Grupa proponuje i wdraża zintegrowaną strategię działań rozwojowych na poziomie lokalnym na podstawie podejścia oddolnego w porozumieniu z instytucją zarządzającą.
3.
Terytorium objęte działaniem jednej grupy powinno być spójne i posiadać wystarczające zasoby ludzkie, finansowe i gospodarcze w celu wspierania wykonalnej lokalnej strategii rozwoju.
4.
Grupa dokonuje wyboru operacji realizowanych w ramach lokalnej strategii rozwoju, które odpowiadają środkom określonym w art. 44.
Większość operacji jest prowadzona przez sektor prywatny.
5.
Państwa członkowskie lub regiony, w zależności od specyfiki ich struktury instytucjonalnej, mogą zachęcać do tworzenia sieci mającej na celu upowszechnianie informacji, a w szczególności wymianę wzorców postępowania.
ROZDZIAŁ V
Oś priorytetowa 5: pomoc techniczna
Artykuł 46
Pomoc techniczna
1.
Z inicjatywy lub na zlecenie Komisji, z zastrzeżeniem pułapu w wysokości 0,8 % rocznych środków, EFR może finansować środki w zakresie przygotowania, monitorowania, pomocy administracyjnej i technicznej, oceny i audytu, jakie są niezbędne w celu realizacji niniejszego rozporządzenia.
Środki te są realizowane zgodnie z art. 53 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 oraz innymi odpowiednimi postanowieniami tego rozporządzenia oraz jego przepisów wykonawczych mających zastosowanie do tej formy wykonania ogólnego budżetu Unii Europejskiej.
Środki te obejmują:
a) oceny, ekspertyzy, dane statystyczne i badania, w tym badania o charakterze ogólnym dotyczące funkcjonowania EFR;
b) środki skierowane do partnerów, beneficjentów pomocy z EFR oraz społeczeństwa, w tym środki w zakresie informowania;
c) środki na rzecz rozpowszechniania informacji, tworzenia sieci, podnoszenia świadomości, propagowania współpracy i wymiany doświadczeń na terenie całej Wspólnoty;
d) instalację, obsługę i integrację systemów informatycznych służących do zarządzania, monitorowania, kontroli i oceny;
e) ulepszanie metod oceny oraz wymianę informacji na temat praktyk stosowanych w tej dziedzinie;
f) tworzenie międzynarodowych i wspólnotowych sieci podmiotów uczestniczących w zrównoważonym rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa w celu stworzenia zachęty do wymiany doświadczeń i wzorców postępowania, stymulowania i realizacji współpracy międzyregionalnej i międzynarodowej oraz rozpowszechniania informacji.
2.
Z inicjatywy państwa członkowskiego EFR może finansować w ramach programu operacyjnego działania w zakresie przygotowania, zarządzania, monitorowania, oceny, promocji, kontroli i audytu programu operacyjnego oraz tworzenia sieci kontaktów do kwoty w wysokości do 5 % ogólnych środków.
W wyjątkowych i odpowiednio uzasadnionych przypadkach próg ten może zostać przekroczony.
3.
Z inicjatywy państwa członkowskiego EFR może również finansować w ramach programu operacyjnego działania dotyczące poprawy zdolności administracyjnych państwa członkowskiego, którego wszystkie regiony kwalifikują się do pomocy w ramach celu "konwergencja".
4.
Rodzaje pomocy technicznej, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 2.
TYTUŁ V
SKUTECZNOŚĆ I PROMOCJA POMOCY
ROZDZIAŁ I
Ocena programów operacyjnych
Artykuł 47
Przepisy ogólne
1.
Program operacyjny podlega ocenie ex ante, okresowej i ex post zgodnie z postanowieniami art. 48, 49 i 50.
Oceny mają na celu poprawę jakości i skuteczności pomocy udzielanej przez EFR oraz realizacji programu operacyjnego.
Mają one także za zadanie ocenę wpływu tych programów w odniesieniu do wytycznych określonych w art. 19, odpowiedniej części krajowych planów strategicznych oraz szczególnych problemów dotyczących państw członkowskich przy uwzględnieniu potrzeby zrównoważonego rozwoju sektora rybactwa oraz wpływu na środowisko.
2.
Skuteczność pomocy udzielanej przez EFR oceniana jest na podstawie następujących kryteriów:
a) ogólnego wpływu EFR na cele określone w art. 4;
b) wpływu osi priorytetowych włączonych do programu operacyjnego.
3.
Oceny, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane w ramach odpowiedzialności odpowiednio państwa członkowskiego lub Komisji zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz na zasadzie partnerstwa pomiędzy Komisją a państwem członkowskim.
4.
Państwa członkowskie zapewniają zasoby ludzkie i finansowe wymagane w celu przeprowadzenia oceny, a także organizują opracowywanie i gromadzenie niezbędnych danych oraz korzystają z różnych rodzajów informacji pochodzących z systemu monitorowania.
5.
Stosowane metody i standardy oceny są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
6.
Ocena przeprowadzana jest przez rzeczoznawców niezależnych od instytucji, o których mowa w art. 58.
Wyniki oceny są publikowane, chyba że organ odpowiedzialny za przeprowadzenie oceny wyrazi sprzeciw, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [21].
7.
Oceny są finansowane z budżetu programu operacyjnego na pomoc techniczną, jeśli odpowiedzialność za jej przeprowadzenie ponosi państwo członkowskie, lub z budżetu Komisji na pomoc techniczną, jeśli odpowiedzialność w tym zakresie ponosi Komisja.
Artykuł 48
Ocena ex ante
1.
Ocena ex ante ma na celu zapewnienie spójności pomiędzy wytycznymi określonymi w art. 19, odpowiednią częścią krajowego planu strategicznego oraz programem operacyjnym, a także optymalizację przydziału środków budżetowych zgodnie z programem operacyjnym oraz poprawę jakości procesu programowania.
2.
Państwa członkowskie przeprowadzają ocenę ex ante na poziomie programu operacyjnego zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz stosując metody i standardy oceny, które mają zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 47 ust. 5.
3.
Państwa członkowskie przedstawiają ocenę ex ante najpóźniej wraz z programem operacyjnym.
Artykuł 49
Ocena okresowa
1.
Ocena okresowa służy badaniu skuteczności całości lub części programu operacyjnego w celu jego korekty, tak by udoskonalić jakość pomocy oraz jej realizacji.
2.
Oceny okresowe programu operacyjnego przeprowadzane są zgodnie z zasadą proporcjonalności na podstawie harmonogramu umożliwiającego uwzględnienie ustaleń w celu przeprowadzenia debaty strategicznej, o której mowa w art. 16.
3.
Ocena okresowa jest przeprowadzana w ramach odpowiedzialności państw członkowskich, z inicjatywy instytucji zarządzających w porozumieniu z Komisją zgodnie z metodami i standardami oceny, które mają zostać określone w ramach procedury, o której mowa w art. 47 ust. 5.
Oceny okresowe przekazywane są komitetowi monitorującemu programu operacyjnego oraz Komisji.
Artykuł 50
Ocena ex post
1.
Ocena ex post służy zbadaniu stopnia wykorzystania zasobów, skuteczności i wydajności programu operacyjnego, a także jego wpływu w odniesieniu do celów określonych w art. 4 oraz wytycznych określonych w art. 19.
W ramach oceny określane są czynniki przyczyniające się do powodzenia lub jego braku w zakresie realizacji programów operacyjnych, w tym z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju, jak również wzorców postępowania.
2.
Ocena ex post przeprowadzana jest w ramach odpowiedzialności Komisji z jej inicjatywy w porozumieniu z państwem członkowskim oraz instytucją zarządzającą, która gromadzi informacje niezbędne do realizacji oceny.
3.
Ocena ex post jest realizowana do dnia 31 grudnia 2015 r.
ROZDZIAŁ II
Informacja i promocja
Artykuł 51
Informacja i promocja
1.
Państwa członkowskie dostarczają informacji na temat programu operacyjnego i operacji, a także wkładu wspólnotowego oraz zapewniają ich promocję.
Informacje skierowane są do ogółu społeczeństwa.
Mają na celu zwrócenie uwagi na rolę Wspólnoty oraz zapewnienie przejrzystości pomocy z EFR.
2.
Instytucja zarządzająca programem operacyjnym odpowiada za podawanie do wiadomości publicznej informacji w następujący sposób:
a) informuje ona potencjalnych beneficjentów, organizacje działające w sektorze rybactwa, organizacje zawodowe, partnerów gospodarczych i społecznych, podmioty związane z promowaniem równości płci i zainteresowane organizacje pozarządowe, w tym organizacje zajmujące się ochroną środowiska, o możliwościach wynikających z programu, a także zasadach i metodach uzyskania dostępu do finansowania;
b) informuje beneficjentów o wielkości wkładu wspólnotowego;
c) informuje społeczeństwo o roli odgrywanej przez Wspólnotę w zakresie programu operacyjnego i jego wyników.
3.
Państwa członkowskie każdego roku notyfikują Komisji inicjatywy podjęte na użytek niniejszego artykułu w ramach rocznych i końcowych sprawozdań z realizacji, o których mowa w art. 67.
TYTUŁ VI
WKŁAD FINANSOWY Z EFR
ROZDZIAŁ I
Wkład z EFR
Artykuł 52
Intensywność pomocy publicznej
Maksymalna intensywność pomocy publicznej określona jest w tabeli zawartej w załączniku II.
Artykuł 53
Wkład z EFR
1.
W decyzji Komisji dotyczącej przyjęcia programu operacyjnego określa się maksymalny pułap procentowy i kwotowy wkładu z EFR oddzielnie dla celu "konwergencja" i celów innych niż "konwergencja" dla każdej osi priorytetowej.
2.
Wkład z EFR obliczany jest w stosunku do całości wydatków publicznych.
3.
Wkład z EFR jest określany dla każdej osi priorytetowej.
Wkład z EFR podlega następującym pułapom:
a) 75 % sumy wydatków publicznych współfinansowanych z EFR w regionach objętych celem "konwergencja" podlega ust. 7, 8 i 9;
b) 50 % sumy wydatków publicznych współfinansowanych w regionach nieobjętych celem "konwergencja" podlega ust. 7, 8 i 9.
Nie naruszając powyższego, państwa członkowskie mogą zastosować w programie operacyjnym na poziomie środków jednolitą stawkę na region.
4.
Minimalny wkład z EFR dla każdej osi priorytetowej wynosi 20 % sumy wydatków publicznych.
5.
Minimalna kwota pomocy udzielanej na daną operację z EFR wynosi 5 % sumy wydatkow publiczncych na wsparcie tej operacji.
6.
Ogólna kwota pomocy udzielanej na daną operację z EFR nie przekracza 95 % sumy wydatków publicznych na wsparcie tej operacji.
7. Jeżeli operacje finansowane z EFR podlegają przepisom art. 24 lub 27, stanowiąc część planu dostosowania nakładu połowowego, o którym mowa w art. 21 lit. a) pkt (i), lub podlegają art. 26 ust. 3 lub 4, pułap wkładu z EFR dla osi priorytetowej 1 podwyższa się o nie więcej niż 10 punktów procentowych w regionach objętych celem "konwergencja" oraz o nie więcej niż 15 punktów procentowych w regionach nieobjętych celem "konwergencja".
Wzrost ten jest proporcjonalny do stosunku ogółu wydatków na dane operacje, określone w akapicie pierwszym, do ogółu wydatków poniesionych w ramach osi priorytetowej 1.
8.
Jeżeli operacje finansowane z EFR podlegają przepisom art. 23, pułap wkładu funduszu na oś priorytetową 1 podwyższa się o nie więcej niż 10 punktów procentowych w regionach objętych celem "konwergencja" oraz o nie więcej niż 25 punktów procentowych w regionach nieobjętych celem "konwergencja".
Wzrost ten jest proporcjonalny do stosunku ogółu wydatków na dane operacje, określone akapicie pierwszym, do ogółu wydatków poniesionych w ramach osi priorytetowej 1.
9.
Jeżeli operacje finansowane z EFR dotyczą peryferyjnych wysp greckich, które znajdują się w gorszej sytuacji ze względu na odległe położenie, oraz regionów najbardziej oddalonych, pułap wkładu z EFR dla każdej osi priorytetowej podwyższa się o nie więcej niż 10 punktów procentowych w regionach objętych celem "konwergencja" oraz o nie więcej niż 35 punktów procentowych w regionach nieobjętych celem "konwergencja".
Dla każdej osi priorytetowej wzrost ten jest proporcjonalny do stosunku ogółu wydatków poniesionych na dane operacje, określone w akapicie pierwszym, do ogółu wydatków poniesionych w ramach danej osi priorytetowej.
10.
Środki pomocy technicznej podjęte z inicjatywy Komisji lub na jej zlecenie są w 100 % finansowane z EFR.
Artykuł 54
Zakaz kumulacji
Wydatki współfinansowane z EFR nie otrzymują wsparcia w ramach innego instrumentu finansowego Wspólnoty.
Artykuł 55
Kwalifikowalność wydatków
1.
Wydatki kwalifikują się do uzyskania wsparcia z EFR, jeśli zostały faktycznie poniesione przez benificjentów pomiędzy datą przedłożenia Komisji programu operacyjnego lub dniem 1 stycznia 2007 r. – zależnie od tego, która data przypada wcześniej – a dniem 31 grudnia 2015 r.
Przedmiotem współfinansowania nie mogą być operacje zakończone przed datą, od której kwalifikują się one do dofinansowania.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku wkładu w naturze, koszty amortyzacji i koszty ogólne można traktować jako wydatki poniesione przez beneficjentów w ramach realizacji operacji, na następujących warunkach:
a) zasady kwalifikowalności określone w ust. 4 przewidują kwalifikowalność takich wydatków;
b) kwota wydatków jest poświadczona dokumentami księgowymi o wartości dowodowej równorzędnej fakturom;
c) w przypadku wkładów w naturze współfinansowanie z EFR nie przekracza całkowitej kwoty kwalifikowalnych wydatków z wyłączeniem wartości takich wkładów.
3.
Wydatki kwalifikują się do uzyskania wsparcia z EFR, wyłącznie jeśli poniesiono je na operacje, o których zadecydowała instytucja zarządzająca zgodnie z kryteriami określonymi wcześniej przez komitet monitorujący.
Nowe wydatki, dodane w chwili przeglądu programu operacyjnego, o którym mowa w art. 18, kwalifikują się do wsparcia finansowego od dnia złożenia Komisji wniosku o przegląd programu operacyjnego.
4.
Zasady dotyczące kwalifikowalności wydatków ustalane są na poziomie krajowym z zastrzeżeniem wyjątków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Obejmują one całość wydatków zgłoszonych w ramach programu operacyjnego.
5.
Następujące wydatki nie kwalifikują się do uzyskania wsparcia z EFR:
a) podatek od wartości dodanej, oprócz podatku od wartości dodanej niepodlegającego zwrotowi, jeżeli jest on rzeczywiście i ostatecznie ponoszony przez innego beneficjenta niż osoba niebędąca podatnikiem określona w art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [22];
b) odsetki od zadłużenia, bez uszczerbku dla przepisów ust. 8;
c) nabycie nieruchomości gruntowej za kwotę przewyższającą 10 % wszystkich kwalifikujących się wydatków na daną operację;
d) wydatki mieszkaniowe.
6.
Ustępy 1, 3 i 4 niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla przepisów art. 46 ust. 1.
7.
W odniesieniu do operacji niewiążących się z wydatkami ze strony beneficjenta wydatki kwalifikujące się do uzyskania wsparcia z EFR stanowi kwota pomocy publicznej wypłaconej beneficjentowi.
8.
Nie naruszając przepisów ust. 5 lit. b), wkład z EFR może mieć formę inną niż bezzwrotna bezpośrednia pomoc.
Szczegółowe przepisy są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
Artykuł 56
Trwałość operacji
1.
Państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, że operacja zachowuje wkład z EFR, wyłącznie jeżeli operacja ta, w terminie pięciu lat od podjęcia przez właściwe organy krajowe lub instytucję zarządzającą decyzji o finansowaniu, nie zostanie poddana zasadniczym modyfikacjom:
a) mającym wpływ na jej charakter lub warunki jej realizacji lub powodującym uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny; lub
b) wynikającym ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania lub przeniesienia działalności produkcyjnej.
2.
Instytucja zarządzająca informuje Komisję w rocznym i końcowym sprawozdaniu z realizacji, o którym mowa w art. 67, o wszelkich modyfikacjach, o których mowa w ust. 1.
3.
Kwoty nienależnie wypłacone podlegają procedurze odzyskiwania zgodnie z tytułem VIII rozdziały II i III.
4.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają, że przedsiębiorstwa, które są lub zostały objęte procedurą odzyskiwania zgodnie z ust. 3 w następstwie przeniesienia działalności produkcyjnej w obrębie państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego, nie korzystają z wkładu z EFR.
TYTUŁ VII
ZARZĄDZANIE, MONITOROWANIE I KONTROLA
ROZDZIAŁ I
Systemy zarządzania i kontroli
Artykuł 57
Ogólne zasady systemów zarządzania i kontroli
1.
Ustanowione przez państwa członkowskie systemy zarządzania i kontroli programów operacyjnych zapewniają:
a) określenie funkcji podmiotów związanych z zarządzaniem i kontrolą oraz przydział funkcji w obrębie każdego podmiotu;
b) zgodność z zasadą rozdzielenia funkcji pomiędzy tymi podmiotami i w ich obrębie;
c) procedury dla zapewnienia zasadności i prawidłowości wydatków zadeklarowanych w ramach programu operacyjnego;
d) wiarygodne, skomputeryzowane systemy rachunkowości i księgowości, monitorowania i sprawozdawczości finansowej;
e) system sprawozdawczości i monitorowania, w przypadku gdy podmiot odpowiedzialny powierza wykonanie zadań innemu podmiotowi;
f) ustalenia dotyczące audytu funkcjonowania systemów;
g) systemy i procedury w celu zapewnienia stosowania właściwej ścieżki audytu;
h) procedury sprawozdawczości i monitorowania nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych.
2.
Środki określone w lit. e) i f) są proporcjonalne do łącznej kwoty wydatków publicznych przyznanych dla danego programu operacyjnego.
Artykuł 58
Wyznaczanie instytucji
1.
Dla każdego programu operacyjnego państwo członkowskie wyznacza:
a) instytucję zarządzającą w celu zarządzania programem operacyjnym;
b) instytucję certyfikującą do celów poświadczania deklaracji wydatków oraz wniosków o płatność przed ich przesłaniem Komisji;
c) instytucję audytową, funkcjonalnie niezależną od instytucji zarządzającej i instytucji certyfikującej, odpowiedzialną za weryfikację skutecznego działania systemu zarządzania i kontroli.
2.
Państwo członkowskie może wyznaczyć jedną lub kilka instytucji pośredniczących w celu wykonania części lub całości zadań instytucji zarządzającej lub instytucji certyfikującej, za które instytucja zarządzająca lub instytucja certyfikująca ponoszą odpowiedzialność.
3.
Państwo członkowskie ustanawia zasady regulujące jego relacje z instytucjami, o których mowa w ust. 1, a także ich relacje z Komisją.
4.
Z zastrzeżeniem art. 57 ust. 1 lit. b) niektóre lub wszystkie instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą stanowić część tego samego podmiotu.
Artykuł 59
Funkcje instytucji zarządzającej
Instytucja zarządzająca programem operacyjnym odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za:
a) zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji;
b) weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi; weryfikacje na miejscu poszczególnych operacji mogą być dokonywane na podstawie badania próby zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3;
c) zapewnienie istnienia informatycznego systemu rejestracji i przechowywania zapisów księgowych dla każdej operacji w ramach programu operacyjnego oraz zapewnienie, że dane na temat realizacji, niezbędne do celów zarządzania finansowego, monitorowania, weryfikacji, audytu i oceny są gromadzone;
d) zapewnienie utrzymywania przez beneficjentów i inne podmioty uczestniczące w realizacji operacji odrębnego systemu księgowego albo odpowiedniego kodu księgowego dla wszystkich transakcji związanych z operacją, bez uszczerbku dla krajowych zasad księgowych;
e) zapewnienie, że oceny programów operacyjnych, o których mowa w art. 48 i 49, są przeprowadzane zgodnie z art. 47;
f) ustanawianie procedur dla zapewnienia, że wszystkie dokumenty dotyczące wydatków i audytów, wymagane do zapewnienia właściwej ścieżki audytu, są przechowywane zgodnie z wymogami art. 87;
g) zapewnianie otrzymywania przez instytucję certyfikującą i instytucję audytową wszystkich niezbędnych informacji o procedurach i weryfikacjach prowadzonych w związku z wydatkami dla potrzeb odpowiednio certyfikacji i audytu;
h) kierowanie pracą komitetu monitorującego i dostarczanie mu dokumentacji wymaganej w celu umożliwienia monitorowania jakościowego realizacji programu operacyjnego w świetle jego szczegółowych celów;
i) opracowywanie i przedkładanie Komisji rocznych i końcowych sprawozdań z realizacji, po ich uprzednim zatwierdzeniu przez komitet monitorujący;
j) zapewnianie przestrzegania wymogów w zakresie informacji i promocji ustanowionych w art. 51.
Artykuł 60
Funkcje instytucji certyfikującej
Instytucja certyfikująca programu operacyjnego odpowiada w szczególności za:
a) opracowanie i przedłożenie Komisji poświadczonych deklaracji wydatków i wniosków o płatność;
b) poświadczanie, że:
i) deklaracja wydatków jest dokładna, wynika wiarygodnych systemów księgowych i jest oparta na weryfikowalnej dokumentacji uzupełniającej;
ii) zadeklarowane wydatki są zgodne z mającymi zastosowanie zasadami wspólnotowymi i krajowymi oraz zostały poniesione w związku z operacjami wybranymi do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu i spełniają zasady wspólnotowe i krajowe;
c) upewnianie się, że otrzymane informacje dotyczące procedur i weryfikacji przeprowadzonych w związku z wydatkami ujętymi w deklaracjach stanowią odpowiednią podstawę poświadczenia;
d) uwzględnienie, do celów poświadczenia, wyników wszystkich audytów przeprowadzanych przez instytucję audytową lub na jej odpowiedzialność;
e) utrzymywanie w formie elektronicznej zapisów księgowych dotyczących wydatków zadeklarowanych Komisji;
f) prowadzenie ewidencji kwot podlegających procedurze odzyskiwania i kwot wycofanych po anulowaniu całości lub części wkładu dla operacji.
Kwoty odzyskane przed zamknięciem programu operacyjnego, które mają zostać zwrócone do budżetu ogólnego Unii Europejskiej po korektach finansowych poczynionych zgodnie z art. 97, są potrącane z następnej deklaracji wydatków.
Artykuł 61
Funkcje instytucji audytowej
1.
Instytucja audytowa programu operacyjnego odpowiada w szczególności za:
a) zapewnienie prowadzenia audytów w celu weryfikacji skutecznego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli programu operacyjnego;
b) zapewnienie prowadzenia audytów operacji na podstawie stosownej próby w celu weryfikacji zadeklarowanych wydatków;
c) przedstawianie Komisji, w terminie dziewięciu miesięcy od zatwierdzenia programu operacyjnego, strategii audytu obejmującej podmioty, które będą przeprowadzać audyty, o których mowa w lit. a) i b), metodologię, która zostanie zastosowana, metody doboru próbek danych dla potrzeb audytu operacji oraz indykatywny rozplanowanie audytów w celu zapewnienia przeprowadzenia audytu głównych podmiotów oraz równomiernego rozkładu audytów w całym okresie programowania;
d) zapewnienie otrzymania przez instytucję zarządzającą i instytucję certyfikującą wszystkich niezbędnych informacji o przeprowadzonych audytach i kontrolach;
e) do dnia 31 grudnia każdego roku w latach 2008–2015:
i) przedłożenie Komisji rocznego sprawozdania audytowego, przedstawiającego wyniki audytów przeprowadzonych w okresie poprzednich 12 miesięcy, zakończonym dnia 30 czerwca danego roku, zgodnie ze strategią audytu dla programu operacyjnego oraz informującego o wszelkich brakach wykrytych w systemach zarządzania i kontroli programu.
Pierwsze sprawozdanie, które należy złożyć do dnia 31 grudnia 2008 r., obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r.
Informacje dotyczące audytów przeprowadzonych po dniu 1 lipca 2015 r. zostają włączone do końcowego sprawozdania audytowego, stanowiącego uzupełnienie deklaracji zamknięcia, o której mowa w lit. f);
ii) wydawanie opinii, na podstawie kontroli i audytów przeprowadzonych na jej odpowiedzialność, w kwestii tego, czy system zarządzania i kontroli funkcjonuje skutecznie, tak aby dawać racjonalne zapewnienie, że deklaracje wydatków przedstawione Komisji są prawidłowe, oraz aby dawać tym samym racjonalne zapewnienie, że transakcje będące ich podstawą są zgodne z prawem i prawidłowe;
iii) przedkładanie, w stosownych przypadkach zgodnie z art. 85, deklaracji częściowego zamknięcia zawierającej ocenę zgodności z prawem i prawidłowości danych wydatków;
f) przedłożenie Komisji, nie później niż dnia 31 marca 2017 r., deklaracji zamknięcia zawierającej ocenę zasadności wniosku o wypłatę salda oraz zgodności z prawem i prawidłowości transakcji będących podstawą wydatków objętych końcową deklaracją wydatków, do której dołącza się końcowe sprawozdanie audytowe.
2.
Instytucja audytowa zapewnia, że czynności audytowe uwzględniają uznane w skali międzynarodowej standardy audytu.
3.
W przypadku gdy audyty i kontrole, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), są przeprowadzane przez podmiot inny niż instytucja audytowa, instytucja audytowa zapewnia takim podmiotom niezbędną niezależność funkcjonalną.
4.
Komisja przedstawia uwagi odnośnie strategii audytu przedstawionej na podstawie ust. 1 lit. c) nie później niż w terminie trzech miesięcy od jej otrzymania.
W przypadku braku uwag w tym terminie strategię uznaje się za przyjętą.
ROZDZIAŁ II
Monitorowanie
Artykuł 62
Zasady monitorowania
1.
Monitorowanie polega na badaniu prawidłowej realizacji programu operacyjnego.
2.
Monitorowanie przeprowadzane jest w pierwszej instancji przez komitet monitorujący oraz instytucje zarządzającą.
3.
Komisja uczestniczy w monitorowaniu poprzez swoje uczestnictwo w komitecie monitorującym oraz poprzez coroczny przegląd programu operacyjnego, który obejmuje w szczególności analizę rocznych sprawozdań z realizacji i kontroli.
4.
Wymiana danych między Komisją a państwami członkowskimi do tego celu odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 102.
Artykuł 63
Komitet monitorujący
Państwo członkowskie ustanawia komitet monitorujący dla każdego programu operacyjnego w porozumieniu z instytucją zarządzającą i po zasięgnięciu opinii partnerów zgodnie z art. 8.
Komitet monitorujący zostaje ustanowiony w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia danego państwa członkowskiego o decyzji zatwierdzającej program operacyjny.
Każdy komitet monitorujący sporządza swój regulamin wewnętrzny w ramach instytucjonalnego, prawnego i finansowego porządku danego państwa członkowskiego oraz przyjmuje go w porozumieniu z instytucją zarządzającą w celu wykonywania swoich zadań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 64
Skład
1.
Komitetowi monitorującemu przewodniczy przedstawiciel państwa członkowskiego lub instytucji zarządzającej.
O jego składzie decyduje państwo członkowskie zgodnie z art. 8 ust. 1 w porozumieniu z instytucją zarządzającą.
2.
Przedstawiciel Komisji może z własnej inicjatywy uczestniczyć w pracach komitetu monitorującego z głosem doradczym.
Artykuł 65
Zadania
Komitet monitorujący upewnia się co do skuteczności i jakości realizacji programu operacyjnego, zgodnie z poniższymi przepisami:
a) analizuje i zatwierdza kryteria wyboru finansowanych operacji w terminie sześciu miesięcy od zatwierdzenia programu operacyjnego i zatwierdza wszelkie zmiany tych kryteriów zgodnie z potrzebami programowania;
b) dokonuje okresowego przeglądu postępów na drodze do osiągnięcia konkretnych celów programu operacyjnego na podstawie dokumentów przedkładanych przez instytucję zarządzającą;
c) analizuje wyniki wdrażania, w szczególności osiągnięcie celów określonych dla każdej osi priorytetowej oraz oceny, o której mowa w art. 49;
d) analizuje i zatwierdza roczne i końcowe sprawozdania z realizacji, o których mowa w art. 67, przed ich przesłaniem Komisji;
e) jest informowany o treści rocznego sprawozdania audytowego i o wszelkich istotnych uwagach, jakie Komisja może przedstawić po przeanalizowaniu tego sprawozdania;
f) z inicjatywy państwa członkowskiego może zostać poinformowany o przedstawionej Komisji pisemnej informacji, o której mowa w art. 16 ust. 1;
g) może występować do instytucji zarządzającej z wnioskiem o przeprowadzanie wszelkiego rodzaju przeglądów lub analizy programu operacyjnego mogących prawdopodobnie przyczynić się do osiągnięcia celów EFR określonych w art. 4, lub do usprawnienia jego zarządzania programem, w tym zarządzania finansowego;
h) analizuje i zatwierdza wszelkie wnioski o zmianę treści decyzji Komisji w sprawie wkładu z EFR.
Artykuł 66
Ustalenia w zakresie monitorowania
1.
Instytucja zarządzająca oraz komitet monitorujący zapewniają jakość realizacji programu operacyjnego.
2.
Instytucja zarządzająca i komitet monitorujący prowadzą monitorowanie poprzez odniesienie do wskaźników finansowych i wskaźników, o których mowa w art. 20 ust. 1 lit. c), określonych w programie operacyjnym.
3.
W przypadku gdy pozwala na to charakter pomocy, dane statystyczne przedstawia się w podziale na płeć i w podziale na wielkość przedsiębiorstw korzystających z pomocy.
4.
Wymiana danych między Komisją a państwami członkowskimi do tego celu odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 102.
Artykuł 67
Roczne i końcowe sprawozdania z realizacji
1.
W terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, po raz pierwszy w roku 2008, instytucja zarządzająca przesyła Komisji sprawozdanie roczne, a do dnia 31 marca 2017 r. końcowe sprawozdanie z realizacji programu operacyjnego.
2.
Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, zawierają następujące informacje, pozwalające uzyskać jasny obraz procesu realizacji programu operacyjnego:
a) postęp osiągnięty w realizacji programu operacyjnego i osi priorytetowych w odniesieniu do ich konkretnych, weryfikowalnych celów, z podaniem danych ilościowych wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, i z wykorzystaniem wskaźników, o których mowa w art. 20 ust. 1 lit. c) na poziomie osi priorytetowej;
b) zmiany w zakresie ogólnej sytuacji mające bezpośredni wpływ na realizację pomocy, w szczególności znaczące zmiany społeczno-gospodarcze, zmiany w zakresie polityki krajowej, regionalnej lub sektorowej oraz, w razie konieczności, skutki tych zmian z punktu widzenia spójności pomiędzy pomocą udzielaną z EFR oraz w ramach innych instrumentów finansowych;
c) informacje o wykonaniu finansowym programu operacyjnego z wyszczególnieniem, osobno dla celu "konwergencja" oraz dla celów innych niż "konwergencja", dla każdej osi priorytetowej:
i) wydatków poniesionych przez beneficjentów, zawartych we wnioskach o płatność przesłanych instytucji zarządzającej i odnośnego wkładu publicznego;
ii) całkowitej kwoty płatności otrzymanych od Komisji i danych ilościowych dotyczących wskaźników finansowych, o których mowa w art. 66 ust. 2;
i
iii) wydatków poniesionych przez podmiot odpowiedzialny za dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów;
d) kroki podjęte przez instytucję zarządzającą lub komitet monitorujący w celu zapewnienia jakości i skuteczności realizacji, w szczególności:
i) środki w zakresie monitorowania i oceny, w tym sposoby gromadzenia danych;
ii) zestawienie wszelkich istotnych problemów napotkanych w trakcie realizacji programu operacyjnego oraz wszelkich podjętych środków, w tym, w stosownych przypadkach, w odpowiedzi na uwagi zgłoszone na mocy art. 69 ust. 2;
iii) wykorzystanie pomocy technicznej;
e) środki podjęte w celu zapewnienia informacji o programie operacyjnym i jego promocji;
f) wykorzystanie pomocy uwolnionej w wyniku anulowania, o którym mowa w art. 96 ust. 2, na rzecz instytucji zarządzającej lub innego organu władzy publicznej w okresie wdrażania programu operacyjnego;
g) informacje na temat przypadków wykrycia zasadniczych modyfikacji na podstawie art. 56;
h) znaczące problemy związane ze stosowaniem prawa wspólnotowego napotkanych podczas realizacji programu operacyjnego oraz podjęte środki zaradcze.
Zakres informacji przekazywanych Komisji jest proporcjonalny do całkowitej kwoty wydatków publicznych w ramach danego programu operacyjnego.
W stosownych przypadkach informacje takie mogą być przekazywane w formie skróconej.
Informacje, o których mowa w lit. b), d), e), f) oraz g) nie są włączane, jeżeli nie zaszły żadne zasadnicze modyfikacje w stosunku do poprzedniego sprawozdania.
3.
Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, uznaje się za kwalifikujące się do przyjęcia, o ile zawierają wszystkie informacje wymienione w ust. 2.
Komisja informuje państwo członkowskie o możliwości przyjęcia sprawozdania w terminie piętnastu dni roboczych.
4.
Komisja podejmuje w terminie dwóch miesięcy decyzję w sprawie treści przedstawionego przez instytucję zarządzającą rocznego sprawozdania z realizacji.
W przypadku końcowego sprawozdania z realizacji termin ten wynosi pięć miesięcy.
W przypadku braku odpowiedzi ze strony Komisji w przewidzianym terminie sprawozdanie uznaje się za przyjęte.
Artykuł 68
Sprawozdanie roczne Komisji
1.
W terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, po raz pierwszy w roku 2008, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów sprawozdania z faktycznego wdrożenia niniejszego rozporządzenia za poprzedni rok.
2.
Sprawozdanie to zawiera streszczenie głównych wydarzeń, tendencji i wyzwań dotyczących realizacji programów operacyjnych.
3.
Roczne sprawozdanie Komisji zawiera również:
a) streszczenie działań prowadzonych w ramach EFR przez państwa członkowskie, w tym podział przydzielonych i wypłaconych środków według państw członkowskich oraz stopień wykorzystania pomocy technicznej przez Komisję i państwa członkowskie;
b) ocenę stopnia koordynacji EFR z funduszami strukturalnymi oraz EFRROW;
c) ustalenia z ocen określonych w art. 49, gdy tylko zostaną udostępnione;
d) po przedstawieniu czwartego sprawozdania rocznego, a następnie po przedstawieniu sprawozdania dotyczącego ostatniego roku programowania, streszczenie przeprowadzonych w imieniu Komisji audytów ustanowionych przez państwa członkowskie systemów zarządzania i kontroli oraz wyników przeprowadzonych przez państwa członkowskie audytów pomocy udzielanej z EFR, a także – w odpowiednich przypadkach – dokonanych korekt finansowych.
4.
Sprawozdanie opiera się na dokonanej przez Komisję analizie i ocenie sprawozdań rocznych państw członkowskich oraz na innych dostępnych informacjach.
W szczególności w 2012 r. sprawozdanie to opierać się będzie również na wynikach debaty poświęconej strategii, o której mowa w art. 16 ust. 1, oraz na wszelkich innych dostępnych informacjach.
Sprawozdanie określa środki, które zostały lub powinny zostać podjęte przez państwa członkowskie oraz Komisję w następstwie ustaleń zawartych w sprawozdaniu.
Artykuł 69
Analiza roczna programów operacyjnych
1.
Każdego roku, po przedłożeniu rocznego sprawozdania z realizacji, o którym mowa w art. 67, oraz uwzględniając opinię Komisji, Komisja i instytucja zarządzająca dokonują analizy postępu osiągniętego w realizacji programu operacyjnego, najważniejszych wyników osiągniętych w poprzednim roku, wykonania finansowego oraz innych czynników pod kątem usprawnienia realizacji.
Analizie mogą również zostać poddane wszelkie aspekty działania systemu zarządzania i kontroli wymienione w rocznym sprawozdaniu audytowym, o którym mowa w art. 61 ust. 1 lit. e) pkt (i), w stosownych przypadkach z udziałem instytucji audytowej.
2.
Po dokonaniu analizy, o której mowa w ust. 1, w stosownych przypadkach dokonanej z udziałem instytucji audytowej, Komisja może przekazać państwu członkowskiemu i instytucji zarządzającej uwagi, o których adresaci informują komitet monitorujący.
Państwo członkowskie informuje Komisję o działaniach podjętych w odpowiedzi na te uwagi.
3.
Kiedy dostępne są oceny ex post pomocy udzielonej w okresie programowania 2000–2006, całościowe wyniki zostaną poddane analizie podczas następnej analizy rocznej.
ROZDZIAŁ III
Obowiązki państw członkowskich i Komisji
Sekcja 1
Obowiązki państw członkowskich
Artykuł 70
Zarządzanie i kontrola
1.
Państwa członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie zarządzania programami operacyjnymi i ich kontrolę, w szczególności za pomocą następujących środków:
a) zapewnienia, że systemy zarządzania i kontroli dla programu operacyjnego są ustanowione zgodnie z art. 57–61 i że funkcjonują skutecznie;
b) zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości oraz odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności w stosownych przypadkach.
Państwa członkowskie zgłaszają te nieprawidłowości Komisji i informują Komisję na bieżąco o przebiegu postępowań administracyjnych i prawnych.
2.
W przypadku braku możliwości odzyskania kwot nienależnie wypłaconych beneficjentowi państwo członkowskie odpowiada za zwrot utraconych kwot do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, jeśli zostanie stwierdzone, że straty powstały z jego winy lub w wyniku niedbalstwa z jego strony.
Artykuł 71
Tworzenie systemów zarządzania i kontroli
1.
Przed złożeniem pierwszego wniosku o płatność okresową lub nie później niż w terminie dwunastu miesięcy od zatwierdzenia programu operacyjnego państwa członkowskie przedkładają Komisji opis systemów, obejmujący w szczególności organizację i procedury:
a) instytucji zarządzającej, instytucji certyfikującej i instytucji pośredniczących,
b) instytucji audytowej i wszelkich innych podmiotów przeprowadzających audyty na jej odpowiedzialność.
2.
Do opisu, o którym mowa w ust. 1, dołącza się sprawozdanie zawierające wyniki oceny utworzenia systemów i opinie dotyczące ich zgodności z art. 57–61.
Jeżeli opinia zawiera zastrzeżenia, sprawozdanie wskazuje wagę niedociągnięć.
Państwo członkowskie informuje Komisję o środkach naprawczych, jakie zamierza podjąć, oraz o harmonogramie ich wdrożenia, a następnie potwierdza, że środki zostały wdrożone, a odnośne zastrzeżenia wycofane.
Sprawozdanie, o którym mowa w akapicie pierwszym, uznaje się za przyjęte, i dokonuje się pierwszej płatności okresowej, w następujących okolicznościach:
a) w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania sprawozdania, jeżeli opinia, o której mowa w akapicie pierwszym, nie zawiera zastrzeżeń i przy braku uwag ze strony Komisji;
b) jeżeli opinia zawiera zastrzeżenia, po przedstawieniu Komisji potwierdzenia, że środki naprawcze dotyczące kluczowych elementów systemów zostały wdrożone, i po wycofaniu odnośnych zastrzeżeń, oraz w braku uwag ze strony Komisji w terminie trzech miesięcy od daty potwierdzenia.
W przypadku gdy zastrzeżenia dotyczą wyłącznie jednej osi priorytetowej, pierwszej płatności okresowej dokonuje się w odniesieniu do pozostałych osi priorytetowych programu operacyjnego, co do których nie ma żadnych zastrzeżeń.
3.
Sprawozdanie i opinia, o których mowa w ust. 2, są sporządzane przez instytucję audytową lub przez podmiot publiczny lub prywatny funkcjonalnie niezależny od instytucji zarządzającej i instytucji certyfikującej, które wykonują swoje zadania z uwzględnieniem uznanych w skali międzynarodowej standardów audytu.
Sekcja 2
Obowiązki Komisji
Artykuł 72
Obowiązki Komisji
1.
Komisja upewnia się, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 71, że państwa członkowskie utworzyły systemy zarządzania i kontroli zgodne z art. 57–61 oraz, na podstawie rocznych sprawozdań audytowych i rocznej opinii instytucji audytowej oraz jej własnych audytów, że systemy te funkcjonują skutecznie w okresie wdrażania programów operacyjnych.
2.
Bez uszczerbku dla audytów przeprowadzonych przez państwa członkowskie, urzędnicy Komisji lub jej upoważnieni przedstawiciele mogą przeprowadzać, w celu weryfikacji skutecznego działania systemów zarządzania i kontroli, audyty na miejscu, które mogą obejmować audyty operacji ujętych w programach operacyjnych, za powiadomieniem z wyprzedzeniem co najmniej dziesięciu dni roboczych, z wyjątkiem pilnych przypadków.
W audytach takich mogą uczestniczyć urzędnicy lub upoważnieni przedstawiciele państwa członkowskiego.
Urzędnicy Komisji lub jej upoważnieni przedstawiciele, należycie umocowani do przeprowadzania audytów na miejscu, mają dostęp do ksiąg i wszelkich innych dokumentów, w tym dokumentów i metadanych sporządzonych lub otrzymanych i zapisanych na nośnikach elektronicznych, dotyczących wydatków finansowanych przez EFR.
Powyższe uprawnienia audytowe nie naruszają stosowania przepisów prawa krajowego, które zastrzegają niektóre działania dla podmiotów specjalnie wyznaczonych na mocy ustawodawstwa krajowego.
Upoważnieni przedstawiciele Komisji nie uczestniczą, między innymi, w rewizjach domowych ani w formalnych przesłuchaniach osób w ramach ustawodawstwa krajowego danego państwa członkowskiego.
Mają oni jednak dostęp do uzyskanych w ten sposób informacji.
3.
Komisja może zażądać od danego państwa członkowskiego przeprowadzenia audytu na miejscu w celu weryfikacji skuteczności funkcjonowania systemów lub prawidłowości jednej lub większej liczby transakcji.
Urzędnicy Komisji lub jej upoważnieni przedstawiciele mogą brać udział w takich audytach.
Artykuł 73
Współpraca z instytucjami audytowymi państw członkowskich
1.
Komisja współpracuje z instytucją audytową programu operacyjnego w celu koordynowania ich odnośnych planów i metodologii audytów oraz dokonuje niezwłocznej wymiany wyników przeprowadzonych audytów systemów zarządzania i kontroli w celu możliwie najlepszego wykorzystania zasobów i uniknięcia nieuzasadnionego powielania prac.
Komisja i instytucja audytowa odbywają regularne spotkania, co najmniej raz w roku, chyba że uzgodniono inaczej, w celu wspólnej analizy rocznego sprawozdania audytowego i opinii, przedstawianych na podstawie art. 61, oraz wymiany poglądów w innych kwestiach dotyczących usprawniania zarządzania programami operacyjnymi i ich kontroli.
2.
Ustalając własną strategię audytu, Komisja identyfikuje te programy operacyjne, w przypadku których opinia na temat zgodności systemów wydana na mocy art. 71 ust. 2 nie zawiera zastrzeżeń lub zastrzeżenia takie zostały wycofane w następstwie środków naprawczych, w przypadku gdy strategia audytu przyjęta przez instytucję audytową jest zadowalająca i gdy uzyskano, na podstawie wyników audytów przeprowadzonych przez Komisję i państwo członkowskie, racjonalne zapewnienie dotyczące skutecznego funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli.
3. W odniesieniu do tych programów operacyjnych Komisja może stwierdzić, że może polegać głównie na opinii, o której mowa w art. 61 ust. 1 lit. e) pkt (ii), odnośnie do skutecznego funkcjonowania systemów oraz że będzie przeprowadzać własne audyty na miejscu tylko w przypadku istnienia dowodów sugerujących braki w systemie wpływające na wydatki poświadczone Komisji w roku, dla którego przedstawiono, na podstawie art. 61 ust. 1 lit. e) pkt (ii), opinię niezawierającą zastrzeżeń w odniesieniu do takich braków.
W przypadku gdy Komisja dojdzie do takiego wniosku, odpowiednio informuje o tym dane państwo członkowskie. W przypadku istnienia dowodów sugerujących braki Komisja może zażądać od państwa członkowskiego przeprowadzenia audytów zgodnie z art. 72 ust. 3 lub może przeprowadzić własne audyty zgodnie z art. 72 ust. 2.
TYTUŁ VIII
ZARZĄDZANIE FINANSOWE
ROZDZIAŁ I
Zarządzanie finansowe
Sekcja 1
Zobowiązania budżetowe
Artykuł 74
Zobowiązania budżetowe
Zobowiązania budżetowe Wspólnoty w związku z programami operacyjnymi (zwane dalej "zobowiązaniami budżetowymi") są realizowane corocznie i oddzielnie dla celu "konwergencja" i celów innych niż "konwergencja", w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Pierwsze zobowiązanie budżetowe zostaje podjęte przed przyjęciem przez Komisję decyzji o zatwierdzeniu programu operacyjnego.
Każde następne zobowiązanie jest podejmowane przez Komisję, co do zasady, do dnia 30 kwietnia każdego roku, na podstawie decyzji o przyznaniu wkładu z EFR, o której mowa w art. 17.
Sekcja 2
Płatności
Artykuł 75
Wspólne zasady dotyczące płatności
1.
Komisja dokonuje płatności wkładu z EFR zgodnie ze środkami budżetowymi.
Każdą płatność księguje się na koncie najwcześniej otwartego zobowiązania budżetowego.
2.
Płatności dokonuje się w formie płatności zaliczkowej, płatności okresowych oraz płatności salda.
Płatności dokonuje się na rzecz instytucji wyznaczonej przez państwo członkowskie.
3.
Nie później niż do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie przesyłają Komisji tymczasową prognozę dotyczącą ich prawdopodobnych wniosków o płatność na bieżący rok budżetowy i kolejny rok budżetowy.
4.
Wszelka wymiana informacji dotyczących transakcji finansowych pomiędzy Komisją a instytucjami oraz podmiotami wyznaczonymi przez państwa członkowskie odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 102.
W przypadkach działania siły wyższej, a w szczególności nieprawidłowego funkcjonowania wspólnego systemu komputerowego lub braku trwałego połączenia, państwo członkowskie może przekazać deklarację wydatków oraz wniosek o płatność w formie wydruku.
Artykuł 76
Zasady obliczania płatności okresowych
1.
Płatności okresowe obliczane są przy zastosowaniu poziomu współfinansowania wspólnotowego, określonego zgodnie z aktualnym planem finansowym dla danej osi priorytetowej i danego celu, do wydatków publicznych zadeklarowanych w poświadczonej przez instytucję certyfikującą deklaracji wydatków w ramach każdej osi priorytetowej i w ramach każdego celu "konwergencja"/innego niż "konwergencja".
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w odpowiedzi na szczególny i odpowiednio uzasadniony wniosek państwa członkowskiego płatność okresowa jest równa kwocie wsparcia wspólnotowego wypłaconego lub do zapłaty beneficjentom w ramach danej osi priorytetowej i celu.
Kwota ta musi zostać ujęta przez państwo członkowskie w deklaracji wydatków.
Artykuł 77
Zasady obliczania wypłat salda
Wypłaty salda są ograniczone do niższej z następujących dwóch kwot:
a) kwoty obliczonej przy zastosowaniu poziomu współfinansowania wspólnotowego, określonego zgodnie z aktualnym planem finansowym dla danej osi priorytetowej i danego celu, do wydatków publicznych zadeklarowanych w poświadczonej przez instytucję certyfikującą ostatecznej deklaracji wydatków w ramach każdej osi priorytetowej i w ramach każdego celu "konwergencja"/innego niż "konwergencja";
b) kwoty wsparcia wspólnotowego wypłaconego lub przewidzianego do zapłaty na rzecz beneficjentów w ramach danej osi priorytetowej i celu.
Ta druga kwota musi zostać ujęta przez państwo członkowskie w ostatniej deklaracji wydatków poświadczonej przez instytucję certyfikującą w ramach każdej osi priorytetowej i każdego celu.
Artykuł 78
Deklaracja wydatków
1.
Wszelkie deklaracje wydatków zawierają, dla każdej osi priorytetowej i każdego celu, całkowitą kwotę kwalifikowalnych wydatków opłaconych przez beneficjentów w trakcie realizacji operacji oraz odpowiadający im wkład publiczny wypłacony, lub należny do wypłaty, na rzecz beneficjentów zgodnie z warunkami regulującymi stosowanie wkładu publicznego.
Wydatki opłacone przez beneficjentów są uzasadnione opłaconymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równorzędnej wartości dowodowej.
W odniesieniu do operacji niepociągających za sobą wydatków ze strony beneficjenta wydatki poświadczone przez instytucję certyfikującą i przedłożone Komisji są równe kwocie pomocy publicznej wypłaconej beneficjentowi.
2. W odniesieniu do art. 76 ust. 2 i 77 lit. b) deklaracje wydatków wyróżniają również całkowitą kwotę wsparcia wspólnotowego wypłaconego lub należnego do wypłaty na rzecz beneficjentów.
Artykuł 79
Kumulacja płatności zaliczkowej i płatności okresowych
1.
Skumulowana suma dokonanych płatności zaliczkowej i płatności okresowych nie przekracza 95 % wkładu EFR w program operacyjny.
2.
Po osiągnięciu tego pułapu instytucja certyfikująca nadal przekazuje Komisji wszelkie deklaracje wydatków poświadczone na dzień 31 grudnia roku n, jak również kwoty odzyskane w trakcie roku na rzecz EFR, nie później niż do końca lutego roku n + 1.
Artykuł 80
Niepodzielność płatności na rzecz beneficjentów
Państwa członkowskie upewniają się, że instytucje odpowiedzialne za dokonywanie płatności zapewniają, aby beneficjenci otrzymali pełną kwotę wkładu ze środków publicznych możliwie najszybciej i w całości.
Nie potrąca się ani nie wstrzymuje żadnych kwot, ani też nie nakłada się żadnych dodatkowych opłat szczególnych lub innych opłat o równoważnym skutku, które powodowałyby zmniejszenie kwot wypłacanych beneficjentom.
Sekcja 3
Płatność zaliczkowa
Artykuł 81
Płatność
1.
Po podjęciu przez Komisję decyzji zatwierdzającej wkład z EFR na rzecz programu operacyjnego, Komisja dokonuje wypłaty jednorazowej płatności zaliczkowej na okres 2007–2013 na rzecz podmiotu wyznaczonego przez państwo członkowskie.
Taka płatność zaliczkowa stanowi 7 % wkładu z EFR na rzecz danego programu operacyjnego.
Kwota ta może zostać rozłożona na dwa lata budżetowe, w zależności od dostępnego budżetu EFR.
2.
Całkowita kwota wypłacona w ramach płatności zaliczkowej jest zwracana Komisji przez podmiot wyznaczony przez państwo członkowskie, jeżeli w terminie dwudziestu czterech miesięcy od daty wypłacenia przez Komisję pierwszej raty kwoty płatności zaliczkowej nie zostanie wysłany żaden wniosek o płatność w ramach programu operacyjnego.
3.
Wszelkie odsetki uzyskane z tytułu płatności zaliczkowej księguje się na koncie programu operacyjnego, uznając je za zasoby danego państwa członkowskiego w formie krajowego wkładu publicznego, i deklaruje Komisji w chwili końcowego zamknięcia programu operacyjnego.
4.
Kwota wypłacona w ramach płatności zaliczkowej zostaje w pełni wyksięgowana z ksiąg Komisji przy zamknięciu programu operacyjnego zgodnie z art. 86.
Sekcja 4
Płatności okresowe
Artykuł 82
Płatności okresowe
Płatności okresowych dokonuje się dla programu operacyjnego.
Pierwszej płatności okresowej dokonuje się zgodnie z art. 71 ust. 2.
Artykuł 83
Warunki dopuszczalności wniosków o płatność
1.
Każda płatność okresowa dokonywana przez Komisję uzależniona jest od spełnienia następujących warunków:
a) Komisji przesłano wniosek o płatność oraz deklarację wydatków zgodnie z art. 78;
b) w całym okresie dla każdej osi priorytetowej i dla każdego celu Komisja nie wypłaciła kwoty wyższej niż maksymalną kwota pomocy z EFR określona w aktualnym planie finansowym;
c) instytucja zarządzająca przesłała Komisji najbardziej aktualne roczne sprawozdanie z realizacji zgodnie z art. 67 ust. 1 i 3;
d) nie została wydana uzasadniona opinia Komisji na mocy art. 226 Traktatu w sprawie naruszenia odnoszącego się do jednej lub kilku operacji, dla których zadeklarowano wydatki w odnośnym wniosku o płatność.
2.
Jeżeli jeden lub więcej spośród warunków, o których mowa w ust. 1, nie został spełniony, państwo członkowskie i instytucja certyfikująca są informowane o tym fakcie przez Komisję w terminie jednego miesiąca w celu umożliwienia podjęcia kroków niezbędnych do zaradzenia tej sytuacji.
Artykuł 84
Procedura dokonywania płatności
1.
Na ile to możliwe, instytucja certyfikująca zapewnia zebranie i przesłanie Komisji trzy razy do roku wniosków o płatności okresowe w ramach programu operacyjnego.
Aby Komisja mogła dokonać płatności w bieżącym roku, wniosek o płatność składany jest nie później niż dnia 31 października.
2.
Z zastrzeżeniem dostępności środków oraz wstrzymania biegu terminu płatności lub zawieszenia płatności zgodnie odpowiednio z art. 88 i 89, Komisja dokonuje płatności okresowej nie później niż w terminie dwóch miesięcy od daty zarejestrowania przez Komisję wniosku o płatność spełniającego warunki, o których mowa w art. 83.
Sekcja 5
Zamknięcie programu i płatność salda
Artykuł 85
Zamknięcie częściowe
1.
Częściowego zamknięcia programu operacyjnego można dokonać w terminach określanych przez państwo członkowskie.
Częściowe zamknięcie odnosi się do operacji zakończonych w okresie do dnia 31 grudnia poprzedniego roku.
Do celów niniejszego rozporządzenia operacje uznaje się za zakończoną w przypadku, gdy działania podjęte w jej ramach zostały faktycznie przeprowadzone i w odniesieniu do której wszystkie wydatki beneficjentów oraz odnośnego wkładu publicznego zostały opłacone.
2.
Częściowe zamknięcie dokonywane jest pod warunkiem przesłania Komisji przez państwo członkowskie do dnia 31 grudnia danego roku:
a) deklaracji wydatków dotyczącej operacji, o których mowa w ust. 1;
b) deklaracji częściowego zamknięcia zgodnie z art. 61 ust. 1 lit. e) pkt (iii).
3.
Wszelkie korekty finansowe dokonane zgodnie z art. 96 i art. 97 w odniesieniu do operacji podlegających częściowemu zamknięciu mają charakter korekt finansowych netto.
Artykuł 86
Warunki płatności salda
1.
Komisja dokonuje płatności salda pod warunkiem:
a) otrzymania od państwa członkowskiego do dnia 31 marca 2017 r. wniosku o płatność, zawierającego następujące dokumenty:
i) wniosek o płatność salda oraz deklarację wydatków zgodnie z art. 78;
ii) końcowe sprawozdanie z realizacji programu operacyjnego, w tym informacje określone w art. 67;
iii) deklarację zamknięcia zgodnie z art. 61 ust. 1 lit. f);
oraz b) niewydania przez Komisję uzasadnionej opinii na mocy art. 226 Traktatu w sprawie naruszenia odnoszącego się do jednej lub kilku operacji, dla których zadeklarowano wydatki w odnośnym wniosku o płatność.
2.
Nieprzesłanie Komisji któregokolwiek z dokumentów, o których mowa w ust. 1, skutkuje automatycznie anulowaniem salda, zgodnie z art. 90.
3.
Komisja informuje państwo członkowskie o swojej opinii na temat deklaracji zamknięcia, o której mowa w ust. 1 lit. a) pkt (iii), w terminie pięciu miesięcy od daty jej otrzymania.
Deklarację zamknięcia uznaje się za przyjętą w przypadku braku uwag ze strony Komisji we wspomnianym terminie pięciu miesięcy.
4.
Z zastrzeżeniem dostępności środków, Komisja dokonuje wypłaty salda najpóźniej w terminie nieprzekraczającym czterdziestu pięciu dni od późniejszej z następujących dat:
a) daty przyjęcia przez nią sprawozdania końcowego zgodnie z art. 67 ust. 4;
b) daty przyjęcia przez nią deklaracji zamknięcia, o której mowa w ust. 1 lit. a) pkt (iii).
5.
Bez uszczerbku dla ust. 6, saldo zobowiązań budżetowych ulega anulowaniu po upływie dwunastu miesięcy od dokonania płatności.
Komisja informuje państwa członkowskie o dacie zamknięcia programu operacyjnego w nieprzekraczalnym terminie dwóch miesięcy.
6.
Niezależnie od wyników jakichkolwiek audytów przeprowadzonych przez Komisję lub Europejski Trybunał Obrachunkowy, saldo programu operacyjnego wypłacone przez Komisję może zostać skorygowane w ciągu dziewięciu miesięcy od daty jego wypłaty lub, w przypadku gdy zachodzi konieczność zwrotu ujemnego salda przez państwo członkowskie, w ciągu dziewięciu miesięcy od daty wystawienia noty debetowej.
Taka korekta salda nie ma wpływu na termin zamknięcia programu operacyjnego, o której zawiadomiono zgodnie z ust. 5.
Artykuł 87
Dostępność dokumentów
1.
Instytucja zarządzająca zapewnia, że wszystkie dokumenty uzupełniające dotyczące wydatków i audytów danego programu operacyjnego są przechowywane do wglądu Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu przez:
a) okres trzech lat od zamknięcia programu operacyjnego;
b) okres trzech lat następujących po roku, w którym dokonano częściowego zamknięcia, w przypadku dokumentów dotyczących wydatków i audytów dotyczących operacji, o których mowa w ust. 2.
Bieg tych terminów zawiesza się w przypadku toczącego się postępowania prawnego albo na należycie umotywowany wniosek Komisji.
2.
Instytucja zarządzająca udostępnia Komisji, na jej wniosek, wykaz zakończonych operacji, które podlegały częściowemu zamknięciu na podstawie art. 85.
3.
Dokumenty przechowuje się w formie oryginałów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem na powszechnie uznawanych nośnikach danych.
Sekcja 6
Wstrzymanie biegu terminu płatności i zawieszenie płatności
Artykuł 88
Wstrzymanie biegu terminu płatności
1.
Bieg terminu płatności może zostać przerwany przez delegowanego intendenta w rozumieniu rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, jeżeli:
a) w sprawozdaniu krajowego lub wspólnotowego podmiotu przeprowadzającego audyt znajdują się dowody sugerujące znaczące wady funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli;
lub b) delegowany intendent musi przeprowadzić dodatkową weryfikację po dowiedzeniu się przez niego o informacjach sugerujących mu, że wydatek ujęty w poświadczonej deklaracji wydatków związany jest z poważną nieprawidłowością, która nie została naprawiona.
2.
Państwo członkowskie i instytucja certyfikująca są niezwłocznie informowane o przyczynach wstrzymania.
Wstrzymanie ustaje po podjęciu przez państwo członkowskie niezbędnych środków.
Artykuł 89
Zawieszenie płatności
1.
Komisja może zawiesić całość lub część płatności okresowych na poziomie osi priorytetowych lub programu operacyjnego, jeżeli:
a) w systemie zarządzania i kontroli programu operacyjnego istnieje poważna wada mająca wpływ na rzetelność procedury poświadczania płatności, a w odniesieniu do której nie podjęto środków naprawczych; lub
b) wydatek ujęty w poświadczonje deklaracji wydatków związany jest z poważną nieprawidłowością, która nie została poprawiona; lub
c) zachodzi poważne naruszenie przez państwo członkowskie zobowiązań wynikających z art. 70.
2.
Komisja może podjąć decyzję o zawieszeniu całości lub części płatności okresowych po umożliwieniu państwu członkowskiemu przedstawienia uwag w terminie dwóch miesięcy.
3.
Komisja znosi zawieszenie całości lub części płatności okresowych w przypadku, gdy państwo członkowskie podjęło niezbędne środki umożliwiające zniesienie zawieszenia.
W przypadku niepodjęcia przez państwo członkowskie wymaganych środków Komisja może przyjąć decyzję o anulowaniu całości lub części wkładu Wspólnoty w program operacyjny zgodnie z art. 97.
Sekcja 7
Automatyczne anulowanie zobowiązań
Artykuł 90
Zasady
1.
Komisja automatycznie anuluje każdą część zobowiązania budżetowego w ramach programu operacyjnego, która nie została wykorzystana na płatność zaliczkową lub płatności okresowe, lub też w odniesieniu do której nie przesłano wniosku o płatność, zgodnie z art. 83, do dnia 31 grudnia drugiego roku następującego po roku podjęcia zobowiązania budżetowego w ramach programu operacyjnego.
2.
Część zobowiązania budżetowego, która pozostaje w dalszym ciągu otwarta na dzień 31 grudnia 2015 r., ulega automatycznemu anulowaniu, jeżeli Komisja nie otrzymała dopuszczalnego wniosku o płatność z tytułu tych zobowiązań do dnia 31 marca 2017 r.
3.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie wejdzie w życie po dniu 1 stycznia 2007 r., okres, z którego upływem może nastąpić pierwsze automatyczne anulowanie zobowiązań, o którym mowa w ust. 1, ulega przedłużeniu – w odniesieniu do pierwszego zobowiązania – o liczbę miesięcy, jakie upłynęły od dnia 1 stycznia 2007 r. do daty pierwszego zobowiązania budżetowego.
Artykuł 91
Wyjątki od terminów dotyczących anulowania zobowiązań
Jeżeli zatwierdzenie pomocy lub programu pomocowego wymaga decyzji Komisji wydawanej po wydaniu decyzji zatwierdzającej program operacyjny, termin automatycznego anulowania biegnie od dnia wydania tej późniejszej decyzji.
Odpowiednie kwoty są ustalane na podstawie harmonogramu przedstawionego przez państwo członkowskie.
Artykuł 92
Okres wstrzymania na czas trwania postępowań prawnych i odwołań administracyjnych
Kwotę, której może dotyczyć automatyczne anulowanie zobowiązań, pomniejsza się o kwoty, których instytucja certyfikująca nie była w stanie zadeklarować Komisji z powodu operacji zawieszonych w wyniku postępowań prawnych lub odwołania administracyjnego o skutku zawieszającym, pod warunkiem że państwo członkowskie prześle Komisji informacje o przyczynach do dnia 31 grudnia drugiego roku następującego po roku zobowiązania budżetowego, jak określono w art. 90.
W stosunku do zobowiązań nadal otwartych na dzień 31 grudnia 2015 r. bieg terminu, o którym mowa w art. 90 ust. 2, ulega wstrzymaniu na takich samych warunkach, jak w stosunku do kwoty dotyczącej odnośnych operacji.
O wspomniane wyżej zmniejszenie można wystąpić z wnioskiem jeden raz, jeżeli zawieszenie trwało do jednego roku, lub większą ilość razy odpowiadającą ilości lat, jakie upłynęły między decyzją prawną lub administracyjną zawieszającą realizację operacji a datą ostatecznej decyzji prawnej lub administracyjnej.
Artykuł 93
Wyjątki od automatycznego anulowania zobowiązań
Przy wyliczaniu kwot zobowiązań podlegających automatycznemu anulowaniu nie uwzględnia się:
a) tej części zobowiązania budżetowego, dla której złożono wniosek o płatność, ale której zwrot został wstrzymany lub zawieszony przez Komisję dnia 31 grudnia drugiego roku następującego po roku zobowiązania budżetowego zgodnie z art. 90 oraz zgodnie z art. 88 i 89.
Po rozwiązaniu problemu skutkującego wstrzymaniem lub zawieszeniem zasadę automatycznego anulowania stosuje się do odnośnej części zobowiązania budżetowego;
b) tej części zobowiązania budżetowego, dla której złożono wniosek o płatność, ale której zwrot został ograniczony, w szczególności z uwagi na brak środków budżetowych;
c) tej części zobowiązania budżetowego, dla której nie było możliwości złożenia dopuszczalnego wniosku o płatność z powodu działania siły wyższej mającej poważny wpływ na realizację programu operacyjnego.
Władze krajowe powołujące się na działanie siły wyższej wykazują jej bezpośrednie skutki dla realizacji całości lub części programu operacyjnego.
Artykuł 94
Procedura
1.
Komisja informuje państwo członkowskie i odnośne władze w odpowiednim terminie o każdorazowym wystąpieniu ryzyka zastosowania procedury automatycznego anulowania zobowiązań na podstawie art. 90.
2.
Komisja informuje państwo członkowskie i odnośne władze o kwocie automatycznego anulowania wynikającego z posiadanych przez nią informacji.
3.
Państwo członkowskie dysponuje okresem dwóch miesięcy, licząc od daty otrzymania tej informacji, na wyrażenie zgody na kwotę lub zgłoszenie uwag.
Komisja dokonuje automatycznego anulowania nie później niż dziewięć miesięcy po upływie ostatecznego terminu, o którym mowa w art. 90.
4.
Wkład z EFR do programu operacyjnego ulega zmniejszeniu, na dany rok, o automatycznie anulowaną kwotę.
Państwo członkowskie opracowuje, w terminie dwóch miesięcy od daty anulowania, zmieniony plan finansowy odzwierciedlający podział zmniejszonej kwoty pomocy pomiędzy jedną lub kilka osi priorytetowych programu operacyjnego.
W przypadku nieopracowania takiego planu Komisja dokonuje proporcjonalnego zmniejszenia kwot alokowanych na każdą oś priorytetową.
Sekcja 8
Stosowanie euro
Artykuł 95
Stosowanie euro
1.
Kwoty określone w programach operacyjnych przedstawianych przez państwo członkowskie, poświadczone deklaracje wydatków, wnioski o płatność oraz wydatki wymieniane w rocznym i końcowym sprawozdaniu z realizacji są denominowane w euro.
2.
Decyzje Komisji dotyczące programów operacyjnych oraz zobowiązania Komisji i płatności przez nią dokonywane są denominowane i dokonywane w euro.
3.
Państwa członkowskie, które nie stosują euro jako swojego środka płatniczego w dacie wniosku o płatność, przeliczają na euro kwoty wydatków poniesionych w walucie krajowej.
Kwoty te są przeliczane na euro z wykorzystaniem miesięcznego obrachunkowego kursu wymiany stosowanego przez Komisję w miesiącu, w którym wydatki zostały zaksięgowane przez instytucję certyfikującą danego programu operacyjnego.
Kurs ten jest publikowany co miesiąc przez Komisję w mediach elektronicznych.
4.
Kiedy dane państwo członkowskie przyjmuje euro jako swój środek płatniczy, procedurę przeliczenia określoną w poprzednim ustępie stosuje się nadal do wszystkich wydatków zaksięgowanych przez instytucję certyfikującą przed datą wejścia w życie stałego kursu wymiany waluty krajowej na euro.
ROZDZIAŁ II
Korekty finansowe
Sekcja 1
Korekty finansowe dokonywane przez państwa członkowskie
Artykuł 96
Korekty finansowe dokonywane przez państwa członkowskie
1.
Państwo członkowskie w pierwszej kolejności ponosi odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych.
2.
Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub w programie operacyjnym.
Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego dla programu operacyjnego.
Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez EFR.
Bez uszczerbku dla ust. 3, uwolnione w ten sposób zasoby EFR mogą być ponownie wykorzystane przez państwo członkowskie do dnia 31 grudnia 2015 r. na program operacyjny.
3.
Wkład anulowany zgodnie z ust. 2 nie może być ponownie wykorzystany na operację lub operacje, które były poddane korekcie, ani też, w przypadku gdy korekta finansowa dotyczy nieprawidłowości systemowej, na istniejące operacje w ramach całości lub części osi priorytetowej, w obrębie której wystąpiła nieprawidłowość systemowa.
4.
W przypadku nieprawidłowości systemowej państwo członkowskie rozszerza zakres swego dochodzenia w celu objęcia nim wszystkich operacji, których nieprawidłowości te mogą dotyczyć.
Sekcja 2
Korekty finansowe dokonywane przez Komisję
Artykuł 97
Kryteria dokonywania korekt
1.
Komisja może dokonywać korekt finansowych w drodze anulowania całości lub części wkładu wspólnotowego na rzecz programu operacyjnego, jeżeli w wyniku niezbędnego badania stwierdzi, że:
a) w systemie zarządzania i kontroli programu istnieje poważna wada stanowiąca zagrożenie dla już wypłaconego wkładu Wspólnoty na rzecz programu;
b) wydatek ujęty w poświadczonej deklaracji wydatków jest nieprawidłowy i nie został skorygowany przez państwo członkowskie przed wszczęciem procedury korekty na mocy niniejszego ustępu;
c) państwo członkowskie nie przestrzega obowiązków wynikających z art. 96 przed wszczęciem procedury korekty na mocy niniejszego ustępu.
2.
Ustalając, czy za podstawę korekty finansowej przyjąć wartość ryczałtową czy ekstrapolowaną, Komisja opiera się na stwierdzonych, indywidualnych przypadkach nieprawidłowości, biorąc pod uwagę systemowy charakter danej nieprawidłowości.
3.
Podejmując decyzję odnośnie kwoty korekty, Komisja uwzględnia charakter i wagę nieprawidłowości oraz zakres i skutki finansowe wad stwierdzonych w programie operacyjnym.
4. W przypadku gdy Komisja opiera swoje stanowisko na faktach stwierdzonych przez audytorów spoza jej służb, wyciąga własne wnioski dotyczące konsekwencji finansowych po przeanalizowaniu środków podjętych przez dane państwo członkowskie na podstawie art. 96 ust. 2, informacji przedłożonych na podstawie art. 70 ust. 1 lit. b) oraz wszelkich odpowiedzi udzielonych przez państwo członkowskie.
Artykuł 98
Procedura
1.
Przed podjęciem decyzji o dokonaniu korekty finansowej Komisja wszczyna procedurę, informując państwo członkowskie o swych tymczasowych wnioskach i wzywając państwo członkowskie do zgłoszenia uwag w terminie dwóch miesięcy.
W przypadku gdy Komisja zaproponuje korektę finansową na podstawie ekstrapolacji lub ryczałtu, państwo członkowskie otrzymuje możliwość wykazania, poprzez analizę odnośnych dokumentów, że rzeczywisty zakres nieprawidłowości był mniejszy niż w ocenie Komisji.
W porozumieniu z Komisją państwo członkowskie może ograniczyć zakres takiej analizy do stosownej części odnośnych dokumentów lub ich próbki.
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, termin przeznaczony na taką analizę nie przekracza kolejnego okresu dwóch miesięcy po dwumiesięcznym okresie, o którym mowa w akapicie pierwszym.
2.
Komisja uwzględnia wszelkie dowody przedstawione przez państwo członkowskie w terminach, o których mowa w ust. 1.
3.
W przypadku gdy państwo członkowskie nie akceptuje tymczasowych wniosków Komisji, państwo członkowskie jest wzywane do wzięcia udziału w przesłuchaniu przez Komisję, podczas którego obie strony, na zasadzie współpracy opartej na partnerstwie, podejmują wysiłki w celu osiągnięcia porozumienia dotyczącego poczynionych uwag i wynikających z nich wniosków.
4.
W przypadku osiągnięcia porozumienia państwo członkowskie może powtórnie wykorzystać dane zasoby EFR zgodnie z art. 96 ust. 2.
5.
W przypadku braku porozumienia Komisja podejmuje decyzję w sprawie korekty finansowej w terminie sześciu miesięcy od daty przesłuchania, uwzględniając wszystkie informacje i uwagi przedłożone w trakcie trwania procedury.
Jeśli przesłuchanie nie ma miejsca, sześciomiesięczny okres rozpoczyna bieg dwa miesiące po dacie zaproszenia wysłanego przez Komisję.
Artykuł 99
Obowiązki państw członkowskich
Korekta finansowa dokonana przez Komisję nie narusza obowiązku państwa członkowskiego przeprowadzania procedury odzyskiwania środków na podstawie art. 96 ust. 2 oraz windykacji pomocy publicznej na podstawie art. 87 Traktatu i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego zasady szczegółowe stosowania art. 88 Traktatu WE [23].
ROZDZIAŁ III
Zwrot środków
Artykuł 100
Zwrot środków
1.
Zwrotu wszelkich środków należnych budżetowi ogólnemu Unii Europejskiej dokonuje się przed terminem płatności wymienionym w zleceniu windykacji sporządzonym zgodnie z art. 72 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Termin płatności przypada na ostatni dzień drugiego miesiąca po dacie wydania zlecenia windykacji.
2.
Wszelkie opóźnienia w zwrocie środków powodują naliczanie odsetek z tytułu zaległych płatności, począwszy od terminu płatności do dnia faktycznego dokonania płatności.
Stopa takich odsetek wynosi półtora punktu procentowego powyżej stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny w jego głównych operacjach refinansowych w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym przypada termin płatności.
TYTUŁ IX
KOMITET
Artykuł 101
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Europejskiego Funduszu Rybackiego (zwany dalej "komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajduje art. 4 decyzji 1999/468/WE.
4.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 102
Przepisy wykonawcze
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
TYTUŁ X
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 103
Przepisy przejściowe
1. Rozporządzenie niniejsze nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację, w tym anulowanie w całości lub w części, pomocy zatwierdzonej przez Komisję na podstawie rozporządzeń Rady (EWG) nr 4028/86 [24], (WE) nr 3699/93 [25], (WE) nr 2468/98 [26] i (WE) nr 2792/99 [27] lub innych przepisów mających zastosowanie do takiej pomocy na dzień 31 grudnia 2006 r., które będą nadal mieć zastosowanie do tej pomocy aż do jej zamknięcia.
2. W drodze odstępstwa od art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 4 i art. 37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [28], kwoty przeznaczone na pomoc współfinansowaną przez Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa (IFRO), ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1263/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa [29] zatwierdzone przez Komisję między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 grudnia 2006 r., dla których poświadczone deklaracje faktycznie opłaconych wydatków, końcowe sprawozdanie z wykonania obejmujące również sprawozdanie w sprawie wprowadzenia w życie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 366/2001 [30], i deklaracja, o której mowa w art. 38 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, nie zostały przesłane Komisji w terminie 15 miesięcy od ostatecznej daty kwalifikowalności wydatków określonej w decyzji przyznającej wkład z IFRO, są automatycznie anulowane przez Komisję nie później niż 6 miesięcy po tym terminie, skutkując obowiązkiem zwrotu nienależnie wypłaconych kwot.
3.
W razie konieczności podjęcia szczególnych środków w celu ułatwienia przejścia z obowiązującego systemu do systemu ustanowionego na mocy niniejszego rozporządzenia, środki takie przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
Środki takie podejmuje się w szczególności w celu integracji istniejącego wsparcia wspólnotowego zatwierdzonego przez Komisję na lata 2000–2006 ze wsparciem z EFR określonym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 104
Uchylenia
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 103 ust. 1, niniejszym uchyla się rozporządzenia (WE) nr 1263/1999 i (WE) nr 2792/1999 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
2.
Odesłania do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 105
Przegląd
Rada dokonuje przeglądu niniejszego rozporządzenia w terminie do 31 grudnia 2013 r., zgodnie z art. 37 Traktatu.
Artykuł 106
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1199/2006
z dnia 8 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2006
z dnia 8 sierpnia 2006 r.
otwierające stały przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej w Belgii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 256/2006 [4] otworzyło stały przetarg na wywóz 53665 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej w Belgii, na mocy decyzji Komisji zezwalającej Republice Czeskiej na przechowywanie poza swoim terytorium 300000 ton zbóż pochodzących z roku gospodarczego 2004/2005 [5].
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym na mocy tego rozporządzenia upłynął z dniem 22 czerwca 2006 r., mimo iż pewne ilości były jeszcze dostępne.
W tych okolicznościach i w obecnej sytuacji na rynku należy otworzyć nowy stały przetarg na nieprzyznane ilości.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwo od niektórych przepisów, a w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Czeska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz jęczmienia znajdującego się w jej posiadaniu w miejscach wskazanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 53665 ton jęczmienia do wywozu do państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Czarnogóry, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii [6], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie ma zastosowania.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez miesięcznego przyrostu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [7].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 10 sierpnia 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin składania ofert w ramach przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 17 sierpnia 2006 r., 24 sierpnia 2006 r., 2 listopada 2006 r., 28 grudnia 2006 r., 5 kwietnia 2007 r. i 17 maja 2007 r.; w wymienionych tygodniach nie będą przeprowadzane procedury przetargowe.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 28 czerwca 2007 r. o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy złożyć w czeskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Statní zemědělský intervenční fond
Odbor rostlinných komodit
Ve Smečkách 33
CZ-110 00, Praha 1
Telefon (420) 222 871 667 – 222 871 403
Faks (420) 296 806 404
E-mail: dagmar.hejrovska@szif.cz
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzenia z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 64 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [8],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może złożyć do agencji interwencyjnej wniosek o dostarczenia innej partii jęczmienia o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniem, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie jęczmienia z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, nie naruszając możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza kosztami związanymi z analizami, o których wynikach mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą jęczmienia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5 zawierają uwagę figurującą w załączniku III.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zwalnia się z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
W ciągu dwóch godzin od upłynięcia terminu składania ofert ustanowionego w art. 5 ust. 1 czeska agencja interwencyjna powiadamia Komisję o złożonych ofertach.
Jeśli nie została złożona żadna oferta, Republika Czeska powiadamia o tym Komisję w tym samym terminie.
Jeśli Republika Czeska nie prześle Komisji żadnego powiadomienia we wskazanym terminie, Komisja uzna, że w danym państwie członkowskim nie złożono żadnej oferty.
Powiadomień, o których mowa w pierwszym akapicie, dokonuje się drogą elektroniczną, zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku IV.
Oferenci pozostają anonimowi.
Artykuł 13
1. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 Komisja ustanawia minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
2.
W przypadku gdy ustalenie ceny minimalnej zgodnie z ust. 1 doprowadziłoby do przekroczenia maksymalnej ilości dostępnej dla państwa członkowskiego, oprócz ustalenia tej ceny, w odniesieniu do ilości oferowanych na poziomie ceny minimalnej można zastosować współczynnik przydziału tak, aby nie przekroczyć maksymalnej ilości dostępnej w danym państwie członkowskim.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1201/2006
z dnia 8 sierpnia 2006 r.
ustalające współczynniki ważenia stosowane przy obliczaniu ceny rynkowej tusz wieprzowych we Wspólnocie na rok budżetowy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Cenę rynkową tusz wieprzowych we Wspólnocie, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, ustala się na podstawie cen notowanych w każdym państwie członkowskim, ważonych przy pomocy współczynników odzwierciedlających relatywną wielkość stada trzody chlewnej w każdym państwie członkowskim.
(2) Należy określić współczynniki na podstawie liczby świń liczonych na początku grudnia każdego roku zgodnie z dyrektywą Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [2].
(3) W oparciu o wyniki obliczeń z grudnia 2005 r. należy przystąpić do ponownego ustalenia współczynników ważenia na rok gospodarczy 2006/2007 oraz uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2005 [3].
(4) Ponieważ rok gospodarczy 2006/2007 rozpoczyna się dnia 1 lipca 2006 r., niniejsze rozporządzenie również powinno mieć zastosowanie od tego dnia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynniki ważenia, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1358/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1202/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr. 1203/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1440/2005 w odniesieniu do limitów ilościowych na niektóre wyroby stalowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1440/2005 z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie nałożenia ograniczeń na przywóz niektórych wyrobów stalowych z Ukrainy oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2266/2004 [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska i rząd Ukrainy podpisały w dniu 29 lipca 2005 r. umowę w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi [2] (dalej jako "umowa").
(2) Artykuł 3 ust. 3 umowy przewiduje, że ilości niewykorzystane w danym roku mogą zostać przeniesione na kolejny rok, w ilości do 10 % odpowiedniego limitu ilościowego określonego w załączniku III do umowy.
(3) Zgodnie z art. 3 ust. 4 umowy można dokonywać przeniesień między grupami wyrobów w ilości do 15 % limitów ilościowych danej grupy wyrobów.
(4) Ukraina poinformowała Wspólnotę o zamiarze skorzystania z postanowień art. 3 ust. 3 i 4 umowy w określonym przez umowę terminie.
Należy dokonać niezbędnych zmian w celu dostosowania limitów ilościowych na rok 2006 w związku z wnioskiem strony ukraińskiej.
(5) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1440/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Limity ilościowe na rok 2006 określone w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1440/2005 zastępuje się limitami ilościowymi określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1204/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
zmieniające załącznik V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1899/2005 w odniesieniu do limitów ilościowych na niektóre wyroby stalowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1899/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie nałożenia pewnych ograniczeń na przywóz niektórych produktów stalowych z Federacji Rosyjskiej [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska i Federacja Rosyjska podpisały w dniu 3 listopada 2005 r. umowę w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi [2] (dalej jako "umowa").
(2) Artykuł 3 ust. 3 umowy przewiduje, że ilości niewykorzystane w danym roku mogą zostać przeniesione na kolejny rok, w ilości do 7 % odpowiedniego limitu ilościowego określonego w załączniku II do umowy.
(3) Zgodnie z art. 3 ust. 4 umowy można dokonywać przeniesień między grupami wyrobów w ilości do 7 % limitów ilościowych danej grupy wyrobów, natomiast przeniesienia między kategoriami wyrobów są dozwolone maksymalnie do 25000 ton.
(4) Rosja poinformowała Wspólnotę o zamiarze skorzystania z postanowień art. 3 ust. 3 i 4 umowy w określonym przez umowę terminie.
Należy dokonać niezbędnych zmian w celu dostosowania limitów ilościowych na rok 2006 w związku z wnioskiem strony rosyjskiej.
(5) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1899/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Limity ilościowe na rok 2006 określone w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 1899/2005 zastępuje się limitami ilościowymi określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
ustalające na rok gospodarczy 2006/2007 cenę minimalną wypłacaną producentom nieprzetworzonych suszonych śliwek oraz kwotę pomocy produkcyjnej dla suchych śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6b ust. 3 i art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] ustanawia daty lat gospodarczych dla suchych śliwek.
(2) Produkty, dla których ustalana jest cena minimalna oraz pomoc, są zdefiniowane w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 464/1999 z dnia 3 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących pomocy dla suchych śliwek [3], a właściwości, którym muszą odpowiadać te produkty, znajdują się w art. 2 powyższego rozporządzenia.
(3) Należy zatem ustalić cenę minimalną dla suszonych śliwek i pomoc produkcyjną dla suchych śliwek na rok gospodarczy 2006/2007, zgodnie z kryteriami określonymi odpowiednio w art. 6b i 6c rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2006/2007 cenę minimalną dla suszonych śliwek d'Ente, o której mowa w art. 6a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na 1935,23 euro za tonę netto od producenta.
Na rok gospodarczy 2006/2007 kwotę pomocy produkcyjnej dla suchych śliwek, na mocy art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na 652,66 euro za tonę netto.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1206/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 kwotę pomocy do składowania nieprzetworzonych suszonych winogron i suszonych fig
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że pomoc do składowania jest przyznawana agencjom składu za ilości sułtanek, suszonych winogron i suszonych fig, które zakupiły, i za faktyczny okres przechowywania.
(2) Należy ustalić pomoc do składowania nieprzetworzonych suszonych winogron i suszonych fig z roku gospodarczego 2005/2006 zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji nr 1622/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig [2].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. przetworów owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla produktów z roku gospodarczego 2005/2006 kwota pomocy do składowania przewidziana w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
a) dla suszonych winogron:
i) 0,1108 euro za dzień za tonę netto do dnia 28 lutego 2007 r.;
ii) 0,0848 euro za dzień za tonę netto od dnia 1 marca 2007 r.;
b) 0,0934 euro za dzień za tonę netto dla suszonych fig.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1207/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
ustalające na rok gospodarczy 2006/2007 cenę skupu stosowaną przez agencje składujące nieprzetworzone suszone winogrona i nieprzetworzone suszone figi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kryteria ustalania ceny, po której agencje składujące skupują nieprzetworzone suszone figi i nieprzetworzone suszone winogrona, zostały ustalone w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, a warunki skupu i zarządzania produktami przez agencje składujące zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1622/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig [2].
(2) Należy zatem ustalić cenę skupu na rok gospodarczy 2006/2007 dla suszonych winogron na podstawie rozwoju cen światowych, a dla suszonych fig na podstawie ceny minimalnej ustanowionej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1100/2005 z dnia 13 lipca 2005 r. ustalającym, na rok gospodarczy 2005/2006, cenę minimalną wypłacaną producentom nieprzetworzonych suszonych fig oraz kwotę pomocy produkcyjnej dla suszonych fig [3].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2006/2007 cena skupu określona w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
a) 444,81 EUR za tonę netto nieprzetworzonych suszonych winogron;
b) 542,70 EUR za tonę netto nieprzetworzonych suszonych fig.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1208/2006
z dnia 8 sierpnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów makreli w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE), IIIa, IIIb, c, d (wody terytorialne WE) i IV przez statki pływające pod banderą Zjednoczonego Królestwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na 2006 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1209/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów molwy niebieskiej w strefach ICES VI i VII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Zjednoczonego Królestwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1210/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
zmieniające po raz 67. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 31 lipca 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu rozporządzenie musi natychmiast wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1211/2006
z dnia 9 sierpnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1188/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1212/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1213/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 10 sierpnia 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 10 sierpnia 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 33,213 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1215/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 sierpnia 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni września 2006 r. na 2514,507 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1216/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 28 lipca 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1151/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1151/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1151/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1217/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
zmieniające po raz 68. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i jednostek, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie.
(2) W dniu 2 sierpnia 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu rozporządzenie musi natychmiast wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1218/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/2006 ustalające refundacje wywozowe do syropu i niektórych innych produktów cukrowniczych wywożonych bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 28 lipca 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1143/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1143/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1143/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1219/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 4 do 10 sierpnia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1220/2006
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1221/2006
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 45, 59 i 61 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [2] określają niektóre terminy związane z destylacją produktów ubocznych pochodzących z produkcji wina.
Mając na uwadze bardzo duże zbiory w roku winiarskim 2004/2006, w niektórych państwach członkowskich powstały trudności praktyczne dotyczące zakończenia tej destylacji w przewidzianych terminach.
Konieczna okazuje się zatem zmiana tych terminów.
(2) Artykuł 63a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, dotyczący destylacji wina do produkcji alkoholu spożywczego, określa procentową wartość produkcji, która może być przedmiotem destylacji dokonywanej przez producentów.
Niezbędne jest określenie tej wartości procentowej na rok winiarski 2006/2007.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1623/2000.
(4) Aby zapewnić ciągłość działalności zainteresowanych producentów, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 16 lipca 2006 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 45 ust. 1 akapit czwarty otrzymuje następujące brzmienie:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w odniesieniu do lat winiarskich 2004/2005 i 2005/2006 zmienia się określoną w akapicie pierwszym datę na dzień 31 sierpnia następnego roku winiarskiego.";
2) w art. 59 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w odniesieniu do lat winiarskich 2004/2005 i 2005/2006 zmienia się określoną we wspomnianym akapicie datę na dzień 15 września następnego roku winiarskiego.";
3) w art. 61 ust. 3 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Jednak w odniesieniu do lat winiarskich 2004/2005 i 2005/2006 zmienia się określoną w akapicie pierwszym datę na dzień 15 września następnego roku winiarskiego.";
4) w art. 63a ust. 2 akapit pierwszy ostatnie zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"W latach winiarskich 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007 tę wartość ustala się na 25 &;quot%.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1222/2006
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 944/2006 otwierające destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win we Włoszech
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 akapit drugi lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ponieważ jednocześnie istnieje kilka środków dotyczących destylacji, władze Włoch stwierdziły, że wydajność gorzelni destylujących i organów kontrolnych jest niewystarczająca, aby zapewnić właściwy przebieg destylacji.
W celu zapewnienia skuteczności środka przewidzianego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 944/2006 [2] należy zatem przedłużyć okres dostaw wina stołowego do gorzelni destylujących do dnia 28 lutego 2007 r., a okres dostaw alkoholu do agencji interwencyjnych do dnia 31 maja 2007 r.
Natomiast w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr) należy przedłużyć okres dostaw wina do gorzelni destylujących do dnia 15 września 2006 r., a okres dostaw alkoholu do agencji interwencyjnych do dnia 16 października 2006 r.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 944/2006.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 944/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do gorzelni najpóźniej dnia 28 lutego 2007 r. w odniesieniu do win stołowych oraz dnia 15 września 2006 r. w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 31 maja 2007 r. w odniesieniu do win stołowych oraz dnia 16 października 2006 r. w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr)." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1223/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów karmazyna w strefie NAFO 3M przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1224/2006
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1211/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1225/2006
z dnia 14 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1226/2006
z dnia 14 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 i rozporządzenie (WE) nr 1898/2005 w odniesieniu do przyjmowania do składowania masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oddanego do sprzedaży
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] stanowi, że masło pochodzące ze skupu interwencyjnego oddane do sprzedaży musiało zostać przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 2004 r.
(2) Zgodnie z art. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] masło pochodzące ze skupu interwencyjnego, nabyte na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w celu sprzedaży po obniżonych cenach, musiało być przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 2004 r.
(3) Uwzględniając sytuację na rynku masła i ilości masła w magazynach interwencyjnych, masło składowane przed dniem 1 stycznia 2005 r. powinno być wystawione do sprzedaży.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz (WE) nr 1898/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 datę " 1 stycznia 2004 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2005 r.".
Artykuł 2
W art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1898/2005 datę " 1 stycznia 2004 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2005 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1227/2006
z dnia 14 sierpnia 2006 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 700/88 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych produktów upraw kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z dniem 1 maja 2004 r. Cypr przystąpił do Wspólnoty.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia Protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [2], zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE [3], przewiduje stosowanie preferencyjnych warunków przywozu kwiatów pochodzących z Izraela od dnia 1 stycznia 2004 r.
(3) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia Protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4], zatwierdzone decyzją Rady 2003/914/WE [5], przewiduje stosowanie preferencyjnych warunków przywozu kwiatów pochodzących z Maroka od dnia 1 stycznia 2004 r.
(4) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy, dotyczące wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia Protokołów 1 i 2 do przejściowego Układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [6], zatwierdzone decyzją Rady 2005/4/WE [7], przewiduje stosowanie preferencyjnych warunków przywozu kwiatów pochodzących z Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy od dnia 1 stycznia 2005 r.
(5) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim dotyczące wzajemnych środków liberalizacji oraz zmiany Układu o stowarzyszeniu między WE a Jordanią, a także zastąpienia załączników I, II, III i IV oraz Protokołów 1 i 2 do tego Układu [8], zatwierdzone decyzją Rady 2006/67/WE [9], przewiduje stosowanie preferencyjnych warunków przywozu kwiatów pochodzących z Jordanii od dnia 1 stycznia 2006 r.
(6) Dlatego nie są już wymagane szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych produktów upraw kwiatowych pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 700/88 [10], jak również inne środki zarządzania.
(7) Rozporządzenie (EWG) nr 700/88 należy w związku z tym uchylić.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne opinią Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 700/88 zostaje uchylone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1228/2006
z dnia 14 sierpnia 2006 r.
zmieniające po raz 69. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i jednostek, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie.
(2) W dniu 2 sierpnia 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu rozporządzenie musi natychmiast wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1229/2006
z dnia 14 sierpnia 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1230/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1231/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do ceftiofuru oraz monoleinianu i trioleinianu polioksyetylenosorbitolu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i 3,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 uwzględniona jest obecnie substancja Ceftiofur w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek bydła i świń oraz mleka pochodzącego od bydła.
Wpis dotyczący substancji Ceftiofur w wymienionym załączniku należy uzupełnić o owce oraz rozszerzyć na wszystkie gatunki ssaków hodowanych w celu produkcji żywności w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka.
(3) W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 uwzględniona jest obecnie substancja monooleinian polioksyetylenosorbitolu w odniesieniu do wszystkich gatunków hodowanych w celu produkcji żywności.
Wpis dotyczący monooleinianu polioksyetylenosorbitolu w wymienionym załączniku należy zastąpić wpisem dotyczącym monooleinianu i trioleinianu polioksyetylenosorbitolu, obejmującym trioleinian polioksyetylenosorbitolu w odniesieniu do wszystkich gatunków zwierząt hodowanych w celu produkcji żywności.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(5) Należy przewidzieć odpowiedni okres poprzedzający stosowanie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić państwom członkowskim dostosowanie zezwoleń na wprowadzenie do obrotu omawianych weterynaryjnych produktów leczniczych, wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], które może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1232/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
otwierające oraz ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na mięso drobiowe przydzielonym Stanom Zjednoczonym Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [2], zatwierdzone decyzją Rady 2006/333/WE [3], przewiduje włączenie przydzielonego Stanom Zjednoczonym Ameryki kontyngentu taryfowego na przywóz 16665 ton drobiu.
(2) W celu zapewnienia regularnego przywozu ilości produktów objęte systemem przywozu powinny być rozłożone na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.
(3) Zarządzanie kontyngentem taryfowym powinno opierać się na pozwoleniach na przywóz.
W tym celu należy określić szczegółowe zasady składania wniosków oraz informacje, które muszą znaleźć się we wnioskach i w pozwoleniach.
Należy zastosować przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
(4) Ze względu na możliwe przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 2007 r., wskazane jest wyznaczenie innego okresu na składanie wniosków o wydanie pozwolenia na pierwszy kwartał 2007 r.
(5) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania kontyngentami taryfowymi wysokość zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz w ramach systemu powinna być ustalona na poziomie 50 EUR za 100 kg.
Z uwagi na ryzyko spekulacji związane z systemem w sektorze mięsa drobiowego należy ustanowić jasne warunki dostępu podmiotów gospodarczych.
(6) Należy również ustanowić przepisy dotyczące pozwoleń, które mają być wydawane po okresie przeznaczonym na rozpatrzenie, i w razie potrzeby należy zastosować współczynnik przydziału dla określenia ilości przyznanej w odniesieniu do każdego wniosku.
(7) W interesie podmiotów gospodarczych należy ustanowić przepisy dotyczące wycofania wniosków po ustaleniu współczynnika, który będzie stosowany.
(8) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na fakt, że pozwolenia mogą być wykorzystywane tylko w stosunku do produktów, które spełniają wymogi przepisów weterynaryjnych obowiązujących we Wspólnocie.
(9) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania systemami przywozu Komisja potrzebuje dokładnych informacji od państw członkowskich dotyczących faktycznie przywiezionych ilości.
W celu zapewnienia jasności, konieczne jest wykorzystanie jednolitego modelu powiadamiania o ilościach między państwami członkowskimi a Komisją.
(10) W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i w celu zapewnienia, że przywieziona ilość nie przekroczy ilości ustalonej w ramach tego systemu, nie należy stosować tolerancji przewidzianej w art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia.
(11) Na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r. podmioty gospodarcze zobowiązane są do złożenia wniosków o wydanie pozwolenia w ciągu piętnastu dni następujących po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Wskazane jest zatem przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywozowy kontyngent taryfowy przewidziany w załączniku I otwiera się co roku na produkty i na warunkach w nim ustanowionych.
Artykuł 2
Kontyngent taryfowy określony w załączniku I jest rozłożony w następujący sposób:
- 25 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 25 % w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia,
- 25 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca,
- 25 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca.
Artykuł 3
Wszelki przywóz do krajów Wspólnoty w ramach kontyngentu taryfowego określonego w art. 1 odbywa się za okazaniem pozwolenia na przywóz.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz przewidziane w art. 3 podlegają następującym zasadom:
a) wnioskodawcy o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosku muszą udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy państw członkowskich, że dokonały przywozu lub wywozu nie mniej niż 50 ton produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 2777/75 w każdym z dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym składany jest wniosek o pozwolenie;
b) wnioski o wydanie pozwolenia mogą obejmować kilka produktów oznaczonych różnymi kodami CN i pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki; w takich przypadkach w polu 16 należy wymienić wszystkie kody CN wraz z ich opisami w polu 15;
c) wnioski o pozwolenie muszą dotyczyć co najmniej jednej tony ale maksymalnie 10 % ilości dostępnych w okresie ustalonym w art. 2;
d) pole 8 wniosków o wydanie pozwolenia oraz pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia, a pozycję "tak" należy zaznaczyć w celu wskazania, że to wskazanie jest obowiązkowe;
e) wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia zawierają w polu 20 jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II;
f) w polu 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku III.
W drodze odstępstwa od lit. a) akapitu pierwszego, system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub gastronomicznych sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres określony w art. 2.
Jednakże w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r. wnioski o wydanie pozwolenia należy składać w ciągu pierwszych piętnastu dni następujących po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, natomiast w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o wydanie pozwolenia należy składać w ciągu pierwszych piętnastu dni stycznia 2007 r.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia należy składać właściwym organom państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany lub w którym ustanowił swoją siedzibę statutową.
Wnioski są akceptowane pod warunkiem, że wnioskodawca oświadczy na piśmie, iż nie składał i zobowiązuje się nie składać jakichkolwiek innych wniosków dotyczących tego samego okresu w odniesieniu do produktów z grupy określonej w załączniku I.
W przypadku złożenia przez wnioskodawcę więcej niż jednego wniosku żaden złożony przez niego wniosek nie zostanie przyjęty.
3.
Na wnioski o pozwolenia na przywóz wszystkich produktów określonych w załączniku I składa się zabezpieczenie w wysokości 50 EUR za 100 kilogramów produktu.
4.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję piątego dnia roboczego po zakończeniu okresu składania wniosków, o którym mowa w ust. 1, o wnioskach złożonych na każdy z produktów w określonej grupie.
Powiadomienia takie zawierają wykaz wnioskodawców oraz oświadczenie o ilościach danego produktu objętych wnioskiem.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku, wysyłane są w formie elektronicznej w dniu roboczym przewidzianym w akapicie pierwszym, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku IV w przypadkach, gdy nie złożono żadnych wniosków oraz zgodnie ze wzorami przedstawionymi w załącznikach IV i V w przypadkach, gdy wnioski zostały złożone.
5.
Komisja decyduje możliwie jak najszybciej o tym, jakie maksymalne ilości mogą zostać objęte wnioskami określonymi w art. 4.
Jeżeli ilości, których dotyczy wniosek o pozwolenie, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala współczynnik przydziału jako odsetek ilości dopuszczonych na podstawie złożonego wniosku.
6.
Podmioty gospodarcze mogą wycofać swoje wnioski o wydanie pozwolenia w ciągu 10 dni roboczych od opublikowania współczynnika przydziału w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w przypadku gdy zastosowanie tej stopy prowadzi do ustalenia ilości mniejszej niż 20 ton.
Państwa członkowskie informują o tym Komisję w ciągu pięciu dni następujących po wycofaniu wniosku o wydanie pozwolenia i niezwłocznie zwalniają zabezpieczenie.
7.
Komisja oblicza pozostałą ilość, która jest dodawana do ilości dostępnej w następnym kwartale tego samego okresu kontyngentowego.
8.
Pozwolenia wydawane są możliwie szybko po podjęciu decyzji przez Komisję.
9.
Pozwolenia mogą być stosowane tylko wobec produktów spełniających wszystkie wymogi weterynaryjne obowiązujące we Wspólnocie.
10.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym, o całkowitej ilości produktów oznaczonych kodem CN wprowadzonych do swobodnego obrotu na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku, wysyłane są zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku VI.
Artykuł 6
1. Do celów art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po zakończeniu ostatniego okresu roku określonego w art. 2, dla którego wydano pozwolenie.
2.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu.
Artykuł 7
Dostęp do kontyngentu taryfowego jest uwarunkowany przedstawieniem świadectwa pochodzenia wydanego przez właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki zgodnie z art. 55–65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5].
Pochodzenie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem ustala się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
Artykuł 8
Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 stosuje się, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej.
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilość przywieziona w ramach niniejszego rozporządzenia nie może przekraczać ilości wskazanej w polach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. Cyfra "0" zostaje odpowiednio wprowadzona do pola 19 pozwolenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1233/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
otwierające oraz ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na wieprzowinę przydzielonym Stanom Zjednoczonym Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2, art. 11 ust. 1 oraz art. 22 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [2], zatwierdzone decyzją Rady 2006/333/WE [3], przewiduje włączenie przydzielonego Stanom Zjednoczonym Ameryki kontyngentu taryfowego na przywóz 4722 ton wieprzowiny.
(2) W celu zapewnienia regularnego przywozu ilości produktów objęte systemem przywozu powinny być rozłożone na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.
(3) Zarządzanie kontyngentem taryfowym powinno opierać się na pozwoleniach na przywóz.
W tym celu należy określić szczegółowe zasady składania wniosków oraz informacje, które muszą znaleźć się we wnioskach i w pozwoleniach.
Należy zastosować przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], o ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
(4) Ze względu na możliwe przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 2007 r. wskazane jest wyznaczenie innego okresu na składanie wniosków o wydanie pozwolenia na pierwszy kwartał 2007 r.
(5) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania kontyngentami taryfowymi wysokość zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz w ramach systemu powinna być ustalona na poziomie 20 EUR za 100 kg.
Z uwagi na ryzyko spekulacji związane z systemem w sektorze wieprzowiny należy ustanowić jasne warunki dostępu podmiotów gospodarczych.
(6) Należy również ustanowić przepisy dotyczące pozwoleń, które mają być wydawane po okresie przeznaczonym na rozpatrzenie, i w razie potrzeby należy zastosować współczynnik przydziału dla określenia ilości przyznanej w odniesieniu do każdego wniosku.
(7) W interesie podmiotów gospodarczych należy ustanowić przepisy dotyczące wycofania wniosków po ustaleniu współczynnika, który będzie stosowany.
(8) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na fakt, że pozwolenia mogą być wykorzystywane tylko w stosunku do produktów, które spełniają wymogi przepisów weterynaryjnych obowiązujących we Wspólnocie.
(9) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania systemami przywozu Komisja potrzebuje dokładnych informacji od państw członkowskich dotyczących faktycznie przywiezionych ilości.
W celu zapewnienia jasności konieczne jest wykorzystanie jednolitego modelu powiadamiania o ilościach między państwami członkowskimi a Komisją.
(10) W drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i w celu zapewnienia, że przywieziona ilość nie przekroczy ilości ustalonej w ramach tego systemu, nie należy stosować tolerancji przewidzianej w art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia.
(11) Na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r. podmioty gospodarcze zobowiązane są do złożenia wniosków o wydanie pozwolenia w ciągu piętnastu dni następujących po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Wskazane jest zatem przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywozowy kontyngent taryfowy przewidziany w załączniku I otwiera się co roku na produkty i na warunkach w nim ustanowionych.
Artykuł 2
Kontyngent taryfowy przewidziany w załączniku I jest rozłożony w następujący sposób:
- 25 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 25 % w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia,
- 25 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca,
- 25 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca.
Artykuł 3
Wszelki przywóz do krajów Wspólnoty w ramach kontyngentu taryfowego określonego w art. 1 odbywa się za okazaniem pozwolenia na przywóz.
Artykuł 4
Pozwolenia na przywóz dla kontyngentów taryfowych przewidzianych w załączniku I podlegają następującym przepisom:
a) wnioskodawcy o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosku muszą udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy państw członkowskich, że prowadziły handel produktami z wieprzowiny z państwami trzecimi przez co najmniej 12 ostatnich miesięcy;
b) wnioski o wydanie pozwolenia mogą odnosić się jedynie do numeru porządkowego określonego w załączniku I oraz mogą obejmować kilka produktów oznaczonych różnymi kodami CN i pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki; w takich przypadkach w polu 16 należy wymienić wszystkie kody CN wraz z ich opisami w polu 15;
c) w odniesieniu do numeru porządkowego wnioski o wydanie pozwolenia muszą odnosić się do co najmniej 20 ton oraz maksymalnie do 20 % ilości dostępnej w okresie ustalonym w art. 2;
d) pole 8 wniosków o wydanie pozwolenia oraz pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia, a pozycję "tak" należy zaznaczyć w celu wskazania, że to wskazanie jest obowiązkowe;
e) wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia zawierają w polu 20 jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II;
f) w polu 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku III.
W drodze odstępstwa od lit. a) akapitu pierwszego system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub gastronomicznych sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym.
Artykuł 5
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia składa się w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego każdy okres wyszczególniony w art. 2.
Jednakże w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2006 r. wnioski o wydanie pozwolenia należy składać w ciągu pierwszych piętnastu dni następujących po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, natomiast w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o wydanie pozwolenia należy składać w ciągu pierwszych piętnastu dni stycznia 2007 r.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia są akceptowane pod warunkiem, że wnioskodawca oświadczy na piśmie, iż nie składał i zobowiązuje się nie składać jakichkolwiek innych wniosków dotyczących tego samego okresu w odniesieniu do produktów objętych numerem porządkowym określonym w załączniku I w państwie członkowskim, w którym jego wniosek został złożony lub w każdym innym państwie członkowskim.
W przypadku złożenia przez wnioskodawcę więcej niż jednego wniosku odnoszącego się do produktów objętych numerem porządkowym określonym w załączniku I żaden złożony przez niego wniosek nie zostanie przyjęty.
3.
Na wnioski o pozwolenia na przywóz wszystkich produktów określonych w załączniku I składa się zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów produktu.
4.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję trzeciego dnia roboczego następującego po zakończeniu okresu składania wniosków, o którym mowa w ust. 1, o wnioskach złożonych na każdy z produktów w określonej grupie.
Powiadomienia takie zawierają wykaz wnioskodawców oraz oświadczenie o ilościach danego produktu objętych wnioskiem.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku, wysyłane są w formie elektronicznej w dniu roboczym przewidzianym w akapicie pierwszym, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku IV, w przypadkach gdy nie złożono żadnych wniosków, oraz zgodnie ze wzorami przedstawionymi w załącznikach IV i V, w przypadkach gdy wnioski zostały złożone.
5.
Komisja decyduje możliwie jak najszybciej o tym, jakie maksymalne ilości mogą zostać objęte wnioskami określonymi w art. 4.
Jeżeli ilości, których dotyczy wniosek o pozwolenie, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala współczynnik przydziału jako odsetek ilości dopuszczonych na podstawie wniosku.
W przypadku gdy odsetek wynosi mniej niż 5 %, Komisja może odrzucić wszystkie wnioski, a odpowiadające im zabezpieczenia zostają niezwłocznie zwolnione.
6.
Podmioty gospodarcze mogą wycofać swoje wnioski o wydanie pozwolenia w ciągu 10 dni roboczych od opublikowania współczynnika przydziału w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w przypadku gdy zastosowanie tej stopy prowadzi do ustalenia ilości mniejszej niż 20 ton w odniesieniu do danego numeru porządkowego.
Państwa członkowskie informują o tym Komisję w ciągu pięciu dni następujących po wycofaniu wniosku o wydanie pozwolenia i niezwłocznie zwalniają zabezpieczenie.
7.
Komisja oblicza pozostałą ilość, która jest dodawana do ilości dostępnej w następnym kwartale tego samego okresu kontyngentowego.
8.
Pozwolenia wydawane są możliwie szybko po podjęciu decyzji przez Komisję.
9.
Pozwolenia mogą być stosowane tylko wobec produktów spełniających wszystkie wymogi weterynaryjne obowiązujące we Wspólnocie.
10.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym, o całkowitej ilości produktów oznaczonych kodem CN wprowadzonych do swobodnego obrotu na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku, wysyłane są zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku VI.
Artykuł 6
1. Do celów art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po zakończeniu ostatniego okresu roku określonego w art. 2, dla którego wydano pozwolenie.
2.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu.
Artykuł 7
Dostęp do kontyngentu taryfowego jest uwarunkowany przedstawieniem świadectwa pochodzenia wydanego przez właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki zgodnie z art. 55–65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5].
Pochodzenie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem ustala się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
Artykuł 8
Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 stosuje się, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej.
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilość przywieziona w ramach niniejszego rozporządzenia nie może przekraczać ilości wskazanej w polach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. Cyfra "0" zostaje odpowiednio wprowadzona do pola 19 pozwolenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1234/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2973/79 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny [2], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 360/2004 [3], nie przewiduje możliwości przeniesienia ilości niewykorzystanych w przypadku gdy ilości, dla których złożono wnioski o wydanie pozwolenia, są mniejsze od całkowitej ilości przeznaczonej do wywozu.
(2) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2973/79 z dnia 21 grudnia 1979 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim [4] przewiduje kontyngent roczny 5000 ton wołowiny i cielęciny świeżej, schłodzonej lub mrożonej przeznaczony do wywozu do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Przewiduje on również podział tego kontyngentu na cztery części w ilości 1250 ton dostępnych w kolejnych kwartałach, jak również możliwość przeniesienia kwartalnego ilości niewykorzystanych w danym kwartale.
(3) Z racji zmian wprowadzonych rozporządzeniem (WE) 360/2004 przepis dotyczący przenoszenia kwartalnego, przewidziany w art. 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) 2973/79, staje się nieaktualny i należy go usunąć.
(4) Ponadto ze względu na stopień wykorzystania wyżej wymienionego kontyngentu i zlikwidowanie możliwości przeniesienia kwartalnego nie ma dalej potrzeby utrzymywania obowiązku podziału wymienionego kontyngentu na cztery równe części.
Należy zatem również zlikwidować podział kwartalny dostępnych ilości.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2973/79.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2973/79 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
ustalające na rok gospodarczy 2006/2007 kwoty pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian suszonych winogron oraz pomocy do przesadzania winnic dotkniętych filokserą
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustanawia kryteria ustalania pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji suszonych winogron odmian sułtańskiej i Moscatel oraz rodzynek.
(2) Artykuł 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje możliwość rozróżniania kwoty pomocy w zależności od odmian winogron.
Przewiduje on także, że powyższa kwota może być również zróżnicowana w zależności od innych czynników, które mogą wpłynąć na plon.
W przypadku odmiany sułtańskiej należy zatem przewidzieć dodatkowe zróżnicowanie pomiędzy obszarami dotkniętymi filokserą oraz pozostałymi obszarami.
(3) Na rok gospodarczy 2005/2006 weryfikacja obszarów przeznaczonych pod uprawę winogron, o których mowa w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2201/96, nie wykazała przekroczenia maksymalnej gwarantowanej powierzchni ustalonej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych [2].
(4) Należy określić na rok gospodarczy 2006/2007 pomoc dla uprawy powyższych winogron.
(5) Należy również określić pomoc przyznawaną plantatorom, którzy przesadzają swoje winnice w celu zwalczania filoksery na warunkach przewidzianych w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na rok gospodarczy 2006/2007 pomoc dla uprawy, przewidziana w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, jest ustalona na:
a) 2603 EUR za hektar dla obszarów objętych uprawą winogron odmiany sułtańskiej, dotkniętych filokserą lub przesadzonych nie wcześniej niż pięć lat temu;
b) 3569 EUR za hektar dla pozostałych obszarów objętych uprawą winogron odmiany sułtańskiej;
c) 3391 EUR za hektar dla obszarów objętych uprawą rodzynek;
d) 969 EUR za hektar dla obszarów objętych uprawą winogron odmiany Moscatel.
2. Na rok gospodarczy 2006/2007 pomoc do przesadzania, przewidziana w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, jest ustalona na 3917 EUR za hektar.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1236/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1224/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1237/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
ustanawiające współczynnik przydziału stosowany w ramach subkontyngentu taryfowego III na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka, przewidziany przez rozporządzenie (WE) nr 2375/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 z dnia 27 grudnia 2002 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka pochodzącą z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 2988387 ton pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż jakość wysoka.
Kontyngent ten został podzielony na trzy subkontyngenty.
(2) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 ustalił wielkość subkontyngentu III (numer porządkowy 09.4125) na 597991 ton w okresie od 1 lipca do 30 września 2006 r.
(3) Ilości objęte wnioskami złożonymi do poniedziałku 14 sierpnia 2006 r. do godz. 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, przekraczają dostępne ilości. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości objętych wnioskami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach subkontyngentu III dla pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż jakość wysoka, złożony do poniedziałku 14 sierpnia 2006 r. do godz. 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) i przekazany Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, zostaje uwzględniony do wysokości 83,57528 % ilości objętych wnioskami.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1238/2006
z dnia 16 sierpnia 2006 r.
ustalające jednolity współczynnik przydziału, jaki należy zastosować w ramach kontyngentu taryfowego na pszenicę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 573/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 573/2003 z dnia 28 marca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/18/WE w odniesieniu do koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Rumunii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 573/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 230000 ton pszenicy (numer porządkowy 09.4766) na rok gospodarczy 2006/2007.
(2) Ilości wnioskowane w poniedziałek, 14 sierpnia 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie jednolitego współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz pszenicy w ramach kontyngentu "Rumunia", złożony i przekazany Komisji w poniedziałek, 14 sierpnia 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 1,744760634 % wnioskowanych ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1240/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 902/2006 w odniesieniu do dostępnej ilości, dla której na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. mogą być składane wnioski o pozwolenie na przywóz dotyczące niektórych produktów z wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym w sektorze wieprzowiny [2], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Porozumieniem w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [3], zatwierdzonym decyzją Rady 2006/333/WE [4], zmieniono ilości przewidziane w ramach kontyngentów w rozporządzeniu (WE) nr 1458/2003.
(2) Należy zatem zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 902/2006 z dnia 19 czerwca 2006 r. określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów w sektorze wieprzowiny w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2006 r. [5] i dostosować dostępne ilości na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. proporcjonalnie do ilości ustalonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1458/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 902/2006 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1241/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 929/2006 w odniesieniu do dostępnej ilości, dla której na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. mogą być składane wnioski o pozwolenie na przywóz dotyczące niektórych przetworów z mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego i albuminy [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Porozumieniem w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [3], zatwierdzonym decyzją Rady 2006/333/WE [4], zmieniono ilości przewidziane w ramach kontyngentów w rozporządzeniu (WE) nr 1251/96.
(2) Należy zatem zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 929/2006 z dnia 22 czerwca 2006 r. określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego w ramach rozporządzeń (WE) nr 593/2004 i (WE) nr 1251/96 [5] i dostosować dostępne ilości na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r., proporcjonalnie do ilości ustalonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1251/96,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 929/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1242/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 w sprawie zasad stosowania dodatkowych ceł w przywozie owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, w szczególności jego art. 33 ust. 1, jasno określa warunki, które muszą zostać spełnione, jeśli Komisja ma nałożyć dodatkowe cła przywozowe. Ze względu na jasność i pewność prawną należy zatem użyć tego samego sformułowania w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych ceł w przywozie owoców i warzyw [2].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1555/96 przewiduje nadzór przywozu produktów wymienionych w Załączniku do wspomnianego rozporządzenia. Nadzór ten przeprowadza się zgodnie z zasadami określonymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(3) Do celów art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4] zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych i w świetle najnowszych dostępnych danych na lata 2003, 2004 i 2005, należy odpowiednio dostosować wartości progowe dla dodatkowych opłat celnych za jabłka.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. świeżych owoców i warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1555/96 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Jeżeli okaże się, że dla jednego z produktów i dla jednego z okresów wymienionych w Załączniku ilość wprowadzona do swobodnego obrotu przekracza odpowiednią wielkość progową, Komisja nałoży dodatkowe cło, chyba że jest mało prawdopodobne, by przywóz taki doprowadził do zaburzeń na rynku Wspólnoty lub skutki byłyby nieproporcjonalne do zamierzonego celu.".
Artykuł 2
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem ujętym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1243/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 858/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do brzoskwi mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla brzoskwi wywiezionych po dniu 17 sierpnia 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do brzoskwi wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 858/2006, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 17 sierpnia i przed dniem 1 listopada 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1244/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 28 lipca 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1151/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1151/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1151/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1245/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/2006 ustalające refundacje wywozowe do syropu i niektórych innych produktów cukrowniczych wywożonych bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 11 sierpnia 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1143/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1143/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1143/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1246/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1213/2006 ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego wywożonego bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 11 sierpnia 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1213/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1213/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1213/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1247/2006
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 1248/2006
z dnia 7 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 183,
po konsultacji z Parlamentem Europejskim, Radą, Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Trybunałem Obrachunkowym, Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Komitetem Regionów, Rzecznikiem Praw Obywatelskich i Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nałożony na Komisję obowiązek powiadomienia władzy budżetowej do 15 kwietnia o anulowaniu środków przeniesionych na dany rok, które nie zostały przyznane do dnia 31 marca, okazał się zbyt trudny do spełnienia, dlatego termin powinien zostać przedłużony o dwa tygodnie, do dnia 30 kwietnia.
(2) Należy sprecyzować, że w przypadku zastosowania systemu podziału środków tymczasowych na dwanaście części za całkowite środki przyznane na poprzedni rok budżetowy uważa się wartość środków przeznaczonych na ten rok budżetowy po skorygowaniu o przesunięcia dokonane w trakcie tego roku budżetowego.
(3) Należy wyjaśnić, że zasady dotyczące kursów wymiany euro na inne waluty, określone w art. 7 i 8 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 [2], odnoszą się wyłącznie do przeliczeń dokonywanych przez intendentów, nie zaś do przeliczeń dokonywanych przez wykonawców zamówień lub beneficjentów na podstawie szczególnych zasad uzgodnionych w zamówieniach lub umowach na dotacje.
Dla usprawnienia procedury księgowy Komisji powinien posiadać upoważnienie do ustalania miesięcznego kursu księgowego euro, używanego do celów związanych z rachunkowością.
Ponadto w celu zapewnienia przejrzystości i równego traktowania urzędników wspólnotowych należy ustanowić szczegółowy przepis dotyczący kursów wymiany stosowanych do rozliczania wydatków poniesionych przez pracowników w walucie innej niż euro.
(4) Jeżeli chodzi o zasadę należytego zarządzania finansami, należy wyjaśnić treść oceny ex ante, natomiast zakres ocen ex ante, przejściowej i ex post należy lepiej ukierunkować, mając na względzie zasadę proporcjonalności.
W ocenach powinno w ten sposób nastąpić przeorientowanie priorytetów, tak by skupiały się one na wnioskach, które wpływają na działalność gospodarczą i/lub obywateli oraz obejmowały projekty pilotażowe i działania przygotowawcze, których realizacja będzie kontynuowana w przyszłości.
Ponadto należy zapewnić komplementarność, jeżeli projekty lub działania podlegają już ocenie (na przykład zadania realizowane wspólnie przez Komisję i państwa członkowskie).
(5) Urząd intendenta odpowiedzialny za weryfikację ex ante procesu zatwierdzania wydatków może dla celów takiej weryfikacji uznać, że kilka podobnych transakcji indywidualnych związanych z rutynowymi wydatkami personalnymi, takimi jak: wynagrodzenia, emerytury, zwrot kosztów podróży służbowych i kosztów leczenia, stanowi pojedynczą operację.
W takim przypadku właściwy intendent powinien zgodnie z dokonaną przez siebie oceną ryzyka przeprowadzić odpowiednią weryfikację ex post.
(6) Wskazane jest, aby w sprawozdaniach z procedur negocjacyjnych uwzględniać jedynie takie przypadki, które stanowią odstępstwo od normalnych procedur przetargowych.
(7) Od dnia 1 stycznia 2005 r. w następstwie wprowadzenia rachunkowości memoriałowej dane rachunkowe dostępne są w każdej chwili w systemie komputerowym. Od tego czasu logiczniejszym i szybszym rozwiązaniem jest sporządzanie zestawienia obrotów i sald z dniem zakończenia obowiązków przez księgowego.
Jeśli zakończy on swoje obowiązki dnia 31 grudnia, zestawienie obrotów i sald można przygotować tego samego dnia, nie czekając na zamknięcie rachunków tymczasowych.
(8) Aby księgowy mógł skutecznie wykonywać swoje obowiązki w zakresie zarządzania finansami, powinien posiadać upoważnienie do przekazania instytucjom finansowym, w których otworzył rachunki, nazwisk i wzorów podpisów urzędników uprawnionych do sygnowania operacji bankowych.
(9) Należy zwiększyć maksymalną kwotę, jaką może wypłacić administrator środków zaliczkowych, z 30000 EUR do 60000 EUR, kiedy wypłata przy wykorzystaniu procedur budżetowych jest fizycznie niemożliwa lub mniej skuteczna.
(10) W świetle art. 21a Regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich intendent delegowany lub subdelegowany powinien mieć prawo niezastosowania się do wcześniej potwierdzonej instrukcji, jeżeli jest ona w sposób oczywisty niezgodna z prawem.
(11) Biorąc pod uwagę fakt, że role intendenta i księgowego w procedurze windykacji przez potrącenie wzajemnie się uzupełniają, jest uzasadnione, by konsultowali się oni ze sobą przed dokonaniem odpowiednich potrąceń.
