosiły uwagi odnośnie do definicji rozpatrywanego produktu.
Strony te stwierdziły, że podwozia i mechanizmy hydrauliczne nie powinny mieścić się w zakresie definicji rozpatrywanego produktu, ponieważ: a) rynki podwozi i mechanizmów są inne niż rynek wózków jezdniowych ręcznych (paletowych); b) produkcją wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) i podwozi i/lub mechanizmów hydraulicznych zajmują się inne przedsiębiorstwa, w szczególności, chińscy producenci eksporterzy nie wywożą podwozi ani mechanizmów hydraulicznych do Wspólnoty; oraz c) zarówno podwozia, jak i mechanizmy hydrauliczne są również wykorzystywane w innych produktach, nie tylko w wózkach jezdniowych ręcznych (paletowych).
(12) W odniesieniu do argumentu, że dla podwozi i mechanizmów hydraulicznych istnieją różne rynki, należy zaznaczyć, że Komisji nie dostarczono dowodów świadczących o tym, że dla tych części funkcjonują odrębne rynki dla użytkowników.
Przeciwnie, z uwag przedstawionych przez wszystkie strony wynika, że producenci wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) również produkują te zasadnicze części oraz, w niektórych przypadkach, dostarczają je jako części zamienne do produkowanych przez siebie wózków.
Jest bardzo trudne, a nawet niemożliwe, dopasowanie podwozia lub mechanizmu hydraulicznego pochodzącego od jednego producenta do wózka jezdniowego ręcznego (paletowego) wyprodukowanego przez innego producenta.
Producenci zazwyczaj dostarczają zasadnicze części odbiorcom nabywającym ich produkty.
(13) W odniesieniu do drugiego argumentu dotyczącego producentów podwozi i mechanizmów hydraulicznych należy stwierdzić, że ze zweryfikowanych informacji uzyskanych od producentów eksporterów wynika, że wszyscy producenci eksporterzy objęci niniejszym dochodzeniem sami produkują podwozia, a większość z nich również mechanizmy hydrauliczne.
Chociaż mogą istnieć niezależni producenci tych części, ich produkcja jest dostosowana do konkretnych potrzeb producentów wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) i z tego względu te części są rzadko sprzedawane na otwartym rynku.
Ponadto dochodzenie wykazało, że takie części były wywożone do Wspólnoty przez niektórych współpracujących producentów eksporterów.
Dlatego z zebranych dowodów wynika, że ten drugi argument również powinien być odrzucony.
(14) W odniesieniu do trzeciego argumentu, że podwozia i mechanizmy hydrauliczne są także wykorzystywane w innych produktach, należy stwierdzić, że produkty podane przez zainteresowane strony jako przykłady całkowicie różnią się od wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) nie tylko pod względem cech fizycznych, lecz także form zastosowania.
Nawet jeżeli te produkty są również wyposażone w systemy hydrauliczne i stalowe podwozia, zarówno jedne, jak i drugie mają inne rozmiary, kształty i udźwig od tych, które stosuje się w wózkach jezdniowych ręcznych (paletowych) i z tego względu nie byłyby uwzględnione w podanej powyżej definicji rozpatrywanego produktu.
Wobec tego, na podstawie dostępnych informacji i zgodnie z tym, co stwierdzono powyżej, wydaje się zupełnie nieprawdopodobne, by mechanizmy hydrauliczne i/lub podwozia przystosowane do wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) mogły być jako takie wykorzystywane w innych produktach.
(15) W związku z tym uwagi zainteresowanych stron zostały przeanalizowane, jednak nie stanowią one uzasadnienia dla zmiany wstępnego wniosku w sprawie rozpatrywanego produktu, sformułowanego powyżej w motywie 10.
3.
Produkt podobny
(16) Nie dopatrzono się żadnych różnic między rozpatrywanym produktem a wózkami jezdniowymi ręcznymi (paletowymi) i zasadniczymi częściami do nich, produkowanymi i sprzedawanymi na krajowym rynku Kanady, czyli kraju analogicznego.
W rzeczywistości te wózki jezdniowe ręczne (paletowe) i zasadnicze części do nich charakteryzują się takimi samymi podstawowymi cechami fizycznymi i mają takie same zastosowania jak te, które wywozi się do Wspólnoty.
(17) Podobnie, nie dopatrzono się żadnych różnic między rozpatrywanym produktem a wózkami jezdniowymi ręcznymi (paletowymi) i zasadniczymi częściami do nich, produkowanymi przez wnoszących skargę i sprzedawanymi na rynku Wspólnoty.
Zarówno jedne, jak i drugie charakteryzują się takimi samymi cechami fizycznymi i mają takie same formy zastosowania.
(18) W związku z tym wózki jezdniowe ręczne (paletowe) i zasadnicze części do nich, sprzedawane na krajowym rynku Kanady, oraz wózki jezdniowe ręczne (paletowe) i zasadnicze części do nich, produkowane i sprzedawane we Wspólnocie, uznaje się za podobne do rozpatrywanego produktu w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Status gospodarki rynkowej
(19) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL normalną wartość ustala się zgodnie z ust. 1–6 tego artykułu dla tych producentów, którzy zostaną uznani za spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tzn. jeżeli zostanie wykazane, że w wypadku danego producenta przeważają warunki gospodarki rynkowej w odniesieniu do produkcji oraz sprzedaży produktu podobnego. Kryteria, których spełnienie firmy wnioskujące muszą udowodnić, przedstawiono poniżej w formie skrótowej i jedynie w celach informacyjnych:
1) decyzje handlowe i koszty określane w odpowiedzi na sygnały rynkowe i bez znaczącej ingerencji państwa;
2) dokumenty księgowe powszechnie stosowane i niezależnie kontrolowane zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości;
3) brak znaczących zakłóceń wynikających z przejścia z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) pewność i stabilność prawna gwarantowana przez przepisy prawne dotyczące upadłości i własności;
5) przeliczanie walut po kursie rynkowym.
(20) Czterej chińscy producenci zwrócili się z wnioskiem o przyznanie statusu gospodarki rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i w wyznaczonym terminie odpowiedzieli na formularz wniosku o status gospodarki rynkowej dla producentów eksporterów.
(21) Komisja poszukiwała wszelkich informacji uznanych za niezbędne i sprawdziła wszystkie informacje przedstawione we wnioskach o status gospodarki rynkowej w obiektach przedsiębiorstw, o których mowa.
(22) Ustalono, że we wszystkich czterech przedsiębiorstwach, ogólnie rzecz biorąc, wszelkie decyzje dotyczące cen i kosztów były podejmowane bez znaczącej ingerencji państwa, w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c), oraz że ceny i koszty odzwierciedlały wartości rynkowe.
Koszty produkcji i sytuacja finansowa tych przedsiębiorstw nie podlegała znaczącym zakłóceniom wynikającym z przejścia z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej, istniały przepisy prawne dotyczące upadłości i własności gwarantujące pewność i stabilność prawną oraz przeliczanie walut dokonywane było po kursie rynkowym.
Niemniej jednak żadne z czterech przedsiębiorstw nie spełniło kryterium 2, dotyczącego prowadzenia dokumentacji księgowej niezależnie kontrolowanej zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości (zwane dalej "MSR").
Stwierdzono, że w przedsiębiorstwach miały miejsce naruszenia jednego lub kilku następujących standardów: MSR 1, MSR 2, MSR 8, MSR 16, MSR 21, MSR 32 i MSR 36.
W związku z tym uznano, że żadne z czterech niżej wymienionych przedsiębiorstw nie spełniło warunków ustanowionych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego:
- Ningbo Liftstar Material Equipment Factory, Ningbo
- Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd, Ninghai
- Ningbo Tailong Machinery Co.
Ltd, Ninghai
- Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd, Changxing.
(23) Zainteresowani producenci eksporterzy i przemysł Wspólnoty uzyskali możliwość przedstawienia swoich uwag w odniesieniu do powyższych ustaleń.
(24) Wszyscy czterej producenci eksporterzy twierdzili, że dokonane ustalenia są nieprawidłowe i że należy im przyznać status gospodarki rynkowej.
(25) Jeden z producentów eksporterów uważał, że ostatecznym celem przepisów art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego jest ustalenie, czy przedsiębiorstwa reagują na sygnały rynkowe bez ingerencji państwa. Pięć kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, w szczególności kryterium 2 dotyczące standardów rachunkowości, należy w związku z tym zawsze interpretować w świetle tego ostatecznego celu. Ponieważ nie stwierdzono żadnej ingerencji państwa, przedsiębiorstwu należy przyznać status gospodarki rynkowej.
(26) Należy zaznaczyć, że każde z pięciu kryteriów wymienionych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego jest niezależne od pozostałych i musi być spełnione, by można było przyznać status gospodarki rynkowej.
Ingerencja państwa jako taka nie jest wymieniona ani w formie odrębnego kryterium, ani jako warunek, który mógłby mieć nadrzędne znaczenie względem pozostałych kryteriów.
Jeżeli brak ingerencji państwa byłby warunkiem wystarczającym do przyznania statusu gospodarki rynkowej, żadne inne kryteria nie byłyby potrzebne.
Co więcej, wyraźny brak wdrożenia MSR i przestrzegania zasad prowadzenia rachunkowości obowiązujących w ChRL może być również uznany za formę ingerencji państwa w warunkach normalnego funkcjonowania gospodarki rynkowej.
(27) Jeden z producentów eksporterów twierdził, że Komisja nie podjęła swojej decyzji w sprawie statusu gospodarki rynkowej w terminie trzech miesięcy, ustanowionym w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Ten producent eksporter również twierdził, że Komisja otrzymała i zweryfikowała jego odpowiedź na kwestionariusz dotyczący dumpingu jeszcze przed podjęciem decyzji w sprawie wniosku o status gospodarki rynkowej, a wobec tego istnieją poważne wątpliwości co do podanych przez nią powodów uzasadniających odrzucenie tego wniosku.
(28) W odniesieniu do argumentu dotyczącego trzymiesięcznego terminu należy zaznaczyć, że na wstępnym etapie niniejszej sprawy przewidziano utworzenie próby ze względu na dużą liczbę producentów eksporterów, którzy byli w nią zaangażowani.
Niemniej jednak, z uwagi na brak współpracy ze strony większości z nich, w terminie późniejszym uznano, że próba nie będzie potrzebna i że jedynie współpracujący producenci eksporterzy zostaną poddani badaniu zarówno pod kątem przyznania statusu gospodarki rynkowej, jak i dumpingu.
Ta procedura przyczyniła się do opóźnienia dochodzenia, w związku z czym, ze względów praktycznych, postanowiono przeprowadzić weryfikacje na miejscu do celów rozpatrzenia wniosków o status gospodarki rynkowej i kwestionariuszy dumpingowych w tym samym czasie.
Ponadto należy w tym względzie również zaznaczyć, że niedotrzymanie takiego ostatecznego terminu nie pociąga za sobą żadnych wyraźnych skutków prawnych i że wyżej wymieniony eksporter nie zgłaszał żadnych negatywnych skutków z tytułu konieczności przedłużenia terminu niezbędnego dla rozpatrzenia kwestii statusu gospodarki rynkowej.
Co więcej, wszystkie otrzymane wnioski o przyznanie statusu gospodarki rynkowej były niewystarczające i wymagały wielu dodatkowych wyjaśnień i informacji, co opóźniło dochodzenie.
W rzeczywistości trzej eksporterzy, wśród nich także eksporter, który wysunął argument będący przedmiotem niniejszej dyskusji, przedstawili dalsze uwagi po zakończeniu oceny do celów ustalenia zasadności przyznania statusu gospodarki rynkowej.
Na podstawie powyższego uznano, że w tym wypadku obowiązująca decyzja w sprawie statusu gospodarki rynkowej może być również podjęta lub przyjęta po upływie trzymiesięcznego okresu.
(29) W odniesieniu do argumentu dotyczącego weryfikacji odpowiedzi na kwestionariusz należy podkreślić, że podstawowe rozporządzenie nie stanowi, że badanie dumpingu powinno rozpocząć się dopiero po rozstrzygnięciu kwestii przyznania statusu gospodarki rynkowej. W rzeczywistości art. 5 ust. 10 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wymagają, by wszelkie stosowne informacje, w tym odpowiedzi na kwestionariusz dumpingowy, zostały dostarczone w ciągu 40 dni, licząc od wszczęcia postępowania, lub 37 dni od dnia utworzenia próby, jeśli badanie ma zostać przeprowadzone na próbie. W każdym wypadku ma to miejsce przed podjęciem decyzji w sprawie przyznania statusu gospodarki rynkowej. Komisja analizuje wszystkie wnioski o przyznanie statusu gospodarki rynkowej na podstawie aspektów merytorycznych każdego z nich i w świetle kryteriów ustanowionych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Dochodzenia dotyczące dumpingu są zazwyczaj prowadzone równolegle z rozpatrywaniem tych wniosków.
(30) Trzej producenci eksporterzy twierdzili, że ponieważ prowadzą księgi rachunkowe, które są kontrolowane przez niezależną firmę księgową i odpowiadają wymogom chińskich standardów rachunkowości, kryterium 2 musi być spełnione.
Twierdzili oni również, że stosowana przez nich praktyka, polegająca na nieprzeliczaniu ich obcej waluty na renminbi na podstawie wyceny kursu z danego dnia, jest zgodna z wymaganiami MSR 21.
Ponadto uważali, że ponieważ wartość chińskiego renminbi jest ustalana w stosunku do dolara USA, nie ma różnicy, czy przeliczenia były dokonywane według wyceny rocznej czy dziennej.
Co więcej, dwaj producenci eksporterzy twierdzili, że MSR 21 dopuszcza odstępstwa od normalnie stosowanych zasad, jeżeli wahania kursów wymiany nie są znaczne.
(31) Należy podkreślić, że – stosownie do kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego – Komisja analizuje, czy kontrola ksiąg rachunkowych przedsiębiorstw odbywa się zgodnie z MSR.
Zgodność lub brak zgodności z chińskimi standardami nie ma decydującego znaczenia w kontekście indywidualnej oceny zasadności przyznania statusu gospodarki rynkowej.
Jednakże należy podkreślić, że w przypadku dwóch spośród czterech badanych przedsiębiorstw z uwag audytorów w sprawozdaniach rocznych wynika, że księgi rachunkowe były prowadzone z naruszeniem chińskich standardów rachunkowości.
(32) W odniesieniu do porównania z dolarem USA istotne są dwie kwestie: po pierwsze, nawet jeżeli większość transakcji badanych przedsiębiorstw dokonywano w dolarach USA, przedsiębiorstwa, które nie spełniły wymogów MSR 21 dokonywały transakcji także w innych walutach i w takich wypadkach wahania kursów mogły być znaczne.
Ponadto należy stwierdzić, że znaczna część sprzedaży wywozowej zainteresowanych przedsiębiorstw była realizowana na rynkach innych niż rynek Wspólnoty, a ponieważ badanie dotyczy wyłącznie rynku Wspólnoty, te transakcje nie były poddane weryfikacji.
Po drugie, nie ma znaczenia, czy podczas oceny niektórych przeszłych okresów okaże się retrospektywnie, że zmiany były niewielkie.
Niemożliwe jest dysponowanie takimi informacjami na początku danego okresu (rok bądź dłużej), kiedy zainteresowane przedsiębiorstwa ustalają kursy walut, które będą stosowane do celów rejestrowania sprzedaży wywozowej w ich księgach rachunkowych.
Ponieważ mogą występować pewne wahania, których nie da się przewidzieć i które mogą mieć istotny wpływ na ustalanie cen w przedsiębiorstwach oraz ich przychody, kurs wymiany ustalony z wyprzedzeniem nie może być zgodny z praktyką przedsiębiorstw działających w warunkach gospodarki rynkowej.
(33) W odniesieniu do wymogów MSR 21, należy podkreślić, że w tym standardzie przewiduje się, co następuje: "Transakcje w walucie obcej początkowo należy ująć w walucie sprawozdawczej, stosując do przeliczenia kwoty w walucie obcej, kurs wymiany między walutą sprawozdawczą a walutą obcą, obowiązujący w dniu transakcji."
W tym standardzie podaje się również wyjaśnienie: "Kurs wymiany w dniu transakcji jest zazwyczaj zwany kursem kasowym.
Ze względów praktycznych, często stosuje się kurs zbliżony do kursu rzeczywistego, obowiązującego w dniu transakcji, na przykład, można przyjąć średni kurs tygodniowy lub miesięczny dla wszystkich transakcji w każdej walucie, zawieranych w danym okresie.
Niemniej jednak, jeśli mają miejsce znaczne wahania kursów, wycena według średniego kursu dla danego okresu nie jest wiarygodna".
W związku z tym, MSR 21 jasno określa, że zasadniczo należy stosować wycenę według dziennych kursów wymiany.
Średnie kursy tygodniowe i miesięczne są jedynie dopuszczalne jako kursy przybliżone względem rzeczywistego kursu obowiązującego w dniu transakcji, jeżeli nie podlegają one istotnym wahaniom.
W niniejszej sprawie jednakże, przedsiębiorstwa aktualizowały swój kurs do celów księgowych raz do roku lub nawet rzadziej.
Taka praktyka nie może być uznana za zgodną z MSR 21, nawet jeśli chińskie standardy rachunkowości wymagają stosowania dziennych lub miesięcznych kursów wymiany w takim wypadku.
Dlatego, fakt, że audytorzy nie odnieśli się do powyższej praktyki dotyczącej transakcji zawieranych w walutach obcych, świadczy o tym, że audyt nie był przeprowadzany zgodnie z MSR.
Wobec powyższego powstają wątpliwości co do wiarygodności danych księgowych.
(34) W związku z tym należy stwierdzić, że uwagi dotyczące tego, że status gospodarki rynkowej powinien zostać przyznany, są nieuzasadnione.
2.
Indywidualne traktowanie
(35) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego cło obowiązujące na terytorium całego państwa, jeśli ma to zastosowanie, jest ustalane dla państw, do których stosuje się ten artykuł, poza przypadkami, w których przedsiębiorstwa mogą wykazać, zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, że ich ceny eksportowe, ilości, jak również warunki sprzedaży są swobodnie określone, że przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym i że jakakolwiek ingerencja państwa nie jest tak znacząca, aby pozwolić na obejście środków, jeśli eksporterów obowiązuje inna stawka cła.
(36) Czterej producenci eksporterzy, poza zgłoszeniem wniosków o status gospodarki rynkowej, wystąpili również o przyznanie im indywidualnego traktowania, w razie gdyby nie uzyskali statusu gospodarki rynkowej.
Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że wszystkie cztery przedsiębiorstwa spełniły kryteria warunkujące przyznanie indywidualnego traktowania, zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(37) Wobec tego uznano, że indywidualne traktowanie należy przyznać czterem następującym producentom eksporterom w ChRL:
- Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory, Ningbo
- Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd, Ninghai
- Ningbo Tailong Machinery Co.
Ltd, Ninghai
- Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd, Changxing.
3.
Wartość normalna
3.1.
Kraj analogiczny
(38) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego dla krajów o gospodarce nierynkowej oraz, w przypadku gdy nie może zostać przyznany status gospodarki rynkowej, dla krajów znajdujących się w okresie przejściowym wartość normalną należy ustalić na podstawie ceny lub wartości skonstruowanej w warunkach kraju analogicznego.
(39) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała o swoim zamiarze przyjęcia Kanady jako odpowiedniego kraju analogicznego do celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, a zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag w tej sprawie.
(40) Dochodzenie wykazało, że Kanada ma konkurencyjny rynek wózków jezdniowych ręcznych (paletowych), który w 50 % jest zaopatrywany przez miejscową produkcję, a pozostała część dostaw pochodzi z przywozu z krajów trzecich.
Wielkość produkcji w Kanadzie stanowi ponad 5 % wielkości chińskiej produkcji rozpatrywanego produktu, przeznaczanej na wywóz do Wspólnoty.
Kanadyjski rynek uznano zatem za reprezentatywny w wystarczającym stopniu do celów określenia wartości normalnej dla ChRL.
(41) Dwaj producenci eksporterzy oraz stowarzyszenie importerów/podmiotów gospodarczych przeciwstawili się propozycji przyjęcia Kanady jako kraju analogicznego.
Argumenty przeciw wybraniu Kanady były następujące: a) kanadyjskie produkty są inne, ponieważ są produkowane przy wykorzystaniu bardziej trwałych komponentów, zgodnie z normami obowiązującymi w USA, a nie przyjętymi we Wspólnocie; b) rynki kanadyjski i chiński nie są porównywalne, ponieważ charakteryzują się różnym poziomem rozwoju i rozmiarem; oraz c) współpracujący kanadyjski producent jest powiązany z jednym ze producentów wspólnotowych.
Producenci eksporterzy, o których mowa, zaproponowali Malezję lub Indie jako odpowiednie kraje analogiczne.
(42) Po otrzymaniu powyższych uwag Komisja nawiązała kontakty z siedmioma indyjskimi producentami i jednym znanym jej malezyjskim producentem wózków jezdniowych ręcznych (paletowych), wysyłając im odpowiedni kwestionariusz.
Niemniej jednak żaden z tych producentów nie współpracował w toku dochodzenia i żadne informacje dotyczące wartości normalnej nie zostały udostępnione Komisji przez te dwa kraje.
W związku z tym Komisja nie miała możliwości rozważenia krajów zaproponowanych przez producentów eksporterów jako alternatywnych krajów analogicznych.
(43) W odniesieniu do uwag przedstawionych przez strony odnośnie do różnic pod względem jakości kanadyjskich produktów i obowiązujących norm zgłoszone zastrzeżenia w zasadzie dotyczyły tego, że średnia masa własna i rozstaw wideł wózków kanadyjskich są większe niż wózków chińskich.
Niemniej jednak Komisja nie stwierdziła żadnych zasadniczych różnic, ani pod względem masy własnej, ani rozstawu wideł między produktami kanadyjskimi i chińskimi.
Zarówno kanadyjskie, jak i chińskie produkty wprawdzie zaliczają się do innych kategorii pod względem masy własnej i rozstawu wideł, jednak znaczna ich część jest między sobą porównywalna.
Dla tych produktów, których nie da się bezpośrednio porównać, można przyjąć odpowiednie korekty, zgodnie z wyjaśnieniem podanym w motywie 51.
Innym ważnym parametrem jest udźwig wózków.
W tym względzie nie stwierdzono żadnych istotnych różnic między kanadyjskimi a chińskimi wózkami jezdniowymi ręcznymi (paletowymi).
Dlatego uznano, że nie występują żadne zasadnicze różnice jakościowe między produktami kanadyjskimi i chińskimi.
(44) W odniesieniu do uwag producentów eksporterów, dotyczących poziomów rozwoju i rozmiarów rynków kanadyjskiego i chińskiego, należy stwierdzić, że decydujące znaczenie ma to, czy dany rynek jest na tyle duży, by mógł być reprezentatywny do celów porównania wielkości wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
Jak stwierdzono w motywie 40, w niniejszej sprawie kanadyjski rynek został uznany za w wystarczającym stopniu reprezentatywny pod tym względem.
To, że chiński rynek jest, ogólnie rzecz biorąc, większy od kanadyjskiego, nie ma w tym wypadku większego znaczenia dla oceny, czy wybór Kanady jako ewentualnego kraju analogicznego jest właściwy.
Jeśli chodzi o to, że ChRL jest uznawana za kraj rozwijający się, w przeciwieństwie do Kanady, należy zaznaczyć, zgodnie z tym, co zostało powiedziane w motywie 43, że jakość kanadyjskich i chińskich produktów jest porównywalna.
Na podstawie weryfikacji przeprowadzonych na miejscu w obiektach zarówno chińskich, jak i kanadyjskich producentów należy stwierdzić, że nie istnieją istotne różnice między urządzeniami produkcyjnymi i metodami stosowanymi przez chińskich i kanadyjskich producentów.
Z tych względów status ChRL jako kraju rozwijającego się nie jest istotną przesłanką i wobec tego wybór Kanady jako kraju analogicznego w tym wypadku nie jest pozbawiony sensu.
(45) Odnośnie do stwierdzenia, że relacje między kanadyjskim producentem współpracującym a producentem wspólnotowym nasuwają poważne wątpliwości co do obiektywizmu i rzetelności dostarczonych danych, należy zaznaczyć, że w toku dochodzenia nie znaleziono żadnych podstaw potwierdzających jego zasadność.
Komisja sprawdziła, czy te relacje miały jakikolwiek zakłócający wpływ na ceny, koszty produkcji i rentowność kanadyjskiego producenta, w szczególności podczas weryfikacji na miejscu danych dotyczących przedsiębiorstwa.
Nie stwierdzono żadnych tego rodzaju zakłóceń.
Komisja ustaliła, że dostarczone jej informacje były rzetelne i wiarygodne i że mogą być wykorzystane do celów dochodzenia.
(46) W związku z powyższym wstępnie uznaje się, że Kanada jest odpowiednim krajem analogicznym, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
3.2.
Ustalenie wartości normalnej
(47) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla współpracujących producentów eksporterów została określona na podstawie zweryfikowanych informacji uzyskanych od producenta w kraju analogicznym, tzn. na podstawie cen zapłaconych lub należnych na krajowym rynku Kanady za produkty porównywalnych rodzajów, ponieważ uznano je za uzyskane ze sprzedaży realizowanej w zwykłym obrocie handlowym.
(48) W rezultacie wartość normalna została ustalona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży poszczególnych typów produktów, realizowanej na rzecz niepowiązanych odbiorców przez współpracującego producenta w Kanadzie.
4.
Ceny eksportowe
(49) Cała sprzedaż wywozowa do Wspólnoty dwóch producentów eksporterów była realizowana bezpośrednio na rzecz niezależnego odbiorcy we Wspólnocie.
Dlatego cena eksportowa została ustalona na mocy art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego w oparciu o ceny faktycznie zapłacone lub należne.
W wypadku dwóch pozostałych producentów eksporterów część ich sprzedaży wywozowej do Wspólnoty była realizowana na rzecz importerów, z którymi eksporterzy zawarli porozumienie kompensacyjne, w związku z czym ceny nie są wiarygodne.
W tych przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, cena eksportowa została skonstruowana na podstawie cen odsprzedaży niezależnym nabywcom we Wspólnocie.
Dokonano korekty z tytułu wszelkich kosztów poniesionych w fazie między przywozem a odsprzedażą, w tym także kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, oraz z tytułu zysku.
Zysk przyjęty do tego celu był średnim zyskiem osiągniętym przez współpracujących niepowiązanych importerów rozpatrywanego produktu.
5.
Porównanie
(50) Porównania wartości normalnej z ceną eksportową dokonano na bazie ex-factory i na tym samym poziomie obrotu handlowego.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w parametrach, co do których wykazano, że mogą mieć wpływ na ceny i ich porównanie.
Na tej podstawie, w odpowiednim przypadku, uwzględniono różnice w kosztach transportu, kosztach ubezpieczenia, kosztach manipulacyjnych i załadunku, kosztach pakowania, kosztach kredytów oraz z tytułu upustów.
(51) W odniesieniu do kraju analogicznego – Kanady, w wyniku dochodzenia ustalono, że wszystkie kanadyjskie wózki jezdniowe ręczne (paletowe) są wyposażone w hamulec ręczny, podczas gdy większość chińskich produktów takiego hamulca nie ma.
Z tego względu wprowadzono stosowną korektę zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego do cen kanadyjskich, w celu wyeliminowania różnicy wynikającej z wyposażenia w hamulec ręczny.
Ponadto niektóre produkty kanadyjskie posiadały widły niżej zamocowane niż chińskie produkty.
Dlatego też, w celu wyeliminowania tej różnicy, wprowadzono stosowną korektę do kanadyjskich cen zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do tych produktów.
6.
Margines dumpingu
6.1.
Margines dumpingu dla współpracujących producentów eksporterów, którym przyznano indywidualne traktowanie
(52) Dla czterech producentów eksporterów, którym przyznano indywidualne traktowanie, średnia ważona wartość normalna dla każdego typu produktu wywożonego do Wspólnoty, ustalona dla kraju analogicznego, została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego typu produktu wywożonego do Wspólnoty przez producentów eksporterów, zgodnie z tym, co zostało przewidziane w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
6.2.
Margines dumpingu dla wszystkich pozostałych producentów eksporterów
(53) W celu wyliczenia marginesu dumpingu dla całego terytorium kraju, stosującego się do wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL, Komisja w pierwszym rzędzie ustaliła poziom współpracy.
Dokonano porównania między całym przywozem rozpatrywanego produktu, pochodzącym z ChRL, na podstawie danych statystycznych będących w posiadaniu Eurostat, a wielkością wywozu czterech współpracujących producentów eksporterów.
Ponieważ ogólna wielkość wywozu, podana przez współpracujących producentów eksporterów, była znacznie niższa od wielkości przywozu wykazanego w danych statystycznych Eurostat w badanym okresie, wstępnie ustalono, że istniał poważny brak współpracy (około 47 % łącznego przywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty).
Aby nie dopuścić do tego, by producenci eksporterzy odnosili korzyści z tytułu braku współpracy oraz ponieważ nic nie wskazywało na to, że marginesy dumpingu dla niewspółpracujących producentów są niższe, margines dumpingu dla terytorium całego kraju określono na poziomie średniej marginesów dumpingu ustalonych dla większości typów produktów wywożonych przez współpracujących producentów eksporterów.
Okazało się, że są one wyższe od najwyższego indywidualnego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracującego producenta eksportera.
6.3.
Tymczasowe marginesy dumpingu dla ChRL
(54) Tymczasowe marginesy dumpingu wyrażone jako określona wartość procentowa ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, są następujące:
+++++ TABLE +++++
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTY
1.
Produkcja Wspólnoty
(55) W wyniku dochodzenia, na podstawie informacji przedłożonych przez współpracujące przedsiębiorstwa, ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem wózki jezdniowe ręczne (paletowe) zostały wyprodukowane przez:
- czterech wnoszących skargę producentów wspólnotowych,
- jednego producenta, który zaprzestał produkcji po okresie objętym dochodzeniem i przekształcił się w importera.
Może istnieć jeszcze kilku innych bardzo małych producentów o nieznaczącej wielkości produkcji, którzy nie współpracowali w toku dochodzenia.
(56) W związku z powyższym wstępnie ustalono, że wózki jezdniowe ręczne (paletowe), wyprodukowane przez pięciu producentów wymienionych powyżej, składają się na produkcję we Wspólnocie w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2.
Definicja przemysłu Wspólnoty
(57) Skarga została wniesiona przez czterech producentów, Bolzoni SpA, BT Products AB, Franz Kahl GmbH oraz Pramac Lifters SpA, którzy współpracowali w toku dochodzenia. Ci producenci łącznie reprezentują ponad 60 % ogólnej wspólnotowej produkcji wózków jezdniowych ręcznych (paletowych). Wobec tego zostali uznani za stanowiących "przemysł Wspólnoty" w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i w dalszym ciągu będą w ten sposób określani.
E. SZKODA
1.
Zużycie we Wspólnocie
(58) Zużycie we Wspólnocie ustalono na podstawie łącznej wielkości całego przywozu wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) do Wspólnoty, określonego na podstawie danych statystycznych Eurostat, ogólnej zweryfikowanej sprzedaży zrealizowanej przez przemysł Wspólnoty oraz sprzedaży jednego z pozostałych producentów wspólnotowych, który zaprzestał produkcji w roku 2004.
(59) Zużycie we Wspólnocie wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) wynosiło w przybliżeniu 493000 sztuk w okresie objętym dochodzeniem i jest o 17 % większe niż na początku rozpatrywanego okresu.
+++++ TABLE +++++
2.
Przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) z ChRL do Wspólnoty
a) Wielkość przywozu i jego udział w rynku
(60) Na podstawie danych Eurostat wielkość przywozu z ChRL znacznie wzrosła w rozpatrywanym okresie, tzn. o 138 %.
Znaczący wzrost przywozu nastąpił zwłaszcza między rokiem 2002 a 2003, gdy wyniósł on 51 %.
+++++ TABLE +++++
(61) Udział w rynku dumpingowego przywozu wzrósł gwałtownie o ponad 100 % w rozpatrywanym okresie.
Nastąpił on całkowicie kosztem udziału w rynku, należącego poprzednio do przemysłu Wspólnoty.
+++++ TABLE +++++
b) Ceny przywozu dumpingowego
(62) Jak wynika z danych Eurostat, średnia cena dumpingowego przywozu z ChRL spadła między rokiem 2000 a badanym okresem o 34 %.
Ceny utrzymały się na stałym poziomie do roku 2001, a następnie obniżyły o 12 % w 2002 r. i potem nastąpił ich dalszy spadek o 25 % między rokiem 2002 a 2003.
+++++ TABLE +++++
c) Podcięcie cenowe
(63) W celu określenia wielkości podcięcia cenowego Komisja przeanalizowała dane dotyczące cen dla okresu objętego dochodzeniem.
Średnią ważoną cenę sprzedaży netto ex works dla niepowiązanych nabywców przemysłu Wspólnoty po uwzględnieniu upustów i rabatów porównano ze średnią ważoną ceną importową współpracujących chińskich producentów eksporterów na porównywalne typy produktów na tym samym poziomie obrotu handlowego, tzn. w sprzedaży dla dystrybutorów.
Ceny importowe przyjęto na poziomie cen cif i dokonano odpowiedniej korekty, by uwzględnić wszelkie należności celne normalnie płacone przy przywozie.
W dwóch przypadkach, w których importerzy mieli zawarte porozumienie kompensacyjne z chińskimi producentami eksporterami, przyjęto ceny odsprzedaży niepowiązanym nabywcom tego przywozu.
(64) Na tej podstawie wstępnie ustalono istnienie podcięcia cenowego dla przywozu z ChRL.
Stwierdzono, że poziom podcięcia cenowego, wyrażony w procentach względem średniej ceny sprzedaży dla przemysłu Wspólnoty, wynosi dla wszystkich producentów eksporterów ponad 55 %.
3.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
a) Uwaga wstępna
(65) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego analiza skutków przywozu dumpingowego dla przemysłu Wspólnoty obejmowała ocenę wszystkich ekonomicznych czynników i wskaźników mających wpływ na sytuację tego przemysłu, począwszy od roku 2000 (roku bazowego) do okresu objętego dochodzeniem.
b) Produkcja, zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie
+++++ TABLE +++++
(66) W rozpatrywanym okresie produkcja przemysłu Wspólnoty zmniejszyła się o 33 %.
Z uwagi na to, że zdolności produkcyjne utrzymały się na mniej więcej niezmienionym poziomie w tym samym okresie, nastąpił spadek wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z tendencją w produkcji.
c) Zapasy
+++++ TABLE +++++
(67) W wyniku spadku cen nastąpił niewielki ogólny wzrost poziomu zapasów.
Niemniej jednak dochodzenie wykazało, że wzrost zapasów nie jest traktowany jako szczególnie użyteczny wskaźnik sytuacji ekonomicznej przemysłu Wspólnoty, ponieważ ogólnie rzecz biorąc, wspólnotowi producenci produkują na specjalne zamówienia, a wobec tego zapasy stanowią zazwyczaj towary oczekujące na wysyłkę do odbiorców.
d) Wielkość sprzedaży, ceny sprzedaży i udział w rynku
+++++ TABLE +++++
(68) Mimo że zużycie we Wspólnocie zwiększyło się między rokiem 2000 a okresem objętym dochodzeniem, wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty znacznie spadła.
W związku z tym jego udział w rynku gwałtownie się zmniejszył, jak wskazano powyżej.
Ten aspekt należy rozpatrywać w zestawieniu ze wzrostem przywozu z ChRL, którego udział w rynku znacząco wzrósł w rozpatrywanym okresie.
(69) Przemysł Wspólnoty utracił 34 % udziału w rynku między rokiem 2000 a okresem objętym dochodzeniem.
(70) Ceny jednostkowe własnej produkcji przemysłu Wspólnoty w sprzedaży dla niepowiązanych nabywców we Wspólnocie obniżyły się w rozpatrywanym okresie.
Znaczący spadek nastąpił szczególnie między rokiem 2001 a 2003, gdy ceny sprzedaży obniżyły się o 6 %.
(71) Tradycyjnie, na tym rynku ceny były uzależnione od jakości produktu, usług posprzedażnych oraz warunków gwarancji oferowanych przez producentów.
W rozpatrywanym okresie sytuacja ta zmieniła się radykalnie i w okresie objętym dochodzeniem cena stała się czynnikiem determinującym sprzedaż.
Podczas gdy ceny sprzedaży spadły o 8 % między rokiem 2000 a okresem objętym dochodzeniem, jednostkowe koszty produkcji wzrosły, ponieważ wzrosły ceny podstawowego surowca – stali, której koszt stanowi istotną część kosztów produkcji, w szczególności w badanym okresie.
(72) Ponieważ ceny przemysłu Wspólnoty nie mogły nadążyć za wzrostem kosztów produkcji, z uwagi na tłumienie cen wywołane dumpingowym przywozem, w przemyśle Wspólnoty nastąpił spadek rentowności.
e) Czynniki mające wpływ na wspólnotowe ceny
(73) Dochodzenie wykazało, że dumpingowy przywóz przyczynił się do podcięcia średniej obniżonej ceny sprzedaży w przemyśle Wspólnoty o ponad 59 % w okresie objętym dochodzeniem (patrz: motyw 64 powyżej).
To podcięcie cenowe w wyraźny sposób doprowadziło do ustalenia cen na poziomie przynoszącym straty przemysłowi Wspólnoty, w czasie gdy trzeba było je podnieść, by pokryć rosnące koszty.
f) Wzrost
(74) Między rokiem 2000 a badanym okresem, gdy zużycie we Wspólnocie wzrosło o 17 %, wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty na rynku wspólnotowym spadła o 24 %.
Przemysł Wspólnoty utracił udział w rynku o 12 punktów procentowych, podczas gdy, jak widać na podstawie powyższego, dumpingowy przywóz w tym samym okresie zyskał udział w rynku odpowiadający 29 punktom procentowym.
g) Rentowność
(75) Rentowność przemysłu Wspólnoty gwałtownie spadła w tym okresie, prowadząc do strat w roku 2002, i stale ulegała pogorszeniu w ciągu 2003 roku i w okresie objętym dochodzeniem.
+++++ TABLE +++++
h) Inwestycje, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych i zdolność do podwyższenia kapitału
+++++ TABLE +++++
(76) W rozpatrywanym okresie zostały poniesione poważne nakłady inwestycyjne, zwłaszcza w latach 2001 i 2002.
Należy podkreślić, że wspólnotowi producenci to przedsiębiorstwa o dobrej kondycji, z długoletnią tradycją w produkcji wózków jezdniowych ręcznych (paletowych).
Dlatego inwestycje restytucyjne, które stanowiły znaczną część inwestycji, były niezbędne dla zachowania konkurencyjności
(77) W związku ze zmianą warunków rynkowych, a dokładniej ze spadkiem cen sprzedaży, nowe inwestycje w okresie objętym dochodzeniem zostały w znacznej części odłożone na później lub w ogóle zaniechane, mimo wzrastającego zużycia we Wspólnocie.
(78) Zwrot z inwestycji, wyrażony w postaci zysków netto przemysłu Wspólnoty oraz wartości księgowej netto jego inwestycji, wykazywał taką samą tendencję, jak rentowność, i zmniejszył się o 1063 % w rozpatrywanym okresie.
(79) Przepływ środków pieniężnych w przemyśle Wspólnoty pogorszył się o 385 % w badanym okresie, zgodnie z tendencją kształtowania się rentowności.
(80) W wyniku dochodzenia ustalono, że podwyższenie kapitału było dla przemysłu Wspólnoty znacznie trudniejsze w rozpatrywanym okresie, w szczególności z uwagi na powiększające się straty w końcu tego okresu i w okresie objętym dochodzeniem.
i) Zatrudnienie, wydajność i płace
+++++ TABLE +++++
(81) Zatrudnienie w odniesieniu do produktu podobnego zmniejszyło się w rozpatrywanym okresie.
Wydajność na jednego pracownika (określona poprzez podzielenie liczby wyprodukowanych jednostek przez liczbę pracowników) zmniejszyła się w latach 2000 i 2002 o 11 % i o kolejne 3 % między rokiem 2003 a okresem objętym dochodzeniem.
Niemniej jednak miało to miejsce raczej wskutek szybszego spadku wielkości produkcji niż ograniczenia zatrudnienia.
Średnie koszty zatrudnienia przypadające na pracownika, będące odzwierciedleniem płac, nawet nie zwiększyły się równolegle z inflacją, lecz w zasadzie utrzymały się na stałym poziomie w rozpatrywanym okresie.
(82) Wysiłki, których celem była racjonalizacja wykorzystania urządzeń produkcyjnych, zostały podjęte przez producentów i w ich wyniku zamknięto zakłady produkcyjne i ograniczono liczbę zatrudnionych.
Wspólnotowi producenci zdołali ograniczyć liczbę zwolnień pracowników poprzez przeniesienie części siły roboczej do bardziej rentownych sfer działalności ich przedsiębiorstw.
j) Wielkość dumpingu, ożywienie po poprzednim dumpingu lub subsydiowaniu
(83) Zważywszy na wielkość przywozu i ceny importowe, wpływ obecnej wielkości marginesu dumpingu na przemysł Wspólnoty nie może być uznany za znikomy.
(84) Ponadto nie stwierdzono żadnych oznak ożywienia w przemyśle Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem, po poprzednim dumpingu lub subsydiowaniu.
4.
Wniosek dotyczący szkody
(85) W rozpatrywanym okresie dumpingowy przywóz po niskich cenach, pochodzący z ChRL, znacznie wzrósł na rynku Wspólnoty i wszystkie wskaźniki świadczące o jego szkodliwym wpływie na sytuację przemysłu Wspólnoty kształtowały się w sposób niekorzystny.
(86) Niektóre z tych wskaźników uległy znacznemu pogorszeniu w rozpatrywanym okresie.
Tak się stało w wypadku wielkości produkcji, wielkości sprzedaży, udziału w rynku, rentowności, zwrotu z inwestycji i przepływu środków pieniężnych.
(87) Biorąc pod uwagę wszystkie czynniki, w szczególności spadek udziału w rynku przemysłu Wspólnoty, w czasie gdy wzrastało zużycie oraz znaczne straty finansowe prowadzące do ograniczenia poziomu inwestycji w okresie objętym dochodzeniem, wstępnie uznaje się, że przemysł Wspólnoty poniósł materialną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wprowadzenie
(88) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja przeanalizowała, czy dumpingowy przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) pochodzących z ChRL wyrządził szkodę materialną przemysłowi Wspólnoty. Znane czynniki inne niż dumpingowy przywóz, które w tym samym czasie mogły mieć szkodliwy wpływ na przemysł Wspólnoty, zostały również zbadane w celu uzyskania pewności, że ewentualna szkoda wywołana przez te inne czynniki nie została przypisana dumpingowemu przywozowi.
2.
Wpływ dumpingowego przywozu
(89) Dumpingowy przywóz z ChRL wzrósł o 138 % w rozpatrywanym okresie.
Wzrost ten następował szybciej niż zużycie we Wspólnocie, które zwiększyło się o 17 % w tym samym okresie.
Zarówno wzrost dumpingowego przywozu, jak i wzrost zużycia dla przemysłu Wspólnoty zbiegły się w czasie z obniżającą się wielkością sprzedaży.
Udział w rynku dumpingowego przywozu zwiększył się o ponad 100 % w rozpatrywanym okresie.
Ten wzrost udziału przywozu w rynku nastąpił równolegle z proporcjonalnym zmniejszeniem się udziału w rynku przemysłu Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem.
Dlatego jest oczywiste, że ten przywóz przejął część udziału w rynku utraconą przez przemysł Wspólnoty.
(90) Ten większy dumpingowy przywóz przyczynił się również do podcięcia cen przemysłu Wspólnoty o bardzo istotny margines, tak więc można rozsądnie uznać, że ten przywóz jest odpowiedzialny za spadek cen, który doprowadził do strat w przemyśle Wspólnoty.
Niski poziom cen dumpingowego przywozu spowodował również tłumienie cen i przemysł Wspólnoty nie mógł podnieść swoich cen, by pokryć wzrost kosztów.
Ponadto nie mógł on zwiększyć stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnych, co w racjonalny sposób mogłoby mieć miejsce przy wzroście zużycia, odnotowanym w rozpatrywanym okresie.
(91) Wobec powyższego wstępnie ustalono, że presja wywierana przez rozpatrywany przywóz, którego wielkość i udział w rynku znacznie wzrosły i który był realizowany po niskich cenach dumpingowych, miał zasadniczy wpływ na pogorszenie się sytuacji przemysłu Wspólnoty, w szczególności w postaci utraconej sprzedaży i udziału w rynku, spadku rentowności, zwrotu z inwestycji i zdolności do podwyższenia kapitału.
3.
Wpływ innych czynników
a) Wyniki osiągane w wywozie przez przemysł Wspólnoty
(92) Należy stwierdzić, że wyniki osiągane w wywozie przez przemysł Wspólnoty pogorszyły się w okresie objętym dochodzeniem.
Wielkość wywozu poza Wspólnotę w rozpatrywanym okresie wyniosła zaledwie 11 % całkowitej wartości sprzedaży przemysłu Wspólnoty.
Przeciętnie ceny eksportowe kształtowały się na niższym poziomie niż ceny we Wspólnocie w rozpatrywanym okresie.
Było to jednak głównie spowodowane różnym asortymentem produktów.
Należy podkreślić, że obecność chińskich producentów na rynkach wywozu przyczyniła się do zmniejszenia zysków z tytułu wywozu, osiąganych przez przemysł Wspólnoty.
Niemniej jednak, w przeciwieństwie do sprzedaży we Wspólnocie, wywóz wciąż przynosił niewielkie zyski do okresu objętego dochodzeniem, a zatem nie mógł w istotny sposób przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
+++++ TABLE +++++
(93) Biorąc pod uwagę niewielki udział sprzedaży wywozowej w całej działalności przemysłu Wspólnoty, należy uznać, że nie był to czynnik, który mógł wyrządzić jakąkolwiek szkodę materialną zainteresowanym.
b) Inwestycje przemysłu Wspólnoty
(94) Stwierdzono, że w rozpatrywanym okresie zrealizowano duże i ważne inwestycje.
Duże inwestycje zrealizowane w latach 2001 i 2002 zostały zaplanowane w roku 1999, jeszcze przed wejściem na szeroką skalę Chin na rynek Wspólnoty, i w normalnych warunkach, przy braku dumpingowego przywozu, decyzje w sprawie tych inwestycji zostałyby uznane z słuszne i racjonalne.
Co więcej, znaczną część tych inwestycji stanowiły inwestycje restytucyjne.
c) Przywóz z innych krajów trzecich
(95) Przywóz z innych krajów trzecich w żaden sposób nie przyczynił się do wyrządzenia szkody materialnej, ponieważ przywóz pochodzący z innych źródeł niż ChRL jest znikomy.
Przywóz z tych państw stanowi tylko 11 % łącznego przywozu, a jego udział w rynku zmniejszył się od roku 2000 i w okresie objętym dochodzeniem kształtował się na poziomie zaledwie 4 %.
+++++ TABLE +++++
(96) Dochodzenie wykazało również, że rozszerzenie Wspólnoty nie miało wpływu na powyższe wnioski sformułowane dla „starych” piętnastu Państw Członkowskich.
W nowych Państwach Członkowskich nie prowadzi się tego rodzaju produkcji na dużą skalę, a drobni producenci działają jedynie w Polsce, Czechach, Słowacji i Słowenii.
d) Kurs wymiany euro/USD
(97) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że szkoda wyrządzona przemysłowi Wspólnoty była konsekwencją preferencyjnego kursu wymiany euro/USD stosowanego dla chińskich producentów.
(98) W szczególnym przypadku rozpatrywanego produktu przywóz z krajów trzecich innych niż ChRL również skorzystał z aprecjacji euro.
Jednakże w rozpatrywanym okresie nastąpił spadek przywozu z tych państw, podczas gdy przywóz z ChRL zwiększył się w tym samym okresie o 138 %.
Chociaż nie można prima facie wykluczyć, że aprecjacja euro względem USD mogła przyczynić się do uprzywilejowania przywozu rozpatrywanego produktu z ChRL, fakt, że wahania kursu walutowego nie miały wpływu na przywóz z innych krajów trzecich, świadczy o tym, że nie może on być uznany za czynnik powodujący gwałtowny napływ dumpingowego przywozu z ChRL.
e) Polityka sprzedaży
(99) Niektóre zainteresowane strony również twierdziły, że przemysł Wspólnoty oferował produkty pewnym swoim dużym odbiorcom po cenach znacznie niższych niż ceny wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) przywożone z ChRL.
Ich zdaniem powodem tego było wykorzystywanie wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) jako "narzędzi sprzedaży" większych i droższych urządzeń do obsługi i podawania materiałów.
Takie postępowanie mogło przyczynić się do domniemanej szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
(100) Należy stwierdzić, że wózki jezdniowe ręczne (paletowe) są faktycznie często wykorzystywane jako "narzędzie sprzedaży", które ma zachęcić odbiorców do nabycia zestawów składających się z wózków jezdniowych ręcznych i/lub innych, droższych urządzeń do obsługi i podawania materiałów.
Niemniej jednak nie ma żadnych dowodów na to, że są to znaczące ilości lub że są sprzedawane po cenach szczególnie niskich.
f) Strategiczne błędy popełnione przez producentów WE, takie jak niska jakość produktów i produkcja własnych części
(101) Importerzy wspólnotowi twierdzili, że szkoda wyrządzona przemysłowi Wspólnoty została spowodowana między innymi wprowadzeniem produktów o niskiej jakości na rynek Wspólnoty i outsourcingiem części.
(102) W rzeczywistości dochodzenie wykazało, że wspólnotowi producenci wprowadzili nowe modele produktów o niższej jakości i po niższych cenach w porównaniu z produkowanymi przez siebie modelami standardowymi.
Jednakże twierdzą oni zdecydowanie, że jest to reakcja na duży napływ dumpingowego przywozu takich produktów z ChRL, a nie na normalny rozwój rynku.
(103) Taki sam powód wspólnotowi producenci podają na uzasadnienie wydzielenia poza zakres swojej działalności zaopatrzenia w niektóre części.
Czują się zmuszeni do maksymalizacji zysków i ograniczenia strat w czasie utrzymywania się chińskiego dumpingu.
4.
Wniosek dotyczący związku przyczynowego
(104) Dochodzenie wykazało, że znaczne ilości dumpingowego przywozu przyczyniły się do poważnego spadku cen w przemyśle Wspólnoty, a przemysł ten nie zdołał zachować udziału w rynku i wykorzystać zdolności produkcyjnych w zadowalającym stopniu, przede wszystkim z powodu chińskiego podcięcia cenowego i obniżenia cen.
W ciągu tego samego okresu wielkość przywozu z ChRL i jego udział w rynku stale gwałtownie rosły.
Komisja wstępnie stwierdziła, że chiński przywóz stanowi zasadniczą, jeśli nie jedyną, przyczynę szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
(105) Biorąc pod uwagę powyższą analizę, w której wyraźnie rozróżniono skutki dla sytuacji przemysłu Wspólnoty, jeśli takie miały miejsce, wszystkich znanych czynników i oddzielono od wywołanych szkodliwym wpływem przywozu dumpingowego, wstępnie stwierdza się, że te inne czynniki nie miały wpływu w istotnym stopniu na szkodę wyrządzoną przemysłowi Wspólnoty.
Dlatego wstępnie przyjmuje się, że materialna szkoda poniesiona przez przemysł Wspólnoty, której dowodzi pogorszenie się wszystkich wskaźników świadczących o wystąpieniu szkody oraz, w szczególności, sytuacja, w której ten przemysł ponosi straty, ujemny przychód ze sprzedaży i zwrot z inwestycji, a także trudności z podwyższeniem kapitału zostały spowodowane dumpingowym przywozem pochodzącym z ChRL.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(106) Komisja badała, czy pomimo wstępnych wniosków w sprawie istnienia szkodliwego dumpingu są ważne powody, które mogły doprowadzić do wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leży przyjęcie środków w tym konkretnym przypadku.
W tym celu, i zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, poddała ona analizie, na podstawie wszystkich przedłożonych jej dowodów, wpływ ewentualnych środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie oraz konsekwencje nieprzyjęcia środków.
2.
Interes przemysłu Wspólnoty
(107) Przemysł Wspólnoty w przeszłości tworzyło wiele zarówno drobnych, jak i dużych producentów wózków jezdniowych ręcznych (paletowych).
Badanie wykazało, że wiele przedsiębiorstw zaprzestało działalności w rozpatrywanym okresie lub bezpośrednio po jego zakończeniu.
Wielu spośród tych dawnych producentów zmieniło główny profil swojej działalności i obecnie funkcjonują jako importerzy/podmioty gospodarcze zajmujące się sprzedażą rozpatrywanego produktu.
Cztery przedsiębiorstwa stanowiące przemysł Wspólnoty były zmuszone podjąć radykalne przedsięwzięcia restrukturyzacyjne, takie jak zamknięcie zakładów produkcyjnych i wdrożenie na znaczną skalę polityki zwolnień pracowniczych w ciągu roku 2003 i w okresie objętym dochodzeniem.
(108) Oczekuje się, że po nałożeniu środków antydumpingowych zarówno wielkość sprzedaży, jak i ceny sprzedaży przemysłu Wspólnoty na rynku Wspólnoty wzrosną.
Dzięki temu nastąpi poprawa rentowności przemysłu Wspólnoty i zostanie wyeliminowana groźba kolejnych zamknięć zakładów produkcyjnych.
W dalszym ciągu przewiduje się również, że niektóre zakłady produkcyjne, które musiały zostać zamknięte, będzie można ponownie uruchomić i stworzyć w ten sposób nowe możliwości zatrudnienia.
(109) Jeżeli natomiast środki antydumpingowe nie zostałyby nałożone, istnieje prawdopodobieństwo, że niekorzystne tendencje w przemyśle Wspólnoty się utrzymają.
Będzie on w dalszym ciągu tracił udział w rynku i ponosił straty, które w perspektywie krótkoterminowej wzrosną.
W perspektywie długoterminowej produkcja wspólnotowa zostałaby zaniechana.
3.
Interes dostawców wspólnotowych
(110) Żaden ze wspólnotowych dostawców wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) nie złożył oświadczenia w toku niniejszego dochodzenia, w formie odpowiedzi na kwestionariusz.
Niemniej jednak jest oczywiste, że jeśli nie zostaną nałożone środki, wielu dostawców odczuje poważne skutki i prawdopodobnie będą oni musieli zamknąć swoją działalność.
Powodem jest to, że przetrwanie drobnych dostawców części do produkcji mechanizmów hydraulicznych lub dostawców kół jest uzależnione od sprzedaży części wspólnotowym producentom wózków jezdniowych ręcznych (paletowych).
4.
Interes niepowiązanych importerów/podmiotów gospodarczych
(111) Wielu niepowiązanych importerów/podmiotów gospodarczych odpowiedziało na kwestionariusz w wyznaczonym terminie i współpracowało w toku dochodzenia.
Wszyscy sprzeciwili się nałożeniu środków.
(112) Importerzy/podmioty gospodarcze, którzy złożyli oświadczenia w tej sprawie, są bardzo zróżnicowani zarówno pod względem wielkości, jak i znaczenia działalności dotyczącej wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) w całej swojej działalności gospodarczej.
Tylko niewielka liczba importerów/podmiotów gospodarczych jest w głównej mierze uzależniona od działalności dotyczącej wózków jezdniowych ręcznych (paletowych), która może stanowić nawet 95 % ich obrotów.
Niemniej jednak dochodzenie wykazało, że w wypadku większości importerów i podmiotów gospodarczych sprzedaż wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) stanowi mniej niż 3 % ich łącznych obrotów.
Jeżeli zostałyby nałożone środki antydumpingowe, jest mało prawdopodobne, by te podmioty gospodarcze odczuwały ich poważne skutki, ponieważ działalność dotycząca wózków, o których mowa, nie jest dla nich działalnością podstawową i z łatwością mogą one zmienić swój portfel produktów.
Ponadto wielu spośród tych importerów/podmiotów gospodarczych jest lub było odbiorcami przemysłu Wspólnoty i w razie konieczności może przestawić swoją działalność, jeżeli środki zostałyby nałożone.
(113) Importerzy przedstawili również argument, że wielkość wspólnotowej produkcji jest niewystarczająca dla zaspokojenia zapotrzebowania i że z tego względu przywóz jest niezbędny.
Stwierdzili oni również, że wspólnotowi producenci mogą nie dostarczać produktów tej samej jakości i reagować elastycznie na zapotrzebowanie przy realizacji dostaw rozpatrywanego produktu.
Jest oczywiste, że wspólnotowa produkcja nie jest w stanie zaspokoić potrzeb wynikających ze zużycia we Wspólnocie, jednakże istnieją w niej znaczne niewykorzystane zdolności produkcyjne, a także są dostępne inne źródła przywozu, z których można pokryć pewne niedobory.
Co więcej, celem środków antydumpingowych nie jest wyeliminowanie dumpingowego przywozu, lecz zapewnienie, że jest on wprowadzany do Wspólnoty po uczciwych cenach.
(114) Wobec tego wstępnie ustalono, że jeżeli środki zostałyby nałożone, nie miałyby one istotnego wpływu na sytuację niepowiązanych importerów i podmiotów gospodarczych, których działalność dotyczy wózków jezdniowych ręcznych (paletowych).
5.
Interes użytkowników
(115) Większość użytkowników wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) stanowią magazyny, supermarkety, przedsiębiorstwa transportowe i zajmujące się obsługą i przemieszczaniem towarów.
Odpowiedzi na stosowny kwestionariusz otrzymano od dwóch użytkowników.
Użytkownicy ci zachowali neutralność w sprawie nałożenia środków.
Ponadto nie przedstawili oni żadnych elementów, które mogłyby wynikać dla ich działalności z tytułu nałożenia środków antydumpingowych.
W każdym razie uznaje się, że wózki jezdniowe ręczne (paletowe) mają niewielkie znaczenie w ich działalności.
(116) Brak dalszej współpracy ze strony użytkowników w tej sprawie prowadzi do sformułowania wstępnego wniosku, że środki antydumpingowe nie miałyby istotnego wpływu na sytuację użytkowników we Wspólnocie.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(117) Należy stwierdzić, że sytuacja przemysłu Wspólnoty, w której ponosi on straty, jest wynikiem trudności w konkurowaniu z dumpingowym przywozem wprowadzanym po nieuczciwie niskich cenach.
(118) Uznaje się, że nałożenie środków pozwoli przywrócić uczciwą konkurencję na rynku.
Dzięki nim przemysł Wspólnoty powinien przynajmniej mieć możliwość zwiększenia swojej produkcji i, być może, w ograniczonym zakresie, także cen sprzedaży, uzyskując w ten sposób niezbędny poziom zwrotu poniesionych kosztów, uzasadniający dalsze inwestowanie w urządzenia produkcyjne.
Jeżeli środki nie zostałyby nałożone, powstałoby poważne zagrożenie dla ekonomicznej żywotności przemysłu Wspólnoty, którego likwidacja przyczyniłaby się do ograniczenia podaży i konkurencji dla użytkowników.
(119) Na podstawie powyższego wstępnie uznaje się, że nałożenie tymczasowych środków antydumpingowych nie będzie wbrew interesowi Wspólnoty.
H. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom wyeliminowania szkody
(120) Zgodnie ze wstępnymi wnioskami sformułowanymi w odniesieniu do dumpingu szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, powinny zostać nałożone tymczasowe środki w celu przeciwdziałania dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi Wspólnoty przez dumpingowy przywóz.
(121) W celu określenia poziomu tymczasowych środków wzięto pod uwagę zarówno ustalony margines dumpingu, jak i kwoty należności celnych niezbędnych dla wyeliminowania szkody ponoszonej przez przemysł Wspólnoty.
(122) Tymczasowe środki powinny zostać nałożone na poziomie wystarczającym do wyeliminowania szkody wyrządzonej przez ten przywóz, bez przekraczania ustalonego marginesu dumpingu.
Przy wyliczaniu kwot należności celnych, niezbędnych do wyeliminowania skutków szkodliwego dumpingowego przywozu uznano, że wszelkie środki powinny stworzyć przemysłowi Wspólnoty możliwości pokrycia kosztów produkcji i uzyskania całkowitego zysku przed opodatkowaniem na poziomie, który w rozsądny sposób byłby osiągnięty przez przemysł tego rodzaju z tytułu sprzedaży produktu podobnego na rynku Wspólnoty w normalnych warunkach konkurencji, tzn. przy braku dumpingowego przywozu.
Do obliczeń przyjęto 5 % marżę zysku przed opodatkowaniem w stosunku do obrotów, ponieważ wykazano, że jest to poziom, który byłby rozsądnie oczekiwany, gdyby nie istniał szkodliwy dumping, gdyż był to poziom zysku osiągany przez przemysł Wspólnoty, zanim chiński przywóz do Wspólnoty zaczął znacząco rosnąć w rozpatrywanym okresie.
Na tej podstawie została obliczona cena produktu podobnego nieprzynosząca szkody przemysłowi Wspólnoty.
Została ona uzyskana poprzez dodanie wyżej wymienionej marży zysku, wynoszącej 5 %, do kosztów produkcji.
(123) Niezbędny wzrost ceny został następnie określony w drodze porównania średniej ważonej ceny importowej, przyjętej do wyliczenia poziomu podcięcia cenowego, ze średnią niewywołującą szkody ceną produktów sprzedawanych przez przemysł Wspólnoty na rynku wspólnotowym.
Każda różnica wynikająca z takiego porównania została następnie wyrażona procentowo względem średniej ceny importowej cif.
Te różnice we wszystkich przypadkach przekraczały ustalony margines dumpingu.
2.
Tymczasowe środki
(124) Ponieważ poziom wyeliminowania szkody jest wyższy od ustalonego marginesu dumpingu, tymczasowe środki powinny opierać się na drugiej wartości zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Stawki cła antydumpingowego dla ChRL powinny być następujące:
+++++ TABLE +++++
(125) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały ustanowione na podstawie ustaleń dokonanych w toku niniejszego dochodzenia.
Dlatego są odzwierciedleniem sytuacji ustalonej w wyniku tego dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do stawek dla całego terytorium kraju, stosujących się do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") mają wyłącznie zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z zainteresowanego państwa i wyprodukowanych przez te przedsiębiorstwa i w ten sposób przez konkretne, wymienione osoby prawne.
Przywożone produkty, wytworzone przez każde inne przedsiębiorstwo, które nie zostało specjalnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, w tym także podmioty powiązane ze specjalnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawkom stosującym się do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(126) Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
J-79 5/17
Rue de la Loi/Wetstraat 200
B-1049 Bruksela
[3] z podaniem stosownych informacji, w szczególności dotyczących wszelkich zmian w działalności przedsiębiorstwa, związanych z produkcją, sprzedażą krajową i wywozową mającą związek z np. taką zmianą nazwy lub podmiotów zajmujących się produkcją bądź sprzedażą.
Komisja, stosownie do przypadku, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zmieni rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
I. PRZEPISY KOŃCOWE
(127) W interesie racjonalnego zarządzania należy ustalić okres dla zainteresowanych stron, które się zgłosiły w wyznaczonym terminie, wskazanym w zawiadomieniu zawierającym zaproszenie do składania uwag, na przedstawienie ich na piśmie i wystąpienie z wnioskiem o przesłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł, dokonane do celów niniejszego rozporządzenia, mają charakter wstępny i mogą być ponownie rozpatrzone w razie konieczności nałożenia cła ostatecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje nałożone tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) i ich zasadniczych części, tzn. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych kodami CN ex84279000 i ex84312000 (kody TARIC 8427900010 i 8431200010), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawki tymczasowego cła antydumpingowego stosujące się do ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, są następujące:
+++++ TABLE +++++
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktów, o których mowa w ust. 1, jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia w wysokości odpowiadającej kwocie tymczasowego cła.
4.
Jeżeli nie zostało określone inaczej, stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony, w ciągu 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą wystąpić z wnioskiem o ujawnienie zasadniczych faktów i okoliczności, na podstawie których zostało przyjęte niniejsze rozporządzenie, zgłosić swoje uwagi na piśmie i wystąpić z wnioskiem o przesłuchanie przez Komisję.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłosić uwagi dotyczące niniejszego rozporządzenia w ciągu miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 129/2005
z dnia 20 stycznia 2005 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 955/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Klasyfikacja "urządzeń dźwiękowych o częstotliwości słyszalnej" w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 955/98 z dnia 29 kwietnia 1998 r. dotyczącym klasyfikacji pewnych towarów według Nomenklatury Scalonej [3] doprowadziła do klasyfikacji tak zwanych „systemów kina domowego” do kodu CN 85438995.
Ponieważ taka klasyfikacja nie jest w zgodzie z klasyfikacją zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, musi być uważana za nieprawidłową.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 955/98 powinno być zatem odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN, wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Punkt 2 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 955/98 zostaje usunięty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 130/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1676/2004 z dnia 24 września 2004 r. w sprawie przyjęcia autonomicznych oraz przejściowych środków dotyczących przywozów niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Bułgarii i wywozów niektórych przetworzonych produktów do Bułgarii [6] z mocą począwszy od dnia 1 października 2004 r., przetworzone produkty rolne wywone do Bułgarii, niewymienione w załączniku I do Traktatu, nie kwalifikują się do otrzymania refundacji wywozowych.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 1 z mocą od dnia 1 października 2004 r., stawki ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do produktów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, jeżeli są one wywożone do Bułgarii.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 131/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji odnośnie do pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów w handlu światowym, wymienionych w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g) tego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, dla których powinna być ustalona stawka refundacji odnośnie do produktów wywożonych w formie towarów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawka refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych powinna być ustalana każdego miesiąca.
(4) Jednak w przypadku pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia zobowiązań podjętych w związku z tymi refundacjami, jeżeli z wyprzedzeniem zostaną ustalone wysokie stawki refundacji.
Aby uniknąć takiej sytuacji, należy zastosować środki zapobiegawcze, ale nie uniemożliwiające zawieranie długoterminowych umów.
Ustalenie szczegółowych stawek refundacji dla ustalonych z wyprzedzeniem refundacji odnośnie do tych produktów powinno pozwolić na osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 przewiduje, że przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku rozpatrywanych produktów w odniesieniu do produktów podstawowych wyszczególnionych w załączniku A do tego rozporządzenia lub produktów przyrównywanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełnia odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] stanowi, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny zostać udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1676/2004 z dnia 24 września 2004 r. w sprawie przyjęcia autonomicznych oraz przejściowych środków dotyczących przywozów niektórych przetworzonych produktów rolnych pochodzących z Bułgarii i wywozów niektórych przetworzonych produktów do Bułgarii [4] z mocą od dnia 1 października 2004 r. przetworzone produkty rolne wyworzone do Bułgarii, nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, nie podlegają refundacjom wywozowym.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji odnoszące się do produktów podstawowych, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 1 oraz z mocą od dnia 1 października 2004 r., stawek ustalonych w załączniku nie stosuje się do towarów wywożonych do Bułgarii nieobjtych załącznikiem I do Traktatu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 132/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 17/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 133/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony – istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i które podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 134/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 135/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 8 lit. e).
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [3], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej, jęczmiennej, ryżowej lub ryżu łamanego;
b) 0,00 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 136/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 stycznia 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 stycznia 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 137/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 stycznia 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 stycznia 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 138/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 stycznia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 17,74 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 139/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie szczególnego środka interwencyjnego w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 stycznia 2005 r. w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla owsa w wysokości 30,90 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 140/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 141/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 stycznia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 31,49 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 147500 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 142/2005
z dnia 27 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 stycznia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 29,25 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 44000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 143/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 144/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
w sprawie 75. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 75. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 25 stycznia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 145/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz węglanu baru pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
(1) Dnia 30 kwietnia 2004 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu węglanu baru pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL" lub "kraj rozpatrywany") do Unii Europejskiej.
(2) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej w marcu 2004 r. przez Solvay Barium Strontium GmbH ("skarżący"), jedynego producenta węglanu baru we Wspólnocie, którego produkcja stanowi 100 % produkcji wspólnotowej.
Skarga zawierała dowody na to, że omawiany produkt jest przedmiotem dumpingu oraz że stosowany dumping spowodował istotną szkodę, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
2.
ZAINTERESOWANE STRONY POSTĘPOWANIA
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania producenta skarżącego, producentów eksportujących, importerów, dostawców oraz użytkowników, co do których wiadomo, że są zainteresowani, a także przedstawicieli ChRL.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie swoich opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Skarżący producent, producenci eksportujący, importerzy, użytkownicy oraz stowarzyszenia użytkowników wyraziły swoje opinie.
Wysłuchano wszystkie zainteresowane strony, które o to wystąpiły i wykazały, że powinny zostać wysłuchane.
(5) Aby pozwolić producentom eksportującym w ChRL na złożenie wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych ("MET") lub o traktowanie indywidualne ("IT"), gdyby o to wystąpili, Komisja wysłała formularze wniosku MET i IT wszystkim jej znanym zainteresowanym przedsiębiorstwom chińskim.
Pięć przedsiębiorstw poprosiło o MET, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, lub IT, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają wymogów uzyskania MET.
(6) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała, że ze względu na dużą liczbę eksporterów/producentów i importerów może zastosować kontrolę wyrywkową w niniejszym dochodzeniu.
Jednak z powodu niższej od oczekiwanej liczby producentów eksportujących w ChRL oraz importerów i użytkowników we Wspólnocie, którzy wyrazili chęć współpracy, zdecydowano, że kontrola wyrywkowa nie była konieczna.
(7) Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim znanym jej zainteresowanym stronom oraz wszystkim innym przedsiębiorstwom, które zgłosiły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od skarżącego producenta ze Wspólnoty, pięć niepowiązanych importerów, jednego dostawcy surowców, sześciu użytkowników, jednego zrzeszenia użytkowników oraz pięciu producentów eksportujących w ChRL.
(8) Komisja pozyskała i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za konieczne do tymczasowego określenia dumpingu, wynikającej szkody oraz interesu wspólnotowego.
Wizyt weryfikacyjnych dokonano w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) producent wspólnotowy:
- Solvay Barium Strontium GmbH, Niemcy;
b) producenci eksportujący w ChRL:
- Hubei Jingshan Chutian Barium Salt Corp. Ltd,
- Zaozhuang Yongli Chemical Co.,
- Guizhou Hongkaj Chemical Co.
Ltd i powiązane przedsiębiorstwo Hengyang Hong Xiang Co.
Ltd,
- Guizhou Red Star Developing Co.,
- Hebei Xinji Chemical Group Co.
Ltd;
c) niepowiązani importerzy:
- Kimpe Sarl, Francja,
- Norkem BV, Holandia;
d) użytkownicy wspólnotowi:
- Ilpea Spa, Włochy.
(9) Biorąc pod uwagę potrzebę ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którzy mogą nie uzyskać MET, przeprowadzono weryfikację w siedzibie poniższego przedsiębiorstwa w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z państwa analogicznego:
- Chemical Products Corporation ("CPC"), Cartersville, producent w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
3.
OKRES DOCHODZENIA
(10) Dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody objęło okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. ("OD").
Badanie trendów istotnych dla oceny szkody objęło okres od stycznia 2000 r. do końca OD ("okres rozpatrywany").
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
ROZPATRYWANY PRODUKT
(11) Rozpatrywanym produktem jest rodzaj węglanu baru zawierający stront o zawartości wagowej przekraczającej 0,07 % i zawierający siarkę o zawartości wagowej przekraczającej 0,0015 %, w postaci sproszkowanej, w postaci sprasowanych granulek lub prażonych granulek, pochodzący z ChRL, objęty kodem CN ex28366000.
2.
PRODUKT PODOBNY
(12) Nie wykazano żadnych różnic między rozpatrywanym produktem a węglanem baru produkowanym i sprzedawanym na rynku wewnętrznym w ChRL i Stanach Zjednoczonych Ameryki ("USA"), które służyły jako kraj analogiczny w celu ustalenia wartości normalnej odnośnie do przywozów z ChRL.
W rzeczywistości węglan baru produkowany i sprzedawany w USA posiada te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania, co eksportowany z ChRL do Wspólnoty.
Podobnie nie wykazano żadnych różnic między rozpatrywanym produktem a węglanem baru produkowanym przez przemysł wspólnotowy i sprzedawanym na rynku wspólnotowym.
Oba produkty posiadają te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania.
W rezultacie węglan baru produkowany i sprzedawany na rynku wewnętrznym w ChRL oraz węglan baru produkowany i sprzedawany na rynku wewnętrznym w kraju analogicznym, jak również węglan baru produkowany i sprzedawany we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania.
Dlatego uznano, że wszystkie typy węglanu baru uważa się za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
TRAKTOWANIE NA ZASADACH RYNKOWYCH
(13) W dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozów pochodzących z ChRL wartość normalna zostanie ustalona zgodnie z ustępami 1–6 art. 2 rozporządzenia podstawowego dla producentów, co do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(14) Skrótowo i wyłącznie w celu konsultacji, poniżej streszczono te kryteria, których spełnienie muszą wykazać wnioskujące przedsiębiorstwa:
- decyzje dotyczące działalności są podejmowane, a koszty są ponoszone w odpowiedzi na sygnały rynkowe, bez znaczącej ingerencji państwa,
- księgi rachunkowe podlegają niezależnemu audytowi zgodnemu z międzynarodowymi normami rachunkowości i stosowanemu do wszystkich celów,
- nie ma żadnych znaczących zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej,
- pewność i stabilność prawna są zapewnione przez uregulowania w prawie upadłościowym i majątkowym,
- wymiana walutowa jest przeprowadzana według kursu rynkowego.
(15) Pięciu producentów eksportujących w ChRL zwróciło się o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i odpowiedziało na formularz wniosku MET dla producentów eksportujących.
(16) Wnioski dwóch przedsiębiorstw odrzucono na podstawie pierwszej analizy formularza wniosku MET, która nie wykazała spełnienia wszystkich kryteriów.
W szczególności przedsiębiorstwa, które były całkowicie lub w przeważającej mierze własnością państwa i posiadały zarząd składający się całkowicie lub w przeważającej mierze z dyrektorów wyznaczonych przez Państwo, nie potrafiły wykazać, że Państwo nie ingerowało w znaczący sposób w decyzje dotyczące ich działalności.
W przypadku trzech pozostałych przedsiębiorstw Komisja uzyskała i zweryfikowała w siedzibach tych przedsiębiorstw informacje dostarczone we wnioskach MET i uznane za konieczne.
(17) Dochodzenie wykazało, że dwa przedsiębiorstwa spełniały wszystkie wymagane kryteria i dlatego przyznano im MET.
MET przyznano następującym producentom eksportującym w ChRL:
- Hubei Jingshan Chutian Barium Salt Corp. Ltd,
- Zaozhuang Yongli Chemical Co.
(18) Poniższa tabela zawiera podsumowanie postanowienia, zgodnie z którym trzem przedsiębiorstwom nie przyznano MET, według każdego z pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Źródło: Zweryfikowane wypełnione kwestionariusze współpracujących chińskich eksporterów
Przedsiębiorstwo _BAR_ Kryteria _BAR_
Art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze _BAR_ Art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie _BAR_ Art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie _BAR_ Art. 2 ust. 7 lit. c) tiret czwarte _BAR_ Art. 2 ust. 7 lit. c) tiret piąte _BAR_
1 _BAR_ Niespełnione _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
2 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
3 _BAR_ Niespełnione _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
(19) Rozpatrywanym przedsiębiorstwom umożliwiono wyrażenie swoich uwag odnośnie do powyższych konkluzji.
(20) Odnośnie do przedsiębiorstwa 2 niemożliwe było ustalenie udziałowców jego przedsiębiorstwa powiązanego ani określenie, kto ostatecznie kontrolował przedsiębiorstwo.
Dlatego nie można było wykluczyć znaczącej ingerencji państwa.
Chociaż przedsiębiorstwo zakwestionowało to stwierdzenie, nie potrafiło dostarczyć jakichkolwiek informacji lub dowodów, które wykazałyby, że było kontrolowane głównie przez prywatnych przedsiębiorców i było wolne od znaczącej ingerencji państwa.
Dlatego uznano, że kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione.
(21) W przypadku tego samego przedsiębiorstwa dochodzenie wykazało znaczące uchybienia w kontrolowanych księgach rachunkowych.
Audytorzy samego przedsiębiorstwa wyrazili swoje zastrzeżenia odnośnie do m.in. zaksięgowanych kwot sprzedaży, wyceny aktywów i amortyzacji.
Przedsiębiorstwo nie wprowadziło jednak żadnych korekt mających na celu naprawę uchybień wykazanych przez audytorów oraz nie potrafiło wyjaśnić, dlaczego do tej pory nie uwzględniono ich zastrzeżeń.
Ze względu na te uchybienia nie byłoby możliwe przeprowadzenie rzetelnej kalkulacji dumpingowej na tej podstawie.
Chociaż przedsiębiorstwo zakwestionowało te wnioski, nie udzieliło żadnego rozsądnego wyjaśnienia, dlaczego jego księgi rachunkowe miałyby być wiarygodne pomimo tych uchybień.
Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione czynniki poddające w wątpliwość wiarygodność ksiąg rachunkowych oraz fakt, że wskazane przez audytorów uchybienia nie zostały poprawione, uznano, że kryterium określone w art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego nie zostało spełnione.
(22) Odnośnie do nabycia aktywów przedsiębiorstwa 2, przedsiębiorstwo nie potrafiło wyjaśnić, na jakich warunkach niektóre aktywa przedsiębiorstwa zostały przekazane z wcześniej istniejącego przedsiębiorstwa będącego spółdzielnią.
Dlatego Komisja uznała, że warunki art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione.
Przedsiębiorstwo 2 nie zgodziło się z powyższymi wnioskami, lecz nie udzieliło jakichkolwiek informacji lub dowodów dotyczących przekazania aktywów, które wykazałyby, że nie miały miejsca istotne zakłócenia ze strony poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.
Dlatego roszczenie wysunięte przez przedsiębiorstwo 2 było nieuzasadnione i zostało odrzucone.
(23) Skonsultowano się z komitetem doradczym, a bezpośrednio zainteresowane strony otrzymały stosowne informacje.
Przemysł wspólnotowy miał możliwość wyrażenia swojej opinii i nie sprzeciwił się postanowieniu odnośnie MET.
2.
TRAKTOWANIE INDYWIDUALNE (IT)
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, w danym przypadku wprowadza się ogólnokrajowe cło dla krajów podlegających art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, z wyjątkiem przypadków gdy przedsiębiorstwa potrafią wykazać, zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, że: a) mogą swobodnie repatriować kapitał i dochody; b) ich ceny oraz ilości towarów na eksport, jak również warunki sprzedaży są swobodnie określane; c) większość udziałów należy do osób prywatnych. Urzędnicy państwowi w zarządzie lub zajmujący kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości; w przeciwnym razie należy wykazać, że mimo to przedsiębiorstwo jest wystarczająco niezależne od ingerencji państwa; d) waluty obce są przeliczane po kursach rynkowych; i e) jakakolwiek ingerencja państwa nie pozwala na obejście środków, jeżeli eksporterom przyzna się zróżnicowane stawki cła.
(25) Trzech producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, zwróciło się również z wnioskiem o traktowanie indywidualne.
Dlatego Komisja zbadała, czy trzej producenci eksportujący wykazali, że spełniają kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(26) Ustalono, że dwa przedsiębiorstwa (przedsiębiorstwo 1 i 3) są całkowicie lub w przeważającej mierze własnością państwa i posiadają zarząd składający się całkowicie lub w przeważającej mierze z dyrektorów wyznaczonych przez państwo.
Przedsiębiorstwa te nie potrafiły wykazać, że są wystarczająco niezależne od ingerencji państwa i w rezultacie nie spełniły warunków określonych w art. 9 ust. 5 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(27) Chociaż trzeci producent eksportujący (przedsiębiorstwo 2) był częściowo własnością prywatną, nie potrafił on wykazać, kto go ostatecznie kontrolował i dlatego niemożliwe było wykluczenie znaczącej ingerencji państwa.
W rezultacie przedsiębiorstwo nie było w stanie wykazać, że spełniało kryterium 9 ust. 5 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(28) Ponadto odnośnie do wszystkich trzech przedsiębiorstw ustalono, że istnieje ryzyko obejścia środków w razie, gdyby omawianym eksporterom przyznano indywidualną stawkę cła.
Ryzyko to częściowo wynika z wyżej wspomnianego wpływu państwa na funkcjonowanie dwóch ze wspomnianych przedsiębiorstw oraz z faktu, że trzeci eksporter również nie potrafił wykazać braku znaczącego wpływu państwa.
Poza tym, z uwagi na towarowy charakter produktu, którego nie można zidentyfikować jako wyprodukowanego przez konkretnego producenta, ryzyko obejścia środków za pomocą wywozu przez przedsiębiorstwo z niższą stawką cła również uznano za znaczące.
Dlatego przedsiębiorstwa nie spełniały postanowień art. 9 ust. 5 lit. e) rozporządzenia podstawowego.
(29) W rezultacie żaden z trzech eksportujących producentów nie spełniał wszystkich warunków określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Dlatego uznano, że IT nie należy przyznawać żadnemu z eksportujących producentów, którym nie przyznano MET.
3.
WARTOŚĆ NORMALNA
3.1. Ustalenie wartości normalnej dla wszystkich producentów eksportujących, którym nie przyznano MET
a) Kraj analogiczny
(30) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, należy ustalić normalną wartość na podstawie cen lub wartości konstruowanej w państwie trzecim o gospodarce rynkowej ("kraj analogiczny").
(31) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Stany Zjednoczone uznano za państwo trzecie o gospodarce rynkowej nadające się do ustalenia wartości normalnej dla ChRL.
Zainteresowane strony zaproszono do wyrażenia swoich opinii odnośnie do tego wyboru.
(32) Trzech producentów eksportujących poddało ten wybór w wątpliwość, twierdząc, że poziom rozwoju gospodarczego, procesy produkcyjne oraz dostęp do surowców w Stanach Zjednoczonych i ChRL są różne.
Ponadto wskazano, że poziom konkurencji w Stanach Zjednoczonych jest niski z uwagi na fakt, że istnieje tam tylko jeden producent węglanu baru, a rynek wewnętrzny chroniony jest cłami antydumpingowymi.
Zaproponowano Koreę Południową, Rosję oraz Indie jako alternatywne kraje analogiczne.
(33) Komisja prosiła o współpracę inne potencjalne kraje analogiczne, takie jak Indie, Japonia i Brazylia.
Jednak żaden producent z tych państw nie wyraził chęci współpracy.
(34) Komisja uznała, że Korea Południowa nie jest właściwym krajem analogicznym, ponieważ nie posiada krajowych zasobów barytu, najważniejszego surowca, a produkcja węglanu baru w tym kraju jest niewielka.
Ponadto Komisja odrzuciła Rosję jako właściwy kraj analogiczny, gdyż w Rosji produkuje się węglan baru o znacznie niższej jakości i z tego powodu nieporównywalny z produktem wytwarzanym w ChRL i we Wspólnocie.
Badanie wykazało również, że rynek krajowy w Brazylii jest mały i że poziom jego ochrony jest wyższy niż w Stanach Zjednoczonych, dlatego Brazylii nie uznano za właściwy kraj analogiczny.
Ponadto nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że którykolwiek z krajów zaproponowanych jako alternatywne kraje analogiczne jest bardziej odpowiedni niż Stany Zjednoczone.
(35) Odnośnie do Stanów Zjednoczonych stwierdzono, że wielkość produkcji jest znacząca i reprezentatywna w stosunku do chińskiego wywozu węglanu baru.
(36) Odnośnie do poziomu rozwoju gospodarczego i różnic w procesach produkcyjnych uznano, że istotnie mogą zachodzić pewne różnice.
Stany Zjednoczone są gospodarką w wysokim stopniu uprzemysłowioną, a producent w Stanach Zjednoczonych wykorzystuje bardziej zaawansowane i wydajne metody produkcyjne niż te stosowane w ChRL.
Należy jednak zauważyć, że nawet jeśli powyższe różnice wpływają na wartość normalną, to w normalnych warunkach powinny się przyczynić do niższej wartości normalnej w Stanach Zjednoczonych, co byłoby korzystne dla chińskich producentów eksportujących.
Ponadto w razie potrzeby można zastosować właściwą korektę.
W każdym razie, chociaż nie można wykluczyć możliwości zaistnienia lokalnych różnic w zakresie procesów produkcyjnych, nie udowodniono, że w jakimkolwiek kraju innym niż Stany Zjednoczone procesy produkcyjne byłyby bardziej porównywalne do stosowanych w ChRL.
(37) Odnośnie do konkurencji na rynku krajowym w Stanach Zjednoczonych, producent amerykański konkurował z przywozem z ChRL, Niemiec i Meksyku.
Przywóz z tych krajów stanowił około 30 % rynku, co uznano za znaczący udział.
Dlatego stwierdzono, że w Stanach Zjednoczonych występuje wysoki poziom konkurencji.
(38) W odniesieniu do dostępu do surowców stwierdzono, że zarówno Stany Zjednoczone, jak też ChRL należą do największych producentów barytu i posiadają znaczące rezerwy barytu.
Dlatego uznano, że dostępność do surowców w Stanach Zjednoczonych i ChRL jest porównywalna.
(39) Biorąc pod uwagę powyższe, tymczasowo uznano, że Stany Zjednoczone stanowią właściwy kraj analogiczny w myśl art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
b) Ustalenie wartości normalnej w kraju analogicznym
(40) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, wartość normalna dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, została ustalona na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producenta w kraju analogicznym w zakresie krajowych kosztów i sprzedaży produktu podobnego na rynku porównywalnych typów produktów w Stanach Zjednoczonych.
(41) Wartość normalną ustalono z użyciem metodologii przedstawionej poniżej w motywach 43–47 oraz 53–59.
Sprzedaż krajowa w Stanach Zjednoczonych była reprezentatywna, chociaż niektórych typów produktów nie sprzedawano w ramach zwykłego obrotu handlowego, tzn. sprzedawano je ze stratą.
W przypadku tych typów produktów wartość normalną skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przez dodanie do kosztu wytworzenia rozsądnej kwoty kosztów ogólnych, sprzedaży i administracji ("koszty SG&A") oraz marży zysku.
Ponieważ sprzedaż krajowa rozpatrywanego produktu była reprezentatywna, koszty ogólne, sprzedaży i administracji przedsiębiorstwa uznano za wiarygodne i wykorzystano.
Odnośnie do marży zysku nie można było wykorzystać marży własnej przedsiębiorstwa realizowanej w krajowej sprzedaży rozpatrywanego produktu, ponieważ sprzedaż ta w sumie przyniosła straty.
Wobec braku współpracy ze strony jakiegokolwiek innego producenta w Stanach Zjednoczonych Komisja wykorzystała marżę zysku mającą zastosowanie do produkcji i sprzedaży tej samej ogólnej kategorii produktów zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(42) W przypadku wszystkich innych typów produktów wartość normalną ustalono jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej niepowiązanym klientom przez producenta współpracującego w Stanach Zjednoczonych, skorygowaną zgodnie z poniższym opisem.
3.2. Ustalanie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET
(43) W zakresie ustalenia wartości normalnej Komisja najpierw ustaliła dla każdego współpracującego producenta eksportującego, czy jego całkowita sprzedaż krajowa węglanu baru jest reprezentatywna w porównaniu z jego całkowitą sprzedażą eksportową do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowi przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej producenta do Wspólnoty.