(12) W przypadku gdy dłużnik jest organem krajowym lub jedną z jego jednostek administracyjnych, w celu uwzględnienie procedur obowiązujących na szczeblu krajowym księgowy powinien poinformować zainteresowane państwa członkowskie przynajmniej 10 dni roboczych przed zamiarem windykacji przez potrącenie.
W porozumieniu z państwem członkowskim lub zainteresowaną jednostką administracyjną księgowy powinien jednak mieć możliwość przystąpienia do windykacji przez potrącenie przed tym terminem.
(13) W przypadku gdy spłata zadłużenia następuje przed terminem, nie nalicza się odsetek za zwłokę (okres karencji), a windykacja przez potrącenie przed tym terminem powinna ograniczać się do przypadków, w których księgowy ma uzasadnione powody, aby sądzić, że zagrożony jest interes finansowy Wspólnot.
(14) W celu ochrony interesów finansowych Wspólnot gwarancje bankowe, które zabezpieczają roszczenie Wspólnoty do czasu rozstrzygnięcia postępowania odwoławczego w sprawie grzywny, powinny być całkowicie niezależne od zobowiązań wynikających z umowy.
(15) Należy dokładniej określić treść decyzji w sprawie finansowania.
Należy dokładnie zdefiniować pojęcie "istotnych składników" działania powodującego wydatki z budżetu w kontekście dotacji i zamówień publicznych.
Ponadto wyjaśnić należy, że program pracy, o którym mowa w art. 110 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, nazywanego dalej "rozporządzeniem finansowym", może stanowić decyzję w sprawie finansowania, pod warunkiem że zapewnia on dostatecznie szczegółową podstawę działań.
(16) W wyniku zaciągnięcia globalnego zobowiązania budżetowego każdy intendent – a nie tylko intendent delegowany – może ponosić odpowiedzialność za zobowiązania prawne służące realizacji takich zobowiązań globalnych.
(17) Terminy płatności w ramach zamówień i umów na dotacje, które uzależnione są od zatwierdzenia sprawozdania lub poświadczenia, należy ustalić na nowo, tak by realizacja płatności faktycznie odbywała się na podstawie zatwierdzonych sprawozdań lub zaświadczeń.
Ponadto termin zatwierdzenia sprawozdań dotyczących umów na dotacje, które przewidują działania szczególnie trudne w ocenie, powinien odpowiadać terminom obowiązującym obecnie dla złożonych umów na usługi.
(18) Nie zmieniając obowiązujących terminów i nie naruszając praw beneficjentów, w celu uproszczenia procedur właściwy intendent powinien móc również podjąć decyzję, że zatwierdzenie sprawozdania lub poświadczenia oraz dokonanie płatności możliwe są w jednym terminie.
(19) Progi dla umów o niskiej wartości, zawartych przed 1994 r., należy zaktualizować i podnieść odpowiednio z 50000 EUR do 60000 EUR oraz z 13800 EUR do 25000 EUR.
Należy ponadto uściślić, że wszelkie zamówienia o wartości mniejszej lub równej 60000 EUR mogą być udzielane na podstawie procedury negocjacyjnej.
(20) Ponadto zasady wykonawcze powinny dokładniej określić procedurę obowiązującą dla niektórych rodzajów zamówień na usługi z dziedziny badań naukowych i rozwoju oraz niektórych rodzajów zamówień na usługi nadawcze, nieobjętych zakresem dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [3].
W świetle zasady przejrzystości zamówień tych można udzielać na podstawie procedury negocjacyjnej po wcześniejszym opublikowaniu ogłoszenia o przetargu.
(21) W celu dalszego uproszczenia zarządzania procedurami przyznawania zamówień podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość uczestniczenia w procedurze przyznawania zamówień na podstawie honorowego oświadczenia, że nie dotyczy ich żadna z okoliczności stanowiących podstawę wykluczenia z takiej procedury; nie dotyczy to procedury ograniczonej, dialogu konkurencyjnego oraz procedury negocjacyjnej po publikacji ogłoszenia o zamówieniu, gdy instytucja zamawiająca ogranicza liczbę kandydatów zaproszonych do negocjacji lub do złożenia ofert.
Jednak zgodnie z przepisami dyrektywy 2004/18/WE oraz aby lepiej chronić interesy finansowe Wspólnot, w przypadku umów objętych dyrektywą 2004/18/WE oraz o dużej wartości, należących do obszaru działań zewnętrznych, podmiot gospodarczy, któremu ma być przyznane zamówienie, powinien być zobowiązany do przedstawienia dowodów potwierdzających jego pierwotne oświadczenie.
Ilekroć kandydat lub oferent zobowiązany jest do przedstawienia dowodów, instytucja zamawiająca powinna wziąć pod uwagę dowody przedstawione przez danego kandydata lub oferenta w trakcie innej procedury przyznawania zamówień wszczętej przez tę samą instytucję zamawiającą, pod warunkiem jednak, że od daty wystawienia stosownych dokumentów nie upłynął więcej niż jeden rok i że są one nadal ważne.
(22) W obszarze działań zewnętrznych powinna poprawić się skuteczność konkurencyjnej procedury negocjacyjnej, natomiast procedura negocjacyjna powinna być dopuszczalna w przypadku dwukrotnego niepowodzenia w zastosowaniu konkurencyjnej procedury negocjacyjnej oraz w przypadku pojedynczego niepowodzenia, gdy konkurencyjna procedura negocjacyjna następuje po nieudanym wykorzystaniu umowy ramowej.
Możliwość zniesienia wymogu udokumentowania możliwości technicznych i gospodarczych powinna być dopuszczalna w zakresie ograniczonym progami obowiązującymi w danej dziedzinie polityki dla poszczególnych rodzajów zamówień.
W takim przypadku właściwy intendent powinien mieć również możliwość uzasadnienia swojego wyboru.
Komitet oceniający lub instytucja zamawiająca powinny mieć możność zwrócenia się do kandydatów lub oferentów z prośbą o dostarczenie dodatkowych dokumentów lub wyjaśnień, tak jak ma to miejsce w przypadku zamówień udzielanych samodzielnie przez instytucje.
(23) W obszarze działań zewnętrznych należy również uprościć ramy prawne zamówień publicznych tam, gdzie regulują one kwestię publikacji wstępnych ogłoszeń informacyjnych na temat międzynarodowych zaproszeń do składania ofert, oraz kwestię wymogu przedstawienia gwarancji.
Wstępne ogłoszenie informacyjne powinno zostać opublikowane jak najszybciej, niekoniecznie jednak przed dniem 31 stycznia.
Ponadto gwarancji dobrego wykonania należy wymagać jedynie w przypadku zamówień o dużej wartości, a intendent powinien, w zależności od przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka, mieć możliwość zniesienia wymogu udzielania gwarancji, w przypadku gdy adresatem prefinansowania jest instytucja publiczna.
(24) W celu ograniczenia obciążenia administracyjnego przy udzielaniu dotacji należy przyjąć, że w decyzji o przyznaniu dotacji możliwe jest uzasadnienie pozycji monopolistycznej beneficjenta, wynikającej z mocy prawa lub faktycznie występującej.
(25) Wymóg załączania do wniosku zaświadczenia o kontroli zewnętrznej powinien dotyczyć wyłącznie wniosków o dotacje opiewających na kwotę równą lub wyższą niż 500000 EUR w przypadku działań i równą lub wyższą niż 100000 EUR w przypadku dotacji operacyjnych.
(26) Gdy jest to stosowne lub konieczne, należy ułatwić beneficjentom możliwość współfinansowania w formie rzeczowej, a do instytucji działających w ogólnym interesie europejskim, objętych dotacjami operacyjnymi, powinny być zaliczone instytucje europejskie zaangażowane w promowanie obywatelstwa europejskiego i innowacji.
(27) Wnioskodawcy powinni zostać możliwie jak najszybciej zawiadomieni o odrzuceniu ich wniosku.
(28) W przypadku dotacji operacyjnych udzielanych instytucjom, które działają w ogólnym interesie europejskim, zastosowanie zasady braku zysku powinno się ograniczać do takiego odsetka współfinansowania, jaki odpowiada wkładowi finansowemu Wspólnoty do danego budżetu operacyjnego, tak aby uwzględnić prawa innych organów publicznych wnoszących udział finansowy, które to organy same są zobowiązane do odzyskania określonego odsetka zysków odpowiadającego ich wkładowi.
Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi nie należy brać pod uwagę udziału procentowego, jaki stanowią w budżecie operacyjnym wkłady rzeczowe.
(29) Aby chronić interesy finansowe Wspólnot, wymóg gwarancji na prefinansowanie powinien mieć zastosowanie w każdym przypadku gdy przekracza ono 80 % całkowitej kwoty dotacji i 60000 EUR.
(30) W przypadku gdy prefinansowanie jest podzielone i gdy wykorzystanie wszelkiego wcześniejszego prefinansowania jest poniżej 70 %, nowe prefinansowanie powinno być możliwe, przy czym kwota nowej płatności powinna zostać zmniejszona o niewykorzystane kwoty poprzedniej płatności.
(31) Należy sprecyzować, że w przypadku instytucji publicznych załączane do wniosków o dotacje lub do wniosków o płatność sprawozdania z kontroli zewnętrznej lub poświadczenia mogą zostać sporządzone przez właściwego i niezależnego urzędnika publicznego.
(32) Po tym, jak w grudniu 2004 r. księgowy Komisji zgodnie z art. 133 rozporządzenia finansowego przyjął zasady i metody rachunkowości oraz ujednolicony plan kont, należy uaktualnić tytuł poświęcony prezentacji sprawozdań, tak by usunąć z niego przepisy, które nie są już konieczne.
(33) Aby uwzględnić decyzję 2005/118/WE Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich ustanawiającą Europejską Szkołę Administracji [4], wykaz europejskich urzędów należy uzupełnić tak, by uwzględniał fakt, że Europejska Szkoła Administracji jest połączona administracyjnie z Biurem Doboru Kadr Wspólnot Europejskich.
(34) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2342/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 3 akapit drugi wyrazy: "15 kwietnia" zastępuje się wyrazami "30 kwietnia";
2) dodaje się art. 6a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 6a
Dwunaste części środków tymczasowych(art. 13 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
Za całkowite środki przyznane na poprzedni rok budżetowy, o których mowa w art. 13 ust. 2 rozporządzenia finansowego, należy uznawać środki na ten rok budżetowy, o których mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, po skorygowaniu o przesunięcia dokonane w ciągu tego roku budżetowego.";
3) artykuły 7 i 8 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 7
Kurs przeliczenia między euro a innymi walutami(art. 16 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, wynikających ze stosowania regulacji sektorowych, przeliczenie między euro a inną walutą jest dokonywane przez właściwego intendenta przy wykorzystaniu dziennego kursu wymiany euro, publikowanego w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
W przypadku gdy przeliczenia między euro a innymi walutami dokonują wykonawcy lub beneficjenci, zastosowanie mają szczególne uzgodnienia dotyczące przeliczenia określone w warunkach zamówienia, umowach w sprawie dotacji lub umowach w sprawie finansowania.
2.
Jeżeli dzienny kurs wymiany euro nie jest opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w odniesieniu do danej waluty, właściwy intendent wykorzystuje kurs księgowy określony w ust. 3.
3.
Do celów związanych z prowadzeniem kont, o których mowa w art. 132–137 rozporządzenia finansowego oraz z zastrzeżeniem art. 213 niniejszego rozporządzenia, przeliczanie euro na inną walutę odbywa się za pomocą miesięcznego kursu księgowego wymiany euro.
Kurs księgowy ustalany jest przez księgowego Komisji przy wykorzystaniu wszelkich źródeł informacji, jakie uzna on za wiarygodne, na podstawie kursu na przedostatni dzień roboczy miesiąca poprzedzającego miesiąc, dla którego dokonuje się ustalenia.
Artykuł 8
Kurs, który ma być wykorzystany do przeliczenia między euro a innymi walutami(art. 16 rozporządzenia finansowego)
1.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych wynikających ze stosowania regulacji sektorowych lub ze szczególnych umów dotyczących zamówień publicznych, umów na dotacje lub umów w sprawie finansowania, przy przeliczeniu euro na inne waluty właściwy intendent stosuje kurs obowiązujący w dniu, w którym departament zatwierdzający wystawił zlecenie płatnicze lub zlecenie windykacji.
2.
W przypadku kont zaliczkowych w euro kurs stosowany do przeliczania euro na inne waluty ustala się według dnia, w którym bank dokonuje płatności.
3.
W przypadku operacji prowadzonych w walutach krajowych przy wykorzystaniu kont zaliczkowych, jak określono w art. 16 rozporządzenia finansowego, przy przeliczaniu euro na inne waluty stosuje się kurs obowiązujący w miesiącu, w którym dokonuje się wydatków z danego konta zaliczkowego.
4.
W celu zwrotu wydatków ryczałtowych lub wydatków wynikających z regulaminu pracowniczego urzędników oraz warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej "regulaminem pracowniczym"), których pułap jest ustalony i które wypłacane są w walucie innej niż euro, należy przyjąć kurs obowiązujący w dniu powstania należności.";
4) artykuł 21 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 21
Ocena(art. 27 rozporządzenia finansowego)
1.
Wszystkie wnioski dotyczące programów i działań pociągających za sobą wydatki z budżetu są przedmiotem oceny ex ante, w której uwzględnia się:
a) potrzebę, która ma być spełniona w krótkim lub długim terminie;
b) wartość dodaną wynikającą z zaangażowania wspólnotowego;
c) cele do osiągnięcia;
d) dostępne warianty polityczne, łącznie z towarzyszącym im ryzykiem;
e) oczekiwane wyniki i skutki, szczególnie skutki gospodarcze i społeczne oraz wpływ na środowisko, jak również wskaźniki oraz ustalenia dotyczące oceny potrzebne do ich zmierzenia;
f) najodpowiedniejszą metodę realizacji wybranego(-ych) wariantu(-ów);
g) spójność wewnętrzną proponowanego programu lub działania i jego związek z innymi instrumentami;
h) wielkość środków, zasoby ludzkie i inne przeznaczone na ten cel wydatki administracyjne, z należytym uwzględnieniem zasady gospodarności;
i) doświadczenia zebrane z podobnych sytuacji w przeszłości.
2.
Wnioski takie zawierają ustalenia dotyczące nadzoru, sprawozdawczości i oceny, w których uwzględnia się zakres odpowiedzialności na wszystkich szczeblach rządu zaangażowanych w realizację proponowanego programu lub działania.
3.
Wszystkie programy i działania, w tym projekty pilotażowe i działania przygotowawcze, w przypadku których uruchomione zasoby przekraczają 5000000 EUR, są przedmiotem oceny przejściowej i/lub oceny ex post w zakresie przydzielonych zasobów ludzkich i finansowych oraz uzyskanych wyników w celu sprawdzenia ich zgodności z ustalonymi celami, w tym:
a) wyniki uzyskane przy realizacji wieloletniego programu są okresowo poddawane ocenie zgodnie z harmonogramem, co umożliwia uwzględnienie wyników tej oceny przy każdej decyzji w sprawie przedłużenia, modyfikacji lub zawieszenia programu;
b) działania finansowane na zasadach rocznych poddawane są ocenie co najmniej raz na sześć lat.
Przepisów akapitu pierwszego lit. a) i b) nie stosuje się do tych projektów lub działań, w odniesieniu do których wymóg określony w wyżej wymienionych przepisach może zostać spełniony za sprawą sprawozdań końcowych przesyłanych przez organy realizujące działanie.
4.
Oceny, o których mowa w ust. 1 i 3, muszą być proporcjonalne w stosunku do uruchomionych zasobów i oddziaływania danego programu czy działania.";
5) w art. 45 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Właściwy intendent może być wspomagany w wykonywaniu swoich obowiązków przez osoby wymienione w regulaminie pracowniczym (dalej zwane "personelem"), którym powierza on w ramach swoich kompetencji realizację niektórych operacji wymaganych do wykonania budżetu i przedstawienia informacji dotyczących finansów i zarządzania.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Każda instytucja powiadamia władzę budżetową za każdym razem, gdy intendent delegowany podejmuje obowiązki, zmienia ich zakres lub kończy ich pełnienie.";
6) w art. 47 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 dodaje się akapity w następującym brzmieniu:
"Właściwy intendent może uznać dla celów weryfikacji ex ante, że kilka podobnych transakcji indywidualnych związanych z rutynowymi wydatkami na wynagrodzenia, emerytury, zwrot kosztów wyjazdów służbowych i kosztów leczenia, stanowi pojedynczą operację.
W przypadku, o którym mowa w akapicie drugim, właściwy intendent zgodnie z art. 4 przeprowadza odpowiednią weryfikację ex post na podstawie dokonanej przez siebie oceny ryzyka.";
b) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Członkowie personelu odpowiadający za weryfikacje, o których mowa w ust. 2 i 4, są innymi osobami niż członkowie personelu wykonujący zadania w zakresie wszczęcia operacji, o którym mowa w ust. 1, i nie są podwładnymi tych ostatnich.";
7) w art. 54 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Intendenci delegowani rejestrują w odniesieniu do każdego roku budżetowego umowy zawarte w ramach procedur negocjacyjnych, określonych w art. 126 ust. 1 lit. a)–g), 127 ust. 1 lit. a)–d), 242, 244 i 246.";
8) artykuł 56 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 56
Zakończenie pełnienia obowiązków przez księgowego(art. 61 rozporządzenia finansowego)
1.
Zestawienie obrotów i sald sporządza się natychmiast po zakończeniu pełnienia obowiązków przez księgowego.
2.
Księgowy kończący pełnienie swych obowiązków lub – w przypadku gdy jest to niemożliwe – urzędnik z tego samego departamentu przekazuje zestawienie obrotów i sald wraz z protokołem przekazania obowiązków nowemu księgowemu.
Nowy księgowy podpisuje przyjęcie zastawienia obrotów i sald w ciągu miesiąca od daty jego przekazania, mając prawo do zgłoszenia zastrzeżeń.
Protokół przekazania obowiązków zawiera również wyniki zestawienia obrotów i sald oraz wszelkie zastrzeżenia.
3.
Każda instytucja powiadamia władzę budżetową o wyznaczeniu lub zakończeniu pełnienia obowiązków przez księgowego.";
9) w art. 60 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"W tym celu księgowy każdej instytucji przekazuje wszystkim instytucjom finansowym, w których dana instytucja otworzyła rachunek, nazwiska i wzory podpisów upoważnionych członków personelu.";
10) w art. 64 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 64Akta dotyczące osób prawnych(art. 61 rozporządzenia finansowego)";
b) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Księgowy może dokonywać płatności przelewem bankowym, wyłącznie jeżeli szczegółowe dane rachunku bankowego płatnika oraz informacje potwierdzające tożsamość płatnika, czy też modyfikacja takich danych zostały uprzednio zamieszczone przez instytucję we wspólnych aktach.
Wszelkie zamieszczane w aktach szczegółowe dane prawne oraz dane rachunku bankowego płatnika lub modyfikacja tych szczegółowych danych potwierdzone są w dokumencie uzupełniającym, którego formę określa księgowy Komisji.";
c) w ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Intendenci sprawdzają, czy szczegółowe dane prawne oraz dane rachunku bankowego przekazane przez płatnika zachowują ważność przez cały czas obowiązywania umowy w sprawie finansowania, zamówienia lub umowy na dotacje zawartej z beneficjentem.";
11) w art. 66 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Administrator środków zaliczkowych może tymczasowo uznawać i dokonywać płatności wydatków na podstawie szczegółowych zasad określonych w instrukcjach przekazanych przez właściwego intendenta.
Instrukcje takie powinny określać zasady i warunki wstępnego zatwierdzenia i realizacji płatności oraz, gdzie to stosowne, warunki składania podpisu pod zobowiązaniami prawnymi w rozumieniu art. 94 ust. 1 lit. e).";
12) w art. 67 ust. 2, akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Maksymalna kwota, jaką może wypłacić administrator środków zaliczkowych, w przypadku gdy dokonanie płatności w ramach procedur budżetowych jest fizycznie niemożliwe lub nieskuteczne, nie przekracza dla żadnej pozycji wydatków 60000 EUR.";
13) w art. 68 pierwsze dwa zdania otrzymują następujące brzmienie:
"Administratorzy środków zaliczkowych wybierani są spośród urzędników, a w razie potrzeby i wyłącznie w należycie uzasadnionych przypadkach – spośród innych członków personelu.";
14) w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Deklaracje w sprawie tych rachunków są dostępne w każdym momencie dla właściwego intendenta. Administrator środków zaliczkowych sporządza natomiast co najmniej raz w miesiącu wykaz transakcji i wysyła go w następnym miesiącu wraz z dokumentami towarzyszącymi właściwemu intendentowi w celu rozliczenia operacji zaliczkowych.";
b) w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Księgowy przeprowadza samodzielnie kontrole lub zleca ich przeprowadzenie specjalne do tego celu uprawnionemu członkowi personelu z jego własnego departamentu lub z departamentu zajmującego się zatwierdzaniem wydatków. Kontrole takie muszą z zasady być wykonywane na miejscu i bez uprzedzenia, aby zweryfikować istnienie środków finansowych, przydzielonych administratorom środków zaliczkowych i prowadzenie ksiąg rachunkowych oraz aby sprawdzić, czy transakcje zaliczkowe są rozliczane w ustalonym terminie.";
15) w art. 73 ust. 1, zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeżeli instrukcje są potwierdzone pisemnie, a potwierdzenie takie przychodzi w odpowiednim czasie i jest wystarczająco jasne, w taki sposób, że odnosi się wyraźnie do punktów, które intendent delegowany lub subdelegowany zakwestionował, intendent nie może ponosić odpowiedzialności z tytułu wykonania takich instrukcji. Musi on wykonać takie instrukcje, chyba że są one w sposób oczywisty niezgodne z prawem lub stanowią naruszenie norm bezpieczeństwa.";
16) w art. 78 ust. 3, lit. b)–e) otrzymują następujące brzmienie:
"b) jeżeli spłata zadłużenia następuje przed określonym terminem, nie nalicza się odsetek za zwłokę;
c) w przypadku niedokonania spłaty w terminie, o którym mowa w lit. b), dług obciążony jest odsetkami w wysokości określonej w art. 86, bez uszczerbku dla wszelkich mających zastosowanie przepisów szczególnych;
d) w przypadku niedokonania spłaty w terminie, o którym mowa w lit. b), instytucja dokonuje windykacji przez potrącenie lub wyegzekwowanie wszelkich uprzednio złożonych gwarancji;
e) księgowy może po uprzednim zawiadomieniu dłużnika o przyczynach i terminie windykacji przez potrącenie dokonać takiej windykacji przed upływem terminu, o którym mowa w lit. b), jeśli jest to konieczne do ochrony interesów finansowych Wspólnot i gdy ma on uzasadnione powody, aby przypuszczać, że kwota należna Komisji zostałaby w przeciwnym razie utracona;";
17) w art. 81 ust. 1, lit. f) otrzymuje następujące brzmienie:
"f) termin, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b);";
18) artykuł 83 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 83
Windykacja przez potrącenie(art. 73 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy dłużnik posiada również roszczenie względem Wspólnot, które jest potwierdzone, opiewa na ustaloną kwotę i jest wymagalne, a także odnosi się sumy określonej w zleceniu płatności, księgowy po upływie terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b), dokonuje windykacji ustalonych kwot wierzytelności przez potrącenie.
W wyjątkowych okolicznościach księgowy dokonuje windykacji przez potrącenie przed upływem terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b), jeśli jest to konieczne do ochrony interesów finansowych Wspólnot i gdy ma on uzasadnione powody, aby przypuszczać, że kwota należna Komisji zostałaby w przeciwnym razie utracona.
2.
Każdorazowo przed dokonaniem tego rodzaju windykacji zgodnie z ust. 1 księgowy konsultuje się z właściwym intendentem oraz informuje o tym zainteresowanych dłużników.
W przypadku gdy dłużnik jest organem krajowym lub jedną z jego jednostek administracyjnych, księgowy informuje zainteresowane państwo członkowskie o zamiarze windykacji przez potrącenie z przynajmniej 10-dniowym wyprzedzeniem.
W porozumieniu z państwem członkowskim lub zainteresowaną jednostką administracyjną księgowy może jednak przystąpić do windykacji przed upływem tego terminu.
3.
Potrącenie, o którym mowa w ust. 1, musi mieć taki sam skutek, jak płatność, zapewniając w stosownych przypadkach Wspólnotom kwotę zadłużenia wraz z należnymi odsetkami.";
19) w art. 84 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla art. 83, jeżeli nie dokonano windykacji pełnej kwoty w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b), określonym w nocie debetowej, księgowy powiadamia właściwego intendenta oraz bezzwłocznie wszczyna procedurę mającą na celu windykację przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych prawnie sposobów, w tym przez wyegzekwowanie w stosownych przypadkach wszelkich uprzednio złożonych gwarancji.";
20) w art. 85 akapit pierwszy, lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) dłużnik zobowiązuje się zapłacić odsetki według stopy określonej w art. 86 za cały przyznany dodatkowo okres, począwszy od terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b);";
21) dodaje się art. 85a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 85a
Windykacja grzywien, okresowych kar pieniężnych i innych kar(art. 73 i 74 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku wniesienia do sądu wspólnotowego sprawy przeciwko Komisji w związku z nałożeniem przez nią grzywny, okresowej kary pieniężnej lub innej kary zgodnie z Traktatem WE lub Traktatem Euratom i do czasu, kiedy wykorzystane zostaną wszystkie środki odwoławcze, księgowy tymczasowo pobiera kwoty należne od dłużnika lub zwraca się do niego o dostarczenie gwarancji finansowej.
Wymagana gwarancja jest niezależna od zobowiązania do zapłaty grzywny, okresowej kary pieniężnej lub innej kary i jest płatna na pierwsze żądanie.
Gwarancja obejmuje kwotę główną roszczenia wraz z należnymi odsetkami, określonymi w art. 86 ust. 5.
2.
Po wykorzystaniu wszystkich środków odwoławczych tymczasowo pobrane kwoty wraz z uzyskanymi z nich odsetkami zapisywane są w budżecie lub zwracane dłużnikowi.
W przypadku gwarancji finansowej są one realizowane lub uwalniane.";
22) w art. 86 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 1, 2 i 3 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla wszelkich przepisów szczególnych, wynikających ze stosowania zasad sektorowych, wszelkie należności niespłacone w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b), są obciążone odsetkami zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Stopa procentowa dla należności niespłaconych w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b), równa jest stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowania, publikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o:
a) siedem punktów procentowych, w przypadku gdy zdarzeniem tworzącym zobowiązanie jest zamówienie publiczne na dostawy lub usługi, określone w tytule V;
b) trzy i pół punktu procentowego we wszystkich innych przypadkach.
3.
Odsetki obliczane są od dnia kalendarzowego następującego po terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b) i określonego w nocie debetowej do dnia kalendarzowego, w którym zadłużenie zostanie spłacone w całości.";
b) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
W przypadku grzywien, jeżeli dłużnik zapewnia gwarancję finansową, która zostaje przyjęta przez księgowego zamiast spłaty tymczasowej, stopa procentowa stosowana od terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 3 lit. b), jest stopą określoną w ust. 2 niniejszego artykułu, powiększoną wyłącznie o jeden i pół punktu procentowego.";
23) artykuł 90 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 90
Decyzja w sprawie finansowania(art. 75 rozporządzenia finansowego)
1.
Decyzje w sprawie finansowania określają istotne składniki działania powodujące wydatki z budżetu.
2.
W przypadku dotacji decyzję o przyjęciu rocznego programu prac, o którym mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego, uznaje się za decyzję w sprawie finansowania w rozumieniu art. 75 rozporządzenia finansowego, pod warunkiem że stanowi on dostatecznie szczegółową podstawę działań.
W przypadku zamówień publicznych, w których środki wykorzystywane są zgodnie z rocznym programem prac, stanowiącym dostatecznie szczegółową podstawę działań, program taki również uznaje się za decyzję w sprawie finansowania w odniesieniu do danego zamówienia.
3.
Aby zostać uznanym za dostatecznie szczegółową podstawę działań, program prac przyjęty przez Komisję określa:
a) w przypadku dotacji:
i) odniesienie do aktu podstawowego i linii budżetowej;
ii) priorytety na dany rok, cele do osiągnięcia i przewidywane wyniki przy określonej wartości środków przyznanych na rok budżetowy;
iii) najważniejsze kryteria stosowane przy selekcji wniosków;
iv) maksymalny, możliwy poziom współfinansowania, a jeśli przewiduje się różne poziomy – kryteria stosowane dla każdego z nich;
v) harmonogram i orientacyjną kwotę zaproszeń do składania wniosków;
b) w przypadku zamówień publicznych:
i) całkowity roczny budżet przeznaczony na dane zamówienia;
ii) orientacyjną liczbę i typ przewidzianych umów oraz, jeśli to możliwe, ich ogólnie rozumiany przedmiot;
iii) orientacyjny termin rozpoczęcia procedury udzielania zamówień.
Jeśli roczny program prac nie zapewnia takiej szczegółowej podstawy dla jednego lub większej liczby działań, należy go odpowiednio zmienić lub też przyjąć szczegółową decyzję w sprawie finansowania, w której zawarte będą informacje dla danych działań określone w lit. a) i b) akapitu pierwszego.
4.
Bez uszczerbku dla żadnego przepisu szczególnego aktu podstawowego, każda istotna zmiana w przyjętej już decyzji w sprawie finansowania wymaga zastosowania tej samej procedury, co w przypadku początkowej decyzji.";
24) w art. 94 ust. 1, lit. d) i e) otrzymują następujące brzmienie:
"d) jeżeli zobowiązanie globalne jest wykonywane przez szereg zobowiązań prawnych, w odniesieniu do których odpowiedzialność ponoszą różni intendenci;
e) jeżeli, w związku z kontami zaliczkowymi dostępnymi na działania zewnętrzne, zobowiązania prawne muszą być podpisywane przez pracowników jednostek lokalnych, określonych w art. 254, zgodnie z instrukcjami właściwego intendenta, który zachowuje jednak pełną odpowiedzialność za transakcję podstawową.";
25) w art. 100 wprowadza się następujące zmiany:
a) litery b) i c) otrzymują następujące brzmienie:
"b) w odniesieniu do innych rodzajów wynagrodzenia, takich jak wynagrodzenie pracowników opłacanych za godziny lub dni: oświadczenie podpisane przez upoważnionego członka personelu, zawierające informacje o przepracowanych dniach lub godzinach;
c) w odniesieniu do nadgodzin: oświadczenie podpisane przez upoważnionego członka personelu, potwierdzające liczbę przepracowanych nadgodzin;";
b) w lit. d) ppkt ii) otrzymuje następujące brzmienie:
"ii) zestawienie kosztów wyjazdów służbowych, podpisane przez członka personelu odbywającego wyjazd i przez jego administracyjnego przełożonego, któremu przekazano odpowiednie uprawnienia, wskazujące w szczególności miejsce wykonania określonego zadania, daty i godziny wyjazdu i przyjazdu na miejsce wykonania określonego zadania, koszty podróży, koszty utrzymania oraz inne wydatki należycie zatwierdzone po przedstawieniu dokumentów towarzyszących;";
26) artykuł 101 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 101
Forma materialna "dopuszczenia płatności"(art. 79 rozporządzenia finansowego)
W systemie nieskomputeryzowanym "dopuszczenie płatności" przyjmuje formę pieczęci, obejmującej podpis właściwego intendenta lub upoważnionego przez niego członka personelu o odpowiednich kompetencjach technicznych, zgodnie z art. 97.
W systemie skomputeryzowanym "dopuszczenie płatności" przyjmuje formę zatwierdzenia przy użyciu bezpiecznego hasła, dokonanego przez właściwego intendenta lub upoważnionego przez niego członka personelu o odpowiednich kompetencjach technicznych.";
27) w art. 106 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
W odniesieniu do zamówień i umów na dotacje, w ramach których płatność jest uzależniona od zatwierdzenia sprawozdania lub poświadczenia, termin do celów okresów płatności, o których mowa w ust. 1 i 2, rozpoczyna swój bieg z chwilą zatwierdzenia danego sprawozdania lub zaświadczenia.
Beneficjent zostaje bezzwłocznie poinformowany.
Termin przyznany na zatwierdzenie nie może przekroczyć:
a) 20 dni kalendarzowych w odniesieniu do bezpośrednich zamówień odnoszących się do dostaw towarów i usług;
b) 45 dni kalendarzowych w odniesieniu do innych zamówień i umów na dotacje;
c) 60 dni kalendarzowych w odniesieniu do zamówień i umów na dotacje dotyczących usług technicznych, które są szczególnie trudne do oceny.
Właściwy intendent powiadamia beneficjenta oficjalnym pismem o wszelkich przypadkach zawieszenia okresu przeznaczonego na zatwierdzenie sprawozdania lub poświadczenia.
Właściwy intendent może również podjąć decyzję o zatwierdzeniu sprawozdania lub poświadczenia i płatności w jednym terminie.
Termin ten nie może przekraczać stosownych łącznych maksymalnych terminów na zatwierdzenie sprawozdania lub poświadczenia oraz dokonanie płatności.";
28) w art. 114 akapit czwarty otrzymuje następujące brzmienie:
"Na podstawie sprawozdania i przesłuchania instytucja przyjmuje uzasadnioną decyzję kończącą procedurę lub uzasadnioną decyzję zgodnie z art. 22 i 86 oraz załącznikiem IX regulaminu pracowniczego.
Decyzje nakładające środki dyscyplinarne lub kary finansowe zgłaszane są zainteresowanym stronom i przekazywane do celów informacyjnych innym instytucjom oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.";
29) w art. 116 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Zamówienia dotyczące budynków obejmują kupno, długoterminową dzierżawę, prawo użytkowania, leasing, wynajem lub kupno na raty, z opcją zakupu lub bez, ziemi, istniejących budynków i innych nieruchomości.";
30) w art. 118 ust. 3 akapit pierwszy, zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Bez uszczerbku dla zamówień podpisanych w wyniku procedury negocjacyjnej, o której mowa w art. 126, ogłoszenie o zamówieniu jest obowiązkowe w odniesieniu do następujących zamówień: zamówień, których wartość szacunkowa jest równa lub wyższa niż progi określone w art. 158 ust. 1 lit. a) i c); zamówień związanych z badaniami naukowymi i rozwojem, wymienionych w kategorii 8 załącznika II A do dyrektywy 2004/18/WE, których szacunkowa wartość jest równa lub wyższa niż próg określony w art. 158 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zamówień na badania i rozwój.";
31) w art. 119 ust. 1, lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) roczną publikację listy wykonawców, określającą przedmiot i wartość udzielonego zamówienia dla umów o wartości równej lub większej niż 25000 EUR.";
32) w art. 126 ust. 1, akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Instytucje zamawiające mogą również stosować procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w przypadku zamówień o wartości mniejszej lub równej 60000 EUR.";
33) w art. 127 ust. 1 dodaje się następujące lit. f) i g):
"f) w przypadku usług związanych z badaniami naukowymi i rozwojem, innych niż te, które przynoszą korzyści wyłącznie instytucji zamawiającej, służąc jej własnym potrzebom, pod warunkiem że świadczona usługa opłacana jest przez instytucję zamawiającą;
g) w przypadku zamówień na usługi polegające na pozyskiwaniu, opracowaniu, produkcji lub koprodukcji programów przeznaczonych do nadawania w radiu lub telewizji oraz zamówień, których przedmiotem jest czas antenowy.";
34) w art. 128 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Zaproszenie do składania ofert stanowi środek wstępnej selekcji kandydatów, którzy zostaną zaproszeni do złożenia ofert w odpowiedzi na przyszłe ograniczone zaproszenia do składania ofert o wartości przewyższającej 60000 EUR, z zastrzeżeniem przepisów art. 126 i 127.";
35) artykuł 129 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 129
Zamówienia o niskiej wartości(art. 91 rozporządzenia finansowego)
1.
Procedura negocjacyjna obejmująca konsultacje z co najmniej pięcioma kandydatami może być stosowana w odniesieniu do zamówień o wartości niższej lub równej 60000 EUR.
Jeżeli w wyniku konsultacji z kandydatami instytucja zamawiająca otrzymuje tylko jedną ważną pod względem administracyjnym i technicznym ofertę, zamówienie takie może być udzielone, pod warunkiem że spełnione są niezbędne do tego kryteria.
2.
W przypadku zamówień o wartości mniejszej lub równej 25000 EUR zastosować można procedurę, o której mowa w ust. 1, obejmującą konsultacje z co najmniej trzema kandydatami.
3.
Zamówienia o wartości mniejszej lub równej 3500 EUR mogą być przyznawane na podstawie jednej oferty.
4.
Płatności dotyczące pozycji wydatków na kwotę mniejszą lub równą 200 EUR mogą polegać na zwykłym opłaceniu faktury bez konieczności wcześniejszego przyjęcia oferty przetargowej.";
36) artykuł 134 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 134
Dowody(art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego)
1.
Kandydaci i oferenci przedstawiają oświadczenie honorowe, opatrzone odpowiednimi podpisami i datą, w którym stwierdzają oni, że nie dotyczy ich żadna z sytuacji, o których mowa w art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego.
Jednakże w przypadku procedury ograniczonej, dialogu konkurencyjnego oraz procedury negocjacyjnej po publikacji ogłoszenia o zamówieniu, gdy instytucja zamawiająca ogranicza liczbę kandydatów zaproszonych do negocjacji lub do złożenia ofert, wszyscy kandydaci zobowiązani są złożyć poświadczenia, o których mowa w ust. 3.
2.
Oferent, któremu ma zostać udzielone zamówienie, dostarcza dowody określone w ust. 1 w terminie wyznaczonym przez instytucję zamawiającą w następujących przypadkach:
a) zamówień udzielanych samodzielnie przez instytucje o wartości równej lub wyższej niż progi, o których mowa w art. 158;
b) zamówień w dziedzinie działań zewnętrznych, których wartość jest równa lub wyższa niż progi, o których mowa w art. 241 ust. 1 lit. a), art. 243 ust. 1 lit. a) lub art. 245 ust. 1 lit. a).
W przypadku zamówień o wartości poniżej progów, o których mowa w lit. a) i b), i w razie wątpliwości, czy oferent, któremu ma zostać udzielone zamówienie, nie znajduje się w jednej z sytuacji wykluczenia, instytucja zamawiająca może zażądać od niego dowodów, o których mowa w ust. 3.
3. Instytucja zamawiająca przyjmuje jako wystarczający dowód, że oferenta, któremu ma zostać udzielone zamówienie, nie dotyczy żadna z sytuacji opisanych w art. 93 ust. 1 lit. a), b) lub e) rozporządzenia finansowego, przedstawienie aktualnego zaświadczenia o niekaralności, a w razie jego braku – inny aktualny i równoważny dokument wystawiony niedawno przez organ sądowy lub administracyjny kraju siedziby lub pochodzenia, wskazujący, że wymogi te są spełnione. Instytucja zamawiająca przyjmuje jako wystarczający dowód, że oferenta nie dotyczy żadna z sytuacji, opisanych w art. 93 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego, ostatnie poświadczenie wydane przez właściwy organ danego państwa.
Jeżeli dokument lub poświadczenie określone w akapicie pierwszym nie zostało wydane w danym kraju, a także w innych przypadkach wykluczenia określonych w art. 93 rozporządzenia finansowego, może ono zostać zastąpione zaprzysiężonym lub, jeżeli to niemożliwe, uroczystym oświadczeniem, złożonym przez zainteresowaną osobę przed organem sądowym lub administracyjnym, notariuszem lub wykwalifikowanym organem zawodowym kraju siedziby lub pochodzenia.
4.
W zależności od ustawodawstwa kraju, w którym oferent ma zarejestrowaną działalność, dokumenty określone w ust. 1 i 3 dotyczą osób prawnych i/lub osób fizycznych, włączając, gdzie jest to uznane za niezbędne przez instytucję zamawiającą, dyrektorów spółek lub jakiekolwiek osoby o uprawnieniach do reprezentowania, podejmowania decyzji i prowadzenia kontroli w odniesieniu do kandydata lub oferenta.
5.
W razie wątpliwości, czy kandydaci lub oferenci nie znajdują się w jednej z sytuacji wykluczenia, instytucje zamawiające mogą samodzielnie zwrócić się do właściwych władz, określonych w ust. 3, w celu uzyskania informacji na temat tej sytuacji, które ich zdaniem są niezbędne.
6.
Instytucja zamawiająca może zwolnić kandydata lub oferenta z obowiązku przedstawienia dowodów, o których mowa w ust. 3, jeżeli dowody takie zostały jej już wcześniej złożone w trakcie innej procedury udzielania zamówienia i pod warunkiem, że od chwili wystawienia stosownych dokumentów nie upłynął więcej niż jeden rok oraz że dokumenty te są nadal ważne.
W takim przypadku kandydat lub oferent składa honorowe oświadczenie, że złożył już wymagane dowody w trakcie poprzedniej procedury udzielania zamówienia, oraz potwierdza, że w jego sytuacji nie zaszła od tej pory żadna zmiana.";
37) w art. 135 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Kryteria wyboru stosuje się w każdej procedurze przetargowej w celu dokonania oceny finansowych, gospodarczych, technicznych i zawodowych możliwości kandydata lub oferenta.
Instytucja zamawiająca może ustanowić minimalny poziom możliwości, poniżej którego kandydaci nie mogą być wybierani.";
b) ustęp 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"6.
Instytucja zamawiająca może na podstawie przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka zrezygnować z wymogu przedstawiania dowodu finansowych, gospodarczych, technicznych i zawodowych możliwości kandydatów lub oferentów w przypadku następujących rodzajów zamówień:
a) zamówienia udzielone samodzielnie przez instytucje, których wartość jest niższa lub równa 60000 EUR;
b) zamówienia przyznane w dziedzinie działań zewnętrznych, których wartość jest niższa niż progi, o których mowa w art. 241 ust. 1 lit. a), art. 243 ust. 1 lit. a) lub art. 245 ust. 1 lit. a).
W przypadku gdy instytucja zamawiająca rezygnuje z wymogu udokumentowania finansowych, gospodarczych, technicznych i zawodowych możliwości kandydatów lub oferentów, prefinansowanie nie zostanie wypłacone, chyba że zostanie złożona gwarancja finansowa na równoważną kwotę.";
38) w art. 138 ust. 1, wyrażenie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"Bez uszczerbku dla art. 94 rozporządzenia finansowego, zamówienia są udzielane w jeden z następujących dwóch sposobów:";
39) w art. 145 ust. 2, akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku gdy wartość zamówienia przekracza próg ustanowiony w art. 129 ust. 1, właściwy intendent wyznacza komitet do otwierania ofert.";
40) w art. 146 ust. 1, akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Komitet wyznaczany jest przez właściwego intendenta w celu wydania opinii w sprawie zamówień o wartości powyżej progu, określonego w art. 129 ust. 1.";
41) artykuł 152 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 152
Gwarancja na prefinansowanie(art. 102 rozporządzenia finansowego)
Gwarancja jest wymagana w zamian za płatność prefinansowania przekraczającą 150000 EUR lub w przypadku określonym w art. 135 ust. 6 akapit drugi.
Jeżeli jednak wykonawcą jest instytucja publiczna, właściwy intendent może na podstawie przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka znieść taki wymóg.
Gwarancja zostaje zwrócona w trakcie lub po odliczeniu prefinansowania od płatności zaliczkowych lub płatności sald wykonawcy, zgodnie z warunkami zamówienia.";
42) tytuł art. 155 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 155Zamówienia odrębne i zamówienia podzielone na części(art. 91 i 105 rozporządzenia finansowego)";
43) w art. 157 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) 5278000 EUR w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane.";
44) w art. 158 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Progi określone w art. 105 rozporządzenia finansowego są następujące:
a) 137000 EUR w odniesieniu do zamówień na dostawy i usługi wymienionych w załączniku II A do dyrektywy 2004/18/WE, z wyjątkiem zamówień na badania i rozwój wymienionych w ramach kategorii 8 tego załącznika;
b) 211000 EUR w odniesieniu do zamówień na usługi wymienionych w załączniku II B do dyrektywy 2004/18/WE oraz w odniesieniu do zamówień na badania i rozwój wymienionych w kategorii 8 załącznika II A do dyrektywy 2004/18/WE;
c) 5278000 EUR w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane.";
45) w art. 162 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) podmiot europejski działający w dziedzinie w edukacji, szkolenia, informacji, innowacji lub badań i studiów nad polityką europejską, wszelkich działań na rzecz promowania obywatelstwa lub praw człowieka, lub też europejski organ normalizacyjny.";
46) w art. 164 dodaje się ust. 1a w następującym brzmieniu:
"1a.
Umowa na dotację może określać ustalenia i terminy zawieszenia, zgodnie z art. 183.";
47) w art. 165 dodaje się ust. 3 w następującym brzmieniu:
"3.
W przypadku dotacji operacyjnych udzielanych instytucjom, które działają w ogólnym interesie europejskim, Komisja posiada prawo do windykacji określonego odsetka rocznego zysku, który odpowiada wkładowi finansowemu Wspólnoty do budżetu operacyjnego danych instytucji, o ile instytucje te są również finansowane przez organy publiczne, które same są zobowiązane do odzyskania określonego odsetka zysków odpowiadającego ich wkładowi.
Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi nie należy brać pod uwagę udziału procentowego, jaki stanowią w budżecie operacyjnym wkłady rzeczowe.";
48) w art. 168 ust. 1, lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) organom, które mają monopol z mocy prawa lub faktycznie, właściwie wykazany w decyzji o przyznaniu dotacji;";
49) w art. 172 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Właściwy intendent może wyrazić zgodę na współfinansowanie w formie rzeczowej, jeżeli zostanie ono uznane za konieczne lub stosowne.";
b) dodaje się ust. 3 w następującym brzmieniu:
"3.
W przypadku dotacji, których całkowita wartość jest mniejsza lub równa 25000 EUR, właściwy intendent może na podstawie przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka znieść obowiązek dostarczania dowodów w odniesieniu do współfinansowania, o których mowa w ust. 1.
W przypadku gdy w danym roku budżetowym jednemu beneficjentowi przyznano wiele dotacji, próg 25000 EUR ma zastosowanie do całkowitej kwoty tych dotacji.";
50) w art. 173 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
We wniosku wskazuje się status prawny wnioskodawcy oraz jego zdolność finansową i operacyjną, pozwalające na realizację oferowanego działania lub programu prac, z zastrzeżeniem art. 176 ust. 4.
W tym celu wnioskodawca składa honorowe oświadczenie, a w przypadku wniosków o dotację przekraczającą 25000 EUR – wszelkie dokumenty, których zażąda właściwy intendent na podstawie przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka.
Wniosek o złożenie wyżej wymienionych dokumentów zostanie wskazany w zaproszeniu do składania wniosków.
Dokumenty wspierające mogą obejmować w szczególności rachunek zysków i strat, a także bilans za ostatni rok obrachunkowy, za który zostało sporządzone sprawozdanie finansowe.";
b) w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeżeli wniosek dotyczy dotacji na działania, w przypadku których kwota przekracza 500000 EUR, lub dotacji operacyjnych przekraczających 100000 EUR, wnioskowi takiemu towarzyszy sprawozdanie z kontroli zewnętrznej sporządzone przez wyznaczonego audytora zewnętrznego.
Sprawozdanie takie poświadcza dostępne sprawozdanie finansowe za ostatni rok obrachunkowy.";
ii) akapity czwarty i piąty otrzymują następujące brzmienie:
"W przypadku partnerstwa, o którym mowa w art. 163, kontrola zewnętrzna, o której mowa w akapicie pierwszym, obejmująca ostatnie dwa dostępne lata obrachunkowe, musi zostać przeprowadzona przed zawarciem umowy ramowej.
Właściwy intendent może na podstawie przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka zwolnić z obowiązku kontroli zewnętrznej, o którym mowa w akapicie pierwszym, instytucje szkolnictwa średniego i wyższego oraz tych beneficjentów, którzy przyjęli na siebie odpowiedzialność solidarną w przypadku umów z kilkoma beneficjentami.";
iii) dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Akapitu pierwszego nie stosuje się do instytucji publicznych i organizacji międzynarodowych, o których mowa w art. 43 ust. 2.";
51) w art. 176 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Zdolność finansowa i operacyjna weryfikowana jest w szczególności na podstawie analizy dokumentów towarzyszących określonych w art. 173, których zażądał właściwy intendent w zaproszeniu do składania wniosków.";
b) w ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Weryfikacji zdolności finansowej, o której mowa w ust. 3, nie stosuje się do osób fizycznych otrzymujących stypendia ani do instytucji publicznych czy też organizacji międzynarodowych, o których mowa w art. 43 ust. 2.";
52) artykuł 179 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 179
Informacje dla kandydatów(art. 116 rozporządzenia finansowego)
Kandydaci są informowani w najkrótszym możliwym terminie, w żadnym razie nie później niż 15 dni kalendarzowych od wysłania do beneficjentów decyzji o przyznaniu dotacji.";
53) w art. 180 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Dla każdej dotacji prefinansowanie może zostać podzielone na kilka rat.
Warunkiem wypłaty pełnej kwoty nowego prefinansowania jest wykorzystanie przynajmniej 70 % całkowitej kwoty jakiegokolwiek wcześniejszego prefinansowania.
W przypadku, gdy wykorzystanie poprzedniego prefinansowania jest niższe niż 70 %, kwotę nowego prefinansowania zmniejsza się o niewykorzystane kwoty poprzedniej płatności prefinansowania.
Na poparcie wszelkich wniosków o nową płatność należy przedstawić deklarację dotyczącą nakładów beneficjenta.";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Na podstawie przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka właściwy intendent może zażądać poświadczenia sprawozdania finansowego i stanowiących jego podstawę ksiąg, sporządzonego przez wyznaczonego audytora lub, w przypadku instytucji publicznych, przez właściwego i niezależnego urzędnika publicznego, na poparcie wszelkich płatności.
W przypadku dotacji na działania lub dotacji operacyjnych poświadczenie załączone jest do wniosku o płatność.
Poświadczenie zaświadcza, zgodnie z metodologią zatwierdzoną przez właściwego intendenta, że koszty zadeklarowane przez beneficjenta w sprawozdaniu finansowym, na którym oparty jest wniosek o płatność, są rzeczywiste, prawidłowo ujęte oraz kwalifikowane zgodnie z umową na dotację.";
ii) w akapicie drugim wyrażenie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"Z wyłączeniem płatności ryczałtowych lub finansowania poprzez stawki ryczałtowe, w przypadku płatności okresowych w danym roku budżetowym oraz płatności sald poświadczenie sprawozdania finansowego i stanowiących jego podstawę ksiąg jest obowiązkowe w następujących przypadkach:";
iii) w akapicie trzecim wyrażenie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"W zależności od przeprowadzonej przez siebie analizy ryzyka właściwy intendent może również znieść obowiązek dostarczenia takiego poświadczenia sprawozdania finansowego oraz stanowiących jego podstawę ksiąg w przypadku:";
54) w art. 182 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W celu ograniczenia ryzyka finansowego związanego z wypłatą prefinansowania, na podstawie przeprowadzonej przez siebie analizy ryzyka właściwy intendent może zażądać od beneficjenta wniesienia gwarancji z góry na kwotę prefinansowania lub podzielić płatności na kilka rat.
Jednakże w przypadku dotacji o wartości niższej niż 10000 EUR właściwy intendent może zażądać od beneficjenta złożenia z wyprzedzeniem gwarancji wyłącznie w należycie uzasadnionych przypadkach.
Gwarancja taka może również być wymagana przez właściwego intendenta, w zależności od wyników jego analizy ryzyka, przy uwzględnieniu metody finansowania przyjętej w umowie na dotację.
W przypadku gdy gwarancja jest wymagana, podlega ona ocenie i akceptacji przez właściwego intendenta.";
b) w ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeśli prefinansowanie stanowi ponad 80 % całkowitej kwoty dotacji i jeśli przekracza ono 60000 EUR, wymagana jest gwarancja.";
55) skreśla się art. 195, 196, 197, 198, 200 i 202;
56) artykuł 211 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 211
Uzgodnienie kont(art. 135 rozporządzenia finansowego)
1.
Dane w księdze głównej przechowywane są i zorganizowane w taki sposób, aby uzasadnić zawartość każdego konta zawartego w zestawieniu obrotów i sald.
2.
Jeżeli chodzi o wykaz aktywów trwałych, stosuje się przepisy art. 220–227.";
57) skreśla się art. 212;
58) w art. 213 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit czwarty otrzymuje następujące brzmienie:
"Stopa stosowana do przeliczenia między euro a inną walutą w celu sporządzenia bilansu na dzień 31 grudnia roku N to stopa ostatniego dnia roboczego roku N.";
b) dodaje się ust. 3 w następującym brzmieniu:
"3.
Zasady rachunkowości przyjęte zgodnie z art. 133 rozporządzenia finansowego zawierają zasady przeliczania i aktualizacji wprowadzone do celów rachunkowości memoriałowej.";
59) artykuł 222 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 222
Wprowadzanie pozycji do spisu(art. 138 rozporządzenia finansowego)
Wszystkie nabyte pozycje o terminie użytkowania dłuższym niż jeden rok, które nie są produktami konsumpcyjnymi i których cena zakupu lub koszt produkcji są wyższe niż podany w zasadach rachunkowości przyjętych na mocy art. 133 rozporządzenia finansowego, zostają wprowadzone do spisu i zapisane na kontach aktywów trwałych.";
60) w art. 240 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Ogłoszenie wstępne o międzynarodowym zaproszeniu do składania ofert przesyłane jest do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich najwcześniej jak to możliwe w odniesieniu do zamówień na dostawy i usługi oraz jak najszybciej po podjęciu decyzji dopuszczającej program zamówień na roboty budowlane.";
61) w art. 241 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) dla zamówień o wartości 200000 EUR i więcej: międzynarodowe ograniczone zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 i art. 240 ust. 2 lit. a);";
ii) akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienia o wartości mniejszej lub równej 5000 EUR mogą być przyznawane na podstawie jednej oferty.";
b) w ust. 2 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jeżeli liczba kandydatów spełniających kryteria selekcji lub wykazujących minimum wymaganych zdolności jest mniejsza niż liczba minimalna, instytucja zamawiająca może zaprosić do składania ofert tylko tych kandydatów, którzy spełniają kryteria składania oferty.";
c) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Na podstawie procedury określonej w ust. 1 lit. b) instytucja zamawiająca sporządza listę co najmniej trzech wybranych oferentów.
Procedura dotyczy ograniczonego przetargu konkurencyjnego bez publikacji ogłoszenia i jest znana jako konkurencyjna procedura negocjacyjna, nieobjęta art. 124.
Oferty są otwierane i oceniane przez komitet oceniający, którego członkowie posiadają niezbędne doświadczenie techniczne i administracyjne.
Członkowie komitetu oceniającego muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.
Jeżeli w wyniku konsultacji z oferentami instytucja zamawiająca otrzymuje tylko jedną ważną pod względem formalnym i merytorycznym ofertę, zamówienie takie może być udzielone, pod warunkiem że spełnione są niezbędne do tego kryteria.";
62) w art. 242 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:
- wyrażenie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku zamówień na usługi instytucje zamawiające mogą stosować procedurę negocjacyjną z pojedynczym oferentem w następujących przypadkach:",
- dodaje się lit. g) w następującym brzmieniu:
"g) w przypadku nieudanej próby zastosowania konkurencyjnej procedury negocjacyjnej następującej po nieudanej próbie wykorzystania umowy ramowej.
W takim przypadku po anulowaniu konkurencyjnej procedury negocjacyjnej instytucja zamawiająca może negocjować z jednym lub wieloma oferentami wybranymi spośród tych, którzy wzięli udział w zaproszeniu do składania ofert, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały w znacznym stopniu zmienione.";
ii) dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W przypadku gdy Komisja nie jest instytucją zamawiającą, stosowanie procedury negocjacyjnej uwarunkowane jest uprzednią zgodą właściwego intendenta.";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) litera b) w akapicie pierwszym otrzymuje następujące brzmienie:
"b) usługi dodatkowe polegające na powtarzaniu podobnych usług powierzonych wykonawcy, świadczącemu usługi na podstawie pierwszego zamówienia, pod warunkiem że:
i) ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w odniesieniu do pierwszej usługi oraz możliwość zastosowania procedury negocjacyjnej na nowe usługi projektu i szacowane koszty zostały wyraźnie wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu, opublikowanym w odniesieniu do pierwszej usługi;
ii) rozszerzenie zamówienia ma charakter jednorazowy i odnosi się do wartości i czasu trwania nieprzekraczających wartości i czasu trwania zamówienia początkowego.";
ii) skreśla się akapit drugi;
63) w art. 243 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"a) dla zamówień o wartości 150000 EUR i więcej: międzynarodowe otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 i art. 240 ust. 2 lit. a);
b) dla zamówień o wartości 30000 EUR i większej, ale mniejszej niż 150000 EUR: lokalne otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 i art. 240 ust. 2 lit. b);";
ii) akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienia o wartości mniejszej lub równej 5000 EUR mogą być przyznawane na podstawie jednej oferty.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Na podstawie procedury określonej w ust. 1 lit. c) instytucja zamawiająca sporządza listę co najmniej trzech wybranych dostawców.
Procedura dotyczy ograniczonego przetargu konkurencyjnego bez publikacji ogłoszenia i jest znana jako konkurencyjna procedura negocjacyjna, nieobjęta art. 124.
Oferty są otwierane i oceniane przez komitet oceniający, którego członkowie posiadają niezbędne doświadczenie techniczne i administracyjne.
Członkowie komitetu oceniającego muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.
Jeżeli w wyniku konsultacji z dostawcami instytucja zamawiająca otrzymuje tylko jedną ważną pod względem administracyjnym i technicznym ofertę, zamówienie takie może być udzielone, pod warunkiem że spełnione są niezbędne do tego kryteria.";
64) w art. 244 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) wyrażenie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienia na dostawy mogą być udzielane na podstawie procedury negocjacyjnej z pojedynczym oferentem w następujących przypadkach:";
b) dodaje się lit. e) w następującym brzmieniu:
"e) jeżeli konkurencyjna procedura negocjacyjna nie powiodła się dwukrotnie, to znaczy, jeżeli nie otrzymano żadnej oferty ważnej pod względem administracyjnym i technicznym ani też żadnej wartościowej oferty pod względem ilościowym i/lub finansowym.
W takich przypadkach, po anulowaniu konkurencyjnej procedury negocjacyjnej, instytucja zamawiająca może negocjować z jednym lub wieloma wybranymi oferentami spośród tych, którzy wzięli udział w zaproszeniu do składania ofert, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały w znaczny sposób zmienione.";
c) dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W przypadku gdy Komisja nie jest instytucją zamawiającą, stosowanie procedury negocjacyjnej uwarunkowane jest uprzednią zgodą właściwego intendenta.";
65) w art. 245 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"a) dla zamówień o wartości 5000000 EUR i więcej:
i) zasadniczo międzynarodowe otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 i art. 240 ust. 2 lit. a);
ii) w sytuacjach wyjątkowych, ze względu na cechy niektórych robót i po uzgodnieniu z właściwym intendentem, o ile instytucją zamawiającą nie jest Komisja, międzynarodowe ograniczone zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 i art. 240 ust. 2 lit. a);
b) dla zamówień o wartości 300000 EUR i większej, ale mniejszej niż 5000000 EUR: lokalne otwarte zaproszenie do składania ofert w rozumieniu art. 122 ust. 2 i art. 240 ust. 2 lit. b);";
ii) akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienia o wartości mniejszej lub równej 5000 EUR mogą być przyznawane na podstawie jednej oferty.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Na podstawie procedury określonej w ust. 1 lit. c) instytucja zamawiająca sporządza listę co najmniej trzech wybranych wykonawców.
Procedura dotyczy ograniczonego przetargu konkurencyjnego bez publikacji ogłoszenia i jest znana jako konkurencyjna procedura negocjacyjna, nieobjęta art. 124.
Oferty są otwierane i oceniane przez komitet oceniający, którego członkowie posiadają niezbędne doświadczenie techniczne i administracyjne.
Członkowie komitetu oceniającego muszą podpisać oświadczenie o bezstronności.
Jeżeli w wyniku konsultacji z wykonawcami instytucja zamawiająca otrzymuje tylko jedną ważną pod względem administracyjnym i technicznym ofertę, zamówienie takie może być udzielone, pod warunkiem że spełnione są niezbędne do tego kryteria.";
66) w art. 246 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:
i) wyrażenie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienia na roboty mogą być udzielane na podstawie procedury negocjacyjnej z pojedynczym oferentem w następujących przypadkach:";
ii) dodaje się lit. d) w następującym brzmieniu:
"d) jeżeli konkurencyjna procedura negocjacyjna nie powiodła się dwukrotnie, to znaczy, jeżeli nie otrzymano żadnej oferty ważnej pod względem administracyjnym i technicznym ani też żadnej wartościowej oferty pod względem ilościowym i/lub finansowym.
W takich przypadkach, po anulowaniu konkurencyjnej procedury negocjacyjnej, instytucja zamawiająca może negocjować z jednym lub wieloma wybranymi oferentami spośród tych, którzy wzięli udział w zaproszeniu do składania ofert, pod warunkiem że początkowe warunki zamówienia nie zostały w znaczny sposób zmienione.";
b) dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W przypadku gdy Komisja nie jest instytucją zamawiającą, stosowanie procedury negocjacyjnej uwarunkowane jest uprzednią zgodą właściwego intendenta.";
67) w art. 250 ust. 3 i 4 otrzymują następujące brzmienie:
"3.
Jeżeli prefinansowanie przekracza 150000 EUR, wymagana jest gwarancja.
Jeżeli jednak wykonawcą jest instytucja publiczna, właściwy intendent może na podstawie przeprowadzonej przez siebie oceny ryzyka znieść taki wymóg.
Gwarancja zostaje zwrócona w trakcie lub po odliczeniu prefinansowania od płatności okresowych lub płatności sald dokonanych na rzecz wykonawcy, zgodnie z warunkami zamówienia.
4.
Instytucja zamawiająca może wymagać gwarancji dobrego wykonania opiewającej na kwotę określoną w dokumentacji przetargowej, odpowiadającą 5 do 10 % całkowitej wartości zamówienia.
Gwarancję określa się na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak rodzaj i wartość zamówienia.
Gwarancja wykonania wymagana jest jednak w przypadku przekroczenia następujących progów:
i) 345000 EUR w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane;
ii) 150000 EUR w odniesieniu do zamówień na dostawy.
Gwarancja zachowuje ważność co najmniej do czasu ostatecznego odbioru dostaw lub robót.
Jeżeli zamówienie nie jest właściwie zrealizowane, całość gwarancji zostaje zatrzymana.";
68) w art. 252 ust. 3 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jednakże komitet oceniający lub instytucja zamawiająca mogą zwrócić się do kandydatów lub oferentów z prośbą o dostarczenie dodatkowych materiałów lub o objaśnienie dokumentów towarzyszących złożonych w związku z kryteriami wyłączenia i kryteriami wyboru w terminie przez siebie wyznaczonym i w zgodzie z zasadą równego traktowania.";
69) w art. 257 akapit pierwszy, lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich i administracyjnie połączona z nim Europejska Szkoła Administracji;";
70) w art. 260 skreśla się akapit drugi;
71) w art. 262 dodaje się akapity w następującym brzmieniu:
"Zobowiązania budżetowe zarządzane globalnie i odpowiadające środkom administracyjnym w rodzaju wspólnym dla wszystkich tytułów mogą być zapisywane globalnie na kontach budżetowych po uprzednim dokonaniu klasyfikacji podsumowującej według typu, zgodnie z art. 27.
Odpowiadające temu wydatki księguje się w ramach linii budżetowych każdego tytułu i rozdziela tak samo jak środki.";
72) w art. 264 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jeżeli jednak w odniesieniu do transakcji dokonywanych w państwach trzecich niemożliwe jest zastosowanie żadnej z wymienionych form gwarancji najmu, intendent może przyjąć inne formy gwarancji, pod warunkiem że zapewniają one równoważny poziom ochrony interesów finansowych Wspólnot.";
73) w art. 271 ust. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Progi i kwoty określone w art. 54, 67, 119, 126, 128, 129, 130, 135, 151, 152, 164, 172, 173, 180, 181, 182, 226, 241, 243, 245 i 250 aktualizuje się co trzy lata zgodnie ze zmianami wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych we Wspólnocie.
2. Progi, o których mowa w art. 157 lit. b) oraz w art. 158 ust. 1, w odniesieniu do zamówień są aktualizowane co dwa lata zgodnie z art. 78 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE.".
Artykuł 2
Procedury udzielania zamówień publicznych i przyznawania dotacji rozpoczęte przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia w dalszym ciągu podlegają przepisom mającym zastosowanie w chwili rozpoczęcia tych procedur.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/2006
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
ustalające uzupełniającą ilość surowego cukru trzcinowego pochodzącego z państw AKP oraz Indii celem dostarczenia do rafinerii cukru w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 29 ust. 4 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 w celu zapewnienia odpowiednich dostaw do wspólnotowych rafinerii cukru należy zawiesić cła przywozowe dla uzupełniającej ilości surowego cukru trzcinowego pochodzącego z państw, o których mowa w załączniku VI do tego rozporządzenia.
(2) Ta ilość uzupełniająca powinna zostać obliczona zgodnie z art. 19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi [2] na podstawie prognozowanego bilansu dostaw cukru surowego.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 bilans wykazuje konieczność przywozu uzupełniającej ilości cukru surowego, tak aby zaspokoić zapotrzebowanie wspólnotowych rafinerii cukru.
(3) Aby zapewnić wspólnotowym rafineriom cukru wystarczające dostawy cukru surowego zaspokajające ich tradycyjne zapotrzebowanie, ilość uzupełniająca powinna zostać rozdzielona pomiędzy zainteresowane państwa trzecie w sposób zapewniający pełną dostawę.
W odniesieniu do Indii za właściwe uznaje się utrzymanie rocznej ilości wynoszącej 10000 ton, zwiększonej do 12500 ton w celu uwzględnienia 15-miesięcznego okresu w roku gospodarczym 2006/2007.
W odniesieniu do pozostałego zapotrzebowania ogólna ilość powinna zostać ustalona dla państw AKP, które wspólnie postanowiły wprowadzić pomiędzy sobą procedury przydzielania ilości w celu zapewnienia odpowiednich dostaw do rafinerii cukru.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla okresu od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. uzupełniająca ilość surowego cukru trzcinowego do rafinacji objętego kodem CN 17011110, zgodnie z art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, wynosi:
a) 70000 ton wyrażonych jako cukier biały pochodzący z państw wymienionych w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, z wyjątkiem Indii;
b) 12500 ton wyrażonych jako cukier biały pochodzący z Indii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1250/2006
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1973/2004 [2] ustanawia przepisy wykonawcze dotyczące systemów wsparcia powiązanego z produkcją przewidzianych w tytułach IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców w ramach systemu płatności jednolitych przewidzianego w tytule III tego rozporządzenia oraz w ramach dopłaty obszarowej do roślin uprawnych przewidzianej w rozdziale 10 w tytule IV tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 przewiduje dane, które państwa członkowskie powinny przekazać Komisji, oraz poszczególne terminy ich przekazania.
Rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 przewiduje ponadto przekazanie dodatkowych informacji na temat różnych systemów wsparcia.
W celu uproszczenia należy wyjaśnić, jakie informacje powinny być przekazywane Komisji w ciągu całego roku.
(3) W art. 64 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 termin "odłogowanie" oznacza pozostawienie odłogiem areału kwalifikującego się do płatności obszarowych na mocy art. 108 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Aby objąć tą definicją wszystkie systemy odłogowania objęte art. 107 tego rozporządzenia, definicja ta powinna objąć swoim zakresem ust. 1 art. 107.
(4) Artykuł 171cj rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 przewiduje, że waga tytoniu, na podstawie której oblicza się pomoc, musi być skorygowana, jeżeli wilgotność względna odbiega od poziomu ustalonego dla danej odmiany w załączniku XXVIII do tego rozporządzenia.
Poziomy te muszą być skorygowane, aby móc włączyć prawidłową wersję uproszczoną przez dane państwa członkowskie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1973/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego Płatnościami Bezpośrednimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1973/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Przekazywanie informacji
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji pocztą elektroniczną następujące dane:
a) najpóźniej do dnia 1 września danego roku:
i) całkowita powierzchnia, na którą złożono wniosek, w przypadku:
- specjalnej premii jakościowej za pszenicę durum przewidzianej w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- premii za rośliny wysokobiałkowe przewidzianej w art. 76 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- dopłaty do ryżu zależnej od plonów, przewidzianej w art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, w podziale według odmian indyjskich i japońskich,
- dopłaty obszarowej do orzechów przewidzianej w art. 83 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wyrażonej według kategorii drzew orzechowych,
- pomocy na uprawę roślin energetycznych przewidzianej w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- dopłaty obszarowej do roślin uprawnych przewidzianej w art. 100 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według powierzchni bazowej, o której mowa w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia, z zachowaniem znormalizowanego formatu opisanego w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia,
- dopłaty do bawełny zależnej od plonów przewidzianej w art. 110a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- pomocy na gaje oliwne przewidzianej w art. 110g rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według kategorii,
- pomocy obszarowej na chmiel przewidzianej w art. 110n rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- systemu jednolitej płatności obszarowej (SAPS) przewidzianego w art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
ii) całkowita ilość, na którą złożono wniosek, w przypadku:
- premii mlecznej przewidzianej w art. 95 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- płatności dodatkowych dla producentów przetworów mlecznych przewidzianych w art. 96 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
iii) całkowita liczba wniosków w przypadku premii za owce i kozy przewidzianych w art. 111 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, z wykorzystaniem wzoru formularza określonego w załączniku XI do tego rozporządzenia;
b) najpóźniej do dnia 15 października danego roku całkowita określona powierzchnia w przypadku:
- premii za rośliny wysokobiałkowe przewidzianej w art. 76 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- pomocy na uprawę roślin energetycznych przewidzianej w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
c) najpóźniej do dnia 15 listopada danego roku:
i) całkowita określona powierzchnia wykorzystana do obliczenia współczynnika redukcji w przypadku:
- specjalnej premii jakościowej za pszenicę durum przewidzianej w artykule 72 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- dopłaty do ryżu zależnej od plonów przewidzianej w art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, w podziale według odmian indyjskich i japońskich, oraz szczegółowe informacje na temat odmiany ryżu według powierzchni bazowej i podpowierzchni bazowej, z wykorzystaniem wzoru formularza określonego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia,
- dopłaty obszarowej do orzechów przewidzianej w art. 83 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wyrażonej według kategorii drzew orzechowych,
- dopłaty obszarowej do roślin uprawnych przewidzianej w art. 100 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według powierzchni bazowej, o której mowa w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia, z zachowaniem znormalizowanego formatu opisanego w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia,
- dopłaty do bawełny zależnej od plonów przewidzianej w art. 110a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- pomocy na gaje oliwne przewidzianej w art. 110g rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według kategorii,
- pomocy obszarowej na chmiel przewidzianej w art. 110n rozporządzenia (EWG) nr 1782/2003,
- systemu jednolitej płatności obszarowej (SAPS) przewidzianego w art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
ii) całkowita określona ilość wykorzystana do obliczenia współczynnika redukcji w przypadku premii mlecznej przewidzianej w art. 95 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
iii) całkowita określona ilość w przypadku:
- płatności dodatkowych dla producentów przetworów mlecznych przewidzianych w art. 96 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- pomocy na tytoń przewidzianej w art. 110j rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według odmian tytoniu zgodnie z załącznikiem XXV do niniejszego rozporządzenia;
iv) kwota pomocy na hektar przyznawanej dla każdej kategorii gajów oliwnych w przypadku pomocy na gaje oliwne przewidzianej w art. 110g rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
d) najpóźniej do dnia 31 marca następnego roku orientacyjna kwota pomocy na kg w przypadku pomocy na tytoń przewidzianej w art. 110j rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według grupy odmian tytoniu wymienionych w załączniku XXV do niniejszego rozporządzenia oraz, w stosownych przypadkach, według poziomu jakości;
e) najpóźniej do dnia 31 lipca następnego roku:
i) całkowita powierzchnia, dla której pomoc została faktycznie wypłacona, w przypadku:
- specjalnej premii jakościowej za pszenicę durum przewidzianej w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- premii za rośliny wysokobiałkowe przewidzianej w art. 76 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- dopłaty do ryżu zależnej od plonów przewidzianej w art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, w podziale według odmian indyjskich i japońskich,
- dopłaty obszarowej do orzechów przewidzianej w art. 83 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wyrażonej według kategorii drzew orzechowych,
- pomocy na rośliny energetyczne przewidzianej w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- dopłaty obszarowej do roślin uprawnych przewidzianej w art. 100 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według powierzchni bazowej, o której mowa w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia, z zachowaniem znormalizowanego formatu opisanego w załączniku IX do niniejszego rozporządzenia,
- dopłaty do bawełny zależnej od plonów przewidzianej w art. 110a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- pomocy na gaje oliwne przewidzianej w art. 110g rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według kategorii,
- pomocy obszarowej na chmiel przewidzianej w art. 110n rozporządzenia (EWG) nr 1782/2003,
- systemu jednolitej płatności obszarowej (SAPS) przewidzianego w art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
ii) całkowita powierzchnia, dla której pomoc została faktycznie wypłacona w przypadku:
- pomocy na ziemniaki skrobiowe (w ekwiwalencie skrobii) przewidzianej w art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- premii mlecznej przewidzianej w art. 95 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- płatności dodatkowych dla producentów przetworów mlecznych, przewidzianych w art. 96 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- pomocy na nasiona przewidzianej w art. 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według gatunków nasion wymienionych w załączniku XI do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003,
- pomocy na tytoń przewidzianej w art. 110j rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według odmian zgodnie z załącznikiem XXV do niniejszego rozporządzenia i według jakości,
- przejściowej dopłaty do cukru przewidzianej w art. 110p rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
iii) ostateczna kwota pomocy na kg w przypadku pomocy na tytoń przewidzianej w art. 110j rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, według grupy odmian tytoniu wymienionych w załączniku XXV do niniejszego rozporządzenia oraz, w stosownych przypadkach, według poziomu jakości;
iv) całkowita liczba premii za owce i kozy wypłaconych w przypadku premii za owce i kozy przewidzianych w art. 111 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, z wykorzystaniem wzoru formularza określonego w załączniku XII do niniejszego rozporządzenia.
2.
Zgodnie z ust. 1 przekazywane informacje dotyczą powierzchni wyrażonych w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ilości wyrażonych w tonach z dokładnością do trzech miejsc po przecinku oraz liczby wniosków bez miejsc po przecinku.
3.
Jeżeli informacje wymagane w ust. 1 ulegają zmianie, w szczególności w wyniku kontroli lub korekt bądź poprawy poprzednich danych, aktualne dane należy przekazać Komisji w ciągu jednego miesiąca od wystąpienia takiej zmiany.";
2) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Współczynnik redukcji powierzchni w przypadkach opisanych w art. 75, art. 78 ust. 2, art. 82, art. 85, art. 89 ust. 2, art. 98, art. 143 i art. 143b ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 lub też współczynnik redukcji ilości oraz obiektywne kryteria w przypadku opisanym w art. 95 ust. 4 tego rozporządzenia ustala się najpóźniej do dnia 15 listopada danego roku, na podstawie danych przekazanych zgodnie z przepisami art. 3 lit. b) i c) niniejszego rozporządzenia.";
b) skreśla się ust. 2;
3) w art. 14 ust. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Najpóźniej do dnia 1 września państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz odmian wpisanych do rejestru krajowego i zaklasyfikowanych według kryteriów określonych w pozycji 2 załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 [3], w przypadku zmian do tego wykazu.
2.
W przypadku Gujany Francuskiej informacje dotyczące powierzchni, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) ppkt i), przekazywane są na podstawie średniej powierzchni obsianych w trakcie dwóch cykli uprawy, o których mowa w art. 12 akapit drugi.
4) w art. 44 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Takie informacje zawierają w szczególności dane dotyczące:
a) powierzchni odpowiadających każdemu gatunkowi surowca;
b) ilości każdego rodzaju surowca i otrzymanego produktu końcowego.";
5) w art. 62 wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie:
"Dla celów art. 102 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 najpóźniej do dnia 1 września roku, za który wnioskowana jest płatność obszarowa, państwa członkowskie określają następujące elementy:";
6) artykuł 64 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 64
Definicja
Do celów art. 107 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 termin "odłogowanie" oznacza pozostawienie odłogiem powierzchni kwalifikującej się do płatności obszarowych na mocy art. 108 tego rozporządzenia.";
7) artykuł 69 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 69
Przekazywanie informacji
Jeżeli powierzchnie, o których mowa w art. 59 i 60, zostają uznane za przekroczone, dane państwo członkowskie ustala natychmiast, lecz nie później niż do dnia 15 listopada danego roku, ostateczny poziom przekroczenia i powiadamia o tym Komisję najpóźniej do dnia 1 grudnia danego roku.
Dane wykorzystane do obliczenia poziomu, o jaki przekroczona została powierzchnia bazowa, przekazuje się na formularzu określonym w załączniku VI.";
8) artykuł 76 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 76
Powiadomienia
Najpóźniej do dnia 31 października każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w wykazie obszarów geograficznych, na których prowadzi się okresowy wypas zwierząt, o których mowa w art. 114 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i art. 73 niniejszego rozporządzenia.";
9) w art. 84 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Do dnia 1 stycznia każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przeniesionej części praw do premii, która to część jest zwrócona do rezerwy krajowej zgodnie z art. 117 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, oraz, w stosownych przypadkach, o środkach zastosowanych na mocy art. 117 ust. 3 tego rozporządzenia.";
b) w ust. 2 wprowadza sie następujące zmiany:
i) wyrazy wprowadzające otrzymują następujące brzmienie:
"Posługując się tabelą zamieszczoną w załączniku XIII, najpóźniej do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:";
ii) skreśla się lit. e);
10) artykuł 106 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 106
Powiadomienia
1.
Do dnia 1 stycznia każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) jakiejkolwiek zmianie dotyczącej redukcji, o której mowa w art. 127 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
b) w stosownych przypadkach – jakichkolwiek zmianach dotyczących środków zastosowanych na mocy art. 127 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia.
2.
Posługując się tabelą zamieszczoną w części 3 załącznika XVIII, najpóźniej do dnia 31 lipca każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) liczbie praw do premii zwróconych bez wypłaty kompensacyjnej do rezerwy krajowej po przeniesieniu praw bez przekazywania gospodarstw w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego;
b) liczbie niewykorzystanych praw do premii, o których mowa w art. 109 ust. 2, przeniesionych do rezerwy krajowej w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego;
c) liczbie praw przyznanych w poprzednim roku kalendarzowym na mocy art. 128 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
11) w art. 131 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) najpóźniej do dnia 1 marca – informacje dotyczące poprzedniego roku na temat liczby cieląt, w odniesieniu do których złożono wniosek o premię ubojową, oraz wskazujące, czy zwierzęta poddano ubojowi czy też wywieziono;";
b) w ust. 2 wyrazy wprowadzające w lit. a) otrzymują następujące brzmienie:
"najpóźniej do dnia 1 lutego – informacje dotyczące poprzedniego roku na temat:";
c) w ust. 3 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) najpóźniej do dnia 15 marca – informacje dotyczące poprzedniego roku na temat liczby bydła, z wyłączeniem cieląt, w odniesieniu do którego złożono wniosek o premię ubojową, oraz wskazujące, czy zwierzęta poddano ubojowi czy też wywieziono;";
d) w ust. 4 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) najpóźniej do dnia 1 lutego – informacje dotyczące poprzedniego roku na temat liczby bydła płci męskiej, w odniesieniu do którego złożono wniosek o premię specjalną, według kategorii wiekowych i rodzaju zwierząt (byk lub wół);";
e) w ust. 6 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) w stosownych przypadkach, co roku najpóźniej do 1 lutego – informacje dotyczące poprzedniego roku na temat liczby zwierząt, za które faktycznie przyznano premię pozasezonową, w rozbiciu zgodnie z tym, czy skorzystały z pierwszej czy drugiej transzy premii specjalnej, oraz na temat liczby rolników odpowiadającej każdemu z dwóch przedziałów wiekowych;";
12) w art. 169 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) ilości każdego typu surowca i otrzymanego produktu końcowego.";
b) skreśla się lit. c), d) i e);
13) w art. 171ai wyrazy wprowadzające w ust. 1 otrzymują następujące brzmienie:
"Do dnia 31 stycznia danego roku państwa członkowskie powiadamiają plantatorów bawełny o:";
14) skreśla się artykuł 171bd;
15) załącznik III zastępuje się tekstem w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
16) załącznik VI zastępuje się tekstem w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
17) załącznik IX zastępuje się tekstem w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
18) załączniki XI i XII zastępuje się tekstem w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
19) skreśla się załącznik XIV;
20) załącznik XVIII zastępuje się tekstem w załączniku V do niniejszego rozporządzenia;
21) załącznik XXVIII zastępuje się tekstem w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/2006
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1236/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1252/2006
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2006 w odniesieniu do wykazu państw członkowskich, w których skup masła w trybie przetargu jest otwarty na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2006 z dnia 29 maja 2006 r. zawieszające skup masła za 90 % ceny interwencyjnej i otwierające skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
[2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 796/2006 otworzyło skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r. zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Łotwę i Republikę Czeską Komisja stwierdziła, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie niższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Należy zatem otworzyć skup interwencyjny w trybie przetargu w tych państwach członkowskich.
Wymienione wyżej państwa członkowskie należy zatem dodać do wykazu zamieszczonego w rozporządzeniu (WE) nr 796/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2006 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejszym otwiera się skup masła w trybie przetargu od dnia 19 do dnia 31 sierpnia 2006 r. w następujących państwach członkowskich, na warunkach określonych w sekcji 3a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999: Republika Czeska, Hiszpania, Irlandia, Łotwa, Polska i Portugalia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1253/2006
z dnia 18 sierpnia 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 sierpnia 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 września 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 sierpnia 2006 r. niżej wymienione państwa członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 1000 t pochodzących z Botswany,
- 300 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 800 t pochodzących z Botswany,
- 350 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni września 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 14959 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 8152 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1254/2006
z dnia 21 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1255/2006
z dnia 21 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1431/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [2] przewiduje otwarcie i zarządzanie w wieloletniej perspektywie wieloma kontyngentami przywozowymi na mięso drobiowe.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r.
[3], przyjęte decyzją Rady 2006/333/WE [4], przewiduje zwiększenie rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz mięsa drobiowego, erga omnes, w wysokości 2485 ton w odniesieniu do niektórych mrożonych kawałków indyka.
(3) W związku z możliwym przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. zaleca się ustalenie innego okresu składania wniosków o wydanie pozwolenia na pierwszy kwartał roku 2007.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1431/94.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1431/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3, lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia; pozwolenia narzucają obowiązek przywozu ze wskazanego kraju, z wyjątkiem grup 3, 5 i 6.";
2) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o wydanie pozwolenia należy składać przez pierwszych siedem dni roboczych stycznia 2007 r.";
b) w ust. 2, akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Jednakże w przypadku grup 3, 5 i 6 każdy wnioskodawca może złożyć więcej niż jeden wniosek o pozwolenie na przywóz na produkty z jednej grupy, jeżeli takie produkty pochodzą z więcej niż jednego kraju.
Należy wtedy jednocześnie złożyć osobne wnioski dla każdego kraju pochodzenia produktów do właściwych organów danego państwa członkowskiego.
Wnioski te rozpatruje się jako jeden wniosek pod względem ilości maksymalnej, o której mowa w art. 3 lit. b), oraz pod względem zastosowania zasady omówionej w poprzednim akapicie.";
3) załączniki zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1256/2006
z dnia 21 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1010/2006 dotyczące niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 14 ust. 1 akapit pierwszy lit. b),
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 14 ust. 1 akapit pierwszy lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre państwa członkowskie poinformowały o niektórych zmianach dotyczących danych znajdujących się w załącznikach do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 [3].
Ponadto trzy państwa członkowskie przedłożyły nowy wniosek o zastosowanie nadzwyczajnych środków wsparcia rynku.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1010/2006.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I–VII do rozporządzenia (WE) nr 1010/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1257/2006
z dnia 21 sierpnia 2006 r.
zatwierdzające zmianę specyfikacji oznaczenia geograficznego wpisanego do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych (Nocciola di Giffoni) (PGI)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2 zdanie drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 oraz na mocy art. 17 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia Komisja przystąpiła do rozpatrzenia wniosku złożonego przez Włochy o zatwierdzenie zmian specyfikacji chronionego oznaczenia geograficznego "Nocciola di Giffoni".
(2) Wniosek ma na celu zmianę specyfikacji w odniesieniu do informacji dowodzących, że produkty rolne pochodzą z danego obszaru geograficznego, szczególnych zasad etykietowania oraz wymogów, jakie należy spełnić na mocy przepisów krajowych.
(3) W odniesieniu do informacji dowodzących, że produkty rolne pochodzą z danego obszaru geograficznego zmiana ma na celu uściślenie, że poza obowiązkiem prowadzenia rejestrów działek przy danych gminach producenci mają obowiązek prowadzenia rejestrów produkcyjnych oraz zgłaszania wyprodukowanych ilości.
(4) W odniesieniu do szczególnych zasad etykietowania, znak graficzny danego oznaczenia geograficznego został zmieniony, a specyfikacja wyjaśnia, że znak graficzny musi być umieszczony na etykiecie danych produktów rolnych.
(5) W odniesieniu do wymogów, jakie należy spełniać na mocy przepisów krajowych, odesłania do tekstów wykonawczych opracowanych przez region Kampania w odniesieniu do metody otrzymywania i kontroli zostały usunięte.
(6) W następstwie rozpatrzenia wspomnianego wniosku o zmianę stwierdzono, że dotyczy on zmiany, która z jednej strony jest zgodna z wymogami rozporządzenia (WE) nr 510/2006, a z drugiej strony – nieznaczna.
To ostatnie stwierdzenie wynika z faktu, że zmiana nie dotyczy głównych właściwości produktu i nie wpływa niekorzystnie na jego powiązanie z obszarem geograficznym.
(7) W odniesieniu do chronionego oznaczenia geograficznego "Nocciola di Giffoni" należy zatem zatwierdzić zmianę specyfikacji, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, bez przeprowadzania procedury, o której mowa w art. 6 ust. 2 i art. 7 wspomnianego rozporządzenia.
(8) Ponadto należy opublikować informacje, o których mowa w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Zgodnie z art. 17 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wymaga to publikacji streszczenia specyfikacji sporządzonego zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 383/2004 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W specyfikacji oznaczenia geograficznego "Nocciola di Giffoni" wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Pełne streszczenie zawierające główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1258/2006
z dnia 22 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/2006
z dnia 11 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 w odniesieniu do limitów połowowych dla okowiela w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE), IIIa i IV (wody terytorialne WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności jego art. 5 ust 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wstępne limity połowowe dla zasobu okowiela w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE), IIIa i IV (wody terytorialne WE) są określone w załączniku IA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 7 wspomnianego rozporządzenia Komisja może zmienić limity połowowe w świetle informacji naukowych zebranych w pierwszej połowie 2006 r.
(3) W świetle informacji naukowych zebranych w pierwszej połowie 2006 r. należy ustalić ostateczne limity połowowe w odniesieniu do połowów okowiela w przedmiotowych strefach.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik IA do rozporządzenia (EWG) nr 51/2006.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku IA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2006
z dnia 23 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1261/2006
z dnia 23 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 219/2006 otwierające kontyngent taryfowy na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP i ustalające zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 219/2006 [2] przedstawia wykaz organów w poszczególnych państwach członkowskich właściwych w zakresie stosowania ustaleń dotyczących przywozu do Wspólnoty.
W następstwie informacji przesłanej przez jedno państwo członkowskie należy dokonać zmiany w wykazie wspomnianych organów.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 219/2006 dotyczący Luksemburga zastępuje się poniższym tekstem:
"Luxembourg
Direction des Douanes et Accises
Division "Douane/Valeur"
26, Place de la Gare
L-1616 Luxembourg".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2006
z dnia 23 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 w odniesieniu do wykazu statków dokonujących nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów na północno-wschodnim Atlantyku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności pkt 13.2 jego załącznika III,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od roku 1981 Wspólnota Europejska jest stroną Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku [2].
(2) W maju 2006 r. Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) wydała zalecenie, aby zmienić wykaz statków, w stosunku do których potwierdzono, że dokonywały nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów.
Należy zagwarantować wprowadzenie wymienionego zalecenia do wspólnotowego porządku prawnego.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 51/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatek 4 do załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1263/2006
z dnia 23 sierpnia 2006 r.
wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (WE) nr 1464/95, (WE) nr 174/1999, (WE) nr 800/1999, (WE) nr 1291/2000, (WE) nr 1342/2003, (WE) nr 633/2004, (WE) nr 1138/2005, (WE) nr 951/2006 i (WE) nr 958/2006 w odniesieniu do wywozu produktów rolnych do Libanu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 12 i art. 15 oraz odpowiednie artykuły innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne zasady dotyczące wywozu produktów rolnych są określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [3].
(2) Wyjątkowe okoliczności panujące obecnie w Libanie poważnie zaszkodziły interesom gospodarczym eksporterów, a powstała w ten sposób sytuacja niekorzystnie wpłynęła na możliwości wywozowe na warunkach ustanowionych w rozporządzeniach (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1291/2000.
(3) W związku z tym konieczne jest ograniczenie tych szkodliwych skutków przez przyjęcie specjalnych środków, w następstwie których czynności wywozowe, które nie zostały ukończone ze względu na wyżej wymienione okoliczności, mogłyby zostać uregulowane. W szczególności należy ustanowić odstępstwa od niektórych przepisów mających zastosowanie do procedur eksportowych, takich jak przepisy dotyczące terminów w rozporządzeniach (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1291/2000, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającym specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [4], w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalającym specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [5] i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 633/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego [6].
(4) Jeśli chodzi o produkty w sektorze cukru, należy przewidzieć odstępstwa od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1464/95 z dnia 27 czerwca 1995 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru [7] w odniesieniu do pozwoleń, o które wnioski złożono przed dniem 1 lipca 2006 r., od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. dotyczącego stałego przetargu na ustalenie opłat i/lub refundacji wywozowych na cukier biały w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 [8], od rozporządzenia Komisji (WE) nr 915/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [9] w odniesieniu do pozwoleń, o które wnioski złożono po dniu 1 lipca 2006 r., i od rozporządzenia Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. dotyczącego stałego przetargu na ustalenie refundacji wywozowych na cukier biały w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 [10].
(5) Możliwość skorzystania z tych odstępstw powinny mieć tylko te podmioty, które mogą udowodnić na podstawie dokumentów wywozowych lub dokumentów, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę 77/435/EWG [11], że produkty były przeznaczone do wywozu do Libanu.
(6) W celu zaradzenia szkodliwym skutkom, jakie wyjątkowe okoliczności w Libanie mogły mieć na wszystkie podmioty, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 1 lipca 2006 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1464/95, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, art. 2 rozporządzenia (WE) nr 633/2004, art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 951/2006 i art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 okres ważności pozwoleń na wywóz wydanych na mocy tych rozporządzeń, o które wnioski złożono przed dniem 20 lipca 2006 r., jest na wniosek posiadacza przedłużany o:
a) trzy miesiące w przypadku pozwoleń, których okres ważności upływa w lipcu;
b) dwa miesiące w przypadku pozwoleń, których okres ważności upływa w sierpniu;
c) jeden miesiąc w przypadku pozwoleń, których okres ważności upływa we wrześniu.
2. W drodze odstępstwa od art. 32 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i od art. 7 ust. 1 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 termin 60 dni jest na wniosek eksportera przedłużany do 150 dni w odniesieniu do produktów, dla których najpóźniej do dnia 20 lipca 2006 r. zakończono wywozowe formalności celne lub które najpóźniej do tej daty zostały objęte którymkolwiek z ustaleń, o których mowa w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [12].
3. W odniesieniu do wywozu dokonanego na mocy pozwoleń, o które wnioski złożono najpóźniej dnia 20 lipca 2006 r., nie ma zastosowania powiększenie kwoty o 10 %, o którym mowa w art. 25 ust. 1, powiększenie o 15 %, o którym mowa w art. 35 ust. 1 akapit drugi, i obniżka o 20 %, o której mowa w art. 18. ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Jeżeli uprawnienie do refundacji zostanie utracone ze względu na wyjątkowe okoliczności w Libanie, kara przewidziana w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999 nie ma zastosowania.
Artykuł 2
Artykuł 1 ma zastosowanie do produktów wymienionych w sekcjach 1, 2, 3, 4, 7, 9, 13 i 14 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 [13] w zakresie, w jakim dany eksporter może dostarczyć dowodu w sposób wymagany przez właściwe organy, że produkty były przeznaczone do wywozu do Libanu.
Właściwe organy opierają swoją ocenę na pozwoleniu na wywóz, deklaracji wywozowej lub na dokumentach handlowych, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
Artykuł 3
Do dnia 31 stycznia 2007 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach produktów, których dotyczy każdy ze środków ustanowionych w art. 1, z wyszczególnieniem numeru i daty wydania pozwolenia, ilości produktów według kodu nomenklatury refundacji wywozowej, pierwotnego okresu ważności i przedłużonego okresu ważności.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1264/2006
z dnia 21 sierpnia 2006 r.
kończące dochodzenie dotyczące środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu węglika krzemu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej i Ukrainy oraz nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz węglika krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 2 i 3,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Poprzednie dochodzenia, obowiązujące środki i trwające dochodzenia
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 821/94 [2], w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 14 i 15 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 [3], Rada przedłużyła obowiązywanie ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz węglika krzemu (SiC) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"), Polski, Federacji Rosyjskiej ("Rosja") i Ukrainy.
Jednocześnie decyzją 94/202/WE [4] Komisja przyjęła zobowiązanie złożone przez rząd Rosji w powiązaniu z V/O Stankoimport z siedzibą w Moskwie (Rosja).
(2) W maju 2000 r. rozporządzeniem (WE) nr 1100/2000 [5] Rada ponownie przedłużyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz SiC pochodzącego z ChRL, Rosji i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia, a także przedłużyła zobowiązanie złożone przez rząd Rosji w powiązaniu z V/O Stankoimport, Moskwa, Rosja, przyjęte decyzją Komisji 94/202/WE.
(3) Dochodzenie wymienione powyżej w motywie 1, które doprowadziło do nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych oraz przyjęcia zobowiązań od niektórych eksporterów objętych dochodzeniem, a także przeglądy wygaśnięcia przeprowadzone w latach 1994 i 2000, o których mowa powyżej w motywach 1 i 2, są określane dalej jako "dochodzenia pierwotne".
(4) W 2004 r., rozporządzeniem (WE) nr 991/2004, Rada przewidziała zwolnienie z ceł antydumpingowych przywozu do nowych państw członkowskich, które w dniu 1 maja 2004 r. przystąpiły do Unii Europejskiej ("UE-10"), ustalone w oparciu o warunki szczególnych zobowiązań ("zobowiązania związane z rozszerzeniem"), i upoważniła Komisję do przyjęcia tych zobowiązań związanych z rozszerzeniem.
Na tej podstawie, decyzjami 2004/498/WE [6] i 2004/782/WE [7], Komisja przyjęła zobowiązania złożone przez ukraińskiego producenta eksportującego Otwartą Spółkę Akcyjną "Zaporozhsky Abrasivny Combinat".
Przyjęcie tego zobowiązania wygasło dnia 20 maja 2005 r.
(5) W styczniu 2004 r. na wniosek ukraińskiego producenta eksportującego, spółki Zaporozhsky Abrasivny Combinat, Komisja wszczęła częściowy przegląd okresowy [8]. Wnioskodawca utrzymywał, że w wyniku znaczącej zmiany sytuacji powinien otrzymać status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych ("MET") oraz że jego margines dumpingu był znacznie niższy niż poziom określony w obowiązujących środkach. Jednak w wyniku dochodzenia stwierdzono, że przedsiębiorstwo to nie spełniało warunków przyznania MET (art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96, a następnie dochodzenie zostało zakończone rozporządzeniem Rady (WE) nr 779/2005 [9].
(6) Wreszcie w dniu 30 czerwca 2005 r. [10] Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu SiC pochodzącego z Rumunii w następstwie skargi złożonej przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego ("ERPC") w imieniu producentów reprezentujących 100 % całkowitej wspólnotowej produkcji SiC.
Jednak w następstwie wycofania skargi przez ERPC w dniu 1 marca 2006 r. dochodzenie zostało zakończone decyzją Komisji 2006/423/WE [11].
1.2.
Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia
(7) W następstwie opublikowania zawiadomienia o przyszłym wygaśnięciu środków antydumpingowych obowiązujących w odniesieniu do SiC pochodzącego z ChRL, Rosji i Ukrainy [12] Komisja otrzymała w dniu 24 lutego 2005 r. wniosek o dokonanie przeglądu wymienionych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Jednocześnie Komisja otrzymała również wniosek o dokonanie przeglądu formy środków mających zastosowanie do przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Rosji, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(8) Wnioski te zostały złożone przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego w imieniu producentów reprezentujących 100 % całkowitej wspólnotowej produkcji SiC.
W uzasadnieniu wniosku o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia podano, że w wypadku wygaśnięcia środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponowienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Jako podstawę wniosku o przegląd okresowy podano fakt, że forma środków byłaby niewłaściwa i nie usunęłaby szkodliwych efektów dumpingu.
(9) Komisja po konsultacji z Komitetem Doradczym ustaliła, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające rozpoczęcie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i wszczęła oba przeglądy w tym samym dniu [13].
1.3.
Dochodzenie
(10) Komisja oficjalnie powiadomiła producentów eksportujących, importerów, producentów surowców, zainteresowanych użytkowników i ich stowarzyszenia, przedstawicieli krajów wywozu oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia i przeglądu okresowego.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.
(11) Ze względu na dużą liczbę chińskich producentów eksportujących oraz importerów we Wspólnocie niepowiązanych z producentem eksportującym w jednym z krajów, których dotyczy postępowanie, uznano za właściwe zbadanie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, czy należy przeprowadzić kontrolę wyrywkową.
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji, czy kontrola wyrywkowa jest rzeczywiście konieczna, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, wyżej wymienione strony zostały poproszone, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, o zgłoszenie się do Komisji w ciągu dwóch tygodni od wszczęcia postępowania i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(12) Żaden z chińskich producentów eksportujących nie dostarczył informacji, o które proszono, żaden też nie współpracował w bieżącym postępowaniu.
Uznano zatem, że w odniesieniu do chińskich producentów nie ma konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej.
(13) Sześciu niepowiązanych importerów we Wspólnocie dostarczyło informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania oraz wyraziło swą gotowość dalszej współpracy w dochodzeniu.
Spośród tych sześciu producentów na potrzeby kontroli wyrywkowej wybrano do próby trzy przedsiębiorstwa.
Przywóz realizowany przez tych importerów stanowił najwyższą reprezentatywną wielkość przywozu ujawnionych importerów wspólnotowych (98 %), których można było skontrolować w dostępnym terminie.
(14) W związku z powyższym przesłano kwestionariusze do trzech importerów we Wspólnocie włączonych do próby, dwóch producentów we Wspólnocie, osiemnastu użytkowników we Wspólnocie, szesnastu dostawców surowców oraz obu znanych producentów eksportujących na Ukrainie i w Federacji Rosyjskiej.
Ponadto nawiązano kontakt z dwoma producentami w Brazylii, która została wybrana jako potencjalny kraj analogiczny, i przesłano im kwestionariusze.
(15) Pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech objętych próbą producentów eksportujących we Wspólnocie oraz od siedmiu użytkowników, dwóch producentów surowców i dwóch producentów eksportujących w krajach, których dotyczy postępowanie, jak również od dwóch producentów w kraju analogicznym.
(16) Komisja również zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, jakie uznała za niezbędne dla celów dochodzenia, oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne na terenie następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi:
- Kollo Silicon carbide B.V.
(Niderlandy), ESK-SIC GmbH (Niemcy),
- Navarro SiC, S.A.
(Hiszpania).
Producenci w krajach wywozu:
- JSC Zaporozhsky Abrasivny Combinat, Zaporoże (Ukraina),
- JSC Volzhsky Abrasive Combinat, Wołżskij (Rosja).
Producenci w kraju analogicznym:
- Saint-Gobain Materials Cerámicas Ltda, Minas Gerais (Brazylia),
- Treibacher Schleifmittel Brasil Ltda, São Paulo (Brazylia).
Importerzy we Wspólnocie:
- Imexco-Ullrich GmbH (Niemcy),
- Smyris Abrasivi (Włochy).
Użytkownicy we Wspólnocie:
- Morganite Crucible Limited (Zjednoczone Królestwo),
- TGA Ltd (Republika Czeska).
(17) Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponowienia dumpingu oraz szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie trendów mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponowienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca OD ("okres badany").
(18) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których sformułowano wnioski z przeglądu.
Wyznaczono dla nich także okres, w którym mogły składać oświadczenia w związku z tym ujawnieniem.
Oświadczenia otrzymane w wyznaczonym terminie zostały starannie rozpatrzone; w przypadkach, w których uznano to za uzasadnione, zostały one wzięte pod uwagę w ustaleniach.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.
Produkt objęty postępowaniem
(19) Produktem objętym postępowaniem jest ten sam produkt, co w dochodzeniach pierwotnych, które doprowadziły do nałożenia obecnie obowiązujących środków, czyli węglik krzemu (SiC).
SiC jest obecnie objęty kodem CN 28492000.
(20) SiC jest produkowany poprzez podgrzewanie krzemu i koksu (lub koksu naftowego) w wysokich temperaturach (do 2000 °C).
W wyniku tego procesu otrzymuje się surowy węglik krzemu, poddawany zwykle dalszej obróbce dla potrzeb użytkowników końcowych.
Proces produkcji SiC odbywa się w taki sposób, że w jego wyniku uzyskuje się automatycznie produkt różnorodny gatunkowo pod względem stężenia krzemu, który można podzielić na dwa podstawowe gatunki: krystaliczny i metalurgiczny.
Gatunek krystaliczny jest uważany za lepszy jakościowo z uwagi na większą zawartość krzemu.
Dzieli się on na dwa typy: czarny i zielony.
(21) Gatunek krystaliczny jest zwykle wykorzystywany do produkcji narzędzi ściernych, tarcz szlifierskich, wysokiej jakości produktów ogniotrwałych, technicznych wyrobów ceramicznych, natomiast gatunek metalurgiczny jest zwykle wykorzystywany przy eksploatacji odlewni i wielkich pieców jako nośnik krzemowy.
Podobnie jak w przypadku poprzednich postępowań, do celów obecnego postępowania oba gatunki należy uznać za jeden produkt.
2.2.
Produkt podobny
(22) Zgodnie z ustaleniami dochodzenia pierwotnego bieżące dochodzenie potwierdziło, że produkt objęty postępowaniem i produkty wytwarzane i sprzedawane przez producentów eksportujących na ich rynkach krajowych, a także te wytwarzane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym oraz przez producenta w kraju analogicznym na rynku krajowym kraju analogicznego mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz końcowe zastosowania i dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWIENIA DUMPINGU
3.1.
Uwagi wstępne
(23) W toku bieżącego przeglądu wygaśnięcia uzyskano pełną współpracę od obu znanych producentów na Ukrainie i w Federacji Rosyjskiej; jednak, jak zaznaczono w motywie 12, nie zgłosił się żaden producent z ChRL.
3.2.
Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem
3.2.1.
Kraj analogiczny
(24) Ponieważ Ukraina [14] i ChRL nie zostały uznane w okresie objętym dochodzeniem (ani w poprzednich dochodzeniach) za kraje o gospodarce rynkowej, konieczne było ustanowienie wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, tj. w oparciu o informacje uzyskane w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, w którym dany produkt był produkowany i sprzedawany na rynku krajowym.
Ponadto przypomina się, że producent eksportujący na Ukrainie nie był w stanie uzyskać MET w toku przeglądu okresowego zakończonego tuż przed rozpoczęciem bieżącego przeglądu wygaśnięcia (patrz: motyw 5).
(25) Wszczynając bieżący przegląd wygaśnięcia, przyjęto, że za kraj analogiczny, z którego pozyskiwane będą informacje o kosztach produkcji i o sprzedaży krajowej, uznana zostanie Brazylia.
Należy przypomnieć, że Brazylia pełniła rolę kraju analogicznego również w poprzednim przeglądzie wygaśnięcia.
(26) Dochodzenie potwierdziło, że Brazylia jest nadal właściwym krajem analogicznym z następujących powodów:
(27) Po pierwsze, ze względu na wielkość jej rynku krajowego, Brazylia jest krajem reprezentatywnym w celu ustalenia wartości normalnej dla dwóch krajów, których dotyczy postępowanie.
Po drugie, ceny krajowe w Brazylii są regulowane normalnymi siłami rynkowymi, zważywszy na poziom popytu na rynku i istnienie konkurencyjnych producentów.
Po trzecie, podstawowe cechy fizyczne i chemiczne produktu podobnego produkowanego w Brazylii można uznać za identyczne z cechami produktu wywożonego z dwóch krajów, których dotyczy postępowanie.
Ponadto nie wysunięto żadnych argumentów przeciwko wykorzystaniu Brazylii jako kraju analogicznego.
(28) W związku z tym stwierdzono, że wybór Brazylii jako kraju analogicznego do celów przyjęcia wartości normalnej dla przywozu SiC pochodzącego z ChRL i Ukrainy jest jest uzasadniony i właściwy.
3.2.2.
Wartość normalna
3.2.2.1.
Wartość normalna dla producentów eksportujących w ChRL i na Ukrainie
(29) W pierwszej kolejności zbadano, czy wielkość sprzedaży krajowej dokonywanej przez brazylijskich producentów (mierzona ogólnie oraz w podziale na rodzaj produktu) jest reprezentatywna w porównaniu z wielkością wywozu dokonywanego przez ChRL i Ukrainę.
(30) Stwierdzono, że wielkość sprzedaży krajowej dokonywanej przez producentów brazylijskich była znacznie wyższa niż wielkość sprzedaży eksportowej do Wspólnoty, dokonywanej przez producentów eksportujących w ChRL i na Ukrainie, zarówno w ujęciu ogólnym, jak i w podziale na rodzaj produktu.
(31) Następnie zbadano, czy sprzedaż krajowa na rzecz klientów niezależnych, dokonywana przez każdego z dwóch współpracujących producentów w Brazylii – Saint-Gobain Materials Cerámicas Ltda oraz Treibacher Schleifmittel Brasil Ltda – była prowadzona w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(32) W przypadku obu przedsiębiorstw stwierdzono, że średnia ważona cena sprzedaży w odniesieniu do wszelkiej sprzedaży w ciągu OD była wyższa niż średni ważony jednostkowy koszt produkcji.
W związku z tym uznano, że całość sprzedaży krajowej została dokonana w zwykłym obrocie handlowym.
Ponadto, w celu zapewnienia obiektywnego porównania pomiędzy cenami w Brazylii a wartością normalną w ChRL i na Ukrainie, dokonano dostosowań w celu uwzględnienia wszelkich różnic numerów kodów produktów lub poziomu handlu.
(33) Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wartość normalną ustalono na podstawie średniej ważonej cen sprzedaży dokonywanej przez dwóch brazylijskich producentów na rzecz klientów niezależnych na ich rynku krajowym.
(34) Po ostatecznym ujawnieniu ustaleń dotyczących wartości normalnej ERPC zakwestionowała ich trafność, twierdząc na podstawie własnych informacji, że ceny sprzedaży na brazylijskim rynku krajowym są wyższe niż cena eksportowa przy wywozie z Ukrainy na rynek Wspólnoty.
Jednak stwierdzenie to nie było poparte udokumentowanymi dowodami i w związku z tym musiało zostać odrzucone.
Dostosowania, o których mowa w motywie 32 powyżej, zapewniły właściwe obliczenie wartości normalnej.
3.2.2.2.
Wartość normalna dla producentów eksportujących w Rosji
(35) W pierwszej kolejności zbadano, czy wielkość sprzedaży krajowej dokonywanej przez producenta eksportującego w Rosji, mierzona ogólnie oraz w podziale na rodzaj produktu, była reprezentatywna, tj. czy była równa co najmniej 5 % wielkości wywozu do Wspólnoty.
(36) Stwierdzono, że w przypadku ogólnej wielkości sprzedaży oraz w przypadku niektórych rodzajów produktów wielkość sprzedaży krajowej była równa co najmniej 5 % wielkości wywozu do Wspólnoty.
W odniesieniu do tych typów produktów, w przypadku których wielkość sprzedaży krajowej była niższa niż 5 % wielkości wywozu do Wspólnoty, konieczne było skonstruowanie wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(37) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, których sprzedaż krajowa stanowiła co najmniej 5 % wielkości sprzedaży eksportowej, zbadano, czy sprzedaż dokonywana przez rosyjskiego producenta na rzecz klientów niezależnych była prowadzona w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W tym celu ustalono, w odniesieniu do każdego rodzaju wywożonego produktu, jaki odsetek sprzedaży krajowej tego produktu na rzecz klientów niezależnych był dokonany na rynku krajowym bez ponoszenia straty w okresie objętym dochodzeniem.
a) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym realizowane było po cenach nie niższych od kosztów jednostkowych, tj. średnia cena sprzedaży danego rodzaju produktu była równa lub wyższa od średniego kosztu produkcji tego rodzaju produktu, wartość normalna została obliczona jako średnia cena wszelkiej sprzedaży krajowej danego rodzaju produktu, niezależnie od tego, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.
b) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których co najmniej 10 %, lecz nie więcej niż 80 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych, wartość normalna została obliczona jako średnia ważona cena sprzedaży w tych transakcjach, które zostały dokonane po cenie równej lub wyższej od kosztów jednostkowych rozpatrywanego rodzaju.
c) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których mniej niż 10 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych, uznano, że dany rodzaj produktu nie był sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym, a zatem konieczne jest skonstruowanie wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(38) Wartości normalne zostały skonstruowane zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego na podstawie kosztów produkcji danego rodzaju produktu, powiększonego o koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ("koszty SG&A") oraz marżę zysku.
Kwotę kosztów SG&A stanowiła kwota poniesiona przez producenta eksportującego w odniesieniu do produktu podobnego, natomiast kwota zysku była równa średniej kwocie zysku osiągniętego przez producenta eksportującego ze sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym.
3.2.3.
Cena eksportowa
ChRL
(39) Jak podano w motywie 12, żaden z producentów eksportujących z ChRL nie współpracował w trakcie dochodzenia.
W rezultacie ceny eksportowe musiały zostać obliczone na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie informacji zawartych w skardze.
Ukraina i Rosja
(40) Ceny eksportowe producentów eksportujących na Ukrainie i w Rosji ustalane były zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen eksportowych rzeczywiście płaconych lub należnych ze strony niezależnych klientów we Wspólnocie.
(41) Przy obliczaniu ceny eksportowej eksportera rosyjskiego w odniesieniu do tych transakcji, które były przeprowadzane przez Stankoimport (przywóz bez cła antydumpingowego w ramach zobowiązania ilościowego), wszystkie koszty poniesione w wyniku zaangażowania Stankoimport zostały odliczone w celu uzyskania ceny eksportowej na poziomie ex-works.
(42) ERPC zakwestionowała wyniki w zakresie cen eksportowych ustalonych dla Ukrainy, argumentując, że ceny naliczane za przywóz z Ukrainy byłyby znacznie niższe.
Jako podstawę tych argumentów ERPC przedstawiła oferty cenowe.
Argumenty te musiały jednak zostać odrzucone, ponieważ oferty cenowe nie mogą być brane pod uwagę przy braku dowodu, że transakcja lub transakcje zostały w pełni przeprowadzone.
W każdym wypadku, jak stwierdzono powyżej w motywie 40, do obliczeń w zakresie dumpingu wykorzystano ceny eksportowe zastosowane przez danego producenta eksportującego.
Ceny te zostały zweryfikowane podczas dochodzenia na miejscu na terenie przedsiębiorstw objętych postępowaniem.
3.2.4.
Porównanie
(43) Porównania wartości normalnych i cen eksportowych dokonano na bazie ceny ex-works.
Zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, dla zapewnienia obiektywnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, poziomu obrotu i kosztów pakowania, które, jak sugerowano i dowiedziono, wpływają na ceny i porównywalność cen.
3.2.5.
Margines dumpingu
(44) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej każdego rodzaju produktu ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu.
ChRL
(45) Na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie informacji zawartych w skardze, margines dumpingu został ustalony na tym samym poziomie, co w poprzednim dochodzeniu, tj. około 50 %.
Ukraina
(46) Stwierdzono, że margines dumpingu dla wywozu SiC z Ukrainy w czasie OD był niższy od progu de minimis określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Rosja
(47) Należy przypomnieć, że od 1986 r. Rosja podlega zobowiązaniu ilościowemu.
Zobowiązanie to umożliwiło jednemu z importerów rosyjskich, przedsiębiorstwu Stankoimport, przywóz do Wspólnoty stałej ilości produktu (ustalonej jako procent konsumpcji we Wspólnocie) bez cła antydumpingowego.
Ilości powyżej tego progu podlegają cłu antydumpingowemu.
W przeprowadzonych obliczeniach dotyczących dumpingu nie dokonano rozróżnienia pomiędzy ilościami wywożonymi w ramach zobowiązania ilościowego (77 %) a ilościami podlegającymi cłu antydumpingowemu (23 %).
(48) Stwierdzono, że margines dumpingu dla wywozu SiC z Rosji w czasie OD był niższy od progu de minimis określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.3.
Zmiany w przywozie w przypadku uchylenia środków
3.3.1.
ChRL
(49) Jak wskazano powyżej, żaden producent eksportujący nie współpracował w obecnym dochodzeniu.
Dlatego też możliwy scenariusz rozwoju sytuacji w przypadku wygaśnięcia środków został ustalony w oparciu o dostępne fakty, szczególnie treść skargi oraz dane pochodzące z COMEXT (COMEXT jest elektroniczną bazą danych na temat handlu zagranicznego Wspólnot Europejskich).
Zależność między cenami wywozu z ChRL do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(50) Głównymi krajami, do których kierowany był wywóz produktu z ChRL w czasie OD, były Stany Zjednoczone Ameryki i Japonia.
Informacje zawarte w skardze wskazują, że chińskie ceny cif gatunku "makro czarny" przy wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki, wyrażone w euro, wynosiły w granicach 650 EUR za tonę, natomiast chińskie ceny cif gatunku "makro zielony" przy wywozie do Japonii, wyrażone w euro, wynosiły w granicach 770 EUR za tonę.
Dane statystyczne dotyczące cen, publikowane w czasopismach branżowych, potwierdzają trafność wymienionych cen stosowanych przez chińskich eksporterów.
(51) Stwierdzono ponadto, że średnie ceny eksportowe przy wywozie z ChRL do Stanów Zjednoczonych Ameryki, uzyskane z bazy COMEXT, były znacznie niższe od wartości normalnej uzyskanej w toku bieżącego dochodzenia z kraju analogicznego, co wskazuje, że wywóz ten w okresie objętym dochodzeniem mógł również odbywać się po cenach dumpingowych.
(52) Zważywszy, że średnia cena produktu stosowana przez przemysł wspólnotowy jest znacznie wyższa (około 1000 EUR za gatunek "makro czarny" i około 1500 EUR za gatunek "makro zielony"), w sytuacji braku środków istniałaby istotna zachęta dla chińskich producentów eksportujących do przekierowywania znacznych ilości wywożonego produktu z obecnie wykorzystywanych rynków państw trzecich na rynek Wspólnoty.
(53) Należy również przypomnieć, że w dochodzeniu pierwotnym stwierdzono, że wywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL do UE odbywa się po cenach dumpingowych, a dumping ten utrzymał się na niezmienionym, wysokim poziomie w okresie objętym bieżącym dochodzeniem.
Nie ma powodów, aby sądzić, że sytuacja ta ulegnie zmianie.
(54) Ponadto dostępne informacje na temat wartości normalnej i cen stosowanych przy wywozie do krajów trzecich, przytoczone powyżej, uprawniają do sformułowania wniosku, że w wypadku wygaśnięcia środków chińscy eksporterzy prawdopodobnie kontynuowaliby praktyki dumpingowe.
(55) Z powyższego wynika wniosek, że w wypadku uchylenia środków wywóz produktu z ChRL, kierowany obecnie na rynki krajów trzecich, zostałby prawdopodobnie przekierowany do Wspólnoty.
Co więcej, w wypadku uchylenia środków istnieje wyraźne ryzyko dumpingu w wywozie produktu.
Niewykorzystane moce i zapasy
(56) We wniosku o wszczęcie bieżącego przeglądu ERPC oszacowała (powołując się na informacje zebrane i opublikowane w czasopismach branżowych), że łączna zdolność produkcyjna w ChRL wynosi od 600000 do 700000 ton.
Rzeczywista produkcja była szacowana na około 440000 ton, co daje niewykorzystane moce produkcyjne wynoszące od 160000 do 260000 ton.
Brak informacji na temat zapasów.
(57) Z powyższych informacji jasno wynika, że producenci eksportujący w ChRL dysponują znacznymi mocami rezerwowymi, które mogą być wykorzystane do zwiększenia produkcji.
W związku z tym w wypadku wygaśnięcia środków jest bardzo prawdopodobne, że producenci eksportujący zaczną eksploatować znaczne niewykorzystane moce na potrzeby wywozu do Wspólnoty.
3.3.2.
Rosja
(58) Ponieważ jedyny znany producent eksportujący w Rosji współpracował w toku bieżącego dochodzenia, prawdopodobny scenariusz rozwoju sytuacji w wypadku wygaśnięcia środków został sporządzony głównie na podstawie informacji dostarczonych przez tego producenta eksportującego w zweryfikowanej odpowiedzi na kwestionariusz.
Związek pomiędzy cenami we Wspólnocie a cenami w Rosji
(59) Na początek należy zaznaczyć, że dominujący poziom cen we Wspólnocie już teraz podlega silnemu wpływowi przywozu z Rosji ze względu na istniejące zobowiązanie ilościowe, jako że przywóz dokonywany przez rosyjskiego eksportera pokrywa obecnie 10 % konsumpcji produktu we Wspólnocie.
(60) W porównaniu z dominującym poziomem cen we Wspólnocie, dominujący poziom cen na rosyjskim rynku krajowym jest ogólnie niższy.
Jednak zważywszy na to, że ilości, które rosyjski producent może wywozić bez cła antydumpingowego w ramach zobowiązania ilościowego, zostały ustalone z góry, producent ten ma zachętę do wywożenia do Wspólnoty gatunków krystalicznych (za które może uzyskać wyższą cenę za tonę), jednocześnie kierując na własny rynek krajowy oraz na rynki krajów trzecich gatunki metalurgiczne.
Z tego względu ewentualna realna różnica cen tych samych gatunków byłaby niższa, niż wynika to z porównania średnich poziomów cen.
(61) Jak wynika z powyższego, choć w normalnej sytuacji ogólnie wyższy poziom cen we Wspólnocie wywołałby w wypadku wygaśnięcia środków wzrost wywozu do Wspólnoty, w obecnej sytuacji scenariusz ten nie wydaje się prawdopodobny.
Zważywszy bowiem na istnienie zobowiązania ilościowego nie należy przeceniać możliwości wzrostu przywozu SiC, szczególnie gatunków o wysokiej jakości, jako że rosyjski eksporter miał i ma już możliwość wywożenia znacznych ilości SiC, a także zachętę do wywożenia produktu wysokogatunkowego.
Dlatego też wzrost przywozu SiC prawdopodobnie byłby zarówno niewielki pod względem ilościowym, jak i ograniczony do określonych rodzajów produktu (gatunki metalurgiczne), a w każdym razie najprawdopodobniej nie odbywałby się po cenach dumpingowych.
Związek pomiędzy cenami eksportowymi przy wywozie do krajów trzecich a cenami w Rosji
(62) Ponad 75 % wywozu prowadzonego przez producentów rosyjskich do krajów trzecich kierowane jest do Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W porównaniu z cenami na rynku krajowym, średni poziom cen eksportowych przy wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki jest wyższy.
Należy jednak zauważyć, że sprzedaż na wywóz prawdopodobnie różni się składem gatunkowym produktu od sprzedaży na rynku krajowym (prawdopodobne jest, że w sprzedaży na wywóz przeważają gatunki o wyższej wartości na tonę produktu, co ma pokryć koszty transportu), przez co trudno jest wyciągać wnioski z takiego porównania.
Tym niemniej należy zaznaczyć, że wywóz ten nie podlega środkom antydumpingowym i nic nie wskazuje na to, że odbywałby się on po cenach dumpingowych.
Związek między ceną eksportową do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(63) Przy porównywaniu cen eksportowych stosowanych przez eksportera rosyjskiego przy wywozie na główny rynek kraju trzeciego, czyli do Stanów Zjednoczonych Ameryki, z cenami eksportowymi tego eksportera przy wywozie na rynek Wspólnoty należy pamiętać o istniejącym zobowiązaniu cenowym.
Jak wyjaśniono powyżej, z uwagi na ustalone z góry ilości, które rosyjski eksporter może wywozić do WE, ma on zachętę do wywożenia na rynek Wspólnoty gatunków charakteryzujących się wysoką wartością na tonę.
(64) Podobnie, jak wyjaśniono w motywie 62 powyżej, można przyjąć, że również w wywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki przeważają gatunki o wysokiej wartości na tonę, ze względu na koszty transportu.
W związku z tym średnia cena sprzedaży na rynek Wspólnoty może racjonalnie być porównywana z ceną sprzedaży na rynek Stanów Zjednoczonych.
(65) Stwierdzono, że w porównaniu ze średnią ceną sprzedaży na rynek Wspólnoty, średnia cena sprzedaży na rynek Stanów Zjednoczonych Ameryki jest zasadniczo wyższa.
(66) Z powyższego wynika, że nie ma wyraźnej zachęty dla rosyjskiego producenta do przekierowywania ilości sprzedawanych obecnie na jego głównym rynku eksportowym, czyli w Stanach Zjednoczonych, na rynek Wspólnoty w wypadku uchylenia środków.
Niewykorzystane moce i zapasy
(67) Moc produkcyjna producenta eksportującego w Rosji jest ograniczona do 62000 ton.
W okresie objętym dochodzeniem stwierdzono, że producent ten wykorzystywał moce produkcyjne prawie w pełni, zwiększywszy wskaźnik wykorzystania w okresie odniesienia.
Stwierdzony poziom zapasów był normalny dla tego rodzaju działalności.
(68) Z uwagi na technologię stosowaną przez rosyjskiego producenta (wykorzystującą jako miejsce przetwarzania "wagony kolejowe" przetaczane pomiędzy instalacjami elektrycznymi oraz miejscami rozładunku lub sortowania), mało prawdopodobna jest możliwość zwiększenia skali działalności tego producenta eksportującego w niedalekiej przyszłości.
(69) Wobec powyższego nic nie wskazuje na to, aby w razie wygaśnięcia środków rosyjski producent był w stanie zwiększyć produkcję w celu zwiększenia wywozu do Wspólnoty.
3.3.3.
Ukraina
(70) Ponieważ jedyny znany producent eksportujący na Ukrainie współpracował w toku bieżącego dochodzenia, prawdopodobny scenariusz rozwoju sytuacji w wypadku wygaśnięcia środków został sporządzony głównie na podstawie informacji dostarczonych przez tego producenta eksportującego w zweryfikowanej odpowiedzi na kwestionariusz.
Niewykorzystane moce i zapasy
(71) Moc produkcyjna producenta eksportującego na Ukrainie jest ograniczona do 23000 ton.
W okresie dochodzenia stwierdzono, że producent ten wykorzystywał moce produkcyjne prawie w pełni, zwiększywszy wskaźnik wykorzystania w okresie odniesienia.
Stwierdzony poziom zapasów był normalny dla tego rodzaju działalności.
(72) Z uwagi na technologię stosowaną przez ukraińskiego producenta (tę samą, co stosowana przez producenta rosyjskiego, opisana w motywie 68), mało prawdopodobna jest możliwość zwiększenia skali działalności przez tego producenta eksportującego w niedalekiej przyszłości.
(73) ERPC twierdziła, że moce produkcyjne tego producenta eksportującego mogą wynosić nawet 32000 ton.
Argument ten jednak był oparty na informacjach hipotetycznych i nie brał pod uwagę okresów przestoju do celów utrzymania i napraw ani też specyfiki omawianego przedsiębiorstwa produkcyjnego, które zlokalizowane jest na terenie miejskim i podlega ograniczeniom związanym z ochroną środowiska.
Na tej podstawie potwierdzono zdolność produkcyjną ustaloną w motywie 72 powyżej, a twierdzenia ERPC musiały zostać odrzucone.
(74) Wobec powyższego nic nie wskazuje na to, aby w razie wygaśnięcia środków ukraiński producent był w stanie zwiększyć produkcję w celu zwiększenia wywozu do Wspólnoty.
Związek pomiędzy cenami we Wspólnocie a cenami na Ukrainie i w krajach trzecich
(75) W porównaniu z dominującym poziomem cen we Wspólnocie, dominujący poziom cen na Ukrainie oraz dominujący poziom cen przy wywozie do krajów trzecich jest zasadniczo niższy.
(76) Jednak rzetelne porównanie pomiędzy rynkiem ukraińskim, rynkami krajów trzecich i rynkiem Wspólnoty było niemożliwe, ponieważ skład gatunkowy sprzedawanych produktów jest bardzo różny, a więc średnie ceny nie są porównywalne.
Ponadto ukraiński rynek krajowy ma ograniczoną wielkość, a producent ukraiński, w przeciwieństwie do producentów we Wspólnocie, nie jest w stanie produkować wszystkich gatunków (o wysokiej wartości).
(77) W związku z tym nie było możliwe ustalenie, czy w wypadku wygaśnięcia środków eksporter ukraiński miałby zachętę do przekierowania na rynek Wspólnoty ilości produktów kierowanych do tej pory na rynek krajowy lub na pozostałe rynki eksportowe.
Jednak w świetle ustaleń dotyczących dumpingu oraz ogólnego wyższego poziomu cen dominującego we Wspólnocie można wyciągnąć wniosek, że nawet w sytuacji zwiększenia wywozu na rynek Wspólnoty wywóz ten najprawdopodobniej nie byłby dokonywany po cenach dumpingowych.
Ponadto, z uwagi na ograniczone zdolności produkcyjne eksportera ukraińskiego, wzrost ten byłby w każdym wypadku ograniczony (według szacunków wynosiłby poniżej 10000 ton).
3.4.
Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponowienia dumpingu
3.4.1.
ChRL
(78) Należy przypomnieć, że żaden z producentów eksportujących z ChRL nie współpracował w trakcie dochodzenia.
(79) Na podstawie dostępnych faktów stwierdzono, że eksporterzy chińscy nadal prowadzą dumping i w wypadku wygaśnięcia środków prawdopodobnie będą kontynuować działania dumpingowe skierowane na rynek Wspólnoty.
(80) W związku z tym stwierdzono, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu przez producentów eksportujących w ChRL w wypadku wygaśnięcia środków.
3.4.2.
Ukraina
(81) Należy przypomnieć, że stwierdzono, iż ukraiński producent nie prowadził wywozu po cenach dumpingowych w okresie objętym dochodzeniem i nic nie wskazuje na to, że sytuacja ta uległaby zmianie w wypadku wygaśnięcia środków.
(82) Ponadto stwierdzono, że chociaż w sytuacji uchylenia środków wywóz z Ukrainy do Wspólnoty może wzrosnąć, wzrost ten będzie najprawdopodobniej ograniczony.
Z uwagi na ograniczone moce produkcyjne, jakimi dysponuje producent ukraiński, zakłada się, że ewentualny wzrost wywozu na rynek Wspólnoty nie przekroczyłby 10000 ton i najprawdopodobniej nie byłby dokonywany po cenach dumpingowych.
(83) W związku z tym stwierdza się, że ponowienie dumpingu w przypadku przywozu z Ukrainy nie jest prawdopodobne.
3.4.3.
Federacja Rosyjska
(84) Należy przypomnieć, że stwierdzono, że w okresie objętym dochodzeniem rosyjski producent nie prowadził wywozu po cenach dumpingowych i nic nie wskazuje na to, że sytuacja ta uległaby zmianie w wypadku wygaśnięcia środków.
(85) Należy ponadto przypomnieć, że rosyjski producent eksportujący przez wiele lat miał możliwość dostarczania na rynek Wspólnoty stałej ilości SiC w ramach zobowiązania ilościowego.
Ilość produktu wywożona tą drogą w OD wynosiła około 17 % łącznej mocy produkcyjnej tego producenta rosyjskiego.
Ma on już zatem ugruntowaną pozycję na rynku, a więc gwałtowny wzrost przywozu z Rosji jest bardzo mało prawdopodobny.
(86) Co więcej, ponieważ stwierdzono, że ceny stosowane przez tego rosyjskiego producenta eksportującego przy sprzedaży do krajów trzecich są wyższe niż ceny stosowane przy sprzedaży do Wspólnoty, to ryzyko przekierowania znacznych ilości na rynek Wspólnoty wydaje się stosunkowo niskie.
(87) Stwierdzono wreszcie, że rosyjski producent eksportujący wykorzystuje swoje moce produkcyjne prawie w pełni i ma ograniczone możliwości zwiększenia mocy.
(88) Z powyższych powodów stwierdza się, że nie zachodzi ryzyko ponowienia dumpingu w przypadku przywozu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej.
(89) Mając na uwadze ustalenia dotyczące Ukrainy i Rosji, postępowanie przeciwko tym krajom powinno zostać zakończone.
4.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(90) Struktura przemysłu wspólnotowego zmieniła się od ostatniego przeglądu wygaśnięcia, tj. były niemiecki producent Elektroschmelzwerk Kempten GmbH, Monachium, rozdzielił się na dwie spółki powiązane, jedną zlokalizowaną w Niderlandach, a drugą w Niemczech.
Jedynie ta pierwsza produkuje i przetwarza surowy SiC, druga poddaje dalszej obróbce SiC wyprodukowany przez Kollo Silicon carbide B.V., natomiast ostateczny produkt pozostaje produktem podobnym.
Ponadto, poza sprzedażą własnego SiC, ESK-SIC GmbH sprzedaje także węglik wyprodukowany przez Kollo Silicon carbide B.V. Uznaje się zatem, że obie spółki tworzą jedną grupę.
4.1.
Produkcja we Wspólnocie
(91) W obrębie Wspólnoty produkt podobny jest wytwarzany przez dwóch producentów, którzy stanowią całkowitą produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
4.2.
Przemysł wspólnotowy
(92) Następujący producenci wspólnotowi poparli skargę:
- Kollo Silicon carbide B.V.
(Niderlandy), wraz ze swoją spółką powiązaną ESK-SIC GmbH (Niemcy),
- Navarro SiC, S.A.
(Hiszpania).
(93) Jako że powyżsi producenci wspólnotowi reprezentują 100 % wspólnotowej produkcji produktu podobnego, wnioskuje się, że producenci, którzy złożyli skargę, stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
5.
SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
5.1.
Uwagi wstępne
(94) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu objętego dochodzeniem przywozu na przemysł Wspólnoty zawierało ocenę czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na sytuację tego przemysłu.
5.2.
Konsumpcja na rynku Wspólnoty
(95) Konsumpcja we Wspólnocie została ustalona na podstawie wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem z krajów, których dotyczy postępowanie, i wszystkich innych krajów trzecich oraz wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
(96) Wielkość przywozu została ustalona na podstawie danych Eurostatu dotyczących odpowiedniego kodu CN w badanym okresie.
(97) Na tej podstawie ustalono, że konsumpcja we Wspólnocie lekko wzrosła z 217137 ton w 2001 r. do prawie 226450 ton w OD, co oznacza wzrost o 4 % w badanym okresie.
Tendencję tę przedstawia tabela 1.
(98) Konsumpcja nie zmieniała się jednak w sposób stały.
Należy zauważyć, że początkowo malała w okresie od 2001 do 2003 r., kiedy to spadła o 10 %.
Po 2003 r., jednakże, konsumpcja wzrosła znowu o ponad 10 % aż do OD, gdy przekroczyła poziom z 2001 r.
(99) Spadek na początku badanego okresu można w dużej mierze wyjaśnić zastępowaniem SiC przez inne produkty, takie jak żelazokrzem i diament przemysłowy, które były wtedy mniej kosztowne.
(100) Jednakże po 2003 r., wraz z obniżką cen SiC, jego konsumpcja ponownie wzrosła.
Tabela 1
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja we Wspólnocie (tony) _BAR_ 217137 _BAR_ 205231 _BAR_ 194486 _BAR_ 218919 _BAR_ 226450 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 90 _BAR_ 101 _BAR_ 104 _BAR_
5.3.
Wielkość przywozu, udział w rynku oraz ceny przywozu z ChRL
(101) Wielkość i udział w rynku przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL zmieniały się w sposób przedstawiony poniżej w tabeli nr 2.
Jako że producenci eksportujący w ChRL nie współpracowali, trendy cenowe i tendencje wielkości oparto na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Biorąc pod uwagę, że brak było innych informacji, tendencje dotyczące wielkości oparto na danych statystycznych Eurostatu.
(102) Wielkość przywozu pochodzącego z ChRL wyniosła 1205 ton i stanowiła 0,6 % udziału w rynku w 2001 r.
Wielkość przywozu nieznacznie wzrosła i osiągnęła poziom 1467 ton w 2002 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 0,7 %, po czym spadła do poziomu 651 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 0,3 %.
(103) Ceny przywozu z ChRL nieco się obniżyły.
Jednakże należy zauważyć, że biorąc pod uwagę niewielkie ilości wywożone z ChRL, cen eksportowych nie można uznać za reprezentatywne, jako że mogą się odnosić do bardzo szczególnych typów produktów lub bardzo szczególnych klientów.
A zatem na podstawie danych Eurostatu nie można wysnuć żadnego znaczącego wniosku odnośnie do trendów cenowych.
Jednakże na podstawie informacji dotyczącej cen złożonej w skardze można ustalić, że ceny chińskie (wahające się od 624 do 1814 EUR/t w zależności od gatunku i jakości) podcinały ceny wspólnotowe o ponad 30 %.
Tabela 2
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z ChRL (tony) _BAR_ 1205 _BAR_ 1467 _BAR_ 1465 _BAR_ 787 _BAR_ 651 _BAR_
Przywozy z ChRL – udział w rynku _BAR_ 0,6 % _BAR_ 0,7 % _BAR_ 0,8 % _BAR_ 0,4 % _BAR_ 0,3 % _BAR_
5.4.
Przywóz z innych krajów, których dotyczy niniejszy przegląd
(104) W celu pełnego zobrazowania sytuacji na rynku wspólnotowym zbadano także tendencje w przywozie SiC z innych krajów.
Należy jednak zauważyć, że jeśli chodzi o ceny, dane nie są porównywalne ze względu na różnice w asortymencie, powodujące duże zróżnicowanie cen.
5.4.1.
Rosja
(105) Zmiany w przywozie z Rosji są następujące:
Tabela 3
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z Rosji (tony) _BAR_ 21901 _BAR_ 24368 _BAR_ 21061 _BAR_ 20457 _BAR_ 21810 _BAR_
Udział w rynku przywozu z Rosji _BAR_ 10,1 % _BAR_ 11,9 % _BAR_ 10,8 % _BAR_ 9,3 % _BAR_ 9,6 % _BAR_
Ceny przywozu z Rosji (EUR/t) _BAR_ 453 _BAR_ 465 _BAR_ 477 _BAR_ 464 _BAR_ 480 _BAR_
Wskaźnik: 2001=100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 105 _BAR_ 102 _BAR_ 106 _BAR_
(106) Wielkość przywozu z Rosji zmniejszyła się z 21901 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 10,1 %, do 21810 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącemu 9,6 %.
Średnie ceny przywozu z Rosji zwiększyły się o 6,0 % pomiędzy 2001 r. a OD, tzn. z 453 EUR/t do 480 EUR/t.
Znaczna część przywozu pochodzącego z Rosji przywożona była w ramach zobowiązania ilościowego wspomnianego w motywie 2.
Przypomnieć trzeba, że 23,3 % cło antydumpingowe miało zastosowanie do wszystkich przywozów przekraczających ilości wolne od cła antydumpingowego ustalone w ramach wyżej wspomnianego zobowiązania.
5.4.2.
Ukraina
(107) Zmiany w przywozie z Ukrainy są następujące:
Tabela 4
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z Ukrainy (tony) _BAR_ 4956 _BAR_ 6760 _BAR_ 7829 _BAR_ 8491 _BAR_ 7718 _BAR_
Udział rynkowy przywozu z Ukrainy _BAR_ 2,3 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 4 % _BAR_ 3,9 % _BAR_ 3,4 % _BAR_
Ceny przywozu z Ukrainy (EUR/t) _BAR_ 504 _BAR_ 502 _BAR_ 469 _BAR_ 468 _BAR_ 489 _BAR_
Wskaźnik: 2001=100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 93 _BAR_ 96 _BAR_ 97 _BAR_
(108) Wielkość przywozu z Ukrainy wzrosła z 4956 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 2,3 %, do 7718 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącemu 3,4 %.
Średnie ceny przywozu z Ukrainy zmniejszyły się o 3,0 % pomiędzy 2001 r. a OD, tzn. z 504 EUR/t do 489 EUR/t.
Poza znacznym odsetkiem przywozów dokonanym w okresie od 2004 do 2005 r. w ramach zobowiązania ilościowego wspomnianego w motywie 4, na przywozy pochodzące z Ukrainy w badanym okresie nakładano cło antydumpingowe wysokości 24 %.
5.5.
Przywóz z innych krajów trzecich, których nie dotyczy niniejszy przegląd
5.5.1.
Rumunia
(109) Jak wspomniano wyżej w motywie 6, w dniu 30 czerwca 2005 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozów tego samego produktu pochodzących z Rumunii, w odpowiedzi na skargę złożoną przez CEFIC.
Jednak w następstwie wycofania skargi przez przemysł wspólnotowy wnoszący skargę dochodzenie zakończono.
(110) Zmiany w przywozie z Rumunii są następujące:
Tabela 5
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z Rumunii (tony) _BAR_ 14173 _BAR_ 15694 _BAR_ 22844 _BAR_ 38459 _BAR_ 42387 _BAR_
Udział rynkowy przywozu z Rumunii _BAR_ 6,5 % _BAR_ 7,6 % _BAR_ 11,7 % _BAR_ 17,6 % _BAR_ 18,7 % _BAR_
Ceny przywozu z Rumunii (EUR/t) _BAR_ 439 _BAR_ 468 _BAR_ 465 _BAR_ 445 _BAR_ 456 _BAR_
Wskaźnik: 2001=100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 106 _BAR_ 101 _BAR_ 104 _BAR_
(111) Wielkość przywozu z Rumunii wzrosła z 14173 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 6,5 %, do 42387 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącemu 18,7 %.
Średnie ceny przywozu z Rumunii zwiększyły się o 3,9 % pomiędzy 2001 r. a OD, tzn. z 439 EUR/t do 456 EUR/t.
5.5.2.
Norwegia
(112) Zmiany w przywozie z Norwegii są następujące:
Tabela 6
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z Norwegii (tony) _BAR_ 60496 _BAR_ 43400 _BAR_ 32520 _BAR_ 38160 _BAR_ 38550 _BAR_
Udział rynkowy przywozu z Norwegii _BAR_ 27,9 % _BAR_ 21,1 % _BAR_ 16,7 % _BAR_ 17,4 % _BAR_ 17,0 % _BAR_
Ceny przywozu z Norwegii (EUR/t) _BAR_ 971 _BAR_ 919 _BAR_ 963 _BAR_ 898 _BAR_ 973 _BAR_
Wskaźnik: 2001=100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 99 _BAR_ 93 _BAR_ 100 _BAR_
(113) Wielkość przywozu z Norwegii zmniejszyła się z 60496 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 27,9 %, do 38550 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącym 17,0 %.
Średnie ceny przywozu z Norwegii pomiędzy 2001 r. a OD utrzymywały się na podobnym poziomie, wzrastając z 971 EUR/t do 973 EUR/t w okresie objętym dochodzeniem.
5.5.3.
Inne kraje trzecie niewymienione powyżej
(114) Zmiany w przywozie z innych krajów trzecich niewymienionych powyżej są następujące:
Tabela 7
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z krajów niewymienionych powyżej (tony) _BAR_ 44473 _BAR_ 52143 _BAR_ 48354 _BAR_ 44804 _BAR_ 48271 _BAR_
Udział w rynku przywozu z krajów niewymienionych powyżej _BAR_ 20,5 % _BAR_ 25,4 % _BAR_ 24,9 % _BAR_ 20,5 % _BAR_ 21,3 % _BAR_
Ceny przywozu z krajów niewymienionych powyżej (EUR/t) _BAR_ 630 _BAR_ 618 _BAR_ 558 _BAR_ 560 _BAR_ 552 _BAR_
Wskaźnik: 2001=100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 89 _BAR_ 89 _BAR_ 88 _BAR_
(115) Wielkość przywozu z innych krajów trzecich wzrosła nieznacznie z 44473 ton w 2001 r., co odpowiada udziałowi w rynku w wysokości 20,5 %, do 48271 ton w OD, co odpowiada udziałowi w rynku wynoszącemu 21,3 %.
Średnie ceny przywozu z innych krajów trzecich niewymienionych powyżej spadły z około 630 EUR/t w 2001 r. do 552 EUR/t w OD.
5.6.
Wnioski
(116) Dochodzenie ujawniło, że przywozy z Rosji i Ukrainy pozostawały stosunkowo stabilne pod względem udziału w rynku, a także średnich cen.
Ujawniło ponadto, że ilości SiC przywożone z ChRL były zbyt małe, by móc wyciągnąć znaczące wnioski na temat trendów cenowych SiC któregokolwiek gatunku.
Wykorzystano zatem informacje dostępne Komisji, tj. zawarte w skardze, z których wynika, że chińskie ceny znacząco podcinały ceny WE.
(117) Wykazano także, że przywóz z Rumunii w praktyce zastąpił przywóz z Norwegii pod względem ilościowym, jako że udział w rynku rumuńskiego przywozu wzrósł mniej więcej o tyle, o ile spadł udział w rynku przywozu z Norwegii.
Podczas gdy przywozu z Norwegii dokonano po wyższych średnich cenach niż ceny przemysłu wspólnotowego (973 EUR/t), prawdopodobnie z powodu wysokiej jakości gatunków, ceny przywozu z Rumunii były na znacznie niższym poziomie (456 EUR za tonę).
W tym kontekście należy jednakże zauważyć, że przywóz z Rumunii odnosi się prawie całkowicie do tańszych gatunków metalurgicznych i z tego względu nie można przeprowadzić porównania ze średnimi cenami w innych krajach.
(118) Jeśli chodzi o zmiany w przywozie pochodzącym z krajów trzecich, zauważyć można tendencję zniżkową w cenach średnich, podczas gdy ilość przywozu do Wspólnoty oraz jego udział w rynku nie zmienił się w badanym okresie.
6.
SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
6.1.
Uwaga wstępna
(119) Jeden z producentów wspólnotowych sprzedał część swojej produkcji producentowi powiązanemu, który poddał SiC dalszej obróbce i sprzedał go jako produkt podobny na wolnym rynku.
W następującej analizie sprzedaż pomiędzy tymi powiązanymi stronami nie została jednak uwzględniona.
W szczególności uznano, że żadna równoległa analiza wyspecjalizowanej sprzedaży i sprzedaży na wolnym rynku nie jest konieczna, jako że sprzedaż towarów przetworzonych pozostaje sprzedażą produktu podobnego.
Zatem uwzględnianie wyspecjalizowanej sprzedaży prowadziłoby do jej podwójnego zaliczania.
Podobnie, jakikolwiek zysk lub strata ze sprzedaży na wolnym rynku przetworzonego SiC odnotowana przez drugiego producenta byłaby skompensowana zyskiem lub stratą odnotowaną przez pierwszego producenta na wyspecjalizowanym rynku, jako że obaj producenci uznawani są za jeden podmiot gospodarczy.
6.2.
Produkcja
(120) Wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego wzrosła o 4 % w badanym okresie.
W 2002 r. produkcja spadła wraz ze spadkiem konsumpcji.
Po roku 2002 wielkość produkcji wzrosła.
6.3.
Moc produkcyjna oraz stopy wykorzystania mocy produkcyjnej
(121) Po spadku wykorzystania mocy w okresie od 2001 do 2002 r., od 2002 r. wykorzystanie mocy zaczęło nieznacznie rosnąć, zwiększając się w badanym okresie o 3 punkty procentowe.
Jako że moc produkcyjna nie zmeniła się w badanym okresie, wzrost ten łączyć należy ze wzrostem w wielkości produkcji.
Wykorzystanie mocy produkcyjnych w trakcie badanego okresu było zawsze powyżej 75 %.
6.4.
Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny krajowe
(122) Jednostkowe ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosły nieznacznie między 2001 r. a OD (o mniej niż 5 %).
Osiągnęły wyjątkowy szczyt w 2002 r., by spaść następnie do względnie stabilnego poziomu nieco powyżej poziomu z roku 2001.
Skok we wspólnotowych cenach sprzedaży w 2002 r. wyjaśnić można wzrostem kosztów produkcji w tym samym okresie, co odbiło się odpowiednio na cenach przemysłu wspólnotowego.
Następnie, po części z powodu obniżki kosztów produkcji przemysłu wspólnotowego, a po części z powodu ciagłej presji cenowej wywieranej na rynek wspólnotowy, ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego znów spadły.
6.5.
Zapasy
(123) Nastąpił lekki spadek stanu zapasów w badanym okresie; tj. o 1 %, chociaż powiększyły się one znacznie w latach 2002–2003, by następnie spaść do poziomu z 2001 r. w okresie objętym dochodzeniem.
Ten wzrost tłumaczyć należy spadkiem wielkości sprzedaży, jak wyjaśnia motyw 124.
Od roku 2003 zapasy skurczyły się nie tylko z powodu wzrostu sprzedaży na rynku wspólnotowym, ale także z powodu wzrostu sprzedaży eksportowej przemysłu wspólnotowego.
Niezależnie od tych zmian uznano, że poziom zapasów w ciągu całego badanego okresu utrzymywał się na bardzo rozsądnym poziomie.
6.6.
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(124) Sprzedaż produktu podobnego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym w badanym okresie spadła ogółem o 4 %.
Jako że konsumpcja wspólnotowa wzrosła o 4 % w badanym okresie, taki spadek sprzedaży oznaczał dla przemysłu wspólnotowego stratę udziału w rynku wynoszącą 2,6 %.
6.7.
Inwestycje
(125) Inwestycje wykazywały tendencję wzrostową i podwoiły się w badanym okresie.
Okazało się, że inwestycje dotyczyły zastępowania, obsługi, ale także opracowania produktów do nowych zastosowań.
6.8.
Wzrost
(126) Ogólnie zauważyć należy, że udział przemysłu wspólnotowego w wolnym rynku zmniejszył się (patrz: motyw 124), podczas gdy cały rynek zwiększył się o 4 %.
Przemysł wspólnotowy nie był zatem w stanie uczestniczyć we wzroście rynku.
6.9.
Zatrudnienie i płace
(127) Zatrudnienie zmniejszyło się w badanym okresie o 7 %.
Płace ogółem spadły w badanym okresie o 2 %.
Z drugiej strony średnia ważona płaca wzrosła ze względu na konieczność wypłaty odpraw zwolnionym pracownikom.
Co więcej, w celu pełnego wykorzystania inwestycji przeznaczonych na sprzęt konieczne było zatrudnienie wykwalifikowanego personelu, co spowodowało wzrost kosztów pracy.
6.10.
Wydajność
(128) Wydajność w przeliczeniu na pracownika, mierzona jako wielkość produkcji na pracownika, wzrosła w badanym okresie o 12 %.
Wzrost wydajności wynika z poziomu inwestycji w maszyny, a także redukcji liczby pracowników.
6.11.
Przepływ środków pieniężnych i zdolność do pozyskiwania kapitału
(129) W badanym okresie przepływ środków pieniężnych wzrósł o 10 %.
(130) Producenci wspólnotowi nie mieli problemów z pozyskaniem kapitału.
Finansowali swoją działalność przez pożyczki zaciągane w spółkach powiązanych i bankach.
Korzystano także z samofinansowania.
6.12.
Zwrot z aktywów netto
(131) Zwrot z aktywów netto obliczono, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem produktu podobnego sprzedawanego we Wspólnocie jako wartość procentową wartości księgowej netto aktywów trwałych przyporządkowanych produktowi podobnemu sprzedawanemu we Wspólnocie.
Wykazywał podobne zmiany jak rentowność (patrz: motyw 132 poniżej).
6.13.
Rentowność
(132) Rentowność przemysłu wspólnotowego, wyrażona jako odsetek sprzedaży netto, wykazała gwałtowną tendencję zniżkową w okresie między 2001 r. a 2003 r., kiedy to dość już niska marża zysku zmniejszyła się o ponad połowę.
Rentowność wzrosła wówczas, nie osiągając jednak poziomu z roku 2001.
Podczas OD zyski osiągane przez przemysł wspólnotowy stanowiły nieco ponad połowę zysków z 2001 r.
W 2002 r. wzrost cen nie mógł zrównoważyć wzrostu kosztów produkcji ani strat spowodowanych obniżeniem sprzedaży.
W 2003 r. wyniki były jeszcze gorsze, ponieważ równocześnie nastąpił spadek cen, a spadek wielkości sprzedaży jeszcze się pogłębił.
W 2004 r. i podczas OD rentowność przemysłu wspólnotowego podniosła się dzięki istotnemu wzrostowi wielkości sprzedaży przy stabilnych cenach.
6.14.
Wielkość marginesu dumpingu
(133) Jeśli chodzi o wpływ na przemysł wspólnotowy wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu, to biorąc pod uwagę niski poziom przywozu z ChRL, nie można wysnuć sensownych wniosków.
6.15.
Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(134) Podczas gdy wskaźniki będące przedmiotem powyższej analizy wskazują na pewną poprawę sytuacji przemysłu wspólnotowego po nałożeniu środków antydumpingowych w 2000 r., niektóre wskaźniki wykazują negatywne tendencje, dowodząc tym samym, iż sytuacja Wspólnoty nadal pozostaje niestabilna i podatna na zagrożenia.
6.16.
Wnioski
(135) Między 2001 r. a OD odnotowano pozytywne zmiany następujących wskaźników: ceny sprzedaży, wykorzystanie mocy produkcyjnych i wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego wzrosły, a zapasy końcowe skurczyły się nieznacznie.
Wydajność znacznie się zwiększyła.
Inwestycje i przepływ środków pieniężnych także wykazały pozytywną tendencję.
(136) I odwrotnie, odnotowano negatywne zmiany następujących wskaźników: wielkość sprzedaży spadła, koszt produkcji w przeliczeniu na tonę i średni koszt pracy na jednego pracownika wzrosły przy malejącym zatrudnieniu.
Rentowność i zwrot z aktywów netto także się pogorszyły.
(137) Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja przemysłu wspólnotowego jest zróżnicowana: podczas gdy niektóre wskaźniki wykazują pozytywne zmiany, szereg innych wykazuje tendencję negatywną.
Jeśli porównać powyższe tendencje z tymi opisanymi w rozporządzeniu (WE) nr 1100/2000, oczywiste jest, że nałożenie środków antydumpingowych w 2000 r. umożliwiło przemysłowi wspólnotowemu ustabilizowanie swojej sytuacji, lecz nie pełne podźwignięcie się ze szkód.
Mimo że przemysł wspólnotowy pod wpływem pozytywnych zmian rozpoczął inwestycje w nowy sprzęt do nowych zastosowań, należy podkreślić, że z powodu dużej wrażliwości rynku na ceny jego udział w rynku i rentowność spadły.
(138) Przemysł wspólnotowy skorzystał na wzroście swojej ceny jednostkowej SiC od 2001 r. do końca OD.
Początkowy wzrost powinien był skompensować wzrost kosztów produkcji spowodowany restrukturyzacją i wydatkami związanymi z wydajnością.
Jednakże wzrost ceny sprzedaży nie mógł wyrównać wzrostu kosztów produkcji, więc marża zysku się obniżyła.
(139) Mimo że konsumpcja we Wspólnocie powiększyła się o 4 % w badanym okresie, udział przemysłu wspólnotowego w rynku spadł o 2,6 %, tak więc przemysł wspólnotowy nie był w stanie skorzystać ze wzrostu konsumpcji.
(140) Z drugiej strony, wielkość wywozu przemysłu wspólnotowego zwiększyła się w badanym okresie, ponieważ w okresie tym odnotowano znaczny, ponad 25-procentowy wzrost sprzedaży eksportowej.
Zmiany te pokazują, że przemysł wspólnotowy produkuje konkurencyjny produkt odnoszący sukcesy na rynkach krajów trzecich mimo konkurencji ze strony innych importowanych produktów.
(141) Przy porównywaniu sytuacji przemysłu wspólnotowego na początku i na końcu badanego okresu widać, że niektóre wskaźniki szkody, takie jak moce produkcyjne i ich wykorzystanie, zapasy i udział w rynku utrzymują się na podobnym poziomie.
Inne wskaźniki, takie jak wielkość sprzedaży, koszt produkcji, rentowność, zwrot z inwestycji i zatrudnienie wyraźnie wykazują negatywne trendy, podczas gdy tylko kilka wskaźników, tj. jednostkowa cena sprzedaży, wydajność, inwestycje i przepływ środków pieniężnych wykazuje trend pozytywny.
W związku z powyższym uznaje się, że sytuacja przemysłu wspólnotowego, mimo że ustabilizowała się w badanym okresie, w porównaniu z okresem poprzedzającym nałożenie środków w 2000 r. pozostaje nadal trudna.
Zwłaszcza wyraźny negatywny trend w rentowności, która wciąż jeszcze nie osiągnęła odpowiedniego poziomu w OD, a także obniżony udział w rynku przemysłu wspólnotowego wskazują, że wciąż nie w pełni uporał się on ze skutkami dumpingu wyrządzającego szkodę.
7.
PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA SIĘ LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(142) Jak objaśniono w motywach 56 do 57, producenci eksportujący w ChRL mają potencjał, by znacznie zwiększyć swój wywóz do Wspólnoty poprzez przekierowanie swoich aktualnych wywozów do krajów trzecich na bardziej atrakcyjny rynek wspólnotowy lub poprzez eksploatowanie swoich znacznych niewykorzystanych mocy produkcyjnych.
Istotnie, dostępne są znaczne moce sięgające 200000 ton, co stanowi prawie 100 % konsumpcji wspólnotowej.
Jest zatem prawdopodobne, że w przypadku uchylenia środków znaczne ilości chińskiego SiC wnikną na rynek wspólnotowy, by odzyskać i powiększyć utracony udział w rynku.
(143) W całym okresie objętym dochodzeniem głównym obszarem zainteresowania ChRL był nadal rynek północnoamerykański.
Podczas gdy tylko jeden producent surowego SiC w Ameryce Płn. posiada nadal moc 50000 ton, konsumpcja na tym obszarze wynosi około 250000 ton.
ChRL zapewnia 80 % przywozu surowego SiC i 57 % przywozu ziarna SiC do Stanów Zjednoczonych, wyprzedzając Brazylię (12 %), Norwegię (10 %) i Niemcy (6 %).
Nawet jeśli ChRL udałoby się przejąć udziały innych krajów trzecich w przywozie do Stanów Zjednoczonych, w przypadku uchylenia środków, niewykorzystane moce produkcyjne ChRL nadal byłyby wystarczające, by zalać rynek wspólnotowy tanim SiC.
Co więcej, w przypadku uchylenia środków zmiany, które zaszły na rynku amerykańskim, na którym nie obowiązywały żadne cła antydumpingowe, powtórzyłyby się prawdopodobnie na rynku wspólnotowym.
(144) Ponieważ żadne chińskie przedsiębiorstwo nie współpracowało, dane na temat prawdopodobnych poziomów chińskich cen w przypadku uchylenia środków oparto na informacjach dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W tym celu wykorzystano informacje załączone w skardze, dane statystyczne na temat przywozu i inne dane dostępne na rynku.
Zatem, jak wspomniano wyżej w motywie 56, informacje zawarte w skardze sugerują, że ceny wysokiej jakości gatunków wywożonych do Stanów Zjednoczonych i Japonii były znacznie niższe od cen gatunków podobnych przemysłu wspólnotowego.
(145) Tendencję tę potwierdzają inne źródła informacji, wskazujące na to, że chińskie ceny eksportowe do innych krajów trzecich, takich jak Stany Zjednoczone i Afryka Południowa, są znacznie niższe niż ceny eksportowe do Wspólnoty zgodnie z danymi Eurostatu, tj. 540 EUR/t za gatunki krystaliczne (co najmniej 97 %) i 123 EUR/t za gatunki metalurgiczne.
Należy podkreślić, że chińscy eksporterzy są w stanie wyprodukować i wywieźć wszystkie rodzaje wysokiej jakości SiC do WE.
Dochodzenie ujawniło, że jeden z najcenniejszych i najkosztowniejszych gatunków SiC był sprzedawany do WE za 1500 EUR/t, nie licząc cła, co daje 2400 EUR/t wraz z cłem przywozowym i cłem antydumpingowym.
Nawet ta druga cena jest znacznie poniżej ceny oferowanej przez producentów wspólnotowych.
Ogólnie rzecz biorąc, dane statystyczne Eurostatu wykazują, że w przeszłości ceny eksportowe z Chin do Wspólnoty były bardzo niskie, tj. w przybliżeniu między 250 a 500 EUR/t.
Zatem spodziewać się można, że w przypadku uchylenia środków chiński SiC znów wszedłby na rynek po bardzo niskich cenach.
(146) Potwierdza to fakt, że w 2006 r. po znacznej redukcji przez władze chińskie opłat za zezwolenia na wywóz, które poczatkowo wynosiły od 125 EUR/t do 208 EUR/t, a nastepnie zostały obniżone do 25,8 EUR/t, ceny eksportowe badanego produktu do innych krajów trzecich spadły do poziomów zdolnych podciąć jeszcze bardziej aktualne ceny przemysłu wspólnotowego.
(147) Ponadto jest prawdopodobne, że chińscy producenci eksportujący, by móc znacznie zwiększyć sprzedaż i zyskać znaczny udział w rynku wspólnotowym przy wykorzystaniu ogromnych wolnych mocy, będą musieli także podciąć ceny przywozu z krajów trzecich.
Zwiększy to presję cenową i nie tylko uniemożliwi przemysłowi wspólnotowemu pełne naprawienie szkód, ale także doprowadzi do gwałtownego pogorszenia jego nadal trudnej sytuacji.
(148) Z powodów wymienionych w wyżej wspomnianych motywach uznano, że istnieje prawdopodobieństwo, że w przypadku gdyby środki skierowane przeciw ChRL wygasły, chińscy producenci eksportujący na nowo podjęliby eksport w znacznych ilościach po cenach dumpingowych do Wspólnoty, poważnie podcinając ceny WE, by odzyskać utracony udział w rynku.
(149) W związku z tym stwierdzono, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę w wypadku wygaśnięcia środków skierowanych przeciw przywozowi w ChRL.
8.
INTERES WSPÓLNOTY
8.1.
Wprowadzenie
(150) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty oparto na ocenie wszystkich różnorodnych interesów cząstkowych.
(151) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu przedłużenie okresu obowiązywania środków nie zostało uznane za działanie wbrew interesom Wspólnoty.
Podczas pierwotnego dochodzenia znaczna liczba współpracujących użytkowników oraz importerów była za utrzymaniem obecnych środków.
(152) W obecnym postępowaniu żaden współpracujący użytkownik, żaden importer ani producent surowca nie sprzeciwił się utrzymaniu środków przeciw ChRL z powodów nakreślonych poniżej w motywach 153, 159 i od 160 do 171.
8.2.
Interes przemysłu wspólnotowego
8.2.1.
Skutki dalszego obowiązywania środków
(153) Mimo częściowego naprawienia szkód wyrządzonych przemysłowi wspólnotowemu od chwili nałożenia środków antydumpingowych w 2000 r., jasne jest, że środki te nie wywarły pełnych oczekiwanych skutków naprawczych na przemysł wspólnotowy.
(154) W przypadku utrzymania środków skierowanych przeciw przywozowi SiC pochodzącego z ChRL uniknęłoby się dalszego obniżania cen na rynku wspólnotowym i przemysł wspólnotowy mógłby osiągnąć rozsądny poziom cen i poprawić swoją sytuację finansową.
Wynika to głównie z faktu, że przemysł wspólnotowy dużo zainwestował w moce przetwarzania niektórych rodzajów SiC przeznaczonych do nowych zastosowań, takich jak filtry cząsteczkowe w silnikach Diesla.
Pozwoli mu to, wedle wszelkiego prawdopodobieństwa, zwiększyć w przyszłości swoje ceny i wielkość sprzedaży i odzyskać utracony udział w rynku.
(155) Przemysł wspólnotowy udowodnił, iż jest przemysłem strukturalnie żywotnym.
Potwierdziły to lepsze wyniki eksportowe i jego wysiłek restrukturyzacyjny.
(156) Z wyżej przedstawionych powodów można rozsądnie przewidywać, że przemysł wspólnotowy będzie w dalszym ciągu osiągał korzyść ze środków antydumpingowych i odnotuje dalszą poprawę przez osiągnięcie rozsądnej marży zysku.
W związku z tym stwierdzono, że utrzymanie środków nałożonych na przywóz SiC pochodzącego z ChRL byłoby w interesie przemysłu wspólnotowego.
8.2.2.
Skutki wygaśnięcia środków
(157) Natomiast w przypadku wygaśnięcia środków dotyczących przywozu SiC pochodzącego z ChRL spodziewać się można masowego przywozu chińskiego SiC po cenach dumpingowych na rynek wspólnotowy, co wywarłoby na niego znaczącą presję cenową.
W tych okolicznościach jest prawdopodobne, że przemysł wspólnotowy znów poniósłby szkodę z powodu zwiększonego przywozu po cenach dumpingowych i że jego wciąż niełatwa sytuacja gospodarcza uległaby dalszemu pogorszeniu.
Przyjmując taki scenariusz, nie można wykluczyć zaniku przemysłu wspólnotowego.
(158) W związku z tym stwierdzono, że utrzymanie środków nałożonych na przywóz SiC pochodzącego z ChRL byłoby w interesie Wspólnoty.
8.3.
Interes importerów
(159) Jak stwierdzono w motywie 13 powyżej, kwestionariusz wypełniło trzech włączonych do próby importerów we Wspólnocie, niepowiązanych z producentem eksportującym.
Przywóz tych importerów stanowił 98 % wielkości przywozu znanych importerów we Wspólnocie.
Sprzeciwiali się oni utrzymaniu środków antydumpingowych obowiązujących obecnie wobec Rosji i Ukrainy, ale nie przyjęli żadnego konkretnego stanowiska wobec środków antydumpingowych obowiązujących obecnie wobec ChRL.
(160) Należy przypomnieć, że w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że wpływ nałożenia środków na importerów byłby nieznaczny.
Zostało to potwierdzone w obecnym dochodzeniu.
W istocie, od chwili nałożenia środków nie została stwierdzona żadna poważna zmiana w sytuacji gospodarczej importerów i nie oczekuje się zmian w przypadku utrzymania środków.
Potwierdzone informacje złożone przez importerów dowodzą, że osiągali oni rozsądną marżę zysku mimo obowiązującego cła antydumpingowego.
(161) Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że utrzymanie środków na przywóz SiC pochodzącego z ChRL nie miałoby znaczącego wpływu na sytuację importerów.
8.4.
Interes użytkowników
(162) Jak stwierdzono w motywach 14 do 16 powyżej, osiemnastu użytkowników we Wspólnocie, stanowiących około 30 % całkowitej konsumpcji wspólnotowej, dostarczyło podstawowych informacji związanych z nabyciem przez nich produktu objętego postępowaniem i wyraziło chęć współpracy.
Ostatecznie siedmiu użytkowników złożyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, z których dwóch objęto dochodzeniem na miejscu.
W tym kontekście należy zauważyć, że większość współpracujących użytkowników była przetwórcami, a tylko jeden był użytkownikiem końcowym.
Żaden ze współpracujących użytkowników nie przyjął konkretnego stanowiska względem środków antydumpingowych obowiązujących wobec ChRL.
(163) SiC ma szeroki wachlarz zastosowań, na przykład jako materiał ścierny i polerniczy, a także, w przypadku gatunku krystalicznego, w segmencie refrakcyjnym, w związku z czym obecne postępowanie dotyczy wielu sektorów przemysłu wykorzystujących produkt objęty postępowaniem.
W segmencie metalurgicznym SiC wykorzystywany jest jako stop.
(164) Badając ewentualny skutek nałożenia środków na użytkowników w dochodzeniu pierwotnym, stwierdzono, że w świetle ich niewielkiej współpracy i ilości zgłoszonych uwag obowiązujące środki nie miały znaczącego negatywnego wpływu na ich działalność.
(165) Obecne dochodzenie przeglądowe potwierdziło te ustalenia dla SiC pochodzącego z ChRL.
W istocie analiza odpowiedzi na pytania w kwestionariuszu ujawniła, że użytkownicy nie spodziewają się wzrostu kosztów w przypadku utrzymania środków.
Jako że środki obowiązują już na tym samym poziomie od 1986 r., utrzymanie tych środków nie zmieniłoby obecnej sytuacji użytkowników.
W każdym razie, jako że środki wobec Rosji i Ukrainy wygasają, sytuacja użytkowników mających dodatkowe źródło zaopatrzenia raczej się poprawi.
(166) Należy także przypomnieć, że od nałożenia środków na przywóz SiC pochodzący z ChRL nie zauważono żadnej znaczącej zmiany w sytuacji gospodarczej użytkowników.
(167) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że utrzymanie środków na przywóz SiC pochodzącego z ChRL prowadziłoby do wzrostu przywozu gotowych produktów wykorzystujących chiński SiC.
Jednakże, mimo obowiązywania środków antydumpingowych wobec ChRL, w okresie badanym nie zauważono żadnego takiego wzrostu.
Brak było wskazań, że taki wzrost przywozu gotowych produktów miałby nieuchronnie nastąpić lub jest przewidywany w najbliższej przyszłości.
Argument ten musi zatem zostać odrzucony.
(168) Niektórzy użytkownicy argumentowali, że w przypadku utrzymania środków wobec wszystkich trzech krajów, których dotyczy niniejsze dochodzenie, miałby miejsce niedobór podaży.
Jednakże w tym względzie należy przypomnieć, że obecnie obowiązujące środki nie doprowadziły do niedoboru podaży.
Ponadto, jako że środki antydumpingowe wobec Rosji i Ukrainy wygasły, nowe źródła dostaw mogą zaistnieć we Wspólnocie bez ceł antydumpingowych.
Ponadto przypomina się, że celem nakładania ceł antydumpingowych nie jest zapobieganie przywozowi SiC z ChRL na rynek wspólnotowy, lecz zapewnienie uczciwych warunków handlu.
Z tych powodów argument ten musi zostać odrzucony.
(169) Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że utrzymanie środków na przywóz SiC pochodzącego z ChRL nie miałoby znaczącego wpływu na sytuację użytkowników.
8.5.
Interes producentów surowca
(170) Komisja otrzymała dwa wypełnione kwestionariusze od dostawców surowców dla przemysłu wspólnotowego.
Oba stwierdzały, że środki antydumpingowe miałyby raczej ograniczony wpływ na ich działalność.
(171) Dochodzenie potwierdziło te opinie.
Wobec powyższego stwierdza się, że brak istotnych powodów związanych z producentami surowca, przemawiających przeciwko utrzymaniu środków na przywóz SiC pochodzący z ChRL.
8.6.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(172) W świetle powyższego stwierdza się, że w przypadku wygaśnięcia środków sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszyłaby się, co mogłoby nawet prowadzić do jego zaniku.
(173) W odniesieniu do importerów SiC, jego użytkowników i producentów surowca ustalono, że nałożenie środków na przywóz SiC pochodzącego z ChRL nie miało nadmiernego negatywnego wpływu na ich sytuację gospodarczą.
(174) Wobec powyższego stwierdza się, że brak istotnych powodów związanych z interesem Wspólnoty przemawiających przeciwko utrzymaniu środków na przywóz SiC pochodzącego z ChRL.
9.
PRZEGLĄD OKRESOWY
(175) Biorąc pod uwagę ustalenia odnośnie do Rosji, przedstawione powyżej w motywach 84 do 89, postępowanie antydumpingowe przeciw temu krajowi zostanie zakończone, a obowiązujące środki antydumpingowe zostaną uchylone.
(176) Z tego wynika, że przegląd okresowy wspomniany w motywie 7 niniejszego rozporządzenia ograniczony do zbadania formy obowiązujących środków wobec Rosji powinien także zostać zakończony.
10.
ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(177) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, leżących u podstaw utrzymania istniejących środków.
Wyznaczono również termin, w którym strony mogły przedstawić swoje uwagi do ujawnionych informacji.
Nie otrzymano żadnych uwag, których charakter uprawniał do zmiany powyższych wniosków.
(178) Z powyższych ustaleń wynika, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu SiC pochodzącego z ChRL powinny zostać utrzymane.
(179) Wreszcie, zgodnie z powyższym, postępowanie dotyczące przywozu SiC pochodzącego z Federacji Rosyjskiej i Ukrainy powinno zostać zakończone, a środki uchylone.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym kończy się postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu węglika krzemu objętego kodem CN 28492000, pochodzącego z Federacji Rosyjskiej i Ukrainy, i uchyla się środki antydumpingowe nałożone na te kraje rozporządzeniem (WE) nr 1100/2000.
Artykuł 2
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz węglika krzemu, objętego kodem CN 28492000, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
Stawki należności celnych stosowane do ceny na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem należności celnych, są następujące:
Państwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 52,6 _BAR_
Stosuje się obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1266/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Stosowanie refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów wydaje się nieistotne.
W odniesieniu do takich produktów refundacje wywozowe nie powinny być dłużej ustalane.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1267/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 sierpnia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 sierpnia 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1268/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
w sprawie nieprzyznawania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności trzeci akapit jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r., otwierające stałe zaproszenie do składania ofert w celu uzyskania refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje, iż powyższy przetarg będzie miał stały charakter.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznawanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 sierpnia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004, nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 sierpnia 2006 r. żadnej refundacji dla produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1269/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 15. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 15. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1270/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 15. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 15. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1271/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
w sprawie 5. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu skupu masła w drodze stałego przetargu, otwartego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2006 [3].
(2) W świetle ofert przetargowych, otrzymanych w odpowiedzi na odrębne zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu lub należy podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu, zgodnie z art. 17a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) Analiza ortrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 5. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006, zgodnie z którym termin składania ofert wygasī dnia 22 sierpnia 2006 r., nie podejmuje się dalszych dziaīań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1272/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 15. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 15. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 22 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1273/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 47. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 47. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 22 sierpnia 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 237,20 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1274/2006
z dnia 24 sierpnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1275/2006
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1276/2006
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 930/2006 w odniesieniu do dostępnej ilości, dla której na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. mogą być składane wnioski o pozwolenie na przywóz dotyczące niektórych przetworów z mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z porozumieniem w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [3], zatwierdzonym decyzją Rady 2006/333/WE [4], zmieniono ilości przewidziane w ramach kontyngentów w rozporządzeniu (WE) nr 1431/94.
(2) Należy zatem zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 930/2006 z dnia 22 czerwca 2006 r. określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych przetworów z mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 otwierającego i ustalającego zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i inne produkty rolne [5] i dostosować dostępne ilości na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. proporcjonalnie do ilości ustalonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1431/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 930/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1277/2006
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1845/2005 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty kukurydzy znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 131185 ton kukurydzy znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1845/2005 [2].
(2) Ze względu na aktualną sytuację na rynku właściwe jest zwiększenie ilości kukurydzy wystawionej na sprzedaż przez czeską agencję interwencyjną na rynku wewnętrznym przez otwarcie przetargu stałego na 154783 tony.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1845/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1845/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 zapis "131185 ton" zastępuje się zapisem "154783 tony";
2) w tytule Załącznika zapis "131185 ton" zastępuje się zapisem "154783 tony".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1278/2006
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
w sprawie szczególnego środka interwencyjnego na rok gospodarczy 2006/2007 w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Owies należy do produktów, które obejmuje wspólna organizacja rynku zbóż.
Jednakże nie należy on do zbóż podstawowych wymienionych w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, dla których przewidziano skup interwencyjny.
(2) Owies stanowi ważną i tradycyjną produkcję w Finlandii i w Szwecji, dobrze przystosowaną do panujących tam warunków klimatycznych.
Produkcja ta znacznie przekracza potrzeby tych państw, tak że są one zmuszone do sprzedaży nadwyżek do krajów trzecich.
Przystąpienie do Wspólnoty w niczym nie zmieniło wcześniejszej sytuacji.
(3) Ewentualne ograniczenie uprawy owsa w Finlandii i w Szwecji odbyłoby się na rzecz zwiększenia uprawy innych zbóż korzystających z systemu interwencji, w szczególności dla jęczmienia.
Uprawę jęczmienia charakteryzuje nadprodukcja zarówno w obydwu tych państwach, jak i w całej Wspólnocie.
Zmiana uprawy owsa na uprawę jęczmienia pogorszyłaby tylko sytuację i doprowadziła do jeszcze większych nadwyżek.
Wskazane byłoby więc zapewnienie możliwości dalszego wywozu owsa do krajów trzecich.
(4) Owies może być przedmiotem refundacji, o której mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003.
Położenie geograficzne Finlandii i Szwecji stawia je w mniej korzystnej pozycji przy wywozie niż inne państwa członkowskie.
Ustalenie refundacji na podstawie wspomnianego art. 13 jest korzystne przede wszystkim przy wywozie z innych państw członkowskich.
W związku z tym można przewidywać, że produkcja owsa w Finlandii i w Szwecji będzie stopniowo zastępowana produkcją jęczmienia.
Należy więc spodziewać się, że w trakcie najbliższych lat gospodarczych znaczące ilości jęczmienia, których jedyną możliwość sprzedaży stanowi wywóz do krajów trzecich, będą podlegać skupowi interwencyjnemu w Finlandii i w Szwecji, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003.
Te wywozy ze składów interwencyjnych są bardziej kosztowne dla budżetu Wspólnoty niż wywóz bezpośredni.
(5) Zastosowanie pewnego szczególnego środka interwencyjnego w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 pozwala uniknąć tych dodatkowych kosztów.
Interwencja ta może być podjęta w formie środka pozwalającego odciążyć fiński i szwedzki rynek owsa.
Przyznanie na podstawie przetargu refundacji stosowanej wyłącznie w odniesieniu do owsa wyprodukowanego i wywiezionego z tych dwóch państw stanowi najodpowiedniejszy środek w tych warunkach.
(6) Charakter i cele wyżej wymienionego środka sprawiają, że właściwe staje się zastosowanie w tym względzie, mutatis mutandis, art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, jak również przyjętych w jego zastosowaniu rozporządzeń, w szczególności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2].
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1501/95 przewiduje, wśród innych zobowiązań dotyczących oferenta, którego ofertę przyjęto, obowiązek złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz oraz wniesienia zabezpieczenia.
Należy ustalić kwotę tego zabezpieczenia.
(8) Rozpatrywane zboża powinny być faktycznie wywiezione z państw członkowskich, w których szczególny środek interwencyjny został wprowadzony.
Konieczne jest więc ograniczenie wykorzystania pozwoleń na wywóz, z jednej strony, do wywozów z państwa członkowskiego, w którym wniosek o wydanie pozwolenia został złożony, a z drugiej strony – do owsa wyprodukowanego w Finlandii i w Szwecji.
(9) Uwzględniając Układy europejskie ustanawiające stowarzyszenie pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii [3] i Rumunią [4], z drugiej strony, państwa te należy wyłączyć z listy kwalifikujących się miejsc przeznaczenia.
Ponadto, wziąwszy pod uwagę sposób obliczania kwoty refundacji oparty na cenach rynkowych dotyczących oddalonych miejsc przeznaczenia, należy wyłączyć bliskie miejsca przeznaczenia, którymi są Szwajcaria i Norwegia, w odniesieniu do których środki te nie wydają się uzasadnione z powodu stosunkowo niskich kosztów transportu wynikających z ich bliskości lub kanałów komunikacyjnych dostępnych w kierunku tych miejsc przeznaczenia.
(10) W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich zainteresowanych należy przewidzieć jednakowy okres ważności wydanych pozwoleń.
(11) Właściwy przebieg procedury przetargowej przy wywozie nakazuje określenie minimalnej ilości, a także terminu i sposobu składania ofert właściwym organom.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Szczególny środek interwencyjny, w formie refundacji wywozowej, wprowadza się w odniesieniu do 100000 ton owsa wyprodukowanego w Finlandii i w Szwecji i przeznaczonego do wywozu z Finlandii i ze Szwecji do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii.
Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz przepisy przyjęte w zastosowaniu tego artykułu stosują się, mutatis mutandis, do wyżej wymienionej refundacji.
2.
Fińska i szwedzka agencja interwencyjna są zobowiązane do wprowadzenia środka przewidzianego w ust. 1.
Artykuł 2
1.
W celu określenia kwoty refundacji, o której mowa w art. 1 ust. 1, przeprowadza się przetarg.
2.
Zaproszenie do przetargu odnosi się do ilości owsa, o których mowa w art. 1 ust. 1, przeznaczonych do wywozu do krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii.
3.
Przetarg jest otwarty do dnia 28 czerwca 2007 r.
W tym czasie przeprowadza się przetargi cotygodniowe, w odniesieniu do których określa się w ogłoszeniu o przetargu daty składania ofert.
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 września 2006 r.
4.
Oferty powinny być złożone w fińskiej lub szwedzkiej agencji interwencyjnej mieszczących się pod adresami zamieszczonymi w ogłoszeniu o przetargu.
5.
Przetarg odbywa się zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
Artykuł 3
Oferta jest ważna tylko, jeśli:
a) dotyczy ilości nie mniejszej niż 1000 ton;
b) wraz z nią złożone zostało pisemne zobowiązanie oferenta uściślające, że odnosi się ona wyłącznie do owsa wyprodukowanego w Finlandii i w Szwecji, który zostanie wywieziony z Finlandii lub ze Szwecji.
Jeśli zobowiązanie, o którym mowa w lit. b), nie jest przestrzegane, zabezpieczenie przewidziane w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 [5] nie podlega zwrotowi, z wyjątkiem wystąpienia siły wyższej.
Artykuł 4
W ramach procedury przetargowej, o której mowa w art. 2, wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz zawiera, w rubryce 20, jedną z dwóch następujących uwag:
w języku fińskim : Asetus (EY) N:o 1278/2006 – Todistus on voimassa ainoastaan Suomessa ja Ruotsissa,
w języku szwedzkim : Förordning (EG) nr 1278/2006 – Licensen giltig endast i Finland och Sverige
.
Artykuł 5
Refundacja jest ważna tylko w odniesieniu do wywozów dokonanych z Finlandii i ze Szwecji.
Artykuł 6
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1501/95, wynosi 12 EUR za tonę.
Artykuł 7
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6] pozwolenia na wywóz wydane zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 uznaje się za wydane w dniu złożenia oferty w celu określenia okresu ich ważności.
2.
Pozwolenia na wywóz wydane w ramach przetargu przewidzianego w art. 2 zachowują ważność od daty ich wydania, w rozumieniu ust. 1 niniejszego artykułu, do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie.
3.
W drodze odstępstwa od art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia na wywóz wydane w ramach procedury przetargowej przewidzianej w art. 2 niniejszego rozporządzenia zachowują ważność tylko w Finlandii i w Szwecji.
Artykuł 8
Fińska i szwedzka agencja interwencyjna przekazują Komisji drogą elektroniczną złożone oferty najpóźniej w półtorej godziny po upłynięciu terminu składania ofert cotygodniowych, podanego w ogłoszeniu o przetargu, używając formularza znajdującego się w Załączniku.
W przypadku braku ofert fińska i szwedzka agencja interwencyjna informują o tym Komisję w takim samym terminie, jak przewidziany w akapicie pierwszym.
Godziny składania ofert ustala się zgodnie z czasem obowiązującym w Belgii.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/2006
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 kurs walutowy mający zastosowanie do cen minimalnych buraka cukrowego oraz opłaty produkcyjnej i dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze cukru dla walut tych państw członkowskich, które nie przyjęły wspólnej waluty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1713/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Począwszy od roku gospodarczego 2006/2007, rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3] zostało zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 318/2006. Rozporządzenie (WE) nr 1260/2001 stosuje się nadal w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.
(2) Na mocy art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1713/93 minimalne ceny buraka cukrowego, określone w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, oraz opłata produkcyjna i opłata wyrównawcza, określone odpowiednio w art. 15 oraz 16 tego rozporządzenia, przeliczane są na walutę krajową przy zastosowaniu specjalnego rolniczego kursu wymiany równego wielkości średniej, wyliczonej pro rata temporis, specjalnych rolniczych kursów wymiany stosowanych w trakcie danego roku gospodarczego.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym agromonetarne porozumienia dotyczące euro [4], ustalanie kursu walutowego ogranicza się jedynie do rolniczych kursów przeliczeniowych pomiędzy euro a walutami tych państw członkowskich, które nie przyjęły wspólnej waluty.
(4) Należy zatem ustalić na rok gospodarczy 2005/2006 kurs walutowy mający zastosowanie do cen minimalnych buraka cukrowego oraz opłaty produkcyjnej i dodatkowej opłaty wyrównawczej różnych walut krajowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kurs walutowy mający zastosowanie do przeliczenia cen minimalnych buraka cukrowego, określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, jak również opłaty produkcyjnej i – tam, gdzie ma to zastosowanie – dodatkowej opłaty wyrównawczej, określonych odpowiednio w art. 15 i 16 wymienionego rozporządzenia, w każdej walucie krajowej tych państw członkowskich, które nie przyjęły wspólnej waluty, ustalony na rok gospodarczy 2005/2006, określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1280/2006
z dnia 28 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1281/2006
z dnia 28 sierpnia 2006 r.
wprowadzające w roku 2005/2006 odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 595/2004 w odniesieniu do terminu płatności opłaty wyrównawczej za mleko i przetwory mleczne przez nabywców i producentów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [2] ustala harmonogram i warunki pobierania opłat wyrównawczych. Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 przewiduje, że przed dniem 1 września każdego roku podmioty nabywające i, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci odpowiedzialni za opłaty wyrównawcze wpłacają do właściwego organu należną kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez państwo członkowskie. W przypadku nieprzestrzegania terminu płatności należne sumy zostają obciążone odsetkami na mocy ust. 2 tego artykułu.
(2) W celu poprawy prognozowania budżetowego i zwiększenia elastyczności zarządzania budżetem obecnie ma miejsce zmiana rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, której celem jest przesunięcie daty dokonywania przez państwa członkowskie opłat wyrównawczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, oraz zezwolenie niektórym państwom członkowskim na przeniesienie krajowych ilości referencyjnych ze "sprzedaży bezpośredniej" na "dostawy" w okresie dwunastu miesięcy w roku 2005/2006 w rozumieniu art. 1 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia. W celu umożliwienia administracji krajowej skutecznego wdrożenia nowych przepisów oraz w trosce o spójność należy również przesunąć datę wpłaty należnych kwot przez nabywców mleka w roku 2005/2006 w drodze odstępstwa od art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 595/2004. Ze względów administracyjnych należy ustalić różne daty dla państw członkowskich, które dokonają przeniesienia krajowych ilości referencyjnych.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 w okresie dwunastu miesięcy w roku 2005/2006 zezwala się państwom członkowskim na przesunięcie ostatecznego terminu wpłaty należnych kwot:
a) do dnia 1 listopada 2006 r. w przypadku Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji;
b) do dnia 1 października 2006 r. w przypadku pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1282/2006
z dnia 17 sierpnia 2006 r.
ustalające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 dotyczącego pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3, art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 określa między innymi ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych, których celem jest przede wszystkim stworzenie warunków dla kontroli przestrzegania limitów wartościowych i ilościowych wymaganych do celów refundacji. Szczegółowe zasady stosowania tych zasad ogólnych zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającym specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 174/1999 zostało kilkakrotnie znacząco zmienione.
Jako że istnieje potrzeba wprowadzenia kolejnych zmian, w celu zachowania jasności i zapewnienia skuteczności, rozporządzenie (WE) nr 174/1999 należy uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem.
(3) Na mocy Porozumienia w sprawie rolnictwa [3] zawartego w toku negocjacji Rundy Urugwajskiej GATT i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE [4] (zwanego dalej Porozumieniem w sprawie rolnictwa) refundacje wywozowe na produkty rolne, w tym także na przetwory mleczne, w każdym dwunastomiesięcznym okresie, począwszy od dnia 1 lipca 1995 r., są przyznawane do określonej maksymalnej ilości i wartości.
W celu zapewnienia zgodności z tymi ograniczeniami należy kontrolować wydawanie pozwoleń na wywóz oraz wprowadzić procedury przydzielania ilości, które mogą być objęte refundacją wywozową.
(4) Artykuł 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5] określa szczegółowe operacje i ilości, dla których pozwolenie na wywóz nie jest wymagane.
Należy przyjąć w tym zakresie specjalne zasady dla sektora mleka i przetworów mlecznych.
(5) Przewidziana w tym rozporządzeniu tolerancja w odniesieniu do ilości produktów faktycznie wywiezionych względem ilości podanych w pozwoleniu powinna zostać zmniejszona oraz, w celu zapewnienia skutecznej kontroli limitów, nie należy wypłacać refundacji na ilości przekraczające te, które zostały podane w pozwoleniu.
Zabezpieczenia składane wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia powinny być ustalone na poziomie zniechęcającym do stosowania praktyk spekulacyjnych.
(6) Należy określić okres ważności pozwoleń na wywóz.
(7) Celem zapewnienia prawidłowości kontroli wywożonych produktów oraz zmniejszenia ryzyka spekulacji możliwość zmiany produktu, na który zostało wydane pozwolenie, powinna być ograniczona.
(8) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [6] określa zasady stosowania pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji na wywóz produktów oznaczonych 12-cyfrowym kodem, innym niż określony w sekcji 16 pozwolenia. Ten przepis obowiązuje w określonym sektorze wyłącznie wówczas, jeżeli zostały zdefiniowane kategorie produktów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, oraz grupy produktów, o których mowa w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
(9) W sektorze mleka i przetworów mlecznych kategorie produktów zostały już zdefiniowane w odniesieniu do kategorii określonych w Porozumieniu w sprawie rolnictwa. W interesie rzetelnego zarządzania należy posługiwać się tym podziałem na kategorie oraz stosować przepisy art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 wyłącznie w oparciu o zasadę zdefiniowanych grup produktów.
(10) W sektorze mleka stawki refundacji są bardzo zróżnicowane, przede wszystkim w zależności od zawartości tłuszczu.
W celu zapewnienia, że sytuacja ta nie zostanie zakwestionowana, a zarazem przestrzegane będą cele art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, grupy produktów powinny być ściśle zdefiniowane.
Mając na uwadze harmonizację, należy zastosować tę zasadę do wszystkich przetworów mlecznych oraz odpowiednio zdefiniować grupy produktów w odniesieniu do sera.
(11) Mając na uwadze ujednolicenie warunków, na jakich posiadacz pozwolenia może dokonywać wywozu produktów innych niż określone w sekcji 16 pozwolenia na wywóz, z przepisami rozporządzenia (WE) nr 800/1999, posiadacz pozwolenia nie powinien być już zobowiązany do wnioskowania o dokonanie zmiany przed zakończeniem formalności wywozowych.
W celu uniknięcia dyskryminacji między przedsiębiorcami dokonującymi wywozu w ramach obecnego systemu a przedsiębiorcami dokonującymi wywozu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem na wniosek posiadacza pozwolenia przepis ten może być stosowany z mocą wsteczną.
(12) W celu umożliwienia przedsiębiorcom udziału w przetargach ogłaszanych przez państwa trzecie bez konsekwencji w postaci ograniczeń ilościowych, należy wprowadzić system pozwoleń tymczasowych dający oferentom wyłonionym w przetargu prawo do uzyskania pełnego pozwolenia.
W celu zapewnienia, że pozwolenia takie są właściwie wykorzystywane, dla niektórych rodzajów wywozu podlegających refundacji należy obowiązkowo określić kraj przeznaczenia.
(13) Dla zapewnienia skutecznego systemu kontroli wydanych pozwoleń, zależnego od informacji przekazanych Komisji przez państwa członkowskie, należy określić czas oczekiwania na wydanie pozwoleń.
W celu zapewnienia niezakłóconego działania uregulowań, a w szczególności sprawiedliwego przydziału ilości dostępnych w ramach limitów określonych w Porozumieniu w sprawie rolnictwa, należy ustanowić różne instrumenty zarządzania, a w szczególności przepisy dotyczące zawieszania wydawania pozwoleń oraz ewentualnego zastosowania współczynnika przydziału ilości produktów objętych wnioskami.
(14) Wywóz produktów w ramach pomocy żywnościowej należy wyłączyć z niektórych przepisów dotyczących wydawania pozwoleń na wywóz.
(15) Dotychczasowe doświadczenia wykazują, że liczba wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz określonych gatunków sera jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia.
W celu umożliwienia zastosowania specjalnych środków w zależności od miejsca przeznaczenia wskazanego we wnioskach o wydanie pozwoleń należy określić obszary przeznaczenia i traktować miejsce przeznaczenia podane w pozwoleniach na wywóz jako obowiązkowe dla produktów oznaczonych kodem CN 0406.
(16) Metoda ustalania kwoty refundacji na przetwory mleczne zawierające dodatek cukru, których cena jest określana na podstawie ceny ich składników, powinna opierać się na procentowym udziale tych składników zawartych w takich produktach.
Niemniej jednak, dla łatwiejszego zarządzania refundacjami na te produkty, a w szczególności środkami mającymi na celu zapewnienie realizacji zobowiązań dotyczących działalności wywozowej w kontekście Porozumienia w sprawie rolnictwa, należy określić maksymalną zawartość sacharozy w produktach, na którą może być przyznana refundacja.
Zawartość sacharozy w masie wynoszącą 43 % należy uznać za reprezentatywną dla takich produktów.
(17) Artykuł 11 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 przewiduje, że refundacje wywozowe mogą być przyznane na pochodzące z obszaru Wspólnoty składniki serów przetworzonych wytwarzanych zgodnie z procedurami uszlachetnienia czynnego. Istnieje potrzeba wprowadzenia specjalnych zasad celem zapewnienia prawidłowości działania tego szczególnego środka oraz skuteczności jego kontroli.
(18) Na mocy postanowień Umowy między Wspólnotą Europejską a Kanadą [7], przyjętych decyzją Rady 95/591/WE [8], w odniesieniu do serów korzystających z warunków preferencyjnych w przywozie do Kanady muszą być przedstawione pozwolenia na wywóz wydane przez Wspólnotę Europejską.
Należy określić szczegółowe zasady wydawania takich pozwoleń.
Celem zapewnienia, że ilości serów przywożonych do Kanady w ramach kontyngentu przywozowego odpowiadają ilościom, na które zostały wydane pozwolenia, pozwolenia, o których mowa, właściwie potwierdzone przez uprawnione organy kanadyjskie, powinny zostać zwrócone odpowiednim organom państw członkowskich, a dane dotyczące wywozu powinny zostać przekazane Komisji przez państwa członkowskie.
Należy wyjaśnić potrzebę minimalnych norm bezpieczeństwa, mimo iż w ramach tego systemu nie przewiduje się składania wniosków o refundacje.
(19) Wspólnota ma możliwość wyboru importerów, którzy mogą sprowadzać sery z jej obszaru na terytorium Stanów Zjednoczonych w ramach dodatkowego kontyngentu, o którym mowa w Porozumieniu w sprawie rolnictwa.
Celem zezwolenia Wspólnocie na maksymalne zwiększenie kontyngentu należy ustalić procedurę wyznaczania importerów na podstawie przydziału pozwoleń na wywóz dla przedmiotowych produktów.
(20) Protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [9], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [10], przewiduje, że Wspólnota zarządza swoją częścią kontyngentu taryfowego na podstawie mechanizmu pozwoleń na wywóz.
Należy zatem ustalić procedurę wydawania pozwoleń.
W celu zapewnienia, że produkty przywożone do Republiki Dominikańskiej stanowią część kontyngentu, oraz ustalenia związku między produktami przywiezionymi i wskazanymi w pozwoleniach na wywóz eksporterzy powinni przedstawić w momencie przywozu uwierzytelnioną kopię zgłoszenia wywozowego, która musi zawierać określone informacje.
(21) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [11] ustanowiło dodatkowe przepisy dotyczące przyznawania refundacji w przypadku zmiany cen interwencyjnych przy przejściu z jednego roku mleczarskiego do roku następnego.
Przepisy te przewidują możliwość ustalenia różnych stawek refundacji w zależności od daty produkcji.
Wymagane przedstawienie dowodu daty produkcji oraz procedury kontrolne sprawdzające prawidłowość powiązanych dokumentów i rozliczeń okazały się bardzo skomplikowane i uciążliwe.
Ten sam cel można osiągnąć poprzez dostosowanie okresu ważności pozwoleń na wywóz.
Rozporządzenie (EWG) nr 896/84 należy zatem uchylić.
(22) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY WSTĘPNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa:
a) ogólne zasady dotyczące pozwoleń i refundacji dla wywozu z terenu Wspólnoty produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999;
b) szczegółowe zasady dotyczące wywozu tych produktów z terenu Wspólnoty do określonych państw trzecich.
Artykuł 2
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się rozporządzenia (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1291/2000.
ROZDZIAŁ II
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 3
1. Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze i czwarte rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, dla wywozu z terenu Wspólnoty produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, dla których złożono wniosek o refundację wywozową, należy przedstawić pozwolenie na wywóz.
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w przypadku udzielenia refundacji dla wywozu przetworów mlecznych, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 800/1999, można zastosować pozwolenie na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji.
2. W celu przyznania refundacji produkty określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 muszą spełniać odpowiednie wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [12] i rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [13], w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 4
1.
Stawka refundacji, według której ma nastąpić wypłata, odpowiada stawce obowiązującej w dniu złożenia wniosku o przyznanie pozwolenia na wywóz lub w stosownych przypadkach w dniu przedłożenia pozwolenia tymczasowego.
2. Uznaje się, że wnioski o wydanie pozwolenia przy ustalonej z góry kwocie refundacji dotyczące produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, które, w rozumieniu art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, złożono w środę lub czwartek po zakończeniu okresu przetargowego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 581/2004 [14] oraz w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 582/2004 [15], zostały przedłożone w dniu roboczym następującym po tym czwartku.
3.
W sekcji 7 wniosków o wydanie pozwolenia oraz pozwoleń należy podać kraj przeznaczenia oraz kod kraju lub obszaru przeznaczenia, zgodnie z nomenklaturą krajów i terytoriów dotyczącą danych statystycznych w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty oraz danych statystycznych w dziedzinie handlu między państwami członkowskimi, określoną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 [16].
4. Dla celów art. 5 ust. 1 akapit pierwszy tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w przypadku gdy do zgłoszenia wywozowego wpisano kilka odrębnych kodów nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [17] (zwanej dalej "nomenklaturą refundacji") lub kodów nomenklatury scalonej, dane szczegółowe odnoszące się do każdego z kodów uważa się za odrębne zgłoszenie.
Artykuł 5
W przypadku wywozu sera, gdzie cena franco granica przed przyznaniem refundacji w państwie członkowskim wywozu wynosi mniej niż 230 EUR/100 kg, nie udziela się refundacji.
"Cena franco granica" oznacza cenę ex-works powiększoną o zryczałtowaną stawkę w wysokości 3 EUR/100 kg.
Jeżeli został złożony wniosek o przyznanie refundacji wywozowej, w sekcji 22 wniosków o pozwolenia i pozwoleń zamieszcza się sformułowanie o następującej treści: "przestrzegana minimalna cena franco granica, jak określono w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006".
Na żądanie właściwych organów podczas dopełniania formalności celnych wnioskodawcy dostarczają wszelkie dalsze informacje lub dokumenty, które te organy uznają za niezbędne dla zapewnienia zgodności z ceną franco granica, oraz wyrażają zgodę, jeśli zaistnieje taka potrzeba, na przeprowadzenie przez te organy wszelkich kontroli ksiąg rachunkowych, w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 [18].
Artykuł 6
1.
Kategorie produktów, o których mowa w Porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym w toku negocjacji Rundy Urugwajskiej GATT (zwanym dalej Porozumieniem w sprawie rolnictwa), są określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2. Grupy produktów, o których mowa w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 800/1999, są określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
1.
W sekcji 16 wniosków o pozwolenia i pozwoleń należy umieścić 12-cyfrowy kod produktu według nomenklatury refundacji w przypadku wniosku o refundację, lub 8-cyforowy kod produktu według nomenklatury scalonej, jeżeli taki wniosek nie został złożony.
Pozwolenia obowiązują wyłącznie na dany produkt, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2 i 3.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 pozwolenie na wywóz obowiązuje również dla wywozu produktu objętego 12-cyfrowym kodem produktu, innym niż określony w sekcji 16 pozwolenia, jeżeli obu produktom udzielana jest taka sama kwota refundacji oraz oba produkty należą do tej samej kategorii produktów określonej w załączniku I.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 pozwolenie na wywóz obowiązuje również dla wywozu produktu objętego 12-cyfrowym kodem produktu, innym niż określony w sekcji 16 pozwolenia, jeżeli oba produkty należą do tej samej kategorii produktów określonej w załączniku II.
W takich przypadkach kwotę refundacji oblicza się zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 8
Pozwolenia na wywóz zachowują ważność, począwszy od dnia wydania, w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, do:
a) końca czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów objętych kodem CN 040210;
b) końca czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów objętych kodem CN 0405;
c) końca czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku produktów objętych kodem CN 0406;
d) końca czwartego miesiąca następującego po terminie wydania, w przypadku innych produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999;
e) dnia, w którym muszą być dopełnione obowiązki wynikające z przystąpienia do przetargu zgodnie z art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia oraz najpóźniej do końca ósmego miesiąca następującego po terminie wydania pełnego pozwolenia na wywóz, o którym mowa w art. 9 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
1. W przypadku zaproszeń do składania ofert wydanych przez organy publiczne państw trzecich, o których mowa w art. 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, z wyjątkiem zaproszeń do składania ofert dotyczących produktów objętych kodem CN 0406, przedsiębiorcy mogą występować z wnioskiem o przyznanie tymczasowych pozwoleń na wywóz na ilość produktów podanych w ich ofertach przetargowych pod warunkiem złożenia zabezpieczenia.
Zabezpieczenie dla pozwoleń tymczasowych wynosi 75 % kwoty obliczonej zgodnie z art. 10 niniejszego rozporządzenia przy minimalnej kwocie 5 EUR/100 kg.
Przedsiębiorcy przedkładają dowód na to, że organ wydający zaproszenie do składania ofert posiada status organu publicznego lub jest podmiotem prawa publicznego.
2.
Pozwolenia tymczasowe są wydawane piątego dnia roboczego następującego po dniu, w którym wpłynął wniosek, z zastrzeżeniem, że w ciągu tego czasu nie zostały podjęte środki, o których mowa w art. 11 ust. 2.
3. W drodze odstępstwa od przepisów art. 49 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres czasu przewidziany na przedłożenie informacji, o których mowa w tym ustępie, wynosi 60 dni.
Przed upływem tego okresu przedsiębiorcy występują z wnioskiem o wydanie pełnego pozwolenia na wywóz, które zostaje wydane po przedstawieniu dowodu przyznania im umowy.
Po przedstawieniu dowodu odrzucenia oferty przetargowej lub przyznania w ramach umowy ilości mniejszej od podanej w pozwoleniu tymczasowym odpowiednio część lub całość zabezpieczenia zostaje zwolniona.
4.
Wnioski o wydanie pozwolenia, o których mowa w ust. 2 i 3, należy składać zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
5.
Przepisy niniejszego rozdziału, z wyjątkiem art. 11, stosuje się do pełnych pozwoleń na wywóz.
6. Do celów art. 19 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 kraj przeznaczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 3, jest obowiązkowym miejscem przeznaczenia w przypadku pozwoleń wydanych na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia.
7. Przepisy art. 49 ust. 9 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie znajdują zastosowania.
Artykuł 10
1. Wartość zabezpieczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, jest równa odsetkowi kwoty refundacji ustalonemu dla każdego kodu produktu, obowiązującemu w dniu przedłożenia wniosku o przyznanie refundacji wywozowej, i wynosi:
a) 15 % na produkty objęte kodem CN 0405;
b) 15 % na produkty objęte kodem CN 040210;
c) 15 % na produkty objęte kodem CN 0406;
d) 15 % na inne produkty określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
Zabezpieczenie nie może jednak być mniejsze niż 5 EUR/100 kg.
Wartość refundacji, o której mowa w akapicie pierwszym, wylicza się na całą ilość danego produktu, z wyjątkiem przetworów mlecznych zawierających dodatek cukru.
Na przetwory mleczne zawierające dodatek cukru wartość refundacji, o której mowa w akapicie pierwszym, jest równa kwocie uzyskanej przez pomnożenie całkowitej ilości produktu przez stawkę refundacji przypadającą na jeden kilogram przetworu mlecznego.
2. Artykuł 35 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie ma zastosowania w odniesieniu do pozwoleń wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 11
1. Pozwolenia na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji są wydawane piątego dnia roboczego następującego po dniu, w którym wpłynął wniosek, z zastrzeżeniem, że ilości, o które złożono wniosek, zostały zgłoszone zgodnie z przepisami art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2005 [19] oraz że nie zostały przyjęte środki, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
2. W przypadku gdy wydanie pozwoleń na wywóz spowodowałoby lub mogłoby spowodować przekroczenie dostępnych kwot zapisanych w budżecie albo wyczerpanie maksymalnych ilości, które mogą zostać wywiezione z refundacją w okresie 12 miesięcy lub krótszym, określonym na podstawie art. 12 niniejszego rozporządzenia przy uwzględnieniu art. 31 ust. 12 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, lub uniemożliwiłoby dalszy wywóz przez resztę okresu, Komisja może:
a) zastosować współczynnik przydziału w odniesieniu do ilości objętych wnioskami;
b) odrzucić wszystkie lub część oczekujących wniosków, w stosunku do których pozwolenia na wywóz nie zostały dotąd wydane;
c) zawiesić składanie wniosków o wydanie pozwolenia na okres nie dłuższy niż pięć dni roboczych; okres zawieszenia można przedłużyć zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
W przypadku gdy współczynnik, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), jest mniejszy niż 0,4, wnioskodawcy mogą zażądać anulowania złożonych przez siebie wniosków o przyznanie pozwoleń i zwolnienia zabezpieczenia w ciągu trzech dni roboczych po podaniu do wiadomości decyzji o przyjętym wskaźniku.
W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c), wnioski o wydanie pozwolenia złożone w trakcie okresu zawieszenia są nieważne.
Środki, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c), mogą zostać wdrożone lub dostosowane dla kategorii produktu i miejsca przeznaczenia lub grupy miejsc przeznaczenia.
Dla celów pierwszego akapitu uwzględnia się, w odniesieniu do danego produktu, sezonowy charakter handlu, sytuację rynkową oraz w szczególności tendencje kształtujące ceny na rynku oraz wynikające z nich warunki wywozu.
3.
Środki, o których mowa w ust. 2, mogą być również przyjęte w przypadku, gdy wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz dotyczą ilości, które przekraczają lub mogą przekraczać normalne dostępne ilości dla jednego miejsca przeznaczenia lub grupy miejsc przeznaczenia, a wydawanie pozwoleń, o które wnioskowano, pociągałoby za sobą ryzyko spekulacji, zakłócenia konkurencji między przedsiębiorcami lub zakłócenia handlu lub rynku wspólnotowego.
4.
W przypadku odrzucenia wniosku o wydanie pozwolenia lub zmniejszenia wnioskowanych ilości zabezpieczenie zostaje natychmiast zwolnione na ilości, dla których nie przyjęto wniosku.
Artykuł 12
Jeżeli ogólna ilość produktów objętych złożonymi wnioskami o przyznanie pozwolenia jest taka, że istnieje ryzyko wcześniejszego wyczerpania maksymalnych ilości, które mogą być wywiezione z refundacją w ciągu danego dwunastomiesięcznego okresu, można podjąć decyzję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, o rozdysponowaniu tych maksymalnych ilości na okresy, które zostaną odrębnie określone.
Artykuł 13
1.
Jeżeli ilość wywiezionych produktów przekracza ilość podaną w pozwoleniu, refundacji nie wypłaca się w odniesieniu do nadmiarowej ilości produktów.
W tym celu sekcja 22 pozwolenia zawiera wpis o treści: "Kwota wypłaconej refundacji ograniczona do ilości produktu podanej w sekcji 17 i 18".
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 5 i art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 w sprawie tolerancji w odniesieniu do ilości wywożonych produktów, stosuje się następujące stawki:
a) stawka przewidziana w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 2 %;
b) stawka przewidziana w art. 35 ust. 2 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wynosi 98 %;
c) stawka przewidziana w art. 35 ust. 2 akapit trzeci wynosi 2 %.
Artykuł 14
Artykuł 11 nie ma zastosowania w odniesieniu do pozwoleń na wywóz wydawanych na dostawy w ramach pomocy żywnościowej, o której mowa w art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa.
Artykuł 15
1.
W przypadku pozwoleń wydanych na produkty objęte kodem CN 0406 w sekcji 20 wniosków i pozwoleń znajduje się adnotacja o następującej treści:
"Pozwolenie obowiązuje w obszarze … zgodnie z definicją w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006".
2.
Dla celów ust. 1 stosuje się następujące definicje:
a) obszar I: kody miejsca przeznaczenia AL, BA, XK, MK, XM i XS;
b) obszar II: kod miejsca przeznaczenia US;
c) obszar III: kody pozostałych miejsc przeznaczenia.
3.
Obszar określony w sekcji 20 wniosków i pozwoleń, o którym mowa w ust. 1, stanowi obowiązkowe miejsce przeznaczenia.
Wskazany obszar jest obszarem, zgodnie z definicją podaną w ust. 2 niniejszego artykułu, do którego zalicza się kraj przeznaczenia wymieniony w sekcji 7 wniosków lub pozwoleń.
Refundacja nie jest wypłacana, jeżeli rzeczywiste miejsce przeznaczenia znajduje się na obszarze innym niż wskazany we wniosku lub pozwoleniu. Nie stosuje się art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 16
1.
W odniesieniu do przetworów mlecznych zawierających dodatek cukru kwota refundacji odpowiada sumie następujących składników będących odzwierciedleniem:
a) ilości przetworu mlecznego;
b) ilości dodanej sacharozy, której zawartość w masie produktu nie przekracza 43 %.
2.
Składnik, o którym mowa w ust. 1 lit. a), jest wyliczany przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość przetworu mlecznego w całym produkcie.
Podstawowa stawka refundacji, o której mowa w akapicie pierwszym, stanowi stawkę refundacji przypadającą na jeden kilogram przetworu mlecznego w całym produkcie.
3. Składnik, o którym mowa w ust. 1 lit. b), jest wyliczany przez pomnożenie zawartości sacharozy, wynoszącej maksymalnie 43 % przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu złożenia wniosku o przyznanie pozwolenia dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 [20].
Jednakże składnik sacharozy nie jest brany pod uwagę w przypadku, gdy podstawowa składka refundacji dla zawartości przetworu mlecznego, o której mowa w ust. 2 akapit drugi niniejszego artykułu, wynosi zero lub nie została ustalona.
Artykuł 17
1. Do wniosków o pozwolenia na wywóz mleka i przetworów mlecznych wywożonych jako produkty objęte kodem CN 040630, o których mowa w art. 11 ust. 6 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 800/1999, należy dołączyć kopię upoważnienia do zastosowania właściwej procedury celnej.
2.
Sekcja 20 wniosków o pozwolenia i pozwoleń na wywóz mleka i przetworów mlecznych, o których mowa w ust. 1, zawiera odniesienie do niniejszego artykułu.
3.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki przewidziane w przepisach, o których mowa w ust. 1, celem identyfikacji oraz kontroli jakości i ilości produktów, o których mowa w tym ustępie, na które zostały złożone wnioski o przyznanie refundacji, oraz podejmują działania umożliwiające stosowanie uregulowań dotyczących uprawnień do refundacji.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE
SEKCJA 1
Wywóz do Kanady
Artykuł 18
1.
Na wywóz sera do Kanady w ramach kontyngentu, o którym mowa w Porozumieniu zawartym między Wspólnotą Europejską a Kanadą zatwierdzonym decyzją 95/591/WE, jest wymagane pozwolenie na wywóz.
2.
Wnioski o przyznanie pozwolenia są przyjmowane wyłącznie, jeśli wnioskodawcy:
a) złożą pisemne oświadczenie, że wszystkie materiały objęte rozdziałem 4 nomenklatury scalonej i wykorzystane do wytworzenia produktów ujętych we wnioskach zostały w całości wyprodukowane na obszarze Wspólnoty;
b) zobowiążą się w formie pisemnej do dostarczenia, na żądanie uprawnionych organów, wszelkich dokumentów, które te organy mogą uznać za niezbędne do wydania pozwolenia, oraz wyrażą zgodę, jeśli zaistnieje taka potrzeba, na przeprowadzenie przez te organy wszelkich kontroli ksiąg rachunkowych i warunków wytwarzania odnośnych produktów.
Artykuł 19
Wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia zawierają:
a) w sekcji 7 sformułowanie o treści "KANADA – CA";
b) w sekcji 15 sześciocyfrowy symbol towaru, zgodnie z oznaczeniem przyjętym w nomenklaturze scalonej dla produktów objętych kodami CN 040610, 040620, 040630 i 040640 oraz ośmiocyfrowy symbol w przypadku produktów objętych kodem CN 040690.
W sekcji 15 wniosków i pozwoleń można podać nie więcej niż sześć produktów opisanych w sposób podany powyżej;
c) w sekcji 16 ośmiocyfrowy kod nomenklatury scalonej oraz ilość w kilogramach w odniesieniu do każdego produktu wymienionego w sekcji 15.
Pozwolenie jest ważne wyłącznie na produkty i ich ilości opisane w taki sposób;
d) w sekcji 17 i 18 dane dotyczące ogólnej ilości produktów wymienionych w sekcji 16;
e) w sekcji 20 odpowiednio jeden z następujących zapisów:
- "Sery przeznaczone do bezpośredniego wywozu do Kanady.
Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006 Kontyngent na … (rok) r.",
- "Sery przeznaczone do bezpośredniego wywozu do Kanady/do wywozu do Kanady przez Nowy Jork.
Artykuł 18 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006.
Kontyngent na … (rok) r.".
Jeżeli transport serów do Kanady odbywa się przez terytorium państw trzecich, muszą one być wymienione zamiast odniesienia do Nowego Jorku lub obok niego;
f) w sekcji 22 sformułowanie o treści: "bez refundacji wywozowej".
Artykuł 20
1.
Pozwolenia wydaje się niezwłocznie po złożeniu dopuszczalnych wniosków.
Wnioskodawcy mogą otrzymać na żądanie poświadczoną kopię pozwolenia.
2. Pozwolenia zachowują ważność od dnia ich wydania, w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, do dnia 31 grudnia następującego po tym terminie.
Jednakże pozwolenia wydane w dniach od 20 do 31 grudnia są ważne od dnia 1 stycznia do 31 grudnia następnego roku.
W takim przypadku w sekcji 20 wniosku i pozwolenia zgodnie z art. 19 lit. e) należy wskazać następny rok.
Artykuł 21
1.
Pozwolenia na wywóz przedkładane właściwym organom w celu przydzielenia i potwierdzenia zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 mogą być wykorzystywane do celów wyłącznie jednego zgłoszenia wywozowego.
Pozwolenie traci ważność z chwilą przedłożenia zgłoszenia wywozowego.
2.
Posiadacze pozwoleń na wywóz zapewniają, aby w chwili występowania z wnioskiem o przyznanie pozwolenia na przywóz właściwemu organowi kanadyjskiemu została przedłożona uwierzytelniona kopia pozwolenia na wywóz.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia są niezbywalne.
4.
Do dnia 31 lipca za okres poprzednich sześciu miesięcy oraz do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kontyngentowy właściwe organy państwa członkowskiego powiadamiają Komisję, przy użyciu formularza w załączniku III, o liczbie wydanych pozwoleń oraz o ilości sera, której pozwolenia dotyczyły.
Artykuł 22
1.
Nie stosuje się przepisów rozdziału II.
2.
Powiadomienie, o którym mowa w art. 21 ust. 4, jest dokonywane przez państwo członkowskie za pomocą środków elektronicznych, zgodnie z informacją udzieloną państwom członkowskim przez Komisję.
SEKCJA 2
Wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej
Artykuł 23
Zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 może zapaść decyzja o wywozie do Stanów Zjednoczonych produktów objętych kodem CN 0406 w ramach następujących kontyngentów:
a) kontyngent dodatkowy określony w Porozumieniu w sprawie rolnictwa;
b) kontyngenty taryfowe, pierwotnie wynikające z postanowień Rundy Tokijskiej, przyznane Austrii, Finlandii i Szwecji przez Stany Zjednoczone, ujęte w wykazie XX opracowanym w ramach Rundy Urugwajskiej;
c) kontyngenty taryfowe, pierwotnie wynikające z postanowień Rundy Urugwajskiej, przyznane Republice Czeskiej, Węgrom, Polsce i Słowacji przez Stany Zjednoczone i ujęte w wykazie XX opracowanym w ramach Rundy Urugwajskiej.
Artykuł 24
1.
Wywóz serów do Stanów Zjednoczonych w ramach kontyngentów, o których mowa w art. 23, podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na wywóz zgodnie z postanowieniami niniejszej sekcji.
W sekcji 16 wniosków o pozwolenia oraz pozwoleń należy podać 8-cyfrowy kod produktu według nomenklatury scalonej.
2.
W okresie określonym w decyzji, o której mowa w art. 23, przedsiębiorcy mogą złożyć wniosek o pozwolenie na wywóz produktów, o których mowa w tym artykule, w następnym roku kalendarzowym pod warunkiem złożenia zabezpieczenia zgodnie z art. 10.
3.
Wnioskodawcy ubiegający się o pozwolenia na wywóz w odniesieniu do grupy produktów i kontyngentów określonych w decyzji, o której mowa w art. 23, jako 16-, 22-Tokio, 16-, 17-, 18-, 20-, 21- i 22-Urugwaj, 25-Tokio oraz 25-Urugwaj muszą dostarczyć dowodów, że dokonali wywozu danych produktów do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w co najmniej jednym z trzech poprzednich lat i że wskazany przez nich importer jest spółką zależną wnioskodawcy.
4.
Wnioskodawcy o pozwolenia na wywóz wskazują we wnioskach:
a) oznaczenie grupy produktów objętych kontyngentem obowiązującym dla Stanów Zjednoczonych zgodnie z dodatkowymi adnotacjami 16 do 23 i 25 w rozdziale 4 Zharmonizowanego Systemu Opłat Celnych Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej;
b) nazwy produktów zgodne ze Zharmonizowanym Systemem Opłat Celnych Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej;
c) nazwę i adres importera w Stanach Zjednoczonych wskazanego przez wnioskodawcę.
5.
Ponadto do wniosku o pozwolenie na wywóz należy dołączyć zaświadczenie wskazanego importera, stwierdzające, że w świetle obowiązujących w Stanach Zjednoczonych przepisów w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz spełnia on warunki upoważniające do przywozu produktów, o których mowa w art. 23.
Artykuł 25
1.
Jeżeli wnioski o wydanie tymczasowych pozwoleń na wywóz dla grupy produktów lub kontyngentu, o których mowa w art. 23, przekraczają ilość dostępną na dany rok, Komisja stosuje jednolity współczynnik przydziału w odniesieniu do ilości, o które złożono wnioski.
Zabezpieczenie jest zwalniane w całości lub w części w odniesieniu do odrzuconych wniosków lub ilości przekraczających przyznane.
2.
Jeżeli w wyniku zastosowania współczynnika przydziału pozwolenia dotyczyłyby ilości mniejszej niż 10 ton dla jednego wniosku, dostępne ilości powinny być przyznane przez odpowiednie państwa członkowskie w drodze losowania w odniesieniu do danego kontyngentu.
Państwo członkowskie losuje pozwolenia na 10 ton wśród wnioskodawców, którzy otrzymaliby pozwolenie na mniej niż 10 ton w wyniku zastosowania współczynnika przydziału.
Ilości poniżej 10 ton pozostałe po ustaleniu partii należy przed ich rozlosowaniem równo rozdzielić między partie 10 ton.
Jeżeli w wyniku zastosowania współczynnika przydziału pozostałaby ilość mniejsza niż 10 ton, ilość tę traktuje się jako jedną partię.
Zabezpieczenie dla wniosków, które nie otrzymały przydziału w drodze losowania, jest natychmiast zwalniane.
3.
Jeżeli wnioski o pozwolenia dotyczą mniejszych ilości produktów niż ilości określone w ramach kontyngentów, o których mowa w art. 23, na dany rok, Komisja może przyznać pozostałe ilości wnioskodawcom proporcjonalnie do tych ilości, o które się ubiegali, poprzez zastosowanie współczynnika przydziału.
W takim przypadku przedsiębiorcy informują właściwe organy o przyjęciu dodatkowej ilości w ciągu tygodnia od opublikowania dostosowanego współczynnika przydziału i zabezpieczenie jest odpowiednio zwiększane.
Artykuł 26
1.
Komisja przekazuje właściwym organom Stanów Zjednoczonych nazwy wskazanych importerów, o których mowa w art. 24 ust. 4 lit. c).
2.
W przypadku gdy pozwolenie na przywóz danej ilości produktów nie zostanie przyznane importerowi wskazanemu przez przedsiębiorcę w okolicznościach, które nie budzą wątpliwości co dobrej wiary przedsiębiorcy składającego zaświadczenie, o którym mowa w art. 24 ust. 5, przedsiębiorca może być upoważniony przez państwo członkowskie do wskazania innego importera, pod warunkiem że importer ten został umieszczony w wykazie przekazanym właściwym organom Stanów Zjednoczonych zgodnie z przepisami ust. 1 niniejszego artykułu.
Państwo członkowskie w możliwie jak najkrótszym terminie powiadamia Komisję o zmianie wskazanego importera, a Komisja informuje właściwe organy w Stanach Zjednoczonych o wprowadzonej zmianie.
Artykuł 27
Pozwolenia na wywóz są wydawane do dnia 15 grudnia roku poprzedzającego rok kontyngentowy dla ilości, na które przydzielane są pozwolenia.
Pozwolenia są ważne od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia roku kontyngentowego.
Sekcja 20 wniosku o pozwolenie i pozwolenia zawiera następujące sformułowanie:
"Na wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej: Kontyngent na … (rok) r. – rozdział III, sekcja 2 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006.".
Pozwolenia wydane na podstawie niniejszego artykułu są ważne jedynie w przypadku wywozu, o którym mowa w art. 23.
Artykuł 28
Zastosowanie mają przepisy rozdziału II, z wyłączeniem art. 8 i 11.
SEKCJA 3
Wywóz do Republiki Dominikańskiej
Artykuł 29
1.
W przypadku wywozu do Republiki Dominikańskiej mleka w proszku w ramach kontyngentu przewidzianego w Protokole ustaleń zawartym między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską przyjętym decyzją 98/486/WE wymagane jest przedstawienie właściwym organom Republiki Dominikańskiej poświadczonej kopii pozwolenia na wywóz wydanego zgodnie z niniejszą sekcją oraz właściwie potwierdzonej kopii zgłoszenia wywozowego dotyczącego każdej przesyłki.
2.
Przy wydawaniu pozwoleń na wywóz pierwszeństwa udziela się w odniesieniu do mleka w proszku objętego następującymi kodami produktu według nomenklatury refundacji:
- 0402 10 11 9000,
- 0402 10 19 9000,
- 0402 21 11 9900,
- 0402 21 19 9900,
- 0402 21 91 9200,
- 0402 21 99 9200.
Produkty muszą być w całości wyprodukowane na obszarze Wspólnoty.
Na żądanie uprawnionych organów wnioskodawcy dostarczają wszelkie dokumenty, które te organy mogą uznać za niezbędne do wydania pozwolenia oraz wyrażą zgodę, jeśli zaistnieje taka potrzeba, na przeprowadzenie przez te organy wszelkich kontroli ksiąg rachunkowych i warunków wytwarzania odnośnych produktów.
Artykuł 30
1.
Kontyngent, o którym mowa w art. 29 ust. 1, wynosi 22400 ton na dwunastomiesięczny okres rozpoczynający się w dniu 1 lipca.
Kontyngent jest podzielony na dwie części:
a) pierwsza część, równa 80 % lub 17920 ton, jest rozdzielana między eksporterów ze Wspólnoty będących w stanie udowodnić, że wywozili do Republiki Dominikańskiej produkty, o których mowa w art. 29 ust. 2, co najmniej przez trzy z czterech lat kalendarzowych poprzedzających termin złożenia wniosku;
b) druga część, równa 20 % lub 4480 ton, jest zarezerwowana dla wnioskodawców innych niż tych określonych w lit. a), będących w stanie udowodnić w momencie składania wniosku, że w ciągu przynajmniej 12 miesięcy prowadzili działalność handlową z państwami trzecimi w zakresie obrotu przetworami mlecznymi wymienionymi w rozdziale 4 nomenklatury scalonej oraz że są zarejestrowani do celów podatku VAT na terenie państwa członkowskiego.
2.
Wnioski o pozwolenia na wywóz złożone przez jednego wnioskodawcę nie mogą dotyczyć większej ilości produktów niż:
a) w odniesieniu do części określonej w ust. 1 lit. a), ilości równej 110 % całkowitej ilości produktów, o których mowa w art. 29 ust. 2, wywiezionych do Republiki Dominikańskiej w ciągu jednego spośród trzech lat kalendarzowych poprzedzających okres, którego dotyczy składany wniosek;
b) w odniesieniu do części określonej w ust. 1 lit. b), całkowitej maksymalnej ilości wynoszącej 600 ton.
Odrzuca się wnioski przekraczające limity określone w lit. a) i b).
3.
Aby wniosek o pozwolenie na wywóz mógł zostać przyjęty, musi on dotyczyć wyłącznie jednego produktu objętego kodem produktu według nomenklatury refundacji, a wszystkie wnioski należy złożyć w tym samym czasie właściwemu organowi jednego państwa członkowskiego.
Wnioski o pozwolenia na wywóz spełniają warunki przyjęcia wyłącznie wówczas, gdy wnioskodawcy przy ich składaniu:
a) złożą zabezpieczenie w wysokości 15 EUR na 100 kg;
b) w odniesieniu do części, o której mowa w ust. 1 lit. a), podadzą informacje dotyczące ilości produktów określonych w art. 29 ust. 2 wywiezionych do Republiki Dominikańskiej w ciągu jednego spośród trzech lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, oraz są w stanie to udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy danego państwa członkowskiego. W tym celu przedsiębiorca, którego nazwa znajduje się na odpowiednim zgłoszeniu wywozowym, jest uważany za eksportera;
c) w odniesieniu do części, o której mowa w ust. 1 lit. b), są w stanie udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy danego państwa członkowskiego, że spełniają ustanowione warunki.
Artykuł 31
Wnioski o pozwolenia należy składać między dniem 1 a 10 kwietnia każdego roku na kontyngent dotyczący okresu od dnia 1 lipca do 30 czerwca następnego roku.
Dla celów art. 4 ust. 1, wszystkie wnioski złożone przed upływem wyznaczonego terminu są traktowane tak, jak gdyby wpłynęły pierwszego dnia terminu przewidzianego na składanie wniosków.
Artykuł 32
Wnioski o pozwolenia oraz pozwolenia zawierają:
a) w sekcji 7 sformułowanie o treści: "Republika Dominikańska – DO";
b) w sekcji 17 i 18 ilości, których dotyczy wniosek lub pozwolenie;
c) w sekcji 20 jeden z wpisów wymienionych w załączniku IV.
Pozwolenia wydane w ramach niniejszej sekcji oznaczają obowiązek wywozu do Republiki Dominikańskiej.
Artykuł 33
1.
Nie później niż piątego dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków o pozwolenia państwa członkowskie powiadamiają Komisję w formie zgodnej ze wzorem podanym w załączniku V o ilościach objętych wnioskami o pozwolenia, odrębnie dla każdej z dwóch części kontyngentu oraz dla każdego kodu produktu według nomenklatury refundacji lub, w stosownych przypadkach, powiadamiają o tym, że nie zostały złożone żadne wnioski.
Przed wydaniem pozwoleń państwo członkowskie weryfikuje w szczególności informacje, o których mowa w art. 29 ust. 2 i w art. 30 ust. 1 i 2.
Jeżeli okaże się, że informacje dostarczone przez przedsiębiorcę, który uzyskał pozwolenie są nieprawdziwe, pozwolenie jest unieważniane, a złożone zabezpieczenie ulega przepadkowi.
2.
Komisja w możliwie jak najkrótszym czasie podejmuje decyzję o tym, w jakim stopniu złożone wnioski mogą zostać rozpatrzone pozytywnie, i informuje państwa członkowskie o swojej decyzji.
Jeżeli ogólna ilość produktów objętych wnioskami o pozwolenia w odniesieniu do obydwu części kontyngentu przekracza ilości, o których mowa w art. 30 ust. 1, Komisja określa współczynnik przydziału.
Jeżeli w wyniku zastosowania współczynnika przydziału ilość produktu przypadająca na jednego wnioskodawcę jest mniejsza niż 20 ton, wnioskodawcy mogą wycofać swoje wnioski.
W takim przypadku powiadamiają oni o tym właściwe organy w ciągu trzech dni roboczych po opublikowaniu decyzji Komisji.
Zabezpieczenie zostaje niezwłocznie zwolnione.
W ciągu ośmiu dni roboczych po opublikowaniu decyzji właściwe organy powiadamiają Komisję o ilościach produktów, których dotyczą wycofane wnioski oraz w odniesieniu do których zabezpieczenia zostały zwolnione.
Jeżeli ogólna ilość produktów objętych wnioskami jest mniejsza niż ilość dostępna na dany okres, Komisja rozdzieli pozostałą ilość na podstawie obiektywnych kryteriów, uwzględniając w szczególności wnioski o pozwolenia na wszystkie produkty objęte kodami CN 040210, 040221 oraz 040229.
Artykuł 34
1.
Pozwolenia wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, nie wcześniej niż w dniu 1 czerwca i nie później niż w dniu 15 lutego następnego roku.
Pozwolenia są wydawane wyłącznie tym przedsiębiorcom, o których wnioskach o pozwolenia powiadomiono zgodnie z art. 33 ust. 1.
Państwa członkowskie informują Komisję najpóźniej do końca lutego przy użyciu formularza zawartego w załączniku VI o ilości produktów, na które nie zostały wydane pozwolenia w ramach obydwu części kontyngentu.
2. Pozwolenia na wywóz wydane zgodnie z niniejszą sekcją zachowują ważność od dnia ich rzeczywistego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do dnia 30 czerwca roku kontyngentowego, w odniesieniu do którego złożono wniosek o pozwolenie.
3.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione wyłącznie w jednym z poniższych przypadków:
a) w przypadku przedstawienia dowodu, o którym mowa w art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000;
b) w odniesieniu do ilości produktów objętych wnioskami, na które nie mogły być wydane pozwolenia.
Zabezpieczenie związane z ilościami niewywiezionymi ulega przepadkowi.
4.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia są niezbywalne.
5.
Najpóźniej do dnia 31 sierpnia każdego roku właściwe organy państwa członkowskiego przedstawiają Komisji przy użyciu formularza zawartego w załączniku VII następujące ilości według kodu produktu według nomenklatury refundacji w odniesieniu do poprzedniego dwunastomiesięcznego okresu, o którym mowa w art. 30 ust. 1:
- ilość przydzielona,
- ilość, na którą zostały wydane pozwolenia,
- ilość wywieziona.
Artykuł 35
1.
Przepisy rozdziału II mają zastosowanie z wyłączeniem art. 8, 10 i 11.
2. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1, posiadacze pozwolenia mogą na swój wniosek otrzymać zgodę na zmianę kodu widniejącego w sekcji 16 pozwolenia na wywóz na inny kod, o którym mowa w art. 29 ust. 2, jeżeli stawka refundacji jest taka sama.
Takie wnioski są składane przed dniem wywozu w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
W ciągu dwóch dni roboczych od zmiany kodu produktu właściwe organy państwa członkowskiego podają Komisji:
a) nazwę i adres posiadacza pozwolenia;
b) numer seryjny pozwolenia bądź wypisu z pozwolenia oraz datę wydania;
c) pierwotny kod produktu;
d) ostateczny kod produktu.
3.
Przewidziane w niniejszej sekcji powiadomienie jest dokonywane przez państwo członkowskie za pomocą środków elektronicznych, zgodnie z informacją udzieloną państwom członkowskim przez Komisję.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 36
Uchyla się rozporządzenia (WE) nr 174/1999 i (EWG) nr 896/84.
Odesłania do rozporządzenia (WE) nr 174/1999 rozumiane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku VIII.
Rozporządzenie (WE) nr 174/1999 stosuje się nadal do pozwoleń, o które wniosek złożono przed datą stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 37
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wniosków o pozwolenie na wywóz złożonych od dnia 1 września 2006 r.
Na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy złożony w ciągu trzech miesięcy od dnia opublikowania niniejszego rozporządzenia, art. 7 ust. 2 ma zastosowanie do pozwoleń wydanych przed dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1283/2006
z dnia 29 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1284/2006
z dnia 29 sierpnia 2006 r.
dotyczące stałych zezwoleń na niektóre dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 i art. 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje wydawanie zezwoleń na stosowanie dodatków paszowych w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o dopuszczenie dodatków paszowych, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o dopuszczenie dodatków paszowych określonych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106), z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) i z alfa-amylazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2690/1999 [3] dla prosiąt odstawionych od maciory.
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia, określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, bez ograniczeń czasowych.
(6) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus aculeatus (CBS 589.94), endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (CBS 592.94), alfa-amylazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553) i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma viride (NIBH FERM BP 4842) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2013/2001 [4] dla indyków przeznaczonych na tucz.
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie tego preparatu enzymatycznego określonego w załączniku II do niniejszego rozporządzenia bez ograniczeń czasowych.
(7) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla tuczników rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1411/1999 [5].
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie tego preparatu enzymatycznego określonego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia bez ograniczeń czasowych.
(8) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami określonymi w załącznikach.
Ochronę taką należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu należącego do grupy "Enzymy", opisanego w załączniku I, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu należącego do grupy "Enzymy", opisanego w załączniku II, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 3
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu należącego do grupy "Enzymy", opisanego w załączniku III, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1285/2006
z dnia 29 sierpnia 2006 r.
otwierające procedurę przyznawania pozwoleń na wywóz sera do Stanów Zjednoczonych Ameryki w 2007 r. w ramach niektórych kontyngentów GATT
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sekcja 2 rozdziału III rozporządzenia Komisji (WE) nr 1282/2006 z dnia 17 sierpnia 2006 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych na mleko i przetwory mleczne [2] stanowi, że pozwolenia na wywóz sera do Stanów Zjednoczonych Ameryki w ramach kontyngentów określonych w porozumieniach zawartych podczas wielostronnych negocjacji handlowych można przyznawać zgodnie ze specjalną procedurą tam ustanowioną.
(2) Należy otworzyć procedurę w odniesieniu do wywozu na rok 2007 oraz określić dodatkowe przepisy odnoszące się do niej.
(3) Do celów zarządzania przywozem właściwe organy w Stanach Zjednoczonych dokonują rozróżnienia między dodatkowymi kontyngentami przyznanymi Wspólnocie Europejskiej w ramach Rundy Urugwajskiej a kontyngentami wynikającymi z Rundy Tokijskiej.
Pozwolenia na wywóz przyznaje się z uwzględnieniem kwalifikowalności tych produktów w ramach danych kontyngentów Stanów Zjednoczonych Ameryki według Zharmonizowanego Systemu Opłat Celnych Stanów Zjednoczonych Ameryki.
(4) W celu zapewnienia wywozu maksymalnej ilości w ramach kontyngentów, na które istnieje umiarkowane zapotrzebowanie, powinno być dozwolone składanie wniosków o wywóz całkowitej ilości przewidzianej w ramach danego kontyngentu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki w 2007 r. produktów objętych kodem CN 0406 i wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w ramach kontyngentów wspomnianych w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006 wydaje się zgodnie z przepisami sekcji 2 rozdziału III wspomnianego rozporządzenia oraz zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Wnioski w sprawie pozwoleń wspomnianych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006 (zwane dalej "wnioskami") składa się do właściwych organów od dnia 1 września najpóźniej do dnia 7 września 2006 r.
2.
Wnioski są przyjmowane wyłącznie wtedy, gdy zawierają wszystkie informacje określone w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006 oraz dołączono do nich wymienione tam dokumenty.
W przypadku gdy w odniesieniu do tej samej grupy produktów określonych w kolumnie 2 załącznika I do niniejszego rozporządzenia dostępna ilość jest podzielona między kontyngenty Rundy Urugwajskiej i kontyngenty Rundy Tokijskiej, wnioski w sprawie pozwoleń mogą obejmować wyłącznie jeden z tych kontyngentów oraz muszą wskazywać odpowiedni kontyngent, określając identyfikację grupy oraz kontyngent, wskazany w kolumnie 3 tego załącznika.
Informacje określone w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006 należy podawać zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
3.
W odniesieniu do kontyngentów określonych jako 22 Tokio oraz 22 Urugwaj w kolumnie 3 załącznika I wnioski muszą obejmować przynajmniej 10 ton i nie mogą przekraczać ilości dozwolonej w ramach danego kontyngentu, jak określono w kolumnie 4 tego załącznika.
W odniesieniu do innych kontyngentów wskazanych w kolumnie 3 załącznika I wnioski muszą obejmować przynajmniej 10 ton i nie mogą przekraczać 40 % ilości dozwolonej w ramach danego kontyngentu, jak określono w kolumnie 4 tego załącznika.
4.
Wnioski są przyjmowane wyłącznie wtedy, gdy wnioskodawcy złożą pisemne oświadczenie, że nie złożyli innych wniosków w odniesieniu do tej samej grupy produktów i tego samego kontyngentu, oraz zobowiążą się do nieskładania takich wniosków.
Jeżeli wnioskodawca złoży kilka wniosków w odniesieniu do tej samej grupy produktów i do tego samego kontyngentu w jednym lub więcej państwach członkowskich, wszystkie wnioski uznaje się za odrzucone.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie zawiadamiają Komisję, w ciągu 5 dni roboczych po upływie terminu składania wniosków, o wnioskach złożonych w odniesieniu do poszczególnych grup produktów oraz, gdzie stosowne, kontyngentów wskazanych w załączniku I.
Wszystkie zawiadomienia, w tym również zawiadomienia puste, przekazywane są za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej z wykorzystaniem wzorcowego formularza zamieszczonego w załączniku III.
2.
Każde zawiadomienie zawiera następujące informacje w odniesieniu do każdej z grup oraz, gdzie stosowne, każdego z kontyngentów:
a) listę wnioskodawców;
b) ilości, w odniesieniu do których poszczególni wnioskodawcy złożyli wnioski w podziale według kodu Nomenklatury Scalonej oraz według ich kodu zgodnie ze Zharmonizowanym Systemem Opłat Celnych Stanów Zjednoczonych Ameryki (2006);
c) informację o tym, czy wnioskodawca eksportował rozpatrywane produkty w ciągu poprzednich trzech lat;
d) nazwę (nazwisko) i adres importera wyznaczonego przez wnioskodawcę oraz potwierdzenie, że importer stanowi filię wnioskodawcy.
Artykuł 4
Na mocy art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006 Komisja niezwłocznie ustala przyznanie pozwoleń oraz powiadamia o tym państwa członkowskie najpóźniej do dnia 31 października 2006 r.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję w ciągu 5 dni roboczych od daty opublikowania współczynników przydziału dla poszczególnych grup oraz tam, gdzie stosowne, dla poszczególnych kontyngentów, o ilościach przyznanych każdemu z wnioskodawców zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006.
Zawiadomienia przekazywane są za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej z wykorzystaniem wzorcowego formularza zamieszczonego w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Zawiadomienia dostarczone zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia i zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006 podlegają weryfikacji przez państwa członkowskie przed ostatecznym wydaniem pozwoleń oraz najpóźniej do dnia 15 grudnia 2006 r.
W przypadku stwierdzenia, że podmiot gospodarczy, któremu wydano pozwolenie, przedstawił nieprawidłowe informacje pozwolenie zostaje unieważnione, a zabezpieczenie ulega przepadkowi.
Państwa członkowskie bezzwłocznie zawiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1286/2006
z dnia 29 sierpnia 2006 r.
zmieniające po raz 70. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i jednostek, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie.
(2) W dniach 18 i 23 sierpnia 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Dnia 25 lipca Komitet ds. Sankcji podjął decyzję o wprowadzeniu kilku zmian do istniejących wpisów; jedną z nich należy wprowadzić do załącznika I. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1287/2006
z dnia 10 sierpnia 2006 r.
wprowadzające środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zobowiązań przedsiębiorstw inwestycyjnych w zakresie prowadzenia rejestrów, sprawozdań z transakcji, przejrzystości rynkowej, dopuszczania instrumentów finansowych do obrotu oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającą dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 7 i art. 4 ust. 2, art. 13 ust. 10, art. 25 ust. 7, art. 27 ust. 7, art. 28 ust. 3, art. 29 ust. 3, art. 30 ust. 3, art. 40 ust. 6, art. 44 ust. 3, art. 45 ust. 3, art. 56 ust. 5 oraz art. 58 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/39/WE ustanawia ramy regulacyjne systemu regulacji rynków finansowych we Wspólnocie, określając między innymi: warunki działalności związane z wykonywaniem przez przedsiębiorstwa inwestycyjne usług inwestycyjnych, usług dodatkowych i działalności inwestycyjnej; wymogi organizacyjne (w tym dotyczące prowadzenia rejestrów) w odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych wykonujących zawodowo takie usługi i działalność oraz w odniesieniu do rynków regulowanych; wymogi w zakresie sprawozdawczości z transakcji na instrumentach finansowych; wymogi w zakresie przejrzystości transakcji na akcjach.
(2) Wskazane jest nadanie niniejszemu aktowi prawnemu formy rozporządzenia po to, by zapewnić ujednolicenie systemu we wszystkich państwach członkowskich, wesprzeć integrację rynków i świadczenie usług inwestycyjnych i dodatkowych w wymiarze transgranicznym oraz po to, by ułatwić dalszą konsolidację jednolitego rynku.
Przepisy dotyczące niektórych aspektów prowadzenia rejestrów, jak również te odnoszące się do sprawozdań z transakcji, przejrzystości i pochodnych instrumentów towarowych, znajdują w niewielkim stopniu odzwierciedlenie w prawie krajowym i szczegółowych przepisach regulujących stosunki z klientami.
(3) Wskazane jest wprowadzenie szczegółowych i w pełni ujednoliconych wymogów co do przejrzystości oraz zasad składania sprawozdań z transakcji w celu zapewnienia jednakowych warunków rynkowych i płynnego funkcjonowania rynków papierów wartościowych w całej Wspólnocie, a także po to, by ułatwić skuteczną integrację tych rynków.
Dotyczy to także niektórych aspektów prowadzenia rejestrów, gdyż wykorzystuje się w nich te same pojęcia, które definiuje się na potrzeby sprawozdawczości i przejrzystości.
(4) System ustanowiony dyrektywą 2004/39/WE, określający wymogi dotyczące sprawozdawczości w odniesieniu do transakcji na instrumentach finansowych, ma służyć temu, by właściwe organy były należycie informowane o transakcjach, nad którymi sprawują nadzór.
W tym celu należy doprowadzić do sytuacji, w której określony zestaw danych zbierany jest od wszystkich przedsiębiorstw inwestycyjnych w państwach członkowskich w sposób możliwie jak najmniej zróżnicowany, tak by ograniczyć do minimum stopień zmienności wymogów sprawozdawczych, jakim charakteryzuje się transgraniczna działalność gospodarcza, oraz aby wśród danych przechowywanych przez właściwy organ maksymalnie dużą część stanowiły takie, które można przekazać innym właściwym organom.
Środki te mają też dać właściwym organom możliwość wypełniania zobowiązań wynikających z wyżej wymienionej dyrektywy w sposób możliwie najszybszy i najskuteczniejszy.
(5) System ustanowiony dyrektywą 2004/39/WE, określający wymogi dotyczące przejrzystości w odniesieniu do transakcji na akcjach dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych, służy temu, by inwestorzy byli należycie informowani o prawdziwej skali rzeczywistych i potencjalnych transakcji na takich akcjach, o tym, czy transakcje takie odbywają się na rynkach regulowanych, wielostronnych platformach obrotu (dalej zwanych MTF-ami), czy zawierane są za pośrednictwem podmiotów systematycznie internalizujących transakcje (systematic internalisers), czy też odbywają się poza wymienionymi platformami obrotu.
Wymogi te stanowią część większego zbioru zasad opracowanych w celu pobudzenia konkurencji między platformami obrotu, gdzie realizuje się zlecenia klientów, a tym samym w celu zapewnienia inwestorom większego wyboru, sprzyjania innowacjom, obniżenia kosztów transakcji i zwiększenia skuteczności procesu ustalania cen na skalę ogólnowspólnotową.