Na tej podstawie w przypadku obu producentów eksportujących ustalono, że całkowita sprzedaż krajowa rozpatrywanego produktu w okresie dochodzenia została dokonana w ilościach reprezentatywnych.
(44) W następnej kolejności Komisja ustaliła typy rozpatrywanego produktu sprzedawanego na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami tego produktu sprzedawanymi na eksport do Wspólnoty.
(45) W przypadku każdego typu produktu sprzedawanego przez producentów eksportujących na swoich rynkach krajowych, i co do którego stwierdzono, że był bezpośrednio porównywalny z typem węglanu baru sprzedawanego na eksport do Wspólnoty, ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna do celów określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego typu węglanu baru uznano za wystarczająco reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego typu podczas OD stanowiła 5 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu węglanu baru eksportowanego do Wspólnoty.
W wyniku tych analiz stwierdzono, że wszystkie oprócz jednego typu produktu sprzedawano w ilościach reprezentatywnych.
(46) Następnie Komisja zbadała, czy można uznać, że sprzedaż krajowa każdego typu węglanu baru, sprzedawanego w kraju w ilościach reprezentatywnych, była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ustalając proporcję zyskownej sprzedaży niezależnym klientom rozpatrywanego typu węglanu baru.
(47) Transakcje sprzedaży krajowej uznano za zyskowne, jeśli cena jednostkowa określonego typu produktu równała się lub przekraczała koszt wytworzenia.
Do tego celu ustalono koszt wytworzenia każdego typu produktu sprzedawanego na rynku krajowym podczas OD.
(48) Jeden producent eksportujący wystąpił z żądaniem korekty kosztów rozruchu na podstawie faktu, że produkcja na normalnym poziomie wykorzystania zdolności produkcyjnej zaczęła się dopiero po rozpoczęciu OD.
Przedsiębiorstwo rozpoczęło produkcję węglanu baru na krótko przed rozpoczęciem OD.
Przedsiębiorstwo argumentowało, że po zakupie linii produkcyjnych zainwestowało znaczące sumy w naprawy przed ostatecznym rozpoczęciem produkcji próbnej i normalnej produkcji.
Twierdzono, że średnia długość fazy rozruchu dla obu linii produkcyjnych wynosiła 11 miesięcy, a normalna produkcja rozpoczęłaby się 8 miesięcy po rozpoczęciu OD.
(49) W przeciwieństwie do twierdzeń producenta eksportującego stwierdzono, że wielkości miesięcznej produkcji i sprzedaży były na tym samym poziomie w trakcie całego OD, a w niektórych wypadkach nawet przekraczały wielkości miesięcznej produkcji i sprzedaży w okresie, w którym rzekomo osiągnięto normalny poziom wykorzystania zdolności produkcyjnej.
Znaczące wielkości sprzedaży w trakcie całego OD nie wskazywały na sprzedaż produktów pochodzących ze zwykłej produkcji próbnej.
W rezultacie uznano, że przedsiębiorstwo produkowało na normalnym poziomie wykorzystania zdolności produkcyjnej przez cały OD.
Ponadto przedsiębiorstwo nie wykazało, że podczas rzekomej fazy rozruchu jednostkowy koszt wytworzenia był wyższy niż w okresie, w którym rzekomo osiągnięto normalny poziom wykorzystania zdolności produkcyjnej.
W każdym razie nawet, jeśli koszty byłyby wyższe, nie byłoby to wynikiem niższych wielkości produkcji, co dowiedziono powyżej.
W rezultacie żądanie korekty odnośnie do kosztów rozruchu uznano za zawierające sprzeczności i niepotwierdzone jakimikolwiek dowodami i z tych powodów je odrzucono.
(50) Ten sam producent twierdził, że metoda amortyzacji stosowana przez jego przedsiębiorstwo wobec "inwestycji w środki trwałe" nie odzwierciedlała w pełni kosztów związanych z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu.
Dokonane inwestycje odpowiadały początkowym kosztom naprawy linii produkcyjnych po ich zakupie i zostały rozliczone w jednym roku finansowym, ponieważ przedsiębiorstwo zakładało, że okres użytkowania naprawionych środków wyniesie mniej niż jeden rok.
Przedsiębiorstwo planowało dokonanie dalszych inwestycji po tym okresie.
Jednak ze względu na fakt, że linie produkcyjne nie wymagały dalszych napraw, rzeczywisty okres użytkowania inwestycji był dłuższy niż pierwotnie zakładano.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że z tego powodu okres amortyzacji należy dostosować zgodnie z realiami ekonomicznymi, a koszty zapisane w księgach rachunkowych należy odpowiednio skorygować zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(51) Odnośnie do powyższego twierdzenia uznano, że wyższe niż zwykle koszty napraw w pierwszym roku posiadania używanego sprzętu nie są czymś wyjątkowym, a księgowanie takich wyższych kosztów w pierwszym roku jest zgodne z normalną praktyką rachunkowości.
Metody przyjęte przez przedsiębiorstwo nie były zatem nierozsądne, lecz były zgodne z normalną praktyką.
Fakt, że w późniejszym okresie nie poniesiono dalszych kosztów napraw, nie usprawiedliwia odstąpienia od normalnej praktyki rachunkowości.
Dlatego wysunięte przez przedsiębiorstwo żądanie korekty kosztów w tym zakresie uznano za nieuzasadnione i odrzucono.
(52) Inny producent eksportujący wysunął żądanie, by wartość produktu ubocznego (siarki) została odjęta od kosztu wytworzenia rozpatrywanego produktu.
Siarka jest uzyskiwana z gazu (H2S), który jest automatycznie uwalniany przy produkcji węglanu baru.
Przedsiębiorstwo nie miało jednak środków technicznych potrzebnych do zmierzenia ilości gazu stosowanego w produkcji siarki i dlatego nie było w stanie sprecyzować swego żądania w kategoriach ilościowych.
Ponadto w systemie księgowym przedsiębiorstwa siarka i rozpatrywany produkt były uznawane za dwa oddzielne produkty, a koszty wytworzenia węglanu baru ustalono bez uwzględnienia wartości siarki.
Na tej podstawie żądanie tymczasowo odrzucono.
(53) Jak wspomniano w motywie 46, ustalono proporcję zyskownej sprzedaży rozpatrywanego produktu niezależnym klientom na rynku krajowym.
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego typu węglanu baru sprzedawanego w cenie netto równej lub przekraczającej obliczony koszt wytworzenia stanowiła ponad 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu i gdy średnia ważona cena tego typu produktu była równa lub przekraczała koszt wytwarzania, wartość normalna opierała się na rzeczywistej cenie krajowej obliczonej jako średnia ważona cen całej sprzedaży krajowej tego typu produktu dokonanej podczas OD, niezależnie od tego, czy sprzedaż ta była zyskowna czy nie.
W przypadkach gdy wielkość zyskownej sprzedaży danego typu węglanu baru stanowiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu lub gdy średnia ważona cena tego typu produktu była poniżej kosztu wytwarzania, wartość normalna opierała się na rzeczywistej cenie krajowej obliczonej jako średnia ważona zyskownej sprzedaży wyłącznie tego typu produktu, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła 10 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu.
(54) W przypadkach gdy wielkość zyskownej sprzedaży jakiegokolwiek typu produktu stanowiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu, uznano, że ten konkretny typ produktu był sprzedawany w niewystarczających ilościach, aby cena krajowa dawała odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(55) W wyniku powyższych analiz ustalono, że wszystkie, oprócz jednego, typy produktu były sprzedawane w ramach zwykłego obrotu handlowego ze względu na cenę.
(56) W przypadku wszystkich typów produktów, które nie były sprzedawane w wystarczających ilościach lub które nie były sprzedawane w ramach zwykłego obrotu handlowego ze względu na cenę, nie można zastosować cen krajowych rozpatrywanego producenta eksportującego w celu ustalenia wartości normalnej i konieczne było użycie innej metody.
(57) W związku z tym Komisja zastosowała konstruowaną wartość normalną, zgodnie z art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(58) Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została skonstruowana na podstawie własnego kosztu wytworzenia każdego producenta eksportującego zwiększonego o rozsądną kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A") i marży zysku.
(59) Ponieważ koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz marża zysku realizowana przez każdego z rozpatrywanych producentów eksportujących na rynku krajowym stanowiły wiarygodne dane w rozumieniu art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz marża zysku producentów eksportujących zostały zastosowane we wszystkich przypadkach, gdzie konstruowana była wartość normalna.
4.
CENY EKSPORTOWE
(60) W przypadku wszystkich współpracujących chińskich producentów eksportujących, którym przyznano MET, sprzedaż eksportową ustalano indywidualnie dla każdego przedsiębiorstwa.
Cała sprzedaż eksportowa rozpatrywanych producentów eksportujących do Wspólnoty realizowana była bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów we Wspólnocie i dlatego cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen rzeczywiście płaconych lub do zapłacenia.
5.
PORÓWNANIE
(61) Wartość normalną i ceny eksportowe porównano na bazie ex-works na tym samym poziomie obrotów.
Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie korekt, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
We wszystkich przypadkach, gdzie uznano je za uzasadnione, właściwe i poparte zweryfikowanymi dowodami, dokonano odpowiednich korekt.
(62) Na tej podstawie uwzględniono różnice kosztów opakowania, kosztu kredytu, upustów i rabatów, prowizji, kosztów transportu lądowego, ubezpieczeń, przeładunek, usług posprzedażnych i poziomu obrotów.
W zakresie opłat bankowych dokonano korekty zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.
(63) W zakresie poziomu obrotów stwierdzono, że większość sprzedaży krajowej w Stanach Zjednoczonych dokonano na rzecz użytkowników końcowych, podczas gdy sprzedaż eksportową rozpatrywanych produktów z ChRL dokonywano wyłącznie na rzecz dystrybutorów.
Korektę obliczono na podstawie średniej różnicy cen sprzedaży na rzecz użytkowników końcowych i sprzedaży na rzecz dystrybutorów na rynku krajowym w Stanach Zjednoczonych zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego.
(64) Dalej stwierdzono, że w ChRL duże ilości głównego surowca, barytu, są dostępne bez zastosowania szczególnych procesów górniczych, podczas gdy w Stanach Zjednoczonych baryt wydobywa się metodą odkrywkową lub podziemną.
Ponadto w Chinach surowiec transportuje się do pobliskich fabryk praktycznie bez ponoszenia kosztów transportu, podczas gdy w Stanach Zjednoczonych koszt transportu barytu z kopalń do fabryk jest znaczący.
(65) W związku z tym uznano, że uzasadnione były odpowiednie korekty wartości normalnej w Stanach Zjednoczonych, aby sprowadzić warunki produkcji węglanu baru w Stanach Zjednoczonych do poziomu porównywalnego z warunkami w ChRL.
Dlatego skorygowano wartość normalną przez uwzględnienie najważniejszych różnic w warunkach produkcji, tzn. różnic kosztów wytwarzania i transportu głównego surowca – barytu.
(66) Wreszcie stwierdzono, że w Stanach Zjednoczonych ponoszone są znaczące koszty środowiskowe, podczas gdy w ChRL takie koszty nie istniały.
Dlatego stosownie skorygowano wartość normalną.
6.
MARGINES DUMPINGOWY
6.1. Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET
(67) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, ustalono margines dumpingowy dla każdego producenta eksportującego na podstawie porównania między średnią ważoną wartością normalną a średnią ważoną ceną eksportową według typu produktów, jak ustalono powyżej.
(68) Tymczasowe marginesy dumpingowe dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET, wyrażone jako procent ceny netto CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
—Hubei Jingshan Chutian Barium Salt Corp. Ltd _BAR_ 11,2 % _BAR_
—Zaozhuang Yongli Chemical _BAR_ 24,4 % _BAR_
6.2. Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących
(69) Aby obliczyć ogólnokrajowy margines dumpingowy mający zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w ChRL, Komisja najpierw określiła poziom współpracy.
Dokonano porównania pomiędzy całkowitym przywozem rozpatrywanego produktu pochodzącego z ChRL, obliczonym na podstawie danych Eurostat, a rzeczywistymi odpowiedziami udzielonymi w kwestionariuszu przez eksporterów w ChRL, którym nie przyznano MET.
Na tej podstawie ustalono, że poziom współpracy był bliski 100 %.
(70) Następnie obliczono margines dumpingowy dla pozostałych eksporterów współpracujących, którym nie przyznano MET, przez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej dla kraju analogicznego i średniej ważonej ceny eksportowej zgłoszonej przez eksporterów współpracujących, aby otrzymać średni ważony margines dumpingowy dla pozostałych eksporterów współpracujących.
(71) Na tej podstawie ogólnokrajowy poziom dumpingu tymczasowo ustalono na poziomie 34,0 % ceny CIF na granicy Wspólnoty.
D. SZKODA
1.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(72) Produkcja jedynego współpracującego producenta we Wspólnocie stanowiła 100 % produkcji węglanu baru we Wspólnocie podczas OD. Dlatego uznano, że stanowi on przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(73) Ponieważ przemysł wspólnotowy składa się z tylko jednego producenta, wszystkie dane liczbowe odnoszące się do tego producenta musiały być zindeksowane dla zachowania poufności danych.
2.
ZUŻYCIE WE WSPÓLNOCIE
(74) Poziom zużycia we Wspólnocie ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty powiększonej o wielkość przywozu z ChRL i innych krajów trzecich, w oparciu o dane Eurostat.
W latach 2000–2002 wspólnotowe zużycie węglanu baru spadło o 10 % z powodu ogólnej trudnej sytuacji ekonomicznej.
Następnie zużycie powróciło do poziomu z roku 2000, przy czym wzrósł poziom przywozu z ChRL
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Zużycie we Wspólnocie (tony) _BAR_ 137,742 _BAR_ 130,243 _BAR_ 124,568 _BAR_ 136,722 _BAR_
3.
PRZYWÓZ Z ROZPATRYWANEGO PAŃSTWA
a) Wielkość i udział w rynku
(75) Wielkość przywozu węglanu baru z ChRL do Wspólnoty wzrosła z 54167 ton w roku 2000 do 63742 ton w OD, tj. o 18 % w ciągu rozważanego okresu.
Należy zauważyć, że zanim w OD nastąpił szybki powrót do poprzedniego poziomu, poziom przywozu w roku 2002 spadł do 48900 ton.
(76) Odpowiadający przywozowi udział w rynku wynosił około 40 % w roku 2000, a następnie, w rozważanym okresie wzrósł o 19 %, przede wszystkim z uwagi na znaczny wzrost przywozu z ChRL w roku 2003.
b) Ceny
(77) Średnie ceny przywozu z ChRL systematycznie spadały: z 253 EUR/tonę w roku 2000 do 186 EUR/tonę w trakcie OD.
c) Podcinanie cen
(78) Na potrzeby analizy procesu podcinania cen porównano średnią ważoną cen sprzedaży wg typu produktu wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy dla klientów niepowiązanych na rynku Wspólnoty, skorygowaną do podstawy ex-works, do odpowiadającej średniej ważonej cen eksportowych rozpatrywanego przywozu, ustalonej na podstawie CIF z odpowiednią korektą uwzględniającą cła i koszty ponoszone po przywozie.
Porównania dokonano po odliczeniu rabatów i zniżek.
(79) W przeciwieństwie do towarów przywożonych z ChRL, przemysł Wspólnotowy gwarantuje dostarczanie stabilnego produktu zgodnego ze specyfikacjami klienta i zawsze z dokładnie tymi samymi zanieczyszczeniami, a także oferuje usługi dla klientów, takie jak analiza laboratoryjna.
Przy porównaniu cen, uwzględniono wartość rynkową tych usług, poprzez korektę cen o 25 % w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego, w oparciu o informacje przekazane przez przemysł wspólnotowy.
(80) Szereg importerów i użytkowników twierdziło, że przemysł wspólnotowy nalicza wyższe ceny z uwagi na wyższą reaktywność swojego produktu.
Argument ten należy oddalić, z uwagi na fakt, że eksporterzy z ChRL są w stanie dostarczyć produkty równoważne dla każdego rodzaju produktu produkowanego przez przemysł wspólnotowy, ze względu na postęp techniczny, jaki nastąpił w ostatnich latach.
Ponadto najbardziej reaktywny rodzaj węglanu baru stanowi mniej niż 5 % sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Z tego względu uznano, że korekta w związku z różnicami reaktywności nie jest konieczna.
(81) Porównanie wykazało, że w trakcie OD rozpatrywany produkt pochodzący z ChRL sprzedawano na terytorium Wspólnoty po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego o 28–31 % (jeśli wyrażono je jako procent tych ostatnich).
4.
SYTUACJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(82) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja przeanalizowała wszystkie istotne czynniki i wskaźniki ekonomiczne mające wpływ na stan przemysłu wspólnotowego.
(83) Sprawdzono, czy przemysł wspólnotowy nadal dochodzi do poprzedniego stanu w związku ze skutkami subsydiowania lub dumpingu w przeszłości, ale nie znaleziono żadnych dowodów na potwierdzenie takiej sytuacji.
a) Produkcja
(84) Produkcja przemysłu wspólnotowego spadła w rozważanym okresie o 13 %.
W latach 2000–2001 pozostawała stabilna, a następnie zmniejszyła się.
b) Zdolność produkcyjna i wykorzystanie zdolności produkcyjnej
(85) W rozważanym okresie wykorzystanie zdolności produkcyjnej zmniejszyło się o 14 %. Faktu tego nie da się wytłumaczyć niewielkim 2 % wzrostem ogólnej zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego w latach 2001–2002 w rozważanym okresie.
c) Sprzedaży, ceny i udział w rynku
(86) Wielkość sprzedaży do stron niepowiązanych na terytorium Wspólnoty, w okresie od roku 2000 do OD zmniejszyła się o 17 % (sprzedaż do klientów powiązanych stanowiła mniej niż 1 % ogólnej wielkości sprzedaży), prowadząc tym samym do ograniczenia udziału w rynku z poziomu około 55–60 % do poziomu około 45–50 %.
Podczas gdy średnia cena za tonę spadła o 7 %, obrót zmniejszył się o 23 %.
d) Zapasy
(87) W latach 2000–2001 zapasy produktów gotowych zwiększyły się prawie trzykrotnie.
Następnie w ciągu kolejnych dwóch lat ich poziom znacznie się zmniejszył i w trakcie OD był prawie dwukrotnie wyższy niż w roku 2000.
e) Zatrudnienie, produktywność i płace
(88) W rozważanym okresie zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym zmniejszyło się o 10 %.
W tym samym czasie odnotowano stopniowy wzrost płac o 10 %.
Produktywność, obliczona na podstawie wyprodukowanych ton przypadających na jednego pracownika, najpierw wzrosła o 3 % w latach 2000–2002, a następnie spadła o prawie 6 %.
f) Wzrost
(89) Podczas gdy poziom zużycia we Wspólnocie pomiędzy rokiem 2000 i OD zasadniczo się nie zmienił, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się o 17 %.
Z drugiej strony, wielkość rozpatrywanego przywozu zwiększyła się o 18 %.
Tendencja ta była jeszcze wyraźniejsza w okresie pomiędzy rokiem 2002 i OD, gdy poziom zużycia we Wspólnocie wzrósł o około 10 %, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o ponad 10 %, zaś wielkość przywozu z ChRL wzrosła o ponad 30 %.
W związku z tym sprzedaż przemysłu wspólnotowego spadła pomimo wzrostu popytu w okresie pomiędzy rokiem 2002 i OD.
W konsekwencji, udział przemysłu wspólnotowego w rynku spadł o prawie 9 punktów procentowych, przede wszystkim z powodu przywozu z ChRL, natomiast udział Chin w rynku, w okresie pomiędzy rokiem 2002 i OD, zwiększył się o ponad 7 punktów procentowych.
g) Inwestycje
(90) W latach 2000–2001 poziom inwestycji wzrósł ponaddwukrotnie.
W roku 2002 utrzymywał się na tym samym poziomie, a następnie w roku 2003 powrócił do poziomu z roku 2000.
Inwestycje dotyczyły przede wszystkim ochrony i zachowania środowiska.
h) Rentowność, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne i zdolność pozyskiwania kapitału
(91) Sprzedaż produktu podobnego przez przemysł wspólnotowy nie była opłacalna w całym rozważanym okresie.
Podczas gdy w roku 2000 przemysł wspólnotowy znajdował się prawie na progu rentowności, sytuacja uległa pogorszeniu i w OD sprzedaż była wysoce nierentowna (ponad –10 %).
(92) Także zwrot z inwestycji, wyrażony jako zyski/straty w odniesieniu do wartości księgowej netto aktywów, był ujemny w trakcie całego rozważanego okresu i ulegał pogorszeniu z roku na rok.
W OD zwrot z inwestycji mieścił się w przedziale od –25 % do –20 %.
(93) Przepływy pieniężne wygenerowane przez produkty wytwarzane i sprzedawane na terytorium Wspólnoty zmniejszyły się gwałtownie w okresie pomiędzy rokiem 2000 i OD.
Podczas gdy w roku 2000 wartość przepływów miała poziom wysoce dodatni, w roku 2001 miały one wartość ujemną, a w ciągu kolejnych dwóch lat nastąpił dalszy spadek do poziomu przekraczającego –1000000 EUR w OD.
(94) Ponieważ poziom inwestycji był bardzo niski, nie stwierdzono, aby przemysł wspólnotowy miał trudności w związku ze zdolnością pozyskiwania kapitału, czy to w formie kredytów bankowych, czy udziałów kapitałowych od firmy macierzystej.
i) Wielkość marginesu dumpingu
(95) Biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu dumpingowego z rozpatrywanego państwa, wpływ rzeczywistych marginesów dumpingu nie może być uznany za nieistotny.
5.
WNIOSEK DOTYCZĄCY SZKODY
(96) Analiza wyżej wymienionych czynników pokazuje, że pomiędzy rokiem 2000 a OD sytuacja przemysłu wspólnotowego znacznie się pogorszyła.
Wielkość sprzedaży w rozważanym okresie spadła o 17 %, prowadząc do znaczącej utraty udziału w rynku.
Doszło do spadku średnich cen, a w konsekwencji obrót uległ jeszcze bardziej znaczącemu zmniejszeniu.
Taka sama tendencja wystąpiła w przypadku wielkości produkcji oraz wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Z uwagi na tak niekorzystny rozwój wypadków, w rozważanym okresie rentowność, zwrot z inwestycji oraz przepływy pieniężne znacznie się pogorszyły.
(97) Ustalono, że sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszyła się tak znacznie, że tymczasowo stwierdza się, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
WSTĘP
(98) Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała, czy przywóz dumpingowy węglanu baru pochodzącego z państwa rozpatrywanego przyczynił się do szkody dla przemysłu wspólnotowego w stopniu, który pozwala na uznanie szkody za istotną. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, przeanalizowano także pozostałe znane czynniki inne niż przywóz dumpingowy, aby upewnić się, że ewentualnej szkody spowodowanej przez inne czynniki nie przypisano przywozowi dumpingowemu.
2.
SKUTEK PRZYWOZU DUMPINGOWEGO
(99) W rozważanym okresie przywóz dumpingowy z rozpatrywanego państwa wzrósł znacząco pod względem wielkości (z 54167 ton do 63742 ton). Nastąpił także wzrost jego udziału w rynku (o ponad 7 punktów procentowych).
Najbardziej istotny wzrost wielkości przywozu miał miejsce w trakcie OD (wzrost o 30,4 % w porównaniu z rokiem 2002), podczas gdy ceny importowe spadały w trakcie całego rozważanego okresu.
(100) Zbiegło się to w czasie ze zmniejszeniem sprzedaży i wynikłą z tego utratą udziału w rynku dla przemysłu wspólnotowego wynoszącą prawie 9 punktów procentowych oraz spadkiem średnich cen sprzedaży.
Przemysł wspólnotowy zmuszony był do obniżenia swoich cen sprzedaży, gdyż były one znacząco podcinane w trakcie OD przez przywóz dumpingowy z ChRL.
Z powodu niskich cen sprzedaży przemysł wspólnotowy nie był w stanie pokryć własnych kosztów produkcji, a co za tym idzie – był nierentowny.
3.
SKUTEK INNYCH CZYNNIKÓW
a) Przywóz z innych krajów trzecich
(101) W rozważanym okresie wielkość przywozu węglanu baru z krajów trzecich wzrosła z 6500 ton do 8700 ton, co w trakcie OD odpowiadało udziałowi w rynku wynoszącemu mniej niż 10 %.
Krajami trzecimi dokonującymi eksportu węglanu baru na teren Wspólnoty były przede wszystkim Brazylia i Rosja.
(102) W trakcie OD średnia cena przywozu z Rosji wynosiła 278 EUR/tonę.
Oznacza to, że produkty rosyjskie były znacznie droższe niż towary importowane z ChRL i jedynie niewiele tańsze od produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy.
Zdaniem importerów i użytkowników jakość węglanu baru importowanego z Rosji jest niższa zarówno od jakości produktu rozpatrywanego importowanego z ChRL, jak i produktu podobnego sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy.
Z uwagi na fakt, że węglan baru pochodzący z Rosji jest gorszej jakości oraz ma wyższą cenę niż produkt importowany z ChRL nie jest to produkt konkurencyjny na rynku wspólnotowym.
W porównaniu z produktem sprzedawanym przez przemysł wspólnotowy, jakość węglanu baru z Rosji jest znacznie niższa, co nie jest rekompensowane niewielką różnicą w cenie.
Ponieważ produkt rosyjski nie jest konkurencyjny, jego udział w rynku w rozważanym okresie zmniejszył się.
Z tego względu stwierdzono tymczasowo, że przywóz z Rosji nie eliminuje związku przyczynowego pomiędzy dumpingiem a istotną szkodą spowodowaną przez przywóz z Chin.
(103) Średnia cena przywozu z Brazylii w OD wynosiła 186 EUR/tonę.
W rozważanym okresie udział przywozu z Brazylii w rynku wzrósł o około 2 punkty procentowe.
Uwzględniając niewielki wzrost sprzedaży oraz udział w rynku wynoszący poniżej 5 %, stwierdzono tymczasowo, że import nie zniszczył przyczynowo-skutkowej relacji pomiędzy dumpingiem a istotną szkodą spowodowaną przez import z Chin.
(104) Uwzględniając powyższe, stwierdzono tymczasowo, że przywóz z innych krajów trzecich nie eliminuje związku przyczynowego pomiędzy dumpingiem a istotną szkodą spowodowaną przez przywóz z Chin.
b) Rozwój popytu
(105) Jeśli chodzi o rozwój popytu, widoczne zużycie węglanu baru w latach 2000–2002 spadło, ale przemysł wspólnotowy był w stanie utrzymać swój udział w rynku na tym samym poziomie.
Następnie sprzedaż i udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadły, chociaż w OD nastąpił znaczny wzrost zużycia produktu.
Jednocześnie przywóz z Chin zdobył udział w rynku, który w rozpatrywanym okresie wzrósł o ponad 7 punktów procentowych.
Z tego względu istotnej szkody, jaką poniósł przemysł wspólnotowy, nie można przypisać regresowi popytu na rynku wspólnotowym.
c) Wahania kursów walutowych
(106) Niektóre strony zainteresowane utrzymywały, że deprecjacja dolara amerykańskiego w stosunku do euro sprzyjała przywozowi węglanu baru na teren Wspólnoty Europejskiej.
Znaczna większość transakcji przywozowych z rozpatrywanego kraju na teren Wspólnoty Europejskiej jest rzeczywiście fakturowana w dolarach amerykańskich.
Euro aprecjonowało w stosunku do dolara amerykańskiego od połowy roku 2002, zaś w sposób znaczący w OD, działając tym samym na korzyść eksportu do strefy euro.
(107) Jednakże nawet w oparciu o kurs wymiany przeważający na początku roku 2002, przywóz z ChRL podcinał ceny przemysłu wspólnotowego.
Ponadto korzystny kurs wymiany wpływałby także na przywóz z innych krajów trzecich, w przypadku których faktury są również wystawiane głównie w dolarach amerykańskich.
Fakt, że wahania kursów walutowych nie wywarły istotnego wpływu na przywóz z innych krajów, wskazuje, że nie można go uznać za główną przyczynę gwałtownego wzrostu przywozu dumpingowego z rozpatrywanego kraju.
(108) Z tego względu stwierdzono tymczasowo, że chociaż aprecjacja euro w stosunku do dolara amerykańskiego mogła sprzyjać przywozowi węglanu baru na teren Wspólnoty Europejskiej, nie stanowi ona wystarczającego powodu do wyeliminowania związku przyczynowego pomiędzy przywozem dumpingowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
d) Przywóz dokonywany przez przemysł wspólnotowy
(109) Stwierdzono, że przemysł wspólnotowy dokonywał przywozu węglanu baru z ChRL, a tym samym przyczynił się do własnej szkody.
Jednakże po roku 2001 przemysł wspólnotowy nie dokonywał żadnych zakupów produktów z ChRL, a przed rokiem 2001 dokonywał przywozu wyłącznie w nieznacznych ilościach (około 1 % produkcji własnej).
Z tego względu stwierdza się tymczasowo, że przywóz rozpatrywanego produktu z ChRL dokonywany przez przemysł wspólnotowy, jeśli miał on miejsce, nie może stanowić głównej przyczyny istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
e) Inne czynniki
(110) Kilku użytkowników i importerów utrzymywało, że Wspólnota ponosi szkodę z powodu konkurencji, jaką stanowi papka wodna węglanu baru, która eliminuje toksyczny pył wytwarzany w trakcie stosowania węglanu baru w formie proszku.
Papka taka produkowana jest przez importerów na terenie Wspólnoty z wykorzystaniem proszku importowanego z ChRL z dodatkiem wody i specjalnych dodatków, już po dokonaniu przywozu.
(111) Argument ten należy bezwzględnie oddalić, ponieważ przemysł wspólnotowy posiada wiedzę fachową na temat produkcji papki, jednak jej nie upowszechnia, gdyż uważa transportowanie wody za nieekonomiczne.
Z tego względu przemysł wspólnotowy, we współpracy z innymi przedsiębiorstwami europejskimi, opracował specjalistyczny sprzęt dla przemysłu produkcji cegieł i glazury, pozwalający użytkownikom węglanu baru mieszać proszek z wodą w miejscu prowadzenia produkcji, eliminując tym samym tworzenie toksycznego pyłu.
Przemysł wspólnotowy oferuje zatem produkt konkurencyjny w stosunku do papki.
Jednakże z uwagi na fakt, że papka produkowana jest z wykorzystaniem węglanu baru przywożonego z Chin po cenach dumpingowych, może być ona sprzedawana po cenach niższych od ceny proszku dostarczanego przez przemysł wspólnotowy.
Właśnie dlatego nie może to być brane pod uwagę jako odrębny czynnik powodujący szkodę, gdyż znaczenie papki wynika z przywozu dumpingowego.
I rzeczywiście: gdyby rozpatrywany produkt nie był importowany po cenach dumpingowych, produkt oferowany przez przemysł wspólnotowy, będący produktem konkurencyjnym w stosunku do papki, byłby w stanie konkurować z papką na rynku na uczciwych zasadach.
4.
WNIOSEK DOTYCZĄCY PRZYCZYNOWOŚCI
(112) Powyższa analiza pokazuje, że, szczególnie w okresie pomiędzy rokiem 2002 a OD, miał miejsce znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku przywozu pochodzącego z rozpatrywanego kraju. W OD wzrostowi temu towarzyszył poważny spadek cen sprzedaży oraz wysoki poziom podcinania cen.
Wzrost udziału w rynku taniego przywozu pochodzącego z Chin zbiegł się w czasie ze znaczącym spadkiem udziału w rynku przemysłu wspólnotowego, co razem z presją do obniżania cen spowodowało między innymi poważne straty dla przemysłu wspólnotowego w OD.
Z drugiej strony, analiza innych czynników, które mogły przyczynić się do powstania szkody dla przemysłu wspólnotowego, pokazała, że żaden z nich nie mógł wywrzeć znaczącego negatywnego wpływu na powstanie takiej sytuacji lub wyeliminować związku przyczynowego pomiędzy przywozem dumpingowym z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(113) W oparciu o powyższą analizę, która we właściwy sposób wyodrębniła i oddzieliła skutki wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków przywozu dumpingowego, stwierdza się tymczasowo, że przywóz z ChRL spowodował istotną szkodę dla Wspólnoty w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
UWAGA WSTĘPNA
(114) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, Komisja sprawdziła, czy pomimo sformułowania wniosku o szkodliwym dumpingu istniały jakiekolwiek nieodparte powody, aby stwierdzić, że przyjęcie odpowiednich środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
Interes Wspólnoty określono na podstawie oceny wszystkich zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu wspólnotowego, interesu importerów oraz użytkowników rozpatrywanego produktu.
2.
DOCHODZENIE
(115) W celu dokonania oceny prawdopodobnego wpływu nałożenia lub nienałożenia odnośnych środków, Komisja zwróciła się do wszystkich zainteresowanych stron o udzielenie informacji.
W związku z tym Komisja rozesłała odpowiednie kwestionariusze do przedstawicieli przemysłu wspólnotowego: 10 dostawców surowców, 18 importerów i 38 użytkowników rozpatrywanego produktu.
Odpowiedzi udzielili: jeden dostawca surowców, pięciu importerów, sześciu użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników.
3.
PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(116) Przemysł wspólnotowy dysponuje w pełni zautomatyzowaną linią produkcyjną, funkcjonującą w sposób ekonomiczny, jeśli chodzi o produkcję materiału niespełniającego wymogów technicznych oraz liczbę pracowników w przeliczeniu na każdą wyprodukowaną tonę.
Ponadto przemysł ten dokonywał inwestycji zastępczych oraz prowadził ciągły eksport.
(117) Uznaje się, że nałożenie odpowiednich środków przyczyni się do przywrócenia uczciwej konkurencji na rynku.
W razie przyjęcia środków, przemysł wspólnotowy będzie w stanie odzyskać przynajmniej część utraconego udziału w rynku, co z kolei będzie miało pozytywny wpływ na jego rentowność.
(118) Jak wspomniano powyżej, przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę spowodowaną przywozem dumpingowym pochodzącym z rozpatrywanego kraju.
Jeśli odpowiednie środki nie zostaną nałożone, sytuacja przemysłu wspólnotowego prawdopodobnie ulegnie dalszemu pogorszeniu. Pociągnie to za sobą dalszy spadek zatrudnienia.
Depresja cen wywołana przez przywóz dumpingowy będzie nadal udaremniać wszelkie wysiłki podejmowane przez przemysł wspólnotowy, w szczególności te zmierzające do odzyskania rentowności.
Niepodjęcie odpowiednich środków zagroziłoby istnieniu przemysłu w dłuższym okresie czasu. Nie można także wykluczyć, że jeśli środki nie zostałyby nałożone, jedyny producent wspólnotowy byłby zmuszony do zaprzestania działalności na skutek konkurencji ze strony przywozu dumpingowego.
4.
DOSTAWCY SUROWCÓW
(119) Otrzymano odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu od jednego dostawcy surowców dostarczającego naturalny siarczan baru na rzecz przemysłu wspólnotowego.
Jest to jedyny dostawca głównego surowca do produkcji węglanu baru, mający siedzibę na terenie Wspólnoty.
(120) Jeśli dojdzie do nałożenia środków, a przemysł wspólnotowy odzyska utracony udział w rynku, również dostawca surowca będzie w stanie sprzedawać większą ilość swojego produktu.
Ponieważ rozpatrywany surowiec stanowi główny element obrotu przedsiębiorstwa, nałożenie odpowiednich środków przyczyni się także do poprawy sytuacji finansowej dostawcy surowca.
(121) Jeśli środki nie zostaną nałożone, nastąpi dalszy spadek sprzedaży przemysłu wspólnotowego, a co za tym idzie także popytu na surowce.
Będzie to miało z kolei negatywny wpływ na rentowność dostawcy surowca.
5.
IMPORTERZY
(122) Otrzymano pięć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od importerów, z których wszyscy byli przeciwko nałożeniu środków.
(123) Część rozpatrywanego produktu importowana w formie proszku z ChRL jest następnie przetwarzana na papkę poprzez dodanie wody i specjalnych dodatków.
Ponieważ marża zysku importerów z tytułu sprzedaży rozpatrywanego produktu oraz papki wynosi na podstawie średniej ważonej 6,8 %, importerzy będą w stanie ponieść część kosztów związanych z ewentualnymi podwyżkami cen, a w części obciążyć nimi klientów.
Uwzględniając relatywnie niskie cła, które mają być nałożone na przedsiębiorstwa działające w warunkach gospodarki rynkowej oraz dostępne źródła alternatywne, nieobciążone opłatami celnymi, ewentualne podwyżki cen będą ograniczone.
(124) Uwzględniając fakt, że sprzedaż rozpatrywanego produktu oraz papki stanowi średnio około 15 % całkowitego obrotu importerów, nałożenie cła nie zmieni w sposób istotny sytuacji finansowej importerów.
(125) Na podstawie powyższego stwierdzono tymczasowo, że skutek środków antydumpingowych, jeśli zostaną one wprowadzone, nie będzie miał prawdopodobnie istotnego znaczenia dla importerów.
6.
UŻYTKOWNICY
(126) Otrzymano sześć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od użytkowników oraz jeden raport od stowarzyszenia użytkowników.
Przeprowadzono jedną wizytę weryfikacyjną w siedzibie przedsiębiorstwa dokonującego w trakcie OD największych zakupów węglanu baru.
Sześciu współpracujących użytkowników odpowiadało za 9 % całkowitego wspólnotowego zużycia węglanu baru w OD.
Liczba pracowników zatrudnionych w tych przedsiębiorstwach bezpośrednio powiązana z produktami, w których wykorzystuje się węglan baru, wynosiła około 570 osób.
Wszyscy użytkownicy współpracujący z wyjątkiem jednego, dokonującego zakupów od przemysłu wspólnotowego, wypowiedzieli się przeciwko nałożeniu ceł antydumpingowych, z obawy przed utratą taniego źródła zaopatrzenia, która mogłaby zaszkodzić ich konkurencyjności na rynku przetwórczym w stosunku do konkurentów w krajach trzecich.
(127) Użytkownicy węglanu baru to głównie producenci szkła do zastosowań TV, przedstawiciele przemysłu produkującego cegły i płytki, sektor ceramiki oraz przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją ferrytu.
W oparciu o odpowiedzi udzielone na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz informacje uzyskane w toku przesłuchania, ustalono, że udział węglanu baru w ogólnych kosztach produkcji ponoszonych przez użytkowników wynosił średnio poniżej 8 %.
(128) Nałożenie ceł nie spowoduje znaczącego obniżenia konkurencji lub niedoboru w zakresie podaży.
Przeciwnie – można domniemywać, że przywóz z Chin po cenach konkurencyjnych będzie nadal możliwy, gdyż stawki indywidualnych ceł proponowanych dla chińskich producentów eksportujących są niższe niż ustalone poziomy podcinania cen.
Ponadto dostępne są także alternatywne źródła zaopatrzenia z innych krajów trzecich, do których nie mają zastosowania cła.
Na podstawie powyższego uznaje się, że użytkownicy będą nadal mogli zaopatrywać się w węglan baru po konkurencyjnych cenach. Oczekuje się, że wpływ nałożenia ceł na poziom konkurencyjności użytkowników w stosunku do ich konkurentów z krajów trzecich będzie ograniczony.
(129) Wysuwano twierdzenia, że przemysł wspólnotowy nie jest w stanie zaspokoić całości popytu na węglan baru na terenie Wspólnoty.
W związku z tym należy przypomnieć, że dane środki nie mają na celu zapobieżenia przywozowi na terytorium Wspólnoty, ale zapewnienie, że przywóz nie będzie dokonywany po szkodliwych cenach dumpingowych.
Przywóz pochodzący z różnych źródeł będzie nadal zaspokajał znaczącą część popytu wspólnotowego.
Z tego względu nie przewiduje się wystąpienia niedoborów w zakresie podaży.
(130) Na podstawie powyższego stwierdzono tymczasowo, że skutek środków antydumpingowych, jeśli zostaną one wprowadzone, nie będzie miał prawdopodobnie istotnego znaczenia dla użytkowników.
7.
KONKURENCJA I ZAKŁÓCENIA W HANDLU
(131) Odnośnie do skutków ewentualnych środków dla konkurencji we Wspólnocie, rozpatrywani współpracujący producenci eksportujący, mający silną pozycją rynkową, będą prawdopodobnie nadal prowadzić sprzedaż swoich produktów, chociaż już po cenach niedumpingowych.
W rzeczywistości względnie niskie stawki celne dla dwóch chińskich producentów eksportujących działających w warunkach gospodarki rynkowej powinny pozwolić im na funkcjonowanie we Wspólnocie w uczciwych warunkach rynkowych.
Z tego względu, biorąc pod uwagę całkowity zakres nałożonych ceł, prawdopodobnie nadal będzie istnieć wystarczająca liczba głównych konkurentów na rynku Wspólnoty, w tym producentów w rozpatrywanym kraju oraz producentów z Brazylii, Rosji i Indii.
Dlatego też użytkownicy będą nadal mieli wybór spośród różnych dostawców węglanu baru.
Jeśli, z drugiej strony, nie zostaną nałożone żadne środki, przyszłość jedynego producenta wspólnotowego będzie zagrożona.
Jego zniknięcie z rynku przyczyni się zaś do znaczącego obniżenia poziomu konkurencji na rynku wspólnotowym.
8.
WNIOSEK DOTYCZĄCY INTERESU WSPÓLNOTY
(132) Uwzględniwszy powyższe przyczyny, tymczasowo stwierdza się, że nie istnieją nieodparte powody przemawiające przeciwko nałożeniu ceł antydumpingowych w obecnym przypadku.
G. PROPOZYCJA TYMCZASOWYCH ŚRODKÓW ANTYDUMPINGOWYCH
1.
POZIOM USUNIĘCIA SZKODY
(133) Uwzględniając wnioski dotyczące dumpingu, szkody, przyczynowości i interesu Wspólnoty, należy nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe w celu zapobieżenia dalszym szkodom dla przemysłu wspólnotowego spowodowanym przez przywóz dumpingowy.
(134) W celu ustalenia poziomu cła, uwzględniono poziom ustalonych marginesów dumpingu oraz kwotę cła niezbędną do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł wspólnotowy.
(135) Z uwagi na fakt, że przemysł wspólnotowy ponosił szkodę z tytułu przywozu dumpingowego od roku 1999, zysk, który mógł on osiągnąć przy braku przywozu dumpingowego ustalono na podstawie średniej ważonej marży zysku dla produktu podobnego w latach 1996–1998.
Na tej podstawie ustalono, że za właściwe minimum zysku, którego przemysł wspólnotowy mógłby się spodziewać przy braku szkodliwego dumpingu, uznać można marżę zysku w wysokości 7,2 % obrotu.
Następnie poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej, ustalonej na potrzeby obliczeń poziomu podcinania cen z ceną nieszkodliwą produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty, określono konieczną podwyżkę cen.
Cenę nieszkodliwą uzyskano poprzez skorygowanie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego o rzeczywistą stratę poniesioną w trakcie OD oraz dodanie wyżej wymienionej marży zysku.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania wyrażono następnie jako procent całkowitej wartości importowej cif.
(136) Ponieważ poziom usunięcia szkody był wyższy od ustalonego marginesu dumpingu, środki tymczasowe powinny być oparte o ten drugi element.
2.
ŚRODKI TYMCZASOWE
(137) W świetle powyższego uznaje się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, należy nałożyć tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz pochodzący z ChRL na poziomie niższego dumpingu i niższych marginesów szkody, zgodnie z zasadą niższego cła.
W tym przypadku indywidualne stawki celne oraz cło ogólnokrajowe należy nałożyć na poziomie ustalonych marginesów dumpingu.
(138) Ponieważ produkt jest produktem zamiennym, a różnice cen dla różnych typów produktu nie są duże, ustalono, że cło należy nałożyć w formie indywidualnej kwoty na tonę, co pozwoli zapewnić skuteczność środków oraz nie pozwoli na absorpcję środka antydumpingowego poprzez obniżenie cen eksportowych.
Kwotę taką otrzymuje się poprzez zastosowanie marginesu dumpingu do cen eksportowych używanych do obliczenia marginesu dumpingu w trakcie OD.
(139) Wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu stawki ceł antydumpingowych dla poszczególnych przedsiębiorstw określono na podstawie ustaleń w bieżącym dochodzeniu.
Zatem odzwierciedlają one sytuację dla tych przedsiębiorstw ustaloną w trakcie dochodzenia.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego stosowanego dla "wszystkich innych przedsiębiorstw") stosuje się więc wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z rozpatrywanego państwa oraz produkowanych przez przedsiębiorstwa będące wymienionymi podmiotami prawnymi.
Przywożone produkty produkowane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, nie wymienione z nazwy oraz adresu w działającej części niniejszego rozporządzenia, w tym także przez jednostki powiązane wymienionych z nazwy przedsiębiorstw, nie są objęte tymi stawkami i podlegają stawce celnej stosowanej dla "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(140) Wszelkie wnioski o zastosowanie tych indywidualnych stawek ceł antydumpingowych przewidzianych dla poszczególnych przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub utworzeniu nowej jednostki produkującej lub sprzedającej) należy niezwłocznie kierować do Komisji [3] wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich modyfikacji w zakresie działań produkcyjnych spółki, sprzedaży krajowej i eksportowej związanej na przykład ze zmianą nazwy lub zmianami jednostek produkujących lub sprzedających.
Tam gdzie to właściwe Komisja, po zasięgnięciu opinii komitetu doradczego, dokona odpowiedniej zmiany rozporządzenia w drodze aktualizacji listy przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(141) Rozpatrywany produkt jest, jak wyjaśniono powyżej, produktem zamiennym nieoznaczonym marką, tak więc rozbieżność indywidualnych stawek celnych jest znacząca. Istnieje również duża liczba producentów eksportujących.
Wszystkie te elementy mogą sprzyjać próbom przekierowania strumieni eksportu na eksporterów tradycyjnych korzystających z niższych stawek celnych.
(142) Tak więc w przypadku gdyby wolumen wywozu prowadzonego przez jedno z przedsiębiorstw korzystających z niższej stawki celnej wzrósł o ponad 30 %, rozpatrywane środki indywidualne mogą zostać uznane za nieskuteczne w zakresie przeciwdziałania ustalonemu szkodliwemu dumpingowi.
W konsekwencji oraz pod warunkiem, że zostaną spełnione wymagane warunki, może zostać wszczęte postępowanie mające na celu odpowiednie dostosowanie środków pod względem ich formy lub poziomu.
H. POSTANOWIENIE KOŃCOWE
(143) W interesie właściwej administracji należy wyznaczyć okres, w którym zainteresowane strony, które ujawniły się w okresie czasu określonym w obwieszczeniu o wszczęciu dochodzenia, będą mogły wyrazić swoje poglądy na piśmie oraz wnioskować o przesłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł poczynione na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i może zaistnieć konieczność ich ponownego rozważenia dla celów zastosowania jakichkolwiek środków ostatecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Tymczasowe cło antydumpingowe zostaje niniejszym nałożone na przywóz węglanu baru z zawartością strontu przekraczającą 0,07 % wg wagi oraz zawartością siarki przekraczającą 0,0015 % wg wagi, zarówno w formie proszku, granulatu prasowanego, jak i w kalcynowanej formie granulatu, objętego kodem CN ex28366000 (kod TARIC 2836600010), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka tymczasowego cła antydumpingowego powinna równać się stałej kwocie określonej poniżej dla produktów wytwarzanych przez następujących producentów:
Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Stawka celna (EUR/t) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Hubei Jingshan Chutian Barium Salt Corp. Ltd. 62, Qinglong Road, miasto Songhe, okręg Jingshan prowincja Hubei, ChRL _BAR_ 20,6 _BAR_ A606 _BAR_
Zaozhuang Yongli Chemical Co.
South Zhuzibukuang Qichun, okręg śródmiejski miasta Zaozhuang prowincja Shangdong ChRL _BAR_ 45,7 _BAR_ A607 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 60,8 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Zwolnienie do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu, o którym mowa w ustępie 1, powinno podlegać przepisom dotyczącym bezpieczeństwa, odpowiadającym wysokości cła tymczasowego.
4.
W przypadku uszkodzenia towarów przed ich wejściem do swobodnego obrotu, a co za tym idzie, gdy cena faktycznie zapłacona lub należna zostaje podzielona w celu określenia wartości celnej zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [4], kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie stałych kwot określonych powyżej zostanie obniżona o wartość procentową odpowiadającą podziałowi ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.
5.
O ile nie określono inaczej, zastosowanie będą miały obowiązujące przepisy dotyczące ceł.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, strony zainteresowane mogą wnioskować o ujawnienie zasadniczych faktów i okoliczności będących podstawą przyjęcia niniejszego rozporządzenia, wyrażać swoje opinie na piśmie oraz wnioskować o wysłuchanie przez Komisję w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi do stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 146/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
w sprawie ustalania wielkości procentowej zatwierdzenia umów zawartych w odniesieniu do fakultatywnej destylacji wina stołowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [1], w szczególności jego art. 63a ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 określa szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy na destylację win, o którym mowa w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 [2].
Chodzi o destylację subwencjonowaną i dobrowolną, mającą na celu zapewnienie wsparcia rynku wina oraz ciągłości dostaw do sektora alkoholu spożywczego.
W tym celu producenci wina zawierają umowy z gorzelnikami.
Państwa Członkowskie powiadomiły Komisję o zawartych umowach do dnia 15 stycznia 2005 r.
(2) Dla roku winnego 2004/2005 destylacja objęła okres od 1 października do 23 grudnia.
Na podstawie ilości wina objętych umowami zawartymi w odniesieniu do destylacji, zgłoszonymi Komisji przez państwa Członkowskie stwiedzono, że przekroczyły one ilości odpowiadające dostępnym zasobom środków budżetowych oraz zdolności absorpcyjne sektora alkoholu spożywczego.
Należy w związku z tym zatwierdzić jednolitą wielkość procentową zatwierdzenia ilości zgłoszonych do destylacji.
(3) Zgodnie z art. 63a ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 Państwa Członkowskie muszą zatwierdzić umowy zawierane w odniesieniu do destylacji w okresie rozpoczynającym się 30 stycznia. Należy w związku z tym przewidzieć niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości wina, w stosunku do których umowy zostały zawarte i zgłoszone Komisji na mocy art. 63a ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 do dnia 15 stycznia 2005 r. zostają zatwierdzone do wielkości 84,30 %.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 147/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 156. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 156. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 148/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 156. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 156. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 149/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 328. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 328. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 67 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 74 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 150/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 12. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 12. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 25 stycznia 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 270 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 151/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
w sprawie 11. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 11. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do którego limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 25 stycznia 2005 r., nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 152/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o pozwolenia na przywóz młodych byków opasowych, składane w styczniu 2005 r. w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1202/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacij rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1202/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.) [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1202/2004 ustalił liczbę młodych byków, jakie można przywozić na warunkach specjalnych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2005 r. Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości.
(2) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz od 1 kwietnia 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 169000 sztuk, zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1202/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Każdy wniosek o pozwolenie na przywóz, złożony zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1202/2004, zostaje uwzględniony w całości.
2. Ilości dostępna w okresie określonym w art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1202/2004 wynosi 113950 sztuk.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 153/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r., ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1855/2004 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 16 listopada 2004 r. do 14 stycznia 2005 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn, winogron stołowych i jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1855/2004 między 16 listopada 2004 r. a 14 stycznia 2005 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 154/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz podgotowanego ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych od 24 do 27 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 155/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
w sprawie ofert złożonych w ramach przetargu na dopłatę do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B do Réunion na mocy rozporządzenia (WE) nr 2033/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2692/89 z dnia 6 września 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady wysyłek ryżu do Réunion [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący dopłat do wywozu ryżu do Réunion został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2033/2004 [3].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2692/89, na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2692/89, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej dopłaty.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od dnia 24 do 27 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na dopłaty do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B o kodzie CN 10062098 do Réunion, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2033/2004. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 156/2005
z dnia 28 stycznia 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 24 do 27 stycznia 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 157/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 158/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 159/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 160/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 161/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 162/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 163/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 28 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 38,519 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 28 lutego 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 17,560 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 165/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 166/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 167/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia, a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, którą stosuje się w przypadku gdy produkty te wywożone są jako towary wymienione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, raz w miesiącu ustala się stawkę refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(3) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 określa, iż refundacja wywozowa do produktu jako składnika towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(4) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(5) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych – składników towaru, należącego do grupy towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stając jednak na przeszkodzie zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się, jak podano w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 168/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że różnica między cenami w handlu międzynarodowym na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, jeżeli towary te są wywożone w formie towarów wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z produktów podstawowych ustala się na okres tej samej długości co okres, na który ustalono refundacje dla tych samych produktów wywożonych w formie nieprzetworzonej.
(3) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej określa, że refundacja wywozowa na produkt zawarty w towarze nie może przekroczyć refundacji stosowanej wobec tego produktu w przypadku jego wywozu w stanie nieprzetworzonym.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, oraz wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 169/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające stawki refundacji odnośnie do pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów w handlu światowym, wymienionych w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g) tego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, dla których powinna być ustalona stawka refundacji odnośnie do produktów wywożonych w formie towarów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawka refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych powinna być ustalana każdego miesiąca.
(4) Jednak w przypadku pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia zobowiązań podjętych w związku z tymi refundacjami, jeżeli z wyprzedzeniem zostaną ustalone wysokie stawki refundacji.
Aby uniknąć takiej sytuacji, należy zastosować środki zapobiegawcze, ale nie uniemożliwiające zawieranie długoterminowych umów.
Ustalenie szczegółowych stawek refundacji dla ustalonych z wyprzedzeniem refundacji odnośnie do tych produktów powinno pozwolić na osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 przewiduje, że przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku rozpatrywanych produktów w odniesieniu do produktów podstawowych wyszczególnionych w załączniku A do tego rozporządzenia lub produktów przyrównywanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełnia odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] stanowi, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny zostać udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji odnoszące się do produktów podstawowych, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 170/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
ustalające kwotę pomocy w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych [2] stanowi, że Komisja publikuje kwotę pomocy w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia nie później niż dnia 31 stycznia.
(2) W przypadku Państw Członkowskich Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., kontrolę przestrzegania progów wspólnotowych i krajowych dotyczących przetwarzania pomidorów, określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na podstawie ilości objętych pomocą w okresie trzech ostatnich lat gospodarczych, dla których dostępne są ostateczne dane dotyczące tych Państw Członkowskich.
(3) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 416/2004 z dnia 5 marca 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 i rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [3], dla Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., kontrola przestrzegania progów wspólnotowych i krajowych dotyczących przetwarzania pomidorów jest ustalona w oparciu o ilości, do których odnoszą się wnioski o pomoc na rok gospodarczy 2004/2005.
(4) Ilość przetworzonych w ramach systemu pomocy pomidorów, którą należy uwzględnić w ramach kontroli przestrzegania progów krajowych i wspólnotowych jest większa niż 128640 ton progu wspólnotowego. W przypadku Państw Członkowskich, które przekroczyły próg przetworzenia, kwota pomocy w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetworzenia w roku gospodarczym 2005/2006 powinna zostać zmieniona w stosunku do poziomu ustalonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, zgodnie z art. 5 ust. 2 i 4 wymienionego rozporządzenia, jak również art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 416/2004.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 kwotę pomocy w odniesieniu do pomidorów na rok gospodarczy 2005/2006 ustala się w następujący sposób:
b) w Hiszpanii:
Rozporządzenie Rady (WE) nr 171/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
zmieniające i zawieszające stosowanie rozporządzenia (WE) nr 2193/2003 ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 7 maja 2003 r. Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu ("WTO") upoważnił Wspólnotę do nałożenia środków zapobiegawczych do poziomu 4,043 milionów USD, w postaci dodatkowych ceł w wysokości 100 % wartości na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W związku z tym, dnia 8 grudnia 2003 r. Wspólnota przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 2193/2003 [1] ustanawiające dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(2) Uznano, że w następstwie przyjęcia "American Jobs Creation Act" z 2004 r., stosowanie dodatkowych ceł powinno zostać zawieszone oraz ponownie wprowadzone dopiero od dnia 1 stycznia 2006 roku lub po upływie 60 dni od potwierdzenia przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO niezgodności niektórych aspektów wyżej wspomnianego aktu prawnego z przepisami WTO, jeżeli nastąpi to po dniu 1 stycznia 2006 r.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawiesza się niniejszym stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003.
Artykuł 2
1.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2193/2003, z wyjątkiem art. 2 ust. 1, ponownie stosuje się począwszy od dnia 1 stycznia 2006 roku lub 60 dni po potwierdzeniu przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO niezgodności niektórych aspektów wydanego przez Stany Zjednoczone Ameryki "American Jobs Creation Act" z 2004 r. ze zobowiązaniami Stanów Zjednoczonych wynikającymi z członkostwa w WTO, jeżeli nastąpi to po dniu 1 stycznia 2006 r.
2.
Przed upływem powyższego terminu Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej obwieszczenie, że takie potwierdzenie zostało dokonane.
Artykuł 3
1.
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2193/2003 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na produkty wymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki nakłada się cło ad valorem w wysokości 14 %, będące cłem dodatkowym do cła stosowanego na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.".
2.
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2193/2003 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 172/2005
z dnia 18 stycznia 2005 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia na okres od dnia 28 lutego 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. ważności Protokołu w sprawie ustalenia możliwości połowowych i wkładu finansowego przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów [2], przed upływem okresu ważności protokołu załączonego do umowy, Umawiające się Strony podejmują negocjacje w celu ustalenia, w drodze wspólnego porozumienia, treści protokołu na następny okres oraz, w miarę potrzeby, wprowadzenia zmian lub postanowień dodatkowych do załącznika.
(2) Do czasu zakończenia negocjacji w sprawie zmian do protokołu, Umawiające się Strony postanowiły o przedłużeniu ważności aktualnego protokołu, zatwierdzonego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1439/2001 [3], na okres od dnia 28 lutego 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. poprzez zawarcie porozumienia w formie wymiany listów.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie przedłużenia ważności protokołu.
(4) Należy potwierdzić podział możliwości połowowych pomiędzy Państwa Członkowskie zgodny z postanowieniami protokołu, którego okres ważności został przedłużony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia na okres od dnia 28 lutego 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. ważności Protokołu ustalającego możliwości połowowe i wkład finansowy przewidziane w Umowie zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszego rozporządzenia [4].
Artykuł 2
Możliwości połowowe określone w protokole dzieli się między Państwa Członkowskie według następującego klucza:
a) sejnery tuńczykowe:
Hiszpania : 18 statków
Francja : 21 statków
Włochy : 1 statek;
b) taklowce powierzchniowe:
Hiszpania : 20 statków
Portugalia : 5 statków.
Jeżeli wnioski o licencje z tych Państw Członkowskich nie wyczerpią możliwości połowowych określonych w protokole, Komisja może uwzględnić wnioski o licencje z pozostałych Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy tego protokołu, są zobowiązane do powiadamiania Komisji o ilości złowionych zasobów w strefie połowowej Komorów, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Komisji nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [5].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 173/2005
z dnia 24 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych dotyczące przedłużenia programu PEACE i przyznania dalszych środków na zobowiązania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 161,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [3] w ramach Celu 1 zostaje ustanowiony, na rzecz Irlandii Północnej i obszarów granicznych Irlandii, program wspierający proces pokojowy w Irlandii Północnej (PEACE) na okres czterech lat od roku 2000 do 2004.
(2) Rada Europejska na posiedzeniu w Brukseli w dniach 17 i 18 czerwca 2004 r. wezwała Komisję do przeanalizowania możliwości dostosowania środków w ramach programu PEACE i Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii do środków w ramach innych programów funduszy strukturalnych, które zostaną zakończone w 2006 r., z uwzględnieniem konsekwencji finansowych takiego dostosowania.
(3) Umocnienie procesu pokojowego w Irlandii Północnej, do którego program PEACE wniósł faktyczny i znaczący wkład, wymaga utrzymania wsparcia finansowego Wspólnoty dla odnośnych regionów oraz przedłużenia programu PEACE na kolejne dwa lata.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999, to jest tak, aby okres realizacji programu PEACE został przedłużony o dwa lata, zbiegając się w ten sposób z okresem programowania w ramach funduszy strukturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) pierwszy akapit art. 7 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
2) załącznik I zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 174/2005
z dnia 31 stycznia 2005 r.
nakładające ograniczenia na udzielanie pomocy dla Wybrzeża Kości Słoniowej dotyczącej działań wojskowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2004/852/WPZiB z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych w rezolucji nr 1572 (2004) z dnia 15 listopada 2004 r. działając na podstawie postanowień rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych, ubolewając nad wznowieniem wrogich działań na Wybrzeżu Kości Słoniowej i powtarzającymi się naruszeniami porozumienia o zawieszeniu broni z dnia 3 maja 2003 r., podjęła decyzję o nałożeniu określonych środków restrykcyjnych na Wybrzeże Kości Słoniowej.
(2) Wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB przewiduje wprowadzenie środków określonych w rezolucji nr 1572 (2004) Rady Bezpieczeństwa NZ (UNSCR), włącznie z zakazem pomocy technicznej i finansowej związanej z działaniami wojskowymi i sprzętem wykorzystywanym do represji wewnętrznych.
(3) Środek ten wchodzi w zakres stosowania Traktatu i w związku z tym, w celu uniknięcia zniekształcenia konkurencji, do jego wdrożenia konieczne jest przyjęcie przepisów wspólnotowych w zakresie, w jakim dotyczy on Wspólnoty.
Do celów niniejszego rozporządzenia, uznaje się, że terytorium Wspólnoty obejmuje terytoria Państw Członkowskich, do których zastosowanie ma Traktat, na warunkach w nim określonych.
(4) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie z dniem jego publikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "pomoc techniczna" oznacza wszelkie wsparcie techniczne związane z naprawami, rozbudową, produkcją, montażem, testowaniem, konserwacją lub jakąkolwiek inną usługą techniczną i może obejmować formy takie jak: instruowanie, doradztwo, szkolenie, przekazywanie praktycznej wiedzy lub umiejętności lub usługi doradcze; pomoc techniczna obejmuje pomoc w formie ustnej;
2) "Komitet ds. Sankcji" oznacza Komitet Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, który został powołany zgodnie z ust. 14 rezolucji nr 1572 (2004) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych (UNSCR).
Artykuł 2
Zabrania się:
a) bezpośredniego lub pośredniego przyznawania, sprzedaży, dostarczania lub przekazywania pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa;
b) bezpośredniego lub pośredniego zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów wywozowych, w odniesieniu do sprzedaży, dostaw, przekazania lub wywozu broni i sprzętu pokrewnego lub w odniesieniu do jakiegokolwiek przyznania, sprzedaży, dostarczania lub przekazania związanej z tym pomocy technicznej i innych usług jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa;
c) świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których przedmiotem lub skutkiem jest, bezpośrednio albo pośrednio, wspieranie transakcji określonych w lit. a) i b).
Artykuł 3
Zabrania się:
a) sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu bezpośrednio lub pośrednio sprzętu określonego w załączniku I, który może być wykorzystany do celów wewnętrznych represji, niezależnie od tego, czy pochodzi on ze Wspólnoty, jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa;
b) przyznawania, sprzedawania, dostarczania lub przekazywania bezpośrednio lub pośrednio pomocy technicznej związanej ze sprzętem określonym w lit. a) jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa;
c) bezpośredniego lub pośredniego zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej ze sprzętem określonym w lit. a) jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej lub w celu wykorzystania na terenie tego państwa;
d) świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których przedmiotem lub skutkiem jest, bezpośrednio lub pośrednio, wspieranie transakcji określonych w lit. a), b) lub c).
Artykuł 4
1.
W drodze odstępstwa od art. 2, określone w nim zakazy nie mają zastosowania do:
a) zapewniania pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej w odniesieniu do broni i sprzętu pokrewnego, jeżeli taka pomoc lub usługi są przeznaczone wyłącznie w celu wsparcia oraz do wykorzystania w ramach operacji Narodów Zjednoczonych w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (UNOCI) lub przeznaczone są do wykorzystania przez wspierające tą operację siły francuskie,
b) zapewniania pomocy technicznej w odniesieniu do nieśmiercionośnego sprzętu przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych i ochronnych, w tym sprzętu przeznaczonego do wykorzystania w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, ONZ, Unię Afrykańską i Wspólnotę Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (ECOWAS), o ile takie działania zostały uprzednio zatwierdzone przez Komitet ds. Sankcji,
c) zapewniania finansowania lub pomocy finansowej w odniesieniu do nieśmiercionośnego sprzętu przeznaczonego wyłącznie do celów humanitarnych i ochronnych, w tym takiego sprzętu przeznaczonego do wykorzystania w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, ONZ, Unię Afrykańską i ECOWAS,
d) dostarczania pomocy technicznej w odniesieniu do broni i pokrewnego sprzętu przeznaczonych wyłącznie do wspierania procesu restrukturyzacji sił obronnych i bezpieczeństwa lub przeznaczonych do wykorzystania w tym procesie, zgodnie z ust. 3 lit. f) porozumienia z Linas-Marcoussis, o ile takie działania zostały uprzednio zatwierdzone przez Komitet ds. Sankcji,
e) zapewniania finansowania lub pomocy finansowej w odniesieniu do broni i sprzętu pokrewnego przeznaczonych wyłącznie do wspierania procesu restrukturyzacji sił obronnych i bezpieczeństwa lub przeznaczonych do wykorzystania w tym procesie zgodnie z ust. 3 lit. f) porozumienia z Linas-Marcoussis,
f) sprzedaży lub dostaw czasowo przekazywanych lub wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przeznaczonych dla sił państwa podejmującego zgodnie z prawem międzynarodowym działania służące wyłącznie i bezpośrednio ułatwieniu ewakuacji obywateli tego państwa oraz osób, za które państwo to ponosi odpowiedzialność konsularną w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, o ile Komitet ds. Sankcji został uprzednio powiadomiony o tych działaniach.
2.
Zezwolenia na przeprowadzenie działań, o których mowa w ust. 1, w tym w przypadkach, gdy wymagana jest zgoda lub powiadomienie Komitetu ds. Sankcji, wydawane są przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, określony w załączniku II, w którym usługodawca ma swoją siedzibę lub Państwa Członkowskiego wywozu.
3.
Nie udziela się zezwoleń na działania, które już miały miejsce.
Artykuł 5
Art. 2 i 3 nie stosuje się do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wywożonych do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, personel Unii Europejskiej, Wspólnoty lub jej Państw Członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji działających na rzecz rozwoju oraz personel pomocniczy, wyłącznie do ich osobistego użytku.
Artykuł 6
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie informują się wzajemnie o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie wzajemnie wszelkich innych posiadanych informacji mających związek z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacji dotyczących naruszeń i trudności w egzekwowaniu przepisów oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 7
Komisja jest upoważniona do zmiany załącznika II na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy dotyczące sankcji w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki mające na celu zapewnienie, że sankcje te będą stosowane.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach bezzwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) na terytorium Wspólnoty, wraz z jej przestrzenią powietrzną;
b) na pokładzie każdego samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
c) wobec każdej osoby będącej obywatelem Państwa Członkowskiego, przebywającej na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub jednostki zarejestrowanej lub założonej na mocy prawa Państwa Członkowskiego;
e) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub jednostki prowadzącej działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 175/2005
z dnia 1 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 176/2005
z dnia 1 lutego 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określonych w art. 1b rozporządzenia (EWG) nr 700/88, na okres dwóch tygodni, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lutega 2005 r.
Stosuje się od dnia 2 do 15 lutega 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 177/2005
z dnia 24 stycznia 2005 r.
dotyczące wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2005–2006)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowy Fundusz na rzecz Irlandii (zwany dalej "Funduszem") został ustanowiony w 1986 r. na mocy Umowy z dnia 18 września 1986 r. między rządem Irlandii a rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczącej Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (zwanej dalej "Umową") w celu wspierania postępu gospodarczego i społecznego, a także popierania kontaktów, dialogu i pojednania między nacjonalistami i unionistami w całej Irlandii, przy realizacji jednego z celów określonych w umowie angielsko-irlandzkiej z dnia 15 listopada 1985 r.
(2) Wspólnota wnosi wkłady finansowe do Funduszu od 1989 r.
W latach 2003 i 2004 z budżetu Wspólnoty przyznano po 15 milionów EUR w każdym z tych lat zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2236/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. dotyczącym wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2003–2004) [2].
Rozporządzenie to wygasło z dniem 31 grudnia 2004 r.
(3) Ocena dokonana zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2236/2002 potwierdziła potrzebę dalszego wspierania działalności Funduszu, przy jednoczesnym stałym wzmacnianiu synergii celów i koordynacji z interwencjami funduszy strukturalnych, w szczególności ze Specjalnym Programem na rzecz Pokoju i Pojednania w Irlandii Północnej i na Obszarach Graniczących z Irlandią (zwanym dalej "programem POKÓJ") ustanowionym zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [3].
(4) Proces pokojowy w Irlandii Północnej wymaga dalszego wspierania Funduszu ze strony Wspólnoty po dniu 31 grudnia 2004 r.
(5) Na swoim posiedzeniu w Brukseli w dniach 17 i 18 czerwca 2004 r. Rada Europejska wezwała Komisję do przeanalizowania możliwości dostosowania interwencji w ramach programu POKÓJ i Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii do interwencji w ramach innych programów funduszy strukturalnych, które zostaną zakończone w 2006 r., z uwzględnieniem konsekwencji finansowych takiego dostosowania.
(6) Wkład Wspólnoty do Funduszu powinien przyjąć formę wkładów finansowych na lata 2005 i 2006 oraz zakończyć się w tym samym czasie, co przedłużony program POKÓJ.
(7) Przy rozdysponowywaniu wkładu Wspólnoty, Fundusz powinien traktować priorytetowo projekty o charakterze transgranicznym lub obejmujące różne społeczności w taki sposób, aby uzupełniać działalność finansowaną z programu POKÓJ.
(8) Zgodnie z Umową wszystkie podmioty wnoszące wkład do Funduszu uczestniczą w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Rady Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii.
(9) Komisja powinna wspierać na wszystkich poziomach koordynację pomiędzy Radą Funduszu i jego przedstawicielami a organami zarządzającymi ustanowionymi w ramach danych interwencji funduszy strukturalnych, w szczególności w ramach programu POKÓJ.
(10) Pomoc ze strony Funduszu powinna być uznawana za skuteczną jedynie w takim stopniu, w jakim przyczynia się do trwałej poprawy gospodarczej i społecznej oraz o ile nie służy jako substytut innych wydatków publicznych lub prywatnych.
(11) Do dnia 1 kwietnia 2006 r. należy dokonać oceny wyników działalności Funduszu oraz ocenić potrzebę dalszego wsparcia ze strony Wspólnoty.
(12) W niniejszym rozporządzeniu zamieszcza się finansową kwotę referencyjną w rozumieniu punktu 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [4] na cały okres trwania programu, nie naruszając przy tym określonych w Traktacie kompetencji organu budżetowego.
(13) Wysokość wkładu Wspólnoty do Funduszu wyrażona w wartościach bieżących powinna wynieść po 15 milionów EUR na lata 2005 i 2006.
(14) Wsparcie to przyczyni się do umocnienia solidarności między Państwami Członkowskimi i między ich narodami.
(15) Do celów przyjęcia niniejszego rozporządzenia, Traktat nie przewiduje żadnych innych kompetencji poza wymienionymi w jego art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Finansowa kwota referencyjna na realizację wkładu finansowego Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (dalej zwanego "Funduszem") na lata 2005–2006 wynosi 30 milionów EUR.
Roczne środki zatwierdza organ budżetowy w ramach limitów perspektywy finansowej.
Artykuł 2
Wkład wykorzystywany jest przez Fundusz zgodnie z Umową z dnia 18 września 1986 r. między rządem Irlandii i rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczącej Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (zwanej dalej "Umową").
Przy rozdysponowywaniu wkładu Wspólnoty, Fundusz powinien traktować priorytetowo projekty o charakterze transgranicznym lub obejmujące różne społeczności w taki sposób, aby uzupełniać działalność finansowaną z funduszy strukturalnych, a w szczególności działalność w ramach Specjalnego Programu na rzecz Pokoju i Pojednania w Irlandii Północnej i na Obszarach Graniczących z Irlandią (zwanego dalej "programem POKÓJ"), ustanowionego zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.
Wkład wykorzystywany jest w sposób prowadzący do trwałej poprawy gospodarczej i społecznej na danych obszarach.
Nie służy on jako substytut innych wydatków publicznych lub prywatnych.
Artykuł 3
Wspólnotę reprezentuje Komisja występująca w charakterze obserwatora na posiedzeniach Rady Funduszu (zwanej dalej "Radą").
Przedstawiciele Funduszu reprezentują go w charakterze obserwatora na posiedzeniach Komitetu Monitorującego programu POKÓJ oraz odpowiednich innych interwencji funduszy strukturalnych.
Artykuł 4
Komisja, we współpracy z Radą Funduszu, określa odpowiednie procedury w zakresie promocji i informowania mające na celu propagowanie wiedzy o wkładzie Wspólnoty w projekty finansowane z Funduszu.
Artykuł 5
Do dnia 31 marca 2006 r. Komisja przedłoży organowi budżetowemu sprawozdanie oceniające wyniki działalności Funduszu oraz potrzebę dalszego wnoszenia wkładów po roku 2006, z uwzględnieniem postępów w procesie pokojowym w Irlandii Północnej.
Sprawozdanie to będzie zawierać, między innymi:
a) przegląd działalności Funduszu;
b) wykaz projektów, które otrzymały pomoc;
c) ocenę charakteru i wpływu działalności Funduszu, zwłaszcza w odniesieniu do jego celów i kryteriów określonych w art. 2 i 7;
d) ocenę działań podjętych przez Fundusz w celu zapewnienia współpracy i koordynacji z interwencjami funduszy strukturalnych z uwzględnieniem, w szczególności, zobowiązań wynikających z art. 3 i 4;
e) załącznik przedstawiający wyniki weryfikacji i kontroli przeprowadzonych przez Komisję stosownie do zobowiązania określonego w art. 6.
Artykuł 6
1.
Komisja zarządza wkładami.
Z zastrzeżeniem ust. 2, roczny wkład wypłacany jest w ratach w następujący sposób:
a) pierwsza płatność zaliczkowa w wysokości 40 % dokonywana jest po otrzymaniu przez Komisję zobowiązania podpisanego przez przewodniczącego Rady Funduszu stanowiącego, że Fundusz spełni warunki przyznania wkładu określone w niniejszym rozporządzeniu;
b) druga płatność zaliczkowa w wysokości 40 % dokonywana jest sześć miesięcy później;
c) płatność końcowa w wysokości 20 % dokonywana jest po otrzymaniu i zatwierdzeniu przez Komisję rocznego sprawozdania z działalności Funduszu oraz zbadanych rachunków za dany rok.
2.
Przed wypłatą raty Komisja dokonuje oceny potrzeb finansowych Funduszu na podstawie salda gotówkowego Funduszu w momencie każdej planowanej płatności.
Jeżeli w wyniku tej oceny okaże się, że potrzeby finansowe Funduszu nie uzasadniają wypłaty jednej z tych rat, dana płatność zostaje zawieszona.
Komisja weryfikuje tę decyzję na podstawie nowych informacji przekazanych przez Fundusz i dokonuje dalszych płatności, kiedy tylko uzna, że są one uzasadnione.
Artykuł 7
Wkład z Funduszu może zostać przeznaczony na działanie, które otrzymuje lub ma otrzymać pomoc finansową w ramach interwencji funduszy strukturalnych wyłącznie, jeżeli kwota tej pomocy finansowej powiększona o 40 % wkładu z Funduszu nie przekracza 75 % całkowitych kwalifikujących się kosztów działania.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 178/2005
z dnia 2 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 179/2005
z dnia 2 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1917/2000 w odniesieniu do przekazywania danych do Komisji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyki handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami niebędącymi Państwami Członkowskimi [1], w szczególności jego art. 11 i 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 638/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie danych statystycznych Wspólnoty dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 [2], które stosuje się od 1 stycznia 2005 r., ustanawia wspólne ramy dla systematycznego tworzenia danych statystycznych Wspólnoty dotyczących handlu towarami między Państwami Członkowskimi.
(2) Okres przekazywania danych o handlu z krajami spoza Unii Europejskiej należy skrócić z 6 tygodni do 40 dni w celu dostosowania go do okresu przekazywania zagregowanych danych o handlu wewnątrzwspólnotowym.
(3) Rada regularnie podkreśla, że terminowe dostarczanie danych statystycznych dotyczących handlu jest niezbędne do monitorowania Unii Gospodarczej i Walutowej.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1917/2000 z dnia 7 września 2000 r. ustanawiające niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/95 w odniesieniu do statystyki handlu z krajami spoza Unii Europejskiej [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki Handlu Towarami z Krajami Trzecimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 1917/2000 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie opracowują:
a) zagregowane dane, określone dla każdego rodzaju obrotu, jako całkowita wartość wymiany handlowej z krajami spoza Unii Europejskiej oraz w podziale na produkty zgodnie z sekcjami Międzynarodowej Standardowej Klasyfikacji Handlu, wersja 3;
b) szczegółowe dane, o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przesyłają dane do Komisji na następujących zasadach:
a) zgodnie z ust. 1 lit. a) nie później niż 40 dni po zakończeniu okresu sprawozdawczego;
b) zgodnie z ust. 1 lit. b) nie później niż 42 dni po zakończeniu okresu sprawozdawczego.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 180/2005
z dnia 2 lutego 2005 r.
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1535/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W oryginalnej wersji rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 [2] art. 7 ust. 1 akapit 2 stanowił, że w zawartych pomiędzy organizacjami producentów a przetwórcami umowach na pomidory, brzoskwinie i gruszki termin płatności nie może przekraczać dwóch miesięcy od końca miesiąca dostawy każdej przesyłki.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2004 [3] zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1535/2003 rozszerzyło ten zapis na wszystkie przetworzone owoce i warzywa.
(3) Zebrane doświadczenia wskazują, że należy ograniczyć ten wymóg jedynie do umów dotyczących pomidorów, brzoskwiń, gruszek lub suszonych fig.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Umowa wskazuje również etap dostaw, dla którego stosuje się cenę określoną w lit. f), oraz warunki zapłaty.
W przypadku pomidorów, brzoskwiń, gruszek i suszonych fig ostateczny termin zapłaty nie może przekroczyć dwóch miesięcy od końca miesiąca dostawy każdej przesyłki."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 181/2005
z dnia 2 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [2] ustanawia przyznawanie pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym.
Biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku masła, poziom sprzedaży określony w tym rozporządzeniu, obniżenie ceny interwencyjnej masła oraz wynikające z tego obniżenie poziomu pomocy w ramach innych systemów wsparcia w odniesieniu do masła, należy obniżyć kwotę pomocy.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W artykule 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 kwotę "100 EUR" zastępuje się kwotą "80 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 182/2005
z dnia 2 lutego 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o prawa przywozowe złożone dla kwoty taryfowej żywego bydła o wadze przekraczającej 160 kg i pochodzącego ze Szwajcarii, przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 2124/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji nr 2124/2004 z dnia 14 grudnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania, przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1922/2004, kontyngentu taryfowego na przywóz żywego bydła o wadze przekraczającej 160 kg i pochodzącego ze Szwajcarii [2], w szczególności jego art. 4 ust. 2 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2124/2004 ustalił na 4600 sztuk kwotę taryfową, na jaką operatorzy Wspólnoty mogą składać wnioski o prawa przywozowe, zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia,
(2) Z uwagi na to, że wnioski o prawa przywozowe przekraczają dostępną ilość, o której mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2124/2004, należy ustalić wspólny współczynnik redukcji, dla wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o prawa przywozowe złożony zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2124/2004 uwzględnia się do wysokości 13,10541 % wnioskowanych praw przywozowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 stycznia 2005 r.
ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ust. 2 i art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkcja żywca odgrywa bardzo istotną rolę w sektorze rolnictwa Wspólnoty.
Uzyskanie zadowalających wyników tej działalności uzależnione jest w znacznym stopniu od zastosowania bezpiecznej i dobrej jakościowo paszy.
(2) Dążenie do wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt stanowi jeden z podstawowych celów prawa żywnościowego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [3].
Rozporządzenie to określa także inne wspólne zasady i definicje dla potrzeb krajowego i wspólnotowego prawa żywnościowego, w tym także cel, jakim jest zapewnienie swobodnego obrotu paszą w obrębie Wspólnoty.
(3) Dyrektywa Rady 95/69/WE [4] określiła warunki i ustalenia mające zastosowanie wobec niektórych kategorii zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych umożliwiające im prowadzenie działalności.
Jak pokazuje doświadczenie, te warunki i ustalenia stanowią solidną podstawę dla zapewnienia bezpieczeństwa pasz.
Dyrektywa ta określiła także warunki zatwierdzania zakładów produkujących niektóre substancje wymienione w dyrektywie Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [5].
(4) Dyrektywa Komisji 98/51/WE z dnia 9 lipca 1998 r. ustanawiająca niektóre środki w celu wykonania dyrektywy Rady 95/69/WE ustanawiającej warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych [6] ustanowiła środki wykonawcze do zawartych w dyrektywie Rady 95/69/WE uzgodnień w zakresie importu z państw trzecich.
(5) Jak wykazuje doświadczenie, należy zapewnić, aby wszystkie przedsiębiorstwa paszowe, w tym także przedsiębiorstwa zajmujące się akwakulturą, działały zgodnie ze zharmonizowanymi wymogami w zakresie bezpieczeństwa oraz należy przeprowadzić ogólny przegląd w celu uwzględnienia potrzeby zapewnienia wyższego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska.
(6) Głównym celem nowych przepisów dotyczących higieny, zawartych w niniejszym rozporządzeniu, jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w zakresie bezpieczeństwa żywności i pasz, ze szczególnym uwzględnieniem następujących zasad:
a) zasadnicza odpowiedzialność za bezpieczeństwo pasz spoczywa na przedsiębiorstwie paszowym;
b) potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa pasz na całej długości łańcucha żywieniowego, począwszy od pierwotnej produkcji pasz, aż do żywienia zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności włącznie;
c) ogólne stosowanie procedur na podstawie zasad analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP), które wraz z zasadami dobrej praktyki higienicznej powinno zwiększyć odpowiedzialność podmiotów działających na rynku pasz;
d) wytyczne dobrej praktyki stanowią cenny instrument pomagający podmiotom działającym na rynku pasz na całej długości łańcucha żywieniowego w przestrzeganiu przepisów w dziedzinie higieny oraz stosowaniu się do zasad HACCP;
e) potrzeby określenia kryteriów mikrobiologicznych na podstawie kryteriów naukowej oceny ryzyka;
f) potrzeby zapewnienia, by pasze importowane osiągały standardy co najmniej równoważne standardom pasz produkowanych we Wspólnocie.
(7) Chcąc zapewnić pełne stosowanie systemu rejestracji i zatwierdzeń do wszystkich podmiotów działających na rynku pasz oraz, w konsekwencji, zagwarantować pełną możliwość śledzenia pochodzenia, należy zapewnić, by podmioty te zaopatrywały się w zakładach zarejestrowanych i/lub zatwierdzonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i stosowały wyłącznie pasze pochodzące z takich zakładów.
(8) W celu zapewnienia bezpieczeństwa pasz, począwszy od produkcji pierwotnej, aż do wprowadzenia do obrotu lub ich eksportu włącznie, niezbędne jest stosowanie zintegrowanego podejścia.
Pierwotna produkcja pasz obejmuje produkty podlegające jedynie prostym czynnościom, takim jak czyszczenie, pakowanie, przechowywanie, naturalne suszenie lub zakiszanie.
(9) Zgodnie z zasadami proporcjonalności i pomocniczości, przepisy Wspólnoty nie powinny mieć zastosowania do niektórych przypadków prywatnej, domowej produkcji pasz i żywienia niektórych zwierząt, ani do bezpośrednich dostaw niewielkich ilości pasz z produkcji pierwotnej na poziomie lokalnym lub do obrotu detalicznego pokarmem dla zwierząt domowych.
(10) Konieczne jest określenie i odpowiednia kontrola zagrożeń związanych z paszami na poziomie produkcji pierwotnej dla zapewnienia realizacji celów niniejszego rozporządzenia.
Podstawowe zasady określone w niniejszym rozporządzeniu powinny zatem mieć zastosowanie do gospodarstw wytwarzających pasze wyłącznie dla własnych potrzeb, a także do gospodarstw wprowadzających pasze na rynek.
Należy uwzględnić, iż ryzyko jest mniejsze w przypadku gdy pasza jest produkowana i wykorzystywana do opasania zwierząt przeznaczonych wyłącznie do własnego spożycia lub zwierząt niewykorzystywanych w procesie produkcji żywności.
Obrót niewielkimi ilościami produktów paszowych na poziomie lokalnym oraz detaliczny obrót pokarmem dla zwierząt domowych powinny być w ramach niniejszego rozporządzenia potraktowane w szczególny sposób.
(11) Zastosowanie zasad HACCP do produkcji pierwotnej pasz jest celem średniookresowym europejskiego ustawodawstwa w dziedzinie higieny.
Wytyczne dobrej praktyki powinny jednak już teraz zachęcać do stosowania się do odpowiednich wymagań w dziedzinie higieny.
(12) Bezpieczeństwo pasz uzależnione jest od szeregu czynników.
Przepisy powinny określać minimalne wymagania w dziedzinie higieny.
W celu sprawdzenia przestrzegania przepisów należy przeprowadzać kontrole urzędowe podmiotów działających na rynku pasz.
Ponadto podmioty działające na rynku pasz powinny podejmować działania lub przyjmować procedury pozwalające na osiągnięcie wysokiego poziomu bezpieczeństwa pasz.
(13) Zasady HACCP mogą pomóc podmiotowi działającemu na rynku pasz w osiągnięciu wyższego standardu bezpieczeństwa pasz.
Zasad HACCP nie należy uznawać za sposób samoregulacji i nie zastępuje on kontroli urzędowych.
(14) Wdrożenie zasad HACCP wymaga pełnej współpracy i zaangażowania pracowników przedsiębiorstw paszowych.
(15) Zasady HACCP stosowane przy produkcji pasz powinny uwzględnić zasady zawarte w Kodeksie Żywnościowym, przy czym powinny one pozwalać na dostateczną elastyczność w każdej sytuacji.
W niektórych przedsiębiorstwach paszowych identyfikacja krytycznych punktów kontroli nie jest możliwa, zaś w pewnych przypadkach dobre praktyki mogą zastąpić monitoring krytycznych punktów kontroli.
Podobnie, wymóg ustanowienia "wartości granicznych", zgodnie z Kodeksem Żywnościowym, nie wiąże się z koniecznością ustalania ograniczeń ilościowych w każdym przypadku.
Wymóg przechowywania dokumentacji, określony w tym kodeksie, powinien być elastyczny, tak aby nie stanowił on nadmiernego ciężaru dla bardzo małych przedsiębiorstw.
Należy zapewnić, by działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo paszowe na poziomie pierwotnej produkcji pasz, wraz z działaniami towarzyszącymi, jak również procesem mieszania pasz z uzupełniającymi produktami paszowymi na wyłączne potrzeby własnego przedsiębiorstwa, nie była objęta obowiązkiem przestrzegania zasad HACCP.
(16) Elastyczność jest także niezbędna w celu dostosowania się do potrzeb przedsiębiorstw paszowych położonych w regionach dotkniętych szczególnymi ograniczeniami geograficznymi lub ograniczeniami w zakresie warunków strukturalnych.
Jednakże takie elastyczne podejście nie powinno zagrażać celom określonym w zakresie higieny żywności.
W razie potrzeby należy stworzyć możliwość prowadzenia konsultacji w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(17) System rejestracji i zatwierdzania wszystkich przedsiębiorstw paszowych przez właściwy organ Państwa Członkowskiego jest odpowiednim środkiem umożliwiającym skuteczne śledzenie drogi produktów, począwszy od ich producenta, aż do odbiorcy końcowego, a także ułatwiającym przeprowadzanie skutecznych kontroli urzędowych.
Właściwe organy Państw Członkowskich mogą wykorzystywać istniejące systemy gromadzenia danych dotyczących przedsiębiorstw paszowych w celu wprowadzenia i stosowania systemu, o którym mowa w niniejszym rozporządzeniu.
(18) System zatwierdzania przedsiębiorstw paszowych należy utrzymać w odniesieniu do działań, które mogą stwarzać większe ryzyko w procesie wytwarzania pasz.
Należy stworzyć możliwość wdrożenia procedur rozszerzających obecny zakres stosowania systemu zatwierdzeń przewidzianego w dyrektywie 95/69/WE.
(19) W celu uzyskania zatwierdzenia lub rejestracji, przedsiębiorstwa paszowe powinny spełnić liczne warunki związane z ich działalnością dotyczące pomieszczeń, wyposażenia, personelu, produkcji, kontroli jakości, przechowywania i dokumentacji, w celu zapewnienie zarówno bezpieczeństwa pasz, jak i możliwości śledzenia drogi produktów.
Należy stworzyć możliwość zróżnicowania wspomnianych warunków w sposób pozwalający na odpowiednie dostosowanie ich do różnych typów przedsiębiorstw paszowych.
Należy umożliwić Państwom Członkowskim przyznawanie zakładom zatwierdzeń warunkowych, jeżeli z przeprowadzonych w takich zakładach inspekcji wynika, iż spełniają one wszystkie wymagania w zakresie infrastruktury i wyposażenia.
Jednakże należy też określić maksymalny okres obowiązywania takiego warunkowego zatwierdzenia.
(20) Należy stworzyć możliwość tymczasowego cofnięcia, zmiany lub cofnięcia rejestracji lub zatwierdzenia w przypadku zmiany lub zawieszenia działalności przez zakład lub też gdy przestanie on spełniać warunki dotyczące jego działalności.
(21) Możliwość śledzenia drogi pasz i ich składników na wszystkich etapach łańcucha żywieniowego stanowi zasadniczy element procesu zapewniania bezpieczeństwa pasz.
Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 zawiera przepisy umożliwiające zapewnianie śledzenia drogi pasz i ich składników oraz określa procedurę przyjęcia przepisów wykonawczych mających zastosowanie do poszczególnych sektorów.
(22) Powtarzające się sytuacje kryzysowe związane z paszami wykazały, iż błędy na jakimkolwiek etapie łańcucha żywieniowego mogą powodować poważne skutki ekonomiczne.
Charakter produkcji pasz oraz złożony łańcuch ich dystrybucji sprawiają, że trudne jest wycofywanie pasz z rynku.
Koszty naprawienia szkód ekonomicznych na całej długości łańcucha żywieniowego i paszowego często pokrywane są ze środków publicznych.
Proces naprawy tych skutków ekonomicznych bez obciążania społeczeństwa znacznymi kosztami można usprawnić, jeżeli podmioty, których działalność powoduje straty ekonomiczne w sektorze pasz będą pociągane do odpowiedzialności finansowej.
Niemniej jednak ustanowienie powszechnego, obowiązkowego systemu odpowiedzialności finansowej oraz gwarancji finansowych, na przykład za pośrednictwem ubezpieczeń, który obejmowałby wszystkie podmioty działające na rynku pasz, może okazać się niewykonalne lub niecelowe.
Komisja powinna zatem wnikliwiej rozważyć tę kwestię, uwzględniając istniejące przepisy dotyczące odpowiedzialności w innych sferach, jak również istniejące systemy i praktyki stosowane w Państwach Członkowskich.
W tym celu Komisja powinna przedstawić raport, załączając do niego, w razie potrzeby, propozycje legislacyjne.
(23) Pasze przywożone na terytorium Wspólnoty muszą spełniać wymagania ogólne określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 oraz warunki importu określone w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie urzędowych kontroli w celu zapewnienia zgodności z regulacjami dotyczącymi pasz i żywności oraz przepisami w zakresie zdrowia i dobrostanu zwierząt [7].
W celu uniknięcia zakłóceń w obrocie należy, do czasu ostatecznego opracowania środków wykonawczych, kontynuować wydawanie zezwoleń importowych na warunkach określonych w dyrektywie 98/51/WE.
(24) Produkty Wspólnoty wywożone do państw trzecich muszą spełniać wymagania ogólne ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
(25) Należy rozszerzyć zakres systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznych produktach żywnościowych i paszach ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 178/2002, tak aby uwzględniał on zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub dla środowiska pochodzące od pasz wykorzystywanych do żywienia zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności.
(26) Ustawodawstwo Wspólnoty dotyczące higieny żywności powinno opierać się na informacjach naukowych.
W tym celu, jeżeli zajdzie taka konieczność, należy konsultować się z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(27) W celu śledzenia postępu w dziedzinie nauki i techniki należy utrzymywać ścisłą i skuteczną współpracę pomiędzy Komisją i Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
(28) W niniejszym rozporządzeniu uwzględniono zobowiązania międzynarodowe ustanowione w Porozumieniu WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych oraz w międzynarodowych standardach bezpieczeństwa żywności zawartych w Kodeksie Żywnościowym.
(29) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady stosowania kar w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonanie.
Ustanowione kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(30) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte w sposób zgodny z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8].
(31) Należy odroczyć termin rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić przedsiębiorstwom paszowym, do których stosuje się jego przepisy, dostosowanie się do określonych w nim wymagań.
(32) Z powyższych powodów dyrektywy 95/69/WE i 98/51/WE powinny zostać uchylone,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa:
a) ogólne zasady higieny pasz;
b) warunki i ustalenia zapewniające możliwość śledzenia drogi paszy;
c) warunki i ustalenia dotyczące rejestracji i zatwierdzania zakładów.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) działalności podmiotów działających na rynku pasz, na wszystkich etapach, począwszy od produkcji pierwotnej pasz, aż do wprowadzenia paszy do obrotu włącznie;
b) żywienia zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności;
c) przywozu paszy z krajów trzecich oraz jej wywozu do krajów trzecich.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) prywatnej krajowej produkcji pasz:
i) dla zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności dla potrzeb prywatnej konsumpcji krajowej;
i
ii) dla zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności;
b) żywienia zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności, dla potrzeb prywatnej konsumpcji krajowej lub też dla potrzeb działalności, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [9];
c) żywienia zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności;
d) bezpośrednich dostaw niewielkich ilości produkcji pierwotnej pasz na poziomie lokalnym, realizowanych przez producenta dla lokalnych gospodarstw, w celu wykorzystania jej w tych gospodarstwach;
e) obrotu detalicznego pokarmem dla zwierząt domowych.
3.
Państwa Członkowskie mogą wydać przepisy i wytyczne dotyczące określonych w ust. 2 rodzajów działalności.
Poprzez takie przepisy i wytyczne krajowe zapewnia się osiągnięcie celów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się odpowiedniodefinicje określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, z zastrzeżeniem następujących definicji szczególnych:
a) "higiena pasz" oznacza środki i warunki niezbędne do kontroli zagrożeń oraz zapewnienia przydatności paszy do żywienia zwierząt, z uwzględnieniem jej przeznaczenia;
b) "podmiot działający na rynku pasz" oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za wypełnienie wymogów niniejszego rozporządzenia w przedsiębiorstwie paszowym pozostającym pod ich kontrolą;
c) "dodatki do pasz" oznacza substancje lub mikroorganizmy, których stosowanie jest dozwolone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [10];
d) "zakład" oznacza dowolną jednostkę przedsiębiorstwa paszowego;
e) "właściwy organ" oznacza organ Państwa Członkowskiego lub kraju trzeciego wyznaczony do przeprowadzania kontroli urzędowych;
f) "produkcja pierwotna paszy" oznacza produkcję produktów rolnych, w tym w szczególności uprawę, zbiory, dojenie i hodowlę zwierząt (przed ubojem) lub rybołówstwo, którego wynikiem jest pozyskanie produktów niepoddawanych żadnym działaniom po ich zbiorze lub złowieniu, z wyjątkiem prostych czynności fizycznych.
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZKI
Artykuł 4
Obowiązki ogólne
1.
Podmioty działające na rynku pasz zapewniają, by wszystkie kontrolowane przezeń etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji przebiegały w sposób zgodny z prawem Wspólnoty, zgodnymi z nim przepisami prawa krajowego oraz dobrą praktyką.
W szczególności zapewnią one, by spełnione były odpowiednie wymagania w zakresie higieny określone w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Podczas żywienia zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności, rolnicy stosują środki i procedury służące utrzymaniu na tak niskim poziomie, na jakim jest to możliwe do osiągnięcia w racjonalny sposób ryzyka biologicznego, chemicznego i fizycznego zanieczyszczenia paszy, zwierząt i produktów zwierzęcych.
Artykuł 5
Obowiązki szczególne
1.
W odniesieniu do działalności prowadzonej na poziomie produkcji pierwotnej pasz oraz następujących, związanych z nią działań:
a) transport, przechowywanie i przeładunek produktów pierwotnych w miejscu produkcji;
b) transport w celu dostarczenia produktów pierwotnych z miejsca produkcji do zakładu;
c) mieszanie pasz wyłączne na potrzeby własnego przedsiębiorstwa bez stosowania dodatków lub premiksów dodatków, z wyjątkiem dodatków do kiszonek,
podmioty działające na rynku pasz przestrzegają odpowiednich przepisów załącznika I dotyczących podejmowanych działań.
2.
W odniesieniu do działań innych niż wymienione w ust. 1, w tym także do sporządzania mieszanek paszowych wyłącznie na potrzeby własnego przedsiębiorstwa, stosując dodatki do pasz lub premiksy dodatków, z wyjątkiem dodatków do kiszonek, podmioty działające na rynku pasz przestrzegają przepisów załącznika II dotyczących podejmowanych działań.
3.
Podmioty działające na rynku pasz:
a) przestrzegają zgodności ze szczególnymi kryteriami mikrobiologicznymi;
b) stosują środki lub procedury niezbędne do realizacji określonych celów.
Kryteria i cele, o których mowa w lit. a) i b), przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2.
4.
Podmioty działające na rynku pasz mogą korzystać ze wskazówek zawartych w postanowieniach rozdziału III w celu wywiązania się z obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.
5.
Rolnicy przestrzegają przepisów określonych w załączniku III przy żywieniu zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności.
6.
Podmioty działające na rynku pasz oraz rolnicy zaopatrują się w pasze oraz stosują pasze pochodzące wyłącznie z zakładów zarejestrowanych oraz/lub zatwierdzonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 6
System analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP)`
1.
Podmioty działające na rynku pasz i prowadzące działalność innego rodzaju niż wymieniona w art. 5 ust. 1, wprowadzają, wdrażają i stosują stałą, sformułowaną na piśmie procedurę lub procedury oparte na zasadach (HACCP).
2.
Zasady, o których mowa w ust. 1, obejmują:
a) określanie wszelkich zagrożeń, którym należy zapobiec, lub które należy wyeliminować bądź zredukować do możliwego do przyjęcia poziomu;
b) określanie krytycznych punktów kontroli na etapie lub etapach, na których kontrola taka jest niezbędna do zapobieżenia zagrożeniom, ich wyeliminowania lub zredukowania do możliwego do przyjęcia poziomu;
c) ustanowienie wartości granicznych dla krytycznych punktów kontroli, które będą stanowiły granicę pomiędzy stanem możliwym i niemożliwym do przyjęcia z punktu widzenia konieczności zapobieżenia zidentyfikowanym zagrożeniom, ich wyeliminowania lub zredukowania;
d) ustanowienie i wdrożenie skutecznych procedur monitorowania krytycznych punktów kontroli;
e) ustanowienie działań korygujących w przypadku gdy proces monitorowania wykaże, iż krytyczny punkt kontroli nie jest kontrolowany;
f) ustanowienie procedur weryfikacji, czy środki określone pod lit. a)–e) zostały w pełni wdrożone oraz czy ich działanie jest skuteczne.
Procedura weryfikacji powinna być przeprowadzana regularnie;
g) prowadzenie dokumentacji i akt odpowiednich do charakteru i rozmiaru przedsiębiorstwa paszowego w celu udokumentowania skutecznego wdrożenia środków, o których mowa w lit. a)–f).
3.
W przypadku każdej modyfikacji produktu lub procesu lub jakiegokolwiek etapu produkcji, przetwarzania, przechowywania lub dystrybucji, podmioty działające na rynku pasz dokonują przeglądu swoich procedur i wprowadzają niezbędne zmiany.
4.
W ramach systemu procedur, o którym mowa w ust. 1, podmioty działające na rynku pasz mogą korzystać z wytycznych dobrej praktyki w połączeniu z wytycznymi dotyczącymi wdrożenia zasad HACCP, opracowanymi zgodnie z art. 20.
5.
Środki ułatwiające stosowanie niniejszego artykułu, w tym także dla małych przedsiębiorstw, mogą zostać przyjęte w sposób zgodny z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2.
Artykuł 7
Dokumenty związane z systemem HACCP
1.
Podmioty działające na rynku pasz:
a) dostarczają właściwemu organowi dowód spełniania wymogów art. 6 w formie wymaganej przez ten organ;
b) zapewniają stałą aktualizację wszystkich dokumentów opisujących procedury opracowane w sposób zgodny z art. 6.
2.
Właściwy organ uwzględnia charakter i rozmiar przedsiębiorstwa paszowego przy ustalaniu wymagań dotyczących formy dowodu, o której mowa w ust. 1 lit. a).
3. Szczegółowe postanowienia dotyczące wdrożenia przepisów niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte w sposób zgodny z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2. Postanowienia takie mogą ułatwić niektórym podmiotom działającym na rynku pasz wdrożenie zasad HACCP opracowanych w sposób zgodny z postanowieniami rozdziału III, w celu spełnienia wymagań art. 6 ust. 1.
Artykuł 8
Gwarancje finansowe
1.
W celu przygotowania skutecznego systemu gwarancji finansowych dla podmiotów działających na rynku pasz, w terminie do 8 luty 2006 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat gwarancji finansowych w sektorze pasz.
Oprócz analizy istniejących krajowych przepisów prawnych, systemów i praktyk związanych z odpowiedzialnością w sektorze pasz i sektorach pokrewnych, do sprawozdania powinny być, w stosownych przypadkach, załączane projekty legislacyjne dotyczące ustanowienia funkcjonalnego i wykonalnego systemu gwarancji na poziomie Wspólnoty.
Gwarancje te powinny zapewniać pokrycie łącznej sumy kosztów, do których poniesienia mogłyby być zobowiązane podmioty działające na rynku jako bezpośredniej konsekwencji konieczności wycofania z rynku, przerobienia i/lub zniszczenia dowolnej paszy, inwentarza oraz żywności z niego wyprodukowanej.
2.
Podmioty działające na rynku pasz odpowiedzialne są za wszelkie naruszenia odpowiednich przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa pasz, zaś podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 2, są zobowiązane przedstawić dowody objęcia ich gwarancjami finansowymi wymaganymi zgodnie z przepisami wspólnotowych środków prawnych, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 9
Kontrole urzędowe, powiadamianie i rejestracja
1.
Podmioty działające na rynku pasz współpracują z właściwymi organami zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi oraz zgodnymi z nimi przepisami prawa krajowego.
2.
Podmioty działające na rynku pasz:
a) powiadamiają właściwy organ o wszystkich kontrolowanych przez nie zakładach prowadzących działalność na jakimkolwiek etapie produkcji, przetwarzania, przechowywania, transportu lub dystrybucji pasz, w formie wymaganej przez ten organ, w celu rejestracji;
b) dostarczają właściwemu organowi aktualne informacje na temat wszystkich znajdujących się pod ich kontrolą zakładów, o których mowa pod lit. a), w tym także powiadamiają właściwy organ o wszelkich istotnych zmianach w zakresie ich działalności, a także o każdym przypadku zamknięcia zakładu.
3.
Właściwy organ prowadzi rejestr lub rejestry zakładów.
Artykuł 10
Zatwierdzanie zakładów przedsiębiorstwa paszowego
Podmioty działające na rynku pasz zapewniają zatwierdzenie przez właściwy organ zakładów pozostających pod ich kontrolą i objętych niniejszym rozporządzeniem, w przypadku gdy:
1) zakłady te prowadzą jeden z następujących rodzajów działalności:
a) wytwarzanie i/lub wprowadzanie do obrotu dodatków do pasz objętych rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 lub produktów objętych dyrektywą 82/471/EWG oraz o których mowa w rozdziale 1 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia;
b) wytwarzanie i/lub wprowadzanie do obrotu premiksów sporządzonych z użyciem dodatków do pasz, o których mowa w rozdziale 2 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia; lub
c) produkcja w celu wprowadzenia na rynek lub produkcja na wyłączne potrzeby własnego przedsiębiorstwa złożonych środków żywienia zwierząt, do wytworzenia których wykorzystuje się dodatki do pasz lub zawierające je premiksy, o których mowa w rozdziale 3 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia;
2) przepisy krajowe Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dany zakład, przewidują wymóg uzyskania zatwierdzenia;
lub
3) wymóg uzyskania takiego zatwierdzenia przewidziany jest w rozporządzeniu przyjętym w sposób zgodny z procedurą określoną w art. 31 ust. 2.
Artykuł 11
Wymogi
Podmioty działające na rynku pasz nie mogą prowadzić działalności, jeżeli:
a) nie zostaną one zarejestrowane, zgodnie z art. 9;
lub
b) nie uzyskają zatwierdzenia, gdy jest ono wymagane na mocy art. 10.
Artykuł 12
Informacje na temat krajowych zasad zatwierdzania
Każde Państwo Członkowskie, którego przepisy przewidują określony w art. 10. pkt. 2 wymóg zatwierdzenia niektórych zakładów położonych na jego terytorium, informuje Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie o odpowiednich przepisach krajowych.
Artykuł 13
Zatwierdzanie zakładów
1.
Właściwy organ zatwierdza zakłady jedynie wówczas, gdy z inspekcji przeprowadzanych w takich zakładach przed rozpoczęciem przez nie działalności wynika, iż spełniają one wszystkie wymagania określone w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Właściwy organ może udzielić zatwierdzenia warunkowego, jeżeli z inspekcji przeprowadzonej w danym zakładzie wynika, iż spełnia on wszelkie wymagania w zakresie infrastruktury i wyposażenia.
Organ ten udziela ostatecznego zatwierdzenia jedynie wówczas, gdy z kolejnej inspekcji przeprowadzonej w danym zakładzie w ciągu trzech miesięcy od momentu zatwierdzenia warunkowego wynika, iż zakład ten spełnia pozostałe wymagania, o których mowa w ust. 1.
Jeżeli dany zakład poczynił wyraźne postępy, lecz nadal nie spełnia wszystkich wymagań, właściwy organ może przedłużyć okres obowiązywania zatwierdzenia warunkowego.
Łączny okres obowiązywania zatwierdzenia warunkowego nie może jednak przekroczyć sześciu miesięcy.
Artykuł 14
Tymczasowe cofnięcie rejestracji lub zatwierdzenia
Właściwy organ może tymczasowo cofnąć rejestrację lub zatwierdzenie zakładu w zakresie jednego, kilku lub wszystkich rodzajów prowadzonej przezeń działalności, jeśli zakład ten przestał spełniać warunki mające zastosowanie przy prowadzeniu tego rodzaju działalności.
Takie tymczasowe cofnięcie obowiązuje do momentu spełnienia przez zakład tych warunków.
W przypadku gdy dany zakład nie spełni warunków w ciągu roku, zastosowanie znajdują postanowienia art. 15.
Artykuł 15
Cofnięcie rejestracji lub zatwierdzenia
Właściwy organ cofa rejestrację lub zatwierdzenie określonego zakładu przyznane w odniesieniu do jednego, kilku lub wszystkich rodzajów prowadzonej działalności w przypadku gdy:
a) zakład zaprzestał prowadzenia jednego lub kilku rodzajów działalności;
b) zostało wykazane, że zakład nie spełniał warunków mających zastosowanie wobec prowadzonych przezeń rodzajów działalności przez okres jednego roku;
c) właściwy organ stwierdził poważne niedociągnięcia lub zmuszony był wielokrotnie wstrzymywać produkcję w danym zakładzie, a podmiot działający na rynku pasz nadal nie jest w stanie zapewnić dostatecznych gwarancji w odniesieniu do przyszłej działalności produkcyjnej.
Artykuł 16
Zmiany w rejestracji lub zatwierdzeniu zakładu
Właściwy organ dokonuje, na żądanie, zmiany w rejestracji lub zatwierdzeniu danego zakładu w przypadku gdy zakład ten wykazał zdolność do podjęcia innej działalności obok lub w miejsce działalności, w zakresie której dokonano jego pierwszej rejestracji lub zatwierdzenia.
Artykuł 17
Zwolnienie z obowiązku przeprowadzania inspekcji w zakładach
1.
Państwa Członkowskie zwolnione są z obowiązku przeprowadzania inspekcji, o których mowa w art. 13, w przedsiębiorstwach paszowych, których działalność polega wyłącznie na handlu i które nie magazynują produktów w swoich obiektach.
2.
Takiego rodzaju przedsiębiorstwa paszowe składają właściwemu organowi oświadczenie w formie określonej przez ten organ, iż pasze wprowadzane przez nie do obrotu spełniają warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 18
Środki przejściowe
1.
Zakłady i pośrednicy zatwierdzeni i/lub zarejestrowani w sposób zgodny z dyrektywą 95/69/WE mogą kontynuować swoją działalność pod warunkiem że powiadomią o tym właściwy organ, na którego obszarze działania znajdują się ich obiekty do dnia 1 stycznia 2006 r.
2.
Zakłady i pośrednicy, które zgodnie z dyrektywą 95/69/WE nie podlegają rejestracji ani zatwierdzaniu, lecz które muszą zostać zarejestrowane na mocy niniejszego rozporządzenia, mogą kontynuować swoją działalność pod warunkiem złożenia do dnia 1 stycznia 2006 r. właściwemu organowi, na którego obszarze działania położone są ich obiekty, wniosku o rejestrację.
3.
W terminie 1 stycznia 2008 r. wnioskodawca musi złożyć oświadczenie w formie wymaganej przez właściwy organ, iż spełnia on warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Uwzględniając istniejące systemy gromadzenia danych, właściwe organy wzywają powiadamiającego lub wnioskodawcę do udzielenia jedynie takich dodatkowych informacji, które zapewniają zgodność z postanowieniami niniejszego rozporządzenia.
W szczególności właściwe organy mogą uznać za wniosek, o którym mowa w ust. 2, powiadomienie, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 852/2004.
Artykuł 19
Wykaz zarejestrowanych i zatwierdzonych zakładów
1.
Właściwy organ wpisuje do krajowego wykazu lub wykazów zakłady, które zarejestrował na mocy art. 9, w odniesieniu do każdego rodzaju działalności.
2.
Zakłady zatwierdzone przez właściwy organ zgodnie z art. 13 wpisywane są do krajowego wykazu pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym.
3.
Państwa Członkowskie aktualizują wpisy zakładów w wykazie, o którym mowa w ust. 1 i 2 w sposób zgodny z decyzjami wymienionymi w art. 14, 15 i 16 o tymczasowym cofnięciu, cofnięciu lub zmianie rejestracji lub zatwierdzenia.
4.
Wykaz, o którym mowa w ust. 2, musi zostać sporządzony w sposób zgodny ze wzorem określonym w załączniku V, rozdział I.
5.
Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 2, powinien mieć formę określoną w załączniku V, rozdział II.
6.
Komisja połączy i poda do wiadomości publicznej część wykazów Państw Członkowskich obejmującą zakłady, o których mowa w ust. 2 po raz pierwszy w listopadzie 2007 r., a następnie do dnia 30 listopada każdego kolejnego roku.
W wykazie połączonym uwzględnia się zmiany dokonane w ciągu danego roku.
7.
Państwa Członkowskie udostępniają do wiadomości publicznej wykazy zakładów, o których mowa w ust. 1.
ROZDZIAŁ III
WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI
Artykuł 20
Opracowanie, rozpowszechnianie i stosowanie wytycznych
1.
Komisja zachęca do opracowania wspólnotowych wytycznych dobrej praktyki w sektorze paszowym oraz do stosowania zasad HACCP zgodnie z art. 22.
W przypadkach gdy jest to konieczne Państwa Członkowskie zachęcają do opracowania wytycznych krajowych zgodnie z art. 21.
2.
Właściwe organy zachęcają do rozpowszechniania i stosowania zarówno wytycznych wspólnotowych, jak i krajowych.
3.
Podmioty działające na rynku pasz korzystają z tych wytycznych na zasadzie dobrowolności.
Artykuł 21
Wytyczne krajowe
1.
W przypadku opracowywania krajowych wytycznych dobrej praktyki, są one przygotowywane i rozpowszechniane przez przedsiębiorstwa sektora paszowego:
a) w porozumieniu z przedstawicielami podmiotów, których interesów wytyczne te mogą dotyczyć w istotnym zakresie, takimi jak właściwe władze i grupy odbiorców;
b) przy uwzględnieniu odpowiednich kodeksów postępowania zawartych w Kodeksie Żywieniowym;
oraz
c) przy uwzględnieniu wymagań zawartych w załączniku I, gdy wytyczne te dotyczą pierwotnej produkcji pasz.
2.
Państwa Członkowskie dokonują oceny wytycznych krajowych, w celu zapewnienia, że:
a) zostały one opracowane w sposób zgodny z postanowieniami ust. 1;
b) ich postanowienia mogą być praktycznie stosowane w sektorach, których dotyczą;
c) są one odpowiednie jako wytyczne dla osiągnięcia zgodności z postanowieniami art. 4, 5 i 6, w odniesieniu do rozpatrywanych sektorów i/lub pasz.
3.
Państwa Członkowskie przekazują wytyczne krajowe Komisji.
4.
Komisja tworzy i prowadzi system rejestracji takich wytycznych oraz udostępnia go Państwom Członkowskim.
Artykuł 22
Wytyczne wspólnotowe
1.
Przed opracowaniem wspólnotowych wytycznych dobrej praktyki dotyczących higieny lub stosowania zasad HACCP, Komisja zasięga opinii Komitetu, o którym mowa w art. 31 ust. 1.
Celem tej konsultacji jest rozważenie celowości tworzenia, zakresu oraz przedmiotu takich wytycznych.
2.
Przy przygotowywaniu wytycznych wspólnotowych Komisja zapewnia, by były one opracowane i rozpowszechniane:
a) przez odpowiednich przedstawicieli europejskiego sektora paszowego oraz inne zainteresowane strony, jak na przykład grupy konsumentów, lub też w porozumieniu z nimi;
b) we współpracy ze stronami, na których interesy wytyczne te mogą wywrzeć istotny wpływ, w tym także z właściwymi władzami.
3.
Wytyczne wspólnotowe są opracowywane i rozpowszechniane przy uwzględnieniu:
a) odpowiednich kodeksów postępowania zawartych w Kodeksie Żywieniowym;
oraz
b) wymagań określonych w załączniku I w sytuacji, gdy wytyczne dotyczą produkcji pierwotnej pasz.
4.
Komitet, o którym mowa w art. 31 ust. 1, dokonuje oceny projektu wytycznych wspólnotowych, aby zapewnić, że:
a) zostały one opracowane w sposób zgodny z postanowieniami ust. 2 i 3;
b) ich postanowienia mogą być praktycznie stosowane w całej Wspólnocie w sektorach, których dotyczą;
oraz
c) są one odpowiednie jako wytyczne dla osiągnięcia zgodności z postanowieniami art. 4, 5 i 6, w odniesieniu do rozpatrywanych sektorów i/lub pasz.
5.
Komisja wzywa Komitet, o którym mowa w art. 31 ust. 1, do dokonywania okresowych przeglądów wszystkich wspólnotowych wytycznych opracowywanych w sposób zgodny z przepisami niniejszego artykułu, we współpracy z podmiotami wymienionymi w ust. 2 niniejszego artykułu.
Celem takiego przeglądu jest zapewnienie, iż wytyczne te będą posiadały praktyczne zastosowanie, a także uwzględnienie zdobyczy technologicznych i naukowych.
6.
Tytuły oraz miejsca publikacji wspólnotowych wytycznych, opracowanych w sposób zgodny z przepisami niniejszego artykułu, publikowane są w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
ROZDZIAŁ IV
PRZYWOZY I WYWOZY
Artykuł 23
Przywozy
1.
Podmioty działające na rynku pasz i dokonujące przywozu paszy z krajów trzecich zapewniają, aby przywóz taki odbywał się wyłącznie w sposób zgodny z następującymi warunkami:
a) kraj trzeci, z którego dokonywana jest wysyłka znajduje się w wykazie krajów trzecich, z których przywóz pasz jest dozwolony, sporządzonym zgodnie z art. 48 rozporządzenia (WE) 882/2004;
b) zakład dokonujący wysyłki znajduje się w wykazie zakładów, z których przywóz pasz jest dozwolony, sporządzonym i aktualizowanym przez kraj trzeci zgodnie z art. 48 rozporządzenia (WE) 882/2004;
c) pasza wyprodukowana została przez zakład dokonujący jej wysyłki lub przez inny zakład znajdujący się w wykazie, o którym mowa w lit. b) lub we Wspólnocie;
oraz
d) pasza spełnia:
i) wymagania określone w niniejszym rozporządzeniu oraz we wszelkich innych wspólnotowych przepisach określających zasady dotyczące pasz;
lub
ii) warunki uznane przez Wspólnotę za co najmniej równoważne tym wymaganiom;
lub
iii) wymagania zawarte w ewentualnym porozumieniu szczególnym zawartym pomiędzy Wspólnotą i krajem eksportującym.
2.
Wzór certyfikatu przywozowego może zostać przyjęty zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2.
Artykuł 24
Środki tymczasowe
W drodze odstępstwa do postanowień art. 33 oraz do momentu opracowania wykazów przewidzianych w art. 23 ust. 1 lit. a) i b), przywozy są nadal dozwolone na warunkach określonych w art. 6 dyrektywy 98/51/WE.
Artykuł 25
Wywozy
Pasze, w tym także dla zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności, produkowane we Wspólnocie z przeznaczeniem wprowadzenia do obrotu w krajach trzecich, muszą spełniać wymagania określone w przepisach art. 12 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 26
Środki wykonawcze
Środki wykonawcze mogą zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2.
Artykuł 27
Zmiany do załączników I, II i III
Załączniki I, II i III mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2, w celu uwzględnienia:
a) opracowania kodeksu dobrej praktyki;
b) doświadczeń zdobytych w wyniku wdrożenia systemów opartych na HACCP, zgodnie z art. 6;
c) rozwoju technologicznego;
d) opinii naukowych, w szczególności nowych ocen ryzyka;
e) wyznaczonych celów w zakresie bezpieczeństwa pasz;
oraz
f) wymagań opracowanych w odniesieniu do szczególnych typów działalności.
Artykuł 28
Odstępstwa od postanowień załączników I, II i III
W przypadkach uzasadnionych szczególnymi względami można, zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2, przyznać zwolnienie z wymogów określonych w załącznikach I, II i III, pod warunkiem że odstępstwo takie nie będzie miało utrudniało osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
System wczesnego ostrzegania
W przypadku gdy określona pasza, w tym także pasza dla zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt lub zagrożenie dla środowiska, postanowienia art. 50 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 30
Kary
Państwa Członkowskie określają kary za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują działania niezbędne do zapewnienia ich wykonania.
Kary muszą być skuteczne i proporcjonalne oraz muszą mieć charakter odstraszający.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach do 8 luty 2007 r. i przekazują niezwłocznie informacje o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 31
Procedura Stałego Komitetu
1.
Komisja korzysta z pomocy Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 (zwanego dalej „Komitetem”).
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.
Termin, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 32
Konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności
Komisja prowadzi konsultacje z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności we wszystkich kwestiach wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia, które mogą wywrzeć istotny wpływ na zdrowie publiczne, w szczególności przed przedstawieniem propozycji kryteriów lub celów wymienionych w art. 5 ust. 3.
Artykuł 33
Uchylenie
Bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów ich transpozycji, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r. uchyla się następujące dyrektywy:
a) dyrektywę Rady 95/69/WE
b) dyrektywę Komisji 98/51/WE.
Artykuł 34
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 12 stycznia 2005 r.
w sprawie statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, wydaną zgodnie z art. 105 ust. 4 Traktatu [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat wymaga, aby Komisja przedstawiała Radzie sprawozdania w celu umożliwienia Radzie nadzorowania rozwoju sytuacji gospodarczej w każdym z Państw Członkowskich i we Wspólnocie, jak również zgodności polityk gospodarczych z określonymi ogólnymi kierunkami.
(2) Zgodnie z postanowieniami Traktatu, Komisja powinna przekazywać Radzie propozycje dotyczące realizacji wspólnej polityki handlowej, a Rada powinna upoważnić Komisję do rozpoczęcia koniecznych negocjacji.
(3) Realizacja i zmiany umów handlowych, obejmujących Układ ogólny w sprawie handlu usługami (GATS) [3] i Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPs) [4] oraz bieżące i przyszłe negocjacje dotyczące dalszych umów wymagają udostępnienia odpowiednich informacji statystycznych.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie [5] (ESA 95) zawiera zalecany zestaw wspólnych standardów, definicji, klasyfikacji i zasad rachunkowości dotyczących sporządzania sprawozdań przez Państwa Członkowskie na potrzeby statystyczne Wspólnoty, umożliwiające uzyskanie porównywalnych wyników między poszczególnymi Państwami Członkowskimi.
(5) Plan działań w zakresie wymagań statystycznych unii gospodarczej i walutowej przedstawiony Radzie we wrześniu 2000 r. oraz trzecie, czwarte i piąte sprawozdania okresowe, popierane również przez Radę, przewidują kwartalne sprawozdania europejskie w podziale na sektory instytucjonalne w terminie 90 dni.
Terminowe przekazywanie danych kwartalnych bilansu płatniczego jest warunkiem sporządzania wspomnianych kwartalnych sprawozdań europejskich.
(6) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 58/97 z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw [6], określiło wspólne zasady dla zbierania, opracowywania, przekazywania oraz oceny statystyki Wspólnoty dotyczącej struktury, działalności, konkurencyjności oraz funkcjonowania przedsiębiorstw we Wspólnocie i określa dane, jakie powinny być gromadzone w tym zakresie.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie płatności transgranicznych w euro [7] wywarło bezpośredni wpływ na gromadzenie danych statystycznych; podniesienie progu przewidzianego w tym rozporządzeniu wywarłoby istotny wpływ na obciążenia przedsiębiorstw związane ze sprawozdawczością oraz na jakość statystyk bilansu płatniczego Państw Członkowskich, szczególnie w Państwach Członkowskich, w których istnieje system gromadzenia danych oparty na rozliczeniach.
(8) Podręcznik Bilansu Płatniczego Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 2 maja 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie statystyki bilansu płatniczego i międzynarodowej pozycji inwestycyjnej oraz segregacji rezerw międzynarodowych [8], Podręcznik Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczący statystyki międzynarodowego handlu usługami i Wzorcowa definicja zagranicznych inwestycji bezpośrednich OECD określają łącznie ogólne zasady sporządzania statystyki bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich.
(9) W obszarze statystyki bilansu płatniczego EBC i Komisja koordynują odpowiednio prace związane z ich opracowywaniem.
Niniejszerozporządzenie definiuje w szczególności informacje statystyczne, które Komisja powinna otrzymać od Państw Członkowskich dla opracowania statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich.
W celu opracowywania i rozpowszechniania powyższej statystyki Wspólnoty Komisja i Państwa Członkowskie konsultują się wzajemnie w sprawach dotyczących jakości dostarczanych danych i ich rozpowszechniania.
(10) Rozporządzenie Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [9], stanowi, iż nie można w oparciu o krajowe przepisy dotyczące tajemnicy statystycznej odmówić przekazania informacji objętych tajemnicą statystyczną urzędowi wspólnotowemu (Eurostatowi), jeżeli akt prawny Wspólnoty dotyczący statystyki Wspólnoty przewiduje przekazywanie wspomnianych danych.
(11) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące gromadzenia informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [10] określa zasady zachowania poufności stosowane wobec informacji objętych tajemnicą statystyczną przekazywanych EBC.
(12) Sposób sporządzania szczególnych statystyk Wspólnoty jest określony w postanowieniach rozporządzenia Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk wspólnotowych [11].
(13) Zachodzi wyraźna potrzeba sporządzania wspólnotowej statystyki bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich, zgodnie z powszechnie obowiązującymi standardami jakości danych statystycznych.
(14) Ze względu na fakt, że cel niniejszego rozporządzenia, to jest określenie powszechnie obowiązujących standardów jakości w zakresie sporządzania porównywalnej statystyki bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich, nie może być w zadowalającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie, a możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia wyżej wymienionego celu.
(15) W celu zagwarantowania wywiązania się ze zobowiązań określonych w niniejszym rozporządzeniu, niezbędne może być zapewnienie instytucjom krajowym, odpowiedzialnym za gromadzenie danych w Państwach Członkowskich, dostępu do urzędowych zbiorów danych, takich jak rejestry działalności gospodarczej prowadzone przez inne instytucje publiczne oraz inne bazy danych zawierające informacje dotyczące transakcji i pozycji transgranicznych w przypadku, gdyby tego rodzaju dane niezbędne były do sporządzania statystyki Wspólnoty.
(16) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa wspólne zasady systematycznego sporządzania wspólnotowej statystyki bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich.
Artykuł 2
Dostarczanie danych
1.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji (Eurostatowi) dane bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich, wymienione w załączniku I. Dane odpowiadają definicjom określonym w załączniku II.
2.
Państwa Członkowskie przekazują dane Komisji (Eurostatowi) w terminach określonych w załączniku I.
Artykuł 3
Źródła danych
1.
Państwa Członkowskie zbierają informacje wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia, korzystając ze wszystkich źródeł, jakie uznają za stosowne i odpowiednie.
Mogą one obejmować urzędowe źródła danych, takie jak rejestry działalności gospodarczej.
2.
Osoby fizyczne i prawne zobowiązane do dostarczania informacji udzielają odpowiedzi w wyznaczonym terminie i z zachowaniem zasad określonych przez krajowe instytucje odpowiedzialne za zbieranie danych w Państwach Członkowskich, zgodnie z postanowieniami niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeżeli wymaganych danych nie można zgromadzić bez ponoszenia niewspółmiernie wysokich kosztów, istnieje możliwość przekazania jak najdokładniejszych danych szacunkowych (łącznie z wartościami zerowymi).
Artykuł 4
Kryteria jakości i raporty
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie uzasadnione działania, które uznają za niezbędne w celu zapewnienia jakości przekazywanych danych, zgodnie ze wspólnymi standardami jakości.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji raport dotyczący jakości przekazywanych danych (dalej zwany "raportem jakości").
3.
Wspólne standardy jakości, jak również zawartość i częstotliwość raportów jakości zostaną określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 11 ust. 2, z uwzględnieniem wpływu na koszt zbierania i opracowywania danych oraz istotnych zmian dotyczących zbierania danych.
Jakość przekazywanych danych jest oceniana na podstawie raportów jakości przez Komisję wspomaganą przez Komitet ds. Bilansu Płatniczego, o którym mowa w art. 11.
Ocena przeprowadzona przez Komisję jest przesyłana do wiadomości Parlamentu Europejskiego.
4.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o poważnych zmianach metodologicznych lub innych zmianach, które mogą mieć wpływ na przekazywane dane, w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie jakiejkolwiek takiej zmiany.
Komisja informuje Parlament Europejski i inne Państwa Członkowskie o wszelkich tego rodzaju powiadomieniach.
Artykuł 5
Kategorie danych
Dane statystyczne, które mają zostać sporządzone, powinny być pogrupowane i przekazane Komisji (Eurostatowi), według następujących kategorii:
a) wskaźniki euro bilansu płatniczego;
b) kwartalny bilans płatniczy;
c) międzynarodowy handel usługami;
d) obroty zagranicznych inwestycji bezpośrednich („FDI”);
e) stany FDI.
Kategorie danych są szczegółowo określone w załączniku I.
Artykuł 6
Okres referencyjny i częstotliwość
Państwa Członkowskie opracowują poszczególne kategorie danych w odniesieniu do odpowiedniego pierwszego okresu referencyjnego i z częstotliwością, które zostały określone w załączniku I.
Artykuł 7
Przekazywanie danych
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) dane wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z formatem i procedurą ustalonymi przez Komisję i zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
Artykuł 8
Przekazywanie i wymiana danych objętych tajemnicą statystyczną
1. Niezależnie od postanowień art. 5 ust. 4 rozporządzenia (Euratom, EWG) nr 1588/90, przekazanie danych objętych tajemnicą statystyczną pomiędzy Eurostatem i EBC może mieć miejsce w zakresie, w jakim przekazywanie danych jest niezbędne do zapewnienia spójności pomiędzy danymi bilansu płatniczego Unii Europejskiej i bilansem płatniczym obszaru gospodarczego Państw Członkowskich, które przyjęły jedną walutę.
2.
Postanowienia ust. 1 mają zastosowanie pod warunkiem, że EBC należycie uwzględni zasady określone w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 322/97 i zastosuje się do warunków wymienionych w art. 14 tego rozporządzenia.
3.
Wymiana danych objętych tajemnicą statystyczną, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 322/97, jest dopuszczalna pomiędzy Państwami Członkowskimi, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia jakości danych bilansu płatniczego Unii Europejskiej.
Państwa Członkowskie otrzymujące dane objęte tajemnicą statystyczną od innych Państw Członkowskich traktują te informacje w sposób zapewniający ich poufność.
Artykuł 9
Rozpowszechnianie
Komisja (Eurostat) rozpowszechnia statystyki Wspólnoty opracowane na podstawie niniejszego rozporządzenia z częstotliwością podobną do określonej w załączniku I.
Artykuł 10
Przystosowanie do zmian gospodarczych i technicznych
Środki niezbędne do uwzględnienia zmian gospodarczych i technicznych zostaną określone zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.
Środki tego rodzaju dotyczą:
a) aktualizacji definicji (załącznik II);
b) aktualizacji wymagań odnośnie do danych, łącznie z terminami ich przekazywania oraz zmianami, uzupełnieniami i ograniczeniami poszczególnych kategorii danych (załącznik I).
Artykuł 11
Procedura komitetu
1.
Komisja będzie wspomagana przez Komitet ds. Bilansu Płatniczego, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
4.
EBC może uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu w charakterze obserwatora.
Artykuł 12
Sprawozdanie z realizacji
Do dnia 28 lutego 2010 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z realizacji niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie to w szczególności:
a) określi jakość sporządzanej statystyki;
b) oceni korzyści wynikające dla Wspólnoty, Państw Członkowskich oraz podmiotów dostarczających informacje statystyczne i korzystających z opracowanych informacji statystycznych w porównaniu z kosztami ich opracowania;
c) określi, w świetle uzyskanych wyników, obszary, w jakich niezbędne są ewentualne ulepszenia i zmiany;
d) dokona oceny funkcjonowania Komitetu i wskaże, czy zakres środków wykonawczych wymaga zmiany.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia od daty jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 185/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 186/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz w miesiącu styczniu 2005 r. cielaków o wadze nieprzekraczającej 80 kg w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1201/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1201/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. uruchamiające i ustanawiające ramy administracyjne kontygentu celnego na cielaki o wadze nieprzekraczającej 80 kg i pochodzące z Bułgari lub Rumunii (od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.) [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4, i art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1201/2004 ustalił na 86500 liczbę pogłowia żywego bydła o wadze nieprzekraczającej 80 kg, objętego kodem CN 01029005, pochodzącego z Bułgari lub Rumunii, jaką można importować na warunkach specjalnych. Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 marca 2005 r.
(2) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz od 1 kwietnia 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 178000 sztuk, zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1201/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Każdy wniosek o wydanie pozwoleń na przywóz, złożony z tytułu art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1201/2004, uwzględnia się całości.
2. Ilość, o której mowa w art. 1 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1201/2004, wynosi 167450 sztuk.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 187/2005
z dnia 2 lutego 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty trzeci rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu pewnych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 28 stycznia 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 188/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla sektora mięsnego w regionach najbardziej peryferyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 22 ust. 4 i 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników [4] przewiduje w art. 70 ust. 1 lit. b), iż Państwa Członkowskie mogą zadecydować o wykluczeniu z systemu płatności jednolitych płatności bezpośrednie przyznawane w okresie referencyjnym rolnikom we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze oraz na Wyspach Kanaryjskich.
Artykuł 147 wymienionego rozporządzenia wprowadza zmiany w systemach wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej dla rolników z tych terenów w przypadku zastosowania art. 70.
Należy zatem ustalić szczegółowe zasady stosowania wspomnianych systemów pomocy.
(2) Hiszpania, Francja i Portugalia powiadomiły Komisję o podjętej decyzji wykluczenia z systemu jednolitych płatności tych płatności bezpośrednich, które zostały przyznane na rzecz rolników odpowiednio z Wysp Kanaryjskich, francuskich departamentów zamorskich oraz Azorów i Madery.
(3) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 13 ust. 1 i art. 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001 przewidują, iż odpowiednie zainteresowane Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji program wsparcia tradycyjnych działań związanych z produkcją wołowiny, mięsa baraniego i koziego, jak również środki mające na celu poprawę jakości towarów w zakresie istniejących potrzeb żywnościowych regionów najbardziej peryferyjnych z wyłączeniem Azorów. Należy określić kluczowe elementy, które powinien zawierać ten program.
(4) Wspólnota finansuje program do kwoty rocznej ustalonej zgodnie z przepisami art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 13 ust. 2 i art. 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
(5) Kwota, o której mowa,odpowiada sumie premii przyznanych w 2003 r. na mocy art. 4, 6, 11, 13 i 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny [5], art. 4, 5 i 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [6] oraz dodatkowej pomocy przyznanej na mocy rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 lub (WE) nr1454/2001. Na tej podstawie należy ustalić roczne kwoty stosowane w każdym z Państw Członkowskich w roku kalendarzowym 2005.
(6) Należy określić elementy umożliwiające ocenę rozwoju sytuacji w odniesieniu do odpowiedniej produkcji lokalnej, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, w art. 13 ust. 2 akapit drugi oraz w art. 22 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, a także w art. 5 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
(7) Odpowiednie zainteresowane Państwa Członkowskie powinny co roku przedstawiać Komisji sprawozdanie dotyczące realizacji programu zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 13 ust. 4 i art. 22 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001. Należy określić kluczowe elementy, które powinno zawierać to sprawozdanie.
(8) Począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r. programy pomocy zastępują obecnie stosowane w sektorze wołowiny systemy premii, których szczegółowe zasady stosowania określa rozporządzenie Komisji (WE) nr 170/2002 [7].
(9) Na mocy art. 22 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 wprowadza się pomoc dla zbytu w innych regionach Wspólnoty młodych byków, których miejscem urodzenia są Azory. Szczegółowe zasady stosowania wymienionej pomocy zostały również przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 170/2002. Dla celów spójności należy zgromadzić w jednym tekście wszystkie przepisy regulujące pomoc dla sektora wołowiny w odniesieniu do regionów najbardziej peryferyjnych.
(10) Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 170/2002.
(11) Ponieważ system programów pomocy przewidziany w rozporządzeniach (WE) nr 1452/2001, (WE) 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno również stosować się od tej daty.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Dopłat Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział 1
ZAKRES STOSOWANIA
Artykuł 1
Zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie ustala szczegółowe zasady stosowania programów, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, art. 13 ust. 1 i art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1454/2001.
Programy określone w pierwszym akapicie odnoszą się do wsparcia tradycyjnych działań w dziedzinie produkcji wołowiny, mięsa baraniego i koziego oraz środków mających na celu poprawę jakości produktów we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze, a także na Wyspach Kanaryjskich w zakresie istniejących potrzeb żywnościowych tych regionów, z wykluczeniem Azorów.
2. Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania pomocy dla zbytu przewidzianej w art. 22 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001.
Rozdział II
PROGRAMY POMOCY
Artykuł 2
Ustanowienie programu pomocy
1.
Państwo Członkowskie może zdecydować o:
a) zastosowaniu tego samego programu dla wszystkich branych pod uwagę regionów;
lub
b) zastosowaniu, tam gdzie jest to właściwe, różnych programów dla poszczególnych branych pod uwagę regionów lub grup takich regionów.
W przypadku wymienionym w akapicie pierwszym lit. b) Państwo Członkowskie powinno dążyć do zapewnienia równego traktowania wszystkich producentów objętych tym samym programem.
2.
Program powinien przede wszystkim zawierać następujące elementy:
a) opis stanu potrzeb żywnościowych w branym pod uwagę regionie lub grupie regionów w chwili opracowywania programu;
b) szczegółowy opis każdego z planowanych działań jak również cele tych działań;
c) wskaźniki obliczone na początku i na końcu roku, w którym stosowany jest program, pozwalające w obiektywny sposób ocenić stopień realizacji celów i skutki każdego z działań;
d) sposób realizacji każdego z działań, w szczególności status i szacunkowa liczba beneficjentów, kryteria przyznawania pomocy, szacunkowe przyznawane kwoty od sztuki bydła lub od hektara, warunki kwalifikowalności, kategorie zwierząt, potencjalne obszary, wraz z załączonym harmonogramem realizacji;
e) szczegóły finansowe każdego z planowanych działań;
f) system kontroli i sankcji, wprowadzony w celu zapewnienia prawidłowej realizacji każdego z planowanych działań i prawidłowego dokonywania związanych z nimi wydatków, w ramach którego, jeśli tylko jest to możliwe, stosuje się odpowiednie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 [8], które to przepisy są w tym celu wyraźnie wskazane.
3.
W ramach kwoty określonej w art. 4 Państwo Członkowskie może dokonać przeniesienia maksymalnie 20 % środków finansowych przypisanych na jedno z działań na rzecz innego działania w ramach tego samego programu.
Artykuł 3
Przedłożenie programu
Projekt programu na rok 2005 zostanie przekazany Komisji do zatwierdzenia najpóźniej trzydzieści dni po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja jest informowana o wszelkich modyfikacjach programu w odniesieniu do kolejnych lat celem ich zatwierdzenia najpóźniej dnia 15 września roku poprzedzającego rok kalendarzowy, w którym program ma być realizowany.
Artykuł 4
Finansowanie programu
Począwszy od roku kalendarzowego 2005 wysokość wkładu finansowego Wspólnoty do programu przedstawia się następująco (w milionach euro):
—Hiszpania _BAR_ 7,00 _BAR_
—Francja _BAR_ 10,39 _BAR_
—Portugalia _BAR_ 16,91. _BAR_
Artykuł 5
Rozwój produkcji lokalnej
1.
Odnośnikiem rozwoju produkcji lokalnej jest rozwój pogłowia bydła, owiec i kóz w każdym z branych pod uwagę regionów lub grupie takich regionów.
W tym celu, najpóźniej dnia 30 czerwca danego roku, Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące stanu pogłowia bydła, owiec i kóz w każdym z rozpatrywanych regionów lub grupie takich regionów na dzień 31 grudnia poprzedniego roku.
2.
W ciągu 10 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące stanu pogłowia na dzień 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 6
Kontrole
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia i realizacji programu, o którym mowa w art. 1.
Przeprowadzają one przewidziane w programie kontrole i nakładają sankcje zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. f).
Artykuł 7
Płatność
Płatności z tytułu programu dokonywane są w całości na rzecz beneficjentów po przeprowadzeniu kontroli wprowadzonych zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. f) jeden raz w roku w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca następnego roku kalendarzowego.
Artykuł 8
Sprawozdanie roczne
1.
Co roku, do dnia 15 lipca, Państwa Członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego, które powinno zawierać w szczególności:
a) wskazanie stopnia realizacji celów wyznaczonych dla każdego z działań składających się na program, mierzonego za pomocą wskaźników określonych w art. 2 ust. 2 lit. c);
b) dane dotyczące rocznego bilansu dostaw dla danego regionu w szczególności jeśli chodzi o spożycie, rozwój pogłowia, produkcję, wymianę;
c) dane dotyczące rzeczywistych przyznanych kwot na realizację działań prowadzonych w ramach programu na podstawie kryteriów określonych przez Państwa Członkowskie, takich jak np. liczba producentów beneficjentów, liczba zwierząt objętych płatnościami, obszary objęte pomocą lub liczba branych pod uwagę gospodarstw;
d) dane dotyczące kosztów finansowych każdego z działań wchodzących w skład programu;
e) dane statystyczne dotyczące kontroli przeprowadzonych przez właściwe władze i ewentualnych nałożonych sankcji;
f) uwagi Państwa Członkowskiego dotyczące realizacji programu.
2.
Sprawozdanie na rok 2006 zawiera ocenę wpływu programu na hodowlę i gospodarkę rolną danego regionu.
Rozdział III
POMOC SPECJALNA DLA AZORÓW
Artykuł 9
Pomoc dla zbytu młodych byków, których miejscem urodzenia są Azory
1. Każdy wniosek o przyznanie pomocy określonej w art. 22 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 składany jest przez producenta, który jako ostatni zajmował się hodowlą w wymaganym okresie przed wysyłką.
Wniosek powinien zawierać przede wszystkim:
a) numer identyfikacyjny zwierzęcia,
b) deklarację wysyłającego ze wskazaniem miejsca przeznaczenia zwierzęcia.
2. Płatność z tytułu pomocy o której mowa w art. 22 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1453/2001, może zostać dokonana w okresie między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia danego roku.
3.
Co roku, najpóźniej do dnia 31 lipca i w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego, władze Portugalii powiadamiają Komisję o liczbie zwierząt dla której wnioskowano i dla której przyznano pomoc.
Rozdział IV
UCHYLENIE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 170/2002.
Artykuł 11
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 189/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 4 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 190/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 191/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 192/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 18. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 18. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 40,889 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 193/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 1 lutego 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 167/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 167/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 167/2005 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 194/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 195/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 196/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 8 lit. e).
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [3], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej, jęczmiennej, ryżowej lub ryżu łamanego;
b) 11,60 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 197/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 28 stycznia do 3 lutego 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 15,74 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 198/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 28 stycznia do 3 lutego 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 199/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 28 stycznia do 3 lutego 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 200/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 28 stycznia do 3 lutego 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 26,65 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 46000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 201/2005
z dnia 3 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 28 stycznia 2005 r. do 3 lutego 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 27,44 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 35000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 202/2005
z dnia 18 stycznia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji, a także prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 210,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 123,
uwzględniając decyzję Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającą Sąd Służby Cywilnej Unii Europejskiej [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada ustanowiła, na mocy decyzji 2004/752/WE, Euratom, przy Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich izbę sądową właściwą do orzekania w sprawach dotyczących służby cywilnej, zwaną dalej "Sądem Służby Cywilnej Unii Europejskiej".
(2) Artykuł 225A akapit drugi Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 140 B akapit drugi Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej przewidują, że przepisy tych Traktatów dotyczące Trybunału Sprawiedliwości stosują się do izb sądowych.
3) Konieczne jest ustalenie wysokości wynagrodzenia, świadczeń emerytalnych i dodatków do wynagrodzeń prezesa, członków i sekretarza ww. Sądu.
4) Należy w związku z tym zmienić rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom Rady [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom Rady z dnia 25 lipca 1967 r. określające uposażenie przewodniczącego i członków Komisji oraz prezesa, sędziów, rzeczników generalnych i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot, prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Służby Cywilnej Unii Europejskiej";
2) dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 21 c
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące prezesa, członków i sekretarza Trybunału Sprawiedliwości oraz prezesa, członków i sekretarza Sądu Pierwszej Instancji są stosowane wobec prezesa, członków i sekretarza Sądu Służby Cywilnej.
2.
Podstawowe miesięczne wynagrodzenie prezesa, członków i sekretarza Sądu Służby Cywilnej równa się kwocie wynikającej z zastosowania następujących stawek procentowych w stosunku do podstawowego miesięcznego wynagrodzenia urzędnika Wspólnot Europejskich zatrudnionego na trzecim stopniu szesnastej grupy zaszeregowania (A*16, trzeci stopień, do 30 kwietnia 2006 r.):
prezes: 104 %,
członkowie: 100 %,
sekretarz: 90 %.
3.
Miesięczny dodatek reprezentacyjny określony w art. 4 ust. 3 wynosi:
prezes: 554 EUR,
członkowie: 500 EUR,
sekretarz: 400 EUR.
Prezes Sądu Służby Cywilnej oraz prezesi izb trzyosobowych otrzymują ponadto podczas swojej kadencji dodatek funkcyjny wynoszący 500 EUR miesięcznie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 203/2005
z dnia 4 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 204/2005
z dnia 4 lutego 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski, złożone w styczniu 2005 r. o wydanie uprawnień na przywóz żywego bydła o wadze od 80 do 300 kg w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1204/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzgledniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1204/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. uruchamiające i ustanawiające ramy administracyjne kontyngentu celnego na żywe bydło o wadze od 80 do 300 kg i pochodzące z Bułgarii lub Rumunii (od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.) [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 i art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1204/2004 ustalił liczbę pogłowia żywego bydła o wadze od 80 do 300 kg, pochodzącego z Bułgarii lub Rumunii, jaką można importować na warunkach specjalnych w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 marca 2005 r. Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być umzględnione w całości.
(2) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz od 1 kwietnia 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 153000 sztuk, zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1204/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Każdy wniosek o pozwolenie na przywóz, złożony w styczniu 2005 r. zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1204/2004, zostaje uwzględniony w całości.
2. Ilość, dostępna w okresie określonym w art. 1 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1204/2004, wynosi 66495 sztuk.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 206/2005
z dnia 4 lutego 2005 r.
nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu łososia hodowlanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2474/2000 [2], w szczególności jego art. 16,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) 3420/83 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 427/2003 [4], w szczególności jego art. 15,
po konsultacji z Komitetem Doradczym utworzonym na mocy art. 4 odpowiednio rozporządzenia (WE) nr 3285/94 i rozporządzenia (WE) nr 519/94,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
(1) Dnia 6 lutego 2004 r. Irlandia i Zjednoczone Królestwo poinformowały Komisję, że tendencje w przywozie łososia atlantyckiego hodowlanego wskazują na potrzebę zastosowania środków ochronnych w ramach rozporządzeń (WE) nr 3285/94 oraz 519/94; przedstawiły informacje zawierające dostępne dowody ustalone na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 3285/94 oraz art. 8 rozporządzenia (WE) nr 519/94; oraz wystąpiły z prośbą do Komisji o wprowadzenie środków ochronnych w ramach tych instrumentów.
(2) Irlandia i Zjednoczone Królestwo przedstawiły dowody świadczące o tym, iż przywóz łososia atlantyckiego hodowlanego do Wspólnoty Europejskiej wzrasta bardzo szybko, tak w kategoriach bezwzględnych, jak i w stosunku do produkcji i spożycia we Wspólnocie.
(3) Kraje te postawiły zarzut, iż zwiększenie wolumenu przywozu łososia atlantyckiego hodowlanego miało, oprócz innych skutków, negatywny wpływ na ceny podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych produktów we Wspólnocie oraz na udział rynkowy producentów wspólnotowych, wyrządzając producentom wspólnotowym szkodę.
(4) Następnie Irlandia i Zjednoczone Królestwo poinformowały, na podstawie informacji przedstawionych przez producentów wspólnotowych, że wszelka zwłoka w przyjęciu środków ochronnych przez Wspólnotę Europejską doprowadziłaby do szkód trudnych do naprawienia oraz że w związku z tym należy przyjąć wspomniane środki w trybie pilnym.
(5) Komisja poinformowała wszystkie Państwa Członkowskie o sytuacji i przeprowadziła z nimi konsultacje odnośnie warunków przywozu, tendencji w przywozie oraz dowodów wystąpienia poważnych szkód, a także różnych aspektów sytuacji gospodarczej i handlowej dotyczących omawianego wyrobu wspólnotowego.
(6) Dnia 6 marca 2004 r. Komisja wszczęła postępowanie wyjaśniające w sprawie poważnych szkód lub ich zagrożenia dla producentów wspólnotowych wyrobów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych w stosunku do przywożonego wyrobu, określonego jako łosoś hodowlany, filetowany bądź niefiletowany, świeży, schłodzony lub mrożony ("przedmiotowy produkt") [5] zgodnie z poniższym wyjaśnieniem.
Postępowanie wyjaśniające (IP) przeprowadzano w roku 2003, a okres objęty dochodzeniem to okres od początku 2000 roku do końca roku 2003.
(7) Komisja oficjalnie powiadomiła o postępowaniu wyjaśniającym producentów wywożących i importerów oraz ich reprezentatywne stowarzyszenia, których może to dotyczyć, przedstawicieli krajów wywożących oraz producentów wspólnotowych.
Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim wymienionym stronom, reprezentatywnym stowarzyszeniom wspólnotowym hodowców łososia i tym, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wyjaśniającego.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94 i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 3285/94, Komisja umożliwiła stronom bezpośrednio zainteresowanym przedstawienie swoich stanowisk na piśmie i wnioskowanie o przesłuchanie.
(8) W dniu 13 sierpnia 2004 r. Komisja wprowadziła tymczasowe środki ochronne. Rada została o nich powiadomiona zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 519/94 oraz art. 16 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 3285/94; środki te wygasły dnia 6 grudnia 2004 r.
(9) Po opublikowaniu środków tymczasowych Komisja kontynuowała postępowanie wyjaśniające z zamiarem osiągnięcia ostatecznych ustaleń.
Niektóre rządy, niektórzy producenci wywożący i ich reprezentatywne stowarzyszenia, producenci wspólnotowi, dostawcy, przetwórcy oraz importerzy wraz z ich reprezentatywnymi stowarzyszeniami złożyli uwagi na piśmie.
Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony wzięto pod uwagę przy formułowaniu ostatecznych ustaleń.
Wszystkie informacje uznane za niezbędne w celu dokonania końcowych ustaleń zostały zbadane i zweryfikowane.
Odbyto również wizyty weryfikacyjne na terenie zakładów ośmiu producentów wspólnotowych.
(10) Komisja poinformowała wszystkie współpracujące strony o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzała wprowadzić ostateczne środki ochronne oraz o formie proponowanych środków.
Dała również stronom możliwość przedstawienia uwag, które następnie rozważyła, a w stosownych przypadkach wzięła pod uwagę przy dokonywaniu ostatecznych ustaleń.
2.
WYKAZ WSPÓŁPRACUJĄCYCH STRON
Producenci
Ardvar Salmon Ltd, Inverness, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Atlantic West, Western Isles HS7 5LZ, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Hennover Salmon, West George Street, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Pan Fish Scotland Ltd, Argyll, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Loch Duart Ltd, Scourie By Lairg Sutherland, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Marine Harvest (Scotland), Craigcrook Road, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Orkney Salmon Ltd, Bellshill, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Stolt Sea Farm Ltd, Western Isles, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
West Minch Salmon Ltd, Western Isles, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Western Isles Seafood Co Ltd, Western Isles, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Sidinish Salmon Ltd, Western Isles, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
Creevin Salmon, Mountcharles, Irlandia.
Marine Harvest Ireland, Hrabstwo Donegal, Irlandia.
Importerzy/Przetwórcy
Laschinger GmbH, Bischofsmais, Niemcy.
Syndicat National de l'Industrie du Saumon Fumé, Paris Cedex 14, Francja.
Vensy Espana SA, Malaga, Hiszpania.
SIF France, Boulogne sur Mer, Francja.
Moulin de la Marche, Chateaulin, Francja.
Group Labeyrie, St-Vincent-De-Tyrosse, Francja.
Eksporterzy
Aalesundfisk AS, Aalesund, Norwegia.
Marine Harvest Norway AS, Bergen, Norwegia.
Cultivos Yadran SA, Renca, Chile.
Invertec Pesquara Mar de Chiloe SA, Providencia, Chile.
Marine Harvest Chile SA, Puerto Montt, Chile.
Pesca Chile SA, Piso 6, Chile.
Compania Pesquera Camanchaca S.A, Puerto Montt, Chile.
Chilefood Sociedad Anonima, Montalva No 4.800, Chile.
Fjord Seafood Chile S.A, Puerto Montt, Chile.
Pesquera Los Fiordos Ltda, Puerto Montt, Chile.
Salmones Pacific S.A, Puerto Montt, Chile.
Patagonia Salmon Farming S.A, Puerto Montt, Chile.
Salmones Mainstream S.A, Puerto Montt, Chile.
Yadran Quellon S.A, Santiago, Chile.
Salmones Friosur, Puerto Chabuco, Chile.
Aguas Claras, Puerto Montt, Chile.
Pesquera EICOSAL, Puerto Montt, Chile.
Cultivos Marinos Chiloe, Chiloe Island, Chile.
Patagonia Salmon farming, Puerto Montt, Chile.
Salmones Multiexport Ltda, Puerto Montt, Chile.
East Salmon P/F, Klaksvik, Wyspy Owcze.
Faeroe Seafood Prime, Tórshavn, Wyspy Owcze.
P/F Bakkafrost, Glyvrar, Wyspy Owcze.
Landshandilin P/F, Tórshavn, Wyspy Owcze.
Viking Seafood P/F, Strendur, Wyspy Owcze.
S. A. Salmon Sp/f, Wyspy Owcze..
PRG Export Limited, Gota, Wyspy Owcze.
P/F Vestsalmon, Kollafjørdur, Wyspy Owcze.
Samherji hf, Akureyri, Islandia.
Nordlaks Oppdrett AS Stokmarkers, Norwegia.
Seafarm Invest AS Lovund, Norwegia.
Norweska Federacja Owoców Morza, Bergen, Norwegia.
Stowarzyszenie Hodowli Ryb na Wyspach Owczych, Tórshavn, Wyspy Owcze.
Dostawcy
Ewos, West Lothian, Zjednoczone Królestwo.
Havsbrun Ltd, Fuglafjordur, Wyspy Owcze.
Landcatch Ltd, Argyll, Zjednoczone Królestwo.
3.
PRZEDMIOTOWY PRODUKT
(11) Produkt, w odniesieniu do którego Komisja została poinformowana, że tendencje w przywozie wymagają wprowadzenia środków ochronnych to łosoś atlantycki hodowlany, filetowany lub niefiletowany, świeży, schłodzony lub mrożony.
(12) Jednakże uważa się, że wszystkie rodzaje łososia hodowlanego powinny zostać uwzględnione.
Ograniczenie przedmiotowego produktu do łososia atlantyckiego hodowlanego byłoby zbyt wąskim zdefiniowaniem przedmiotowego produktu.
W oparciu o cechy fizyczne różnych gatunków łososia (wielkość, kształt, smak, itp.), proces produkcji oraz zastępowalność wszystkich rodzajów łososia hodowlanego z punktu widzenia konsumenta, uważa się wszystkie rodzaje łososia hodowlanego za jeden produkt.
Podobnie, mimo iż łosoś hodowlany sprzedawany jest w różnych formach (całe ryby patroszone, całe ryby bez głowy i patroszone, filety), wszystkie te formy mają taki sam docelowy użytek i można je z łatwością zastąpić.
(13) Niektóre strony twierdziły, że łosoś mrożony różni się od łososia świeżego i nie należy uznawać go za przykład produktu przedmiotowego.
Jedna ze stron zauważyła, że stosuje się do niego różne rodzaje klasyfikacji taryfowej oraz twierdziła, że ten typ łososia jest przeznaczony dla przetwórców żywności na skalę przemysłową oraz wędzarni oraz przez nich preferowany, natomiast konsumenci wolą świeżego łososia.
Jeszcze inna była zdania, że nie nadaje się on do wędzenia.
Twierdzono także, że infrastruktura potrzebna przetwórcom różni się w przypadku świeżego i mrożonego łososia.
Ponadto twierdzono, że istnieją zupełnie odrębne rynki dla świeżego i mrożonego łososia charakteryzujące się brakiem współzależności między cenami świeżego i mrożonego łososia oraz że istnieją szczególne rodzaje sprzedawców detalicznych, przetwórców oraz konsumentów nabywających tylko jedną formę produktu a nie drugą.
Jedna ze stron twierdziła, że zwykłe rodzaje mrożonego łososia (np. cała ryba, filet, itp.) różniły się od innych rodzajów w przypadku łososia świeżego.
(14) Jednakże twierdzenia te uznano za bezpodstawne.
Różnice w klasyfikacji taryfowej są czynnikiem, który zasługuje na rozważenie, ale sam w sobie nie jest czynnikiem determinującym.
Przetwórcy używają zarówno świeżego jak i mrożonego łososia hodowlanego.
Oba rodzaje łososia, świeży i mrożony, dostępne są powszechnie w handlu detalicznym oraz generalnie w takich samych punktach sprzedaży (niektóre z nich oferują wprawdzie wyłącznie łososia świeżego lub wyłącznie mrożonego), nawet jeśli istnieją dowody na nieznaczną różnicę w cenie.
Oba rodzaje oferowane są w różny sposób oraz bezpośrednio konsumowane przez konsumentów.
Nawet jeśli niektórzy konsumenci preferują produkt w postaci świeżej/schłodzonej a inni mrożonej, a niektóre oferowane produkty uważa się za jakościowo przewyższające inne, tego rodzaju różnice w preferencjach czy też odbiorze towaru nie są znaczące.
Obie formy produktu mają taki sam docelowy użytek oraz konkurują ze sobą na tym samym rynku.
(15) Jedna ze stron twierdziła, że brak jest krzyżowej elastyczności popytu między łososiem świeżym a mrożonym oraz powoływała się na wnioski rozporządzenia Rady (WE) nr 930/2003 podtrzymujące to stanowisko.
Jednakże rozporządzenie to rzeczywiście uznaje istnienie konkurencji cenowej między tymi dwoma produktami.
(16) W konsekwencji należy odrzucić argument, iż mrożony łosoś i łosoś świeży są różnymi produktami.
(17) Uznaje się więc, iż łosoś (świeży, schłodzony lub mrożony) hodowlany (nie dziki) w różnych opisanych formach jest jednym produktem.
Produkt jest obecnie klasyfikowany w ramach kodów CN ex03021200, ex03031100, ex03031900, ex03032200, ex03041013 i ex03042013.
4.
PRODUKT PODOBNY LUB BEZPOŚREDNIO KONKURENCYJNY
(18) Przeprowadzono analizę mającą na celu stwierdzenie, czy przedmiotowy produkt producentów wspólnotowych – tzn. łosoś hodowlany (zwany dalej "produktem podobnym") jest podobny lub bezpośrednio konkurencyjny w stosunku do przywożonego produktu przedmiotowego.
(19) Przy dokonywaniu stwierdzenia wzięto pod uwagę w szczególności następujące ustalenia:
a) produkt przywożony i produkt wspólnotowy mają tę samą klasyfikację międzynarodową w zakresie taryfy celnej na poziomie kodu HS (6 cyfr).
Ponadto, mają takie same lub podobne cechy fizyczne, tj. smak, wielkość, kształt i skórę.
Produkt krajowy jest często sprzedawany jako produkt wysokiej jakości i osiąga często wyższą cenę w handlu detalicznym.
Jednakże pojęcie "podobieństwa" nie wymaga, by produkty były identyczne, a drobne różnice w jakości nie wystarczają, by zmienić ogólne stwierdzenie podobieństwa pomiędzy produktami przywożonymi a krajowymi;
b) produkt przywożony i produkt wspólnotowy były sprzedawane za pomocą podobnych lub identycznych kanałów sprzedaży, nabywcy mieli swobodny dostęp do informacji na temat cen, a produkt przedmiotowy i produkt producentów wspólnotowych konkurowały głównie pod względem cenowym;
c) produkt przywożony i produkt wspólnotowy mają takie samo bądź podobne zastosowanie docelowe, są zatem produktami alternatywnymi bądź zastępczymi i są łatwo zastępowalne;
d) produkt przywożony i produkt wspólnotowy były postrzegane przez konsumentów jako produkty alternatywne, służące zaspokojeniu konkretnej potrzeby lub wymagania; w tym wypadku różnice wskazane przez niektórych eksporterów i importerów były jedynie drobnymi różnicami.
(20) Zatem wniosek jest taki, że produkt przywożony i produkt wspólnotowy są produktami "podobnymi lub bezpośrednio konkurencyjnymi".
5.
PRZYWÓZ
5.1.
Zwiększenie przywozu
5.1.1.
Wstęp
(21) Przeprowadzono analizę, w oparciu o dane za okres 2000 do 2003, koncentrując się na przywozie w ostatnim okresie, dla którego dostępne są wiarygodne dane, w celu ustalenia, czy produkt przedmiotowy jest przywożony do Wspólnoty w tak znacznie zwiększonych ilościach, w wymiarze bezwzględnym lub w stosunku do całkowitej produkcji wspólnotowej, i/lub na takich warunkach, że mogą one wyrządzić lub grozić wyrządzeniem poważnej szkody producentom wspólnotowym.
Według jednej ze stron zwiększenie przywozu wynikało z faktu, iż w danych dotyczących przywozu uwzględniono przywóz łososia dzikiego.
Jednakże postępowanie wyjaśniające wykazało, że pomimo faktu, iż w danych Eurostatu nie ma rozróżnienia pomiędzy łososiem dzikim a łososiem hodowlanym, dostępne informacje (statystyki wywozu Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady) wskazują, iż przywóz łososia dzikiego do Wspólnoty w rzeczywistości zmniejszył się od 2001 roku.
Dlatego też uwzględnienie przywozu wszystkich rodzajów łososia w danych Eurostatu nie spowodowało zwiększenia przywozu, który wykazały powyższe dane.
Jedna ze stron twierdziła również, że rok 2000 to nieodpowiedni rok bazowy przyjęty na potrzeby przeprowadzonej analizy, ponieważ w roku tym ceny łososia były nadzwyczaj wysokie.
Jednakże analiza koncentruje się na kluczowych wydarzeniach w ostatnim okresie, a zmiana roku bazowego z 1999 na 2001 nie zmieniłaby wyniku analizy.
(22) Zatem ostateczne ustalenia przedstawione poniżej są oparte na danych z lat 2000 do 2003.
5.1.2.
Wielkość przywozu
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Przywóz _BAR_ 372789 _BAR_ 379764 _BAR_ 396772 _BAR_ 455948 _BAR_
Zwiększenie w stosunku do poprzedniego roku w % _BAR_ _BAR_ 2 % _BAR_ 4 % _BAR_ 15 % _BAR_
Produkcja wspólnotowa ogółem _BAR_ 146664 _BAR_ 161854 _BAR_ 168374 _BAR_ 190903 _BAR_
Przywóz/ Produkcja _BAR_ 254 % _BAR_ 235 % _BAR_ 236 % _BAR_ 239 % _BAR_
(23) Przywóz zwiększył się z 372789 ton w 2000 r. do 455948 ton w roku 2003; zwiększenie o 22 %.
Od roku 2002 do 2003 przywóz zwiększył się o 15 %.
(24) W stosunku do produkcji wspólnotowej przywóz spadł z 254 % w 2000 r. do 235 % w 2001 r., ale od tego czasu wzrósł ponownie do 239 % w 2003 r.
Nawet jeśli oznacza to spadek w stosunku do roku 2000, należy zauważyć, iż po roku 2001 charakteryzującym się niskim przywozem, przywóz wzrastał w stosunku do produkcji w każdym kolejnym roku.
Ponadto należy przypomnieć, że w 2003 roku zanotowano wzrost przywozu w kategoriach bezwzględnych w wysokości 15 %, który przewyższa zdecydowanie notowania z lat poprzednich.
(25) Dane kwartalne dla lat 2002 i 2003 pokazują, że w roku 2003 wielkość przywozu kwartalnie była większa niż w analogicznych kwartałach 2002 r. oraz że największy wzrost (do 20,8 %) nastąpił w drugiej połowie 2003 r.
_BAR_ 1 kw. 2002 r. _BAR_ 2 kw. 2002 r. _BAR_ 3 kw. 2002 r. _BAR_ 4 kw. 2002 r. _BAR_
Wielkość (t) _BAR_ 86753 _BAR_ 96988 _BAR_ 93375 _BAR_ 119657 _BAR_
_BAR_ 1 kw. 2003 r. _BAR_ 2 kw. 2003 r. _BAR_ 3 kw. 2003 r. _BAR_ 4 kw. 2003 r. _BAR_
Wielkość (t) _BAR_ 92667 _BAR_ 108655 _BAR_ 112862 _BAR_ 141763 _BAR_
Zwiększenie w stosunku do poprzedniego roku w % _BAR_ 6,8 % _BAR_ 12,0 % _BAR_ 20,8 % _BAR_ 18,5 % _BAR_
5.1.3.
Wniosek
(26) W oparciu o dane na temat przywozu za okres od 2000 r. do 2003 r. stwierdza się, iż ostatnio nastąpił nagły, gwałtowny i znaczny wzrost przywozu, zarówno w kategoriach bezwzględnych, jak i w stosunku do produkcji.
5.2.
Ceny przywozowe
(27) Wzięto również pod uwagę warunki, w jakich dokonywano przywozu, odnosząc się do danych Eurostatu.
Mimo iż dane te uwzględniają niewielką ilość łososia dzikiego, uważa się, iż nie wpłynęło to znacząco na ceny.
(28) W odniesieniu do tej kwestii należy zauważyć, że w okresie od września 1997 r. do maja 2003 r. znaczna część przywozu łososia hodowlanego z Norwegii (stanowiąca około 55 % rynku wspólnotowego) objęta była zobowiązaniami cenowymi w kontekście istniejących wówczas środków antydumpingowych i antysubsydyjnych.
W ciągu roku 2002 nieprzestrzeganie tych zobowiązań cenowych przez norweskich producentów wywożących zaczęło podważać skuteczność tego instrumentu i spowodowało spadek cen.
Następnie w grudniu 2002 r. ogłoszono propozycję zakończenia stosowania środków antydumpingowych i środków antysubsydyjnych w odniesieniu do przywozów z Norwegii i zaprzestano stosowania tych środków w maju 2003 r.
Ceny przywozowe w roku 2002 i pierwszej połowie roku 2003 spadły częściowo na skutek nieprzestrzegania lub dobrowolnego wycofania się ze zobowiązań cenowych przez niektórych norweskich eksporterów.
(29) Ceny przywozowe spadły o 28,5 % od roku 2000 do 2003.
Spadek ten oczywiście rozważa się poza normalnymi wahaniami cen na rynku, ze względu na wielkość spadku w kategoriach bezwzględnych oraz ze względu na to, że producenci wywożący nie osiągnęli nadzwyczajnych zysków w roku 2000, a koszt produkcji nie zmniejszył się zasadniczo od roku 2000 do 2003.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Cena przywozowa _BAR_ 3,55 _BAR_ 2,99 _BAR_ 2,87 _BAR_ 2,54 _BAR_
(30) Ostatnie zmiany w bardziej jasny sposób obrazują dane kwartalne.
Po okresie stosunkowej stabilizacji na poziomie od 2,83 EUR do 2,93 EUR w roku 2002, ceny przywozowe spadły z 2,87 EUR w 1 kwartale 2003 r. do 2,24 EUR w 3 kwartale 2003 roku, by powrócić częściowo do wcześniejszego poziomu 2,48 EUR w 4 kwartale 2003 r.
_BAR_ 1 kw. 2002 r. _BAR_ 2 kw. 2002 r. _BAR_ 3 kw. 2002 r. _BAR_ 4 kw. 2002 r. _BAR_
Cena przywozowa _BAR_ 2,83 _BAR_ 2,93 _BAR_ 2,86 _BAR_ 2,85 _BAR_
_BAR_ 1 kw. 2003 r. _BAR_ 2 kw. 2003 r. _BAR_ 3 kw. 2003 r. _BAR_ 4 kw. 2003 r. _BAR_
Cena przywozowa _BAR_ 2,87 _BAR_ 2,62 _BAR_ 2,24 _BAR_ 2,48 _BAR_
(31) Dane Eurostatu za pierwszą połowę 2004 r. wskazują na początkowy wzrost cen, niemniej jednak pozostały one poniżej średniej roku 2003, a następnie kontynuowały tendencję spadkową.
Najnowsze dostępne informacje wskazują na dalszą tendencję zniżkową cen oraz ich bardzo niski poziom.
Choć pojawiają się opinie, że nastąpi wzrost cen, nie ma jednak dla nich uzasadnienia, a obecny bardzo niski poziom cen potwierdzają faktycznie źródła branżowe w krajach wywożących.
5.3.
Udział rynkowy przywozu
(32) Udział rynkowy przywozu spadł z 73,5 % w 2000 r. do 71,9 % w 2001 r. i w 2002 r. pozostawał w okolicach tego poziomu (72 %).
W roku 2003 zwiększył się udział rynkowy przywozu z 72,0 % w 2002 r. do 73,9 %, wzrost o 1,9 punktu procentowego i najwyższy poziom w analizowanym okresie.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Przywóz _BAR_ 73,5 % _BAR_ 71,9 % _BAR_ 72,0 % _BAR_ 73,9 % _BAR_
6.
DEFINICJA PROCEDUR WSPÓLNOTOWYCH
(33) Niemal cała produkcja przedmiotowego produktu we Wspólnocie odbywała się w Szkocji oraz Irlandii, choć we Francji są przynajmniej jeszcze dwaj producenci i co najmniej jeden na Łotwie.
(34) W roku 2003 całkowita produkcja przedmiotowego produktu we Wspólnocie wyniosła 190903 tony, z czego produkcja producentów współpracujących w pełni na wstępnym etapie postępowania wyjaśniającego stanowiła 85231 ton, co jest równowartością 45 % całkowitej produkcji wspólnotowej. Jest to zatem istotna część całkowitej produkcji wspólnotowej w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3285/94 oraz art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 519/94. W związku z tym uważa się ich za producentów wspólnotowych.
7.
NIEPRZEWIDZIANE WYDARZENIA
(35) Pod koniec roku 2002 prognozy norweskie dotyczące ogólnej produkcji łososia w 2003 r. były na poziomie ok. 446000 ton.
Do lutego 2003 r. Kontali Analyse (jednostka dostarczająca informacji w branży) przewidywała połowy w ilości 475000 ton.
Było to o 30000 ton więcej niż produkcja norweska w 2002 r., ale spodziewano się, że większość tej zwiększonej ilości skierowana będzie na nowo powstające rynki, takie jak rosyjski i polski, oraz na rynki Dalekiego Wschodu, np. Japonii, Hongkongu, Tajwanu oraz Chin.
Wzrost na Dalekim Wschodzie był ujemny od roku 2000, jednakże Norwegia spodziewała się odwrócenia tej tendencji spadkowej w roku 2003 poprzez otwarcie się na rynek chiński.
(36) W rzeczywistości całkowita produkcja w roku 2003 wyniosła 509000 ton (około 63000 ton więcej niż przewidywał rząd norweski), a poziom połowów był o 6 % wyższy niż przewidywała prognoza Kontali.
Produkcja była o 64000 ton (lub 14 %) wyższa niż produkcja norweska w 2002 r.
Jednocześnie zamiast zmienić kierunek, spadek sprzedaży na Dalekim Wschodzie jeszcze się pogłębił, a jego tempo faktycznie wzrosło do -6,0 %.
Ponadto nastąpił również spadek wzrostu na nowo powstających rynkach z 47 % do 32 % w przypadku Rosji oraz z 50 % do 30 % w przypadku krajów europejskich poza Wspólnotą.
Faktyczny wzrost globalnego spożycia wyniósł jedynie około 6 %, w porównaniu z 9 % w 2002 r. oraz 14 % w 2001 r.
Ta, jak się okazało, błędna prognoza dotycząca produkcji, w połączeniu ze zmianą spożycia na świecie, była nie do przewidzenia.
(37) Skutkiem tego Norwegia doświadczyła poważnego problemu nadprodukcji, problemu, który wydawała się dostrzegać.
W rzeczywistości w sierpniu 2003 r., próbując usunąć nadwyżkę produktów z rynku, pewni producenci norwescy rozważali zamrożenie 30000 ton łososia hodowlanego.
Jednakże później porzucono ten pomysł i na rynku nadal istniała nadwyżka towaru.
(38) Ponadto w grudniu 2002 r. Komisja zgłosiła wniosek o zakończenie stosowania środków antydumpingowych i antysubsydyjnych w stosunku do Norwegii.
Następnie zakończono stosowanie tych środków w maju 2003 r.
Środki te w dużej mierze przybrały postać minimalnych cen przywozowych ("MIPs"), które w konsekwencji gwarantowały producentom wywozowym minimalną cenę.
Po ogłoszeniu proponowanego wycofania środków wielu norweskich producentów wywożących albo dobrowolnie zrezygnowało ze zobowiązań, albo po prostu zaprzestało ich przestrzegania.
Norwescy producenci łososia całościowo mają duże zadłużenie w bankach norweskich.
W obliczu spadku cen oraz braku minimalnych cen przywozowych banki pożyczające środki producentom norweskim podjęły działania mające na celu zmniejszenie ich ryzyka poprzez żądanie spłaty długów.
W ten sposób powstało błędne koło, które doprowadziło do zwiększenia odłowów, dalszego nacisku na ceny oraz zwiększonego nacisku na wywóz.
Choć należało spodziewać się drobnej tymczasowej korekty cen przywozowych w wyniku zakończenia stosowania środków w stosunku do Norwegii, zakres spadku cen (nasilony jeszcze problemem nadprodukcji) i stworzone przez to błędne koło z powodu działań banków opisanych powyżej, były nie do przewidzenia.
(39) W roku 2003 wartość korony norweskiej spadła o 13 % w stosunku do euro, o 12 % w stosunku do korony duńskiej oraz o 14 % w stosunku do korony szwedzkiej.
Choć zwykle należy się spodziewać zmian kursów walut, te zmiany były stosunkowo duże i spowodowały dalsze wahania poza zwyczajowymi wahaniami kursów walut.
Choć pozycja euro umocniła się w stosunku do funta brytyjskiego, wartość funta brytyjskiego spadła tylko o 6 %, przez co cena łososia hodowlanego produkowanego w Zjednoczonym Królestwie wzrosła w strefie euro w stosunku do przywozów z Norwegii w porównaniu z sytuacją na początku roku.
Głównymi importerami norweskiego łososia hodowlanego we Wspólnocie są: Dania, Szwecja, Niemcy oraz Polska.
Jednakże znaczna część tego przywozu jest bezpośrednio przewożona w obrębie Wspólnoty do krajów strefy euro, takich jak Francja i Hiszpania.
Ponadto, ponad połowa przywozów łososia hodowlanego odbywa się do Danii, a prawie całość przywozów do Polski i innych nowych Państw Członkowskich jest ponownie sprzedawana w strefie euro po przetworzeniu.
Skutkiem tego spadek wartości korony norweskiej w stosunku do euro miał wpływ nie tylko na przywóz norweski bezpośrednio do strefy euro, ale również na przywóz do krajów takich jak Dania czy Polska, które przetwarzają łososia a następnie sprzedają go ponownie w strefie euro.
W wyniku ruchów kursów walut rynek Wspólnoty Europejskiej miał się stać jako całość bardziej atrakcyjny dla norweskich producentów wywożących; producenci ci mieli do pewnego stopnia zostać odizolowani od skutków spadku cen w euro i koronach oraz miało im to ułatwić utrzymanie przychodów z wywozu w walucie krajowej.