Wysoki poziom przejrzystości jest istotnym elementem tych zasad, gdyż zapewnia równe reguły gry dla platform obrotu, tak by funkcjonowanie mechanizmu kształtowania cen w odniesieniu do poszczególnych akcji nie było zakłócone wskutek rozdrobnienia płynności ze szkodą dla inwestorów.
Z drugiej strony, w dyrektywie tej przewiduje się możliwość wystąpienia okoliczności, w których konieczne może być zwolnienie z obowiązku przejrzystości przedtransakcyjnej lub odroczenie obowiązku przejrzystości potransakcyjnej.
W niniejszym rozporządzeniu określa się szczegółowo takie okoliczności, mając na względzie zarówno potrzebę zapewnienia wysokiego poziomu przejrzystości, jak i konieczność uniknięcia zakłóceń płynności na platformach obrotu i nie tylko, powstałych jako niezamierzony skutek wypełniania zobowiązań w zakresie ujawniania transakcji, a tym samym upublicznienia pozycji ryzyka.
(6) Na potrzeby przepisów dotyczących prowadzenia rejestru odniesienie do rodzaju zlecenia należy traktować jak odniesienie do jego statusu jako zlecenia limitowanego, zlecenia rynkowego lub innego konkretnego rodzaju zlecenia.
Na potrzeby przepisów dotyczących prowadzenia rejestru odniesienie do charakteru zlecenia należy traktować jak odniesienie do zleceń na subskrypcję papierów wartościowych, wykorzystanie opcji lub podobnego rodzaju zleceń lub transakcji klienta.
(7) Na tym etapie nie ma konieczności szczegółowego określania rodzaju, charakteru i stopnia dokładności uzgodnień służących wymianie informacji między właściwymi organami.
(8) W przypadku niezastosowania się w odpowiednim czasie do przekazanego przez właściwy organ powiadomienia o zastosowaniu alternatywnego sposobu ustalenia najodpowiedniejszego pod względem płynności rynku lub w przypadku, gdy właściwy organ nie zgadza się z obliczeniami dokonanymi przez inny organ, te organy, których to dotyczy, powinny starać się o znalezienie odpowiedniego wyjścia z sytuacji.
Właściwe organy mogą w razie potrzeby omówić daną sprawę na forum Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych.
(9) Właściwe organy powinny koordynować między sobą proces opracowywania i wprowadzania uzgodnień dotyczących wymiany informacji o transakcjach.
Również w tym przypadku mogą one w razie potrzeby omówić daną sprawę na forum Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych.
Właściwe organy powinny przekazywać informacje o podjętych uzgodnieniach do Komisji, ta z kolei informuje o nich Europejski Komitet Papierów Wartościowych.
W ramach działań koordynacyjnych właściwe organy powinny rozważyć potrzebę skutecznego monitorowania działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych w celu upewnienia się, że działają one uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie oraz w sposób sprzyjający integralności rynku we Wspólnocie; potrzebę oparcia decyzji na gruntownej analizie kosztów w stosunku do korzyści; potrzebę zagwarantowania tego, by informacje o transakcjach wykorzystywano wyłącznie w celu właściwego wykonania zadań statutowych i wreszcie potrzebę wprowadzenia skutecznych i zrozumiałych uzgodnień organizacyjnych dla wspólnych systemów, których stosowanie może okazać się konieczne.
(10) Właściwe jest ustalenie kryteriów pozwalających określić, kiedy działania rynku regulowanego mają istotne znaczenie w przyjmującym państwie członkowskim, oraz konsekwencje, jakie się z tym wiążą, w taki sposób, by rynek regulowany nie musiał współpracować z więcej niż jednym właściwym organem ani podlegać więcej niż jednemu właściwemu organowi, nie mając takiego obowiązku w innych okolicznościach.
(11) ISO 10962 (kod klasyfikacji instrumentów finansowych) jest przykładem jednolitego międzynarodowego standardu klasyfikacji instrumentów finansowych.
(12) Przyznając zwolnienia z wymogów dotyczących przejrzystości przedtransakcyjnej lub zezwalając na odroczenie spełnienia obowiązku przejrzystości potransakcyjnej, właściwe organy powinny traktować wszystkie rynki regulowane i MTF-y w sposób równy i niedyskryminacyjny, tak by zwolnienie lub odroczenie obejmowało albo wszystkie rynki regulowane i MTF-y uprawnione na mocy dyrektywy 2004/39/WE, albo żadne.
Właściwe organy, które udzielają zwolnień lub odroczeń, nie powinny nakładać żadnych dodatkowych wymogów.
(13) Należy uznać, że algorytm obrotów handlowych, stosowany przez rynek regulowany lub MTF, powinien zazwyczaj dążyć do maksymalnego zwiększenia wolumenu takich obrotów, ale dopuszczalne powinny być także inne algorytmy.
(14) Przyznane przez właściwy organ zwolnienie z obowiązku przejrzystości przedtransakcyjnej, wynikające z art. 29 lub 44 dyrektywy 2004/39/WE, nie powinno umożliwiać przedsiębiorstwom inwestycyjnym uniknięcia takiego obowiązku w odniesieniu do transakcji na akcjach płynnych, zawieranych na zasadach dwustronnych zgodnie z regułami obowiązującymi dla danego rynku regulowanego lub MTF-u, jeśli transakcje te podlegałyby określonemu w art. 27 tejże dyrektywy obowiązkowi publikacji kwotowań cen, gdyby przeprowadzić je z pominięciem zasad tego rynku regulowanego lub MTF-u.
(15) Uznaje się, że dana działalność ma istotne znaczenie handlowe dla przedsiębiorstwa inwestycyjnego wówczas, gdy stanowi istotne źródło dochodów lub istotne źródło kosztów tego przedsiębiorstwa.
Oceniając, czy działalność ma w danym przypadku istotne znaczenie, należy każdorazowo uwzględnić zakres, w jakim dana działalność jest prowadzona lub zorganizowana samodzielnie, jej wartość pieniężną i jej znaczenie zarówno w odniesieniu do całokształtu działalności handlowej przedsiębiorstwa, jak i całokształtu działalności na rynku danych akcji, na którym to przedsiębiorstwo działa.
Powinna istnieć możliwość uznania działalności za istotne źródło dochodów nawet wówczas, gdy zastosowanie w danym przypadku mają tylko jeden lub dwa spośród wspomnianych czynników.
(16) Akcji, które nie są w obrocie dziennym, nie powinno się na potrzeby dyrektywy 2004/39/WE uznawać za akcje mające płynny rynek.
Jeżeli jednak obrót akcjami jest wyjątkowo zawieszony w związku z koniecznością utrzymania porządku na rynku lub z powodu siły wyższej, przez co akcje nie są w obrocie dziennym przez określoną liczbę dni handlowych, to nie powinno to oznaczać, że akcji tych nie można uznać za mających płynny rynek zbytu.
(17) Obowiązek podawania do wiadomości publicznej określonych kwotowań, zleceń lub transakcji zgodnie z art. 27, 28, 29, 30, 44 i 45 dyrektywy 2004/39/WE i z niniejszym rozporządzeniem nie pozbawia rynków regulowanych i MTF-ów prawa do tego, by wymagać od swoich członków lub uczestników publikacji innych tego typu informacji.
(18) Informacje, które podlegają obowiązkowi udostępnienia w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, powinny zostać udostępnione tak szybko, jak to technicznie możliwe, przyjmując rozsądny poziom wydajności i wydatków na systemy ze strony zainteresowanej osoby.
Informacje takie można publikować z poślizgiem wynoszącym maksymalnie około trzech minut jedynie w wyjątkowych przypadkach, kiedy dostępne systemy nie pozwalają na ich publikację w krótszym czasie.
(19) Na potrzeby przepisów niniejszego rozporządzenia, odnoszących się do dopuszczania do obrotu na rynku regulowanym zbywalnych papierów wartościowych zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. c) dyrektywy 2004/39/WE, w przypadku papierów wartościowych w rozumieniu dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE [2] należy uznać, że istnieje dostateczna ilość powszechnie dostępnych informacji potrzebnych do wyceny takiego instrumentu finansowego.
(20) Dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym jednostek emitowanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w postaci zbywalnych papierów wartościowych nie powinno umożliwiać obchodzenia odpowiednich przepisów dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [3], w szczególności art. 44–48 tejże dyrektywy.
(21) Kontrakt pochodny należy uznawać za instrument finansowy w rozumieniu sekcji C pkt 7 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE jedynie wówczas, gdy odnosi się do towaru i spełnia zawarte w niniejszym rozporządzeniu kryteria pozwalające stwierdzić, że dany kontrakt należy uznać za wykazujący właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych i nieprzeznaczony do celów handlowych.
Kontrakt pochodny należy uznawać za instrument finansowy w rozumieniu sekcji C pkt 10 tego samego załącznika jedynie wówczas, gdy odnosi się do jednego z instrumentów bazowych wymienionych w sekcji C pkt 10 lub w niniejszym rozporządzeniu oraz spełnia zawarte w niniejszym rozporządzeniu kryteria pozwalające stwierdzić, że dany kontrakt należy uznać za wykazujący właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych.
(22) Można oczekiwać, że wyłączenia przewidziane w dyrektywie 2004/39/WE, które dotyczą prowadzenia transakcji na własny rachunek albo prowadzenia transakcji lub świadczenia innych usług inwestycyjnych w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych, o których mowa w sekcji C pkt 5, 6 i 7 załącznika I do tejże dyrektywy, lub instrumentów pochodnych, o których mowa w sekcji C pkt 10 załącznika I, obejmą znaczną liczbę producentów i konsumentów energii i innych towarów, w tym dostawców energii, podmioty handlujące towarami i ich spółki zależne, co oznacza, że tacy uczestnicy rynku nie będą zobowiązani do spełnienia określonych w niniejszym rozporządzeniu kryteriów pozwalających stwierdzić, czy kontrakty, które zawierają, są instrumentami finansowymi.
(23) Zgodnie z sekcją B pkt 7 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE przedsiębiorstwa inwestycyjne mogą korzystać ze swobody świadczenia usług dodatkowych w państwie członkowskim innym niż ich rodzime państwo członkowskie, wykonując usługi inwestycyjne, działalność inwestycyjną i usługi dodatkowe w rodzaju tych wymienionych w sekcji A lub B tego załącznika w odniesieniu do aktywów bazowych stanowiących podstawę instrumentów pochodnych wymienionych w sekcji C pkt 5, 6 i 7 i 10 tego samego załącznika, w przypadku gdy instrumenty te są związane ze świadczeniem usług inwestycyjnych lub dodatkowych.
Na tej podstawie przedsiębiorstwo wykonujące usługi lub działalność inwestycyjną oraz prowadzące powiązane z tym transakcje na kontraktach na rynku kasowym powinno móc korzystać ze swobody świadczenia usług dodatkowych w odniesieniu do takich powiązanych transakcji.
(24) Definicja towaru nie powinna wpływać na żadną inną definicję tego terminu zawartą w ustawodawstwie krajowym lub innych przepisach prawa wspólnotowego.
Kryteria pozwalające ustalić, czy kontrakt należy uznawać za posiadający właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych i za nieprzeznaczony do celów handlowych, mogą być stosowane wyłącznie w celu ustalenia, czy kontrakty te wchodzą w zakres sekcji C pkt 7 lub 10 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE.
(25) Kontrakt na instrumenty pochodne należy traktować jako odnoszący się do towarów lub innych aktywów, jeżeli występuje bezpośrednie powiązanie między kontraktem, a odpowiednim towarem lub instrumentem bazowym.
Kontrakt pochodny oparty na cenie towaru należy zatem uważać za kontrakt pochodny odnoszący się do tego towaru, jako taki nie powinien być jednak traktowany kontrakt pochodny oparty na koszcie transportu tego towaru.
Instrument pochodny odnoszący się do towarowego instrumentu pochodnego, takiego jak opcja na transakcję towarową typu future (instrument pochodny odnoszący się do innego instrumentu pochodnego), stanowiłby pośrednią inwestycję w towary, a zatem nadal powinien być uznawany na towarowy instrument pochodny dla celów dyrektywy 2004/39/WE.
(26) Pojęcie towaru nie powinno obejmować usług ani innych pozycji, które nie są dobrami, takich jak waluty lub prawa do nieruchomości, lub które mają charakter całkowicie niematerialny.
(27) W sprawach technicznych zasięgnięto opinii Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych ustanowionego decyzją 2001/527/WE [4].
(28) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CZĘŚĆ OGÓLNA
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Niniejsza dyrektywa określa szczegółowe zasady wykonania art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 7, art. 13 ust. 6, art. 25, art. 27, art. 28, art. 29, art. 30, art. 40, art. 44, art. 45, art. 56 i art. 58 dyrektywy 2004/39/WE.
2.
Artykuły 7 i 8 stosują się do spółek zarządzających zgodnie z art. 5 ust. 4 dyrektywy 85/611/EWG.
Artykuł 2
Definicje
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
1) "towar" oznacza wszelkie dobra o charakterze zamiennym, podlegające dostawie, w tym metale, rudy i stopy metali, produkty rolne i energia, m.in. energia elektryczna;
2) "emitent" oznacza podmiot, który emituje zbywalne papiery wartościowe, a w stosownych przypadkach także inne instrumenty finansowe;
3) "emitent wspólnotowy" oznacza emitenta, który ma zarejestrowaną siedzibę na terenie Wspólnoty;
4) "emitent z państwa trzeciego" oznacza emitenta, który nie jest emitentem wspólnotowym;
5) "normalne godziny handlu" platformy obrotu lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego oznaczają godziny, które podmiot działający jako platforma obrotu lub przedsiębiorstwo inwestycyjne ustala wcześniej i podaje do publicznej wiadomości jako godziny handlu;
6) "transakcja portfelowa" oznacza transakcję na więcej niż jednym papierze wartościowym, jeśli papiery te zgrupowane są w jednym pakiecie w oparciu o konkretną cenę referencyjną;
7) "organ właściwy dla odpowiedniego rynku" w odniesieniu do instrumentu finansowego oznacza właściwy organ na najodpowiedniejszym pod względem płynności rynku dla tego instrumentu finansowego;
8) "platforma obrotu" oznacza rynek regulowany, MTF lub podmiot systematycznie internalizujący transakcje (gdy działa w takim właśnie charakterze) oraz odpowiednio system zlokalizowany poza Wspólnotą spełniający podobne funkcje co rynek regulowany lub MTF;
9) "obroty" w odniesieniu do instrumentu finansowego oznaczają sumę wyników uzyskanych przez pomnożenie liczby jednostek danego instrumentu, które zostały wymienione między nabywcami a sprzedawcami w określonym czasie w ramach transakcji odbywających się w miejscu handlu lub w inny sposób, przez cenę jednostkową obowiązującą dla każdej takiej transakcji;
10) "transakcja finansowania papierów wartościowych" oznacza operację polegającą na udzieleniu lub zaciąganiu pożyczki papierów wartościowych lub innych instrumentów finansowych, transakcję odkupu lub odkupu odwrotnego albo transakcję zwrotną kupno-sprzedaż lub sprzedaż-kupno.
Artykuł 3
Transakcje odnoszące się do poszczególnych akcji w transakcji portfelowej oraz transakcje o średniej cenie ważonej wolumenem obrotu
1.
Dla celów art. 18 ust. 1 lit. b) ppkt ii) transakcję odnoszącą się do poszczególnych akcji w transakcji portfelowej uznaje się za transakcję podlegającą uwarunkowaniom innym niż bieżąca cena rynkowa.
Dla celów art. 27 ust. 1 lit. b) uznaje się ją także za transakcję, w której wymiana akcji jest określona czynnikami innymi niż bieżąca wycena rynkowa akcji.
2.
Dla celów art. 18 ust. 1 lit. b) ppkt ii) transakcję o średniej cenie ważonej wolumenem obrotu uznaje się za transakcję uwarunkowaną czynnikami innymi niż bieżąca cena rynkowa, a dla celów art. 25 – jako zlecenie podlegające warunkom innym niż bieżąca cena rynkowa.
Dla celów art. 27 ust. 1 lit. b) uznaje się ją także za transakcję, w której wymiana akcji jest określona czynnikami innymi niż bieżąca wycena rynkowa akcji.
Artykuł 4
Odniesienia do dnia handlowego
1.
Odniesienie do dnia handlowego w kontekście platformy obrotu lub w kontekście informacji potransakcjynych dotyczących akcji, które zgodnie z art. 30 lub 45 dyrektywy 2004/39/WE podaje się do wiadomości publicznej, stanowi odniesienie do dowolnego dnia, w którym prowadzone są transakcje na danej platformie obrotu.
Odniesienie do otwarcia dnia handlowego stanowi odniesienie do rozpoczęcia normalnych godzin handlu danej platformy obrotu.
Odniesienie do południa dnia handlowego stanowi odniesienie do południa według strefy czasowej, w której zlokalizowana jest dana platforma obrotu.
Odniesienie do końca dnia handlowego stanowi odniesienie do zakończenia normalnych godzin handlu na takiej platformie obrotu.
2.
Odniesienie do dnia handlowego w kontekście najodpowiedniejszego pod względem płynności rynku dla danych akcji lub w kontekście informacji potransakcyjnych dotyczących akcji, które zgodnie z art. 28 dyrektywy 2004/39/WE podaje się do wiadomości publicznej, stanowi odniesienie do dowolnego dnia, w którym odbywa się normalna działalność handlowa na platformach obrotu na takim rynku.
Odniesienie do otwarcia dnia handlowego stanowi odniesienie do najwcześniejszej godziny rozpoczęcia normalnej działalności handlowej przez platformy obrotu na takim rynku.
Odniesienie do południa dnia handlowego stanowi odniesienie do południa według strefy czasowej, w której zlokalizowany jest taki rynek.
Odniesienie do końca dnia handlowego stanowi odniesienie do najpóźniejszej godziny zamknięcia normalnej działalności handlowej przez platformy obrotu na takim rynku.
3.
Odniesienie do dnia handlowego w kontekście kontraktu na rynku kasowym w rozumieniu art. 38 ust. 2 stanowi odniesienie do dowolnego dnia, w którym handluje się takimi kontraktami na platformach obrotu.
Artykuł 5
Odniesienia do transakcji
Dla celów niniejszego rozporządzenia odniesienie do transakcji traktuje się wyłącznie jako odniesienie do nabywania lub sprzedawania instrumentów finansowych.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem rozdziału II, nabywanie lub sprzedaż instrumentów finansowych nie obejmuje żadnej z następujących operacji:
a) transakcji finansowania papierów wartościowych;
b) wykonania z opcji lub zabezpieczonych warrantów;
c) transakcji zawieranych na rynku pierwotnym (takie jak ubezpieczenie, przydział lub subskrypcja) na instrumentach finansowych objętych zakresem art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. a) i b) dyrektywy 2004/39/WE.
Artykuł 6
Dopuszczenie po raz pierwszy akcji do obrotu na rynku regulowanym
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia uznaje się, że dopuszczenie po raz pierwszy akcji do obrotu na rynku regulowanym, o którym mowa w art. 40 dyrektywy 2004/39/WE, ma miejsce wówczas, gdy zastosowanie ma jeden z następujących warunków:
a) akcje nie były wcześniej dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym;
b) akcje były już dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, lecz wycofano je z obrotu na każdym z rynków regulowanych, na którym wcześniej je dopuszczono.
ROZDZIAŁ II
PROWADZENIE REJESTRU ZLECEŃ KLIENTÓW I TRANSAKCJI
Artykuł 7
(Artykuł 13 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE)Prowadzenie rejestru zleceń klientów i decyzji o realizacji zlecenia
W odniesieniu do każdego zlecenia przyjętego od klienta i w odniesieniu do każdej decyzji o realizacji zlecenia w ramach świadczenia usługi zarządzania portfelem przedsiębiorstwo inwestycyjne odnotowuje bezzwłocznie niżej wymienione dane w takim zakresie, w jakim mają one zastosowanie do danego zlecenia czy decyzji:
a) nazwę lub inne oznaczenie klienta;
b) imię i nazwisko lub inne oznaczenie osoby zaangażowanej działającej w imieniu klienta;
c) dane określone w pkt 4 i 6 oraz w pkt 16–19 tabeli 1 w załączniku I;
d) charakter zlecenia, jeśli inny niż kupno lub sprzedaż;
e) rodzaj zlecenia;
f) wszelkie dodatkowe informacje, warunki i szczegółowe instrukcje klienta na temat sposobu realizacji zlecenia;
g) datę i dokładną godzinę przyjęcia zlecenia lub podjęcia decyzji o realizacji zlecenia przez przedsiębiorstwo inwestycyjne.
Artykuł 8
(Artykuł 13 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE)Prowadzenie rejestru transakcji
1.
Natychmiast po zrealizowaniu zlecenia klienta lub natychmiast po otrzymaniu potwierdzenia realizacji takiego zlecenia (w przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych, które przekazują zlecenia do realizacji innej osobie) przedsiębiorstwa inwestycyjne odnotowują następujące szczegóły transakcji:
a) nazwę lub inne oznaczenie klienta;
b) dane określone w pkt 2, 3, 4, 6 oraz w pkt 16–21 tabeli 1 w załączniku I;
c) całkowitą cenę będącą iloczynem ceny jednostkowej i ilości;
d) charakter transakcji, jeśli inny niż kupno lub sprzedaż;
e) osobę fizyczną, która zrealizowała transakcję lub która odpowiada za jej realizację.
2.
Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne przekazuje zlecenie do realizacji innej osobie, natychmiast po jego przekazaniu powinno odnotować następujące szczegóły:
a) nazwę lub inne oznaczenie klienta, którego zlecenie zostało przekazane;
b) nazwę lub inne oznaczenie osoby, której przekazano zlecenie;
c) warunki przekazanego zlecenia;
d) datę i dokładną godzinę przekazania.
ROZDZIAŁ III
SPRAWOZDANIA Z TRANSAKCJI
Artykuł 9
(Artykuł 25 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2004/39/WE)Ustalenie najodpowiedniejszego rynku pod względem płynności
1.
Najodpowiedniejszy pod względem płynności rynek dla instrumentu finansowego dopuszczonego do obrotu na rynku regulowanym, dalej zwany "najodpowiedniejszym rynkiem", wyznacza się zgodnie z ust. 2–8.
2.
W przypadku akcji lub innych zbywalnych papierów wartościowych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. a) dyrektywy 2004/39/WE lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, najodpowiedniejszym rynkiem jest to państwo członkowskie, na terenie którego dane akcje lub jednostki zostały po raz pierwszy dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.
3.
W przypadku obligacji lub innych zbywalnych papierów wartościowych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. b) dyrektywy 2004/39/WE lub instrumentów rynku pieniężnego emitowanych tak w jednym, jak i w drugim przypadku przez jednostkę zależną w rozumieniu siódmej dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych [5] podmiotu zarejestrowanego w państwie członkowskim, najodpowiedniejszym rynkiem jest to państwo członkowskie, na terenie którego znajduje się zarejestrowana siedziba podmiotu dominującego.
4.
W przypadku obligacji lub innych zbywalnych papierów wartościowych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. b) dyrektywy 2004/39/WE lub instrumentów rynku pieniężnego emitowanych tak w jednym, jak i w drugim przypadku przez emitenta wspólnotowego i nieobjętych zakresem ust. 3 niniejszego artykułu, najodpowiedniejszym rynkiem jest to państwo członkowskie, na terenie którego znajduje się zarejestrowana siedziba takiego emitenta.
5.
W przypadku obligacji lub innych zbywalnych papierów wartościowych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. b) dyrektywy 2004/39/WE lub instrumentów rynku pieniężnego emitowanych tak w jednym, jak i w drugim przypadku przez emitenta z państwa trzeciego i nieobjętych zakresem ust. 3 niniejszego artykułu, najodpowiedniejszym rynkiem jest to państwo członkowskie, na terenie którego dane papiery wartościowe zostały po raz pierwszy dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym.
6.
W przypadku kontraktów pochodnych lub umów finansowych opartych na różnicy kursów lub zbywalnych papierów wartościowych, wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. c) dyrektywy 2004/39/WE, najodpowiedniejszym rynkiem jest:
a) w przypadku gdy bazowymi papierami wartościowymi są akcje lub inne zbywalne papiery wartościowe, wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. a) dyrektywy 2004/39/WE, dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym – to państwo członkowskie, które uznaje się za najodpowiedniejszy pod względem płynności rynek dla tych instrumentów bazowych, zgodnie z ust. 2;
b) w przypadku gdy bazowymi papierami wartościowymi są obligacje lub inne zbywalne papiery wartościowe, wymienione w art. 4 ust 1 pkt 18. lit. b) dyrektywy 2004/39/WE, albo instrument rynku pieniężnego dopuszczony do obrotu na rynku regulowanym – to państwo członkowskie, które uznaje się za najodpowiedniejszy pod względem płynności rynek dla tych aktywów bazowych, zgodnie z ust. 3, 4 lub 5;
c) w przypadku gdy instrumentem bazowym jest indeks złożony z akcji, z których wszystkie podlegają obrotowi na określonym rynku regulowanym – to państwo członkowskie, na terenie którego znajduje się ten rynek regulowany.
7.
W przypadkach nieobjętych zakresem ust. 2–6 najodpowiedniejszym rynkiem jest to państwo członkowskie, na terenie którego znajduje się rynek regulowany, gdzie po raz pierwszy dopuszczono do obrotu zbywalne papiery wartościowe lub kontrakty pochodne czy umowy finansowe oparte na różnicy kursów.
8.
Jeśli jeden z instrumentów finansowych wymienionych w art. 2, 5 lub 7 lub jeden z instrumentów finansowych stanowiących podstawę któregoś z instrumentów finansowych wymienionych w ust. 6, do którego ma zastosowanie ust. 2, 5 lub 7, dopuszczono po raz pierwszy do obrotu jednocześnie na więcej niż jednym rynku regulowanym, a wszystkie te rynki łączy to samo rodzime państwo członkowskie, wówczas to właśnie państwo członkowskie jest najodpowiedniejszym rynkiem dla takiego instrumentu finansowego.
Jeśli rynkom regulowanym w opisanej wyżej sytuacji odpowiadają różne rodzime państwa członkowskie, najodpowiedniejszym pod względem płynności rynkiem dla danego instrumentu jest ten rynek, na którym uzyskuje się najwyższe obroty na danym instrumencie.
W celu określenia najodpowiedniejszego rynku na podstawie najwyższych obrotów z tytułu instrumentu finansowego każdy właściwy organ, który wydał upoważnienie na działalność jednego z zaangażowanych rynków regulowanych, oblicza wartość obrotów z tytułu takiego instrumentu na właściwym sobie rynku za ubiegły rok kalendarzowy, pod warunkiem że instrument był dopuszczony do obrotu na początku tamtego roku.
Jeśli obrotów z tytułu danego instrumentu finansowego nie da się obliczyć z powodu niedostatecznej ilości danych lub ich braku, a emitent ma zarejestrowaną siedzibę w państwie członkowskim, rynkiem najodpowiedniejszym pod względem płynności jest rynek tego państwa członkowskiego, na terenie którego znajduje się zarejestrowana siedziba emitenta.
Jeśli jednak emitent nie posiada zarejestrowanej siedziby w państwie członkowskim, najodpowiedniejszym pod względem płynności rynkiem dla danego instrumentu jest ten rynek, na którym uzyskuje się najwyższe obroty z tytułu instrumentów należących do tej samej kategorii, co rozpatrywany.
W celu określenia takiego rynku każdy właściwy organ, który wydał upoważnienie na działalność jednego z zaangażowanych rynków regulowanych, oblicza wartość obrotów z tytułu instrumentów tej samej kategorii na właściwym sobie rynku za poprzedni rok kalendarzowy.
Instrumenty finansowe dzieli się w tym celu na następujące kategorie:
a) akcje;
b) obligacje i inne formy papierów dłużnych;
c) inne instrumenty finansowe.
Artykuł 10
(Artykuł 25 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2004/39/WE)Alternatywny sposób wyznaczania najodpowiedniejszego rynku pod względem płynności
1.
W styczniu każdego roku właściwy organ może powiadomić organ właściwy dla rynku odpowiedniego dla określonego instrumentu finansowego o zamiarze zakwestionowania prawidłowości ustaleń dokonanych zgodnie z art. 9 w odniesieniu do tego instrumentu.
2.
W ciągu czterech tygodni od daty wysłania takiego powiadomienia oba organy obliczają wartość obrotów z tytułu takiego instrumentu finansowego na odpowiadających im rynkach za poprzedni rok kalendarzowy.
Jeśli wyniki obliczeń wskazują, że obrót na rynku organu kwestionującego prawidłowość ustaleń jest wyższy, to właśnie ten rynek staje się najodpowiedniejszy dla danego instrumentu finansowego. Jeśli instrument finansowy jest takiego rodzaju, jak określony w art. 9 ust. 6 lit. a) lub b), rynek ten jest także najodpowiedniejszym rynkiem dla wszelkich kontraktów pochodnych, umów finansowych opartych na różnicy kursów lub zbywalnych papierów wartościowych, wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. c) dyrektywy 2004/39/WE, w odniesieniu do których ten instrument finansowy jest instrumentem bazowym.
Artykuł 11
(Artykuł 25 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE)Wykaz instrumentów finansowych
Organ właściwy dla jednego lub kilku instrumentów finansowych dba o to, by ustanowiono i utrzymywano wykaz takich instrumentów finansowych.
Wykaz udostępnia się jednemu właściwemu organowi wyznaczonemu przez każde państwo członkowskie jako punkt kontaktowy zgodnie z art. 56 dyrektywy 2004/39/WE.
Wykaz taki udostępnia się po raz pierwszy pierwszego dnia handlowego czerwca 2007 r.
Aby pomóc właściwym organom w zastosowaniu się do przepisów akapitu pierwszego, każdy rynek regulowany dostarcza właściwemu organowi w swoim kraju identyfikacyjne dane referencyjne dotyczące każdego instrumentu finansowego dopuszczonego do obrotu, zapisane w elektronicznym i znormalizowanym formacie.
Informacje takie przekazuje się w odniesieniu do każdego instrumentu finansowego, zanim rozpoczną się transakcje na tym instrumencie.
Organ właściwy dla danego kraju czuwa na tym, by dane przekazano organowi właściwemu dla danego instrumentu finansowego.
Dane referencyjne aktualizuje się za każdym razem, gdy zmieniają się dane dotyczące instrumentu.
Wymogi niniejszego akapitu mogą zostać zniesione, jeśli organ właściwy dla danego instrumentu finansowego uzyska wymagane dane w inny sposób.
Artykuł 12
(Artykuł 25 ust. 5 dyrektywy 2004/39/WE)Kanały sprawozdawcze
1.
Sprawozdania z transakcji na instrumentach finansowych sporządza się w formie elektronicznej, z wyjątkiem przypadków wyjątkowych, kiedy to można je umieścić na nośniku, który pozwala na zachowanie informacji do przyszłego wglądu właściwych organów, innym niż forma elektroniczna, a metody sporządzania takich sprawozdań pozwalają spełnić następujące warunki:
a) zapewniają bezpieczeństwo i poufność danych zawartych w sprawozdaniach;
b) zawierają mechanizmy rozpoznawania i korygowania błędów występujących w sprawozdaniu z transakcji;
c) zawierają mechanizmy uwierzytelniania źródła sprawozdania z transakcji;
d) zawierają odpowiednie środki zapobiegawcze pozwalające na szybkie wznowienie procesu sprawozdawczego w razie awarii systemu;
e) umożliwiają przekazanie informacji wymaganych na mocy art. 13 w formacie wymaganym przez właściwy organ oraz zgodnie z niniejszym ustępem, w terminie określonym w art. 25 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE.
2.
System kojarzenia zleceń lub system sprawozdawczości jest zatwierdzany przez właściwy organ do celów art. 25 ust. 5 dyrektywy 2004/39/WE, jeżeli uzgodnienia dotyczące sprawozdań z transakcji dokonane w ramach tego systemu są zgodne z ust. 1 niniejszego artykułu i podlegają nadzorowi właściwego organu dla potwierdzenia ciągłości wykonania wymienionego przepisu.
Artykuł 13
(Artykuł 25 ust. 3 i 5 dyrektywy 2004/39/WE)Treść sprawozdania z transakcji
1.
Sprawozdania z transakcji, o których mowa w art. 25 ust. 3 i 5 dyrektywy 2004/39/WE, zawierają te spośród informacji określonych w tabeli 1 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, które są istotne dla danego typu instrumentu finansowego, a które, według oświadczenia właściwego organu, nie są w posiadaniu takiego organu ani też nie są mu dostępne w inny sposób.
2.
Aby umożliwić identyfikację kontrahenta transakcji, który działa jako rynek regulowany, MTF lub inny kontrahent centralny, jak określono w tabeli 1 w załączniku I, każdy właściwy organ udostępnia publicznie wykaz kodów identyfikacyjnych rynków regulowanych i MTF-ów, dla których (w każdym przypadku) dany organ jest organem właściwym dla rodzimego państwa członkowskiego, oraz wszelkich podmiotów działających w charakterze kontrahentów centralnych dla takich rynków regulowanych czy MTF-ów.
3.
Państwa członkowskie mogą wymagać, by sprawozdania sporządzane zgodnie z art. 25 ust. 3 i 5 dyrektywy 2004/39/WE zawierały informacje dotyczące danych transakcji, dodatkowe w stosunku do informacji określonych w tabeli 1 w załączniku I, jeśli takie informacje są konieczne do tego, by umożliwić właściwemu organowi monitorowanie działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych w celu potwierdzenia, że działają one uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie oraz w sposób sprzyjający wewnętrznej spójności rynku, i pod warunkiem że spełnione jest jedno z następujących kryteriów:
a) instrument finansowy będący przedmiotem sprawozdania posiada cechy charakteryzujące instrumenty tego rodzaju, nieujęte w informacjach określonych w tabeli;
b) metody prowadzenia transakcji właściwe dla platformy obrotu, gdzie miała miejsce dana transakcja, charakteryzują się cechami, które nie zostały ujęte w informacjach określonych w tabeli.
4.
Państwa członkowskie mogą również wymagać sprawozdania z transakcji sporządzonego zgodnie z art. 25 ust. 3 i 5 dyrektywy 2004/39/WE, aby zidentyfikować klientów, w imieniu których przedsiębiorstwo inwestycyjne przeprowadziło taką transakcję.
Artykuł 14
(Artykuł 25 ust. 3 i 5 dyrektywy 2004/39/WE)Wymiana informacji o transakcjach
1.
Właściwe organy podejmują odpowiednie uzgodnienia służące temu, by informacje otrzymane zgodnie z art. 25 ust. 3 i 5 dyrektywy 2004/39/WE udostępniano następującym organom:
a) organowi właściwemu dla rynku, który jest odpowiedni dla danego instrumentu finansowego;
b) w przypadku oddziałów – właściwemu organowi, który wydał zezwolenie przedsiębiorstwu inwestycyjnemu dostarczającemu informacje, przy zachowaniu prawa takiego organu do nieprzyjmowania informacji zgodnie z art. 25 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE;
c) każdemu innemu właściwemu organowi, który składa wniosek o udzielenie mu informacji w celu właściwego wypełnienia obowiązków nadzorczych nałożonych na niego z mocy art. 25 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE.
2.
Informacje, które mają być udostępnione na mocy ust. 1, zawierają pozycje opisane w tabeli 1 i 2 w załączniku I.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 1, należy udostępnić najszybciej, jak to możliwe.
Począwszy od dnia 1 listopada 2008 r., informacje te należy udostępniać nie później niż do końca dnia roboczego (dla właściwego organu, który otrzymał te informacje lub wniosek) następującego po dniu, w którym właściwy organ otrzymał odpowiednie informacje lub wniosek.
4.
Właściwe organy koordynują następujące kwestie:
a) proces projektowania i wprowadzania uzgodnień dotyczących wymiany informacji o transakcjach między właściwymi organami zgodnie z wymogami dyrektywy 2004/39/WE i niniejszego rozporządzenia;
b) wszelkie przyszłe aktualizacje takich uzgodnień.
5.
Do dnia 1 lutego 2007 r. właściwe organy zgłoszą Komisji projekt uzgodnień, które mają być wprowadzone zgodnie z ust. 1; Komisja natomiast informuje o tym Europejski Komitetowi Papierów Wartościowych.
Właściwe organy powiadamiają również Komisję, która z kolei powiadamia Europejski Komitet Papierów Wartościowych o istotnych zmianach w tych uzgodnieniach za każdym razem, gdy takie zmiany są proponowane.
Artykuł 15
(Artykuł 58 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Wniosek o współpracę i wymianę informacji
1.
Jeśli właściwy organ chce, by inny właściwy organ dostarczył mu informacji lub wymienił się informacjami zgodnie z art. 58 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE, składa do tego organu pisemny wniosek zawierający dane na tyle szczegółowe, by przekazanie wymaganych informacji było możliwe.
W pilnych przypadkach wniosek taki można przekazać ustnie, pod warunkiem że jest on potwierdzony na piśmie.
Właściwy organ, który przyjmuje wniosek, najszybciej, jak może, potwierdza jego odbiór.
2.
Jeśli właściwy organ przyjmujący wniosek ma bezpośredni dostęp do informacji wymaganych zgodnie ust. 1, bezzwłocznie przekazuje je właściwemu organowi, który o takie informacje wnosi.
Jeżeli właściwy organ przyjmujący wniosek nie posiada wymaganych informacji lub nie ma do nich dostępu, musi natychmiast podjąć niezbędne kroki, aby takie informacje uzyskać i w pełni zastosować się do wniosku.
Właściwy organ informuje także wnioskodawcę o powodach ewentualnych opóźnień w przesyłaniu wymaganych informacji.
Artykuł 16
(Artykuł 56 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Ustalanie, czy operacje rynku regulowanego mają istotne znaczenie w przyjmującym państwie członkowskim
Operacje rynku regulowanego w przyjmującym państwie członkowskim uważa się za mające istotne znaczenie dla funkcjonowania rynków papierów wartościowych i ochrony inwestorów w tym państwie, jeśli spełniony jest jeden z następujących warunków:
a) przyjmujące państwo członkowskie było do tej pory formalnie rodzimym państwem członkowskim danego rynku regulowanego;
b) dany rynek regulowany w drodze połączenia, przejęcia lub innej formy przeniesienia działalności gospodarczej uzyskał kontrolę nad rynkiem regulowanym, który miał zarejestrowaną siedzibę lub główną siedzibę w przyjmującym państwie członkowskim.
ROZDZIAŁ IV
PRZEJRZYSTOŚĆ RYNKU
SEKCJA 1
Przejrzystość przedtransakcyjna w odniesieniu do rynków regulowanych i MTF-ów
Artykuł 17
(Artykuły 29 i 44 dyrektywy 2004/39/WE)Zobowiązania do przejrzystości przedtransakcyjnej
1.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne lub podmiot organizujący rynek, obsługujące MTF lub rynek regulowany w odniesieniu do akcji wszystkich spółek, które są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym i którymi obraca się w obrębie obsługiwanego przez nie systemu, określonego w tabeli 1 w załączniku II, podają do publicznej wiadomości informacje określone w ust. 2–6.
2.
Jeśli jeden z podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje system obrotu oparty na księdze zamówień realizowanych za zasadzie licytacji ciągłej, wówczas w odniesieniu do wszystkich akcji określonych w ust. 1 podaje do publicznej wiadomości w sposób ciągły i w normalnych godzinach handlu łączną liczbę zleceń i liczbę akcji, będących w obrocie w ramach tych zleceń na każdym poziomie cenowym, przynajmniej w odniesieniu do pięciu najwyższych kursów kupna i sprzedaży.
3.
Jeśli jeden z podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje system obrotu oparty na kwotowaniach, wówczas w odniesieniu do wszystkich akcji określonych w ust. 1 w sposób ciągły i w normalnych godzinach handlu podaje do wiadomości publicznej najlepszy kurs kupna i sprzedaży oferowany przez każdego animatora rynku dla danych akcji wraz z wolumenem akcji odpowiadającym tym kursom.
Publikować należy te kwotowania, które stanowią wiążące zobowiązania do kupna i sprzedaży akcji, oraz te, które wskazują cenę, za jaką zarejestrowani animatorzy rynku gotowi są kupić lub sprzedać akcje, oraz wolumen takich akcji.
W wyjątkowych warunkach rynkowych dopuszcza się jednak przez ograniczony czas publikowanie cen orientacyjnych lub jednostronnych (samego kupna albo samej sprzedaży).
4.
Jeśli jeden z podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje system obrotu oparty na licytacji okresowej, w odniesieniu do wszystkich akcji określonych w ust. 1 w sposób ciągły i w normalnych godzinach handlu podaje do publicznej wiadomości cenę, która najlepiej spełniałby algorytm obrotu, i wolumen, jaki mógłby potencjalnie zostać zrealizowany przy tej cenie przez uczestników danego systemu.
5.
Jeśli jeden z podmiotów, o którym mowa w ust. 1, stosuje system obrotu, którego nie obejmuje w pełni zakres ust. 2, 3 lub 4, albo dlatego że jest to system "hybrydowy", należący do więcej niż jednej kategorii ujętych w wymienionych ustępach, albo dlatego że proces wyceny ma inny charakter, wówczas utrzymuje on takie normy w zakresie przejrzystości przedtransakcyjnej, które zapewniają upublicznienie odpowiednich informacji odnoszących się do poziomu cenowego zleceń lub kwotowań każdego z rodzajów akcji określonych w ust. 1, a także interesów handlowych związanych z tymi akcjami.
W szczególności należy podać do publicznej wiadomości poziomy pięciu najlepszych kursów kupna i sprzedaży i/lub kwotowania kupna i sprzedaży każdego animatora rynku obracającego tymi akcjami, o ile pozwalają na to właściwości stosowanego mechanizmu kształtowania cen.
6.
Streszczenie informacji, które mają być publicznie udostępnione zgodnie z ust. 2–5, zawarte jest w tabeli 1 w załączniku II.
Artykuł 18
(Artykuł 29 ust. 2 i art. 44 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Zniesienie wymogów w oparciu o model rynku i rodzaj zlecenia lub transakcji
1. Zniesienia wymogów na mocy art. 29 ust. 2 i art. 44 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE mogą dokonać właściwe organy w odniesieniu do systemów obsługiwanych przez MTF lub rynek regulowany, jeśli systemy te spełniają jedno z następujących kryteriów:
a) muszą być oparte na metodologii obrotu, według której określa się cenę zgodnie z ceną referencyjną, wygenerowaną przez inny system, w przypadku gdy ta cena referencyjna jest powszechnie znana i ogólnie uznawana przez uczestników rynku za wiarygodną;
b) formalizują transakcje negocjowane, z których każda spełnia jedno z następujących kryteriów:
i) jest zawierana na poziomie lub w zakresie rozpiętości bieżącej różnicy między ceną kupna i sprzedaży ważonej wolumenem obrotów ujętej w księdze zamówień lub w kwotowaniach animatorów rynku na rynku regulowanym lub MTF-ie działających w tym systemie lub – w przypadku gdy akcje nie podlegają obrotowi ciągłemu – w przedziale wyznaczonym przez odsetek właściwej ceny referencyjnej, gdy odsetek ten i cena referencyjna zostały uprzednio określone przez operatora systemu;
ii) podlega uwarunkowaniom innym niż bieżąca cena rynkowa danych akcji.
Dla celów lit. b) spełnione muszą być również inne warunki wyszczególnione w zasadach rynku regulowanego lub MTF-u w odniesieniu do danego rodzaju transakcji.
W przypadku systemów spełniających funkcje inne niż te wymienione w lit. a) lub b) zniesienie zobowiązań nie dotyczy tych innych funkcji.
2. Zniesienia wymogów na mocy art. 29 ust. 2 i art. 44 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE w oparciu o typ zlecenia można dokonać wyłącznie w odniesieniu do zleceń przechowywanych do czasu ich ujawnienia na rynku w systemie zarządzania zleceniami obsługiwanym przez rynek regulowany lub MTF.
Artykuł 19
(Artykuł 29 ust. 2 i art. 44 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Odniesienia do transakcji negocjowanej
Dla celów art. 18 ust. 1 lit. b) transakcja negocjowana oznacza transakcję, w której biorą udział członkowie lub uczestnicy rynku regulowanego lub MTF-u i która jest negocjowana prywatnie, ale realizowana w obrębie rynku regulowanego lub MTF-u, przy czym członkowie i uczestnicy zobowiązują się jednocześnie do wykonania jednej z następujących czynności:
a) prowadzenia transakcji na własny rachunek z innym członkiem lub uczestnikiem, który działa na rachunek klienta;
b) prowadzenia transakcji z innym członkiem lub uczestnikiem, gdy obaj realizują zlecenia na własny rachunek;
c) działania zarówno na rachunek nabywcy, jak i sprzedawcy;
d) działania na rachunek nabywcy, gdy inny członek lub uczestnik działa na rachunek sprzedawcy;
e) prowadzenia transakcji na własny rachunek na zlecenie klienta.
Artykuł 20
(Artykuł 29 ust. 2, art. 44 ust. 2 i art. 27 ust. 1 akapit piąty dyrektywy 2004/39/WE)Zniesienie wymogów w odniesieniu do transakcji na dużą skalę
Zlecenie traktuje się jako zlecenie na dużą w skalę w porównaniu ze standardową wielkością rynkową, jeśli swoją wielkością dorównuje ono lub przewyższa minimalny poziom określony w tabeli 2 w załączniku II.
Aby określić, czy dane zlecenie jest zleceniem na dużą skalę w porównaniu ze standardową wielkością rynkową, wszystkie akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym klasyfikuje się według ich średnich dziennych obrotów, których wartość oblicza się zgodnie z procedurą określoną w art. 33.
SEKCJA 2
Przejrzystość przedtransakcyjna w odniesieniu do podmiotów systematycznie internalizujących transakcje
Artykuł 21
(Artykuł 4 ust. 1 ppkt 7 dyrektywy 2004/39/WE)Kryteria określające, czy dane przedsiębiorstwo inwestycyjne jest podmiotem systematycznie internalizującym transakcje
1.
Jeśli przedsiębiorstwo inwestycyjne prowadzi transakcje na własny rachunek, realizując zlecenia klientów poza rynkiem regulowanym lub MTF-em, traktuje się je jako podmiot systematycznie internalizujący transakcje, jeśli spełnia podane niżej kryteria, wskazujące na to, że jego działalność ma charakter zorganizowany, częsty i systematyczny:
a) działalność ta ma istotne znaczenie handlowe dla przedsiębiorstwa oraz jest prowadzona zgodnie z zasadami i procedurami opartymi o obiektywne kryteria;
b) działalność jest prowadzona przy pomocy wyznaczonych do tego celu pracowników lub zautomatyzowanego systemu technicznego bez względu na to, czy pracowników tych lub system wykorzystuje się wyłącznie do tego celu;
c) działalność jest udostępniana klientom regularnie lub w sposób ciągły.
2.
Przedsiębiorstwo inwestycyjne przestaje być podmiotem systematycznie internalizującym transakcje na akcjach jednej lub wielu spółek, jeśli zaprzestaje prowadzenia działalności określonej w ust. 1 w odniesieniu do tych akcji, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to uprzednio ogłosiło publicznie zamiar zaprzestania takiej działalności, wykorzystując do tego te same środki przekazu, których używa do upubliczniania swoich kwotowań, a jeśli to nie jest możliwe, posługując się środkiem przekazu, który jest w równym stopniu dostępny dla jego klientów i innych uczestników rynku.
3.
Działalności polegającej na prowadzeniu transakcji na własny rachunek poprzez realizację zleceń klientów nie traktuje się jako wykonywanej w sposób zorganizowany, częsty i systematyczny, jeśli spełnione są następujące warunki:
a) działalność wykonywana jest na zasadach doraźnych i ma charakter dwustronnych, nieregularnych transakcji z kontrahentami hurtowymi, będąc elementem stosunków handlowych, które same w sobie charakteryzują się większą niż standardowa skalą operacji;
b) transakcje są prowadzone poza systemem stosowanym zazwyczaj przez to przedsiębiorstwo do operacji handlowych, które wykonuje w charakterze podmiotu systematycznie internalizującego transakcje.
4.
Każdy właściwy organ zapewnia utrzymywanie i publikację zestawienia podmiotów systematycznie internalizujących transakcje na akcjach dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, którym to podmiotom organ ten wydał zezwolenie na działalność w charakterze przedsiębiorstw inwestycyjnych.
Każdy właściwy organ dba o to, by zestawienie było aktualne, weryfikując je co najmniej raz do roku.
Zestawienie takie udostępnia się Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych.
Uznaje się je za opublikowane z chwilą jego opublikowania przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, zgodnie z art. 34 ust. 5.
Artykuł 22
(Artykuł 27 dyrektywy 2004/39/WE)Wyznaczanie akcji płynnych
1.
Akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym uznaje się za akcje mające płynny rynek wówczas, gdy akcje te znajdują się w obrocie dziennym, wartość swobodnego przepływu wynosi co najmniej 500 mln EUR oraz gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:
a) średnia dzienna liczba transakcji na tych akcjach wynosi co najmniej 500;
b) wartość średnich dziennych obrotów z tytułu tych akcji wynosi co najmniej 2 mln EUR.
Państwa członkowskie mogą jednak w odniesieniu do akcji, dla których są najodpowiedniejszym rynkiem, wystosować powiadomienie o konieczności spełnienia obu tych wymogów jednocześnie.
Powiadomienie takie podaje się do wiadomości publicznej.
2.
Państwo członkowskie może określić minimalną liczbę płynnych akcji na rynku.
Taka minimalna liczba nie powinna być większa niż 5.
Dokładną liczbę podaje się do wiadomości publicznej.
3.
Jeśli, zgodnie z ust. 1, państwo członkowskie byłoby najodpowiedniejszym rynkiem dla mniejszej liczby akcji niż liczba minimalna określona zgodnie z ust. 2, właściwy organ państwa członkowskiego może wyznaczyć jeden lub więcej dodatkowych rodzajów akcji płynnych, pod warunkiem że całkowita liczba akcji uznanych w związku z tym za płynne, dla których dane państwo członkowskie jest najodpowiedniejszym rynkiem, nie przekracza liczby minimalnej określonej przez to państwo członkowskie.
Właściwy organ wyznacza takie dodatkowe akcje płynne w kolejności malejącej według średniej wartości dziennych obrotów spośród akcji, w odniesieniu do których jest właściwym organem, które dopuszczono do obrotu na rynku regulowanym i które są w obrocie dziennym.
4.
Dla celów ust. 1 akapit pierwszy obliczanie wartości swobodnego przepływu akcji nie obejmuje pakietów akcji stanowiących ponad 5 % całkowitych praw głosu emitenta, chyba że taki pakiet utrzymywany jest przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania lub fundusz emerytalny.
Prawa głosu zlicza się na podstawie wszystkich akcji, do których przypisane są prawa głosu, nawet jeśli zawieszono możliwość korzystania z takich praw.
5.
Akcji nie uznaje się za płynne dla celów art. 27 dyrektywy 2004/39/WE przed upływem sześciu tygodni od momentu, gdy zostaną po raz pierwszy dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, jeśli szacunkowa wartość całkowitej kapitalizacji rynkowej takich akcji na początku pierwszego dnia obrotu po dacie dopuszczenia, podana zgodnie z art. 33 ust. 3, wynosi mniej niż 500 mln EUR.
6.
Każdy właściwy organ zapewnia utrzymywanie i publikację zestawienia wszystkich akcji płynnych, w odniesieniu do których jest właściwym organem.
Każdy właściwy organ dba o to, by zestawienie było aktualne, weryfikując je co najmniej raz do roku.
Zestawienie takie udostępnia się Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych.
Uznaje się je za opublikowane z chwilą jego opublikowania przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, zgodnie z art. 34 ust. 5.
Artykuł 23
(Artykuł 27 ust. 1 akapit czwarty dyrektywy 2004/39/WE)Standardowa wielkość rynkowa
Aby określić standardową wielkość rynkową dla akcji płynnych, akcje te grupuje się w kategorie według średniej wartości zamówień zrealizowanych zgodnie z tabelą 3 w załączniku II.
Artykuł 24
(Artykuł 27 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Kwotowania uwzględniające panujące warunki rynkowe
Podmiot systematycznie internalizujący transakcje, dla każdego rodzaju akcji płynnych, w odniesieniu do których występuje w takim charakterze, prowadzi:
a) kwotowanie lub kwotowania, których poziom jest zbliżony do porównywalnych kwotowań odnoszących się do tych samych akcji na innych platformach obrotu;
b) rejestr kwotowanych cen, który zachowuje przez okres 12 miesięcy lub o tyle dłuższy, o ile uzna to za stosowne.
Zobowiązanie określone w lit. b) nie umniejsza wynikającego z art. 25 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE zobowiązania przedsiębiorstwa inwestycyjnego do przechowywania do dyspozycji właściwego organu przez okres przynajmniej pięciu lat właściwych danych odnoszących się do wszystkich transakcji przeprowadzonych przez to przedsiębiorstwo.
Artykuł 25
(Artykuł 27 ust. 3 akapit piąty i art. 27 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE)Realizacja zleceń przez podmioty systematycznie internalizujące transakcje
1.
Dla celów art. 27 ust. 3 akapit piąty dyrektywy 2004/39/WE realizację zleceń obejmujących kilka papierów wartościowych uznaje się za część jednej transakcji, jeśli taka transakcja jest transakcją portfelową, która obejmuje co najmniej 10 papierów wartościowych.
Dla tych samych celów zlecenie podlegające uwarunkowaniom innym niż bieżąca cena rynkowa oznacza każde zlecenie, które nie jest ani zleceniem na realizację transakcji na akcjach po obowiązującej cenie rynkowej, ani zleceniem limitowanym.
2.
Dla celów art. 27 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE liczbę lub wolumen zleceń uznaje się za znacząco przekraczające normę, jeśli podmiot systematycznie internalizujący transakcje nie może zrealizować tych zleceń, nie naraziwszy się na nadmierne ryzyko.
W celu określenia liczby i wolumenu zleceń, jakie podmiot systematycznie internalizujący transakcje może zrealizować, nie narażając się przy tym na nadmierne ryzyko, podmiot taki utrzymuje i wdraża, jako część strategii zarządzania ryzykiem na mocy art. 7 dyrektywy Komisji 2006/73/WE [6], niedyskryminacyjną strategię, która uwzględnia wolumen transakcji, kapitał, jakim dysponuje przedsiębiorstwo w celu pokrycia ryzyka w odniesieniu do tego rodzaju obrotu, oraz warunki panujące na rynku, na którym działa to przedsiębiorstwo.
3.
Jeśli, zgodnie z art. 27 ust. 6 dyrektywy 2004/39/WE, przedsiębiorstwo inwestycyjne ogranicza liczbę lub wolumen zleceń, jakie podejmuje się zrealizować, wówczas określa na piśmie i udostępnia klientom i potencjalnym klientom uzgodnienia projektowane w celu uniknięcia dyskryminacyjnego traktowania klientów na skutek takiego ograniczenia.
Artykuł 26
(Artykuł 27 ust. 3 akapit czwarty dyrektywy 2004/39/WE)Wielkość detaliczna
Dla celów art. 27 ust. 3 akapit czwarty dyrektywy 2004/39/WE zlecenie uznaje się za wykraczające swą wielkością ponad wielkość zwyczajowo stosowaną przez inwestora detalicznego, jeśli jego wartość przekracza 7500 EUR.
SEKCJA 3
Przejrzystość potransakcyjna w odniesieniu do rynków regulowanych, MTF-ów i przedsiębiorstw inwestycyjnych
Artykuł 27
(Artykuł 28, art. 30 i art. 45 dyrektywy 2004/39/WE)Zobowiązanie w zakresie przejrzystości potransakcyjnej
1.
Przedsiębiorstwa inwestycyjne, rynki regulowane oraz przedsiębiorstwa inwestycyjne i podmioty organizujące rynek, obsługujące MTF-y, podają do publicznej wiadomości niżej wymienione informacje na temat zawartych przez siebie transakcji (w odniesieniu do akcji dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych) lub transakcji zawartych za pomocą swoich systemów (w przypadku rynków regulowanych lub MTF-ów):
a) dane określone w pkt 2, 3, 6, 16, 17, 18 oraz 21 w tabeli 1 w załączniku I;
b) w stosownym przypadku wskazanie, że wymiana akcji jest uwarunkowana czynnikami innymi niż bieżąca wycena rynkowa akcji;
c) w stosownym przypadku wskazanie, że transakcja była transakcją negocjowaną;
d) w stosownym przypadku wszelkie zmiany wprowadzone do wcześniej ujawnionych informacji.
Informacje te zostają podane do publicznej wiadomości albo poprzez odniesienie do każdej transakcji z osobna, albo w formie łącznego wolumenu i ceny wszystkich transakcji na danych akcjach zawartych po tej samej cenie w tym samym czasie.
2.
Na zasadzie odstępstwa podmiot systematycznie internalizujący transakcje ma prawo używać skrótu "SI" zamiast oznaczenia miejsca realizacji, o którym mowa w ust. 1 lit. a), w odniesieniu do transakcji na akcjach, które realizuje, działając w charakterze podmiotu systematycznie internalizującego transakcje na takich akcjach.
Podmiot taki może korzystać z tego prawa tylko tak długo, jak długo podaje do wiadomości publicznej dane będące kwartalnym podsumowaniem transakcji, które zrealizował w charakterze podmiotu systematycznie internalizującego transakcje na tych akcjach, a dane te dotyczą ostatniego kalendarzowego kwartału lub części kwartału, w którym podmiot działał we wspomnianym charakterze.
Dane należy udostępnić nie później niż jeden miesiąc po zakończeniu każdego kalendarzowego kwartału.
Podmiot taki może także korzystać z tego prawa w okresie między datą określoną w art. 41 ust. 2 lub datą, w której przedsiębiorstwo zaczyna działać jako podmiot systematycznie internalizujący transakcje na danych akcjach (w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza) a datą pierwszej planowanej publikacji kwartalnego podsumowania danych dotyczących tych akcji.
3.
Kwartalne podsumowanie danych, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, zawiera następujące informacje o akcjach w odniesieniu do każdego dnia handlowego w rozpatrywanym kwartale:
a) najwyższą cenę;
b) najniższą cenę;
c) średnią cenę;
d) całkowitą liczbę akcji będących w obrocie;
e) całkowitą liczbę transakcji;
f) inne informacje, które podmiot systematycznie internalizujący transakcje postanawia udostępnić.
4.
W przypadku gdy transakcja nie jest realizowana zgodnie z zasadami rynku regulowanego lub MTF-u, wymienione informacje podawane są do wiadomości publicznej, za porozumieniem stron, przez jedno z następujących przedsiębiorstw inwestycyjnych:
a) przedsiębiorstwo inwestycyjne, które sprzedaje dane akcje;
b) przedsiębiorstwo inwestycyjne, które działa w imieniu sprzedawcy lub prowadzi za niego transakcje;
c) przedsiębiorstwo inwestycyjne, które działa w imieniu nabywcy lub prowadzi za niego transakcje;
d) przedsiębiorstwo inwestycyjne, które nabywa dane akcje.
Przy braku takiego porozumienia informacje upubliczniane są przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, które wyznacza się, przechodząc kolejno od lit. a) do lit. d) aż do przepisu, który ma w danej sytuacji zastosowanie.
Strony podejmują wszelkie uzasadnione kroki służące temu, by transakcję podawano do wiadomości publicznej jako transakcję pojedynczą.
W związku z tym dwie odpowiadające sobie transakcje realizowane w tym samym czasie i po tej samej cenie przez tego samego kontrahenta uznaje się za transakcję pojedynczą.
Artykuł 28
(Artykuł 28, art. 30 i art. 45 dyrektywy 2004/39/WE)Odroczona publikacja danych dotyczących dużych transakcji
Możliwe jest zezwolenie na odroczenie publikacji informacji dotyczących transakcji na czas nie dłuższy niż określony w tabeli 4 w załączniku II w odniesieniu do danej kategorii akcji, pod warunkiem że spełnione są następujące kryteria:
a) transakcja zawierana jest między przedsiębiorstwem inwestycyjnym działającym na własny rachunek a klientem tego przedsiębiorstwa;
b) swoją wielkością transakcja dorównuje lub przewyższa odpowiednią w danym przypadku, minimalną wielkość dopuszczalną, jak określono w tabeli 4 w załączniku II.
Dla celów określenia odpowiedniej minimalnej wielkości dopuszczalnej dla celów lit. b) wszystkie akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym są klasyfikowane według wartości ich średnich dziennych obrotów, którą oblicza się zgodnie z art. 33.
SEKCJA 4
Przepisy wspólne dla przejrzystości przed- i potransakcyjnej
Artykuł 29
(Artykuł 27 ust. 3, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Publikacja i dostępność danych w ramach przejrzystości przed- i potransakcyjnej
1.
Uznaje się, że rynek regulowany, MTF lub podmiot systematycznie internalizujący transakcje publikują informacje przedtransakcyjne w sposób ciągły w normalnych godzinach handlu, jeśli informacje te są publikowane natychmiast po ich udostępnieniu w czasie normalnych godzin handlu danego rynku regulowanego, MTF-u lub podmiotu systematycznie internalizującego transakcje i pozostają dostępne aż do ich uaktualnienia.
2.
Informacje przedtransakcyjne i potransakcyjne, odnoszące się do transakcji odbywających się na platformach obrotu w normalnych godzinach handlu, udostępnia się w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego.
Informacje potransakcyjne odnoszące się do takich transakcji udostępnia się w każdym przypadku w ciągu trzech minut od zawarcia danej transakcji.
3.
Informacje odnoszące się do transakcji portfelowych udostępnia się w odniesieniu do każdej transakcji składowej w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, wziąwszy pod uwagę konieczność przypisania cen do poszczególnych akcji.
Każdą transakcję składową ocenia się oddzielnie w celu określenia, czy możliwe jest w jej przypadku odroczenie publikacji zgodnie z art. 28.
4.
Informacje potransakcyjne, odnoszące się do transakcji zawieranych na platformie obrotu, ale poza jej normalnymi godzinami handlu, podaje się do publicznej wiadomości przed rozpoczęciem następnego dnia handlowego platformy obrotu, na której transakcja została zawarta.
5.
W odniesieniu do transakcji zawieranych poza platformą obrotu informacje potransakcyjne podaje się do publicznej wiadomości:
a) jeżeli transakcja ma miejsce w ciągu dnia handlowego na najodpowiedniejszym dla danych akcji rynku lub w czasie normalnych godzin handlu przedsiębiorstwa inwestycyjnego – w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego.
Informacje potransakcyjne odnoszące się do takich transakcji udostępnia się w każdym przypadku w ciągu trzech minut od zawarcia danej transakcji;
b) w przypadkach nieobjętych lit. a) – tuż przed rozpoczęciem normalnych godzin handlu przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub najpóźniej przed rozpoczęciem następnego dnia handlowego na najodpowiedniejszym rynku dla danych akcji.
Artykuł 30
(Artykuły 27, 28, 29, 30, 44 i 45 dyrektywy 2004/39/WE)Dostępność publiczna informacji przed- i potransakcyjnych
Dla celów art. 27, 28, 29, 30, 44 i 45 dyrektywy 2004/39/WE i niniejszego rozporządzenia uznaje się, że informacje przed- i potransakcyjne zostały podane do publicznej wiadomości lub udostępnione publicznie, z chwilą gdy stają się one powszechnie dostępne dla inwestorów zlokalizowanym we Wspólnocie za pośrednictwem jednego z następujących środków:
a) systemów rynku regulowanego lub MTF-u;
b) systemów osoby trzeciej;
c) środków własnych.
Artykuł 31
(Artykuł 22 ust. 2 dyrektywy 2004/39/WE)Ujawnianie zamówień limitowanych klienta
Uznaje się, że przedsiębiorstwo inwestycyjne ujawnia zlecenia limitowane klienta, niepodlegające natychmiastowej realizacji, jeśli kieruje je na rynek regulowany lub MTF, gdzie stosuje się system obrotu oparty na księdze zamówień, lub jeśli gwarantuje upublicznienie takich zleceń i możliwość ich łatwej realizacji, gdy tylko pozwalają na to warunki rynkowe.
Artykuł 32
(Artykuł 22 ust. 2, art. 27, 28, 29, 30, 44 i 45 dyrektywy 2004/39/WE)Uzgodnienia dotyczące upubliczniania informacji
Wszelkie uzgodnienia dotyczące upubliczniania informacji, przyjęte dla celów art. 30 i 31, muszą spełniać następujące warunki:
a) muszą przewidywać wszelkie uzasadnione kroki zmierzające do tego, by informacje przeznaczone do publikacji były wiarygodne, stale sprawdzane pod kątem błędów i korygowane natychmiast po wykryciu takich błędów;
b) muszą ułatwiać łączenie danych z danymi podobnego rodzaju pochodzącymi z innych źródeł;
c) muszą powodować upublicznienie informacji w oparciu o niedyskryminacyjne zasady handlowe i rozsądny koszt.
Artykuł 33
(Artykuły 27, 28, 29, 30, 44 i 45 dyrektywy 2004/39/WE)Obliczenia i oszacowania dotyczące akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym
1.
W odniesieniu do wszystkich akcji, które są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, organ właściwy dla danych akcji zapewnia, bezzwłocznie po upływie każdego roku kalendarzowego, ustalenie dla tych akcji następujących wartości:
a) średniej wartości dziennych obrotów;
b) średniej dziennej liczby transakcji;
c) dla akcji, które spełniają warunki określone w art. 22 ust. 1 lit. a) lub b) (w zależności od tego, który z tych przepisów ma w danym przypadku zastosowanie) – wartość swobodnego przepływu według stanu na dzień 31 grudnia;
d) dla akcji płynnych – średnią wartość zrealizowanych zleceń.
Niniejszy ustęp oraz ust. 2 nie mają zastosowania do akcji, które po raz pierwszy dopuszczono do obrotu na rynku regulowanym cztery tygodnie lub krócej przed zakończeniem roku kalendarzowego.
2.
Obliczenia średnich dziennych obrotów, średniej wartości realizowanych zleceń i średniej dziennej liczby transakcji uwzględniają wszystkie zlecenia zrealizowane na terenie Wspólnoty w odniesieniu do danych akcji między dniem 1 stycznia a 31 grudnia minionego roku albo – jeśli ma to zastosowanie – przez taką część roku, przez jaką akcje te były dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, a obrót nimi na tym rynku nie był zawieszony.
Przy obliczaniu średnich dziennych obrotów, średniej wartości realizowanych zleceń i średniej dziennej liczby transakcji dla danych akcji nie bierze się pod uwagę dni niehandlowych w państwie członkowskim, gdzie działa właściwy organ dla odpowiedniego dla danych akcji rynku.
3.
Przed dopuszczeniem akcji po raz pierwszy do obrotu na rynku regulowanym organ właściwy dla odpowiedniego dla tych akcji rynku dopilnowuje, by w odniesieniu do tych akcji dostarczono szacunkowe wyliczenia średnich dziennych obrotów, wartość kapitalizacji rynku akcji na początku pierwszego dnia obrotu, a w przypadku gdy szacunkowa wartość kapitalizacji rynku akcji wynosi 500 mln EUR lub więcej:
a) średnia dzienna liczba transakcji, a dla akcji, które spełniają warunki określone odpowiednio w art. 22 ust. 1 lit. a) lub b) – wartość swobodnego przepływu;
b) w przypadku akcji, które, jak wynika z oszacowań, są akcjami płynnymi – średnią wartość zrealizowanych zleceń.
W oszacowaniach tych uwzględnia się odpowiednio okres sześciu tygodni następujący po dopuszczeniu do obrotu lub koniec tego okresu oraz bierze pod uwagę pełną historię obrotu tymi akcjami, jak również akcjami o podobnej charakterystyce.
4. Po dopuszczeniu akcji po raz pierwszy do obrotu na rynku regulowanym, organ właściwy dla odpowiedniego dla tych akcji rynku dopilnowuje, by w odniesieniu do tych akcji wartości, o których mowa w ust. 1 lit. a)–d), obliczono z wykorzystaniem danych odnoszących się do pierwszych czterech tygodni obrotu, tak jakby zawarte w ust. 1 lit. c) odniesienie do 31 grudnia było odniesieniem do końca tego czterotygodniowego okresu, i aby obliczeń tych dokonano możliwie jak najszybciej po uzyskaniu dostępu do wspomnianych danych, a w każdym razie przed upływem przewidzianego w art. 22 ust. 5 okresu sześciu tygodni.
5.
W trakcie roku kalendarzowego organy właściwe dla odpowiedniego rynku zapewniają dokonanie przeglądu, a w razie konieczności ponownych obliczeń średnich dziennych obrotów, średniej wartości realizowanych zleceń, średniej dziennej liczby realizowanych transakcji i wartości swobodnego przepływu akcji, za każdym razem gdy w odniesieniu do tych akcji lub emitenta następuje zmiana, która w sposób istotny i ciągły wpływa na poprzednie obliczenia.
6.
Obliczenia, o których mowa w ust. 1–5, które należy opublikować nie później niż pierwszego dnia handlowego marca 2009 r., przeprowadza się w oparciu o dane odnoszące się do tego rynku regulowanego (lub tych rynków regulowanych) państwa członkowskiego, który jest najodpowiedniejszym pod względem płynności rynkiem dla danych akcji.
Dla wyżej wymienionych celów z obowiązku dokonania obliczeń zwalnia się transakcje negocjowane w rozumieniu art. 19.
Artykuł 34
(Artykuły 27, 28, 29, 30, 44 i 45 dyrektywy 2004/39/WE)Publikacja i skutki wyników wymaganych obliczeń i oszacowań
1.
Pierwszego handlowego dnia marca każdego roku każdy właściwy organ w odniesieniu do wszystkich akcji, wobec których występuje jako właściwy organ, a które dopuszczono do obrotu na rynku regulowanym w końcu poprzedniego roku kalendarzowego, zapewnia publikację następujących informacji:
a) średnich dziennych obrotów i średniej dziennej liczby transakcji, obliczonych zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2;
b) wartości swobodnego przepływu i średniej wartości zrealizowanych zleceń, jeśli zostały obliczone zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2.
Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do tych akcji, do których odnosi się art. 33 ust. 1 akapit drugi.
2.
Wyniki obliczeń i oszacowań wymaganych na mocy art. 33 ust. 3, 4 i 5 publikuje się możliwie jak najszybciej po ich dokonaniu.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 1 lub 2, uznaje się za opublikowane z chwilą ich publikacji przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, zgodnie z ust. 5.
4.
Dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące zasady dotyczące klasyfikacji:
a) klasyfikacja oparta na publikacji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje przez okres 12 miesięcy, począwszy od dnia 1 kwietnia po publikacji do dnia 31 marca następnego roku;
b) klasyfikacja oparta na oszacowaniach przewidzianych w art. 33 ust. 3 obowiązuje od momentu dopuszczenia danych akcji po raz pierwszy do obrotu aż do końca sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w art. 22 ust. 5;
c) klasyfikacja oparta na obliczeniach przewidzianych w art. 33 ust. 4 obowiązuje od końca sześciotygodniowego okresu, o którym w art. 22 ust. 5, aż do:
i) dnia 31 marca następnego roku, w przypadku gdy w danym roku koniec tego sześciotygodniowego okresu przypada między 15 stycznia a 31 marca (włączając obie te daty);
ii) dnia 31 marca przypadającego po końcu tego okresu, w każdym innym przypadku.
Jednak klasyfikacja oparta na ponownych obliczeniach przewidzianych w art. 33 ust. 5 obowiązuje od daty publikacji (chyba że istnieje konieczność dalszych obliczeń zgodnie z art. 33 ust. 5) do dnia 31 marca następnego roku.
5.
Komitet Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych na podstawie danych dostarczonych przez właściwe organy lub w imieniu właściwych organów publikuje na swojej stronie internetowej skonsolidowane i regularnie uaktualniane zestawienia:
a) wszystkich podmiotów systematycznie internalizujących transakcje na akcjach dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym;
b) wszystkich akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, podając przy tym:
i) średnie dzienne obroty, średnią dzienną liczbę transakcji, a dla akcji, które spełniają warunki określone odpowiednio w art. 22 ust. 1 lit. a) lub b) – wartość swobodnego przepływu;
ii) w przypadku akcji płynnych – średnią wartość zrealizowanych zleceń i standardową wielkość rynku takich akcji;
iii) w przypadku akcji płynnych, które wyznaczono jako dodatkowe akcje płynne zgodnie z art. 22 ust. 3 – nazwę właściwego organu, który takiego wyznaczenia dokonał; oraz
iv) organ właściwy dla tych akcji.
6.
Każdy właściwy organ zapewnia pierwszą publikację informacji, o których mowa w ust. 1 lit. a)–b) pierwszego dnia handlowego lipca 2007 r., opartą na okresie referencyjnym trwającym od dnia 1 kwietnia 2006 r. do 31 marca 2007 r.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 klasyfikacja oparta na takiej publikacji obowiązuje przez okres pięciu miesięcy, począwszy od dnia 1 listopada 2007 r., a skończywszy na dniu 31 marca 2008 r.
ROZDZIAŁ V
DOPUSZCZANIE INSTRUMENTÓW FINANSOWYCH DO OBROTU
Artykuł 35
(Artykuł 40 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Zbywalne papiery wartościowe
1.
Zbywalne papiery wartościowe uznaje się za swobodnie zbywalne dla celów art. 40 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE, jeśli dwie strony transakcji mogą nimi obracać, a następnie przenosić bez żadnych ograniczeń, oraz jeśli wszystkie papiery wartościowe w obrębie danej kategorii są zamienne.
2.
Zbywalnych papierów wartościowych, które podlegają ograniczeniom co do możliwości przenoszenia, nie uznaje się za swobodnie zbywalne, chyba że ograniczenie takie nie zagraża zakłóceniem rynku.
3.
Zbywalne papiery wartościowe, które nie są w pełni spłacone, można uznać za swobodnie zbywalne, jeśli dokonano właściwych uzgodnień gwarantujących, że zbywalność takich papierów wartościowych nie podlega ograniczeniom, a odpowiednie informacje o tym, że takie papiery wartościowe nie są w pełni spłacone, oraz o konsekwencjach tego faktu są publicznie dostępne dla akcjonariuszy.
4.
Korzystając z możliwości zadecydowania o tym, czy dopuścić dane akcje do obrotu, rynek regulowany podczas oceniania, czy danymi akcjami można prowadzić obrót w sposób uczciwy, należyty i skuteczny, uwzględnia następujące czynniki:
a) publiczny rozdział tych akcji;
b) takie informacje o historii finansowej, informacje dotyczące emitenta i informacje na temat całokształtu działalności gospodarczej, jakie wymagane są na mocy dyrektywy 2003/71/WE, lub takie, które są lub będą w przeciwnym razie udostępnione.
5.
Papiery wartościowe, które są oficjalnie notowane na giełdzie zgodnie z dyrektywą 2001/34/WE i których notowania nie zostały zawieszone, uznaje się za swobodnie zbywalne i dające możliwość obrotu w sposób uczciwy, należyty i skuteczny.
6. Dla celów art. 40 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE przy dokonywaniu oceny, czy zbywalnymi papierami wartościowymi określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. c) tejże dyrektywy można prowadzić obrót w sposób uczciwy, należyty i skuteczny, rynek regulowany bierze pod uwagę, w zależności od charakteru dopuszczonych papierów wartościowych, czy spełnione są następujące kryteria:
a) warunki dotyczące tych papierów wartościowych są jasne i jednoznaczne oraz umożliwiają korelację pomiędzy ceną tych papierów wartościowych a ceną lub inną miarą wartości instrumentu bazowego;
b) cena lub inna miara wartości instrumentu bazowego jest wiarygodna i podana do wiadomości publicznej;
c) do wiadomości publicznej podawane są informacje na tyle wyczerpujące, by można wycenić dane papiery wartościowe;
d) uzgodnienia pozwalające na określenie ceny rozliczenia papierów wartościowych gwarantują, że cena ta w sposób właściwy odzwierciedla cenę lub inną miarę wartości instrumentu bazowego;
e) w przypadku gdy rozliczenie papierów wartościowych wymaga lub przewiduje możliwość dostawy bazowych papierów wartościowych lub aktywów zamiast rozliczenia gotówkowego, istnieją odpowiednie procedury dotyczące rozliczenia i dostawy tego instrumentu bazowego oraz uzgodnienia umożliwiające uzyskanie właściwych informacji na temat takiego instrumentu.
Artykuł 36
(Artykuł 40 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE)Jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania
1.
Dopuszczając do obrotu jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania – bez względu na to, czy zostało ono ustanowione zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG – rynek regulowany upewnia się, czy przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania postąpiło lub postępuje zgodnie z procedurami dotyczącymi rejestracji, zgłoszeń lub innymi, które stanowią konieczny warunek wstępny dla wprowadzenia do obrotu na obszarze działania rynku regulowanego jednostek uczestnictwa w danym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania.
2.
Nie naruszając dyrektywy 85/611/EWG lub innych przepisów prawa wspólnotowego czy prawa krajowego dotyczących przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, państwa członkowskie mogą uznać, że spełnienie tego rodzaju wymogów, o których mowa w ust. 1, nie jest koniecznym warunkiem wstępnym dla dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania.
3.
Oceniając, czy danymi jednostkami uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania typu otwartego można prowadzić obrót w sposób uczciwy, należyty i skuteczny zgodnie z art. 40 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE, rynek regulowany bierze pod uwagę następujące aspekty:
a) publiczny rozdział tych jednostek;
b) fakt, czy istnieją stosowne dla rynku uzgodnienia albo czy spółka zarządzająca programem zapewnia stosowne alternatywne uzgodnienia pozwalające inwestorom wykupywać jednostki uczestnictwa;
c) to, czy wartość jednostek uczestnictwa jest przedstawiana inwestorom w sposób wystarczająco przejrzysty dzięki okresowej publikacji wartości aktywów netto.
4.
Oceniając, czy danymi jednostkami uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania typu zamkniętego można prowadzić obrót w sposób uczciwy, należyty i skuteczny zgodnie z art. 40 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE, rynek regulowany bierze pod uwagę następujące aspekty:
a) publiczny rozdział tych jednostek;
b) to, czy wartość jednostek uczestnictwa jest przedstawiana inwestorom w sposób wystarczająco przejrzysty, albo za pomocą publikacji informacji na temat strategii inwestycyjnej funduszu, albo za pomocą okresowej publikacji wartości aktywów netto.
Artykuł 37
(Artykuł 40 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/39/WE)Instrumenty pochodne
1.
Dopuszczając do obrotu jeden z rodzajów instrumentów finansowych wymienionych w sekcji C pkt 4–10 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, rynki regulowane sprawdzają, czy spełnione są następujące warunki:
a) warunki dotyczące kontraktu ustanawiającego instrument finansowy muszą być jasne i jednoznaczne oraz muszą umożliwiać korelację pomiędzy ceną tego instrumentu finansowego a ceną lub inną miarą wartości instrumentu bazowego;
b) cena lub inna miara wartości instrumentu bazowego musi być wiarygodna i podana do wiadomości publicznej;
c) publicznie dostępne muszą być informacje, których ilość i rodzaj pozwala na dokonanie wyceny danego instrumentu pochodnego;
d) uzgodnienia co do ceny rozliczenia kontraktu muszą być takiego rodzaju, by cena ta w sposób właściwy odzwierciedlała cenę lub inną miarę wartości instrumentu bazowego;
e) w przypadku gdy rozliczenie instrumentu pochodnego wymaga lub przewiduje możliwość dostawy bazowych papierów wartościowych lub aktywów zamiast rozliczenia gotówkowego, muszą istnieć odpowiednie uzgodnienia umożliwiające podmiotom gospodarczym uzyskanie właściwych informacji na temat takiego instrumentu, jak również odpowiednie procedury dotyczące rozliczenia i dostawy takiego instrumentu.
2.
Jeśli rozpatrywane instrumenty finansowe należą do jednego z rodzajów wymienionych w sekcji C pkt 5, 6, 7 lub 10 w załączniku I do dyrektywy 2004/39/WE, ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania, o ile spełnione są następujące warunki:
a) musi istnieć prawdopodobieństwo, że kontrakt ustanawiający ten instrument przewiduje środki pozwalające na ujawnienie na potrzeby rynku lub umożliwiające rynkowi oszacowanie ceny lub innej miary wartości instrumentu bazowego, w przypadku gdy taka cena lub miara wartości nie są w przeciwnym razie udostępnione publicznie;
b) rynki regulowane muszą zapewnić stosowanie właściwych uzgodnień w zakresie nadzoru, umożliwiających kontrolowanie obrotu i rozliczanie takich instrumentów finansowych;
c) rynki regulowane muszą czuwać nad tym, by takie rozliczanie i dostawa – czy to dostawa fizyczna, czy rozliczenie gotówkowe – mogły być realizowane zgodnie z warunkami kontraktu i warunkami charakterystycznymi dla takich instrumentów finansowych.
ROZDZIAŁ VI
POCHODNE INSTRUMENTY FINANSOWE
Artykuł 38
(Artykuł 4 ust. 1 ppkt 2 dyrektywy 2004/39/WE)Właściwości innych finansowych instrumentów pochodnych
1.
Do celów sekcji C pkt 7 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE kontrakt, niebędący kontraktem na rynku kasowym w rozumieniu ust. 2 niniejszego artykułu, a także nieobjęty zakresem stosowania ust. 4, uznaje się za wykazujący właściwości innych finansowych instrumentów pochodnych i nieprzeznaczony do celów handlowych, jeśli spełnia następujące warunki:
a) spełnia jedno z następujących kryteriów:
i) jest przedmiotem obrotu na platformie obrotu w państwie trzecim, która spełnia funkcje podobne do rynku regulowanego lub MTF-u;
ii) stwierdza się jednoznacznie, że jest przedmiotem obrotu na rynku regulowanym, MTF-ie lub określonej wyżej platformie obrotu w państwie trzecim albo podlega ich zasadom;
iii) stwierdza się jednoznacznie, że jest odpowiednikiem kontraktu będącego przedmiotem obrotu na rynku regulowanym, MTF-ie lub określonej wyżej platformie obrotu w państwie trzecim;
b) jest rozliczany przez izbę rozrachunkową lub inny podmiot spełniający te same funkcje, co kontrahent centralny, lub istnieją ustalenia dotyczące opłacenia lub dostarczenia zabezpieczenia związanego z kontraktem;
c) jest znormalizowany tak, by w szczególności cena, partia, termin dostawy lub inne warunki określane były głównie w odniesieniu do regularnie publikowanych cen, standardowych partii lub standardowych terminów dostawy.
2.
Kontrakt na rynku kasowym dla celów ust. 1 oznacza kontrakt na sprzedaż towaru, aktywów lub prawa, zgodnie z warunkami którego dostawa ma nastąpić w dłuższym spośród następujących terminów:
a) dwa dni handlowe;
b) okres ogólnie przyjęty na rynku dla tego rodzaju towaru, aktywów lub prawa jako standardowy termin dostawy.
Dany kontrakt nie jest jednak kontraktem na rynku kasowym, jeśli, niezależnie od jego oficjalnych warunków, obie strony kontraktu przyjmują między sobą, że dostawa instrumentu bazowego będzie odłożona w czasie i nie będzie zrealizowana w terminie określonym w akapicie pierwszym.
3.
Do celów sekcji C pkt 10 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE kontrakt pochodny odnoszący się do instrumentu bazowego, o którym mowa w tejże sekcji lub w art. 39, uznaje się za wykazujący właściwości innych finansowych instrumentów pochodnych, jeśli spełniony jest jeden z następujących warunków:
a) kontrakt ten jest rozliczany w gotówce lub może być rozliczany w gotówce na wniosek jednej lub kilku stron, inaczej niż w przypadku niewywiązania się ze zobowiązań lub innego zdarzenia prowadzącego do rozwiązania kontraktu;
b) kontrakt ten jest przedmiotem obrotu na rynku regulowanym lub MTF-ie;
c) w stosunku do tego kontraktu spełnione są warunki określone w ust. 1.
4.
Kontrakt uznaje się za przeznaczony do celów handlowych, dla celów sekcji C pkt 7 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, i niewykazujący właściwości innych finansowych instrumentów pochodnych dla celów sekcji C pkt 7 i 10 tego załącznika, jeśli zawierany jest z operatorem lub administratorem bądź przez operatora lub administratora, energetycznej sieci przesyłowej, systemu utrzymywania równowagi energetycznej lub sieci rurociągów, w sytuacji gdy konieczne jest w danym czasie utrzymanie równowagi dostaw i wykorzystania energii.
Artykuł 39
(Artykuł 4 ust. 1 ppkt 2 dyrektywy 2004/39/WE)Instrumenty pochodne objęte sekcją C pkt 10 załącznika I do dyrektywy2004/39/WE
Poza kontraktami na instrumenty pochodne w rodzaju tych, jakie określono w sekcji C pkt 10 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, sekcja ta obejmuje kontrakty na instrumenty pochodne odnoszące się do jednej z wymienionych niżej pozycji, jeżeli kontrakty te spełniają kryteria wymienione w tej sekcji i art. 38 ust. 3:
a) szerokość pasma telekomunikacyjnego;
b) pojemność magazynowa dla towaru;
c) skala możliwości w zakresie przesyłu lub transportu towarów za pomocą przewodów, rurociągu lub w innych środków;
d) przydział, kredyt, zezwolenie, prawo lub inne aktywa, które są bezpośrednio związane z dostawą, dystrybucją lub zużyciem energii ze źródeł odnawialnych;
e) zmienna geologiczna, środowiskowa lub inna zmienna fizyczna;
f) wszelkie inne aktywa lub prawa o charakterze wymiennym, inne niż prawo do otrzymywania usługi, które są zbywalne;
g) wskaźnik lub miara odnoszące się do ceny, wartości lub wolumenu transakcji na aktywach, prawach, usługach lub zobowiązaniach.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 40
Powtórna analiza
1.
Co najmniej raz na dwa lata, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, Komisja dokonuje powtórnej weryfikacji obowiązującej na potrzeby niniejszego rozporządzenia definicji "transakcji", tabel umieszczonych w załączniku II oraz kryteriów określania płynności akcji, o których mowa w art. 22.
2.
Po konsultacji z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych Komisja dokonuje powtórnej analizy przepisów art. 38 i 39 dotyczących kryteriów ustalania, które instrumenty należy traktować jako wykazujące właściwości innych finansowych instrumentów pochodnych lub przeznaczone do celów handlowych albo które instrumenty wchodzą w zakres sekcji C pkt 10 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, o ile spełnione są w odniesieniu do tych instrumentów kryteria określone w tejże sekcji.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stosowne sprawozdanie w tym samym czasie co sprawozdania, które składa zgodnie z art. 65 ust. 3 lit. a) i d) dyrektywy 2004/39/WE.
3.
Nie później niż dwa lata od daty obowiązywania niniejszego rozporządzenia Komisja po zasięgnięciu opinii Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych dokonuje powtórnej weryfikacji tabeli 4 w załączniku II oraz składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wyników takiej weryfikacji.
Artykuł 41
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1288/2006
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 367/2006 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii w wyniku przeglądu wygaśnięcia na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2026/97 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1676/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET) pochodzącej między innymi z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/1997 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 19,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2], w szczególności jego art. 14 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
I. Poprzednie dochodzenie i obowiązujące środki
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 [3], ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu polietylenu PET ("produkt objęty postępowaniem"), objętej kodami CN ex39206219 i ex39206290, pochodzącej z Indii.
Dochodzenie prowadzące do przyjęcia tego rozporządzenia zwane jest dalej "dochodzeniem pierwotnym".
Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 3,8 % do 19,1 % nałożonego na przywóz dokonywany przez indywidualnie wymienionych eksporterów, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 19,1 % nałożoną na przywóz produktu objętego postępowaniem przez wszystkie inne przedsiębiorstwa.
Stawka cła wyrównawczego, jakie nałożono na folię PET wytwarzaną i wywożoną przez Garware Polyester Limited (dalej: "Garware" lub "przedsiębiorstwo") wynosiła 3,8 %.
Pierwotne dochodzenie objęło okres od dnia 1 października 1997 r. do dnia 30 września 1998 r.
(2) Rozporządzeniem (WE) nr 367/2006 z dnia 27 lutego 2006 r.
[4] Rada utrzymała ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 na przywóz folii PET pochodzącej z Indii w wyniku przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na mocy art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(3) Rozporządzeniem (WE) nr 366/2006 [5] Rada zmieniła własne rozporządzenie (WE) nr 1676/2001 [6] w następstwie częściowego przeglądu okresowego cła antydumpingowego obowiązującego w odniesieniu do pięciu producentów z Indii i nałożyła cło antydumpingowe o stawkach w wysokości od 0 % do 18 %.
Cło antydumpingowe nałożone na przywóz folii PET przez Garware wynosi 17,4 %.
Należy zwrócić uwagę, iż stawka cła antydumpingowego mająca zastosowanie do Garware została dostosowana przez uwzględnienie poziomu subsydiowania niwelowanego przez środki wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 367/2006 (patrz: motyw 71 poniżej).
II.
Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego
(4) Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/1999, ograniczonego do poziomu cła wyrównawczego mającego zastosowanie do Garware został złożony przez następujących producentów wspólnotowych: DuPont Teijin Films, Mitsubishi Polyester Film GmbH, Nuroll SpA i Toray Plastics Europe ("wnioskodawcy").
Wnioskodawcy reprezentują znaczną część wspólnotowej produkcji folii PET.
(5) Wnioskodawcy wnieśli zarzut, iż w odniesieniu do przywozu folii PET przez Garware, poziom obowiązujących środków wyrównawczych nie jest już wystarczający, aby równoważyć powodujące szkodę subsydiowanie, z uwagi na istotne zmiany w warunkach subsydiowania Garware.
III.
Dochodzenie
(6) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia częściowego przeglądu okresowego, Komisja ogłosiła w dniu 12 lipca 2005 r., zawiadomieniem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [7], wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
(7) Celem dochodzenia, ograniczonego do zbadania subsydiowania przedsiębiorstwa Garware, będącego jednym z producentów eksportujących, była ocena konieczności utrzymania, zniesienia lub zmiany poziomu obowiązujących środków.
Dochodzenie objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r.
(8) Komisja oficjalnie powiadomiła producenta eksportującego objętego dochodzeniem, rząd Indii oraz wnioskodawców o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(9) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała kwestionariusze do Garware, który podjął współpracę, udzielając odpowiedzi na kwestionariusz.
Przeprowadzono wizytę weryfikacyjną na terenie zakładów Garware w Indiach.
(10) Zarówno Garware, jak rząd Indii oraz wnioskodawcy zostali poinformowani o istotnych ustaleniach dochodzenia i mieli możliwość złożenia swoich uwag w tej kwestii (patrz: motyw 73 poniżej).
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY
I. Produkt objęty postępowaniem
(11) Produktem objętym postępowaniem jest, jak określono w pierwotnym dochodzeniu, folią politereftalanu etylenu (PET) pochodzącą z Indii, zwykle zgłaszaną w ramach kodu CN ex39206219.
II.
Produkt podobny
(12) Tak samo jak w pierwotnym dochodzeniu, ustalono, iż folia PET, wytwarzana i sprzedawana przez Garware na rynku krajowym w Indiach, oraz folia PET, wywożona do Wspólnoty z Indii, mają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz te same zastosowania.
Dlatego też zostały uznane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
C. SUBSYDIA
I. Wprowadzenie
(13) W oparciu o informacje zawarte we wniosku o wszczęcie przeglądu i w oparciu o odpowiedzi na kwestionariusz Komisji przebadano następujące programy, co do których istnieje domniemanie, że są subsydiowane:
a) Programy ogólnokrajowe
i) systemy zezwoleń zaliczkowych dotyczących wywozu (Advance License Scheme)/zamówień wcześniejszego uwolnienia (Advance Release Order);
ii) program "paszportowy" uprawnienia celnego (Duty Entitlement Passbook Scheme);
iii) specjalne strefy ekonomiczne/program jednostek zorientowanych na wywóz (Export Oriented Units Scheme);
iv) program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz (Export Promotion Capital Goods Scheme);
v) programy podatku dochodowego (Income Tax Schemes):
- program zwolnień z podatku dochodowego od wywozu (Export Income Tax Exemption Scheme),
- program zwolnień z podatku dochodowego na badania i rozwój (Income Tax Incentive for Research and Development);
vi) program kredytów eksportowych (Export Credit Scheme);
vii) świadectwo bezcłowego uzupełnienia zapasów (Duty-Free Replenishment Certificate).
(14) Programy wyszczególnione powyżej w ppkt i)–iv) oraz vii) oparte są na Ustawie o handlu zagranicznym (rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. ("Ustawa o handlu zagranicznym").
Ustawa o handlu zagranicznym upoważnia rząd Indii do wydawania zawiadomień dotyczących polityki wywozowej i przywozowej.
Pięcioletni plan w dziedzinie polityki wywozowej i przywozowej na okres od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2007 r. został opublikowany przez rząd Indii ("plan EXIM 2002–2007").
Ponadto rząd Indii wydał Podręcznik procedur ("Podręcznik HOP I 2002–2007"), przedstawiający procedury, które regulują plan EXIM 2002–2007; podręcznik ten jest regularnie aktualizowany [8].
(15) Programy podatku dochodowego wymienione powyżej w ppkt v) opierają się na Ustawie o podatku dochodowym z 1961 r., którą corocznie zmienia Ustawa o finansach.
(16) Program kredytowania wywozu wymieniony powyżej w ppkt vi) jest oparty na sekcjach 21 i 35A Ustawy o regulacji bankowości z 1949 r., która zezwala Bankowi Rezerw Indii kierować bankami handlowymi w zakresie kredytów eksportowych.
b) Programy regionalne
(17) W oparciu o informacje zawarte we wniosku o wszczęcie przeglądu i w oparciu o odpowiedzi na kwestionariusz Komisji Komisja przebadała również pakietowy program zachęt (dalej: "PPZ") rządu stanu Maharasztra z 1992 r.
Program ten opiera się na rezolucjach Departamentu ds. Przemysłu, Energetyki i Pracy rządu stanu Maharasztra.
II.
Programy ogólnokrajowe
1.
System zezwoleń zaliczkowych dotyczących wywozu ("ALS")/zamówień wcześniejszego uwolnienia ("ARO")
a) Podstawa prawna
(18) Szczegółowy opis programu znajduje się w ust. 4.1.1–4.1.14 planu EXIM 2002–2007 oraz w rozdziałach 4.1–4.30 Podręcznika HOP I 2002–2007.
b) Kwalifikowalność
(19) Ustalono, że Garware nie korzystał ze wsparcia w ramach ALS/ARO w okresie objętym dochodzeniem.
2.
Program "paszportowy" uprawnienia celnego ("DEPBS")
a) Podstawa prawna
(20) Szczegółowy opis DEPBS zawarto w ust. 4.3 planu EXIM 2002–2007 oraz w rozdziale 4 Podręcznika HOP I 2002–2007.
W czasie pierwotnego dochodzenia funkcjonowały dwie odmiany DEPBS: program poprzedzający wywóz i następujący po wywozie.
W kwietniu 2000 r. zaprzestano udzielania pomocy w ramach DEPBS poprzedzającej wywóz, dlatego też jedynie forma pomocy następującej po wywozie została uwzględniona w niniejszym przeglądzie.
b) Kwalifikowalność
(21) Do korzystania z tego programu jest uprawniony każdy wytwórca eksporter lub handlowiec eksporter.
Garware korzystał z tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
c) Zastosowanie w praktyce
(22) Uprawniony eksporter może ubiegać się w ramach DEPBS o kredyt w wartości obliczanej jako określony procent wartości produktów wywiezionych w ramach tego programu.
Takie stawki procentowe DEPBS zostały przez władze indyjskie ustalone dla większości produktów, w tym również dla produktu objętego postępowaniem.
Stawki DEPBS ustalono w oparciu o standardowe normy nakładów i wyników SION uwzględniające domniemaną zawartość przywozu w nakładach na wywożony produkt oraz wielkość należności celnych za ten domniemany przywóz, niezależnie od tego, czy cła przywozowe zostały rzeczywiście zapłacone czy nie.
(23) Aby przedsiębiorstwo kwalifikowało się do wsparcia w ramach programu, musi ono dokonywać wywozu towarów.
W momencie transakcji wywozowej eksporter musi przedstawić władzom Indii oświadczenie o dokonywaniu wywozu w ramach DEPBS.
Przed wywozem indyjskie władze celne wystawiają wywozowy list przewozowy umożliwiający wywóz towarów.
List ten określa między innymi wysokość środków, które zostaną przyznane w ramach DEPBS dla tej transakcji wywozowej.
W tym momencie eksporter zna kwotę, jaką otrzyma.
Po wystawieniu wywozowego listu przewozowego przez władze celne rząd Indii nie może odmówić przyznania środków w ramach DEPBS.
Stawka DEPBS, odpowiednia do obliczenia wysokości przyznanych środków, jest stawką obowiązującą w dniu złożenia oświadczenia o dokonywaniu wywozu.
Nie ma zatem możliwości dokonania zmiany poziomu pomocy z mocą wsteczną.
(24) Stwierdzono również, że zgodnie z indyjskimi standardami rachunkowości kredyty otrzymane z DEPBS mogą być księgowane zgodnie z zasadą memoriałową jako przychód na rachunku z działalności operacyjnej, po wywiązaniu się z obowiązku wywozowego.
(25) Środki te mogą być przeznaczone na zapłatę należności celnych z tytułu późniejszego przywozu jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe, z wyjątkiem dóbr inwestycyjnych.
Przywiezione towary, za które cło zostało opłacone z tych środków, mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegając podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane w inny sposób.
(26) Kredyty DEPBS są zbywalne bez ograniczeń i ważne w okresie 12 miesięcy od daty przyznania.
(27) Wniosek o przyznanie kredytów DEPBS może obejmować do 25 transakcji wywozowych albo ich nieograniczoną ilość, gdy jest wypełniany w formie elektronicznej.
W rzeczywistości nie istnieją ściśle określone terminy składania wniosków o objęcie programem DEPBS, ponieważ terminy, o których mowa w rozdziale 4.47 Podręcznika HOP I 2002–2007, są obliczane zawsze od momentu ostatniej transakcji wywozowej wymienionej w danym wniosku o objęcie programem DEPBS.
(28) Przedsiębiorstwo zwróciło uwagę Komisji na fakt, iż program ten ma zostać wkrótce zakończony i zastąpiony obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2006 r. programem według tego przedsiębiorstwa "spójnym z zasadami WTO".
Pierwotnie DEPBS miał stracić moc obowiązującą z dniem 1 kwietnia 2005 r., jednakże okres jego obowiązywania przedłużono do 1 kwietnia 2006 r., ponieważ program, który miał go zastąpić, nie był gotowy do wdrożenia przed tym terminem.
Jak dotąd przedsiębiorstwo nie poinformowało o ewentualnym wprowadzeniu w życie takiego nowego programu w wymienionym terminie.
W każdym przypadku ta domniemana zmiana nie wchodziłaby w okres objęty dochodzeniem przeglądowym.
d) Wnioski w sprawie DEPBS
(29) Pomoc w ramach DEPBS stanowi subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Środki w ramach DEPBS stanowią wkład finansowy rządu Indii, ponieważ zostaną ostatecznie wykorzystane jako wyrównanie przywozowych opłat celnych, tym samym zmniejszając uzyskiwany przez rząd Indii przychód z ceł, które w innym przypadku byłyby należne.
Ponadto środki w ramach DEPBS zapewniają korzyści eksporterowi, gdyż poprawiają jego płynność finansową.
(30) Ponadto środki w ramach DEPBS są uwarunkowane na mocy prawa wynikami eksportu, i tym samym są uważane za szczególne i podlegające środkom wyrównawczym zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(31) Program ten nie może być uznany za dopuszczalny system zwrotu cła czy zastępczy system zwrotu w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Nie są one zgodne ze ścisłymi zasadami zamieszczonymi w załączniku I pozycja i), w załączniku II (definicja oraz zasady systemu ceł zwrotnych) oraz w załączniku III (definicja i zasady zwrotu zastępczego) do rozporządzenia podstawowego.
Eksporter nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych na zasadach bezcłowych do procesu produkcji, a kwota przyznanej korzyści nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną ilością takich komponentów.
Ponadto nie istnieje system ani procedura służąca ustaleniu ilości komponentów wykorzystanych w procesie produkcji wywiezionego produktu lub czy wystąpiła nadwyżka zaistniałych opłat przywozowych w rozumieniu pozycji i) załącznika I oraz załączników II i III rozporządzenia podstawowego.
Wreszcie, eksporter kwalifikuje się do korzystania z programu DEPB niezależnie od tego, czy przywozi jakiekolwiek komponenty.
Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu gotowych produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych komponentów pochodził z przywozu.
Stąd też nawet eksporterzy, którzy nabywali wszystkie komponenty ze źródeł lokalnych i nie przywozili żadnych towarów, które można było użyć jako komponentów w procesie produkcji, kwalifikują się do korzystania z programu DEPBS.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(32) Zgodnie z art. 2 ust. 2 oraz 5 rozporządzenia podstawowego kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obliczona w rozumieniu kwoty korzyści przeniesionych na ich odbiorcę, co ustalono w trakcie dochodzenia przeglądowego. Biorąc to pod uwagę, uznano, że przeniesienie korzyści na odbiorcę zostało dokonane w momencie realizacji transakcji wywozowej na warunkach określonych w tym programie. Od tego momentu rząd Indii ponosi odpowiedzialność z tytułu rezygnacji z opłat celnych, co stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
(33) W świetle powyższego uznaje się za właściwe oszacowanie korzyści wynikających z programu DEPBS jako sumy kredytów przyznanych w odniesieniu do wszystkich transakcji wywozowych dokonanych na warunkach programu w trakcie okresu objętego dochodzeniem.
Przedsiębiorstwo podniosło fakt obniżki stawki mającej zastosowanie w ramach DEPBS z 11 % do 8 %, która weszła w życie z dniem 26 maja 2005 r., co oznacza, że domniemana zmiana nie wchodzi w okres objęty dochodzeniem przeglądowym; dlatego też, nie mogąc zweryfikować skutków ani znaczenia tej zmiany, argument ten należy odrzucić zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego.
(34) Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego poniesione opłaty niezbędne do uzyskanie subsydium zostały odjęte od kwot otrzymanych kredytów dla uzyskania wielkości subsydium w liczniku.
(35) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została przydzielona na całkowity obrót wywozu dokonanego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium zależy od wielkości wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych ani przetransportowanych.
Garware korzystał z tego systemu w okresie objętym dochodzeniem i uzyskał subsydium w wysokości 10,3 %.
3.
Program jednostek zorientowanych na wywóz (Export Oriented Unit Scheme, "EOUS")/Program specjalnych stref ekonomicznych (Special Economic Zones Scheme, "SSE")
a) Podstawa prawna
(36) Szczegóły tych programów są zawarte odpowiednio w rozdziałach 6 (EOUS) oraz 7 (SSE) planu EXIM 2002–2007 oraz Podręcznika HOP I 2002-2007.
b) Kwalifikowalność
(37) Ustalono, że Garware nie korzystał ze wsparcia w ramach wymienionych programów w okresie objętym dochodzeniem, dlatego też nie zachodzi potrzeba dalszej analizy tych programów pod kątem podlegania środkom wyrównawczym.
4.
Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz (Export Promotion Capital Goods Scheme – "EPCGS")
a) Podstawa prawna
(38) Szczegółowy opis EPCGS zawarto w rozdziale 5 planu EXIM 2002–2007 oraz w rozdziale 5 Podręcznika HOP I 2002–2007.
b) Kwalifikowalność
(39) Do korzystania z tego programu kwalifikują się producenci eksporterzy i handlowcy eksporterzy "powiązani z" producentami pomocniczymi i dostawcami usług.
Jak ustalono, Garware korzystał z tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
c) Zastosowanie w praktyce
(40) Pod warunkiem spełnienia obowiązku wywozu przedsiębiorstwo kwalifikuje się do przywozu dóbr kapitałowych (nowych oraz – od kwietnia 2003 r. – używanych dóbr kapitałowych mających do 10 lat) według obniżonej stawki cła.
W tym celu rząd Indii na wniosek i za opłatą wydaje zezwolenie w ramach programu EPCG.
Od kwietnia 2000 r. począwszy, program ten przewiduje dla przywozu dóbr obniżoną stawkę celną wynoszącą 5 % dla wszystkich dóbr przywożonych na podstawie założeń tego programu.
Aby spełnić wymóg eksportu, przywożone dobra kapitałowe winny zostać wykorzystane do wyprodukowania określonej ilości dóbr na wywóz w określonym okresie.
d) Wnioski dotyczące EPCGS
(41) EPCGS zapewnia subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Obniżenie stawki cła stanowi wkład finansowy rządu Indii, jako że ulga ta zmniejsza przychody rządu Indii z tytułu cła, które w przeciwnym wypadku byłoby należne. Ponadto obniżenie cła przenosi korzyść na eksportera, gdyż kwota cła zaoszczędzonego na imporcie poprawia płynność finansową przedsiębiorstwa.
(42) Co więcej, prawo do skorzystania z programu EPCG jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej, gdyż nie można uzyskać takich pozwoleń bez podjęcia przez przedsiębiorstwo zobowiązania do prowadzenia działalności eksportowej.
Został on zatem uznany za konkretny przypadek, który należy objąć środkami wyrównawczymi w myśl art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(43) Program ten nie może być uznany za dopuszczalny system zwrotu cła czy zastępczy system zwrotu w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Dobra kapitałowe nie wchodzą w zakres takich dopuszczalnych systemów określonych w załączniku I pozycja i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie zostały one wykorzystane do wytworzenia wywiezionych produktów.
e) Obliczenie kwoty subsydium
(44) Licznik został ustalony w opisany poniżej sposób.
Kwota subsydium została obliczona zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na podstawie kwoty niezapłaconego cła od przywiezionych dóbr kapitałowych rozłożonego na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji dla takiej kategorii dóbr kapitałowych w branży związanej z produkcją folii PET.
Do kwoty tej dodano odsetki w celu odzwierciedlenia pełnej wartości korzyści uzyskanej w odnośnym okresie.
Niezbędne opłaty poniesione na uzyskanie subsydium zostały odjęte zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(45) Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego wielkość subsydium została rozdzielona pomiędzy przychód z dokonanego wywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej.
Ustalono, że Garware uzyskał subsydia w wysokości 1,8 %.
5.
Program zwolnień z podatku dochodowego ("ITES")
a) Podstawa prawna
(46) Podstawą prawną tego programu jest Ustawa o podatku dochodowym z 1961 r., corocznie uaktualniana Ustawą o finansach.
Ten ostatni dokument określa corocznie podstawę poboru podatków oraz różnego typu zwolnienia i odliczenia, o jakie można się ubiegać.
Przedsiębiorstwa prowadzące działalność eksportową mogą ubiegać się o zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie postanowień działów 10A, 10B i 80HHC Ustawy o podatku dochodowym z 1961 r.
b) Zastosowanie w praktyce
(47) Ponieważ ustalono, że Garware nie korzystał ze wsparcia w ramach ITES w okresie objętym dochodzeniem, nie zachodzi potrzeba dalszej analizy tych programów pod kątem podlegania środkom wyrównawczym.
6.
Program Kredytów Eksportowych (Export Credit Scheme, "ECS")
a) Podstawa prawna
(48) Szczegóły tego programu zostały określone w Okólniku głównym IECD nr 5/04.02.01/2002-03 (Kredyt eksportowy w walucie zagranicznej) i w Okólniku głównym IECD nr 10/04.02.01/2003-04 (Kredyt eksportowy w rupiach) Indyjskiego Banku Rezerw ("RBI"), adresowanym do wszystkich banków komercyjnych w Indiach.
b) Kwalifikowalność
(49) Do korzystania z tego programu kwalifikują się producenci eksporterzy i handlowcy eksporterzy.
Jak ustalono, Garware korzystał z tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
c) Zastosowanie w praktyce
(50) W ramach tego programu RBI ustala obowiązujący górny pułap stopy odsetkowej stosowanej do kredytów eksportowych, zarówno w rupiach indyjskich, jak i w walucie obcej, którą banki komercyjne mogą obciążyć eksportera "z zamiarem udostępnienia eksporterom kredytów po stawkach konkurencyjnych w skali międzynarodowej".
Program ECS składa się z dwóch podprogramów, programu kredytu eksportowego przedwysyłkowego ("kredyt fazy pakowania"), który obejmuje kredyty udzielane eksporterowi na sfinansowanie zakupu, przetwarzania, wytwarzania, pakowania lub wysyłki towarów przedeksportowych oraz z kredytu eksportowego powysyłkowego, który zapewnia kapitał operacyjny w postaci pożyczek dla sfinansowania należności z tytułu eksportu.
RBI zaleca również bankom komercyjnym udostępnienie określonej kwoty własnych kredytów bankowych netto na rzecz finansowania eksportu.
(51) W wyniku funkcjonowania powyższych okólników głównych RBI eksporterzy mogą uzyskać kredyty eksportowe według preferencyjnych stóp odsetkowych względem stóp odsetkowych zwykłych kredytów komercyjnych ("kredyty gotówkowe"), ustalanych na podstawie warunków rynkowych.
d) Wnioski dotyczące ECS
(52) Po pierwsze, poprzez obniżenie kosztów finansowych w porównaniu do rynkowych stóp odsetkowych wymienione powyżej preferencyjne stopy odsetkowe przenoszą na takiego eksportera korzyść w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Mimo iż kredyty na warunkach preferencyjnych w ramach programu ECS są przyznawane przez banki komercyjne, to korzyść stanowi wkład finansowy ze strony rządu w rozumieniu art. 2 ust. 1 ppkt iv) rozporządzenia podstawowego. Bank RBI jest instytucją publiczną, wobec czego podlega definicji "władzy publicznej" według art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i instruuje banki komercyjne odnośnie przyznawania finansowania na warunkach preferencyjnych przedsiębiorstwom prowadzącym działalność eksportową. Takie finansowanie na warunkach preferencyjnych odpowiada subsydiowaniu, które uznaje się za szczególne i podlega zastosowaniu środków wyrównawczych, gdyż uzyskanie preferencyjnych stawek stóp odsetkowych jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej, zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
e) Obliczenie kwoty subsydium
(53) Kwota subsydium jest obliczana na podstawie różnicy pomiędzy odsetkami zapłaconymi z tytułu kredytu eksportowego wykorzystanego w okresie objętym dochodzeniem a kwotą, jaka byłaby należna, gdyby takie same stawki stóp odsetkowych były stosowane do zwykłych kredytów komercyjnych, z jakich korzysta przedsiębiorstwo.
Kwota odnośnego subsydium (licznik) została przypisana do całości obrotów z wywozu zrealizowanego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ uzyskanie subsydium jest uwarunkowane prowadzeniem działalności wywozowej i nie miało odniesienia do wielkości towarów wytwarzanych, produkowanych, wywożonych czy transportowanych.
Garware korzystał z tego systemu i uzyskał subsydium w wysokości 1,2 %.
7.
Świadectwo bezcłowego uzupełnienia zapasów (Duty-Free Replenishment Certificate, "DFRC")
a) Podstawa prawna
(54) Szczegółowy opis programu znajduje się w ust. 4.2.1–4.2.7 planu EXIM 2002–2007 oraz w ust. 4.31–4.36 Podręcznika HOP I 2002–2007.
b) Zastosowanie w praktyce
(55) Ponieważ ustalono, że Garware nie korzystał ze wsparcia w ramach DFRC w okresie objętym dochodzeniem, nie zachodzi potrzeba dalszej analizy tych programów pod kątem podlegania środkom wyrównawczym.
III.
Programy regionalne
Pakietowy system bodźców (Package Scheme of Incentives, "PSI") rządu stanu Maharasztra
a) Podstawa prawna
(56) W ramach tworzenia zachęt do rozwoju przemysłu w słabiej rozwiniętych obszarach stanu Maharasztra od 1964 r. rząd stanu Maharasztra przyznaje bodźce finansowe nowoutworzonym jednostkom przedsiębiorstw zlokalizowanym w rozwijających się regionach stanu w ramach programu znanego powszechnie pod nazwą "Pakietowy program zachęt rządu".
Od chwili jego utworzenia program ten był kilkakrotnie zmieniany, a "Program z 1993 r." obowiązywał od dnia 1 października 1993 r. do dnia 31 marca 2001 r., natomiast ostatnia zmiana – "Program z 2001 r." – została wprowadzona dnia 31 marca 2001 r. i pozostanie w mocy do dnia 31 marca 2006 r.
Program PSI ze strony rządu stanu Maharasztra składa się z kilku podprogramów, wśród których głównymi są: zwolnienie z lokalnych podatków od sprzedaży i refundacja podatku terytorialnego.
b) Kwalifikowalność
(57) Warunkiem kwalifikowalności do skorzystania z programu jest dokonanie przez przedsiębiorstwo inwestycji w mniej rozwiniętych obszarach poprzez założenie nowego przedsiębiorstwa przemysłowego bądź poprzez szeroko zakrojone inwestycje kapitałowe w rozwój lub dywersyfikację już istniejącego przedsiębiorstwa przemysłowego.
Obszary takie zostały podzielone pod względem poziomu rozwoju gospodarczego na różne kategorie (np. obszar słabo rozwinięty, obszar słabiej rozwinięty, obszar najsłabiej rozwinięty).
Głównymi kryteriami do ustalenia wysokości zachęt finansowych są: obszar obecnej lub przyszłej lokalizacji przedsiębiorstwa oraz wielkość inwestycji.
c) Zastosowanie w praktyce
(58) Zwolnienie z lokalnego podatku od sprzedaży: towary normalnie podlegają centralnemu podatkowi od sprzedaży (dla transakcji sprzedaży międzystanowej) lub państwowemu podatkowi od sprzedaży (dla transakcji sprzedaży realizowanych w granicach stanu) według różnych poziomów w zależności od stanu/stanów, w których dokonuje się transakcji.
Nie istnieje podatek od sprzedaży dóbr w transakcjach przywozowych lub wywozowych, natomiast transakcje sprzedaży krajowej podlegają podatkowi od sprzedaży według obowiązujących stawek.
W ramach programu zwolnień wyznaczone jednostki nie podlegają żadnym podatkom od sprzedaży z tytułu zrealizowanych przez siebie transakcji sprzedaży.
Podobnie wyznaczone jednostki są zwolnione z płacenia lokalnych podatków od zakupu towarów od dostawcy, który sam kwalifikuje się do zwolnienia w ramach odnośnego programu.
Transakcje sprzedaży nie przenoszą jakichkolwiek korzyści na wyznaczoną jednostkę sprzedającą, natomiast transakcja zakupu przenosi korzyść na jednostkę sprzedającą.
Jak ustalono, Garware korzystał z tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
(59) Refundacja podatku octroi: octroi jest podatkiem nakładanym przez władze lokalne w Indiach, w tym przez rząd stanu Maharasztra, na towary przekraczające granice terytorialne miasta lub dystryktu.
Przedsiębiorstwa przemysłowe kwalifikują się do refundacji podatku octroi ze strony rządu stanu Maharasztra, jeżeli ich zakład jest zlokalizowany w określonych wyznaczonych miastach i dystryktach na terytorium danego stanu.
Całkowita kwota, która może podlegać refundacji, jest ograniczona do 100 % inwestycji w kapitał trwały.
Jak ustalono, Garware korzystał z tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
d) Wnioski dotyczące programu PSI rządu stanu Maharasztra
(60) PSI rządu stanu Maharasztra przyznaje subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Dwa analizowane wyżej podprogramy stanowią wkład finansowy rządu stanu Maharasztra, gdyż ulga ta obniża jego dochody, które byłyby należne w przeciwnym wypadku. Ponadto dane zwolnienie/refundacja przenosi korzyść na przedsiębiorstwo, gdyż poprawia jego płynność finansową.
(61) Przedsiębiorstwo argumentowało, że podatek od sprzedaży zniesiono z dniem 1 kwietnia 2005 r. i że rząd stanu Maharasztra miał od tego czasu wprowadzić system podatku VAT ("Value Added Tax"), zgodnie z którym każde przedsiębiorstwo musi płacić pełną stawkę podatku.
Jednakże domniemana zmiana zaszła po upływie okresu objętego dochodzeniem, dlatego zweryfikowanie skutków lub znaczenia tej zmiany nie jest możliwe.
W każdym razie nie przedstawiono stosownych dowodów w odniesieniu do nowego systemu ani wynikających z niego zobowiązań przedsiębiorstwa.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego argument ten należy odrzucić.
(62) Program jest jedynie dostępny przedsiębiorstwom, które zainwestowały w pewnych wskazanych rejonach geograficznych należących do obszaru jurysdykcji stanu Maharasztra.
Nie jest on dostępny przedsiębiorstwom z siedzibą poza tym obszarem.
Poziom korzyści jest zróżnicowany w zależności od położenia.
Program ma charakter szczególny zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym podlega opłatom wyrównawczym.
e) Obliczenie kwoty subsydium
(63) Jeśli chodzi o zwolnienie z podatku od sprzedaży, kwota subsydium została obliczona na podstawie kwoty podatku od sprzedaży zazwyczaj należnego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, który jednak pozostał niezapłacony dzięki uczestnictwu w programie.
Podobnie, w przypadku podatku terytorialnego octroi korzyść dla eksportera została obliczona jako kwota podatku terytorialnego octroi refundowanego w okresie objętym dochodzeniem.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego te kwoty subsydiów (licznik) zostały następnie rozdzielone na całkowitą wysokość sprzedaży w okresie dochodzenia przeglądowego jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium nie jest faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych.
W danym okresie Garware korzystał z obu tych systemów i uzyskał subsydia w wysokości 1,6 %.
IV.
Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych
(64) Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, określona zgodnie z postanowieniami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem, dla eksportującego producenta objętego dochodzeniem wynosi 14,9 %.
Ta wysokość subsydiów przekracza próg de minimis wskazany w art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(w %) _BAR_
Program _BAR_ DEPB _BAR_ EPCG _BAR_ ECS _BAR_ PSI rządu stanu Maharasztra _BAR_ OGÓŁEM _BAR_
Garware _BAR_ 10,3 _BAR_ 1,8 _BAR_ 1,2 _BAR_ 1,6 _BAR_ 14,9 _BAR_
(65) Uznaje się zatem, iż – zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego – obecnie obowiązujące środki nie są dłużej wystarczające dla zrównoważenia subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, które powodują szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
V. Trwały charakter zmiany okoliczności dotyczących udzielania subsydiów
(66) Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy dalsze stosowanie obowiązujących środków nie będzie wystarczające dla zrównoważenia stanowiących podstawę środków wyrównawczych subsydiów, które powodują szkodę.
(67) Jak ustalono, Garware korzystał z subsydiowania będącego podstawą środków wyrównawczych, przyznanego przez władze indyjskie w okresie objętym dochodzeniem.
Co więcej, stopa subsydiowania ustalona w wyniku niniejszego przeglądu znacząco przekracza ustalenia poczynione w pierwotnym dochodzeniu.
Analizowane wyżej programy subsydiowania dostarczają powtarzających się korzyści.
Z wyjątkiem DEPBS i zwrotu podatku od sprzedaży, nie ma przesłanek, aby sądzić, że w przewidywalnej przyszłości programy te zostaną zakończone.
Według opinii Garware wejście w życie programu, który miał zastąpić DEPBS, przewidywano na 1 kwietnia 2006 r.
Przedsiębiorstwo nie potwierdziło dotychczas, by fakt ten miał miejsce.
Sytuacja wynikająca z zastąpienia DEPBS przez program rzekomo "spójny z zasadami WTO", co do którego Komisja nie posiada informacji, będzie musiał zostać oceniony w odpowiednim czasie.
Wobec braku jakichkolwiek udokumentowanych dowodów zastąpienia programu DEBPS dla potrzeb niniejszego przeglądu należy uznać, że program DEPBS nadal obowiązuje.
Podobnie, przedsiębiorstwo nie dostarczyło jak dotąd żadnych szczegółów na temat systemu podatku zbliżonego do "VAT", który miałby rzekomo zastąpić podatek od sprzedaży rządu stanu Maharasztra po upływie okresu objętego dochodzeniem, dlatego też stwierdzono, iż dla potrzeb niniejszego przeglądu należy uznać, że program podatku od sprzedaży nadal obowiązuje.
(68) Jako że wykazane zostało, iż przedsiębiorstwo korzysta z subsydiowania znacznie wyższego niż wcześniej i że prawdopodobnie nadal będzie otrzymywało subsydia o wysokości znacznie przewyższającej ustaloną w toku pierwotnego dochodzenia, należy stwierdzić, że dalsze stosowanie obowiązujących środków nie będzie wystarczające dla zrównoważenia stanowiących podstawę środków wyrównawczych subsydiów, które powodują szkodę, i że poziom tych środków należy odpowiednio zmienić, tak by odzwierciedlał nowe ustalenia.
VI.
Wniosek
(69) Mając na uwadze wnioski dotyczące poziomu subsydiowania prowadzonego przez Garware przywozu produktu objętego postępowaniem i fakt, iż obecnie obowiązujące środki nie są wystarczające dla zrównoważenia ustalonego poziomu stanowiących podstawę środków wyrównawczych subsydiów, stawkę cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktu objętego postępowaniem przez Garware należy odpowiednio zmienić, tak by odzwierciedlała nowe ustalenia w kwestii poziomu subsydiów.