Niemniej jednak doszło do spadku cen jednostkowych nawet w koronie norweskiej.
Jednocześnie na skutek ruchów kursów walut ceny importowanego łososia hodowlanego spadły we Wspólnocie Europejskiej, przez co przywóz stał się bardziej atrakcyjny dla importerów oraz klientów, takich jak przemysł przetwórczy.
W rezultacie spora część nadprodukcji w Norwegii została wywieziona do Wspólnoty Europejskiej.
(40) Jedna ze stron twierdziła, że zagraniczna nadprodukcja nie skutkuje koniecznie wzrostem przywozu do Wspólnoty.
W teorii jest to prawdziwe stwierdzenie, jednak postępowanie wyjaśniające wykazało, iż w tym szczególnym przypadku nadprodukcja spowodowała wzrost przywozu do Wspólnoty.
(41) Podnoszono również, że usunięcie środków handlowych oraz zmiany kursów walutowych są przewidywalne.
Jednakże głębokiego skutku usunięcia środków handlowych połączonego z relatywnie dużymi i utrzymującymi się wahaniami kursów walutowych nie można było przewidzieć.
(42) Stąd wniosek, iż nieprzewidzianą sytuacją, która doprowadziła do zwiększenia przywozu była znaczna nadprodukcja w Norwegii (pomimo niższych ilości prognozowanych), nasilona jeszcze faktem, iż przemysłowi norweskiemu nie udało się osiągnąć prognozowanego zwiększenia wywozu na rynki poza obszarem Wspólnoty, nieoczekiwany zakres skutków zakończenia stosowania środków ochrony handlu w stosunku do Norwegii oraz działanie norweskiego systemu bankowego, jak to zostało opisane powyżej, wraz ze wzrostem wartości euro, przez co rynek wspólnotowy stał się niezwykle atrakcyjnym miejscem przeznaczenia dla wywozu norweskiego.
8.
POWAŻNA SZKODA
8.1.
Wstęp
(43) W celu określenia poważnej szkody wyrządzonej producentom wspólnotowym produktu podobnego podjęto się dokonania oceny wszystkich istotnych czynników o charakterze obiektywnym i mierzalnym, mających wpływ na ich sytuację.
W szczególności, jeśli chodzi o przedmiotowy produkt dokonano oceny danych globalnych Wspólnoty dla spożycia, zdolności produkcyjnej, produkcji, wykorzystania zdolności produkcyjnej, zatrudnienia, wydajności pracy, sprzedaży ogółem oraz udziału rynkowego.
Te dane globalne oparte są na informacjach statystycznych zebranych dla Zjednoczonego Królestwa i Irlandii za pomocą kompleksowych sondaży w sektorze.
Jeśli chodzi o konkretne dane firm, oparte są one na danych otrzymanych od współpracujących producentów wspólnotowych w zakresie przepływu środków pieniężnych, zwrotu zaangażowanego kapitału, zapasów, cen, stosowania zaniżonych cen oraz rentowności w latach 2000 do 2003.
(44) Na początku należy zauważyć, że we wspólnotowej branży hodowli łososia, jak wszędzie, stosowany jest długi i stosunkowo nieelastyczny cykl produkcji prowadzący do połowu i po dokonaniu połowu łosoś hodowlany musi zostać natychmiast sprzedany, ponieważ można go przechowywać tylko przez kilka dni, chyba że zostanie zamrożony.
Zamrażanie jest kosztowne i tak czy inaczej we Wspólnocie możliwość zamrażania jest ograniczona.
W rezultacie, poziom produkcji należy planować przynajmniej dwa lata z wyprzedzeniem i po zaplanowaniu nie można go zmieniać z wyjątkiem wprowadzania drobnych zmian.
Zatem nadwyżka dostaw wywiera opóźniony wpływ na produkcję, ale natychmiastowy i poważny wpływ na ceny.
8.2.
Analiza sytuacji producentów wspólnotowych
8.2.1.
Spożycie
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Spożycie (t) _BAR_ 507705 _BAR_ 527970 _BAR_ 550943 _BAR_ 618038 _BAR_
Zwiększenie w stosunku do poprzedniego roku w% _BAR_ _BAR_ 4,0 % _BAR_ 4,4 % _BAR_ 12,2 % _BAR_
(45) Spożycie przedmiotowego produktu we Wspólnocie zostało ustalone na podstawie całkowitej produkcji wszystkich producentów we Wspólnocie oraz przywozu ogółem przedmiotowego produktu do Wspólnoty, według danych Eurostatu, pomniejszone o wywóz w ramach Wspólnoty Europejskiej.
(46) W latach 2000 do 2003 spożycie na terenie Wspólnoty wzrosło o 21,7 % z 507705 ton do 618038 ton.
(47) Należy zauważyć, że łososia cechuje wysoka elastyczność cenowa, a zatem znacznie większy wzrost spożycia w 2003 r. można przynajmniej częściowo wytłumaczyć spadkiem cen na poziomie sprzedaży hurtowej.
8.2.2.
Zdolność produkcyjna oraz wykorzystanie zdolności produkcyjnej producentów wspólnotowych
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Zdolność produkcyjna (t) _BAR_ 340029 _BAR_ 340294 _BAR_ 339359 _BAR_ 347671 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej (%) _BAR_ 43 % _BAR_ 48 % _BAR_ 50 % _BAR_ 55 % _BAR_
(48) Produkcja łososia hodowlanego we Wspólnocie Europejskiej jest skutecznie ograniczana licencjami rządowymi określającymi maksymalną ilość żywych ryb, które można trzymać w wodzie w dowolnym miejscu oraz czasie.
Dane na temat zdolności produkcyjnej oparte są raczej na całkowitej ilości objętej licencjami niż na fizycznej pojemności skrzyń stosowanych przez producentów wspólnotowych.
Koszt ubiegania się o licencję i jej utrzymania jest stosunkowo niski, a zatem koszt utrzymania nadmiernej zdolności produkcyjnej również jest niski.
(49) Jak pokazało postępowanie wyjaśniające, po utrzymywaniu się na stałym poziomie w okresie 2000 do 2002 r., teoretyczna zdolność produkcyjna wzrosła o 2,2 % od roku 2002 do 2003.
(50) Wykorzystanie zdolności produkcyjnej (tj. liczba ryb w wodzie w stosunku do liczby objętej przyznanymi licencjami) zwiększyło się z 43 % w 2000 r. do 48 % w 2001 r. i potem dalej zwiększało się do 2003 r., kiedy to osiągnęło poziom 55 %.
Odzwierciedla to fakt, że poziom produkcji wzrastał szybciej w okresie od 2000 r. do 2003 r., niż zdolność produkcyjna objęta licencjami, która wzrosła tylko o 2,2 %.
8.2.3.
Produkcja producentów wspólnotowych
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Produkcja (t) _BAR_ 146664 _BAR_ 161854 _BAR_ 168374 _BAR_ 190903 _BAR_
(51) Produkcja (rozumiana jako ilość ryb odłowionych) zwiększyła się o 30 % z 146664 ton w 2000 r. do 190903 ton w 2003 r., przy pojedynczym rocznym zwiększeniu w wysokości 13,7 %.
(52) Należy zauważyć, że ze względu na długi cykl produkcyjny, produkcję planuje się co najmniej dwa lata z wyprzedzeniem, oraz że po rozpoczęciu cyklu produkcyjnego poziomy produkcyjne można korygować jedynie marginalnie.
8.2.4.
Zatrudnienie
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Zatrudnienie (koniec okresu) _BAR_ 1269 _BAR_ 1162 _BAR_ 1195 _BAR_ 1193 _BAR_
(53) Zatrudnienie w stosunku do przedmiotowego produktu spadło o 6 % z 1269 w 2000 r. do 1193 w 2003 r., chociaż wykazywało zróżnicowaną tendencję z częściową poprawą w roku 2002.
8.2.5.
Wydajność
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Wydajność (tony/pracownika) _BAR_ 115 _BAR_ 139 _BAR_ 141 _BAR_ 160 _BAR_
(54) Wydajność konsekwentnie rosła w rozpatrywanym okresie ze 115 ton w 2000 r. do 160 ton w 2003 r.
Odzwierciedla to zwiększone wykorzystanie zautomatyzowanych systemów karmienia i innych urządzeń usprawniających pracę oraz duży nacisk na redukcję kosztów w obliczu coraz większych strat finansowych.
8.2.6.
Wielkość sprzedaży
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Sprzedaż na terenie Wspólnoty (t) _BAR_ 134916 _BAR_ 148206 _BAR_ 154171 _BAR_ 162090 _BAR_
(55) W latach 2000 2002 sprzedaż produktu podobnego przez producentów wspólnotowych wzrosła o 14,3 % ze 134916 do 154171 ton.
Wzrost ten pojawił się w kontekście zwiększenia spożycia o 8,5 % w tym samym okresie.
W okresie od 2002 do 2003 r. sprzedaż producentów wspólnotowych wzrosła o 5,1 % z poziomu 154171 do 162090 ton, pomimo wzrostu spożycia o 10,3 % od roku 2002 do 2003.
8.2.7.
Udział rynkowy
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 26,5 % _BAR_ 28,1 % _BAR_ 28,0 % _BAR_ 26,1 % _BAR_
(56) Udział rynkowy producentów wspólnotowych wzrósł z 26,5 % w 2000 r. do 28,1 % w 2001 roku i pozostał mniej więcej na tym poziomie w 2002 r., jednakże potem spadł o 1,9 punktu procentowego (lub 6,7 %) do poziomu 26,1 % w 2003 roku - najniższego poziomu w analizowanym okresie.
Odzwierciedla to fakt, że nastąpił wzrost przywozu nie tylko w kategoriach bezwzględnych, ale również w stosunku do spożycia w 2003 r.
8.2.8.
Przepływ środków pieniężnych
Rok obrotowy _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Przepływ środków pieniężnych (wskaźnik) _BAR_ 100 _BAR_ – 221 _BAR_ – 384 _BAR_ – 221 _BAR_
(57) Przepływ środków pieniężnych można było jedynie przeanalizować na poziomie współpracujących firm, produkujących przedmiotowy produkt, a nie wyłącznie w stosunku do samego przedmiotowego produktu.
Wskaźnik ten uznano zatem za mniej znaczący niż inne przedstawione wskaźniki.
Niemniej jednak, można zauważyć, że w latach 2001, 2002 i 2003 był wyraźnie ujemny przepływ środków pieniężnych.
8.2.9.
Zwrot zaangażowanego kapitału (ROCE)
Rok obrotowy _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
ROCE _BAR_ 34 _BAR_ – 1 _BAR_ 2 _BAR_ – 20 _BAR_
(58) Wskaźnik ROCE również można było jedynie przeanalizować na poziomie współpracujących firm, produkujących przedmiotowy produkt, a nie wyłącznie w stosunku do samego przedmiotowego produktu Wskaźnik ten zatem również uznano za mniej znaczący niż inne przedstawione wskaźniki.
Niemniej jednak można zauważyć spadek wskaźnika ROCE z 34 % w 2000 r. do niemal zera w 2001 i 2002 roku przed spadkiem do poziomu -20 % w 2003 r.
8.2.10.
Cena produktu podobnego
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Ceny jednostkowe sprzedaży wspólnotowej 1000 EUR/tona) _BAR_ 3,50 _BAR_ 3,23 _BAR_ 3,02 _BAR_ 2,79 _BAR_
(59) Średnia cena produktu podobnego spadła o 20,3 % od roku 2000 do 2003, przy stałym spadku cen w tym okresie.
Ceny osiągnęły najniższy poziom (2,79 EUR/kg) w 2003 r.
(60) W pierwszej połowie 2004 roku dostępne informacje wskazują na niewielki wzrost średnich cen jednostkowych sprzedaży producentów wspólnotowych przy niewielkim zwiększeniu średnich cen przywozowych, a następnie na ich tendencję spadkową.
Według najświeższych informacji ceny znów wykazują tendencję spadkową a ich poziom jest bardzo niski.
(61) Jedna ze stron twierdziła (powołując się na średnie roczne kursy walut), że spadek cen w funtach szterlingach nie był tak duży.
Niemniej jednak Komisja konsekwentnie stosuje euro jako walutę w sprawach dotyczących ochrony handlu.
8.2.11.
Koszty
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Średni koszt produkcji za tonę (EUR/kilogram) _BAR_ 3,1 _BAR_ 3,2 _BAR_ 3,0 _BAR_ 3,1 _BAR_
(62) Oprócz sytuacji cenowej wzięto również pod uwagę sytuację pod względem kosztów.
Koszty wahały się od 3,0 EUR do 3,2 EUR/kg w okresie 2000 do 2003 r.
8.2.12.
Rentowność
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Zysk/strata netto ze sprzedaży wspólnotowej (%) _BAR_ 7,3 % _BAR_ – 3,3 % _BAR_ – 2,5 % _BAR_ – 17,1 % _BAR_
(63) Rentowność sprzedaży producentów wspólnotowych we Wspólnocie spadła z 7,3 % w 2000 r. do -3,3 % w 2001 r.
Straty stały się mniej wyraziste w 2002 r. (-2,5 %), jednakże potem wzrosły do -17,1 % w 2003 r.
W roku 2003, gdy poziom przywozu wzrósł do najwyższego poziomu, a średnia cena przywozowa spadła do najniższego poziomu (2,54 EUR/kg), spadła również średnia cena produktu wspólnotowego, do najniższego poziomu (2,79 EUR/kg).
Spadek rentowności producentów wspólnotowych w latach 2000 - 2003 wystąpił w tym samym czasie, co spadek ceny za kilogram produktu producentów wspólnotowych z 3,50 EUR do 2,79 EUR.
8.2.13.
Zapasy
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Stan zapasów na koniec okresu (t) _BAR_ 36332 _BAR_ 39048 _BAR_ 53178 _BAR_ 43024 _BAR_
(64) Zapasy w tym kontekście odnoszą się do świeżych ryb w wodzie.
Producenci wspólnotowi, podobnie jak wszyscy inni, posiadają niewielkie ilości odłowionych ryb ze względu na to, że ryby muszą być sprzedawane natychmiast po odłowieniu.
Dlatego też zmniejszenie stanu zapasów na koniec okresu wskazuje na zmniejszenie ilości żywych ryb hodowanych do odłowu w przyszłości.
Zatem w tym przypadku malejące poziomy zapasów są wskaźnikiem zwiększającej się szkody.
(65) Stan zapasów zwiększył się z 36332 ton w 2000 r. do 53178 ton w 2002 r., a następnie spadł do 43024 ton w 2003 r.
Oznacza to spadek zapasów w wysokości 19,1 % od 2002 do 2003 r.
8.2.14.
Wniosek
(66) Postępowanie wyjaśniające dowodzi, że w okresie 2000 do 2003 r., a w szczególności w latach 2002 - 2003 przywóz przedmiotowego produktu na rynek wspólnotowy odbywał się w zwiększonych ilościach i dużych wolumenach.
(67) Jeśli chodzi o sytuację producentów wspólnotowych, pomiędzy rokiem 2000 a 2002 teoretyczna zdolność produkcyjna pozostała na mniej więcej niezmienionym poziomie, natomiast produkcja wzrosła o 14,8 %.
W rezultacie wykorzystanie zdolności produkcyjnej wzrosło w tym okresie z 43 % do 50 %.
Zwiększył się również stan zapasów żywych ryb w wodzie.
Nastąpił pewien spadek zatrudnienia, natomiast wydajność zwiększyła się głównie dzięki zwiększonemu wykorzystaniu automatyzacji.
(68) Wielkość sprzedaży wzrosła o 14,3 % od roku 2000 do 2002 (w porównaniu do 8,5 % wzrostu spożycia), a udział rynkowy producentów wspólnotowych zwiększył się z 26,5 % do 28,0 %.
(69) Jednakże nawet w tym okresie nastąpił spadek cen o 13,7 % od roku 2000 do 2002 i pomimo niewielkiego zmniejszenia kosztów w 2002 r. (częściowo na skutek zwiększonego wykorzystania zdolności produkcyjnej i lepszej wydajności), wydaje się, iż doprowadziło to do spadku rentowności z 7,3 w 2000 r. do strat rzędu - 3,3 % i – 2,5 % w 2001 oraz 2002 r.
Wskaźniki zwrotu zaangażowanego kapitału i przepływu środków pieniężnych również wykazywały ujemne tendencje w tym okresie.
(70) W okresie 2002 - 2003 r. nastąpiło znaczne pogorszenie sytuacji producentów wspólnotowych.
Pomimo wzrostu zdolności produkcyjnej i produkcji, zdolność produkcyjna wzrosła nieznacznie (o 2,2 %) w porównaniu do wzrostu spożycia w tym roku.
Biorąc pod uwagę długi cykl produkcyjny, poziomy produkcji ustalane są z dwuletnim wyprzedzeniem a wzrost produkcji był zgodny z wcześniej opracowanymi planami produkcyjnymi.
Zwiększona produkcja nie powinna być wyznacznikiem, iż producenci wspólnotowi znajdowali się w dobrej kondycji w roku 2003.
Wzrost produkcji doprowadził do zwiększonego wykorzystania zdolności produkcyjnej i większej wydajności.
(71) Wszystkie inne wskaźniki wykazywały tendencję ujemną.
Stan zapasów ryb w wodzie spadł o 19,1 %.
Pomimo wzrostu spożycia rzędu 10,3 % sprzedaż producentów wspólnotowych wzrosła tylko o 5,1 % i doszło do utraty udziału rynkowego, który zmniejszył się o 6,7 %.
Ponadto utrata udziału rynkowego wystąpiła w kontekście spadających cen. W tej sytuacji producenci wspólnotowi byli zmuszeni do obcięcia cen w celu sprzedania własnych produktów.
Ceny spadły o kolejne 7,6 % w porównaniu do roku 2002 (i znajdowały się na poziomie niższym o 20,3 % w stosunku do roku 2000), natomiast koszty wzrosły do średniego poziomu za okres czteroletni.
Doprowadziło to do gwałtownego spadku rentowności i producenci wspólnotowi ponieśli stratę w wysokości 17,1 %.
Straty te były odzwierciedlone w ogólnym wskaźniku ROCE w wysokości -20 %.
Podczas gdy przepływ środków pieniężnych zdawał się poprawiać, faktycznie doprowadziło to do zmniejszenia zapasów ryb w wodzie oraz niemożności ponownego inwestowania.
(72) Utrzymywano, że więksi producenci nie ponieśli szkody.
Należy jednakże zwrócić uwagę, iż wśród producentów wspólnotowych, odnośnie do których ustalano wystąpienie poważnej szkody, znajduje się kilku większych producentów.
(73) Biorąc pod uwagę wszystkie te czynniki wniosek jest taki, że producenci wspólnotowi ponieśli poważną szkodę w postaci znacznego ogólnego pogorszenia ich sytuacji.
9.
SPOWODOWANIE
(74) W celu zbadania, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy zwiększonym przywozem a poważną szkodą oraz upewnienia się, że szkody spowodowanej innymi czynnikami nie można przypisać zwiększonemu przywozowi, dokonano wzajemnego rozróżnienia pomiędzy szkodliwymi skutkami czynników uważanych za powodujące szkody, szkodliwe skutki przypisano czynnikom je powodującym i po przypisaniu szkody wszystkim czynnikom przyczynowym określono, czy zwiększony przywóz jest "prawdziwą i istotną" przyczyną szkody.
9.1.
Analiza czynników powodujących szkodę
9.1.1.
Skutek zwiększonego przywozu
(75) Jak pokazano powyżej, w okresie od 2000 do 2003 r., a w szczególności w latach 2002 - 2003 odbywał się przywóz przedmiotowego produktu na rynek wspólnotowy w zwiększonych ilościach i dużych wolumenach.
(76) Łosoś hodowlany to przede wszystkim artykuł spożywczy, a produkt przedmiotowy oraz produkt podobny konkurują głównie pod względem cenowym.
Jedna ze stron wprawdzie twierdziła, że przywozy z Chile decydują o poziomie cen na rynku, ogólnie uznaje się, że przywóz, szczególnie z Norwegii, jest czynnikiem wiodącym i dyktującym ceny na rynku.
Skutkiem tego, nawet niewielki poziom sprzedaży po niższej cenie powoduje obniżenie cen dla producentów wspólnotowych.
(77) W obecnym przypadku najbardziej szkodliwym skutkiem zwiększonego przywozu były duże straty finansowe producentów wspólnotowych.
Ze względu na przywództwo rynkowe i cenowe, zwiększony przywóz spowodował obniżkę cen w całej Wspólnocie.
Gdyby przywóz zwiększył się w mniejszym stopniu, presja cenowa również byłaby mniejsza.
Gdyby popyt na rynku wspólnotowym był taki, aby utrzymać taki wzrost przywozu przy znacznie wyższych cenach, choć taki wzrost doprowadziłby do mniejszej sprzedaży i udziału rynkowego producentów wspólnotowych, możliwe, że producenci wspólnotowi nie ponieśliby aż takiej szkody.
(78) W latach 2000 - 2002 ceny przywozowe spadły o 19 %, a w ślad za nimi poszły ceny producentów wspólnotowych.
Wprawdzie udział rynkowy sprzedaży producentów wspólnotowych zwiększył się w tym okresie, było to jednak odzwierciedleniem decyzji produkcyjnych podjętych we wcześniejszych latach, a sprzedaż producentów wspólnotowych przyniosła stratę zarówno w roku 2001, jak i 2002.
(79) Od roku 2002 do 2003 przywóz zwiększył się o 15 %.
Udział rynkowy przywozu zwiększył się z 72 % do 73,9 %, podczas gdy udział rynkowy producentów wspólnotowych spadł z 28 % do 26,1 %.
W tym samym okresie przywóz wzrósł z 236 % do 239 % produkcji wspólnotowej.
Zatem wydaje się, iż przywóz zwiększył się w stosunku zarówno do produkcji wspólnotowej, jak i spożycia kosztem producentów wspólnotowych.
(80) Jednakże, najważniejszym aspektem zwiększenia przywozu był jego wpływ na ceny i rentowność producentów wspólnotowych.
Jak zauważono powyżej, ogólnie przyjmuje się, że przywóz (szczególnie z Norwegii) to lider cenowy na rynku wspólnotowym jeśli chodzi o łososia hodowlanego.
Przeanalizowano zatem stosowanie zaniżonych cen w celu ustalenia, czy tani przywóz faktycznie powodował obniżenie cen stosowanych przez producentów wspólnotowych.
(81) Aby ustalić zakres poziomu obniżek, przeanalizowano informacje na temat cen za porównywalne okresy na takim samym poziomie handlu oraz dla sprzedaży do podobnych klientów.
W oparciu o porównanie średnich cen loco Glasgow liczonych przez producentów wspólnotowych oraz producentów wywożących w stosunku do importerów wspólnotowych (na bazie CIF granica Wspólnoty Europejskiej, w tym cło) ceny krajowe zostały zaniżone w ostatnich trzech latach o 3,1 % do 7,1 %.
Wydaje się, że doprowadziło to do obniżenia cen dla producentów wspólnotowych, ponieważ ze względu na duży udział rynkowy, ceny dyktowane są przez przywóz.
W szczególności można zauważyć, że wzrost przywozu po coraz niższych cenach do 3 kwartału 2003 r. zmusił producentów wspólnotowych do ciągłego obniżania cen aż do 3 kwartału 2003 r., prowadząc do strat poniesionych w tym właśnie roku.
(82) Bezpośrednie porównanie cen przywozowych oraz cen producentów wspólnotowych potwierdza tę analizę.
Ceny przywozowe spadły o 28,5 % od roku 2000 do 2003, z 3,62 EUR do 2,59 EUR/kg, w tym cło.
W tym samym okresie średnia cena produktu podobnego spadła o 20 % z 3,50 EUR do 2,79 EUR/kg, przy stałym spadku cen w tym okresie.
(83) Od roku 2002 do 2003 średnia cena jednostkowa przywozu spadła z 2,93 EUR do 2,59 EUR/kg, w tym cło.
W miarę jak przywóz zwiększał się do najwyższego poziomu, a średnia cena przywozowa spadała do najniższego poziomu (2,59 EUR/kg, w tym cło), ceny przywozowe doprowadziły do tendencji spadkowej wśród cen producentów, a średnia cena produktu wspólnotowego spadła do najniższego poziomu (2,79 EUR/kg).
Średnia cena jednostkowa produktu wspólnotowego (skorygowana do loco Glasgow) spadła z 3,02 EUR do 2,79 EUR/kg, co stanowi spadek w wysokości 8 %.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Ceny jednostkowe sprzedaży wspólnotowej 1000 EUR/tona) _BAR_ 3,50 _BAR_ 3,23 _BAR_ 3,02 _BAR_ 2,79 _BAR_
Ceny jednostkowe przywozu, w tym cło (1000 EUR/tona) _BAR_ 3,62 _BAR_ 3,05 _BAR_ 2,93 _BAR_ 2,59 _BAR_
(84) Spadek cen producentów wspólnotowych wydaje się być główną przyczyną znacznego spadku ich rentowności.
W roku 2000, gdy koszt za kilogram wynosił 3,1 EUR, a cena sprzedaży (skorygowana do loco Glasgow) wynosiła 3,50 EUR, producenci wspólnotowi osiągali zysk w wysokości 7,3 %.
W roku 2001 i 2002, pomimo zwiększenia wykorzystania zdolności produkcyjnej, produkcji, wydajności, zapasów żywych ryb, sprzedaży i udziału rynkowego, producenci ci ponieśli straty finansowe, odnotowali zmniejszony wskaźnik ROCE ogółem oraz ujemny przepływ środków pieniężnych, gdy ich ceny sprzedaży (skorygowane do loco Glasgow) spadły odpowiednio do poziomu 3,23 EUR oraz 3,02 EUR, a koszty najpierw nieznacznie wzrosły, a następnie spadły odpowiednio do 3,2 EUR w 2001 r. oraz 3,0 w 2002 r.
Doszło również do spadku wskaźnika zatrudnienia.
(85) W roku 2003, kiedy to ceny (skorygowane do loco Glasgow) spadły do 2,79 EUR pod wpływem taniego przywozu, a koszty utrzymywały się na poziomie 3,1 EUR z 2000 r. producenci wspólnotowi ponieśli stratę w wysokości 17,1 %.
Znalazło to odzwierciedlenie w ujemnym wskaźniku ROCE oraz przepływu środków pieniężnych ogółem.
Jednocześnie wolumen sprzedaży wzrósł o jedyne 5,1 % przy czym spożycie wzrosło o 10,3 %, a udział rynkowy zmniejszył się o 1,9 punktu procentowego, w miarę jak zwiększała się wielkość i udział rynkowy przywozu.
Pomimo zwiększenia zdolności produkcyjnej, wykorzystania zdolności produkcyjnej i produkcji, wydajności oraz utrzymywania się zatrudnienia za stałym poziomie, wzrost tanich przywozów wywarł wpływ na wykorzystanie zdolności produkcyjnej i produkcję oraz zatrudnienie z opóźnieniem.
Zmniejszenie zapasów żywych ryb w 2003 r. wskazuje na to, iż można się spodziewać zmniejszenia produkcji na skutek zwiększenia przywozów.
(86) Z powyższych powodów wniosek jest taki, że istnieje związek pomiędzy zwiększeniem przywozu a poważną szkodą poniesioną przez producentów wspólnotowych, oraz że zwiększenie tanich przywozów wywarło szkodliwy wpływ na producentów wspólnotowych, szczególnie jeśli chodzi o presję spadkową na ceny na rynku wspólnotowym, powodującą duże straty finansowe dla producentów wspólnotowych.
9.1.2.
Wpływ zmian w spożyciu w Zjednoczonym Królestwie
(87) Jedna ze stron twierdziła, że w 2003 r. w Zjednoczonym Królestwie miał miejsce rzekomy spadek spożycia i że przyniósł on stratę producentom wspólnotowym.
Jednakże rynku Zjednoczonego Królestwa nie można odizolować od całego rynku wspólnotowego, a spożycie we Wspólnocie Europejskiej zwiększyło się o 21,7 % od roku 2000 do 2003 oraz o 12,2 % od 2002 do 2003 r.
Zatem podstawową przyczyną znacznych strat poniesionych przez producentów wspólnotowych w 2003 r. były raczej niskie ceny niż rzekomy spadek spożycia.
9.1.3.
Wpływ zmian na działalność wywozową
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Wywóz (w tonach) _BAR_ 11748 _BAR_ 13648 _BAR_ 14203 _BAR_ 28813 _BAR_
(88) Przeanalizowano również wpływ różnic w poziomie wywozu.
Wywóz zwiększył się w analizowanym okresie, a w latach 2002 - 2003 faktycznie wzrósł dwukrotnie, jako że w obliczu katastrofalnej sytuacji na rynku wspólnotowym, producenci wspólnotowi starali się zwiększyć wywóz swoich produktów.
Stwierdza się zatem, pomimo odmiennego twierdzenia jednej ze stron, że zmiany w poziomie wywozu nie były przyczyną poważnej szkody poniesionej przez producentów wspólnotowych.
W każdym razie dane na temat rentowności oparte są wyłącznie o dane dotyczące sprzedaży wspólnotowej.
9.1.4.
Wpływ wszelkiej nadwyżki zdolności produkcyjnej
(89) Przeanalizowano również kwestię, czy szkodliwe skutki mogły wyniknąć z nadwyżki zdolności produkcyjnej wśród producentów wspólnotowych.
W analizowanym okresie nastąpił wzrost teoretycznej zdolności produkcyjnej o 2,2 % od roku 2000 do 2003 - o znacznie mniej niż produkcja lub spożycie.
Ponadto, jak wcześniej zauważono, teoretyczna zdolność produkcyjna to ilość żywych ryb ogółem objęta posiadanymi licencjami rządowymi.
Koszt ubiegania się o licencje oraz ich utrzymania jest niski.
Faktycznie główne czynniki kosztów to koszty łososia jednorocznego (młodych ryb), karmienia i pracy.
Zatem wniosek jest taki, że zwiększenie teoretycznej zdolności produkcyjnej nie przyniosło szkodliwych skutków producentom wspólnotowym.
9.1.5.
Wpływ konkurencji wśród producentów wspólnotowych
(90) Niektórzy eksporterzy twierdzili, że powodem spadku ceny łososia na rynku wspólnotowym była nadwyżka produkcji ze strony producentów wspólnotowych.
Jednakże przywóz wzrósł o 15 % w 2003 r., podczas gdy sprzedaż producentów wspólnotowych we Wspólnocie wzrosła o jedyne 5,1 %.
Ponadto, liderem cenowym na tym rynku jest przywóz, a nie producenci wspólnotowi.
Faktycznie analiza polityki cenowej wszystkich stron w 2002 i 2003 roku wyraźnie pokazuje, że towary przywożone były konsekwentnie sprzedawane po niższych cenach niż ceny producentów wspólnotowych, oraz że ceny producentów wspólnotowych wykazywały podobną tendencję spadkową jak ceny przywozów.
Wpływ konkurencji pomiędzy producentami wspólnotowymi równoważy się wśród nich - straty poniesione przez jednych są równoważone zyskami innych ceteris paribus.
Zatem wniosek jest taki, że konkurencja wśród producentów wspólnotowych nie była przyczyną poniesionych poważnych strat.
9.1.6.
Wpływ zwiększonej śmiertelności na koszty produkcji
(91) Jedna ze stron twierdziła, że wyższy niż zwykle wskaźnik śmiertelności ryb w Irlandii oraz przypadki epidemii w Zjednoczonym Królestwie oraz Irlandii w 2002 i 2003 roku mogły doprowadzić do zwiększenia kosztów produkcji oraz przerwania normalnego cyklu produkcyjnego dla niektórych producentów.
Jednakże zjawiska te były ograniczone do niewielkiej liczby gospodarstw.
Ponadto, jak pokazuje tabela, koszty produkcji producentów wspólnotowych spadły w 2002 roku i były zbliżone do średniej z czterech lat w 2003 r.
Zatem wniosek jest taki, że wyższy niż zwykle wskaźnik śmiertelności ryb nie był przyczyną szkodliwych skutków finansowych.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_
Średni koszt produkcji (1000 EUR/tona) _BAR_ 3,1 _BAR_ 3,2 _BAR_ 3,0 _BAR_ 3,1 _BAR_
9.1.7.
Wpływ wyższych kosztów produkcji ogółem
(92) Twierdzono, że przemysł norweski ma niższe koszty produkcji niż producenci wspólnotowi, oraz że razem z nieudaną redukcją cen produkcji przez producentów wspólnotowych stanowiło to powód zwiększonego przywozu i poważnej szkody.
Posiadane informacje sugerują, że Norwegia ma wprawdzie uprzywilejowaną pozycję w zakresie pewnych kosztów, natomiast producenci wspólnotowi mają korzystniejszą sytuację pod innymi względami.
Ogólnie rzecz biorąc, można zauważyć, że producenci wspólnotowi ponoszą znaczne straty na bieżącym rynku, tak samo jak producenci norwescy.
Jak stwierdzono w sekcji 8.2.12, producenci wspólnotowi odnotowali stratę w wysokości -17,1 % w 2003 roku.
Dane rządu norweskiego wskazują, że w 2003 r. straty w przypadku 148 zbadanych hodowli łososia i pstrąga tęczowego wyniosły -12,1 %.
Ponadto producenci norwescy prowadzili działalność przy dużym zadłużeniu, które stanowiło znaczą część ich całkowitych kosztów.
Ich całkowite zadłużenie (nie licząc kapitału i rezerw) wyniosło 6,3 mld NOK w porównaniu z całkowitym obrotem w wysokości 5,6 mld NOK [9] (odpowiednio około 750 mln EUR i 670 mln EUR).
Sytuacja ta w niektórych przypadkach doprowadziła do faktycznego przejęcia zakładów norweskich producentów przez banki.
Zatem wniosek jest taki, że, nawet przy założeniu istnienia jeszcze małych rozbieżności, jakiekolwiek różnice odnoszące się do średnich kosztów produkcji producentów wspólnotowych oraz producentów wywożących nie stanowiły istotnej przyczyny poniesionych poważnych szkód.
9.1.8.
Wyższe koszty transportu w Szkocji
(93) Jedna ze stron twierdziła, że na bardziej odległych obszarach Szkocji infrastruktura jest mniej rozwinięta, oraz że stan taki powoduje wyższe koszty i może przynieść szkodę producentom wspólnotowym.
Pod tym względem zauważa się, że hodowla ryb w Norwegii, która jest liderem rynkowym Wspólnoty, jest często podejmowana na odległych obszarach o stosunkowo słabej infrastrukturze transportowej.
(94) Koszty transportu nie stanowią dużej części całkowitych kosztów produkcji łososia hodowlanego i różnią się w zależności od pochodzenia towarów i ich miejsca przeznaczenia.
Ogólnie rzecz biorąc, nie dostrzega się zbytniej różnicy w kosztach transportu na rynek wspólnotowy pomiędzy Norwegią, Zjednoczonym Królestwem a Irlandią.
Ponadto jest większe prawdopodobieństwo, że producenci wywożący (którzy z definicji mają swoje siedziby poza terenem Wspólnoty Europejskiej) mają wyższe koszty transportu w przypadku sprzedaży na rynek wspólnotowy.
Zatem nie uważa się, by wyższe koszty transportu w Szkocji przyczyniły się do szkody poniesionej przez producentów wspólnotowych.
(95) Ponadto nie przedstawiono żadnych dowodów na to, by koszty transportu w Szkocji wzrosły w ostatnich latach, a zatem wyższe koszty transportu nie mogły wytłumaczyć ostatniego wzrostu strat finansowych, których doświadczyli producenci wspólnotowi.
9.1.9.
Inne czynniki
(96) Twierdzono, że bardziej restrykcyjne prawodawstwo wspólnotowe w dziedzinie ochrony środowiska oraz sanitarne, ograniczenia przywozowe stosowane w krajach trzecich, sprawozdania naukowe dotyczące łososi oraz negatywnie nastawiona przez prasę opinia publiczna przyczyniły się do szkód poniesionych przez producentów wspólnotowych.
Nie przedstawiono jednakże żadnych dowodów na poparcie powyższych argumentów, ani ich nie rozwinięto.
W tej sytuacji powyższe czynniki nie mogą zostać uznane za prawdziwe przyczyny poniesienia poważnych szkód przez producentów wspólnotowych.
Nie wskazano żadnych innych czynników związku przyczynowego w końcowym etapie postępowania wyjaśniającego.
9.2.
Przypisanie szkodliwych skutków
(97) Zwiększenie przywozu miało tylko ograniczony negatywny wpływ na ilości sprzedawane przez producentów wspólnotowych, choć ich sprzedaż i udział rynkowy nieco spadły w 2003 r.
Jednakże najważniejszy wydaje się być fakt, że znaczny wzrost przywozu miał druzgocący wpływ na dochodowość producentów wspólnotowych, przy uwzględnieniu towarzyszącego spadku cen.
Biorąc pod uwagę fakt, że przywóz (stanowiący około 70-75 % rynku) ma pozycję lidera cenowego, ciągły spadek cen przywozowych spowodował znaczną obniżkę cen producentów wspólnotowych.
Przyniosło to producentom wspólnotowym pokaźne straty.
Nie wskazano żadnych innych czynników, które mogły przyczynić się do szkody, oprócz zwiększenia tanich przywozów.
9.3.
Wniosek
(98) Zatem, po ustaleniu, że z innych znanych czynników nie wyniknęły żadne materialnie szkodliwe skutki, wniosek jest taki, że pomiędzy zwiększeniem tanich przywozów a poważną szkodą producentów wspólnotowych istnieje wyraźny związek.
10.
ŚRODKI OCHRONNE
(99) Analiza wniosków postępowania wyjaśniającego potwierdza istnienie poważnej szkody oraz potrzebę wprowadzenia ostatecznych środków ochronnych w celu zaradzenia poważnej szkodzie poniesionej przez producentów wspólnotowych oraz w celu zapobieżenia dalszemu narażaniu producentów wspólnotowych na szkody.
10.1.
Forma i poziom ostatecznych środków ochronnych
(100) Produkcja wspólnotowa łososia hodowlanego jest niewystarczająca, by zaspokoić popyt, konieczne jest zatem zapewnienie, by zastosowane środki nie spowodowały zamknięcia dostępu do rynku wspólnotowego producentom wywożącym.
Jako że główną przyczyną szkody poniesionej przez producentów wspólnotowych jest duża ilość przywozu prowadząca do niskich cen i powodująca obniżkę i utrzymanie cen na niskim poziomie, zastosowane środki powinny zapobiec powstawaniu poważnych szkód oraz ułatwić dostosowanie.
Aby osiągnąć powyższe cele, środki powinny doprowadzić do tymczasowej stabilizacji cen, co nie spowoduje niepotrzebnego ograniczenia podaży, a umożliwi przez pewien czas producentom wspólnotowym dostosowanie się do przyszłych warunków ostrzejszej rywalizacji z tanimi produktami przywożonymi.
(101) Tymczasowe środki ochronne przybrały jedynie formę kontyngentów taryfowych.
Nawet w okresie obowiązywania tymczasowych środków ochronnych na terytorium Wspólnoty przywożono łososia hodowlanego po cenach zdecydowanie niższych od kosztów produkcji ponoszonych przez producentów wspólnotowych.
Należy zatem zastosować środki, dzięki którym ceny wzrosną co najmniej do poziomu całkowitego pokrycia kosztów ponoszonych przez producentów wspólnotowych.
Powyższe miałoby ułatwić dostosowanie poprzez zapewnienie, że w trakcie stosowania tych środków producenci wspólnotowi nie ponoszą strat, które zniechęcałyby ich do zwiększenia nakładów finansowych na podjęcie koniecznych działań dostosowawczych i restrukturyzacyjnych.
W celu podwyższenia cen zastanawiano się nad wprowadzeniem kontyngentów taryfowych, przy uwzględnieniu bardzo małych wolumenów ochronnych pozataryfowych.
Nawet jeśli powyższe działanie mogło odnieść pożądany skutek na poziomie cen, zostało ono uznane za niewłaściwe, gdyż nie należy nadmiernie ograniczać rynku łososia hodowlanego charakteryzującego się tendencją wzrostu.
Dlatego należy wprowadzić element cenowy dla ogółu przywozów hodowlanego łososia na terytorium Wspólnoty.
Stwierdzono, że średni koszt produkcji producentów wspólnotowych wynosił 3,10 EUR/kg w 2003 r.
Produkty producentów wspólnotowych zwykle uzyskują ceny wyższe od produktów przywożonych o około 10 %.
Dlatego poziom cen przywozowych powinien zostać określony w wysokości 2850 EUR za tonę świeżego łososia, aby producenci wspólnotowi mogli pomimo niskiego elementu cenowego sprzedawać na progu rentowności.
Twierdzono, że w poprzednich przypadkach nie stosowano się do minimalnych zobowiązań cenowych.
Mimo że może tak być w rzeczywistości, obecne środki nie uwzględniają zobowiązań, lecz ustalenie poziomu cen przywozowych poniżej których konieczne jest opłacenie cła, a niestosowanie ustalonych cen przywozowych powoduje popełnienie oszustwa celnego.
Dodatkowo niektóre strony opowiedziały się za cłem specyficznym lub cłem ad valorem zamiast wprowadzenia minimalnej ceny przywozowej.
Zastosowanie tego rodzaju cła spowodowałoby jednakże pobranie pieniędzy z rynku, dlatego uważa się, że ustalenie minimalnej ceny przywozowej stanowi korzystniejsze rozwiązanie średnioterminowe.
Niemniej jednak, aby ułatwić dostosowanie, uważa się za właściwe wprowadzenie cła specyficznego w trakcie fazy stopniowego wdrażania zgodnie z poniższym opisem.
(102) Twierdzono, że mrożony łosoś jest tańszy niż świeży łosoś z powodu nieznacznej różnicy w strukturze kosztów produkcji. Zastosowanie takiego samego poziomu cen przywozowych spowodowałoby w praktyce wyłączenie łososia mrożonego z rynku wspólnotowego.
Na tej podstawie twierdzono, że należy zastosować niższą cenę przywozową dla łososia mrożonego, która uwzględniałaby różne części składowe kosztów oraz, że każdy element cenowy powinien być niższy w przypadku łososia mrożonego niż w przypadku łososia świeżego.
Jako że różnica w cenie na rynku wydaje się osiągać poziom około 44 %, uważa się, że należy ustanowić niższy poziom ceny przywozowej dla łososia mrożonego, który odzwierciedli powyższą różnicę.
Poziom ceny przywozowej dla łososia hodowlanego mrożonego powinien wynosić zatem 2736 EUR.
(103) Jedna ze stron twierdziła, że współistnienie dwóch poziomów cenowych doprowadzi do utrudnień dla władz oraz zwiększy prawdopodobieństwo oszustw w momencie wejścia na rynek. Powyższe twierdzenia trudno jednakże uzasadnić, ponieważ istnieją sankcji za oszustwa celne.
Ponadto uważano także, iż należałoby zastosować odrębną politykę cenową dla łososia hodowlanego w zależności od użycia docelowego (przetworzenie lub handel detaliczny). Kontrola takiej polityki cenowej byłaby dużo trudniejsza, dlatego też z powodów praktycznych uznano powyższą propozycję za niemożliwą do przeprowadzenia w obecnych warunkach.
(104) Biorąc pod uwagę, iż ceny rynkowe utrzymują się obecnie na niskim poziomie, element cenowy powinien zostać wdrożony przez pewien czas, aby zapobiec wystąpieniu zakłóceń na rynku, szczególnie w przypadku przemysłu przetwórczego.
Umożliwi to rynkowi stopniową adaptację do wprowadzenia cen przywozowych.
Twierdzono, z jednej strony, że należy przewidzieć długi okres, aby przetwórcy mogli przystosować się do wzrostu cen, a z drugiej strony, że należy przyjąć krótki okres adaptacyjny ze względu na trudną sytuację producentów wspólnotowych.
Uważa się, że okres wdrażania powinien rozpocząć się w momencie wejścia w życie ostatecznych środków ochronnych i trwać do dnia 15 kwietnia 2005 r. w trakcie tego okresu powinno się stosować minimalną cenę przywozową w wysokości 2700 EUR za tonę w przypadku łososia świeżego oraz 2592 EUR w przypadku łososia mrożonego.
(105) Uważa się, że element cenowy winien w ostatecznej fazie przybrać formę cła zmiennego.
Jeśli przywóz następuje na bazie ceny CIF na granicy Wspólnoty równej lub wyższej od ustalonej ceny przywozowej, cło nie będzie pobierane.
Jeśli przywóz następuje po niższej cenie, różnica między ceną aktualną a określoną ceną przywozową musiałaby zostać uiszczona.
Minimalny element cenowy znajdowałby zastosowanie zawsze, zarówno w ramach kontyngentów taryfowych, jak określono poniżej, jak i po osiągnięciu poziomu kontyngentu taryfowego.
(106) W celu zapewnienia respektowania elementu cenowego przez importerów, uważa się, że przez określony czas, importerzy zobowiązani byliby do przedstawienia krajowym władzom celnym zadowalającego dowodu aktualnej ceny przywozowej za tonę opłaconej importerowi łososia hodowlanego.
W celu zapewnienia, że wszyscy importerzy wywiązują się z obowiązku terminowego dostarczenia zadowalających dowodów, krajowe urzędy celne winny żądać wpłaty odpowiedniego zabezpieczenia za przywóz łososia hodowlanego.
W zależności od poziomu proponowanego elementu cenowego za stosowne uważa się, w okresie wdrażania i fazie ostatecznej, zarówno dla hodowlanego łososia świeżego jak i mrożonego, zabezpieczenie w wysokości 290 EUR za tonę (WFE) przywożonego łososia hodowlanego (grupa 1 – 320 EUR za tonę, grupa 2 – 450 EUR za tonę).
Twierdzono, że powyższy poziom zabezpieczenia jest za drogi i uciążliwy dla importerów.
Uważa się jednakże, że niższy poziom zabezpieczenia nie osiągnąłby skutku ze względu na różnicę między obecnymi cenami rynkowymi a poziomem cen przywozowych, który ma zostać ustanowiony.
Uwzględniając rodzaj informacji, którą należy uzyskać, oraz kwestie administracyjne, okres, w trakcie którego należy przedstawić zadowalające dowody powinno się ustalić na okres jednego roku od momentu akceptacji odpowiedniej deklaracji celnej.
Zabezpieczenie należy zwolnić w momencie przedstawienia przez importera zadowalających dowodów, pod warunkiem nieprzekroczenia określonego terminu.
Jeśli importer nie przedłoży zadowalających dowodów w określonym terminie, zabezpieczenie przepada ostatecznie na rzecz należności przywozowej.
(107) Ponadto, w celu zapewnienia, poza tradycyjnym poziomem przywozu, producentom wspólnotowym działania na rozsądnym poziomie opłacalności przy utrzymaniu otwarcia rynku wspólnotowego oraz zapewnienia, podaży zaspokajającej popyt, za stosowne, uważa się ustanowienie kontyngentów taryfowych odzwierciedlających tradycyjne poziomy przywozu.
Oprócz tych kontyngentów, od przywozu powinno być należne dodatkowe cło.
Tradycyjny poziom przywozu łososia hodowlanego uwzględniający ustanowiony element cenowy można następnie utrzymywać bez konieczności płacenia dodatkowego cła i można przywozić nieograniczone ilości, jednakże po uiszczeniu dodatkowego cła.
(108) W celu zachowania tradycyjnych przepływów handlowych i zapewnienia otwarcia rynku wspólnotowego dla pomniejszych uczestników, kontyngent taryfowy należy podzielić pomiędzy kraje/regiony, które są wyraźnie zainteresowane dostarczaniem przedmiotowego produktu, a część zarezerwować dla innych krajów.
Po konsultacji z Norwegią, Chile oraz Wyspami Owczymi, które to kraje są wyraźnie zainteresowane i mają wyraźny udział w przywozach, uznaje się za stosowne przypisać konkretny kontyngent taryfowy każdemu z tych krajów.
W zasadzie kontyngent taryfowy powinien zostać podzielony w oparciu o proporcje całkowitej ilości produktu dostarczanego przez ten kraj w okresie trzyletnim od roku 2001 do 2003.
Jednakże należy zauważyć, że w przypadku przywozów z Chile odnotowano zdecydowany spadek (aż do wartości poniżej 3% przywozu na terytorium Wspólnoty) w drugiej połowie 2003 roku z powodów technicznych dotyczących kontroli granicznych, co stanowi około połowę standardowego udziału w przywozie na terytorium Wspólnoty.
Z tego powodu przywozy z Chile w roku 2003 nie są reprezentatywne a kontyngent dla Chile należy przyjąć na podstawie średniego przywozu w roku 2001, 2002 oraz skorygowanej wartości za rok 2003 (na podstawie 2002 plus średni wzrost przywozu w 2003 r., wyłączając Chile), tak aby nie naruszyć tradycyjnych przepływów handlowych.
W celu uniknięcia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych, kontyngenty taryfowe powinny być stosowane na zasadzie, kto pierwszy ten lepszy.
(109) Wydaje się, iż w normalnych warunkach spożycie łososia hodowlanego we Wspólnocie rosło o ok. 4 do 5 % rocznie, biorąc pod uwagę wysoki poziom wzrostu zaobserwowany w nowych Państwach Członkowskich.
Jednakże dane z pierwszej połowy roku 2004 wykazują, że rynek wspólnotowy łososia w rzeczywistości rośnie i że nawet jeśli wielkość rynku w nowym Państwach Członkowskich jest mała w porównaniu do pozostałej 15stki UE, udowodniono, że roczna skala wzrostu w nowych Państwach Członkowskich (wcześniej około 30 %) powiększyła się w wyniku rozszerzenia i obecnie jest zdecydowanie wyższa (około 50 %).
W celu ujęcia tego wzrostu, kontyngenty taryfowe (w oparciu o średni przywóz w okresie 2001-2003) należy zwiększyć o 10 %.
Ze względu na sezonowy charakter rynku łososia, o większym przywozie i sprzedaży w drugiej połowie roku, kontyngenty taryfowe należy korygować sezonowo.
Kontyngenty obliczono na bazie odpowiedników całych ryb (WFE), a przeliczniki na ryby filetowane i niefiletowane faktycznie przywiezione wynosiły odpowiednio 1:0,65 i 1:0,9.
Jeśli podczas stosowania środków okaże się, że przelicznik na ryby niefiletowane (1:0,9) przestanie odpowiadać ze względu na rodzaj przywożonego łososia hodowlanego, obecnie głównie patroszony, z głową, środki mogą podlegać przeglądowi.
(110) Dodatkowe cło należy ustalić na takim poziomie, by stanowiło ono odpowiednią pomoc dla producentów wspólnotowych, ale jednocześnie nie stanowiło zbędnego uciążliwego balastu dla importerów i użytkowników.
Cło ad valorem uważa się za nieodpowiednie ze względu na to, iż mogłoby stanowić zachętę do stosowania niższych cen przywozów bezcłowych i wzrosłoby w wymiarze rzeczywistym w przypadku podwyżki cen.
Należy zatem określić stałą kwotę cła.
(111) Aby umożliwić producentom wspólnotowym sprzedaż na progu rentowności, możliwe będzie zawsze użycie minimalnego elementu cenowego określonego powyżej.
Ponadto zgodnie z poprzedzającym opisem minimalny element cenowy jest określony na poziomie niższym niż koszty produkcji producentów wspólnotowych, a skoro wcześniej producenci mogli sprzedawać uzyskując premię w wysokości około 10 %, oczekuje się, iż będą oni w stanie kontynuować taką sprzedaż oraz odzyskać poniesione koszty produkcji.
Jeśli przekroczone zostaną tradycyjne poziomy wymiany handlowej, przez co zaistnieje konieczność opłacenia dodatkowego cła, uważa się za właściwe, zgodnie z tradycyjnym dla instytucji wspólnotowych podejściem "sprzedaży po zaniżonych cenach" oparcie dodatkowego cła na różnicy między poziomem ceny docelowej niepowodującej szkody producentów wspólnotowych oraz minimalnym elemencie ceny.
Powyższa różnica, odzwierciedlająca stopień, w jakim cena produktu przywożonego jest niższa od ceny, której producenci wspólnotowi mogliby oczekiwać w sytuacji niepowodującej szkody, po skorygowaniu o różnicę cenową między produktem przywożonym a produktem wspólnotowym, wydaje się być racjonalną podstawą ustalenia poziomu cła.
Tę różnicę obliczono na podstawie średniej ważonej ceny niepowodującej szkody za tonę produktu wspólnotowego, w oparciu o koszt produkcji produktu wspólnotowego plus zysk z obrotów w wysokości 14 %.
Jest to zgodne z poziomem zysku określonym jako konieczny w poprzednich przypadkach ochrony handlu łososiem oraz odzwierciedla ryzyka natury meteorologicznej, biologicznej oraz ucieczki, którym przemysł musi stawić czoła.
Cena niewywołująca szkody została porównana z minimalnym elementem ceny.
Różnica pomiędzy tymi dwoma cenami daje cło początkowe należne do zapłaty w wysokości 330 EUR za tonę (WFE), a to z kolei, w oparciu o wyżej wymieniony przelicznik, odpowiada 366 EUR za tonę ryb innych niż filetowane i 508 EUR za tonę ryb filetowanych.
(112) Należy uwzględnić możliwość dokonania przeglądu środków przez Komisję w razie zmiany okoliczności.
W celu odpowiedniego uwzględnienia zmian na rynku po wprowadzeniu tych środków ochronnych, o ile to nastąpi, należy podjąć obserwację rynku oraz zmian cen.
Jeśli dane lub inne zebrane informacje wykażą, że ostateczny poziom cen przywozowych w wysokości 2850 oraz 2736 EUR nie jest właściwy, co może się zdarzyć, należy dokonać wczesnego przeglądu środków w celu zmiany ostatecznego poziomu cen przywozowych przed ich wejściem w życie.
Co sześć miesięcy należy organizować regularne spotkania zainteresowanych stron lub w zależności od zapotrzebowania zgłaszanego przez strony zainteresowane na podstawie uzasadnionych dowodów.
(113) Zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, ostateczne środki ochronne nie powinny mieć zastosowania do żadnego produktu pochodzącego z kraju rozwijającego się, dopóki udział przywozu tego produktu do Wspólnoty nie przekracza 3 %.
Pod tym względem uwzględniono w rozporządzeniu (WE) 1447/2004 szczególną sytuację Chile jako kraju rozwijającego się, co skutkowało nieobjęciem Chile przez tymczasowe środki, ponieważ w drugiej połowie roku 2003 przywóz z Chile nie przekroczył poziomu 3 %.
We wspomnianym rozporządzeniu uznano, że rozwój przywozu zostanie poddany dokładnej obserwacji w celu stwierdzenia czy tendencja spadkowa jest stałym zjawiskiem.
Jednakże zgodnie z późniejszymi obserwacjami przywóz z Chile powrócił do poziomu około 6 % przywozu wspólnotowego, co oznacza, że zredukowany poziom przywozu w drugiej połowie roku 2003 wydaje się być tylko tymczasowym zjawiskiem.
Zatem uwzględniając fakt, że całość przywozu z Chile w roku 2003 przekroczyła poziom 3 %, ostateczne środki ochronne należy stosować także w przypadku przywozów z Chile.
Kraje rozwijające się nie objęte reżimem ostatecznych środków zostały wymienione w załączniku II.
10.2.
Okres obowiązywania
(114) Środki ostateczne powinny obowiązywać nie dłużej niż cztery lata włączając okres obowiązywania środków tymczasowych.
Środki te powinny wejść w życie z dniem 6 lutego 2005 roku i obowiązywać do dnia 13 sierpnia 2008 r.
10.3.
Liberalizacja
(115) W celu wspierania dostosowania, środki powinny zostać objęte regularną liberalizacją od momentu ich wprowadzenia i w ten sposób zapewnić istnienie silnego bodźca dla producentów wspólnotowych do stopniowego podejmowania przez nich działań związanych z konieczną restrukturyzacją oraz dostosowaniem.
Uważa się, że liberalizacja powinna rozpocząć się rok po wprowadzeniu środków tymczasowych oraz odbywać się co roku.
(116) Liberalizacja powinna mieć na celu umożliwienie przywozu zwiększonych ilości łososia hodowlanego przy uwzględnianiu elementu ceny bez dodatkowego cła, a więc zwiększając konkurencję, w której biorą udział producenci wspólnotowi w trakcie okresu stosowania środków.
Podobnie, w celu stopniowego objęcia przywozu spoza kontyngentu taryfowego niższą stawką celną, należy stopniowo redukować wysokość dodatkowego cła.
Liberalizacja musi także uwzględnić oczekiwania co do wzrostu rynku.
Liberalizacja powinna zatem przybrać formę zwiększenia kontyngentu taryfowego oraz zmniejszenia poziomu dodatkowego cła płatnego poza poziomem kontyngentu taryfowego.
Za każdym razem uznaje się, że kontyngent taryfowy powinien zostać podniesiony o 10 % a dodatkowe cło zmniejszone o 5 %, jednak może to podlegać przeglądowi jeśli istnieją uzasadnione przyczyny.
10.4.
Restrukturyzacja
(117) Celem ostatecznych środków ochronnych jest doprowadzenie producentów wspólnotowych w trakcie ograniczonego okresu do przeprowadzenia restrukturyzacji, aby efektywniej konkurować z produktami przywożonymi. Należy w tej kwestii nawiązać do art. 20 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3285/94 zabraniającego jakichkolwiek rozszerzeń stosowania środków, jeśli brak dowodów na prowadzenie przez producentów wspólnotowych działań dostosowawczych.
(118) Producenci wspólnotowi przechodzą obecnie proces restrukturyzacji spowodowany poważnymi stratami, które doprowadziły niektórych przedsiębiorców do opuszczenia branży, innych do ogłoszenia upadłości lub przejścia w zarząd komisaryczny, a innych do zamknięcia działalności.
W ostatnich latach odnotowano także znaczące ulepszenia w produktywności oraz wydajności.
Jednakże, jeśli przemysł ma rozwinąć się w ten sposób, by maksymalnie zwiększyć swoją konkurencyjność teraźniejszą i przyszłą, konieczny jest czas pozwalający na wdrożenie zorganizowanego planu restrukturyzacji.
(119) Najważniejsze części strategii restrukturyzacji opracowanej przez odpowiednie władze krajowe we współpracy z branżą uwzględniają: (1) wdrożenie planów optymalizacji zakładów poprzez relokację lub połączenie gospodarstw rybnych w celu ich zwiększenia przez najbliższe dwa do trzech lat i podwyższenia dzięki temu wydajności oraz redukcję kosztów; (2) dywersyfikację na inne gatunki oraz powstanie gospodarstw dorszy i halibuta posiadających zapasy gatunków ryb białych oraz zwiększenie hodowli skorupiaków (z powodu obecnej sytuacji finansowej powyższe zmiany są poważnie hamowane ze względu na brak funduszy); (3) stworzenie lepszych narzędzi środowiskowych w celu umożliwienia lepszej oceny maksymalnego poziomu gospodarstw rybnych biomasy dozwolonych wyłącznie przy zachowaniu zdrowego ekosystemu morskiego, i przez to ułatwienie przejścia w kierunku większych gospodarstw pojedynczych oraz większych korzyści skali; (4) dalsze użycie zsynchronizowanego odłogowania gospodarstw rybnych na terenach powiązanych hydrologicznie wraz z koordynacją działań mających na celu zwalczanie wszy morskich i w ten sposób zapewnienie lepszej ochrony gospodarstw rybnych przed plagami wszy morskich i chorobami oraz zwiększanie przeżywalności łososi jednorocznych a w ten sposób redukowanie kosztów; (5) rozpoczęcie koordynacji między organizacjami producentów w Irlandii, Zjednoczonym Królestwie i Norwegii w celu zapobieżenia przyszłym problemom związanym z poważną nadprodukcją.
(120) Osiągnięto już pewien postęp dzięki wdrożeniu części strategii dotyczącej w szczególności synchronizacji odłogowania oraz koordynacji zwalczania wszy morskich, a dalszego zdecydowanego postępu oczekuje się w trakcie stosowania powyższych środków.
Jeśli powyższe dostosowania miałyby nie pociągnąć za sobą wystarczających ulepszeń w trakcie stosowania powyższych środków, Komisja może uznać to za zmianę okoliczności w rozumieniu art. 1 ust. 6 niniejszego rozporządzenia, co spowoduje przeprowadzenie ponownej kontroli dalszej konieczności stosowania środków.
11.
INTERES WSPÓLNOTY
11.1.
Uwagi wstępne
(121) Oprócz nieprzewidzianych wydarzeń, zwiększonego przywozu, poważnych szkód, związków przyczynowych i krytycznych warunków, zbadano, czy istnieją ważne przyczyny, które mogłyby doprowadzić do wniosku, że wprowadzanie ostatecznych środków ochronnych nie leży w interesie Wspólnoty.
W tym celu na podstawie dostępnych dowodów zbadano wpływ ostatecznych środków ochronnych na wszystkie strony postępowania oraz ewentualne konsekwencje wprowadzenia bądź niewprowadzenia środków tego typu po nawiązaniu kontaktu z producentami wspólnotowymi, innymi producentami łososia hodowlanego na terytorium Wspólnoty, importerami oraz przetwórcami.
11.2.
Interes producentów wspólnotowych
(122) Producenci wspólnotowi osiągają wspólnie roczne obroty rzędu ponad 500 mln EUR, a oprócz bezpośredniego zatrudnienia w wysokości około 1450 miejsc pracy, które generują, szacuje się, że zapewniają pośrednio kolejne 8000 miejsc pracy w sektorze przetwórczym i innych.
Stanowią oni część branży ulegającej znacznemu rozwojowi, w której w okresie 1995 – 2001 nastąpiło dwukrotne zwiększenie produkcji.
Osiągają oni coraz większą wydajność w produkcji produktu, na który popyt rośnie zarówno we Wspólnocie, jak i na świecie.
Są oni rentowni i konkurencyjni w normalnych warunkach rynkowych i wykazują rosnącą wydajność.
(123) Pozycja producentów wspólnotowych będzie wyraźnie zagrożona o ile nie nastąpi korekta obecnego poziomu tanich przywozów wspólnotowych.
Dowodem na taki stan rzeczy jest zwiększająca się ilość informacji o nieuchronnie zbliżających się bankructwach.
Proponowane środki będą miały zastosowanie do wszystkich przywozów przedmiotowego produktu poza przywozami z krajów rozwijających się, których wywóz do Wspólnoty Europejskiej stanowi nie więcej niż 3 % przywozu do Wspólnoty.
Będą one zatem miały zastosowanie do ponad 95 % takiego przywozu.
Nawet jeśli zwracano uwagę na trudność wyegzekwowania elementu cenowego środków, biorąc pod uwagę wcześniejsze doświadczenia zobowiązań cenowych dotyczących łososia hodowlanego, podkreśla się jeszcze raz, że element cenowy nie opiera się na zobowiązaniach, lecz na zmiennej opłacie celnej pobieranej przez krajowe władze celne.
Zatem można się spodziewać, że inne środki byłyby skuteczne i pozwoliłyby na zwiększenie cen producentów wspólnotowych do uczciwego poziomu.
11.3.
Interes sektorów zależnych
(124) Hodowla łososia odbywa się z reguły na odległych obszarach - głównie na wybrzeżu zachodniej i północnej Szkocji oraz na zachodnim wybrzeżu Irlandii.
Na obszarach tych są ograniczone możliwości zatrudnienia, a działalność gospodarcza generowana przez hodowlę łososia ma znaczny wkład w lokalną gospodarkę.
Bez tego wkładu wiele drobnych miejscowych firm dostarczających towary i usługi producentom wspólnotowym i ich pracownikom straciłoby rentowność.
Zatem wprowadzenie skutecznych środków ostatecznych leży w interesie sektorów zależnych.
11.4.
Interes producentów łososia jednorocznego i karmy
(125) Pomimo faktu, iż jedna ze stron była przeciwnego zdania, w interesie głównych dostawców producentów wspólnotowych (takich jak producenci łososia jednorocznego i karmy) jest zdecydowanie, by na ich produkt było duże i przewidywalne zapotrzebowanie, po cenie umożliwiającej osiągnięcie rozsądnych zysków.
11.5.
Interes użytkowników, przetwórców i importerów we Wspólnocie
(126) W celu oceny, jaki wpływ na importerów, przetwórców oraz użytkowników będzie miało wprowadzenie bądź niewprowadzenie środków znanym importerom, przetwórcom oraz użytkownikom przedmiotowego produktu na rynku wspólnotowym rozesłano kwestionariusze.
Importerzy/przetwórcy/użytkownicy stanowią z reguły jedną i tę samą grupę i w rzeczywistości wielu z nich ma powiązania z producentami wywożącymi poza Wspólnotą, szczególnie w Norwegii.
Odpowiedzi otrzymano od 6 importerów/przetwórców/użytkowników oraz stowarzyszeń przetwórców.
Ponadto wiele stowarzyszeń przetwórców przedstawiło Komisji swoje stanowisko oraz nawiązano kontakt z niektórymi przetwórcami i ich stowarzyszeniami.
(127) Niektóre z nich twierdziły, że nie należy wprowadzać żadnych środków, ponieważ nastąpił jedynie krótki, chwilowy spadek cen łososia hodowlanego w ciągu dwóch do trzech miesięcy po wygaśnięciu środków antydumpingowych w stosunku do Norwegii w maju 2003 roku i od tego czasu ceny powróciły do normalnego poziomu.
Przetwórcy podkreślili, że wszelki wzrost cen spowoduje zwiększenie ich podstawy kosztów, zmniejszenie sprzedaży i rentowności i może doprowadzić do utraty miejsc pracy, a nawet zmian miejsc zamieszkania, podkreślając, że zatrudnienie w sektorze przetwórstwa rybnego jest znacznie wyższe niż w sektorze hodowli ryb i że w niektórych przypadkach sektor ten zapewnia miejsca pracy na obszarach o niskim poziomie zatrudnienia.
(128) Jednakże wiadomo, że ceny nie odzyskały swego poziomu w pierwszej połowie 2004 roku.
Ceny przywozowe wzrosły od 4 kwartału 2003 r. do początków 1 kwartału 2004 r., a następnie stale spadały w drugiej części 1 kwartału 2004 r. oraz w 2 kwartale 2004 r., a ceny producentów wspólnotowych wykazywały taką samą tendencję.
Ceny producentów wspólnotowych pozostają na poziomie znacznie poniżej ceny niepowodującej szkody.
Ponadto według najświeższych informacji, ceny nadal wykazują tendencję spadkową.
(129) Główne koszty ponoszone przez przetwórców to koszty surowców i zatrudnienia i prawdą jest, że wzrost cen surowców powoduje zwiększenie kosztów przetwórców.
Jednakże zgodnie z informacjami przedstawionymi przez przetwórców koszty ich surowców spadły o 10 % od roku 2002 do 2003, po już wcześniejszym spadku 18 % od roku 2000 do 2002.
W roku 2003 były one niższe o 26 % niż w roku 2000.
Jednocześnie informacje przekazane przez nich wskazują, iż ich ceny sprzedaży pozostały na mniej więcej tym samym poziomie w roku 2002 i 2003.
Wszyscy przetwórcy, którzy dostarczyli informacji na temat rentowności swojej działalności przetwórstwa łososia, wykazali, że prowadzą rentowne przetwórstwo łososi oraz uważa się, że będą w stanie wchłonąć nieznaczne podwyższenie kosztów bez konieczności zmniejszenia zatrudnienia lub zmiany miejsc zamieszkania.
Oczywiste jest, że obecnego poziomu cen łososia hodowlanego nie da się utrzymać w perspektywie długoterminowej.
W każdym razie przemysł przetwórczy zostanie zatem skonfrontowany z podwyżką kosztów surowców w perspektywie średnio- do długoterminowej.
(130) Jeśli chodzi o zatrudnienie, w sektorze przetwórstwa rybnego zatrudnionych jest około 100000 pracowników na terytorium Wspólnoty, chociaż tylko mała ich część zajmuje się przetwórstwem łososia hodowlanego.
Nie przedstawiono dowodów na ewentualny wpływ środków prowadzący do zmniejszenia zatrudnienia we Wspólnocie.
(131) Przetwórcy podkreślili również, iż handlowcy na czołowych rynkach europejskich oraz konsumenci muszą nadal mieć dostęp do produktów dobrej jakości po niskich cenach.
Wyrazili szczególne zainteresowanie możliwością spekulacyjnych zakupów zaraz po wprowadzeniu kontyngentów taryfowych i twierdzili, że po osiągnięciu kontyngentu taryfowego być może będą musieli zaprzestać produkcji.
W końcu stwierdzili, że w razie wprowadzenia środków, powinny one być takie, by zachować wystarczającą podaż i umożliwić wprowadzenie na rynek stabilności cenowej w celu lepszego przewidywania kosztów.
Pod tym względem, niektórzy byli wyraźnie przeciwni środkom w jakiejkolwiek formie, natomiast inni zauważyli, że w razie wprowadzenia środków, woleliby system kontyngentów taryfowych, a niektórzy wskazali na preferencje systemu licencji.
(132) Należy zauważyć, że zaproponowane środki ochronne składają się z elementu cenowego odzwierciedlającego odzyskanie kosztów poniesionych przez producentów wspólnotowych oraz kontyngentów taryfowych opartych o średnią wielkość przywozu do Wspólnoty (z nowymi Państwami Członkowskimi) w okresie 2001 - 2003 plus 10 %, powyżej których zastosowanie ma dodatkowe cło.
Zatem przemysł przetwórczy w całej Wspólnocie powinien nadal mieć dostęp do wystarczającej podaży surowców.
Niektóre strony twierdziły, że środki pociągną za sobą poważne obciążenie administracyjne dla przetwórców wspólnotowych. To twierdzenie nie zostało jednak uzasadnione i uważa się, że środki stanowią minimalne obciążenie administracyjne przy wydajnym zastosowaniu.
(133) Dlatego też nie uważa się, by niekorzyści, których ewentualnie mogą doświadczyć przetwórcy/użytkownicy i importerzy, jeśli w ogóle, mogły przeważyć nad korzyściami dla producentów wspólnotowych w wyniku środków ostatecznych, które uważa się za minimum niezbędne do zaradzenia poważnym szkodom, które już wystąpiły, i zapobieżenia dalszemu poważnemu pogorszeniu sytuacji producentów wspólnotowych.
11.6.
Interesy konsumentów we Wspólnocie
(134) Z racji tego że przedmiotowy produkt jest towarem konsumpcyjnym, Komisja poinformowała różne organizacje konsumenckie o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego.
Jedna ze stron odpowiedziała, iż dobroczynne skutki spożywania łososi są szeroko znane, i że sztuczne windowanie ceny doprowadzi do utrudnienia wyboru konsumentom co do prawidłowego odżywiania oraz przyczyni się do pogorszenia rentowności importerów, przetwórców oraz sprzedawców detalicznych hodowlanego łososia.
Inna ze stron twierdziła, że środki mogą doprowadzić do sytuacji, iż nie będzie ona mogła przywozić oraz sprzedawać mrożonego łososia hodowlanego.
Ponadto wyrażono także obawę, że jakikolwiek wzrost cen doprowadzi do sytuacji, że hodowlany łosoś stanie się mniej przystępny i w ten sposób zatrzymany zostanie wzrost rynku w Państwach Członkowskich wykazujących niższy od średniej produkt krajowy brutto (PKB) na osobę.
(135) Jednakże, jak zauważono powyżej, twierdzi się, że obecna cena na rynku jest tak niska, iż niemożliwe jest utrzymanie jej w perspektywie średnio- do długoterminowej. Podmioty gospodarcze nadal będą miały dostęp do nieograniczonych ilości przywozów podlegających elementowi cenowemu, a w przypadku ilości przewyższających kontyngenty taryfowe dodatkowego cła.
Ponadto, biorąc pod uwagę rozbieżność pomiędzy ceną całej ryby z gospodarstwa hodowlanego a ceną przetworzonych wyrobów z łososia, uważa się, iż środki nie będą miały namacalnego wpływu na ceny detaliczne, a zatem wpływ na konsumentów będzie minimalny.
Niemniej jednak Komisja zbada dokładnie wpływ środków na przystępność łososia hodowlanego oraz na wielkość rynku w tych Państwach Członkowskich, których PKB jest niższe od średniej wspólnotowej.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
System kontyngentów taryfowych i dodatkowych ceł
1.
Niniejszym otwiera się system kontyngentów taryfowych na okres od 6 lutego 2005 r. do 13 sierpnia 2008 r. w stosunku do przywozu do Wspólnoty łososia hodowlanego (nie dzikiego), filetowanego bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex03021200, ex03031100, ex03031900, ex03032200, ex03041013 oraz ex03042013 (dalej zwanego "łososiem hodowlanym").
Wielkość kontyngentów taryfowych oraz kraje, do których mają one zastosowanie, zostały określone w załączniku I. Kontyngenty obliczono na bazie odpowiedników całych ryb (WFE), a przeliczniki na ryby niefiletowane (grupa 1) i filetowane (grupa 2) faktycznie przywiezione wynoszą odpowiednio 1:0,9 i 1:0,65.
2.
Łosoś dziki nie będzie objęty lub poddawany kontyngentom taryfowym.
Dla celów niniejszego rozporządzenia łosoś dziki to łosoś, w odniesieniu do którego właściwe władze Państw Członkowskich, w których zatwierdzane są deklaracje celne do swobodnego obrotu, otrzymały od zainteresowanych stron stosowne dokumenty potwierdzające, że łosoś został złowiony w morzu, w przypadku łososia atlantyckiego lub pacyficznego, lub w rzekach, w przypadku głowacicy.
3.
Zgodnie z art. 4 przywóz hodowlanego łososia przewyższający kontyngent taryfowy objęty jest dodatkowym cłem określonym w załączniku I w zależności od grupy, do której należy.
4.
W celu określenia poziomu dodatkowego cła do zapłaty, łosoś hodowlany objęty kodami CN ex03021200, ex03031100, ex03031900, ex03032200 znajdzie się w grupie 1 w załączniku I, natomiast łosoś objęty kodami ex03041013 oraz ex03042013 znajdzie się w grupie 2.
5.
Konwencjonalna stawka celna ustanowiona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2658/87 [10] lub jakakolwiek preferencyjna stawka celna jest w dalszym ciągu stosowana do przywozu łososia hodowlanego.
6.
W przypadku zmiany okoliczności Komisja może dokonać przeglądu tych środków.
7.
Jeżeli istnieją uzasadnione przyczyny można dokonać przeglądu tempa liberalizacji tych środków.
Artykuł 2
Minimalna cena przywozowa
1.
Zarówno do wysokości kontyngentów taryfowych jak i do ilości je przekraczających określonych powyżej w art. 1, przywóz łososia hodowlanego podlega minimalnej cenie przywozowej ("MIP"), która może podlegać przeglądowi od czasu do czasu przy uwzględnieniu istotnych czynników łącznie z popytem, podażą oraz kosztami produkcji.
2.
Przywóz łososia hodowlanego sprzedawany po cenie niższej niż MIP podlega cłu odpowiadającemu różnicy między MIP na poszczególne produkty określone w załączniku I a rzeczywistą ceną przywozową na te produkty (na bazie CIF granica Wspólnoty z wyłączeniem cła).
3.
Od chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 15 kwietnia 2005 r. MIP wynosi 2700 EUR za tonę odpowiedników całych ryb (na bazie CIF granica Wspólnoty z wyłączeniem cła) w przypadku świeżego łososia hodowlanego oraz 2592 EUR w przypadku mrożonego łososia hodowlanego.
MIP dla przywozów z grupy 1 wynosi 3000 EUR za tonę świeżego łososia oraz 2880 EUR za tonę mrożonego, a dla przywozów z grupy 2 wynosi 4154 EUR za tonę świeżego łososia oraz 3988 EUR za tonę mrożonego.
4.
Od dnia 16 kwietnia 2005 r. do dnia 13 sierpnia 2008 r. MIP wynosi 2850 EUR za tonę odpowiedników całych ryb (na bazie CIF granica Wspólnoty z wyłączeniem cła) w przypadku świeżego łososia hodowlanego oraz 2736 EUR w przypadku mrożonego łososia hodowlanego.
MIP dla przywozów z grupy 1 wynosi 3170 EUR za tonę świeżego łososia oraz 3040 EUR za tonę mrożonego, a dla przywozów z grupy 2 wynosi 4385 EUR za tonę świeżego łososia oraz 4209 EUR za tonę mrożonego.
5.
W przypadku, gdy towary uległy uszkodzeniu przed wprowadzeniem do obrotu i z tego powodu cena jest rozdzielona w celu określenia cła zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [11], MIP określona w ust. 3 lub 4 zostanie obniżona o wartość procentową, która odpowiada części ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej.
Zatem cło do zapłacenia równa się różnicy między zredukowaną MIP oraz zredukowaną ceną netto franco na granicy Wspólnoty.
Artykuł 3
Zabezpieczenie przywozów
1.
Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia "importer" oznacza osobę składającą zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu, lub osobę, w imieniu której zgłoszenie jest składane, "wystarczający dowód" należy przedstawić w drodze przedłożenia władzom celnym dowodu uiszczenia rzeczywistej ceny przywozowej za przywiezionego łososia lub w postaci wyników właściwych kontroli przeprowadzonych przez władze celne.
2.
Importerzy hodowlanego łososia przedkładają wystarczający dowód władzom celnym potwierdzający rzeczywistą cenę przywozową za tonę opłaconą za przywóz łososia hodowlanego.
3.
Do czasu przedstawienia wystarczającego dowodu, dopuszczenie do swobodnego obrotu towaru uwarunkowane jest uiszczeniem zabezpieczenia władzom celnym w wysokości 290 EUR za tonę (WFE) przywiezionego łososia hodowlanego (grupa 1 – 320 EUR za tonę, grupa 2 – 450 EUR za tonę).
4.
Jeśli w ciągu roku od daty przyjęcia zgłoszenia celnego o dopuszczeniu do swobodnego obrotu lub w ciągu trzech miesięcy po przewidywanej dacie uiszczenia opłaty za towary, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza, importer nie przedłożył wystarczającego dowodu wymaganego zgodnie z powyższym ust. 2, władze celne zaksięgują natychmiast wysokość zabezpieczenia uiszczonego zgodnie z ustaleniami powyższego ust. 3 jako opłatę celną nałożoną na przedmiotowe towary.
5.
Jeśli po przeprowadzeniu kontroli władze celne uznają, że cena rzeczywiście zapłacona za towary jest niższa niż MIP określona w art. 2, zobowiązane są one do odzyskania różnicy między ceną oraz odpowiednią MIP zgodnie z art. 220 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
W celu uniknięcia bezprawnego uzyskania korzyści finansowej, pobiera się odsetki wyrównawcze zgodnie z obowiązującymi przepisami.
6.
Zabezpieczenie należy zwolnić w momencie okazania przez importera wystarczającego dowodu wymaganego zgodnie z powyższym ust. 2.
Artykuł 4
Kraje rozwijające się
Przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z krajów rozwijających się wymienionych w załączniku II nie jest objęty lub nie podlega kontyngentom taryfowym określonym w art. 1 lub nie podlega wymogom określonym w art. 2 lub 3.
Artykuł 5
Przepisy ogólne
1.
Pochodzenie łososia hodowlanego, którego dotyczy niniejsze rozporządzenie określa się zgodnie z przepisami obowiązującymi na terenie Wspólnoty.
2.
Zgodnie z ustępem 3 wszelkie wprowadzanie łososia hodowlanego pochodzącego z kraju rozwijającego się do wolnego obrotu na terenie Wspólnoty wymaga:
a) przedłożenia świadectwa pochodzenia wydanego przez odpowiednie władze krajowe danego kraju, spełniającego warunki ustanowione w art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93; oraz
b) spełnienia warunku, iż produkt należy przewozić bezpośrednio, w rozumieniu art. 6, z tego kraju na teren Wspólnoty.
3.
Świadectwo pochodzenia, o którym mowa w ust. 2 lit. a) nie jest wymagane dla przywozu łososia hodowlanego objętego dowodem pochodzenia wydanym lub sporządzonym zgodnie z odpowiednimi zasadami ustanowionymi w celu zakwalifikowania się do preferencyjnych środków taryfowych.
4.
Dowód pochodzenia akceptowany jest jedynie wówczas, gdy łosoś hodowlany spełnia kryteria określania pochodzenia ustalone w przepisach obowiązujących na terenie Wspólnoty.
Artykuł 6
Transport bezpośredni
1.
Za przewiezione bezpośrednio na teren Wspólnoty z kraju trzeciego uznaje się następujące przedmioty:
a) produkty transportowane bez przekraczania terytorium jakiegokolwiek kraju trzeciego;
b) produkty transportowane przez jeden albo więcej krajów trzecich innych niż kraj pochodzenia, z, albo bez, przeładunku albo tymczasowego magazynowania w tych krajach, pod warunkiem że takie przejście jest usprawiedliwione z powodów geograficznych albo wyłącznie z powodu wymagań transportowych i pod warunkiem że produkty:
- pozostawały pod nadzorem władz celnych kraju albo krajów tranzytowych lub tymczasowego magazynowania;
- nie weszły do obrotu albo nie zostały dopuszczone tam do spożycia; oraz
- nie uległy tam działaniom innym niż rozładowywanie i przeładowywanie.
2.
Dowód spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. b) przedkłada się władzom Wspólnoty.
Dowód ten może zostać dostarczony w szczególności w formie jednego z następujących dokumentów:
a) pojedynczego dokumentu przewozowego wystawionego w kraju pochodzenia dotyczącego przejazdu przez kraj albo kraje tranzytowe;
b) świadectwa wydanego przez władze celne kraju albo krajów tranzytowych zawierającego:
- dokładny opis towarów;
- daty rozładunku i przeładunku lub załadowania lub rozładowania, z określeniem wykorzystanych statków.
Artykuł 7
Przywóz w trakcie wysyłki do Wspólnoty
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów będących w trakcie wysyłki do Wspólnoty w rozumieniu ust. 2.
2.
Za produkty w trakcie wysyłki do Wspólnoty uważa się produkty, które:
- opuściły kraj pochodzenia przed datą rozpoczynającą stosowanie niniejszego rozporządzenia; i
- są wysyłane z miejsca załadunku w kraju pochodzenia do miejsca rozładunku we Wspólnocie na podstawie ważnego dokumentu przewozowego wystawionego przed datą rozpoczynającą stosowanie niniejszego rozporządzenia.
3.
Zainteresowane strony zobowiązane są przedstawić władzom celnym zadowalający dowód na to, że warunki ustanowione w ust. 2 zostały spełnione.
Jednakże władze mogą uznać produkty za wysłane z kraju pochodzenia przed datą rozpoczynającą stosowanie niniejszego Rozporządzenia, jeśli dostarczony zostanie jeden z poniższych dokumentów:
- w przypadku transportu drogą morską, konosament wskazujący, że załadunek miał miejsce przed tą datą;
- w przypadku transportu kolejowego, dokument wysyłki, który został zatwierdzony przez władze kolei w kraju pochodzenia przed tą datą;
- w przypadku transportu drogowego, umowa międzynarodowego przewozu drogowego (CMR) towarów lub inny dokument transportowy wystawiony w kraju pochodzenia przed tą datą;
- w przypadku transportu drogą lotniczą, dokument wysyłki lotniczej wskazujący, że linia lotnicza przyjęła produkty przed tą datą.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia zgodności działań z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i stosuje się do dnia 13 sierpnia 2008 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 207/2005
z dnia 7 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 208/2005
z dnia 4 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury Wspólnoty w odniesieniu do zanieczyszczeń żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2] ustanawia maksymalne dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych, włącznie z żywnością przeznaczoną dla niemowląt i małych dzieci, opisaną w dyrektywie Komisji 91/321 z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt [3] oraz w dyrektywie Komisji 96/5/WE z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci [4].
(2) Niektóre Państwa Członkowskie przyjęły maksymalne dopuszczalne poziomy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w niektórych środkach spożywczych.
Ze względu na rozbieżności między przepisami Państw Członkowskich i wynikające z tego ryzyko naruszenia konkurencji niezbędne są środki wspólnotowe w celu zapewnienia jedności rynku, przy jednoczesnym zachowaniu zasady proporcjonalności.
(3) Komitet Naukowy ds. Żywności stwierdził w swojej opinii z dnia 4 grudnia 2002 r., że niektóre WWA są genotoksycznymi substancjami rakotwórczymi.
W badaniach laboratoryjnych stwierdzony poziom wywołujący guzy doświadczalne był kilkakrotnie wyższy niż spodziewany w żywności i z nią wprowadzany do ustroju.
Jednakże mając na względzie brak progowej dawki dla substancji genotoksycznych, zalecane jest zredukowanie poziomu WWA w żywności w takim stopniu, jak tylko jest to racjonalnie osiągalne.
(4) Według Komitetu Naukowego ds. Żywności benzo(a)piren może być stosowany jako marker występowania i rakotwórczego działania WWA w żywności, wraz z benzo(a)antracenem, benzo(b)fluorantenem, benzo(j)fluorantenem, benzo(k)fluorantenem, benzo(g,h,i)perylenem, chryzenem, cyclopenta(c,d)pirenem, dibenzo(a,h)antracenem, dibenzo(a,e)pirenem, dibenzo(a,h)pirenem, dibenzo(a,i)pirenem, dibenzo(a,l)pirenem, indeno(1,2,3-cd)pirenem i 5-metylochryzenem.
Niezbędne są dalsze analizy względnych proporcji tych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w żywności w celu przyszłej oceny przydatności utrzymywania benzo(a)pirenu jako markera.
(5) WWA mogą powodować zanieczyszczenie żywności w trakcie procesów ogrzewania i suszenia, podczas których produkty spalania wchodzą w bezpośredni kontakt.
Procesy bezprzeponowego suszenia i ogrzewania stosowane przy produkcji olejów jadalnych, na przykład oliwy z wytłoków oliwnych, mogą powodować wysokie zawartości WWA.
Węgiel aktywny może być stosowany do usuwania benzo(a)pirenu podczas rafinacji olejów.
Nie jest jasne, czy procesy rafinacji skutecznie usuwają wszystkie WWA, o których mowa.
Należy stosować takie metody produkcji i przetwarzania, które zapobiegają wstępnemu zanieczyszczeniu olejów wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi.
(6) W celu ochrony zdrowia publicznego należy utrzymać maksymalne dopuszczalne poziomy dla benzo(a)pirenu w niektórych środkach spożywczych zawierających tłuszcze i oleje oraz w żywności, w której procesy wędzenia lub suszenia mogą powodować wysoki poziom zanieczyszczenia.
Również w żywności dla niemowląt niezbędne jest ustalenie maksymalnych dopuszczalnych poziomów, osiągalnych dzięki ścisłym kontrolom produkcji i pakowania preparatów do początkowego żywienia niemowląt, preparatów do dalszego żywienia niemowląt, żywności dla niemowląt oraz produktów zbożowych przetworzonych przeznaczonych dla niemowląt i małych dzieci.
Najwyższe dopuszczalne poziomy są także niezbędne w żywności, w której skażenie środowiska mogło spowodować wysoki poziom zanieczyszczenia, szczególnie ryb i produktów rybnych, na przykład na skutek wycieku ropy ze statków.
(7) W niektórych produktach żywnościowych, takich jak suszone owoce i suplementy diety, wykryto benzo(a)piren, ale dostępne dane nie są jednoznaczne co do tego, jakie poziomy są racjonalnie osiągalne.
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia, jakie poziomy są racjonalnie możliwe do uzyskania w tych produktach.
Do tego czasu powinno się stosować maksymalne dopuszczalne poziomy dla benzo(a)pirenu w istotnych składnikach, takich jak oleje i tłuszcze stosowane w suplementach diety.