(70) Zmieniona stawka cła wyrównawczego ustalona w motywie 72 poniżej została określona na poziomie nowo ustalonej w toku niniejszego przeglądu stopy subsydiowania, jako że margines szkody ustalony w toku pierwotnego dochodzenia nadal ją przewyższa.
(71) Ponieważ, zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96, żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym, aby zaradzić tej samej sytuacji powstałej w wyniku dumpingu lub subsydiowania wywozu, obowiązujące cło wyrównawcze, które zgodnie z ustaleniami niniejszego przeglądu odpowiada subsydiom wywozowym (13,3 %) zostaje odliczone od mającego zastosowanie do Garware cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001. W następstwie zmian w tym ostatnim rozporządzeniu, wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 366/2006, ustalony dla Garware margines dumpingu wyniósł 20,1 %. Z tego odjęte zostało 2,7 %, odzwierciedlające obowiązujący wówczas poziom cła wyrównawczego odpowiadającego subsydiom wywozowym, i w konsekwencji przyjęta stawka cła antydumpingowego mającego zastosowanie do przedsiębiorstwa Garway wyniosła 17,4 %. W wyniku niniejszego przeglądu indywidualna stawka cła antydumpingowego dla Garway zostanie uszczuplona o kolejne 10,6 %, odzwierciedlające obowiązujące cło wyrównawcze odpowiadające ustalonemu poziomowi subsydiowania; cło antydumpingowe nałożone na przywóz dokonywany przez Garware powinno zatem zostać zmniejszone do poziomu 6,8 %.
(72) Na podstawie powyższego proponowana ostateczna stawka cła, wyrażona procentowo w stosunku do ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynosi, jak następuje:
(w %) _BAR_
_BAR_ Margines subsydium wywozowego _BAR_ Łączny margines subsydium _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Cło wyrównawcze _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Łączna stawka cła _BAR_
Garware _BAR_ 13,3 _BAR_ 14,9 _BAR_ 20,1 _BAR_ 14,9 _BAR_ 6,8 _BAR_ 21,7 _BAR_
(73) Zainteresowane strony, tj. Garware, rząd Indii i wnioskodawców, poinformowano o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzono zalecić zmiany obowiązujących środków, i miały one możliwość przedstawienia swoich uwag.
Nie otrzymano żadnych uwag w tym względzie ze strony Garware ani rządu Indii; uwagi wnioskodawców wyrażały jedynie zgodę na wnioski, do jakich doszła Komisja.
(74) Określone dla indywidualnego przedsiębiorstwa stawki cła wyrównawczego oraz antydumpingowego, zawarte w tym rozporządzeniu, zostały określone na podstawie ustaleń poczynionych w toku dochodzeń, poprzedzających przyjęcie rozporządzenia (WE) nr 367/2006 i rozporządzenia (WE) nr 366/2006, jak również poczynionych w obecnym dochodzeniu przeglądowym.
Dlatego też odzwierciedlają one sytuację rozpoznaną w czasie dochodzenia i odnoszącą się do Garware.
Co za tym idzie, wymienione stawki celne (w przeciwieństwie do krajowych stawek stosowanych wobec "wszystkich innych przedsiębiorstw") są wyłącznie stosowane do przywozu produktów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie oraz wyprodukowanych przez wymienione przedsiębiorstwa, a więc przez konkretne osoby prawne.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo, niewymienione konkretnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(75) Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła wyrównawczego i antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji [9] wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i na rynki zagraniczne, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 367/2006 otrzymuje nastepujące brzmienie:
"2.
Stawki celne naliczane od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, dla przywozów wytworzonych w Indiach przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa, ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło ostateczne (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Ester Industries Limited, 75-76, Amrit Nagar, Behind South Extension Part-I, New Delhi 110 003, Indie _BAR_ 12,0 _BAR_ A026 _BAR_
Indie _BAR_ Flex Industries Limited, A-1, Sector 60, Noida 201 301 (U.P.), Indie _BAR_ 12,5 _BAR_ A027 _BAR_
Indie _BAR_ Garware Polyester Limited, Garware House, 50-A, Swami Nityanand Marg, Vile Parle (East), Mumbai 400 057, Indie _BAR_ 14,9 _BAR_ A028 _BAR_
Indie _BAR_ India Polyfilms Limited, 112 Indra Prakash Building, 21 Barakhamba Road, New Delhi 110 001, Indie _BAR_ 7,0 _BAR_ A029 _BAR_
Indie _BAR_ Jindal Poly Films Limited, 56 Hanuman Road, New Delhi 110 001, Indie _BAR_ 7,0 _BAR_ A030 _BAR_
Indie _BAR_ MTZ Polyfilms Limited, New India Centre, 5th Floor, 17 Co-operage Road, Mumbai 400 039, Indie _BAR_ 8,7 _BAR_ A031 _BAR_
Indie _BAR_ Polyplex Corporation Limited, B-37, Sector-1, Noida 201 301, Dist.
Gautam Budh Nagar, Uttar Pradesh, Indie _BAR_ 19,1 _BAR_ A032 _BAR_
Indie _BAR_ Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 19,1 _BAR_ A999". _BAR_
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1676/2001 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, ustala się dla produktów pochodzących z wymienionych krajów w następujący sposób:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło ostateczne (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Ester Industries Limited, 75-76, Amrit Nagar, Behind South Extension Part-I, New Delhi 110 003, Indie _BAR_ 17,3 _BAR_ A026 _BAR_
Indie _BAR_ Flex Industries Limited, A-1, Sector 60, Noida 201 301 (U.P.), Indie _BAR_ 0,0 _BAR_ A027 _BAR_
Indie _BAR_ Garware Polyester Limited, Garware House, 50-A, Swami Nityanand Marg, Vile Parle (East), Mumbai 400 057, Indie _BAR_ 6,8 _BAR_ A028 _BAR_
Indie _BAR_ Jindal Poly Films Limited, 56 Hanuman Road, New Delhi 110 001, Indie _BAR_ 0,0 _BAR_ A030 _BAR_
Indie _BAR_ MTZ Polyfilms Limited, New India Centre, 5th Floor, 17 Co-operage Road, Mumbai 400 039, Indie _BAR_ 18,0 _BAR_ A031 _BAR_
Indie _BAR_ Polyplex Corporation Limited, B-37, Sector-1, Noida 201 301, Dist.
Gautam Budh Nagar, Uttar Pradesh, Indie _BAR_ 0,0 _BAR_ A032 _BAR_
Indie _BAR_ Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 17,3 _BAR_ A999 _BAR_
Korea _BAR_ Kolon Industries Inc., Kolon Tower, 1-23, Byulyang-dong, Kwacheon-city, Kyunggi-do, Korea _BAR_ 0,0 _BAR_ A244 _BAR_
Korea _BAR_ SKC Co.
Ltd, Kyobo Gangnam Tower, 1303-22, Seocho 4 Dong, Seocho Gu, Seoul 137-074, Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A224 _BAR_
Korea _BAR_ Toray Saehan Inc.
17F, LG Mapo B/D, 275 Kongdug-Dong, Mapo-Gu, Seoul 121-721, Korea _BAR_ 0,0 _BAR_ A222 _BAR_
Korea _BAR_ HS Industries Co., Ltd Kangnam Building, 5th floor 1321, Seocho-Dong Seocho-Ku Seoul, Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A226 _BAR_
Korea _BAR_ Hyosung Corporation 450, Kongduk-Dong Mapo-Ku Seoul, Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A225 _BAR_
Korea _BAR_ KP Chemical Corporation, No. 89-4, Kyungun-Dong, Chongro-Ku, Seoul, Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A223 _BAR_
Korea _BAR_ Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 13,4 _BAR_ A999". _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1289/2006
z dnia 25 sierpnia 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych lodówek side-by-side pochodzących z Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) W dniu 2 czerwca 2005 r. Komisja opublikowała zawiadomienie [2] wszczynające postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu na teren Wspólnoty niektórych lodówek side-by-side pochodzących z Republiki Korei.
W dniu 1 marca 2006 r. Komisja nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 355/2006 [3] ("rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych") tymczasowe cło antydumpingowe na ten sam produkt.
B. DALSZA PROCEDURA
(2) Po powiadomieniu o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których podjęto decyzję o nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych, kilka zainteresowanych stron przedłożyło zgłoszenia pisemne przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono przedstawienie swojego stanowiska.
(3) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ostatecznych ustaleń.
(4) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lodówek side-by-side pochodzących z Republiki Korei oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Wyznaczono im również okres, w którym mogły składać uwagi związane z przedstawieniem wymienionych istotnych faktów i wniosków, na podstawie których nakłada się ostateczne środki antydumpingowe.
(5) Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione i odpowiednio do nich, w uzasadnionych przypadkach, zmieniono ustalenia.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(6) Ci sami producenci eksportujący, o których mowa w motywach 11 i 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, powtórzyli i rozwinęli swoje argumenty odnośnie do danego zakresu produktów.
(7) W szczególności zaś wspomniany eksporter twierdzi, że zakres produktów powinien obejmować wszystkie chłodziarko-zamrażarki o dużej pojemności (powyżej 400 litrów), ponieważ segmentacja tychże chłodziarko-zamrażarek byłaby niezgodna z dotychczasową praktyką stosowaną przez instytucje wspólnotowe, nie brałaby pod uwagę dowodów przedstawionych przez inne zainteresowane strony, a także nie uwzględniałaby warunków rynkowych (wniosek i)).
(8) Wspomniany eksporter w dalszej części wniosku twierdzi, że jeśli wniosek i) zostanie odrzucony, wszelkie próby segmentacji rynku chłodziarko-zamrażarek powinny wykluczać z zakresu produktów objętych postępowaniem trzydrzwiowe modele chłodziarko-zamrażarek side-by-side (zgodnie z opisem w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych).
Zasadniczo eksporter ten twierdził, że to nie charakterystyka zewnętrzna modelu (w szczególności drzwi) ma znaczenie, ale jego układ wewnętrzny.
W szczególności zaś eksporter ten uznał, że konfiguracja komory mrożącej i chłodzącej jest podstawową cechą wyróżniającą lodówkę side-by-side (wniosek ii)).
1.
Wniosek i)
(9) Ustaloną praktyką instytucji wspólnotowych przy definiowaniu produktu objętego postępowaniem jest odniesienie się przede wszystkim do podstawowej charakterystyki fizycznej i technicznej takich produktów.
Ponadto, jeżeli nie ma wyraźnych linii podziału pomiędzy różnymi segmentami, wówczas modele należące do różnych segmentów produktów są zazwyczaj rozpatrywane jako stanowiące jeden produkt.
(10) Po dokładnym rozpatrzeniu wszystkich wniosków przedłożonych przez wszystkie zainteresowane strony w toku postępowania ustalono, że rynek chłodziarko-zamrażarek tradycyjnie podzielony jest na trzy segmenty: segment lodówek z zamrażalnikiem na dole (komora chłodziarki znajduje się nad komorą zamrażalnika), segment lodówek z zamrażalnikiem u góry (komora zamrażalnika znajduje się w górnej części lodówki nad komorą chłodziarki) oraz segment lodówek side-by-side (drzwi umieszczone jedne obok drugich side-by-side prowadzą do komór położonych jedna obok drugiej side-by-side).
Podział na takie trzy osobne segmenty jest niekwestionowany i znany wszystkim podmiotom działającym w tej branży.
Eksporter przyznał to w wielu pisemnych wnioskach.
Ponadto wniosek sporządzony na podstawie "dowodów pochodzących od innych stron postępowania" oddaje w rzeczywistości wybiórczą interpretację wniosku złożonego przez producenta sprzętu AGD, który popiera środki, jednak nie jest producentem podobnego produktu (patrz: motywy 10 i 104 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych).
W tym wniosku producent sprzętu AGD wskazuje, że na zasadzie efektu domina przywóz dumpingowy negatywnie wpłynął na dokonywaną przez niego sprzedaż innych produktów na rynku wspólnotowym.
Jednak sam fakt, że producent doświadczył efektu domina, nie jest przekonującym argumentem na poparcie tezy, że wszystkie chłodziarko-zamrażarki o dużej pojemności powyżej 400 litrów powinny zostać objęte postępowaniem, niezależnie od tego, w którym z opisanych powyżej segmentów się znalazły.
W rzeczywistości ustalono, że oba produkty różnią się całkowicie pod względem technologicznym i fizycznym.
(11) Uważa się zatem, że na rynku chłodziarko-zamrażarek istnieje wyraźna linia podziału pomiędzy tymi trzema segmentami produktów.
Dlatego stwierdza się, że wniosek tego eksportera o rozszerzenie zakresu produktów objętych postępowaniem tak, aby postępowanie objęło wszystkie chłodziarko-zamrażarki, jest nieuzasadniony.
W związku z powyższym wniosek i) musiał zostać odrzucony.
2.
Wniosek ii)
(12) We wniosku ii) eksporter stara się o wyłączenie z zakresu postępowania pewnego modelu chłodziarko-zamrażarki objętego postępowaniem (w dalszej części zwanego "modelem trzydrzwiowym"), określonego w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(13) Od wszczęcia postępowania Komisja zdefiniowała zakres produktów na podstawie ich charakterystyki zewnętrznej, tzn. na podstawie obecności przynajmniej dwóch oddzielnych drzwi zewnętrznych umieszczonych jedne obok drugich – side-by-side.
Na podstawie charakterystyki fizycznej produktów oraz ich postrzegania przez klientów uznano takie podejście za zasadne.
Jeżeli chodzi o charakterystykę fizyczną, uznano, że obecność dwojga oddzielnych drzwi umieszczonych jedne obok drugich side-by-side jest cechą najbardziej widoczną.
Jeżeli chodzi o postrzeganie produktów przez klientów, kluczowym faktem jest to, że wnioskodawca w sposób ciągły sprzedawał i reklamował model trzydrzwiowy jako lodówkę side-by-side.
Komisja uzyskała informacje, że rozmieszczenie komór wewnętrznych typowej chłodziarko-zamrażarki side-by-side jest inne niż w modelu trzydrzwiowym, jednak takie rozróżnienie nie zostało uznane za decydujące o wyłączeniu modelu trzydrzwiowego side-by-side z definicji produktu, ponieważ nie przedstawiono w tej kwestii przekonujących dowodów.
Na podstawie dostępnych wówczas informacji Komisja wskazała w motywie 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że "nie istnieje powszechna definicja lodówek side-by-side".
(14) Po wprowadzeniu środków tymczasowych nadal prowadzono postępowanie w tej kwestii.
Wspomniany powyżej eksporter przedstawił dodatkowe dowody potwierdzające definicję segmentu chłodziarko-zamrażarek side-by-side opartą na podstawie konfiguracji wewnętrznej komór, nie zaś na podstawie mocowania drzwi.
Po przedstawieniu ostatecznych wniosków, w świetle dowodów dostarczonych przez tego samego eksportera, w dalszej części postępowania oceniano stanowiska wyrażone przez niektóre najważniejsze instytucje badawcze oraz organy klasyfikacyjne, z których większość klasyfikowała chłodziarko-zamrażarki na podstawie konfiguracji wewnętrznej, a nie na podstawie mocowania drzwi.
W związku z powyższym uznano, że ze względu na cechy fizyczne model trzydrzwiowy nie może zostać włączony do segmentu chłodziarko-zamrażarek side-by-side, jak wykazano w motywie 10 powyżej.
Jeżeli chodzi o postrzeganie produktów przez klientów, zarówno wnioskodawca, jak i producenci wspólnotowi dostarczyli wyniki badań konsumentów popierające ich wnioski, ale wzajemnie sprzeczne.
W tym względzie wyciągnięcie jednoznacznych wniosków okazało się niemożliwe.
(15) Z powyższego wynika, że model trzydrzwiowy należy uznać za model należący do segmentu chłodziarko-zamrażarek z zamrażalnikiem na dole, a nie do segmentu chłodziarko-zamrażarek side-by-side.
W związku z tym wniosek ii) przyjęto.
(16) W rezultacie uznano za stosowne dokonanie przeglądu definicji produktu znajdującej się w rozporządzeniu tymczasowym.
W związku z powyższym produkt objęty postępowaniem ostatecznie definiuje się jako chłodziarko-zamrażarkę o pojemności przekraczającej 400 litrów z komorami zamrażalnika i chłodziarki umieszczonymi jedna obok drugiej side-by-side, pochodzącą z Republiki Korei, obecnie objętą kodem CN ex84181020.
D. DUMPING
1.
Wartość normalna
(17) Wobec braku innych uwag treść motywów od 18 do 22 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotycząca normalnej wartości zostaje niniejszym potwierdzona.
2.
Cena eksportowa
(18) Jak przewidziano w motywie 23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, cena eksportowa dla sprzedaży na rynku wspólnotowym ustalona przez powiązanych importerów została skonstruowana na podstawie ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Cena eksportowa w tym przypadku została skonstruowana z wykorzystaniem marży zysku importera produktu objętego postępowaniem, który został uznany za importera niezależnego.
Po ujawnieniu stronom zainteresowanym faktów jeden producent eksportujący stwierdził, że przedsiębiorstwo, którego marżę zysku wykorzystano, nie jest importerem niepowiązanym, ale pierwszym niezależnym klientem jednego z powiązanych z nim importerów.
Wniosek dokładnie sprawdzono, a następnie uznano, że omawianego przedsiębiorstwa nie można zakwalifikować jako importera niepowiązanego.
Uznano zatem, że marża zysku tego przedsiębiorstwa nie może zostać użyta w celu konstruowania cen eksportowych.
Wobec tego należało znaleźć inne źródło, na podstawie którego można obliczyć rozsądną marżę zysku zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
W ramach omawianego dochodzenia nie udało się zdobyć informacji na temat zysku innego niezależnego importera.
W związki z faktem, że oba produkty należą do tego samego sektora produktów AGD oraz że postępowanie dotyczy tych samych producentów eksportujących z Republiki Korei, uznano za rozsądne zastosowanie w tym celu 5-procentowej marży zysku zastosowanej w postępowaniu antydumpingowym dotyczącym kuchenek mikrofalowych [4].
(19) Wobec braku innych uwag motywy od 23 do 24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczące ustalenia ceny eksportowej zostają niniejszym potwierdzone.
3.
Porównanie
(20) Jak wskazano w motywie 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przypadkach gdy nie można dokonać bezpośredniego porównania pomiędzy modelami eksportowanymi oraz modelami sprzedawanymi na rynku krajowym, w celu ustalenia wartości normalnej w jak największym stopniu w oparciu o sprzedaż producentów eksportujących na rynku krajowym, dostosowano wartość normalną ustaloną dla pewnych modeli tak, aby odzwierciedlała ona wartość rynkową wynikającą z różnic cech fizycznych pomiędzy modelami sprzedawanymi na rynku wspólnotowym oraz modelem eksportowanym zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Dwóch producentów eksportujących zakwestionowało takie dostosowanie wprowadzone na etapie tymczasowym.
(21) Jeden z producentów eksportujących twierdził, że nie należało dokonywać żadnych dostosowań, ponieważ nawet jeśli istniały różnice w cechach fizycznych pomiędzy modelami eksportowanymi a modelami sprzedawanymi na rynku krajowym zaproponowanymi do porównania, takie różnice nie miałyby żadnego wpływu na cenę rynkową.
Wniosek ten został oddalony, ponieważ liczba cech odróżniających modele eksportowane od zaproponowanych do porównania modeli sprzedawanych na rynku krajowym sięgała siedmiu; cechy te w wielu przypadkach okazały się cechami bardzo istotnymi, takimi jak np. zasobnik na wodę i lód, wykończenie drzwi oraz układ regulacji temperatury.
W związku z powyższym prawidłowa logika gospodarcza nakazuje uznać, że tego typu różnice powinny mieć wpływ na wartość rynkową tychże modeli.
(22) Drugi producent eksportujący, dla którego Komisja na etapie tymczasowym przeprowadziła dostosowanie tak, aby odpowiednio odzwierciedlić wartość rynkową wynikającą z różnic cech fizycznych produktu, zakwestionował uzyskane wyniki obliczeń.
Po ujawnieniu temu producentowi faktów przedsiębiorstwo zwróciło uwagę Komisji na niektóre elementy w podejściu Komisji, które mogą prowadzić do zakłóceń wartości normalnej skonstruowanej w ten sposób i zwrócił się o skonstruowanie wartości normalnej modeli eksportowanych bez odpowiadających im sprzedaży krajowych.
Wniosek zbadano i stwierdzono, że niektóre dostosowania poczynione przez Komisję w odniesieniu do złożonego przez przedsiębiorstwo wniosku dotyczącego właściwości fizycznych mogły prowadzić do zakłóceń wartości normalnych.
Dlatego też zadecydowano o skonstruowaniu wartości normalnej dla tego przedsiębiorstwa w sytuacjach, gdy nie można dokonać bezpośredniego porównania pomiędzy modelami eksportowanymi oraz modelami produkowanymi na rynku krajowym zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(23) Wszyscy trzej producenci eksportujący zakwestionowali tymczasowe stwierdzenie o nieprzyznaniu dostosowania, powołując się na art. 2 ust. 10 lit. g) rozporządzenia podstawowego, z tytułu kosztów kredytowania, poniesionych rzekomo w związku ze sprzedażą na rynku krajowym.
Trzej eksporterzy udowodnili, że warunki kredytu zostały uzgodnione w umowie i wprowadzone przez przedsiębiorstwa w życie.
Wykazano również przyporządkowanie wpływów do konkretnych faktur.
W świetle powyższych rozważań ustalono, że koszty kredytu poniesione na rynku krajowym mają wpływ na porównywalność cen zgodnie z wymogami art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i w rezultacie zdecydowano o przyznaniu dostosowania z tytułu tychże kosztów.
(24) Jeden producent eksportujący złożył wniosek o wyłączenie z obliczania dumpingu sprzedaży produktów uszkodzonych lub nieprawidłowo działających jednego z importerów powiązanych.
Taka sprzedaż stanowiła bardzo nieznaczną część sprzedaży danego przedsiębiorstwa na rynku wspólnotowym i została osobno wykazana i zweryfikowana podczas wizyty weryfikacyjnej na miejscu.
Udowodniono, że sprzedaż ta faktycznie dotyczyła nieprawidłowo działających lub uszkodzonych produktów, a także że klienci oraz ceny tychże produktów byli zupełnie różni od klientów i cen w przypadku normalnej sprzedaży.
W świetle braku porównywalnej sprzedaży na rynku krajowym przedsiębiorstwa nie ma możliwości przeprowadzenia jednoznacznego porównania takich sprzedaży.
W związku z powyższym niniejszy wniosek przyjęto.
(25) Ten sam producent eksportujący zakwestionował tymczasowe postanowienie Komisji o odrzuceniu przedstawionych kosztów frachtu morskiego w celu dostosowania ceny eksportowej na mocy art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego.
Przedstawione koszty frachtu morskiego odrzucono, ponieważ zostały zafakturowane eksporterowi przez przedsiębiorstwo powiązane.
Producent eksportujący obecnie wykazał, że przedsiębiorstwo powiązane jest podmiotem zajmującym się logistyką, który zlecił usługi transportowe niezależnym przedsiębiorstwom spedycyjnym.
Ponadto wykazano, że przedsiębiorstwo powiązane wystawiło eksporterowi fakturę obejmującą rzeczywiste koszty frachtu morskiego w wysokości zafakturowanej przez niezależną firmę spedycyjną oraz dodatkowo uzasadnioną marżę za swoje usługi.
Zdecydowano zatem, że przedstawione koszty frachtu morskiego mogą być uznane za wiarygodne, zaś obliczenia odpowiednio zmieniono.
(26) Oprócz dokonanych dostosowań, jak określono w motywach 22 do 25 niniejszego rozporządzenia, ustalenia dotyczące porównania wartości normalnej i cen eksportowych, jak opisano w motywach 25 do 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostają niniejszym potwierdzone.
4.
Margines dumpingu
(27) Wszystkie trzy firmy zakwestionowały zastosowaną przez Komisję metodologię obliczania marginesu dumpingu.
Tak jak wyjaśniono w motywach 31 do 34 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w celu odzwierciedlenia w obliczeniach dumpingu znaczących różnic w cenach eksportowych, które tworzyły układ cen eksportowych różniący się między różnymi regionami, a także ze względu na to, że porównanie średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen eksportowych lub z pojedynczymi transakcjami wywozowymi oraz transakcjami na rynku krajowym nie ujawniałoby pełnej skali stosowanego dumpingu, porównano średnią ważoną wartość normalną z cenami wszystkich poszczególnych transakcji wywozowych do Wspólnoty.
Ponieważ w przypadku wszystkich trzech producentów eksportujących potwierdzono istnienie znaczących różnic cen sprzedaży pomiędzy regionami, a także ze względu na powody przedstawione w motywach od 31 do 34 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, faktycznie uzasadnione jest porównanie średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich poszczególnych transakcji wywozowych do Wspólnoty.
Zastrzeżenia producentów eksportujących zostają wobec tego oddalone.
(28) W związku z powyższymi dostosowaniami oraz po poprawieniu pewnych błędów rachunkowych ostatecznie ustalona wielkość dumpingu wyrażona jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem kształtuje się następująco:
Daewoo Electronics Corporation _BAR_ 3,4 % _BAR_
LG Electronics Corporation _BAR_ 12,2 % _BAR_
Samsung Electronics Corporation _BAR_ de minimis _BAR_
E. PRODUKCJA I PRZEMYSŁ WE WSPÓLNOCIE
(29) Ze względu na brak jakichkolwiek nowych i ważnych informacji lub argumentów w tym względzie ustalenia w motywach 37 do 40 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
F. SZKODA
(30) Po wprowadzeniu środków tymczasowych dokonano przeglądu definicji zakresu produktów zgodnie z opisem w motywie 16 powyżej.
Podobnie z analizy szkody wyłączono dane dotyczące modelu trzydrzwiowego.
W każdym razie należy pamiętać, że przemysł wspólnotowy nie produkował tego rodzaju produktu w OD, a wielkość przywozu modelu trzydrzwiowego pochodzącego z Republiki Korei była znikoma.
Przywóz z kraju objętego postępowaniem
(31) Jako że margines dumpingu dla Samsung Electronics Corporation ("Samsung") jest de minimis podczas OD (patrz: motyw 28 powyżej), należy odróżnić ten przywóz od pozostałej części przywozu z Republiki Korei.
Ten drugi będzie dalej zwany "przywozem dumpingowym".
Motywy od 44 do 47 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym zastąpione następującymi wnioskami.
W celu zapewnienia poufności dane dotyczące przywozu dwóch pozostałych producentów z Republiki Korei przedstawiono w formie zindeksowanej.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu po cenach dumpingowych, pochodzącego z Republiki Korei (liczba sztuk) _BAR_ nie może zostać ujawniona _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 183 _BAR_ 336 _BAR_ 366 _BAR_
Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych, pochodzącego z Republiki Korei (liczba sztuk) _BAR_ nie może zostać ujawniona _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 121 _BAR_ 164 _BAR_ 170 _BAR_
Ceny przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z Republiki Korei (EUR/sztukę) _BAR_ nie może zostać ujawniona _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 95 _BAR_ 95 _BAR_
(32) Na tej podstawie wielkość przywozu dumpingowego znacząco wzrosła (o 266 %) pomiędzy rokiem 2002 a OD.
Pomiędzy rokiem 2002 i 2003 r. wzrosła ona o 83 %, w 2004 r. o kolejne 153 punkty procentowe, a w OD o kolejne 30 punktów procentowych.
Podczas OD wielkość przywozu dumpingowego pozostawała na poziomie pomiędzy 180000 a 250000 sztuk.
(33) Odpowiadający wielkości przywozu dumpingowego udział w rynku wzrósł o około 20 punktów procentowych pomiędzy rokiem 2002 a OD i osiągnął poziom pomiędzy 42 a 50 % w OD.
Pod względem wskaźników udział w rynku wzrósł o 21 % w roku 2003, a następnie o kolejne 43 punkty procentowe w roku 2004 i o 6 punktów procentowych w OD.
W ujęciu ogólnym udziały w rynku pomiędzy rokiem 2002 a OD wzrosły o 70 %.
(34) Wreszcie, średnie ceny przywozu dumpingowego zmniejszyły się o około 5 % pomiędzy rokiem 2002 a OD, a porównując poszczególne modele, stwierdza się, że przywóz dumpingowy podciął ceny producentów wspólnotowych o od 34,4 % do 42 %, w zależności od eksportera.
(35) Podobnie niniejszym zastąpiony zostaje motyw 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Wielkość przywozu dumpingowego produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Republiki Korei, wzrosła aż o 266 % pomiędzy rokiem 2002 a OD, zaś udział w rynku odpowiadający wielkości przywozu dumpingowego wzrósł o około 20 punktów procentowych pomiędzy rokiem 2002 a OD.
Średnie ceny przywozu po cenach dumpingowych były stale niższe od cen przemysłu wspólnotowego w badanym okresie.
Z porównania poszczególnych modeli wynika, że przywóz dumpingowy podciął ceny producentów wspólnotowych o od 34,4 % do 42 % w zależności od eksportera, zaś w przypadku niektórych modeli podcięcie cen było jeszcze większe.
(36) Ze względu na brak jakichkolwiek nowych i ważnych informacji lub argumentów w zakresie szkody ustalenia w motywach 41 do 71 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone z wyjątkiem motywów od 44 do 47 oraz motywu 68, które zostały omówione powyżej.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(37) Jak przedstawiono powyżej, margines dumpingu dla przedsiębiorstwa Samsung był de minimis podczas OD.
Jednak wzrost między rokiem 2002 a OD wielkości przywozu dumpingowego aż o 266 % oraz odpowiadający mu wzrost udziału w rynku Wspólnoty o około 20 punktów procentowych, a także stwierdzone podcięcie cenowe zbiegły się z pogorszeniem sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego.
2.
Wpływ innych czynników
Przywóz produktu objętego postępowaniem produkowanego przez przedsiębiorstwo Samsung
(38) Ponieważ margines dumpingu dla przedsiębiorstwa Samsung był de minimis podczas OD, należało zbadać, czy przywóz towarów produkowanych przez przedsiębiorstwo Samsung mógł mimo wszystko powodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
W celu zapewnienia poufności dane dotyczące przedsiębiorstwa Samsung przedstawiono poniżej w formie zindeksowanej.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu przedsiębiorstwa Samsung (liczba sztuk) _BAR_ nie może zostać ujawniona _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 156 _BAR_ 183 _BAR_ 188 _BAR_
Udział w rynku przywozu przedsiębiorstwa Samsung _BAR_ nie może zostać ujawniona _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 90 _BAR_ 88 _BAR_
Ceny przywozu przedsiębiorstwa Samsung (EUR/sztukę) _BAR_ nie może zostać ujawniona _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 86 _BAR_ 86 _BAR_
(39) Wielkość przywozu pochodzącego od przedsiębiorstwa Samsung zwiększyła się o 88 % między 2002 r. a OD.
Dokładniej w latach 2002–2003 wzrosła o 56 %, w roku 2004 o kolejne 27 punktów procentowych, a w OD o 5 punktów procentowych.
W OD wielkość przywozu pochodzącego od przedsiębiorstwa Samsung wynosiła pomiędzy 100000 a 170000 sztuk.
(40) Odpowiadający tej wielkości udział w rynku zmniejszył się o około 5 punktów procentowych pomiędzy rokiem 2002 a OD, by osiągnąć poziom mieszczący się pomiędzy 28 a 36 % w OD.
Pod względem wskaźników udział w rynku wzrósł o 3 % w roku 2003, jednak później zmniejszył się o 13 punktów procentowych w 2004 i o kolejne 2 punkty procentowe w OD.
W ujęciu ogólnym udziały w rynku wynosiły 12 % pomiędzy rokiem 2002 a OD.
(41) Wreszcie, średnie ceny przywozu pochodzącego od przedsiębiorstwa Samsung zmniejszyły się o około 14 % w okresie pomiędzy rokiem 2002 a OD, zaś porównując poszczególne modele, stwierdza się, że przywóz pochodzący od przedsiębiorstwa Samsung podciął ceny producentów wspólnotowych o 34,1 %.
(42) Mając na uwadze wzrost wielkości przywozu pochodzącego od przedsiębiorstwa Samsung oraz stwierdzone podcięcie cenowe, nie można wykluczyć, że taki przywóz przyczynił się do szkody przemysłu wspólnotowego.
Jednak zauważono również, że: i) przywóz pochodzący od przedsiębiorstwa Samsung zwiększał się w dużo mniejszym tempie niż inny przywóz pochodzący z Republiki Korei w okresie pomiędzy rokiem 2002 a OD; ii) w przeciwieństwie do tego, udział w rynku przywozu pochodzącego od przedsiębiorstwa Samsung w porównaniu z innym przywozem z Republiki Korei zmniejszył się o około 5 punktów procentowych w okresie pomiędzy rokiem 2002 a OD; iii) wynikająca z tego obecność przywozu pochodzącego od przedsiębiorstwa Samsung na rynku wspólnotowym zarówno pod względem wielkości, jak i udziału w rynku była znacząco mniejsza niż obecność innego przywozu z Republiki Korei w OD; oraz iv) porównanie poszczególnych modeli wykazało, że ceny stosowane przez przedsiębiorstwo Samsung, aczkolwiek niższe niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy, są konsekwentnie wyższe niż ceny przywozu innych producentów z Republiki Korei.
(43) W związku z powyższym uznaje się, że przywóz od przedsiębiorstwa Samsung przyczynił się do szkody dla przemysłu wspólnotowego, jednak w dużo mniejszym stopniu niż przywóz dumpingowy pozostałych producentów z Republiki Korei.
Wpływ przywozu pochodzącego od przedsiębiorstwa Samsung został zatem uznany za niewystarczający do naruszenia związku przyczynowo-skutkowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(44) Ze względu na brak jakichkolwiek nowych i ważnych informacji lub argumentów ustalenia w motywach od 72 do 96 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone, z wyjątkiem pierwszego zdania motywu 73, omówionego powyżej.
H. INTERES WSPÓLNOTY
(45) Ze względu na brak jakichkolwiek nowych i ważnych informacji lub argumentów w tym względzie ustalenia w motywach od 97 do 114 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
I. OSTATECZNE ŚRODKI
(46) Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, a także zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ostateczne cło antydumpingowe powinno być nałożone na poziomie marginesu dumpingu, jednak nie powinno być ono wyższe niż margines szkody przedstawiony w motywie 119 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, potwierdzony w niniejszym rozporządzeniu.
Ponieważ marginesy szkody były zawsze wyższe od marginesów dumpingu, podstawą środków powinien być margines dumpingu.
(47) W związku z powyższym ostateczne cła są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Daewoo Electronics Corporation _BAR_ 98,5 % _BAR_ 3,4 % _BAR_ 3,4 % _BAR_
LG Electronics Corporation _BAR_ 74,8 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 12,2 % _BAR_
Samsung Electronics Corporation _BAR_ 66,3 % _BAR_ de minimis _BAR_ 0 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 98,5 % _BAR_ 12,2 % _BAR_ 12,2 % _BAR_
J. OSTATECZNE POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(48) Ze względu na ustaloną dla producentów eksportujących w Republice Korei wysokość marginesu dumpingu oraz uwzględniając poziom szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za konieczne, aby kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym, nałożonym na mocy rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostały ostatecznie pobrane na poziomie nałożonego cła ostatecznego.
Ponieważ z definicji zakresu produktu wyłączono model trzydrzwiowy (patrz: motywy od 12 do 16 powyżej), a cła ostateczne są niższe od ceł tymczasowych, kwoty zabezpieczone tymczasowo na przywóz lodówek trzydrzwiowych przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego zostaną zwrócone.
(49) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu określono na podstawie ustaleń z niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych przedsiębiorstw, ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Co za tym idzie, wymienione stawki celne (w przeciwieństwie do krajowych stawek stosowanych wobec "wszystkich innych przedsiębiorstw") są stosowane wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie, oraz wyprodukowanych przez wymienione przedsiębiorstwa, a więc przez konkretne osoby prawne.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo niewymienione konkretnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(50) Wszelkie wnioski dotyczące stosowania indywidualnych dla danego przedsiębiorstwa stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji, łącznie ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmiany w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i eksportowej związanej np. z wymienioną zmianą nazwy lub zmianą dotyczącą podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
Stosownie do potrzeb, rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu spółek korzystających z ceł indywidualnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na lodówki side-by-side, tj. chłodziarko-zamrażarki o pojemności przekraczającej 400 l, wyposażone w komorę zamrażalnika oraz komorę chłodziarki umieszczone jedna obok drugiej side-by-side, objęte kodem CN ex84181020 (kod TARIC 8418102091) i pochodzące z Republiki Korei.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wyprodukowanych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Daewoo Electronics Corporation, 686 Ahyeon-dong, Mapo-gu, Seul _BAR_ 3,4 % _BAR_ A733 _BAR_
LG Electronics Corporation, LG Twin Towers, 20, Yeouido-dong, Yeongdeungpo-gu, Seul _BAR_ 12,2 % _BAR_ A734 _BAR_
Samsung Electronics Corporation, Samsung Main Bldg, 250, 2-ga, Taepyeong-ro, Jung-gu, Seul _BAR_ 0 % _BAR_ A735 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 12,2 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
1.
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 355/2006 na lodówki side-by-side, tj. chłodziarko-zamrażarki o pojemności przekraczającej 400 l i wyposażone w przynajmniej dwoje oddzielnych drzwi zewnętrznych umieszczonych jedne obok drugich, produkowane przez Samsung Electronics Corporation, objęte kodem CN ex84181020, podlegają zwolnieniu.
2.
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 355/2006 na przywóz chłodziarko-zamrażarek o pojemności przekraczającej 400 l, w których komora chłodziarki umieszczona na górze ma dwoje drzwi, a komora zamrażalnika na dole ma jedne drzwi, objętych kodem CN ex84181020 i pochodzących z Republiki Korei, podlegają zwolnieniu.
3.
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 355/2006 na przywóz lodówek side-by-side, tj. chłodziarko-zamrażarek o pojemności przekraczającej 400 l, wyposażonych w komorę zamrażalnika oraz komorę chłodziarki umieszczonych jedna obok drugiej side-by-side, objętych kodem CN ex84181020 i pochodzących z Republiki Korei, zostają ostatecznie pobrane.
Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego, jak przedstawiono w art. 1 ust. 2 powyżej, podlegają zwolnieniu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1290/2006
z dnia 30 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2006
z dnia 30 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. c) i d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.
[2] wprowadza przepisy wykonawcze dla systemu płatności jednolitych, który obowiązuje od roku 2005.
(2) Doświadczenie zdobyte przy administracyjnym i operacyjnym wdrażaniu wspomnianego systemu na szczeblu krajowym pokazało, że w odniesieniu do niektórych kwestii potrzebne są bardziej szczegółowe zasady, a w odniesieniu do innych kwestii istniejące zasady wymagają wyjaśnienia i dostosowania.
(3) W celu ułatwienia przenoszenia uprawnień do płatności rolnikom należy przewidzieć utworzenie częściowych uprawnień do płatności bez gruntów i ich przenoszenie.
(4) W przypadku gdy uprawnienia do płatności, których wartość jednostkowa została powiększona o więcej niż 20 % przez kwoty referencyjne z rezerwy krajowej, nie były wykorzystane zgodnie z art. 42 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jedynie wzrost wartości zostaje niezwłocznie przeniesiony do rezerwy krajowej.
(5) Uprawnienia do płatności przyznane z rezerwy krajowej na podstawie aktów administracyjnych lub orzeczeń sądowych w celu przyznania rolnikom rekompensaty nie podlegają ograniczeniom zgodnie z art. 42 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(6) W celu ułatwienia obiegu uprawnień do płatności rolnicy mogą dobrowolne przenieść uprawnienia do płatności do rezerwy krajowej.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 795/2004.
(8) Zważywszy, że przypadki, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 4, mogły mieć miejsce odpowiednio od dnia 1 stycznia 2005 r. lub od dnia 1 stycznia 2006 r., należy zapewnić, aby artykuły te stosowały się wstecznie od tych dat.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komisji Zarządzającej Płatnościami Bezpośrednimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 795/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
W przypadku gdy wielkość działki, do której prawa zostały przeniesione wraz z uprawnieniem zgodnie z art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wynosi ułamek hektara, rolnik może przenieść część odnośnego uprawnienia wraz z gruntami według wartości obliczonej dla tego ułamka.
Pozostała część uprawnienia pozostaje do dyspozycji rolnika, według odpowiednio obliczonej wartości.
Bez uszczerbku dla art. 46 ust. 2 tego rozporządzenia, jeśli rolnik przenosi ułamek uprawnienia bez gruntów, wartość dwóch ułamków obliczana jest proporcjonalnie.";
b) skreśla się ust. 4;
2) w art. 6 ust. 3, akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 42 ust. 8 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ma zastosowanie do uprawnień do płatności, których wartość jednostkowa zwiększona została o więcej niż 20 %, zgodnie z akapitem drugim niniejszego ustępu. Artykuł 42 ust. 8 akapit drugi tego rozporządzenia stosuje się jedynie, w zakresie zwiększonej wartości, do uprawnień do płatności, których wartość jednostkowa zwiększona została o więcej niż 20 %, zgodnie z akapitem drugim niniejszego ustępu.";
3) w art. 23a dodaje się następujące zdanie:
"Artykułu 42 ust. 8 tego rozporządzenia nie stosuje się do uprawnień do płatności przyznanych na mocy tego artykułu.";
4) w art. 24 dodaje się następujący ustęp:
"3.
Rolnik może dobrowolne przenieść uprawnienia do płatności do rezerwy krajowej, z wyjątkiem uprawnień do płatności z tytułu odłogowania.";
5) artykuł 50 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 50
1.
Państwa członkowskie podają, drogą elektroniczną, do wiadomości Komisji w każdym roku:
a) najpóźniej do dnia 15 września pierwszego roku stosowania systemu płatności jednolitych, a w latach następnych najpóźniej do dnia 1 września, łączną liczbę wniosków złożonych w ramach systemu płatności jednolitych na rok bieżący, wraz z odpowiednią łączną kwotą uprawnień do płatności, o które występowano, oraz łączną liczbą związanych z nimi kwalifikujących się hektarów;
b) najpóźniej do dnia 1 września – ostateczne dane dotyczące łącznej liczby wniosków złożonych w ramach systemu płatności jednolitych, przyjętych na rok poprzedni, i odpowiednią łączną kwotę płatności, które zostały przyznane, po zastosowaniu – stosownie do przypadku – środków, o których mowa w art. 6, 10, 11, 24 i 25 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, oraz łączne kwoty pozostające w rezerwie krajowej do dnia 31 grudnia poprzedniego roku.
2.
W przypadku regionalnego wdrażania systemu płatności jednolitych, przewidzianego w art. 58 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, państwa członkowskie podają do wiadomości odpowiednią część pułapu ustanowionego zgodnie z ust. 3 tego artykułu do dnia 15 września pierwszego roku wdrażania.
Co się tyczy pierwszego roku stosowania systemu płatności jednolitych, informacje, o których mowa w ust. 1 lit. a), oparte są na tymczasowych uprawnieniach do płatności.
Takie same informacje oparte na ostatecznych uprawnieniach do płatności należy przekazać do dnia 1 marca następnego roku.
3.
W przypadku stosowania środków na mocy art. 69 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 państwa członkowskie podają do wiadomości łączną liczbę wniosków złożonych na rok bieżący, wraz z odpowiednią łączną kwotą dla każdego z sektorów, których dotyczy zatrzymanie na mocy tego artykułu do dnia 1 września.
Do dnia 1 września ostateczne dane dotyczące łącznej liczby wniosków złożonych na mocy art. 69 tego rozporządzenia, przyjętych na rok poprzedni, i odpowiednią łączną kwotę płatności, które zostały przyznane dla każdego z sektorów, których na mocy tego artykułu dotyczy zatrzymanie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1292/2006
z dnia 30 sierpnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES I i II (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1293/2006
z dnia 30 sierpnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów żabnicy w strefie ICES IV (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1294/2006
z dnia 30 sierpnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów brosmy w strefie ICES IV (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1295/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1296/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 września 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1297/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1251/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1298/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1299/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustalającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1300/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 31 sierpnia 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 31 sierpnia 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 36,965 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 1, oraz odpowiednie artykuły innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota zobowiązała się do otwarcia kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów rolnych.
W niektórych przypadkach przywóz produktów w ramach takich przywozowych kontyngentów taryfowych podlega systemowi pozwoleń na przywóz.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [2] oraz różne umowy zawarte pomiędzy Wspólnotą i niektórymi państwami trzecimi oraz decyzje Rady otwierające przywozowe kontyngenty taryfowe na niezależnych warunkach przewidują różne metody zarządzania w odniesieniu do przywozowych kontyngentów taryfowych podlegających systemowi pozwoleń na przywóz.
(3) W celu uproszczenia oraz poprawy efektywności i pożyteczności mechanizmów zarządzania i kontroli powinny zostać ustanowione jednolite warunki zarządzania przywozowymi kontyngentami taryfowymi, które podlegają systemowi pozwoleń na przywóz i muszą być zarządzane przy zastosowaniu metody, zgodnie z którą pozwolenia przydzielane są proporcjonalnie do całkowitych wnioskowanych ilości (zwanej dalej "metodą równoczesnego analizowania"), lub metody przywozu opartej na dokumentach wydawanych przez państwa trzecie.
Przepisy takie powinny również obejmować zasady dotyczące składania wniosków i pozwoleń, które powinny mieć zastosowanie dodatkowo do niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [3] lub w drodze odstępstwa od nich.
(4) W odniesieniu do wszystkich przywozowych kontyngentów taryfowych wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia powinien być otwierany jeden roczny okres obowiązywania kontyngentu przywozowego.
Jednakże w niektórych przypadkach może być konieczne wyznaczenie podokresów w rocznym okresie obowiązywania kontyngentu przywozowego.
(5) Z doświadczenia wynika, że konieczne jest ustanowienie przepisów w celu zapobieżenia składaniu nieprawdziwych dokumentów.
Należy zatem ustanowić odpowiedni system kar i określić przypadki, w których kary nie mają zastosowania.
(6) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] ma zastosowanie do zarządzania środkami taryfowymi. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5] rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ma zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w innych dziedzinach. Takie przepisy szczególne istnieją w odniesieniu do zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz. Jednakże w celu poprawy kontroli zastosowanie powinny mieć zasady dotyczące nadzoru Wspólnoty, określone w art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(7) W odniesieniu do metody równoczesnego analizowania powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady obejmujące składanie wniosków o pozwolenie oraz wymagane informacje.
W tym względzie, w celu poprawy kontroli, powinien zostać ustanowiony przepis umożliwiający wnioskodawcom złożenie co najwyżej jednego wniosku o pozwolenie na przywóz w odniesieniu do danego numeru porządkowego kontyngentu na dany okres lub podokres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego, zależnie od przypadku.
Ponadto takie wnioski powinny być składane jedynie w państwie członkowskim, w którym wnioskodawca ma siedzibę i jest zarejestrowany dla celów podatku VAT.
(8) Należy ustanowić przepisy regulujące wydawanie pozwoleń na przywóz.
Pozwolenia powinny być wydawane po odpowiednim okresie przeznaczonym na ocenę złożonych wniosków o pozwolenie.
Jednakże jeżeli ilości objęte wnioskami o pozwolenie przekraczają ilości dostępne na dany okres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego, przydział powinien nastąpić przy zastosowaniu współczynnika przydziału.
Po zastosowaniu współczynnika przydziału może jednak być konieczne dostosowanie wyniku w zakresie miejsc dziesiętnych w celu zapewnienia, że nie zostanie przekroczona dostępna ilość.
(9) Należy ustanowić przepis, zgodnie z którym okres ważności pozwoleń na przywóz będzie ustalany rozporządzeniami Komisji regulującymi dany przywozowy kontyngent taryfowy. Jednakże z doświadczenia wynika, że w celu zapewnienia najlepszej skuteczności nadzoru Wspólnoty, określonego w art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, aby rozsądnie zarządzać przywozowymi kontyngentami taryfowymi, należy ustanowić przepis, zgodnie z którym pozwolenia na przywóz nie będą ważne po ostatnim dniu okresu obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego, nawet jeśli ten dzień przypada na sobotę, niedzielę lub święto państwowe, w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów [6]. Jeżeli posiadacz tytularny pozwolenia lub osoba, której zostało ono przekazane, nie mogli korzystać z pozwolenia ze względu na siłę wyższą, powinien on mieć jedynie prawo do zwrócenia się do właściwego organu państwa członkowskiego, które wydało pozwolenie, o unieważnienie pozwolenia i, w drodze odstępstwa od art. 41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, nie mieć prawa do ubiegania się o przedłużenie okresu ważności pozwolenia po ostatnim dniu okresu obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
(10) Należy również ustanowić zasady mające zastosowanie do terminu, w którym należy przedstawić dowód wykorzystania pozwoleń.
(11) W celu zapewnienia rozsądnego zarządzania przywozowymi kontynentami taryfowymi Komisja powinna otrzymywać odpowiednie informacje we właściwym czasie.
(12) W odniesieniu do systemu zarządzania powinny zostać ustanowione jednolite warunki oparte na dokumentach wydanych przez państwa trzecie, takich jak pozwolenia na wywóz.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres i definicja
1.
Bez uszczerbku dla odstępstw ustanowionych w rozporządzeniach Komisji odnoszących się do określonych kontyngentów, niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne zasady zarządzania przywozowymi kontyngentami taryfowymi, które podlegają systemowi pozwoleń na przywóz i zarządzanie którymi wchodzi w zakres wspólnej organizacji rynku.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przywozowych kontyngentów taryfowych wymienionych w załączniku I.
2.
Rozporządzenia Komisji regulujące dany przywozowy kontyngent taryfowy podlegający systemowi pozwoleń na przywóz, zarządzanie którym nie wchodzi w zakres wspólnej organizacji rynku, mogą stanowić o zastosowaniu niniejszego rozporządzenia do tego przywozowego kontyngentu taryfowego.
3.
O ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej, do pozwoleń na przywóz stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1291/2000.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia "przywozowy kontyngent taryfowy" oznacza określoną ilość towarów, którą można przywieźć w ograniczonym okresie i która podlega całkowitemu lub częściowemu zawieszeniu (odstąpieniu od) normalnych ceł.
Artykuł 2
Okres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego
1.
Przywozowe kontyngenty taryfowe otwiera się na okres 12 kolejnych miesięcy, zwany dalej "okresem obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego".
2.
Okres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego może być podzielony na kilka podokresów.
Artykuł 3
Kary
1.
W przypadku stwierdzenia, że dokument przedstawiony przez wnioskodawcę w celu uzyskania praw wynikających z rozporządzeń Komisji regulujących dany kontyngent przywozowy zawiera nieprawdziwe informacje, a te nieprawdziwe informacje decydują o przyznaniu tego prawa, właściwy organ państwa członkowskiego:
a) zakazuje wnioskodawcy przywozu wszelkich towarów w ramach przywozowego kontyngentu taryfowego, którego to dotyczy, przez cały okres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego, podczas którego stwierdzono nieprawidłowość; oraz
b) wyklucza wnioskodawcę z systemu ubiegania się o pozwolenie w odniesieniu do przywozowego kontyngentu taryfowego, którego to dotyczy, w następnym okresie obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
Jednakże lit. a) i b) akapitu pierwszego nie mają zastosowania, jeżeli wnioskodawca w zadowalający sposób udowodni właściwemu organowi, że sytuacja, o której mowa w akapicie pierwszym, nie wynika z poważnego zaniedbania z jego strony lub że jest spowodowana "siłą wyższą" lub oczywistym błędem.
2.
W przypadku celowego przedłożenia przez wnioskodawcę nieprawdziwego dokumentu, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca ten:
a) zostaje objęty zakazem przywozu wszelkich towarów w ramach przywozowego kontyngentu taryfowego, którego to dotyczy, przez cały okres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego, podczas którego stwierdzono nieprawidłowość;
b) zostaje wykluczony z systemu ubiegania się o pozwolenie w odniesieniu do przywozowego kontyngentu taryfowego, którego to dotyczy, w następnych dwóch okresach obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
3.
W przypadku kiedy przed stwierdzeniem nieprawidłowości, o której mowa w ust. 1 lub 2, miał miejsce przywóz, wszelkie nienależne korzyści finansowe z niego wynikające są odzyskiwane.
4.
Z zastrzeżeniem art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 [7], kary, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, pozostają bez uszczerbku dla wszelkich dodatkowych kar wynikających z innych przepisów prawa wspólnotowego lub krajowego.
Artykuł 4
Nadzór nad towarami
Na wniosek Komisji państwa członkowskie przekazują Komisji szczegółowe informacje dotyczące ilości produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu w ramach przywozowych kontyngentów taryfowych w określonych przez Komisję miesiącach, zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 5
Wnioskodawcy
W momencie składania pierwszego wniosku na dany okres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego wnioskodawcy przedkładają właściwym organom państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę i w którym są zarejestrowani do celów podatku VAT, wniosek, o którym mowa w art. 6 ust. 1, do którego dołączony jest dowód, że w momencie składania wniosku zajmowali się handlem produktami objętymi daną wspólną organizacją rynku:
- w dwunastomiesięcznym okresie bezpośrednio przed momentem złożenia wniosku, oraz
- w dwunastomiesięcznym okresie bezpośrednio przed dwunastomiesięcznym okresem, o którym mowa w tiret pierwszym.
Dowód handlu z państwami trzecimi przedstawiany jest tylko w drodze przedłożenia dokumentów celnych o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, należycie poświadczonych przez organy celne i zawierających odniesienie do danego wnioskodawcy jako do odbiorcy, lub dokumentu celnego o wywozie, należycie poświadczonego przez organy celne.
Agenci lub przedstawiciele celni nie ubiegają się o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
METODA RÓWNOCZESNEGO ANALIZOWANIA
Artykuł 6
Wnioski o pozwolenie na przywóz oraz pozwolenia na przywóz
1.
Wnioskodawcy ubiegający się o pozwolenie na przywóz składają nie więcej niż jeden wniosek o pozwolenie na przywóz w odniesieniu do danego numeru porządkowego kontyngentu na dany okres lub podokres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
W przypadku gdy wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek, żaden jego wniosek nie jest rozpatrywany.
2. Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wnosi się zabezpieczenie. Zabezpieczenie jest zwracane w odniesieniu do ilości objętych wnioskami, dla których w wyniku zastosowania współczynnika przydziału, o którym mowa w art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, nie było możliwe wydanie pozwolenia.
3.
Jeżeli zostanie to uznane za konieczne dla zarządzania danym przywozowym kontyngentem taryfowym, w rozporządzeniach Komisji regulujących ten kontyngent mogą zostać przewidziane dodatkowe warunki.
W szczególności w rozporządzeniach tych może zostać przewidziane zastosowanie dwustopniowego systemu zarządzania kontyngentem, zgodnie z którym najpierw przyznawane są uprawnienia do przywozu, a następnie wydawane pozwolenia na przywóz.
W przypadku zastosowania systemu przyznawania uprawnień do przywozu zastosowanie mają mutatis mutandis ust. 1, 2 i 5 niniejszego artykułu, art. 5, art. 7 ust. 1 akapit drugi, art. 7 ust. 2 i 4 i art. 11 ust. 1 lit. a).
4.
Rubryka 20 wniosków o pozwolenie na przywóz i pozwoleń na przywóz zawiera numer porządkowy przywozowego kontyngentu taryfowego, o którym mowa w ust. 1.
5.
Wniosek o pozwolenie na przywóz nie może dotyczyć – w danym okresie lub podokresie obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego – ilości przekraczającej ilość lub, zależnie od przypadku, ograniczenia ustanowionego rozporządzeniami Komisji regulującymi przywozowy kontyngent taryfowy na ten okres lub podokres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
6.
Wnioski o pozwolenie na przywóz są składane w okresie ustanowionym rozporządzeniami Komisji regulującymi dany przywozowy kontyngent taryfowy.
Okres ten może poprzedzać okres lub podokres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
7.
We wnioskach o pozwolenie na przywóz wagę, objętość lub ilość sztuk wnioskowanych ilości podaje się w pełnych jednostkach, a nie ułamkach.
Artykuł 7
Wydawanie pozwoleń na przywóz
1.
Pozwolenia na przywóz wydaje się w określonym terminie ustanowionym rozporządzeniami Komisji regulującymi dany przywozowy kontyngent taryfowy, z zastrzeżeniem środków przyjętych przez Komisję zgodnie z ust. 2.
Pozwolenia są wydawane dla wszystkich wniosków złożonych zgodnie z odpowiednimi przepisami i zgłoszonymi Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a).
Pozwolenia ma przywóz nie są wydawane dla ilości, które nie zostały zgłoszone.
2.
W przypadku gdy informacje zgłoszone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 11 wskazują na to, że ilości objęte wnioskami o pozwolenie przekraczają ilości dostępne na dany okres lub podokres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego, Komisja ustala współczynnik przydziału, który państwa członkowskie stosują do ilości objętych każdym wnioskiem o pozwolenie.
Współczynnik przydziału jest liczony w następujący sposób:
((dostępna ilość/wnioskowana ilość) × 100) %
W stosownych przypadkach Komisja dostosowuje współczynnik przydziału, aby zapewnić, że ilości dostępne na dany okres lub podokres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego w żadnym przypadku nie będą przekroczone.
3.
Pozwolenia na przywóz są wydawane dla ilości objętych wnioskami o pozwolenie pomnożonych przez współczynnik przydziału, o którym mowa w ust. 2.
Wartość uzyskaną po zastosowaniu współczynnika przydziału zaokrągla się w dół do najbliższej jednostki.
4.
Ilości nieprzydzielone lub niewykorzystane w danym podokresie obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego są określane na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 11.
Takie ilości są automatycznie dodawane do redystrybucji w kolejnym podokresie.
Jednakże żadne ilości nie są przepisywane na kolejny okres obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
Artykuł 8
Okres ważności pozwoleń na przywóz
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z art. 7 są ważne przez okres ważności ustanowiony rozporządzeniami Komisji regulującymi dany przywozowy kontyngent taryfowy.
W żadnym przypadku pozwolenia nie są ważne po ostatnim dniu okresu obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1182/71 nie ma zastosowania.
Jeżeli okres ważności pozwolenia na przywóz upływa w ostatnim dniu okresu obowiązywania danego przywozowego kontyngentu taryfowego, w momencie wydawania pozwolenia na przywóz w rubryce 24 zamieszcza się jedną z adnotacji wymienionych w załączniku II.
W przypadku, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, w drodze odstępstwa od art. 41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia nie jest w żadnym przypadku przedłużany po ostatnim dniu okresu obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego.
Artykuł 9
Stawka celna
W rubryce 24 pozwolenia na przywóz wpisuje się stawkę celną ustanowioną rozporządzeniami Komisji regulującymi dany przywozowy kontyngent taryfowy przy zastosowaniu jednego z wzorcowych zapisów wymienionych w załączniku III.
Artykuł 10
Dowód wykorzystania pozwoleń
W odniesieniu do pozwoleń na przywóz wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie art. 35 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 11
Powiadamianie Komisji
1.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o:
a) całkowitych ilościach objętych wnioskami o pozwolenie, włącznie z powiadomieniem o braku wniosków – w określonym terminie ustanowionym rozporządzeniami Komisji regulującymi dany przywozowy kontyngent taryfowy, następującym po ostatecznym terminie składania wniosków;
b) ilościach objętych wydanymi pozwoleniami na przywóz, włącznie z powiadomieniem o braku wydanych pozwoleń;
c) ilościach objętych niewykorzystanymi lub wykorzystanymi częściowo pozwoleniami na przywóz i odpowiadających różnicy między ilościami wpisanymi na odwrocie pozwoleń na przywóz a ilościami, na które wydano te pozwolenia, włącznie z powiadomieniem o braku takich pozwoleń.
Informacje, o których mowa w lit. b) i c), są przekazywane najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od wygaśnięcia okresu ważności odnośnych pozwoleń.
2.
Powiadomienia, o których mowa w ust. 1, są przekazywane drogą elektroniczną na formularzu udostępnionym państwom członkowskim przez Komisję.
3.
Powiadomienia, w tym zwroty zerowe, są wysyłane najpóźniej do godz. 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) w określonym dniu.
Do celów powiadamiania Komisji na mocy niniejszego artykułu odesłania do dni roboczych w rozporządzeniu Komisji regulującym dany przywozowy kontyngent taryfowy należy traktować jako odesłania do dni roboczych Komisji w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1182/71.
ROZDZIAŁ III
METODA ZARZĄDZANIA OPARTA NA DOKUMENTACH WYDANYCH PRZEZ PAŃSTWA TRZECIE
Artykuł 12
Zasady ogólne
W przypadku kiedy zarządzanie przywozowym kontyngentem taryfowym odbywa się przy zastosowaniu metody opartej na dokumencie wydanym przez państwo trzecie, dokument taki jest przedstawiany właściwemu organowi państwa członkowskiego, który wydaje pozwolenie, wraz z wnioskiem o pozwolenie na przywóz, którego dotyczy ten dokument.
Właściwy organ przechowuje oryginał dokumentu.
Artykuł 13
Wnioski o pozwolenie na przywóz, pozwolenia na przywóz i powiadomienia
W przypadku stosowania metody zarządzania opartej na dokumentach wydanych przez państwa trzecie zastosowanie mają mutatis mutandis art. 6 ust. 2, 3 i 4, art. 8, 9 i 10, art. 11 ust. 1 lit. b) i c), art. 11 ust. 2, 3 i, w stosownych przypadkach, art. 11 ust. 1 lit. a).
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do pozwoleń na przywóz w okresach obowiązywania przywozowych kontyngentów taryfowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1302/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1303/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 33 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 oraz par. 1 art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1304/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1059/2006 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 do 31 sierpnia 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2006, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 19,90 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 67000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1305/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1306/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1307/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 5,07 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 7,62 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1308/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1309/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1310/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1311/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1312/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1313/2006
z dnia 31 sierpnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 25 do 31 sierpnia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1314/2006
z dnia 1 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1315/2006
z dnia 1 września 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 2 września 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1296/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1296/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1296/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1316/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów dotyczącego tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie pieniężne przewidziane w Umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie pieniężne przewidziane w Umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską stosuje się od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r. [2].
(2) W świetle opinii naukowych dotyczących stanu zasobów w mauretańskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, w szczególności wyników prac czwartej i piątej grupy roboczej Mauretańskiego Instytutu Badań Oceanograficznych i Rybołówstwa (IMROP) oraz wspólnej naukowej grupy roboczej, oraz w świetle wniosków wyciągniętych w wyniku spotkań Wspólnego Komitetu w dniu 10 września 2004 r. oraz w dniach 15 i 16 grudnia 2004 r. obie Strony podjęły decyzję o zmianie obowiązujących wielkości dopuszczalnych połowów.
(3) Wyniki tych zmian były przedmiotem wymiany listów i pociągają za sobą tymczasowe ograniczenie nakładów połowowych dla połowów głowonogów (kategoria 5), ustalenie drugiego jednomiesięcznego okresu ochronnego dotyczącego połowu gatunków głębinowych, zwiększenie liczby kliprów tuńczykowych i taklowców powierzchniowych (kategoria 8) oraz trawlerów zamrażalni do połowów pelagicznych (kategoria 9).
(4) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tych zmian.
(5) Należy zatwierdzić klucz podziału pomiędzy państwa członkowskie zmienionych w ten sposób nowych wielkości dopuszczalnych połowów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie pieniężne przewidziane w Umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r. [3] zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
W następstwie zmian określonych w wymianie listów nowe dopuszczalne wielkości połowów dla kategorii "kliprów tuńczykowych i taklowców powierzchniowych" (zestawienie nr 8 Protokołu) oraz dla kategorii "trawlerów zamrażalni do połowów pelagicznych" (zestawienie nr 9) zostają podzielone pomiędzy państwa członkowskie według następującego klucza:
Kategoria połowów _BAR_ Państwo Członkowskie _BAR_ Tonaż/Liczba statków, które mogą być użyte _BAR_
Klipry tuńczykowe Taklowce powierzchniowe (statki) _BAR_ Hiszpania _BAR_ 20 + 3 = 23 _BAR_
Portugalia _BAR_ 3 + 0 = 3 _BAR_
Francja _BAR_ 8 + 1 = 9 _BAR_
Gatunki pelagiczne (statki) _BAR_ _BAR_ 15 + 10 = 25 _BAR_
Czasowe zawieszenie pięciu (5) licencji połowowych dla połowów głowonogów następuje ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2005 r.
Decyzja o przywróceniu w przyszłości tych pięciu (5) licencji zostanie podjęta za porozumieniem stron w ramach Wspólnego Komitetu między Komisją i władzami Mauretanii w zależności od stanu zasobów.
Jeżeli wnioski o licencję złożone przez państwa członkowskie nie wyczerpują dopuszczalnych wielkości połowów ustalonych Protokołem, Komisja może uwzględnić wnioski o licencję złożone przez jakiekolwiek inne państwo członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1317/2006
z dnia 4 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1318/2006
z dnia 5 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1319/2006
z dnia 5 września 2006 r.
w sprawie wymiany między państwami członkowskimi a Komisją określonych informacji dotyczących wieprzowiny
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2806/79 z dnia 13 grudnia 1979 r. w sprawie wymiany między państwami członkowskimi a Komisją pewnych informacji dotyczących wieprzowiny i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2330/74 [2] zostało znacząco zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno więc zostać skodyfikowane.
(2) Artykuł 22 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przewiduje, że państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania tego rozporządzenia.
Jeżeli informacje, których wymaga funkcjonowanie organizacji rynku, mają być dostępne we właściwym czasie i w jednolitej formie, niezbędne jest dokładne określenie zobowiązań państw członkowskich w zakresie przekazywania informacji.
(3) Stosowanie środków interwencyjnych przewidzianych w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 wymaga dokładnej znajomości rynku.
W celu uzyskania najwyższego stopnia porównywalności cen poubojowych świń powinno się uwzględniać notowania ustalone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1128/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych [4].
W przypadku cen prosiąt konieczne jest stałe szacowanie perspektyw na rynku, w szczególności aby zawsze mieć jego wierny obraz oraz aby móc w odpowiednim czasie przygotować środki interwencyjne.
(4) Może się zdarzyć, że Komisja nie otrzyma notowań.
Należy unikać sytuacji, gdy brak notowania powoduje nadmierną zmianę cen rynkowych w obliczeniach Komisji.
Należy zatem przewidzieć możliwość zastąpienia brakującego notowania lub notowań ostatnim dostępnym notowaniem.
Korzystanie z ostatniego dostępnego notowania nie jest jednak możliwe po pewnym okresie braku notowań, co może prowadzić do domniemania anormalnej sytuacji na danym rynku.
(5) W celu zdobycia możliwie najdokładniejszego obrazu rynku pożądane jest, aby Komisja miała regularny dostęp do informacji o innych produktach w sektorze wieprzowiny, jak również do innych informacji, którymi dysponują państwa członkowskie.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Najpóźniej w czwartek każdego tygodnia państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje dotyczące poprzedniego tygodnia:
a) notowania ustalone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1128/2006;
b) reprezentatywne notowania w odniesieniu do pojedynczych prosiąt o średniej żywej wadze około 20 kg.
2.
W przypadku nieotrzymania jednego lub więcej notowań Komisja bierze pod uwagę ostatnie dostępne notowanie.
W przypadku braku notowań z trzech kolejnych tygodni Komisja nie bierze już ich pod uwagę.
Artykuł 2
Raz w miesiącu państwa członkowskie przekazują Komisji, za poprzedni miesiąc: średnią notowań tusz wieprzowych klas handlowych E do P, wymienionych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3220/84 [5].
Artykuł 3
Na wniosek Komisji państwa członkowskie przekazują następujące informacje, gdy są one dostępne, w odniesieniu do produktów określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2759/75:
a) ceny rynkowe w państwach członkowskich dla produktów przywożonych z państw trzecich;
b) ceny obowiązujące na reprezentatywnym rynku w państwach trzecich.
Artykuł 4
Komisja ocenia informacje przekazane przez państwa członkowskie i przekazuje je Komitetowi Zarządzającemu ds. Wieprzowiny.
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 2806/79 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1320/2006
z dnia 5 września 2006 r.
ustanawiające zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 32 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [1], w szczególności jego art. 92 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 ma być stosowane od dnia 1 stycznia 2007 r. Jednak przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [2], uchylone art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 z dniem 1 stycznia 2007 r., mają być nadal stosowane w odniesieniu do działań zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z tymi przepisami do dnia 1 stycznia 2007 r.
(2) W celu ułatwienia przejścia z obowiązujących systemów wsparcia określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999 do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1698/2005, obejmującego okres programowania rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2007 r. (zwany dalej "nowym okresem programowania"), należy przyjąć przepisy przejściowe celem uniknięcia trudności lub opóźnień we wdrażaniu programu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w okresie przejściowym.
(3) Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 ma obejmować nowy okres programowania, natomiast wsparcie rozwoju obszarów wiejskich na mocy rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 obejmuje okres programowania kończący się dnia 31 grudnia 2006 r. (zwany dalej "obecnym okresem programowania"). W zależności od źródła finansowania oraz jego zasad zarządzania finansowego w obecnym okresie programowania, zgodnie z art. 35 i 36 oraz art. 47b ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, należy dokonać rozróżnienia między wsparciem z Sekcji Gwarancji EFOGR opartym na niezróżnicowanych środkach budżetowych i roku budżetowym kończącym się dnia 15 października 2006 r. w państwach członkowskich UE zgodnie ze stanem na dzień 30 kwietnia 2004 r., z jednej strony, a wsparciem z Sekcji Orientacji i Gwarancji EFOGR dla wszystkich państw członkowskich zgodnie z przepisami art. 29–32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [3], z drugiej strony. W ostatnim przypadku końcowy termin kwalifikowalności wydatków określają decyzje zatwierdzające wsparcie Wspólnoty.
(4) W przypadku wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, finansowanego z Sekcji Gwarancji EFOGR i związanego z programowaniem w państwach członkowskich UE zgodnie ze stanem na dzień 30 kwietnia 2004 r., powinny zostać ustanowione przepisy przejściowe dotyczące płatności w okresie od dnia 16 października do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz zobowiązań wobec beneficjentów w obecnym okresie programowania, których płatności mogą być dokonywane po dniu 31 grudnia 2006 r. w trakcie nowego okresu programowania.
(5) W przypadku innego wsparcia z Sekcji Orientacji lub Gwarancji EFOGR we wszystkich państwach członkowskich, których to dotyczy, zgodnie z art. 29–32 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, z uwagi na częściowe pokrywanie się obecnego i nowego okresu programowania – od dnia 1 stycznia 2007 r. do końcowego terminu kwalifikowalności wydatków ustalonej na mocy decyzji zatwierdzających wsparcie Wspólnoty – należy dokonać przejściowych ustaleń w zakresie ogólnych zasad oraz określonych środków rozwoju obszarów wiejskich, w tym środków związanych z wieloletnimi zobowiązaniami. W przypadku obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania i środków rolno-środowiskowych art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników [4] zezwala na zastosowanie dobrych praktyk rolniczych w ramach rozporządzenia (WE) nr 1257/1999. W odniesieniu szczególnie do środków rolno-środowiskowych art. 21 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [5] umożliwia państwom członkowskim rozszerzenie zobowiązań rolno-środowiskowych w obecnym okresie programowania.
(6) Istnieje potrzeba zapewnienia przejścia pomiędzy dwoma okresami programowania w związku z odstępstwem w sprawie zachowania zgodności z normami wspólnotowymi zgodnie z art. 33l ust. 2a oraz 2b rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi państwami członkowskimi").
(7) W celu zapewnienia lepszego wdrażania środków rolno-środowiskowych i dotyczących poprawy dobrostanu zwierząt w nowym okresie programowania, państwa członkowskie powinny mieć możliwość zezwolenia na przekształcenie zobowiązań odnoszących się do środków rolno-środowiskowych i dotyczących poprawy dobrostanu zwierząt, podjętych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na nowe zobowiązanie podjęte zasadniczo na okres od pięciu do siedmiu lat na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, pod warunkiem że nowe zobowiązanie ma korzystny wpływ na środowisko lub na dobrostan zwierząt.
(8) Istnieje potrzeba stworzenia określonych zasad przejściowych w sprawie wydatków przeznaczonych na pomoc techniczną, w tym na ocenę ex ante i ex post dla wszystkich typów programowania.
(9) Należy zapewnić przejście do nowego okresu programowania w przypadku niektórych środków związanych z wieloletnimi zobowiązaniami na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [6] w nowych państwach członkowskich.
(10) Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby operacje przejściowe były wyraźnie określone w ich systemach zarządzania i kontroli.
Ma to szczególnie duże znaczenie w przypadku niektórych typów wsparcia we wszystkich państwach członkowskich i zmierza do zapewnienia sprawnego zarządzania finansami oraz wykluczenia wszelkiego ryzyka podwójnego finansowania wskutek częściowego pokrywania się okresów programowania, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r. do końcowego terminu kwalifikowalności wydatków ustalonego na mocy decyzji zatwierdzających wsparcie Wspólnoty.
(11) Należy udostępnić tabelę korelacji między środkami obowiązującymi w obecnym i nowym okresie programowania, aby wyraźnie określić środki rozwoju obszarów wiejskich we wspomnianych okresach programowania,
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady ułatwiające przejście z okresu programowania rozwoju obszarów wiejskich na mocy rozporządzeń (WE) nr 1257/1999 i (WE) nr 1268/1999, do okresu programowania określonego rozporządzeniem (WE) nr 1698/2005.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "środki współfinansowane z Sekcji Gwarancji EFOGR" to środki rozwoju obszarów wiejskich, o których stanowi rozporządzenie (WE) nr 1257/1999, współfinansowane z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i stosowane w państwach członkowskich UE zgodnie ze stanem na dzień 30 kwietnia 2004 r.;
b) "środki współfinansowane z Sekcji Orientacji lub Sekcji Gwarancji EFOGR" to:
i) środki rozwoju obszarów wiejskich, o których stanowi rozporządzenie (WE) nr 1257/1999, współfinansowane z Sekcji Orientacji EFOGR, stosowane we wszystkich państwach członkowskich, oraz do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1260/1999;
ii) środki w ramach inicjatywy wspólnotowej Leader, o której stanowi art. 20 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999;
iii) środki rozwoju obszarów wiejskich, o których stanowi rozporządzenie (WE) nr 1257/1999, współfinansowane z Sekcji Gwarancji EFOGR, stosowane w nowych państwach członkowskich, oraz do których stosują się art. 29–32 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999;
c) "nowe państwa członkowskie" to Republika Czeska, Estonia, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja;
d) "obecny okres programowania" to okres programowania określony w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999, kończący się w dniu 31 grudnia 2006 r.;
e) "nowy okres programowania" to okres programowania określony w rozporządzeniu (WE) nr 1698/2005, rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2007 r.;
f) "zobowiązania" to zobowiązania prawne podjęte na rzecz beneficjentów środków rozwoju obszarów wiejskich przez państwa członkowskie;
g) "płatności" to płatności dokonywane przez państwa członkowskie na rzecz beneficjentów środków rozwoju obszarów wiejskich;
h) "wieloletnie zobowiązania" to zobowiązania odnoszące się do:
i) następujących środków: wcześniejszej emerytury dla rolników i robotników rolnych, środków rolno-środowiskowych i dotyczących poprawy dobrostanu zwierząt, pomocy rolnikom w spełnianiu norm, wsparcia dla rolników w zakresie jakości żywności, zalesiania gruntów rolnych, wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych oraz wspierania tworzenia grup producentów;
ii) wsparcia za pomocą dotacji na spłatę odsetek oraz wsparcia za pomocą dzierżaw, a także wsparcia podejmowania działalności przez młodych rolników, gdy jednorazowa premia, o której mowa w art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, jest rozłożona na kilka rat wypłacanych w okresie przekraczającym 12 miesięcy od daty wypłacenia pierwszej raty.
TYTUŁ II
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE DOTYCZĄCE ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1257/1999
ROZDZIAŁ 1
Środki współfinansowane z Sekcji Gwarancji EFOGR
Artykuł 3
1. Płatności dokonywane w okresie od dnia 16 października do dnia 31 grudnia 2006 r. w obecnym okresie programowania będą kwalifikowalne w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 [7] jedynie wówczas, jeśli zostały dokonane po sfinalizowaniu płatności zatwierdzonych zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. a) zdanie drugie tego rozporządzenia.
Kwalifikujące się płatności, o których mowa w akapicie pierwszym, zostaną zadeklarowane do Komisji do dnia 31 stycznia 2007 r., niezależnie od decyzji Komisji w sprawie zatwierdzenia danego programu rozwoju obszarów wiejskich.
Jednak Komisja dokonuje płatności jedynie pod warunkiem zatwierdzenia przez nią programu.
2.
Wydatki związane ze zobowiązaniami podjętymi w obecnym okresie programowania, dla których płatności mają być dokonane po dniu 31 grudnia 2006 r., będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania.
Jednak płatności dotyczące zobowiązań innych niż wieloletnie, podjętych nie później niż 31 grudnia 2006 r., muszą spełniać warunki kwalifikowalności dla nowego okresu programowania, o ile wykraczają poza datę 31 grudnia 2008 r.
Programy rozwoju obszarów wiejskich dla nowego okresu programowania muszą przewidywać wydatki, o których mowa w akapicie pierwszym.
ROZDZIAŁ 2
Środki współfinansowane z Sekcji Orientacji lub Sekcji Gwarancji EFOGR
Sekcja 1
Zasady ogólne
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 i 6, państwa członkowskie mogą nadal, w ramach obecnego okresu programowania, podejmować zobowiązania i dokonywać płatności od dnia 1 stycznia 2007 r. do końcowego terminu kwalifikowalności wydatków, określonego w decyzjach zatwierdzających wsparcie Wspólnoty dla programów operacyjnych lub w dokumentach programowych w zakresie rozwoju obszarów wiejskich.
Jednak w przypadku danego typu środków lub środków towarzyszących, wymienionych w załączniku I, państwa członkowskie rozpoczną podejmowanie zobowiązań na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 od daty zaprzestania podejmowania zobowiązań w ramach obecnego okresu programowania na poziomie programu zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.
Przepisów akapitu drugiego niniejszego ustępu można nie stosować w odniesieniu do przejścia z inicjatywy wspólnotowej Leader do osi Leader w nowym okresie programowania, jeśli zintegrowane strategie rozwoju lokalnego wdrażane przez lokalne grupy działania, o których mowa w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, wybrane dla nowego okresu programowania, są nowe lub ten sam obszar wiejski nie korzystał z inicjatywy wspólnotowej Leader.
2.
Wydatki związane ze zobowiązaniami podjętymi w ramach obecnego okresu programowania, dla których płatności mają być dokonane po końcowym terminie kwalifikowalności wydatków dla tego okresu programowania, będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania z zastrzeżeniem art. 7 i 8.
Artykuł 5
1.
W przypadku środków rolno-środowiskowych i dotyczących poprawy dobrostanu zwierząt w nowych państwach członkowskich jedynie wydatki związane ze zobowiązaniami podjętymi do dnia 31 grudnia 2006 r. w obecnym okresie programowania, dla których płatności mają być dokonane po tej dacie, będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania.
2.
Wydatki, o których mowa w ust. 1, będą mogły być finansowane przez EFRROW w nowym okresie programowania od:
a) terminu końcowego kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania, jeżeli płatności mają być dokonywane po upływie tego terminu; lub
b) daty wcześniejszej niż data określona w lit. a), jednak po dniu 1 stycznia 2007 r. w przypadku gdy kwota przeznaczona na program lub środek zostanie już wykorzystana.
Programy rozwoju obszarów wiejskich dla nowego okresu programowania muszą przewidywać wydatki, o których mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 6
1.
Wydatki wynikające ze zobowiązań dotyczących dopłat wyrównawczych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w nowych państwach członkowskich, odnoszących się do wniosków składanych najpóźniej w 2006 r., mogą być zadeklarowane do końcowego terminu kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania.
Jednak w przypadku wykorzystania kwot przeznaczonych na realizację programu lub środka przed terminem końcowym, o którym mowa w akapicie pierwszym, ale po dniu 1 stycznia 2007 r., pozostałe wydatki wynikające ze zobowiązań odnoszących się do najpóźniej 2006 r. będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania, pod warunkiem że program rozwoju obszarów wiejskich dla nowego okresu programowania przewiduje takie wydatki.
2.
Wydatki wynikające ze zobowiązań dotyczących dopłat wyrównawczych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w nowych państwach członkowskich w odniesieniu do lat 2007–2008 będą pokrywane z EFRROW i muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
Artykuł 7
1.
Wydatki związane z wieloletnimi zobowiązaniami innymi niż środki rolno-środowiskowe i dotyczące poprawy dobrostanu zwierząt, dla których płatności mają być dokonane po terminie końcowym kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania, będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania.
2.
Wydatki, o których mowa w ust. 1, będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania od:
a) terminu końcowego kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania, jeżeli płatności mają być dokonywane po tym terminie; lub
b) daty wcześniejszej niż data określona w lit. a), jednak po dniu 1 stycznia 2007 r. w przypadku gdy kwota przeznaczona na ten program lub środek zostanie już wykorzystana.
Programy rozwoju obszarów wiejskich dla nowego okresu programowania muszą przewidywać wydatki, o których mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 8
1.
W przypadku operacji związanych ze zobowiązaniami innymi niż wieloletnie, dla których zobowiązania względem beneficjentów podjęto przed terminem końcowym kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania, wszelkie wydatki odnoszące się do płatności pozostających do wypłaty po tej dacie będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania, począwszy od tej daty, pod warunkiem że:
a) właściwy organ państwa członkowskiego dokona podziału operacji na dwa odrębne, możliwe do identyfikacji pod względem finansowym, rzeczowym lub realizacyjnym etapy, odpowiadające dwóm okresom programowania;
b) spełnione są warunki współfinansowania i kwalifikowalności określone dla operacji w nowym okresie programowania.
2.
Jeśli fundusze na obecny okres programowania zostaną wykorzystane przed terminem końcowym, o którym mowa w ust. 1, wydatki odnoszące się do płatności pozostających do wypłaty po takiej wcześniejszej dacie będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w ust. 1.
3.
Państwa członkowskie muszą określić w swoich programach rozwoju obszarów wiejskich w nowym okresie programowania, czy w odniesieniu do danych środków korzystają z możliwości, o których mowa w ust. 1 i 2.
Sekcja 2
Zasady szczególne dla nowych państw członkowskich
Artykuł 9
W odniesieniu do zgodności z normami wspólnotowymi zgodnie z art. 33l ust. 2a oraz 2b rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 wydatki związane z pozostającymi do wypłaty płatnościami, wynikającymi ze zobowiązań względem beneficjentów, podjętych do terminu końcowego kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania, będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania, pod warunkiem że program rozwoju obszarów wiejskich na nowy okres programowania przewiduje takie wydatki.
Artykuł 10
Płatności w ramach następujących środków nie będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania:
a) doradztwo rolnicze i upowszechnianie wiedzy rolniczej, o którym mowa w art. 33g rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
b) uzupełnienia do płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 33h rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
c) uzupełnienie pomocy państwa na Malcie, o którym mowa w art. 33i rozporządzenia (WE) nr 1257/1999;
d) pomoc dla rolników pracujących w pełnym wymiarze czasu na Malcie, o której mowa w art. 33j rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.
ROZDZIAŁ 3
Przepisy szczególne dotyczące środków rolno-środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt
Artykuł 11
Przed zakończeniem okresu wykonywania zobowiązania podjętego na mocy rozdziału VI rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 państwa członkowskie mogą zezwolić na przekształcenie tego zobowiązania w nowe zobowiązanie podejmowane zasadniczo na okres od pięciu do siedmiu lat na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, pod warunkiem że:
a) przekształcenie jest związane z niekwestionowaną korzyścią dla środowiska naturalnego lub dla dobrostanu zwierząt; oraz
b) istniejące zobowiązanie jest znacząco wzmocnione.
ROZDZIAŁ 4
Wydatki przeznaczone na pomoc techniczną
Sekcja 1
Wydatki związane ze środkami współfinansowanymi z Sekcji Gwarancji EFOGR
Artykuł 12
1. Wydatki związane z oceną ex ante nowego okresu programowania, o której mowa w art. 85 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, mogą być pokrywane z Sekcji Gwarancji EFOGR w ramach obecnego okresu programowania do daty określonej w art. 39 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, pod warunkiem zachowania 1 % pułapu, o którym mowa w art. 59 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 817/2004.
2. Wydatki związane z oceną ex post obecnego okresu programowania, o której mowa w art. 64 rozporządzenia (WE) nr 817/2004, będą kwalifikowalne w ramach pomocy technicznej programu rozwoju obszarów wiejskich w nowym okresie programowania, jeśli są one zgodne z art. 66 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 oraz jeśli program to przewiduje.
Sekcja 2
Wydatki związane ze środkami współfinansowanymi z Sekcji Orientacji lub Sekcji Gwarancji EFOGR
Artykuł 13
1.
Wydatki w obecnym okresie programowania, poniesione po terminie końcowym kwalifikowalności wydatków dla tego okresu programowania i związane z operacjami objętymi pkt 2 i 3 zasady nr 11 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 [8], z wyjątkiem ocen ex post, audytów i przygotowywania końcowych sprawozdań, nie będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania.
2. Wydatki w ramach obecnego okresu programowania, poniesione do terminu końcowego kwalifikowalności wydatków dla tego okresu programowania i związane z operacjami objętymi pkt 2.1 tiret pierwsze i pkt 3 zasady nr 11 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000, obejmujące oceny ex ante, o których mowa w art. 85 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, przeznaczone na przygotowanie programów rozwoju obszarów wiejskich na nowy okres programowania, będą, z zastrzeżeniem warunków określonych w pkt 2.2–2.7 i pkt 3 tej zasady, kwalifikowalne w ramach pomocy technicznej obecnych programów operacyjnych lub dokumentów programowych w zakresie rozwoju obszarów wiejskich.
3. Wydatki związane z oceną ex post obecnego okresu programowania, o której mowa w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, mogą być kwalifikowalne w ramach EFRROW, w ramach pomocy technicznej programów dla nowego okresu programowania, jeśli są one zgodne z art. 66 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 oraz jeśli program to przewiduje.
TYTUŁ III
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE DOTYCZĄCE ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1268/1999
Artykuł 14
W przypadku środków, o których mowa w art. 2 tiret czwarte, siódme i czternaste rozporządzenia (WE) nr 1268/1999, wydatki związane z płatnościami, które mają być dokonane po dniu 31 grudnia 2006 r., będą kwalifikowalne w ramach EFRROW w nowym okresie programowania pod warunkiem spełnienia wymogów art. 71 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 oraz jeśli program obowiązujący w nowym okresie programowania to przewiduje.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Państwa członkowskie zapewnią, aby operacje przejściowe objęte niniejszym rozporządzeniem były wyraźnie określone w ich systemach zarządzania i kontroli.
Artykuł 16
Załącznik II zawiera tabelę korelacji między środkami stosowanymi w obecnym i nowym okresie programowania.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1321/2006
z dnia 5 września 2006 r.
ustalające należności przywozowe mające zastosowanie do ryżu łuskanego począwszy od dnia 6 września 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 11a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W oparciu o informacje przekazane przez właściwe władze Komisja stwierdza, że pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620, z wyjątkiem pozwoleń na przywóz ryżu Basmati, zostały wydane dla ilości 430075 tony na okres od dnia 1 września 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Należność przywozowa za ryż łuskany objęty kodem CN 100620, inny niż ryż Basmati, musi zatem zostać zmieniona.
(2) Ustalenie należności musi nastąpić w terminie trzech dni od zakończenia wskazanego wyżej okresu. Zatem niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Należność przywozowa mająca zastosowanie do ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 wynosi 42,5 EUR za tonę.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1322/2006
z dnia 1 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1470/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Istniejące środki
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1470/2001 [2] ("rozporządzenie pierwotne") Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe wynoszące od 0 % do 66,1 % na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("dochodzenie pierwotne").
(2) W wyniku dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 866/2005 [3] rozszerzyła ostateczne środki antydumpingowe nałożone na CFL-i pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin.
1.2.
Wniosek o przeprowadzenie przeglądu okresowego
(3) W dniu 3 sierpnia 2004 r.
Komisja otrzymała wniosek zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 ograniczony do zbadania zakresu produktów.
Wniosek został złożony przez Steca Batterieladesysteme und Präzisionselektronik GmbH, importera CFL-i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("wnioskodawca").
Wnioskodawca importował świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym (DC-CFL-i).
Wnioskodawca twierdził, że świetlówki DC-CFL-i różnią się pod względem technicznym, fizycznym oraz pod względem ich przeznaczenia końcowego i zastosowania od świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem zmiennym (AC-CFL-i).
W dalszej części wniosku wnioskodawca twierdził, że tylko AC-CFL-i powinny być objęte cłami antydumpingowymi, ponieważ tylko one wchodziły w zakres dochodzenia pierwotnego.
Wobec tego wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem o wyraźne wyłączenie DC-CFL-i z zakresu produktów objętych cłem antydumpingowym, a także o odpowiednią zmianę definicji produktu objętego postępowaniem znajdującą się w rozporządzeniu pierwotnym.
Wnioskodawca wniósł również o to, by wyłączenie DC-CFL-i miało moc wsteczną.
1.3.
Wszczęcie postępowania
(4) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody oparte na domniemaniu faktycznym, Komisja ogłosiła zawiadomieniem ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4] wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ograniczonego do zbadania zakresu produktu.
1.4.
Dochodzenie
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła władze Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"), producentów/eksporterów w Chińskiej Republice Ludowej, zainteresowanych importerów wspólnotowych, producentów wspólnotowych oraz stowarzyszenia producentów we Wspólnocie o wszczęciu dochodzenia.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(6) Komisja poprosiła wszystkie zainteresowane strony i wszystkie inne przedsiębiorstwa, które same zgłosiły się w terminie określonym w powiadomieniu o wszczęciu dochodzenia, o podstawowe informacje dotyczące całkowitych obrotów, wartości i wielkości sprzedaży we Wspólnocie Europejskiej, mocy produkcyjnych, obecnej produkcji, wartości i wielkości całkowitego przywozu CFL-i oraz DC-CFL-i.
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do oceny konieczności zmiany zakresu obowiązujących środków.
(7) Pięciu producentów/eksporterów w ChRL, jeden producent we Wspólnocie, jeden importer powiązany z producentem eksportującym w ChRL oraz 11 niepowiązanych importerów we Wspólnocie współpracowało podczas tego dochodzenia i złożyło podstawowe informacje, o których mowa w motywie 6 powyżej.
1.5.
Okres dochodzenia
(8) Dochodzenie objęło okres od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 31 października 2004 r. ("OOD").
1.6.
Zawiadomienie
(9) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których dokonano niniejszych ustaleń.
Zgodnie z art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego stronom wyznaczono termin, w którym mają możliwość przedstawienia swoich uwag odnośnie do wymienionego zawiadomienia.
(10) Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(11) Produktem objętym postępowaniem jest, zgodnie z definicją w art. 1 rozporządzenia pierwotnego, świetlówka kompaktowa ze scaloną elektroniką, aktualnie oznaczona kodem CN ex85393190.
CFL-i jest kompaktową lampą wyładowczą ze scaloną elektroniką z jedną lub więcej szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi zamocowanymi do lub wmontowanymi w trzonek lampy.
Jak stwierdzono w motywie 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 255/2001 z dnia 7 lutego 2001 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej [5] ("rozporządzenie tymczasowe") i co potwierdzono ostatecznymi ustaleniami rozporządzenia pierwotnego, produkt objęty dochodzeniem jest zaprojektowany tak, by zastąpić zwykłe lampy żarowe, i pasuje do tej samej oprawy co lampy żarowe.
(12) O ile w trakcie pierwotnego dochodzenia zidentyfikowano różne typy produktu na podstawie, między innymi, okresu eksploatacji, mocy i obudowy lampy, nie wzięto wówczas pod uwagę innego napięcia wejściowego, żadna z zainteresowanych stron nie podniosła także tej kwestii podczas dochodzenia pierwotnego.
3.
WYNIKI DOCHODZENIA
3.1.
Metodologia
(13) W celu ustalenia, czy świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym (DC-CFL-i) oraz świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem zmiennym (AC-CFL-i) powinny być uznane za jeden czy za dwa różne produkty, zbadano czy DC-CFL-i oraz AC-CFL-i posiadają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania końcowe.
W tym względzie zbadano także możliwość wymiennego stosowania i istnienie konkurencji we Wspólnocie między AC-CFL-i a DC-CFL-i.
3.2.
Podstawowe cechy fizyczne i techniczne
(14) Wszystkie świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką składają się z dwóch głównych elementów: jednej (lub więcej) rurek wyładowczych z gazem i jednego statecznika elektronicznego.
Ogólnie rzecz biorąc, statecznik elektroniczny dostarcza elektrony do rurki wyładowczej z gazem.
Elektrony powodują wyładowania elektryczne w gazie, który oddaje energię w postaci światła.
(15) Napięcie wejściowe dla AC-CFL-i i DC-CFL-i różni się jednak, tj. w przypadku AC-CFL-i mamy do czynienia z napięciem zmiennym, a w przypadku DC-CFL-i z napięciem stałym.
W związku z tym elektroniczne stateczniki stosowane w świetlówkach kompaktowych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem stałym (DC-CFL-i) muszą się składać z innych części niż te stosowane w świetlówkach kompaktowych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem zmiennym (AC-CFL-i), ponieważ muszą spełniać dodatkowe funkcje, tzn. zmieniać napięcie stałe w napięcie zmienne, by umożliwić wytworzenie się światła.
(16) Przemysł wspólnotowy argumentował, że podczas dochodzenia pierwotnego produkt wytwarzany w kraju analogicznym (Meksyku) uznany został za produkt podobny, mimo że świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką (CFL-i) produkowane w tym kraju przeznaczone były do niższych napięć.
Zatem AC-CFL-i stosowane w sieciach niskiego napięcia powinny być uznawane za ten sam produkt co DC-CFL-i.
Należy jednak zauważyć, że mimo innego niż we Wspólnocie napięcia w sieciach w Meksyku, zarówno CFL-i produkowane w Meksyku, jak i te wytwarzane we Wspólnocie działają na prąd zmienny.
Obie świetlówki pełniły dokładnie te same funkcje, tj. miały zastąpić zwykłe lampy żarowe na odpowiednich rynkach.
(17) W niniejszym przeglądzie różnica miedzy dwoma typami lamp nie wiąże się jedynie z napięciem, jak w przypadku wyżej wspomnianych świetlówek meksykańskich, ale także z różnicą w układzie zasilania stosowanym w DC-CFL-i oraz w tym stosowanym w AC-CFL-i, który wymaga wykorzystania innych części składowych, a zatem nadaje każdemu typowi lampy inne cechy techniczne.
3.3.
Podstawowe zastosowania końcowe i wymienne stosowanie
(18) Jak wspomniano powyżej w motywie 11, produkt objęty postępowaniem w dochodzeniu pierwotnym został zaprojektowany tak, by zastąpić zwykłe lampy żarowe.
(19) Według informacji złożonych przez przemysł wspólnotowy i chińskich producentów eksportujących całkowita konsumpcja świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem stałym (DC-CFL-i) na rynku wspólnotowym stanowi mniej niż 2 % całkowitej konsumpcji CFL-i.
Z tego wynika, że świetlówka kompaktowa ze scaloną elektroniką zasilana prądem zmiennym (AC-CFL-i) jest najczęściej przywożonym i stosowanym typem CFL-i na rynku wspólnotowym, tj. prawie 100 % całkowitego przywozu i całkowitej sprzedaży wspólnotowej dotyczy AC-CFL-i.
(20) Biorąc pod uwagę powyższe, AC-CFL-i zostały zaprojektowane tak, by zastąpić najczęściej używane lampy żarowe, i pasują do tych samych opraw co lampy żarowe.
Jako że DC-CFL-i nie korzystają z tego samego napięcia wejściowego, to w przypadku ich zastosowania z oprawą przeznaczoną do zwykłych lamp żarowych nie wytworzą światła.
W odwrotnym przypadku, jeśli świetlówkę kompaktową ze scaloną elektroniką zasilaną prądem zmiennym (AC-CFL-i) wkręci się do oprawy, do której dostarczany jest prąd stały, świetlówka także nie wytworzy światła.
Co za tym idzie, w celu wytworzenia światła ze świetlówki kompaktowej ze scaloną elektroniką zasilanej prądem stałym musi być doprowadzony prąd stały, a w celu wytworzenia światła ze świetlówki kompaktowej ze scaloną elektroniką zasilanej prądem zmiennym – doprowadzić należy prąd zmienny.
(21) Ponadto ze świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem zmiennym (AC-CFL-i) korzysta się obecnie dla zastosowań wymienionych w motywie 110 tymczasowego rozporządzenia, tj. w gospodarstwach domowych, przemyśle i dużej liczbie przedsiębiorstw handlowych, takich jak sklepy i restauracje, podczas gdy świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym (DC-CFL-i) nie są wykorzystywane, poza rzadkimi wyjątkami, do takich zastosowań.
Użytkownicy AC-CFL-i są przeważnie podłączeni do publicznej sieci elektrycznej, podczas gdy DC-CFL-i stosowane są na obszarach bez połączenia z publiczną siecią elektryczną i polegają głównie na innych źródłach dostaw elektryczności (akumulatory, układy wykorzystujące energię słoneczną, ogniwa fotowoltaniczne).
Świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym znajdują zastosowanie na oddalonych lub wiejskich obszarach w górnictwie, dla oświetlenia schronisk, na biwakach, okrętach itp.
Na tej podstawie uznano, że świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym nie mogą zastąpić zwykłych lamp żarowych, a zatem AC-CFL-i oraz DC-CFL-i nie można stosować zamiennie.
(22) Zatem ustalono, że w rozumieniu rozporządzenia pierwotnego za zwykłe lampy żarowe uznaje się lampy stosowane w sieciach z prądem zmiennym.
(23) Przemysł wspólnotowy twierdził, że – bez względu na powyższe – świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem zmiennym (AC-CFL-i) oraz świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym (DC-CFL-i) mają to samo podstawowe zastosowanie końcowe, czyli wytwarzanie światła.
W związku z tym należy je uznać za ten sam produkt.
W tym względzie przemysł wspólnotowy porównał AC-CFL-i oraz DC-CFL-i do różnych typów samochodów w zależności od posiadania przez nie silnika benzynowego lub silnika wysokoprężnego.
Przemysł wspólnotowy podnosił argument, że oba typy samochodów pełniłyby tę samą funkcję, tj. drogowy zmotoryzowany transport indywidualny, a zatem byłyby uznawane za jeden i ten sam produkt.
(24) Jednakże, pomijając fakt, że określenie, czy samochody z silnikiem benzynowym i samochody z silnikiem wysokoprężnym stanowią jeden i ten sam produkt nie jest przedmiotem niniejszego przeglądu okresowego, powyższe porównanie uznano za nieodpowiednie, ponieważ koncentrowało się na niewłaściwym parametrze (silniku).
W niniejszym przypadku właściwym parametrem jest kwestia, czy produkt posiada takie cechy fizyczne i techniczne, by wytworzył światło w zastosowaniu z oprawą przeznaczoną do zwykłej lampy żarowej.
(25) Niektóre strony twierdziły, że bardzo ograniczona liczba konkretnych modeli AC-CFL-i może działać zasilana zarówno prądem zmiennym, jak i stałym.
Lampy te uznano za posiadające te same zastosowania końcowe co AC-CFL-i działające jedynie na prąd zmienny.
Zostają zatem uznane za lampy, które stosuje się w sieciach z prądem zmiennym.
(26) Jak wynika z powyższego, AC-CFL-i oraz DC-CFL-i nie można stosować zamiennie i nie mają one zatem tych samych podstawowych zastosowań końcowych.
3.4.
Konkurencja między AC-CFL-i oraz DC-CFL-i
(27) Jak wspomniano powyżej, zastosowania AC-CFL-i i DC-CFL-i są różne, dlatego nie można ich stosować zamiennie i zaopatrują one różne rynki.
Ponadto, ze względu na ich specyficzne zastosowania końcowe, świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym zakupić można tylko w specjalistycznych sklepach lub bezpośrednio od producentów.
W odróżnieniu od DC-CFL-i, świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem zmiennym można zakupić w większości sklepów przeznaczonych dla masowego konsumenta.
(28) Jedyny współpracujący producent z WE twierdził, że na terenach, na których dostępny jest prąd zmienny, konsumenci mogą zdecydować się na zakup paneli fotowoltaicznych i słonecznych, które wytwarzają prąd stały. W związku z tym twierdzono, że świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem zmiennym i świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką zasilane prądem stałym konkurowałyby ze sobą.
Należy jednak zauważyć, że wybór między dwoma źródłami energii nie ogranicza się tylko do zastosowania CFL-i ze względu na wymagany poziom inwestycji i wpływ na wszelkie urządzenia elektryczne w danym gospodarstwie domowym.
Dlatego nieprawdopodobne jest, aby inwestycje w panele fotowoltaiczne były wyłącznie wynikiem konkurencji między DC-CFL-i i AC-CFL-i.
Należy również zauważyć, że DC-CFL-i są droższe niż AC-CFL-i, dlatego uznaje się, że wniosek nie był logiczny z gospodarczego punktu widzenia.
Z tego powodu wniosek ten musiał zostać odrzucony.
(29) Ponieważ DC-CFL-i i AC-CFL-i nie mogą być stosowane w tych samych sieciach energetycznych, stwierdza się, że nie ma konkurencji między wymienionymi typami produktu.
3.5.
Rozróżnienie między DC-CFL-i a AC-CFL-i
(30) Przedstawiony został argument, że nie ma wyraźnego rozróżnienia między DC-CFL-i a AC-CFL-i.
W związku z tym należy zauważyć, że pomimo iż zarówno DC-CFL-i, jak i AC-CFL-i objęte są tym samym kodem CN ex85393190, to łatwo jest je rozróżnić.
Aby odróżnić DC-CFL-i od AC-CFL-i, wystarczy przyjąć następujące kryterium: DC-CFL-i nie świecą, jeżeli są zamocowane w oprawie zasilanej prądem zmiennym i zapalone.
(31) Ponadto DC-CFL-i są wyraźnie oznakowane, tzn. na produkcie umieszczona jest informacja o niskim napięciu wejściowym, aby zapobiec stosowaniu takich lamp przez konsumentów do opraw zasilanych prądem zmiennym, a co za tym idzie – zniszczeniu ich.
4.
WNIOSKI DOTYCZĄCE ZAKRESU PRODUKTU
(32) Z powyższych ustaleń wynika, że DC-CFL-i i AC-CFL-i różnią się pod względem fizycznym i technicznym oraz pod względem ich podstawowych zastosowań końcowych.
Świetlówek nie można stosować zamiennie i nie konkurują one z sobą na rynku wspólnotowym.
Na tej podstawie stwierdza się, że DC-CFL-i i AC-CFL-i są dwoma różnymi produktami, a obowiązujące cło antydumpingowe nałożone na przywóz CFL-i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nie powinno być stosowane do przywozu DC-CFL-i.
Z powyższego wynika również, że DC-CFL-i nie były przedmiotem pierwotnego dochodzenia, pomimo że w rozporządzeniu pierwotnym nie zostało to wyraźnie powiedziane.
(33) Na podstawie powyższych ustaleń należy uściślić zakres stosowania obowiązujących środków poprzez zmianę rozporządzenia pierwotnego.
(34) Ponieważ środki nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1470/2001 rozszerzono rozporządzeniem (WE) nr 866/2005 na przywóz CFL-i wysyłanych z Wietnamu, Pakistanu i/lub Filipin, nawet jeżeli zostały zgłoszone jako pochodzące z Wietnamu, Pakistanu lub Filipin, rozporządzenie to należy odpowiednio zmienić.
5.
WNIOSEK O STOSOWANIE Z MOCĄ WSTECZNĄ
(35) Biorąc pod uwagę wnioski zawarte w motywach 32 i 33 powyżej, z których wynika, że DC-CFL-i nie stanowiły części produktu objętego dochodzeniem pierwotnym, w wyniku którego na przywóz CFL-i z Chińskiej Republiki Ludowej nałożono środki antydumpingowe, uściślenie zakresu produktu powinno mieć moc wsteczną do daty nałożenia obowiązujących ostatecznych ceł antydumpingowych.
(36) W związku z tym ostateczne cła antydumpingowe zapłacone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 od przywozu CFL-i do Wspólnoty powinny zostać zwrócone w przypadku tych transakcji przywozowych, które dotyczyły DC-CFL-i.
O zwrot należy się zwrócić do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującym krajowym ustawodawstwem celnym i nie naruszając zasobów własnych Wspólnoty, w szczególności art. 7 usz.
1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1470/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kompaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem zmiennym (w tym kompaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych zarówno prądem zmiennym, jak i prądem stałym), z jedną lub więcej szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami składowymi przymocowanymi do trzonka lampy lub w niego wmontowanymi, objętych kodem CN ex85393190 (kod TARIC 85393190*91 do dnia 10 września 2004 r., kod TARIC 85393190*95 od dnia 11 września 2004 r.) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.";
2) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Sumy zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym na mocy rozporządzenia (WE) nr 255/2001, nałożonym na przywóz kompaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem zmiennym (w tym kompaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych zarówno prądem zmiennym, jak i prądem stałym), z jedną lub kilkoma szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami składowymi przymocowanymi do trzonka lampy lub w niego wmontowanymi, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej są pobierane według stawki ostatecznie nałożonego cła.
Sumy zabezpieczone cłem tymczasowym na mocy rozporządzenia (WE) nr 255/2001, nałożonym na przywóz towarów produkowanych przez Zhejiang Sunlight Group Co., pobiera się według stawki ostatecznie nałożonej na przywóz towarów wyprodukowanych przez Zhejiang Yankon Group Co., Ltd (dodatkowy kod TARIC A241).".
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 866/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 66,1 %, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1470/2001 na przywóz kompaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych prądem zmiennym (w tym kompaktowych lamp wyładowczych ze scaloną elektroniką zasilanych zarówno prądem zmiennym, jak i stałym), z jedną lub więcej szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami składowymi przymocowanymi do trzonka lampy lub w niego wmontowanymi, objętych kodem CN ex85393190 (kod TARIC 85393190*91 do dnia 10 września 2004 r., kod TARIC 85393190*95 od dnia 11 września 2004 r.) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, niniejszym rozszerza się na kompaktowe lampy wyładowcze ze scaloną elektroniką zasilane prądem zmiennym (w tym kompaktowe lampy wyładowcze ze scaloną elektroniką zasilane zarówno prądem zmiennym, jak i stałym), z jedną lub więcej szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami składowymi przymocowanymi do trzonka lampy lub w niego wmontowanymi, wysyłane z Wietnamu, Pakistanu i/lub Filipin, nawet jeżeli zostały zgłoszone jako pochodzące z Wietnamu, Pakistanu lub Filipin (kod TARIC 85393190*92).".
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1323/2006
z dnia 6 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1324/2006
z dnia 7 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1325/2006
z dnia 7 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1298/2006 ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego wywożonego bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 1 września 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1298/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1298/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1298/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1326/2006
z dnia 7 września 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1059/2006 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 1 do 7 września 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2006, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 14,57 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 63000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1328/2006
z dnia 8 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1329/2006
z dnia 8 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Interpretacji 8 i 9 Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1725/2003 [2] przyjęto określone międzynarodowe standardy i interpretacje istniejące na dzień 14 września 2002 r.
(2) W dniu 12 stycznia 2006 r.
Komitet ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC) opublikował Interpretację 8 Zakres MSSF 2; IFRIC 8 wyjaśnia, że Międzynarodowy Standard Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 2 Płatności w formie akcji własnych ma zastosowanie do transakcji, w których jednostka dokonuje płatności w formie akcji własnych w zamian za pozornie zerową lub nieodpowiednią zapłatę.
(3) W dniu 1 marca 2006 r. IFRIC opublikował Interpretację IFRIC 9 Ponowna ocena wbudowanych instrumentów pochodnych.
IFRIC 9 wyjaśnia określone aspekty traktowania wbudowanych instrumentów pochodnych zgodnie z MSR 39 Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena.
(4) Konsultacje z Grupą Ekspertów Technicznych (TEG) z Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) potwierdzają, że IFRIC 8 i IFRIC 9 spełniają techniczne kryteria przyjęcia określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1725/2003.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1725/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się interpretację 8 Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej IFRIC 8 Zakres MSSF 2 zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;
2) dodaje się interpretację 9 Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej IFRIC 9 Ponowna ocena wbudowanych instrumentów pochodnych, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Wszystkie przedsiębiorstwa zastosują IFRIC 8 zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia najpóźniej wraz z rozpoczęciem swojego roku obrotowego 2006, z wyłączeniem przedsiębiorstw rozpoczynających rok obrotowy w styczniu, lutym, marcu lub kwietniu, które zastosują IFRIC 8 najpóźniej wraz z rozpoczęciem roku obrotowego 2007.
2.
Wszystkie przedsiębiorstwa zastosują IFRIC 9 zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia najpóźniej wraz z rozpoczęciem swojego roku obrotowego 2006, z wyłączeniem przedsiębiorstw rozpoczynających rok obrotowy w styczniu, lutym, marcu, kwietniu lub maju, które zastosują IFRIC 9 najpóźniej wraz z rozpoczęciem roku obrotowego 2007.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1330/2006
z dnia 8 września 2006 r.
dotyczące wypłaty dodatkowych zaliczek pomocy wyrównawczej w sektorze bananów za rok 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) W art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1858/93 z dnia 9 lipca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu z wprowadzenia do obrotu w sektorze bananów [2] przewidziano warunki wypłacenia zaliczki pomocy wyrównawczej.
(2) W art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 833/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. ustalającego kwoty pomocy wyrównawczej w odniesieniu do bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie w roku 2005 oraz jednostkową wysokość zaliczek na rok 2006 ustalono wysokość każdej zaliczki na banany wprowadzone do obrotu w 2006 r. [3] na 4,13 EUR/100 kg.
(3) W celu uwzględnienia zmiany cen na rynku Wspólnoty w stosunku do 2005 r. i wpływu tej zmiany na sytuację finansową producentów bananów we Wspólnocie należy przewidzieć wypłatę dodatkowych zaliczek pomocy wyrównawczej należnej w odniesieniu do ilości wprowadzonej do obrotu w 2006 r., nie przesądzając o poziomie pomocy wyrównawczej ustalanej w późniejszym terminie na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 i przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1858/93. Należy przewidzieć uzależnienie wypłaty dodatkowej zaliczki pomocy wyrównawczej od wniesienia zabezpieczenia zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa członkowskie produkujące banany wypłacają dodatkowe zaliczki pomocy wyrównawczej przewidziane w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 404/93 za 2006 r. w wysokości 7,13 EUR/100 kg w odniesieniu do ilości bananów wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie w 2006 r.
Zaliczki te wypłacane są w odniesieniu do ilości bananów wprowadzanych do obrotu określonych we wnioskach o zaliczki pomocy wyrównawczej na 2006 r.
Do wniosku o wypłatę dodatkowej zaliczki dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 3,57 EUR/100 kg.
Wypłaty w odniesieniu do bananów wprowadzonych do obrotu w pierwszym półroczu 2006 r. dokonywane są w ciągu dwóch miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1331/2006
z dnia 8 września 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1297/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1332/2006
z dnia 8 września 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 9 września 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1296/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1296/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1296/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1333/2006
z dnia 8 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1298/2006 ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego wywożonego bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 1 września 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1298/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1298/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1298/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2006
z dnia 8 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1299/2006 ustalające refundacje wywozowe do syropu i niektórych innych produktów cukrowniczych wywożonych bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 1 września 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1299/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1299/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1299/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1335/2006
z dnia 8 września 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 września 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni października 2006 r. na 3310,168 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1336/2006
z dnia 8 września 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 1 września 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1303/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1303/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1303/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1337/2006
z dnia 11 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2006
z dnia 8 września 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz skóry zamszowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Dnia 16 marca 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 439/2006 [2] ("rozporządzenie tymczasowe") Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty skóry zamszowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
B. DALSZA PROCEDURA
(2) Po ujawnieniu istotnych faktów i wniosków, na podstawie których podjęto decyzję o nałożeniu wymienionych tymczasowych środków antydumpingowych, kilka zainteresowanych stron przedłożyło pisemne oświadczenia zawierające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń.
Żadna ze stron nie złożyła wniosku o przesłuchanie.
(3) Jeden chiński producent eksportujący i jeden importer, którzy nie zgłosili się do Komisji przed nałożeniem tymczasowych środków, sprzeciwili się nałożeniu ostatecznych ceł antydumpingowych, bez podania żadnych argumentów, które zakwestionowałyby fakty i ustalenia, na podstawie których nałożono środki tymczasowe.
Przedsiębiorstwa, o których mowa, zostały w każdym razie poinformowane, że ponieważ zgłosiły się dopiero na bardzo późnym etapie dochodzenia, nie mogą być uznane za strony współpracujące.
(4) Chińskie przedsiębiorstwo handlowe, o którym mowa w motywie 25 rozporządzenia tymczasowego, podtrzymało wniosek, że powinno być zakwalifikowane do indywidualnego ustalenia dumpingu.
Wymienione przedsiębiorstwo zostało już poinformowane przed nałożeniem środków tymczasowych, że indywidualne ustalenie może dotyczyć jedynie producentów eksportujących, a nie przedsiębiorstw handlowych.
Wobec tego wniosek został odrzucony.
(5) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz skóry zamszowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w formie cła tymczasowego.
Wyznaczono im również okres, w którym mogły składać uwagi związane z ujawnieniem wymienionych istotnych faktów i wniosków.
(6) Informacje złożone przez zainteresowane strony zostały należycie wzięte pod uwagę i, tam, gdzie właściwe, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(7) Odnosząc się do procesu produkcji opisanego w motywie 13 rozporządzenia tymczasowego, wyjaśnia się niniejszym, że lico zostało usunięte ze skóry, która jest następnie garbowana wyłącznie tranem lub innym tłuszczem zwierzęcym w przypadku skóry zamszowej, a w przypadku skóry zamszowej kombinowanej – ze skóry częściowo garbowanej aldehydami lub innymi garbnikami, a następnie tranem lub innym tłuszczem zwierzęcym.
(8) Ponadto aby wyjaśnić odniesienie do skóry zamszowej "crust" oraz skóry zamszowej kombinowanej "crust" w motywie 14 rozporządzenia tymczasowego, produkt objęty postępowaniem należy definiować jako skórę zamszową lub skórę zamszową kombinowaną, nawet ciętą do kształtu, włączając skórę zamszową "crust" i skórę zamszową kombinowaną "crust" (skóra zamszowa) pochodzące z ChRL (produkt objęty postępowaniem), objęty obecnie kodami CN 41141010 i 41141090.
(9) Wobec braku innych uwag w tym zakresie, motywy 13–17 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Wartość normalna
(10) Po tymczasowym ujawnieniu wniosków chińskie przedsiębiorstwo handlowe, o którym mowa w motywie 25 rozporządzenia tymczasowego, sprzeciwiło się wykorzystaniu USA jako kraju analogicznego, jak ustalono w motywie 22 tego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do rzekomego braku znaczącej produkcji w USA.
Ponadto twierdziło, że powody, dla których odrzucono Turcję, nie zostały odpowiednio uzasadnione.
Wymienione przedsiębiorstwo handlowe nie uzasadniło swojego wniosku i nie dostarczyło żadnych dowodów.
(11) Jak wyjaśniono w motywie 21 rozporządzenia tymczasowego, w przypadku Turcji badanie wykazało, że turecki krajowy rynek jest bardzo ograniczony.
Prawie cała turecka produkcja jest zorientowana na wywóz (głównie do Europy i USA), więc sprzedaż krajowa nie była reprezentatywna, aby wybrać Turcję jako kraj analogiczny.
Turecki rynek krajowy reprezentuje mniej niż 2 % rynku krajowego USA i wydaje się również być bardziej ograniczony niż rynek USA w zakresie konkurencji.
Rzeczywiście miał miejsce wysoki poziom konkurencji w USA z powodu przywozu z innych krajów, jak wyjaśniono w motywie 22 rozporządzenia tymczasowego.
Jeżeli chodzi o rzekomy brak produkcji w USA, należy zauważyć, że dopiero po okresie objętym dochodzeniem ("OD") współpracujący producent USA rozpoczął delokalizację swojej produkcji.
W czasie trwania OD istniał odpowiedni rynek krajowy dla skóry zamszowej w USA.
Wybór USA jako analogicznego kraju zostaje zatem niniejszym potwierdzony.
(12) Po przedstawieniu ostatecznych wniosków wymieniony przedsiębiorca handlowy nadal kwestionował odpowiedniość USA jako kraju analogicznego, twierdząc, że dane dostarczone przez producenta z USA będą trudne do sprawdzenia, ponieważ to przedsiębiorstwo zaprzestało produkcji w USA i w związku z tym dane mogą być niewiarygodne.
Odnosząc się do tej kwestii, należy zauważyć, że w czasie trwania OD, jak stwierdzono w motywie 11, wspomniany producent USA nadal produkował znaczące ilości skóry zamszowej w USA z przeznaczeniem na sprzedaż na rynku krajowym.
Ponadto dane dotyczące OD, na podstawie których ustalono wartość normalną, zostały należycie sprawdzone w siedzibie producenta z USA i uznane za rzetelne i wiarygodne.
W związku z powyższym wniosek ten zostaje odrzucony.
(13) Wobec braku innych argumentów w tym zakresie, motywy 20–24 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.
Cena eksportowa
(14) Wobec braku uwag w tym zakresie, motyw 25 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzony.
3.
Porównanie
(15) Po tymczasowym ujawnieniu informacji chińskie przedsiębiorstwo handlowe, o którym mowa w motywie 25 rozporządzenia tymczasowego, stwierdziło, że należy dokonać dalszego dostosowania w odniesieniu do różnic w zakresie właściwości fizycznych na podstawie tego, że część skóry zamszowej wywożonej do Wspólnoty z ChRL była w postaci patchworku, wykonanego z małych części okrawków skóry zamszowej, które były gorszej jakości niż skóra zamszowa sprzedawana przez przemysł USA.
(16) Wniosek został przeanalizowany na podstawie informacji otrzymanych przez przedsiębiorstwo handlowe i przyjęty, o ile wywóz skóry zamszowej w postaci patchworku może zostać zidentyfikowany.
Konsekwentnie, dokonano dalszego dostosowania w odniesieniu do skóry zamszowej w postaci patchworku w celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną i ceną eksportową, poprzez zwiększenie dostosowania dla różnic w zakresie właściwości fizycznych ustalonego w motywie 26 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Margines dumpingu
(17) W świetle powyższego, ostatecznie określony margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi 69,8 %.
E. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa
(18) Wobec braku uwag w tym zakresie, motyw 28 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzony.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(19) Wobec braku uwag w tym zakresie, motywy 29 i 30 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
3.
Konsumpcja we Wspólnocie
(20) W trakcie przeglądu informacji statystycznych udostępnionych przez Eurostat dane dotyczące przywozu z krajów trzecich innych niż ChRL zostały zmienione.
W konsekwencji dane dotyczące konsumpcji wspólnotowej zostały odpowiednio zmienione, w sposób następujący:
Widoczna konsumpcja wspólnotowa _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Stopy kwadratowe (w tysiącach) _BAR_ 20462 _BAR_ 21334 _BAR_ 22109 _BAR_ 21312 _BAR_ 21886 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 108 _BAR_ 104 _BAR_ 107 _BAR_
(21) Z powyższego wynika, że popyt we Wspólnocie na produkt objęty postępowaniem wzrósł o 7 % w badanym okresie, czyli nieco więcej niż ustalono w motywie 31 rozporządzenia tymczasowego.
Na tej podstawie i wobec braku innych uwag dotyczących konsumpcji we Wspólnocie, metodologia wyjaśnione w motywie 31 rozporządzenia tymczasowego zostaje niniejszym potwierdzona.
4.
Wielkość przywozu do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie, i udział w rynku
(22) Biorąc pod uwagę lekko zmienione dane liczbowe dotyczące konsumpcji we Wspólnocie, udział w rynku przywozu z ChRL został odpowiednio zmieniony w badanym okresie, w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 10,4 % _BAR_ 7,6 % _BAR_ 22,8 % _BAR_ 29,4 % _BAR_ 30,2 % _BAR_
(23) W badanym okresie przywóz z ChRL zwiększył swój udział w rynku Wspólnoty z 10,4 % w 2001 r. do 30,2 % w OD.
Ten szybki wzrost w udziale w rynku miał miejsce, podczas gdy konsumpcja wzrastała wolniej.