(8) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 466/2001.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2005 r.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do produktów wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 kwietnia 2005 r. zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.
Obowiązek udowodnienia, kiedy produkty zostały wprowadzone na rynek, spoczywa na podmiocie branży żywnościowej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 209/2005
z dnia 7 lutego 2005 r.
ustanawiające wykaz wyrobów włókienniczych, dla których dowód pochodzenia nie jest wymagany przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1541/98 z dnia 13 lipca 1998 r. w sprawie dowodu pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej i dopuszczanych do swobodnego obrotu we Wspólnocie oraz w sprawie warunków przyjęcia takiego dowodu [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wyżej wspomniane rozporządzenie stanowi, że w odniesieniu do tych wyrobów włókienniczych i odzieżowych, które nie podlegają szczególnym środkom wspólnotowej polityki handlowej oraz które są dopuszczane do swobodnego obrotu, może być przyznane zwolnienie z obowiązku przedstawiania dowodu pochodzenia, jak również, że przepisy ustanawiające zwolnienia z obowiązku przedstawiania dowodu pochodzenia powinny określać, czy deklaracja o pochodzeniu dla tych wyrobów ma być przedstawiona czy nie.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2579/98 z dnia 30 listopada 1998 r. ustanowiło wykaz wyrobów włókienniczych, dla których nie jest wymagany dowód pochodzenia przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu we Wspólnocie [2].
Wykaz ten należy obecnie zaktualizować, włączając do niego nowe kategorie wyrobów włókienniczych.
(3) W celu zapewnienia przejrzystości oraz pewności prawnej rozporządzenie (WE) nr 2579/98 powinno zostać uchylone i zastąpione przepisami niniejszego rozporządzenia.
(4) W celu wprowadzenia w życie obowiązków UE wynikających z wygaśnięcia Porozumienia WTO w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych, w szczególności celem zapewnienia zgodności z wymaganiami jego art. 2 ust. 8 lit. c), stanowiącego, że "pierwszego dnia 121. miesiąca obowiązywania Porozumienia WTO sektor włókienniczy i odzieżowy powinien zostać włączony do GATT 1994, a wszelkie ograniczenia wynikające z tego porozumienia zniesione", przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zacząć obowiązywać od dnia 1 stycznia 2005 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dopuszczenie do swobodnego obrotu wyrobów włókienniczych wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia nie wymaga przedstawienia żadnego dowodu pochodzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2579/98 zostaje uchylone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 210/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 211/2005
z dnia 4 lutego 2005
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (IFRS) 1 i 2 oraz Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IAS) nr 12, 16, 19, 32, 33, 38 i 39
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1725/2003 [2] przyjęto określone standardy oraz interpretacje międzynarodowe istniejące w dniu 1 września 2002 r.
(2) W dniu 19 lutego 2004 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) opublikowała Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej (IFRS) 2 "Płatności regulowane akcjami".
IFRS 2 wymaga, aby przedsiębiorstwa po raz pierwszy przedstawiły w swoich sprawozdaniach finansowych wpływy z płatności regulowanych akcjami, włącznie z kosztami związanymi z transakcjami, w których opcje na akcje przysługują kierownictwu i pracownikom.
W przeszłości transakcje, w których opcje na akcje dla kierownictwa i pracowników nie zostały ujęte w sprawozdaniu finansowym przedsiębiorstwa, były udostępniane w informacji dodatkowej niemającej wpływu na sprawozdanie z dochodów na rynki kapitałowe.
(3) Konsultacje z ekspertami w tej dziedzinie potwierdzają, że IFRS 2 spełnia techniczne warunki przyjęcia określone w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002, w szczególności wymóg sprzyjania europejskiemu dobru publicznemu.
(4) IFRS 2 nie określa, który model ustalania wartości należy zastosować.
Zamiast tego opisuje jedynie czynniki, które należy przynajmniej uwzględnić przy szacowania wartości godziwej płatności regulowanej akcjami.
Ma to na celu zapewnienie rozwoju odpowiednich technik pomiarowych, które dotychczas nie zostały ustanowione dla wszystkich form płatności regulowanych akcjami (np. niezbywalne długoterminowe opcje na akcje dla pracowników).
W przyszłości mogą zostać opracowane nowe alternatywne metody, tak aby zaspokoić potrzeby przedsiębiorstw, rewidentów oraz inwestorów.
Trudności w oszacowaniu wartości przyszłych cen akcji mogą mieć w szczególności przedsiębiorstwa od niedawna notowane lub te bez wystarczających w tym zakresie osiągnięć.
(5) Podczas procesu konsultacji Komisja przyjęła do wiadomości krytyczne uwagi zgłoszone przez wiele zainteresowanych stron na temat złożoności IFRS 2 "Płatności regulowane akcjami".
Komisja jest świadoma wszelkich problemów technicznych związanych z tym standardem, jak również zagadnień związanych z ich oddziaływaniem na gospodarkę.
Komisja uważa, że biorąc pod uwagę jego możliwy wpływ, na przykład na systemy funduszy pracowniczych, oraz potencjalne znaczenie dla konkurencyjności firm unijnych, stosowanie jego należy regularnie monitorować.
Jednakże zatwierdzenie tego standardu leży w interesie europejskiego rynku kapitałowego i europejskich inwestorów.
Komisja będzie zatem monitorowała przyszły wpływ IFRS 2 na przedsiębiorstwa europejskie oraz dokona przeglądu możliwości stosowania tego standardu najpóźniej do lipca 2007 r.
(6) Komisja przypomina, że rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 (rozporządzenie dotyczące MSR) z dnia 19 lipca 2002 r. wymaga, aby dla każdego roku budżetowego, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., przedsiębiorstwa regulowane prawem Państwa Członkowskiego, których papiery wartościowe w dniu bilansowym zostaną dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w jakimkolwiek Państwie Członkowskim w rozumieniu art. 1 ust. 13 dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych [3], sporządziły skonsolidowane sprawozdania odpowiadające międzynarodowym standardom rachunkowości przyjętym zgodnie z procedurą określoną w art. 6 ust. 2.
(7) Przyjęcie IFRS 2 pociąga za sobą zmiany w innych międzynarodowych standardach rachunkowości, tak aby zapewnić spójność między międzynarodowymi standardami rachunkowości.
Zmiany te mają wpływ na Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej (IFRS) nr 1 oraz Międzynarodowe Standardy Rachunkowości (IAS) nr 12, 16, 19, 32, 33, 38 i 39.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1725/2003.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1725/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej (IFRS) 2 "Płatności regulowane akcjami" wprowadza się do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1725/2003;
2. przyjęcie IFRS 2 pociąga za sobą zmiany w IFRS 1 oraz w Międzynarodowych Standardach Rachunkowości (IAS) nr 12, 16, 19, 32, 33, 38 i 39, tak aby zapewnić spójność między międzynarodowymi standardami rachunkowości;
3.
Tekst do dodania jest określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 212/2005
z dnia 9 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 213/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 214/2005
z dnia 9 lutego 2005 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u kóz.
(2) W dniu 28 stycznia 2005 r. panel naukowy ds. TSE u małych przeżuwaczy, któremu przewodniczyło Laboratorium referencyjne Wspólnoty w odniesieniu do TSE (CRL), potwierdziło wykrycie gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) u ubitych kóz we Francji.
Był to pierwszy przypadek zarażenia chorobą BSE małego przeżuwacza w warunkach naturalnych.
(3) Podczas spotkania w dniach 4– 5 kwietnia 2002 r. dawny Naukowy Komitet Sterujący (SSC) przyjął opinię w sprawie bezpiecznego pozyskiwania materiałów pochodzących od małych przeżuwaczy, według której obecność BSE u tych zwierząt jest możliwa.
W opinii przyjętej podczas spotkania w dniu 26 listopada 2003 r. Panel Naukowy ds. Zagrożeń Biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) potwierdził uzasadnioną opinię wydaną przez SSC dotyczącą bezpieczeństwa niektórych produktów pochodzących od małych przeżuwaczy w związku z TSE.
W swoim oświadczeniu z dnia 28 stycznia 2005 r. wspomniany Panel Naukowy EFSA podkreśla ponadto, iż zasięg tego pojedynczego przypadku zarażenia kozy chorobą BSE we Francji powinien zostać poddany ocenie.
Dla przeprowadzenia tej oceny istotne będą wyniki wzmocnionych kontroli przypadków TSE u kóz.
(4) Zgodnie ze wspomnianymi opiniami i oświadczeniem wydanymi przez SSC i EFSA, monitorowanie kóz należy rozszerzyć w celu poprawy wspólnotowych programów zwalczania chorób.
Ponadto programy te zwiększą poziom ochrony konsumentów, mimo iż bezpieczne pozyskiwanie produktów z małych przeżuwaczy zapewniają także obowiązujące środki, w szczególności przepisy rozporządzenia (WE) nr 999/2001 dotyczące usuwania określonych materiałów szczególnego ryzyka.
(5) Rozszerzone monitorowanie powinno odbywać się w oparciu o zalecenie dotyczące wykonywania przez CRL badań statystycznych w celu jak najwcześniejszego określenia wystąpienia BSE u kóz, a także poszerzenia wiedzy na temat rozmieszczenia geograficznego i rozprzestrzeniania się choroby wewnątrz stada.
Monitorowanie powinno zatem mieć zastosowanie do wszystkich Państw Członkowskich, w szczególności państw dotkniętych chorobą BSE.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
(7) Zważywszy, że należy zapewnić najwyższy poziom ochrony konsumentów oraz ocenę występowania BSE u kóz, zmiany wprowadzone w niniejszym rozporządzeniu powinny bezzwłocznie wejść w życie.
(8) Program monitorowania kóz powinien zostać zweryfikowany przynajmniej 6 miesięcy po skutecznym przeprowadzeniu monitorowania i po wydaniu przez EFSA opinii w sprawie ilościowej oceny wystąpienia materiału szczególnego ryzyka w mięsie i produktach pochodzących od kóz.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 215/2005
z dnia 9 lutego 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 lutego 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni marca 2005 r. na 7727,175 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 216/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 217/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 1 lutego 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 169/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 169/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 169/2005 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 218/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
otwierające i ustanawiające sposób zarządzania autonomicznym kontyngentem taryfowym na czosnek od dnia 1 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41, akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 [1] ustanowiło sposób zarządzania kontyngentami taryfowymi na czosnek przywożony z krajów trzecich i wprowadziło system świadectw pochodzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 228/2004 z dnia 3 lutego 2004 r. ustanawiające środki przejściowe stosowane do rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [2] wprowadziło środki umożliwiające importerom wymienionych państw korzystanie z systemu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 565/2002. Środki te miały na celu wprowadzenie rozróżnienia między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych Państwach Członkowskich i dostosowanie pojęcia ilości referencyjnej, tak aby mogli oni korzystać z wymienionego systemu.
(3) W celu zapewnienia ciągłości zaopatrzenia rynku rozszerzonej Wspólnoty, biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem, należy otworzyć tymczasowo nowy autonomiczny kontyngent taryfowy na przywóz świeżego lub mrożonego czosnku, objętego kodami CN 07032000.
Wymieniony nowy kontyngent taryfowy jest uzupełnieniem kontyngentów otwartych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1077/2004 z dnia 7 czerwca 2004 r.
[3] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1743/2004 z dnia 7 października 2004 r. [4].
(4) Wymieniony nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku toczących się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych członków.
(5) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się od dnia 1 stycznia 2005 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 4400 ton (oznaczony numerem 09.4115), dalej zwany "kontyngentem autonomicznym" w odniesieniu do przywozów wspólnotowych czosnku świeżego lub mrożonego, objętego kodem CN 07032000.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 9,6 %.
Artykuł 2
Rozporządzenia (WE) nr 565/2002 i (WE) nr 228/2004 stosuje się w odniesieniu do zarządzania autonomicznym kontyngentem, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 5 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń na przywóz, przyznanych w ramach autonomicznego kontyngentu, dalej zwanych "pozwoleniami", jest ograniczony do dnia 30 czerwca 2005 r.
W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w Państwach Członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwoleń w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Wnioski powinny zawierać w rubryce 20 jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Złożone przez importerów wnioski o wydanie pozwoleń mogą dotyczyć ilości, które nie przekraczają 10 % kontyngentu autonomicznego.
Artykuł 5
Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:
- 70 % dla importerów tradycyjnych,
- 30 % dla nowych importerów.
Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów art. 3.
3.
Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie dostarczonych jej zgodnie z postanowieniami ust. 1 informacji, że złożone wnioski dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednorazową stawkę obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 219/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 919/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w zakresie organizacji producentów bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
Huwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 919/94 [2] określiło między innymi warunki uznawania organizacji producenckich i w swoim załączniku I ustaliło w szczególności minimalną wielkość produkcji nadającej się do wprowadzenia do obrotu i minimalną liczbę producentów, którą organizacje producenckie muszą wykazać.
(2) Należy zatem określić minimalną wielkość produkcji nadającej się do wprowadzenia do obrotu i minimalną liczbę producentów w odniesieniu do organizacji producenckich z Cypru.
(3) W celu zapewnienia realizacji celów gospodarczych powierzonych organizacjom producenckim w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu, zwiększania dochodu z wprowadzenia do obrotu i poprawy zarządzania tym sektorem, należy dążyć do tworzenia większych jednostek; w związku z tym limity dla Cypru dotyczące liczby członków i wielkości produkcji wprowadzanej do obrotu powinny zostać ustalone na wysokim poziomie w stosunku do produkcji bananów w tym regionie produkcji.
(4) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 919/94.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 919/94 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 220/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
otwierające i ustalające sposób zarządzania autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby konserwowane od dnia 1 stycznia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41, akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2004 [1] otworzyło i ustaliło sposób zarządzania kontyngentami taryfowymi na grzyby konserwowane.
W tym celu przewiduje ono środki przejściowe dla importerów z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.
Środki te mają na celu ustalenie różnicy między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych Państwach Członkowskich oraz dostosowanie ilości, których mogą dotyczyć wnioski o wydanie pozwoleń, złożone przez tradycyjnych importerów nowych Państw Członkowskich tak, aby importerzy, o których mowa, zostali objęci systemem.
(2) W celu zapewnienia ciągłości zaopatrzenia rynku rozszerzonej Wspólnoty, a także biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem, należy otworzyć tymczasowo nowy autonomiczny kontyngent taryfowy na grzyby konserwowane z rodzaju Agaricus, objęte kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030.
Ten nowy kontyngent taryfowy jest uzupełnieniem kontyngentów otwartych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1076/2004 z dnia 7 czerwca 2004 r.
[2] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1749/2004 z dnia 7 października 2004 r. [3]
(3) Ten nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku negocjacji prowadzonych w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych państw.
(4) Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Otwiera się z dniem 1 stycznia 2005 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 1200 (waga netto po odsączeniu), o numerze seryjnym 09.4111, zwany dalej "autonomicznym kontyngentem", w odniesieniu do wspólnotowych przywozów grzybów konserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów importowanych w ramach autonomicznego kontyngentu wynosi 12 % dla produktów objętych kodem CN 07115100 i 23 % dla produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1864/2004 stosuje się w odniesieniu do zarządzania autonomicznym kontyngentem, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania autonomicznym kontyngentem, nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 2 i 5, art. 6 ust. 2, 3 i 4, art. 7, art. 8 ust. 2 oraz art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń na przywóz wydanych dla autonomicznego kontyngentu, zwanych dalej "pozwoleniami" kończy się 30 czerwca 2005 r.
Rubryka 24 pozwolenia zawiera jeden z zapisów zawartych w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą składać wnioski o wydanie pozwoleń u właściwych władz Państw Członkowskich w ciągu 5 dni roboczych po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
W rubryce 20 wnioski muszą zawierać jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Wnioski o wydanie pozwoleń przedłożone przez tradycyjnego importera nie mogą dotyczyć ilości przekraczającej 9 % autonomicznego kontyngentu.
3.
Wnioski o wydanie pozwoleń przedłożone przez nowego importera nie mogą dotyczyć ilości przekraczającej 1 % autonomicznego kontyngentu.
Artykuł 5
Autonomiczny kontyngent dzieli się, jak następuje:
- 95 % dla tradycyjnych importerów;
- 5 % dla nowych importerów.
Jeżeli ilość przyznana jednej z kategorii importerów nie została w całości przez nią wykorzystana, pozostała część może zostać przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Siódmego dnia roboczego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przekazują Komisji informację o ilościach, na które złożone zostały wnioski o wydanie pozwoleń.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, jeżeli Komisja nie podjęła szczególnych środków zgodnie z ust. 3.
3.
Jeżeli Komisja stwierdzi, na podstawie komunikatów, które zostały do niej skierowane zgodnie z ust. 1, że wnioski o pozwolenia przekraczają ilości dostępne dla danej kategorii importerów zgodnie z art. 5, przyjmuje ona w drodze rozporządzenia stałą procentową wartość, o którą będą zmniejszone ilości wymienione we wnioskach.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 221/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające ilości zobowiązań dostawy cukru trzcinowego przewidziane do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) 1464/95 i (WE) nr 779/96 [2], w szczególności jego art. 9, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące określenia zobowiązań dostawy po zerowej stawce celnej produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego, pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) W następstwie stosowania art. 3 i 7 Protokołu AKP, art. 3 i 7 Umowy z Indiami, jak również art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, Komisja określiła zobowiązania dostawy na okres dostawy 2004/2005 oraz dla każdego kraju wywozu z uwzględnieniem, na podstawie aktualnie dostępnych informacji, salda między ilościami zobowiązań dostawy i ilościami rzeczywiście przywiezionymi w minionych okresach dostaw.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 919/2004 [3] zmieniło ilości zobowiązań dostawy cukru trzcinowego na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami, na okres dostawy 2003/2004, ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 443/2004 [4] z powodu transferu 25376 ton cukru preferencyjnego z ilości zobowiązania dostawy dla wyspy Mauritius, na okres dostawy 2004/2005 w następstwie utraty pozwolenia na przywóz.
Kontrole przeprowadzone à posteriori pozwoliły na stwierdzenie, iż utracone pozwolenie nie zostało wykorzystane, należy zatem uwzględnić rozpatrywane 25376 ton przy ustaleniu ilości zobowiązania dostawy dla wyspy Mauritius na okres dostawy 2004/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości zobowiązań dostawy na przywozy z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego, na okres dostawy 2004/2005 i dla wszystkich krajów wywozu, o których mowa, zostały określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 222/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1943/2003 w odniesieniu do kursu walutowego stosowanego przy wdrażaniu pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnie uznania w sektorze owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1943/2003 z dnia 3 listopada 2003 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do pomocy dla organizacji producentów, którym udzielono wstępnie uznania [2], ustala parametry kalkulacyjne oraz pułapy pomocy przewidziane w art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2200/96. Parametry te i pułapy nie są kwotami, które są przyznawane bądź pobierane. Zatem art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3] nie jest w ich przypadku stosowane.
(2) Parametry te oraz pułapy są stosowane w odniesieniu do każdej transzy pomocy określonej w art. 3 ust. 2 lit. d) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1943/2003. W celu wyrażenia ich w walutach krajowych nieuczestniczących Państw Członkowskich, w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2799/98, należy zastosować kursy walutowe obowiązujące pierwszego dnia okresu, na który przypada udzielona pomoc.
(3) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 1943/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1943/2003 dodaje się akapit trzeci:
"3.
Kurs walutowy stosowany w odniesieniu do kwot wyrażonych w euro określonych w art. 2 jest ostatnim kursem, opublikowanym przez Centralny Bank Europejski przed pierwszym dniem okresu, na który pomoc ta przypada.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 223/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN, wskazanego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dacie jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 224/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 225/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 lutego 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 lutego 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 226/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 lutego 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 lutego 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 227/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 228/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
w sprawie sprostowania rozporządzenia (WE) nr 115/2005 ogłaszającego przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 115/2005 [2] ogłosiło przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych państw trzecich.
(2) Kontrola wykazała, iż skutkiem błędu rozporządzenie nie odpowiada środkom przyjętym przez komitet zarządzający, co się tyczy krajów wykluczonych z przetargu.
W konsekwencji należy wspomniane rozporządzenie sprostować,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 115/2005 ust. 2 zastępuje się następującym tekstem:
"2.
Przetarg odnosi się do pszenicy zwyczajnej przeznaczonej na wywóz do państw trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 229/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 9,34 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 11,60 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 17,971 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 231/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 232/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 lutego do 10 lutego 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 13,98 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 233/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie szczególnego środka interwencyjnego w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 lutego 2005 r. w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla owsa w wysokości 33,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 234/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 lutego 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 235/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 lutego 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 236/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 lutego 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 27,44 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 30000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 237/2005
z dnia 10 lutego 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 lutego 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 238/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 239/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
zmieniające i sprostowujące rozporządzenia (WE) nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1, art. 34 ust. 2, art. 145 lit. c), d), k) i n),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy sprecyzować kilka definicji określonych w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 [2].
W szczególności istnieje potrzeba wyjaśnienia definicji terminu "trwałe użytki zielone" zgodnie z pkt. 2 tego artykułu, a także wprowadzenia definicji użycia terminu "trawy lub inne uprawy zielne".
Jednakże w kontekście tym należy uznać, że Państwa Członkowskie potrzebują pewnej elastyczności w celu uwzględnienia lokalnych warunków agronomicznych.
(2) W następstwie wprowadzenie płatności na chmiel dla grup producentów zgodnie z art. 68a akapit 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i art. 171 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 dla systemów wsparcia, przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz w sprawie wykorzystywania gruntów ugorowanych do produkcji surowców [3] należy zmienić niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 796/2004 i wprowadzić przepisy szczególne w odniesieniu do procedury stosowania i kontroli systemu tej pomocy.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 przewiduje, jako część warunków wzajemnej zgodności, pewne szczegółowe zobowiązania, które Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry, (zwane dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") muszą przestrzegać w zakresie utrzymywania trwałych użytków zielonych.
Konieczne jest ustanowienie zasad określających stosunek użytkowanych trwałych użytków zielonych w odniesieniu do gruntów ornych, które muszą być utrzymywane w nowych Państwach Członkowskich.
Konieczne jest również określenie indywidualnych zobowiązań obowiązujących rolników w chwili gdy stosunek ten będzie malał ze szkodą dla trwałych użytków zielonych.
(4) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 ustanawia, w niektórych sytuacjach, zakaz dla rolników przekształcania trwałych użytków zielonych bez uprzedniej autoryzacji. Zgoda taka może również zawierać pozwolenie na przekształcenie pod inne użytkowanie gruntu przeznaczonego na trwałe użytki zielone pod warunkiem, że odpowiednia część tego obszaru jest uznana za grunt przeznaczony na trwałe użytki zielone jako rekompensata za przekształcenie. W wymienionych przypadkach należy zagwarantować poprzez odstępstwo od definicji terminu "trwałe użytki zielone" zawartej w art. 2 pkt. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, aby grunt przekształcony w ten sposób był uznawany za grunt przeznaczony na trwałe użytki zielone w momencie jego ustanowienia.
(5) Zgodnie z art. 4 ust. 2 drugi akapit rozporządzenia (WE) nr 796/2004 rolnik może być zobowiązany w pewnym okresie do ponownego przekształcenia na trwałe użytki zielone gruntu, który wykorzystywał w przeszłości jako trwałe użytki zielone i które przekształcił w grunty pod inne użytkowanie. Okres ten powinien być wydłużony w celu sprawiedliwego podziału obciążenia dla rolników wynikającego z obowiązku utrzymania trwałego użytku zielonego.
(6) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, Państwa Członkowskie muszą ustalić termin składania jednolitych wniosków, nie później niż do 15 maja danego roku. Jednak ze względu na szczególne warunki klimatyczne w Finlandii i Szwecji, oba te Państwa Członkowskie mogą ustalić późniejszy termin na złożenie wniosku, nie później jednak niż do 15 czerwca. Po przystąpieniu do Unii Europejskiej nowych Państw Członkowskich ten sam wyjątek powinien stosować się do Estonii, Łotwy i Litwy. Ten sam wyjątek powinien także odnosić się do zawiadomienia przez rolnika odpowiednich władz o późniejszych zmianach w jednorazowym wniosku, jak ustanowiono w artykule 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
(7) Aby umożliwić Państwom Członkowskim przeprowadzanie efektywnych kontroli, w szczególności w odniesieniu do przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności, art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 zobowiązuje rolnika do zgłoszenia wszystkich posiadanych przez niego gruntów, bez względu na to, czy wystąpił lub nie wystąpił on o pomoc dla tych gruntów. Należy również ustanowić mechanizm zapewniający, iż rolnik wywiąże się z tego zobowiązania.
(8) Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 zawiera specjalne przepisy odnoszące się do przypadku, gdy ostateczny termin na złożenie wniosku o przyznanie pomocy przypada na sobotę lub niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy. Ten sam przepis powinien mieć zastosowanie do składania wniosków z tytułu Systemu Płatności Jednolitych zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(9) W pierwszym roku stosowania systemu płatności jednolitych, rolnicy muszą złożyć wniosek zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jeśli chcą brać w nim udział.
Wnioski te będą następnie służyć jako podstawa do przyznawania uprawnień do płatności.
Złożenie w terminie informacji zawartych w tych wnioskach jest istotne dla Państw Członkowskich w celu ustalenia uprawnień do płatności w określonym czasie, jak przewiduje to rozporządzenie w celu zapewnienia pomyślnego wdrożenia systemu.
Rolnicy zostali poinformowani o terminach, których muszą przestrzegać.
Ponadto, Państwa Członkowskie muszą dostarczyć rolnikom odpowiednie wydrukowane formularze wniosku z dużym wyprzedzeniem przed ich złożeniem.
Złożenie wniosku po wyznaczonym terminie będzie możliwe tylko w ramach dodatkowego terminu określonego w art. 21 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 odnoszącego się do złożenia wniosków o pomoc po wyznaczonym terminie.
Płatność powinna zostać pomniejszona, co ma zniechęcać do składania wniosków po wyznaczonym terminie, chyba że powód opóźnienia wynika z działania siły wyższej lub sytuacji wyjątkowych.
(10) Wyznaczyć należy okres, podczas którego konopie uprawiane na włókna nie mogą być zbierane po okresie kwitnienia w celu umożliwienia przeprowadzenia efektywnej kontroli przewidzianej dla tych upraw.
(11) Należy sprecyzować, że obszary zgłoszone w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych zgodnie z art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy uznać za jedną grupę upraw w rozumieniu art. 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004. Taka sama potrzeba istnieje w odniesieniu do obszarów zadeklarowanych przez grupy producentów w celu poparcia ich wniosków o przyznanie pomocy do uprawy chmielu zgodnie z art. 68a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 drugi akapit.
(12) Zgodnie z art. 50 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, należy ściśle określić poziom, do którego można zmniejszyć płatności dla producentów roślin uprawnych.
(13) Ponadto, istnieje potrzeba wprowadzenia pewnych wyjaśnień odnośnie systemu sankcji mającym zastosowanie w przypadku nieprzestrzegania tych zobowiązań.
(14) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1655/2004 z dnia 22 września 2004 r. ustanawiające zasady przejścia z opcjonalnego systemu modulacji ustanowionego w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 na obowiązkowy system modulacji ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 [4] ma wpływ na rodzaje obniżek mających zastosowanie w przypadku płatności bezpośrednich przyznawanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 796/2004. Obniżki te, jak również wprowadzenie przez to samo rozporządzenie dalszych rodzajów obniżek należy uwzględnić w ramach art. 71 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
(15) Konieczne jest ustalenie zasad na wypadek, gdyby okazało się, że rolnik otrzymał nienależną mu kwotę uprawnień do płatności lub, gdyby wysokość każdej z uprawnień do płatności była ustalona na niewłaściwym poziomie według różnych modeli w ramach systemu jednolitych płatności. Ponadto, należy uwzględnić sytuację, w której takie uprawnienia do płatności zostały przekazane i na wypadek, gdyby takie przekazanie uprawnień do płatności miało miejsce bez poszanowania art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(16) W niektórych wersjach językowych rozporządzenia (WE) nr 796/2004 termin, który Państwa Członkowskie mogą ustalić dla ostatniego składania dokumentów pomocniczych w związku z wnioskami o otrzymanie pomocy z tytułu nasion określonych art. 13 ust. 8 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 796/2004, został ustalony na 31 maja zamiast 15 czerwca roku następującego po zbiorach.
(17) W niektórych wersjach językowych rozporządzenia (WE) nr 796/2004 sprostować należy błąd w art. 21 ust. 2 drugi akapit, w którym znajduje się odesłanie do art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia zamiast do art. 15 ust. 2.
(18) W odniesieniu do odpowiedzialności w przypadkach nieprzestrzegania obowiązku wzajemnej zgodności, przewidzianego w art. 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, różne wersje językowe zawierają dwuznaczności w odniesieniu do możliwości pociągnięcia zainteresowanego rolnika do odpowiedzialności zgodnie z obowiązującymi krajowymi przepisami prawa, zwłaszcza w przypadku, gdy rolnik nie działał pojedynczo w ścisłym znaczeniu tego słowa. Dlatego wskazane jest ujednolicenie tego artykułu we wszystkich wersjach językowych.
(19) Należy zatem odpowiednio zmienić i zawrzeć sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
(20) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 796/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) punkty 1) i 2) otrzymują następujące brzmienie:
"1) "Grunt orny": oznacza grunt uprawiany do produkcji zbóż oraz grunty ugorowane lub utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, bez względu na to, czy grunty są czy też nie są pod uprawę szklarniową lub pod stałym albo ruchomym przykryciem;
2) "trwałe użytki zielone": oznacza grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu przez pięć lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami odłogowymi zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 [5], gruntu objętego systemami odłogowymi zgodnie z art. 54 ust. 2 i art. 107 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszarów ugorowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2078/92 [6] oraz obszarów ugorowanych zgodnie z art. 22 – 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [7];
b) następujący punkt dodany zostaje po pkt. 2:
"2a) "trawy lub inne uprawy zielne": oznacza wszelkie uprawy zielne, rosnące na naturalnych użytkach zielonych lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania użytków zielonych lub łąk w Państwach Członkowskich (używanych bądź nieużywanych do wypasania zwierząt).
Państwa Członkowskie mogą włączyć uprawy wymienione w załączniku IX do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;";
c) punkty 11) i 12) otrzymują następujące brzmienie:
"11) "jednolity wniosek": oznacza wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich w odniesieniu do systemu płatności jednolitych i innych systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem wniosku o przyznanie płatności na uprawy chmielu złożonego przez uznaną grupę producentów zgodnie z art. 68a drugi akapit rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
12) "systemy pomocy obszarowej": oznacza system płatności jednolitych, na uprawy chmielu dla uznanych grup producentów, o których mowa w drugim akapicie art. 68a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i wszystkie inne systemy pomocy ustanowione zgodnie z tytułem IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, z wyjątkiem tych ustanowionych zgodnie z rozdziałami 7, 11 i 12 tego tytułu;";
d) punkt 36) otrzymuje następujące brzmienie:
"36) "wyspecjalizowane organy kontroli": oznaczają krajowe właściwe organy kontroli, określone w art. 42 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z pierwszym akapitem art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003; odpowiedzialne za zapewnianie zgodności z ustawowymi wymogami zarządzania oraz dobrej kultury rolnej.";
e) dodaje się następujący akapit:
"Do celów niniejszego rozporządzenia "nowe Państwa Członkowskie" oznaczają Republikę Czeską, Cypr, Estonię, Litwę, Łotwę, Maltę, Polskę, Słowację, Słowenię i Węgry.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Do celów stosowania art. 5 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Państwa Członkowskie zapewniają, aby stosunek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie uległ zmniejszeniu ze szkodą dla gruntu używanego pod trwałe użytki zielone o więcej niż 10 % w stosunku do odpowiedniego roku referencyjnego, o którym mowa w pierwszym akapicie art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia (zwany dalej "wskaźnikiem referencyjnym").";
b) zdanie wprowadzające ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Dla Państw Członkowskich innych niż nowe Państwa Członkowskie wskaźnik referencyjny jest ustalany w następujący sposób:"
c) dodaje się następujące ustępy:
"5.
Dla nowych Państw Członkowskich, które nie złożyły wniosków za rok 2004 dla systemu jednolitych płatności obszarowych, o którym mowa w art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wskaźnik referencyjny jest ustalany w następujący sposób:
a) trwałe użytki zielone będą oznaczać trwałe użytki zielone zadeklarowane przez rolników w 2004 r., plus grunt pod trwałymi użytkami zielonymi zadeklarowanymi w 2005 r. zgodnie z art. 14 ust. 1 niniejszego rozporządzenia niezadeklarowane w 2004 r. do użytkowania innego niż użytki zielone, chyba że rolnik jest w stanie udowodnić, że grunt taki nie był trwałym użytkiem zielonym w 2004 r.
Obszary zadeklarowane w 2005 r. jako trwałe użytki zielone, a które w 2004 r. kwalifikowały się do przyznania płatności obszarowych z tytułu roślin uprawnych zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999 zostaną odrzucone.
Grunty, które zostaną zalesione zgodnie z trzecim akapitem art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostaną odrzucone.
b) całkowita powierzchnia użytków rolnych będzie stanowić całkowitą powierzchnię użytków rolnych zadeklarowaną przez rolnika w 2005 r.
6.
Dla nowych Państw Członkowskich, które złożyły wnioski za rok 2004 dla systemu jednolitych płatności obszarowych przewidzianych w art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wskaźnik referencyjny jest ustalany w następujący sposób:
a) trwałe użytki zielone będą oznaczać trwałe użytki zielone zadeklarowane przez rolników w 2005 roku zgodnie z art. 14 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) całkowita powierzchnia użytków rolnych będzie stanowić całkowitą powierzchnię użytków rolnych zadeklarowaną przez rolnika w 2005 r.";
3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Jeśli uprawnienie przewidziane w pierwszym akapicie podlega wymogowi ustanowienia trwałych użytków zielonych, grunt ten już pierwszego dnia po jego przekształceniu będzie uznany za trwały użytek zielony bez uszczerbku dla definicji podanej w art. 2 pkt. 2.
Obszary te będą służyły do uprawy traw lub innych upraw zielnych przez pięć kolejnych lat następujących po ich przekształceniu.";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) drugi akapit otrzymuje następujące brzmienie:
"Obowiązek ten stosuje się w roku 2005 dla gruntu przekształconego pod inne użytkowanie od odpowiedniej daty przewidzianej w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Od 1 stycznia 2006 r. obowiązek ten stosuje się dla gruntów przekształconych w ten sposób od daty rozpoczęcia 24-miesięcznego okresu poprzedzającego ostatni dzień na złożenie jednolitych wniosków zgodnie z art. 11 ust. 2 niniejszego rozporządzenia w zainteresowanych Państwach Członkowskich."
ii) w piątym akapicie dodaje się następujące zdanie:
"Obszary te służą do uprawy traw lub innych upraw zielnych przez pięć kolejnych lat następujących po ich przekształceniu.";
4) artykuł 11 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Jednolity wniosek zostanie złożony w terminie ustalonym przez Państwa Członkowskie, ale nie później niż do 15 maja.
Estonia, Litwa, Łotwa, Finlandia i Szwecja mogą jednak ustalić inny termin na złożenie wniosku, ale nie później niż do 15 czerwca.";
5) w art. 13 dodaje się następujący ustęp:
"9.
Dla wniosku o przyznanie dodatkowej płatności obszarowej w odniesieniu do chmielu, przewidzianej w art. 68a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jednolity wniosek powinien zawierać wskazanie odpowiednich obszarów.";
6) w artykule 14 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 następujący akapit dodaje się po pierwszym akapicie:
"Ponadto, w przypadku, gdy Państwo Członkowskie korzysta z opcji zgodnie z art. 68a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 w celu przyznania płatności dla uznanych grup producentów, o których mowa w drugim ustępie tego artykułu, rolnik zadeklaruje swoje działki rolne wykorzystywane do uprawy chmielu także w osobnej pozycji w formularzu jednolitego wniosku.
W tym przypadku rolnik zadeklaruje także w formularzu jednolitego wniosku swoją przynależność do danej grupy producentów.";
b) po ust. 1 dodaje się następujący ustęp:
"1a.
Jeśli w danym roku rolnik nie zadeklaruje wszystkich obszarów, przewidzianych w ust. 1, a różnica pomiędzy obszarem całkowitym wykazanym w formularzu jednolitego wniosku z jednej strony, a obszarem wykazanym łącznie z całkowitą powierzchnią działek niewykazanych z drugiej strony wynosi więcej niż 3 % wykazanej powierzchni, całkowita wysokość płatności bezpośrednich należnych temu rolnikowi za ten rok będzie pomniejszona nawet do 3 % w zależności od stopnia tego opuszczenia."
7) artykuł 15 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Z zastrzeżeniem terminów ustalonych przez Estonię, Litwę, Łotwę, Finlandię i Szwecję na dostarczenie jednolitych wniosków zgodnie z pierwszym akapitem art. 11 ust. 2, zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu zostaną notyfikowane właściwym władzom najpóźniej do 31 maja stosownego roku kalendarzowego, a w przypadku Estonii, Łotwy, Litwy, Finlandii i Szwecji najpóźniej do 15 czerwca stosownego roku kalendarzowego.";
8) po art. 15 dodaje się następujący rozdział:
"ROZDZIAŁ Ia
WNIOSKI O PRZYZNANIE POMOCY W SPRAWIE PŁATNOŚCI DO UPRAWY CHMIELU SKŁADANE PRZEZ UZNANE GRUPY PRODUCENTÓW
Artykuł 15a
Wniosek o przyznanie pomocy
Wniosek o przyznanie pomocy składany przez grupy producentów ubiegające się o pomoc zgodnie z art. 171 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 [8] zawiera wszelkie informacje niezbędne do ustalenia uprawnień do otrzymania pomocy, a zwłaszcza:
a) tożsamość grupy producentów;
b) szczegóły pozwalające na identyfikację działek rolniczych, o których mowa;
c) oświadczenie grupy producentów o tym, że są oni świadomi warunków odnoszących się do rozpatrywanych systemów pomocy.
Grupa producentów może wykazać tylko działki rolne używane pod uprawę chmielu i te, które były zadeklarowane w tym samym roku kalendarzowym przez grupę producentów zgodnie z art. 14 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą uprościć procedurę składania wniosków poprzez wysłanie grupie producentów uprzednio wydrukowanego formularza wniosku z wykazem wszystkich działek zadeklarowanych w tym celu przez ich poszczególnych członków zgodnie z art. 14 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.
9) w art. 20 dodaje się następujący akapit:
"Pierwszy akapit ma także zastosowanie do wniosków w ramach systemu jednolitych płatności składanych przez rolników zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
10) po art. 21 dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 21a
Złożenie wniosków do programu jednolitych płatności po wyznaczonym terminie
1. Bez uszczerbku dla przypadków działania siły wyższej i sytuacji wyjątkowych, o których mowa w pierwszym akapicie art. 34 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, i na zasadzie odstępstwa od art. 21 niniejszego rozporządzenia, w pierwszym roku stosowania systemu jednolitych płatności zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, gdzie w danych Państwach Członkowskich wniosek o przyznanie uprawnień do płatności zgodnie z art. 34 ust. 3 tego rozporządzenia i jednolity wniosek za ten rok muszą być razem złożone przez rolnika; jednak w przypadku, gdy rolnik składa te wnioski po upływie odpowiedniego terminu, stosuje się obniżkę w wysokości 4 % za każdy dzień roboczy maksymalnie do wysokości kwot, które mają być wypłacone w tym roku w odniesieniu do uprawnień do dopłat, które mają być przydzielone zgłaszającym się rolnikom.
Jeśli opóźnienie takie przekroczy 25 dni kalendarzowych, wniosek nie zostanie przyjęty, a zgłaszającemu się rolnikowi nie będą przysługiwać uprawnienia do płatności.
2.
Jeśli w danych Państwach Członkowskich wnioski do systemu jednolitych płatności należy złożyć oddzielnie, art. 21 stosuje się w odniesieniu do składania jednolitych wniosków.
W tym przypadku, bez uszczerbku dla przypadków działania siły wyższej i sytuacji wyjątkowych, o których mowa w pierwszym akapicie art. 34 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, złożenie wniosku do programu jednolitych płatności zgodnie z tym artykułem po upływie danego terminu spowoduje obniżkę w wysokości/o 3 % za każdy dzień roboczy kwot płatności, jakie mają zostać wypłacone w pierwszym roku stosowania systemu jednorazowych płatności w odniesieniu do uprawnień do płatności, jakie mają być przydzielone zgłaszającemu się rolnikowi.
Jeśli opóźnienie przekroczy 25 dni kalendarzowych, wniosek nie zostanie przyjęty, a zgłaszającemu się rolnikowi nie będą przysługiwać uprawnienia do płatności.";
11) w art. 24 ust. 1 dodaje się następującą literę:
"h) dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi przez grupy producentów zgodnie z art. 15a a odpowiadającymi działkami zadeklarowanymi przez członków grupy producentów zgodnie z drugim akapitem art. 14 ust. 1, a także działkami odniesienia ujętymi w systemie identyfikacji działek rolnych oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy.";
12) w art. 26 ust. 2 dodaje się następującą literę:
"e) 5 % wszystkich rolników, których działki rolne zostały zadeklarowane przez daną grupę producentów, która występuje o płatności do uprawy chmielu zgodnie z art. 15a.";
13) w art. 33 dodaje się następujący ustęp:
"5.
Uprawy konopi na włókna muszą nadal przebiegać w normalnych warunkach uprawy zgodnie z miejscową praktyką przez przynajmniej 10 dni po dacie zakończenia ich kwitnienia tak, aby można było przeprowadzić kontrole, o których mowa w ustępach 1, 2 i 3.
Jednakże Państwo Członkowskie może zezwolić na zbieranie konopi uprawianych na włókna po rozpoczęciu okresu ich kwitnienia, ale przed końcem 10-dniowego okresu po dacie zakończenia kwitnienia, pod warunkiem, że kontrolerzy wskażą, które z reprezentatywnych części każdej działki, o której mowa, muszą być nadal uprawiane aż do 10 dni po zakończeniu okresu ich kwitnienia dla celów kontroli, zgodnie z metodą ustaloną w załączniku I.";
14) po art. 33 dodaje się następującą podsekcję:
"PODSEKCJA IIA
KONTROLE NA MIEJSCU DOTYCZĄCE WNIOSKÓW O PRZYZNANIE POMOCY W ODNIESIENIU DO UPRAWY CHMIELU ZŁOŻONYCH PRZEZ UZNAWANE GRUPY PRODUCENTÓW
Artykuł 33a
Elementy kontroli na miejscu
Kontrole na miejscu, o których mowa w art. 26 ust. 2 lit. e) są przeprowadzane poprzez zastosowanie, z odpowiednimi zmianami, przepisów art. 29, art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 2 akapit pierwszy i drugi, art. 30 ust. 4 i art. 32.
Kontrole na miejscu mają na celu sprawdzenie, czy warunki określone w art. 171 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 są przestrzegane.";
15) w art. 49 ust. 1 dodaje się następujące litery:
"g) obszary dla celów Systemu Obszarowych Płatności Jednolitych zgodnie z art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
h) obszary zadeklarowane przez grupy producentów zgodnie z art. 15a niniejszego rozporządzenia.";
16) artykuł 50 ust. 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"6. Obliczanie maksymalnego obszaru kwalifikowalnego do płatności dla rolników wnioskujących o płatności obszarowe do roślin uprawnych zgodnie z rozdziałem 10 tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostanie wykonane na podstawie zatwierdzonego obszaru gruntu ugorowanego i na zasadzie proporcjonalności dla każdej danej uprawy. Jednak płatności dla producentów roślin uprawnych związane z zatwierdzonym obszarem gruntu ugorowanego zostaną zmniejszone jedynie do poziomu odpowiadającego obszarowi koniecznemu do wyprodukowania 92 ton zboża, zgodnie z art. 107 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
17) w artykule 66 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
W przypadku stwierdzenia więcej niż jednej niezgodności w odniesieniu do różnych obszarów wzajemnej zgodności, procedura ustalania obniżki określona w ust. 1 będzie stosowana indywidualnie dla każdego przypadku niezgodności.
Jednak niezgodność z wymaganą normą uznaje się także za niezgodność.
Uzyskane procenty obniżek będą sumowane.
Maksymalna wysokość obniżki nie może jednak przekroczyć 5 % całkowitej kwoty, o której mowa w ust. 1.";
b) ustęp 4 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Po osiągnięciu maksymalnej wysokości 15 %, agencja płatnicza poinformuje danego rolnika, że w przypadku stwierdzenia tej samej niezgodności po raz kolejny, uzna się to za działanie celowe w rozumieniu art. 67.
W przypadku kolejnego stwierdzenia dalszych niezgodności, zastosowany procent obniżki ustali się przez pomnożenie wyniku poprzedniego mnożenia przez trzy, tam gdzie ma to zastosowanie, przed zastosowaniem limitu 15 % ustalonego w ostatnim zdaniu drugiego akapitu.";
c) dodaje się następujący ustęp:
"5.
W przypadku stwierdzenia zarówno powtarzającej się niezgodności oraz innej niezgodności lub innej powtarzającej się niezgodności, wynikający z tego procent obniżek będzie sumowany.
Bez uszczerbku dla trzeciego akapitu ust. 4, maksymalna obniżka nie przekroczy jednak 15 % ogólnej sumy, o której mowa w ust. 1."
18) w art. 71 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) po pierwsze, stosuje się wszelkie należne obniżki z tytułu modulacji zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz, jeśli zaistnieje taka potrzeba, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1655/2004 [9];
b) litery c) i d) otrzymują następujące brzmienie:
"c) po trzecie, tak obliczona kwota stanowi podstawę do naliczenia wszelkich obniżek zastosowanych z tytułu nieterminowego złożenia wniosku na podstawie art. 21 i 21a niniejszego rozporządzenia;
d) po czwarte, tak obliczona kwota stanowi podstawę do naliczenia obniżek zastosowanych zgodnie z art. 14 ust. 1a niniejszego rozporządzenia;
e) po piąte, tak obliczona kwota zostaje pomniejszona o wszelkie obniżki przewidziane w rozdziale II tytułu IV niniejszego rozporządzenia.";
19) po art. 73 dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 73a
Zwrot nienależnych uprawnień do płatności
1.
Jeśli, po przyznaniu rolnikom prawa do płatności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 795/2004 stwierdzi się, że naliczona została nienależna ilość uprawnień do płatności, dany rolnik zrzeka się tych nienależnych praw do płatności na rzecz rezerwy krajowej, jak określa to art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
W przypadku, gdy w tym czasie zainteresowany rolnik przeniósł należne prawa do płatności na innych rolników, beneficjanci także są związani zobowiązaniem wynikającym z pierwszego akapitu proporcjonalnie do ilości uprawnień do płatności, które zostały im przekazane, jeśli rolnik, któremu początkowo się one należały, nie ma wystarczającej ilości należnych praw do płatności do swojej dyspozycji.
Nienależna ilość praw do płatności jest uznawana za nieprzypisaną od początku.
2.
Jeśli, po przyznaniu rolnikom praw do płatności zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 795/2004 stwierdza się, że ich wartość jest zbyt wysoka, zostaje ona odpowiednio wyrównana.
Wyrównanie to jest przeprowadzone przy uwzględnieniu praw do płatności, które zostały w tym czasie przeniesione na innych rolników.
Wysokość obniżki jest przeznaczona do rezerwy przysługującej danemu krajowi, o której mowa w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Prawa do płatności są uznane za takie, które zostały przypisane od początku w wysokości wynikającej z wyrównania.
3. W przypadku, gdy rolnik przeniósł jakiekolwiek prawa do płatności bez przestrzegania przepisów art. 46 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przeniesienie jest uznane za niebyłe.
4.
Nienależne wypłacone kwoty są odzyskiwane zgodnie z art. 73.";
Artykuł 2
[Dotyczy jedynie wersji angielskiej, duńskiej, fińskiej, francuskiej, greckiej, hiszpańskiej, niderlandzkiej, niemieckiej, portugalskiej, szwedzkiej i włoskiej].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 240/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
uchylające rozporządzenia (WE) nr 2294/2000 i (WE) nr 1369/2002 w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 10 trzecie tiret oraz art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 10 trzecie tiret rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że w przypadku zróżnicowanych refundacji, refundacje są wypłacane, pod warunkiem że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja została ustalona. Możliwe są wyjątki od tej zasady, zakładając że istnieją określone warunki, które oferują równoważne gwarancje.
(2) Takie wyjątki były przewidziane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2294/2000 z dnia 16 października 2000 r. wprowadzającym odstępstwa od art. 31 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanych oraz ustanawiające szczegółowe zasady stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej dla niektórych przetworów mlecznych [2] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1369/2002 z dnia 26 lipca 2002 r. wprowadzającym odstępstwa od przepisów art. 31 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanych oraz ustanawiające szczegółowe zasady stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych [3].
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 351/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. określające refundacje wywozowe na mleko i przetwory mleczne [4] wprowadziło refundacje zróżnicowane w zależności od przeznaczenia wszystkich przetworów mlecznych od dnia 27 lutego 2004 r. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 519/2004 z dnia 19 marca 2004 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w zakresie wywozu mleka i przetworów mlecznych [5] ustanowiło przepisy odnoszące się do dowodu wypełnienia przywozowych formalności celnych w kraju trzecim, które stosuje się od tej samej daty.
(4) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2294/2000 i (WE) nr 1369/2002 nie mają już zastosowania, należy je zatem uchylić.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenia (WE) nr 2294/2000 i (WE) nr 1369/2002 tracą niniejszym moc.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 241/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w sprawie wspólnotowych kontyngentów taryfowych w odniesieniu do niektórych produktów rolnych pochodzących z Izraela
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Swoją decyzją z dnia 31 stycznia 2005 r. [2] Rada udzieliła zezwolenia na podpisanie oraz przewidziała tymczasowe zastosowanie od 1 maja 2004 r. Protokołu do Układu Euro-Śródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Państwem Izrael z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estonii, Republiki Cypru, Republiki Węgier, Republiki Łotwy, Republiki Litwy, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
(2) Protokół ten określa nowe kontyngenty taryfowe oraz zmiany dotychczasowych kontyngentów taryfowych, określone w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001.
(3) W celu ustanowienia nowych kontyngentów taryfowych oraz zmian w dotychczasowych kontyngentach taryfowych należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 747/2001.
(4) Nowe kontyngenty taryfowe oraz zwiększenia dotychczasowych kontyngentów taryfowych na rok 2004 są naliczone jako wartość proporcjonalna wielkości podstawowych określonych w Protokole, z uwzględnieniem okresu sprzed 1 maja 2004 r.
(5) W celu usprawnienia zarządzania niektórymi dotychczasowymi kontyngentami taryfowymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001 należy uwzględnić wielkości przywożone w ramach tych kontyngentów w celu dokonywania obliczeń kontyngentów taryfowych ustanowionych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001, zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
(6) Ze względu to, że Protokół do Układu Euro-Śródziemnomorskiego między Unią Europejską a Izraelem stosuje się tymczasowo od 1 maja 2004 r., niniejsze rozporządzenie stosuje się również od tej daty i wchodzi ono w życie tak szybko, jak to możliwe.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Ilości, które zgodnie z załącznikiem VII do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zostały wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie w ramach kontyngentów taryfowych o numerach 09.1303, 09.1306, 09.1310, 09.1318, 09.1329, 09.1352 i 09.1360, powinny być uwzględnione przy określaniu wielkości kwot odpowiednich kontyngentów taryfowych ustanowionych zgodnie z załącznikiem VII do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 242/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 157. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 157. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 243/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 157. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 157. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 244/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 329. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 329. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 66,6 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 74 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 245/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
w sprawie 76. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 76. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 8 lutego 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
dotyczące 13. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 13. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął dnia 8 lutego 2005 r. nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 247/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2005 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 7 do 10 lutego 2005 r. w wysokości 60,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 248/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
w sprawie ofert złożonych w ramach przetargu na dopłatę do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B do Réunion na mocy rozporządzenia (WE) nr 2033/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2692/89 z dnia 6 września 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady wysyłek ryżu do Réunion [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący dopłat do wywozu ryżu do Réunion został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2033/2004 [3].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2692/89, na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2692/89, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej dopłaty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od dnia 7 do 10 lutego 2005 r. w ramach przetargu na dopłaty do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B o kodzie CN 10062098 do Réunion, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2033/2004. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 249/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 7 do 10 lutego 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 250/2005
z dnia 11 lutego 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 132/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 251/2005
z dnia 14 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 252/2005
z dnia 14 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 349/2003 zawieszające wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [1], w szczególności jego art. 19 ust. 2,
po konsultacji z Grupą Kontroli Naukowej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 338/97 stanowi, że Komisja może wprowadzić ograniczenia odnoszące się do wprowadzania do Wspólnoty niektórych gatunków zgodnie z warunkami określonymi w lit. a)–d) rozporządzenia.
(2) Wykaz gatunków, w odniesieniu do których zawieszono wprowadzanie do Wspólnoty, został ostatnio ustalony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 349/2003 z dnia 25 lutego 2003 r. zawieszającym wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory [2].
(3) Rozszerzenie Unii Europejskiej do 25 Państw Członkowskich z dniem 1 maja 2004 r. wymaga, aby wszystkie uprzednio istniejące zawieszenia w odniesieniu do gatunków pochodzących z nowych Państw Członkowskich zostały wykreślone z tego wykazu.
(4) Na podstawie uzyskanych ostatnio informacji Grupa Kontroli Naukowej doszła do wniosku, iż status ochrony niektórych gatunków wymienionych w załączniku A i B do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 będzie poważnie zagrożony, jeżeli ich wprowadzanie do Wspólnoty z niektórych krajów pochodzenia nie zostanie zawieszone; gatunki te oraz ich kraje pochodzenia są następujące:
- Blastomussa spp., Cynarina lacrymalis, Plerogyra spp., Trachyphyllia geoffroyi z Indonezji (wszystkie okazy z wyjątkiem hodowanych okazów morskich przytwierdzonych do sztucznego podłoża),
- Chamaeleo gracilis z Beninu (dzikie i hodowane okazy),
- Euphorbia bulbispina i Euphorbia guillauminiana z Madagaskaru,
- Geochelone pardalis z Mozambiku (okazy hodowane),
- Mantella aurantiaca, Pachypodium rosulatum, Pachypodium sofiance z Madagaskaru,
- Naja spp. z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej,
- Psittacus erithacus z Nigerii,
- Ursus arctos z prowincji Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie (trofea myśliwskie).
(5) Grupa Kontroli Naukowej doszła również do wniosku, że zawieszenie wprowadzania do Wspólnoty gatunków Psittacus erithacus z Demokratycznej Republiki Konga nie jest już gwarantowane z racji statusu ochrony.
(6) Grupa Kontroli Naukowej doszła do wniosku, że wprowadzanie do Wspólnoty gatunków Chrysemys picta i Oxyura jamaicensis stanowi zagrożenie ekologiczne dla dzikich gatunków fauny i flory żyjących we Wspólnocie i w związku z powyższym należy je zawiesić.
(7) Przeprowadzono konsultacje z wszystkimi krajami pochodzenia gatunków, które podlegają nowym ograniczeniom dotyczącym wprowadzania do Wspólnoty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(8) Artykuł 41 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1808/2001 z dnia 30 sierpnia 2001 r., ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [3], zawiera przepisy do wykonania przez Państwa Członkowskie dotyczące ograniczeń ustanowionych przez Komisję.
(9) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 349/2003 powinien w związku z powyższym zostać odpowiednio zmieniony oraz zastąpiony dla celów przejrzystości.
(10) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Handlu Dziką Fauną i Florą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 349/2003 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 253/2005
z dnia 14 lutego 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określonych w art. 1b rozporządzenia (EWG) nr 700/88, na okres dwóch tygodni, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lutego 2005 r.
Stosuje się od dnia 16 lutego do 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 254/2005
z dnia 15 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 255/2005
z dnia 15 lutego 2005 r.
w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 i 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczenie do użytku dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt w Unii Europejskiej.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o dopuszczenie dodatków paszowych, przedłożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed datą wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia.
(3) Wnioski o dopuszczenie dodatków wyszczególnionych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały przedłożone przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi Państw Członkowskich na temat wspomnianych wniosków, złożone zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Dlatego też wnioski takie będą wciąż rozpatrywane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Wykorzystanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012) zostało tymczasowo dopuszczone po raz pierwszy dla bydła przeznaczonego na tucz przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1411/1999 [3].
(6) Wykorzystanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Enterococcus faecium (DSM 10663/NCIMB 10415) zostało tymczasowo dopuszczone po raz pierwszy dla cieląt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1636/1999 [4].
(7) Dla poparcia wniosków o dopuszczenie tych dwóch preparatów zawierających mikroorganizmy wyszczególnione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia bez ograniczeń czasowych przedstawiono nowe dane.
Z oceny tych wniosków wynika, że określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG warunki dopuszczenia zostały spełnione.
(8) Wykorzystanie preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanego przez Aspergillus niger (NRRL 25541) zostało tymczasowo dopuszczone po raz pierwszy dla kur niosek rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1436/98 [5].
(9) Dla poparcia wniosku o dopuszczenie preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych przedstawiono nowe dane.
(10) Dnia 14 września 2004 r. Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał opinię na temat skuteczności stosowania tego preparatu dla kur niosek.
(11) Z oceny tych wniosków wynika, że określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG warunki dopuszczenia zostały spełnione.
(12) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego 6-fitazy wytwarzanego przez Aspergillus oryzae (DSM 11857) zostało tymczasowo dopuszczone po raz pierwszy dla kurcząt przeznaczonych na tucz, kur niosek, indyków na tucz, prosiąt i tuczników przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1353/2000 [6] oraz dla macior rozporządzeniem Komisji (WE) nr 261/2003 [7]. Zezwolenie na wykorzystanie tego preparatu enzymatycznego w odniesieniu do podanych kategorii zwierząt wydano bez ograniczeń czasowych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1465/2004 [8].
(13) Dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego samego preparatu enzymatycznego wytworzonego przez szczep DSM 14223 Aspergillus oryzae dla tych samych kategorii zwierząt bez ograniczeń czasowych przedstawiono nowe dane.
(14) Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał opinię na temat stosowania tego preparatu, wytwarzanego przez szczep Aspergillus oryzae DSM 14223 zamiast szczepu DSM 11857, zgodnie z którą preparat ten nie stwarza zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, wyszczególnionych kategorii zwierząt ani środowiska naturalnego, po spełnieniu wymienionych warunków określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
(15) Z oceny tych wniosków wynika, że określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG warunki dopuszczenia tego preparatu bez ograniczeń czasowych zostały spełnione.
(16) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego endo-1,4-beta-ksylanazy, wytwarzanego przez Aspergillus niger (CBS 270.95), zostało tymczasowo dopuszczone po raz pierwszy dla kurcząt przeznaczonych na tucz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1436/98 oraz dla indyków przeznaczonych na tucz rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 654/2000 [9].
(17) Dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego samego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych przedstawiono nowe dane.
(18) Z oceny tych wniosków wynika, że określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG warunki dopuszczenia zostały spełnione.
(19) Wykorzystanie tych trzech preparatów enzymatycznych wymienionych w załączniku II, powinno zatem zostać dopuszczone bez ograniczeń czasowych.
(20) Z oceny tych wniosków wynika, że w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatków opisanych w załącznikach należy wymagać stosowania określonych procedur.
Ochronę taką powinno zapewnić stosowanie przepisów dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [10].
(21) Środki przyjęte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dopuszcza się preparaty należące do grupy "Mikroorganizmy" do wykorzystania bez ograniczeń czasowych jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w załączniku I.
Artykuł 2
Dopuszcza się preparaty należące do grupy "Enzymy" do wykorzystania bez ograniczeń czasowych jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 256/2005
z dnia 15 lutego 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 257/2005
z dnia 4 lutego 2005 r.
w sprawie wyznaczenia współczynników korygujących obowiązujących od 1 lipca 2004 r. przy ustalaniu wynagrodzeń urzędników, pracowników kontraktowych oraz pracowników czasowych Wspólnot Europejskich oddelegowanych do pracy w krajach trzecich, jak również pewnej części urzędników pozostających na stanowiskach w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich przez okres do piętnastu miesięcy od przystąpienia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, określone rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności art. 13 ust. 1 załącznika X do wyżej wymienionego regulaminu,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 33 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy uwzględnić zmianę kosztów utrzymania w krajach trzecich, a zatem odpowiednio wyznaczyć stosowne współczynniki korygujące, obowiązujące od 1 lipca 2004 r., dla wypłacanych w walucie lokalnej wynagrodzeń urzędników, pracowników kontraktowych oraz pracowników czasowych Wspólnot Europejskich oddelegowanych do pracy w krajach trzecich, jak również pewnej części urzędników pozostających na stanowiskach w nowych Państwach Członkowskich przez okres co najwyżej piętnastu miesięcy od dnia 1 maja 2004 r.
(2) Współczynniki korygujące zastosowane do wypłat na podstawie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1785/2004 [2] mogą powodować korekty wynagrodzeń in plus lub in minus ze skutkiem wstecznym.
(3) W przypadku wzrostu wynagrodzeń na skutek zastosowania nowych współczynników korygujących należy przewidzieć wyrównania.
(4) W przypadku obniżki wynagrodzeń na skutek zastosowania nowych współczynników korygujących, dla okresu pomiędzy 1 lipca 2004 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, należy przewidzieć odzyskanie kwot nadpłaconych.
(5) Należy ustalić, iż ewentualne odzyskanie kwot nadpłaconych będzie mogło dotyczyć co najwyżej sześciomiesięcznego okresu poprzedzającego wejście w życie niniejszego rozporządzenia, oraz że jego skutki mogą być rozłożone na okres nieprzekraczający dwunastu miesięcy począwszy od tej daty, analogicznie do zasad przewidzianych dla wskaźników korygujących stosowanych na terytorium Wspólnoty przy ustalaniu wynagrodzeń i świadczeń emerytalnych dla urzędników i pozostałych pracowników Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z mocą obowiązującą od 1 lipca 2004 r., współczynniki korygujące stosowane przy ustalaniu wypłacanych w walucie lokalnej wynagrodzeń urzędników, pracowników kontraktowych oraz pracowników czasowych Wspólnot Europejskich oddelegowanych do pracy w krajach trzecich, jak również pewnej części urzędników pozostających na stanowiskach w nowych Państwach Członkowskich przez okres do piętnastu miesięcy od przystąpienia, określone są w Załączniku.
Kursy walutowe wykorzystane do wyliczenia tych wynagrodzeń są ustalane zgodnie z zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają dacie określonej w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
1.
W przypadku wzrostu wynagrodzeń na skutek zastosowania nowych współczynników korygujących określonych w Załączniku, instytucje przystępują do wypłaty wyrównań.
2.
W przypadku obniżki wynagrodzeń na skutek zastosowania nowych współczynników korygujących określonych w Załączniku, dla okresu pomiędzy 1 lipca 2004 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, instytucje przystępują do korekty wynagrodzeń in minus.
Korekty skutkujące odzyskiwaniem kwot nadpłaconych dotyczą co najwyżej sześciomiesięcznego okresu poprzedzającego wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
Jego skutki rozkładają się na okres co najwyżej dwunastu miesięcy począwszy od tej daty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 258/2005
z dnia 14 lutego 2005 r.
zmieniające środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 348/2000 w sprawie przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3 i 11 ust. 7,
uwzględniając wniosek Komisji złożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie dochodzenie i istniejące środki
(1) Środki stosowane obecnie w związku z przywozem niektórych bezszwowych rur i przewodów z żelaza lub ze stali niestopowej pochodzących z Chorwacji i Ukrainy to ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 348/2000 [2] oraz jedno zobowiązanie eksportera z Chorwacji przyjęte decyzją Komisji 2001/137/WE [3].
Stawka celna w przywozie z Chorwacji wynosi 23%, zaś w przywozie z Ukrainy – 38,5 %.
2.
Wszczęcie dochodzenia
(2) Dnia 23 listopada 2002 r., Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4], zawiadomienie o wszczęciu przeglądu okresowego w sprawie środków antydumpingowych stosowanych w przywozie niektórych bezszwowych rur i przewodów z żelaza lub ze stali niestopowej pochodzących z Chorwacji oraz rozpoczęła odpowiednie dochodzenie.
(3) Dochodzenie wszczęto na wniosek Komitetu Obrony Producentów Bezszwowych Rur Stalowych Unii Europejskiej złożony w imieniu producentów reprezentujących ponad 75% całej produkcji we Wspólnocie.
(4) Należy zauważyć, że tego samego dnia, 23 listopada 2002 r., wszczęto inne dochodzenie w sprawie środków stosowanych w przywozie tego samego produktu, tj. niektórych bezszwowych rur i przewodów z żelaza i ze stali niestopowej pochodzących z Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej [5].
Środki podjęte przeciw Polsce, Republice Czeskiej i Republice Słowackiej wygasły w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
W związku z rozporządzeniem (WE) nr 1322/2004 [6] istniejące środki stosowane w przywozie niektórych bezszwowych rur i przewodów pochodzących z Rosji i Rumunii od dnia 21 lipca 2004 r. zostały tymczasowo zawieszone.
Przegląd tych środków nadal trwa.
3.
Strony postępowania
(5) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu dochodzenia producentów eksportujących z Chorwacji i Ukrainy, wspólnotowych producentów, importerów, dostawców i użytkowników, których uznano za strony zainteresowane oraz władze Chorwacji i Ukrainy.
Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia swoich stanowisk na piśmie oraz wnioskowania o przesłuchanie w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(6) Komisja rozesłała kwestionariusze wszystkim stronom, które uznano za zainteresowane sprawą i do wszystkich innych spółek, które zgłosiły się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
Na kwestionariusz odpowiedziało pięciu producentów, jeden importer, jeden producent eksportujący z Chorwacji, trzech producentów eksportujących z Ukrainy i trzy podmioty gospodarcze związane z producentami z Ukrainy.
(7) Komisja sprawdziła wszystkie informacje konieczne do ustalenia istnienia dumpingu i wynikającej z niej szkody oraz dokonała ustaleń w siedzibach następujących spółek:
a) Producenci wspólnotowi
- Dalmine Spa, Włochy
- Productos Tubulares S.A., Hiszpania
- Tubos Reunidos S.A., Hiszpania
- Vallourec & Mannesmann, Niemcy
- Vallourec & Mannesmann, Francja
b) Niepowiązani importerzy wspólnotowi
- Comercial de Tubos S.A., Hiszpania
c) Producent eksportujący z Chorwacji
- Mechel Željezara Ltd., Sisak
d) Producenci eksportujący z Ukrainy
- Nikopolska fabryka przewodów bezszwowych CJSC Nikotube, Nikopol
- Dniepropietrowska Fabryka Przewodów (DTW), Dniepropietrowsk
- Niżniednieprowska Walcownia Rur OJSC (NTRP), Dniepropietrowsk
e) Powiązane podmioty gospodarcze z Ukrainy
- Time Ltd, Dniepropietrowsk
- SGIP Interpipe, Dniepropietrowsk
f) Powiązany podmiot gospodarczy ze Szwajcarii
- SEPCO, Lugano.
4.
Okres dochodzenia
(8) Badanie dumpingu i szkód obejmowało okres od 1 października 2001 r. do 30 września 2002 r. ("okres dochodzenia" lub "OD").
Badanie tendencji istotnych dla oceny szkody obejmowało okres od 1 stycznia 1999 r. do końca okresu dochodzenia ("rozpatrywany okres").
5.
Rozpatrywany produkt oraz produkt podobny
5.1.
Rozpatrywany produkt
(9) Rozpatrywanymi produktami są:
a) bezszwowe rury z żelaza lub ze stali niestopowej, jak te stosowane w rurociągach naftowych lub gazowych, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm,
b) bezszwowe przewody o przekroju okrągłym z żelaza lub ze stali niestopowej, ciągnione lub walcowane na zimno, inne niż rury precyzyjne,
c) inne przewody o przekroju okrągłym z żelaza lub ze stali niestopowej, za wyjątkiem gwintowanych lub przeznaczonych do gwintowania, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm pochodzące z Chorwacji i Ukrainy ("rozpatrywany produkt"), oznaczone kodami CN ex73041010, ex73041030, 73043199, 73043991 oraz 73043993.
(10) Dochodzenie wykazało, że podobieństwo wszystkich powyższych kategorii jest wystarczające, by potraktować przynależne do nich produkty jak jeden produkt, tak jak miało to miejsce w dochodzeniu pierwotnym.
Dlatego dla celów niniejszego dochodzenia antydumpingowego, wszystkie rozpatrywane produkty uznaje się za jeden produkt.
5.2.
Produkt podobny
(11) Podobnie jak w poprzednim dochodzeniu, nie znaleziono różnic pomiędzy rozpatrywanym produktem a bezszwowymi rurami i przewodami produkowanymi i sprzedawanymi na rynku krajowym w Chorwacji.
(12) Nie znaleziono także różnic pomiędzy rozpatrywanym produktem a bezszwowymi rurami i przewodami wytwarzanymi przez producentów wspólnotowych i sprzedawanymi na rynku wspólnotowym.
Oba rodzaje produktów posiadają takie same właściwości fizyczne i chemiczne oraz takie samo zastosowanie.
Ponadto oba rodzaje produktów spełniają normy przemysłowe, takie jak DIN, API lub ASTM.
Zatem należy je traktować jako produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
B. DUMPING
1.
Chorwacja
1.1.
Współpraca
(13) W przypadku Chorwacji całość wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty reprezentuje producent eksportujący Mechel Željezara Ltd. Mechel Željezara Ltd. To nowa nazwa spółki, która współpracowała w dochodzeniu pierwotnym jako Željezara Sisak d.d., ale w wyniku kolejnych zmian własnościowych, które miały miejsce od czasu nałożenia istniejących środków, dwukrotnie zmieniała nazwę [7].
(14) W dochodzeniu pierwotnym przyjęto zobowiązanie od spółki Mechel Željezara Ltd. złożone pod oryginalną nazwą firmy [8].
Jako że kontrolę wszczęto w celu zbadania rodzaju i poziomu podjętych środków, zobowiązanie to także objęto przeglądem okresowym (patrz: motywy 135–137 poniżej).
1.2.
Wartość normalna
(15) Początkowo ustalono, czy całkowita sprzedaż krajowa Mechel Željezara Ltd. podobnego produktu jest reprezentatywna w porównaniu z całkowitą sprzedażą tej spółki do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną w przypadku, gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej odpowiada co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
(16) Następnie ustalono typy produktu w ramach kodów CN, do których sklasyfikowano produkt i zbadano, czy sprzedaż krajowa każdego typu produktu jest reprezentatywna.
Sprzedaż krajową danego typu produktu uznano za reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego typu w OD odpowiadała 5% lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty porównywalnego typu produktu.
Stwierdzono, że wszystkie typy produktów sprzedawane przez spółkę na wywóz do Wspólnoty miały reprezentatywną sprzedaż krajową.
(17) Określono również odsetek sprzedaży z zyskiem każdego typu produktu nabywcom niezależnym, aby ustalić, czy sprzedaż krajową danego typu można uznać za zrealizowaną w zwykłym obrocie handlowym.
W przypadku, gdy wielkość sprzedaży danego typu produktu, sprzedawanego po cenie netto równej kosztowi jednostkowemu lub od niego wyższej, przekraczała 80% całkowitej wielkości sprzedaży tego typu oraz gdy średnia ważona cena tego typu była równa lub wyższa niż koszt jednostkowy, wartość normalną ustalano na podstawie rzeczywistej ceny w sprzedaży krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen całej krajowej sprzedaży tego typu produktu w OD, niezależnie od tego, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
Taka sytuacja miała miejsce w przypadku dwóch typów produktów.
(18) W przypadku, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu produktu reprezentuje 80 % lub mniej, jednak nie mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego typu lub gdy ważona średnia cena w takiej sprzedaży była niższa niż koszt jednostkowy, wartość normalną ustalono na podstawie rzeczywistej ceny sprzedaży krajowej będącej średnią ważoną sprzedaży z zyskiem wyłącznie tych typów produktów.
Taka sytuacja miała miejsce w przypadku jednego typu produktów.
(19) W przypadku czwartego typu produktu, w OD sprzedaż z zyskiem dotyczyła mniej niż 10% wielkości sprzedaży krajowej.
Uznano zatem, że ten typ produktu nie jest sprzedawany w takiej ilości, by na podstawie cen sprzedaży krajowej można było ustalić wartość normalną, w związku z czym konieczne było zastosowanie innej metody.
W tym przypadku, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zastosowano normalną wartość konstruowaną.
Wartość normalną skonstruowano, dodając do, w razie potrzeby skorygowanego, kosztu produkcji eksportowanego typu produktu zasadny odsetek kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych ("SO&A") oraz zasadną marżę zysku na podstawie rzeczywistych danych dotyczących produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym podobnego produktu, prowadzoną przez producenta eksportującego objętego dochodzeniem zgodnie z pierwszym zdaniem art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
1.3.
Cena eksportowa
(20) Dochodzenie wykazało, że całość transakcji sprzedaży eksportowej spółki Mechel Željezara Ltd. odbywała się wyłącznie z niepowiązanymi nabywcami wspólnotowymi.
(21) Cena eksportowa została zatem ustalona na podstawie uiszczonych cen wywozu lub cen należnych za rozpatrywany produkt w momencie jego sprzedaży pierwszemu niezależnemu nabywcy wspólnotowemu, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
1.4.
Porównanie
(22) Wartość normalną i cenę eksportową porównano na zasadach ex-works.
W celu zapewnienia uczciwego porównania wartości normalnej z ceną wywozu, zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach mających wpływ na porównywalność ceny, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
(23) W konsekwencji, tam, gdzie to właściwe, zastosowano proponowane korekty dotyczące różnic w kosztach transportu, w opłatach manipulacyjnych, załadowczych i dodatkowych, w kosztach kredytu i marżach oraz poparto je sprawdzonymi dowodami.
1.5.
Margines dumpingu
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, skorygowaną średnią ważoną wartość normalną każdego typu produktu porównano ze skorygowaną średnią ważoną ceny wywozu każdego typu rozpatrywanego produktu.
(25) Porównanie wykazało istnienie dumpingu.
Margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wyniósł:
Mechel Željezara Ltd.
38,9 %.
(26) Ta wielkość marginesu dumpingu jest niższa od wykrytej w pierwotnym dochodzeniu.
Ze względu na wysoki poziom współpracy (całość wywozu rozpatrywanego produktu z Chorwacji do Wspólnoty), końcowy margines dumpingu ustalono na tym samym poziomie, co w przypadku spółki, Mechel Željezara Ltd., tj. 38,9 %.
2.
Ukraina
2.1.
Uznanie za firmę działającą według zasad gospodarki rynkowej ("MET")
(27) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z Ukrainy wartości normalne ustala się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu w przypadku tych producentów eksportujących, którzy mogą wykazać, że spełniają kryteria art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia, czyli że w prowadzonej przez nich produkcji i sprzedaży podobnego produktu przeważają warunki gospodarki rynkowej.
(28) Poniżej przedstawiono zestawienie kryteriów MET. Zestawienie to ma formę skróconą i służy wyłącznie celom porównawczym:
1. decyzje handlowe są podejmowane, a koszty ponoszone, w odpowiedzi na sygnały rynkowe i bez znaczącej ingerencji ze strony państwa;
2. spółki prowadzą ujednoliconą dokumentację księgową, podlegającą niezależnemu badaniu sprawozdania finansowego zgodnemu z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości ("IAS") i dokumentację tę stosują we wszystkich swoich działaniach;
3. brak jest znaczących zakłóceń nieprawidłowości przeniesionych z poprzedniego systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej;
4. prawo rzeczowe i upadłościowe gwarantuje pewność i stabilność prawną;
5. wymiana walut odbywa się po cenach rynkowych.
(29) Dwie grupy spółek wystąpiły o MET, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego:
a) spółka produkcyjna Dniepropietrowska Fabryka Przewodów (DTW) i jej partner handlowy na Ukrainie, Time Ltd.;
b) spółki powiązane: firmy produkcyjne Niżniednieprowska Walcownia Przewodów OJSC (NTRP) oraz nikopolska fabryka przewodów CJSC "Nikotube" i ich partner handlowy na Ukrainie, SGIP Interpipe.
(30) Wnioski złożone przez te spółki zanalizowano w oparciu o pięć kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(31) W przypadku pierwszej grupy rachunkowość spółki produkcyjnej uznano za niewiarygodną ze względu na poważne niezgodności oraz niewłaściwe zastosowanie zasad rachunkowości, o których mowa w IAS 1.
Ustalono ponadto, że ta sama spółka znajduje się w stanie niewypłacalności i należy do kategorii firm, które na mocy przepisów prawa upadłościowego, objęte są statusem specjalnym, niezapewniającym pewności prawnej działań takiej spółki.
Stwierdzono zatem, że ta grupa spółek nie spełnia trzeciego i czwartego kryterium art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(32) W przypadku drugiej grupy ustalono, że żadna ze spółek nie stosowała ujednoliconej dokumentacji księgowej podlegającej niezależnemu badaniu sprawozdania finansowego zgodnemu z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (IAS) i stosowanej we wszystkich działaniach, gdyż obie firmy do różnych celów stosowały różne rodzaje dokumentacji księgowej.
Ponadto ustalono, że na strukturę kosztów i sytuację finansową grupy wpływają znaczące nieprawidłowości przeniesione z poprzedniego systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej, takie jak nieoprocentowane pożyczki tolerowane przez państwo, umarzanie długów oraz zadłużenia podatkowe.
Stwierdzono zatem, że ta grupa spółek nie spełnia drugiego i trzeciego kryterium art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(33) Obu grupom spółek odmówiono MET, ponieważ aby uznać spółkę lub grupę spółek za działające według zasad gospodarki rynkowej, muszą one spełnić wszystkie pięć kryteriów z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, a w tym przypadku nie miało to miejsca.
(34) Obie grupy spółek argumentowały, że ustalenia Komisji w sprawie ich wystąpienia o MET trwały dłużej niż trzy miesiące, który to okres jest wymieniony w art. 2 ust. 7 lit c) rozporządzenia podstawowego, w związku z czym ocena ta jest nieważna.
W tym względzie należy zauważyć, że Komisja kilkukrotnie przedłużała zainteresowanym producentom eksportującym z Ukrainy termin wyznaczony w powiadomieniu o wszczęciu dochodzenia, ponieważ mieli oni poważne trudności z wypełnieniem formularzy wniosków o MET w tym terminie.
Należy także zauważyć, że otrzymane formularze wniosków o MET były niekompletne i ich rozpatrzenie wiązało się z wieloma wyjaśnieniami i uzyskiwaniem dodatkowych informacji, co opóźniło dochodzenie.
Ponadto analizę przedłużyła konieczność ustalenia wielu spraw, takich jak struktury spółek i kanały sprzedaży oraz poważne problemy związane z rachunkowością spółek.
Mając na uwadze powyższe fakty, niemożliwe było wykonanie oceny wniosków o MET w terminie trzech miesięcy od jej rozpoczęcia.
(35) Należy ponadto zauważyć, że niedotrzymanie takiego terminu nie wiąże się z żadnymi widocznymi skutkami prawnymi, ponieważ wszystkie spółki otrzymały szansę zgłaszania uwag.
Należy także podkreślić, że wspomniane wyżej grupy spółek nie zgłaszały negatywnego wpływu przedłużonego terminu oceny wniosków o MET.
(36) Mając to na uwadze, stwierdzono, że ocena w sprawie MET jest ważna nawet po upływie trzymiesięcznego okresu, w związku z czym skargi zainteresowanych grup spółek zostały odrzucone.
(37) Mimo tej decyzji obie grupy spółek w dalszym ciągu kwestionowały ustalenia Komisji; jednakże nie zgłoszono żadnych argumentów, które zmieniłyby ustalenia w sprawie MET.
(38) Przemysł wspólnotowy otrzymał możliwość zgłaszania uwag i nie zakwestionował powyższych ustaleń.
2.2.
Procedura indywidualna
(39) Na podstawie art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, dla państw objętych art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego ustala się ewentualne, ogólnokrajowe cło, za wyjątkiem przypadków, w których spółki mogą udowodnić, że ich ceny wywozu i ilości wywożone, a także warunki sprzedaży są swobodnie ustalane, stosowane są rynkowe kursy walutowe, a ingerencja ze strony państwa nie jest na tyle duża, by umożliwiać obchodzenie środków, w przypadku, gdy eksporterzy objęci są różnymi stawkami cła.
(40) Ci sami producenci eksportujący z Ukrainy, którzy nie spełnili kryteriów MET, wystąpili o objęcie procedurą indywidualną ("PI") zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W związku z powyższym Komisja zebrała i sprawdziła wszystkie informacje konieczne do ustalenia, czy te dwie grupy spółek kwalifikują się do PI. Stwierdzono, że obie grupy spółek spełniają warunki określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, co uzasadnia objęcie ich PI.
2.3.
Kraj analogiczny
(41) Na podstawie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, normalną wartość dla producentów eksportujących, którym odmówiono MET, należy obliczać na podstawie cen lub wartości konstruowanej w odpowiednim kraju analogicznym dla produktów porównywalnych z wywożonymi do Wspólnoty przez ukraińskich producentów eksportujących.
(42) W pierwotnym dochodzeniu krajem analogicznym była Chorwacja.
W zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia ponownie wskazano Chorwację jako kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla Ukrainy.
Ponieważ żadna z zainteresowanych stron nie zgłosiła sprzeciwu wobec takiego wyboru, także w ramach niniejszego dochodzenia jako kraj analogiczny wykorzystano Chorwację.
2.4.
Wartość normalna
(43) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, wartość normalną dla Ukrainy ustalono na podstawie sprawdzonych informacji otrzymanych od wyłącznego producenta w kraju analogicznym, tj. na podstawie wszystkich płaconych lub należnych cen porównywalnych typów produktów na rynku krajowym Chorwacji lub wartości konstruowanej w Chorwacji dla porównywalnych typów produktów.
Wartość normalną dla Ukrainy ustaloną tą samą metodą, co opisaną w motywach 15 do 19 powyżej.
(44) Ustalono, że w Chorwacji brak jest produkcji krajowej typu produktu odpowiadającego kodowi CN 73043199 (przewody ciągnione lub walcowane na zimno).
Sumarycznie ten wywóz stanowił zaledwie 6,2 % wywozu rozpatrywanego produktu z Ukrainy do Wspólnoty.
Jednakże w przypadku jednej grupy spółek, ilość wywozu do Wspólnoty tego typu produktu w OD wynosiła około 40% całkowitego wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
(45) Na podstawie dostępnych danych uznano, że inne typy produktów objęte dochodzeniem nie są porównywalne z tym typem produktu, zatem wartość normalna dla tego konkretnego typu produktu konstruowana na podstawie wartości normalnej innych typów nie byłaby wiarygodna.
Okazało się ponadto, że ze względu na bardziej złożony proces produkcyjny, wartość normalna dla tego typu produktu byłaby znacznie wyższa od wartości normalnej dla pozostałych typów produktów.
Mimo że średnie ceny wywozu przewodów ciągnionych lub walcowanych na zimno były wyższe od cen wywozu pozostałych typów produktów, włączenie tego typu produktu do obliczeń, spowodowałoby ze wszelkim prawdopodobieństwem uzyskanie wyższego marginesu dumpingu.
W zakresie wymienionym w motywie 127 poniżej, margines szkody jest znacznie niższy od marginesu dumpingu ustalonego bez uwzględniania tego typu produktu, zatem podstawą ustalenia zakresu środków będzie margines szkody.
Mając na uwadze powyższe fakty, uznano, że dalsze zajmowanie się tą sprawą nie jest konieczne.
W związku z tym wyłączono z obliczeń typ produktu odpowiadający kodowi CN 73043199.
2.5.
Cena wywozu
(46) Obie grupy spółek ukraińskich realizowały całą sprzedaż na wywóz do Wspólnoty poprzez powiązaną firmę handlową umiejscowioną w państwie trzecim.
Cenę wywozu skonstruowano zatem, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen odsprzedaży pierwszym niezależnym nabywcom we Wspólnocie stosowanych przez powiązane podmioty gospodarcze.
2.6.
Porównanie
(47) W celu zapewnienia uczciwego porównania wartości normalnej z ceną wywozu, zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach mających wpływ na porównywalność ceny.
Korekty te zastosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia, kosztów manipulacyjnych oraz kosztów dodatkowych i prowizji.
Korekty ceny wywozu w odniesieniu do transportu lądowego w kraju wywozu, ubezpieczenia, opłat załadowczych i dodatkowych kosztów ustalono na podstawie kosztów w kraju analogicznym.
(48) Wartość normalną i cenę wywozu porównano na zasadach ex-works.
2.7.
Margines dumpingu
(49) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, skorygowaną średnią ważoną wartość normalną każdego typu produktu producenta z kraju analogicznego, spółki Mechel Željezara Ltd., porównano ze skorygowaną średnią ważoną ceny wywozu każdego typu rozpatrywanego produktu.
(50) Porównanie wykazało istnienie dumpingu.
Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wyniosły:
Dniepropietrowska fabryka przewodów rurowych, Dniepropietrowsk 91,0 %
Niżniednieprowska Walcownia Przewodów OJSC (NTRP) w Dniepropietrowsku oraz nikopolska fabryka przewodów CJSC "Nikotube" w Nikopolu 97,3 %.
(51) Ze względu na wysoki poziom współpracy (powyżej 80% w przypadku wywozu rozpatrywanego produktu z Ukrainy do Wspólnoty), końcowy margines ustalono na tym samym poziomie, co dla współpracujących producentów eksportujących: Niżniednieprowskiej Walcowni Przewodów OJSC (NTRP) oraz nikopolskiej fabryki przewodów CJSC "Nikotube", czyli 97,3 %.
C. SZKODA
1.
Uwaga wstępna
(52) Podobnie jak w przypadku dumpingu, dochodzenie miało na celu ustalenie, czy okoliczności związane z sytuacją przemysłu wspólnotowego zmieniły się na tyle, by doprowadzić do odmiennych wniosków niż ustalone podczas pierwotnego dochodzenia.
2.
Produkcja we Wspólnocie
(53) W pierwotnym dochodzeniu, przemysł wspólnotowy reprezentowało dziesięciu producentów.
(54) W trakcie obecnego dochodzenia przeglądowego ustalono, że bezszwowe rury i przewody produkowało:
- sześciu wnoszących skargę producentów wspólnotowych, z których pięciu w pełni współpracowało z Komisją w dochodzeniu, natomiast szósty – włoska firma Pietra – popierała postępowanie, jednak nie odpowiedziała wyczerpująco na kwestionariusz;
- sześciu innych producentów, którzy nie wspierali przemysłu wspólnotowego ani nie współpracowali z Komisją.
(55) Kwestionariusz wysłano także do tych pozostałych producentów, jednak żaden z nich nie podjął współpracy.
Inni producenci rozpatrywanego produktu nie ujawnili się Komisji Europejskiej.
3.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(56) W okresie dochodzenia produkcja pięciu producentów wspólnotowych, którzy w pełni współpracowali w dochodzeniu wyniosła 797456 ton. Wielkość ta odpowiada 70 % całkowitej produkcji we Wspólnocie, w związku z czym spółki te stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
4.
Zużycie wspólnotowe
(57) Informacje dotyczące przywozu pochodziły z danych Eurostatu dotyczących wielkości i wartości przywozu produktów objętych kodami CN ex73041010, ex73041030, 73043199, 73043991 i 73043993.
Dane na temat przemysłu wspólnotowego uzyskano ze zweryfikowanych kwestionariuszy, wypełnionych przez pięciu współpracujących producentów wspólnotowych.
(58) Domniemane zużycie wspólnotowe, tj. sprzedaż przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty oraz sprzedaż przez pozostałych producentów wspólnotowych we Wspólnocie, a także przywóz ze wszystkich państw trzecich, pokazuje, że zużycie rozpatrywanego produktu we Wspólnocie wzrosło z 1104619 ton w 1999 r. do wielkości maksymalnej 1233357 ton w 2001 r.
W OD zużycie spadło do 1103805 ton, czyli wielkości nieco niższej niż w 1999 r.
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Zużycie wspólnotowe (w tonach) _BAR_ 1104619 _BAR_ 1130410 _BAR_ 1233357 _BAR_ 1103805 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 112 _BAR_ 100 _BAR_
5.
Przywóz do Wspólnoty z rozpatrywanych krajów
5.1.
Łączna ocena wpływu rozpatrywanego przywozu
(59) Najpierw zbadano, czy przywóz z Chorwacji i Ukrainy powinno się rozpatrywać łącznie, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(60) Rozwój przywozu w rozpatrywanych krajach, jeśli chodzi o wielkość i udział w rynku, kształtował się następująco:
Wielkość przywozu (w tonach) _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Ukraina _BAR_ 103477 _BAR_ 22996 _BAR_ 37353 _BAR_ 37683 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 22 _BAR_ 36 _BAR_ 36 _BAR_
Chorwacja _BAR_ 30072 _BAR_ 24646 _BAR_ 23893 _BAR_ 23001 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 79 _BAR_ 76 _BAR_
Rozpatrywane kraje razem _BAR_ 133549 _BAR_ 47642 _BAR_ 61246 _BAR_ 60684 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 36 _BAR_ 46 _BAR_ 45 _BAR_
Udział w rynku przywozu _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Ukraina _BAR_ 9,4% _BAR_ 2,0% _BAR_ 3,0% _BAR_ 3,4% _BAR_
Chorwacja _BAR_ 2,7% _BAR_ 2,2% _BAR_ 1,9% _BAR_ 2,1% _BAR_
Rozpatrywane kraje razem _BAR_ 12,1% _BAR_ 4,2% _BAR_ 5,0% _BAR_ 5,5% _BAR_
Przywóz z innych państw _BAR_ 24,1% _BAR_ 27,5% _BAR_ 31,2% _BAR_ 29,9% _BAR_
(61) Stwierdzono, że marginesy dumpingu ustalone (motyw 25 i 50) w odniesieniu do przywozu z każdego z rozpatrywanych krajów plasują się poniżej minimalnych wartości progowych określonych w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto, pomimo stosowanych środków, wielkość przywozu z każdego z tych państw w okresie dochodzenia nie była znikoma i wynosiła odpowiednio 2,1 % dla Chorwacji i 3,4 % dla Ukrainy.
Udział całego przywozu w OD wyniósł od 5,9 % w przypadku Chorwacji do 9,6 % w przypadku Ukrainy.
(62) Stwierdzono, że łączna ocena jest odpowiednia w sytuacji, gdy istnieje konkurencja między przywozem pochodzącym z obu tych państw oraz między przywozem z tych państw a produktem wspólnotowym.
Dowodem tego jest fakt, że ponownie, mimo obowiązujących środków, ceny produktów z obu tych państw w okresie dochodzenia nadal znacząco podcinały ceny przemysłu wspólnotowego oraz że bezszwowe rury i przewody pochodzące z tych państw są sprzedawane poprzez podobne kanały sprzedaży.
Ponadto dochodzenie wykazało, że produkt przywożony z obu państw ma takie same właściwości fizyczne i chemiczne co produkt podobny.
Poza tym przywóz z obu rozpatrywanych państw powielał tendencje cenowe produktu podobnego (patrz: motyw 67 i 74 poniżej).
(63) Jeden eksporter chorwacki twierdził, że przywozy z Chorwacji nie powodują żadnej szkody, ponieważ udział rynku chorwackiego jest minimalny, więc łączna ocena jest nieuzasadniona.
Jak stwierdzono powyżej, przywozy z Chorwacji w OD bez wątpienia przekraczały poziom minimalny i nie były nieznaczne.
Prawdą jest, że na początku rozpatrywanego okresu nastąpił znaczny spadek przywozu z Ukrainy, jednak należy stwierdzić, że następnie przywóz z obu państw wykazywał bardzo podobną tendencję.
(64) Z tych powodów przyjmuje się, że spełnione zostały wszystkie kryteria określone w art. 3 ust. 4 i przywóz z Chorwacji i Ukrainy należy oceniać łącznie.
5.2.
Udział w rynku rozpatrywanego przywozu
(65) Jak wykazano powyżej, w 2000 r. po wprowadzeniu środków udział w rynku przywozu z rozpatrywanych państw spadł znacząco z 12,1 % w 1999 r. do 4,2 % w 2000 r., a następnie stale wzrastał do 5,5 % w OD.
5.3.
Ceny przywozu i podcinanie cen
(66) W celu porównania cen sprzedaży we Wspólnocie w OD zestawiono ceny przemysłu wspólnotowego z cenami producentów eksportujących z rozpatrywanych państw.
Porównano ceny po odliczeniu zniżek i upustów.
Ceny przemysłu wspólnotowego skorygowano do cen ex-works, zaś za ceny przywozu przyjęto ceny cif na granicy, z opłaconym cłem przywozowym, z nieopłaconym cłem antydumpingowym, z korektą w odniesieniu do poziomu kosztów transportu i kosztów manipulacyjnych, na podstawie informacji zebranych podczas dochodzenia, pochodzących w dużej mierze od współpracujących importerów niepowiązanych.
(67) Porównanie wykazało, że w OD rozpatrywany produkt był sprzedawany na terenie Wspólnoty po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego o wartość procentową ustaloną w odniesieniu do cen przemysłu wspólnotowego wynoszącą: 34,1 % dla Ukrainy i 23,3 % dla Chorwacji.
Wartość podcięcia cenowego, która w przypadku przywozu z Ukrainy wynosi 10 %, a w przypadku przywozu z Chorwacji – 6,5 % jest znacząca, nawet uwzględniając cła antydumpingowe.
Należy zauważyć, że średnie ceny przywozu wzrosły od 2000 r. do OD w sposób przedstawiony poniżej, co jest zgodne z całościowym rozwojem cen na rynku UE.
Jednakże, czego dowodzą dane przytoczone w motywie 74 poniżej, ceny przywozu z rozpatrywanych państw nie wzrosły tak bardzo jak ceny przemysłu wspólnotowego.
Ceny przywozu, bez opłaconego cła (EUR/tonę) _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Ukraina _BAR_ 332 _BAR_ 341 _BAR_ 433 _BAR_ 449 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 130 _BAR_ 135 _BAR_
Chorwacja _BAR_ 461 _BAR_ 465 _BAR_ 516 _BAR_ 523 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 112 _BAR_ 113 _BAR_
Średnia dla Ukrainy i Chorwacji _BAR_ 361 _BAR_ 405 _BAR_ 466 _BAR_ 477 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 129 _BAR_ 132 _BAR_
6.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(68) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, badanie wpływu przywozu dumpingowego na przemysł wspólnotowy obejmowało ocenę wszystkich czynników i wskaźników ekonomicznych mających wpływ na sytuację przemysłu od 1999 r. (rok wyjściowy) dla OD.
(69) Dane przemysłu wspólnotowego prezentowane poniżej to sumaryczne informacje zebrane od pięciu współpracujących producentów wspólnotowych.
6.1.
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(70) Rozwój produkcji, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych przedstawia się następująco:
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tonach) _BAR_ 710029 _BAR_ 911669 _BAR_ 928231 _BAR_ 797456 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 128 _BAR_ 131 _BAR_ 112 _BAR_
Moce produkcyjne (w tonach) _BAR_ 1117881 _BAR_ 1183067 _BAR_ 1140304 _BAR_ 1094548 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 102 _BAR_ 98 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 63,5% _BAR_ 77,1% _BAR_ 81,4% _BAR_ 72,9% _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 121 _BAR_ 128 _BAR_ 115 _BAR_
(71) Jak wynika z powyższej tabeli, produkcja w okresie od 1999 do 2001 r. wzrastała do wielkości szczytowych w 2001 r., a następnie znacząco spadła w OD.
Mimo wzrostu sprzedaży przeznaczonej na wywóz, który w pewnej mierze zrekompensował spadek sprzedaży we Wspólnocie, zmniejszenie produkcji i spadek możliwości produkcyjnych w OD był nieunikniony.
6.2.
Zapasy
(72) Poniższe dane dotyczą wolumenu zapasów na koniec każdego okresu.
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (w tonach) _BAR_ 38753 _BAR_ 49620 _BAR_ 49062 _BAR_ 59287 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 128 _BAR_ 127 _BAR_ 153 _BAR_
(73) W rozpatrywanym okresie zapasy wzrosły.
Należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy wytwarza rozpatrywany produkt głównie na zamówienie.
Z tego względu wielkość zapasów utrzymywanych przez przemysł wspólnotowy nie może być bardzo istotnym wskaźnikiem w ocenie sytuacji tego przemysłu.
Jednakże ustalono, że wzrost zapasów jest również spowodowany zmniejszeniem sprzedaży i udziału w rynku przemysłu wspólnotowego.
6.3.
Wolumen sprzedaży, udziały w rynku, wzrost i średnie ceny jednostkowe we Wspólnocie
(74) Poniższe dane dotyczą sprzedaży przemysłu wspólnotowego niezależnym nabywcom we Wspólnocie.
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Wolumen sprzedaży (w tonach) _BAR_ 516529 _BAR_ 573136 _BAR_ 576850 _BAR_ 504317 _BAR_
Indeks (1999=100) _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 112 _BAR_ 98 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 46,8% _BAR_ 50,7% _BAR_ 46,8% _BAR_ 45,7% _BAR_
Indeks (1999=100) _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_
Średnie ceny sprzedaży (EUR/za tonę) _BAR_ 576 _BAR_ 589 _BAR_ 659 _BAR_ 696 _BAR_
Indeks (1999=100) _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 114 _BAR_ 121 _BAR_
(75) Wolumen sprzedaży przemysłu wspólnotowego w latach 1999–2001 wzrósł o 12 %, a następnie, w OD, znacząco spadł do poziomu poniżej wielkości z 1999 r.
Rozwój wolumenu sprzedaży należy rozpatrywać, mając na uwadze poziom zużycia, który w tym samym okresie, w latach 1999–2001 wzrósł o 12 %, a następnie w OD – spadł.
Jednakże w okresie od 2001 r. do OD popyt nie zmniejszył się tak znacząco jak wolumen sprzedaży.
(76) Po wprowadzeniu środków w 2000 r. przemysł wspólnotowy mógł odzyskać utracony udział w rynku.
W latach 1999–2000 udział w rynku przemysłu wspólnotowego wzrósł z 46,8 % do 50,7 % zużycia we Wspólnocie.
Jednakże po okresie stosunkowego wzrostu, udział w rynku przemysłu wspólnotowego ponownie spadł.
Od 2000 r. do OD, gdy przywozy dumpingowe ponownie przeniknęły na rynek wspólnotowy, udział ten spadł do 45,7 %.
(77) Wobec wzrastającego przywozu od 2000 r. i spadku sprzedaży we Wspólnocie od 2001 r. przemysł wspólnotowy nie mógł zwiększyć produkcji wytwarzanego produktu.
Przeciwnie, w okresie dochodzenia został zmuszony do ograniczenia możliwości produkcyjnych i siły roboczej, ponieważ wzrost wywozu przemysłu wspólnotowego nie zrekompensował zmniejszonej sprzedaży na rynku wspólnotowym.
(78) W rozpatrywanym okresie wzrosły średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Jednakże, jak szczegółowo opisano w poniższym ustępie, wyższe ceny nie mogły przełożyć się na odpowiednią rentowność.
6.4.
Rentowność
(79) Pojęcie zysku w znaczeniu używanym poniżej to zysk przed opodatkowaniem, odpowiadający zyskowi uzyskanego ze sprzedaży rozpatrywanego produktu na rynku wspólnotowym.
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Zyski ze sprzedaży w WE _BAR_ -7,8% _BAR_ 0,1% _BAR_ 0,3% _BAR_ -0,1% _BAR_
(80) Po nałożeniu środków antydumpingowych dotyczących przywozu bezszwowych rur i przewodów pochodzących z Chorwacji i Ukrainy, przemysł wspólnotowy mógł, czego dowodzą powyższe dane, zwiększyć ceny i w latach 2000 i 2001 osiągnąć wartości bliskie progowi rentowności.
Jednakże przemysł wspólnotowy nie był w stanie osiągnąć poziomu zysku, jakiego oczekiwano przy braku przywozu dumpingowego (tj. 5 %) i jaki określono w rozporządzeniu nakładającym aktualnie obowiązujące środki.
Co więcej w OD poziom zysku spadł poniżej progu rentowności.
Przyczyną takiego spadku, pomimo wyższych cen sprzedaży, był wzrost kosztów surowców i jednostkowych kosztów robocizny, które zanotowano mimo spadku zatrudnienia w tamtym okresie.
Ze względu na konkurencję spowodowaną tanim przywozem dumpingowym, przemysł wspólnotowy nie mógł, co powinno było nastąpić, przenieść tych kosztów na swoich nabywców.
(81) Po krótkotrwałej tendencji wzrostowej, jaka miała miejsce w latach 2000 i 2001, sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego w OD ponownie uległa pogorszeniu, co zbiegło się w czasie ze wzrostem przywozów dumpingowych z Chorwacji i Ukrainy.
Poziom zysku osiągnięty w 2001 r. był bliski progowi rentowności, ale daleki od poziomu, który umożliwiałby wystarczające reinwestowanie zysków.
6.5.
Dochód z inwestycji, przepływy pieniężne, inwestycje i możliwość zdobywania kapitału
(82) W poniższej tabeli przedstawiono tendencje związane ze zwrotem nakładów, przepływami pieniężnymi i inwestycjami.
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Dochód z inwestycji _BAR_ -13% _BAR_ 0% _BAR_ 1% _BAR_ 0% _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 202 _BAR_ 204 _BAR_ 198 _BAR_
Przepływy pieniężne _BAR_ -13978142 _BAR_ 5273981 _BAR_ 5910373 _BAR_ 4959440 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 238 _BAR_ 242 _BAR_ 235 _BAR_
Inwestycje _BAR_ 19320730 _BAR_ 32691925 _BAR_ 33056929 _BAR_ 21087534 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 169 _BAR_ 171 _BAR_ 109 _BAR_
(83) Powyższe dane dotyczące dochodów z inwestycji w dużej mierze odzwierciedlają dane związane z rentownością.
W latach 1999–2000 dochód z inwestycji wzrósł, by ponownie spaść w OD.
Przepływy pieniężne wykazują tendencję zbliżoną do zyskowności, czyli najwyższe wartości osiągają w 2001 r., aby potem ponownie spaść.
W zakresie, w jakim rozpatrywany produkt nie przekracza 1% całkowitego obrotu producentów wspólnotowych, a producenci wspólnotowi wykorzystują swoje linie produkcyjne do wytwarzania wielu innych produktów ze stali, należy uznać, że powyższe liczby jako takie nie mają większego znaczenia.
Jednakże pokazują one, że dwóch współpracujących producentów wspólnotowych, którzy wytwarzali rozpatrywany produkt na znacznie większą skalę niż pozostali producenci wspólnotowi, wykazuje tendencje podobne do zilustrowanych w tabeli dotyczącej zwrotu nakładów, przepływów pieniężnych i inwestycji.
(84) Po nałożeniu środków antydumpingowych w 2000 r. przemysł wspólnotowy dokonał pewnych inwestycji.
Jednakże, jak ustalono, te inwestycje w większości dotyczyły wymiany maszyn.
Inwestycje w OD spadły znacząco w porównaniu do poprzednich dwóch lat.
(85) Zdolność przemysłu wspólnotowego do zwiększania kapitału pochodzącego od zewnętrznych dostawców środków finansowych lub ze spółek macierzystych nie została jednak znacząco zakłócona w tym okresie, ponieważ rozpatrywany produkt stanowi mniej niż 1% całkowitego obrotu producentów wspólnotowych, a ci wykorzystują swoje linie produkcyjne do wytwarzania wielu innych produktów ze stali.
6.6.
Zatrudnienie, wydajność i płace
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ OD _BAR_
Ilość pracowników _BAR_ 2583 _BAR_ 2776 _BAR_ 2622 _BAR_ 2472 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 102 _BAR_ 96 _BAR_
Wydajność (ton/pracownika) _BAR_ 275 _BAR_ 328 _BAR_ 354 _BAR_ 323 _BAR_
Indeks 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 119 _BAR_ 129 _BAR_ 117 _BAR_
Indeks PŁAC 1999 r. = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 106 _BAR_ 105 _BAR_
(86) Jak wynika z powyższych danych, w latach 2000 i 2001 wraz ze wzrostem produkcji w tym okresie, przemysł wspólnotowy zwiększył wydajność i ilość pracowników.
Jednakże w OD ilość pracowników znacząco spadła i osiągnęła poziom niższy niż w 1999 r.
Także wydajność spadła wraz ze znaczącym spadkiem produkcji.
(87) W rozpatrywanym okresie płace były stosunkowo stabilne i zmieniały się tylko o stopień inflacji.
6.7.
Powrót do poziomu sprzed dumpingu
(88) Po wprowadzeniu środków antydumpingowych w 2000 r. przemysł wspólnotowy mógł odzyskać utracony udział w rynku i osiągnąć bardziej zrównoważony poziom średnich cen sprzedaży.
Mimo to od 2001 r. nastąpiło ponowne pogorszenie wyników finansowych przemysłu wspólnotowego.
Dlatego należy uznać, że Wspólnota nie powróciła do poziomu sprzed dumpingu.
6.8.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(89) Marginesy dumpingu podano w części dotyczącej dumpingu (motywy 25 i 50).
Te obliczone marginesy wyraźnie przekraczają poziom minimalny.
Co więcej, biorąc pod uwagę wolumen i cenę przywozów dumpingowych, wpływu rzeczywistego marginesu dumpingu nie można uznać za nieznaczny.
6.9.
Wnioski w sprawie szkody
(90) Przypomina się, że po nałożeniu środków antydumpingowych na przywozy rozpatrywanego produktu z Chorwacji i Ukrainy, przemysł wspólnotowy natychmiast odzyskał zaufanie.
Średnie ceny sprzedaży wspólnotowej w latach 1999–2001 wzrosły o 14 %, podobnie jak wielkości sprzedaży we Wspólnocie i produkcja w tym samym okresie.
Ta sytuacja spowodowała, że przemysł mógł poczynić w tym czasie konieczne inwestycje i zatrudnić więcej siły roboczej.
(91) Jednakże w OD sytuacja uległa znaczącemu pogorszeniu.
Od 2001 r. do OD sprzedaż we Wspólnocie zmalała o 12 %, powodując konieczność istotnego dostosowania do tej zmiany przemysłu wspólnotowego poprzez zmniejszenie produkcji, mocy produkcyjnych i zatrudnienia.
W okresie od 2001 r. do OD udział w rynku przemysłu wspólnotowego nadal spadał do poziomu niższego niż notowany w 1999 r.
Tendencję spadkową w OD potwierdza także mniejsze wykorzystanie mocy produkcyjnych, stagnacja płac i zwiększony poziom zapasów, co przypomina sytuację, w jakiej przemysł ten znalazł się w 1999 r., kiedy przywóz z rozpatrywanych krajów nie był jeszcze objęty środkami antydumpingowymi.
(92) Tę tendencję widać także w rozwoju inwestycji, zwrocie nakładów i przepływach pieniężnych.
Po nieznacznej poprawie w latach 2000–2001, którą trudno było uznać za satysfakcjonującą, gdyż zwrot nakładów wyniósł zaledwie 1 % a ujemne przepływy pieniężne zaledwie zaczęły osiągać wartości dodatnie, w okresie dochodzenia nastąpiło ponowne pogorszenie sytuacji.
To, że zdolność spółek do zdobywania kapitału nie uległa pogorszeniu wynika z faktu, że spółki te wchodzą w skład większych grup przedsiębiorstw, w związku z czym tego czynnika nie można uznać za realny w sektorze rozpatrywanego produktu.
(93) Jeśli chodzi o sytuację finansową przemysłu wspólnotowego, to w 1999 r. uległa ona poprawie i przemysł przestał przynosić straty, jednak w latach 2000 i 2001 osiągnął ledwie próg rentowności, by ponownie przynosić straty w OD.
(94) Jak widać w powyższym zestawieniu, początkowo po nałożeniu środków antydumpingowych w 1999 r. wskaźniki uległy poprawie, jednak w OD wszystkie, za wyjątkiem cen sprzedaży, ponownie pogorszyły się, co jednoznacznie wskazuje na szkodliwość dumpingu.
(95) Stały wzrost cen sprzedaży, jaki miał miejsce w całym rozpatrywanym okresie, nie mógł zaowocować satysfakcjonującym zyskiem, gdyż w całości pochłonęły go rosnące koszty produkcji, zwłaszcza duże koszty surowca i pracy w przeliczeniu na jednostkę.
Poza tym ze względu na zalewający rynek tani przywóz dumpingowy, przemysł wspólnotowy nie mógł, co powinno było nastąpić, przenieść tych wzrastających kosztów na nabywcę.
W związku z powyższym zysk w przemyśle wspólnotowym zmniejszył się i, spadając w OD poniżej progu rentowności.
(96) Mając na uwadze powyższe, uznaje się, że w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego przemysł wspólnotowy doznał w OD istotnej szkody.
D. TRWAŁY CHARAKTER ZMIAN OKOLICZNOŚCI I PRAWDOPODOBIEŃSTWO DALSZEGO WYSTĘPOWANIA DUMPINGU I SZKODY
(97) Pierwotne środki wygasną z dniem 18 lutego 2005 r. W związku z tym, zgodnie z art. 11 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy wygaśnięcie istniejących środków spowoduje dalszy dumping i trwanie szkody. Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, sprawdzono także czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy znacznej zmianie i czy zmianę tę można zasadnie uznać za trwałą.
(98) Ustalono, że rozpatrywany produkt w OD nadal podlegał dumpingowi na rynku wspólnotowym (motywy 25 i 50).
W tym względzie marginesy dumpingu rozpatrywanego produktu pochodzącego z każdego z państw objętych dochodzeniem były zbliżone do marginesów dumpingu stwierdzonych w pierwotnym dochodzeniu.
Poza tym rozpatrywane państwa mają olbrzymie możliwości produkcyjne, których nie wykorzystały w okresie dochodzenia.
Stwierdzono także, że na rynku wspólnotowym nadal sprzedawano znaczące ilości przywozu z Chorwacji i Ukrainy i że ich udział w rynku od 2000 r. stale wzrastał.
To dowodzi wyraźnego zainteresowania eksporterów z Chorwacji i Ukrainy rynkiem wspólnotowym.
Mając na uwadze wszystkie powyższe ustalenia, uznaje się, że nie ma powodu, by wątpić, że stwierdzony poziom dumpingu ma charakter trwały i że po wygaśnięciu pierwotnych środków istnieje duże prawdopodobieństwo trwania dumpingu.
(99) Pomimo, że przemysł wspólnotowy do pewnego stopnia powrócił do stanu, jaki istniał przed wystąpieniem dumpingu związanego z przywozem między innymi z Chorwacji i Ukrainy, ustalono, że w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego, nadal odnosi on poważne szkody.
Marginesy szkody stwierdzone w dochodzeniu wzrosły w stosunku do wartości ustalonych w dochodzeniu pierwotnym, ponieważ przywóz dumpingowy, mimo ogólnoświatowego wzrostu kosztów, nadal znacząco podcinał ceny przemysłu wspólnotowego.
Biorąc pod uwagę wpływ przywozu dumpingowego na rentowność (motyw 79) i udział w rynku przemysłu wspólnotowego (motyw 74), które zanotowały ponowny spadek w okresie od 2001 r. do OD, stwierdza się, że okoliczności prowadzące do powstania szkody mają trwały charakter i że wygaśnięcie pierwotnych środków z dużym prawdopodobieństwem spowoduje kontynuację szkody.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(100) W bieżącym dochodzeniu sprawdzono również, czy związek przyczynowy między przywozem dumpingowym z Chorwacji i Ukrainy a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, stwierdzony w poprzednim dochodzeniu, nadal istnieje.
Oprócz przywozu dumpingowego zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy niesłusznie nie przypisano przywozowi dumpingowemu szkodliwych skutków spowodowanych tymi innymi czynnikami.
(101) Mimo obowiązujących środków, które początkowo doprowadziły do zmniejszenia przywozu w 2000 r., producenci eksportujący z Chorwacji i Ukrainy zwiększyli następnie swój udział w rynku wspólnotowym z 4,2 % do 5,5 % w rozpatrywanym okresie.
Nawet w okresie spadku zużycia, który nastąpił od roku 2001 do OD, producenci ci nadal zwiększali swój udział w rynku.
Jednocześnie, w okresie od 2000 r. do OD, przemysł wspólnotowy tracił udziały w rynku.
W OD zmuszony był znacznie ograniczyć produkcję i zanotował spadek rentowności.
Zwiększenie przywozu z rozpatrywanych państw, które znacząco podcięło ceny przemysłu wspólnotowego oraz pogarszająca się sytuacja w tym przemyśle zbiegły się w czasie.
Z tego względu te przywozy nadal działały na szkodę przemysłu wspólnotowego.
(102) Na szkodę przemysłu wspólnotowego mógł także działać przywóz z innych państw trzecich, takich jak Republika Czeska, Polska i Republika Słowacka, które w okresie dochodzenia nie były jeszcze członkami Wspólnoty, a także przywóz z Rumunii i Rosji.
(103) Należy przypomnieć, że w całym rozpatrywanym okresie w przywozie z wyżej wymienionych pięciu państw obowiązywały zobowiązania i był on obłożony cłami antydumpingowymi w wysokości od 9,8 % do 38,2 %.
Obecnie trwa przegląd obowiązujących środków antydumpingowych dotyczących przywozu z Rosji i Rumunii (motyw 4).
(104) W okresie dochodzenia przywóz z Rosji stanowił 3,3 % udziału w rynku.
Średnia cena przywozu, włącznie z cłem antydumpingowym, dla tego przywozu była około 20 % niższa od ceny przywozu z Chorwacji i Ukrainy.
Biorąc pod uwagę poziom cen przywozu z Rosji, można uznać, że przywóz ten przyczynił się do powstania szkody.
Jednakże uwzględniając udział w rynku, który w przypadku tego przywozu był niższy niż w przypadku rozpatrywanych państw, przywóz z Rosji nie mógł być jedyną przyczyną szkody, jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
W OD przywóz z Rumunii stanowił 3,5 % udziału w rynku.
Ceny przywozu z Rumunii włącznie z cłami antydumpingowymi są wyższe od cen przywozu z Chorwacji i Ukrainy, ale niższe od cen przemysłu wspólnotowego.
Z tego względu należy stwierdzić, że ten przywóz także mógł przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Jednakże uznaje się, że żadne możliwe skutki przywozu z Rosji i Rumunii nie byłby tak wielkie, aby zmienić opinię, że bez wątpienia istnieje rzeczywisty i istotny związek przyczynowy między przywozem dumpingowym bezszwowych rur i przewodów z Chorwacji i Ukrainy a istotnymi szkodami, jakie ponosi z tego tytułu przemysł wspólnotowy.
(105) Ceny przywozu łącznie z cłem antydumpingowym z byłych państw ubiegających się o członkostwo, takich jak Polska, Republika Czeska i Słowacja, także były znacznie wyższe niż ceny przywozu z Chorwacji i Ukrainy, ale niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego.
Ich sumaryczny udział w rynku w OD wyniósł 14,2 %.
Aczkolwiek ten przywóz także mógł się przyczynić do powstania szkody, z jego poziomu cenowego można wnioskować, że udział wspomnianego przywozu w powstaniu szkody był niewielki.
(106) Mając na uwadze, że przywóz z Chorwacji i Ukrainy znacząco podcina ceny przemysłu wspólnotowego, nie ma przesłanek potwierdzających to, że wyżej wspomniany przywóz, który w większości przypadków w mniejszym stopniu podcinał ceny wspólnotowe, mógł naruszyć związek przyczynowy między przywozem dumpingowym z Chorwacji i Ukrainy a istotną szkodą, jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
(107) Przywóz z niektórych państw trzecich w OD stanowił sumarycznie 8,9 % udziału w rynku.
Mając na uwadze, że w tym przypadku poziom cen w wystarczającym stopniu przewyższał ceny przemysłu wspólnotowego, nie ma przesłanek wskazujących na naruszenie przez ten przywóz związku przyczynowego między przywozem dumpingowym z Chorwacji i Ukrainy a istotną szkodą, jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
(108) Problemy związane z wzrostem cen surowców, powodującym konieczność maksymalnego podwyższenia cen, dotyczyły także kilku innych producentów wspólnotowych, którzy nie współpracowali w dochodzeniu.
Nie znaleziono przesłanek wskazujących na możliwość działania na szkodę przemysłu wspólnotowego ze strony tych producentów.
(109) Od 2001 r. zużycie we Wspólnocie spada.
Jednakże spadek sprzedaży wspólnotowej był niższy niż spadek zużycia a przemysł wspólnotowy stracił udział w rynku, podczas gdy rozpatrywane państwa zwiększyły swój udział w rynku wspólnotowym w tym okresie.
Dlatego uznaje się, że ten czynnik nie mógł naruszyć związku przyczynowego między przywozem dumpingowym z Chorwacji i Ukrainy a znaczną szkodą, jakiej doznał przemysł wspólnotowy.
W toku dochodzenia nie znaleziono innych czynników, które mogłyby przyczynić się do powstania szkody.
(110) Na podstawie powyższej analizy wpływu wszystkich znanych czynników na sytuację w przemyśle wspólnotowym, stwierdza się, że ustalony w pierwotnym dochodzeniu związek przyczynowy między przywozem dumpingowym z Chorwacji i Ukrainy a znaczną szkodą, jakiej doznał przemysł wspólnotowy, nie został naruszony.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Kwestie ogólne
(111) Zbadano, czy istnieją istotne powody do stwierdzenia, że utrzymanie ceł antydumpingowych na przywóz z rozpatrywanych państw byłoby wbrew interesom Wspólnoty.
Komisja przesłała kwestionariusze importerom i użytkownikom przemysłowym.
Wypełniony kwestionariusz odesłał jeden importer, firma Comercial de Tubos, S.A. z Hiszpanii.
(112) Żaden z użytkowników przemysłowych nie odpowiedział na kwestionariusz.
W dochodzeniu nie ujawnił się żaden dostawca.
Poniższe wnioski opracowano na podstawie informacji otrzymanych od współpracujących stron.
(113) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu uznano, iż przyjęcie środków nie jest wbrew interesowi Wspólnoty.
Ponadto, fakt że obecne dochodzenie ma formę przeglądu, czyli analizuje sytuację, w której istnieją już środki antydumpingowe, pozwala na ocenę wszelkich nieuzasadnionych, negatywnych wpływów obecnych środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(114) Przypomina się, że przemysł wspólnotowy stanowi pięciu producentów zajmujących się wytwarzaniem i sprzedażą bezszwowych przewodów i rur i zatrudniających w tym celu około 2470 pracowników.
Przypomina się również, że wskaźniki ekonomiczne wspomnianego wyżej przemysłu wspólnotowego wykazały pogorszenie się wyników finansowych w okresie dochodzenia.
Mimo rosnącego w latach 2000–2001 zużycia bezszwowych przewodów i rur we Wspólnocie, które jednakże w OD ponownie spadło, przemysł wspólnotowy nie zdołał osiągnąć stabilności finansowej.
(115) W latach 2000–2001 przemysł rzeczywiście częściowo powrócił do poprzedniego stanu, jednak w panującej sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego wyraźnie widać, że środki antydumpingowe działałyby w interesie tego przemysłu.
3.
Interes importerów niepowiązanych
(116) Importer współpracujący nie sprzeciwiał się dalszemu obowiązywaniu środków antydumpingowych.
Inni importerzy, przywożący rozpatrywany produkt z Chorwacji i Ukrainy, nie zgłosili żadnych uwag.
(117) Celem środków antydumpingowych jest przywrócenie uczciwego handlu.
Nie mają one zakazywać przywozu lub hamować działalności importerów we Wspólnocie.
Przeciwnie, wszelkie proponowane środki zostaną ustanowione na poziomie umożliwiającym kontynuację przywozu w przyszłości, ale po cenach, które nie będą dumpingowe lub szkodliwe, w zależności do tego, która wartość będzie niższa.
(118) Ponieważ przywozy po uczciwych cenach nadal będą dopuszczane na rynek wspólnotowy, z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że nałożenie środków antydumpingowych na przywozy dumpingowe nie spowoduje ustania tradycyjnej działalności przywozowej.
4.
Interes dostawców
(119) W dochodzeniu nie ujawnił się żaden dostawca.
W związku z tym uznano, że brak jest istotnych powodów, dla których w interesie dostawców nie leżałoby nałożenie środków antydumpingowych.
5.
Interes użytkowników
(120) W poprzednim dochodzeniu stwierdzono, że wszelkie skutki cenowe środków antydumpingowych nie będą znacząco wpływać na użytkowników.
Wniosek ten oparto na założeniu, że przewody i rury bezszwowe stanowią niewielką część wszystkich kosztów ponoszonych przez użytkowników przemysłowych (łącznie z przemysłem chemicznym i petrochemicznym, elektrowniami oraz przemysłem samochodowym i budowlanym).
Ponieważ nie otrzymano żadnych informacji, które zmieniałyby poprzednie ustalenia i w związku z brakiem współpracy ze strony użytkowników w poprzednim dochodzeniu, oczekuje się, że w przypadku odbiorców przemysłowych ewentualne skutki cenowe wynikające z zastosowania środków antydumpingowych będą nieznaczne.
6.
Konkurencja
(121) Należy zauważyć, że w decyzji Komisji 2003/382/WE [9], ustalono, iż niektórzy producenci Wspólnoty do 1995 r. uczestniczyli w porozumieniu antykonkurencyjnym dotyczącym części rozpatrywanego produktu.
W związku z tym żadne praktyki antykonkurencyjne nie wpływały na pierwotne dochodzenie, które trwało od 1 listopada 1997 r. do 31 października 1998 r. (z okresem rozpatrywanym od 1 stycznia 1997 r. do końca OD), ani na obecny przegląd dochodzenia.
7.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(122) Utrzymanie środków antydumpingowych wobec bezszwowych przewodów i rur pochodzących z danych krajów będzie zdecydowanie w interesie Wspólnoty.
Oczekuje się, że wpływ na ceny przewodów bezszwowych w przypadku importerów/podmiotów gospodarczych i odbiorców przemysłowych będzie marginalny.
(123) Mając na uwadze powyższe fakty, należy stwierdzić, że nie ma istotnych powodów, żeby nie nakładać ceł antydumpingowych na przywóz bezszwowych przewodów i rur pochodzących z rozpatrywanych krajów.
G. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom likwidacji szkody
(124) Uwzględniając wnioski dotyczące dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty, należy nałożyć środki zapobiegające dalszej szkodzie, jaką wyrządza przemysłowi wspólnotowemu przywóz dumpingowy.
(125) Zastosowane środki powinny być wystarczające do usunięcia szkody powstałej w wyniku takiego przywozu, ale nie powinny przekraczać stwierdzonego marginesu dumpingu.
Przy obliczaniu wysokości cła, która usunęłaby skutki szkodliwego dumpingu, wzięto pod uwagę, że wszelkie zastosowane środki powinny umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie jego kosztów produkcji i uzyskanie takiego łącznego zysku przed opodatkowaniem, jaki realnie osiągnąłby przemysł tego typu w tym sektorze z tytułu sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie w warunkach normalnej konkurencji, tj. przy braku przywozu dumpingowego.
Marża zysku przed opodatkowaniem zastosowana w tych obliczeniach wyniosła 5 % obrotu.
Jest to ta sama wielkość co zastosowana w pierwotnym postępowaniu, ponieważ nie istniały przesłanki do jej zmiany ani nie zgłoszono takiej potrzeby.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego niewyrządzającą szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Cenę niewyrządzającą szkody uzyskano, dodając do kosztu produkcji pięcioprocentową marżę zysku.
(126) Następnie, na podstawie porównania ważonej średniej ceny przywozu, ustalonej dla celów obliczeń cen podcinających, ze średnią ceną niewyrządzającą szkody, ustalono niezbędną podwyżkę ceny.
Różnicę między porównanymi w ten sposób cenami przedstawiono jako odsetek średniej wartości cif dla przywozu.
2.
Zmienione środki
(127) W świetle powyższych informacji przyjmuje się, że cła antydumpingowe w przywozie rozpatrywanego produktu, pochodzącego z Chorwacji i Ukrainy powinny zostać zmienione.
Nowe cła antydumpingowe powinny zostać ustalone na poziomie odzwierciedlającym stwierdzone marginesy szkody, ponieważ marginesy dumpingu we wszystkich spółkach chorwackich i ukraińskich były wyższe niż obliczone marginesy szkody.
Ze względu na wysoki poziom współpracy (powyżej 80% w przypadku wywozu rozpatrywanego produktu z Ukrainy do Wspólnoty), końcowy margines dla Ukrainy należy ustalić na tym samym poziomie, co dla współpracujących producentów eksportujących: Niżniednieprowskiej Walcowni Przewodów OJSC (NTRP) oraz nikopolskiej fabryki przewodów CJSC "Nikotube".
(128) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu ustalono na podstawie ustaleń bieżącego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych spółek ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego, które ma zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw") stosuje się zatem wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z rozpatrywanego kraju i produkowanych przez spółki, czyli wspomniane konkretne osoby prawne.
Przywożone produkty wytwarzane przez inne przedsiębiorstwa, niewskazane z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z tymi wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i zostaną objęte stawką celną dla "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(129) Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro J-79 5/16
B-1049 Bruksela
[10] załączając wszystkie odnośne informacje, w szczególności dotyczące zmian działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, związane ze zmianą nazwy lub podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą.
W razie potrzeby rozporządzenie zostanie stosownie zmienione i uzupełnione o wykaz przedsiębiorstw objętych indywidualną stawką celną.
(130) Cła antydumpingowych proponowane we wniosku:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines likwidujący szkodę _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Chorwacja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 38,8 % _BAR_ 38,9 % _BAR_ 38,8 % _BAR_
Ukraina _BAR_ Dniepropietrowska Fabryka Przewodów (DTW), Dniepropietrowsk _BAR_ 51,9 % _BAR_ 91,0 % _BAR_ 51,9 % _BAR_
Niżniednieprowska Walcownia Przewodów OJSC (NTRP) w Dniepropietrowsku oraz Nikopolska Fabryka Przewodów CJSC "Nikotube" w Nikopolu _BAR_ 64,1 % _BAR_ 97,3 % _BAR_ 64,1 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 64,1 % _BAR_ 97,3 % _BAR_ 64,1 % _BAR_
(131) W związku z wprowadzeniem środków proponowanych we wniosku, rozpocznie się nowy pięcioletni okres ich obowiązywania.
Środki antydumpingowe nie wygasną zatem z dniem 18 lutego 2005 r., jak poinformowano w obwieszczeniu w sprawie zbliżającego się upływu terminu obowiązywania opublikowanym dnia 27 sierpnia 2004 r [11].
3.
Zmiany dotyczące eksportera chorwackiego po OD
(132) Po ujawnieniu ważnych faktów i wniosków, na podstawie których zadecydowano o zmianie poziomu środków antydumpingowych, rząd Chorwacji poinformował Komisję, że wyłączny chorwacki producent, firma Mechel Željezara Ltd., został postawiony w stan likwidacji i jesienią 2004 r. zaprzestał produkcji.
Na jego miejsce Chorwacka Fundacja Prywatyzacyjna (CPF), instytucja rządowa kierująca procesem prywatyzacji w Chorwacji, powołała nowy podmiot prawny o nazwie Valjaonice Cijevi Sisak d.o.o ("Valjaonice").
Nowo utworzone przedsiębiorstwo nie rozpoczęło jeszcze produkcji i obecnie przejmuje majątek firmy Mechel Željezara Ltd.
(133) Jednakże z przedłożonych informacji wynika, że moc produkcyjna przedsiębiorstwa Valjaonice nie ulegnie zmianie w stosunku do możliwości firmy Mechel Željezara Ltd., a firma Valjaonice zamierza kontynuować wytwarzanie rozpatrywanego produktu.
Na podstawie powyższych danych należy uznać, że zaprzestanie produkcji nie ma charakteru trwałego i ostatecznego, zatem nie wpływa na wyniki dochodzenia.
(134) Jednakże, gdyby zmiana sytuacji przedsiębiorstwa usprawiedliwiała przegląd obowiązujących środków, przegląd taki zostanie przeprowadzony.
4.
Zobowiązania
(135) Decyzją 2000/137/WE Komisja przyjęła, między innymi, zobowiązanie cenowe od wyłącznego chorwackiego producenta eksportującego.
To zobowiązanie firmy Mechel Željezara Ltd. również zostało objęte przeglądem.
(136) Na jego mocy firma Mechel Željezara Ltd. zobowiązała się do sprzedaży swoim nabywcom niezależnym pewnej ilości rozpatrywanego produktu przeznaczonego do wywozu do Wspólnoty po skorygowanych cenach.
Ponadto firma Mechel Željezara Ltd. przyjęła zobowiązanie, na mocy którego jej ceny za poszczególne grupy produktów będą zgodne ze strukturą cenową stosowaną we Wspólnocie.
(137) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, celem zobowiązania jest eliminacja szkodliwego efektu przywozu dumpingowego poprzez podniesienie cen przez eksportera lub zaprzestanie przywozu po cenach dumpingowych.
Dochodzenie wykazało, że rodzaj pierwotnie przyjętego zobowiązania w obecnym przypadku nie spowodował podniesienia cen do poziomów niepowodujących szkody, a tym samym do przywrócenia uczciwego handlu na rynku wspólnotowym.
W tej sytuacji zobowiązania przyjętego od firmy Mechel Željezara Ltd. nie można uznać za odpowiedni i skuteczny środek eliminacji szkodliwych skutków dumpingu.
Jak wspomniano powyżej, firma Mechel Željezara Ltd. została niedawno zlikwidowana.
W związku z tym złożone przez nią zobowiązanie uznaje się za nieważne.
(138) Po ujawnieniu ważnych faktów i wniosków, na podstawie których zadecydowano o zmianie istniejącego marginesu antydumpingowego, ukraińskie spółki Niżniednieprowska Walcownia Przewodów OJSC (NTRP) oraz Nikopolska Fabryka Przewodów CJSC "Nikotube" i ich partner handlowy/spółka holdingowa "Interpipe", wyraziły zamiar złożenia wspólnego zobowiązania zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(139) Te ukraińskie firmy są producentami produktów stalowych różnego typu, które można sprzedawać łącznie z rozpatrywanym produktem.
Zwiększa to ryzyko wystąpienia rekompensaty wzajemnej, tj. sytuacji, gdy ceny objęte zobowiązaniem są formalnie przestrzegane, ale ceny pozostałych produktów, sprzedawanych łącznie z rozpatrywanym produktem, zostaną obniżone.
Ponadto, ze względu na zmienność cen, minimalne ceny wywozu, które zamierzała zaoferować firma, plasowały się na poziomie niegwarantującym wyeliminowania szkodliwych efektów dumpingu.
W związku z powyższym, ta propozycja została odrzucona.
(140) Ponadto ukraińska spółka Dniepropietrowska Fabryka Przewodów Rurowych (DTW), Dniepropietrowsk, zadeklarowała zamiar złożenia zobowiązania, nie wskazując jednak ani jego charakteru, ani żadnej minimalnej ceny.
Zobowiązanie to nie mogło być zatem wzięte pod uwagę.
H. PRZEPIS KOŃCOWY
(141) Zainteresowane strony zostały poinformowane o wszystkich faktach i względach, na podstawie których złożono wniosek o zmianę obowiązującego rozporządzenia.
Stronom dano możliwość przedstawienia uwag i ubiegania się o przesłuchanie.
Zgłoszone uwagi przyjęto i w uzasadnionych przypadkach wzięto pod uwagę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 348/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) tabela w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna(%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chorwacja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 38,8 _BAR_ — _BAR_
Ukraina _BAR_ Dniepropietrowska Fabryka Przewodów (DTW), Dniepropietrowsk _BAR_ 51,9 _BAR_ A614 _BAR_
Niżniednieprowska Walcownia Przewodów OJSC (NTRP) w Dniepropietrowsku oraz Nikopolska Fabryka Przewodów CJSC "Nikotube" w Nikopolu _BAR_ 64,1 _BAR_ A615 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 64,1 _BAR_ A999" _BAR_
2) skreśla się art. 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 259/2005
z dnia 16 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 260/2005
z dnia 16 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie szybkich testów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia wykaz szybkich testów zatwierdzonych do monitorowania TSE.
(2) W swojej opinii z dnia 16 listopada 2004 r. Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zalecił włączenie siedmiu nowych szybkich testów pośmiertnych na BSE do wykazu szybkich testów zatwierdzonych do monitorowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE).
(3) Szybkie testy obecnie wyszczególnione w załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zostały zatwierdzone dla owiec na podstawie danych dostarczonych przez producentów tych testów, z których wynika, że można je także zastosować do monitorowania TSE u owiec.
(4) EFSA bada obecnie pośmiertne szybkie testy przeznaczone dla małych przeżuwaczy.
Wykaz zatwierdzonych szybkich testów do zastosowania w programie nadzoru dla małych przeżuwaczy musi być sporządzony na podstawie opinii, która ma być opublikowana.
Obecnie zatwierdzone szybkie testy należy zatem zastosować do wykrywania TSE u małych przeżuwaczy do chwili opublikowania wymienionej opinii.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik X do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 261/2005
z dnia 16 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 43/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 w odniesieniu do pomocy dla lokalnej produkcji roślin uprawnych w najbardziej peryferyjnych regionach Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 oraz (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2, art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 4, art. 15 ust. 7, art. 18 i 22,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 5, art. 16 ust. 2, art. 19, art. 21 ust. 3, art. 27, art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 5 i art. 34,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 5 i art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 43/2003 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 w odniesieniu do pomocy dla lokalnej produkcji roślin uprawnych w najbardziej peryferyjnych regionach Unii Europejskiej [4] zawiera w art. 68 wykaz notyfikacji, które Państwa Członkowskie są zobowiązane przekazać Komisji, oraz kalendarz ich przekazywania.
(2) W trosce o uproszczenie zarządzania administracyjnego należy zmniejszyć liczbę terminów, w których władze zainteresowanych Państw Członkowskich są zobowiązane do przedłożenia sprawozdań Komisji.
W świetle zdobytych dotychczas doświadczeń, należy zgrupować wszystkie informacje, jakie należy dostarczyć w dwóch sprawozdaniach, których terminy przedłożenia są ustalone na dzień 30 czerwca i 30 listopada każdego roku.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, Świeżych Owoców i Warzyw, Przetworów Owocowych i Warzywnych, Wina, Chmielu, Żywych Roślin, Produktów Kwiatowych i Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 43/2003 art. 68 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 68
Notyfikacje
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie notyfikują Komisji każdego roku, nie później niż:
a) dnia 30 czerwca, sprawozdanie w sprawie wdrażania środków objętych niniejszym rozporządzeniem w poprzedzającym roku gospodarczym, ukazujące w szczególności:
- obszary objęte wnioskami o przyznanie pomocy na mocy tytułu I na bieżący rok gospodarczy i w odniesieniu do których pomoc została faktycznie wypłacona,
- ilości zielonej wanilii oraz eterycznego olejku geraniowego i eterycznego olejku wetiwerowego, które skorzystały z pomocy objętej tytułem II rozdział II,
- w przypadku pomocy objętej tytułem II rozdział III, w odniesieniu do każdego departamentu:
- łączne ilości trzciny, wyrażone w tonach, objęte wnioskami o przyznanie pomocy,
- łączną kwotę pomocy wypłaconej i zmiany jednostkowych kwot pomocy,
- wszystkie zmiany kryteriów przyznawania pomocy i wszystkie ostatnio przyjęte uzupełniające środki krajowe;
ilości surowców, które skorzystały z pomocy objętej tytułem III rozdział I, w podziale według produktów określonych w części A załącznika I, oraz ilości, wyrażone w masie netto, wyrobów gotowych, w podziale dokonanym zgodnie z częścią B załącznika I,
w przypadku pomocy objętej tytułem III rozdział II sekcja I, Francja i Portugalia notyfikują:
- łączne ilości syropu cukrowego, syropu sacharozowego i rumu rolniczego objętego wnioskami o przyznanie pomocy, wyrażone w ilości cukru białego lub hektolitrach czystego alkoholu,
- rafinerie i gorzelnie otrzymujące pomoc,
- wysokość pomocy i ilości syropu cukrowego, syropu sacharozowego lub rumu rolniczego wyprodukowanego przez każdą rafinerię lub gorzelnię,
ilości, które skorzystały z pomocy i powiększonej pomocy objętej tytułem IV, rozdział I, w podziale według produktów określonych w załączniku II, III, IV lub V,
ilości, które skorzystały z pomocy objętej tytułem IV, rozdział II, w podziale według produktów, oraz ich średnia wartość w rozumieniu art. 46 ust. 4,
ilości, w podziale według kategorii lub produktu, przyznane w bieżącym roku gospodarczym w ramach umów objętych tytułem IV rozdział II,
stan zaawansowania prac związanych z restrukturyzacją i rekonwersją obszarów, na których posadzone są gatunki bezpośrednich hybryd winorośli, których uprawa jest zabroniona, zakończonych na Azorach i Maderze;
b) najpóźniej do 30 listopada:
- zebrane ilości ananasów, w odniesieniu do których pomoc objęta tytułem II rozdział I została wypłacona,
- ceny minimalne określone w tytule III rozdział I, ustalone zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) 1452/2001 w odniesieniu do każdej kategorii produktów podanych w załączniku I,
- w przypadku pomocy objętej tytułem III rozdział II sekcja II:
- obszary i całkowitą kwotę, w odniesieniu do której wystąpiono o przyznanie pomocy zryczałtowanej na hektar uprawy i którą wypłacono,
- ilości wyprodukowanego cukru białego oraz całkowitą kwotę wypłaconej pomocy w odniesieniu do przetwarzania.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję niezwłocznie o przypadkach, które uznają za przypadek siły wyższej lub za okoliczności wyjątkowe uzasadniające utrzymanie prawa do pomocy.".
Artykuł 2
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 262/2005
z dnia 16 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 263/2005
z dnia 16 lutego 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 264/2005
z dnia 16 lutego 2005 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do mięsa drobiowego, stosowane od dnia 17 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze mięsa drobiowego prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, mięso drobiowe, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, musi być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych związanych z produkcją i wprowadzaniem do obrotu świeżego mięsa drobiowego [3].
(4) Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można było objąć je refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XII załącznika do dyrektywy 71/118/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 265/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 266/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN, określonego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 267/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia, a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, którą stosuje się w przypadku gdy produkty te wywożone są jako towary wymienione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, raz w miesiącu ustala się stawkę refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(3) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 określa, iż refundacja wywozowa do produktu jako składnika towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(4) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(5) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych – składników towaru, należącego do grupy towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stając jednak na przeszkodzie zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się, jak podano w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 268/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 18 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 269/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 270/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 19. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 19. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 39,889 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 272/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 273/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 lutego 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 13,97 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 274/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie szczególnego środka interwencyjnego w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 lutego 2005 r. w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla owsa w wysokości 33,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 275/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 lutego 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 276/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 lutego 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 23,85 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 78900 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 277/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 lutego 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 31,44 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 30000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 278/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 lutego 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 32,47 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 26000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 279/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 280/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
ustalające stawki refundacji do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że różnica między cenami w handlu międzynarodowym na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, jeżeli towary te są wywożone w formie towarów wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z produktów podstawowych ustala się na okres tej samej długości co okres, na który ustalono refundacje dla tych samych produktów wywożonych w formie nieprzetworzonej.
(3) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej określa, że refundacja wywozowa na produkt zawarty w towarze nie może przekroczyć refundacji stosowanej wobec tego produktu w przypadku jego wywozu w stanie nieprzetworzonym.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, oraz wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 281/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w odniesieniu do kwoty pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [2] ustala kwotę pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego. W związku z rozwojem cen mleka odtłuszczonego w proszku na rynku wewnętrznym oraz cen kazeiny i kazeinianów na rynkach wspólnotowych i światowych, kwota pomocy powinna zostać zmniejszona.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90, kwotę "2,70 EUR" zastępuje się kwotą "1,30 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 lutego 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 marca 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 lutego 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 430 t pochodzących z Botswany,
- 275 t pochodzących z Namibii;
Niemcy:
- 500 t pochodzących z Botswany,
- 225 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni marca 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 17536 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3347 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 11900 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 283/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, inne niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru (tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, konserwowane wiśnie i czereśnie, przetworzone orzechy, niektóre soki pomarańczowe)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 16 ust. 3 akapit 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, innych niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru,
(2) Na mocy art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w zakresie niezbędnym do zapewnienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia mogą być przedmiotem refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że w przypadku gdy refundacja do cukru dodanego do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) nie jest wystarczająca, aby umożliwić wywóz tych produktów, stosuje się refundację ustaloną zgodnie z art. 17 wymienionego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3].
(4) Na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu, jak również gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, wiśnie i czereśnie konserwowane, przetworzone orzechy i niektóre soki pomarańczowe mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Należy ustalić stawkę refundacji oraz przewidziane w konsekwencji ilości.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, okres składania wniosków o pozwolenie, okres wydawania pozwoleń oraz przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 284/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
ustanawiające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w odniesieniu do produktów w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, wywożonych do państw trzecich, innych niż Szwajcaria i Lichtenstein
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] stanowi, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3] stosuje się do wywozu produktów w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
(2) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że uprawnienie do refundacji wywozowej nabywa się po przywozie do określonego państwa trzeciego, jeżeli w odniesieniu do tego państwa stosuje się refundację zróżnicowaną.
Artykuły 14, 15 i 16 tego rozporządzenia ustanawiają warunki wypłaty refundacji zróżnicowanej, w szczególności dokumenty, które należy przedstawić jako dowód dotarcia towaru do miejsca przeznaczenia.
(3) W przypadku refundacji zróżnicowanej art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że część refundacji, obliczoną przy zastosowaniu najniższej stawki refundacji, wypłaca się na wniosek eksportera po przedstawieniu dowodu, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(4) Podpisana w październiku 2004 r. umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniająca umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. [4] jest tymczasowo stosowana, począwszy od 1 lutego 2005 r., na mocy decyzji Rady 2005/45/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. dotyczącej zawarcia i tymczasowego stosowania umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniającej umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. w sprawie przepisów stosowanych do przetworzonych produktów rolnych [5].
(5) Zgodnie z decyzją 2005/45/WE od dnia 1 lutego 2005 r. wywozy niektórych przetworzonych produktów rolnych do Szwajcarii i Lichtensteinu nie kwalifikują się już do objęcia ich refundacjami, chyba że Wspólnota zadecyduje o wprowadzeniu takich refundacji w przypadku, gdy cena referencyjna na szwajcarskim rynku będzie niższa niż cena referencyjna na rynku wspólnotowym.
(6) Decyzją 2005/45/WE wprowadzone zostały szczególne przepisy dotyczące współpracy administracyjnej, których celem jest zwalczanie nieprawidłowości i nadużyć finansowych w odniesieniu do kwestii związanych ze sprawami celnymi i refundacjami wywozowymi.
(7) W świetle tych przepisów oraz w celu uniknięcia obciążania podmiotów gospodarczych zbędnymi kosztami w handlu z innymi państwami trzecimi właściwe jest ustanowienie odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w zakresie, w jakim wymaga ono dowodu przywozu w przypadku refundacji zróżnicowanych.
W przypadku braku ustalonych refundacji wywozowych dla danych państw przeznaczenia właściwe jest również nieuwzględnianie tego faktu, tam gdzie jest ustalona najniższa stawka refundacji.
(8) Z uwagi na fakt, że środki ustanowione w decyzji 2005/45/WE obowiązują od dnia 1 lutego 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i powinno wejść w życie w trybie natychmiastowym.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, jeżeli zróżnicowanie refundacji wynika wyłącznie z braku ustalonej refundacji dla Szwajcarii i Lichtensteinu, dowód dopełnienia przywozowych formalności celnych nie będzie warunkiem wypłaty refundacji w odniesieniu do towarów objętych rozporządzeniem (WE) nr 1520/2000, które są wymienione w tabelach I i II do Protokołu 2 do umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. [6].
Artykuł 2
Fakt, że nie ustalono refundacji wywozowych dla wywozu do Szwajcarii lub Lichtensteinu towarów objętych rozporządzeniem (WE) nr 1520/2000, które są wymienione w tabelach I i II Protokołu 2 do umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r., nie będzie uwzględniany przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 285/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
ustanawiające środki przejściowe wynikające z przyjęcia ulepszonych zasad handlu dotyczących wywozu niektórych przetworzonych produktów rolnych do Szwajcarii i Liechtensteinu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podpisana w październiku 2004 r. umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniająca umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. [2], jest tymczasowo stosowana, począwszy od 1 lutego 2005 r. na mocy decyzji Rady 2005/45/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. dotyczącej zawarcia i tymczasowego stosowania umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniającej umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. w sprawie przepisów stosowanych do przetworzonych produktów rolnych [3].
(2) Na mocy decyzji 2005/45/WE niektóre towary, odnośnie do których podmioty gospodarcze złożyły wnioski o wydanie świadectw refundacji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [4], od dnia 1 lutego 2005 r. nie kwalifikują się już do objęcia refundacjami, jeżeli są wywożone do Szwajcarii lub Liechtensteinu.
(3) Należy zezwolić na ograniczenie kwoty świadectw refundacji i na proporcjonalne zniesienie odpowiedniego zabezpieczenia w przypadku, gdy podmioty gospodarcze są w stanie w sposób zadowalający wykazać właściwym władzom krajowym, że decyzja 2005/45/WE miała wpływ na zgłoszone przez nich roszczenia refundacji. Podczas oceny wniosków o ograniczenie kwoty świadectwa refundacji i o proporcjonalne zniesienie odpowiedniego zabezpieczenia właściwe władze krajowe powinny, w przypadku wątpliwości, uwzględnić w szczególności dokumenty, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę nr 77/435/EWG [5], bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów tego rozporządzenia.
(4) Ze względów administracyjnych należy zapewnić, aby wnioski o ograniczenie kwoty świadectwa refundacji i zniesienie zabezpieczenia były składane w krótkim terminie oraz aby powiadomić Komisję o zaakceptowanych kwotach ograniczenia w odpowiednim terminie, tak by mogły one zostać uwzględnione przy określaniu kwoty, na którą będą wystawiane świadectwa refundacji stosowane od dnia 1 kwietnia 2005 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1520/2000.
(5) Z uwagi na fakt, że środki ustanowione w decyzji 2005/45/WE obowiązują od dnia 1 lutego 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i wejść w życie w trybie natychmiastowym.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Świadectwa refundacji wystawiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1520/2000 odnośnie do wywozu towarów, na które refundacje wywozowe zniesiono na mocy decyzji 2005/45/WE, mogą zostać ograniczone na wniosek strony zainteresowanej na warunkach przewidzianych w ust. 2.
2.
Aby kwalifikować się do zmniejszenia kwoty świadectwa refundacji, należy złożyć wniosek o przyznanie świadectw, o których mowa w ust. 1, przed dniem 1 lutego 2005 r., a termin ich ważności musi upływać po 31 stycznia 2005 r.
3.
Świadectwo jest pomniejszone o kwotę, co do której zainteresowana strona nie może domagać się zwrotu refundacji wywozowej od dnia 1 lutego 2005 r., o ile wykaże to w sposób zadowalający właściwym władzom krajowym.
Podczas dokonywania oceny właściwe władze, w przypadku wątpliwości, uwzględniają w szczególności dokumenty handlowe, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
4.
Odpowiednie zabezpieczenie jest znoszone proporcjonalnie do danego ograniczenia.
Artykuł 2
1.
Aby wniosek mógł być rozpatrzony na mocy art. 1, odpowiednie władze krajowe muszą otrzymać wnioski najpóźniej dnia 7 marca 2005 r.
2. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 14 marca 2005 r. o kwotach, względem których ograniczenia zostały zaakceptowane zgodnie z art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Podane kwoty są uwzględniane przy określaniu kwoty, na jaką są wystawiane świadectwa refundacji przeznaczone do wykorzystania od dnia 1 kwietnia 2005 r., zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1520/2000.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 286/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentmi taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 221/2005 z dnia 10 lutego 2005 r. ustalające zobowiązanie do dostawy cukru trzcinowego przewidziane do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2004/2005 [4] określiło zobowiązanie dostaw dla Konga, Indii i Mozambiku na poziomie przewyższającym łączną ilość, na którą dotychczas złożono wnioski o pozwolenie na przywóz na okres dostawy 2004/2005.
(3) W wyżej wymienionych okolicznościach i w trosce o przejrzystość należy zaznaczyć, że limity, o których mowa, nie zostały wykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 pozwolenia na przywóz zostają wydane w odniesieniu do wniosków złożonych od dnia 7 lutego do dnia 11 lutego 2005 r., w limitach ilości wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 287/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do jaj, stosowane od dnia 21 lutego 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze jaj prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Obecna sytuacja rynkowa oraz pod względem konkurencji w niektórych krajach trzecich czyni koniecznym ustalenie refundacji zróżnicowanych w zależności od miejsca przeznaczenia niektórych produktów w sektorze jaj.
(4) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, produkty jajeczne, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75, muszą być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. dotyczącej higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można je było objąć refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XI załącznika do dyrektywy 89/437/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 288/2005
z dnia 18 lutego 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 18,370 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 289/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 88/98 dotyczące rozszerzenia zakazu trałowania na wody Polski
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając Akt Przystąpienia z roku 2003, w szczególności jego art. 57 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 21 września 1991 r. Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego przyjęła zalecenie w sprawie zakazu trałowania na Ławicy Odrzańskiej.
Zalecenie to zostało wprowadzone do prawa wspólnotowego przez art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 88/98 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającego niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund [1].
(2) W związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej obszar geograficzny, na którym obowiązuje zakaz trałowania, powinien zostać rozszerzony na wody Polski.
(3) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 88/98 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 88/98 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zabrania się w ciągu całego roku poławiać przy użyciu włoków, niewodów duńskich lub podobnych sieci w obszarze geograficznym wytyczonym linią łączącą następujące współrzędne:
54° 23′ N, 14° 35′ E,
54° 21′ N, 14° 40′ E,
54° 17′ N, 14° 33′ E,
54° 07′ N, 14° 25′ E,
54° 10′ N, 14° 21′ E,
54° 14′ N, 14° 25′ E,
54° 17′ N, 14° 17′ E,
54° 24′ N, 14° 11′ E,
54° 27′ N, 14° 25′ E,
54° 23′ N, 14° 35′ E".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 290/2005
z dnia 21 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 291/2005
z dnia 21 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2], ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A 1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 292/2005
z dnia 21 lutego 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 250/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 293/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 866/2004 w sprawie systemu na podstawie art. 2 Protokołu 10 do Aktu Przystąpienia w odniesieniu do rolnictwa i ułatwień dla osób przekraczających linię
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Protokół nr 10 w sprawie Cypru do Aktu Przystąpienia z 2003 r. [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając Protokół nr 3 w sprawie stref suwerennych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na Cyprze [2] do powyższego Aktu Przystąpienia, w szczególności jego art. 6,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 866/2004 [3] określa specjalne zasady dotyczące towarów, usług i osób przekraczających linię dzielącą obszary, na których Rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje efektywnej kontroli i obszary, na których Rząd Republiki Cypryjskiej sprawuje efektywną kontrolę.
(2) W świetle doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie tego rozporządzenia należy rozszerzyć ułatwienia w zakresie przekraczania linii i uprościć handel niektórymi produktami rolnymi.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 866/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 866/2004 niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Towary, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zgłoszeniu celnemu.
Nie podlegają one również cłom lub opłatom o skutku równoważnym, chyba że kwalifikują się do refundacji wywozowych lub środków interwencyjnych.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, Komisja może, zgodnie z procedurą odpowiedniego komitetu zarządzającego, ustanowionego w ramach wspólnej polityki rolnej, określić preferencyjne warunki i uzgodnienia dotyczące dostępu towarów kwalifikujących się do refundacji wywozowych lub środków interwencyjnych.
W celu zapewnienia efektywnych kontroli rejestruje się ilości przekraczające linię.",
b) ustęp 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Zabroniony jest przepływ przez linię żywych zwierząt i produktów zwierzęcych, podlegających wymogom weterynaryjnym Wspólnoty.
Zakaz w odniesieniu do określonych żywych zwierząt lub produktów zwierzęcych może być zniesiony na mocy decyzji Komisji określających warunki mające zastosowanie w handlu przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
2) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Dyrektywa Rady 69/169/EWG [5] nie ma zastosowania, jednakże towary znajdujące się w bagażu osobistym osób przekraczających linię są zwolnione z podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego, pod warunkiem że nie mają one charakteru handlowego i ich całkowita wartość nie przekracza 135 EUR na osobę.
2.
Limity ilościowe zwolnione z podatku obrotowego oraz podatku akcyzowego ustala się na 40 papierosów i 1 litr napojów spirytusowych do osobistej konsumpcji.
3.
Zwolnienia dotyczące towarów określonych w ust. 2 nie przysługują przekraczającym linię osobom w wieku poniżej 17 lat.
4.
W ramach limitów ilościowych określonych w ust. 2 wartość towarów wymienionych w ust. 2 nie jest brana pod uwagę przy określaniu wyjątku, o którym mowa w ust. 1.
5.
W celu zaradzenia poważnym zakłóceniom w określonym sektorze gospodarki, spowodowanym masowym wykorzystaniem ułatwień przez osoby przekraczające linię, Republika Cypryjska może, po zatwierdzeniu przez Komisję, odstąpić od stosowania art. 6 ust. 1 na okres nie dłuższy niż trzy miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 294/2005
z dnia 22 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 295/2005
z dnia 22 lutego 2005 r.
zmieniające po raz trzeci rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [1], w szczególności jego art. 10 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zawiera listę osób, w stosunku do których, na mocy tego rozporządzenia, stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych.
(2) Komisja jest uprawniona do wprowadzania zmian do wymienionego załącznika, uwzględniając decyzje wykonawcze Rady w odniesieniu do wspólnego stanowiska 2004/694/WPZiB w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [2].
Decyzja Rady 2005/148/WPZiB [3] wdraża wymienione wspólne stanowisko.
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 wprowadza się zmiany wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/2005
z dnia 23 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 297/2005
z dnia 23 lutego 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 14 do 18 lutego 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 14 do 18 lutego 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 298/2005
z dnia 22 lutego 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 299/2005
z dnia 23 lutego 2005 r.
ustalające ilości surowca tytoniowego, które mogą być przeniesione do innej grupy odmian w ramach progów gwarantowanych dla zbiorów z 2005 r. we Włoszech
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 wprowadził system kontyngentów dla różnych grup odmian tytoniu. Indywidualne kontyngenty rozdzielono między producentów w oparciu o progi gwarantowane dla zbiorów z 2005 r. określone w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 546/2002 z dnia 25 marca 2002 r. ustalającego wysokość premii i gwarantowane progi dla tytoniu w liściach według grup odmian tytoniu oraz Państw Członkowskich dla zbiorów z lat 2002, 2003 i 2004 oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 [2]. Na mocy art. 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 Komisja może zezwolić Państwom Członkowskim na przeniesienie ilości progu gwarantowanego między grupami odmian, pod warunkiem że planowane przeniesienia między grupami odmian nie powodują dodatkowych wydatków z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz nie prowadzą do podwyższenia całkowitego progu gwarantowanego każdego Państwa Członkowskiego.
(2) Ponieważ ten warunek został spełniony, należy zezwolić na dokonanie przeniesienia Państwom Członkowskim, które o to wnioskowały.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla zbiorów z 2005 r. Państwom Członkowskim zezwala się na przeniesienie do dnia 30 maja 2005 r. ilości z jednej grupy odmian do innej, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 300/2005
z dnia 22 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004 odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru [1], w szczególności jego art. 12 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 wymienia listę birmańskich przedsiębiorstw państwowych podlegających środkom ograniczającym wymienionym w art. 8 lit. a) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 12 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 798/2004 upoważnia Komisję do wprowadzenia zmian w załączniku IV na podstawie decyzji podjętych w odniesieniu do załącznika II do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB [2], odnawiającego środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru.
(3) Wspólne stanowisko 2005/149/WPZiB [3] wprowadza zmiany w załączniku II do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB.
W związku z tym załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 powinien zostać odpowiednio zmieniony.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 301/2005
z dnia 23 lutego 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu pewnych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 17 lutego 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są skuteczne, musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 302/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
w sprawie stosowania zabezpieczeń przyjętych przez Euratom
SPIS TREŚCI
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 302/2005 w sprawie stosowania zabezpieczeń przyjętych przez Euratom
Rozdział I Zakres i definicje
Rozdział II Podstawowe charakterystyki techniczne i szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń
Rozdział III Ewidencja materiałów jądrowych
Rozdział IV Przewozy między państwami
Rozdział V Przepisy szczególne
Rozdział VI Przepisy szczególne mające zastosowanie na terytoriach Państw Członkowskich posiadających broń jądrową
Rozdział VII Przepisy końcowe
ZAŁĄCZNIK I KWESTIONARIUSZ ZGŁOSZENIA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TECHNICZNYCH INSTALACJI
I-A REAKTORY
I-B ZESTAWY KRYTYCZNE ORAZ MOCY ZEROWEJ
I-C INSTALACJE KONWERSJI, PRODUKCJI PALIWA I PRZEROBU WYPALONEGO PALIWA
I-D INSTALACJE PRZECHOWYWANIA
I-E ZAKŁADY SEPARACJI IZOTOPÓW
I-F INSTALACJE STOSUJĄCE MATERIAŁY JĄDROWE W ILOŚCIACH PRZEWYŻSZAJĄCYCH JEDEN KILOGRAM EFEKTYWNY
I-G INSTALACJE, KTÓRE MOGĄ NALEŻEĆ DO ZBIORCZEGO REJONU BILANSU MATERIAŁOWEGO "CATCH ALL MBA (CAM)"
I-H INSTALACJE PRZETWARZANIA LUB PRZECHOWYWANIA ODPADÓW
I-J INNE INSTALACJE
ZAŁĄCZNIK II OGÓLNY OPIS TERENU OBIEKTU
ZAŁĄCZNIK III RAPORT O ZMIANACH W STANIE INWETARZA (ICR)
ZAŁĄCZNIK IV RAPORT BILANSU MATERIAŁOWEGO (MBR)
ZAŁĄCZNIK V WYKAZ STANU INWENTARZA Z NATURY (PIL)
ZAŁĄCZNIK VI WYPRZEDZAJĄCE ZAWIADOMIENIE O WYWOZIE MATERIAŁÓW JĄDROWYCH
ZAŁĄCZNIK VII WYPRZEDZAJĄCE ZAWIADOMIENIE O IMPORCIE/PRZYWOZIE MATERIAŁÓW JĄDROWYCH
ZAŁĄCZNIK VIII ZGŁOSZENIE EKSPORTU/WYWOZU RUDY
ZAŁĄCZNIK IX WNIOSEK O ZWOLNIENIE MATERIAŁÓW JĄDROWYCH Z ZASAD OKREŚLAJĄCYCH FORMĘ I CZĘSTOTLIWOŚĆ SPORZĄDZANIA RAPORTÓW
ZAŁĄCZNIK X ROCZNY RAPORT LUB RAPORT DOTYCZĄCY EKSPORTU DLA MATERIAŁÓW JĄDROWYCH, KTÓRE PODLEGAJĄ ZWOLNIENIU
ZAŁĄCZNIK XI ZARYS PROGRAMU DZIAŁALNOŚCI
ZAŁĄCZNIK XII WYPRZEDZAJĄCE ZAWIADOMIENIE O DZIAŁANIACH ZWIĄZANYCH Z DALSZYM PRZETWARZANIEM ODPADÓW
ZAŁĄCZNIK XIII ROCZNY KOMUNIKAT O EKSPORCIE/WYWOZIE ODPADÓW UNIESZKODLIWIONYCH
ZAŁĄCZNIK XIV ROCZNY KOMUNIKAT O I, PORCIE/PRZYWOZIE ODPADÓW UNIESZKODLIWIONYCH
ZAŁĄCZNIK XV ROCZNY RAPORT Z PRZEWOZÓW ODPADÓW UNIESZKODLIWIONYCH
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 77, 78, 79 i 81,
uwzględniając zgodę Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 3227/76 z dnia 19 października 1976 r. dotyczące stosowania przepisów w sprawie zabezpieczeń Euratomu [1] określa charakter i zakres wymagań określonych w art. 78 i 79 Traktatu.
(2) Mając na uwadze wzrastającą ilość materiałów jądrowych produkowanych, użytkowanych, przewożonych i utylizowanych we Wspólnocie oraz rozwój handlu tymi materiałami i kolejne poszerzenia Unii Europejskiej, należy zapewnić skuteczność zabezpieczeń.
W związku z tym charakter i zakres obowiązków określonych w art. 79 Traktatu i ustanowionych w rozporządzeniu (Euratom) nr 3227/76 powinien zostać zaktualizowany w świetle obecnych osiągnięć, w szczególności w dziedzinie technologii jądrowej i informatycznej.
(3) Belgia, Dania, Niemcy, Grecja, Hiszpania, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Austria, Portugalia, Finlandia, Szwecja i Europejska Wspólnota Energii Atomowej zawarły Porozumienie 78/164/Euratom [2] z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej dotyczącego realizacji postanowień art. III ust. 1 i 4 Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
Porozumienie 78/164/Euratom weszło w życie 21 lutego 1977 r. i zostało uzupełnione Protokołem Dodatkowym 1999/188/Euratom [3], który wszedł w życie 30 kwietnia 2004 r.
(4) Porozumienie 78/164/Euratom zawiera szczególne zobowiązanie wprowadzone przez Wspólnotę odnośnie zastosowania zabezpieczeń materiałów wyjściowych oraz specjalnych materiałów rozszczepialnych na terytorium Państw Członkowskich Wspólnoty, które nie posiadają żadnej broni jądrowej, i które są stronami Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
(5) Procedury przewidziane w Porozumieniu 78/164/Euratom są wynikiem licznych międzynarodowych negocjacji z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w sprawie stosowania art. III ust. 1 i 4 Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
Procedury te zostały zaakceptowane przez Radę Zarządzających Agencji.
(6) Wspólnota, Zjednoczone Królestwo oraz Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej są stronami Porozumienia dotyczącego stosowania zabezpieczeń w Zjednoczonym Królestwie w związku z Traktatem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej [4].
Porozumienie to weszło w życie 14 sierpnia 1978 r. i zostało uzupełnione Protokołem Dodatkowym, który wszedł w życie 30 kwietnia 2004 r.
(7) Wspólnota, Francja oraz Międzynarodowa Agencja Energii Atomowe są stronami Porozumienia dotyczącego stosowania zabezpieczeń we Francji [5].
Porozumienie to weszło w życie 12 września 1981 r. i zostało uzupełnione Protokołem Dodatkowym, który wszedł w życie 30 kwietnia 2004 r.
(8) Na terytorium Francji i Zjednoczonego Królestwa niektóre instalacje lub ich części oraz niektóre materiały podlegają włączeniu do cyklu produkcyjnego na potrzeby obronne.
Należy zatem zastosować szczególne procedury kontroli uwzględniające te okoliczności.
(9) Rada Europejska na spotkaniu w Lizbonie 23 i 24 marca 2000 r. podkreśliła potrzebę promowania rozwoju najnowocześniejszej technologii informatycznej i innych sieci telekomunikacyjnych oraz ich elementów.
(10) W związku z Protokołem Dodatkowym 1999/188/Euratom Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji określone informacje, w tym ogólny opis obiektu, wyprzedzajace zawiadomienie o przeróbce odpadów, raporty o zmianach lokalizacji odpadów przystosowanych.
(11) Wytyczne dla stosowania niniejszego rozporządzenia powinny w pełni uwzględniać zobowiązania Wspólnoty w tej dziedzinie, zwłaszcza zobowiązania będące wynikiem Protokołu Dodatkowego 1999/188/Euratom i Protokołów Dodatkowych do Porozumienia dotyczącego stosowania zabezpieczeń w Zjednoczonym Królestwie w związku z Traktatem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej oraz podobnego Porozumienia w przypadku Francji.
(12) Przepisy dotyczące bezpieczeństwa dodane do przepisów proceduralnych [6] Komisji decyzją Komisji 2001/844/WE, EWWS, Euratom [7] określają zasady, jakie należy stosować wobec informacji, wiedzy i dokumentów uzyskanych przez strony, bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (Euratom) nr 3 z 31 lipca 1958 r. wdrażającego art. 24 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej [8].
(13) Dla zachowania przejrzystości rozporządzenie (Euratom) nr 3227/76 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do każdej osoby i przedsiębiorstwa uruchamiającego lub obsługującego instalację przeznaczoną do produkcji, separacji, przetwarzania, przechowywania lub innego wykorzystania materiałów wyjściowych albo specjalnych materiałów rozszczepialnych.
Rozporządzenie nie dotyczy posiadaczy produktów końcowych używanych do celów innych niż jądrowe zawierających materiały jądrowe, które w praktyce nie są odzyskiwalne.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "Państwa Członkowskie nieposiadające broni jądrowej" oznacza Belgię, Czechy, Danię, Niemcy, Estonię, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Włochy, Cypr, Łotwę, Litwę, Luksemburg, Węgry, Maltę, Holandię, Austrię, Polskę, Portugalię, Słowenię, Słowację, Finlandię i Szwecję;
2) "Państwa Członkowskie posiadające broń jądrową" oznacza Francję i Zjednoczone Królestwo;
3) "kraj trzeci" oznacza dowolny kraj niebędący członkiem Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
4) "materiały jądrowe" oznaczają rudy, materiały wyjściowe lub specjalne materiały rozszczepialne zgodnie z definicją art. 197 Traktatu;
5) "odpady" oznacza materiał jądrowy o takiej koncentracji lub postaci chemicznej, że może być uznany za nie do odzyskania z powodów praktycznych lub ekonomicznych i który może zostać usunięty;
6) "odpady zatrzymane" oznacza odpady powstałe w wyniku przetwarzania lub uzyskane w wyniku wypadku eksploatacyjnego, pomierzone lub oszacowane na podstawie pomiarów, które zostały przesłane w szczególne miejsce w rejonie bilansu materiałowego, z którego można je odzyskać;
7) "odpady unieszkodliwione" oznacza odpady, pomierzone lub oszacowane na podstawie pomiarów, które zostały poddane przetworzeniu w taki sposób (np. zeszkliwione, zacementowane, zabetonowane lub zaasfaltowane), że nie nadaje się do dalszego wykorzystania jądrowego;
8) "odpady uwolnione do środowiska" oznacza odpady, pomierzone lub oszacowane na podstawie pomiarów, które zostały nieodwracalnie wydalone do środowiska w sposób zamierzony;
9) "kategorie" (materiału jądrowego) to uran naturalny, uran zubożony, uran wzbogacony w uran-235 lub uran-233, tor, pluton i każdy inny materiał wskazany przez Radę, na wniosek Komisji, kwalifikowaną większością głosów;
10) "sztuka" oznacza możliwą do zidentyfikowania jednostkę, taką jak kaseta paliwowa lub szpilka paliwowa;
11) "partia" oznacza porcję materiału jądrowego traktowaną jako jednostkę do celów rachunkowości materiałowej w kluczowych punktach pomiarowych, dla których skład i ilość są określone przez jeden zestaw specyfikacji lub pomiarów.
Materiał jądrowy może być w postaci masowej lub zawarty w pewnej ilości pozycji;
12) "dane partii" oznaczają całkowitą masę każdej kategorii materiału jądrowego oraz w przypadku plutonu i uranu – skład izotopowy.
Do celów sprawozdawczych, masy poszczególnych pozycji partii muszą być zsumowane przed zaokrągleniem do najbliższej jednostki;
13) "kilogram efektywny" oznacza specjalną jednostkę używaną do celów zabezpieczeń materiałów jądrowych otrzymywaną przez przyjęcie:
a) dla plutonu – jego masy w kilogramach,
b) dla uranu o wzbogaceniu 0,01 (1 %) i powyżej – jego masy w kilogramach pomnożonej przez kwadrat jego wzbogacenia,
c) dla uranu o wzbogaceniu poniżej 0,01 (1 %), a powyżej 0,005 (0,5 %) – jego masy w kilogramach pomnożonej przez 0,0001,
oraz
d) dla uranu zubożonego o wzbogaceniu 0,005 (0,5 %) lub mniej oraz dla toru – ich masy w kilogramach pomnożonej przez 0,00005;
14) "rejon bilansu materiałowego" oznacza rejon, w którym w celu dokonania bilansu materiałowego:
a) można określić ilość materiałów jądrowych w każdym przewozie do i z rejonu bilansu materiałowego,
oraz
b) jeżeli jest to konieczne, można zgodnie z określonymi procedurami określić stan inwentarza z natury materiałów jądrowych w każdym rejonie bilansu materiałowego;
15) "kluczowy punkt pomiarowy" oznacza miejsce, gdzie materiał jądrowy pojawia się w postaci pozwalającej na dokonanie pomiaru w celu określenia przepływu materiału lub stanu jego inwentarza; punkt ten obejmuje – choć nie wyłącznie – miejsca, gdzie materiał jądrowy wchodzi, wychodzi lub jest przechowywany w rejonach bilansu materiałowego;
16) "księgowy stan inwentarza" rejonu bilansu materiałowego oznacza sumę algebraiczną najbardziej aktualnego stanu inwentarza z natury tego rejonu bilansu materiałowego oraz wszystkich zmian stanu inwentarza powstałych po spisie stanu inwentarza z natury;
17) "stan inwentarza z natury" oznacza sumę wszystkich zmierzonych lub oszacowanych, dla poszczególnych partii materiału, ilości materiałów jądrowych na stanie w danym czasie w rejonie bilansu materiałowego, obliczoną zgodnie z określonymi procedurami;
18) "materiał nierozliczony" oznacza różnicę między stanem inwentarza z natury a księgowym stanem inwentarza;
19) "różnica nadawca/odbiorca" oznacza różnicę między ilością materiałów jądrowych w partii zmierzoną w rejonie bilansu materiałowego odbioru a ilością zmierzoną w rejonie bilansu materiałowego nadania;
20) "dane wyjściowe" oznaczają te dane, zapisane podczas pomiaru lub kalibracji, lub użyte do wyprowadzenia zależności empirycznych, które pozwalają zidentyfikować materiał jądrowy i dostarczają danych dotyczących określonych partii obejmujących: masę związków, mnożniki przeliczeniowe do określania masy pierwiastków, masę właściwą, koncentrację pierwiastków, skład izotopowy, związek między odczytami objętości i manometru oraz związek między wyprodukowanym plutonem i wytworzoną energią;
21) "teren obiektu" oznacza obszar wydzielony przez Wspólnotę i Państwo Członkowskie, obejmujący jedną lub więcej instalacji, wraz z instalacjami zamkniętymi, zgodnie z ich właściwymi podstawowymi charakterystykami technicznymi, przy czym:
a) instalacje do przetwarzania lub przechowywania odpadów same w sobie nie tworzą terenu obiektu,
b) w przypadku instalacji zamkniętej, gdzie używany był zwyczajowo materiał wyjściowy lub specjalny materiał rozszczepialny w ilości mniejszej niż jeden kilogram efektywny, termin ten ogranicza się do miejsc z komorami gorącymi lub miejsc, gdzie prowadzono działalność związaną z konwersją, wzbogacaniem, produkcją paliwa lub przerobem wypalonego paliwa,
c) "teren obiektu" obejmuje również wszystkie zakłady zlokalizowane w pobliżu instalacji, które dostarczają lub korzystają z podstawowych usług, takich jak komory gorące do przerobu materiałów napromienionych niezawierających materiałów jądrowych; zakłady przetwarzania odpadów, przechowalniki i składowiska odpadów oraz wskazane przez Państwo budynki związane z działalnością określoną w załączniku 1 Protokołu Dodatkowego 1999/188/Euratom;
22) "przedstawiciel terenu obiektu" oznacza osobę, przedsiębiorstwo lub podmiot wyznaczony przez Państwo Członkowskie jako odpowiedzialny za zgłoszenia, o których mowa w art. 3 ust. 2;
23) "instalacja" oznacza reaktor, zestaw krytyczny, zakład konwersji, zakład produkcji paliwa, zakład przerobu wypalonego paliwa, zakład separacji izotopów, oddzielny przechowalnik lub składowisko odpadów lub inne miejsce, w którym zwyczajowo stosuje się materiał wyjściowy lub specjalny materiał rozszczepialny;
24) "instalacja wycofana z eksploatacji" oznacza instalację, w przypadku której ustalono, że usunięto lub doprowadzono do stanu uniemożliwiającego ponowne uruchomienie konstrukcje i urządzenia niezbędne do jej eksploatacji, wskutek czego nie jest używana do przechowywania materiału wyjściowego lub specjalnego materiału rozszczepialnego i nie można jej używać do manipulowania takim materiałem bądź do jego przetwarzania lub wykorzystywania.
25) "instalacja zamknięta" oznacza instalację, w przypadku której ustalono, że jej działalność została wstrzymana, a materiał jądrowy usunięty, lecz która nie została wycofana z eksploatacji.
ROZDZIAŁ II
PODSTAWOWE CHARAKTERYSTYKI TECHNICZNE I SZCZEGÓLNE PRZEPISY DOTYCZĄCE ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 3
Zgłoszenie podstawowych charakterystyk technicznych
1.
Każda osoba lub przedsiębiorstwo uruchamiające lub obsługujące instalację przeznaczoną do produkcji paliwa, separacji izotopów, przerobu wypalonego paliwa, przechowywania lub innego wykorzystania materiałów wyjściowych lub specjalnych materiałów rozszczepialnych, zgłasza Komisji podstawowe charakterystyki techniczne instalacji zgodnie z odpowiednim kwestionariuszem zamieszczonym w załączniku I.
Na potrzeby pierwszego akapitu termin "wykorzystanie" materiałów jądrowych oznacza między innymi: produkcję energii w reaktorach, badania w zestawach krytycznych lub zestawach mocy zerowej, konwersję, produkcję paliwa, przerób wypalonego paliwa, przechowywanie, separację izotopów oraz powiększanie koncentracji rudy, jak również przetwarzanie lub przechowywanie odpadów.
W przypadku produkcji rudy zastosowanie mają przepisy art. 24–25.
2.
Każde Państwo Członkowskie będące stroną Protokołu Dodatkowego 1999/188/Euratom wyznacza przedstawiciela terenu obiektu dla każdego terenu obiektu na swoim terytorium, który dostarcza Komisji zgłoszenie zawierające ogólny opis terenu obiektu, zgodnie z odpowiednim kwestionariuszem zamieszczonym w załączniku II.
Zgłoszenie takie zostanie złożone w terminie 120 dni od daty wejścia w życie w danym Państwie Członkowskim Protokołu Dodatkowego 1999/188/Euratom, a jego aktualizacje składa się do 1 kwietnia każdego roku.