Wobec tego tendencje ustalone w motywie 33 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
(24) Po przyjęciu wniosku chińskiego przedsiębiorstwa handlowego, jak ustalono w powyższym motywie 16, i dokonaniu odpowiedniego dostosowania w celu wyliczenia dumpingu dokonano podobnego dostosowania względem cen importowych produktu objętego postępowaniem z powodu niższej jakości skóry zamszowej wywożonej z ChRL do Wspólnoty w postaci patchworku, w celu wyliczenia poziomu podcięcia cenowego.
Dostosowanie ze względu na różnice jakościowe ustalone w motywie 35 rozporządzenia tymczasowego zostało zatem odpowiednio podwyższone.
Na tej podstawie porównanie wykazało, że w okresie objętym dochodzeniem produkt objęty postępowaniem pochodzący z ChRL był sprzedawany we Wspólnocie po cenach, które przyczyniły się do podcięcia cen przemysłu wspólnotowego o 29 %, jeżeli wyrazić je jako wartość procentową cen tego ostatniego.
(25) Wobec braku innych uwag w tym zakresie, motywy 32 i 34 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
5.
Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
(26) Biorąc pod uwagę zmienione dane liczbowe dotyczące konsumpcji we Wspólnocie, udział w rynku przemysłu wspólnotowego został odpowiednio zmieniony w badanym okresie, w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 39,9 % _BAR_ 38,3 % _BAR_ 33,8 % _BAR_ 30,1 % _BAR_ 30,8 % _BAR_
(27) Znaczący spadek sprzedaży wielkości przemysłu wspólnotowego w badanym okresie jest w pełni odzwierciedlony w jego udziale w rynku, który podlegał ciągłemu spadkowi od 39,9 % w 2001 r. do 30,8 % w OD.
Wobec tego tendencje ustalone w motywie 39 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
(28) Wobec braku innych uwag w tym zakresie, motywy 37 i 38 oraz 40–54 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
5.
Wnioski w sprawie szkody
(29) Powyższe zmienione czynniki, czyli konsumpcja we Wspólnocie, udziały w rynku przemysłu wspólnotowego i producentów chińskich, nie miały wpływu na tendencje określone w rozporządzeniu tymczasowym.
Margines podcięcia pozostał na wysokim poziomie.
Na tej podstawie uznaje się, że wnioski odnoszące się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, jak ustalono w rozporządzeniu tymczasowym, nie ulegają zmianie.
Wobec braku innych uwag, zostają one niniejszym ostatecznie potwierdzone.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(30) Współpracujący eksportujący przedsiębiorca handlowy twierdził, że Komisja nie ustaliła uzasadnionego związku przyczynowego w związku z przywozem produktu objętego postępowaniem.
Następnie sprzeciwił się analizie zawartej w rozporządzeniu tymczasowym, twierdząc, że ponieważ ceny importowe były stale niskie i w szczególności nawet wtedy, gdy przemysł wspólnotowy osiągał zyski, nie można ustanowić związku przyczynowego między cenami importowymi i ujemną rentownością przemysłu wspólnotowego w OD.
(31) W odniesieniu do tego należy przede wszystkim zauważyć, że na mocy art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego badanie szkody nie jest ograniczone do rentowności przemysłu wspólnotowego, ale uwzględnia również liczne inne czynniki, jak ustalono w motywach 28–58 rozporządzenia tymczasowego, na podstawie których stwierdzono, że przemysł wspólnotowy poniósł szkodę w badanym okresie.
Jeżeli chodzi o skutki przywozu po cenach dumpingowych, zostały one głównie zilustrowane potrójnym wzrostem udziału w rynku przywozu z ChRL w badanym okresie.
Wzrost ten odbył się kosztem przemysłu wspólnotowego, ponieważ doświadczył on znaczącego spadku w wielkości sprzedaży (-17 punktów procentowych) pomimo rosnącego rynku.
Jeżeli chodzi o ceny dumpingowe, stwierdzono, że przyczyniły się one do znaczącego podcięcia cen przemysłu wspólnotowego w badanym okresie.
Pomimo iż ceny importowe nie podlegały wyraźnej tendencji spadkowej, ale wahały się podczas badanego okresu, pozostały jednak na znacząco niższym poziomie niż ceny przemysłu wspólnotowego, wskazując tym samym, że w sposób ciągły wpływały negatywnie na warunki rynkowe, które stopniowo zmusiły przemysł wspólnotowy do obniżenia cen sprzedaży, co zostało jasno wykazane w motywie 45 rozporządzenia tymczasowego.
Na tej podstawie argument eksportującego przedsiębiorstwa handlowego został odrzucony.
(32) Wobec braku innych uwag dotyczących skutków przywozu po cenach dumpingowych, motywy 60–64 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
2.
Wpływ innych czynników
(33) Ta sama strona następnie twierdziła, że ponieważ średnia cena towarów przywożonych z Turcji w OD była wyraźnie niższa niż cena z ChRL i ceny importowe z innych państw trzecich były niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego, wykluczenie tego przywozu z badania szkody i dochodzenia w sprawie dumpingu wykazuje, że ChRL była celowo traktowana w sposób dyskryminacyjny.
Odnosząc się do przywozu z Turcji, twierdzono następnie, że metodologia zastosowana przez Komisję, aby wybiórczo zastosować tendencje cenowe, nie jest zgodna z orzeczeniami w sprawie wielu postanowień WTO.
(34) Należy najpierw zauważyć, że Komisja badała przywóz z Turcji oddzielnie, ponieważ jego wielkość była najbardziej istotna po wielkości przywozu z ChRL.
Do celów jasności, przejrzystości i kompletności badania i w świetle przeglądu danych statystycznych, o którym mowa w motywie 19, przedstawiono poniżej bardziej szczegółową tabelę ze zmienionymi danymi dotyczącymi przywozu z państw trzecich.
Przywóz z innych państw trzecich _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Turcja (w tysiącach stóp kwadratowych) _BAR_ 353 _BAR_ 380 _BAR_ 237 _BAR_ 893 _BAR_ 1677 _BAR_
Średnie ceny (EUR/stopę kwadratową) _BAR_ 1,01 _BAR_ 0,73 _BAR_ 0,33 _BAR_ 0,81 _BAR_ 0,52 _BAR_
Rumunia (w tysiącach stóp kwadratowych) _BAR_ 300 _BAR_ 137 _BAR_ 280 _BAR_ 330 _BAR_ 303 _BAR_
Średnie ceny (EUR/stopę kwadratową) _BAR_ 0,99 _BAR_ 0,68 _BAR_ 0,45 _BAR_ 0,61 _BAR_ 0,64 _BAR_
Pakistan (w tysiącach stóp kwadratowych) _BAR_ 50 _BAR_ 330 _BAR_ 167 _BAR_ 157 _BAR_ 210 _BAR_
Średnie ceny (EUR/stopę kwadratową) _BAR_ 1,00 _BAR_ 0,37 _BAR_ 0,90 _BAR_ 1,20 _BAR_ 0,54 _BAR_
Meksyk (w tysiącach stóp kwadratowych) _BAR_ 590 _BAR_ 1017 _BAR_ 853 _BAR_ 293 _BAR_ 170 _BAR_
Średnie ceny (EUR/stopę kwadratową) _BAR_ 1,54 _BAR_ 1,16 _BAR_ 1,06 _BAR_ 1,43 _BAR_ 1,13 _BAR_
Inne państwa, wyłączając państwa wymienione powyżej (w tysiącach stóp kwadratowych) _BAR_ 1029 _BAR_ 1125 _BAR_ 939 _BAR_ 881 _BAR_ 1138 _BAR_
Średnie ceny (EUR/stopę kwadratową) _BAR_ 1,29 _BAR_ 0,84 _BAR_ 0,88 _BAR_ 0,57 _BAR_ 0,49 _BAR_
(35) Tabela wykazuje, że tylko przywóz z Turcji znacząco wzrósł, z 353 tys. stóp kwadratowych w 2001 r. do 1677 tys. stóp kwadratowych w OD, przy zastosowaniu cen o tendencji zniżkowej niż ceny przemysłu wspólnotowego.
Jak jednak wyjaśniono w motywie 66 rozporządzenia tymczasowego, znacząca część tego przywozu była dokonywana przez współpracującego producenta Wspólnoty, w celu uzupełnienia asortymentu produktów lub aby powrotnie wywieźć produkt po jego przycięciu i ponownym spakowaniu, i w związku z tym te ilości nie mogły spowodować szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Pozostałe ilości reprezentują niski i stały udział w rynku wynoszący około 2 %, z wyjątkiem OD, oraz jak zostało wyjaśnione w motywie 66 rozporządzenia tymczasowego, przywóz ten mógł się przyczynić, choć nieznacznie, do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(36) Odnosząc się do pozostałych krajów (z wyjątkiem Turcji) wymienionych w powyższej tabeli, ich przywóz reprezentował udział w rynku zbliżony do wartości de minimis w OD, lub był nawet od niej niższy, i wykazywał spadkową lub stosunkowo stałą tendencję w badanym okresie.
Całkowity udział w rynku przywozu z tych państw zmniejszył się z 9,6 % w 2001 r. do 8,3 % w OD.
Na tej podstawie uznaje się ostatecznie, że żadne z tych państw nie mogło wyrządzić szkody przemysłowi wspólnotowemu.
(37) Argument chińskiego przedsiębiorstwa handlowego zacytowany pod koniec motywu 32, zgodnie z którym "metodologia zastosowana przez Komisję, aby wybiórczo zastosować tendencje cenowe, nie jest zgodna z orzeczeniami w sprawie wielu postanowień WTO", jest niejasny i bezpodstawny i został w związku z tym odrzucony.
(38) Na podstawie powyższych ustaleń i wobec braku innych przedstawionych informacji uzasadniających skutki przywozu z innych państw niż z ChRL uznaje się ostatecznie, że przywóz ten nie mógł odgrywać decydującej roli w szkodzie wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
(39) Twierdzono następnie, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy była w znaczącej części spowodowana jego stratami na rynkach eksportowych.
Twierdzono, że jeżeli straty na rynkach zamorskich są przypisywane państwu podlegającemu dochodzeniu antydumpingowemu, samo to działanie wskazuje na intencje dyskryminacyjne.
(40) Należy najpierw zauważyć, że badanie Komisji dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego wraz z jego rentownością uwzględnia wyłącznie jego działalność gospodarczą w zakresie produktu objętego postępowaniem w ramach Wspólnoty.
W związku z tym żadna szkoda rzekomo spowodowana przez straty na rynkach eksportowych nie jest uwzględniana w ramach niniejszego dochodzenia.
Następnie, wywóz przemysłu wspólnotowego był wymieniony tylko, o ile był niezbędny w celu interpretacji niektórych zagregowanych wskaźników, takich jak na przykład zapasy.
Dlatego też uważa się, że badanie sytuacji przemysłu wspólnotowego przeprowadzono zgodnie z rozporządzeniem podstawowym.
(41) Wobec braku innych uwag dotyczących związku przyczynowego, motywy 59–72 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(42) Wobec braku uwag dotyczących interesu Wspólnoty, motywy 73–82 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(43) W świetle wniosku, o którym mowa w motywach 15, 16 i 24, dane dotyczące przywozu zastosowane w celu określenia poziomu usuwającego szkodę, jak opisano w motywie 86 rozporządzenia tymczasowego, zostały dostosowane, aby uwzględniały fakt, że niektóre ilości skóry zamszowej wywiezionej do Wspólnoty z ChRL w postaci patchworku były niższej jakości niż skóra zamszowa sprzedawana przez przemysł wspólnotowy.
(44) W świetle powyższego ostatecznie ustalony poziom usunięcia szkody wynosił 58,9 %.
(45) W świetle osiągniętych wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu skóry zamszowej pochodzącej z ChRL na poziomie niższego z marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła.
W takim przypadku stawka cła powinna zostać odpowiednio ustalona na poziomie ustalonej szkody.
Na podstawie powyższych ustaleń ostateczna stawka cła wynosi 58,9 %.
I. OSTATECZNE POBRANIE CŁA TYMCZASOWEGO
(46) Ze względu na ustaloną wysokość marginesu dumpingu w ChRL oraz uwzględniając poziom szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uważa się za konieczne, aby kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym, nałożonym na mocy rozporządzenia tymczasowego, zostały ostatecznie pobrane na poziomie nałożonego cła ostatecznego.
Ponieważ cło ostateczne jest niższe od cła tymczasowego, kwoty tymczasowo zabezpieczone przekraczające ostateczną stawkę cła antydumpingowego powinny zostać zwolnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz skóry zamszowej i skóry zamszowej kombinowanej, także ciętą do kształtu, włączając skórę zamszową "crust" i skórę zamszową kombinowaną "crust" pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, objęte kodami CN 41141010 i 41141090.
3.
O ile nie określono inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1339/2006
z dnia 12 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1340/2006
z dnia 12 września 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w sierpniu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora wieprzowiny w ramach rozporządzenia (WE) nr 1233/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1233/2006 z dnia 16 sierpnia 2006 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na wieprzowinę przydzielonym Stanom Zjednoczonym Ameryki [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
Ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych za okres od 1 lipca do 30 września 2006 r., niższe od dostępnych ilości i mogą zostać całkowicie uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 lipca do 30 września 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1233/2006.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 października do 31 grudnia 2006 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1233/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1341/2006
z dnia 12 września 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w sierpniu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 1232/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1232/2006 z dnia 16 sierpnia 2006 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na mięso drobiowe przydzielonym Stanom Zjednoczonym Ameryki [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
Olości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych za okres od 1 lipca do 30 września 2006 r., niższe od dostępnych ilości i mogą zostać całkowicie uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 lipca do 30 września 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1232/2006.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 października do 31 grudnia 2006 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1232/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2006
z dnia 12 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty na terenie Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Artykuł 33 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3], oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
(5) Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1964/82 z dnia 20 lipca 1982 r. ustanawiającego warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych niektórych rodzajów wołowiny bez kości [5] specjalna refundacja wywozowa może ulec obniżeniu, jeśli wywożona ilość mięsa bez kości wynosi mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % całkowitej masy mięsa otrzymanej przez odkostnianie.
(6) Należy zatem uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem rozporządzenie Komisji (WE) nr 921/2006 [6].
(7) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, stawka refundacji wywozowej w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 ulega zmniejszeniu o 10 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 921/2006.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1343/2006
z dnia 12 września 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica między cenami produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową w przypadku wywozu tych produktów jako towary wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, w stosunku do których ustala się stawki refundacji, które stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się na okres uwzględniony przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(4) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej stanowi, że refundacje wywozowe do produktów zaliczonych do towarów nie mogą przewyższać refundacji mających zastosowanie do produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1344/2006
z dnia 12 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku wieprzowiny, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
(3) Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3] oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1345/2006
z dnia 12 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku jaj, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [2], rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [3] oraz wymogi dotyczące oznaczeń określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1346/2006
z dnia 12 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 13 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1347/2006
z dnia 13 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1348/2006
z dnia 13 września 2006 r.
ustalające współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz produktów cukrowniczych w ramach kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2005/914/WE z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentu taryfowego na przywóz do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2151/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentem taryfowym na produkty cukrownicze pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii zgodnie z Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [4], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 950/2006 w tygodniu od 4 do 8 września 2006 r. odpowiednim organom zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ogółem ilości równej lub przekraczającej ilość dostępną dla numeru porządkowego 09.4343.
(2) W tej sytuacji Komisja musi ustalić współczynnik przydziału umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do ilości dostępnej oraz, tam gdzie to właściwe, poinformować państwa członkowskie o tym, że limit, o którym mowa, został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/2006 pozwolenia na przywóz zostają wydane w odniesieniu do wniosków złożonych od 4 do 8 września 2006 r., w limitach ilości wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1349/2006
z dnia 13 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 990/2006 w odniesieniu do ilości objętych stałymi przetargami na wywóz zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 990/2006 [2] otworzyło stałe przetargi na wywóz zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
(2) W przypadku niektórych przetargów przyjęte oferty spowodowały w niektórych państwach członkowskich wyczerpanie prawie całej ilości zbóż udostępnionej podmiotom gospodarczym.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni oraz sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości zbóż w danych państwach członkowskich, zezwalając danym agencjom interwencyjnym na zwiększenie wiążącej się z tym ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Wyżej wymienione zwiększenia ilości odnoszą się do:
- pszenicy zwyczajnej w wysokości 300000 ton na Węgrzech,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1350/2006
z dnia 13 września 2006 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8, 9, art. 11 ust. 2 oraz art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie postępowania
(1) W dniu 4 listopada 2005 r. Komisja otrzymała skargę na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe") od przedsiębiorstwa Euromatex ("skarżący") w imieniu producenta reprezentującego znaczną część, w tym wypadku ponad 50 %, łącznej wspólnotowej produkcji niektórych rodzajów elektrod wolframowych.
(2) Skarga zawierała dowód stosowania dumpingu elektrod wolframowych z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i istotniej szkody będącej jego skutkiem, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
(3) W dniu 17 grudnia 2005 r. wszczęto postępowanie poprzez opublikowanie zawiadomienia o jego wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
2.
Strony, których dotyczy postępowanie
(4) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania skarżącego, innego producenta wspólnotowego, producentów eksportujących, importerów oraz zainteresowanych użytkowników, a także przedstawicieli ChRL.
Zainteresowanym stronom umożliwiono pisemne przedstawienie opinii i złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(5) Producent skarżący, inny producent wspólnotowy, producenci eksportujący, importerzy i stowarzyszenia eksporterów przedstawili swoje uwagi.
Przesłuchano wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z takim wnioskiem i udowodniły, że istnieją szczególne powody, dla których powinny być przesłuchane.
(6) Aby umożliwić zainteresowanym producentom eksportującym w ChRL złożenie wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych ("MET") lub o indywidualne traktowanie ("IT"), Komisja przesłała im formularze wniosków.
Dwa przedsiębiorstwa złożyły wniosek o MET, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, lub IT, jeżeli w toku badania zostanie ustalone, że nie spełniają one kryteriów wymaganych do przyznania MET.
Dwa inne przedsiębiorstwa złożyły wniosek wyłącznie o IT.
(7) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja zaznaczyła, że może zostać w tym dochodzeniu zastosowana kontrola wyrywkowa eksporterów/producentów w ChRL.
11 przedsiębiorstw zgłosiło gotowość włączenia ich do próby.
Jednakże biorąc pod uwagę fakt, iż tylko cztery przedsiębiorstwa złożyły wniosek o MET lub IT, postanowiono, że kontrola wyrywkowa nie będzie konieczna.
(8) Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi wpłynęły od jednego producenta wspólnotowego, trzech niepowiązanych importerów, czterech producentów eksportujących w ChRL, 13 przedsiębiorstw powiązanych we Wspólnocie oraz od jednego producenta w kraju analogicznym, Stanach Zjednoczonych Ameryki ("USA").
(9) Komisja zwróciła się o wszystkie informacje, które uznała za niezbędne w celu ustalenia istnienia dumpingu, powstałych szkód i interesu wspólnotowego, zweryfikowała je oraz przeprowadziła weryfikację w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producent wspólnotowy:
- Plansee Metall GmbH, Reutte, Austria
b) Producenci eksportujący w ChRL:
- Shandong Weldstone Tungsten Industry Co.
Ltd., Zibo
- Shaanxi Yuheng Tungsten & Molybdenum Industrial Co.
Ltd., Baoji
- Beijing Advanced Metal Materials Co.
Ltd, Pekin
- Beijing Tungsten & Molybdenum Material Factory, Pekin
c) Powiązane przedsiębiorstwa w ChRL:
- Weldstone (Shanghai) Industrial Products Co.
Ltd., Szanghaj
- Beijing Advanced Materials Co.
Ltd, Pekin
- Beijing General Mining & Metallurgical Corporation, Pekin
d) Powiązane przedsiębiorstwa we Wspólnocie:
- Weldstone GmbH, Wilnsdorf, Niemcy
- Alexander Binzel Schweisstechnik GmbH & Co.
KG, Buseck, Niemcy
- Binzel Benelux B.V.B.A., Gandawa, Belgia
- Binzel France S.A.R.L., Strasbourg, Francja
- Alexander Binzel (UK) Ltd., Warrington, Zjednoczone Królestwo.
(10) Biorąc pod uwagę potrzebę ustanowienia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którym być może nie zostanie przyznane MET, przeprowadzono weryfikację w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego, którym w tym przypadku były USA, w siedzibie następującego przedsiębiorstwa:
Producent w analogicznym kraju, USA:
- Osram Sylvania, Towanda.
3.
Okres objęty dochodzeniem
(11) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("okres badany").
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(12) Produktem objętym postępowaniem są niektóre elektrody wolframowe ("EW"), w tym sztaby i pręty z wolframu, inne niż otrzymane przez zwykłe spiekanie, przycięte na długość lub nie. Produkt ten zgłaszany jest zwykle w ramach kodów CN ex81019500 i ex85159090.
(13) Produkt objęty postępowaniem wykorzystywany jest w procesie spawania i w procesach podobnych, obejmujących procesy spawania łukowego elektrodą wolframową w osłonie gazu obojętnego, spawania i cięcia plazmowego oraz natryskiwania termicznego.
EW znajdują szerokie zastosowanie w budownictwie, w przemyśle stoczniowym, motoryzacyjnym, w inżynierii morskiej, chemicznej i jądrowej, w przemyśle lotniczym, jak również w budowie rurociągów do przesyłania ropy naftowej i gazu.
W oparciu o właściwości fizyczne oraz zastępowalność różnych rodzajów produktu z punktu widzenia użytkownika EW uważa się za jeden produkt do celów niniejszego postępowania.
2.
Produkt podobny
(14) Dochodzenie wykazało, że podstawowe właściwości chemiczne, fizyczne i techniczne EW produkowanych i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy we Wspólnocie, EW produkowanych i sprzedawanych na krajowym rynku chińskim oraz EW przywożonych do Wspólnoty z ChRL, jak również produkowanych i sprzedawanych w USA, są takie same oraz że produkty te są wykorzystywane do takich samych celów.
(15) Tymczasowo uznano zatem, że wszystkie wyżej wymienione produkty są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Traktowanie na zasadach rynkowych ("MET")
(16) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu dla producentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(17) W skrócie i wyłącznie w celu ułatwienia wyszukiwania informacji kryteria MET są podsumowane poniżej:
1) decyzje gospodarcze i koszty są odpowiedzią na sygnały rynkowe i brak jest znacznej ingerencji ze strony państwa;
2) przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana do wszystkich celów;
3) nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) prawo upadłościowe i prawo własności gwarantują stabilność i pewność prawną;
5) przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.
(18) Dwóch producentów eksportujących w ChRL zwróciło się z wnioskiem o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i w określonym terminie wypełniło formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących.
Komisja uzyskała i zweryfikowała w siedzibach tych dwóch przedsiębiorstw wszystkie informacje przedstawione we wnioskach o MET, które zostały uznane za niezbędne.
(19) Dochodzenie ujawniło, że konieczne było odrzucenie wniosku o MET w przypadku jednego przedsiębiorstwa.
Analiza działalności przedsiębiorstwa w odniesieniu do każdego z wyżej wymienionych pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego wykazała, że przedmiotowe przedsiębiorstwo nie spełniało wymagań drugiego z wyżej wymienionych kryteriów.
Dokumentacja księgowa przedsiębiorstwa nie odzwierciedlała jego rzeczywistej sytuacji finansowej, ponieważ niektóre transakcje były księgowane zgodnie z zasadą memoriałową, zaś inne nie.
Powyższe praktyki oraz fakt, iż biegli rewidenci księgowi przedmiotowego przedsiębiorstwa nie wyrazili żadnych zastrzeżeń, co do opisanego sposobu postępowania, stanowiło oczywiste naruszenie międzynarodowych standardów rachunkowości.
(20) Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie swoich uwag w odniesieniu do powyższych ustaleń.
Otrzymano uwagi od jednego producenta eksportującego, który złożył wniosek o MET.
(21) Na tej podstawie przyznano MET jednemu producentowi eksportującemu EW z ChRL:
- Shandong Weldstone Tungsten Industry Co.
Ltd.
2.
Indywidualne traktowanie ("IT")
(22) W myśl art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego cło obowiązujące na terenie całego kraju, jeśli takie istnieje, ustala się dla państw, których dotyczy art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, z wyjątkiem przypadków, w których przedsiębiorstwa potrafią wykazać, zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, że ich ceny i ilości wywożonego produktu oraz warunki sprzedaży są swobodnie ustalane, że kurs wymiany ustalany jest na podstawie kursu rynkowego oraz że jakakolwiek interwencja państwa nie jest na tyle znacząca, aby mogła umożliwić obejście środków, w sytuacji w której eksporterów obowiązują różne stawki celne.
(23) Producent eksportujący, któremu nie można było przyznać MET, wystąpił również o IT na wypadek nieprzyznania mu MET.
Na podstawie dostępnych informacji ustalono, że przedmiotowe przedsiębiorstwo spełniało wszystkie wymogi dotyczące przyznania IT, określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(24) Dwóch producentów eksportujących, którzy nie wystąpili z wnioskiem o MET, wystąpiło jedynie o IT.
Obydwa przedsiębiorstwa prowadziły sprzedaż na rzecz niezależnych klientów we Wspólnocie w OD oraz współpracowały w dochodzeniu.
Dochodzenie wykazało, że jedno przedsiębiorstwo spełniało wszystkie wymogi związane z IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, natomiast drugie przedsiębiorstwo nie spełniło trzeciego kryterium IT, gdyż ustalono, że jego jedynym właścicielem jest skarb państwa, a co za tym idzie – nie może ono w sposób niezależny od państwa podejmować decyzji biznesowych, włącznie z decyzjami dotyczącymi cen eksportowych oraz wielkości wywozu.
(25) W związku z powyższym postanowiono, że należy przyznać IT następującym dwóm producentom eksportującym w ChRL:
- Shaanxi Yuheng Tungsten & Molybdenum Industrial Co.
Ltd.
- Beijing Advanced Metal Materials Co.
Ltd.
3.
Wartość normalna
a) Określenie wartości normalnej dla producenta eksportującego w ChRL, któremu przyznano MET
(26) Określając wartość normalną, Komisja ustaliła najpierw, czy ogólna wielkość krajowej sprzedaży EW przedmiotowego producenta eksportującego była reprezentatywna w porównaniu z ogólną wartością sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej producenta eksportującego wynosiła co najmniej 5 % wielkości jego łącznej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
(27) Biorąc pod uwagę fakt, iż ogólną sprzedaż krajową przedmiotowego producenta eksportującego uznano za reprezentatywną, Komisja określiła rodzaje EW sprzedawane na rynku krajowym, identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami produktu przeznaczonymi na wywóz do Wspólnoty.
(28) Dla każdego z tych rodzajów ustalono, czy sprzedaż na rynku krajowym była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego rodzaju produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju w OD stanowiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju wywożonego do Wspólnoty.
(29) Zbadano również, czy krajowa sprzedaż każdego typu produktu objętego postępowaniem dokonywana w ilościach reprezentatywnych może być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego poprzez ustalenie proporcji sprzedaży rozpatrywanego typu produktu z zyskiem niezależnym odbiorcom na rynku krajowym.
(30) Ustalono, że wielkość sprzedaży z zyskiem dowolnego typu EW stanowiła mniej niż 10 % wielkości łącznej sprzedaży tego typu produktu, dlatego też uznano, że te rodzaje produktu były sprzedawane w ilościach niewystarczających, aby cena krajowa stanowiła właściwą podstawę dla ustalenia wartości normalnej.
(31) Dlatego też, ze względu na niemożność zastosowania cen krajowych wszystkich rodzajów produktu sprzedawanych przez eksportera, posługiwano się konstruowaną wartością normalną.
(32) W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, konstruowanie wartości normalnej następowało poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonych rodzajów rozsądnej wartości na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne ("SG&A") oraz odpowiedniej marży zysku.
W tym celu Komisja zbadała, czy dane o poniesionych wydatkach ogólnych i administracyjnych oraz zyskach osiągniętych przez zainteresowanego producenta eksportującego na rynku krajowym mogą być uważane za wiarygodne.
(33) Rzeczywiste krajowe koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne uznano za wiarygodne, jako że wielkość całkowitej sprzedaży na rynku krajowym przedsiębiorstwa, którego dotyczy postępowanie, mogła być uznana za reprezentatywną w porównaniu do wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Jeżeli chodzi o zyski – żaden z rodzajów produktu podlegających wywozowi nie był sprzedawany na rynku krajowym w ramach zwykłej wymiany handlowej, zaś producent eksportujący, którego dotyczy postępowanie, nie produkuje żadnych inny produktów niż EW.
Danych pochodzących od innych chińskich producentów nie można było wykorzystać, ponieważ żadni inni producenci w ChRL nie otrzymali MET.
Dlatego też wysokość zysku ustalono zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
W tym kontekście należy zauważyć, że EW produkuje bardzo niewiele państw.
W toku postępowania nie dysponowano żadnymi informacjami dotyczącymi producentów japońskich, ani w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, ani w odniesieniu do produktów podobnych. Nie było również możliwe wykorzystanie odpowiednich danych producenta amerykańskiego.
W obliczu braku jakiejkolwiek innej rozsądnej podstawy podjęto decyzję o wykorzystaniu marginesu zysku osiągniętego w przeszłości przez przemysł wspólnotowy, przed odnotowaniem wpływu przywozu chińskiego na jej rynek.
Zwraca się uwagę na fakt, iż wspomniany zysk jest zgodny ze średnim zyskiem z produktu objętego postępowaniem, wygenerowanym przez jednego z producentów eksportujących, któremu przyznano IT.
b) Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którym nie przyznano MET
i) Kraj analogiczny
(34) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, należy ustalić na podstawie cen lub wartości konstruowanej w kraju analogicznym.
(35) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że zamierza wykorzystać USA jako właściwy kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, a zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag w tej sprawie.
Żadne z zainteresowanych stron nie sprzeciwiły się tej propozycji.
(36) Oprócz Chin i WE produkt objęty postępowaniem produkowany jest jedynie przez kilku producentów w USA i Japonii.
Dlatego też Komisja starała się o współpracę ze znanymi producentami w Japonii i jedynym producentem w USA.
(37) Jedynie producent amerykański zgodził się na współpracę.
Dlatego też do wspomnianego producenta został wysłany kwestionariusz, a dane podane przez niego w odpowiedzi zostały zweryfikowane w jego siedzibie.
Ustalono, że przedmiotowy producent prowadzi sprzedaż na rynku krajowym oraz że dokonano znacznego przywozu produktów chińskich na rynek amerykański, zaś przywozu z Japonii dokonano jedynie kilka razy.
A zatem oczywiste jest, że produkty amerykańskie i chińskie konkurują na rynku amerykańskim.
(38) Biorąc pod uwagę powyższe, tymczasowo uznano, że Stany Zjednoczone stanowią najwłaściwszy kraj analogiczny w myśl art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
ii) Wartość normalna
(39) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla eksportujących producentów, którym nie przyznano MET, została określona na podstawie zweryfikowanych informacji uzyskanych od producenta w kraju analogicznym.
(40) Komisja sprawdziła, czy sprzedaż krajowa każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem w reprezentatywnej ilości w analogicznym kraju mogła być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano tego poprzez ustalenie dla każdego rodzaju produktu proporcji sprzedaży z zyskiem niezależnym odbiorcom na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem.
(41) W przypadkach, w których wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, przekraczała 80 % wielkości sprzedaży ogółem dla tego rodzaju, a średnia ważona cen tego rodzaju była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna oparta była na faktycznej cenie krajowej.
Cenę tę obliczano jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej ogółem tego rodzaju, zrealizowanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
(42) W przypadkach, w których wielkość sprzedaży z zyskiem danego rodzaju produktu stanowiła najwyżej 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu lub średnia ważona ceny dla tego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego rodzaju, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % wielkości sprzedaży ogółem dla tego rodzaju.
(43) W przypadkach, w których wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek rodzaju produktu stanowiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu, uznano, że ten konkretny rodzaj produktu był sprzedawany w niewystarczających ilościach, aby cena krajowa dawała odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(44) A zatem dla około 90 % rodzajów produktu wartość normalną ustalono w oparciu o ceny sprzedaży w ramach zwykłej wymiany handlowej na rynku krajowym kraju analogicznego.
(45) W przypadku, w którym cen krajowych określonego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie można było zastosować w celu ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody.
W związku z powyższym Komisja stosowała wartość normalną konstruowaną, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Wartość normalną ustalono poprzez dodanie do kosztów produkcji sprzedawanych rodzajów produktu producenta z kraju analogicznego rozsądnej kwoty kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz rozsądnej marży zysku.
We wszystkich przypadkach koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne oraz zysk ustalono zgodnie z metodami, o których mowa w art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Wykorzystane koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne były kosztami związanymi z całą sprzedażą krajową produktu podobnego dokonaną przez samego producenta, zaś wykorzystana marża zysku była średnią ważoną marzą zysku ze sprzedaży na rynku krajowym w ramach zwykłej wymiany krajowej.
(46) Wartość normalną dostosowano odpowiednio, uwzględniając różnice w kosztach transportu, kredytów i pakowania celem zagwarantowania rzetelnego porównania z EW wywożonych do Wspólnoty przez producentów, których dotyczy postępowanie w ChRL.
4.
Ceny eksportowe
(47) We wszystkich przypadkach, kiedy produkt objęty postępowaniem był wywożony do niezależnych odbiorców we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych faktycznie płaconych lub należnych.
(48) Jeżeli chodzi o przedsiębiorstwa, którym przyznano MET, całą sprzedaż na eksport do Wspólnoty prowadzono poprzez importera powiązanego, następnie odsprzedawano przedsiębiorstwom powiązanym i niepowiązanym we Wspólnocie.
Cena eksportowa została skonstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której przywiezione produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy, z właściwym uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz zysków, a także na rozsądnej marży za SG&A i zysków.
W tym zakresie wykorzystano koszty własne SG&A powiązanych przedsiębiorstw.
Marża zysku została ustalona na podstawie informacji udostępnionych od współpracujących niepowiązanych importerów.
5.
Porównanie
(49) Porównania wartości normalnej i cen eksportowych dokonano na bazie ex-works.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Odpowiednie dostosowania dotyczące kosztów transportu, ubezpieczenia, manipulacyjnych i dodatkowych oraz opłat kredytowych, prowizji i opłat bankowych przyznano we wszystkich przypadkach, które uznano za uzasadnione, prawidłowe i poparte zweryfikowanymi materiałami dowodowymi.
6.
Marginesy dumpingu
a) Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET
(50) W przypadku trzech przedsiębiorstw, którym przyznano MET, średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem eksportowanego do Wspólnoty porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(51) Na tej podstawie tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Tymczasowy margines dumpingu _BAR_
Shandong Weldstone Tungsten Industry Co.
Ltd. _BAR_ 25,9 % _BAR_
b) Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano IT
(52) Dla przedsiębiorstw, którym przyznano indywidualne traktowanie, średnia ważona wartość normalna ustalona dla kraju analogicznego została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową do Wspólnoty, jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(53) Tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu wyrażone jako procent ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem wynoszą:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Tymczasowy margines dumpingu _BAR_
Shaanxi Yuheng Tungsten & Molybdenum Industrial Co.
Ltd. _BAR_ 138,6 % _BAR_
Beijing Advanced Metal Materials Co.
Ltd. _BAR_ 128,4 % _BAR_
c) Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących
(54) Aby obliczyć ogólnokrajowy margines dumpingowy mający zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w ChRL, Komisja najpierw określiła poziom współpracy.
W tym kontekście przypomina się, że jedenastu producentów eksportujących w ChRL wyraziło gotowość bycia objętymi próbą poprzez dostarczenie danych dotyczących, między innymi, wywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem.
Przypomina się również, że zarówno kody CN wskazane w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania są kodami typu ex, a zatem obejmują one również produkty inne niż produkt objęty postępowaniem.
Ponadto w toku dochodzenia ustalono, że większość eksporterów współpracujących z ChRL zgłosiło wywóz EW w ramach chińskiego krajowego kodu taryfowego, który obejmuje również wiele innych produktów.
Dlatego też uznano, że ze względu na brak dokładnych statystyk dotyczących przywozu dane dostarczone w kwestionariuszach kontroli w bardziej odpowiedni sposób przedstawią fakty związane z przywozem do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, a pochodzącego z ChRL.
Dokonano porównania pomiędzy całkowitą wielkością wywozu wskazaną w jedenastu odpowiedziach na kwestionariusze a wielkością szacunkową przedstawioną w skardze. Dzięki temu ustalono, że wielkość przywozu wskazana w kwestionariuszach była wyższa.
Na tej podstawie poziom współpracy uznano za wysoki.
(55) Dlatego też margines dumpingu ustalono na poziomie określonym dla przedsiębiorstwa współpracującego, któremu nie przyznano MET, tzn. 204,9 %.
(56) Na tej podstawie margines dumpingowy obowiązujący dla całego kraju został tymczasowo ustalony na poziomie 204,9 % ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem.
D. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa
(57) W toku dochodzenia ustalono, że produkt podobny wytwarza dwóch producentów we Wspólnocie.
Producent, w imieniu którego złożono skargę, w pełni współpracował podczas dochodzenia.
Drugi producent wyraził jednak swoje poparcie dla dochodzenia i dostarczył ogólne dane dotyczące produkcji i sprzedaży.
Ze względu na fakt, iż tylko jedno przedsiębiorstwo dostarczyło pełną odpowiedź na kwestionariusz, wszelkie dane odnoszące się do przemysłu Wspólnoty zostaną przedstawione w formie zindeksowanej lub wskazany zostanie ich zakres celem ochrony poufności.
(58) W związku z powyższym wielkość produkcji wspólnotowej dla celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego została tymczasowo obliczona poprzez dodanie produkcji w pełni współpracującego producenta wspólnotowego do wielkości produkcji drugiego producenta zgodnie z danymi dostarczonymi przez niego.
Na tej podstawie całkowita produkcja Wspólnoty w OD wynosiła 40–50 MT.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(59) Produkcja producenta wspólnotowego, który w pełni współpracował podczas dochodzenia, stanowi ponad 50 % wielkości elektrod wolframowych produkowanych we Wspólnocie. Uznaje się zatem, że przedsiębiorstwo to stanowi przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Konsumpcja we Wspólnocie
(60) Poziom konsumpcji we Wspólnocie ustalono na podstawie wielkości sprzedaży znanych producentów we Wspólnocie powiększoną o wielkość przywozu.
Dla lat 2001–2004 wielkość przywozu oparto na wielkości podanej w skardze z braku wiarygodnych statystyk dotyczących przywozu, jak wyjaśniono powyżej.
Dla OD wielkość przywozu oparto na ogólnej wielkości wywozu jedenastu producentów eksportujących w ChRL, którzy dostarczyli te dane w celu objęcia ich próbą. Wielkość tą można uznać za odpowiadającą wielkości całego wywozu.
Wielkość przywozu z innych krajów trzecich uznano za znikomą.
Z danych wynika, że popyt na produkt objęty postępowaniem we Wspólnocie wzrósł o 50 % w badanym okresie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja we Wspólnocie (kg) _BAR_ 107000 _BAR_ 120000 _BAR_ 116000 _BAR_ 135000 _BAR_ 161000 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 108 _BAR_ 126 _BAR_ 150 _BAR_
4.
Przywóz do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie
a) Wielkość i udział w rynku przywozu objętego postępowaniem
(61) Wielkość chińskiego przywozu oparto na danych zawartych w skardze oraz kwestionariuszach dotyczących OD z powodów przedstawionych powyżej.
(62) Jeśli chodzi o wielkość i udział w rynku, przywóz kształtował się w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z ChRL (kg) _BAR_ 23968 _BAR_ 62760 _BAR_ 67628 _BAR_ 84915 _BAR_ 122603 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 262 _BAR_ 282 _BAR_ 354 _BAR_ 512 _BAR_
Udział w rynku ChRL _BAR_ 22,4 % _BAR_ 52,3 % _BAR_ 58,3 % _BAR_ 62,9 % _BAR_ 76,2 % _BAR_
(63) Podczas gdy konsumpcja elektrod wolframowych w badanym okresie wzrosła o 50 %, w tym samym okresie przywóz z kraju objętego postępowaniem wzrósł o ponad 400 %.
Wskutek tego udział w rynku ChRL w badanym okresie wzrósł z 22,4 % do 76,2 %.
b) Ceny przywozu i podcięcie cenowe
(64) Następująca tabela przedstawia kształtowanie się cen przywozu z ChRL: w okresie objętym postępowaniem ceny te spadły o 12 %, mimo wzrostu w 2005 r. spowodowanym podwyżką cen głównego surowca.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Ceny importowe produktów z ChRL EUR/kg _BAR_ 37 _BAR_ 37 _BAR_ 28 _BAR_ 24 _BAR_ 33 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 75 _BAR_ 63 _BAR_ 88 _BAR_
(65) Jeśli chodzi o cenę sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym w OD, porównano ceny przemysłu wspólnotowego z cenami producentów eksportujących w ChRL.
Stosowne ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego to ceny dla niezależnych klientów, dostosowane w razie konieczności do poziomu ex-works, tzn. wyłączając koszty transportu do Wspólnoty i po odliczeniu obniżek i rabatów.
Ceny te porównano z cenami sprzedaży stosowanymi przez chińskich producentów eksportujących po odliczeniu obniżek i dostosowanymi w stosownych przypadkach do ceny CIF na granicy Wspólnoty z odpowiednim dostosowaniem odnośnie do kosztów odprawy celnej oraz kosztów ponoszonych po przywozie.
(66) Porównanie to wykazało, że w OD przywożony produkt objęty postępowaniem był sprzedawany we Wspólnocie po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego o 40 %, jeżeli wyrazić je jako wartość procentową cen tego ostatniego.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(67) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych z ChRL na przemysł wspólnotowy uwzględniało analizę wszelkich czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego od 2001 r. do OD.
Jak wspomniano powyżej, z powodów związanych z zachowaniem poufności, uwzględniając fakt, iż przedmiotowa analiza dotyczy jedynie jednego przedsiębiorstwa, większość wskaźników przedstawiono w formie zindeksowanej lub w formie zakresów wielkości.
a) Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(68) Ewolucja produkcji, zdolności produkcyjnych oraz wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego była następująca:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 75 _BAR_ 59 _BAR_ 40 _BAR_
Zdolność produkcyjna, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 75 _BAR_ 59 _BAR_ 40 _BAR_
(69) Pomimo zwiększonego popytu pomiędzy 2001 r. a OD odnotowano znaczący spadek produkcji wspólnotowej, wynoszący 60 %.
(70) Moce produkcyjne utrzymały się na stałym poziomie, co oznacza, że ich wykorzystanie spadło zgodnie z taką samą tendencją zniżkową jak produkcja.
b) Zapasy
(71) Poniższe liczby dotyczą wielkości zapasów pod koniec każdego okresu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 127 _BAR_ 137 _BAR_ 131 _BAR_
(72) Zapasy wzrosły o 31 % w okresie badanym, co odzwierciedla rosnącą trudność przemysłu wspólnotowego związaną ze sprzedażą jej produktów na rynku wspólnotowym.
c) Wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost i średnie ceny jednostkowe we Wspólnocie
(73) Poniższe dane dotyczą sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rzecz niezależnych odbiorców we Wspólnocie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży na rynku WE, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 77 _BAR_ 65 _BAR_ 67 _BAR_ 48 _BAR_
Udział w rynku, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 69 _BAR_ 60 _BAR_ 53 _BAR_ 32 _BAR_
Średnie ceny sprzedaży, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 76 _BAR_ 85 _BAR_ 113 _BAR_
(74) Wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty spadła o ponad 50 % w badanym okresie.
W tym samym okresie konsumpcja wspólnotowa wzrosła o 50 %, podczas gdy udział w rynku Wspólnoty spadł o 70 % w ciągu tych samych pięciu lat.
(75) Dlatego też ustalono, że przemysł wspólnotowy nie mógł uczestniczyć we wzroście rynku wynikającym ze wzrostu konsumpcji we Wspólnocie.
(76) Tendencja spadkowa średnich cen sprzedaży na rzecz niezależnych nabywców na rynku wspólnotowym utrzymywała się do 2003 r.
Następnie odnotowano ich wzrost o niemal 12 % w latach 2003–2004 r. oraz ich kolejny wzrost o 30 % w latach 2004–2005 r.
Spadek cen do 2003 r. należy postrzegać w świetle prób konkurowania z przywozem po cenach dumpingowych przemysłu wspólnotowego.
W 2003 r. ceny spadły do nadmiernie niskiego pułapu i trzeba je było podnieść w 2004 r.
Ponadto kształtowanie się poziomu cen surowców, które wzrosły znacznie, o ponad 100 % w latach 2004–2005 było jednym z powodów kolejnej podwyżki cen w 2005 r.
Jednakże wzrost cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego odzwierciedlał wzrost kosztów jedynie w ograniczonym zakresie.
d) Rentowność i przepływy pieniężne
(77) Poziom rentowności i przepływów pieniężnych ze sprzedaży elektrod wolframowych przez przemysł wspólnotowy jest zdecydowanie ujemny.
Ze względu na zachowanie poufności dane liczbowe przedstawiono w formie rzędów wielkości.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Marża zysku _BAR_ 0 % do – 10 % _BAR_ 0 % do – 10 % _BAR_ – 10 % do – 20 % _BAR_ – 10 % do – 20 % _BAR_ – 10 % do – 20 % _BAR_
(78) Poziom rentowności uległ znacznemu spadkowi w okresie badanym.
Najniższy poziom osiągnął w 2003 r., następnie uległ pewnej poprawie, co związane jest częściowo z racjonalizacją wysiłków przemysłu wspólnotowego oraz ze wzrostem cen.
(79) Przepływy pieniężne również uległy pogorszeniu w badanym okresie, proporcjonalnie do spadku poziomu rentowności.
Spadek absolutnego poziomu ujemnego przepływu środków pieniężnych pod koniec przedmiotowego okresu wynika ze spadku wielkości produkcji i sprzedaży.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne (000 EUR) _BAR_ 100 do 200 _BAR_ – 100 do 0 _BAR_ – 200 do – 300 _BAR_ – 200 do – 300 _BAR_ – 100 do – 200 _BAR_
e) Inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność pozyskiwania kapitału
(80) Na początku badanego okresu przemysł wspólnotowy przeprowadził inwestycje na znacznym poziomie, związane głównie z nabyciem nowego wyposażenia do zoptymalizowania produkcji, czego trafność potwierdziła ogólnie zadowalająca wielkość sprzedaży elektrod i produktów wolframowych do przełomu 2000/2001.
Jednakże pod koniec tego okresu wspomniane inwestycje wstrzymano.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 33 _BAR_ 33 _BAR_ 0 _BAR_ 3 _BAR_
(81) Zwrot z inwestycji z produkcji i sprzedaży produktu podobnego, przedstawiony w formie rzędu wielkości ze względu na zachowanie poufności, jest ujemny i uległ znacznemu spadkowi w badanym okresie, odzwierciedlając wyżej wspomnianą tendencję poziomu rentowności sprzedaży.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 20 % do 30 % _BAR_ 0 % do – 10 % _BAR_ – 20 % do – 30 % _BAR_ – 10 % do – 20 % _BAR_ – 10 % do – 20 % _BAR_
(82) Ustalono, że zdolność przemysłu wspólnotowego do pozyskiwania kapitału uległa znacznemu pogorszeniu w badanym okresie, uwzględniając fakt, iż produkt podobny stanowi jedynie niewielki procent ogólnej działalności gospodarczej tej grupy.
f) Zatrudnienie, wydajność i płace
(83) Kształtowanie się kosztów zatrudnienia, wydajności i pracy we Wspólnocie przedstawiały się w sposób następujący:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Liczba zatrudnionych, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 64 _BAR_ 45 _BAR_ 32 _BAR_
Wydajność (MT/pracownik), 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 119 _BAR_ 130 _BAR_ 127 _BAR_
Koszty pracy na pracownika, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 107 _BAR_ 106 _BAR_ 100 _BAR_
(84) Przemysł wspólnotowy znacznie zmniejszył liczbę osób zatrudnionych w okresie między 2001 r. a OD.
Było to spowodowane zarówno spadkiem produkcji, jak i wysiłkami przemysłu wspólnotowego związanymi z jej racjonalizacją oraz zwiększeniem wydajności.
Skutki wspomnianego procesu racjonalizacji w przemyśle wspólnotowym znalazły swoje odzwierciedlenie również w wydajności, która w badanym okresie charakteryzuje się tendencją wzrostową.
(85) Średnie poziomy płac pozostały bez zmian w okresie badanym.
g) Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(86) Marginesy dumpingu przedstawiono powyżej w części poświęconej dumpingowi.
W widoczny sposób przewyższają one poziom de minimis.
Ponadto jeżeli uwzględni się wielkość i cenę przywozu po cenach dumpingowych, wpływu rzeczywistego marginesu dumpingu nie można uznać za nieznaczny.
(87) W przemyśle wspólnotowych nie następuje poprawa po poprzednim dumpingu lub subsydiowaniu, ponieważ wcześniej nie przeprowadzano żadnego tego rodzaju dochodzenia.
6.
Wnioski w sprawie szkody
(88) Przypomina się, że między 2001 r. a OD wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem z ChRL wzrosła o ponad 400 %, sięgając 76,2 % udziału w rynku pod koniec badanego okresu.
Ponadto w OD ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego uległy znacznemu podcięciu spowodowanemu cenami przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem.
Średnia ważona stopa podcięć cenowych wyniosła 40 %.
(89) W tym samym okresie, podczas gdy konsumpcja we Wspólnocie wzrosła o 50 %, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła o ponad 50 %.
Jego udział w rynku spadł o 68 % i nie był on w stanie przerzucić tego globalnego wzrostu cen surowców na swoich klientów, czego wynikiem był ujemny poziom rentowności.
(90) W związku z powyższym sytuacja przemysłu wspólnotowego w badanym okresie uległa znacznemu pogorszeniu.
Wielkość produkcji zmalała o 60 %, podobnie wykorzystanie zdolności produkcyjnych, osiągając jeden z najniższych poziomów podczas OD.
Zapasy wzrosły o 31 %.
(91) Bez względu na znaczne inwestycje przemysłu wspólnotowego na początku badanego okresu oraz jego trwałe wysiłki mające na celu zwiększenie wydajności i konkurencyjności, jego poziom rentowności, przepływ środków pieniężnych oraz zwrot z inwestycji również uległy znacznemu spadkowi, osiągając zdecydowanie ujemne poziomy.
(92) Pogarszającą się sytuację przemysłu wspólnotowego w badanym okresie potwierdza również negatywny rozwój wskaźników dotyczących zatrudnienia i inwestycji.
(93) W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, iż przemysłowi wspólnotowemu została wyrządzona znacząca szkoda, w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO-SKUTKOWY
1.
Uwagi wstępne
(94) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istniał związek przyczynowy pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych z ChRL, a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Dla zapewnienia, że ewentualna szkoda spowodowana innymi czynnikami nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych, przeanalizowano także znane czynniki, inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które w tym samym czasie mogły przyczynić się do wyrządzenia szkody przemysłowi wspólnotowemu.
2.
Skutek przywozu z ChRL
(95) Dramatyczny wzrost wielkości przywozu po cenach dumpingowych z ChRL o ponad 400 % między 2001 r. a OD oraz udział w rynku ChRL w rynku wspólnotowym z 22,4 % do 76,2 % zbiegł się w czasie z pogorszeniem się sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
Wydajność i poziom wykorzystania mocy produkcyjnych znacznie spadły, podczas gdy zapasy wzrosły o 31 %, przy czym wszystko to miało miejsce w okresie powiększania się rynku wspólnotowego.
Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz udział w rynku znacznie spadły, równolegle z poważnym wzrostem wielkości przywozu i udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych.
Ponadto ceny przywozu po cenach dumpingowych znacznie podcięły ceny przemysłu wspólnotowego, w ten sposób powodując silną presję zniżkową na ceny przemysłu wspólnotowego w czasie, kiedy koszty surowców wzrosły znacznie, bo o ponad 100 %.
Dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie przerzucić jakiegokolwiek wzrostu kosztów na swoich klientów z powodu silnej presji cenowej spowodowanej znaczną wielkością produktów po cenach dumpingowych przywożonych z ChRL.
Spowodowało to znaczny spadek poziomu rentowności, zwrotu z inwestycji i przepływów pieniężnych.
(96) W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, że presja konkurencyjna wywierana przez wymienione przywozy po cenach dumpingowych, których wielkość oraz udział w rynku znacznie się zwiększyły począwszy od 2001 r. i które sprowadzane były po cenach dumpingowych, odegrała decydującą rolę w utracie rynku przez przemysł wspólnotowy, a w konsekwencji przyczyniła się do pogorszenia jego sytuacji finansowej.
3.
Wpływ innych czynników
a) Przywóz z innych państw trzecich
(97) Oprócz ChRL nie było żadnych innych znaczących eksporterów produktu podobnego na rynek wspólnotowy w badanym okresie.
W toku dochodzenia potwierdzono, że głównymi rynkami pozostałych producentów amerykańskich i japońskich były ich poszczególne rynki krajowe.
Wiarygodne informacje dotyczące innego przywozu produktu podobnego są bardzo ograniczone, dlatego też nie jest możliwe dokonanie oceny ilości sprzedanej na rynku wspólnotowym, o ile w ogóle doszło do tego rodzaju przywozu.
Z braku jakichkolwiek dowodów wskazujących na fakt, iż rzeczywiście ma miejsce przywóz z innych krajów trzecich, uważa się, że jego wielkość, o ile taki przywóz w ogóle ma miejsce, jest znikoma.
W związku z powyższym uważa się, że przywóz pochodzący z innych krajów trzecich nie mógł przyczynić się do szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy.
b) Wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego
(98) Zbadano również czy wywóz do krajów spoza UE mógł wpłynąć na szkodę odniesioną przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie.
Wywóz do krajów spoza UE stanowił około połowy wielkości sprzedaży produktu podobnego przemysłu wspólnotowego w badanym okresie.
Wielkość tego wywozu spadła o około 66 % pomiędzy 2001 r. a OD i stanowiła 41 % ogólnej wielkości sprzedaży tego przemysłu pod koniec OD.
Głównym powodem utraty rynków eksportowych, w szczególności rynku amerykańskiego, była wzrastająca konkurencja ze strony producentów chińskich na rynkach światowych.
W tym kontekście należy zauważyć, że ze względu na podobne zachowanie chińskich producentów na rynku amerykańskim jeden z dwóch istniejących w USA producentów elektrod wolframowych musiał zaprzestać produkcji.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży na rynkach poza WE, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 85 _BAR_ 49 _BAR_ 34 _BAR_
Średnia wielkość sprzedaży na rynkach poza WE, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 71 _BAR_ 93 _BAR_ 120 _BAR_
(99) W odniesieniu do wskaźników, w przypadku których nie można było określić rozróżnienia pomiędzy rynkiem wspólnotowym a rynkami eksportowymi, takimi jak wielkość produkcji, wykorzystanie mocy produkcyjnych, inwestycje i wielkość zatrudnienia, ustalono, iż ich negatywny rozwój znacznie przekroczył poziom, który można by wiązać ze spadkiem wyników eksportowych.
Charakter tego negatywnego rozwoju wspomnianych wskaźników należy postrzegać zarówno jako konsekwencję spadku sprzedaży na rynku wspólnotowym oraz, w mniejszym stopniu, spadku sprzedaży eksportowej.
Rozwój ten należy również interpretować w świetle znacznego wzrostu rynku wspólnotowego, który miał miejsce w badanym okresie.
(100) W odniesieniu do poziomu rentowności, przepływów pieniężnych i zwrotu z inwestycji, ich negatywny rozwój spowodowany był głównie tym, że przemysł wspólnotowy został zmuszony do wykorzystywania bardzo niskich mocy produkcyjnych ze względu na negatywny rozwój wielkości sprzedaży, zarówno na rynkach wspólnotowych, jak i na rynkach eksportowych, jak wspomniano powyżej.
Ponadto ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego znalazły się pod naciskiem przywozu po cenach dumpingowych, co również przyczyniło się do negatywnego wpływu na wspomniane wskaźniki.
W tym kontekście należy zauważyć, że rozwój jednostkowych cen sprzedaży na rynkach eksportowych był o wiele bardziej korzystny niż rozwój cen we Wspólnocie.
Faktycznie średnia cena sprzedaży na rynkach eksportowych wzrosła o 20 % w tym samym okresie, co sugeruje, że presja cenowa była mniejsza na tych rynkach, niż na rynku wspólnotowym.
Ustalono, iż rentowność tego wywozu była nieco większa (choć niewystarczająca) niż rentowność sprzedaży na rynku wspólnotowym, mimo faktu iż wywóz ten również ucierpiał z powodu spadających cen oraz konkurencyjności ze strony wywozu chińskiego skierowanego na rynki krajów trzecich.
Ponadto przemysł wspólnotowy zdołał kontrolować, a nawet obniżyć swoje koszty materiałów innych niż surowce.
Dlatego też wydaje się, że wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego miały mniejszy wpływ na rentowność, przepływy pieniężne oraz zwrot z inwestycji, niż rozwój udziału w rynku i cen na rynku wspólnotowym.
(101) Na tej podstawie Komisja nie wyklucza możliwości wpływu negatywnego rozwoju sprzedaży eksportowej na ogólną sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego.
Jednakże powyższa analiza potwierdza, że pogarszające się wyniki eksportowe jako takie nie mogły przerwać związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych z ChRL a ustaloną szkodą.
c) Pozostali producenci wspólnotowi
(102) Wielkość sprzedaży jedynego pozostałego producenta wspólnotowego uległa znacznemu spadkowi o 54 % pomiędzy 2001 r. a OD.
Z dostępnych informacji wynika, że drugie przedsiębiorstwo wspólnotowe jest w takiej samej sytuacji, co przemysł wspólnotowy.
W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, iż wspomniana sprzedaż nie mogła spowodować szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
d) Wzrost cen surowców
(103) Jeden z eksporterów twierdził, że szkoda została głównie spowodowana wzrostem cen podstawowego surowca, parawolframianu amonu ("APT").
Faktycznie ceny APT wzrosły o ponad 100 % pod koniec badanego okresu, tzn. w 2005 r.
(104) W tym kontekście należy najpierw zauważyć, że pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego zbiegło się w czasie ze znacznym wzrostem przywozu z Chin w latach 2001–2005 i miało miejsce nie tylko pod koniec badanego okresu.
(105) Z drugiej strony wzrost cen surowców miał miejsce wyłącznie w 2005 r.
Jednakże w tym właśnie roku ceny przemysłu wspólnotowego faktycznie wzrosły (33 %) nieznacznie bardziej niż koszty produkcji (30 %).
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Ogólny jednostkowy koszt za tonę, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 88 _BAR_ 97 _BAR_ 126 _BAR_
Ceny sprzedaży jednostkowej, 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 76 _BAR_ 85 _BAR_ 113 _BAR_
(106) Powyższe dane czasowe sugerują, że mimo iż wzrost cen surowców przyczynił się do ogólnego wzrostu kosztów, który przewyższył wzrost cen sprzedaży w badanym okresie, surowce nie były czynnikiem decydującym w przypadku pogorszenia się sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.
Pogorszenie się sytuacji spowodowane było raczej wzrostem średnich kosztów spowodowanym utratą udziału w rynku oraz wynikającym z tego niskim stopniem wykorzystania mocy produkcyjnych, jak wskazano powyżej.
(107) Ponadto przemysł wspólnotowy nie mógł podnieść swoich cen sprzedaży na tyle, aby zrekompensować wzrost kosztów.
Tę elastyczność cen spowodował równoczesny wzrost przywozu po cenach dumpingowych z ChRL po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego.
W takich okolicznościach należy uznać, że przemysł wspólnotowy został poddany ciężkiej presji cenowej przywozu po cenach dumpingowych i w związku z tym miał ograniczone możliwości zrekompensowania wzrostu kosztów poprzez podniesienie swoich cen sprzedaży.
(108) Wreszcie należy zauważyć, że wzrost cen surowców dotknął wszystkie podmioty działające na rynku, włącznie z chińskimi producentami eksportującymi, dlatego też nie można go uznać za szczególny czynnik powodujący szkodę na rzecz przemysłu wspólnotowego.
(109) Na podstawie powyższego wnioskuje się, że wzrost cen surowców sam w sobie nie naruszył związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z ChRL a szkodami poniesionymi przez przemysł wspólnotowy.
4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(110) Szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy przejawia się głównie w utracie pewnej wielkości sprzedaży i udziału w rynku, co miało negatywny wpływ na rentowność.
Wynikające z tego obniżenie cen oraz utrata ekonomii skali spowodowane niskim wykorzystaniem mocy produkcyjnych doprowadziły do naruszającego równowagę stanu ujemnej rentowności powodującej znaczne straty finansowe przemysłu wspólnotowego.
(111) Pogorszenie się większości wskaźników szkody przemysłu wspólnotowego zbiegło się w czasie z nagłym wzrostem wielkości przywozu oraz udziału w rynku producentów eksportujących z ChRL oraz ze znacznym podcięciem cenowym spowodowanym przez ten przywóz.
(112) Mimo iż w trakcie dochodzenia wykazano, że nie można wykluczyć, że negatywny rozwój wywozu przemysłu wspólnotowego do krajów spoza UE mógł mieć wpływ na przedmiotową szkodę, potencjalny skutek tego rozwoju nie byłby w stanie naruszyć związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z ChRL a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(113) Ponadto, mimo że ceny surowców w OD uległy znacznemu wzrostowi, miało to wpływ na wszystkie podmioty działające na rynku.
Dane czasowe wskaźników szkody nie wskazują, że było to głównym powodem szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(114) W związku z powyższym uznaje się, że przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z ChRL wyrządził istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
F. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Zagadnienia ogólne
(115) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istnieją przekonujące powody, które mogłyby prowadzić do wniosku, że nałożenie środków antydumpingowych na przywóz z państwa, którego dotyczy dochodzenie, nie leży w interesie Wspólnoty.
Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich importerów, handlowców i użytkowników przemysłowych wymienionych w skardze. Trzech importerów przesłało odpowiedzi na wspomniane kwestionariusze.
(116) Na podstawie informacji dostarczonych przez współpracujące strony sformułowano następujące wnioski.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(117) Przypomina się, że przemysł wspólnotowy składa się z jednego producenta, posiadającego zakłady produkcyjne w Austrii, którego rentowność znacznie spadła w badanym okresie, co w konsekwencji wpłynęło negatywnie na poziom zatrudnienia i inwestycji.
(118) Jeżeli środki nie zostaną nałożone, możliwe jest, że w następstwie presji cenowej spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych brak rentowności tego rodzaju działalności zmusi przemysł wspólnotowy do zaprzestania produkcji elektrod wolframowych, która ma strategiczne znaczenie dla wielu sektorów zaawansowanych technologii.
(119) Należy zauważyć, że linia produkcyjna elektrod wolframowych była wykorzystywana również do wytwarzania innych produktów okrągłych, tzn. prętów molibdenowych, drutu oraz drutu spawalniczego, jak również elektrod do topienia szkła.
Produkty te, wspólnie z elektrodami wolframowymi, generują pewne stałe koszty w procesie produkcyjnym.
Ponieważ produkcja elektrod wolframowych spadła o 60 % w badanym okresie, miało to negatywny wpływ nie tylko na koszty produkcji elektrod wolframowych, ale również na inne produkty okrągłe produkowane przez przemysł wspólnotowy.
(120) Należy to postrzegać w kontekście wzrastającego na świecie popytu na produkt objęty postępowaniem, co w przypadku nałożenia środków umożliwiłoby przemysłowi wspólnotowemu zwiększenie sprzedaży i poprawę rentowności prowadzące do osiągnięcia bardziej stabilnego poziomu, jak również zapewnienia w ten sposób żywotności gospodarczej tej gałęzi przemysłu.
(121) Zatem stwierdza się, że zastosowanie środków antydumpingowych leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
Konkurencja oraz skutki zniekształcenia handlu
(122) Jeden z producentów eksportujących oraz jedno stowarzyszenie eksporterów twierdzili, że biorąc pod uwagę widoczny brak przywozu z innych krajów, opłaty celne doprowadziłyby do zniknięcia chińskich producentów eksportujących z rynku wspólnotowego, w ten sposób znacznie przyczyniając się do osłabienia konkurencji oraz zwiększenia i tak już dominującej pozycji przemysłu wspólnotowego.
(123) Jednakże bardziej prawdopodobne wydaje się, że jeżeli nałoży się środki, przynajmniej niektórzy zainteresowani producenci eksportujący w dalszym ciągu będą sprzedawać produkt objęty postępowaniem we Wspólnocie, jednakże po cenach niepowodujących szkody, ponieważ korzystają oni z mocnej bazy technologicznej oraz silnej pozycji rynkowej we Wspólnocie.
Z drugiej strony, gdyby środki antydumpingowe nie zostały nałożone, to nie można wykluczyć, że przemysł wspólnotowy mógłby wtedy zaprzestać produkcji elektrod wolframowych we Wspólnocie, wzmacniając w ten sposób pozycję producentów eksportujących tego produktu i osłabiając znacznie konkurencję na rynku wspólnotowym.
(124) W tym kontekście przypomina się, że istnieje dwóch producentów wspólnotowych, co już stanowi gwarancję pewnego stopnia konkurencji, zarówno na rynku wspólnotowym, jak i na rynkach eksportowych.
(125) Przypomina się dalej, iż celem jakiegokolwiek środka antydumpingowego nie jest w żadnym razie zablokowanie dostępu produktom z krajów trzecich do rynku wspólnotowego, lecz raczej przywrócenie równych reguł gry, które zostały zakłócone przez nieuczciwe praktyki handlowe.
4.
Interes użytkowników
(126) Kwestionariusze wysłano do wszystkich stron wymienionych w skardze jako użytkownicy w sektorach lotniczym, jądrowym, morskim, motoryzacyjnym, chemicznym i inżynieryjnym.
Komisja nie otrzymała żadnych odpowiedzi na kwestionariusze ani od zainteresowanych użytkowników, ani od stowarzyszeń przedstawicielskich.
(127) Spawanie przy pomocy elektrod wolframowych wykorzystywane jest w przypadkach, w których bardzo ważna jest wysoka jakość spawu (między innymi w przemyśle lotniczym, morskim, jądrowym oraz chemicznym).
Z dostępnych informacji można by wysunąć wniosek, że jakość i wiarygodność są dla klientów podstawowymi kryteriami oraz że koszt elektrod nie jest aż tak znaczny w porównaniu z wartością produktów końcowych.
(128) Biorąc pod uwagę fakt, iż użytkownicy produktu objętego postępowaniem nie wykazali zainteresowania w trakcie dochodzenia, można tymczasowo założyć, że nałożenie jakichkolwiek środków antydumpingowych raczej nie wpłynie w poważnym stopniu na ich sytuację.
5.
Interes powiązanych importerów/przedsiębiorstw handlowych we Wspólnocie
(129) Jeden importer w pełni współpracował podczas dochodzenia poprzez przesłanie odpowiedzi na kwestionariusz, dwaj inni współpracowali częściowo.
Ci trzej importerzy odpowiadali za około 30 % całkowitego przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty w OD.
W przypadku importera, który w pełni współpracował, produkt objęty postępowaniem generuje około 85 % jego obrotu.
(130) Jeżeli środki antydumpingowe zostałyby wprowadzone, nie wyklucza się, że poziom przywozu pochodzącego z kraju, którego dotyczy postępowanie, może ulec spadkowi, w ten sposób wpływając na sytuację gospodarczą wspomnianych importerów.
Jednakże skutek, jaki mogłaby wywrzeć na importerów jakakolwiek podwyżka cen przywozu produktu objętego postępowaniem, powinien jedynie przywrócić konkurencję z producentami wspólnotowymi i nie powinien powstrzymać importerów od sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
Ponadto niska proporcja kosztów produktu objętego postępowaniem w ogólnych kosztach użytkowników ułatwia importerom przeniesienie ciężaru podwyżki cen na klientów.
Na tej podstawie tymczasowo uznaje się, że nałożenie środków antydumpingowych prawdopodobnie nie będzie miało poważnego negatywnego wpływu na sytuację importerów we Wspólnocie.
6.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(131) Można się spodziewać, że skutki nałożenia środków umożliwią przemysłowi wspólnotowemu odzyskanie utraconych udziałów w rynku i sprzedaży oraz poprawią jego rentowność.
W świetle pogarszającej się sytuacji przemysłu wspólnotowego istnieje rzeczywiste ryzyko, że w sytuacji braku środków przemysł wspólnotowy będzie musiał zamknąć swoje zakłady produkcyjne i zwolnić pracowników.
Uwzględniając fakt wykorzystywania produktu objętego postępowaniem w sektorze zaawansowanych technologii, gdzie koszty przedmiotowych elektrod nie są znaczne w porównaniu do wartości produktów końcowych, wpływ środków antydumpingowych na sytuację importerów/przedsiębiorstw handlowych i użytkowników powinien być jedynie marginalny.
(132) W świetle powyższych ustaleń, wstępnie uznaje się, że nie ma przekonywających powodów, aby nie nakładać ceł antydumpingowych na przywóz niektórych elektrod wolframowych pochodzących z ChRL.
G. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom usuwający szkodę
(133) Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, przyczynowości i interesu wspólnotowego, należy zastosować środki tymczasowe po to, aby zapobiec dalszemu ponoszeniu szkody przez przemysł wspólnotowy z powodu przywozu po cenach dumpingowych.
(134) Środki te powinny być nałożone na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę powodowaną przez te przywozy, bez poszerzania wykazanego marginesu dumpingu.
Przy ustalaniu kwoty cła koniecznej dla usunięcia efektów szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie jego kosztów produkcji i uzyskanie powszechnie, ze sprzedaży we Wspólnocie produktu podobnego, zysku przed opodatkowaniem, który mógłby być słusznie uzyskany przez tego rodzaju przemysł sektora przy zwykłych warunkach konkurencji, tj. przy nieobecności przywozu po cenach dumpingowych.
Do obliczeń przyjęto 8 % marżę zysku przed opodatkowaniem w stosunku do obrotów na podstawie poziomu zysku osiąganego przez przemysł Wspólnoty, zanim chiński przywóz zaczął napływać do Wspólnoty.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego nieprzynoszącą szkody przemysłowi Wspólnoty.
Niepowodującą szkody cenę otrzymano poprzez dodanie wyżej wspomnianej marży zysku wynoszącej 8 % do kosztów produkcji.
Jeden typ produktu poddanego wywozowi z ChRL w OD nie był produkowany i sprzedawany przez przemysł Wspólnoty w OD.
Przy obliczaniu poziomu wystarczającego do usunięcia szkody spowodowanej przedmiotowym przywozem uwzględniono związek cenowy pomiędzy tym typem a innymi typami wywożonymi przez chińskich eksporterów.
(135) Niezbędny wzrost cen określono na podstawie porównania średnich ważonych cen importowych ze średnią ważoną ceną niewyrządzającą szkody podobnego produktu sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
(136) Przy porównywaniu dokonano korekty ze względu na funkcje wykonywane przez importerów tj. pakowanie, magazynowanie, kontrolę jakości, oznakowanie marką oraz w pewnych przypadkach przetwarzanie fizyczne elektrod, aby sprawić, że przywóz będzie bardziej porównywalny ze sprzedażą przemysłu wspólnotowego.
(137) Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone w postaci procenta średniej wartości importowej cif.
(138) Tymczasowe średnie ważone marginesy szkody dla przedsiębiorstw, którym przyznano IT lub MET, są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Tymczasowy margines szkody _BAR_
Shandong Weldstone Tungsten Industry Co.
Ltd. _BAR_ 53,0 % _BAR_
Shaanxi Yuheng Tungsten & Molybdenum Industrial Co.
Ltd. _BAR_ 46,9 % _BAR_
Beijing Advanced Metal Materials Co.
Ltd. _BAR_ 35,0 % _BAR_
(139) W celu wyliczenia poziomu usuwającego szkodę dla terytorium całego kraju, dla wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL, należy pamiętać, że poziom ich współpracy był wysoki.
Dlatego też margines szkody ustalono na poziomie usuwającym szkodę, określonym dla przedsiębiorstwa współpracującego, któremu nie przyznano MET/IT, tzn. 86,8 %.
2.
Środki tymczasowe
(140) W związku z powyższym uznaje się, że tymczasowe cło antydumpingowe powinno zostać nałożone na poziomie ustalonych marginesów subsydiowania, ale nie powinno być wyższe od marginesu szkody ustalonego powyżej zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(141) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu określono na podstawie ustaleń z niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych przedsiębiorstw ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od obowiązującego na terenie całego kraju cła stosowanego do "wszystkich innych przedsiębiorstw") mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie, i wyprodukowanych przez przedmiotowe przedsiębiorstwa i w ten sposób przez wymienione, określone podmioty prawne.
Przywożone produkty produkowane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo niewymienione szczegółowo w części operacyjnej niniejszego dokumentu z nazwy i adresu, łącznie z podmiotami związanymi z podmiotami szczegółowo wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(142) Wszelkie wnioski roszczeniowe związane ze stosowaniem tych indywidualnych antydumpingowych stawek celnych (na przykład w następstwie zmiany nazwy podmiotu prawnego bądź utworzenia nowych jednostek produkcyjnych lub handlowych) powinny być kierowane do Komisji [3] wraz z wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności w przypadku zmian w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży na rynku wewnętrznym i na rynkach zewnętrznych powiązanych na przykład ze zmianą nazwy lub zmianami w jednostkach produkcyjnych lub handlowych.
Komisja, w stosownych przypadkach, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym, zmieni odpowiednio rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(143) Na podstawie powyższych ustaleń tymczasowe stawki celne wynoszą:
Shandong Weldstone Tungsten Industry Co.
Ltd. _BAR_ 25,9 % _BAR_
Shaanxi Yuheng Tungsten & Molybdenum Industrial Co.
Ltd. _BAR_ 46,9 % _BAR_
Beijing Advanced Metal Materials Co.
Ltd. _BAR_ 35,0 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 86,8 % _BAR_
3.
Kontrola specjalna
(144) Celem zminimalizowania zagrożenia obchodzenia środków ze względu na wysoką różnicę w stawkach celnych oraz w szczególności ze względu na fakt, iż jak ustalono, jeden ze współpracujących producentów eksportujących w ChRL, wobec którego zaproponowano indywidualne stawki celne, dokonywał wywozu do Wspólnoty również elektrod wolframowych produkowanych przez pewne współpracujące przedsiębiorstwo państwowe, któremu nie przyznano IT, uważa się, że w tym przypadku istnieje potrzeba środków specjalnych zapewniających właściwe zastosowania ceł antydumpingowych.
Wyłącznie przywóz produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez odpowiedniego producenta eksportującego może korzystać ze specjalnego marginesu dumpingu obliczonego dla zainteresowanego producenta.
Wspomniane środki specjalne obejmują:
(145) Przedstawienie organom celnym danego państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, podlega rezydualnemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.
(146) Przypomina się, że jeżeli wywóz dokonywany przez przedsiębiorstwo korzystające z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu po nałożeniu środków antydumpingowych, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę w strukturze handlu ze względu na nałożenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W takich okolicznościach oraz pod warunkiem spełnienia określonych wymagań może zostać wszczęte dochodzenie dotyczące obchodzenia nałożonych środków.
Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych, a następnie nałożyć cło obowiązujące dla całego kraju.
H. PRZEPISY KOŃCOWE
(147) W celu zapewnienia dobrego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogłyby przedstawić swoje opinie na piśmie oraz złożyć wniosek o przesłuchanie.
Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł antydumpingowych dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkich ostatecznych ceł,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych elektrod wolframowych (włącznie ze sztabami i prętami z wolframu do elektrod) innych niż elektrody otrzymane przez zwykłe spiekanie, nawet przycięte na długość, objęte kodami CN ex81019500 i ex85159090 (kody TARIC 8101950010 i 8515909010) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka tymczasowego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem produktów wytwarzanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa, wynosi:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Shandong Weldstone Tungsten Industry Co.
Ltd. _BAR_ 25,9 % _BAR_ A754 _BAR_
Shaanxi Yuheng Tungsten & Molybdenum Industrial Co.
Ltd. _BAR_ 46,9 % _BAR_ A755 _BAR_
Beijing Advanced Metal Materials Co.
Ltd. _BAR_ 35,0 % _BAR_ A756 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 86,8 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Stosowanie indywidualnych stawek celnych określonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 będzie uwarunkowane przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w Załączniku.
W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury będzie obowiązywała stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw.
4.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w ust. 1, uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
5.
O ile nie określono inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi odnośnie do zastosowania niniejszego rozporządzenia przez okres jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1351/2006
z dnia 13 września 2006 r.
ustalające jednolity współczynnik przydziału, jaki należy zastosować w ramach kontyngentu taryfowego na kukurydzę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 573/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 573/2003 z dnia 28 marca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/18/WE w odniesieniu do koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Rumunii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 573/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 149000 ton kukurydzy (numer porządkowy 09.4767) na rok gospodarczy 2006/2007.
(2) Ilości wnioskowane w poniedziałek, 11 września 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie jednolitego współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz kukurydzy w ramach kontyngentu "Rumunia", złożony i przekazany Komisji w poniedziałek, 11 września 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 2,85706 % wnioskowanych ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1352/2006
z dnia 14 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1353/2006
z dnia 13 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów sardeli w strefie ICES VIII przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1354/2006
z dnia 13 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów makreli w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE), IIIa, IIIb, c, d (wody terytorialne WE) i IV przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1355/2006
z dnia 13 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów gardłosza atlantyckiego w strefach ICES I, II, III, IV, V, VIII, IX, X, XII i XIV (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1356/2006
z dnia 13 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów morlesza bogara w strefach ICES VI, VII i VIII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Niderlandów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1357/2006
z dnia 14 września 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1331/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2006
z dnia 14 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1359/2006
z dnia 14 września 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 14 września 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 14 września 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 32,813 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1360/2006
z dnia 14 września 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1361/2006
z dnia 14 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Stosowanie refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów wydaje się nieistotne.
W odniesieniu do takich produktów refundacje wywozowe nie powinny być dłużej ustalane.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1362/2006
z dnia 14 września 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 września 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 września 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1363/2006
z dnia 14 września 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 8 do 14 września 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1365/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 września 2006 r.
w sprawie statystyk dotyczących transportu towarów wodami śródlądowymi i uchylające dyrektywę Rady 80/1119/EWG
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wody śródlądowe są ważną częścią sieci transportowej Wspólnoty, a promowanie transportu wodami śródlądowymi jest jednym z celów wspólnej polityki transportowej, zarówno z powodów opłacalności, jak i w celu ograniczenia zużycia energii oraz wpływu transportu na środowisko naturalne, zgodnie z Białą Księgą Komisji w sprawie Europejskiej polityki transportowej na 2010 r.: czas na decyzję.
(2) Komisja potrzebuje statystyk dotyczących transportu towarów wodami śródlądowymi celem monitorowania i rozwijania wspólnej polityki transportowej, jak również elementów związanych z transportem w politykach regionalnych oraz w politykach dotyczących sieci transeuropejskich.
(3) Statystyki dotyczące transportu wodami śródlądowymi są gromadzone na mocy dyrektywy Rady 80/1119/EWG z dnia 17 listopada 1980 r. w sprawie sprawozdań statystycznych dotyczących przewozu towarów wodami śródlądowymi [2], która przestała odpowiadać obecnym potrzebom w tej dziedzinie.
Dlatego też właściwe jest zastąpienie tej dyrektywy nowym instrumentem o szerszym zakresie oraz o większej skuteczności.
(4) W związku z tym dyrektywa 80/1119/EWG powinna zostać uchylona.
(5) Statystyki wspólnotowe dotyczące wszelkich środków transportu należy gromadzić zgodnie ze wspólnymi koncepcjami i standardami w celu osiągnięcia możliwie najpełniejszej porównywalności różnych rodzajów transportu.
(6) Nie we wszystkich państwach członkowskich dokonuje się transportu wodami śródlądowymi i z tego też względu zakres obowiązywania niniejszego rozporządzenia ogranicza się do tych państw członkowskich, w których stosuje się tę formę transportu.
(7) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie stworzenie wspólnych standardów statystycznych umożliwiających tworzenie zharmonizowanych danych, nie może być w odpowiedni sposób osiągnięty przez państwa członkowskie i w związku z tym może być on lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [3] stanowi ramy referencyjne dla przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
(9) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(10) Skonsultowano się z Komitetem ds. Programu Statystycznego ustanowionym na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [5], zgodnie z art. 3 tej decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa wspólne zasady tworzenia wspólnotowych statystyk dotyczących transportu wodami śródlądowymi.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) statystyki dotyczące transportu wodami śródlądowymi na ich terytorium.
2.
Państwa członkowskie, w których całkowity wolumen towarów transportowanych rocznie wodami śródlądowymi w ramach transportu krajowego, międzynarodowego lub tranzytu przekracza milion ton, przekazują statystyki, o których mowa w art. 4 ust. 1.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2 państwa członkowskie, w których nie występuje międzynarodowy lub tranzytowy transport wodami śródlądowymi, ale w których całkowity wolumen towarów transportowanych rocznie wodami śródlądowymi w ramach transportu krajowego przekracza milion ton, przekazują statystyki wymagane na mocy art. 4 ust. 2.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) przewozu towarów statkami o nośności poniżej 50 ton;
b) statków wykorzystywanych głównie do przewozu pasażerów;
c) statków wykorzystywanych do przepraw promowych;
d) statków wykorzystywanych wyłącznie w celach niekomercyjnych przez administracje portowe oraz organy publiczne;
e) statków wykorzystywanych wyłącznie do bunkrowania lub magazynowania;
f) statków niewykorzystywanych do przewozu towarów, takich jak statki rybackie, pogłębiarki, okręty szkoleniowe, łodzie mieszkalne i jednostki rekreacyjne.
Artykuł 3
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "żeglowne wody śródlądowe" oznaczają szlaki wodne niebędące częścią wód morskich, po których mogą poruszać się statki o nośności nie mniejszej niż 50 ton przy normalnym obciążeniu.
Termin ten obejmuje zarówno żeglowne rzeki i jeziora, jak i żeglowne kanały;
b) "statek żeglugi śródlądowej" oznacza jednostkę pływającą zaprojektowaną w celu transportowania towarów lub do transportu publicznego pasażerów żeglownymi wodami śródlądowymi;
c) "przynależność państwowa statku" odnosi się do kraju, w którym zarejestrowany jest statek żeglugi śródlądowej.
Artykuł 4
Gromadzenie danych
1.
Dane są gromadzone zgodnie z tabelami zamieszczonymi w załącznikach A–D.
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 3, dane są gromadzone zgodnie z tabelą zamieszczoną w załączniku E.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia towary klasyfikuje się zgodnie z załącznikiem F.
Artykuł 5
Przekazywanie danych
1.
Pierwszy okres obserwacji rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2007 r.
Przekazywanie danych odbywa się niezwłocznie i nie później niż pięć miesięcy po zakończeniu stosownego okresu obserwacji.
2.
W ciągu trzech pierwszych lat stosowania niniejszego rozporządzenia termin przekazania danych, o którym mowa w ust. 1, może zostać wydłużony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
Maksymalny termin przekazania danych łącznie z jakimkolwiek przyznanym przedłużeniem nie przekracza ośmiu miesięcy.
Przypadki, w których termin przekazania danych ulega przedłużeniu, określono w załączniku G.
Artykuł 6
Rozpowszechnianie danych
Statystyki wspólnotowe oparte na danych, o których mowa w art. 4, są rozpowszechniane z częstotliwością podobną do wyznaczonej na przekazywanie danych przez państwa członkowskie.
Artykuł 7
Jakość danych
1.
Komisja (Eurostat) opracowuje i publikuje zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2, wymagania metodologiczne oraz kryteria ustanowione w celu zapewnienia jakości otrzymywanych danych.
2.
Państwa członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia jakości przekazywanych danych.
3.
Komisja (Eurostat) dokonuje oceny jakości przekazywanych danych. państwa członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) sprawozdanie zawierające informacje i dane, których Komisja może wymagać w celu zweryfikowania jakości przekazywanych danych.
Artykuł 8
Sprawozdanie dotyczące wdrożenia
Do dnia 15 października 2009 r. oraz po konsultacji z Komitetem ds. Programu Statystycznego Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie to w szczególności:
a) zawiera ocenę korzyści odniesionych przez Wspólnotę, państwa członkowskie oraz dostawców i użytkowników informacji statystycznych dzięki tworzonym statystykom w porównaniu z ich kosztami;
b) zawiera ocenę jakości tworzonych statystyk;
c) określa obszary potencjalnej poprawy oraz zmiany uznane za niezbędne w świetle otrzymanych wyników.
Artykuł 9
Środki wykonawcze
Środki służące wdrożeniu niniejszego rozporządzenia, łącznie ze środkami uwzględniającymi trendy gospodarcze i techniczne, są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2.
Środki takie obejmują:
a) dostosowanie progu objęcia statystykami transportu wodami śródlądowymi (art. 2);
b) dostosowanie definicji głównych i przyjęcie definicji dodatkowych (art. 3);
c) dostosowanie zakresu gromadzenia danych oraz treści załączników (art. 4);
d) uzgodnienia w sprawie przekazywania danych Komisji (Eurostatowi), obejmujące standardy dotyczące wymiany danych (art. 5);
e) uzgodnienia dotyczące rozpowszechniania wyników przez Komisję (Eurostat) (art. 6);
f) opracowywanie i publikowanie wymogów i kryteriów metodologicznych (art. 7).
Artykuł 10
Procedura komitetu
1.
Komisję wspomaga Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony na mocy art. 1 decyzji 89/382/EWG, Euratom.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Przepisy przejściowe i uchylenie
1.
Państwa członkowskie przekazują dane statystyczne za rok 2006 zgodnie z dyrektywą 80/1119/EWG.
2.
Dyrektywa 80/1119/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1366/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 w zakresie roku bazowego dotyczącego przydziału kontyngentów wodorochlorofluorowęglowodorów w odniesieniu do Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [3] przyjmuje rok 1999 za rok bazowy w odniesieniu do przyznawania kontyngentów wodorochlorofluorowęglowodorów (HCFC).
Rynek HCFC w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich uległ znaczącym zmianom od roku 1999, w związku z pojawieniem się nowych podmiotów gospodarczych i zmianami w udziałach w rynku.
Przyjęcie roku 1999 za rok bazowy w odniesieniu do przyznawania kontyngentów HCFC w tych nowych Państwach Członkowskich spowodowałoby pozbawienie wielu podmiotów gospodarczych kontyngentu przywozowego.
Mogłoby to zostać uznane za arbitralne, a także spowodować naruszenie zasad niedyskryminacji oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.
(2) Co do zasady, kontyngenty powinny być ustalane w oparciu o najnowsze i najbardziej reprezentatywne dostępne dane liczbowe w celu uniknięcia wykluczenia części importerów w nowych Państwach Członkowskich.
Z tego względu wskazane byłoby wybrać te lata, za które dostępne są najnowsze dane.
Dla jak najlepszego odzwierciedlenia sytuacji handlowej na rynku HCFC w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich jako podstawa dla podmiotów gospodarczych z tych państw powinny być stosowane średnie udziały w rynku w latach 2002 i 2003.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 dodaje się następującą literę:
"i) w drodze odstępstwa od lit. h), każdy producent i importer w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji zapewnia, że obliczony poziom dla wodorochlorofluorowęglowodorów wprowadzanych przez niego do obrotu lub używanych do celów własnych, wyrażony w procentach obliczonych poziomów określonych w lit. b), d), e) i f), nie przekracza średniego procentowego udziału w rynku w latach 2002 i 2003." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 września 2006 r.
w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu, w świetle wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w dniu 22 czerwca 2006 r. [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepisy prawne Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska mają na celu przyczynianie się, między innymi, do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego oraz do ochrony zdrowia ludzkiego, wspierając w ten sposób zrównoważony rozwój.
(2) Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [3] podkreśla znaczenie zapewnienia odpowiednich informacji dotyczących środowiska i skutecznych możliwości udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji mających znaczenie dla środowiska, zwiększając w ten sposób odpowiedzialność i przejrzystość podejmowania decyzji i przyczyniając się do podnoszenia świadomości społecznej oraz wsparcia dla podejmowanych decyzji.
Ponadto, podobnie jak poprzednie programy [4], zachęca on do bardziej skutecznego wprowadzania w życie i stosowania przepisów prawnych Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska, w tym do egzekwowania zasad wspólnotowych i podejmowania działań przeciwko naruszeniom przepisów prawnych Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska.
(3) W dniu 25 czerwca 1998 r. Wspólnota podpisała Konwencję Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (EKG ONZ) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwaną dalej "Konwencją z Aarhus").
Wspólnota zatwierdziła Konwencję z Aarhus w dniu 17 lutego 2005 r.
[5]. Przepisy prawa wspólnotowego powinny być zgodne z tą Konwencją.
(4) Wspólnota przyjęła już wiele przepisów prawnych, które podlegają zmianom i które przyczyniają się do osiągnięcia celów Konwencji z Aarhus.
Powinny zostać przyjęte przepisy dotyczące stosowania wymogów tej Konwencji do instytucji i organów Wspólnoty.
(5) Właściwe jest uwzględnienie trzech filarów Konwencji z Aarhus, a mianowicie dostępu do informacji, udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, w jednym akcie prawnym oraz ustanowienie wspólnych przepisów dotyczących celów i definicji.
Przyczynia się to do zracjonalizowania przepisów prawnych i do zwiększenia przejrzystości w zakresie środków wykonawczych podejmowanych w odniesieniu do instytucji i organów Wspólnoty.
(6) Jako ogólną zasadę przyjmuje się, że prawa gwarantowane w ramach trzech filarów Konwencji z Aarhus przysługują bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo, narodowość lub miejsce zamieszkania.
(7) Konwencja z Aarhus zawiera szeroką definicję władz publicznych, przy czym podstawowa koncepcja zakłada, że wszędzie tam, gdzie sprawowana jest władza publiczna, jednostkom i ich organizacjom powinny przysługiwać prawa.
Dlatego konieczne jest, aby instytucje i organy Wspólnoty objęte niniejszym rozporządzeniem zostały zdefiniowane w tak samo szeroki i funkcjonalny sposób.
Zgodnie z Konwencją z Aarhus instytucje i organy Wspólnoty mogą być wyłączone z zakresu stosowania Konwencji w przypadkach, gdy działają one jako władza sądownicza lub ustawodawcza.
Niemniej jednak, ze względu na zachowanie spójności z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [6], przepisy w sprawie dostępu do informacji dotyczących środowiska powinny mieć zastosowanie do instytucji i organów Wspólnoty działających jako władza ustawodawcza.
(8) Definicja informacji dotyczącej środowiska zawarta w niniejszym rozporządzeniu obejmuje informacje dotyczące stanu środowiska, niezależnie od ich formy.
Definicja ta, która została dostosowana do definicji przyjętej do celów dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska [7], jest tej samej treści, co definicja ustanowiona w Konwencji z Aarhus.
Definicja "dokumentu" zawarta w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 obejmuje informacje dotyczące środowiska w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
(9) Właściwe jest, aby niniejsze rozporządzenie zawierało definicję planów i programów odnoszących się do środowiska, biorąc pod uwagę postanowienia Konwencji z Aarhus, równolegle z podejściem realizowanym w odniesieniu do obowiązków państw członkowskich na mocy obowiązującego prawa WE.
"Plany i programy odnoszące się do środowiska" powinny zostać zdefiniowane w odniesieniu do ich wkładu w osiągnięcie lub ich prawdopodobnego znaczącego wpływu na osiągnięcie celów i priorytetów wspólnotowej polityki w zakresie ochrony środowiska.
Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego ustanawia cele wspólnotowej polityki ochrony środowiska i działania planowane dla osiągnięcia tych celów na okres dziesięcioletni, poczynając od dnia 22 lipca 2002 r.
Pod koniec tego okresu powinien zostać przyjęty kolejny program działań w zakresie środowiska naturalnego.
(10) Ze względu na to, że prawo ochrony środowiska stale się rozwija, definicja prawa ochrony środowiska powinna odnosić się do celów wspólnotowej polityki w zakresie ochrony środowiska określonych w Traktacie.
(11) Powinna istnieć możliwość poddawania indywidualnie adresowanych aktów administracyjnych, które są prawnie wiążące i mają skutki zewnętrzne, wewnętrznej procedurze odwoławczej.
Podobnie, zaniechania powinny podlegać tej samej procedurze, w przypadku gdy na mocy prawa ochrony środowiska istnieje obowiązek przyjęcia aktu administracyjnego.
Biorąc pod uwagę, że akty przyjmowane przez instytucję lub organ Wspólnoty działający jako władza sądownicza lub ustawodawcza mogą być wyłączone spod tej procedury, to samo powinno mieć zastosowanie do innych procedur wyjaśniających, gdy instytucja lub organ Wspólnoty działa jako administracyjny organ odwoławczy zgodnie z postanowieniami Traktatu.
(12) Konwencja z Aarhus wzywa do zapewnienia społeczeństwu dostępu do informacji dotyczących środowiska na wniosek lub poprzez aktywne rozpowszechnianie informacji przez władze objęte Konwencją.
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 ma zastosowanie do Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, jak również do agencji i podobnych organów ustanowionych na mocy aktu prawnego Wspólnoty.
Rozporządzenie to ustala zasady dla tych instytucji, które w dużej mierze są zgodne z zasadami ustanowionymi w Konwencji z Aarhus.
Konieczne jest rozszerzenie zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 na wszystkie pozostałe instytucje i organy Wspólnoty.
(13) Niezbędne jest uwzględnienie w niniejszym rozporządzeniu tych postanowień Konwencji z Aarhus, które nie są zawarte, w całości lub w części, w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001, w szczególności tych odnoszących się do gromadzenia i rozpowszechniania informacji dotyczących środowiska.
(14) Dobra jakość informacji dotyczących środowiska jest niezbędna dla skuteczności prawa publicznego dostępu do tych informacji.
Dlatego też właściwe jest wprowadzenie przepisów zobowiązujących instytucje i organy Wspólnoty do zapewnienia takiej jakości.
(15) W przypadku gdy rozporządzenie WE nr 1049/2001 przewiduje wyjątki, powinny one mieć zastosowanie, z zastrzeżeniem bardziej szczegółowych przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących wniosków o dostęp do informacji dotyczących środowiska.
Podstawy odmowy dostępu do informacji dotyczących środowiska powinny podlegać wykładni zawężającej, biorąc pod uwagę interes publiczny, któremu służy ujawnienie, oraz to, czy wnioskowane informacje mają związek z emisjami do środowiska.
Termin "interesy handlowe" obejmuje umowy o poufności zawarte przez instytucje lub organy działające jako władze bankowe.
(16) Zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającą sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [8] została już utworzona na poziomie Wspólnoty sieć służąca promowaniu współpracy i koordynacji pomiędzy państwami członkowskimi, przy wsparciu Komisji, w celu usprawnienia zapobiegania i kontroli szeregu chorób zakaźnych we Wspólnocie.
Decyzja nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [9] przyjmuje program działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego, który uzupełnia polityki krajowe.
Podniesienie poziomu informacji i wiedzy w zakresie rozwoju zdrowia publicznego oraz zwiększenie możliwości szybkiego i skoordynowanego reagowania na zagrożenia dla zdrowia, stanowiące elementy tego programu, są celami w pełni zgodnymi z wymogami Konwencji z Aarhus.
Dlatego też niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie bez uszczerbku dla decyzji nr 2119/98/WE i decyzji nr 1786/2002/WE.
(17) Konwencja z Aarhus wymaga, aby Strony przyjęły przepisy pozwalające społeczeństwu uczestniczyć w przygotowywaniu planów i programów odnoszących się do środowiska.
Przepisy takie muszą zawierać uzasadnione ramy czasowe dla informowania społeczeństwa o danym procesie decyzyjnym mającym znaczenie dla środowiska.
Udział społeczeństwa, aby mógł być skuteczny, musi mieć miejsce na wczesnym etapie, gdy wszystkie opcje są otwarte.
Przy ustanawianiu przepisów dotyczących udziału społeczeństwa instytucje i organy Wspólnoty powinny określić zakres podmiotowy społeczeństwa mogącego brać udział.
Konwencja z Aarhus wymaga również od Stron dołożenia starań, aby w odpowiednim zakresie stworzyły możliwości udziału społeczeństwa w przygotowywaniu polityk odnoszących się do środowiska.
(18) Artykuł 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus zapewnia dostęp do procedur sądowych lub innych procedur odwoławczych umożliwiających kwestionowanie działań i zaniechań osób prywatnych i władz publicznych naruszających przepisy prawa ochrony środowiska.
Przepisy dotyczące dostępu do wymiaru sprawiedliwości powinny być zgodne z Traktatem.
W tym kontekście właściwe jest, aby niniejsze rozporządzenie dotyczyło jedynie działań i zaniechań władz publicznych.
(19) W celu zapewnienia odpowiednich i skutecznych środków odwoławczych, w tym postępowań odwoławczych przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu, właściwe jest, aby działania instytucji lub organu Wspólnoty, który wydał akt podlegający odwołaniu lub który, w przypadku zarzutu zaniechania administracyjnego, zaniechał działania, miał możliwość ponownego rozpatrzenia swojej wcześniejszej decyzji lub podjęcia działania w przypadku zaniechania.
(20) Organizacje pozarządowe działające w dziedzinie ochrony środowiska, które spełniają określone kryteria mające w szczególności na celu zagwarantowanie, aby były one organizacjami niezależnymi, które wypełniają ciążący na nich obowiązek sprawozdawczości i które wykazały, że ich podstawowym celem jest promowanie ochrony środowiska, powinny być uprawnione do żądania wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej na poziomie Wspólnoty w odniesieniu do przyjętych aktów lub zaniechań w zakresie prawa ochrony środowiska przez instytucję lub organ Wspólnoty, w celu ponownego rozważenia takiego aktu lub zaniechania przez taką instytucję lub organ Wspólnoty.
(21) W przypadku gdy wcześniejsze wnioski o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej były nieskuteczne, zainteresowana organizacja pozarządowa powinna mieć możliwość wniesienia skargi do Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu.
(22) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi na mocy art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i ustanowionymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 37,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest przyczynienie się do realizacji zobowiązań wynikających z Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zwaną dalej "Konwencją z Aarhus", poprzez ustanowienie przepisów regulujących zastosowanie postanowień Konwencji do instytucji i organów Wspólnoty, w szczególności poprzez:
a) zagwarantowanie prawa dostępu do informacji dotyczących środowiska, otrzymanych lub udzielonych przez instytucje lub organy Wspólnoty i znajdujących się w ich posiadaniu, oraz poprzez określenie podstawowych pojęć, warunków i praktycznych rozwiązań dla korzystania z tego prawa;
b) zapewnienie, aby informacje dotyczące środowiska były sukcesywnie udostępniane i rozpowszechniane w społeczeństwie w celu osiągnięcia ich możliwie najszerszej systematycznej dostępności i rozpowszechnienia.
W tym celu promuje się wykorzystanie w szczególności telekomunikacji informatycznej lub technologii elektronicznej, jeżeli są one dostępne;
c) zapewnienie udziału społeczeństwa w odniesieniu do planów i programów odnoszących się do środowiska;
d) zapewnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska na poziomie wspólnotowym na warunkach ustanowionych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Stosując przepisy niniejszego rozporządzenia, instytucje i organy Wspólnoty dokładają starań w celu udzielenia społeczeństwu wsparcia i udzielenia mu wskazówek w odniesieniu do dostępu do informacji, udziału w procesie podejmowania decyzji i dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "wnioskodawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, występującą z wnioskiem o udostępnienie informacji dotyczących środowiska;
b) "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz stowarzyszenia, organizacje lub grupy takich osób;
c) "instytucja lub organ Wspólnoty" oznacza każdą instytucję publiczną, organ, urząd lub agencję ustanowioną przez Traktat lub na jego podstawie, z wyjątkiem przypadków, gdy działają one jako władza sądownicza lub ustawodawcza.
Jednakże przepisy tytułu II mają zastosowanie do instytucji lub organów Wspólnoty działających jako władza ustawodawcza;
d) "informacja dotycząca środowiska" oznacza informację w formie pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej lub w innej formie materialnej, dotyczącą:
i) stanu elementów środowiska, takich jak powietrze i atmosfera, woda, gleba, powierzchnia ziemi, krajobraz oraz obszary naturalne, w tym bagna, obszary przybrzeżne i morskie, biologiczna różnorodność i jej składniki, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań pomiędzy tymi elementami;
ii) czynników, takich jak substancje, energia, hałas, promieniowanie lub odpady, w tym odpady radioaktywne, emisje, zrzuty i inne rodzaje zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska, które wpływają lub mogą wpływać na elementy środowiska, o których mowa w pkt i);
iii) środków (w tym środków administracyjnych), takich jak polityki, przepisy prawne, plany, programy, porozumienia w sprawie ochrony środowiska, oraz działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy i czynniki, o których mowa w pkt i) i ii), jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów;
iv) sprawozdań na temat wykonania przepisów prawnych dotyczących ochrony środowiska;
v) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystywanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt iii);
vi) stanu ludzkiego zdrowia i bezpieczeństwa, w tym tam, gdzie to właściwe, skażenia łańcucha pokarmowego, warunków życia człowieka, obiektów kultury i budowli w stopniu, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać: stan elementów środowiska, o których mowa w pkt i) lub – poprzez te elementy – czynniki i środki, o których mowa w pkt ii) oraz iii);
e) "plany i programy odnoszące się do środowiska" oznaczają plany i programy, które:
i) podlegają przygotowaniu i, w stosownych przypadkach, przyjęciu przez instytucję lub organ Wspólnoty;
ii) są wymagane zgodnie z przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi lub administracyjnymi; oraz
iii) przyczyniają się do, lub mogą mieć znaczący wpływ na osiągniecie celów wspólnotowej polityki w zakresie ochrony środowiska, takich jak cele ustanowione w Szóstym wspólnotowym programie działań w zakresie środowiska naturalnego lub w kolejnych ogólnych programach działań w zakresie środowiska naturalnego.
Ogólne programy działań w zakresie środowiska naturalnego uznaje się także za plany i programy odnoszące się do środowiska.
Niniejsza definicja nie obejmuje planów i programów finansowych lub budżetowych, to znaczy planów i programów ustanawiających sposób, w jaki określone projekty lub działania powinny być finansowane, lub odnoszących się do proponowanych budżetów rocznych, wewnętrznych programów pracy instytucji lub organu Wspólnoty lub planów i programów na wypadek awarii, których wyłącznym celem jest obrona cywilna;
f) "prawo ochrony środowiska" oznacza przepisy prawne Wspólnoty, które bez względu na podstawę prawną przyczyniają się do realizacji celów polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego, określonych w Traktacie: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów środowiska naturalnego;
g) "akt administracyjny" oznacza każdy indywidualnie adresowany środek podejmowany w zakresie prawa ochrony środowiska przez instytucję lub organ Wspólnoty oraz mający prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny;
h) "zaniechanie administracyjne" oznacza zaniechanie przyjęcia aktu administracyjnego w rozumieniu lit. g) przez instytucję lub organ Wspólnoty.
2.
Akty administracyjne i zaniechania administracyjne nie obejmują środków lub zaniechań instytucji lub organów Wspólnoty działających jako administracyjny organ odwoławczy, w ramach na przykład:
a) artykułów 81, 82, 86 i 87 Traktatu (reguły konkurencji);
b) artykułów 226 i 228 Traktatu (postępowanie w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego);
c) artykułu 195 Traktatu (postępowanie prowadzone przez Rzecznika Praw Obywatelskich);
d) artykułu 280 Traktatu (postępowanie prowadzone przez OLAF).
TYTUŁ II DOSTĘP DO INFORMACJI DOTYCZĄCYCH ŚRODOWISKA
Artykuł 3
Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 ma zastosowanie do wszelkich złożonych przez wnioskodawcę wniosków o uzyskanie dostępu do informacji dotyczących środowiska, będących w posiadaniu instytucji lub organów Wspólnoty, bez dyskryminacji ze względu na obywatelstwo, narodowość lub miejsce zamieszkania, a w przypadku osób prawnych – bez dyskryminacji ze względu na zarejestrowaną siedzibę lub faktyczne główne miejsce prowadzenia działalności.
Do celów niniejszego rozporządzenia termin "instytucja" w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 należy rozumieć jako "instytucja lub organ Wspólnoty".
Artykuł 4
Gromadzenie i rozpowszechnianie informacji dotyczących środowiska
1.
Instytucje i organy Wspólnoty porządkują informacje dotyczące środowiska, które mają znaczenie dla ich roli i które są w ich posiadaniu, w celu ich aktywnego i systematycznego rozpowszechniania w społeczeństwie, w szczególności za pomocą telekomunikacji informatycznej lub technologii elektronicznej zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
Zapewniają one sukcesywne udostępnianie informacji dotyczących środowiska przy wykorzystaniu elektronicznych baz danych, które są łatwo dostępne dla społeczeństwa poprzez publiczne sieci telekomunikacyjne.
W tym celu powinny one zapisać znajdujące się w ich posiadaniu informacje dotyczące środowiska w bazach danych i wyposażyć je w wyszukiwarki i inne formy oprogramowania mające na celu umożliwienie społeczeństwu odszukanie potrzebnych informacji.
Informacje udostępniane przy wykorzystaniu telekomunikacji informatycznej lub innej technologii elektronicznej nie muszą obejmować informacji zgromadzonych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, chyba że są one już dostępne w formie elektronicznej.
Instytucje i organy Wspólnoty wskazują w możliwie największym stopniu, gdzie znajdują się informacje zgromadzone przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, które nie są dostępne w formie elektronicznej.
Instytucje i organy Wspólnoty dokładają wszelkich uzasadnionych starań w celu utrzymywania informacji dotyczących środowiska znajdujących się w ich posiadaniu w formach lub formatach, które mogą być łatwo powielane i dostępne z wykorzystaniem telekomunikacji informatycznej lub innych nośników elektronicznych.
2. Informacje dotyczące środowiska, które mają być udostępniane i rozpowszechniane, są odpowiednio aktualizowane. Obok dokumentów wyszczególnionych w art. 12 ust. 2 i 3 oraz w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 bazy danych lub rejestry zawierają:
a) teksty międzynarodowych traktatów, konwencji lub umów oraz wspólnotowych przepisów prawnych, które dotyczą środowiska lub się do niego odnoszą, oraz polityki, plany i programy odnoszące się do środowiska;
b) raporty dotyczące postępów we wdrażaniu aktów, o których mowa w lit. a), jeżeli są one opracowane lub przechowywane w formie elektronicznej przez instytucje lub organy Wspólnoty;
c) działania podjęte w ramach postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego począwszy od uzasadnionej opinii wydanej zgodnie z art. 226 akapit 1 Traktatu;
d) sprawozdania dotyczące stanu środowiska, o których mowa w ust. 4;
e) dane lub podsumowania danych pochodzących z monitorowania działalności, która wpływa lub może mieć wpływ na środowisko;
f) zezwolenia mające znaczny wpływ na środowisko oraz porozumienia dotyczące środowiska lub informacje na temat miejsca, gdzie można wystąpić o takie informacje lub uzyskać do nich dostęp;
g) badania wpływu na środowisko oraz oceny ryzyka dotyczące elementów środowiska lub informacje na temat miejsca, gdzie można wystąpić o takie informacje lub uzyskać do nich dostęp.
3.
W odpowiednich przypadkach instytucje i organy Wspólnoty mogą spełnić wymogi ust. 1 i 2, tworząc odnośniki do stron internetowych, na których można odnaleźć odpowiednie informacje.
4.
Komisja zapewnia publikowanie i rozpowszechnianie, w regularnych odstępach czasu nieprzekraczających czterech lat, sprawozdania o stanie środowiska zawierającego informację na temat jakości środowiska i jego obciążeń.
Artykuł 5
Jakość informacji dotyczących środowiska
1.
W ramach swoich kompetencji instytucje i organy Wspólnoty zapewniają, aby informacje gromadzone przez nie lub w ich imieniu były aktualne, dokładne i porównywalne.
2.
Instytucje i organy Wspólnoty informują wnioskodawcę, na jego wniosek, o miejscu, w którym może on odnaleźć informacje na temat procedur pomiarowych, w tym metod analiz, poboru i wstępnej obróbki próbek, wykorzystanych przy gromadzeniu informacji, jeżeli są one dostępne.
Alternatywnie mogą one odsyłać wnioskodawcę do standardowych procedur, które zostały wykorzystane.
Artykuł 6
Zastosowanie wyjątków dotyczących wniosków o udzielenie informacji dotyczących środowiska
1. W odniesieniu do art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, z wyjątkiem dochodzeń, w szczególności tych dotyczących możliwego naruszenia prawa wspólnotowego, uznaje się, że nadrzędny interes publiczny nakazujący ujawnienie informacji istnieje w przypadku, gdy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska. W odniesieniu do innych wyjątków określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 podstawy odmowy podlegają wykładni zawężającej, z uwzględnieniem interesu publicznego, któremu służy ujawnienie, oraz tego, czy wnioskowane informacje dotyczą emisji do środowiska.
2.
Poza wyjątkami określonymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 instytucje i organy Wspólnoty mogą odmówić dostępu do informacji dotyczących środowiska w przypadku, gdy ujawnienie informacji mogłoby mieć negatywny wpływ na ochronę środowiska, którego dotyczą informacje, takiego jak miejsca lęgowe rzadkich gatunków.
Artykuł 7
Wnioski o uzyskanie dostępu do informacji, które nie są w posiadaniu instytucji lub organu Wspólnoty
W przypadku gdy instytucja lub organ Wspólnoty otrzymuje wniosek o uzyskanie dostępu do informacji dotyczących środowiska i w przypadku gdy informacje te nie znajdują się w posiadaniu tej instytucji lub organu Wspólnoty, informuje ona wnioskodawcę, najszybciej jak jest to możliwe, ale nie później niż w ciągu 15 dni roboczych, o instytucji lub organie Wspólnoty lub o organie władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy 2003/4/WE, do których, zgodnie z jej wiedzą, można się zwrócić o udzielenie wnioskowanych informacji, lub przekazuje wniosek odpowiedniej instytucji lub organowi Wspólnoty lub odpowiedniemu organowi władzy publicznej i informuje o tym wnioskodawcę.
Artykuł 8
Współpraca
W przypadku bezpośredniego zagrożenia zdrowia ludzkiego, życia lub środowiska, bez względu na to, czy jest ono spowodowane działalnością człowieka czy przyczynami naturalnymi, na wniosek organu władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy 2003/4/WE instytucje i organy Wspólnoty współpracują z tymi organami władzy publicznej i udzielają im wsparcia w celu umożliwienia im natychmiastowego rozpowszechnienia w społeczeństwie, które mogłoby zostać tym dotknięte, wszelkich informacji dotyczących środowiska, które mogłyby umożliwić mu podjęcie środków w celu zapobieżenia szkodom lub zmniejszenia szkód wynikających z tego zagrożenia w zakresie, w jakim informacje te są w posiadaniu lub są przechowywane w imieniu instytucji i organów Wspólnoty lub tych organów władzy publicznej.
Akapit pierwszy stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych zobowiązań ustanowionych przepisami prawnymi Wspólnoty, w szczególności decyzją nr 2119/98/WE i decyzją nr 1786/2002/WE.
TYTUŁ III UDZIAŁ SPOŁECZEŃSTWA W ODNIESIENIU DO PLANÓW I PROGRAMÓW ODNOSZĄCYCH SIĘ DO ŚRODOWISKA
Artykuł 9
1.
Z wykorzystaniem właściwych praktycznych lub innych postanowień, instytucje i organy Wspólnoty zapewniają wczesne i skuteczne możliwości udziału społeczeństwa w trakcie przygotowywania, modyfikowania lub dokonywania przeglądów planów lub programów odnoszących się do środowiska, gdy wszystkie opcje są jeszcze otwarte.
W szczególności w sytuacji, gdy Komisja opracowuje wniosek dotyczący takiego planu lub programu, który zostaje przedstawiony innej instytucji lub organowi Wspólnoty w celu podjęcia decyzji, zapewnia ona udział społeczeństwa na tym etapie przygotowawczym.
2.
Instytucje i organy Wspólnoty określają zakres podmiotowy społeczeństwa, na które plan lub program ma lub może mieć wpływ lub które jest zainteresowane planem lub programem, o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę cele niniejszego rozporządzenia.
3.
Instytucje i organy Wspólnoty zapewniają, aby społeczeństwo, o którym mowa w ust. 2, było informowane za pomocą obwieszczeń publicznych lub innych odpowiednich środków, takich jak media elektroniczne, tam gdzie są one dostępne, na temat:
a) projektu wniosku, jeżeli jest dostępny;
b) informacji dotyczących środowiska lub oceny środowiskowej mających związek z przygotowywanym planem lub programem, jeżeli są dostępne; oraz
c) praktycznych rozwiązań dotyczących udziału, w tym:
i) jednostki administracyjnej, od której można uzyskać odpowiednie informacje;
ii) jednostki administracyjnej, której można przedstawiać uwagi, opinie lub pytania; oraz
iii) odpowiednich terminów pozostawiających wystarczającą ilość czasu na poinformowanie społeczeństwa oraz przygotowanie i skuteczny udział w procesie podejmowania decyzji dotyczących środowiska.
4.
Należy ustanowić termin do otrzymywania uwag, wynoszący co najmniej osiem tygodni.
Tam, gdzie organizowane są spotkania lub rozprawy, należy o nich zawiadomić z co najmniej czterotygodniowym wyprzedzeniem.
Terminy mogą być skracane w pilnych przypadkach lub gdy społeczeństwo miało już wcześniej możliwość przedstawienia uwag na temat danego planu lub programu.
5.
Podejmując decyzję w sprawie planu lub programu odnoszącego się do środowiska, instytucje i organy Wspólnoty należycie uwzględniają skutki udziału społeczeństwa.
Instytucje i organy Wspólnoty informują społeczeństwo o tym planie lub programie, w tym o jego treści oraz o powodach i kryteriach, na których opiera się decyzja, włączając w to informacje na temat udziału społeczeństwa.
TYTUŁ IV WEWNĘTRZNA PROCEDURA ODWOŁAWCZA I DOSTĘP DO WYMIARU SPRAWIEDLIWOŚCI
Artykuł 10
Wnioski o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktów administracyjnych
1.
Każda organizacja pozarządowa, która spełnia kryteria określone w art. 11, jest uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej do instytucji lub organu Wspólnoty, które przyjęły akt administracyjny zgodnie z prawem ochrony środowiska, lub w przypadku zarzutu zaniechania administracyjnego, które powinny były przyjąć taki akt.
Wniosek taki musi być sporządzony na piśmie w terminie nieprzekraczającym sześciu tygodni od daty przyjęcia aktu administracyjnego, powiadomienia o nim lub jego opublikowania, w zależności od tego, która z tych dat będzie późniejsza, lub w przypadku zarzutu zaniechania – sześciu tygodni od daty, w której akt administracyjny był wymagany.
Wniosek musi wskazywać przyczyny odwołania.
2.
Instytucja lub organ Wspólnoty, o których mowa w ust. 1, rozpoznaje każdy taki wniosek, chyba że jest on oczywiście bezzasadny.
Instytucja lub organ Wspólnoty udziela zawierającej uzasadnienie odpowiedzi na piśmie, tak szybko, jak to jest możliwe, lecz nie później niż w terminie dwunastu tygodni od daty otrzymania wniosku.
3.
W przypadku gdy instytucja lub organ Wspólnoty, pomimo zachowania należytej staranności, nie są w stanie podjąć działania zgodnie z ust. 2, informują one organizację pozarządową, która złożyła taki wniosek, tak szybko, jak to jest możliwe, lecz nie później niż w terminie określonym w ust. 2, o powodach braku działania oraz o tym, kiedy zamierzają je podjąć.
W każdym przypadku instytucja lub organ Wspólnoty zobowiązana jest do podjęcia działania w terminie osiemnastu tygodni od daty otrzymania wniosku.
Artykuł 11
Kryteria uprawnienia na poziomie wspólnotowym
1.
Organizacja pozarządowa jest uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z art. 10, pod warunkiem że:
a) jest niezależną osobą prawną o charakterze niezarobkowym zgodnie z prawem krajowym lub praktyką danego państwa członkowskiego;
b) podstawowym określonym celem jej działalności jest promowanie ochrony środowiska w kontekście prawa ochrony środowiska;
c) istnieje dłużej niż dwa lata i aktywnie realizuje cel, o którym mowa w lit. b);
d) jej cele i działalność obejmują sprawę będącą przedmiotem wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.
2.
Komisja przyjmuje przepisy, które są niezbędne do zapewnienia przejrzystości i spójności stosowania kryteriów wymienionych w ust. 1.
Artykuł 12
Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości
1.
Organizacja pozarządowa, która złożyła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z art. 10, może wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatu.
2.
W przypadku gdy instytucja lub organ Wspólnoty nie podejmuje działania zgodnie z art. 10 ust. 2 lub 3, organizacja pozarządowa może wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z właściwymi postanowieniami Traktatu.
TYTUŁ V PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Środki wykonawcze
Tam, gdzie jest to niezbędne, instytucja lub organ Wspólnoty dostosowuje swój regulamin wewnętrzny do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Takie dostosowania wchodzą w życie z dniem 28 czerwca 2007 r.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 28 czerwca 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1368/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1035/2001 ustanawiające system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające system dokumentacji połowów dla Dissostichus spp.
[2] wprowadza system dokumentowania połowów przyjęty przez Komisję ds. zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki (zwaną dalej "CCAMLR"), podczas jej osiemnastego dorocznego posiedzenia w listopadzie 1999 r.
(2) CCAMLR przyjęła liczne zmiany do systemu i do związanej z nim rezolucji dążąc do usprawnienia kontroli wyładunku, przywozu, wywozu, powrotnego wywozu oraz przeładunku Dissostichus spp. oraz do harmonizacji wdrożenia tego systemu.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1035/2001 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1035/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 dodaje się następujące litery:
"d) "przywóz" oznacza fizyczne wprowadzenie lub przywiezienie połowu na jakąkolwiek część terytorium geograficznego znajdującego się pod kontrolą państwa, z wyjątkiem przypadków, gdy połów jest wyładowany lub przeładowany w rozumieniu definicji "wyładunku" lub "przeładunku" zawartych w lit. e) i f);
e) "wyładunek" oznacza pierwotny transfer połowu w jego zebranej lub przetworzonej formie ze statku do doku lub na inny statek w porcie lub w strefie wolnego handlu, gdzie połów został oznaczony przez władze państwa portu jako wyładowany;
f) "przeładunek" oznacza:
- transfer połowu w jego zebranej lub przetworzonej formie ze statku na inny statek lub środek transportu oraz, w przypadku gdy taki transfer ma miejsce na terytorium znajdującym się pod kontrolą państwa portu, do celów jego usunięcia z tego państwa;
- tymczasowe umieszczenie połowu na lądzie lub na sztucznej strukturze w celu ułatwienia takiego transferu, w przypadku gdy połów nie jest wyładowywany w rozumieniu definicji zawartej w lit. e);
g) "wywóz" oznacza każde przemieszczenie połowu w jego zebranej lub przetworzonej formie z terytorium pod kontrolą państwa lub strefy wolnego handlu, gdzie dokonano wyładunku lub, gdy to państwo lub strefa wolnego handlu jest częścią unii celnej, z każdego państwa członkowskiego tej unii celnej;
h) "powrotny wywóz" oznacza każde przemieszczenie połowu w jego zebranej lub przetworzonej formie z terytorium pod kontrolą państwa, strefy wolnego handlu lub państwa członkowskiego unii celnej przywozu, o ile to państwo, strefa wolnego handlu, ani żadne z państw członkowskich tej unii celnej przywozu nie są pierwszym miejscem przywozu, w którym to przypadku przemieszczenie to jest wywozem w rozumieniu definicji "wywozu" zawartej w lit. g);
i) "państwo portu" oznacza państwo, które sprawuje kontrolę nad szczególnym obszarem portu lub strefy wolnego handlu do celów wyładunku, przeładunku, przywozu, wywozu i powrotnego wywozu, oraz którego organy są organami wydającymi zaświadczenie o wyładunku lub przeładunku.";
2) art. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Państwa członkowskie zastrzegają w licencji lub pozwoleniu dającym statkowi prawo połowów Dissostichus spp. warunek wyładowywania połowów przez statek wyłącznie w państwach, które są umawiającymi się stronami CCAMLR lub które w inny sposób stosują system dokumentowania połowów.
2.
Państwa członkowskie dołączają do licencji i pozwoleń dających statkom prawo poławiania Dissostichus spp. nazwy Umawiających się Stron CCAMLR oraz państw, które notyfikowały sekretariatowi CCAMLR, że stosują system dokumentowania połowów.
3.
Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że przy każdym wyładunku lub przeładunku Dissostichus spp. na inny statek, statki rybackie pływające pod ich banderą i upoważnione do prowadzenia połowów Dissostichus spp. należycie wypełniają dokumentację połowów.";
3) w art. 10 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- "— podpisane i opieczętowane zatwierdzenie przez odpowiedzialnego urzędowego przedstawiciela państwa portu wyładunku lub strefy wolnego handlu, działającego pod kierownictwem władz celnych albo organów rybołówstwa państwa portu i właściwego w sprawach zatwierdzenia świadectw połowu Dissostichus spp., i";
4) W art. 12 ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- "— podpisane i opieczętowane zatwierdzenie przez odpowiedzialnego urzędnika państwa portu wyładunku lub strefy wolnego handlu, działającego pod kierownictwem władz celnych albo organów rybołówstwa państwa portu i właściwego w sprawach zatwierdzania świadectw połowu Dissostichus spp., i";
5) art. 22 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 22
W terminie do 15 marca, 15 czerwca, 15 września i 15 grudnia każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz podsumowujący dokumentacje połowowe wydane lub otrzymane na ich terytorium w odniesieniu do wyładunków, przywozu, wywozu, powrotnego wywozu i przeładunków zawierające następujące dane: numery identyfikacyjne dokumentacji; datę wyładunku, przywozu, wywozu, powrotnego wywozu lub przeładunku; wagi wyładowane, przywiezione, wywiezione, wywiezione ponownie lub przeładowane; pochodzenie i przeznaczenie.";
6) Załączniki I, II oraz III zostają zastąpione teksem zawartym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1369/2006
z dnia 15 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1370/2006
z dnia 15 września 2006 r.
wprowadzające odstępstwa od rozporządzeń (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1043/2005 w sprawie produktów wywożonych do Libanu w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [2] w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 8 ust. 13 i art. 15 oraz odpowiednie artykuły innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rolnych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady stosowane w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu zostały ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 1454/2001 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [4].
(2) Wyjątkowe położenie, w jakim znajduje się obecnie Liban, poważnie zaszkodziło gospodarczym interesom niektórych eksporterów i sytuacja, która w ten sposób zaistniała, wpłynęła niekorzystnie na możliwości wywozu na warunkach ustanowionych w rozporządzeniach (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1043/2005.
(3) Konieczne jest w związku z tym ograniczenie tych szkodliwych skutków poprzez przyjęcie specjalnych środków i przedłużenie niektórych terminów ustanowionych rozporządzeniami (WE) nr 800/1999 i (WE) nr 1043/2005 w odniesieniu do procedur wywozowych, których nie można przeprowadzić ze względu na wyżej wymienione okoliczności. W szczególności podmiotom gospodarczym, które już dopełniły odnośnych celnych formalności wywozowych lub przekazały dane produkty pod dozór celny, należy zezwolić na korzystanie z bardziej elastycznych ustaleń poprzez przedłużenie terminu na dokonanie transportu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 800/1999. Podobnie w niektórych wypadkach należy wydłużyć okres ważności świadectw refundacji ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1043/2005.
(4) Z odstępstw tych powinny skorzystać tylko te podmioty gospodarcze, które mogą udowodnić, w szczególności na podstawie dokumentów wywozowych lub dokumentów określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG [5] bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów tego rozporządzenia, że nie mogły wywozić towarów w określonym terminie ze względu na wyżej wymienione okoliczności.
(5) W celu wyrównania szkody wywołanej przez wyjątkowe okoliczności w Libanie, na które mogły być narażone wszystkie podmioty gospodarcze, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczącą handlu nieprzetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 39 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 ważność świadectw refundacji wydanych zgodnie z tym rozporządzeniem, ważnych do dnia 31 lipca 2006 r. lub 31 sierpnia 2006 r., zostanie przedłużona, na wniosek posiadacza tych świadectw, do dnia 30 września 2006 r. do wysokości niedokonanego wywozu.
W przypadku stosowania systemu wcześniejszego ustalania stawki refundacji stawka refundacji obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stawki stosowana jest w odniesieniu do towarów wywożonych w trakcie wydłużonego okresu ważności świadectwa refundacji.
2. W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 na wniosek eksportera, 60-dniowy termin, w którym produkty muszą opuścić obszar celny Wspólnoty, zostaje przedłużony do 150 dni dla produktów, dla których celne formalności wywozowe zakończono najpóźniej do dnia 20 lipca 2006 r.
3. W odniesieniu do wywozu mającego miejsce najpóźniej przed dniem 20 lipca 2006 r. w drodze odstępstwa przewidzianego w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub w odniesieniu do wywozu dokonanego na podstawie świadectw, o które wniesiono najpóźniej przed dniem 20 lipca 2006 r., nie mają zastosowania kwoty wyższe o 10 % i 15 %, o których mowa odpowiednio w art. 25 ust. 1 oraz w art. 35 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
W przypadku utraty uprawnienia do refundacji wywozowej spowodowanej wyjątkową sytuacją w Libanie nie stosuje się kary przewidzianej w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 2
Artykuł 1 stosuje się w odniesieniu do produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, o których mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, o ile dany eksporter może w sposób zadowalający wykazać właściwym organom, że takie towary przeznaczone były na wywóz do Libanu.
Podczas dokonywania oceny właściwe organy uwzględniają w szczególności zgłoszenie wywozowe lub dokumenty handlowe, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
Artykuł 3
Do dnia 31 stycznia 2007 r. państwa członkowskie powiadomią Komisję o wartości świadectw refundacji wygasające w dniu 31 lipca 2006 r. lub 31 sierpnia 2006 r., których ważność została przedłużona zgodnie z art. 1 ust. 1.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1371/2006
z dnia 15 września 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 16. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 16. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/2006
z dnia 15 września 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 16. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 16. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1373/2006
z dnia 15 września 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 16. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 16. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 22 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1374/2006
z dnia 15 września 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 48. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 48. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 12 września 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 235,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1375/2006
z dnia 15 września 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 września 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1376/2006
z dnia 18 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1377/2006
z dnia 18 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1236/2005 zawiera listę właściwych władz, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wdrażaniem tego rozporządzenia.
(2) Niderlandy i Zjednoczone Królestwo złożyły wnioski odpowiednio o zamieszczenie i zmianę informacji dotyczących ich właściwych władz.
Adres Komisji powinien również zostać zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1236/2005 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1378/2006
z dnia 19 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1379/2006
z dnia 18 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów widłaka białego w strefach ICES VIII i IX (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1380/2006
z dnia 19 września 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 września 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 października 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 września 2006 r. niżej wymienione państwa członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 100 t pochodzących z Botswany,
- 360 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 500 t pochodzących z Botswany,
- 300 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni października 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 14359 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 7492 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1381/2006
z dnia 19 września 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1357/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1382/2006
z dnia 19 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów karmazyna w strefach ICES V, XII, XIV (wody terytorialne WE i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Łotwy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1383/2006
z dnia 19 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów brosmy w strefie ICES IV (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Zjednoczonego Królestwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1384/2006
z dnia 20 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1385/2006
z dnia 20 września 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w pierwszych pięciu dniach roboczych września 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim") [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [4], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 638/2003 Komisja podejmuje decyzję, w jakim zakresie mogą zostać przyjęte wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz.
(2) Artykuł 3 ust. 2, art. 5 ust. 2 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 638/2003 stanowią, że ilości z danej transzy nieobjęte wnioskami o wydanie pozwolenia przenosi się do następnej transzy. Ilości dostępne mogą zostać wykorzystane, we właściwym przypadku, przy przywozie produktów pochodzących z innych państw trzecich, zgodnie z art. 11 ust. 3 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 638/2003.
(3) W wyniku analizy ilości, dla których wnioski zostały złożone z tytułu transzy z września 2006 r. należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, we właściwym przypadku, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach i ustalić, jakie całkowite ilości będą dostępne dla różnych kontyngentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w pierwszych pięciu dniach roboczych września 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 638/2003 i przekazanych Komisji, pozwolenia wydaje się dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, we właściwym przypadku, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości dostępne z tytułu transzy z września 2006 r., jakie zostaną przeniesione do następnej transzy i całkowite dostępne ilości dla transzy z października 2006 r. określa się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1386/2006
z dnia 21 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1387/2006
z dnia 21 września 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone we wrześniu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Bułgarią i Rumunią
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2040/2005 z dnia 14 grudnia 2005 r. ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układach europejskich z Bułgarią i Rumunią [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na czwarty kwartał 2006 r. są mniejsze lub równe dostępnym ilościom i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić nadwyżkę dodawaną do ilości dostępnej w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 2040/2005 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. można składać wnioski o pozwolenia na przywóz odnośnie do całkowitej ilości określonej w załączniku II, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2040/2005.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1388/2006
z dnia 21 września 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone we wrześniu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora wieprzowiny w ramach rozporządzenia (WE) nr 1233/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1233/2006 z dnia 16 sierpnia 2006 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na wieprzowinę przydzielonym Stanom Zjednoczonym Ameryki [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
Ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych za okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r., niższe od dostępnych ilości i mogą zostać całkowicie uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 października do 31 grudnia 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1233/2006.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2007 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1233/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1389/2006
z dnia 21 września 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone we wrześniu 2006 r. o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów w sektorze wieprzowiny w okresie od dnia 1 października do 31 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz w sektorze wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na czwarty kwartał 2006 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić nadwyżkę dodawaną do ilości dostępnej w następnym okresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1458/2003 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. można składać wnioski o pozwolenie na przywóz odnośnie do całkowitej ilości określonej w załączniku II, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1458/2003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1390/2006
z dnia 21 września 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 22 września 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1375/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1375/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1375/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1391/2006
z dnia 21 września 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz ryżu z krajów najmniej rozwiniętych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2004 r. [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1401/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi na ryż pochodzący z krajów najmniej rozwiniętych na lata gospodarcze od 2002/2003 do 2008/2009 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1401/2002 otworzyło na rok gospodarczy 2006/2007 kontyngent taryfowy w ilości 5062 ton wyrażonych w ekwiwalencie ryżu łuskanego.
(2) Ilości, dla których wnioski zostały złożone, przekraczają dostępną ilość.
Należy więc ustalić redukcję, wyrażoną w procentach, stosowaną w odniesieniu do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu pochodzącego z krajów najmniej rozwiniętych, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001, przedłożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych września 2006 r. w zastosowaniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1401/2002 i przekazanych Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, pozwolenia są wydawane dla ilości zgłoszonych w przedłożonych wnioskach, podlegających zastosowaniu redukcji wynoszącej 91,80385 %.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2006
z dnia 21 września 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w września 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego w ramach rozporządzeń (WE) nr 593/2004 i (WE) nr 1251/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2004 z dnia 30 marca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych na okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r. są dla niektórych produktów niższe lub równe dostępnym ilościom i mogą tym samym zostać całkowicie uwzględnione; dla innych produktów ilości te są wyższe od dostępnych ilości i muszą zostać zmniejszone o stały współczynnik w ujęciu procentowym w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r. zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 593/2004 i (WE) nr 1251/96.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2007 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 593/2004 i (WE) nr 1251/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1393/2006
z dnia 21 września 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w września 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych przetworów z mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 otwierającego i ustalającego zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego ustaleń dotyczących przywozu, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych na okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r. są wyższe od dostępnych ilości i muszą zostać zmniejszone o stały współczynnik w ujęciu procentowym w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1431/94.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1394/2006
z dnia 21 września 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone we września 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 1232/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1232/2006 z dnia 16 sierpnia 2006 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na mięso drobiowe przydzielonym Stanom Zjednoczonym Ameryki [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
Olości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych za okres od 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r., niższe od dostępnych ilości i mogą zostać całkowicie uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1232/2006.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1232/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1395/2006
z dnia 21 września 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w września 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 2497/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych za okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r., niższe od dostępnych ilości i mogą zostać całkowicie uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 października do 31 grudnia 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2497/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1396/2006
z dnia 21 września 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 3,02 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 0,00 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1397/2006
z dnia 21 września 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 15 do 21 września 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1398/2006
z dnia 21 września 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1278/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1278/2006 z dnia 25 sierpnia 2006 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2006/2007 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1278/2006.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 15 do 21 września 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1278/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1399/2006
z dnia 21 września 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 15 do 21 września 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1400/2006
z dnia 21 września 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 20 września 2006 r., dostępna ilość w okresie do dnia 15 listopada 2006 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia, określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od 16 do 19 września 2006 r. i zawiesić dla wymienionych stref do dnia 16 listopada 2006 r. wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 16 do 19 września 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 72,07 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka, w ilości wynoszącej 34,45 % ilości wnioskowanej dla strfy 3) Europa Wschodnia i w ilości wynoszącej 78,08 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 20 września 2006 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 22 września 2006 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia do dnia 16 listopada 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1401/2006
z dnia 22 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1402/2006
z dnia 22 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów żabnicy w strefie ICES IV (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Niderlandów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1403/2006
z dnia 22 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów soli zwyczajnej w strefie ICES VIIIa i b przez statki pływające pod banderą Belgii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1404/2006
z dnia 22 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów gładzicy w strefie ICES IIIa w cieśninie Skagerrak przez statki pływające pod banderą Niderlandów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1405/2006
z dnia 18 września 2006 r.
ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szczególne położenie geograficzne niektórych wysp Morza Egejskiego powoduje zwiększenie kosztów transportu podstawowych produktów żywnościowych dla ludzi, do przetworzenia lub stanowiących środki produkcji rolnej.
Ponadto obiektywne czynniki wynikające z wyspiarskiego charakteru i oddalenia stanowią dodatkowe utrudnienia dla podmiotów gospodarczych i producentów z tych wysp Morza Egejskiego, poważnie utrudniając ich działalność.
W niektórych przypadkach sytuacja geograficzna, w jakiej działają podmioty gospodarcze i producenci, ma charakter podwójnie wyspiarski.
Wspomniane trudności mogą być złagodzone przez obniżenie cen tych produktów.
Dlatego, aby zagwarantować zaopatrzenie wysp Morza Egejskiego i wyrównać wysokie koszty dodatkowe wynikające z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia, należy wprowadzić uzgodnienia szczególne w sprawie dostaw.
(2) Problemy wysp Morza Egejskiego pogłębia niewielki obszar wysp.
W celu zapewnienia skuteczności planowanych środków powinny one być stosowane tylko do wysp znanych jako "mniejsze wyspy".
(3) Polityka wspólnotowa na rzecz wspierania produkcji lokalnej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzającym szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], dotyczyła wielu produktów i obejmowała wiele działań wspierających ich wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu lub przetwarzanie.
Środki te okazały się skuteczne i zapewniły utrzymanie i rozwój działalności rolniczej.
Wspólnota powinna nadal wspierać te kierunki produkcji, gdyż stanowią one zasadniczy czynnik równowagi ekologicznej, społecznej i gospodarczej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego.
Doświadczenie pokazało, że tak jak w przypadku polityki rozwoju obszarów wiejskich zacieśnienie partnerstwa z władzami lokalnymi może pomóc w skuteczniejszym rozwiązywaniu określonych problemów tych wysp.
Należy zatem nadal wspierać produkcję lokalną za pośrednictwem ogólnego programu ustanowionego na najbardziej odpowiednim szczeblu geograficznym, który to program powinien zostać przedstawiony Komisji przez Grecję.
(4) W celu obniżenia cen na mniejszych wyspach Morza Egejskiego i zmniejszenia dodatkowych kosztów wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia, przy jednoczesnym utrzymaniu konkurencyjności produktów Wspólnoty, należy przyznać pomoc na dostawy produktów pochodzących ze Wspólnoty na mniejsze wyspy Morza Egejskiego.
Pomoc ta powinna uwzględniać dodatkowe koszty transportu na mniejsze wyspy Morza Egejskiego oraz, w przypadku środków produkcji rolnej lub produktów przeznaczonych do przetworzenia, dodatkowe koszty wynikające z wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
(5) Ponieważ ilości, których dotyczą szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw, są ograniczone do zapotrzebowania mniejszych wysp Morza Egejskiego, uzgodnienia te nie zakłócają właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny również wywoływać zakłóceń w handlu omawianymi produktami.
Należy w związku z tym zakazać wysyłania lub wywozu tych produktów z mniejszych wysp Morza Egejskiego.
Należy jednak zezwolić na wysyłkę lub wywóz tych produktów, o ile następuje zwrot korzyści uzyskanych na podstawie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw lub, w przypadku produktów przetworzonych, w celu umożliwienia regionalnej wymiany handlowej.
Należy również wziąć pod uwagę wywóz do państw trzecich i, co za tym idzie, zezwolić na wywóz produktów przetworzonych odpowiadający wywozowi tradycyjnemu.
Ponadto powyższe ograniczenie nie powinno obowiązywać w odniesieniu do tradycyjnych wysyłek produktów przetworzonych.
W trosce o jasność niniejsze rozporządzenie powinno ustalić okres referencyjny pozwalający określić ilości produktów tradycyjnie wywożonych lub wysyłanych.
(6) Aby osiągnąć cele proponowanych szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, korzyści gospodarcze wynikające z tych uzgodnień powinny się przekładać na poziom kosztów produkcji i powodować obniżenie cen aż do etapu odbiorcy końcowego.
W związku z tym przyznawanie takich korzyści gospodarczych należy uzależnić od rzeczywistego ich przeniesienia na użytkownika końcowego i przeprowadzać odpowiednie kontrole.
(7) Dla zapewnienia lepszej realizacji celów, jakimi są rozwój lokalnej produkcji rolnej i zaopatrzenie w produkty rolne, szczeble ustanawiania programów zaopatrzenia tych wysp należy ujednolicić, a partnerskie stosunki między Komisją a Grecją powinny stać się regułą.
Właściwe jest zatem, aby prognozowany bilans dostaw był określany przez organy wyznaczone przez Grecję i przedstawiany Komisji do zatwierdzenia.
(8) Należy zachęcać rolników na mniejszych wyspach Morza Egejskiego do dostarczania produktów wysokiej jakości, a obrót takimi produktami powinien być wspomagany.
(9) Aby złagodzić szczególne ograniczenia produkcji rolnej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, wynikające z oddalenia, wyspiarskiego charakteru, peryferyjnego położenia, niewielkich rozmiarów, górzystego terenu, klimatu i zależności gospodarczej od niewielkiej liczby produktów, możliwe jest odstępstwo od konsekwentnej polityki Komisji zabraniającej pomocy operacyjnej w sektorze produkcji, przetwórstwa i sprzedaży produktów rolnych, wymienionych w załączniku I do Traktatu.
(10) Wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia nie powinno powodować zagrożenia dla poziomu szczególnego wsparcia, z którego dotychczas korzystały mniejsze wyspy Morza Egejskiego.
Dlatego aby zrealizować niezbędne działania, Grecja powinna w dalszym ciągu dysponować kwotami odpowiadającymi wsparciu wspólnotowemu, które już zostało przyznane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.
Nowy system wspierania produkcji rolnej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, ustanowiony niniejszym rozporządzeniem, powinien zostać skoordynowany ze wsparciem na rzecz tych samych linii produkcji obowiązującym na pozostałym obszarze Wspólnoty. W celu zapewnienia jasności rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 powinno w związku z tym zostać uchylone.
(11) Zgodnie z zasadą pomocniczości i duchem rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników [2], zarządzanie szczególnymi środkami dla mniejszych wysp Morza Egejskiego należy przekazać Grecji.
Środki te mogą w związku z tym być realizowane na podstawie programu pomocy przedstawionego przez Grecję i zatwierdzonego przez Komisję.
(12) Grecja zdecydowała się na zastosowanie systemu jednolitych płatności do całego swojego terytorium od dnia 1 stycznia 2006 r.
W celu zapewnienia koordynacji odpowiednich ustaleń dotyczących mniejszych wysp Morza Egejskiego należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.
(13) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [3].
(14) Program przewidziany w niniejszym rozporządzeniu stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Aby program ten mógł zostać uruchomiony we wspomnianym terminie, należy pozwolić Grecji i Komisji na podjęcie wszelkich kroków przygotowawczych pomiędzy datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia a datą uruchomienia programu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Zakres i definicje
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne środki w odniesieniu do produktów rolnych, wymienionych w załączniku I do Traktatu, i środków produkcji rolnej, rekompensujące trudności wynikające z odległego i wyspiarskiego charakteru mniejszych wysp Morza Egejskiego.
2.
Na użytek niniejszego rozporządzenia określenie "mniejsze wyspy" oznacza wyspy Morza Egejskiego, za wyjątkiem wysp Kreta i Evia.
Artykuł 2
Wspólnotowy program wsparcia
Niniejszym ustanawia się wspólnotowy program wsparcia dla mniejszych wysp.
Obejmuje on:
a) szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw zgodnie z rozdziałem II; oraz
b) szczególne środki na rzecz pomocy dla lokalnej produkcji rolnej zgodnie z rozdziałem III.
ROZDZIAŁ II
SZCZEGÓLNE UZGODNIENIA W SPRAWIE DOSTAW
Artykuł 3
Prognozowany bilans dostaw
1.
Niniejszym wprowadza się szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw produktów rolnych mających zasadnicze znaczenie na mniejszych wyspach i przeznaczonych do spożycia przez ludzi, do produkcji innych produktów lub wykorzystywanych jako środki produkcji rolnej.
2.
Prognozowany bilans dostaw określa ilościowo roczne zapotrzebowanie na produkty rolne, o których mowa w ust. 1.
Prognozowany bilans dostaw jest opracowywany przez organy wyznaczone przez Grecję i przedstawiany Komisji do zatwierdzenia.
Osobny prognozowany bilans może być sporządzany dla oceny zapotrzebowania przedsiębiorstw zajmujących się pakowaniem lub przetwórstwem produktów przeznaczonych na rynek lokalny, wysyłanych tradycyjnie do pozostałych państw Wspólnoty lub wywożonych w ramach tradycyjnej wymiany handlowej.
Artykuł 4
Funkcjonowanie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw
1.
Przyznaje się pomoc na dostawę na mniejsze wyspy produktów, o których mowa w art. 3 ust. 1.
Wysokość pomocy ustala się, biorąc pod uwagę dodatkowe koszty wprowadzania do obrotu produktów na wyspach mniejszych, obliczane przy uwzględnieniu zwyczajowych portów załadunku w kontynentalnej części Grecji oraz portów na wyspach tranzytowych lub wyspach, na których odbywa się załadunek dla wysp docelowych.
2.
Szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw wprowadza się w życie, biorąc pod uwagę w szczególności następujące czynniki:
a) szczególne potrzeby mniejszych wysp i dokładne wymogi jakościowe;
b) tradycyjną wymianę handlową z portami w kontynentalnej części Grecji i między wyspami na Morzu Egejskim;
c) aspekt ekonomiczny proponowanej pomocy;
d) w odpowiednich przypadkach – potrzebę nieutrudniania potencjalnego rozwoju produktów lokalnych.
3.
Uprawnienie do korzystania ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw uwarunkowane jest tym, czy korzyść gospodarcza faktycznie dotyczy odbiorcy końcowego.
Artykuł 5
Wywóz do państw trzecich oraz wysyłka do reszty Wspólnoty
1.
Produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw mogą być wywożone do państw trzecich lub wysyłane do reszty Wspólnoty jedynie na warunkach określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
Warunki te obejmują w szczególności zwrot pomocy otrzymanej z tytułu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
2.
Wywóz do państw trzecich lub wysyłka do reszty Wspólnoty są możliwe dla produktów wytworzonych na wyspach mniejszych z produktów objętych pomocą z tytułu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw w granicach limitów ilościowych odpowiadających tradycyjnemu wywozowi i tradycyjnym wysyłkom.
Ilości produktów, które mogą być wywożone lub wysyłane, określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
Wywóz tych produktów nie podlega refundacji wywozowej.
Artykuł 6
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania uzgodnień
Szczegółowe przepisy dotyczące stosowania niniejszego rozdziału przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
Przepisy te określają zwłaszcza okoliczności, w jakich Grecja może zmieniać ilości produktów i środki przydzielane corocznie na różne produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw oraz, w razie potrzeby, ustanowić system certyfikatów na potrzeby dostaw.
ROZDZIAŁ III
DZIAŁANIA WSPIERAJĄCE LOKALNE PRODUKTY ROLNE
Artykuł 7
Środki wspierające
1.
Program wsparcia obejmuje środki konieczne do zapewnienia ciągłości i rozwoju lokalnej produkcji rolnej na mniejszych wyspach.
2.
Program wsparcia ustanawia się na takim szczeblu geograficznym, jaki Grecja uzna za najwłaściwszy.
Program ten jest opracowywany przez właściwy organ wyznaczony przez Grecję i, po konsultacji z właściwymi organami i organizacjami na odpowiednim szczeblu, przedkładany Komisji do zatwierdzenia.
Artykuł 8
Zgodność i spójność
1.
Środki przyjmowane w ramach programu wsparcia są zgodne z prawem wspólnotowym i spójne z innymi działami polityki wspólnotowej oraz ze środkami przyjmowanymi w ich zakresie.
2.
Środki przyjmowane w ramach programu wsparcia są spójne ze środkami wdrażanymi na mocy innych instrumentów wspólnej polityki rolnej, zwłaszcza w zakresie wspólnych organizacji rynków, rozwoju obszarów wiejskich, jakości produktów, dobrostanu zwierząt oraz ochrony środowiska.
W szczególności żaden ze środków przyjmowanych na mocy niniejszego rozdziału nie może być finansowany jako:
a) dodatkowe wsparcie na rzecz systemów premii lub pomocy ustanowionych w ramach wspólnej organizacji jakiegokolwiek rynku, o ile nie zajdą wyjątkowe, obiektywnie uzasadnione okoliczności;
b) wsparcie na rzecz projektów badawczych, działań je wspierających lub działań podlegających finansowaniu wspólnotowemu na mocy decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [4];
c) wsparcie na rzecz działań, do których ma zastosowanie rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [5];
Artykuł 9
Treść programu wsparcia
Program wsparcia może obejmować:
a) ilościowy opis aktualnego stanu produkcji rolnej, uwzględniający dostępne wyniki dostępnych ocen oraz ilustrujący rozbieżności, braki i potencjał rozwojowy;
b) opis proponowanej strategii działania, przyjęte priorytety i cele ilościowe, jak również ocenę spodziewanych skutków gospodarczych, ekologicznych i społecznych, w tym w dziedzinie zatrudnienia;
c) harmonogram wprowadzania tych środków w życie oraz ogólne orientacyjne zestawienie finansowe środków, które mają zostać uruchomione;
d) dowód na wzajemną zgodność i spójność różnych środków na podstawie programu wsparcia, jak również kryteria służące monitorowaniu i ocenie;
e) działania podjęte w celu skutecznego i odpowiedniego wdrożenia programu, w tym uzgodnienia w zakresie kampanii informacyjnej, monitorowania i oceny oraz przepisy dotyczące kontroli i sankcji administracyjnych;
f) wskazanie właściwego organu odpowiedzialnego za wprowadzenie w życie programu wsparcia oraz wskazanie wyznaczonych na odpowiednich szczeblach organów lub powiązanych z nimi jednostek.
Artykuł 10
Monitorowanie
Procedury oraz wskaźniki fizyczne i finansowe zapewniające skuteczne monitorowanie realizacji programu wsparcia są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
ŚRODKI TOWARZYSZĄCE
Artykuł 11
Pomoc państwa
1.
W odniesieniu do produktów rolnych, do których mają zastosowanie art. 87, 88 i 89 Traktatu, Komisja może zezwolić na udzielanie pomocy operacyjnej w sektorach produkcji, przetwórstwa i sprzedaży wspomnianych produktów w celu złagodzenia ograniczeń produkcji rolnej na mniejszych wyspach wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.
2.
Grecja może przyznać dodatkowe środki finansowe na realizację programu wsparcia.
W takim przypadku Grecja zgłasza Komisji pomoc państwa, którą Komisja może zatwierdzić zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jako część programu wsparcia.
Tak zgłoszona pomoc uznawana jest za zgłoszoną w rozumieniu art. 88 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 12
Środki finansowe
1. Środki określone w niniejszym rozporządzeniu stanowią interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6].
2.
Wspólnota finansuje działania przewidziane w rozdziałach II i III do wysokości kwoty rocznej wynoszącej maksymalnie 23,93 mln EUR.
3.
Kwota przyznawana rocznie na szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw, określone w rozdziale II, nie może przekroczyć 5,47 mln EUR.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 13
Projekt programu wsparcia
1.
W terminie do dnia 31 października 2006 r.
Grecja przedstawi Komisji projekt programu wsparcia w ramach przyznanych środków finansowych, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 3.
Projekt programu wsparcia obejmuje projekt prognozowanego bilansu dostaw, z wyszczególnieniem produktów, ich ilości i kwot pomocy zapewniającej zaopatrzenie z obszaru Wspólnoty oraz projekt programu wspierania produkcji lokalnej.
2.
Komisja ocenia proponowany program wsparcia oraz podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
3.
Program wsparcia stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 14
Przepisy wykonawcze
Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
Obejmują one zwłaszcza:
a) warunki, zgodnie z którymi Grecja może zmienić ilości i pułapy pomocy na rzecz zaopatrzenia oraz działań wspierających lub przeznaczenie środków przydzielonych na wsparcie produkcji lokalnej;
b) przepisy określające minimalną charakterystykę kontroli i sankcji administracyjnych, jakie mają być stosowane przez Grecję.
Artykuł 15
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich powołany na podstawie art. 144 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (zwany dalej "komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 16
Środki krajowe
Grecja podejmuje niezbędne środki zapewniające przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie kontroli i sankcji administracyjnych, oraz informuje o nich Komisję.
Artykuł 17
Powiadomienia i sprawozdania
1.
Najpóźniej do dnia 15 lutego każdego roku Grecja powiadamia Komisję o udostępnionych jej środkach finansowych, które zamierza przeznaczyć w kolejnym roku na realizację programu wsparcia.
2.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca każdego roku Grecja przekazuje Komisji sprawozdanie za rok poprzedni dotyczące wprowadzenia w życie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2011 r., a następnie co pięć lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie ogólne przedstawiające wpływ działań podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, uzupełnione w razie konieczności o odpowiednie wnioski.
Artykuł 18
Uchylenie
Rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 zostaje uchylone z dniem 1 stycznia 2007 r.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
Środki przejściowe
Zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2 Komisja może przyjąć konieczne środki przejściowe zapewniające płynne przejście między środkami obowiązującymi na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 a środkami wprowadzonymi na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003
W rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) wszystkich innych płatności bezpośrednich wyszczególnionych w załączniku VI przyznawanych rolnikom w okresie referencyjnym we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze, Wyspach Kanaryjskich i wyspach Morza Egejskiego.";
b) ustęp 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Państwa członkowskie przyznają płatności bezpośrednie, o których mowa w ust. 1, w ramach limitu pułapów ustalonych zgodnie z art. 64 ust. 2, na warunkach określonych w tytule IV, rozdziałach 3, 6 i 7–13.";
2) w art. 71 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 70 ust. 2, w okresie przejściowym dane państwo członkowskie stosuje płatności bezpośrednie, o których mowa w załączniku VI, na warunkach określonych w tytule IV rozdziały 3, 6 i 7–13 w ramach limitu pułapów budżetowych odpowiadających składowej tych płatności bezpośrednich w pułapie krajowym, o którym mowa w art. 41, ustalonym zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2.";
3) w załącznikach I i VI skreśla się wiersz dotyczący "wysp Morza Egejskiego".
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuły 11, 13 i 14 stosuje się od dnia wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1406/2006
z dnia 18 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 34 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2] kwoty otrzymane lub odzyskane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1788/2003 [3] są uznawane za dochody przeznaczone na określony cel w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4].
(2) W celu poprawy prognozowania budżetowego i uelastycznienia zarządzania budżetem należy udostępnić opłatę wyrównawczą wprowadzoną rozporządzeniem (WE) nr 1788/2003 od początku roku budżetowego.
Należy zatem przewidzieć wnoszenie wymaganej opłaty w okresie między 16 października a 30 listopada każdego roku.
(3) W celu udostępnienia opłaty wyrównawczej wypłacanej przez państwa członkowskie za okres 2005/2006 od początku kolejnego roku budżetowego odpowiedni przepis powinien być stosowany od dnia 1 września 2006 r.
(4) W odniesieniu do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi państwami członkowskimi") indywidualne ilości referencyjne dostaw i sprzedaży bezpośredniej zostały początkowo określone w tabeli f) załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
Następnie w świetle wnioskowanych przez producentów przeliczeń Komisja dostosowała te ilości dla każdego państwa członkowskiego zgodnie z art. 8 wspomnianego rozporządzenia.
(5) Krajowe ilości referencyjne dla sprzedaży bezpośredniej ustalono na podstawie sytuacji sprzed przystąpienia nowych państw członkowskich.
Jednak w związku z procesem restrukturyzacji w sektorze mleczarskim w nowych państwach członkowskich oraz z powodu ostrzejszych przepisów dotyczących higieny sprzedaży bezpośredniej wydaje się, że indywidualni producenci w znacznym stopniu zdecydowali się nie wnioskować o indywidualne ilości referencyjne dla sprzedaży bezpośredniej.
W związku z tym całkowite indywidualne ilości referencyjne przyznane producentom dla sprzedaży bezpośredniej są znacznie mniejsze niż krajowe ilości referencyjne, a znaczna część niewykorzystanych ilości pozostaje w rezerwach krajowych dla sprzedaży bezpośredniej.
(6) W celu rozwiązania tego problemu i umożliwienia wykorzystania ilości przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej, które mogłyby pozostać niewykorzystane w rezerwach krajowych, właściwe jest zezwolenie na jednorazowe przeniesienie w okresie 2005/2006, na wniosek nowego państwa członkowskiego, krajowych ilości referencyjnych dla sprzedaży bezpośredniej do ilości referencyjnych dla dostaw.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność przed Wspólnotą za opłatę wyrównawczą wynikającą z przekroczenia krajowej ilości referencyjnej określonej w załączniku I, ustalonej na poziomie krajowym, oddzielnie dla dostaw i dla sprzedaży bezpośredniej, i wypłacają ją w okresie między 16 października a 30 listopada następującym po upływie danego okresu dwunastomiesięcznego, w granicach 99 % należnej kwoty, na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).";
2) w art. 8 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Zgodnie z tą samą procedurą, w odniesieniu do okresu 2005/2006, dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji, Komisja może również po upływie tego okresu, na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego, dostosować podział krajowych ilości referencyjnych między "dostawy" a "sprzedaż bezpośrednią".
Wniosek taki składany jest Komisji przed dniem 10 października 2006 r.
Następnie Komisja w możliwie najkrótszym terminie dostosowuje podział.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1407/2006
z dnia 25 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1408/2006
z dnia 22 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES I i II b przez statki pływające pod banderą Polski
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1409/2006
z dnia 22 września 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES I i II (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1410/2006
z dnia 25 września 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1381/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1411/2006
z dnia 25 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 oraz art. 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2006/318/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 798/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r., odnawiającego środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1081/2000 [2] zezwalał instytucjom finansowym otrzymującym fundusze przekazane im przez strony trzecie na rachunek wymienionej osoby lub podmiotu na zasilanie zamrożonych funduszy, pod warunkiem że tego rodzaju zasilenia również były zamrożone.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 817/2006 zastąpiło rozporządzenie (WE) nr 798/2004, jednak w związku z przeoczeniem nie uwzględniono w nim wspomnianego przepisu. W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 817/2006 powinno zostać zmienione, tak aby zawierało wspomniany przepis.
(3) Właściwe jest, aby rozporządzenie to stosowało się od dnia, w którym rozporządzenie (WE) nr 817/2006 weszło w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (WE) nr 817/2006 dodaje się następujący ustęp:
"3.
Artykuł 6 ust. 2 nie stanowi przeszkody dla instytucji finansowych lub kredytowych we Wspólnocie do zasilania zamrożonych funduszy, jeżeli fundusze zostają im przekazane przez strony trzecie na rachunek wymienionej osoby fizycznej bądź prawnej, podmiotu lub organu, pod warunkiem że wszelkie kwoty dodatkowe na takich rachunkach zostaną również zamrożone.
Instytucja finansowa lub kredytowa niezwłocznie powiadamia właściwe organy o takich transakcjach.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1412/2006
z dnia 25 września 2006 r.
dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Libanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i art. 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2006/625/WPZiB dotyczące zakazu sprzedaży lub dostarczania uzbrojenia i pokrewnych zapasów materiałowych oraz świadczenia pokrewnych usług podmiotom lub osobom w Libanie zgodnie z rezolucją nr 1701 (2006) Rady Bezpieczeństwa ONZ [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne stanowisko 2006/625/WPZiB służy wprowadzeniu w życie środków ograniczających nałożonych rezolucją nr 1701 (2006) Rady Bezpieczeństwa ONZ i przewiduje m.in. zakaz udzielania podmiotom lub osobom w Libanie pomocy technicznej oraz finansowania i pomocy finansowej, związanych z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem wszelkiego rodzaju uzbrojenia i pokrewnych zapasów materiałowych.
(2) Środki te wchodzą w zakres zastosowania traktatu WE; dlatego – w szczególności aby zapewnić jednolite stosowanie tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich – we Wspólnocie niezbędne są odpowiednie przepisy prawa wspólnotowego.
(3) W indywidualnie rozpatrywanych przypadkach właściwym organom należy umożliwić przyznawanie zezwoleń na udzielenie pomocy wówczas, gdy na pomoc taką zezwala rząd Libanu lub Tymczasowe Siły Zbrojne Organizacji Narodów Zjednoczonych w Libanie (UNIFIL), biorąc przy tym pod uwagę rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1559 (2004) i 1680 (2006) oraz inne istotne w danym przypadku fakty i okoliczności.
(4) Celowe jest umożliwienie właściwym organom przyznawania zezwoleń na udzielanie pomocy siłom zbrojnym wchodzącym w skład UNIFIL oraz siłom zbrojnym Republiki Libańskiej.
(5) Ze względów praktycznych Komisja powinna być uprawniona do wprowadzania zmian w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(6) Państwa członkowskie powinny ustalić, jakie kary należy zastosować w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Przewidziane kary muszą być proporcjonalne, skuteczne i odstraszające.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego publikacji w celu zapewnienia skuteczności przewidzianych w nim środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "pomoc techniczna" oznacza wszelkie wsparcie techniczne związane z naprawami, rozbudową, wytwarzaniem, montażem, testowaniem, konserwacją lub innego rodzaju usługami technicznymi i może mieć postać instrukcji, porad, szkolenia, przekazywania praktycznej wiedzy lub umiejętności lub usług doradczych; pomoc techniczna obejmuje także pomoc przekazywaną w formie ustnej;
2) "terytorium Wspólnoty" obejmuje terytoria państw członkowskich, do których stosuje się traktat, na warunkach określonych w traktacie.
Artykuł 2
Zabrania się:
a) udzielania pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi oraz z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem uzbrojenia i pokrewnych zapasów materiałowych (w tym broni i amunicji, pojazdów i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionych), bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Libanie, lub do użytku na jego terytorium;
b) przyznawania finansowania lub pomocy finansowej związanych z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów wywozowych na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostarczanie, transfer lub wywóz uzbrojenia i pokrewnych zapasów materiałowych, lub też udzielania związanej z powyższymi działaniami pomocy technicznej, bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Libanie, lub do użytku na jego terytorium;
c) świadomego i celowego uczestniczenia w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście zakazów, o których mowa w lit. a) lub b).
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 i po uprzednim powiadomieniu rządu Libanu i UNIFIL wymienione w załączniku właściwe organy państw członkowskich mogą na warunkach, jakie uznają za stosowne, zezwolić na:
a) udzielenie osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Libanie, innym niż siły zbrojne Republiki Libańskiej lub UNIFIL, pomocy technicznej i zapewnienie finansowania lub pomocy finansowej związanych z uzbrojeniem lub pokrewnymi zapasami materiałowymi, które znajdują się w Libanie albo są przeznaczone do użytku w na jego terytorium, pod warunkiem że:
i) usługi takie nie są bezpośrednio ani pośrednio świadczone na rzecz jednej z bojówek, do rozbrojenia których wzywa się w rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1559 (2004) i 1680 (2006),
ii) przyznanie zezwolenia jest każdorazowo rozpatrywane indywidualnie oraz
iii) rząd Libanu lub UNIFIL zezwoliły każdorazowo na świadczenie danych usług na rzecz danej osoby, podmiotu czy organu.
Jeśli rząd Libanu lub UNIFIL zezwolą na konkretną dostawę lub transfer konkretnej partii uzbrojenia lub pokrewnych zapasów materiałowych na rzecz danej osoby, podmiotu lub organu, zezwolenie takie można traktować jako zezwolenie na świadczenie tej osobie, podmiotowi lub organowi pomocy technicznej związanej z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem danych towarów;
b) udzielenie siłom zbrojnym Republiki Libańskiej pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi oraz z uzbrojeniem lub pokrewnymi zapasami materiałowymi, a także na udzielenie finansowania lub pomocy finansowej związanych z działaniami wojskowymi, o ile rząd Libanu nie zgłosi w tym względzie żadnych zastrzeżeń w ciągu 14 dni po otrzymaniu powiadomienia.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 wymienione w załączniku właściwe organy państw członkowskich mogą na warunkach, jakie uznają za stosowne, zezwolić na:
a) udzielenie pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi i uzbrojeniem lub pokrewnymi zapasami materiałowymi, pod warunkiem że:
i) towary, których dotyczy pomoc, są lub będą wykorzystywane na potrzeby misji pełnionej przez UNIFIL oraz
ii) usługi świadczone są na rzecz sił zbrojnych, które wchodzą lub wejdą w skład UNIFIL;
b) udzielenie pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi i uzbrojeniem lub pokrewnymi zapasami materiałowymi, pod warunkiem że:
i) finansowanie lub pomoc finansowa przeznaczone są dla UNIFIL, sił zbrojnych państwa, które dostarcza żołnierzy do UNIFIL, lub organu władzy publicznej odpowiadającego za zaopatrzenie sił zbrojnych takiego państwa oraz
ii) uzbrojenie lub pokrewne zapasy materiałowe dostarczane są na potrzeby UNIFIL lub wcielonych do UNIFIL sił zbrojnych danego państwa.
3.
Właściwe organy państw członkowskich mogą udzielić zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, jedynie przed podjęciem działalności, w odniesieniu do której wniesiono o takie zezwolenia.
Artykuł 4
Komisja oraz państwa członkowskie bezzwłocznie powiadamiają się o środkach podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie wszelkich istotnych informacji, którymi dysponują, a które mają związek z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności zaś informacji dotyczących jego naruszenia lub problemów z wykonywaniem jego przepisów oraz informacji dotyczących odnośnych wyroków zapadłych w sądach krajowych.
Artykuł 5
Komisję upoważnia się do wprowadzania zmian do załącznika na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie ustanawiają zasady stosowania kar nakładanych za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także podejmują wszelkie środki niezbędne do ich stosowania.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach, jak również o wszelkich późniejszych zmianach, bezzwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) w granicach Wspólnoty, w tym także w granicach jej przestrzeni powietrznej;
b) na pokładach wszystkich statków powietrznych lub wodnych podlegających jurysdykcji państw członkowskich;
c) do każdej osoby będącej obywatelem państwa członkowskiego i przebywającej na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d) do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów zarejestrowanych lub ustanowionych na mocy prawa państwa członkowskiego;
e) do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów w odniesieniu do wszelkiego rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej całkowicie lub częściowo na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1413/2006
z dnia 26 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1414/2006
z dnia 26 września 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się drogą przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Węgry dysponują zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(3) Należy zatem udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy kukurydzy znajdujące się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej.
(4) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć zarządzanie przetargiem przez Komisję.
Ponadto należy przewidzieć przyznanie współczynników udziału ofertom proponującym minimalny poziom ceny sprzedaży.
(5) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(6) W celu zmodernizowania zarządzania należy przewidzieć przesyłanie informacji wymaganych przez Komisję drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Węgierska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 200000 ton kukurydzy znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 27 września 2006 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
Termin przedstawiania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 18 października 2006 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać węgierskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
Soroksári út 22–24.
H-1095 Budapest
tel.: (36-1) 219 45 76
faks: (36-1) 219 89 05
e-mail: ertekesites@mvh.gov.hu
Artykuł 5
Węgierska agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży – oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1415/2006
z dnia 26 września 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się drogą przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Słowacja dysponuje zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(3) Należy zatem udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy kukurydzy znajdujące się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(4) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć współczynnik redukcji udzielonych zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(5) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja słowackiej agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(6) W celu zmodernizowania zarządzania należy przewidzieć przesyłanie informacji wymaganych przez Komisję drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Słowacka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 100000 ton kukurydzy znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 27 września 2006 r. o godz. 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin przedstawiania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 18 października 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać słowackiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Pôdohospodárska platobná agentúra
oddelenie obilnín a škrobu
Dobrovičova 12
SK-815 26 Bratislava
tel. (421-2) 58 24 32 71
faks (421-2) 53 41 26 65
e-mail: jvargova@apa.sk
Artykuł 5
Słowacka agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży – oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1416/2006
z dnia 26 września 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania art. 7 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem w odniesieniu do ochrony amerykańskich nazw pochodzenia we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2006/232/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zawarcia Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 ust. 2 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem [2] (dalej zwanej "Umową") Wspólnota zapewnia, że nazwy związane z uprawą winorośli i produkcją wina wymienione w załączniku V do Umowy mogą być stosowane jako nazwy pochodzenia wina jedynie w celu oznaczenia win o pochodzeniu wskazanym przez taką nazwę.
(2) Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać istniejących praw własności intelektualnej obowiązujących we Wspólnocie.
(3) Z tego względu należy przewidzieć ochronę we Wspólnocie amerykańskich nazw pochodzenia zgodnie z Umową i w szczególności na mocy art. 7 ust. 2 i 3 w powiązaniu z jej art. 12.
(4) Umowa weszła w życie w dniu 10 marca 2006 r. [3].
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Amerykańskie nazwy pochodzenia wymienione w Załączniku mogą być używane jako nazwy pochodzenia wina jedynie w celu oznaczenia win o pochodzeniu wskazanym przez taką nazwę.
Właściwe organy państw członkowskich podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że wino nieopatrzone etykietą zgodnie z niniejszym artykułem nie jest wprowadzane na rynek lub jest wycofywane z rynku do czasu opatrzenia go etykietą w sposób zgodny z niniejszym artykułem.
2.
Ustęp 1:
a) nie narusza obowiązujących we Wspólnocie praw własności intelektualnej i nie wpływa na używanie znaku chronionego prawem własności intelektualnej w obrocie handlowym we Wspólnocie przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
b) dopuszcza, w stosownych przypadkach, wprowadzanie środków pozwalających na używanie homonimicznych nazw pochodzenia, pod warunkiem niewprowadzania konsumentów w błąd, oraz środków pozwalających danej osobie używać w obrocie handlowym nazwy tej osoby lub nazwy poprzednika tej osoby prowadzącej działalność w sposób niewprowadzający konsumenta w błąd.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1417/2006
z dnia 26 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1898/2005 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10, 15 i 40,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku ze zmniejszeniem kwot pomocy na stosowanie masła, masła skoncentrowanego i śmietanki w wyrobie ciast, lodów i innych środków spożywczych oraz na masło skoncentrowane do bezpośredniego spożycia należy dostosować poziom zabezpieczeń przetargowych oraz odpowiednio poziom redukcji pomocy i przepadek zabezpieczenia przetwórczego za przekroczenie terminu na przetworzenie.
(2) W świetle zdobytego doświadczenia należy wyjaśnić niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 [2].
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1898/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) wyrażenie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"b) poprzez wykorzystanie, w zakładzie, w którym przeprowadza się włączanie do produktów końcowych, co najmniej pięciu ton w okresie 1 miesiąca lub 30 dni, bądź 45 ton w okresie 12 miesięcy, równoważnika masła lub tych samych ilości w produktach pośrednich:";
2) w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) są w stanie przetwarzać lub włączać co najmniej pięć ton masła w okresie 1 miesiąca lub 30 dni, bądź 45 ton w okresie 12 miesięcy, lub równoważnika w maśle skoncentrowanym lub śmietance albo, stosownie do przypadku, produktach pośrednich;";
b) ustęp 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Na wniosek zainteresowanego zakładu państwa członkowskie mogą uchylić zobowiązanie określone w lit. b) akapitu pierwszego, jeśli zakład ten dysponuje pomieszczeniami zapewniającymi właściwe oddzielenie i możliwość identyfikacji odnośnych zapasów tłuszczów maślanych.";
3) artykuł 27 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Zabezpieczenie przetargowe wynosi:
a) 61 EUR na tonę masła skoncentrowanego;
b) 50 EUR na tonę masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, masła i produktów pośrednich, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt ii);
c) 22 EUR na tonę śmietanki.";
4) artykuł 28 ust. 4 zostaje skreślony;
5) artykuł 35 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, jeżeli termin określony w art. 11 jest przekroczony, w przypadku gdy stosuje się procedurę włączania określoną w art. 6 ust. 1 lit. b), kwota pomocy zostaje zmniejszona o 15 %, a następnie o 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień.";
6) artykuł 45 ust. 1 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Środki kontrolne przewidziane w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92 stosuje się również do produktów, o których mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, od początku działań określonych w art. 8 niniejszego rozporządzenia lub, w przypadku masła skoncentrowanego, do którego nie dodano znaczników, od daty wytworzenia lub, w przypadku tłuszczu mlecznego, od daty produkcji lub, w przypadku masła, do którego nie dodano znaczników i które zostało włączone do produktów pośrednich, od daty włączenia i do czasu włączenia do produktów końcowych.";
7) w art. 53 ust. 2 kwotę "100 EUR" zastępuje się kwotą "61 EUR";
8) artykuł 58 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Tam, gdzie do wykazania przejęcia przez handel detaliczny potrzebna jest karta kontrolna T5, która nie została zwrócona do agencji, w której złożono zabezpieczenie w przeciągu 12 miesięcy od miesiąca końcowego terminu składania ofert, o którym mowa w art. 49 ust. 3, z powodów niezależnych od zainteresowanej strony, przed upływem terminu 15 miesięcy, określonego w niniejszym artykule ust. 1 akapit pierwszy, zainteresowana strona może złożyć do właściwych władz uzasadniony wniosek o równoważne postępowanie, załączając dokumentację uzupełniającą, w tym dokumenty transportowe oraz dokument stwierdzający przejęcie masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.";
9) artykuł 62 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, gdy okres, o którym mowa w ust. 1, jest przekroczony, kwota pomocy zostaje zmniejszona o 15 %, a następnie o 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień.";
10) artykuł 63 ust. 2 lit. f) otrzymuje następujące brzmienie:
"f) zobowiązują się do przekazywania swojego programu produkcji każdej partii produkcyjnej, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez dane państwo członkowskie, organowi odpowiedzialnemu za kontrole, o których mowa w art. 67.";
11) załączniki VIII, XIII i XV zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1418/2006
z dnia 26 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2805/95 ustanawiające refundacje wywozowe w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 63 ust. 3 drugi akapit i art. 64 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 63 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w zakresie niezbędnym do umożliwienia wywozu produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) wymienionego rozporządzenia, na podstawie cen tych produktów w handlu międzynarodowym i w granicach wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, różnica pomiędzy tymi cenami a cenami we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Zgodnie z art. 64 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, kwoty refundacji oraz miejsca przeznaczenia są ustalane okresowo z uwzględnieniem istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji w odniesieniu do cen i dostępności wymienionych produktów na rynku wspólnotowym oraz cen tych produktów na rynku światowym.
(3) W konsekwencji należy zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2805/95 [2].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2805/95 zastępuje się tekstem ujętym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1419/2006
z dnia 25 września 2006 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 4056/86 określające szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1/2003 w zakresie rozszerzenia jego zakresu na usługi kabotażu i międzynarodowe usługi trampowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 83,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od roku 1987 stosowanie reguł konkurencji w sektorze transportu morskiego podlega przepisom rozporządzenia Rady (EWG) nr 4056/86 [3].
Rozporządzenie to miało początkowo dwie funkcje.
Po pierwsze, zawierało ono przepisy proceduralne dotyczące stosowania przepisów wspólnotowych dotyczących konkurencji w sektorze transportu morskiego.
Po drugie, rozporządzenie to zawierało pewne istotne szczegółowe przepisy dotyczące konkurencji w sektorze morskim, a zwłaszcza wyłączenie grupowe dla konferencji żeglugi liniowej pozwalające im – pod pewnymi warunkami – na ustalanie cen i regulowanie zdolności przewozowych oraz zawierało wyłączenie porozumień o charakterze czysto technicznym z zakresu stosowania art. 81 ust. 1 Traktatu, jak również przewidywało procedury postępowania w przypadku kolizji z prawem międzynarodowym.
Rozporządzenie to nie miało zastosowania do usług transportu morskiego pomiędzy portami w tym samym państwie członkowskim (kabotaż) lub do międzynarodowych usług trampowych.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu [4] zmieniło rozporządzenie (EWG) nr 4056/86, obejmując transport morski, z wyjątkiem usług kabotażowych i międzynarodowych usług trampowych, wspólnymi przepisami wykonawczymi w zakresie konkurencji, mającymi zastosowanie do wszystkich sektorów, ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r. Jednakże pewne szczególne istotne przepisy w zakresie konkurencji dotyczące transportu morskiego nadal mieszczą się w zakresie rozporządzenia (EWG) nr 4056/86.
(3) Wyłączenie grupowe dla konferencji linii żeglugowych przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 4056/86 wyłącza spod zakazu zawartego w art. 81 ust. 1 Traktatu porozumienia, decyzje oraz uzgodnione praktyki wszystkich lub części członków jednej lub kilku konferencji, które spełniają określone warunki.
Uzasadnienie dla wyłączenia grupowego zakłada zasadniczo, że konferencje przynoszą stabilność, gwarantując eksporterom niezawodność usług, czego nie można osiągnąć, stosując mniej restrykcyjne środki.
Jednakże szczegółowy przegląd branży dokonany przez Komisję wykazał, że żegluga liniowa nie jest branżą wyjątkową, ponieważ jej struktura kosztów nie różni się w sposób istotny od struktury innych branż.
Dlatego też nie ma dowodów na to, że ochrona tej branży przed konkurencją jest konieczna.
(4) Pierwszy warunek wyłączenia na mocy art. 81 ust. 3 Traktatu wymaga, by porozumienie ograniczające konkurencję przyczyniało się do polepszenia produkcji lub dystrybucji produktów bądź do wspierania postępu technicznego lub gospodarczego.
Jeśli chodzi o efektywność wynikającą z istnienia konferencji, konferencje żeglugi liniowej nie mają już możliwości narzucania taryfy konferencji, choć nadal jeszcze mogą ustalać opłaty oraz opłaty dodatkowe stanowiące część ceny przewozu.
Nie ma również dowodów na to, że system konferencji prowadzi do stabilizacji stawek przewozowych lub zapewnia większą niezawodność usług przewozowych niż byłoby to w przypadku rynku, na którym panuje pełna konkurencja.
Członkowie konferencji coraz częściej świadczą swoje usługi na podstawie indywidualnych umów o świadczenie usług zawieranych z poszczególnymi eksporterami.
Ponadto konferencje nie regulują dostępnych zdolności przewozowych, ponieważ jest to przedmiot indywidualnych decyzji poszczególnych przewoźników.
W obecnych warunkach stabilność cen oraz niezawodność usług rynek zawdzięcza indywidualnym umowom o świadczenie usług.
Domniemany związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy ograniczeniami (ustalanie cen oraz regulacja podaży) oraz efektywnością (niezawodnością usług) wydaje się zbyt wątpliwy, by spełniał on pierwszy warunek zawarty w art. 81 ust. 3 Traktatu.
(5) Drugi warunek wyłączenia zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu zakłada, że negatywne skutki wynikające z ograniczenia konkurencji muszą zostać zrekompensowane użytkownikom.
W przypadku klasycznych ograniczeń, takich jak horyzontalne ustalanie cen, które występują wówczas, gdy taryfa konferencji jest ustalona, a opłaty i opłaty dodatkowe ustalane są wspólnie, negatywne skutki są bardzo poważne. Jednocześnie nie zidentyfikowano skutków, które byłyby wyraźnie pozytywne.
Użytkownicy transportu uważają, że konferencje działają na korzyść najmniej efektywnego spośród członków konferencji i wzywają do ich zniesienia.
Obecnie konferencje nie spełniają już drugiego warunku zawartego w art. 81 ust. 3.
(6) Zgodnie z trzecim warunkiem dotyczącym wyłączeń określonym w art. 81 ust. 3 Traktatu porozumienia ograniczające nie mogą nakładać na przedsiębiorstwa ograniczeń, które nie są niezbędne dla osiągnięcia jego celów.
Konsorcja są porozumieniami o współpracy pomiędzy przedsiębiorstwami żeglugi liniowej, które nie wiążą się z ustalaniem cen i dlatego są mniej restrykcyjne niż konferencje.
Użytkownicy transportu uważają, że dzięki nim liniowe usługi morskie świadczone są na odpowiednim poziomie oraz w sposób niezawodny i efektywny.
Ponadto w ostatnich latach znacznie częściej stosuje się indywidualne umowy o świadczenie usług.
Umowy takie z definicji nie ograniczają konkurencji i zapewniają korzyści eksporterom, ponieważ pozwalają na dostosowanie usług do ich indywidualnych potrzeb.
Ponadto, ponieważ cena ustalana jest z góry i nie podlega wahaniom przez określony okres (zazwyczaj do jednego roku), umowy o świadczenie usług mogą przyczyniać się do stabilności cen.
Dlatego też nie stwierdzono, że ograniczenia konkurencji dopuszczone rozporządzeniem (EWG) nr 4056/86 (ustalanie cen oraz regulacja zdolności przewozowych) są niezbędne dla zapewnienia użytkownikom transportu niezawodnych usług przewozowych, skoro cel ten można osiągnąć mniej restrykcyjnymi środkami.
Dlatego też trzeci warunek zawarty w art. 81 ust. 3 Traktatu nie jest spełniony.
(7) Czwarty warunek zawarty w art. 81 ust. 3 Traktatu zakłada, że konferencje powinny podlegać skutecznej presji konkurencji.
W aktualnych warunkach rynkowych konferencje obecne są niemal na wszystkich głównych szlakach handlowych i konkurują z przewoźnikami skupionymi w konsorcjach oraz z przewoźnikami niezależnymi.
Wprawdzie być może istnieje konkurencja w odniesieniu do stawek przewozów oceanicznych ze względu na osłabienie systemu konferencji w tym segmencie, lecz w odniesieniu do opłat i opłat dodatkowych nie ma prawie żadnej konkurencji cenowej.
Opłaty te ustalane są przez konferencję i taki sam poziom opłat stosowany jest często przez przewoźników niebędących członkami konferencji.
Ponadto przewoźnicy uczestniczą w konferencjach i konsorcjach na tych samych szlakach, wymieniając między sobą poufne informacje handlowe i kumulując korzyści wynikające z wyłączeń grupowych dla konferencji (ustalanie cen i regulacja zdolności przewozowych) oraz wyłączeń grupowych dla konsorcjów (współpraca operacyjna w celu świadczenia wspólnych usług).
Biorąc pod uwagę wzrost liczby powiązań pomiędzy przewoźnikami na tych samych szlakach, stwierdzenie, w jakim zakresie konferencje podlegają skutecznej konkurencji wewnętrznej i zewnętrznej jest zagadnieniem bardzo złożonym i może być dokonywane tylko indywidualnie dla każdego przypadku.
(8) Dlatego też konferencje linii żeglugowych nie spełniają już czterech stosowanych kumulatywnie warunków wyłączenia zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu i w związku z tym wyłączenie grupowe w odniesieniu do takich konferencji powinno zostać zniesione.
(9) Wyłączenia spod zakazu, o którym mowa w art. 81 ust. 1 Traktatu, porozumień o charakterze czysto technicznym oraz procedura postępowania w przypadku ewentualnej kolizji przepisów są także zbędne.
Z tych przyczyn przepisy te powinny zostać uchylone.
(10) W związku z powyższym rozporządzenie (EWG) nr 4056/86 winno zostać uchylone w całości.
(11) Konferencje linii żeglugowych są tolerowane w kilku jurysdykcjach.
W tym, tak jak i w innych sektorach, prawo konkurencji nie jest stosowane jednolicie na całym świecie.
Ze względu na globalny charakter branży przewozów w żegludze liniowej Komisja powinna podjąć wszelkie stosowne kroki w celu zniesienia wyłączenia dla ustalania cen w odniesieniu do konferencji linii żeglugowych, które istnieją gdzie indziej, utrzymując jednocześnie wyłączenie dla współpracy operacyjnej pomiędzy liniami żeglugowymi skupionymi w konsorcjach lub sojuszach zgodnie z zaleceniami sekretariatu OECD z 2002 r.
(12) Kabotaż oraz międzynarodowe usługi trampowe zostały wyłączone spod zasad stosowania art. 81 i 82 Traktatu określonych początkowo w rozporządzeniu (EWG) nr 4056/86, a następnie w rozporządzeniu (WE) nr 1/2003.
Obecnie są to jedyne sektory wyłączone spod przepisów wykonawczych Wspólnoty w zakresie konkurencji.
Brak skutecznych uprawnień wykonawczych w odniesieniu do tych sektorów jest nieprawidłowością z punktu widzenia prawidłowej regulacji.
(13) Usługi trampowe wyłączone zostały z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ponieważ stawki za te usługi są negocjowane w każdym przypadku bez ograniczeń, stosownie do warunków podaży i popytu.
Jednak takie warunki rynkowe istnieją w innych sektorach i istotne postanowienia art. 81 i 82 Traktatu już mają zastosowanie do usług w tych sektorach.
Nie przedstawiono przekonującego uzasadnienia dla utrzymania obowiązującego wyłączenia usług trampowych z zakresu stosowania przepisów dotyczących wykonania art. 81 i 82 Traktatu.
Podobnie w przypadku usług kabotażowych, które wprawdzie często nie mają wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy, lecz nie oznacza to, że winny one być z góry wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1/2003.
(14) Ponieważ mechanizmy określone w rozporządzeniu (WE) nr 1/2003 pozwalają na stosowanie zasad konkurencji do wszystkich sektorów, zakres tego rozporządzenia powinien zostać zmieniony w taki sposób, by obejmowało ono usługi kabotażowe i trampowe.
(15) Z powyższych względów rozporządzenie (WE) nr 1/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(16) Ponieważ w związku ze zniesieniem systemu konferencji może zaistnieć konieczność dostosowania przez państwa członkowskie swoich zobowiązań międzynarodowych, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 dotyczące wyłączenia grupowego dla konferencji linii żeglugowych powinny nadal mieć zastosowanie w okresie przejściowym w odniesieniu do konferencji spełniających wymogi rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 4056/86 zostaje uchylone.
Jednakże art. 1 ust. 3 lit. b) i c), art. 3–7, art. 8 ust. 2 oraz art. 26 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 są w dalszym ciągu stosowane w odniesieniu do konferencji linii żeglugowych spełniających wymogi rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 w dniu 18 października 2006 r. w okresie przejściowym trwającym dwa lata od tej daty.
Artykuł 2
Skreśla się art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwunastego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1420/2006
z dnia 27 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1421/2006
z dnia 27 września 2006 r.
otwierające przetarg na obniżenie opłat przywozowych na przywóz do Hiszpanii kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty wynikające z wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [2] należy stworzyć warunki do przywozu do Hiszpanii pewnej ilości kukurydzy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii [3] określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.
(3) Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Hiszpanii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przystępuje się do przetargu na obniżenie opłat przywozowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, na kukurydzę przywiezioną do Hiszpanii.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1839/95 mają zastosowanie, o ile postanowienia niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
Artykuł 2
Przetarg otwarty jest do dnia 26 października 2006 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz wydane w ramach niniejszego przetargu są ważne przez pięćdziesiąt dni od daty ich wydania, w rozumieniu art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/2006
z dnia 27 września 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w pierwszych dziesięciu dniach roboczych września 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
W wyniku analizy ilości, o które zostały złożone wnioski w ramach transzy z września 2006 r., należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, w stosownych przypadkach, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, i ustalić, jakie ilości zostaną przeniesione do następnej transzy oraz ustalić, jakie całkowite ilości będą dostępne w odniesieniu do różnych kontyngentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na ryż otwartych rozporządzeniem (WE) nr 327/98, złożone w pierwszych dziesięciu dniach roboczych września 2006 r. i przekazane Komisji, podlegają zastosowaniu współczynników redukcji wyrażonych w procentach, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości dostępne z tytułu transzy z września 2006 r., jakie zostaną przeniesione do następnej transzy, i całkowite dostępne ilości dla transzy z października 2006 r. określa się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/2006
z dnia 26 września 2006 r.
ustanawiające mechanizm odpowiednich środków w zakresie wydatków na rolnictwo w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 37,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 2 Aktu przystąpienia postanowienia aktów przyjętych przez instytucje europejskie przed przystąpieniem są wiążące dla Bułgarii i Rumunii i są przez te państwa stosowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w traktatach i w wyżej wymienionym Akcie.
(2) Artykuł 37 Aktu przystąpienia uprawnia Komisję do podejmowania stosownych działań, w przypadku gdy Bułgaria lub Rumunia nie wykona zobowiązań podjętych w ramach negocjacji w sprawie przystąpienia, powodując poważne naruszenie funkcjonowania rynku wewnętrznego bądź bezpośrednie ryzyko takiego naruszenia.
(3) Artykuł 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], wymaga od państw członkowskich ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, zwanego dalej "systemem IACS".
(4) Wymaga się, aby od dnia przystąpienia do UE Bułgaria i Rumunia posiadały funkcjonujący system IACS w celu kontroli dużej części wspólnotowego wsparcia dla rolnictwa w tych państwach.
Na podstawie informacji dostarczonych przez Bułgarię i Rumunię przed dniem przyjęcia niniejszego rozporządzenia oraz na podstawie kontroli, przeprowadzonych przez te państwa we własnym zakresie, Komisja uznała, iż istnieje poważne zagrożenie dla istnienia i funkcjonalności systemu IACS w tych państwach.
(5) Poważne niedociągnięcia w systemie IACS w Bułgarii lub Rumunii doprowadziłyby do sytuacji, w której płatności z tytułu wsparcia dla rolnictwa, podlegające kontroli w ramach tego systemu nie byłyby kontrolowane lub nie byłyby kontrolowane w odpowiedni sposób.
W związku z tym istniałoby poważne ryzyko, że wsparcie to otrzymywaliby producenci niebędący lub będący jedynie częściowo upoważnieni do otrzymywania wsparcia dla rolnictwa, tym samym znajdując się w korzystniejszej sytuacji niż przewidują to przepisy prawa wspólnotowego.
W przypadku każdego z tych państw wydatki na dopłaty bezpośrednie i rozwój obszarów wiejskich, kontrolowane zgodnie z systemem IACS, wyniosą około 80 % łącznych wydatków na rolnictwo i będą wymagały przeznaczenia na ten cel znacznych kwot rzędu setek milionów euro, co wskazuje na to, że prawidłowe funkcjonowanie systemu IACS ma istotne znaczenie dla wprowadzenia wspólnej polityki rolnej w obu krajach i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego Wspólnoty.
Ponieważ jest bardzo prawdopodobne, że korzyści te wywierałyby wpływ na handel na rynku wewnętrznym, mogłyby one spowodować bezpośrednie ryzyko poważnego naruszenia funkcjonowania tego rynku.
(6) Powstaniu tego ryzyka nie można zapobiec, stosując jedynie art. 17 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], zważywszy na charakter systemów i procedur przewidzianych w tych przepisach.
W związku z tym konieczne jest zastosowanie art. 37 Aktu przystąpienia pozwalającego Komisji na podjęcie stosownych działań mających na celu wyeliminowanie ryzyka.
(7) Po przystąpieniu do UE zarówno Bułgaria, jak i Rumunia powinny, na podstawie sprawozdania niezależnego organu, złożyć Komisji oświadczenie stwierdzające, czy ich system IACS istnieje i jest zdolny do funkcjonowania.
W przypadku stwierdzenia niedociągnięć wspomniane państwa powinny natychmiast je usunąć.
(8) Jeżeli Komisja, na podstawie oświadczenia Bułgarii i Rumunii bądź sprawozdania niezależnego organu lub wyników kontroli przeprowadzonej przez nią we własnym zakresie dojdzie do wniosku, że wciąż istnieją niedociągnięcia na tyle poważne, że wpływają one negatywnie na prawidłowe funkcjonowanie ogólnego systemu zarządzania wydatkami na rolnictwo i kontrolowania ich, objętego systemem IACS, i że w związku z tym istnieje bezpośrednie ryzyko poważnego naruszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego, powinna ona tymczasowo obniżyć na określony czas jednego roku płatności miesięczne i pośrednie dokonywane na rzecz Bułgarii i Rumunii na mocy art. 14 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Tymczasowa obniżka powinna odpowiadać wartości procentowej, którą Komisja stosuje zgodnie z własnymi wytycznymi w ramach rozliczenia zgodności, jeśli system kontroli państwa członkowskiego wykazuje poważne braki i jeśli istnieją dowody na poważne nieprawidłowości.
Taka tymczasowa obniżka jest konieczna, aby nakłonić zainteresowane państwo do usunięcia niedociągnięć w swoim systemie IACS w celu zapobiegania nieprawidłowym płatnościom i oszukańczym praktykom lub ich wykrywania oraz w celu odzyskiwania nienależnie wypłaconych kwot, eliminując w ten sposób ryzyko poważnego naruszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego Wspólnoty.
(9) Po upływie dwunastu miesięcy Komisja powinna dokonać przeglądu w celu podjęcia decyzji o kontynuacji lub zaprzestaniu stosowania tymczasowej obniżki płatności miesięcznych i pośrednich.
(10) Tymczasowa obniżka powinna być stosowana jedynie w odniesieniu do środków wsparcia zarządzanych i kontrolowanych w ramach systemu IACS.
(11) Tymczasowa obniżka powinna być w dalszym ciągu stosowana w ramach procedury rozliczenia zgodności, o której mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i nie powinna naruszać postanowień decyzji, które mają zostać podjęte w tym kontekście,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do końca trzeciego miesiąca po przystąpieniu Bułgaria i Rumunia składają Komisji oświadczenie na poziomie ministerialnym, stwierdzające, czy:
a) elementy zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (zwanego dalej systemem "IACS"), o których mowa w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zostały ustanowione na ich właściwych terytoriach zgodnie z odpowiednim prawodawstwem Wspólnoty w stopniu, w którym odnoszą się do zarządzania i kontroli systemów pomocy stosowanych w Bułgarii i Rumunii;
b) system "IACS" i inne elementy niezbędne do zapewnienia prawidłowego wypłacania pomocy, o której mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, funkcjonują na ich właściwych terytoriach.
2.
Oświadczenie przewidziane w ust. 1 przygotowywane jest na podstawie sprawozdania sporządzonego przez organ, który posiada niezbędne kompetencje naukowe i jest niezależny od agencji płatniczej i jednostki koordynującej, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Zarówno Bułgaria, jak i Rumunia wyznaczają organ przygotowujący sprawozdanie.
Sprawozdanie stwierdza, czy wymogi przewidziane w ust. 1 są spełnione.
Sprawozdanie to zostaje udostępnione Komisji.
Artykuł 2
1.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie tymczasowego obniżenia płatności miesięcznych i pośrednich, o których mowa w art. 14 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, o 25 % jeżeli na podstawie oświadczenia lub sprawozdania, o którym mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, albo wyników kontroli przeprowadzonej we własnym zakresie, oraz po umożliwieniu danemu państwu członkowskiemu przedstawienia uwag w stosownym terminie, stwierdzi, że:
a) Bułgaria i Rumunia nie przestrzegają swoich zobowiązań wynikających z art. 1 ust. 1 i 2;
b) elementy, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), nie zostały ustanowione;
c) mimo iż elementy, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), zostały ustanowione, w systemie IACS lub innych elementach niezbędnych do zapewnienia prawidłowego wypłacania pomocy, o której mowa w art. 3, istnieją niedociągnięcia na tyle poważne, że wpływają one negatywnie na prawidłowe funkcjonowanie ogólnego systemu.
Bułgaria i Rumunia podejmują wszelkie niezbędne działania w celu natychmiastowego usunięcia wszelkich stwierdzonych niedociągnięć.
2.
Tymczasowa obniżka stosowana jest w odniesieniu do płatności miesięcznych i pośrednich dokonywanych od dnia 1 grudnia 2007 r. do dnia 30 listopada 2008 r.
3.
Komisja przedłuża tymczasową obniżkę na dalsze dwunastomiesięczne okresy, jeśli w dalszym ciągu spełniany będzie co najmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1.
4.
Tymczasowa obniżka nie narusza jakichkolwiek redukcji i zawieszeń na podstawie art. 17 i 27 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Artykuł 3
Tymczasowa obniżka przewidziana w art. 2 jest stosowana w odniesieniu do wsparcia udzielanego w ramach następujących działań:
a) przejściowego uproszczonego wsparcia dochodów rolników w nowych państwach członkowskich przewidzianych w art. 143b rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 lub systemów pomocy, o których mowa w tytułach III i IV wymienionego rozporządzenia;
b) uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich przewidzianych w art. 143c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, finansowanych na mocy przepisów znajdujących się w podsekcji E sekcji I załącznika VIII do Aktu przystąpienia;
c) płatności, o których mowa w art. 36 lit. a) pkt i)–v) i art. 36 lit. b) pkt i)–v) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 [3], z wyjątkiem płatności odnoszących się do działań, o których mowa w art. 39 ust. 5 tego rozporządzenia oraz działań określonych w art. 36 lit. b) pkt i) oraz iii) w stopniu, w jakim dotyczy to kosztów założenia.
Artykuł 4
Jakakolwiek decyzja przyjęta na podstawie niniejszego rozporządzenia lub brak takiej decyzji pozostaje bez wpływu na rozliczenie zgodności rachunków, o którym mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1424/2006
z dnia 25 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1676/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ustanawiające ostateczne pobranie nałożonego cła tymczasowego na przywóz folii z politereftalanu polietylenu pochodzącej z Indii i Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/1996 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1676/2001 z dnia 13 sierpnia 2001 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ustanawiające ostateczne pobranie nałożonego cła tymczasowego na przywóz folii z politereftalanu polietylenu pochodzącej z Indii i Republiki Korei [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001 Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty folii z politereftalanu etylenu (folii PET) pochodzącej między innymi z Indii.
Z uwagi na dużą liczbę producentów eksportujących folię PET z Indii, w czasie dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia wspomnianego rozporządzenia ("pierwotne dochodzenie"), wybrano, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, próbę producentów eksportujących.
Dla poszczególnych przedsiębiorstw objętych dochodzeniem obliczono indywidualne marginesy dumpingu, wynoszące od 0 % do 65,3 %, a także, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, obliczono margines dumpingu w wysokości 57,7 % dla współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą.
Następnie nałożono cła antydumpingowe w wysokości od 0 % do 62,6 %, biorąc również pod uwagę cła wyrównawcze wynikające z subwencji wywozowych, nałożone na te same produkty pochodzące z Indii, które były następnie obowiązujące na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/1999 [3].
(2) Rozporządzeniem (WE) nr 366/2006 [4] ("rozporządzenie zmieniające") Rada zmieniła poziom marginesów dumpingu obliczonych w rozporządzeniu (WE) nr 1676/2001. Nowe marginesy dumpingu wynoszą od 3,2 % do 29,3 %, a nowe cło antydumpingowe – od 0 % do 18 %, co również ma na celu uwzględnienie ceł wyrównawczych wynikających z subwencji wywozowych, nałożonych na te same produkty pochodzące z Indii, zmodyfikowanych zgodnie z rozporządeniem Rady (WE) nr 367/2006 [5], które zostało przyjęte w następstwie przeglądu związanego z wygaśnięciem rozporządzenia (WE) nr 2597/1999.
(3) Ponadto w rozporządzeniu (WE) nr 367/2006 ustalono cła wyrównawcze stosowane wobec przedsiębiorstw innych niż wymienione z nazwy w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia; ich wysokość wynosi 19,1 %, a poziom marginesu subwencji wywozowych dla tych przedsiębiorstw został obliczony na 12 %.
(4) W artykule 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1676/2001, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 366/2006, ustanowiono trzy kryteria, opisane szczegółowo w motywie 7 poniżej, których spełnienie umożliwia indyjskim producentom eksportującym, nieobjętym środkami antydumpingowymi w następstwie pierwotnego dochodzenia, uzyskanie statusu nowych producentów eksportujących. Wnioskodawcom, którzy otrzymają ten status, przyznaje się te same stawki ceł, co przedsiębiorstwom, które współpracowały w pierwotnym dochodzeniu, ale nie zostały objęte próbą. Podlegają oni zatem cłu odpowiadającemu średniemu ważonemu marginesowi dumpingu ustalonemu dla przedsiębiorstw objętych próbą podczas pierwotnego dochodzenia, przy założeniu pominięcia marginesów zerowych oraz marginesów de minimis, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(5) Podczas pierwotnego dochodzenia średni ważony margines dumpingu, o którym mowa powyżej, został obliczony jako średnia ważona marginesów dumpingu trzech przedsiębiorstw objętych próbą, ponieważ w przypadku jednego z czterech przedsiębiorstw pierwotnie objętych próbą margines wynosił zero.
Jak wspomniano w motywie 1 powyżej, obliczony w ten sposób w pierwotnym dochodzeniu średni ważony margines dumpingu wynosił 57,7 %.
W rozporządzeniu zmieniającym znacznie obniżono margines dumpingu trzech wspomnianych przedsiębiorstw.
Nowy średni ważony margines dumpingu, który ma być stosowany do przedsiębiorstw spełniających wymogi art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1676/2001, obliczony ponownie z uwzględnieniem ustaleń rozporządzenia zmieniającego, wynosi zatem 15,5 %.
B. WNIOSKI NOWYCH PRODUCENTÓW EKSPORTUJĄCYCH
(6) Indyjski producent eksportujący SRF Limited ("wnioskodawca") złożył wniosek o przyznanie mu takiego samego statusu jak spółkom współpracującym w toku pierwotnego dochodzenia, nieobjętym próbą ("status nowego producenta eksportującego").
(7) Przeprowadzono badanie dla ustalenia, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania statusu nowego producenta eksportującego, określone w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1676/2001; zbadano mianowicie, czy wnioskodawca:
- nie dokonywał wywozu do Wspólnoty towarów opisanych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia podczas okresu objętego pierwotnym dochodzeniem (od dnia 1 kwietnia 1999 r. do dnia 31 marca 2000 r.),
- nie jest powiązany z żadnym eksporterem ani producentem w Indiach, podlegającym środkom nałożonym na mocy wspomnianego rozporządzenia,
oraz
- dokonał wywozu towarów objętych postępowaniem po okresie objętym dochodzeniem lub przyjął nieodwracalne zobowiązania umowne dotyczące wywozu znacznej ilości produktu do Wspólnoty.
(8) Wnioskodawcy przesłano kwestionariusz oraz zwrócono się do niego o przedstawienie dowodów poświadczających spełnienie przez niego wyżej wymienionych trzech kryteriów.
(9) Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na kwestionariusz i dostarczył dowodów, które uznano za wystarczające dla uznania go za nowego producenta eksportującego.
(10) Stawka cła antydumpingowego obowiązującego w odniesieniu do wnioskodawcy powinna opierać się na średnim ważonym marginesie dumpingu ustalonym dla stron objętych próbą w pierwotnym dochodzeniu, zmienionym na mocy rozporządzenia zmieniającego, tj. wynoszącym 15,5 %, jak wskazano w motywie 5 powyżej.
(11) Ponieważ, zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym w celu eliminacji tych samych skutków wynikających z dumpingu albo z subwencji wywozowych, stawkę tego cła należy obniżyć o margines subwencji wywozowej wnioskodawcy, ustalony w dochodzeniu antysubsydyjnym, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 367/2006 (patrz: motyw 59 rozporządzenia (WE) nr 366/2006). Ponieważ w odniesieniu do wnioskodawcy nie ustalono indywidualnego cła wyrównawczego, należy zastosować stawkę cła ustaloną dla wszystkich innych przedsiębiorstw.
(12) Stawkę cła antydumpingowego w odniesieniu do wnioskodawcy należy zatem obliczyć w sposób wskazany w poniższej tabeli:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines subwencji wywozowej _BAR_ Łączny margines subwencji _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Cło wyrównawcze _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Łączna stawka cła _BAR_
SRF Limited _BAR_ 12,0 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 15,5 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 3,5 % _BAR_ 22,6 % _BAR_
(13) Wnioskodawca i przemysł Wspólnoty zostali poinformowani o wynikach badania i mieli możliwość przedstawienia własnych uwag.
(14) Wnioskodawca przedstawił uwagi dotyczące obliczenia marginesu dumpingu.
Uwagi te zostały uwzględnione w powyższym obliczeniu.
(15) Wszystkie inne argumenty i uwagi przedstawione przez strony zostały przeanalizowane i należycie uwzględnione w stosownych przypadkach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1676/2001 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, w odniesieniu do produktów o pochodzeniu określonym poniżej jest następująca
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka ostatecznego cła (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Ester Industries Limited 75-76, Amrit Nagar Behind South Extension Part-1 New Delhi 110 003 Indie _BAR_ 17,3 _BAR_ A026 _BAR_
Indie _BAR_ Flex Industries Limited A-1, Sector 60 Noida 201 301, (U.P.)
Indie _BAR_ 0 _BAR_ A027 _BAR_
Indie _BAR_ Garware Polyester Limited Garware House 50-A, Swami Nityanand Marg Vile Parle (East) Mumbai 400 057 Indie _BAR_ 6,8 _BAR_ A028 _BAR_
Indie _BAR_ Jindal Poly Films Limited 56 Hanuman Road New Delhi 110 001 Indie _BAR_ 0 _BAR_ A030 _BAR_
Indie _BAR_ MTZ Polyfilms Limited New India Centre, 5th floor 17 Co-operage Road Mumbai 400 039 Indie _BAR_ 18,0 _BAR_ A031 _BAR_
Indie _BAR_ Polyplex Corporation Limited B-37, Sector-1 Noida 201 301 Dist.
Gautam Budh Nagar Uttar Pradesh Indie _BAR_ 0 _BAR_ A032 _BAR_
Indie _BAR_ SRF Limited Express Building 9-10 Bahadur Shah Zaraf Marg New Delhi 110 002 Indie _BAR_ 3,5 _BAR_ A753 _BAR_
Indie _BAR_ Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 17,3 _BAR_ A999" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1425/2006
z dnia 25 września 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Malezji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
(1) W dniu 30 czerwca 2005 r. Komisja, na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego, ogłosiła w drodze zawiadomienia ("zawiadomienie o wszczęciu") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"), Malezji i Tajlandii ("kraje, których dotyczy postępowanie").
(2) Postępowanie wszczęto na skutek skargi złożonej w dniu 17 maja 2005 r. przez 29 wspólnotowych producentów worków i toreb plastikowych, reprezentujących znaczącą część (w tym przypadku powyżej 25 %) całkowitej wspólnotowej produkcji worków i toreb plastikowych.
Skarga zawierała dowody na stosowanie dumpingu omawianego produktu oraz na zaistnienie w jego wyniku istotnej szkody, uznano zatem, że wszczęcie postępowania jest w wystarczający sposób uzasadnione.
2.
STRONY OBJĘTE POSTĘPOWANIEM
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania wspólnotowych producentów wnoszących skargę, ich stowarzyszenie, innych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców i użytkowników, jak również zainteresowane stowarzyszenia użytkowników oraz przedstawicieli krajów wywozu.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Ze względu na dużą liczbę znanych producentów eksportujących w ChRL, Malezji i Tajlandii, jak również dużą liczbę znanych producentów i importerów wspólnotowych, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, w celu określenia dumpingu i szkody przewidziano kontrole wyrywkowe (szczegółowe informacje dotyczące kontroli wyrywkowych znajdują się poniżej).
(5) Aby umożliwić zainteresowanym producentom eksportującym z ChRL złożenie wniosku o traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej ("MET") lub o traktowanie indywidualne ("IT"), Komisja przesłała zainteresowanym producentom eksportującym i władzom ChRL formularze wniosków.
Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego o MET wystąpiło 108 przedsiębiorstw i grup.
Wszystkie przedsiębiorstwa i grupy złożyły wniosek o IT na wypadek gdyby w wyniku dochodzenia ustalono, że nie spełniają one warunków MET.
Trzy przedsiębiorstwa złożyły tylko wniosek o IT.
(6) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od stron wybranych do kontroli wyrywkowych eksporterów, importerów i przemysłu wspólnotowego, a także od dwóch wspólnotowych sprzedawców detalicznych.
(7) Szereg stron przedstawiło swoje opinie na piśmie.
Wszystkim stronom, które w wyznaczonym terminie zgłosiły wniosek wraz z uzasadnieniem, zapewniono możliwość przesłuchania.
(8) Komisja zebrała i sprawdziła wszystkie informacje, które uważała za niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu Wspólnoty, oraz odbyła wizyty weryfikacyjne na terenie następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi:
- SP Metal, Paryż, Francja i powiązane z nim przedsiębiorstwa SP Metal Biel, Zaragoza, Hiszpania i Jet Sac SA, Auchel, Francja
- Groupe Barbier SA, Ste Sigolene, Francja
- Plasticos Romero SA, Murcia, Hiszpania
- Plasbel SA, Murcia, Hiszpania
- Alplast SA, Ste Marie aux Mines, Francja
Niepowiązani importerzy ze Wspólnoty:
- FIPP GmbH & Co KG i powiązane z nim przedsiębiorstwo DEISS GmbH & Co KG, Hamburg, Niemcy
Producenci eksportujący i powiązane przedsiębiorstwa w państwach eksportujących:
ChRL
- Cedo Shanghai Ltd, Szanghaj
- Chun Yip Plastics (Shenzhen) Ltd., Shenzhen
- Huizhou Jun Yang Plastics Co., Ltd., Huizhou
- Suzhou Guoxin Group Co., Ltd., Taicang
- Wuxi Jiayihe Packaging Co., Ltd. i Wuxi Bestpac Packaging Co., Ltd., Wuxi
- Zhongshan Qi Yu Plastic Products Co., Ltd., Zhongshan
- Weifang Lefu Plastic Products Co., Ltd., Weifang
- Jinguan (Longhai) Plastics Packing Co., Ltd., Longhai
- Sunway Kordis (Shanghai) Ltd. i Shanghai Sunway Polysell Ltd., Szanghaj
- Nantong Huasheng Plastic Products Co., Ltd., Nantong
Malezja
- Dragonpak Industries (M) S/B, Johor Bahru
- Europlastics Malaysia S/B, Shah Alam
- Hond Tat Industries S/B, Klang
- Plastic V S/B, Klang
- Poly Carrier Industries S/B, Klang
- Sido Bangun S/B, Negri Sembilan
Tajlandia
- King Pac Industrial Company Limited, Chonburi
- Multibax Public Co., Ltd., Chonburi
- Naraipak Co., Ltd., Bangkok
- Sahachit Watana Plastic Industry Co., Ltd., Bangkok
- Thai Plastic Bags Industries Co., Ltd., Nakornpathorn
Powiązani importerzy we Wspólnocie:
- Cedo Limited UK, Telford, Zjednoczone Królestwo
- Cedo GmbH, Mönchengladbach, Niemcy
- Europackaging plc, Birmingham, Zjednoczone Królestwo
- 3S’s Limited, Upton-upon-Severn, Zjednoczone Królestwo
- Kordis Limited and Kordis BV, Stratford-upon-Avon, Zjednoczone Królestwo
3.
OKRES OBJĘTY DOCHODZENIEM
(9) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres badany").
B. KONTROLE WYRYWKOWE
1.
KONTROLA WYRYWKOWA PRODUCENTÓW EKSPORTUJĄCYCH W CHRL, MALEZJI I W TAJLANDII
(10) Jak stwierdzono powyżej, ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL, Malezji i Tajlandii w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, zaproponowano przeprowadzenie kontroli wyrywkowych.
(11) Aby Komisja mogła ustalić, czy potrzebne są kontrole wyrywkowe, i w razie potrzeby dokonać doboru próby, producentów eksportujących wezwano do zgłoszenia się w ciągu 15 dni od wszczęcia dochodzenia oraz do podania podstawowych informacji dotyczących wielkości sprzedaży eksportowej i krajowej, a także nazw i działalności wszystkich przedsiębiorstw z nimi powiązanych uczestniczących w produkcji i/lub sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
Skonsultowano się również z władzami ChRL, Malezji i Tajlandii.
(12) W ustalonym terminie zgłosiło się i przekazało wymagane informacje 108 przedsiębiorstw i grup z ChRL, 36 przedsiębiorstw z Malezji i 17 z Tajlandii.
Jednak tylko 104 przedsiębiorstwa i grupy z ChRL, 31 przedsiębiorstw z Malezji i 14 z Tajlandii przekazało dane dotyczące wywozu do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem.
(13) Producenci eksportujący, którzy w okresie objętym dochodzeniem dokonywali wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty i wyrazili chęć uczestniczenia w kontroli wyrywkowej, zostali uznani za przedsiębiorstwa współpracujące i uwzględnieni przy doborze próby.
(14) Współpracujący producenci eksportujący stanowili około 95 % całkowitego wywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL do Wspólnoty, 96 % całkowitego wywozu z Malezji i 88 % całkowitego wywozu z Tajlandii.
(15) Pozostałe przedsiębiorstwa to przedsiębiorstwa handlowe lub producenci eksportujący, którzy w okresie objętym dochodzeniem nie prowadzili wywozu do Wspólnoty.
W związku z tym dla tych przedsiębiorstw margines dumpingu nie będzie określany.
(16) Producenci eksportujący, którzy nie ujawnili się we wspomnianym okresie, zostali uznani za niewspółpracujących w dochodzeniu.
(17) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przy doborze próby brano pod uwagę następujące kryteria: wielkość producenta eksportującego w odniesieniu do sprzedaży eksportowej do Wspólnoty, jak również wielkość producenta eksportującego w odniesieniu do sprzedaży krajowej.
Stwierdzono, że z podanych poniżej przyczyn do próby należy włączyć wystarczającą liczbę przedsiębiorstw prowadzących sprzedaż na rynku krajowym.
W związku z tym próbą objęto pewną liczbę ważniejszych przedsiębiorstw eksportujących, których sprzedaż krajowa była reprezentatywna.
(18) Na tej podstawie Komisja pierwotnie objęła próbą dziesięciu producentów eksportujących z ChRL, sześciu producentów eksportujących z Malezji i sześciu z Tajlandii.
Wybrane przedsiębiorstwa stanowiły odpowiednio ok. 52 %, 62 % i 71 % wywozu omawianego produktu do Wspólnoty z ChRL, Malezji i Tajlandii.
(19) Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego współpracujący producenci eksportujący i władze krajów, których dotyczy postępowanie, otrzymały możliwość przedstawienia uwag na temat doboru próby.
(20) Szereg eksporterów z Chin twierdziło, że należało ich objąć próbą ze względu na szczególne okoliczności związane z ich przedsiębiorstwami, takie jak: typy produktów, model biznesowy, struktura kosztów lub powiązanie z grupami mającymi siedzibę w Hongkongu lub w UE.
Jednak rozporządzenie podstawowe nie wymaga, aby próba odzwierciedlała wszystkie powyższe czynniki, co więcej, dobór takiej próby byłby niepraktyczny ze względu na ilość informacji i czas, który można było przeznaczyć na dobór próby.
Ponadto rozporządzenie podstawowe pozwala na ograniczenie dochodzenia do największej reprezentatywnej wielkości wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.
(21) Jeden chiński eksporter twierdził, że zgodnie z porozumieniem antydumpingowym WTO ("ADA") Komisja powinna była wybrać tych eksporterów, których sprzedaż eksportowa do Wspólnoty jest największa, nie biorąc pod uwagę wielkości sprzedaży krajowej.
Artykuł 6.10 ADA przewiduje m.in., że do próby mogą być wybrani eksporterzy na podstawie "największego odsetka wielkości wywozu z kraju będącego przedmiotem dochodzenia, który może zostać zbadany w odpowiedni sposób".
Powyższą interpretację art. 6.10 ADA należy odrzucić.
Po pierwsze, art. 6.10 ADA w żaden sposób nie wyklucza objęcia próbą tych eksporterów, których sprzedaż na rynku krajowym jest reprezentatywna.
Po drugie, celem doboru próby producentów eksportujących jest zgromadzenie jak największej ilości reprezentatywnych danych, na podstawie których obliczyć można margines dumpingu.
Z tego względu, aby móc określić wartość normalną, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne (SG&A) i zysk zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego, do próby należy koniecznie włączyć przedsiębiorstwa prowadzące sprzedaż na rynku krajowym.
Ustalenie wartości normalnej dla przedsiębiorstw, które, jak stwierdzono, spełniają kryteria MET, byłoby problematyczne w przypadku braku wystarczających informacji na temat SG&A i zysku.
Największa reprezentatywna wielkość wywozu, która może zostać zbadana we właściwy sposób, powinna zatem uwzględniać także co najmniej wystarczającą liczbę przedsiębiorstw prowadzących sprzedaż na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem (IP).
W rezultacie zgodnie z art. 6 ust. 10 ADA i art. 17 rozporządzenia podstawowego wybrane zostały wyłącznie główne przedsiębiorstwa eksportujące, mające również znaczący udział w sprzedaży na rynku krajowym.
(22) W trakcie dochodzenia stwierdzono, że przedsiębiorstwo Wuxi Jiayihe Packaging Co., Ltd. i Wuxi Bestpac Packaging Co., Ltd. błędnie zadeklarowały znaczne wielkości wywozu omawianego produktu do WE, których w rzeczywistości nie wyprodukowały, lecz przetworzyły dla innych producentów eksportujących.
Ze względu na niski poziom rzeczywistej sprzedaży wyprodukowanego przez nie omawianego produktu, przedsiębiorstwo to zostało wyłączone z próby obejmującej chińskie przedsiębiorstwa.
Ponieważ jednak w przedsiębiorstwie tym już przeprowadzono kontrolę, zostanie ono zbadane indywidualnie.
(23) Malezyjskie Stowarzyszenie Producentów Tworzyw Sztucznych (The Malaysian Plastics Manufacturers Association) zwróciło uwagę na fakt, że jedno z przedsiębiorstw nieobjętych próbą nie przekazało informacji na temat sprzedaży na rynku lokalnym plastikowych toreb od powiązanego przedsiębiorstwa i powinno było zostać objęte próbą.
Ponieważ informację o tym błędzie w przekazanych danych otrzymano odpowiednio wcześnie, Komisja zgodziła się na włączenie tego przedsiębiorstwa do próby, zastępując jedną z wcześniej wybranych firm o mniejszej sprzedaży eksportowej.
(24) Kwestionariusze wysłano do 22 pierwotnie objętych próbą przedsiębiorstw; odpowiedzi od wszystkich przedsiębiorstw otrzymano w wyznaczonym terminie, wyjątkiem była jedna firma z Tajlandii, która została wybrana do próby, ale później zawiesiła działalność.
(25) Ze względu na dużą liczbę zainteresowanych krajów i stron oraz ograniczenia czasowe Komisja stwierdziła, że mając na uwadze zastosowanie art. 9 ust. 6 i art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie obejmie badaniem indywidualnym żadnego z producentów eksportujących, gdyż byłoby to zbyt czasochłonne i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim terminie. Komisja poinformowała zatem wszystkich współpracujących producentów eksportujących, że nie zamierza przyjąć ewentualnych wniosków o objęcie postępowaniem indywidualnym. Ponadto żadnych takich wniosków nie otrzymano w terminie 40 dni określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(26) Należy zauważyć, że jedno z przedsiębiorstw nieobjętych próbą, ale współpracujących w dochodzeniu złożyło wniosek o zmianę nazwy z Jiangmen Xiefeng Plastic Co., Ltd. na Jiangmen Toptype Plastic Products Co., Ltd.
Przedłożono dowody na to, że zmiana nazwy dotyczyła tego samego podmiotu prawnego, dlatego nie zmienił się status przedsiębiorstwa, jego struktura ani stosunki własnościowe.
W związku z tym nazwa przedsiębiorstwa została zmieniona na nową w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
WYRYWKOWE KONTROLE PRODUCENTÓW WSPÓLNOTOWYCH
(27) Ze względu na dużą liczbę producentów wspólnotowych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, zaproponowano przeprowadzenie kontroli wyrywkowych.
W tym celu Komisja zwróciła się do producentów wspólnotowych o przedstawienie informacji dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego.
(28) 34 producentów wspólnotowych zgłosiło się i przekazało informacje określone w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Do próby wybrano ogółem pięć przedsiębiorstw (trzy we Francji i dwa w Hiszpanii), ponieważ ich reprezentatywna produkcja we Wspólnocie była największa (ok. 18 %) i mogła zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego skonsultowano się ze stowarzyszeniem producentów wspólnotowych, które nie zgłosiło sprzeciwu.
Wszyscy objęci próbą producenci wspólnotowi współpracowali i odesłali odpowiedzi na kwestionariusze w wyznaczonym terminie.
Ponadto pozostali skarżący producenci i producenci wspierający dochodzenie, których siedziby znajdują się w Belgii, Danii, Francji, Niderlandach, Polsce, Portugalii, Hiszpanii i w Zjednoczonym Królestwie, przekazali w należyty sposób pewne dane ogólne potrzebne do analizy szkody.
3.
KONTROLA WYRYWKOWA IMPORTERÓW
(29) Ze względu na dużą liczbę importerów we Wspólnocie zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową.
W tym celu Komisja zwróciła się do importerów o przedstawienie informacji dotyczących przywozu i sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
(30) Na podstawie otrzymanych informacji Komisja wybrała pięciu importerów w trzech państwach członkowskich: dwóch we Francji, jednego w Niemczech i dwóch w Zjednoczonym Królestwie.
Skonsultowano się również z dwoma znanymi stowarzyszeniami importerów.
Przywóz realizowany przez tych importerów stanowił najwyższą reprezentatywną wielkość sprzedaży znanych importerów wspólnotowych (około 9 %), którą można było właściwie zbadać w dostępnym czasie.
Ostatecznie dwóch importerów podjęło współpracę i przesłało odpowiedzi na kwestionariusz.
4.
UJAWNIENIE
(31) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z ChRL i Tajlandii oraz zakończenie postępowania dotyczącego przywozu pochodzącego z Malezji.
Stronom wyznaczono również okres, w którym mogły składać uwagi po ujawnieniu wymienionych istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których nakłada się ostateczne środki.
(32) Rozpatrzono ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony i w uzasadnionych przypadkach odpowiednio zmieniono ustalenia.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBONY
1.
WSTĘP
(33) Plastikowe worki i torby wykonane z polietylenu są zazwyczaj rozprowadzane przez punkty sprzedaży detalicznej wśród konsumentów, którzy stosują je do transportu zakupionych towarów, pakowania żywności lub do usuwania odpadów z gospodarstw domowych.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(34) Produktem objętym postępowaniem są plastikowe worki i torby, o wagowej zawartości polietylenu równej co najmniej 20 % i o grubości nieprzekraczającej 100 mikrometrów ("plastikowe torby"), pochodzące z ChRL, Malezji i Tajlandii.
Produkt objęty postępowaniem jest sklasyfikowany w ramach kodów CN ex39232100, ex39232910 i ex39232990.
(35) Plastikowe torby są produkowane z polimerów polietylenowych metodą wytłaczania ciągłej formy rękawa poprzez wtryskiwanie powietrza; kolejnym krokiem jest cięcie oraz, w zależności od przypadku, zgrzewanie, wykonywanie nadruków i przytwierdzanie uchwytów i/lub systemów zamykania.
Torby mogą być wykonane z polietylenu różnej grubości, stosuje się także mieszanki polietylenu z innymi żywicami i dodatkami.
Skład materiału ma wpływ na właściwości torby, takie jak wytrzymałość, trwałość i zdolność do degradacji, które mogą być konieczne w przypadku określonych zastosowań.
(36) W trakcie dochodzenia władze ChRL oraz kilku importerów i eksporterów twierdziło, że zakres dochodzenia jest zbyt szeroki, ponieważ obejmuje takie artykuły, jak torby z uchwytem, worki na śmieci, torby izolacyjne, torby na owoce i jarzyny i inne, które rzekomo różnią się pod względem cech fizycznych, cen, kanałów sprzedaży, zastosowań końcowych i sposobu ich postrzegania przez klientów.
W szczególności jeden eksporter i kilku importerów złożyło wniosek o wyłączenie z zakresu dochodzenia toreb strunowych (torby z polietylenu wyposażone w zamknięcie strunowe) ze względu na rzekome różnice w surowcu, procesie produkcyjnym, wyglądzie, zastosowaniu, dystrybucji, postrzeganiu przez klientów i w cenie.
Inny importer zastosował podobną argumentację w odniesieniu do worków na pieniądze, które rzekomo posiadają pewne wyjątkowe cechy techniczne i fizyczne i są produkowane tylko przez ograniczoną liczbę przedsiębiorstw.
(37) Jeden malezyjski eksporter twierdził ponadto, że produkowane przez niego torby z uchwytem wyposażone w system dozowania, którego jedna właściwość została opatentowana, powinny być wyłączone z zakresu dochodzenia, ponieważ torby o takich właściwościach nie mogą być rzekomo produkowane przez przemysł wspólnotowy.
Pomimo że dzięki tej właściwości produkt jest bardziej funkcjonalny od innych toreb z uchwytem, to jednak nie zmienia ona jego cech fizycznych w takim stopniu, który uzasadniałby traktowanie omawianych toreb jako osobnego produktu.
W rzeczywistości mogą one być stosowane zamiennie z innymi torbami z uchwytami, wyposażonymi w podobne opatentowane systemy lub nie.
(38) Jakkolwiek uznaje się, że istnieją różne rodzaje toreb plastikowych przeznaczone do różnych zastosowań, w tym do celów wymienionych powyżej, dochodzenie wykazało, że wszystkie typy toreb plastikowych, włączając w to torby o pewnych opatentowanych właściwościach, mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne: są to w zasadzie elastyczne pojemniki wykonane z folii polietylenowej przeznaczone do pakowania i transportu towarów.
Zastosowanie toreb plastikowych jest zawsze takie samo, chociaż pakowane lub transportowane "towary" mogą się od siebie różnić (mogą to być np. artykuły w sprzedaży detalicznej, środki spożywcze, odpady).
W związku z tym należy zauważyć, że rozporządzenie podstawowe nie wymaga, aby przedmiotem dochodzenia były produkty pod każdym względem identyczne, np. biorąc pod uwagę proces produkcji, ceny, kanały sprzedaży, zastosowania końcowe i sposób ich postrzegania przez klientów.
Wręcz przeciwnie – Komisja konsekwentnie stosuje zasadę, że wystarczającym warunkiem uznania kilku typów produktu za jeden produkt jest posiadanie przez te typy produktu takich samych podstawowych cech fizycznych, technicznych lub też chemicznych.
(39) W związku z powyższym do celów niniejszego dochodzenia przyjmuje się, że wszystkie typy toreb plastikowych objęte kodami CN ex39232100, ex39232910 i ex39232990, pochodzące z ChRL, Malezji i Tajlandii, są uważane za jeden produkt.
3.
PRODUKT PODOBNY
(40) Komisja ustaliła, że torby plastikowe produkowane i sprzedawane na rynkach krajowych w ChRL, Malezji (która posłużyła również jako kraj analogiczny) i w Tajlandii i te wywożone do krajów, których dotyczy postępowanie, do Wspólnoty i sprzedawane na jej obszarze, a także produkowane i sprzedawane na terenie Wspólnoty przez przemysł wspólnotowy, posiadają takie same cechy fizyczne, chemiczne i techniczne oraz takie samo zastosowanie.
W związku z powyższym wszystkie one są uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
D. DUMPING
1.
OGÓLNA METODYKA
(41) Ustaloną poniżej ogólną metodykę zastosowano do wszystkich współpracujących producentów eksportujących z Malezji i Tajlandii, jak również do współpracujących producentów eksportujących z Chin, którym przyznano MET.
Zatem przedstawione poniżej ustalenia dotyczące dumpingu dla każdego z krajów, których dotyczy postępowanie, opisują jedynie elementy specyficzne dla każdego kraju wywozu.
1.1.
Wartość normalna
(42) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw sprawdziła, czy w przypadku każdego producenta eksportującego sprzedaż krajowa produktu objętego postępowaniem klientom niezależnym była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży była równa 5 % całkowitej wielkości odpowiadającej jej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty lub większa.
(43) Następnie Komisja ustaliła, które typy produktu sprzedawane na rynku krajowym przez przedsiębiorstwa odnotowujące reprezentatywną wielkość sprzedaży krajowej były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
Zastosowano następujące kryteria: rodzaj stosowanego surowca, wymiary, kolorystyka, nadruki, zamknięcie, rączki i prezentacja plastikowych toreb.
(44) Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość sprzedaży tego typu produktu klientom niezależnym na rynku krajowym w okresie dochodzenia była równa 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty porównywalnego typu produktu lub większa.
(45) Komisja zbadała następnie, czy sprzedaż krajową każdego typu produktu objętego postępowaniem sprzedawanego na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych przez każde z przedsiębiorstw w każdym z krajów wywozu można było uznać za przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej z zyskiem klientom niezależnym każdego typu wywożonego produktu na rynku krajowym w okresie dochodzenia.
(46) W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego typu produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, przekraczała 80 % wielkości sprzedaży ogółem danego typu, a średnia ważona cen tego typu była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej.
Cenę tę obliczano jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej ogółem tego typu, dokonanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.
(47) W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu produktu stanowiła nie więcej niż 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu lub średnia ważona cena dla tego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalną oparto na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego typu, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % wielkości sprzedaży ogółem tego typu.
(48) W przypadku gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek typu produktu stanowiła mniej niż 10 % wielkości sprzedaży ogółem tego typu produktu, uznano, że wielkość sprzedaży tego konkretnego typu produktu była niewystarczająca do tego, aby jego cena krajowa dawała odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(49) W każdym przypadku, gdy ceny krajowe określonego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być zastosowane w celu ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody.
W tych przypadkach Komisja stosowała skonstruowaną wartość normalną, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(50) Wartości normalne zostały skonstruowane poprzez dodanie do ponoszonych przez każdego z eksporterów kosztów wytwarzania wywożonych typów produktów (w razie potrzeby odpowiednio dostosowanych) odpowiedniej kwoty kosztów sprzedaży oraz kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A") i odpowiedniej marży zysku.
(51) We wszystkich przypadkach SG&A i zysk ustalono zgodnie z metodami wskazanymi w art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
W tym celu Komisja zbadała, czy dane o poniesionych kosztach SG&A oraz zyskach osiągniętych przez każdego z objętych postępowaniem producentów eksportujących na rynku krajowym są wiarygodne.
1.2.
Cena eksportowa
(52) We wszystkich przypadkach, w których produkt objęty postępowaniem był wywożony do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych lub należnych.
(53) W przypadku gdy sprzedaży eksportowej dokonano za pośrednictwem powiązanych importerów mających siedzibę we Wspólnocie, cena eksportowa została skonstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której przywiezione produkty zostały po raz pierwszy odsprzedane niezależnemu nabywcy, z właściwym uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz odpowiedniej marży dla SG&A i zysków.
Do tego celu wykorzystano koszty własne SG&A powiązanych importerów.
Marża zysku została ustalona na podstawie informacji udostępnionych od współpracujących niepowiązanych importerów.
1.3.
Porównanie
(54) Wartość normalną i cenę eksportową porównano na podstawie ceny ex-factory.
(55) W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen.
W przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych dochodzeniem, tam gdzie było to zasadne i usprawiedliwione, uwzględniono różnice w kosztach transportu, przewozu drogą morską, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i w kosztach dodatkowych, a także kosztach pakowania, kredytu i prowizji.
1.4.
Marginesy dumpingu
(56) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej poszczególnych typów produktu ze średnią ważoną ceną eksportową poszczególnych typów ustaloną jak wyżej.
(57) Margines dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, którzy ujawnili się zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, ale nie zostali objęci próbą, ustalono na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu przedsiębiorstw objętych próbą zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(58) Do celów ustalenia marginesów dumpingu Komisja konsekwentnie traktuje powiązanych producentów eksportujących lub producentów eksportujących należących do tej samej grupy jako jeden podmiot gospodarczy i ustala dla nich jednolity margines dumpingu.
Powyższe podejście stosuje się przede wszystkim ze względu na fakt, że indywidualne marginesy dumpingu mogą stanowić zachętę do obchodzenia środków antydumpingowych, poprzez umożliwienie powiązanym producentom eksportującym dokonywania wywozu do Wspólnoty za pośrednictwem tego przedsiębiorstwa, któremu przyznano najniższy margines dumpingu i ograniczając tym samym ich skuteczność.
(59) Zgodnie z tą zasadą, powiązanych producentów eksportujących należących do tej samej grupy uznano za jedno przedsiębiorstwo i przyznano im jeden margines dumpingu, obliczony na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu współpracujących producentów w danej grupie.
(60) W celu ustalenia marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących najpierw określono poziom braku współpracy.
W tym celu dane dotyczące wielkości wywozu do Wspólnoty, przekazane przez współpracujących producentów eksportujących, porównano z odpowiednimi statystykami Eurostatu dotyczącymi przywozu.
(61) Ze względu na fakt, że w przypadku Malezji i Tajlandii poziom współpracy był wysoki (wynosił ponad 85 %), uznano, że rezydualny margines dumpingu dla wszystkich niewspółpracujących producentów eksportujących w każdym z krajów, których dotyczy postępowanie, powinien zostać ustalony na poziomie najwyższego cła nałożonego na eksportera współpracującego.
(62) Jeśli chodzi o Chiny, należy zauważyć, że chociaż ogólny poziom współpracy był wysoki, to trzech producentów eksportujących przekazało błędne lub wprowadzające w błąd informacje i, jak opisano poniżej, zostało w związku z tym uznanych za niewspółpracujących zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Ponieważ trzy wymienione przedsiębiorstwa świadomie powstrzymały się od współpracy, rezydualny margines dumpingu dla wszystkich niewspółpracujących producentów w ChRL został oparty na dostępnych faktach.
Uznano zatem, że rezydualny margines dumpingu powinien zostać określony na poziomie najwyższych ustalonych dla reprezentatywnych typów marginesów, nałożonych na współpracującego eksportera, któremu nie przyznano MET ani IT.
Nic nie wskazywało na to, aby niewspółpracujący producenci eksportujący sprzedawali towary po niższych cenach dumpingowych.
2.
MALEZJA
2.1.
Wartość normalna
(63) W ujęciu ogólnym reprezentatywna sprzedaż krajowa była prowadzona przez trzy przedsiębiorstwa.
Ze względu na brak odpowiadających typów krajowych i eksportowych wartość normalna dla tych przedsiębiorstw musiała zostać skonstruowana zgodnie z opisaną wyżej metodyką.
Również w przypadku trzech przedsiębiorstw, które nie prowadziły reprezentatywnej sprzedaży krajowej, wartość normalna musiała zostać skonstruowana zgodnie z opisaną powyżej metodyką.
(64) W przypadku trzech przedsiębiorstw, które prowadziły reprezentatywną sprzedaż krajową, w celu skonstruowania ich wartości normalnej zastosowano zysk uzyskany w zwykłym obrocie handlowym, a także krajowe koszty SG&A oparte na sprzedaży krajowej.
(65) W przypadku trzech przedsiębiorstw, które nie prowadziły reprezentatywnej sprzedaży krajowej, wielkość kosztów SG&A została określona na podstawie średniej SG&A trzech przedsiębiorstw, które prowadziły reprezentatywną sprzedaż krajową.
(66) Ponieważ tylko w przypadku jednego eksportera z Malezji ogólna sprzedaż krajowa przynosiła zysk, w celu skonstruowania wartości normalnej dla trzech przedsiębiorstw, które nie prowadziły sprzedaży krajowej zastosowano, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit c) rozporządzenia podstawowego, średni poziom zysku osiąganego ze sprzedaży krajowej tej samej ogólnej kategorii produktów, wynoszący 5,5 %.
2.2.
Cena eksportowa
(67) Sześciu producentów eksportujących dokonywało sprzedaży eksportowej do Wspólnoty bezpośrednio niezależnym klientom lub poprzez powiązane przedsiębiorstwa handlowe zlokalizowane we Wspólnocie lub w Indonezji.
W przypadku gdy sprzedaż eksportowa była dokonywana za pośrednictwem powiązanych importerów z siedzibą we Wspólnocie, cena eksportowa była konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, jak opisano w motywie 48 powyżej.
2.3.
Porównanie
(68) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ceny ex-works, jak opisano w motywie 54 i 55 powyżej, z dostosowaniami w odpowiednich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
(69) W przypadku sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem Indonezji uwzględniono dostosowanie w wysokości 3,3 % związane z kosztami prowizji zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
Kwota na prowizje została oparta na ponoszonych przed przedsiębiorstwo indonezyjskie kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych oraz marży zysku w wysokości 3 %.
Ze względu na fakt, że na zysk indonezyjskiego przedsiębiorstwa miała wpływ sprzedaż między powiązanymi przedsiębiorstwami, 3-procentową marżę zysku określono na podstawie marży zysku uzyskiwanej przez niepowiązane przedsiębiorstwo handlowe.
(70) Inny eksporter twierdził, że jego cena sprzedaży we Wspólnocie powinna zostać dostosowana, aby uwzględnić fakt, że najnowsza umowa z klientem końcowym (podpisana po OD) pozwala na podniesienie ceny, rzekomo w celu zrekompensowania eksporterowi strat poniesionych w OD w związku ze wzrostem cen surowców.
Dostosowanie to nie może zostać przyznane, ponieważ cena nie była dostosowywana w OD i nie ma dowodów na związek między nową umową a zmianą kosztów w przeszłości.
2.4.
Marginesy dumpingu
(71) Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:
—Dragonpak Industries (M) S/B, Johor Bahru _BAR_ 0 % _BAR_
—Europlastics Malaysia S/B, Shah Alam _BAR_ 0 % _BAR_
—Hond Tat Industries S/B, Klang _BAR_ 4,0 % _BAR_
—Plastic V S/B, Klang _BAR_ 0 % _BAR_
—Poly Carrier Industries S/B, Klang _BAR_ 0 % _BAR_
—Sido Bangun S/B, Negri Sembilan _BAR_ 9,1 % _BAR_
—Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą _BAR_ 7,3 % _BAR_
—Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 9,1 % _BAR_
(72) Komisja zbadała, czy w przypadku Malezji można udowodnić, że poziom dumpingu dla całego kraju przekraczał poziom 2 % de minimis, zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Uznano, że aby oszacować poziom dumpingu przedsiębiorstw nieobjętych próbą, należy dokonać ekstrapolacji wyników kontroli wyrywkowej, w tym przedsiębiorstw, w przypadku których nie stwierdzono występowania dumpingu.
Wielkość dumpingu w próbie, wyrażona jako odsetek wartości cif wywozu przedsiębiorstw objętych próbą była mniejsza niż 2 %.
W związku z tym ogólny margines dumpingu ustalony dla Malezji był niższy od poziomu de minimis.
W tej sytuacji postępowanie w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Malezji powinno zostać zakończone, a cło nie powinno być nakładane.
(73) Przemysł wspólnotowy twierdził, że art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje możliwości określenia marginesu dumpingu de minimis dla całego kraju.
(74) Interpretacja ta została odrzucona przez Komisję.
Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego jasno stwierdza, że postępowanie antydumpingowe powinno zostać zakończone w przypadku stwierdzenia, że margines dumpingu jest mniejszy niż 2 %.
Postępowanie wszczęte przeciwko danemu krajowi odnosi się wyraźnie do marginesu dla całego kraju.
(75) Przemysł wspólnotowy twierdził również, że zgodnie z art. 9 ust. 6 obliczając cło antydumpingowe mające zastosowanie do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą należy pominąć margines zerowy i de minimis.
Artykuł ten ustanawia jednak wyłącznie maksymalne cło mające zastosowanie do tych producentów eksportujących w przypadku zastosowania ceł.
Ponieważ malezyjscy producenci eksportujący stwierdzili, że dumping stanowił tylko niewielką część wywozu z Malezji ogółem, uznano, iż jak wspomniano w motywie 72 powyżej, jako podstawy do obliczeń dla całego kraju należy użyć ekstrapolowanych wyników całej próby.
3.
TAJLANDIA
3.1.
Wartość normalna
(76) W ujęciu ogólnym reprezentatywna sprzedaż krajowa była prowadzona przez trzy przedsiębiorstwa.
Jednak ze względu na brak odpowiadających typów krajowych i eksportowych wartość normalna musiała zostać skonstruowana zgodnie z opisaną powyżej metodyką.
Również w przypadku przedsiębiorstw, które nie prowadziły reprezentatywnej sprzedaży krajowej, wartość normalna musiała zostać skonstruowana zgodnie z opisaną powyżej metodyką.
(77) W przypadku trzech wymienionych przedsiębiorstw zastosowano krajowe koszty SG&A obliczone na podstawie ich własnej sprzedaży krajowej.
W przypadku dwóch przedsiębiorstw, które nie prowadziły reprezentatywnej sprzedaży krajowej, wielkość kosztów SG&A została określona na podstawie średniej kosztów SG&A trzech przedsiębiorstw, które prowadziły reprezentatywną sprzedaż krajową.
(78) W przypadku dwóch przedsiębiorstw, które prowadziły reprezentatywną sprzedaż krajową, zastosowano zysk osiągnięty w zwykłym obrocie handlowym.
W przypadku trzeciego przedsiębiorstwa prowadzącego reprezentatywną sprzedaż krajową nie można było zastosować jego własnego zysku, ponieważ w zwykłym obrocie handlowym dokonano mniej niż 10 % sprzedaży.
(79) Ponieważ tylko w przypadku jednego tajlandzkiego eksportera ogólna sprzedaż krajowa przynosiła zysk, w celu skonstruowania wartości normalnej dla dwóch przedsiębiorstw, które nie prowadziły sprzedaży krajowej i dla jednego przedsiębiorstwa, którego sprzedaż krajowa była mniejsza niż 10 %, zastosowano, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit c) rozporządzenia podstawowego, odpowiednią marżę zysku osiąganego ze sprzedaży krajowej tej samej ogólnej kategorii produktów.
3.2.
Cena eksportowa
(80) Wywóz towarów przez pięciu współpracujących producentów eksportujących był skierowany bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie.
Ceny eksportowe określono zatem na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
3.3.
Porównanie
(81) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ceny ex-works, jak opisano powyżej, z dostosowaniami w odpowiednich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
3.4.
Marginesy dumpingu
(82) Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:
—King Pac Industrial Co Ltd., Chonburi i Dpac Industrial Co., Ltd., Bangkok _BAR_ 14,3 % _BAR_
—Multibax Public Co., Ltd., Chonburi _BAR_ 5,1 % _BAR_
—Naraipak Co., Ltd. i Narai Packaging (Thailand) Ltd., Bangkok _BAR_ 10,4 % _BAR_
—Sahachit Watana Plastic Industry Co., Ltd., Bangkok _BAR_ 6,8 % _BAR_
—Thai Plastic Bags Industries Co., Ltd., Nakhonpathom _BAR_ 5,8 % _BAR_
—Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą _BAR_ 7,9 % _BAR_
—Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 14,3 % _BAR_
4.
CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA
4.1.
Traktowanie na zasadach rynkowych (MET) i traktowanie indywidualne
(83) W dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalna jest ustalana zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) akapity 1–6 rozporządzenia podstawowego dla tych producentów eksportujących, którzy, jak stwierdzono, spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c). Kryteria te przedstawiono poniżej w skróconej formie wyłącznie dla celów informacyjnych:
1) decyzje handlowe są podejmowane, a koszty ponoszone z uwzględnieniem uwarunkowań rynkowych i bez znaczącej ingerencji ze strony państwa;
2) zapisy księgowe są poddawane niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i są stosowane do wszystkich celów;
3) nie występują poważne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) przepisy dotyczące upadłości i własności zapewniają pewność i stabilność prawną; oraz
5) operacje wymiany walut są przeprowadzane po kursie rynkowym.
(84) Spośród współpracujących producentów eksportujących w ChRL, których objęcie próbą było rozważane, 108 złożyło wniosek o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i odpowiedziało w wyznaczonym terminie na pytania zawarte w formularzu wniosku o MET przeznaczonym dla producentów eksportujących.
Trzy przedsiębiorstwa złożyły wyłącznie wniosek o traktowanie indywidualne i zgodnie z wymaganiami odpowiedziały na część pytań zawartych we wniosku o MET.
W przypadku dziesięciu zbadanych przedsiębiorstw Komisja zebrała wszystkie informacje, które uważała za niezbędne, oraz sprawdziła wszystkie dane podane we wnioskach o MET w siedzibie przedsiębiorstw objętych postępowaniem.
(85) Stwierdzono, że siedmiu z dziesięciu objętych dochodzeniem producentów eksportujących z Chin udowodniło, że spełniają kryteria art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i w związku z tym należy przyznać im MET; ustalono również, że jednemu producentowi eksportującemu nie należy przyznawać MET.