Zgłoszenie będzie zgodne z wymaganiami art. 2 lit. a) ppkt. iii) Protokołu Dodatkowego 1999/188/Euratom i będzie dostarczone niezależnie od zgłoszenia wymaganego zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
Przedstawiciel terenu obiektu odpowiada za zebranie na czas stosownych informacji i przedłożenie Komisji ogólnego opisu terenu obiektu, lecz za poprawność i kompletność zgłoszeń odpowiadają osoby i przedsiębiorstwa uruchamiające lub użytkujące instalację, zaś za budynki na terenie obiektu, w których nie jest wykorzystywany materiał jądrowy odpowiada Państwo Członkowskie.
W miarę możliwości, zgłoszenia przewidziane w ust. 1 i 2 zostaną złożone w formie elektronicznej, jeśli osoba lub przedsiębiorstwo w takiej formie je przechowuje.
Jeśli informacje zostaną przesłane Komisji w wersji elektronicznej i papierowej, znaczenie nadrzędne będzie miała wersja papierowa.
Artykuł 4
Terminy
Zgłoszenie podstawowych charakterystyk technicznych nowych instalacji zostanie przekazane Komisji zgodnie z art. 3 ust. 1 przynajmniej 200 dni przed terminem otrzymania pierwszej wysyłki materiału jądrowego.
W przypadku nowych instalacji ze stanem inwentarza lub rocznym przepływem materiału jądrowego powyżej jednego kilograma efektywnego, wszystkie stosowne informacje dotyczące właściciela, użytkownika, celu, lokalizacji, typu, mocy i planowanej daty uruchomienia zostaną złożone do Komisji przynajmniej 200 dni przed rozpoczęciem budowy.
Zmiany w podstawowych charakterystykach technicznych, dla których nie jest wymagane wyprzedzające zawiadomienie zgodnie ze szczególnymi przepisami dotyczącymi zabezpieczeń określonymi w art. 6, zostaną przekazane Komisji w terminie 30 dni od dokonania takiej zmiany.
Informacje o instalacjach na terytorium Państw przystępujących do Unii Europejskiej, określające ich podstawowe charakterystyki techniczne, zostaną przekazane Komisji w ciągu 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w danym Państwie, z wyjątkiem instalacji przetwarzania lub przechowalników odpadów, dla których informacje o ich podstawowych charakterystykach technicznych zostaną przedstawione w terminie 120 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w danym Państwie.
Istniejące instalacje przetwarzania lub przechowywania odpadów przekazują Komisji informacje na temat ich podstawowych charakterystyk technicznych w terminie 120 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wykorzystując kwestionariusz znajdujący się w załączniku I.
W przypadku pozostałych istniejących instalacji, wszelkie dodatkowe informacje wymagane na podstawie kwestionariusza w załączniku I zostaną dostarczone w terminie 120 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Program działalności
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przekazują Komisji, w celu umożliwienia planowania jej działań dotyczących zabezpieczeń następujące informacje:
a) corocznie, ogólny projekt programu działalności sporządzony zgodnie z załącznikiem XI, wskazujący, w szczególności, tymczasowe terminy wykonania inwentaryzacji z natury;
b) najpóźniej na czterdzieści dni przed rozpoczęciem spisu inwentarza z natury, plan tych działań.
Zmiany mające wpływ na ogólny program działalności, w szczególności na przeprowadzanie spisu inwentarza z natury, zostaną bezzwłocznie przekazane Komisji.
Artykuł 6
Szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń
1.
Działając w oparciu o podstawowe charakterystyki techniczne przekazane zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 4, Komisja przyjmuje szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń związane z kwestiami określonymi w ust. 2 niniejszego artykułu.
Szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń zostaną opracowane w formie decyzji Komisji skierowanej do zainteresowanej osoby lub przedsiębiorstwa, biorąc pod uwagę ograniczenia eksploatacyjne i techniczne i w ścisłej konsultacji z zainteresowaną osobą lub przedsiębiorstwem i właściwym Państwem Członkowskim.
Osoba lub przedsiębiorstwo, do którego skierowana jest decyzja Komisji, zostanie o niej powiadomione, a kopia tego zawiadomienia zostanie przesłana do zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Do czasu podjęcia przez Komisję decyzji w sprawie szczególnych przepisów dotyczących zabezpieczeń, zainteresowana osoba lub przedsiębiorstwo stosuje ogólne przepisy tego rozporządzenia.
2.
Szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń określają, między innymi:
a) rejony bilansu materiałowego i wybór kluczowych punktów pomiarowych dla określenia przepływu i stanu inwentarza materiałów jądrowych;
b) zmiany podstawowych charakterystyk technicznych, dla których wymagane jest wyprzedzające zawiadomienie;
c) tryb postępowania przy zbieraniu danych o materiałach jądrowych dla każdego rejonu bilansu materiałowego i przy sporządzaniu raportów;
d) częstotliwość i procedury postępowania przy sporządzaniu spisu inwentarza z natury dla celów rachunkowości materiałowej jako część środków stosowanych w ramach zabezpieczeń.
e) środki zamykające i środki nadzoru zgodne z warunkami ustalonymi z zainteresowaną osobą lub przedsiębiorstwem;
f) szczegóły dotyczące pobierania próbek przez zainteresowaną osobę lub przedsiębiorstwo wyłącznie do celów zabezpieczeń.
3.
Szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń mogą określać również treść następnych komunikatów wymaganych na mocy art. 5, jak również warunki określające wymagania względem wyprzedzających zawiadomień o wywozie i przywozie materiałów jądrowych.
4.
Komisja zwróci zainteresowanym osobom lub przedsiębiorstwom koszty spełnienia specjalnych wymogów przewidzianych w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń lub wynikających ze specjalnego wniosku Komisji lub jej inspektorów, na podstawie uzgodnionego oszacowania.
Kwota i tryb zwrotu kosztów są ustalane wspólnie przez zainteresowane strony i okresowo rewidowane.
ROZDZIAŁ III
EWIDENCJA MATERIAŁÓW JĄDROWYCH
Artykuł 7
System rachunkowości materiałowej
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy utrzymują system rachunkowości i kontroli materiałów jądrowych.
System ten obejmuje dokumentację rachunkowości materiałowej i dokumentację ruchową, w szczególności informacje na temat ilości, kategorii, postaci i składu tych materiałów, stosownie do wymogów art. 18, ich aktualnego umiejscowienia, szczególnych zobowiązań dotyczących zabezpieczeń na podstawie art. 17, jak również szczegóły dotyczące odbiorcy lub nadawcy ładunku w przypadku przewozów materiałów jądrowych.
System pomiarów, na których opiera się dokumentacja, musi odpowiadać najnowszym normom międzynarodowym lub być im jakościowo równoważny.
Na podstawie tej dokumentacji, którą przechowuje się przez okres co najmniej pięciu lat, musi być możliwe formułowanie i uzasadnianie zgłoszeń przekazywanych Komisji.
Dokumentację rachunkowości materiałowej i ruchową udostępnia się inspektorom Komisji w formie elektronicznej, jeżeli w instalacji prowadzi się je w takiej formie.
Dodatkowe informacje można określić dla każdej instalacji w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń dla każdej instalacji, określonych w art. 6.
Artykuł 8
Dokumentacja ruchowa
Dokumentacja ruchowa zawiera, jeśli właściwe, odpowiednio dla każdego rejonu bilansu materiałowego:
a) dane eksploatacyjne, które służą do ustalania zmian w ilości i składzie materiałów jądrowych;
b) wykaz pozycji inwentarza, w jak największym stopniu zaktualizowany, i ich lokalizacje;
c) dane uzyskane z kalibracji zbiorników i przyrządów oraz z pobierania próbek i analiz, wraz z wyprowadzonymi szacunkami błędów przypadkowych i systematycznych;
d) dane wynikające z działań związanych z kontrolą jakości zastosowanych w systemie ewidencji i kontroli materiałów jądrowych, wraz z wyprowadzonymi szacunkami błędów przypadkowych i systematycznych;
e) opis kolejności działań podejmowanych w związku z przygotowaniami i sporządzaniem spisu inwentarza z natury w celu upewnienia się, że spis ten jest poprawny i kompletny;
f) opis działań podjętych w celu stwierdzenia przyczyny i wielkości każdej przypadkowej lub niepomierzonej straty, która mogła mieć miejsce;
g) izotopowy skład plutonu, wraz z jego izotopami podlegającymi rozpadowi i daty referencyjne, jeśli takie zostały zapisane w instalacji dla potrzeb eksploatacji.
Jeśli dane określone w lit. g) są dostępne, są one przekazywane Komisji na jej wniosek.
Artykuł 9
Dokumentacja rachunkowości materiałowej
Dokumentacja rachunkowości materiałowej zawiera dla każdego rejonu bilansu materiałowego:
a) wszystkie zmiany w stanie inwentarza w sposób umożliwiający określenie w każdej chwili księgowego stanu inwentarza;
b) wszelkie wyniki pomiarów i zliczania sztuk służące do wykonania wykazu inwentarza z natury;
c) wszystkie poprawki, jakie zostały wniesione do zmian w stanie inwentarza, księgowego stanu inwentarza oraz stanu inwentarza z natury.
Dokumentacja rachunkowości materiałowej odnosząca się do wszelkich zmian stanu inwentarza i wykazu inwentarza z natury ukazuje identyfikację materiału, dane określonej partii i dane źródłowe odnoszące się do każdej partii.
Dokumentacja wykazuje oddzielnie ilości uranu, toru i plutonu, zgodnie z kategoriami wymienionymi w art. 18 ust. 2 lit. b).
Ponadto, dla każdej zmiany w stanie inwentarza wskazuje się odpowiednio datę zmiany i, w stosownych przypadkach, rejon bilansu materiałowego wywozu lub nadawcę albo rejon bilansu materiałowego przywozu lub odbiorcę.
Artykuł 10
Raporty rachunkowości materiałowej
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dostarczają Komisji raporty rachunkowości materiałowej.
Raporty rachunkowości materiałowej zawierają informacje dostępne w dniu sporządzania raportu oraz muszą zostać, w miarę potrzeby, skorygowane w późniejszym terminie.
Raporty rachunkowości materiałowej przesyła się Komisji w wersji elektronicznej z wyjątkiem przypadków, gdy Komisja przyznała pisemne zwolnienie lub zastosowanie mają ustalenia przejściowe określone w art. 39.
Na uzasadniony wniosek Komisji, dalsze szczegóły lub wyjaśnienia dotyczące tych raportów dostarcza się w terminie trzech tygodni.
Artykuł 11
Początkowy księgowy stan inwentarza
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przekazują Komisji, w terminie 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, początkowy księgowy stan inwentarza wszystkich materiałów jądrowych, które są w ich posiadaniu, załącznikiem w formie określonej w załączniku V. Niniejszego artykułu nie stosuje się do osób lub przedsiębiorstw, które przesłały już początkowy księgowy stan inwentarza w ramach rozporządzenia (Euratom) nr 3227/76, ani do instalacji przetwarzania lub przechowywania odpadów odpadów.
Artykuł 12
Raport o zmianach w stanie inwentarza
1.
Dla każdego rejonu bilansu materiałowego, osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przekazują Komisji raport o zmianach w stanie inwentarza wszystkich materiałów jądrowych, zgodnie z załącznikiem III.
Jeżeli szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń dla danej instalacji, określone w art. 6, nie stanowią inaczej, raporty te są wysyłane co miesiąc, najpóźniej w terminie 15 dni od zakończenia miesiąca i wykazują wszystkie zmiany w stanie inwentarza, które wystąpiły lub zostały stwierdzone w czasie tego miesiąca.
2.
W miesiącach, w których dokonywany jest spis inwentarza z natury, a dzień tego spisu nie jest ostatnim dniem miesiąca, przesyła się dwa oddzielne raporty o zmianach w stanie inwentarza:
a) pierwszy raport o zmianach w stanie inwentarza zawiera wszystkie zmiany w stanie inwentarza do dnia spisu inwentarza z natury i włącznie z tym dniem i jest przesyłany najpóźniej wraz z drugim raportem o zmianach w stanie inwentarza lub razem z wykazem inwentarza z natury i raportem bilansu materiałowego, jeżeli wysłanie ich następuje przed wysłaniem drugiego raportu o zmianach w stanie inwentarza;
b) drugi raport o zmianach w stanie inwentarza zawiera wszystkie zmiany w stanie inwentarza od pierwszego dnia po dacie wykonania spisu inwentarza z natury do końca miesiąca i jest przesyłany w terminie 15 dni od zakończenia tego miesiąca.
3.
W miesiącach, w których nie wystąpiły żadne zmiany w stanie inwentarza, zainteresowane osoby i przedsiębiorstwa przesyłają raport o zmianach w stanie inwentarza zawierający końcowy księgowy stan inwentarza z poprzedniego miesiąca.
4.
Aby małe zmiany w stanie inwentarza, takie jak transfery próbek dla celów analizy, można było zgłosić jako jedną zmianę inwentarza, zmiany te można grupować zgodnie z szczególnymi przepisami dotyczącymi zabezpieczeń dla danej instalacji określonymi w art. 6.
5.
Do raportów o zmianach w stanie inwentarza można dołączyć uwagi wyjaśniające te zmiany.
Artykuł 13
Raport bilansu materiałowego i wykaz stanu inwentarza
Dla każdego rejonu bilansu materiałowego, osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przesyłają Komisji:
a) raporty bilansu materiałowego, zgodnie z formą określoną w załączniku IV, wykazujące:
i) początkowy stan inwentarza z natury;
ii) zmiany w stanie inwentarza (najpierw przyrosty, następnie zmniejszenia);
iii) końcowy księgowy stan inwentarza;
iv) końcowy stan inwentarza z natury;
v) materiał nierozliczony;
b) wykaz stanu inwentarza z natury, zgodnie z formą określoną w załączniku V, wskazujący poszczególne partie oddzielnie.
Raporty i wykaz są przesyłane tak szybko, jak to możliwe, najpóźniej w terminie 30 dni od przeprowadzenia spisu inwentarza z natury.
Jeżeli nie ustalono inaczej w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń dla danej instalacji, określonych w art. 6, spisu inwentarza z natury dokonuje się w każdym roku kalendarzowym, a okres pomiędzy dwoma kolejnymi spisami inwentarza z natury nie przekracza 14 miesięcy.
Artykuł 14
Raporty specjalne
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy przesyłają do Komisji raport specjalny w każdym przypadku, gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 15 lub 22.
Rodzaj informacji zawartych w takich raportach jest dokładnie określony w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń, określonych w art. 6.
Raporty specjalne oraz dalsze szczegóły lub wyjaśnienia dotyczące tych raportów, których zażąda Komisja w związku z tymi raportami, dostarcza się bezzwłocznie.
Artykuł 15
Zdarzenia wyjątkowe
Raporty specjalne sporządza się w następujących przypadkach:
a) jeżeli, w wyniku jakiegokolwiek wyjątkowego zdarzenia lub okoliczności, istnieją przesłanki, aby sądzić, że nastąpiło lub mogło nastąpić zwiększenie lub strata materiału jądrowego przekraczająca limity ustalone dla tego rodzaju sytuacji w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń, określonych w art. 6;
b) jeżeli bariera fizyczna została niespodziewanie zmieniona w stosunku do opisanej w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń, określonych w art. 6, w stopniu umożliwiającym nieuprawnione usunięcie materiału jądrowego.
Zainteresowane osoby i przedsiębiorstwa składają takie raporty, gdy tylko dowiedzą się o jakiejkolwiek tego typu stracie lub zwiększeniu stanu materiału jądrowego, lub o nagłej zmianie w stanie bariery fizycznej, lub o czymkolwiek, co mogłoby nasuwać przypuszczenie o wystąpieniu tego rodzaju zdarzenia.
Przyczyny zdarzenia zgłasza się również, gdy tylko zostaną one ustalone.
Artykuł 16
Składanie raportów dotyczących przemian jądrowych
W przypadku reaktorów, obliczone dane dotyczące przemian jądrowych są przedstawiane w raporcie o zmianach w stanie inwentarza najpóźniej do czasu wysyłki napromienionego paliwa z rejonu bilansu materiałowego reaktora.
Ponadto, inne procedury dokumentowania i raportowania o przemianach jądrowych mogą być dokładnie określone w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń, określonych w art. 6.
Artykuł 17
Zobowiązania szczególne dotyczące zabezpieczeń
1.
Materiały jądrowe, wobec których mają zastosowanie szczególne zobowiązania dotyczące zabezpieczeń, podjęte przez Wspólnotę na mocy porozumienia zawartego z krajem trzecim lub z organizacją międzynarodową są, jeżeli w porozumieniu nie jest zastrzeżone inaczej, wykazywane osobno dla każdego zobowiązania w następujących zawiadomieniach:
a) początkowy księgowy stan inwentarza przewidziany w art. 11;
b) raporty o zmianach w stanie inwentarza, wraz z końcowym księgowym stanem inwentarza przewidzianym w art. 12;
c) raporty bilansu materiałowego i wykaz stanu inwentarza z natury przewidziane w art. 13;
d) planowany import i eksport przewidziany w art. 20 i 21.
Jeżeli nie jest to wyraźnie zabronione w tych porozumieniach, takie oddzielne wykazywanie nie wyklucza fizycznego wymieszania materiałów.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do Porozumień zawartych przez Wspólnotę oraz Państwo Członkowskie z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej.
Artykuł 18
Jednostki masy i kategorie materiałów jądrowych
1.
W każdym zawiadomieniu określonym w niniejszym rozporządzeniu ilości materiałów są wyrażane w gramach.
Odpowiednią dokumentację rachunkowości materiałowej prowadzi się w gramach lub mniejszych jednostkach.
Prowadzi się ją w sposób zapewniający jej wiarygodność, a w szczególności, w sposób zgodny z aktualną praktyką w Państwach Członkowskich.
Ilości podawane w zawiadomieniach mogą być zaokrąglane w dół, jeżeli pierwsza cyfra dziesiętna mieści się między 0 a 4 lub w górę, gdy pierwsza cyfra dziesiętna mieści się między 5 a 9.
2.
Jeżeli szczególne przepisy dotyczące zabezpieczeń, określone w art. 6, nie przewidują inaczej, zawiadomienia zawierają:
a) całkowitą masę pierwiastków: uranu, toru lub plutonu, a także, w przypadku wzbogaconego uranu, całkowitą masę izotopów rozszczepialnych;
b) dla poniższych kategorii materiałów jądrowych stosuje się osobne raporty bilansu materiałowego oraz oddzielne wpisy w raportach o zmianach w stanie inwentarza oraz w wykazach stanu inwentarza z natury:
i) uran zubożony;
ii) uran naturalny;
iii) uran wzbogacony poniżej 20 %;
iv) uran wzbogacony do 20 % i powyżej;
v) pluton;
vi) tor.
Artykuł 19
Zwolnienia
1.
Komisja może przyznać producentom i użytkownikom materiałów jądrowych pisemne zwolnienie od zasad określających formę i częstotliwość składania zawiadomień przewidzianych w art. 10 do 18 w celu uwzględnienia wszystkich szczególnych okoliczności, w których podlegające zabezpieczeniom materiały są wykorzystywane lub produkowane.
Zwolnienie zostaje przyznane po złożeniu przez zainteresowane osoby lub przedsiębiorstwa wniosku według wzoru przedstawionego w załączniku IX.
Zwolnienie przyznaje się wyłącznie na taki cały rejon bilansu materiałowego, w którym materiał jądrowy nie jest przetwarzany bądź przechowywany razem z materiałem jądrowym niepodlegającym zwolnieniu.
2.
Komisja może udzielić zwolnienia dla rejonu bilansu materiałowego posiadającego:
a) ilości materiału jądrowego odpowiadające ilościom określonym w załączniku I-G, które przez dłuższy okres są zachowywane w takim samym stanie;
b) uran zubożony, uran naturalny lub tor wykorzystywane wyłącznie do działalności innej niż jądrowa;
c) specjalne materiały jądrowe używane w ilościach rzędu jednego grama lub mniej jako czułe elementy w przyrządach;
d) pluton o koncentracji izotopowej plutonu-238 w ponad 80 %.
3.
Osoby lub przedsiębiorstwa, którym przyznano zwolnienie, przesyłają Komisji do 31 stycznia każdego roku roczny raport, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku X. Raport ten opisuje sytuację na koniec poprzedniego roku kalendarzowego.
4.
W przypadku eksportu materiału jądrowego do kraju trzeciego, osoby i przedsiębiorstwa, którym przyznano zwolnienie przesyłają Komisji raport, w miarę możliwości jak najszybciej, najpóźniej jednak w terminie 15 dni od końca miesiąca, w którym miał miejsce eksport, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku X. W raporcie podaje się ilość wyeksportowanego materiału jądrowego i ilość materiału jądrowego podlegającego zwolnieniu.
5.
W przypadku importu materiału jądrowego z kraju trzeciego, osoby lub przedsiębiorstwa, którym przyznano zwolnienie prześlą do Komisji nowy wniosek celem dodania tego materiału do wykazu materiałów, których dotyczy to zwolnienie.
Wniosek sporządzony przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku IX, przesyła się do Komisji, jak tylko osoby lub przedsiębiorstwa poznają data przewozu, najpóźniej w terminie 15 dni od końca miesiąca, w którym miał miejsce przewóz.
6.
Komisja może określić w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń, o których mowa w art. 6, inne szczególne warunki dotyczące formy i częstotliwości składania raportów.
7.
Jeżeli warunki zwolnienia przestają być wypełniane, Komisja wycofuje zwolnienie po otrzymaniu informacji od osoby lub przedsiębiorstwa, któremu zwolnienie takie zostało przyznane.
ROZDZIAŁ IV
PRZEWOZY MIĘDZY PAŃSTWAMI
Artykuł 20
Eksport i wywóz
1.
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dostarczają Komisji wyprzedzające zawiadomienie, gdy materiały wyjściowe lub specjalne materiały rozszczepialne:
a) są eksportowane są do kraju trzeciego;
b) są wywożone z Państwa Członkowskiego nieposiadającego broni jądrowej do Państwa Członkowskiego posiadającego broń jądrową;
c) są wywożone z Państwa Członkowskiego posiadającego broń jądrową do Państwa Członkowskiego nieposiadającego broni jądrowej.
2.
Wyprzedzające zawiadomienie jest wymagane:
a) w przypadku, gdy przesyłka przekracza jeden kilogram efektywny;
lub b) w przypadku, gdy instalacja dokonuje przewozu do tego samego Państwa materiałów, których ilość sumaryczna w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy może przekroczyć jeden kilogram efektywny, nawet, jeżeli żadna pojedyncza przesyłka nie przekracza jednego kilograma efektywnego.
3.
Zawiadomienie takie dostarcza się po zakończeniu ustaleń kontraktowych prowadzących do przewozu, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku VI, tak aby dotarło ono do Komisji przynajmniej na osiem dni roboczych przed spakowaniem materiału do przewozu.
4.
Jeżeli tego wymaga ochrona fizyczna, można dokonać z Komisją szczególnych ustaleń dotyczących formy i sposobu przekazania zawiadomienia.
5.
Przepisy ust. 1–4 nie stosują się do eksportu i wywozu materiału jądrowego znajdującego się w odpadach lub rudach.
Artykuł 21
Import i przywóz
1.
Osoby lub przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dostarczają Komisji wyprzedzające zawiadomienie, gdy materiały wyjściowe lub specjalne materiały rozszczepialne:
a) są importowane z kraju trzeciego;
b) otrzymuje je Państwo Członkowskie nieposiadające broni jądrowej od Państwa Członkowskiego posiadającego broń jądrową;
c) otrzymuje je Państwo Członkowskie posiadające broń jądrową od Państwa Członkowskiego nieposiadającego broni jądrowej.
2.
Wyprzedzające zawiadomienie jest wymagane:
a) w przypadku, gdy przesyłka przekracza jeden kilogram efektywny;
lub
b) w przypadku, gdy instalacja importuje lub dokonuje przywozu z tego samego państwa materiałów, których ilość sumaryczna w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy może przekroczyć jeden kilogram efektywny, nawet, jeżeli żadna pojedyncza przesyłka nie przekracza jednego kilograma efektywnego.
3.
Zawiadomienie takie dostarcza się z jak największym możliwym wyprzedzeniem w stosunku do spodziewanego nadejścia materiału, najpóźniej w dniu otrzymania materiału, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku VII, jednak tak aby dotarło ono do Komisji przynajmniej pięć dni roboczych przed rozpakowaniem materiału.
4.
Jeżeli tego wymaga ochrona fizyczna, można z Komisją dokonać szczególnych ustaleń dotyczących formy i sposobu przekazania zawiadomienia.
5.
Przepisy ust. 1–4 nie stosują się do importu i przywozu materiału jądrowego znajdującego się w odpadach lub rudach.
Artykuł 22
Strata lub opóźnienie w czasie przewozu
Raport specjalny przewidziany w art. 14 jest składany przez osoby lub przedsiębiorstwa zawiadamiające o przewozie zgodnie z art. 20 i 21, jeżeli w następstwie wyjątkowych okoliczności lub zdarzenia, otrzymały one wiadomość, że materiał jądrowy został lub wydaje się, że został utracony lub jeżeli nastąpiło znaczne opóźnienie podczas przewozu.
Artykuł 23
Zawiadomienie o zmianie terminu
Każda zmiana poprzedzającego przewóz terminu pakowania, transportu lub rozpakowania materiałów jądrowych w stosunku do dat podanych w zawiadomieniach przewidzianych w art. 20 i 21, ale niebędąca zmianą wymagającą sporządzenia raportu specjalnego, jest komunikowana bezzwłocznie, wraz z podaniem zmienionych dat, jeżeli są one znane.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY SZCZEGÓLNE
Artykuł 24
Producenci rud
1.
Każda osoba lub przedsiębiorstwo wydobywające rudy na terytorium Państwa Członkowskiego zgłasza Komisji podstawowe charakterystyki techniczne dotyczące działalności związanej z wydobyciem rudy, na podstawie kwestionariusza znajdującego się w załączniku I-J, w terminie 120 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i przedstawia program działalności zgodnie z art. 5.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 7, 8 i 9, każda osoba lub przedsiębiorstwo wydobywające rudy, prowadzi dokumentację rachunkowości materiałowej tych rud wskazującą, w szczególności, ilości wydobytej rudy oraz średnią zawartość uranu i toru oraz zasoby wydobytej rudy znajdujące się na terenie kopalni.
Dokumentacja ta zawiera również szczegóły dotyczące wywozów rudy ze wskazaniem ich dat, odbiorców i ilości.
Dokumentację taką przechowuje się przez okres co najmniej pięciu lat.
Artykuł 25
Raporty o eksporcie/wywozie rud
Na zasadzie odstępstwa od art. 10 do 18, każda osoba lub przedsiębiorstwo wydobywające rudy informuje Komisję, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku VIII:
a) o ilości materiału, który był przedmiotem wywozu z każdej kopalni, do 31 stycznia każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy;
oraz
b) o eksporcie rud do krajów trzecich, najpóźniej w dniu ich wysyłki.
Artykuł 26
Przewoźnicy oraz pośrednicy tymczasowo przechowujący materiały jądrowe
Każda osoba lub przedsiębiorstwo zaangażowane, w granicach terytoriów Państw Członkowskich, w transport lub tymczasowe przechowywanie materiałów jądrowych, przyjmuje je lub przekazuje tylko za właściwie podpisanym i opatrzonym datą pokwitowaniem.
W pokwitowaniu takim muszą być podane nazwy stron przekazujących i odbierających materiały oraz przewożone ilości wraz z określeniem kategorii, postaci i składu materiałów.
Jeżeli tego wymaga fizyczna ochrona, specyfikacja przewożonych materiałów może zostać zastąpiona przez odpowiednie oznaczenie przesyłki.
Takie oznaczenie musi umożliwić odnalezienie danych określonych w wyżej wymienionej specyfikacji, w dokumentach przechowywanych przez osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy.
Takie dokumenty przechowywane są przez umawiające się strony przez okres co najmniej pięciu lat.
Artykuł 27
Dokumentacja zastępcza przewoźników oraz pośredników tymczasowo przechowujących materiały jądrowe
Dokumenty posiadane przez osoby i przedsiębiorstwa w związku z obowiązującymi przepisami odnoszącymi się do nich na terytorium Państw Członkowskich, w których prowadzą swoją działalność, mogą zastąpić dokumenty przewidziane art. 26, pod warunkiem, że zawierają wszystkie informacje wymagane zgodnie z tym artykułem.
Artykuł 28
Pośrednicy
Każdy pośrednik biorący udział w zawarciu jakiejkolwiek umowy na dostarczenie materiałów jądrowych, taki jak upoważniony przedstawiciel, pośrednik handlowy lub agent, zachowuje wszystkie dokumenty związane z dokonywanymi przez niego lub w jego imieniu transakcjami, przez co najmniej pięć lat po wygaśnięciu umowy.
Dokumenty zawierają nazwy umawiających się stron, datę umowy, ilość, kategorię, postać, skład, pochodzenie oraz miejsce przeznaczenia materiałów.
Artykuł 29
Przesyłanie informacji i danych
Komisja może przesłać Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej informacje i dane uzyskane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 30
Wstępny wykaz stanu odpadów i dokumentacja rachunkowości materiałowej
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 11, każda osoba lub przedsiębiorstwo przetwarzające lub przechowujące materiał jądrowy, który uprzednio został zgłoszony jako odpady zatrzymane lub unieszkodliwione, przesyła Komisji wstępny wykaz wszystkich materiałów jądrowych z podziałem na kategorie w terminie 120 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Każda osoba lub przedsiębiorstwo przetwarzające lub przechowujące materiał jądrowy, który uprzednio został zgłoszony jako odpad zatrzymany lub unieszkodliwiony, prowadzi dotyczącą ich dokumentację rachunkowości materiałowej.
Na zasadzie odstępstwa od art. 7–11, 13 i art. 17 ust. 1 dla materiału, który uprzednio został zgłoszony jako odpady zatrzymane, oraz od art. 7–13 i art. 17 ust. 1 dla materiału, który uprzednio został zgłoszony jako odpady unieszkodliwione, dokumentacja ta zawiera:
a) dane eksploatacyjne używane dla określenia zmian w ilościach i składzie materiału jądrowego;
b) wykaz stanu inwentarza aktualizowany co roku po spisie inwentarza z natury;
c) opis kolejności działań podejmowanych w związku z przygotowaniami i przeprowadzaniem spisu inwentarza z natury w celu upewnienia się, że spis ten jest poprawny i kompletny;
d) opis działań podjętych w celu stwierdzenia przyczyny i wielkości każdej przypadkowej straty, która mogła mieć miejsce;
e) wszystkie zmiany w stanie inwentarza w sposób umożliwiający określenie w dowolnym momencie księgowego stanu inwentarza.
Wymagania dotyczące składania raportów dotyczących przetwarzania odpadów zatrzymanych są określone w szczególnych przepisach dotyczących zabezpieczeń, wymienionych w art. 6.
Artykuł 31
Przetwarzanie odpadów
Osoby i przedsiębiorstwa określone w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy powiadamiają z wyprzedzeniem Komisję o każdym cyklu przetwórczym materiału, który uprzednio został zgłoszony jako odpady zatrzymane lub unieszkodliwione, z wyłączeniem przepakowania lub dalszego procesu unieszkodliwiania bez separacji pierwiastków.
Takie wyprzedzające zawiadomienie złożone przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku XII, zawiera informacje o ilości plutonu, wysoko wzbogaconego uranu i uranu-233 w każdej partii, o postaci (szkło, ciecz o wysokiej aktywności itd.), o planowanym czasie trwania cyklu i umiejscowieniu materiału przed rozpoczęciem i po zakończeniu cyklu.
Zawiadomienie takie przekazywane jest Komisji przynajmniej 200 dni przed rozpoczęciem cyklu.
Artykuł 32
Przewozy odpadów unieszkodliwionych
Osoby lub przedsiębiorstwa wskazane w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy składają najpóźniej do 31 stycznia każdego roku roczny raport dotyczący:
a) wywozu lub eksportu odpadów unieszkodliwionych do instalacji na terytorium lub poza terytorium Państw Członkowskich, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku XIII;
b) przywozu lub importu odpadów unieszkodliwionych z instalacji bez kodu rejonu bilansu materiałowego lub z instalacji poza terytorium Państw Członkowskich, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku XIV;
c) zmian w lokalizacji odpadów unieszkodliwionych zawierających pluton, wysoce wzbogacony uran lub uran-233, przy użyciu formularza, którego wzór przedstawiono w załączniku XV.
Artykuł 33
Zobowiązania międzynarodowe
Przepisy niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 31 oraz art. 32 lit. c), stosowane są zgodnie ze zobowiązaniami Wspólnoty i Państw Członkowskich nieposiadających broni jądrowej w ramach Protokołu Dodatkowego 1999/188/Euratom.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY SZCZEGÓLNE MAJĄCE ZASTOSOWANIE NA TERYTORIACH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH POSIADAJĄCYCH BROŃ JĄDROWĄ
Artykuł 34
Przepisy szczególne odnoszące się do Państw Członkowskich posiadających broń jądrową
1.
Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się:
a) do instalacji lub części instalacji, przeznaczonych do spełnienia wymagań obronnych i znajdujących się na obszarze Państwa Członkowskiego posiadającego broń jądrową;
lub
b) do materiałów jądrowych przeznaczonych przez to Państwo Członkowskie posiadające broń jądrową do spełnienia wymagań obronnych.
2.
Komisja po konsultacjach i w porozumieniu z zainteresowanym Państwem Członkowskim i uwzględniając przepisy art. 84 akapit drugi Traktatu określi zakres stosowania tego rozporządzenia i związanych z nim procedur do materiałów jądrowych, instalacji lub części instalacji, które mogą zostać przeznaczone do spełnienia wymagań obronnych i znajdują się na obszarze Państwa Członkowskiego posiadającego broń jądrową.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 1 i 2:
a) przepisy art. 3 ust. 1, art. 4 i 6 stosuje się do instalacji, lub części instalacji, które w pewnych okresach działają wyłącznie z wykorzystaniem materiałów jądrowych, które mogą być przeznaczone do spełniania wymagań obronnych, ale w innych okresach działają wyłącznie z wykorzystaniem cywilnych materiałów jądrowych;
b) przepisy art. 3 ust. 1, art. 4 i 6 stosuje się, z wyjątkami uzasadnionymi względami bezpieczeństwa narodowego, do instalacji lub części instalacji, do których dostęp mógłby być ograniczony z tych względów, lecz które produkują, przetwarzają, rozdzielają, przerabiają lub w jakikolwiek inny sposób wykorzystują jednocześnie materiały jądrowe cywilne i materiały jądrowe przeznaczone do spełniania wymagań obronnych lub mogące spełnić takie wymagania;
c) przepisy art. 2, 5, 7–32, art. 34 ust. 1 i 2 oraz art. 35–37 stosuje się do wszystkich cywilnych materiałów jądrowych znajdujących się w instalacjach lub częściach instalacji określonych w lit. a) i b) niniejszego ustępu;
d) przepisów art. 3 ust. 2, art. 31 i art. 32 lit. c) nie stosuje się do terytoriów Państw Członkowskich posiadających broń jądrową.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 35
Poufność danych
Przepisy Komisji w sprawie bezpieczeństwa określone w decyzji 2001/844/WE/EWWS/Euratom stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia nr 3 wdrażającego art. 24 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, do informacji, wiedzy i dokumentów, które Komisja uzyskała lub otrzymała w ramach niniejszego rozporządzenia.
Bezpieczeństwo przesyłania informacji uzgadnia się pomiędzy Komisją a osobą, przedsiębiorstwem lub podmiotem, z zapewnieniem zgodności z wymaganiami Państw Członkowskich dotyczącymi przesyłania takich informacji.
Artykuł 36
Instalacje kontrolowane spoza Wspólnoty
W przypadku, gdy instalacja jest kontrolowana przez osobę lub przedsiębiorstwo mające siedzibę poza granicami Wspólnoty, wszystkie obowiązki nałożone tym rozporządzeniem wypełnia lokalne kierownictwo instalacji.
Artykuł 37
Wytyczne
Komisja przyjmie i opublikuje wytyczne w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia w formie zaleceń i, w miarę potrzeby, zaktualizuje je w ramach uzyskanego doświadczenia w ścisłej konsultacji z Państwami Członkowskimi i po otrzymaniu uwag od zainteresowanych stron.
Artykuł 38
Uchylenie
Rozporządzenie (Euratom) nr 3227/76 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytywane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 39
Okres przejściowy
Komisja może przyznać zwolnienie z obowiązku stosowania wzorców raportów określonych w załącznikach III, IV i V. Zwolnienie to stosuje się do osób i przedsiębiorstw stosujących wzorce raportów według załączników II, III i IV rozporządzenia (Euratom) nr 3227/76 w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Może ono zostać przyznane na okres nie dłuższy niż pięć lat od tego dnia.
Osoby i przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy informują Komisję w ciągu trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia o terminie, w jakim planują rozpocząć korzystanie z wzorców sprawozdań określonych w załącznikach III, IV i V. Na odpowiednio uzasadniony wniosek i po przedstawieniu planu wdrożenia, Komisja może w indywidualnych przypadkach przedłużyć ten okres o co najwyżej dwa lata.
Artykuł 40
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 303/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 304/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające stawki refundacji odnośnie do pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów w handlu światowym, wymienionych w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g) tego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, dla których powinna być ustalona stawka refundacji odnośnie do produktów wywożonych w formie towarów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawka refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych powinna być ustalana każdego miesiąca.
(4) Jednak w przypadku pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia zobowiązań podjętych w związku z tymi refundacjami, jeżeli z wyprzedzeniem zostaną ustalone wysokie stawki refundacji.
Aby uniknąć takiej sytuacji, należy zastosować środki zapobiegawcze, ale nie uniemożliwiające zawieranie długoterminowych umów.
Ustalenie szczegółowych stawek refundacji dla ustalonych z wyprzedzeniem refundacji odnośnie do tych produktów powinno pozwolić na osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 przewiduje, że przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku rozpatrywanych produktów w odniesieniu do produktów podstawowych wyszczególnionych w załączniku A do tego rozporządzenia lub produktów przyrównywanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełnia odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] stanowi, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny zostać udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji odnoszące się do produktów podstawowych, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 306/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. dotyczące rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady określa metodologię rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie (zwaną dalej "metodologią EAA").
W pkt 3.056 oraz 3.064 Załącznika zamieszczono przykłady, odpowiednio, dotacji do produktów oraz innych dotacji związanych z produkcją, wraz z odniesieniem do konkretnych linii budżetowych.
Niektóre z tych odniesień przestały być aktualne, w związku z czym konieczna jest aktualizacja obu punktów.
(2) Zadanie dotyczące aktualizacji metodologii EAA powierzono Komisji.
(3) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 138/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa utworzonego na mocy decyzji Rady 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 307/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
otwierające preferencyjny kontyngent taryfowy na przywóz surowego cukru trzcinowego pochodzącego z krajów AKP w celu dostaw do zakładów rafinacyjnych w okresie od dnia 1 marca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 39 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że w trakcie lat gospodarczych 2001/2002 do 2005/2006 i w celu zapewnienia odpowiednich dostaw do wspólnotowych zakładów rafinacyjnych pobiera się zredukowaną stawkę należności celnych od przywozu surowego cukru trzcinowego pochodzącego z państw, z którymi Wspólnota zawarła preferencyjne umowy na dostawy. W chwili obecnej takie umowy zostały zawarte na mocy decyzji Rady 2001/870/WE [2] z Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (kraje AKP), wymienionymi w protokole nr 3 w sprawie cukru z krajów AKP znajdującym się w załączniku V do Umowy o Partnerstwie AKP-WE [3] i z Republiką Indii.
(2) Umowy w postaci wymiany listów zawarte na mocy decyzji 2001/870/WE przewidują, że zainteresowane zakłady rafinacyjne muszą zapłacić minimalną cenę zakupu równą cenie gwarantowanej cukru surowego, pomniejszonej o pomoc dostosowawczą ustaloną dla rozpatrywanego roku gospodarczego.
Należy więc ustalić tę minimalną cenę, biorąc pod uwagę informacje mające zastosowanie do roku gospodarczego 2004/2005.
(3) Ilości specjalnego cukru preferencyjnego przeznaczonego do przywozu są określone zgodnie z art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 na podstawie wspólnotowej prognozy rocznego bilansu dostaw.
(4) Bilans wykazał konieczność przywozu cukru surowego i otwarcia na tym etapie w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 kontyngentów taryfowych ze zredukowaną stawką celną przewidzianą w wyżej wymienionych umowach, pozwalających pokryć potrzeby wspólnotowych zakładów rafinacyjnych w trakcie części tego roku.
Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1213/2004 [4] otwarto kontyngenty na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 28 lutego 2005 r.
(5) Należy otworzyć kontyngent dla drugiej części roku gospodarczego 2004/2005, biorąc pod uwagę dostępne prognozy dotyczące produkcji surowego cukru trzcinowego dla tego roku gospodarczego,
(6) Należy wskazać, iż rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [5] powinno mieć zastosowanie do nowego kontyngentu.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 marca do dnia 30 czerwca 2005 r., w ramach decyzji 2001/870/WE w odniesieniu do przywozu surowego cukru trzcinowego do rafinacji oznaczonego kodem CN 17011110, otwiera się kontyngent taryfowy wynoszący 17824 ton wyrażonych w cukrze białym pochodzącym z krajów AKP, które są sygnatariuszami umowy w formie wymiany listów zatwierdzonej wymienioną decyzją.
Artykuł 2
1.
Specjalna zredukowana stawka celna za 100 kg cukru surowego jakości standardowej przy przywozie ilości, o których mowa w art. 1, wynosi 0 EUR.
2.
Minimalną cenę zakupu płaconą przez wspólnotowe zakłady rafinacyjne ustala się na okres, o którym mowa w art. 1, w wysokości 49,68 EUR za 100 kg cukru surowego jakości standardowej.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 1159/2003 ma zastosowanie do kontyngentu taryfowego otwartego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 308/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 lutego 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 lutego 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 309/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 lutego 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 lutego 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 310/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 311/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony – istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i które podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 312/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 313/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 8,75 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do ryżu i ryżu łamanego oraz zawieszające wydawanie pozwoleń na wywóz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3 i art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podczas ustalania refundacji należy uwzględnić istniejącą sytuację i przyszłe tendencje odnośnie do dostępności ryżu i ryżu łamanego i ich cen na rynku Wspólnoty oraz cen ryżu i ryżu łamanego na rynku światowym.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również zapewnić równowagę na rynku ryżu i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto wziąć pod uwagę gospodarczy aspekt proponowanego wywozu i znaczenie unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty oraz ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1361/76 [2] ustaliło maksymalną ilość ryżu łamanego, którą może zawierać ryż, dla którego ustala się refundację wywozową, i określiło redukcję wyrażoną w procentach, którą należy zastosować w odniesieniu do refundacji, kiedy zawartość ryżu łamanego w wywożonym ryżu przekracza tę maksymalną ilość.
(4) Ofert złożonych na przetarg dotyczący refundacji wywozowej do ryżu A okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego nie przyjęto.
W konsekwencji chwilowo nie jest uzasadnione ustalenie refundacji według prawa ogólnego dla ryżu.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 w art. 14 ust. 5 określa specyficzne kryteria, które należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu i ryżu łamanego.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do niektórych produktów w zależności od miejsca przeznaczenia.
(7) Aby uwzględnić istniejący popyt na długoziarnisty ryż pakowany na niektórych rynkach, należy przewidzieć ustalenie szczególnej refundacji dla tego produktu.
(8) Refundację należy ustalać przynajmniej raz w miesiącu. Można ją zmieniać w tym przedziale czasowym.
(9) Zastosowanie zasad określonych powyżej do aktualnej sytuacji na rynku ryżu i w szczególności do notowań i cen ryżu oraz ryżu łamanego we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji zgodnie z kwotami przedstawionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) W ramach zarządzania ograniczeniami objętości wynikającymi z zobowiązań Wspólnoty w kontekście WTO należy zawiesić wydawanie pozwoleń na wywóz z refundacją.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, wywożonych w stanie naturalnym, z wyjątkiem produktów, o których mowa w ust. 1 lit. c) wymienionego artykułu, ustala się według kwot przedstawionych w Załączniku.
Artykuł 2
Zawiesza się wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 316/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 18 do 24 lutego 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 317/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 18 do 24 lutego 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 318/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 18 do 24 lutego 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 8,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 319/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 18 do 24 lutego 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 320/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 18 do 24 lutego 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 30,99 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 139000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 321/2005
z dnia 24 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 18 do 24 lutego 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 31,69 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 43700 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 322/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 323/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 158. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 158. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 324/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 158. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 158. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 325/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 330. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 330. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 66,6 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 74 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 326/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
dotyczące 14. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 14. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął dnia 22 lutego 2005 r. nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
w sprawie 77. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 77. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 22 lutego 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 328/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
w sprawie 13. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 13. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do którego limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 22 lutego 2005 r., nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 329/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające niektóre ilości indykatywne i indywidualne pułapy przy wydawaniu pozwoleń na przywóz bananów do Wspólnoty w ramach kontyngentów taryfowych A/B i C na drugi kwartał 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [2] przewiduje możliwość ustalenia ilości indykatywnej, której wartość jest określona jako stały procent ilości dostępnych w ramach każdego z kontyngentów taryfowych A/B i C przewidzianych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, do celów wydawania pozwoleń na przywóz, dla każdego z trzech pierwszych kwartałów w roku.
(2) Dane odnoszące się do ilości bananów wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie w 2004 r. i w szczególności do rzeczywistego przywozu podczas drugiego kwartału oraz dane odnoszące się do perspektyw dostaw i spożycia na rynku wspólnotowym podczas tego samego drugiego kwartału w 2005 r., prowadzą do ustalenia ilości indykatywnych dla kontyngentów taryfowych A/B i C w sposób zapewniający zadawalający poziom dostaw w całej Wspólnocie oraz ciągłość przepływów handlowych pomiędzy sektorami produkcji i sprzedaży.
(3) Na podstawie tych samych danych należy ustalić zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 ilości maksymalne, dla których podmioty gospodarcze mogą składać wnioski o pozwolenia na drugi kwartał 2005 r.
(4) Ponieważ przepisy niniejszego rozporządzenia muszą stosować się przed początkiem okresu składania wniosków o pozwolenia na drugi kwartał 2005 r., należy przewidzieć niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(5) Przepisy niniejszego rozporządzenia należy stosować odnośnie do podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., z uwagi na to, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1892/2004 [3] ustanowiło środki przejściowe dotyczące przywozu bananów do Wspólnoty ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do drugiego kwartału 2005 r. ilość indykatywna określona w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla wydawania pozwoleń na przywóz bananów w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 jest ustalona na:
- 29 % dostępnych ilości dla tradycyjnych i nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., w ramach kontyngentów taryfowych A/B,
- 29 % dostępnych ilości dla tradycyjnych i nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., w ramach kontyngentu taryfowego C.
Artykuł 2
W odniesieniu do drugiego kwartału 2005 r. maksymalna dopuszczona ilość określona w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla pozwoleń na przywóz bananów w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 jest ustalona na:
a) 29 % ilości referencyjnej ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., w ramach kontyngentów taryfowych A/B,
b) 29 % ilości ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., w ramach kontyngentów taryfowych A/B,
c) 29 % ilości referencyjnej ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., w ramach kontyngentu taryfowego C,
d) 29 % ilości ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., w ramach kontyngentu taryfowego C.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 330/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające niektóre ilości indykatywne i indywidualne pułapy w celu wydawania pozwoleń na przywóz w ramach dodatkowych ilości dla przywozu bananów do nowych Państw Członkowskich na drugi kwartał 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1892/2004 [2] przyjęło środki przejściowe potrzebne w celu ułatwienia przejścia z ustaleń istniejących w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem na ustalenia wynikające ze wspólnej organizacji rynku bananów, na rok 2005.
W celu zapewnienia zaopatrzenia rynku, w szczególności w nowych Państwach Członkowskich, wspomniane rozporządzenie ustaliło dodatkowe ilości na okres przejściowy w celu wydawania pozwoleń na przywóz.
Zarządzanie wspomnianymi ilościami dodatkowymi musi się odbywać przy użyciu mechanizmów i instrumentów wprowadzonych w życie przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [3].
(2) Artykuł 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 896/2001 przewiduje możliwość ustalenia ilości indykatywnych i indywidualnych pułapów w celu wydawania pozwoleń na przywóz, na każdy z trzech pierwszych kwartałów roku.
(3) W celu ustalenia wspomnianych ilości indykatywnych i indywidualnych pułapów należy stosować tę samą wartość procentową, która została ustalona dla zarządzania kontyngentami A/B i C przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 329/2005 [4], by zapewnić odpowiednie zaopatrzenie oraz ciągłość przepływów handlowych pomiędzy sektorem produkcyjnym i sektorem obrotu.
(4) Ponieważ przepisy niniejszego rozporządzenia muszą stosować się przed początkiem okresu składania wniosków o pozwolenia na drugi kwartał 2005 r., należy przewidzieć niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(5) Przepisy niniejszego rozporządzenia należy stosować odnośnie do podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty oraz zarejestrowanych zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1892/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach dodatkowej ilości przewidzianej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1892/2004, ilość indykatywną określoną w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla wydawania pozwoleń na przywóz bananów ustala się niniejszym, na drugi kwartał roku 2005, na 29 % ilości dostępnych odpowiednio dla podmiotów gospodarczych tradycyjnych i nietradycyjnych, ustalonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1892/2004.
Artykuł 2
W ramach dodatkowej ilości przewidzianej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1892/2004, maksymalna dopuszczona ilość określona w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla pozwoleń na przywóz bananów na drugi kwartał roku 2005 jest ustalona na:
a) 29 % szczególnej ilości referencyjnej notyfikowanej zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1892/2004 dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych;
b) 29 % szczególnego przydziału notyfikowanego zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1892/2004 dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 331/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające pomoc określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do prywatnego składowania masła i śmietany i wprowadzenia odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie interwencji na rynku masła i śmietany [2] stanowi, że kwota pomocy na prywatne składowanie, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustalana jest każdego roku.
(2) Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że wielkość pomocy ustala się w świetle kosztów składowania i prawdopodobnych tendencji cen masła świeżego i masła z zapasów.
(3) W odniesieniu do kosztów składowania, szczególnie kosztów przyjęcia i wydania danych produktów, należy uwzględnić dzienne koszy składowania w chłodni i finansowe koszty składowania.
(4) W odniesieniu do prawdopodobnych tendencji cenowych należy uwzględnić redukcje cen interwencyjnych masła przewidziane w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 i wynikających z nich oczekiwanych obniżek cen rynkowych masła świeżego i masła z zapasów i przyznać wyższą kwotę pomocy w odniesieniu do wniosków o zawarcie umowy otrzymanych przed dniem 1 lipca 2005 r.
(5) W celu uniknięcia nadmiernej liczby wniosków w sprawie prywatnego składowania przed tą datą w okresie kończącym się 1 lipca 2005 r. należy wprowadzić orientacyjną ilość i mechanizm przekazywania informacji umożliwiające Komisji ustalenie, kiedy liczba ta zostanie osiągnięta.
Ilość orientacyjną należy ustalić z uwzględnieniem ilości objętych umowami o składowanie w poprzednich latach.
(6) Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 stanowi, że przyjęcie do składowania powinno mieć miejsce w okresie od 15 marca do 15 sierpnia.
Obecna sytuacja na rynku masła uzasadnia przesunięcie daty rozpoczęcia czynności związanych ze składowaniem w roku 2005 na dzień 1 marca.
W związku z tym należy wprowadzić odstępstwo od przepisów tego artykułu.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pomoc, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, obliczana jest na tonę masła lub ekwiwalentu masła w odniesieniu do umów zawieranych w roku 2005 na podstawie następujących elementów:
a) w odniesieniu do wszystkich umów:
- 17,92 EUR w odniesieniu stałych kosztów składowania,
- 0,33 EUR w odniesieniu do kosztów składowania w chłodni za każdy dzień składowania na podstawie umowy,
- kwota na dzień składowania na podstawie umowy obliczona na podstawie 90 % ceny interwencyjnej na masło obowiązującej w dniu rozpoczęcia składowania na podstawie umowy oraz na podstawie rocznej stopy oprocentowania równej 2,2 5%;
oraz
b) 102,60 EUR w odniesieniu do umów, które zostały zawarte na podstawie wniosków otrzymanych przez agencję interwencyjną przed dniem 1 lipca 2005 r.
2. Agencja interwencyjna rejestruje datę otrzymania wniosków o zawarcie umowy zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz odpowiednie ilości, daty produkcji i miejsce, w którym masło jest składowane.
Państwa Członkowskie informują Komisję najpóźniej do każdego wtorku przed godziną 12 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych tymi wnioskami w okresie poprzedniego tygodnia.
Po przekazaniu informacji przez Komisję Państwom Członkowskim, że wnioskowane ilości osiągnęły 80 000 ton, Państwa Członkowskie przekazują Komisji informację każdego dnia przed godziną 12 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych wnioskami złożonymi w dniu poprzednim.
3.
Komisja zawiesza stosowanie ust. 1 lit. b) i ust. 2, gdy stwierdzi, że wnioski, o których mowa w ust. 1 lit. b), osiągnęły 110000 ton.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 w roku 2005 przyjmowanie do składowania może rozpocząć się od dnia 1 marca.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 332/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
w sprawie wypłaty refundacji do wywozu do Chorwacji produktów objętych kodem CN 0406, w odniesieniu do której o pozwolenia wnioskowano przed dniem 1 czerwca 2003 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapobieżenia zakłóceniom w handlu art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2003 z dnia 28 maja 2003 r., ustanawiającego odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych, oraz rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] zniósł wypłatę refundacji do wywozu do Chorwacji produktów objętych kodem CN 0406, przeprowadzanego z wykorzystaniem od dnia 1 czerwca 2003 r. pozwoleń wskazujących w polu 7 jako miejsce przeznaczenia państwo inne niż Chorwacja.
(2) Nienaruszone zostaje prawo do refundacji wynikające z pozwoleń na wywóz, o które składano wnioski przed datą zastosowania rozporządzenia.
(3) Ograniczenie wprowadzone przez art. 2 rozporządzenia (WE) nr 951/2003 należy zatem stosować tylko w odniesieniu do pozwoleń, o które składano wnioski od dnia 1 czerwca 2003 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wypłaca się refundację do wywozu do Chorwacji produktów objętych kodem CN 0406, w odniesieniu do której o pozwolenia, wskazujące w polu 7 jako miejsce przeznaczenia państwo inne niż Chorwacja, objęte obszarem przeznaczenia I, który został określony w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [3], wnioskowano przed dniem 1 czerwca 2003 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 333/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 334/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 335/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu czosnku w ramach autonomicznego kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 218/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 218/2005 z dnia 10 lutego 2005 r. otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na czosnek, w szczególności jego art. 6 ust. 3 [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 2,985 % ilości, o które wystąpili importerzy tradycyjni we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 218/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie dnia 22 lutego 2005 r.
2. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 0,741 % ilości, o które wystąpili nowi importerzy we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 218/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie dnia 22 lutego 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 336/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu niektórych grzybów zakonserwowanych w ramach autonomicznego kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 220/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 220/2005 z dnia 10 lutego 2005. otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby zakonserwowane [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 7,853 % ilości, o które wystąpili importerzy tradycyjni we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 220/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie w dniach 22 lutego 2005 r.
2. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 9,615 % ilości, o które wystąpili nowi importerzy we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 220/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie w dniach 22 lutego 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 337/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1487/2004 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Włochy, Republikę Czeską, Niemcy, Słowenię i Węgiy w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 1487/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1487/2004.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 338/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 21 do 24 lutego 2005 r. w wysokości 60,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 339/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
w sprawie ofert złożonych w ramach przetargu na dopłatę do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B do Réunion na mocy rozporządzenia (WE) nr 2033/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2692/89 z dnia 6 września 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady wysyłek ryżu do Réunion [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący dopłat do wywozu ryżu do Réunion został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2033/2004 [3].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2692/89, na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2692/89, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej dopłaty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od dnia 21 do 24 lutego 2005 r. w ramach przetargu na dopłaty do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B o kodzie CN 10062098 do Réunion, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2033/2004. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 21 do 24 lutego 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lutego 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2005
z dnia 25 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1432/94 i (WE) nr 1458/2003 odnośnie maksymalnej ilości, do której muszą się odnosić wnioski o pozwolenie na przywóz wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [3], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne [4] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym w sektorze wieprzowiny [5] otworzyły kontyngenty przywozowe na wieprzowinę oraz ustanowiły szczegółowe warunki regulujące dostęp podmiotów gospodarczych do wspomnianych kontyngentów.
(2) Wykorzystanie dwóch wspomnianych kontyngentów przywozowych było ogólnie niewielkie w ostatnich latach, a ustalenie relatywnie małej ilości maksymalnej, do której musi się odnosić wniosek o pozwolenie, mogło stanowić czynnik zniechęcający.
W celu ułatwienia handlu wieprzowiną w ramach tych dwóch kontyngentów należy zwiększyć tę ilość maksymalną.
(3) W konsekwencji należy odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 1432/94 oraz (WE) nr 1458/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1432/94 stawkę "10 %" zastępuje się stawką "20 %".
Artykuł 2
W art. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1458/2003 stawkę "10 %" zastępuje się stawką "20 %".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 342/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 344/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 345/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
zmieniające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) kwota korygująca do refundacji dla zbóż została ustalona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 333/2005 [2];
(2) w zależności od cen CIF i cen CIF kupno w dniu dzisiejszym i po uwzględnieniu przewidywanego rozwoju na rynku, konieczna jest zmiana aktualnie obowiązującej kwoty korygującej do refundacji dla zbóż;
(3) kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (EWG) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, zmienia się zgodnie z załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 346/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 19,129 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 347/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 20a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20a rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje przyznanie refundacji produkcyjnej do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej.
Zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla jego ust. 3 Komisja ustala co dwa miesiące kwotę tej refundacji.
(2) Zgodnie z art. 20a ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia refundacja jest ustalona na podstawie różnicy pomiędzy cenami na rynku światowym i na rynku wspólnotowym, uwzględniając opłatę przywozową stosowaną do oliwy z oliwek objętej podpozycją CN 15099000, oraz na podstawie elementów wykorzystanych do ustalenia refundacji wywozowych do oliwy z oliwek w okresie referencyjnym.
Jako okres referencyjny właściwe jest przyjęcie okresu dwóch miesięcy poprzedzających początek okresu ważności refundacji produkcyjnej.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia refundacji, jak wskazano poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W marcu i kwietniu 2005 r. kwota refundacji produkcyjnej określona w art. 20a ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG jest równa 44,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 348/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do okresu ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia okresy ważności pozwoleń na wywóz.
(2) Obniżka cen interwencyjnych masła i odtłuszczonego mleka w proszku od dnia 1 lipca 2005 r. może doprowadzić do niższych cen na rynku produktów mleczarskich w roku gospodarczym 2005/2006.
(3) Jako środek ostrożności w celu ochrony budżetu wspólnotowego przed niepotrzebnymi wydatkami i uniknięcia spekulacyjnego stosowania systemu refundacji wywozowych w sektorze produktów mleczarskich należy ograniczyć okres ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji do 30 czerwca 2005 r.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, okres ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji dla produktów określonych w lit. a)-d) tego artykułu, w odniesieniu do których wnioski składane są od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wygasa w dniu 30 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustanawiające zasady dotyczące finansowania przez Wspólnotę środków stosowanych w stanach zagrożenia oraz zwalczania niektórych chorób zwierzęcych określonych w decyzji Rady 90/424/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 3, 4, 6 i 11 decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [2] przewidują, że Państwa Członkowskie korzystają, pod warunkiem przestrzegania pewnych zasad, z wkładu finansowego Wspólnoty w celu zwalczania chorób oraz w sytuacjach określonych w wymienionych artykułach.
(2) Artykuł 6 ust. 3 i art. 11 ust. 5 decyzji 90/424/EWG stwierdzają, że decyzje dotyczące wspomnianego wkładu finansowego określą kwalifikujące się do niego wydatki, a art. 4 i 11 odsyłają do przepisów, w szczególności o charakterze proceduralnym, art. 3.
(3) Artykuł 40a decyzji 90/424/EWG stanowi, że wydatkami finansowanymi na mocy tej decyzji zarządza bezpośrednio Komisja, zgodnie z art. 148 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3].
(4) Jednakże rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 nie przewiduje zasad dotyczących zarządzania tymi środkami.
Ponadto decyzja 90/424/EWG określa warunki kwalifikujące do otrzymania wkładu finansowego Wspólnoty.
Warunki te należy wyjaśnić.
(5) Mając na względzie uproszczenie i przejrzystość zarządzania wymienionymi środkami finansowymi, a także zagwarantowanie równego traktowania Państw Członkowskich i zapobiegania zawyżaniu wartości zwierząt lub produktów kwalifikujących się do odszkodowania, uzasadnione wydaje się wprowadzenie uściśleń oraz określenie zasad mających zastosowanie do wniosków o zwrot składanych przez Państwa Członkowskie, w szczególności dotyczących terminu płatności właścicielom zwierząt i produktów oraz wartości kwalifikujących się do finansowania przez Wspólnotę.
(6) W celu zapewnienia zdrowego zarządzania finansami konieczny jest szybki przepływ informacji dotyczących postępowania w przypadku choroby, a w szczególności regularne preliminarze wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie.
(7) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999, środki weterynaryjne oraz środki w zakresie ochrony zdrowia roślin podejmowane zgodnie z zasadami wspólnotowymi finansowane są przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Artykuły 8 i 9 wymienionego rozporządzenia stosuje się do celów kontroli finansowej.
(8) Ze względu na szczególny charakter hodowli zwierząt z rodziny koniowatych oraz jego wpływ na zarządzanie dotykającymi je chorobami koniowate powinny być wyłączone z zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla przepisów decyzji 90/424/EWG.
(9) Niezbędne jest określenie kursu stosowanego przy przeliczaniu wniosków o zwrot, składanych w walucie krajowej w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 ustanawiającego porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4].
(10) Należy określić szczegółowe zasady przeprowadzania audytów finansowych.
(11) Komisja powinna mieć możliwość zmiany terminów i obniżek kwalifikujących się wydatków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, jeśli Państwa Członkowskie przedstawią należyte uzasadnienia dotyczące w szczególności dostosowania przepisów administracyjnych do wymagań niniejszego rozporządzenia.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wkładu finansowego Wspólnoty, z którego korzystają Państwa Członkowskie w odniesieniu do kwalifikujących się do niego wydatków określonych w art. 3, 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, dotyczących środków zwalczania chorób, a także w sytuacjach, o których mowa w art. 3 ust. 1 decyzji Rady 90/424/EWG, z wyjątkiem chorób dotyczących zwierząt z rodziny koniowatych, oraz w art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 2 i art. 11 ust. 1 wymienionej decyzji.
2. Bez uszczerbku dla przyjęcia uzupełniających kryteriów kwalifikujących do wkładu finansowego Wspólnoty, które mogą być ustalone w drodze decyzji, o których mowa w art. 3 ust. 4, art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 11 ust. 4 decyzji 90/424/EWG (dalej: "decyzje szczególne"), zastosowanie niniejszego rozporządzenia może zostać rozszerzone, w ramach wymienionych decyzji, na finansowanie środków innych niż określone w ust. 1 niniejszego artykułu, a w szczególności:
a) odszkodowania określonego w art. 11 ust. 4 lit. a) pkt v) decyzji 90/424/EWG, w przypadku szczepień; oraz
b) wydatków operacyjnych związanych ze środkami określonymi w art. 3 ust. 2a i art. 6 ust. 2 decyzji 90/424/EWG.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza zasady, zgodnie z którą kwalifikowanie do udziału finansowego Wspólnoty w wydatkach poniesionych i opłaconych przez Państwa Członkowskie podlega poszanowaniu zasad wspólnotowych.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "szybkie i odpowiednie odszkodowanie": wypłata w ciągu 90 dni po uboju zwierząt z tytułu odszkodowania odpowiadającego wartości rynkowej zwierząt tuż przed zakażeniem chorobą lub przed ubojem;
b) "wartość rynkowa": cena, jaką mógłby normalnie uzyskać właściciel zwierzęcia tuż przed zakażeniem chorobą lub przed ubojem, biorąc pod uwagę zdolność, jakość i wiek zwierzęcia;
c) "racjonalne wydatki": wydatki poniesione na zakup sprzętu lub usług według proporcjonalnych cen w stosunku do cen rynkowych obowiązujących przed stwierdzeniem choroby;
d) "niezbędne wydatki": wydatki poniesione na zakup sprzętu lub usług, o których mowa w art. 3 ust. 2 lub art. 11 ust. 4 lit. a) pkt i)–iv) oraz lit. b) decyzji 90/424/EWG, których charakter i bezpośredni związek z kwalifikującymi się wydatkami określonymi w art. 3 niniejszego rozporządzenia zostały wykazane;
e) "przymusowy ubój": przymusowe uboje we wskazanych rejonach o potwierdzonym ognisku choroby oraz do uboju zapobiegawczego (w wyniku kontaktu, sąsiedztwa, podejrzenia choroby, szczepienie supresyjne) nakazanego i wykonanego ze względu na szczególne zagrożenie zdrowia.
Definicje wymienione w lit. a)–d) mają również zastosowanie w przypadku przymusowego niszczenia jaj.
Artykuł 3
Wydatki kwalifikujące się do wsparcia finansowego Wspólnoty
Państwa Członkowskie korzystają ze wsparcia finansowego Wspólnoty w odniesieniu do:
a) szybkiego i odpowiedniego odszkodowania dla właścicieli zmuszonych do przymusowego uboju swoich zwierząt lub, w danym przypadku, przymusowego niszczenia jaj, zgodnie z art. 3 ust. 2 tiret pierwsze i siódme oraz art. 11 ust. 4 lit. a) pkt i) decyzji 90/424/WE;
b) wydatków operacyjnych poniesionych i związanych z przymusowym ubojem i zniszczeniem zwierząt oraz skażonych produktów, czyszczeniem i dezynfekcją pomieszczeń oraz, w razie potrzeby, czyszczeniem i dezynfekcją skażonych urządzeń, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 tiret pierwsze, drugie i trzecie oraz art. 11 ust. 4 lit. a) pkt i) do lit. a) pkt iv) i lit. b) decyzji 90/424/EWG;
c) wydatków poniesionych i związanych z innymi środkami, które mogą zostać przyjęte zgodnie z warunkami określonymi szczególnymi decyzjami dotyczącymi współuczestnictwa finansowego Wspólnoty w wymienionych środkach, a w szczególności wydatków dotyczących ewentualnych środków szczepień.
Artykuł 4
Obliczanie maksymalnego kwalifikującego się odszkodowania za zwierzę
1.
Wartość jednostkowa za zwierzę lub produkt, uwzględniona przy obliczaniu wkładu finansowego Wspólnoty, jest ograniczona do średniej wartości jednostkowej obliczonej na podstawie całkowitej kwoty odszkodowania za omawiane zwierzęta lub produkty, następnie podzielona przez liczbę odpowiednich zwierząt lub produktów.
Kwota ta określona jest następującymi pułapami:
a) 900 EUR za ubitą sztukę bydła;
b) 125 EUR za ubitą świnię;
c) 100 EUR za ubitą owcę lub kozę;
d) 2,20 EUR za ubitą kurę nioskę oraz 1,20 EUR za ubitą kurę-brojler;
e) 0,20 EUR za zniszczone jajo wylęgowe oraz 0,04 EUR za zniszczone jajo konsumpcyjne.
W przypadku gdy obliczona średnia wartość jednostkowa przekracza pułapy ustalone w akapicie pierwszym, a ceny rynkowe przekazane przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 6 ust. 1 oraz uwagi wynikające z audytów, o których mowa w art. 10, to uzasadniają, Komisja przyjmuje jako podstawę obliczenia wkładu finansowego Wspólnoty obliczoną wartość.
2.
Pułapy przewidziane w ust. 1 są uaktualniane i uzupełniane przez Komisję dla wszystkich lub dla części kategorii zwierząt i produktów, w celu uwzględnienia rozwoju warunków rynkowych, a w szczególności wskaźnika inflacji.
Artykuł 5
Obliczanie wsparcia wspólnotowego dla wydatków operacyjnych
1.
Wsparcie finansowe Wspólnoty dla wydatków, o których mowa w art. 3 lit. b) i c), obejmuje jedynie niezbędne i racjonalne wydatki dotyczące elementów kwalifikujących się wydatków określonych w załączniku I.
2.
Przy obliczaniu kwoty wspólnotowego wsparcia finansowego wyklucza się wydatki przedstawione przez Państwo Członkowskie, a w szczególności:
a) podatek VAT i inne podatki;
b) wynagrodzenia urzędników lub pracowników służby cywilnej;
c) użytkowanie sprzętu publicznego, w szczególności środków transportu z wyjątkiem towarów konsumpcyjnych;
d) odszkodowania wynikające z ubojów innych niż przymusowe;
e) odszkodowania kumulowane z innymi formami wsparcia wspólnotowego, takimi jak premie ubojowe z naruszeniem zasad wspólnotowych;
f) odszkodowania związane ze zniszczeniem lub odbudową budynków gospodarczych, koszty związane z infrastrukturą, koszty związane ze stratami finansowymi oraz bezrobociem wynikające z wystąpienia choroby lub zakazu ponownego odtwarzania stada.
Artykuł 6
Informacje wstępne wymagane do przyznania wsparcia finansowego Wspólnoty
1.
W przypadku gdy jedna z sytuacji wymienionych w art. 1 ust. 1 ma miejsce na terytorium jednego z Państw Członkowskich, informuje ono Komisję w ciągu 30 dni od daty oficjalnego potwierdzenia wystąpienia choroby o kategoriach określonych zwierząt lub produktów oraz zanotowanych wartościach rynkowych odpowiadających każdej z tych kategorii.
2.
Najpóźniej dwa miesiące od oficjalnego potwierdzenia wystąpienia pierwszego ogniska choroby, a następnie co dwa miesiące, Państwo Członkowskie przekazuje w formie pliku elektronicznego w formacie określonym w załączniku IIa następujące informacje kluczowe dotyczące kosztów odszkodowania: liczbę ubitych zwierząt według kategorii, w danym przypadku, liczbę zniszczonych jaj oraz całkowitą kwotę odszkodowań już przyznanych dla każdej kategorii.
3.
Najpóźniej trzy miesiące od oficjalnego potwierdzenia wystąpienia choroby, a następnie co dwa miesiące, Państwo Członkowskie przekazuje w formie pliku elektronicznego w formacie znajdującym się w załączniku IIb następujące informacje kluczowe dotyczące kosztów operacyjnych: kwoty wypłacone za ubój, transport i zniszczenie tusz, jaj i mleka, czyszczenie, dezynfekcję i dezynsekcję gospodarstw, zniszczenie pasz i ewentualnie urządzeń.
Artykuł 7
Warunki płatności i dokumentacja pomocnicza
1.
Wsparcie finansowe Wspólnoty, o którym mowa w art. 3, wypłacane jest na podstawie:
a) oficjalnego wniosku o zwrot z załączonym sprawozdaniem finansowym przedstawionym zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu;
b) dokumentów poświadczających przedstawionych w załączniku V, wykazujących wydatki na różnego rodzaju działania objęte wnioskiem o dofinansowanie Wspólnoty;
c) sprawozdania epidemiologicznego na temat każdego gospodarstwa, w którym zwierzęta zostały ubite lub zniszczone;
d) wyników audytów, jeśli zostały przeprowadzone, zgodnie z art. 10.
Dokumenty poświadczające określone w lit. b) oraz wszelkie istotne informacje, w tym informacje handlowe, są, na żądanie, udostępniane Komisji w celu przeprowadzenia przez nią audytów na miejscu.
2.
Sekcja sprawozdania finansowego "odpowiednie odszkodowanie", o której mowa w ust. 1 lit. a), zostaje przedstawiona w formie pliku elektronicznego zgodnie z załącznikiem III, w ciągu sześćdziesięciu dni kalendarzowych od daty notyfikowania decyzji szczególnej otwierającej wsparcie finansowe.
Sekcja sprawozdania finansowego "koszty operacyjne", o której mowa w ust. 1 lit. a), zostaje przedstawiona w formie pliku elektronicznego zgodnie z załącznikiem IV, w ciągu sześciu miesięcy od daty stwierdzenia ostatniego ogniska choroby.
Komisja może przedłużyć terminy przewidziane w akapicie pierwszym i drugim, jeśli Państwa Członkowskie przedstawią obiektywne i umotywowane uzasadnienia.
3.
Państwa Członkowskie podejmują, zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, wszelkie niezbędne środki, aby:
a) upewnić się o faktycznym stanie i prawidłowości finansowanych operacji mających na celu zwalczanie choroby;
b) zapobiegać i podejmować działania przeciwko nieprawidłowościom;
c) odzyskać sumy stracone w wyniku wymienionych nieprawidłowości lub zaniedbań;
d) wprowadzić szybkie i odpowiednie odszkodowanie dla właścicieli, o którym mowa w art. 3 lit. a);
e) ustalić warunki pozyskiwania i publicznego zakupu usług oraz kwalifikowanego sprzętu, niezbędne do zarządzania kryzysowego w szczególności w odniesieniu do uboju zwierząt, transportu, zniszczenia tusz, jaj i produktów, czyszczenia i dezynfekcji w celu prawidłowego zarządzania finansowego ich własnymi wydatkami.
Państwa Członkowskie informują Komisję, na jej żądanie, o podjętych w tym celu środkach.
4.
Oficjalny wniosek o zwrot zawiera w każdym przypadku informację o stanie procedur administracyjnych i sądowych w danym kraju, związanych z operacjami finansowanymi, w szczególności z niezamkniętymi sprawami, wymienionymi płatnościami finansowymi i przyczynami powyższych procedur.
Artykuł 8
Kurs przeliczeniowy
Kurs przeliczeniowy, który należy wziąć pod uwagę w przypadku wniosków o zwrot składanych w walucie krajowej, w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2799/98, w miesiącu "n", jest kursem z dziesiątego dnia miesiąca "n+1" lub z dnia poprzedzającego, dla którego kurs jest dostępny.
Artykuł 9
Obniżki kwalifikujących się do wsparcia wydatków
1.
Nieprzestrzeganie przez odpowiednie władze terminów przewidzianych w art. 6 może prowadzić do obniżenia kwalifikujących się wydatków aż do 5 %, biorąc pod uwagę jakość zebranych informacji oraz skalę zgłoszonej epizootii.
2.
Niedotrzymanie terminów składania wniosków określonych w art. 7 ust. 2 powoduje obniżenie wsparcia finansowego Wspólnoty o 25 % za każdy kalendarzowy miesiąc opóźnienia.
3.
W przypadku gdy odpowiednie władze dokonają płatności odszkodowań po terminie przewidzianym w art. 2 lit. a), stosuje się następujące zasady:
a) obniżenie o 25 % kwalifikujących się wydatków z tytułu płatności zrealizowanych w okresie od 91 do 105 dnia po uboju zwierząt i/lub zniszczeniu jaj;
b) obniżenie o 50 % kwalifikujących się wydatków z tytułu płatności zrealizowanych w okresie od 106 do 120 dnia po uboju zwierząt i/lub zniszczeniu jaj;
c) obniżenie o 75 % kwalifikujących się wydatków z tytułu płatności zrealizowanych w okresie od 121 do 135 dnia po uboju zwierząt i/lub zniszczeniu jaj;
d) obniżenie o 100 % kwalifikujących się wydatków z tytułu płatności zrealizowanych po 136 dniach po uboju zwierząt i/lub zniszczeniu jaj.
Jednakże Komisja może zastosować inną skalę i/lub mniejszą obniżkę, o ile Państwa Członkowskie przedstawią obiektywne i należyte uzasadnienia.
4.
W przypadku sporu o odszkodowanie wszczętego przez beneficjentów terminy określone w ust. 3 zostają zawieszone w odniesieniu do omawianych spraw.
Artykuł 10
Audyty
Komisja, przy współpracy z odpowiednimi władzami, może przeprowadzać audyty dotyczące wdrażania środków określonych w art. 3 i art. 7 ust. 3, kwalifikowalności odnoszących się do nich wydatków oraz audyty na miejscu w danym Państwie Członkowskim.
Przedmiotem audytów mogą być w szczególności kontrole dokumentów oraz weryfikacja spójności dokumentacji finansowej dotyczącej cen, liczby, wieku i wagi zwierząt, jak również daty zniesienia jaj, ostatnich faktur, zestawienia gospodarstw, kwitów odbioru i kwitów przewozowych.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 350/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu, i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw, należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy Ekstra, I i II, według wspólnych norm jakości, mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A3 zachowują ważność przez dwa miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 351/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określonych w art. 1b rozporządzenia (EWG) nr 700/88, na okres dwóch tygodni, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Stosuje się od dnia 2 do 15 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 352/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 31 marca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 34,203 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 31 marca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 353/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 marca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 354/2005
z dnia 1 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 355/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 46 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Metoda pomiaru objętościowej mocy alkoholu w winach przy użyciu gęstościomierza elektronicznego została zatwierdzona zgodnie z międzynarodowymi kryteriami.
Nowy opis tej metody został przyjęty przez Międzynarodowy Urząd Winorośli i Wina podczas Walnego Zgromadzenia w 2000 r.
(2) Stosowanie tej metody pomiaru może zapewnić łatwiejszą i dokładniejszą kontrolę objętościowej mocy alkoholu w winach oraz przyczynić się do uniknięcia sporów spowodowanych stosowaniem mniej dokładnych metod kontroli.
(3) Uznanie równoważności tej metody z metodami opisanymi w rozdziale 3 Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2676/90 [2] staje się bezprzedmiotowe, należy zatem skreślić art. 3 ust. 2. Ponadto, do rozdziału 3 Załącznika do wymienionego rozporządzenia należy dodać uaktualniony opis tej metody wraz z wartościami doświadczalnymi parametrów ją zatwierdzających.
(4) Należy zatem zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2676/90.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 3 ust. 2;
2) w Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 356/2005
z dnia 1 marca 2005 r.
określające szczegółowe zasady oznakowania i identyfikacji biernego sprzętu połowowego i włoków ramowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 5 lit. c) i art. 20a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niezbędne jest monitorowanie i kontrola działalności w zakresie rybołówstwa, w szczególności pewnych technicznych środków ochronnych, w tym między innymi określenie wielkości oczek sieci, ograniczeń czasu połowów i innych charakterystyk biernego sprzętu połowowego.
W tym celu narzędzia połowowe używane na statkach rybackich powinny umożliwiać łatwą identyfikację i kontrolę.
Aby zapewnić przestrzeganie powyższych wymagań, należy określić szczegółowe zasady oznakowania i identyfikacji wybranego sprzętu połowowego używanego korzystających z wód Wspólnoty.
(2) Dla prawidłowego wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia właściwe będzie zakazanie użytkowania sprzętu rybackiego, który nie spełnia określonych w nim wymagań, oraz posiadania na pokładzie sprzętu niezgodnego z niektórymi postanowieniami niniejszego rozporządzenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady oznakowania i identyfikacji biernego sprzętu połowowego i włoków ramowych.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do statków poławiających na wodach wspólnotowych.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do 12 mil morskich mierzonych od linii podstawowej nadbrzeżnego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Definicje
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia obowiązują następujące definicje:
a) "bierny sprzęt" oznacza:
i) sznury haczykowe;
ii) sieci skrzelowe, sieci oplątujące, sieci trójścienne, dryfujące sieci skrzelowe składające się z jednej lub więcej odrębnych sieci osadzonych na górnych, dolnych i łączących linach, które mogą być wyposażone w sprzęt kotwiczny, uspławniający i nawigacyjny;
b) "włoki ramowe" oznaczają włoki, które są holowane z salingu.
Artykuł 4
Zakazy
1.
Zakazane jest wykorzystywanie do połowów biernego sprzętu połowowego, boi i włoków ramowych, które są nieoznaczone i nie mogą być zidentyfikowane zgodnie z postanowieniami niniejszego rozporządzenia.
2.
Zakazane jest posiadanie na pokładzie:
a) rozpornic włoków ramowych bez widocznych zewnętrznych alfanumerycznych oznaczeń rejestracyjnych zgodnych z art. 5;
b) sprzętu biernego bez tabliczek zgodnych z art. 7;
c) boi nieoznaczonych zgodnie z art. 10.
ROZDZIAŁ II
WŁOKI RAMOWE
Artykuł 5
Wymagania dotyczące włoków ramowych
Kapitan statku rybackiego lub jego przedstawiciel zobowiązany jest zapewnić, aby każda złożona rozpornica włoka ramowego znajdująca się na pokładzie lub wykorzystywana do połowów była wyraźnie oznaczona zewnętrznym alfanumerycznym znakiem rejestracyjnym statku, do którego należy, umieszczonym na rozpornicy lub jej okuciu.
ROZDZIAŁ III
SPRZĘT BIERNY
Artykuł 6
Obowiązki dotyczące sprzętu biernego
Kapitan statku rybackiego lub jego przedstawiciel zobowiązany jest zapewnić, aby każda sztuka sprzętu biernego znajdująca się na pokładzie lub wykorzystywana do połowów była wyraźnie oznaczona i możliwa do identyfikacji zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału.
Artykuł 7
Sposoby oznaczania identyfikacyjnego
Każda sztuka biernego sprzętu wykorzystywanego do połowów musi być trwale oznaczona zewnętrznym alfanumerycznym znakiem rejestracyjnym umieszczonym na kadłubie statku, do którego należy, w następujący sposób:
a) na tabliczce przymocowanej do najwyższego rzędu na obu końcach każdego zestawu sprzętu biernego;
b) dla sprzętu biernego o długości przekraczającej jedną milę morską, na tabliczkach przymocowanych do najwyższego rzędu sprzętu biernego w regularnych odstępach nie dłuższych niż jedna mila morska, tak aby żadna część sprzętu biernego o długości przekraczającej jedną milę morską nie pozostała bez oznaczenia.
Artykuł 8
Tabliczki
1.
Każda tabliczka winna:
a) być wykonana z materiału o dużej trwałości;
b) być bezpiecznie przymocowana do sprzętu;
c) mieć co najmniej 65 milimetrów szerokości;
d) mieć co najmniej 75 milimetrów długości.
2.
Oznaczenia alfanumeryczne na żadnej tabliczce nie mogą być zamazane, zmieniane lub nieczytelne.
ROZDZIAŁ IV
BOJE
Artykuł 9
Obowiązki dotyczące boi
Kapitan statku rybackiego lub jego przedstawiciel zobowiązany jest zapewnić, aby dwie końcowe boje znakowe oraz pośrednie boje znakowe, wyposażone zgodnie z załącznikiem, zostały przymocowane do każdej sztuki biernego sprzętu wykorzystywanego do połowów i rozmieszczone zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału.
Artykuł 10
Sposoby oznaczania identyfikacyjnego
1.
Każda końcowa boja znakowa i pośrednia boja znakowa musi być trwale oznaczona zewnętrznym alfanumerycznym znakiem rejestracyjnym umieszczonym na kadłubie statku, do którego należy, w następujący sposób:
a) oznaczenia alfanumeryczne muszą być umieszczone jak najwyżej nad lustrem wody, tak aby były wyraźnie widoczne;
b) kolorem oznaczenie musi kontrastować z tłem, na którym jest umieszczone.
2.
Oznaczenia alfanumeryczne na bojach znakowych nie mogą być zamazane, zmieniane lub nieczytelne.
Artykuł 11
Liny
1.
Liny łączące boje ze sprzętem biernym muszą być wykonane z materiału samotonącego lub dociążone.
2.
Liny łączące końcowe boje znakowe ze sprzętem biernym muszą być przymocowane do końców tego sprzętu.
Artykuł 12
Końcowe boje znakowe
1.
Końcowe boje znakowe muszą być rozmieszczane w taki sposób, aby w każdej chwili możliwe było ustalenie położenia każdego końca sprzętu biernego.
2.
Maszt każdej końcowej boi znakowej musi mieć wysokość co najmniej 1,5 metra nad lustro wody, mierzoną od górnej krawędzi pływaka.
3.
Końcowe boje znakowe muszą być kolorowe, przy czym nie mogą być czerwone ani zielone.
4.
Każda końcowa boja znakowa musi być wyposażona w:
a) jedną lub dwie prostokątne flagi o wymiarach boków co najmniej 40 centymetrów; jeżeli na tej samej boi wymagane są dwie flagi, to odległość pomiędzy nimi musi wynosić co najmniej 20 centymetrów; odległość pomiędzy lustrem wody i pierwszą flagą musi wynosić co najmniej 80 centymetrów; flagi wskazujące krańce tego samego zestawu sieci muszą być tego samego koloru, przy czym nie może to być kolor biały, i mieć takie same rozmiary;
b) jedną lub dwie lampy koloru żółtego, emitujące jeden błysk światła co pięć sekund (F1 Y5s) i widoczne z odległości co najmniej dwóch mil morskich;
c) oznaczenie górne umieszczone na czubku boi, będące kulą o średnicy co najmniej 25 centymetrów oraz jedną lub dwie opaski fosforyzujące o kolorze innym niż czerwony i zielony oraz o szerokości nie mniejszej niż 6 centymetrów.
Oznaczeniem górnym na czubku boi może być kulisty reflektor radarowy;
d) reflektory radarowe dające echo o zasięgu co najmniej dwóch mil morskich;
Artykuł 13
Mocowanie końcowych boi znakowych
Końcowe boje znakowe muszą być przymocowane do sprzętu biernego w następujący sposób:
a) boja w sektorze zachodnim (rozumianym jako połowa okręgu kompasowego od południa przez zachód do północy włącznie) musi być wyposażona w dwie flagi, dwie opaski z taśmy odblaskowej, dwie lampy oraz tabliczkę zgodnie z art. 8;
b) boja w sektorze wschodnim (rozumianym jako połowa okręgu kompasowego od północy przez wschód do południa włącznie) musi być wyposażona w jedną flagę, jedną opaskę z taśmy odblaskowej, jedną lampę oraz tabliczkę zgodnie z art. 8.
Tabliczki muszą zawierać informacje wskazane w art. 10.
Artykuł 14
Pośrednie boje znakowe
1.
Do sprzętu biernego o długości przekraczającej 1 milę morską muszą być przymocowane pośrednie boje znakowe.
2.
Pośrednie boje znakowe muszą być rozmieszczane w odstępach nie dłuższych niż 1 mila morska, tak aby żadna część sprzętu biernego o długości przekraczającej 1 milę morską nie pozostała bez oznaczenia.
3.
Pośrednie boje znakowe muszą mieć takie same cechy jak końcowe boje znakowe w sektorze wschodnim, z następującymi wyjątkami:
a) flagi muszą być białe;
b) co piąta pośrednia boja znakowa musi być wyposażona w reflektor radarowy dający echo o zasięgu co najmniej dwóch mil morskich.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIE KOŃCOWE
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie w wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 357/2005
z dnia 2 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 358/2005
z dnia 2 marca 2005 r.
dotyczące bezterminowego zezwolenia na niektóre dodatki i zezwolenia na nowe wykorzystanie już dopuszczonych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3, art. 9d ust. 1 i art. 9e ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jej art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwolenie na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt w Unii Europejskiej.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe dla wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe złożonych zgodnie z dyrektywą 70/524 przed datą stosowania tego rozporządzenia.
(3) Wnioski o zezwolenie na dodatki wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed datą stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Początkowe komentarze Państw Członkowskich na temat wniosków zostały wydane na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG i zostały przesłane Komisji przed datą zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski, o których mowa będą zatem nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego alfa-amylazy i endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553) dla kurcząt przeznaczonych do tuczu zostało po raz pierwszy tymczasowo dozwolone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 654/2003 [3].
(6) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego preparatu enzymatycznego.
(7) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wystawił pozytywną opinię w sprawie możliwości wytwarzania toksyn przez mikroorganizm wytwarzający ten preparat enzymatyczny, opatrzoną datą 15 września 2004 r.
(8) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(9) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus aculeatus (CBS 589.94), endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (CBS 592.94), alfa-amylazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553), bacylolizyny wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9554) i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma viride (NIBH FERM BP 4842) zostało tymczasowo dozwolone dla kurcząt przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2437/2000 [4].
(10) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego preparatu enzymatycznego.
(11) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(12) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus aculeatus (CBS 589.94), endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (CBS 592.94), alfa-amylazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553), i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma viride (NIBH FERM BP 4842) zostało tymczasowo dozwolone dla kurcząt przeznaczonych do tuczu przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2437/2000.
(13) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego preparatu enzymatycznego.
(14) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(15) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (CBS 357.94) zostało tymczasowo dozwolone, po raz pierwszy, dla kurcząt przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1436/98 [5].
(16) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego preparatu enzymatycznego.
(17) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(18) W związku z powyższym, wykorzystanie czterech wymienionych preparatów enzymatycznych zgodnie ze specyfikacją w załączniku I powinno być bezterminowo dozwolone.
(19) Stosowanie substancji "tartrazyna" jako barwnika dla żywiących się ziarnem ptaków ozdobnych i małych gryzoni, zostało tymczasowo dozwolone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2697/2000 [6].
(20) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego barwnika.
(21) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(22) Stosowanie substancji "żółcień pomarańczowa FCF", jako barwnika dla żywiących się ziarnem ptaków ozdobnych i małych gryzoni, zostało tymczasowo dozwolone rozporządzeniem (WE) nr 2697/2000.
(23) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego barwnika.
(24) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(25) Stosowanie substancji "błękit patentowy V", jako barwnika dla żywiących się ziarnem ptaków ozdobnych i małych gryzoni, zostało tymczasowo dozwolone rozporządzeniem (WE) nr 2697/2000.
(26) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego barwnika.
(27) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(28) Stosowanie substancji "chlorofil miedziany złożony", jako barwnika dla żywiących się ziarnem ptaków ozdobnych i małych gryzoni, zostało tymczasowo dozwolone rozporządzeniem (WE) nr 2697/2000.
(29) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego barwnika.
(30) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG w sprawie takich zezwoleń są spełnione.
(31) W związku z powyższym, wykorzystanie czterech wymienionych barwników zgodnie ze specyfikacją w załączniku II powinno być dozwolone bezterminowo.
(32) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego endo-1,3(4)-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Bacillus subtilis (LMG-15136) jest bezterminowo dozwolone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1259/2004 [7] w odniesieniu do kurcząt przeznaczonych do tuczu oraz tymczasowo w odniesieniu do prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 937/2001 [8], w odniesieniu do indyków przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2188/2002 [9], oraz w odniesieniu do świń przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 261/2003 [10].
(33) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o rozszerzenie zezwolenia na stosowanie tego preparatu enzymatycznego dla kur niosek.
(34) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wystawił opinię w sprawie wykorzystania przedmiotowego preparatu, która stwierdza, że nie stanowi on zagrożenia dla dodatkowej kategorii zwierząt, o której mowa, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
(35) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG w sprawie zezwoleń na preparaty do zastosowania, o którym mowa zostały spełnione.
(36) Wykorzystanie preparatu enzymatycznego 3-fitazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 528.94) jest dozwolone dla kurcząt przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/2001 [11].
(37) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o rozszerzenie zezwolenia na stosowanie tego preparatu enzymatycznego dla indyków przeznaczonych do tuczu i macior.
(38) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wystawił opinię w sprawie wykorzystania przedmiotowego preparatu, która stwierdza, że nie stanowi on zagrożenia dla dodatkowych kategorii zwierząt, o których mowa, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
(39) W konsekwencji, korzystanie z dwóch preparatów enzymatycznych zgodnie ze specyfikacją w załączniku III powinno być dozwolone tymczasowo na okres czterech lat.
(40) Wykorzystanie preparatu zawierającego mikroorganizm Enterococcus faecium jest bezterminowo dozwolone dla cieląt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1288/2004 [12] oraz dozwolone tymczasowo do dnia 30 czerwca 2004 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 866/1999 [13] dla kurcząt przeznaczonych do tuczu, prosiąt, świń przeznaczonych do tuczu, macior i bydła przeznaczonego do tuczu.
(41) Przedłożono nowe dane wspierające wniosek o rozszerzenie zezwolenia na stosowanie tego preparatu zawierającego mikroorganizm dla psów i kotów.
(42) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wystawił opinię w sprawie wykorzystania przedmiotowego preparatu, która stwierdza, że nie stanowi on zagrożenia dla dodatkowej kategorii zwierząt, o której mowa, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
(43) Ocena pokazuje, że warunki ustanowione w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG w sprawie zezwoleń na preparat do zastosowania, o którym mowa zostały spełnione.
(44) W związku z powyższym, stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizm zgodnie ze specyfikacją w załączniku IV powinno być dozwolone tymczasowo na okres czterech lat.
(45) Ocena wyżej wspomnianych wniosków pokazuje, że powinny być wymagane pewne procedury chroniące pracowników przed narażeniem na dodatki określone w załącznikach.
Taka ochrona powinna zostać zapewniona poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [14].
(46) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "Enzymów" określone w załączniku I są dopuszczone do bezterminowego użytkowania jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach określonych we wspomnianym załączniku I.
Artykuł 2
Substancje należące do grupy "Barwników wraz z pigmentami, inne barwniki" określone w załączniku II są dopuszczone do bezterminowego użytkowania jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach określonych we wspomnianym załączniku II.
Artykuł 3
Preparaty należące do grupy "Enzymów" określone w załączniku III są dopuszczone tymczasowo na okres czterech lat jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach określonych we wspomnianym załączniku III.
Artykuł 4
Preparaty należące do grupy "Mikroorganizmów" określone w załączniku IV są dopuszczone tymczasowo na okres czterech lat jako dodatki w żywieniu zwierząt na warunkach określonych we wspomnianym załączniku IV.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w trzecim dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 359/2005
z dnia 2 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 w przypadku braku programów informacyjnych określonych w art. 2 lit. c) tego rozporządzenia przedstawionych przez organizacje zawodowe i międzybranżowe każde zainteresowane Państwo Członkowskie powinno opracować swoją specyfikację oraz wybrać organ wdrażający dla programu, który podejmuje się częściowo finansować.
(2) Terminy przedłożenia programów zapoczątkowanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 ustanowione są w art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2002 [2]. Terminy te powinny być dostosowane do terminów wyznaczonych dla przedłożenia programów zaproponowanych przez organizacje zawodowe i międzybranżowe określone w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 94/2002.
(3) Terminy ustanowione dla decyzji Komisji w sprawie programów określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 powinny być dostosowane do terminów ustalonych w odniesieniu do decyzji Komisji w sprawie programów zaproponowanych przez organizacje zawodowe i międzybranżowe, określone w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 94/2002. Decyzje te powinny być przyjęte zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 94/2002 należy zatem odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wyrażoną na wspólnym posiedzeniu komitetów zarządzających w sprawie promocji produktów rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 94/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
"Po sprawdzeniu zmienionych programów określonych w art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) 2826/2000 Komisja podejmuje, nie później niż do dnia 31 maja i 15 grudnia, decyzję o tym, które programy może częściowo finansować w ramach założeń budżetowych wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.";
b) w drugim akapicie skreśla się zdanie pierwsze;
2) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
W przypadku zastosowania art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 tymczasowy wykaz programów przekazuje się Komisji nie później niż do dnia 15 marca i 30 września każdego roku.
Komisja podejmuje decyzję o tym, które programy częściowo sfinansuje w ramach założeń budżetowych określonych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia nie później niż do dnia 31 maja i 15 grudnia tego samego roku, zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 360/2005
z dnia 2 marca 2005 r.
otwierające publiczną sprzedaż alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Należy zorganizować, zgodnie z art. 92 i 93 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, publiczną sprzedaż alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie w celu redukowania wspólnotowych zapasów alkoholu winnego oraz w celu zapewnienia, w pewnym stopniu, dostaw przedsiębiorstwom zatwierdzonym zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000. Na zapasy alkoholu winnego wspólnotowego pochodzenia magazynowane przez Państwa Członkowskie składają się ilości pochodzące z destylacji według art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], oraz według art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(3) Od 1 stycznia 1999 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym nowe porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4], cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Biorąc pod uwagę ryzyko nadużyć polegających na zamianie alkoholu, należy wzmocnić kontrole w miejscach przeznaczenia alkoholu oraz umożliwić agencjom interwencyjnym zwrócenie się o pomoc do międzynarodowych agencji kontrolnych i kontrolowanie sprzedanego alkoholu przy pomocy analizy jądrowego rezonansu magnetycznego.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Siedem partii alkoholu (odniesienia 42/2005 WE, 43/2005 WE, 44/2005 WE, 45/2005 WE, 46/2005 WE, 47/2005 WE i 48/2005 WE) zawierających odpowiednio 40000 hektolitrów, 40000 hektolitrów, 40000 hektolitrów, 40000 hektolitrów, 55000 hektolitrów, 25000 hektolitrów i 30000 hektolitrów w przeliczeniu na 100 % obj. wystawia się niniejszym do sprzedaży publicznej z przeznaczeniem do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie.
2.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji według art. 35 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 oraz art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych francuskiej, hiszpańskiej, włoskiej i portugalskiej.
3.
Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
4.
Partie przyznaje się przedsiębiorstwom zatwierdzonym według art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 2
Wszelkie komunikaty dotyczące niniejszej sprzedaży publicznej są przesyłane do następującego organu administracyjnego Komisji:
Komisja Wspólnot Europejskich
Dyrekcja Generalna ds. Rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, Jednostka D-2
Rue de la Loi/Wetstraat 200
B-1049 Bruksela
Faks: (32-2) 298 55 28
E-mail: agri-d2@cec.eu.int
Artykuł 3
Sprzedaż publiczna odbywa się zgodnie z art. 92–96, 98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 4
Cena alkoholu przeznaczonego do sprzedaży publicznej wynosi 23,50 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 5
Alkohol powinien zostać zabrany najpóźniej w 6 miesięcy od daty zawiadomienia o decyzji Komisji o przyznaniu kontraktu.
Artykuł 6
Zabezpieczenie wykonania wynosi 30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Jeżeli nie złożono stałej gwarancji, przed wyprowadzeniem alkoholu oraz najpóźniej do dnia wydania zezwolenia na wyprowadzenie, przedsiębiorstwa, których ofertę przyjęto, wnoszą zabezpieczenie wykonania na rzecz danej agencji interwencyjnej w celu zapewnienia, że alkohol, o którym mowa, zostanie wykorzystany jako bioetanol w sektorze paliwowym.
Artykuł 7
W terminie 30 dni od publikacji ogłoszenia publicznej sprzedaży przedsiębiorstwa zatwierdzone według art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż z danej agencji interwencyjnej za opłatą wynoszącą 10 EUR za litr. Po tym terminie próbki można uzyskać zgodnie z art. 98 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000. Próbki wydane zatwierdzonym przedsiębiorstwom nie przekraczają pięciu litrów na kadź.
Artykuł 8
Agencje interwencyjne w Państwach Członkowskich, w których wystawiony na sprzedaż alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
W tym celu, mogą:
a) zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000,
b) przeprowadzić kontrole próbek przy pomocy analizy jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
Koszty ponoszą firmy, którym sprzedano alkohol.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 361/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 362/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
przewidujące odrzucenie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz w sektorze zbóż dla produktów oznaczonych kodem CN 11010015
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 27 lipca 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, odrzuca się wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz zawierających wcześniej ustalone refundacje dla produktów oznaczonych kodem CN 11010015, złożone w dniu 1 marca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 363/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 4 marca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 364/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 365/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 20. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 20. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 39,898 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 366/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 367/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 368/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 25 lutego 2005 r. do 3 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 369/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 lutego do 3 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 370/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 lutego do 3 marca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 10,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 371/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 lutego do 3 marca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 22,47 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 32500 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 372/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 lutego do 3 marca 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 30,18 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 153000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 373/2005
z dnia 3 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 lutego do 3 marca 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 29,75 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 89500 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 374/2005
z dnia 28 lutego 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z Procesem Stabilizacji i Stowarzyszania Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 [1], Wspólnota przedłużyła bezcłowy dostęp do przywozu prawie wszystkich produktów rolnych, w tym cukru, pochodzących z krajów, których rozporządzenie to dotyczy.
(2) W przypadku cukru, bezcłowy dostęp do rynku bez ograniczeń ilościowych stworzył dla krajów Bałkanów Zachodnich zachętę do produkcji na poziomie niemożliwym do utrzymania w świetle przewidywalnego rozwoju.
(3) Zmiana systemu przywozu w odniesieniu do każdego kraju Bałkanów Zachodnich, przy jednoczesnym poszanowaniu obecnych koncesji handlowych, przygotuje sektory tych krajów na zmiany niezbędne do prowadzenia działalności w realnym i zrównoważonym gospodarczo środowisku.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 powinno zostać zmienione w celu wyjaśnienia, iż w ramach środków autonomicznych preferencyjny przywóz win pochodzących z Bałkanów Zachodnich do Wspólnoty korzysta raczej z kontyngentów taryfowych niż z nieograniczonego bezcłowego dostępu.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 przyjmuje następujące brzmienie:
a) ust. 1 przyjmuje następujące brzmienie:
"1.
Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych ustanowionych w art. 3 i 4, produkty pochodzące z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Serbii i Czarnogóry, jak również z Kosowa, inne niż pozycje nr 0102, 0201, 0202, 1604, 1701, 1702 i 2204 Nomenklatury Scalonej zostają dopuszczone do przywozu na obszar Wspólnoty bez ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym i podlegają zwolnieniu z opłat celnych i opłat o skutku równoważnym."
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Przywóz produktów cukrowniczych objętych pozycjami nr 1701 i 1702 Nomenklatury Scalonej pochodzących z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Serbii i Czarnogóry, jak również z Kosowa, korzysta z koncesji przewidzianych art. 4.";
2) w art. 4 dodaje się następujący ust. 4:
"4.
Przywóz produktów cukrowniczych objętych pozycjami nr 1701 i 1702 Nomenklatury Scalonej pochodzących z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Serbii i Czarnogóry, jak również z Kosowa, podlega następującym bezcłowym kontyngentom taryfowym:
a) 1000 ton (waga netto) produktów cukrowniczych pochodzących z Albanii;
b) 12000 ton (waga netto) produktów cukrowniczych pochodzących z Bośni i Hercegowiny;
c) 180000 ton (waga netto) produktów cukrowniczych pochodzących z Serbii i Czarnogóry, jak również z Kosowa.";
3) artykuł 6 przyjmuje następujące brzmienie:
a) tytuł przyjmuje następujące brzmienie:
"Realizacja kontyngentów taryfowych na "młodą wołowinę" i cukier";
b) dodaje się następujący akapit:
"Komisja określa szczegółowe zasady realizacji kontyngentu taryfowego na produkty cukrownicze objęte pozycjami nr 1701 i 1702 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [2].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 375/2005
z dnia 4 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 376/2005
z dnia 4 marca 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2250/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 337/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Francuję i Zjednoczone Królestwo w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 337/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, zawiesza się w Belgii, Republice Czeskiej, Danii, na Cyprze, Węgrzech i Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, na Słowacji, w Słowenii, Finlandii i w Szwecji.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 337/2005.
Artykuł 3 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 marca 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 377/2005
z dnia 4 marca 2005 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 72/2005 zawieszające preferencyjne stawki celne i przywracające Wspólną Taryfę Celną na przywóz goździków jednokwiatowych (bloom) pochodzących z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1300/97, w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją Rady 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia Protokołów 1 i 2 do Przejściowego Układu Stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [2], od dnia 1 stycznia 2005 r. nie ma już obowiązku ustalania minimalnych cen wejścia dla róż i goździków przywożonych z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, ponieważ system ceł preferencyjnych jest stosowany do całości przywozu w ramach kontyngentu taryfowego.
(2) Niemniej jednak ceny te zostały obliczone, a obliczenia te doprowadziły do przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 72/2005 [3].
(3) W konsekwencji należy ponownie ustanowić preferencyjne stawki celne wprowadzone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustalającego zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 [4].
(4) Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 72/2005 z dniem jego wejścia w życie, ponieważ cło pobrane na mocy tego rozporządzenia podlega zwrotowi zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 72/2005 traci moc z dniem 18 stycznia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 378/2005
z dnia 4 marca 2005 r.
w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie obowiązków i zadań laboratorium referencyjnego Wspólnoty dotyczących wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 akapit pierwszy oraz art. 21 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 ustanawia zasady wprowadzania do obrotu i stosowania dodatków paszowych w żywieniu zwierząt.
Przewiduje ono, iż każdy, kto ubiega się o wydanie zezwolenia na dodatek paszowy lub nowe zastosowanie dodatku paszowego, musi złożyć do Komisji wniosek o wydanie zezwolenia, zgodnie z tym rozporządzeniem (wniosek).
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje również pewne zadania i obowiązki dla Laboratorium Referencyjnego Wspólnoty (LRW) wymienione w załączniku II do tego rozporządzenia.
Przewiduje ono również, iż LRW ma być Wspólnym Centrum Badawczym Komisji oraz iż może ono być wspomagane przez konsorcjum krajowych laboratoriów referencyjnych do wykonywania zadań i obowiązków wymienionych w tymże załączniku.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003, należy przyjąć szczegółowe zasady wykonania załącznika II do tego rozporządzenia w tym warunki praktyczne dla zadań i obowiązków LRW oraz odpowiednio zmienić ten załącznik.
(4) Dodatkowo, próbki dostarczane z wnioskiem, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003, powinny spełniać szczegółowe wymogi w zakresie zadań i obowiązków LRW.
(5) Należy ustalić szczegółowy termin dostarczenia sprawozdania z oceny z LRW do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (Urzędu) celem zapewnienia, aby spełnione były procedury przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
(6) LRW powinno być upoważnione do pobierania od wnioskodawców opłaty na poczet wsparcia zadań i obowiązków LRW oraz konsorcjum krajowych laboratoriów referencyjnych.
(7) Krajowe laboratoria referencyjne powinny być częścią konsorcjum laboratoriów wspomagających LRW tylko wtedy, gdy spełniają one szczegółowe wymogi dotyczące właściwego wykonywania zadań i obowiązków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
Państwom Członkowskim należy zezwolić na wnioskowanie do Komisji o wyznaczenie takich laboratoriów.
(8) W celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania konsorcjum należy powołać laboratorium sprawozdawcze do przeprowadzenia wstępnej oceny metod(-y) analizy wszystkich poszczególnych wniosków oraz jasno ustanowić zadania i obowiązki laboratoriów sprawozdawczych oraz innych laboratoriów uczestniczących w konsorcjum.
(9) Należy ustanowić specjalne procedury dla przypadków, w których dane zawarte we wniosku są niewystarczające, jeżeli chodzi o badanie i zatwierdzenie metod(-y) analizy.
(10) W interesie stabilizacji i skuteczności, jak również w celu umożliwienia Konsorcjum działalności, należy wyznaczyć krajowe laboratoria referencyjne uczestniczące w konsorcjum.
(11) Relacje pomiędzy członkami konsorcjum powinno się określić za pomocą kontraktu pomiędzy nimi.
W tym kontekście LRW może opracować wytyczne dla wnioskodawców oraz laboratoriów uczestniczących w konsorcjum.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003:
a) wnioski o wydanie zezwolenia na dodatek paszowy lub nowe zastosowanie dodatku paszowego, jak przewidziano w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia (wniosek); oraz
b) zadania i obowiązki laboratorium referencyjnego Wspólnoty (LRW).
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
a) "próbka referencyjna" to reprezentatywna próbka dodatku paszowego, o którym mowa w art. 7 ust. 3 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, który jest przedmiotem wniosku;
b) "metoda analizy" to procedura określenia substancji czynnej(-ych) dodatku w paszach oraz, w uzasadnionych przypadkach, jej (ich) pozostałości lub metabolitu(-ów) w żywności, jak określono w art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003;
c) "ocena metody analizy" to dogłębna ocena protokołu metody analizy, jak opisano we wniosku o zezwolenie, w tym, w razie konieczności, przegląd literatury, ale niekoniecznie jakiekolwiek prace doświadczalne;
d) "badanie metody analizy" to zastosowanie metody analizy w laboratorium oraz porównanie wyników z wynikami opisanymi we wniosku;
e) "zatwierdzenie metody analizy" to proces udowodnienia, iż metoda analizy nadaje się do zamierzonego celu, poprzez badanie porównawcze zgodnie z ISO 5725-1 do 6 lub innymi ujednoliconymi na skalę międzynarodową wytycznymi w zakresie zatwierdzania metod poprzez badanie porównawcze;
f) "materiał paszowy do badania" to próbka paszy lub próbka premiksu z dodatkiem paszowym lub bez niego, która jest przedmiotem wniosku, do zastosowania w badaniach eksperymentalnych nad metodą analizy do określenia dodatku paszowego w paszach oraz/lub premiksach;
g) "materiał żywnościowy do badania" to próbka żywności pochodząca od zwierzęcia karmionego paszami z dodatkiem paszowym lub bez niego, która jest przedmiotem wniosku, do zastosowania w badaniach eksperymentalnych nad metodą analizy do określenia dodatku paszowego w pozostałości(-ach) lub metabolicie(-tach).
Artykuł 3
Próbki referencyjne
1.
Każdy składający wniosek wysyła próbki referencyjne:
a) w postaci, w której dodatek paszowy ma być wprowadzony do obrotu przez wnioskodawcę; lub
b) które mogą zostać łatwo przekształcone w postać, w której dodatek paszowy ma być wprowadzony do obrotu przez wnioskodawcę.
2.
Trzy próbki nadsyła się wraz z pisemnym oświadczeniem wnioskodawcy, iż opłata przewidziana w art. 4 ust. 1 została uiszczona.
3.
Na wniosek LRW wnioskodawca dostarcza związany z próbkami materiał paszowy oraz/lub żywnościowy do badania.
Artykuł 4
Opłaty
1.
LRW pobiera od wnioskodawcy opłatę w wysokości 3000 EUR za każdy wniosek (opłata).
2.
LRW przeznacza opłaty na wsparcie kosztów wykonywania zadań i obowiązków wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, a w szczególności tych, o których mowa w pkt. 2.1, 2.2 oraz 2.3 tego załącznika.
3.
Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, może być dostosowana raz do roku zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
Dostosowanie powinno uwzględniać doświadczenie zdobyte w trakcie obowiązywania niniejszego rozporządzenia a w szczególności możliwość ustalenia różnych opłat z tytułu różnych rodzajów wniosków.
Artykuł 5
Sprawozdania z oceny sporządzane przez LRW
1.
LRW przedkłada Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (Urząd) pełne sprawozdanie z oceny każdego wniosku w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania ważnego wniosku, jak wspomniano w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003, oraz otrzymania uiszczonej opłaty.
Jednakże, w przypadku uznania przez LRW wniosku za bardzo złożony może ono przedłużyć wspomniany okres o kolejny miesiąc.
W przypadku przedłużenia okresu, LRW powiadamia o takiej sytuacji Komisję, Urząd oraz wnioskodawcę.
2.
W sprawozdaniu z oceny przewidzianym w ust. 1 ujmuje się w szczególności:
a) ocenę wskazującą, czy metody analizy w danych przedstawionych we wniosku są odpowiednie do zastosowania w kontrolach urzędowych;
b) wskazanie dotyczące tego, czy badanie metody analizy uznaje się za niezbędne;
c) wskazanie dotyczące tego, czy zatwierdzenie metody analizy poprzez badanie porównawcze uznaje się za niezbędne.
ROZDZIAŁ II
KRAJOWE LABORATORIA REFERENCYJNE
Artykuł 6
Krajowe laboratoria referencyjne
1.
LRW wspomagane jest przez konsorcjum krajowych laboratoriów referencyjnych (konsorcjum) w zakresie zadań i obowiązków, o których mowa w punktach 2.1, 2.2 oraz 2.4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
2.
Konsorcjum otwarte jest dla krajowych laboratoriów referencyjnych, które spełniają wymogi wymienione w załączniku I. Niniejszym wyznacza się laboratoria wyszczególnione w załączniku II na krajowe laboratoria referencyjne do udziału w konsorcjum.
3.
Członkowie konsorcjum, również LRW, podpisują kontrakt celem określenia relacji pomiędzy nimi, szczególnie w kwestiach finansowych.
W szczególności, kontrakt może przewidywać, iż LRW ma rozdzielać części opłat, które otrzyma, na innych członków konsorcjum.
Z zastrzeżeniem tego kontraktu, LRW może wydać wytyczne dla członków konsorcjum, jak przewidziano w art. 12.
4.
Każde Państwo Członkowskie może składać do Komisji wnioski o wyznaczenie kolejnych krajowych laboratoriów referencyjnych do uczestnictwa w konsorcjum.
Jeżeli uzna, iż laboratoria takie spełniają wymogi wymienione w załączniku I, Komisja zmienia listę w załączniku II zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
Ta sama procedura ma zastosowanie, jeżeli Państwo Członkowskie życzy sobie wycofać jedno ze swych krajowych laboratoriów referencyjnych z konsorcjum.
Uzgodnienia z ramach kontraktu pomiędzy członkami konsorcjum dostosowywane są w zależności od zmian zachodzących w konsorcjum.
Artykuł 7
Laboratoria sprawozdawcze
1.
Dla każdego wniosku LRW wyznacza jedno laboratorium w charakterze laboratorium sprawozdawczego (laboratorium sprawozdawcze).
Jednakże LRW może również pełnić rolę laboratorium sprawozdawczego dla wniosków.
2.
Wyznaczając laboratorium sprawozdawcze, LRW uwzględnia wiedzę fachową, doświadczenie oraz obciążenie pracą laboratorium.
3.
Laboratoria przesyłają uwagi do laboratorium sprawozdawczego w ciągu 20 dni od daty otrzymania wstępnego sprawozdania z oceny przewidzianego w art. 8 ust. 2 lit. a).
Artykuł 8
Zadania i obowiązki laboratoriów sprawozdawczych
Laboratoria sprawozdawcze odpowiadają za:
a) sporządzenie wstępnego sprawozdania z oceny dotyczącego danych przedstawianych w każdym wniosku oraz przedłożenie go innym laboratoriom celem dokonania uwag;
b) zebranie uwag otrzymanych od innych laboratoriów oraz przygotowanie poprawionej wersji sprawozdania z oceny;
c) przedłożenie LRW poprawionego sprawozdania z oceny wystarczająco wcześnie, aby umożliwić LRW przedstawienie Urzędowi swego pełnego sprawozdania z oceny w terminie, o którym mowa w art. 5 ust. 1.
Artykuł 9
Zadania i obowiązki laboratoriów uczestniczących w konsorcjum
1.
Laboratoria uczestniczące w konsorcjum wnoszą wkład w sprawozdanie wstępne z oceny przygotowane przez laboratorium sprawozdawcze poprzez przesłanie uwag do laboratorium sprawozdawczego w ciągu 20 dni od otrzymania sprawozdania wstępnego.
2.
Do 30 stycznia każdego roku każde laboratorium przekazuje LRW szacunkowe dane dotyczące liczby wniosków, dla których laboratorium to uzna, iż może wykonać zadania laboratorium sprawozdawczego za dany rok.
LRW udostępnia corocznie wszystkim laboratoriom zbiór dostarczonych danych szacunkowych.
ROZDZIAŁ III
BADANIE I ZATWIERDZENIE METOD ANALIZY, SPRAWOZDAWCZOŚĆ ORAZ WYTYCZNE
Artykuł 10
Badanie metod analizy oraz zatwierdzenie metod analizy
1.
LRW wskazuje w swym sprawozdaniu z oceny dla Urzędu przewidzianym w art. 5 ust. 2 oraz informuje wnioskodawcę i Komisję, jeżeli uzna, że konieczne jest:
a) badanie metod analizy;
b) zatwierdzenie metod analizy.
Czyniąc to LRW dostarcza wnioskodawcy dokument określający prace, które mają być wykonane poprzez konsorcjum, w tym program czasowy oraz szacunkową wysokość opłaty specjalnej, którą wnioskodawca ma uiścić.
Wnioskodawca w ciągu 15 dni od otrzymania informacji powiadamia LRW o tym, czy zgadza się z dokumentem.
2.
LRW uzupełnia sprawozdanie do Urzędu przewidziane w art. 5 ust. 1 dodatkiem dotyczącym wyniku zastosowania procedury przewidzianej w ust. 1, w ciągu 30 dni od momentu, kiedy LRW ma dostęp do wyników badania i prac zatwierdzających.
Artykuł 11
Sprawozdawczość
LRW odpowiada za przygotowanie corocznego sprawozdania z działalności prowadzonej każdego roku w ramach wykonania niniejszego rozporządzenia oraz przedkłada je Komisji.
Konsorcjum ma wkład w to coroczne sprawozdanie.
LRW może również organizować coroczne spotkanie z konsorcjum, uwzględniwszy sporządzanie corocznego sprawozdania.
Artykuł 12
Wytyczne
1.
LRW może ustanowić szczegółowe wytyczne dla wnioskodawców dotyczące:
a) próbek referencyjnych;
b) badania metod analizy, zawierające w szczególności kryteria dotyczące tego, kiedy takie badanie może być wymagane;
c) zatwierdzenia metod analizy, zawierające w szczególności kryteria dotyczące tego, kiedy taka legalizacja może być wymagana.
2.
LRW ustanawia szczegółowe wytyczne dla laboratoriów, w tym kryteria wyznaczania laboratoriów sprawozdawczych.
ROZDZIAŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003
Ustęp 2 i 3 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 zastępuje się tekstem w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 379/2005
z dnia 4 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1168/1999 ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 537/2004 z dnia 23 marca 2004 r. dostosowujące kilka rozporządzeń dotyczących rynku świeżych owoców i warzyw w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [2] dodało kilka odmian do niewyczerpującego wykazu odmian wielkoowocowych Prunus domestica poprzez zastąpienie Dodatku do Załącznika rozporządzenia Komisji (WE) nr 1168/1999 [3].
Jednakże nowy Dodatek nie zawiera niewyczerpującego wykazu wielkoowocowych odmian Prunus salicina, znajdującego się w dodatku przed wprowadzeniem zmian w celu rozróżnienia odmian Prunus domestica i Prunus salicina dokonanych w następstwie zalecenia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych.
W trosce o przejrzystość na rynku światowym, należy ponownie sporządzić wspomniany wykaz.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1168/1999.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Dodatku do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1168/1999 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 380/2005
z dnia 7 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 381/2005
z dnia 7 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 zostało wprowadzone rozporządzeniem Komisji nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiającym zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących [2].
(2) Obecny tekst punktu 21A.163 lit.c) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1702/2003, dotyczący uprawnienia zatwierdzonej organizacji produkującej do wydawania autoryzowanego poświadczenia produkcji (formularz 1 EASA ) dla produktów, daje pole do odmiennych interpretacji i nie odzwierciedla pierwotnej intencji, jaką było przyznanie takiego uprawnienia zatwierdzonym organizacjom produkującym produkty.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1702/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są oparte o opinię wydaną przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego [3] zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b) i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na podstawie art. 54 rozporządzenia (WE) nr 1592/2003.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W punkcie 21A.63 lit.c) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1702/2003 skreśla się słowa "na mocy pkt 21A.307".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 382/2005
z dnia 7 marca 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [2], w szczególności jego art. 71 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie zastąpienia rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 [3] rozporządzeniem Rady (WE) nr 1786/2003 należy przyjąć nowe szczegółowe zasady stosowania. Należy zatem uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 785/95 z dnia 6 kwietnia 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [4].
(2) W celu zapewnienia przejrzystości konieczne jest sformułowanie pewnych definicji.
(3) Biorąc pod uwagę warunki określone w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, należy określić, odnośnie do produktów, o których mowa, minimalną jakość, wyrażoną wilgotnością i zawartością białka.
Biorąc pod uwagę zastosowanie handlowe, należy rozróżnić poziom wilgotności w zależności od pewnych procesów produkcyjnych.
(4) Należy wykluczyć z możliwości skorzystania ze wsparcia przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 1786/2003 pasze pochodzące z powierzchni już korzystających ze wsparcia przewidzianego w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(5) Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 przewiduje, że Państwa Członkowskie ustanawiają system inspekcji umożliwiających sprawdzenie, w przypadku każdego przedsiębiorstwa przetwórczego lub nabywcy pasz przeznaczonych do dehydratacji, spełnienia warunków określonych przez wspomniane rozporządzenie.
Mając na celu ułatwienie tej kontroli i zapewnienie przestrzegania warunków uzyskania pomocy, konieczne jest, aby przedsiębiorstwa zajmujące się przetwórstwem oraz nabywcy pasz przeznaczonych do dehydratacji stanowiły przedmiot procedury zezwalającej.
W tym samym celu należy określić niezbędne informacje, które powinny się znaleźć we wnioskach o przyznanie pomocy, księgowości materiałowej i deklaracjach dostaw przedsiębiorstw przetwórczych.
Należy również wskazać pozostałe dokumenty poświadczające, które powinny zostać dostarczone.
(6) Przestrzeganie wymagań dotyczących jakości suszu paszowego powinno stanowić przedmiot dokładnych kontroli polegających na regularnym pobieraniu próbek z produktów końcowych opuszczających przedsiębiorstwo.
W przypadku mieszanek złożonych z tych produktów oraz innych substancji próbki powinny być pobierane przed przystąpieniem do sporządzenia mieszanki.
(7) W celu sprawdzenia zgodności pomiędzy ilością surowców dostarczonych do przedsiębiorstw a ilością suszu paszowego opuszczającego te przedsiębiorstwa, konieczne jest, aby wspomniane przedsiębiorstwa wykonywały systematyczne ważenie pasz, które mają zostać przetworzone oraz określały ich poziom wilgotności.
(8) Aby ułatwić wprowadzanie do obrotu pasz przeznaczonych do przetworzenia oraz umożliwić właściwym władzom przeprowadzanie niezbędnych kontroli mających na celu zweryfikowanie prawa do otrzymania pomocy, konieczne jest, aby umowy zawierane pomiędzy przedsiębiorstwami i rolnikami były sporządzane przed dostawą surowców i przekazywane właściwym władzom przed upływem określonej daty, co pozwoli im poznać wielkość przewidywanej produkcji.
W tym celu konieczne jest, aby umowy były sporządzane na piśmie i zawierały zwłaszcza takie informacje, jak: data zawarcia umowy, rok gospodarczy, nazwy i adresy stron zawierających umowę, rodzaj produktu przeznaczonego do przetworzenia oraz identyfikator działki rolniczej, na której uprawiano pasze przeznaczone do przetworzenia.
(9) W niektórych przypadkach umowy nie mają zastosowania, a deklaracje dostaw podlegające warunkom dotyczącym umów muszą być sporządzane przez przedsiębiorstwa przetwórcze.
(10) Aby zapewnić jednolite stosowanie systemu wsparcia, należy określić warunki dokonywania wypłat.
(11) W rozporządzeniu (WE) nr 1786/2003 przewidziano serię kontroli dokonywanych na każdym etapie procesu produkcyjnego, w tym w ramach wymiany z zintegrowanym systemem zarządzania i kontroli przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003.
Wskazane jest zatem łączenie kontroli dotyczących identyfikacji danych działek rolniczych z kontrolami przeprowadzanymi w ramach tego systemu.
(12) Odnośnie do systemu przewidzianego w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, właściwe władze przystępują do połączonych kontroli działek rolniczych wymienionych w umowach i/lub deklaracjach dostaw oraz działek zadeklarowanych przez producentów w ich wnioskach o pomoc, aby nie dopuścić do nieuzasadnionych przypadków udzielenia pomocy.
(13) Aby zapewnić przestrzeganie warunków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1786/2003 oraz w niniejszym rozporządzeniu, zwłaszcza jeśli chodzi o prawo do otrzymania pomocy, należy przewidzieć pewne obniżki i wyłączenia z pomocy w celu zapobiegania wszelkim nadużyciom, biorąc równocześnie pod uwagę zasadę proporcjonalności i specyficzne problemy związane z przypadkami działania siły wyższej oraz wyjątkowe okoliczności.
Należy dostosować obniżki i wyłączenia w zależności od stopnia nieregularności, a nawet przewidzieć całkowite wykluczenie z systemu pomocy przez określony czas.
(14) Aby zapewnić właściwe zarządzanie rynkiem suszu paszowego, konieczne jest, aby pewne informacje były regularnie przekazywane Komisji.
(15) W celu przygotowania raportu o sektorze, przewidzianego na rok 2008 zgodnie z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, należy wprowadzić obowiązek przekazywania danych dotyczących obszarów przeznaczonych pod uprawę zielonki oraz zużycia energii potrzebnej do produkcji suszu paszowego.
(16) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 należy przewidzieć środek przejściowy dotyczący stanu zapasów magazynowych na dzień 31 marca 2005 r.
(17) W przypadku stosowania fakultatywnego okresu przejściowego przewidzianego w art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy ustalić warunki udzielania pomocy przewidzianej wspomnianym artykułem.
(18) Rozporządzenie (WE) nr 1786/2003 stosuje się od dnia 1 kwietnia 2005 r. czyli daty rozpoczęcia roku gospodarczego 2005/2006.
Należy więc stosować niniejsze rozporządzenie począwszy od tej samej daty.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż i Dopłat Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEDMIOT, DEFINICJE I WARUNKI ZAKWALIFIKOWANIA DO SYSTEMU WSPARCIA
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
1) "susz paszowy" – produkty, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, z rozróżnieniem następujących kategorii:
a) "pasze poddane dehydratacji" – produkty poddane sztucznemu suszeniu cieplnemu, określone w lit. a) akapit pierwszy i trzeci wyżej wymienionego artykułu, w tym "inne podobne produkty paszowe", tzn. wszystkie produkty paszowe trawiaste poddane sztucznemu suszeniu cieplnemu, opatrzone kodem CN 12149090, a zwłaszcza:
- rośliny zielne motylkowe,
- rośliny zielne trawiaste,
- zboża zbierane w stanie niedojrzałym, całe rośliny, ziarna niedojrzałe, określone w załączniku IX pkt I do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
b) "pasze suszone na słońcu" – produkty poddane suszeniu innemu niż sztuczne cieplne oraz zmielone, określone w art. 1 lit. a) akapit drugi i czwarty rozporządzenia (WE) nr 1786/2003;
c) "koncentraty białkowe" – produkty określone w art. 1 lit. b) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1786/2003;
d) "produkty poddane dehydratacji" – produkty określone w art. 1 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1786/2003.
2) "przedsiębiorstwo przetwórcze" – przedsiębiorstwo przetwarzające susz paszowy określone w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, posiadające odpowiednie krajowe zezwolenie, wykonujące jedną z następujących czynności:
a) dehydratację świeżej zielonki przy użyciu suszarki spełniającej następujące warunki:
- temperatura powietrza na wejściu nie może być niższa niż 250 °C; jednakże suszarki taśmowe osiągające temperaturę powietrza na wejściu nie niższą niż 110 °C i posiadające zezwolenie uzyskane przed początkiem roku gospodarczego 1999/2000 nie muszą spełniać tego warunku,
- czas poddawania zielonki dehydratacji nie może być dłuższy niż trzy godziny,
- w przypadku suszenia warstwami grubość każdej warstwy nie może przekraczać 1 metra;
b) przemiał pasz suszonych na słońcu;
c) produkcja koncentratów białkowych.
3) "nabywca pasz do suszenia i/lub rozdrabniania" – osoba fizyczna lub prawna określona w art. 10 lit. c) ppkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, posiadająca odpowiednie krajowe zezwolenie, kupująca od producenta świeżą zielonkę w celu dostarczenia jej przedsiębiorstwom przetwórczym.
4) "partia" – określona ilość pasz jednakowej jakości pod względem składu, poziomu wilgotności, zawartości białka, opuszczająca jako całość przedsiębiorstwo przetwórcze.
5) "mieszanka" – produkt przeznaczony do żywienia zwierząt, zawierający susz paszowy, który został poddany suszeniu i/lub rozdrabnianiu w przedsiębiorstwie przetwórczym oraz dodatki.
"Dodatki" są to produkty innego rodzaju niż susz paszowy, w tym środki wiążące i spoiwa, lub tego samego rodzaju, ale poddane suszeniu i/lub rozdrabnianiu w innym miejscu.
Jednakże susz paszowy zawierający dodatki w ilości maksymalnie 3 % całkowitej wagi końcowego produktu nie jest uważany za mieszankę, pod warunkiem że całkowita zawartość azotu w stosunku do suchej masy dodatku nie przekracza 2,4 %.
6) "działki rolnicze" – działki określone zgodnie z systemem identyfikacji działek rolniczych zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, określonego w art. 18 i 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i w art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 [5].
7) "wniosek o pomoc jednorazową" – wniosek o przyznanie pomocy określony w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz w art. 12 i 14 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
8) "odbiorca końcowy partii suszu paszowego" – ostatnia osoba otrzymująca tę partię w takiej samej formie, w jakiej znajdowała się ona opuszczając przedsiębiorstwo przetwórcze, w celu przetworzenia lub użycia go jako żywność dla zwierząt.
Artykuł 3
Produkty kwalifikujące się do objęcia pomocą
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia produktami kwalifikującymi się do objęcia pomocą przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 jest susz paszowy spełniający wymogi związane z wprowadzaniem na rynek produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, który:
a) opuszcza, pod taką postacią lub jako mieszanka, teren przedsiębiorstwa przetwórczego lub, jeśli nie może być składowany na tym terenie, jakiekolwiek inne miejsce składowania, zapewniające wystarczające gwarancje wymagane do celów kontroli pasz składowanych oraz zatwierdzone przez właściwe władze;
b) w momencie opuszczania przedsiębiorstwa przetwórczego posiada następujące właściwości:
i) maksymalną wilgotność w wysokości:
- 12 % dla pasz suszonych na słońcu, pasz poddawanych dehydratacji poddanych przemiałowi, koncentratów białkowych i produktów poddanych dehydratacji,
- 14 % dla pozostałych pasz poddanych dehydratacji;
ii) minimalną całkowitą zawartość białka surowego w stosunku do suchej masy w wysokości:
- 15 % dla pasz poddanych dehydratacji, pasz suszonych na słońcu i produktów poddanych dehydratacji,
- 45 % dla koncentratów białkowych.
Prawo do uzyskania pomocy jest ograniczone do ilości produktów otrzymanych na drodze suszenia pasz pochodzących z działek używanych w celach rolniczych w zgodnie z art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Artykuł 4
Wyłączenie
Z prawa do uzyskania pomocy przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 wyłączone są pasze pochodzące z obszarów korzystających z systemu wsparcia przewidzianego na mocy przepisów tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Jednakże na obszarach korzystających z pomocy z tytułu nasion, określonej w rozdziale 9 tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wyłączenie z prawa do uzyskania pomocy z tytułu przetwarzania na susz paszowy dotyczy jedynie roślin paszowych, z których zebrano ziarna.
Z pomocy z tytułu przetwórstwa na susz paszowy mogą również skorzystać obszary objęte płatnościami powierzchniowymi z tytułu roślin uprawnych, określonymi w rozdziale 10 tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, o ile zostały w całości obsiane roślinami uprawnymi zgodnie z lokalnymi warunkami.
ROZDZIAŁ 2
PRZEDSIĘBIORSTWA PRZETWÓRCZE I NABYWCY PASZ DO SUSZENIA I/LUB ROZDRABNIANIA
Artykuł 5
Zezwolenie dla przedsiębiorstwa przetwórczego
W celu uzyskania zezwolenia określonego w art. 2 pkt 2 przedsiębiorstwo przetwórcze:
a) przedstawia właściwym władzom dokumentację zawierającą:
i) opis terenu przedsiębiorstwa przetwórczego, ze wskazaniem zwłaszcza miejsc wwozu produktów przeznaczonych do przetworzenia oraz wywozu suszu paszowego, pomieszczeń składowania, produktów używanych do przetwórstwa i produktów końcowych oraz usytuowania pomieszczeń warsztatowych,
ii) opis urządzeń technicznych, zwłaszcza pieców do dehydratacji oraz urządzeń do rozdrabniania, ze wskazaniem godzinnej wydajności ewaporacyjnej i osiąganej temperatury oraz urządzeń służących do ważenia, w celu wykonywania czynności przewidzianych w art. 2 pkt 2,
iii) listę dodatków używanych przed lub w trakcie procesu dehydratacji oraz listę innych produktów stosowanych podczas produkcji i produktów końcowych,
iv) modele rejestrów księgowości materiałowej określonej w art. 12;
b) udostępnia właściwym władzom aktualną księgowość materiałową i finansową;
c) ułatwia wykonywanie czynności kontrolnych;
d) przestrzega warunków przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 1786/2003 oraz niniejszym rozporządzeniem.
W przypadku modyfikacji jednego lub kilku elementów dokumentacji określonej w pierwszym akapicie lit. a) przedsiębiorstwo przetwórcze zobowiązane jest uprzedzić o tym właściwe władze w terminie dziesięciu dni kalendarzowych w celu uzyskania potwierdzenia zezwolenia.
Artykuł 6
Zezwolenie dla nabywców pasz do suszenia i/lub rozdrabniania
W celu uzyskania zezwolenia określonego w art. 2 pkt 3 nabywca pasz do suszenia i/lub rozdrabniania:
a) prowadzi rejestr produktów, o których mowa, zawierający przynajmniej dzienne zakupy i sprzedaż poszczególnych produktów, z podaniem dla każdej partii, jej ilości, pozycji w umowie zawartej z producentem dostarczającym produkt oraz, w danym przypadku, przedsiębiorstwa przetwórczego będącego odbiorcą;
b) udostępnia władzom aktualną księgowość materiałową i finansową;
c) ułatwia wykonywanie czynności kontrolnych;
d) przestrzega warunków przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 1786/2003 oraz niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 7
Wydawanie i cofanie zezwoleń
Wnioski o wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 2 pkt 2 i 3, składane są przez zainteresowanych wnioskodawców przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
Zezwolenia przyznawane są przez właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przed rozpoczęciem roku gospodarczego.
W wyjątkowych przypadkach władze mogą wydać tymczasowe zezwolenie przez okres dwóch miesięcy od momentu rozpoczęcia danego roku gospodarczego.
W takim przypadku przedsiębiorstwo uważane jest za zatwierdzone, aż do momentu wydania ostatecznego zezwolenia przez właściwe władze.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 30, jeśli jeden lub kilka warunków przewidzianych w art. 5 lub 6 nie jest spełnionych, właściwe władze cofają zezwolenie, chyba że przedsiębiorstwo przetwórcze lub nabywca pasz do suszenia i/lub rozdrabniania dokona w terminie ustalonym w zależności od wagi problemu koniecznych formalności, tak aby na nowo spełniać wyżej wymienione warunki.
Artykuł 8
Zobowiązania dotyczące produkcji pasz
W przypadku gdy przedsiębiorstwo przetwórcze przystępuje do produkcji z jednej strony pasz poddanych dehydratacji i/lub koncentratów białkowych i z drugiej strony pasz suszonych na słońcu:
a) produkcja pasz poddanych dehydratacji musi się odbywać w pomieszczeniach lub miejscach innych niż te przeznaczone do produkcji pasz suszonych na słońcu;
b) produkty otrzymywane z obu produkcji muszą być składowane osobno;
c) zabrania się mieszania w przedsiębiorstwie produktu należącego do jednej z tych grup z produktem należącym do drugiej grupy.
Artykuł 9
Zobowiązania dotyczące wprowadzania i wypuszczania produktów
Przed wprowadzeniem na swój teren produktów innych niż pasze przeznaczone do suszenia i/lub rozdrabniania, w celu wyprodukowania mieszanek, przedsiębiorstwo przetwórcze zawiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego, podając rodzaj i ilości wprowadzanych produktów.
Jeśli wprowadzenie dotyczy pasz, które zostały poddane suszeniu lub rozdrobnieniu przez inne przedsiębiorstwo przetwórcze, przedsiębiorstwo podaje również władzom ich pochodzenie oraz przeznaczenie.
W takim wypadku wprowadzenie może odbywać się wyłącznie pod kontrolą właściwych władz i na warunkach przez nie ustalonych.
Susz paszowy, który opuścił dane przedsiębiorstwo przetwórcze, może być ponownie do niego wprowadzony tylko w celu przepakowania, pod kontrolą właściwych władz i na warunkach przez nie ustalonych.
Produkty po raz pierwszy lub ponownie wprowadzane na teren przedsiębiorstwa przetwórczego, zgodnie z niniejszym artykułem, nie mogą być składowane razem z suszem paszowym i/lub paszami rozdrabnianymi przez rzeczone przedsiębiorstwo.
Są one ponadto umieszczane w księgowości przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 12 ust. 1.
Artykuł 10
Określanie ciężaru, pobieranie próbek i analiza suszu paszowego
1. Pobieranie próbek oraz ważenie suszu paszowego przewidziane w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 jest wykonywane przez przedsiębiorstwo przetwórcze w chwili, gdy susz paszowy opuszcza teren przedsiębiorstwa.
Jednakże jeśli susz paszowy został poddany mieszaniu w przedsiębiorstwie przetwórczym, pobieranie próbek i ważenie odbywa się przed procesem mieszania.
W przypadku gdy mieszanie jest wykonywane przed lub w trakcie suszenia, próbka jest pobierana po zakończeniu suszenia. Próbka opatrzona jest adnotacją wskazującą, że chodzi o mieszankę i określająca rodzaj dodatku, jego nazwę, całkowitą zawartość substancji azotowej w stosunku do suchej masy oraz wskaźnik jego zawartości w produkcie końcowym.
2.
Właściwe władze mogą nałożyć na przedsiębiorstwa przetwórcze obowiązek powiadamiania, co najmniej dwa robocze dni wcześniej, o każdej wysyłce suszu lub mieszance suszu paszowego, z podaniem dat i ilości, aby umożliwić przeprowadzenie wszelkich niezbędnych kontroli.
W ciągu każdego roku gospodarczego władze regularnie przeprowadzają pobieranie próbek i ważenie co najmniej 5 % suszu paszowego opuszczającego przedsiębiorstwo i co najmniej 5 % mieszanek suszu paszowego.
3.
Określenie poziomu wilgotności i zawartości białek surowych określonych w art. 3 dokonywane jest poprzez pobranie próbek w ilości powyżej 110 ton z każdej partii suszu paszowego opuszczającego przedsiębiorstwo przetwórcze lub mieszanych w nim, przy użyciu metody ustalonej przez dyrektywy Komisji 76/371/EWG [6], 71/393/EWG [7] i 72/199/EWG [8].
W przypadku wysyłki lub mieszanki kilku partii o jednakowej jakości, jeśli chodzi o skład gatunkowy, poziom wilgotności i zawartość białka, i których całkowity ciężar jest niższy lub równy 110 tonom, próbka jest pobierana z każdej partii.
Jednakże analizie poddawana jest reprezentatywna mieszanka tych próbek.
Artykuł 11
Ważenie pasz i pomiar poziomu wilgotności pasz przeznaczonych do dehydratacji
1.
Poprzez systematyczne ważenie przedsiębiorstwa przetwórcze określają dokładne ilości pasz przeznaczonych do dehydratacji oraz pasz suszonych na słońcu, które są im dostarczane w celu przetworzenia.
2.
Przedsiębiorstwo przetwórcze nie ma obowiązku systematycznego ważenia, jeśli jego produkcja nie przekracza 1000 ton w ciągu jednego roku gospodarczego i jeśli przedsiębiorstwo to udowodni właściwym władzom Państwa Członkowskiego, że nie ma możliwości skorzystania z systemu publicznego ważenia w promieniu pięciu kilometrów.
W takim przypadku dostarczane ilości mogą być określane każdą inną metodą zatwierdzoną wcześniej przez wspomniane władze.
3.
Średnia wilgotność pasz przeznaczonych do dehydratacji mierzona jest przez przedsiębiorstwo przetwórcze poprzez porównanie ilości użytych z otrzymanymi ilościami suszu paszowego.
4.
Przed końcem pierwszego miesiąca każdego kwartału przedsiębiorstwa przetwórcze powiadamiają właściwe władze o średniej wilgotności, o której mowa w ust. 3, zanotowanej w trakcie poprzedniego kwartału w przetworzonych przez nie paszach przeznaczonych do dehydratacji.
Artykuł 12
Księgowość materiałowa przedsiębiorstw przetwórczych
1.
Księgowość materiałowa przedsiębiorstw przetwórczych, przewidziana w art. 10 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, jest prowadzona w powiązaniu z księgowością finansową i pozwala codziennie odnotowywać:
a) ilości produktów wprowadzanych w celu dehydratacji i/lub rozdrobnienia, z podaniem, dla każdego odbioru:
- daty wprowadzenia,
- ilości,
- gatunku lub gatunków określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 dla pasz przeznaczonych do dehydratacji i, w stosownym przypadku, suszonych na słońcu,
- poziomu wilgotności stwierdzonego w paszach przeznaczonych do dehydratacji,
- pozycji w umowie i/lub deklaracji dostawy przewidzianych w art. 14 lub 15 niniejszego rozporządzenia;
b) ilości wyprodukowanych oraz ewentualnych ilości wszystkich dodatków użytych podczas produkcji;
c) ilości opuszczających przedsiębiorstwo z podaniem dla każdej partii, daty wysyłki, poziomu wilgotności i zawartości białka;
d) ilości suszu paszowego, dla których dane przedsiębiorstwo przetwórcze już otrzymało pomoc i które zostają po raz pierwszy lub ponownie wprowadzane na teren przedsiębiorstwa;
e) zapasów suszu paszowego na koniec każdego roku gospodarczego;
f) produktów, które zostały zmieszane z lub dodane do pasz poddanych suszeniu i/lub rozdrobnieniu przez dane przedsiębiorstwo, z podaniem ich rodzaju, nazwy, całkowitej zawartości substancji azotowej w stosunku do masy suchej oraz poziomu ich zawartości w produkcie końcowym.
2.
Przedsiębiorstwa przetwórcze prowadzą księgowość materiałową oddzielnie dla pasz poddanych dehydratacji, pasz suszonych na słońcu, koncentratów białkowych i produktów poddanych dehydratacji.
3.
W przypadku gdy dane przedsiębiorstwo przeprowadza również dehydratację lub przetwarza produkty inne niż susz paszowy, prowadzi ono oddzielną księgowość materiałową dla tej działalności dehydratacji lub przetwórstwa.
Artykuł 13
Dokumenty poświadczające używane w księgowości materiałowej
1.
Na żądanie właściwych władz przedsiębiorstwa przetwórcze udostępniają im następujące dokumenty:
a) elementy pozwalające określić moce produkcyjne przedsiębiorstwa;
b) zapasy materiałów opałowych przedsiębiorstwa na początku i na końcu produkcji;
c) faktury zakupu materiałów opałowych i odczyty zużycia energii elektrycznej w trakcie okresu produkcyjnego;
d) wykaz godzin pracy suszarek, a dla pasz suszonych na słońcu – rozdrabniarek;
e) kompletny bilans zużycia energii, zgodnie z załącznikiem I;
f) umowy i/lub deklaracje dostaw.
2.
Przedsiębiorstwa przetwórcze sprzedające swoje produkty udostępniają właściwym władzom, oprócz dokumentów wymienionych w ust. 1, faktury zakupu pasz przeznaczonych do suszenia i/lub rozdrabniania oraz faktury sprzedaży suszu paszowego, z podaniem przede wszystkim ilości i składu sprzedawanego produktu, a także nazwy i adresu nabywcy.
Przedsiębiorstwa przetwarzające produkcję swoich członków i dostarczające im susz paszowy udostępniają właściwym władzom, oprócz dokumentów wymienionych w ust. 1, formularze wypuszczenia lub każdy inny dokument księgowy, zatwierdzony przez władze, z podaniem przede wszystkim ilości i składu dostarczanego produktu, a także nazw odbiorców.
Przedsiębiorstwa produkujące susz paszowy dla rolnika i dostarczające mu tą produkcję, udostępniają właściwym władzom, oprócz dokumentów wymienionych w ust. 1, faktury kosztów produkcji, z podaniem przede wszystkim ilości i składu wyprodukowanego suszu paszowego, a także nazwiska rolnika.
ROZDZIAŁ 3
UMOWY I DEKLARACJE DOSTAW
Artykuł 14
Umowy
1.
Każda umowa określona w art. 10 lit. c) ppkt i) oraz iii) rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, oprócz informacji przewidzianych w art. 12 wspomnianego rozporządzenia, musi przede wszystkim zawierać:
a) nazwiska, imiona i adresy stron zawierających umowę;
b) datę jej zawarcia;
c) rok gospodarczy, którego dotyczy;
d) gatunek lub gatunki pasz przeznaczonych do przetworzenia oraz ich przewidywane ilości;
e) identyfikację działki lub działek rolniczych, na których uprawiane są pasze przeznaczone do przetworzenia, z odniesieniem do wniosku o udzielenie jednorazowej pomocy, w którym działki te zostały zadeklarowane, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, oraz, w przypadku gdy umowa zostaje zawarta lub deklaracja jest realizowana przed datą złożenia wniosku o pomoc jednorazową, zobowiązanie zadeklarowania wspomnianych działek we wniosku o jednorazową pomoc.
2. Jeśli przedsiębiorstwo przetwórcze wykonuje umowę o przetwórstwie w sposób określony w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, zawartą z niezależnym producentem rolnym lub jednym czy kilkoma z jego członków, umowa musi zawierać również:
a) produkt końcowy, który ma być dostarczony,
b) koszty do zapłacenia przez producenta.
Artykuł 15
Deklaracje dostaw
1.
W przypadku przedsiębiorstwa przetwarzającego własną produkcję lub grupy producentów przetwarzającej produkcję swych członków, sporządzana jest deklaracja dostaw, która powinna zawierać przynajmniej:
a) datę dostawy lub, w stosownym przypadku, orientacyjną datę, jeśli dostawa ma miejsce po złożeniu deklaracji dostawy właściwym władzom;
b) ilości pasz odebranych lub do odebrania;
c) gatunek lub gatunki pasz przeznaczonych do przetworzenia;
d) w stosownym przypadku, nazwę i adres członka grupy producentów będącego dostawcą;
e) identyfikację działki lub działek rolniczych, na których uprawiane są pasze przeznaczone do przetworzenia, z odniesieniem do wniosku o udzielenie jednorazowej pomocy, w którym działki te zostały zadeklarowane, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, oraz, w przypadku gdy umowa zostaje zawarta lub deklaracja jest realizowana przed datą złożenia wniosku o pomoc jednorazową, zobowiązanie zadeklarowania wspomnianych działek we wniosku o jednorazową pomoc.
2.
W przypadku przedsiębiorstwa zaopatrywanego przez zatwierdzonego nabywcę, sporządzana jest deklaracja dostaw, która powinna zawierać przynajmniej:
a) tożsamość zatwierdzonego nabywcy;
b) datę dostawy lub, w stosownym przypadku, orientacyjną datę dostawy, jeśli ma ona miejsce po złożeniu deklaracji dostawy właściwym władzom;
c) ilości pasz odebranych lub do odebrania, z podziałem zgodnie z umowami zawartymi pomiędzy nabywcami i producentami z podaniem numerów tych umów;
d) gatunek lub gatunki pasz przeznaczonych do przetworzenia;
e) identyfikację działki lub działek rolniczych, na których uprawiane są pasze przeznaczone do przetworzenia, z odniesieniem do wniosku o udzielenie jednorazowej pomocy, w którym działki te zostały zadeklarowane, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, oraz, w przypadku gdy umowa zostaje zawarta lub deklaracja jest realizowana przed datą złożenia wniosku o pomoc jednorazową, zobowiązanie zadeklarowania wspomnianych działek we wniosku o jednorazową pomoc.
Artykuł 16
Data umowy lub deklaracji
Umowy oraz deklaracje dostaw o których mowa w art. 14 i 15, są sporządzane na piśmie na co najmniej dwa dni robocze przed datą dostawy.
Niemniej jednak Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wymagany termin od 2 do 8 dni roboczych przed datą dostawy.
Artykuł 17
Przekazywanie danych
Przedsiębiorstwa przetwórcze i nabywcy pasz przeznaczonych do suszenia i/lub rozdrabniania przekazują właściwym władzom, najpóźniej do 15 dnia każdego miesiąca, listę indykatywną umów zawartych w poprzednim miesiącu i deklaracji dostaw sporządzonych w poprzednim miesiącu.
Lista musi zawierać przede wszystkim:
a) tożsamość kontrahenta przedsiębiorstwa przetwórczego lub zatwierdzonego nabywcy lub składającego deklarację w przypadku przedsiębiorstwa przetwarzającego własną produkcję lub grupy producentów przetwarzającej produkcję swych członków,
b) datę umowy lub deklaracji dostawy,
c) oznaczenia identyfikujące działki rolnicze,
d) numer wniosku o jednorazową pomoc.
Władze mogą zażądać przekazania listy drogą elektroniczną.
ROZDZIAŁ 4
WNIOSKI O POMOC I WYPŁATY POMOCY
Artykuł 18
Data składania wniosków o pomoc
1.
W celu skorzystania z pomocy przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 przedsiębiorstwo przetwórcze składa wniosek o pomoc w odniesieniu do produktów, które opuściły wspomniane przedsiębiorstwo w danym miesiącu, najpóźniej 45 dni kalendarzowych od ostatniego dnia tego miesiąca.
2.
Za wyjątkiem zaistnienia siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności:
a) złożenie wniosku po upływie terminu określonego w ust. 1 powoduje redukcję kwot do których przedsiębiorstwo miałoby prawo, gdyby wniosek został złożony w przewidzianym terminie o 1% za każdy dzień roboczy spóźnienia;
b) jeśli opóźnienie przekracza 25 dni kalendarzowych, wniosek nie zostaje przyjęty.
3.
Żaden wniosek o pomoc przedstawiony z tytułu danego roku gospodarczego nie może zostać złożony później niż dnia 15 kwietnia następującego po zakończeniu tego roku gospodarczego, za wyjątkiem zaistnienia siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności.
Artykuł 19
Treść wniosku
1.
Wniosek o pomoc powinien zawierać przynajmniej:
a) nazwisko, imię, adres i podpis wnioskodawcy;
b) ilości, dla których wnioskuje się o pomoc, z podziałem na partie;
c) datę, z którą każda partia opuszcza teren przedsiębiorstwa;
d) informację, że zgodnie z art. 10 ust. 3, pobrano próbki z każdej partii w momencie opuszczania przedsiębiorstwa przetwórczego lub w momencie mieszania przez przedsiębiorstwo wyprodukowanego suszu paszowego oraz wszelkie informacje niezbędne do zidentyfikowania tych próbek;
e) wskazanie w poszczególnych partiach wszystkich ewentualnych dodatków, z podaniem ich rodzaju, nazwy, całkowitej zawartości substancji azotowej w stosunku do masy suchej oraz poziomu ich zawartości w produkcie końcowym;
f) w przypadku mieszanki, wskazanie w poszczególnych partiach zawartości białka surowego w suszu paszowym wyprodukowanym w przedsiębiorstwie zawartych w mieszance, po odjęciu całkowitej zawartości substancji azotowej wniesionej przez dodatki.
2.
Pomoc, która ma zostać przyznana przedsiębiorstwu przetwórczemu, dotyczy wyłącznie suszu paszowego poddanemu suszeniu i/lub rozdrobnieniu w przedsiębiorstwie, po odjęciu ciężaru wszystkich dodatków.
Artykuł 20
Zaliczki
1. Aby móc otrzymać zaliczkę zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, do wniosku o pomoc należy dołączyć zaświadczenie złożenia zabezpieczenia przewidzianego we wspomnianym ustępie.
2.
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do zweryfikowania prawa do otrzymania pomocy w ciągu dziewięćdziesięciu dni kalendarzowych, licząc od daty złożenia wniosku.
Artykuł 21
Końcowa kwota pomocy
1. Komisja ustala, zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, końcową kwotę pomocy, o której mowa w art. 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Kwota ta zostaje obliczona na podstawie przekazanych przez Państwa Członkowskie danych, zgodnie z art. 33 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku gdy, wskutek późniejszych kontroli, jedno lub kilka Państw Członkowskich składa drugie oświadczenie zgodnie z art. 33 ust. 1 akapit drugi, stosownie umotywowane i w którym przedstawione wartości są wyższe od wartości zawartych w pierwszym oświadczeniu, to drugie oświadczenie jest brane pod uwagę tylko wtedy, gdy końcowa kwota pomocy, obliczona w oparciu o pierwsze oświadczenie, nie została przyznana.
W tym przypadku ilości suszu paszowego, które nie zostaną tym samym wzięte pod uwagę, zostaną przesunięte na następny rok gospodarczy.
3. W stosownym przypadku saldo przewidziane w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 jest wypłacane w terminie sześćdziesięciu dni kalendarzowych, licząc od daty opublikowania przez Komisję końcowej kwoty pomocy na dany rok gospodarczy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 22
Kurs wymiany
Terminem operacyjnym dla kursu walutowego mającego zastosowanie dla pomocy przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 jest pierwszy dzień miesiąca, w którym dana partia suszu paszowego opuszcza teren zatwierdzonego przedsiębiorstwa przetwórczego.
ROZDZIAŁ 5
KONTROLE
Artykuł 23
Ogólne zasady kontroli
1.
Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane niniejszym rozporządzeniem są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację przestrzegania warunków przyznawania pomocy.
2.
Wnioski o pomoc są odrzucane, jeśli przedsiębiorstwo przetwórcze uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu.
Artykuł 24
Kontrole administracyjne
1.
Celem kontroli administracyjnych jest wykrycie nieprawidłowości, zwłaszcza poprzez kontrole przekrojowe.
Kontrole przekrojowe przeprowadzane przez właściwe władze obejmują działki rolnicze zadeklarowane we wniosku o jednorazową pomoc, w umowach i/lub deklaracjach dostaw oraz stanowiące odniesienie działki figurujące w systemie identyfikacji działek rolniczych w celu sprawdzenia kwalifikowalności do objęcia płatnościami powierzchniowymi i uniknięcia wszelkich nieuzasadnionych przypadków przyznania pomocy.
2.
Ujawnienie nieprawidłowości wykrytych w trakcie kontroli przekrojowych powoduje wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej i, w stosownym przypadku, przeprowadzenie kontroli na miejscu.
Artykuł 25
Kontrole na miejscu
1.
Kontrole na miejscu nie są zapowiadane.
Jednakże możliwe jest powiadomienie, ściśle ograniczone do minimalnego koniecznego terminu, o ile nie zaszkodzi ono celowi kontroli.
Powiadomienie nie może przekraczać 48 godzin, za wyjątkiem uzasadnionych przypadków.
2.
W stosownym przypadku kontrole na miejscu przewidziane niniejszym rozporządzeniem są przeprowadzane łącznie z innymi kontrolami przewidzianymi w ustawodawstwie wspólnotowym.
3.
W przypadku gdy kontrole pozwalają stwierdzić znaczne nieprawidłowości w danym regionie lub w danym przedsiębiorstwie przetwórczym, właściwe władze zwiększą odpowiednio ilość, częstotliwość i zakres kontroli na miejscu w danych przedsiębiorstwach w roku bieżącym i następnym.
4.
Państwa Członkowskie ustanawiają kryteria wyboru próbek kontrolnych.
Jeśli kontrola próbki wykaże nieprawidłowości, w konsekwencji wielkość i podstawa próbki zostają odpowiednio rozszerzone.
Artykuł 26
Kontrole na miejscu przedsiębiorstw przetwórczych
1.
Przynajmniej raz w ciągu roku gospodarczego właściwe władze przeprowadzają kontrolę księgowości materiałowej określonej w art. 12 wszystkich przedsiębiorstw przetwórczych, a zwłaszcza powiązań między księgowością materiałową i finansową.
2.
Właściwe władze wyrywkowo sprawdzają dokumenty poświadczające odnoszące się do księgowości materiałowej przedsiębiorstw przetwórczych.
Jednakże jeśli chodzi o nowo zatwierdzone przedsiębiorstwa, weryfikacja obejmuje wszystkie wnioski przedłożone w pierwszym roku ich działalności.
Artykuł 27
Kontrole na miejscu innych podmiotów uczestniczących
1.
Właściwe władze przeprowadzają regularne kontrole dodatkowe dostawców surowców oraz podmiotów, którym dostarczany jest susz paszowy.
Kontrole te obejmują:
a) co najmniej 5% partii stanowiących przedmiot wniosku o pomoc, w celu sprawdzenia przebytej drogi aż do końcowego odbiorcy;
b) co najmniej 5% umów i deklaracji dostaw, w celu sprawdzenia działki pochodzenia produktów dostarczanych przedsiębiorstwom przetwórczym.
2.
Podmioty poddawane kontroli na miejscu są wybierane przez właściwe władze na podstawie analizy ryzyka, która uwzględnia:
a) kwotę pomocy;
b) ewolucję pomocy w stosunku do roku poprzedniego;
c) wyniki kontroli przeprowadzonych w ciągu poprzednich lat;
d) inne parametry określane przez Państwa Członkowskie.
Co roku właściwe władze dokonują oceny skuteczności parametrów analizy ryzyka stosowanych w poprzednich latach.
3.
Właściwe władze systematycznie zachowują dokumenty poświadczające powody, dla których dany rolnik został wybrany do kontroli na miejscu.
Są one udostępniane inspektorowi odpowiedzialnemu za przeprowadzenie kontroli na miejscu przed jej rozpoczęciem.
Artykuł 28
Sprawozdanie z kontroli
1.
Każda kontrola na miejscu stanowi przedmiot sprawozdania z kontroli zawierającego szczegółowy opis różnych aspektów kontroli.
2.
Podmiot kontrolowany ma możliwość podpisania sprawozdania i dodania swoich uwag.
Otrzymuje on także kopię sprawozdania z kontroli.
ROZDZIAŁ 6
OBNIŻKI I WYŁĄCZENIA
Artykuł 29
Obniżki i wyłączenia stosowane w przypadku zawyżonych deklaracji przedsiębiorstw przetwórczych
Jeśli ilość suszu paszowego wskazana w jednym lub kilku wnioskach o pomoc jest wyższa niż ilość kwalifikująca się zgodnie z art. 3, stosuje się następujące zasady:
a) jeśli różnica stwierdzona we wniosku o pomoc nie przekracza 20% ilości kwalifikujących się, kwota pomocy jest obliczana na podstawie ilości kwalifikującej się, zredukowanej o podwójną stwierdzoną różnicę;
b) jeśli różnica stwierdzona we wniosku o pomoc przekracza 20% ilości kwalifikujących się, wniosek zostaje odrzucony;
c) jeśli różnica stwierdzona we wniosku o pomoc nie przekracza 20% ilości kwalifikujących się, ale jest to drugi stwierdzony przypadek przekroczenia ilości w trakcie jednego roku gospodarczego, wniosek zostaje odrzucony;
d) jeśli różnica stwierdzona we wniosku o pomoc przekracza 50% ilości kwalifikujących się lub, jeśli ponownie stwierdzono różnicę powyżej 20% i poniżej 50% w trakcie jednego roku gospodarczego, żadna pomoc nie zostaje przyznana na bieżący rok gospodarczy.
Należna kwota jest pobierana z wypłat z tytułu pomocy, o którą przedsiębiorstwo może się ubiegać na podstawie wniosków o pomoc, złożonych przez nie w ciągu lat gospodarczych następujących po roku, w czasie którego stwierdzono nieprawidłowości.
Jeśli zostanie stwierdzone, że nieprawidłowości określone w pierwszym akapicie zostały spowodowane umyślnie przez przedsiębiorstwo przetwórcze, pomoc nie zostanie przyznana beneficjentowi w trakcie bieżącego i następnego roku gospodarczego.
Artykuł 30
Obniżki i wyłączenia stosowane w przypadku nieprzestrzegania niektórych warunków otrzymania zezwoleń przez przedsiębiorstwa przetwórcze i zatwierdzonych nabywców
Jeśli zostanie stwierdzone, że księgowość materiałowa nie spełnia warunków określonych w art. 12 lub że nie można ustalić powiązań między księgowością materiałową, finansową i dostarczonymi dokumentami poświadczającymi, bez uszczerbku dla obniżek i wyłączeń określonych w art. 29, pomoc dla przedsiębiorstwa przetwórczego zostaje obniżona o 10% do 30% kwoty pomocy wnioskowanej na dany rok gospodarczy, w zależności od powagi stwierdzonych uchybień.
Jeśli te same nieprawidłowości zostaną ponownie stwierdzone w okresie dwóch lat od pierwszego stwierdzenia, właściwe władze cofają przedsiębiorstwu zezwolenie minimalnie na okres jednego roku gospodarczego i maksymalnie na okres trzech lat gospodarczych.
ROZDZIAŁ 7
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 31
Siła wyższa i okoliczności wyjątkowe
Kierujący przedsiębiorstwem przetwórczym powiadamia na piśmie właściwe władze, w terminie dziesięciu dni roboczych, licząc od dnia, w którym jest to możliwe, o przypadkach zaistnienia siły wyższej lub wyjątkowych okolicznościach oraz przedstawia odpowiednie dowody na ich istnienie.
Artykuł 32
Dodatkowe środki i wzajemna pomoc Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie dodatkowe niezbędne środki mające na celu właściwe stosowanie wspólnej organizacji rynku w sektorze suszu paszowego i udzielają sobie wzajemnej pomocy w celu przeprowadzania kontroli przewidzianych niniejszym rozporządzeniem.
Pod tym względem, jeśli niniejsze rozporządzenie nie przewiduje stosownych obniżek lub wyłączeń, Państwa Członkowskie mogą nałożyć odpowiednie krajowe kary w stosunku do przedsiębiorstw przetwórczych lub innych podmiotów handlowych, takich jak rolnicy lub nabywcy biorący udział w mechanizmie pomocy, celem zagwarantowania przestrzegania warunków przyznawania pomocy.
2.
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy, aby zapewnić skuteczność kontroli i umożliwić weryfikację autentyczności przedstawianych dokumentów i/lub dokładność wymienianych danych.
Artykuł 33
Przekazywanie danych do Komisji przez Państwa Członkowskie
1.
Na początku każdego kwartału Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane o ilości suszu paszowego, dla których złożono wnioski o pomoc przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 w trakcie poprzedniego kwartału, z podziałem na miesiące opuszczenia terenu przedsiębiorstw przetwórczych.
Najpóźniej dnia 31 maja każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji dane o ilości suszu paszowego, który objęto pomocą w trakcie poprzedniego roku gospodarczego.
Przekazywane dane określone w pierwszym i drugim akapicie przedstawiane są z podziałem na kategorie określone w art. 2 pkt 1.
Te dane będą wykorzystane przez Komisję do ustalenia, czy nie przekroczono maksymalnego gwarantowanego limitu.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) najpóźniej dnia 30 kwietnia każdego roku dane dotyczące szacunkowych ilości zapasów suszu paszowego w przedsiębiorstwie przetwórczym na dzień 31 marca danego roku;
b) najpóźniej dnia 30 kwietnia 2005 r. dane dotyczące ilości zapasów suszu paszowego w przedsiębiorstwie przetwórczym na dzień dnia 31 marca 2005 r., które podlegają przepisom art. 34;
c) najpóźniej dnia 31 maja każdego roku dane dotyczące liczby nowych, cofniętych i tymczasowych zezwoleń w poprzednim roku gospodarczym;
d) najpóźniej dnia 31 maja każdego roku statystyki dotyczące kontroli przeprowadzanych na mocy art. 23–28 oraz dane dotyczące obniżek i wyłączeń stosowanych na mocy art. 29, 30 i 31 w poprzednim roku gospodarczym, zgodnie z załącznikiem III;
e) najpóźniej dnia 31 maja każdego roku, bilans zużycia energii użytej do produkcji pasz poddanych dehydratacji, zgodnie z załącznikiem I, oraz ewolucję powierzchni przeznaczonych pod uprawę roślin strączkowych i innych pasz zielonych, zgodnie z załącznikiem II, w poprzednim roku gospodarczym;
f) w miesiącu następującym po zakończeniu każdego kwartału dane dotyczące średniej wilgotności odnotowanej w trakcie poprzedniego kwartału w paszach przeznaczonych do dehydratacji i przedstawione przez przedsiębiorstwa przetwórcze zgodnie z art. 11 ust. 4;
g) najpóźniej dnia 1 maja 2005 r. podjęte środki mające na celu wykonanie rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 oraz niniejszego rozporządzenia, a zwłaszcza środki w postaci krajowych sankcji przewidzianych w art. 30 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ 8
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 34
Zapasy na dzień 31 marca 2005 r.
1.
Susz paszowy wyprodukowany w roku gospodarczym 2004/2005, który nie opuścił przedsiębiorstwa przetwórczego lub jednego z miejsc składowania określonych w art. 3 lit. a) niniejszego rozporządzenia, przed dniem 31 marca 2005 r. może zostać objęty pomocą przewidzianą w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95 w roku gospodarczym 2005/2006, pod warunkiem że:
a) spełnia warunki określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia;
b) opuszcza przedsiębiorstwo przetwórcze pod kontrolą właściwych władz w warunkach przewidzianych w art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia;
c) zostaje uwzględniony w ramach krajowych gwarantowanych limitów przyznanych zainteresowanym Państwom Członkowskim na rok gospodarczy 2004/2005;
d) został zadeklarowany i zatwierdzony w roku gospodarczym 2004/2005.
2.
Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich przyjmują wszystkie konieczne środki kontrolne celem zapewnienia przestrzegania przepisów ust. 1.
Artykuł 35
Fakultatywny okres przejściowy
Państwa Członkowskie stosujące fakultatywny okres przejściowy zgodnie z art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wypłacają przedsiębiorstwom przetwórczym, w celu przekazania producentom, pomoc określoną w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, na podstawie ilości, którym przyznano pomoc przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003, którego górną granicę określa załącznik VII pkt D do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo przetwórcze zaopatruje się w pasze pochodzące z innego Państwa Członkowskiego, pomoc określona w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostaje wypłacona przedsiębiorstwom przetwórczym w celu przekazania jej producentowi tylko, jeśli znajduje się on w Państwie Członkowskim stosującym fakultatywny okres przejściowy.
Suma tej pomocy i pomocy przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1786/2003 nie może przekroczyć maksymalnego wsparcia przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 603/95 w odniesieniu do sektora.
Pomoc określona w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest ustalana zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 i jest wypłacana przedsiębiorstwom przetwórczym, które przekazują ją producentom w terminie piętnastu dni roboczych.
Artykuł 36
Postanowienia dotyczące roku gospodarczego 2004/2005
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 785/95.
Jednakże przepisy tego rozporządzenia stosowane w celach zarządzania obowiązującym systemem wsparcia w roku gospodarczym 2004/2005 obowiązują do chwili ostatecznego rozliczenia rezultatów wspomnianego roku gospodarczego.
Artykuł 37
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia od dnia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 383/2005
z dnia 7 marca 2005 r.
określające terminy operacyjne dla kursów wymiany mające zastosowanie do produktów sektora winorośli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [2] określa terminy operacyjne dla kursów wymiany na podstawie kryteriów określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98, nie naruszając jakichkolwiek szczególnych definicji lub wyjątków przewidzianych w przepisach odpowiednich sektorów na podstawie powyższych kryteriów.
(2) Terminy operacyjne dla kursów wymiany mające zastosowanie do niektórych środków wspólnej organizacji rynku wina są specyficzne. Należy zatem określić je we właściwym rozporządzeniu.
(3) Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3] ustanawia premię, która może zostać przyznana w zamian za permanentne zaniechanie uprawy winorośli na danym obszarze. Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [4] ustanawia maksymalny poziom premii w przeliczeniu na hektar. Ze względu na wykonalność administracyjną termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do kwoty premii powinien przypadać na początek roku winnego.
(4) Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustanawia system restrukturyzacji i konwersji winnic.
Ze względu na wykonalność administracyjną kurs wymiany mający zastosowanie do przydziału finansowego określonego w art. 14 tego rozporządzenia powinien być ostatnim kursem ustalonym przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 lipca poprzedzającym rok obrachunkowy, na który przydziały finansowe są ustalane.
(5) Artykuły 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewidują, odpowiednio, ceny skupu, jakie mają być płacone producentom oraz pomoc, jaką może otrzymać gorzelnik na destylację produktów ubocznych produkcji wina i na destylację wina z winogron o podwójnym przeznaczeniu.
Mając na uwadze względy gospodarcze i procedurę wdrażania tych działań, termin operacyjny dla kursu wymiany w odniesieniu do tych kwot powinien przypadać na pierwszy dzień danego roku winnego.
(6) Artykuł 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 określa minimalną cenę, która będzie płacona producentom, oraz pomoc, którą mogą otrzymać gorzelnicy na destylację wspierającą sektor alkoholu pitnego.
Artykuł 30 tego rozporządzenia przewiduje wprowadzenie środka działania kryzysowego w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami lub problemami dotyczącymi jakości.
Ze względu na wykonalność administracyjną termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do tych przypadków należy ustalać miesięcznie.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [5] ustanawia wypłatę pomocy dla wytwórców wina wzmocnionego.
Ze względu na fakt, że kwota tej pomocy wiąże się z destylacją, właściwym jest zastosowanie tej samej zasady przy określaniu terminu operacyjnego.
(8) Artykuły 34 i 35 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustanawiają pomoc do specjalnego wykorzystania.
W celu ustanowienia terminu operacyjnego jak najbliższego celowi gospodarczemu oraz ze względu na wykonalność administracyjną termin operacyjny powinien przypadać na pierwszy dzień miesiąca, w którym ma miejsce proces wzbogacania w przypadku pomocy określonej w art. 34 tego rozporządzenia, oraz na pierwszy dzień każdego miesiąca, w trakcie którego przeprowadza się procesy uszlachetniania w przypadku pomocy określonej w art. 35 tego rozporządzenia.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Potencjał produkcyjny
1.
Termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do premii za permanentne zaniechanie uprawy określonej w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się na pierwszy dzień roku winnego, w którym złożono wniosek o przyznanie takiej premii.
2.
Kurs wymiany mający zastosowanie do przydziału finansowego na restrukturyzację i konwersję winnic przewidzianego w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się jako ostatni kurs ustalony przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 lipca poprzedzającym rok obrachunkowy, na który przydziały finansowe są ustalane.
Artykuł 2
Mechanizmy rynkowe
1. W przypadku destylacji produktów ubocznych produkcji wina termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do ceny skupu oraz pomocy wypłacanej gorzelnikom, określonych odpowiednio w ust. 9 i 11 art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, ustala się na pierwszy dzień roku winnego, za który cena skupu jest wypłacana.
2. W przypadku destylacji z winogron o podwójnym przeznaczeniu termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do ceny skupu oraz pomocy wpłacanej gorzelnikom, określonych odpowiednio w ust. 3 i 5 art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się na pierwszy dzień roku winnego, za który cena skupu jest wypłacana.
3. W przypadku destylacji wina stołowego oraz wina odpowiedniego do produkcji wina stołowego przeznaczonych na rynek alkoholu pitnego termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do pomocy podstawowej i minimalnej ceny, określonych odpowiednio w ust. 2 i 4 art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, ustala się na pierwszy dzień miesiąca, w którym ma miejsce pierwsza dostawa wina w ramach umowy.
4.
W przypadku działania kryzysowego przewidzianego w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do ceny minimalnej ustala się na pierwszy dzień miesiąca, w którym ma miejsce pierwsza dostawa wina w ramach umowy.
5. W przypadku pomocy dla wytwórców wina wzmocnionego, zgodnie z art. 69 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, termin operacyjny dla kursu wymiany jest taki sam, jak w przypadku odpowiednich środków dotyczących destylacji.
6. Termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do pomocy na wykorzystanie zagęszczonych moszczy gronowych lub rektyfikowanych zagęszczonych moszczy gronowych do podniesienia zawartości alkoholu zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się na pierwszy dzień miesiąca, w którym ma miejsce proces wzbogacaniea.
7. Termin operacyjny dla kursu wymiany mający zastosowanie do pomocy na wykorzystanie zagęszczonych moszczy gronowych zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 ustala się na pierwszy dzień każdego miesiąca, w którym mają miejsce procesy uszlachetniania.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2005
z dnia 7 marca 2005 r.
zatwierdzające program modułów ad hoc, obejmujących lata od 2007 do 2009, w odniesieniu do badania prób losowych dotyczącego siły roboczej przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 577/98
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 577/98 niezbędne jest określenie elementów programu modułów ad hoc obejmujących lata od 2007 do 2009.
(2) Decyzja Rady 2002/177/WE z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnieniowych Państw Członkowskich na rok 2002 [2] stwierdza, że Państwa Członkowskie i Komisja potrzebują określonej informacji statystycznej w celu przygotowania odpowiednich środków polityki w obszarze wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą, sytuacji na rynku pracy odnośnie do migrantów i ich zstępnych oraz włączania młodych ludzi do rynku pracy.
W związku z tym powyższe informacje należy włączyć do modułów ad hoc obejmujących lata od 2007 do 2009.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się program modułów ad hoc w odniesieniu do badania prób losowych dotyczącego siły roboczej obejmujących lata od 2007 do 2009, określony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 385/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 386/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
zmieniające kilka rozporządzeń w odniesieniu do kodów Nomenklatury Scalonej dla niektórych owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2] wprowadza zmiany w Nomenklaturze Scalonej w odniesieniu do niektórych owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych.
(2) Rozporządzenia zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [3] w poprzednich latach również wprowadziły zmiany w Nomenklaturze Scalonej w odniesieniu do niektórych owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych, jednakże nie wszystkie z tych zmian znajdują odzwierciedlenie w następujących rozporządzeniach w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1591/87 z dnia 5 czerwca 1987 r. ustanawiające normy jakości kapusty, kapusty brukselskiej, selera naciowego, szpinaku i śliwek [4]; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1677/88 z dnia 15 czerwca 1988 r. ustanawiające normy jakości ogórków [5]; rozporządzenie Rady (WE) nr 399/94 z dnia 21 lutego 1994 r. dotyczące szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron [6]; rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [7]; rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw [8] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych na owoce i warzywa [9].
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (EWG) nr 1591/87, (EWG) nr 1677/88, (WE) nr 399/94, (WE) nr 3223/94, (WE) nr 1555/96 i (WE) nr 1961/2001.
(4) Zmiany te powinny być stosowane równocześnie z rozporządzeniem (WE) nr 1810/2004.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw oraz Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1591/87 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"Normy jakości następujących produktów wymienione są w załącznikach I, II, III i IV:
- kapusta objęta kodem CN 070490,
- kapusta brukselska objęta kodem CN 07042000,
- seler naciowy objęty kodem CN 07094000,
- szpinak objęty kodem CN 07097000."
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1677/88 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"Normy jakości ogórków objętych kodem CN 07070005 określone są w Załączniku."
Artykuł 3
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 399/94 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"Szczególne środki dotyczące jakości suszonych winogron produkowanych we Wspólnocie objętych kodami CN 08062010 i 08062030 są przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 4."
Artykuł 4
W części A Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 3223/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w wierszu piątym tabeli kody CN dla pomarańczy słodkich, świeżych "ex08051010, ex08051030 i ex08051050" zastępuje się kodem CN "ex08051020".