(86) Ponadto w przypadku dwóch pozostałych chińskich producentów eksportujących objętych dochodzeniem i jednego nieobjętego próbą producenta eksportującego stwierdzono, że informacje podane przez nich były błędne i wprowadzające w błąd w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(87) Dwóch producentów eksportujących nie zadeklarowało wzajemnych powiązań w odpowiedziach na pytania zawarte w formularzach wniosków o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, ani w odpowiedziach na kwestionariusz antydumpingowy, a jeden z nich przedłożył sfałszowane dowody w celu częściowego ukrycia istniejących powiązań.
(88) W tym kontekście należy zauważyć, że badanie, czy grupa powiązanych przedsiębiorstw spełnia warunki MET jako całość, jest stałą praktyką Komisji.
Jest to konieczne w celu zapobieżenia dokonywaniu sprzedaży, w przypadku nałożenia środków, przez grupę przedsiębiorstw za pośrednictwem jednego powiązanego przedsiębiorstwa należącego do tej grupy, dla którego określono indywidualną stawkę cła i które jest objęte statusem gospodarki rynkowej.
Dlatego w przypadku gdy spółka zależna lub inne powiązane przedsiębiorstwo jest producentem lub też sprzedawcą produktu objętego postępowaniem, wszystkie takie przedsiębiorstwa musza być zgłaszane jako powiązane, aby zagwarantować, że w razie nałożenia środków otrzymają one jeden margines dumpingu.
Ponadto wszystkie powiązane przedsiębiorstwa uczestniczące w produkcji lub sprzedaży produktu objętego postępowaniem muszą przedłożyć odpowiedzi na formularz wniosku o MET, aby umożliwić zbadanie, czy spełniają one także kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Odpowiedzi na kwestionariusz udzielają również wszyscy powiązani producenci.
(89) W omawianym przypadku, pomimo że oba przedsiębiorstwa indywidualnie spełniły obowiązek przedłożenia formularza wniosku o MET, to starały się one ukryć fakt istnienia miedzy nimi powiązań.
Ponieważ powiązania nie ujawniono, jedno z przedsiębiorstw powiązanych nie zostało zbadane łącznie z tym, które zostało objęte próbą, co stałoby się w normalnej sytuacji.
Informacje przekazane Komisji nie pozwoliły zatem na objęcie wszystkich powiązanych przedsiębiorstw w grupie należytym dochodzeniem.
W rezultacie uniemożliwiło to stwierdzenie, czy grupa jako całość spełnia warunki MET.
(90) W związku z tym uznano, że zarówno objęty dochodzeniem producent eksportujący, jak i powiązane z nim przedsiębiorstwo będące producentem biorącym udział w produkcji i sprzedaży produktu objętego dochodzeniem są niewspółpracującymi producentami eksportującymi.
(91) W przypadku pozostałego przedsiębiorstwa stwierdzono istnienie dowodów na to, że w odpowiedzi na kwestionariusz świadomie podało ono błędne informacje dotyczące sprzedaży eksportowej, a w czasie wizyty weryfikacyjnej przedłożyło sfałszowane faktury wywozowe, jak opisano poniżej w motywie 112.
Stwierdzono, że ponieważ przedsiębiorstwo to zostało uznane za eksportera niewspółpracującego, to rozpatrywanie jego wniosku o MET byłoby niewłaściwe, ponieważ w obecnej sytuacji obliczenie indywidualnego marginesu dla tego przedsiębiorstwa nie jest możliwe.
(92) Producenci eksportujący i przemysł wspólnotowy mieli możliwość przedstawienia swoich uwag dotyczących powyższych ustaleń.
(93) Chiński producent eksportujący, o którym mowa w motywie 85, nie był w stanie udowodnić, że spełnia wymienione powyżej kryteria 1, 2 i 3 i w związku z tym odmówiono przyznania mu MET.
Dochodzenie dotyczące tego przedsiębiorstwa i przedsiębiorstw z nim powiązanych wykazało, że częścią tej grupy są dwa podmioty produkujące – przedsiębiorstwo chińskie i chiński oddział spółki dominującej z siedzibą w Hongkongu.
Przedsiębiorstwo nie było w stanie udowodnić, że zarząd tego oddziału nie znajduje się pod wpływem władz ChRL.
Ponadto w zezwoleniu na prowadzenie działalności chińskiego producenta stwierdza się, że określona część produkcji powinna zostać wywieziona.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że mogłoby otrzymać od władz lokalnych zezwolenie na sprzedaż krajową, tzn. otrzymać zezwolenie na prowadzenie działalności bez ograniczeń.
Nie było ono jednak w stanie poprzeć tego stwierdzenia dowodami, nie wystąpiło o usunięcie tego oczywistego ograniczenia ze swojego zezwolenia na prowadzenie działalności ani nie zmieniło swojego statutu, w którym również znajdował się wspomniany wymóg.
W związku z powyższym stwierdza się, że przedsiębiorstwo nie przedstawiło wystarczających dowodów na to, że może prowadzić sprzedaż w sposób wolny, elastyczny i zgodny z tendencjami na rynku, z czym wiąże się możliwość sprzedaży na rynku krajowym.
Ograniczenie to jest skutkiem poważnej ingerencji państwa, która polega na wydawaniu zezwoleń na prowadzenie działalności ograniczających zakres działań danego przedsiębiorstwa do rynku wywozu.
(94) W związku z powyższym odrzucono również wniosek przedsiębiorstwa o traktowanie indywidualne ("IT"), ponieważ przedsiębiorstwo to nie spełniło kryterium określonego w art. 9 ust. 5 lit. b) rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym ceny eksportowe i ilości mają być określane swobodnie.
(95) Jeśli chodzi o kryterium 2, to biorąc pod uwagę, że oddział spółki dominującej z siedzibą w Hongkongu działa na zasadzie kasowej, uznaje się, że jego rachunkowość nie jest zgodna z zasadą rachunkowości memoriałowej, określoną w międzynarodowych standardach rachunkowości (IAS).
Ponadto fakt, iż działalność oddziału nie jest oddzielona od działalności drugiego producenta, poddaje w wątpliwość rzetelność rachunkowości, w szczególności w odniesieniu do kosztów ponoszonych przez oba podmioty.
Z tego względu nie można uznać, że spełnione zostało drugie kryterium, na podstawie którego przyznaje się MET.
(96) Przedsiębiorstwo nie przedstawiło w jasny sposób, jak doszło do nabycia prawa do użytkowania ziemi i budynku fabrycznego tego oddziału, ani nie poinformowało, czy podlega on amortyzacji.
W związku z tym nie można uznać, że spełnione zostało trzecie kryterium, na podstawie którego przyznaje się MET, ponieważ przedsiębiorstwo nie udowodniło, że nie zaistniało przeniesienie zniekształceń z systemów gospodarki nierynkowej w odniesieniu do prawa użytkowania ziemi i nabycia budynków fabrycznych.
(97) Zezwolenie na prowadzenie działalności i statut innego producenta eksportującego zawierały postanowienie, że cała produkcja tego przedsiębiorstwa ma być wywożona.
Oznacza to, że przedsiębiorstwo podlegało w OD obowiązkowi wywozu i w związku z tym Komisja początkowo uznała, że nie mogło ono podejmować decyzji biznesowych w swobodny sposób, w odpowiedzi na sygnały rynkowe, a co za tym idzie, nie spełniło pierwszego kryterium MET.
Przedsiębiorstwo to przedstawiło jednak dowody, że ograniczenia te zostały usunięte w marcu 2006 r.
Przedsiębiorstwo uzasadniło również podjęcie decyzji o nieprowadzeniu sprzedaży na rynku krajowym do OD włącznie, przedstawiając dowody na to, że decyzja ta została podjęta wyłącznie ze względu na sytuację przedsiębiorstwa i jego perspektywy handlowe, a co za tym idzie, że pomimo wymogu sprzedaży eksportowej zawartego w zezwoleniu na prowadzenie działalności, przedsiębiorstwo to w rzeczywistości nie podlegało ingerencji państwa.
Ponieważ zezwolenie na prowadzenie działalności tego przedsiębiorstwa nie zawiera już wymogu sprzedaży eksportowej oraz udowodniło ono w swoim wniosku, iż ograniczenie to było pozorne, ponieważ nie obowiązywało już w okresie przed jego usunięciem, uznaje się, że pierwsze kryterium MET zostało spełnione.
(98) Rząd ChRL i kilku eksporterów twierdziło, że Komisja podjęła decyzję w sprawie statusu MET wyłącznie w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą, nie rozpatrując wniosków o MET złożonych przez około 100 przedsiębiorstw nieobjętych próbą.
Twierdzili oni, że obowiązkiem Komisji jest indywidualne rozpatrzenie wniosków o MET, bez względu na to, czy dany eksporter jest objęty próbą czy nie.
(99) Po pierwsze, należy zauważyć, że w omawianym postępowaniu Komisja miała do czynienia z wyjątkowo dużą (przekraczającą 100) liczbą współpracujących eksporterów.
W tej sytuacji Komisja musiała zapewnić przeprowadzenie dochodzenia przy użyciu dostępnych środków, w przepisowych ramach czasowych i w sposób nienaruszający norm oceny wniosków o MET.
(100) Zdaniem Komisji obowiązujący przepis dotyczący kontroli wyrywkowej (art. 17 rozporządzenia podstawowego) w pełni uwzględnia sytuację przedsiębiorstw składających wniosek o MET.
Z charakteru kontroli wyrywkowej wynika wprost, że eksporterom w krajach o gospodarce rynkowej, jak i w krajach będących w okresie transformacji odmawia się przeprowadzenia indywidualnej oceny, a wnioski wyciągnięte na podstawie danej próby są rozszerzane na wszystkich eksporterów.
(101) W art. 17 rozporządzenia podstawowego określono ogólną metodę postępowania w sytuacji, gdy ze względu na dużą liczbę zainteresowanych przedsiębiorstw badanie indywidualne nie jest możliwe, tzn. zastosowanie reprezentatywnej próby.
Nie ma przyczyn, dla których metoda ta nie mogłaby być zastosowana w sytuacji, gdy w dużej grupie zainteresowanych przedsiębiorstw wysoki odsetek stanowią przedsiębiorstwa składające wniosek o MET.
(102) Pytanie, czy przedsiębiorstwo objęte próbą złożyło wniosek o MET/IT i czy wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie, ma charakter techniczny i odgrywa pewną rolę tylko w metodyce określania marginesu dumpingu.
Ma ono wpływ wyłącznie na dane stosowane do obliczania dumpingu; w tym przypadku stosuje się dane własne przedsiębiorstwa lub dane dotyczące kraju analogicznego.
Podobnie, jak w każdym innym przypadku, zastosowania kontroli wyrywkowej określa się średnią ważoną wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą, bez względu na to, jaką metodykę obliczania dumpingu zastosowano w przypadku każdego z przedsiębiorstw w wyniku oceny pod kątem przyznania MET lub IT.
MET/IT nie powinny uniemożliwiać zastosowania zwykłych technik kontroli wyrywkowej.
(103) Podstawowym uzasadnieniem dla zastosowania kontroli wyrywkowej jest wyważenie koniecznych działań administracyjnych w taki sposób, aby umożliwić przeprowadzenie oceny w odpowiednim czasie i przed upływem obowiązujących terminów przy zastosowaniu w największym możliwym zakresie analizy zindywidualizowanej.
Liczba wniosków o MET w tym przypadku była tak duża, że indywidualne ich rozpatrywanie – stosowane czasami w podobnych przypadkach – było niemożliwe ze względów administracyjnych.
Dlatego uznano, że średni ważony margines, obliczony dla wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą zgodnie z kryteriami określonymi w motywie 17, należy zastosować w taki sam sposób do wszystkich przedsiębiorstw nieobjętych próbą.
(104) Przemysł wspólnotowy zakwestionował przyznanie MET pięciu spośród wyżej wymienionych przedsiębiorstw.
(105) Przemysł wspólnotowy twierdził, że jedna z firm, której przyznano MET, jest powszechnie uważana za przedsiębiorstwo państwowe, a ponieważ do niedawna należała ona do jednej z największych państwowych grup handlowych, jest prawdopodobne, że nadal będzie czerpać korzyści z uprzywilejowanej pozycji względem władz chińskich i pozostawać pod ich wpływem.
Przemysł wspólnotowy zwrócił również uwagę na fakt, że przeniesienie aktywów z wcześniejszego przedsiębiorstwa państwowego na rzecz obecnego przedsiębiorstwa może skutkować przeniesieniem zniekształceń z systemów gospodarki nierynkowej.
Komisja zweryfikowała struktury własności i kontroli w wymienionym przedsiębiorstwie i stwierdziła, że od 2002 r. było ono zarządzane przez prywatnych inwestorów, niepodlegających kontroli państwa.
Komisja zbadała również przeniesienie aktywów z przedsiębiorstwa państwowego i stwierdziła, że zostało ono przeprowadzone na warunkach gospodarki rynkowej.
Nie przedstawiono żadnego dowodu, który podważyłby te ustalenia.
Przemysł wspólnotowy argumentował również, że przedsiębiorstwu nie należy przyznawać MET, ponieważ korzystało ono z dotacji wywozowej.
Kwota i charakter tej dotacji nie stanowią jednak uzasadnienia dla odmowy przyznania MET.
(106) W odniesieniu do innego przedsiębiorstwa, któremu przyznano MET, przemysł wspólnotowy stwierdził, że nie powinno to mieć miejsca, ponieważ wywożone przez tę firmę produkty są w większości produkowane w drodze umów o pracę nakładczą zawartych z wyżej wymienionym przedsiębiorstwem.
Ponieważ jednak stwierdzono, że pierwsze z wspomnianych wyżej przedsiębiorstw spełnia kryteria MET, nie ma podstaw aby uznać, że przedsiębiorstwo, o którym mowa, nie spełnia kryteriów z powodu umów o pracę nakładczą.
(107) Jeśli chodzi o trzecie przedsiębiorstwo, któremu przyznano MET, przemysł wspólnotowy stwierdził, że ponieważ wygeneruje ono zysk dopiero w przyszłości, nie jest możliwe, aby obecnie działało w warunkach gospodarki rynkowej.
Komisja uznała jednak, że w fazie uruchamiania przedsiębiorstwa sytuacja ta jest normalna i zgodna z warunkami gospodarki rynkowej.
Przemysł wspólnotowy twierdził również, że istnienie podczas OD wymogów dotyczących minimalnej wielkości wywozu zawartych w zezwoleniu na prowadzenie działalności przedsiębiorstwa jest niezgodne z pierwszym kryterium MET.
Komisja uważa jednak, że nie spowodowało to rzeczywistych ograniczeń w OD ze względów opisanych poniżej.
Po pierwsze, ograniczenie to zostało usunięte w zezwoleniu na prowadzenie działalności z 2005 r., a po drugie, odsetek sprzedaży eksportowej był zawsze znacząco wyższy od wartości progowych określonych w poprzednim zezwoleniu na prowadzenie działalności, co oznacza, że ograniczenie to już w tym momencie nie miało zastosowania.
Ponadto przemysł wspólnotowy twierdził, że uwaga audytora dotycząca wyceny surowców przez wymienione trzecie przedsiębiorstwo oznacza, że księgowość firmy nie jest wiarygodna.
Jednak zdaniem Komisji fakt, iż audytor przekazał swoją uwagę, a przedsiębiorstwo podjęło działania mające na celu poprawienie sytuacji, potwierdza, że jego księgowość podlega niezależnemu audytowi i jest wiarygodna.
(108) W odniesieniu do czwartego przedsiębiorstwa, któremu przyznano MET, przemysł wspólnotowy twierdził, że państwo ingerowało w jego politykę zatrudnienia, ponieważ administracja lokalna zatwierdziła stosowaną umowę o pracę.
Zatwierdzenie to odnosiło się jednak do struktury wzorcowej umowy, a nie do jej szczegółowych warunków. Z tego względu nie zostało to uznane za ingerencję państwa.
(109) Wreszcie przemysł wspólnotowy zakwestionował przyznanie MET piątemu przedsiębiorstwu, ponieważ w jego statucie w OD znajdowało się postanowienie o tym, że cała produkcja powinna być wywożona.
Przedsiębiorstwo to sprzedawało jednak produkt objęty postępowaniem na chińskim rynku krajowym zarówno przed, jak i w trakcie OD.
W 2005 r. przedsiębiorstwo usunęło wszelkie ograniczenia ze swojego statutu i w związku z tym nie ma powodów do nieudzielenia MET.
(110) Dwóch chińskich producentów eksportujących wymienionych w motywach 87–90, którzy zostali uznani za niewspółpracujących, sprzeciwiło się wnioskom służb Komisji, które stwierdziły, że powinni być traktowani jako producenci niewspółpracujący i nie powinno im się przyznawać MET.
Przedsiębiorstwa te nie podały jednak przekonującego wytłumaczenia lub argumentu, który podważyłby znane Komisji dowody zgromadzone w czasie wizyty weryfikacyjnej w siedzibie jednego z wymienionych przedsiębiorstw.
W związku z tym potwierdzono, że w toku niniejszego postępowania powinny one być traktowane jako producenci niewspółpracujący i należy odmówić im przyznania MET.
(111) Skonsultowano się z Komitetem Doradczym, a strony bezpośrednio zainteresowane zostały odpowiednio poinformowane.
Najważniejsze argumenty przedstawione przez eksporterów i przemysł wspólnotowy zostały omówione powyżej.
4.2.
Brak współpracy przedsiębiorstw w dochodzeniu
(112) Do Komisji wpłynęły różnego rodzaju zarzuty podważające wiarygodność informacji otrzymanych przez Komisję w trakcie wizyty weryfikacyjnej w przedsiębiorstwie, o którym mowa w drugiej części motywu 86, a także danych zamieszczonych we wniosku o MET i w odpowiedzi na kwestionariusz przedłożonych przez wymienione przedsiębiorstwo.
Zarzuty te poddano weryfikacji, w wyniku której stwierdzono, że faktury wywozowe przedłożone do kontroli w czasie wizyty weryfikacyjnej na miejscu musiały zostać sfałszowane w sposób prowadzący do znacznego zawyżenia ceny eksportowej.
(113) Dowody przedstawiono wymienionemu przedsiębiorstwu, które odrzuciło wniosek, iż są one wystarczającym powodem do uznania firmy za niewspółpracującą w dochodzeniu zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Nie było ono jednak w stanie wytłumaczyć rozbieżności między dokumentami i w związku z tym potwierdzono, że powinno być ono traktowane jako niewspółpracujące w niniejszym dochodzeniu.
Należy podkreślić, że biorąc pod uwagę charakter braku współpracy, tzn. przedłożenie błędnych informacji i sfałszowanie dokumentów, jak również fakt, iż działania te zostały wykryte pod sam koniec dochodzenia, informacje przedłożone przez wymienione przedsiębiorstwo należało odrzucić w całości, ponieważ nie dało się wykluczyć, że podobne działania miały wpływ również na inne przekazane przez nią informacje i dokumenty.
4.3.
Wartość normalna
4.3.1.
Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET
(114) Spośród siedmiu przedsiębiorstw, którym przyznano MET, sprzedaż krajowa była reprezentatywna w ujęciu ogólnym w przypadku trzech z nich.
Ze względu na brak odpowiadających typów krajowych i eksportowych wartość normalna dla tych przedsiębiorstw musiała zostać skonstruowana zgodnie z opisaną wyżej metodyką.
W przypadku pozostałych czterech przedsiębiorstw, których sprzedaż krajowa nie była reprezentatywna, wartość normalna musiała również zostać skonstruowana zgodnie z opisaną wyżej metodyką.
(115) W przypadku trzech przedsiębiorstw, których sprzedaż krajowa była reprezentatywna, zastosowano zysk osiągnięty w zwykłym obrocie handlowym, a także krajowe koszty SG&A obliczone w oparciu o sprzedaż krajową.
(116) W przypadku czterech pozostałych przedsiębiorstw, które otrzymały MET i nie prowadziły reprezentatywnej sprzedaży krajowej, kwota kosztów SG&A została określona na podstawie średniej kosztów SG&A trzech przedsiębiorstw, których sprzedaż krajowa była reprezentatywna.
(117) Ponieważ tylko w przypadku jednego chińskiego producenta eksportującego, któremu przyznano MET, ogólna sprzedaż krajowa produktu podobnego przynosiła zysk, w celu skonstruowania wartości normalnej dla czterech przedsiębiorstw, które nie prowadziły sprzedaży krajowej zastosowano, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit c) rozporządzenia podstawowego, odpowiednią marżę zysku opartą na zysku osiąganym przez pierwsze przedsiębiorstwo ze sprzedaży krajowej tej samej ogólnej kategorii produktów.
4.3.2.
Określenie wartości normalnej dla wszystkich producentów eksportujących, którym nie przyznano MET
a) Kraj analogiczny
(118) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadku gospodarek w okresie przejściowym wartość normalną dla producentów eksportujących, którzy nie spełnili kryteriów MET, ustala się na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w analogicznym kraju.
(119) W zawiadomieniu o wszczęciu jako kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL wskazano Stany Zjednoczone.
Komisja poprosiła wszystkie zainteresowane strony o ustosunkowanie się do tego wyboru.
(120) Przedstawiciele zainteresowanych stron przesłali swoje uwagi, proponując wykorzystanie jako kraju analogicznego Malezji, Tajlandii, Indonezji lub Indii.
Dzięki współpracy producentów z Malezji i Tajlandii dostępne były informacje ich dotyczące.
Ponadto skontaktowano się z innymi znanymi przedsiębiorstwami w Stanach Zjednoczonych, Indonezji i Indiach w celu stwierdzenia, czy kraje te mogłyby być traktowane jako kraje analogiczne.
Zaledwie jedno przedsiębiorstwo ze Stanów Zjednoczonych i dwa z Indii wyraziły chęć współpracy, jednak nie otrzymano żadnych odpowiedzi na kwestionariusze od tych producentów.
(121) Wobec braku współpracy ze strony przedsiębiorstw w innych potencjalnych krajach analogicznych zbadano, czy do tego celu odpowiednia byłaby Malezja.
Ustalono, że Malezja posiada reprezentatywny rynek krajowy oraz że w kraju tym produkuje się i sprzedaje wiele różnych typów produktu objętego postępowaniem, a duża liczba dostawców zapewnia właściwy poziom konkurencji.
W dochodzeniu stwierdzono, że trzech objętych próbą współpracujących producentów eksportujących prowadzi w zwykłym obrocie handlowym sprzedaż o znacznej wielkości.
(122) Po ujawnieniu przez Komisję dokumentu informacyjnego, w którym zaproponowano Malezję jako kraj analogiczny, przemysł wspólnotowy stwierdził, że Komisja powinna zastosować USA jako kraj analogiczny, ponieważ rynek Malezji jest mały, a stosowane na nim cła przywozowe są wysokie w porównaniu do ceł w Stanach Zjednoczonych.
(123) Argument ten został odrzucony ze względu na znaczną wielkość sprzedaży w Malezji produktu objętego postępowaniem.
Ponadto stwierdzono, że chociaż cła przywozowe w Malezji były wysokie (30 %), to przywóz z krajów ASEAN, którego wielkość była znaczna, korzystał z preferencyjnej stawki ceł (5 %), podobnej do stawki obowiązującej w USA.
Należy również zauważyć, że pomimo najlepszych starań Komisji, żaden producent ze Stanów Zjednoczonych nie zamierzał rozpocząć współpracy.
(124) Ze względu na brak współpracy ze strony przedsiębiorstw w Stanach Zjednoczonych, Indiach i Indonezji oraz biorąc pod uwagę fakt, że nie stwierdzono dumpingu z Malezji, podjęto decyzję, że będzie ona krajem analogicznym dla ChRL.
b) Wartość normalna
(125) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla współpracujących producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, została ustalona na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producentów w kraju analogicznym tzn. na podstawie cen zapłaconych lub należnych na krajowym rynku Malezji za typy produktów, które, jak stwierdzono, są wytwarzane w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z określoną powyżej metodyką.
W odpowiednich przypadkach ceny zostały dostosowane, aby zapewnić sprawiedliwe porównanie z tymi typami produktów, które były wywożone do Wspólnoty przez chińskiego producenta objętego postępowaniem.
(126) W związku z powyższym normalna wartość została ustalona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży niepowiązanym klientom w zwykłym obrocie handlowym przez współpracujących producentów w Malezji, których sprzedaż krajowa była reprezentatywna.
4.4.
Cena eksportowa
(127) Chińscy producenci eksportujący dokonywali sprzedaży eksportowej do Wspólnoty bezpośrednio niezależnym klientom lub poprzez przedsiębiorstwa handlowe zlokalizowane w Hongkongu lub we Wspólnocie.
Ceny eksportowe określono stosując opisaną powyżej ogólną metodykę.
W przypadku sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych w Hongkongu w przypadkach, w których stwierdzono, że wspomniane przedsiębiorstwa handlowe pełniły obowiązki komisantów, uwzględniono dostosowanie związane z kosztami prowizji zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
Kwota na prowizję została oparta na kosztach SG&A przedsiębiorstwa sprzedającego, zastosowano również margines zysku wynoszący 3 % w oparciu o informacje uzyskane od niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych w Hongkongu.
4.5.
Porównanie
(128) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ceny ex-works, jak opisano powyżej, z dostosowaniami w odpowiednich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
(129) Jeden chiński producent eksportujący zwrócił się o dostosowanie zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego, odpowiadające wartości rynkowej różnicy w poziomach handlu między sprzedażą eksportową a sprzedażą na rynku krajowym.
Kwoty, o które zwróciło się przedsiębiorstwo, nie mogły być uzasadnione odpowiednią różnicą w poziomach cen na rynku krajowym i w związku z tym dostosowanie nie zostało przyznane.
4.6.
Marginesy dumpingu
(130) Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:
—Cedo (Shanghai) Limited oraz Cedo (Shanghai) Household Wrappings Co., Ltd., Szanghaj _BAR_ 7,4 % _BAR_
—Chun Yip Plastics (Shenzhen) Ltd., Shenzhen _BAR_ 14,8 % _BAR_
—Huizhou Jun Yang Plastics Co., Ltd., Huizhou _BAR_ 4,8 % _BAR_
—Jinguan (Longhai) Plastics Packing Co., Ltd., Longhai _BAR_ 5,1 % _BAR_
—Sunway Kordis (Shanghai) Ltd. i Shanghai Sunway Polysell Ltd, Szanghaj _BAR_ 4,8 % _BAR_
—Suzhou Guoxin Group Co.
Ltd, Suzhou Guoxin Group Taicang Yihe Import & Export Co., Ltd, Taicang Dongyuan Plastic Co., Ltd. i Suzhou Guoxin Group Taicang Giant Packaging Co., Ltd., Taicang _BAR_ 7,8 % _BAR_
—Zhong Shan Qi Yu Plastic Products Co., Ltd., Zhongshan _BAR_ 5,7 % _BAR_
—Współpracujący producenci eksportujący objęci próbą, którym nie przyznano IT i współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą _BAR_ 8,4 % _BAR_
—Wuxi Jiayihe Packaging Co., Ltd. i Wuxi Bestpac Packaging Co., Ltd., Wuxi (nieobjęci próbą) _BAR_ 12,8 % _BAR_
—Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 28,8 % _BAR_
(131) Jak określono powyżej, dla współpracującego przedsiębiorstwa objętego próbą, któremu nie przyznano MET ani IT, obliczono margines dumpingu w celu obliczenia średniego marginesu dumpingu dla całej próby.
Przedsiębiorstwo to nie otrzyma jednak indywidualnej stawki cła, jak opisano poniżej w motywie 227, ponieważ nie przyznano mu MET ani IT.
E. SZKODA
1.
PRODUKCJA WSPÓLNOTOWA
(132) Produkt objęty postępowaniem jest wytwarzany we Wspólnocie przez setki producentów.
Przemysł jest w dużym stopniu rozdrobniony i składa się głównie z małych i średnich przedsiębiorstw.
(133) Jako punkt wyjścia do obliczeń produkcji wspólnotowej w OD wybrano szacunkową konsumpcję we Wspólnocie, oszacowaną w sposób opisany w motywach 158–159 poniżej.
Zarejestrowany przez Eurostat przywóz do wspólnoty został odjęty od wielkości konsumpcji.
Otrzymaną wielkość produkcji dostosowano w odpowiednich przypadkach na podstawie informacji przedłożonych przez krajowe stowarzyszenia producentów.
Ta wielkość została następnie pomniejszona o wielkość produkcji przedsiębiorstw niewchodzących w zakres definicji przemysłu wspólnotowego, o której mowa w motywie 153 poniżej.
W wyniku tych obliczeń stwierdzono, że całkowita produkcja wspólnotowa wynosi 1175000 ton.
(134) Niektórzy producenci eksportujący, importerzy i sprzedawcy detaliczni utrzymywali, że odsetek produkcji przemysłu wspólnotowego w stosunku do ogólnej produkcji wspólnotowej wynosi mniej niż 25 % i w związku z tym należy zakończyć postępowanie z powodu braku podstaw.
Podstawą do tego oświadczenia był argument, że według jednego z głównych źródeł informacji na temat rynku, grupy AMI [3], szacunkowa ilość wytłaczanej folii polietylenowej stosowanej do wytwarzania produktu podobnego byłaby większa od sumy produkcji wspólnotowej zastosowanej w ocenie poziomu wsparcia.
(135) AMI przedstawiło niektóre dane dotyczące producentów folii polietylenowej w następujących dwóch sprawozdaniach, na które powoływały się niektóre strony:
- Polyethylene film extruders (Producenci folii polietylenowej), 6. wydanie (ISBN 1 904188 12 5), oraz
- Polyethylene film industry in Europe (Producenci folii polietylenowej w Europie), 7. wydanie (ISBN 1 904188 17 6).
(136) Na prośbę Komisji AMI wydało zgodę na przedrukowanie fragmentów wspomnianych wyżej sprawozdań.
Należy zauważyć, że w "Nocie wydawcy" załączonej do sprawozdań AMI zastrzega, że "nie bierze odpowiedzialności prawnej za błędy lub przeoczenia w informacjach, bez względu na to, czy są one skutkiem zaniedbania, przypadku czy też wynikają z jakichkolwiek innych przyczyn i nie bierze odpowiedzialności za pozycję wszelkich wymienionych firm i przedsiębiorstw".
Ponadto zgodę na przedrukowanie informacji zawartych w sprawozdaniach otrzymano wyłącznie pod warunkiem przyjęcia następującego oświadczenia: "[AMI] nie ponosi odpowiedzialności za błędną interpretację dostarczonych przez nas informacji przez przedstawicieli przemysłu, którzy współpracują z [Komisją], ani za interpretację danych AMI przez Komisję Europejską".
(137) Należy również zauważyć, że w dwóch wymienionych powyżej sprawozdaniach AMI przedstawia wprawdzie pewne informacje na temat producentów folii polietylenowej, nie uwzględnia jednak jakichkolwiek szacunkowych danych dotyczących wielkości rynku produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie.
W sprawozdaniach AMI oszacowano zastosowania końcowe wytłaczanej folii polietylenowej w następujący sposób [4]:
Grupa produktów _BAR_ Odsetek końcowych zastosowań folii polietylenowej _BAR_
i)Folia coex/folia do laminowania _BAR_ 8,2 % _BAR_
ii)Pozostałe folie _BAR_ 6,8 % _BAR_
iii)Folia termokurczliwa (shrink) _BAR_ 13,8 % _BAR_
iv)Folia rozciągliwa (stretch) _BAR_ 14,4 % _BAR_
v)Rolnictwo/budownictwo _BAR_ 8,0 % _BAR_
vi)Folia na rolce _BAR_ 15,3 % _BAR_
vii)Worki przemysłowe _BAR_ 7,5 % _BAR_
viii)Worki na śmieci _BAR_ 5,8 % _BAR_
ix)Torby na zakupy _BAR_ 8,3 % _BAR_
x)Pozostałe torby/worki _BAR_ 11,9 % _BAR_
RAZEM _BAR_ 100 % _BAR_
(138) W sprawozdaniach AMI [5] nie określono w sposób precyzyjny metod obliczania danych dotyczących produkcji ani konsumpcji surowców.
W sprawozdaniach tych szacunkowo określa się zużycie polietylenu do celów wytłaczania folii w Europie, zgodnie z definicją w motywie 140, na 7699000 ton w 2004 r.
Jeśli chodzi o produkcję, AMI odwołuje się do danych dotyczących przerobu, które, jak wynika z dochodzenia, określałyby zazwyczaj ilość polietylenu przetworzonego w wytłaczarce.
Jeśli chodzi o produkcję worków i toreb, dane dotyczące przerobu obejmowałyby ilość odpadów przemysłowych (ścinki, odpady powstałe w czasie rozruchu maszyn i inne folie wytłaczane niższej jakości), które są wykorzystywane ponownie.
W związku z tym, skutkiem ponownego wykorzystania tych odpadów jest dwukrotne liczenie materiału, ponieważ pewna ilość materiału pierwotnego jest poddawana procesowi wytłaczania więcej niż jeden raz.
(139) Grupa AMI wyraża wszystkie dane dotyczące produkcji jako wartość procentową przedstawiającą zastosowania końcowe polietylenu do celów wytłaczania folii w Europie.
Sprawozdaniem objęte są następujące obszary geograficzne: Francja, Niemcy, Włochy, Zjednoczone Królestwo, Beneluks (Belgia, Niderlandy i Luksemburg), Skandynawia (Dania, Finlandia, Norwegia i Szwecja), Hiszpania, pozostała Europa Zachodnia (Austria, Irlandia, Grecja, Portugalia, Szwajcaria) i Europa Środkowa (Polska, Węgry, Rumunia, Republika Czeska i Republika Słowacka) [6].
Sprawozdanie nie obejmuje następujących państw członkowskich: Estonii, Łotwy, Litwy, Malty i Cypru, natomiast obejmuje Szwajcarię, Norwegię i Rumunię, które nie wchodzą w zakres niniejszego dochodzenia.
(140) Ponieważ dane przedstawione przez AMI dotyczą obszaru geograficznego wykraczającego poza obszar Wspólnoty, należy najpierw ustalić konsumpcję polietylenu w przetwórstwie techniką wytłaczania w Europie.
W związku z tym dwóch dostawców żywicy polietylenowej we Wspólnocie podało we wniosku, że w 2004 r. we Wspólnocie konsumpcja żywicy polietylenowej do celów wytłaczania folii mieściła się w przedziale od 6100000 do 6500000 ton.
W związku z tym ilości, do których nawiązuje się poniżej, zostały obliczone na podstawie tego przedziału konsumpcji.
(141) Strony, o których mowa w motywie 119, argumentowały, że wymienione powyżej w motywie 122 kategorie vi), viii), ix) oraz x) powinny być w całości lub częściowo uwzględnione w produkcie objętym postępowaniem.
(142) Wydaje się oczywiste, że ze względu na swoje właściwości fizyczne kategoria "torba na zakupy" wchodziłaby w zakres produktu objętego dochodzeniem; stanowi ona 8,3 % (tj. od 506300 do 539500 ton) zastosowania końcowego.
Jednak równie prawdopodobne jest, że część worków na śmieci, stanowiących ogółem 5,8 % (tj. od 353800 do 377000 ton) zastosowania końcowego, nie wchodzi w zakres tej definicji, ponieważ do worków na śmieci mogą należeć worki o grubości powyżej 100 mikronów, a zatem część tej kategorii powinna być wyłączona z definicji.
(143) Niektóre strony twierdziły, że aż do 65 % kategorii zwanej "folią na rolce" (stanowiącej 15,3 % [7] całkowitego zastosowania końcowego) wchodzi w zakres definicji produktu objętego dochodzeniem.
W tym kontekście przypomina się, że grupa AMI sama podaje tę kategorię jako obejmującą zastosowania "takie jak folia" stosowana w pralniach, folia do celów higienicznych, folia do pakowania papieru toaletowego i folia ochronna do ogólnych zastosowań na powierzchni.
Należy zauważyć, że wspomniane zastosowania końcowe są zdefiniowane jako "folia", a zatem nie wchodzą w zakres kategorii toreb i worków.
Ponadto wizyty weryfikacyjne na miejscu przeprowadzone w trakcie dochodzenia na terenie siedmiu fabryk wybranych spośród pięciu producentów wspólnotowych w dwóch państwach wykazały, że folia na rolce, wytłaczana zewnętrznie, nie była stosowana do produkcji produktu podobnego.
Wizyty weryfikacyjne dokonane na terenie zakładów 21 producentów eksportujących w trzech krajach, których dotyczy postępowanie, nie dały podstaw do twierdzenia, że folia na rolce, wytłaczana zewnętrznie, była stosowana do produkcji produktu objętego postępowaniem.
W związku z powyższym należało odrzucić argument przemawiający za uwzględnieniem dużej części kategorii "folia na rolce" w produkcji produktu podobnego we Wspólnocie.
(144) Niektóre strony utrzymywały również, że zastosowanie końcowe określone w sprawozdaniu jako "inne torby/worki", stanowiące 11,9 % [8] łącznych zastosowań końcowych, powinno zostać ujęte w danych dotyczących produkcji wspólnotowej.
Należy zauważyć, że strony te nie poparły swego wniosku danymi na temat ilości.
W "Przewodniku AMI po sektorze produkcji polietylenu w Europie" ("AMI’s guide to the polyethylene industry in Europe") kategoria ta jest przedstawiona jako "inne folie" i wyrażona we właściwych dla krajów danych produkcyjnych, i na tym poziomie nie jest zdefiniowana jako torby lub worki.
Ponieważ nie jest jasne, które produkty są ujęte przez AMI w kategorii "inne worki i torby", dlatego przynajmniej wszystkie produkty niewchodzące w zakres opisu produktu powinny być wyłączone z szacunku.
W związku z tym, zgodnie z opinią niektórych stron, kategoria "inne worki i torby" obejmuje również folie stosowane do "pakowania metodą FFS" żywności, inaczej mówiąc pakowanie typu "formowanie, wypełnianie i szczelne zamykanie", które jest rodzajem pakowania dokonywanego w zintegrowanym procesie formowania, wypełniania i szczelnego zamykania.
Urządzenia FFS są zwykle w pełni zautomatyzowane.
Produkt ten nie jest sprzedawany ani jako worki i torby, ani wywożony jako produkt objęty kodami CN 39232100, 39232910 i 39232990.
Biorąc pod uwagę, że różnice w szacunkach zainteresowanych stron dotyczące udziału produktu objętego dochodzeniem w tej grupie wynosiły od 15 % do 100 %, i że nie były uzasadnione, niemożliwe było precyzyjne oszacowanie, jaką część tej grupy należy ująć w produkcie objętym dochodzeniem.
Tak więc mając na uwadze fakt, że zabrakło jakichkolwiek potwierdzonych informacji w tym względzie, uznano za rozsądne, aby uwzględnić w niniejszej kalkulacji 50 % wspomnianej kategorii produktu.
Odnośna produkcja w tej grupie wynosiłaby zatem od 363000 do 387000 ton.
(145) Niektóre strony twierdziły, że do produkcji produktu podobnego wykorzystywane jest do 1 mln ton materiału z recyklingu.
Zgodnie z AMI ok. 1 mln ton [9] materiału z recyklingu rzeczywiście jest wykorzystywane do wytłaczania polietylenu.
AMI nie określa, do których konkretnych kategorii produktu można przydzielić tego typu wykorzystanie.
Wizyty weryfikacyjne na miejscu wykazały również, że podaż materiału do powtórnego przetworzenia uzyskanego od konsumentów jest bardzo ograniczona na rynku, podczas gdy odpady przemysłowe powstałe w procesie produkcji są skutecznie recyklowane.
W tym względzie należy zauważyć, że odpady przemysłowe używane jako materiał pierwotny ujęto już w danych na temat produkcji, a zatem jakiekolwiek uwzględnienie tej ilości w produkcji prowadziłoby do podwójnego liczenia materiału.
Dochodzenie wykazało, że materiał do powtórnego przetworzenia uzyskany od konsumentów jest głównie wykorzystywany do produkcji worków na śmieci.
Niektóre strony twierdziły, że aż do 25 % surowców tej kategorii produktu podobnego jest materiałem do powtórnego przetworzenia uzyskanym od konsumentów.
Opierając się na informacjach otrzymanych od zainteresowanych stron, stwierdza się, że mogłoby to stanowić 20 % produkcji tych toreb.
Ponieważ ilość ta nie jest jeszcze uwzględniona w dokonanym przez AMI szacunku zastosowania końcowego wspomnianego produktu, należy ją dodać do niniejszego szacunku produkcji.
W tym celu dokonano odpowiedniego dostosowania w wysokości 20 % w odniesieniu do ilości worków na śmieci, którego wynikiem jest dodatkowa produkcja produktu objętego postępowaniem wynosząca od 88000 do 94000 ton.
(146) Obliczona w ten sposób całkowita wielkość produkcji, oparta na rozważaniach przedstawionych w motywach 134–145, wynosi od 1311000 do 1398000 ton produktu objętego dochodzeniem.
Szacunek ten zawiera jednak wszystkie worki na śmieci i trzeba przypomnieć, że grubość niektórych worków na śmieci może przekraczać 100 mikronów, a zatem mogą one nie wchodzić w zakres definicji produktu.
W związku z tym podany przedział jest raczej zawyżonym szacunkiem produkcji.
(147) Aby uzyskać dane na temat wielkości produkcji we Wspólnocie, należy odjąć od podanych powyżej liczb produkcję przedsiębiorstw wyłączonych z przemysłu wspólnotowego wynoszącą 119000 ton.
Wynika z tego produkcja wspólnotowa w przedziale od 1193000 do 1279000 ton produkcji produktu objętego dochodzeniem.
Szacunek produkcji wspólnotowej na początku postępowania wynoszący 1240000 ton mieści się w przedziale podanego obliczenia, a 25-procentowy próg dotyczący poparcia dla omawianego przypadku osiągnął górną granicę tego przedziału.
(148) Powyższa analiza wyraźnie pokazuje, że informacje wymienione w motywie 119, do których odniosły się niektóre strony, nie podważają szacunku produkcji wspólnotowej produktu objętego dochodzeniem opracowanego przez Komisję, o którym mowa w motywie 135 poniżej.
(149) Na podstawie powyższego argumenty dotyczące braku wsparcia musiały zostać odrzucone.
2.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(150) Na początkowym etapie łączna produkcja 29 skarżących producentów wspólnotowych wynosiła 331500 ton, tj. 26,7 % w stosunku do całkowitej produkcji wspólnotowej wynoszącej 1240000 ton mierzonej na początkowym etapie.
Łączna produkcja producentów wspólnotowych sprzeciwiających się postępowaniu wynosiła mniej niż połowę wspomnianego powyżej wsparcia.
(151) Ponadto należy zauważyć, że początkowo skargę wsparło 21 innych przedsiębiorstw, których całkowita produkcja wynosiła 302000 ton.
Wynika z tego, że skargę wsparli producenci wspólnotowi reprezentujący ogółem ponad 50 % produkcji wspólnotowej wynoszącej 1240000 ton.
(152) W toku dochodzenia pięciu skarżących producentów wspólnotowych nie współpracowało w dochodzeniu.
W tym samym czasie siedmiu innych producentów wspierających postępowanie współpracowało w dochodzeniu.
(153) Inne trzy współpracujące przedsiębiorstwa zostały wykluczone z definicji przemysłu wspólnotowego, a ich produkcja nie została w związku z tym ujęta w produkcji przemysłu wspólnotowego, gdyż jedno przedsiębiorstwo importowało znaczne ilości od powiązanego eksportera w Chinach, a dwa inne importowały znaczne ilości w związku ze swoją produkcją we Wspólnocie z krajów, których dotyczy postępowanie.
Czwarte przedsiębiorstwo przeciwne postępowaniu i niewspółpracujące w dochodzeniu jako producent wspólnotowy, również zostało wyłączone z definicji przemysłu wspólnotowego, ponieważ miało powiązanego producenta w jednym z krajów, których dotyczy postępowanie, i przywoziło do Wspólnoty znaczące ilości produktu objętego postępowaniem w związku ze swoją produkcją we Wspólnocie.
(154) Niektóre strony twierdziły, że przedsiębiorstwo przeciwne postępowaniu, British Polyethylene Industries plc ("BPI"), zostało wykluczone z definicji przemysłu wspólnotowego, a tym samym z całkowitej produkcji wspólnotowej, natomiast inne przedsiębiorstwo wspierające postępowanie, Cedo Ltd., zostało objęte wspomnianą definicją, pomimo że oba przedsiębiorstwa znajdowały się w podobnej sytuacji – prowadziły produkcję zarówno we Wspólnocie, jak i w krajach, których dotyczy postępowanie.
W związku z tym należy zauważyć, że oba przedsiębiorstwa były traktowane na równych zasadach i oba przedsiębiorstwa zostały wyłączone ze względów określonych w motywie 137 powyżej.
(155) Niektóre strony twierdziły, że dwóch objętych próbą producentów wspólnotowych powinno zostać wykluczonych z definicji przemysłu wspólnotowego, ponieważ dokonali oni przywozu znacznych ilości produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL i Tajlandii.
W związku z tym po pierwsze należy zauważyć, że pomimo iż rzeczywiście zgodnie z ustaloną praktyką Komisji wspólnotowi producenci importujący są wykluczani z przemysłu wspólnotowego, jeżeli są chronieni przed dumpingiem lub czerpią z niego korzyści, to jednak nie ma to miejsca, jeżeli stwierdza się, że wspólnotowi producenci zostali zmuszeni do czasowego korzystania z przywozu w bardzo ograniczonym zakresie ze względu na niekorzystną sytuację cenową na rynku wspólnotowym.
W tym przypadku przywóz ogółem dwóch wymienionych przedsiębiorstw w OD stanowił odpowiednio 1 % i 0,1 % ich całkowitej produkcji.
Ze względu na fakt, iż omawiane ilości są niewielkie, można uznać, że dwóch wymienionych producentów wspólnotowych wchodzi w zakres definicji przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie wspomniany argument został odrzucony.
(156) Dlatego też 24 skarżących producentów wspólnotowych i siedmiu innych producentów, którzy współpracowali w dochodzeniu, uznaje się za przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Na te przedsiębiorstwa przypada około 358000 ton lub 31 % zmierzonej w czasie dochodzenia produkcji wspólnotowej.
(157) Zauważa się, że inne dziewięć przedsiębiorstw, reprezentujących 57000 ton produkcji, wyraziło swoje poparcie dla dochodzenia, niemniej przedsiębiorstwom tym nie udało się w pełni współpracować w dochodzeniu, w związku z czym nie zostały objęte definicją przemysłu wspólnotowego.
3.
KONSUMPCJA WE WSPÓLNOCIE
(158) Widoczna konsumpcja we Wspólnocie została ustalona na podstawie danych przedłożonych w skardze złożonej przez skarżącego.
Za podstawę przyjęto znajomość rynku w zakresie różnych rynków, jaką ma strona wnosząca skargę, oraz dane zaczerpnięte z informacji na temat rynku, dostarczonych przez dwa biura handlowe.
Informacje zebrane na temat rynku w Belgii, Francji, we Włoszech, Luksemburgu, Niderlandach i Hiszpanii posłużyły następnie do obliczenia konsumpcji we Wspólnocie w pozostałych państwach członkowskich.
(159) Na podstawie powyższej analizy wynika, że konsumpcja we Wspólnocie wzrosła w całym badanym okresie o 6 % od początku okresu badanego, tj. z 1582000 ton w 2001 r. do 1674000 ton w okresie objętym dochodzeniem (dalej zwanym "OD").
Szczegółowe dane, wyrażone w tonach, przedstawiają się następująco:
Źródło: Skarga
Konsumpcja _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
w 1000 ton _BAR_ 1582 _BAR_ 1618 _BAR_ 1653 _BAR_ 1670 _BAR_ 1674 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 104 _BAR_ 105 _BAR_ 106 _BAR_
4.
PRZYWÓZ Z KRAJÓW, KTÓRYCH DOTYCZY POSTĘPOWANIE
4.1.
Łączna ocena skutków przywozu objętego postępowaniem
(160) Komisja rozważała, czy przywóz niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z krajów, których dotyczy postępowanie, powinien być oceniany w sposób skumulowany zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Wspomniany artykuł przewiduje, iż skutki przywozu z dwóch lub więcej krajów jednocześnie objętych dochodzeniami antydumpingowymi należy ocenić w sposób skumulowany wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że: a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis określony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zaś wielkość przywozu z poszczególnych krajów jest nieznaczna; oraz b) kumulacyjna ocena skutków przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym.
(161) Ponieważ ogólny margines dumpingu ustalony dla Malezji był mniejszy niż 2 % tzn. niższy od poziomu de minimis, przywóz z Malezji został wyłączony z łącznej oceny.
W związku z tym uznano, że marginesy dumpingu ustalone dla przywozu pochodzącego z ChRL i z Tajlandii przekraczają wynoszący 2 % poziom de minimis ustanowiony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto, ponieważ w OD przywóz z ChRL wynosił 14,4 % udziału w rynku, a przywóz z Tajlandii 4 % udziału w rynku, wielkości przywozu z ChRL i Tajlandii nie były bez znaczenia.
(162) W odniesieniu do warunków konkurencji dochodzenie wykazało, że produkty przywożone z ChRL i Tajlandii były podobne do siebie pod względem podstawowych właściwości fizycznych.
Poza tym, na tej podstawie, worki i torby plastikowe przywożone z ChRL i Tajlandii mogły być stosowane zamiennie i zostały wprowadzone do obrotu we Wspólnocie w badanym okresie za pośrednictwem porównywalnych kanałów sprzedaży i w podobnych warunkach handlowych.
Przywóz z obu krajów wykazał podobne tendencje pod względem cen i wielkości, i w obu przypadkach stwierdzono znaczny poziom podcięcia cenowego.
Poza tym przypomina się, że przywożony produkt uznano za podobny do produkowanych we Wspólnocie worków i toreb plastikowych, i jako taki konkuruje z nimi na tych samych warunkach konkurencji.
(163) Wobec powyższego uznaje się, że wszystkie kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione, i że w związku z tym przywóz z ChRL i Tajlandii powinien zostać poddany skumulowanej ocenie.
5.
WIELKOŚĆ PRZYWOZU OBJĘTEGO POSTĘPOWANIEM I UDZIAŁ W RYNKU
(164) Wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z ChRL i Tajlandii – według danych Eurostatu – wzrosła od około 219000 ton w 2001 r. do 307000 ton w OD, co stanowi wzrost o 40 %.
Gwałtowny wzrost przywozu towarów w badanym okresie pochłonął 96 % wzrostu konsumpcji, który miał miejsce na rynku w tym samym okresie.
(165) Cały przywóz produktu objętego postępowaniem został zgłoszony w ramach kodu CN ex39232100 (worki i torby z polimerów etylenu).
Przywóz w ramach kodów CN ex39232910 (worki i torby z polichlorku winylu) i ex39232990 (worki i torby z pozostałych tworzyw sztucznych) nie został ujęty w obliczeniach, ponieważ zgodnie z dostępnymi informacjami, nie produkowano takich worków i toreb, w których polietylen nie stanowiłby dominującego składnika pod względem zawartości wagowej, a zatem nie ma obecnie przywozu produktu objętego postępowaniem w ramach tych kodów CN.
Łączny przywóz _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
w 1000 ton _BAR_ 219 _BAR_ 239 _BAR_ 288 _BAR_ 299 _BAR_ 307 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 132 _BAR_ 137 _BAR_ 140 _BAR_
(166) W okresie badanym przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z ChRL i Tajlandii zwiększył swój udział w rynku Wspólnoty o 33 % z 13,8 % w 2001 r. do 18,3 % w OD.
Udział w rynku _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Skumulowany _BAR_ 13,8 % _BAR_ 14,8 % _BAR_ 17,4 % _BAR_ 18,0 % _BAR_ 18,3 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 126 _BAR_ 130 _BAR_ 133 _BAR_
6.
CENY PRZYWOZU OBJĘTEGO POSTĘPOWANIEM I PODCIĘCIE CENOWE
(167) Podane poniżej informacje o cenach zaczerpnięto z bazy danych Eurostatu na temat wielkości przywozu ustalonych zgodnie z wyżej opisaną metodą.
Informacje te wskazują, że pomiędzy 2001 r. a OD średnie ceny cif przywozu pochodzącego z ChRL i Tajlandii spadły o 14 %.
Ceny drastycznie spadły w 2003 r. i nieznacznie wzrosły do początku OD.
Jednakże nie osiągnęły one poziomu cen z lat 2001–2002 i pozostały na niskim poziomie.
Ceny przywozu w EUR/kg _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Skumulowany _BAR_ 1,42 _BAR_ 1,25 _BAR_ 1,09 _BAR_ 1,16 _BAR_ 1,22 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 77 _BAR_ 82 _BAR_ 86 _BAR_
(168) W celu określenia podcięcia cenowego spowodowanego przywozem objętym postępowaniem, Komisja oparła swoją analizę na informacjach przedłożonych w trakcie dochodzenia przez objętych próbą producentów eksportujących i objętych próbą producentów wspólnotowych.
Analiza stanowi porównanie, według typu produktu, rzeczywistych cen cif producentów eksportujących na poziomie granicy Wspólnoty, dostosowanych za pomocą wszelkich kosztów poniesionych po przywozie do odpowiedniej średniej ważonej cen sprzedaży niezależnym odbiorcom przemysłu wspólnotowego, dostosowanych do poziomu ex-works.
(169) Porównanie to, w oparciu o typy produktu określone w kwestionariuszu i średnią ważoną wykazało, że w OD produkty objęte postępowaniem pochodzące z krajów, których dotyczy postępowanie, sprzedawano we Wspólnocie po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego (wyrażonych jako wartość procentowa cen przemysłu wspólnotowego) o od 4,1 % do 37,9 %, w przypadku ChRL i Tajlandii.
7.
SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
7.1.
Uwagi wstępne
(170) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł wspólnotowy objęło ocenę wszystkich istotnych czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego w badanym okresie.
Analizę tę przeprowadzono dla objętych próbą przedsiębiorstw, o czym wspomniano powyżej.
Na tej podstawie wyniki przemysłu wyrażone takimi czynnikami jak ceny, wynagrodzenia, inwestycje, zyski, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne, czy zdolność do pozyskania kapitału, zostały ustalone w oparciu o informacje pochodzące od objętych próbą przedsiębiorstw.
Jednakże w celu uzyskania kompletnego obrazu sytuacji przemysłu wspólnotowego, poniżej przedstawiono również informacje dotyczące tych wskaźników, dla których dostępne były wiarygodne informacje na temat całego przemysłu wspólnotowego.
Dlatego w odniesieniu do całego przemysłu wspólnotowego ustalono czynniki dotyczące szkody, takie jak udział rynkowy, wielkość sprzedaży, zatrudnienie, zdolność produkcyjna, zapasy i produkcja.
7.2.
Zdolność produkcyjna, produkcja, wykorzystanie zdolności
(171) Zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego wzrosła w badanym okresie o 66000 ton lub o 17 %.
W tym samym okresie wielkość produkcji wzrosła jedynie o 9 %.
W konsekwencji stopień wykorzystania zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego obniżył się o 6 %.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.
Produkcja w tys. ton _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja _BAR_ 328 _BAR_ 346 _BAR_ 353 _BAR_ 359 _BAR_ 358 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 107 _BAR_ 109 _BAR_ 109 _BAR_
Moce produkcyjne _BAR_ 399 _BAR_ 423 _BAR_ 444 _BAR_ 463 _BAR_ 465 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 111 _BAR_ 116 _BAR_ 117 _BAR_
Wykorzystanie zdolności _BAR_ 82 _BAR_ 82 _BAR_ 80 _BAR_ 78 _BAR_ 77 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 97 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_
7.3.
Zapasy
(172) Sześciu nieobjętych próbą producentów nie mogło dostarczyć spójnych danych dotyczących swoich zapasów z powodu niewystarczających informacji na temat produktu podobnego dostarczonych przez ich systemy zarządzania zapasami.
W związku z tym dane dostarczone przez te przedsiębiorstwa musiały zostać wyłączone z analizy zapasów dla badanego okresu.
Za podstawę tej analizy przyjęto informacje dostarczone przez objętych próbą producentów i dwudziestu nieobjętych próbą producentów.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.
Zapasy _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 24110 _BAR_ 26446 _BAR_ 26757 _BAR_ 25016 _BAR_ 28994 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 111 _BAR_ 104 _BAR_ 120 _BAR_
(173) W OD wielkość zapasów produktów gotowych wynosiła ok. 8 % całkowitej wielkości produkcji przemysłu wspólnotowego.
Poziom zapasów końcowych przemysłu wspólnotowego najpierw wzrósł w 2003 r. o 11 %, a następnie w 2004 r. obniżył się o 7 punktów procentowych, zwiększając się w OD w stosunku do 2001 r. o 20 punktów procentowych.
7.4.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku i wzrost
(174) Wielkość sprzedaży notowana przez przemysł wspólnotowy wzrosła o 10 % w badanym okresie, osiągając poziom szczytowy w 2004 r., który jednak potem w OD nieznacznie spadł.
Ogólny wzrost proporcjonalny był wyższy od wzrostu całkowitej konsumpcji i wyniósł 6 %.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.
Wielkość sprzedaży _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 308068 _BAR_ 330103 _BAR_ 334818 _BAR_ 341701 _BAR_ 338940 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 109 _BAR_ 111 _BAR_ 110 _BAR_
(175) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł o 4 % w badanym okresie.
Po początkowym wzroście o 5 % między 2001 r. a 2002 r. pozostał niezmieniony do 2004 r. i wykazał lekki spadek w OD.
Jednocześnie konsumpcja we Wspólnocie wzrosła o 6 % w badanym okresie.
Dlatego przemysł wspólnotowy mógł czerpać korzyści ze wzrostu rynku między 2001 r. a OD.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.
Udział w rynku _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
% _BAR_ 19,5 % _BAR_ 20,4 % _BAR_ 20,3 % _BAR_ 20,5 % _BAR_ 20,2 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 104 _BAR_ 105 _BAR_ 104 _BAR_
7.5.
Zatrudnienie, wydajność i płace
(176) Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym obniżył się o 1 % w badanym okresie.
W tym samym czasie produktywność przemysłu wspólnotowego mierzona jako produkcja na jednego pracownika w ujęciu rocznym wzrosła o 10 %.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 3325 _BAR_ 3353 _BAR_ 3381 _BAR_ 3338 _BAR_ 3302 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 102 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_
Produktywność: produkcja na pracownika _BAR_ 99 _BAR_ 103 _BAR_ 104 _BAR_ 108 _BAR_ 108 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 105 _BAR_ 109 _BAR_ 109 _BAR_
(177) W badanym okresie roczny koszt pracy w przeliczeniu na pracownika wzrósł o 7 %.
Średnia płaca najpierw wzrosła o 8 % w okresie od 2001 r. do 2004 r., a następnie zmalała o 1 % między rokiem 2004 a OD.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Ogólny koszt pracy na pracownika w EUR _BAR_ 32801 _BAR_ 34507 _BAR_ 34794 _BAR_ 35533 _BAR_ 35217 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 106 _BAR_ 108 _BAR_ 107 _BAR_
7.6.
Ceny sprzedaży
(178) Średnia cena sprzedaży netto stosowana przez objętych próbą producentów wspólnotowych spadła w 2001 r. z 1,50 EUR za 1 kg do 1,47 EUR za 1 kg w OD.
Ceny najpierw spadły o 4 % w 2002 r., a w 2003 r. o dalsze 2 %.
W latach 2003–2004 wykazały nieznaczny wzrost o 0,7 %, a w OD dalszy wzrost o 3,5 %.
To w miarę stabilne kształtowanie się cen należy badać na tle kształtowania się cen surowców, które znacznie wzrosły, tj. o 23 %.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Ceny sprzedaży w EUR/kg dla niepowiązanych klientów we Wspólnocie _BAR_ 1,50 _BAR_ 1,44 _BAR_ 1,41 _BAR_ 1,42 _BAR_ 1,47 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 94 _BAR_ 95 _BAR_ 98 _BAR_
7.7.
Rentowność
(179) W badanym okresie rentowność sprzedaży we Wspólnocie dokonywanej przez objętych próbą producentów przemysłu wspólnotowego na rzecz niepowiązanych klientów spadła o 82 %.
W latach 2001–2002 przemysł wspólnotowy objęty próbą nadal uzyskiwał stabilny poziom rentowności.
Jednak między 2002 r. a OD rentowność wykazywała stały silny spadek, uzyskując tylko 1,1 % w OD, natomiast kilka objętych próbą przedsiębiorstw poniosło straty.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność _BAR_ 6,3 % _BAR_ 6,9 % _BAR_ 4,0 % _BAR_ 2,5 % _BAR_ 1,1 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 63 _BAR_ 40 _BAR_ 17 _BAR_
7.8.
Inwestycje i zwrot z inwestycji
(180) Roczne inwestycje przemysłu wspólnotowego w produkcję produktu podobnego obniżyły się w badanym okresie o 30 %: z około 16 mln EUR do mniej niż 12 mln EUR.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje (w 1000 EUR) _BAR_ 16474 _BAR_ 20956 _BAR_ 11363 _BAR_ 16830 _BAR_ 11507 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 127 _BAR_ 69 _BAR_ 102 _BAR_ 70 _BAR_
(181) Zwrot z inwestycji dokonywanych przez objętych próbą producentów przemysłu wspólnotowego, który wyraża ich zysk przed opodatkowaniem jako wartość procentową początkowej i końcowej wartości księgowej netto aktywów użytych do produkcji produktu podobnego, drastycznie spadł w wyniku spadającej rentowności.
Zwrot z inwestycji pozostawał stabilny w latach 2001–2002, a potem nagle zmalał do 6 % w OD, co oznaczało ogólny spadek wynoszący 84 % między rokiem 2001 a OD.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zwrot z inwestycji w % _BAR_ 37 % _BAR_ 37 % _BAR_ 20 % _BAR_ 12 % _BAR_ 6 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 54 _BAR_ 32 _BAR_ 16 _BAR_
7.9.
Przepływy pieniężne
(182) Objęci próbą producenci wspólnotowi zarejestrowali wpływy pieniężne netto z działalności produkcyjnej w badanym okresie.
Jednakże wpływy pieniężne netto wyrażone jako wartość procentowa obrotów, wykazały znaczny spadek w ujęciu procentowym, zwłaszcza w OD, odpowiadający spadkowi rentowności.
Źródło: Odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne (w 1000 EUR) _BAR_ 14965 _BAR_ 23307 _BAR_ 17652 _BAR_ 17598 _BAR_ 4706 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 156 _BAR_ 118 _BAR_ 118 _BAR_ 31 _BAR_
7.10.
Zdolność do podwyższenia kapitału
(183) Znaczna część przemysłu wspólnotowego składa się z małych i średnich przedsiębiorstw.
W związku z tym zdolność przemysłu wspólnotowego do pozyskiwania kapitału była do pewnego stopnia ograniczona w badanym okresie, zwłaszcza w jego ostatniej części, kiedy rentowność była niezwykle niska.
7.11.
Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu lub subsydiowaniu
(184) Przemysł wspólnotowy nie znalazł się w sytuacji, w której musiałby wracać do dawnego poziomu w następstwie szkodliwych skutków dumpingu lub subsydiowania.
7.12.
Wielkość marginesu dumpingu
(185) Wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, przy uwzględnieniu wielkości i cen przywozu z ChRL i Tajlandii, można uznać za znaczny.
8.
WNIOSKI W SPRAWIE SZKODY
(186) Z analizy powyższych czynników wynika, że wielkość i udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych gwałtownie wzrosły pomiędzy rokiem 2001 a OD.
Rzeczywiście, w badanym okresie wielkość przywozu zwiększyła się o 40 %, a jego udział w rynku osiągnął 18,3 % w OD.
Należy zauważyć, iż w OD stanowił on ok. 57 % całkowitego przywozu do Wspólnoty odnośnego produktu.
Ponadto ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego w OD były w znacznym stopniu podcinane (od 4,1 % do 37,9 %) przez ceny przywozu odnośnego produktu.
W związku z tym ceny przemysłu wspólnotowego były zaniżone i osiągnęły niemalże próg rentowności.
(187) Pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego w badanym okresie uznano za znaczne.
Przemysł wspólnotowy odczuł drastyczny spadek rentowności o 5,2 punkty procentowe, osiągając w OD niemalże próg rentowności.
W tym samym czasie zwrot z inwestycji przemysłu wspólnotowego spadł o 31 punktów procentowych, a przepływ środków pieniężnych obniżył się o 69 %.
Ponadto wykorzystanie zdolności produkcyjnej przemysłu wspólnotowego zmniejszyło się o 5 %, jego ceny sprzedaży wzrosły o 2 %, zatrudnienie zwiększyło się o 1 %, poziom zapasów końcowych wzrósł o 20 %, inwestycje spadły o 30 %, a zdolność pozyskania kapitału ulegała stopniowemu pogarszaniu.
(188) Zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego nieco wzrosła w badanym okresie.
Niemniej wzrost ten należy postrzegać w kontekście całkowitej produkcji wspólnotowej, która dotkliwie odczuła zamknięcia licznych zakładów o zdolności produkcyjnej przekraczającej 140000 ton.
Przemysł wspólnotowy zwiększył swoją zdolność produkcyjną poprzez nabycie aktywów produkcyjnych od przedsiębiorstw, których dotyczyły zamknięcia zakładów.
(189) Wobec powyższego stwierdza się, że przemysł wspólnotowy pozostaje w trudnej sytuacji gospodarczej i finansowej, i że poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
WPROWADZENIE
(190) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z Tajlandii i ChRL wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu w stopniu, który można uznać za istotny.
Zbadano również znane czynniki, inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które mogły w tym samym czasie spowodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego, celem zapewnienia, że przywozowi po cenach dumpingowych nie zostały przypisane szkody spowodowane przez inne czynniki.
2.
SKUTKI PRZYWOZU PO CENACH DUMPINGOWYCH
(191) Pomiędzy rokiem 2001 a OD wielkość przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z ChRL i Tajlandii uległa zwiększeniu o 40 %.
Równocześnie udział w rynku tego przywozu wzrósł od 13,8 % w 2001 do 18,3 % w OD.
Ceny przywozu z tych krajów znacznie spadły w badanym okresie, a w OD podcinały ceny przemysłu wspólnotowego o 4,1 % do 37,9 %.
(192) To podcięcie cenowe jest wynikiem, ujmując ogólnie, ustalania cen, które nie obejmuje wszystkich kosztów w łańcuchu komercjalizacji.
(193) Znaczne zwiększenie wielkości przywozu po bardzo niskich i dumpingowych cenach oraz wzrost ich udziału w rynku w badanym okresie zbiegł się w czasie z pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego, zwłaszcza pod względem rentowności, cen sprzedaży, zapasów końcowych, inwestycji, wykorzystania zdolności produkcyjnych, przepływu środków pieniężnych, zdolności do pozyskania kapitału i zwrotu z inwestycji.
(194) Na tej podstawie stwierdza się, że nacisk ze strony przywozu objętego postępowaniem, odgrywał decydującą rolę w wystąpieniu szkodliwej sytuacji dla przemysłu wspólnotowego.
3.
WPŁYW INNYCH CZYNNIKÓW
3.1.
Wyniki innych producentów wspólnotowych
(195) Wielkość sprzedaży producentów wspólnotowych wzrosła o 7,1 % pomiędzy rokiem 2001 a OD i w tym samym okresie spadła o 7,8 % pod względem udziału w rynku.
Nie stwierdzono, że ceny innych producentów wspólnotowych były niższe od cen współpracującego przemysłu wspólnotowego, ani że ich ogólna sytuacja była inna.
Dlatego stwierdza się, że produkty produkowane i sprzedawane przez innych producentów wspólnotowych nie przyczyniły się do szkody, którą poniósł przemysł wspólnotowy.
3.2.
Przywóz z innych państw trzecich
(196) Zgodnie z informacjami uzyskanymi od Eurostatu, wielkość przywozu pochodzącego z innych państw trzecich (np. Malezji, Turcji, Indii i Indonezji) wzrosła o 22 % w badanym okresie i osiągnęła w OD poziom około 231000 ton.
Odpowiada to udziałowi w rynku wynoszącemu 13,8 %.
W tym samym okresie ceny tego przywozu spadły o 11 % (z 1,66 EUR/kg w 2001 r. do 1,48 EUR/kg w OD).
Należy jednak zauważyć, że średnia cena wspomnianego przywozu była w OD wyższa niż przywóz pochodzący z ChRL i Tajlandii, a nawet nieco przewyższała ceny przemysłu wspólnotowego.
Stwierdza się zatem, iż przywóz z innych państw trzecich nie przyczynił się w istotny sposób do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
3.3.
Ceny surowców
(197) Niektóre strony twierdziły, że cena polietylenu w Azji jest od dawna niższa od jego ceny w UE.
Niemniej rozwój cen polietylenu pokazuje, że ceny surowców w Azji wahały się zarówno poniżej, jak i powyżej odpowiednich cen europejskich w badanym okresie.
Opierając się na przedstawionych przez te strony danych na temat sytuacji w ChRL stwierdza się, że średnia różnica w cenie surowców w ChRL w porównaniu z UE spadła z 20,3 % do 12,3 % w latach 2001–2004, natomiast średnia różnica w cenie gotowego produktu wzrosła w tym samym czasie o 0,7 % do 14,8 %.
Ponieważ rozwój cen surowców powinien raczej spowodować spadek różnicy w cenie gotowego produktu, aniżeli wzrost tej różnicy, dochodzenie wykazało, że nie istniała żadna logiczna współzależność między rozwojem cen surowców a ceną gotowego produktu przywożonego do Wspólnoty.
Wręcz przeciwnie, przemysł wspólnotowy był w stosunkowo dobrej kondycji w 2001 r., pomimo że różnica w cenie była najwyższa, a szkodliwa sytuacja zaistniała w 2004 r. i w OD, gdy różnica w cenie była dużo mniejsza.
Dlatego stwierdza się, że nie można uznać, iż różnice w cenach surowców znacząco przyczyniły się do powstania istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(198) Niektóre strony twierdziły ponadto, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie była spowodowana przywozem po cenach dumpingowych, ale wzrostem we Wspólnocie cen polietylenu w badanym okresie.
W związku z tym należy zauważyć, że ceny polietylenu rzeczywiście średnio wzrosły w badanym okresie.
Przemysł wspólnotowy nie mógł jednak w związku z tym odpowiednio podnieść swoich cen sprzedaży.
Ten brak elastyczności cen był spowodowany równoczesnym nagłym pojawieniem się dumpingowego przywozu pochodzącego z ChRL i Tajlandii, po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego i, średnio, niepokrywających nawet kosztów produkcji w ChRL i Tajlandii.
W związku z tym stwierdza się, że przemysł wspólnotowy był narażony na silną presję cenową ze strony przywozu po cenach dumpingowych i w konsekwencji nie miał możliwości zrekompensowania wzrostu cen surowca poprzez odpowiednie zwiększenie swoich cen sprzedaży.
(199) Co więcej, w kontekście badania związku przyczynowego należy ocenić, czy dumpingowy przywóz (pod względem cen i wielkości) przyniósł istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego i czy ta istotna szkoda była spowodowana innymi czynnikami.
W tym względzie, jeśli chodzi o ceny, w art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego jest mowa o wykazaniu, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje szkody.
Odnosi się to zatem tylko do różnicy między poziomami cen dumpingowego przywozu a poziomami cen przemysłu wspólnotowego.
Tak więc nie ma wymogu analizowania czynników mających wpływ na poziom cen importowych, takich jak np. poziom kosztów pracy, poziom cen surowców lub poziom kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A").
(200) Potwierdza to również treść art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, który odwołuje się do znanych czynników innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych.
Należy podkreślić, że inne znane czynniki wymienione w tym artykule nie odnoszą się do żadnego czynnika wpływającego na poziom cen dumpingowego przywozu.
Podsumowując, jeżeli towary są przywożone po cenach dumpingowych i nawet jeżeli skorzystały one na pomyślnym rozwoju cen surowców, to trudno jest uzasadnić, jak pomyślny rozwój takich cen nakładów mógłby być kolejnym czynnikiem powodującym szkodę.
(201) Analiza czynników wpływających na poziom cen towarów przywożonych po cenach dumpingowych, niezależnie od tego, czy są to różnice w cenach surowców, czy inne, nie może być rozstrzygająca, ponadto taka analiza wykraczałaby poza wymagania rozporządzenia podstawowego.
Również z tego powodu odrzuca się argumenty dotyczące cen surowców.
4.
WNIOSKI DOTYCZĄCE ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO
(202) Szkodliwa sytuacja dla przemysłu wspólnotowego zbiegła się w czasie z gwałtownym wzrostem przywozu z ChRL i Tajlandii oraz znacznym podcięciem cenowym spowodowanym tym przywozem.
(203) Co do przywozu z innych państw trzecich, w związku z tym, że ich udział w rynku w OD był niższy od udziału przywozu objętego postępowaniem, a w szczególności z uwagi na fakt, iż średnia cena była wyższa od średniej ceny przywozu, którego dotyczy postępowanie w OD i, co ważniejsze, wyższa od średniej ceny przemysłu wspólnotowego, stwierdza się, że wpływ wspomnianych innych czynników nie mógł odegrać istotnej roli w wystąpieniu szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Ponadto różnica w cenach surowców we Wspólnocie i krajach, których dotyczy postępowanie, miała niewielki wpływ na negatywne zmiany w przemyśle wspólnotowym pod względem rentowności, wyników i spadku udziału w rynku, i w rzeczywistości powinna była wpłynąć pozytywnie na rozwój sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(204) Zainteresowane strony nie poinformowały o innych czynnikach lub nie stwierdzono żadnych innych czynników w okresie objętym dochodzeniem, które w tym samym czasie mogłyby spowodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(205) Mając na uwadze powyższą analizę, która we właściwy sposób wyodrębniła i oddzieliła skutki wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych, dochodzenie potwierdziło, że te inne czynniki jako takie nie zmieniają faktu, iż wystąpienie ocenionej szkody musi być przypisane przywozowi po cenach dumpingowych.
(206) W związku z powyższym uznaje się, że przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z ChRL i Tajlandii spowodował istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(207) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy pomimo stwierdzenia dumpingu wyrządzającego szkodę istniały jakiekolwiek istotne powody, aby stwierdzić, że podjęcie odpowiednich środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
W tym celu rozważono wpływ możliwych środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie, jak również możliwe skutki zaniechania przyjęcia tych środków.
1.
INTERES PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(208) Oczekuje się, że nałożenie środków ochronnych zapobiegnie utrzymywaniu się zakłóceń na rynku i obniżaniu cen.
Przemysł wspólnotowy jest rentowny i konkurencyjny, o czym świadczy jego sytuacja w 2001 r., kiedy to był w stosunkowo dobrej kondycji pomimo ostrej konkurencji na całym świecie.
Nałożenie środków ochronnych pozwoli mu zatem na zwiększenie udziału w rynku i cen sprzedaży, a przez to osiągnięcie akceptowalnych poziomów zysku niezbędnych do poprawy sytuacji finansowej przemysłu.
Pozwoli to również na dalsze inwestycje w zakładach produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, gwarantując tym sposobem jego przetrwanie.
(209) Jeżeli środki antydumpingowe nie zostaną nałożone, jest prawdopodobne, że dalszemu pogorszeniu ulegnie obecna, niekorzystna sytuacja dla przemysłu wspólnotowego.
Nie byłby on w stanie podołać inwestycjom koniecznym do skutecznego konkurowania z przywozem po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie.
Zmusiłoby to niektóre przedsiębiorstwa do wstrzymania produkcji i zwolnień pracowników w najbliższej przyszłości.
Zagrożonych byłoby 3300 bezpośrednich miejsc pracy we współpracującym przemyśle wspólnotowym.
Całkowita produkcja wspólnotowa worków i toreb obejmuje około 12000 miejsc pracy, głównie w małych i średnich przedsiębiorstwach.
Wraz ze wstrzymaniem produkcji wspólnotowej, Wspólnota stałaby się bardziej zależna od dostawców spoza jej granic.
(210) W związku z powyższym uznaje się, iż nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na odbudowę po skutkach szkodliwego dumpingu oraz że leżałoby to w jego interesie.
2.
INTERES NIEPOWIĄZANYCH IMPORTERÓW/PRZEDSIĘBIORSTW HANDLOWYCH I SPRZEDAWCÓW DETALICZNYCH
(211) Komisja przesłała kwestionariusze do czterech importerów/przedsiębiorstw handlowych objętych próbą, reprezentujących 9 % całkowitej sprzedaży przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie.
Jednakże tylko dwóch importerów i dwa przedsiębiorstwa handlowe, na które przypada 3 % całkowitego przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Współpracujący niepowiązani importerzy twierdzili, że jeżeli nałożono by środki, to wzrosłyby ceny sprzedaży produktu objętego postępowaniem i konsumenci musieliby płacić więcej za dany produkt, a zatem skutek nałożenia cła zostałby przeniesiony na konsumenta.
W związku z tym negatywny wpływ na niepowiązanych importerów byłby w tym względzie ograniczony.
(212) Produkt objęty postępowaniem w dużej mierze jest rozprowadzany przez przedsiębiorstwa handlu detalicznego.
Niektóre typy produktu, takie jak worki na artykuły spożywcze i torby z uchwytem, są nieodpłatnie rozdawane indywidualnym klientom w niektórych państwach Wspólnoty, natomiast niektóre inne typy produktu, takie jak torby izolacyjne, torby na pieluchy i worki na śmieci są sprzedawane klientom.
Należy zauważyć, że obecnie w niektórych państwach członkowskich, np. w Zjednoczonym Królestwie, od konsumentów nie pobiera się opłaty za torby z uchwytem jednorazowego użytku.
(213) Dochodzenie wykazało, że twierdzenia dotyczące finansowego wpływu cła antydumpingowego na poszczególne podmioty, zwłaszcza sektor handlu detalicznego, były zbyt przesadne.
Niektórzy sprzedawcy detaliczni twierdzili, że cło w wysokości 10 % spowodowałoby dodatkowy koszt w wysokości 220 mln EUR rocznie dla samego sektora handlu detalicznego.
Jak wykazało dochodzenie, ponieważ ogólna wartość celna przywozu objętego postępowaniem wynosi około 375 mln EUR, maksymalny skutek nałożenia średniego cła wynoszącego 10 % wyniósłby 38 mln EUR w ujęciu rocznym we Wspólnocie.
Ponadto, opierając się na odpowiedziach na kwestionariusz udzielonych przez sprzedawców detalicznych, średni zakup danego produktu stanowił mniej niż 0,1 % obrotów tych sprzedawców.
Dlatego wpływ cła antydumpingowego w wyżej podanej wysokości przyczyniłby się jedynie do minimalnego wzrostu kosztów ponoszonych przez sprzedawców detalicznych.
Pewna część tych dodatkowych kosztów zostałaby rozłożona na różne poziomy łańcucha dostaw.
W związku z tym odrzucono argument wspomnianych sprzedawców detalicznych.
(214) Ci sami sprzedawcy utrzymywali też, że przemysł UE nie tylko nie produkuje pewnych typów produktu objętego postępowaniem, ale również że przemysł UE nie jest zdolny do zaspokojenia całego popytu na rynku wspólnotowym.
W związku z tym w odniesieniu do podaży worków i toreb należy zauważyć, że po pierwsze nałożenie środków antydumpingowych nie powstrzymałoby dostaw tego produktu z krajów, których dotyczy postępowanie, a jedynie przywróciłoby równe reguły gry na rynku.
Popyt na worki i torby na rynku wspólnotowym nadal będzie w pewnej części zaspokajany poprzez ich przywóz.
Ponadto obecnie przemysł wspólnotowy ma zdolności produkcyjne do zaspokojenia jakiegokolwiek wzrostu popytu.
Poza tym dodatkowe zaopatrzenie we wszelkiego typu worki i torby plastikowe nadal jest możliwe z krajów trzecich nieobjętych środkami ochronnymi.
Dlatego też argumentacja ta została odrzucona.
(215) Zrzeszenie reprezentujące sprzedawców detalicznych zbierających fundusze na cele dobroczynne twierdziło, że jakiekolwiek cło zaszkodziłoby w sposób nieproporcjonalny ich działaniom związanym z pozyskiwaniem funduszy, z uwagi na to, że kupują oni torby, które nieodpłatnie rozdają swoim klientom.
Dodali oni, że jeżeli wprowadzono by cło antydumpingowe, to szkoda ta dotyczyłaby również toreb używanych do zbiórki przedmiotów z recyklingu w celach charytatywnych.
Należy tu zauważyć, że wspomniany rodzaj pozyskiwania funduszy, nawet w celach dobroczynnych, opiera się na zasadach komercyjnych.
Jest on zatem związany z takim samym ryzykiem jak każda inna działalność handlowa i powinien być oceniany na tych samych zasadach.
Skutki cła dla wspomnianych sprzedawców detalicznych nie różniłby się znacznie od skutków odczuwanych przez innych sprzedawców detalicznych.
Argument ten został zatem odrzucony.
3.
INTERES KONSUMENTÓW
(216) Żadne zrzeszenie konsumentów nie zgłosiło się w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(217) Niektórzy importerzy przytaczali argument, że nałożenie środków antydumpingowych doprowadzi do wzrostu cen obciążających konsumenta końcowego, ponieważ poziom cen sprzedaży zostanie dostosowany odpowiednio do nałożonych środków.
(218) Niemniej, jak podano powyżej, niektórzy sprzedawcy detaliczni nieodpłatnie rozdają pewną część produktu swoim klientom.
Dopóki sprzedawcy detaliczni nie zmienią swojej przyjętej polityki, konsumenci nie odczują skutków środka antydumpingowego nałożonego w omawianych przypadkach.
(219) Średnie cło wynoszące 10 % podniosłoby cenę każdej przywożonej torby średnio o 0,086 centów, a cenę każdej sprzedawanej we Wspólnocie torby o 0,016 centów (zakładając hipotetyczną wagę jednej torby wynoszącą 7g).
Podwyżka ta jest nieistotna, nawet jeżeli byłaby ponoszona wyłącznie przez konsumentów.
W istocie, skutki cła ponoszone przez konsumentów będą nawet mniejsze, ponieważ koszt ten rozłoży się na różne poziomy łańcucha dostaw.
4.
KONKURENCJA ORAZ SKUTKI ZNIEKSZTAŁCENIA HANDLU
(220) Co do wpływu możliwych środków na konkurencję we Wspólnocie, eksportujący producenci objęci postępowaniem nadal będą prowadzić sprzedaż niektórych toreb i worków plastikowych, ponieważ mają silną pozycję rynkową.
Ponadto duża liczba producentów we Wspólnocie i wielkość przywozu z innych krajów trzecich zapewnią użytkownikom i sprzedawcom detalicznym w dalszym ciągu szeroki wybór różnych dostawców produktu podobnego po przystępnych cenach.
(221) Na rynku będzie więc duża liczba podmiotów gospodarczych, które będą w stanie zaspokoić popyt.
Na podstawie powyższego uznaje się zatem, że po nałożeniu środków antydumpingowych konkurencja najprawdopodobniej pozostanie silna.
5.
WNIOSKI DOTYCZĄCE INTERESU WSPÓLNOTY
(222) Nałożenie środków na przywóz niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii leży wyraźnie w interesie przemysłu wspólnotowego.
Środek ten pozwoli przemysłowi wspólnotowemu rozwijać się i w pełni poprawić swoją sytuację po szkodach spowodowanych przez dumpingowy przywóz.
Jednakże, jeżeli środki nie zostaną nałożone, jest prawdopodobne, że produkcja wspólnotowa będzie się nadal zmniejszać i coraz więcej podmiotów gospodarczych wycofa się z działalności.
Ponadto sytuacja importerów i sprzedawców detalicznych nie zmieni się w sposób znaczący, gdyż właściwie wycenione worki i torby nadal będą dostępne na rynku, łącznie z przywozem z krajów trzecich.
(223) W związku z powyższym stwierdza się, że nie ma przekonywujących powodów, aby nie nakładać ceł antydumpingowych na przywóz niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii.
H. OSTATECZNE ŚRODKI
(224) W świetle wniosków dotyczących dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu Wspólnoty oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, na przywóz pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej i z Tajlandii należy nałożyć ostateczne środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu ponoszeniu szkody przez przemysł wspólnotowy, spowodowanej przez przywóz po cenach dumpingowych.
(225) Środki te powinny być nałożone na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę powodowaną przez ten przywóz, bez poszerzania stwierdzonego wykazanego marginesu dumpingu.
Przy obliczaniu kwoty cła koniecznego dla usunięcia skutków szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie jego kosztów produkcji i otrzymanie takiego zysku przed opodatkowaniem, który mógłby zostać racjonalnie osiągnięty przez tego typu przemysł ze sprzedaży podobnego produktu na terytorium Wspólnoty w danym sektorze w normalnych warunkach konkurencji, tzn. przy braku przywozu po cenach dumpingowych.
Marża zysku przed opodatkowaniem wykorzystana w niniejszych obliczeniach wyniosła 6 % obrotu ze sprzedaży produktu podobnego, reprezentując dobry poziom zysku przemysłu w normalnych warunkach konkurencji, uzyskanego przed wzrostem przywozu po cenach dumpingowych.
(226) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu ustalono na podstawie ustaleń z niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych przedsiębiorstw ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Wspomniane stawki celne są stosowane wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z krajów, których dotyczy postępowanie, oraz wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa, a zatem przez określone osoby prawne.
(227) Jeśli chodzi o chińskiego producenta eksportującego, któremu nie przyznano MET ani IT, przedsiębiorstwo to powinno otrzymać indywidualną stawkę cła antydumpingowego, pomimo, iż obliczono dla niego margines dumpingu, zgodnie z uzasadnieniem w motywie 131.
Przywóz produktów wyprodukowanych przez to przedsiębiorstwo, będące współpracującym producentem eksportującym, powinien podlegać średniej stawce cła określonej dla współpracujących eksporterów nieobjętych próbą, zgodnie z opisem w motywie 228.
(228) Stawki celne w odniesieniu do eksportujących producentów niewłączonych do próby są, dla każdego kraju, średnią ważoną marginesów dumpingu ustalonych dla przedsiębiorstw objętych próbą, zgodnie z metodą w motywie 54.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo, niewymienione konkretnie w części zasadniczej niniejszego rozporządzenia lub w Załącznikach do niego, z podaniem ich nazwy i adresu, w tym podmioty powiązane z podmiotami wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(229) Wszelkie wnioski dotyczące stosowania indywidualnych dla danego przedsiębiorstwa stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji łącznie ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmiany w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i eksportowej związanej np. z wymienioną zmianą nazwy lub zmianą dotyczącą podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
W uzasadnionych przypadkach niniejsze rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione w drodze aktualizacji wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w ramach niniejszego dochodzenia nie było możliwe wszczęcie przeglądu pod kątem nowego eksportera w celu określenia indywidualnych marginesów dumpingu, ponieważ producentów eksportujących z ChRL, Malezji i Tajlandii objęto kontrolą wyrywkową.
Jednak w celu zapewnienia równego traktowania wszystkich nowych producentów eksportujących i współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą uznaje się, że cło mające zastosowanie do tych ostatnich przedsiębiorstw (współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą) należy nakładać na wszystkich nowych producentów eksportujących, którzy są w stanie udowodnić, że mieliby prawo do przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(230) Wszelkie wnioski o dodanie nowego eksportującego producenta w ChRL lub Tajlandii do wykazów zamieszczonych w załącznikach I lub II do rozporządzenia powinny być niezwłocznie kierowane do Komisji wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami; w szczególności dotyczy to dowodów, że dane przedsiębiorstwo spełnia trzy kryteria określone w art. 2 rozporządzenia.
W stosownych przypadkach rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających ze średniego cła obowiązującego przedsiębiorstwa objęte próbą.
(231) Ze względu na powyższe ustalenia stawki ceł antydumpingowych powinny być ustalone na następującym poziomie:
Kraj _BAR_ Producent eksportujący _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Margines szkody _BAR_ Stawka cła antydumpingowego (%) _BAR_
ChRL _BAR_ Cedo (Shanghai) Limited oraz Cedo (Shanghai) Household Wrappings Co., Ltd., Szanghaj _BAR_ 7,4 % _BAR_ 39,0 % _BAR_ 7,4 % _BAR_
Jinguan (Longhai) Plastics Packing Co., Ltd., Longhai _BAR_ 5,1 % _BAR_ 74,6 % _BAR_ 5,1 % _BAR_
Sunway Kordis Shanghai Ltd i Shanghai Sunway Polysell, Szanghaj _BAR_ 4,8 % _BAR_ 37,4 % _BAR_ 4,8 % _BAR_
Suzhou Guoxin Group Co., Ltd, Suzhou Guoxin Group Taicang Yihe Import & Export Co., Ltd, Taicang Dongyuan Plastic Co., Ltd i Suzhou Guoxin Group Taicang Giant Packaging Co., Ltd, Taicang _BAR_ 7,8 % _BAR_ 61,3 % _BAR_ 7,8 % _BAR_
Wuxi Jiayihe Packaging Co., Ltd. i Wuxi Bestpac Packaging Co., Ltd., Wuxi _BAR_ 12,8 % _BAR_ 57,8 % _BAR_ 12,8 % _BAR_
Zhong Shan Qi Yu Plastic Products Co Ltd., Zhongshan _BAR_ 5,7 % _BAR_ 34,3 % _BAR_ 5,7 % _BAR_
Huizhou Jun Yang Plastics Co, Huizhou _BAR_ 4,8 % _BAR_ 30,8 % _BAR_ 4,8 % _BAR_
Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą _BAR_ 8,4 % _BAR_ 49,3 % _BAR_ 8,4 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 28,8 % _BAR_ 34,3 % _BAR_ 28,8 % _BAR_
Tajlandia _BAR_ King Pac Industrial Co Ltd., Chonburi i Dpac Industrial Co., Ltd., Bangkok _BAR_ 14,3 % _BAR_ 37,4 % _BAR_ 14,3 % _BAR_
Multibax Public Co., Ltd., Chonburi _BAR_ 5,1 % _BAR_ 10,6 % _BAR_ 5,1 % _BAR_
Naraipak Co., Ltd. i Narai Packaging (Thailand) Ltd., Bangkok _BAR_ 10,4 % _BAR_ 29,7 % _BAR_ 10,4 % _BAR_
Sahachit Watana Plastic Industry Co., Ltd., Bangkok _BAR_ 6,8 % _BAR_ 23,9 % _BAR_ 6,8 % _BAR_
Thai Plastic Bags Industries Co., Ltd., Nakhonpathom _BAR_ 5,8 % _BAR_ 53,5 % _BAR_ 5,8 % _BAR_
Współpracujący producenci eksportujący nieobjęci próbą _BAR_ 7,9 % _BAR_ 27,6 % _BAR_ 7,9 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 14,3 % _BAR_ 37,4 % _BAR_ 14,3 % _BAR_
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cła antydumpingowe na przywóz worków i toreb plastikowych, o wagowej zawartości polietylenu równej co najmniej 20 % i o grubości nieprzekraczającej 100 mikrometrów; pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii; oraz objętych kodami CN ex39232100, ex39232910 i ex39232990 (kody TARIC 3923210020, 3923291020 oraz 3923299020).
2.
Stawkę cła tymczasowego stosowanego do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła antydumpingowego (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Cedo (Shanghai) Limited oraz Cedo (Shanghai) Household Wrappings Co., Ltd., Szanghaj _BAR_ 7,4 _BAR_ A757 _BAR_
Jinguan (Longhai) Plastics Packing Co., Ltd., Longhai _BAR_ 5,1 _BAR_ A758 _BAR_
Sunway Kordis (Shanghai) Ltd. i Shanghai Sunway Polysell Ltd., Shanghai _BAR_ 4,8 _BAR_ A760 _BAR_
Suzhou Guoxin Group Co., Ltd., Suzhou Guoxin Group Taicang Yihe Import & Export Co., Ltd., Taicang Dongyuan Plastic Co., Ltd. i Suzhou Guoxin Group Taicang Giant Packaging Co., Ltd., Taicang _BAR_ 7,8 _BAR_ A761 _BAR_
Wuxi Jiayihe Packaging Co., Ltd. and Wuxi Bestpac Packaging Co., Ltd., Wuxi _BAR_ 12,8 _BAR_ A763 _BAR_
Zhong Shan Qi Yu Plastic Products Co Ltd., Zhongshan _BAR_ 5,7 _BAR_ A764 _BAR_
Huizhou Jun Yang Plastics Co,. Ltd., Huizhou _BAR_ 4,8 _BAR_ A765 _BAR_
Przedsiębiorstwa wymienione w ZAŁĄCZNIKU I. _BAR_ 8,4 _BAR_ A766 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 28,8 _BAR_ A999 _BAR_
Tajlandia _BAR_ King Pac Industrial Co., Ltd., Chonburi i Dpac Industrial Co., Ltd., Bangkok _BAR_ 14,3 _BAR_ A767 _BAR_
Multibax Public Co., Ltd., Chonburi _BAR_ 5,1 _BAR_ A768 _BAR_
Naraipak Co Ltd. i Narai Packaging (Thailand) Ltd., Bangkok _BAR_ 10,4 _BAR_ A769 _BAR_
Sahachit Watana Plastic Industry Co., Ltd., Bangkok _BAR_ 6,8 _BAR_ A770 _BAR_
Thai Plastic Bags Industries Co., Ltd., Nakonpathom _BAR_ 5,8 _BAR_ A771 _BAR_
Przedsiębiorstwa wymienione w ZAŁĄCZNIKU II _BAR_ 7,9 _BAR_ A772 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 14,3 _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Jeżeli nowy producent w ChRL lub Tajlandii przedstawi Komisji wystarczające dowody na to, iż:
- nie dokonał wywozu do Wspólnoty produktów opisanych w art. 1 ust. 1 w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r.),
- nie jest powiązany z żadnym eksporterem lub producentem w ChRL i Tajlandii, który podlegał środkom antydumpingowym nałożonym niniejszym rozporządzeniem, oraz
- dokonał wywozu produktów objętych postępowaniem do Wspólnoty po okresie objętym dochodzeniem, na którym opierają się środki lub przyjął nieodwracalne zobowiązania umowne dotyczące wywozu znacznej ilości produktu do Wspólnoty,
w takim przypadku Rada, stanowiąc zwykłą większością głosów na wniosek Komisji złożony po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zmienić art. 1 ust. 3 poprzez dodanie tego nowego producenta eksportującego do wykazu w załącznikach I lub II.
Artykuł 3
Postępowanie dotyczące przywozu niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Malezji jest niniejszym zakończone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1426/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1427/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1428/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustalającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 28 września 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 28 września 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 35,481 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1430/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 września 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 września 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1433/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 33 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 oraz par. 1 art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1434/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1435/2006
z dnia 28 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1436/2006
z dnia 28 września 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 22 do 28 września 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1437/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1438/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 17. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 17. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1439/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 17. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 17. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1440/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 17. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 17. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 22 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1441/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 49. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 49. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 26 września 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 233,60 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 września 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1442/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 października 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1443/2006
z dnia 29 września 2006 r.
dotyczące stałych zezwoleń na stosowanie niektórych dodatków paszowych oraz dopuszczenia kokcydiostatyku do użytku na okres dziesięciu lat
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3, 9 i art. 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków paszowych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwalanie na stosowanie dodatków paszowych w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenie na stosowanie dodatków paszowych, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o zezwolenie na stosowanie dodatków paszowych określonych w załącznikach do tego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Przedłożono dane dla poparcia wniosku o zezwolenie na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu enzymatycznego z 3-fitazy wytwarzanej przez Hansenula polymorpha (DSM 15087) dla kurcząt przeznaczonych na tucz, indyków przeznaczonych na tucz, kur niosek, prosiąt, tuczników i macior.
W dniu 7 marca 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") przedstawił opinię na temat stosowania tego preparatu, w której stwierdził, że preparat nie stwarza zagrożenia dla konsumentów, użytkowników, kategorii zwierząt, dla której jest przeznaczony, ani dla środowiska.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, bez ograniczeń czasowych.
(6) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1411/1999 [3].
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o zezwolenie bez ograniczeń czasowych na ten preparat enzymatyczny.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, bez ograniczeń czasowych.
(7) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1041/2002 [4] po raz pierwszy tymczasowo zezwolono na stosowanie preparatu kokcydiostatyku z soli (sodowej) semduramycyny (AVIAX 5 %) u kurcząt przeznaczonych na tucz.
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o zezwolenie na dopuszczenie kokcydiostatyku do użytku na okres dziesięciu lat.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie substancji wymienionej w załączniku II, na okres dziesięciu lat.
(8) Przedłożono dane dla poparcia wniosku o zezwolenie na stosowanie bez ograniczeń czasowych 25-hydroksycholekalcyferolu, należącego do grupy "witamin, prowitamin i ściśle określonych chemicznych substancji o podobnym działaniu" u kurcząt przeznaczonych na tucz, kur niosek i indyków.
W dniu 26 maja 2005 r. Urząd wydał opinię na temat stosowania tego preparatu, zgodnie z którą nie stwarza on zagrożenia dla konsumentów, użytkowników, kategorii zwierząt, dla której jest przeznaczony, ani dla środowiska.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie tego preparatu witaminowego, określonego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, bez ograniczeń czasowych.
(9) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami określonymi w załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatów należących do grupy "Enzymy", opisanych w załączniku I, jako dodatków w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Preparat należący do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne", opisany w załączniku II, dopuszcza się do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku, na okres dziesięciu lat.
Artykuł 3
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu należącego do grupy "Witaminy, prowitaminy i ściśle określone chemiczne substancje o podobnym działaniu", opisanego w załączniku III, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1444/2006
z dnia 29 września 2006 r.
dotyczące zezwolenia na stosowanie Bacillus subtilis C-3102 (Calsporin) jako dodatku do pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwolenie na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz podstawy uzasadnienia oraz procedury wydawania takich zezwoleń.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek w celu uzyskania zezwolenia na środek określony w Załączniku. Wnioskowi towarzyszyły dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
(3) Wniosek dotyczy dopuszczenia preparatu Bacillus subtilis C-3102 (Calsporin) jako dodatku do pasz dla kurcząt przeznaczonych na tucz, celem sklasyfikowania go w kategorii "dodatki zootechniczne".
(4) Metoda analizy zawarta we wniosku o zezwolenie zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 dotyczy określania substancji czynnej dodatku paszowego w paszy. Zatem metody analizy, o której mowa w załączniku do tego rozporządzenia, nie należy interpretować jako wspólnotowej metody analizy w rozumieniu art. 11 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2].
(5) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") stwierdził w opinii z dnia 8 marca 2006 r., że Bacillus subtilis C-3102 (Calsporin) nie ma negatywnego oddziaływania na zdrowie zwierząt, ludzi ani na środowisko naturalne [3].
Ponadto stwierdził, że Bacillus subtilis C-3102 (Calsporin) nie stanowi żadnego innego zagrożenia, które zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 wykluczałoby wydanie zezwolenia.
Według tej opinii stosowanie tego preparatu może poprawić parametry zootechniczne kurczaków przeznaczonych na tucz.
Jego zdaniem nie ma potrzeby wprowadzania konkretnych wymogów dotyczących monitorowania rynku po wprowadzeniu preparatu do obrotu.
Urząd w swojej opinii zaleca podjęcie odpowiednich środków zapewniających bezpieczeństwo użytkownika.
W opinii tej poddaje się również weryfikacji sprawozdanie z metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez laboratorium referencyjne Wspólnoty określone w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
Ocena preparatu dowodzi, że warunki zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Udziela się zezwolenia na stosowanie preparatu wyszczególnionego w Załączniku, należącego do kategorii dodatków "dodatki zootechniczne" i do grupy funkcjonalnej "stabilizatory flory jelitowej", jako dodatku w żywieniu zwierząt przy zachowaniu warunków określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/2006
z dnia 29 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1200/2005 w zakresie dopuszczenia do użytku dodatku paszowego "Bacillus cereus odm. toyoi" należącego do grupy mikroorganizmów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczenie stosowania dodatków w żywieniu zwierząt oraz podstawy i procedury wydawania takich zezwoleń.
(2) Preparat Bacillus cereus odm. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012) należący do grupy "mikroorganizmów" został dopuszczony zgodnie z dyrektywą Rady 70/524/EWG [2] bez ograniczeń czasowych do stosowania jako dodatek paszowy w paszy dla kurcząt przeznaczonych na tucz i królików przeznaczonych na tucz, na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1200/2005 [3].
Dodatek ten został następnie wpisany do wspólnotowego rejestru dodatków paszowych jako istniejący produkt zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożono wniosek o zmianę zezwolenia na stosowanie preparatu w celu umożliwienia jego stosowania w paszy zawierającej następujące kokcydiostatyki: diklazuril (Clinacox 0,5 % i Clinacox 0,2 %), narazyna – nikarbazyna (Maxiban G160) oraz maduramycyna amonu (Cygro 1 %) dla kurcząt przeznaczonych na tucz. Wnioskowi towarzyszyły dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane zgodnie z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
(4) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") uznał w opinii z dnia 5 listopada 2005 r., że stwierdzono zgodność dodatku paszowego Bacillus cereus odm. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012) z diklazurilem (Clinacox 0,5 % i Clinacox 0,2 %), narazyną – nikarbazyną (Maxiban G160) oraz maduramycyną amonu (Cygro 1 %) [4].
Opinia Urzędu poddaje również przeglądowi sprawozdanie z metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez Laboratorium referencyjne Wspólnoty określone w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
(5) Ocena preparatu pokazuje, że warunki zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1200/2005.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1200/2005 jest zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1446/2006
z dnia 29 września 2006 r.
dotyczące dopuszczenia Enterococcus faecium (Biomin IMB52) jako dodatku do pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwalanie na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt oraz podstawy uzasadnienia i procedury wydawania takich zezwoleń.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek w celu uzyskania zezwolenia na środek określony w Załączniku. Wnioskowi towarzyszyły dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
(3) Wniosek dotyczy dopuszczenia preparatu Enterococcus faecium (Biomin IMB52) jako dodatku do pasz dla kurcząt przeznaczonych na tucz, celem sklasyfikowania go w kategorii "dodatki zootechniczne".
(4) Metoda analizy zawarta we wniosku o zezwolenie zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 dotyczy określania substancji czynnej dodatku paszowego w paszy. Zatem metody analizy, o której mowa w załączniku do tego rozporządzenia, nie należy interpretować jako wspólnotowej metody analizy w rozumieniu art. 11 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2].
(5) W odniesieniu do preparatu Enterococcus faecium DSM 3530 wydano już zezwolenie na jego stosowanie w przypadku cieląt do szóstego miesiąca życia rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/2001 z dnia 1 marca 2001 r. dotyczącym zezwoleń na nowe dodatki i nowe zastosowania dodatków paszowych [3].
Przedstawiono nowe dane popierające wniosek o zezwolenie w przypadku kurcząt przeznaczonych na tucz.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") w wydanej przez siebie ocenie zajął stanowisko, że bezpieczeństwo tego dodatku dla konsumenta, użytkownika i środowiska zostało już ustalone i nie zostanie zmienione proponowanym nowym zastosowaniem.
Ponadto uznał on, iż stosowanie preparatu nie ma niekorzystnego wpływu na tę dodatkową kategorię zwierząt i że stosowanie wspomnianego preparatu może poprawić parametry zootechniczne kurcząt przeznaczonych na tucz.
Jego zdaniem nie ma potrzeby wprowadzania konkretnych wymogów dotyczących monitorowania rynku po wprowadzeniu preparatu do obrotu.
Urząd w swojej opinii zaleca podjęcie odpowiednich środków zapewniających bezpieczeństwo użytkownika.
W opinii tej poddaje się również weryfikacji sprawozdanie z metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne określone w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
Ocena preparatu dowodzi, że warunki zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.
W związku z tym należy dopuścić stosowanie preparatu, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Udziela się zezwolenia na stosowanie preparatu wyszczególnionego w Załączniku, należącego do kategorii dodatków "dodatki zootechniczne" i do grupy funkcjonalnej "stabilizatory flory jelitowej", jako dodatku w żywieniu zwierząt przy zachowaniu warunków określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1447/2006
z dnia 29 września 2006 r.
dotyczące dopuszczenia Saccharomyces cerevisiae (Biosaf SC 47) jako dodatku do pasz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczenie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt i podstawy uzasadnienia oraz procedury wydawania takich zezwoleń.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek w celu uzyskania zezwolenia na preparat określony w Załączniku. Wnioskowi towarzyszyły dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
(3) Wniosek dotyczy dopuszczenia nowego zastosowania preparatu Saccharomyces cerevisiae (NCYC Sc 47) (Biosaf SC 47) jako dodatku do pasz dla jagniąt przeznaczonych na tucz, celem sklasyfikowania go w kategorii "dodatki zootechniczne".
(4) Metoda analizy zawarta we wniosku o zezwolenie zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 dotyczy ustalenia substancji czynnej dodatku paszowego w paszy. Dlatego metody analizy, o której mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, nie należy uważać za wspólnotową metodę analizy w rozumieniu art. 11 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2].
(5) Stosowanie preparatu Saccharomyces cerevisiae (NCYC Sc 47) zostało dopuszczone w przypadku krów mlecznych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1811/2005 [3] z dnia 4 listopada 2005 r. sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych oraz tymczasowego dopuszczenia nowych zastosowań dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach, w przypadku bydła przeznaczonego na tucz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 316/2003 z dnia 19 lutego 2003 r. dotyczącym stałego zezwolenia na dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już dopuszczonych dodatków paszowych [4], w przypadku prosiąt (odstawionych od maciory) rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2148/2004 z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków oraz dopuszczenia nowych zastosowań dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach [5], w przypadku macior rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1288/2004 z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków oraz tymczasowego dopuszczenia nowego zastosowania dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach [6] oraz w przypadku królików przeznaczonych na tucz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 600/2005 z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie ponownego dopuszczenia do użytku na okres dziesięciu lat kokcydiostatyku jako dodatku paszowego, tymczasowego dopuszczenia do użytku jednego dodatku paszowego oraz stałego dopuszczenia do użytku niektórych dodatków paszowych [7].
Przedstawiono nowe dane popierające wniosek o zezwolenie w przypadku jagniąt przeznaczonych na tucz.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") w wydanej przez siebie ocenie zajął stanowisko, że bezpieczeństwo tego organizmu (i jego podłoża wzrostu) dla konsumenta, użytkownika i środowiska zostało już ustalone i nie zostanie zmienione proponowanym nowym zastosowaniem.
Ponadto uznał on, iż stosowanie preparatu nie ma niekorzystnego wpływu na tę dodatkową kategorię zwierząt i że stosowanie wspomnianego preparatu może poprawić średni dzienny przyrost masy jagniąt przeznaczonych na tucz.
Zdaniem Urzędu nie ma potrzeby wprowadzania konkretnych wymogów dotyczących monitorowania rynku po wprowadzeniu preparatu do obrotu.
W opinii tej poddaje się również weryfikacji sprawozdanie z metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne określone w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
Ocena preparatu dowodzi, że warunki zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.
W związku z tym należy dopuścić stosowanie preparatu, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparat wyszczególniony w Załączniku, należący do kategorii dodatków "dodatek zootechniczny" i do grupy funkcjonalnej "stabilizatory flory jelitowej", zostaje dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt przy zachowaniu warunków określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1448/2006
z dnia 29 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 zadaniem Komisji jest przyjęcie środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa we Wspólnocie.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] było pierwszym aktem wprowadzającym takie środki.
(2) Wspólne podstawowe standardy powinny być bardziej precyzyjne.
W szczególności w odniesieniu do systemów wykrywania ładunków wybuchowych (EDS) powinny zostać ustalone wymogi dotyczące ich skuteczności, niezależnie od konieczności przeprowadzania ich przeglądu w regularnych odstępach czasu, nie rzadziej niż raz na 2 lata, w celu zapewnienia ich ciągłego dostosowania do postępu technicznego z uwzględnieniem przepustowości, kosztów i dostępności sprzętu EDS na rynku.
(3) Wymogi w zakresie skuteczności sprzętu EDS oraz jakości obrazu w standardzie 1 i standardzie 2 dla sprzętu EDS należy uznać za pierwszy etap pełnego ujednolicenia wymogów technicznych dotyczących systemów wykrywania ładunków wybuchowych.
Powinno się je jak najszybciej uzupełnić o wymogi dotyczące jakości obrazu w standardzie 3 dla sprzętu EDS, jak również o ujednolicone procedury klasyfikacji, w tym także warunki badań, sprzętu EDS.
(4) Normalny okres amortyzacji sprzętu EDS wynosi od siedmiu do dziesięciu lat.
Należy to wziąć pod uwagę, ustalając terminy przydatności do użytku tego typu sprzętu.
(5) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002 oraz w celu zapobieżenia aktom bezprawnej ingerencji środki ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 powinny pozostać tajne i nie powinny być publikowane.
Ta sama zasada bezwzględnie stosuje się do wszelkich aktów zmieniających.
(6) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 622/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do poufnego charakteru Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1449/2006
z dnia 29 września 2006 r.
obniżające kwotę pomocy, na rok gospodarczy 2006/2007, dla producentów niektórych owoców cytrusowych po przekroczeniu progu dla przetwórstwa w niektórych państwach członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzające wspólnotowy system pomocy dla producentów niektórych owoców cytrusowych [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 ustanawia zgodnie z jego załącznikiem II próg dla wspólnotowego przetwórstwa niektórych owoców cytrusowych, rozprowadzanych między państwami członkowskimi.
(2) Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2202/96 przewiduje, że w przypadku gdy ten próg zostaje przekroczony, kwoty pomocy wskazane w załączniku I do tego rozporządzenia należy obniżyć w każdym państwie członkowskim, w którym próg został przekroczony. Stopień, w jakim próg został przekroczony, jest oceniany w oparciu o średnią ilość przetworzoną w ramach systemu pomocy w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych poprzedzających rok gospodarczy, dla którego została ustalona pomoc, lub w ciągu równoważnego okresu.
(3) Państwa członkowskie przekazały informacje o ilościach pomarańczy przetworzonych w ramach tego systemu pomocy zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2111/2003 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2202/96 [2]. W oparciu o te informacje ustalono, że próg dla przetwórstwa wspólnotowego został przekroczony o 205989 ton. W ramach tego przekroczenia swój próg przekroczyły Włochy i Portugalia. Dlatego kwoty pomocy dla pomarańczy wskazane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2202/96 na rok gospodarczy 2006/2007 muszą zostać obniżone we Włoszech o 28,63 % i w Portugalii o 20,68 %.
(4) Państwa członkowskie przekazały informacje o ilościach małych owoców cytrusowych przetworzonych w ramach tego systemu pomocy zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2111/2003.
W oparciu o te informacje ustalono, że próg dla przetwórstwa wspólnotowego został przekroczony o 79306 ton.
W ramach tego przekroczenia swój próg przekroczyły Włochy, Portugalia i Cypr.
Dlatego kwoty pomocy dla mandarynek, klementynek i mandarynek "Satsuma" wskazane w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2202/96 na rok gospodarczy 2006/2007 muszą zostać obniżone we Włoszech o 64,94 %, w Portugalii o 86,80 % i na Cyprze o 36,52 %.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do Włoch i do Portugalii kwoty pomocy, które mają zostać przyznane na rok gospodarczy 2006/2007 na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2202/96 dla pomarańczy dostarczonych do przetworzenia, są wskazane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W odniesieniu do Włoch, Portugalii i Cypru kwoty pomocy, które mają zostać przyznane na rok gospodarczy 2006/2007 na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2202/96 dla mandarynek, klementynek i mandarynek "Satsuma" dostarczonych do przetworzenia, są wskazane w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1450/2006
z dnia 29 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 odnośnie do wartości progowych dodatkowych należności na pomidory
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 [2] z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw przewiduje stosowanie nadzoru w odniesieniu do przywozu produktów określonych w jego załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(2) W celu zastosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, i na podstawie ostatnich danych dotyczących lat 2003, 2004 i 2005 należy zmienić wartości progowe dodatkowych należności na pomidory.
(3) W konsekwencji należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZADZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem ujętym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2006
z dnia 29 września 2006 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do fluazuronu, azotanu (III) sodu i peforeliny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i 3,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Substancja fluazuron jest obecnie ujęta w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek bydła, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Dostarczono i poddano ocenie dodatkowe dane, na podstawie których zalecono umieszczenie fluazuronu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek bydła, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
(3) Po rozpatrzeniu wniosku o określenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości azotanu (III) sodu u bydła mlecznego uznaje się za właściwe umieszczenie tej substancji w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do bydła, wyłącznie do stosowania miejscowego.
(4) Po rozpatrzeniu wniosku o określenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości peforeliny u trzody chlewnej uznaje się za właściwe umieszczenie tej substancji w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do trzody chlewnej.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(6) Należy przewidzieć odpowiedni okres poprzedzający stosowanie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić państwom członkowskim dostosowanie zezwoleń na wprowadzenie do obrotu omawianych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], które może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1452/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające środki tymczasowe w celu zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz masła nowozelandzkiego od października do grudnia 2006 r. i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych [2], określa szczegółowe zasady między innymi dla "masła nowozelandzkiego", zdefiniowanego w art. 25 ust. 1 tego rozporządzenia.
(2) W celu zapewnienia zgodności z art. 26 i 29 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, które stanowią, że zadaniem Komisji jest zagwarantowanie, by pozwolenia były wydawanie wszystkim ubiegającym się bez względu na miejsce ich działalności we Wspólnocie oraz tak, by uniknąć jakiejkolwiek dyskryminacji między importerami, zgodnie z interpretacją Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w jego orzeczeniu z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie C-313/04 Franz Egenberger GmbH Molkerei und Trockenwerk v.
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1118/2006 [3] ustanawia zawieszenie wydawania pozwoleń na przywóz masła nowozelandzkiego w ramach kontyngentu taryfowego od dnia 12 lipca 2006 r.
(3) Ustanowienie odpowiednich instrumentów zarządzania kontyngentem taryfowym nie może zostać zakończone na czas, tak by umożliwić przywóz pozostałych ilości przewidzianych na rok 2006.
Powinny zatem zostać przyjęte tymczasowe środki w celu wydawania pozwoleń przywozowych na okres do dnia 31 grudnia 2006 r., aby zapewnić kontynuację obrotów handlowych z Nową Zelandią do momentu wprowadzenia w życie ostatecznych ustaleń dotyczących zarządzania kontyngentami taryfowymi od dnia 1 stycznia 2007 r., które gwarantowałyby niedyskryminacyjny dostęp importerów do kontyngentów zgodnie z orzeczeniem Trybunału w sprawie C-313/04.
(4) W celu zapewnienia skuteczności środków tymczasowych oraz zagwarantowania, że ilości przypadające każdemu podmiotowi są właściwe z ekonomicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę ograniczenia czasowe dostaw, należy ustalić minimalną ilość przewidzianą na jeden wniosek.
Aby zagwarantować autentyczność wniosków o pozwolenia przywozowe i jak najbardziej efektywne wykorzystanie kontyngentów, należy zapewnić, że do wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz dołączana jest umowa z eksporterem, oraz należy ustanowić niezbywalność praw wynikających z pozwolenia na przywóz.
(5) W celu zapewnienia, że kontyngent jest poprawnie i rzetelnie zarządzany, konieczne jest ustalenie, że w przypadku jeśli nie złożono określonej minimalnej liczby wniosków, jak najszybciej powinna zostać przeprowadzona nowa runda wydawania pozwoleń, natomiast jeśli nie doprowadzi to do zawarcia co najmniej sześciu umów, na podstawie tymczasowych ustaleń, nie wyda się żadnego pozwolenia przywozowego.
(6) Przywóz masła nowozelandzkiego musi spełniać wymagania jakościowe ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001.
Konieczne jest przedstawienie świadectwa IMA 1 w momencie przywozu w celu udokumentowania zgodności ze wspomnianymi wymaganiami i udowodnienia miejsca pochodzenia masła.
(7) W związku z tym dla pozostałych ilości, które mają zostać sprowadzone w 2006 r. na podstawie kwoty nr 09.4589 zgodnie z załącznikiem III (A) do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, jest konieczne zniesienie zawieszenia wydawania pozwoleń na przywóz poprzez uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1118/2006 oraz ustanowienie odstępstw od pewnych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
(8) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz mleka nowozelandzkiego
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, stosuje się postanowienia przewidziane w rozdziale III sekcja 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 odnośnie do przywozu 14294,6 ton masła w roku 2006 r. w ramach kontyngentu nr 09.4589 określonego w załączniku III (A) do wspomnianego rozporządzenia (dalej zwanego "masłem nowozelandzkim"), w przypadku którego zawieszono wydawanie pozwoleń na przywóz na mocy rozporządzenia (WE) nr 1118/2006.
Artykuł 2
Wnioski o pozwolenie na przywóz
1.
Na mocy niniejszego rozporządzenia wnioski o pozwolenie na przywóz masła nowozelandzkiego przyjmuje się jedynie po spełnieniu następujących wymagań:
a) importerzy muszą uzyskać zatwierdzenie zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 i, w drodze odstępstwa od art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, złożyć wniosek o pozwolenie w państwie członkowskim, na terenie którego zostali zatwierdzeni;
b) importerzy muszą przedstawić oryginał lub potwierdzoną kopię umowy zakupu zawartej z eksporterem nowozelandzkim na przywóz masła określonego w załączniku III (A) do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w ilości co najmniej równej tej wymienionej w ich wniosku;
c) importerzy mogą złożyć tylko jeden wniosek, a w przypadku gdy złożą więcej niż jeden wniosek, wszystkie ich wnioski zostają odrzucone;
d) wnioski muszą odnosić się do ilości co najmniej 1000 ton, ale nie więcej niż 30 % ilości określonej w art. 1.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia składane są w dniach od 16 do 18 października 2006 r.
Artykuł 3
Wydawanie licencji
1.
Najpóźniej do dnia 20 października 2006 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję faksem lub pocztą elektroniczną o złożonych na podstawie niniejszego rozporządzenia wnioskach o pozwolenie, wymieniając nazwy wnioskodawców i poszczególne ilości, o które się ubiegają.
2.
Komisja w ciągu trzech dni roboczych po dacie określonej w ust. 1 podejmuje decyzję odnośnie do zakresu, w jakim wnioski o pozwolenie mogą zostać rozpatrzone pozytywnie i informuje państwa członkowskie o swojej decyzji.
Jeśli łącznie złożono mniej niż sześć ważnych wniosków, żaden z wniosków nie zostaje zaakceptowany i stosuje się przepisy art. 4.
3.
W przypadku gdy całkowita ilość objęta wnioskami o pozwolenie przekracza ilość określoną w art. 1, Komisja stosuje wskaźnik przydziału wobec ilości, o które złożono wnioski.
W tym przypadku zwalniana jest część zabezpieczenia odpowiadająca ilości, na którą nie przyznano pozwolenia.
4.
Pozwolenia wydaje się jedynie wnioskodawcom, których wnioski o pozwolenie zostały zgłoszone zgodnie z ust. 1.
Wydawanie takich pozwoleń następuje nie później niż dwa dni robocze po powiadomieniu państw członkowskich o decyzji określonej w ust. 2.
Artykuł 4
Nowa runda wydawania pozwoleń
1.
Jeśli Komisja zdecydowała, że żaden z wniosków o pozwolenie nie powinien zostać rozstrzygnięty pozytywnie, zgodnie z art. 3 ust. 2 przeprowadzona zostaje nowa runda wydawania pozwoleń na podstawie niniejszego rozporządzenia, zgodna z następującymi ustaleniami:
a) okres, o którym mowa w art. 2 ust. 2, ustalony zostaje na dni od 2 do 6 listopada 2006 r.; oraz
b) data określona w art. 3 ust. 1 ustalona zostaje na dzień 8 listopada 2006 r.
2.
Jeśli w okresie, o którym mowa w ust. 1 lit. a), złożonych zostanie mniej niż sześć ważnych wniosków, nie wydaje się żadnych pozwoleń na przywóz w ramach kontyngentów określonych w art. 1.
Artykuł 5
Wypełnianie wniosków i pozwoleń
W drodze odstępstwa od art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, w rubryce 16 wniosków o pozwolenie można wpisać jeden lub kilka kodów CN wymienionych w kontyngencie nr 09.4589 określonym w załączniku III część A do wspomnianego rozporządzenia. Jeśli we wniosku o pozwolenie wymieniono więcej niż jeden kod, wnioskodawca musi określić ilości odpowiadające każdemu z nich, a pozwolenia wydawane będą osobno dla poszczególnych kodów.
W drodze odstępstwa od art. 28 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, we wnioskach o wydanie pozwolenia i pozwoleniach w rubryce 20 wpisuje się odesłanie do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Pozwolenia
1.
Pozwolenia na przywóz wydawane na mocy niniejszego rozporządzenia są ważne do dnia 31 grudnia 2006 r.
2.
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], prawa wynikające z pozwoleń na przywóz na mocy niniejszego rozporządzenia są niezbywalne.
3. Nie stosuje się art. 35 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
4. W drodze odstępstwa od art. 36 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, w przypadku gdy partia masła nie spełnia wymogów dotyczących jego składu określonego w załączniku III (A) do wspomnianego rozporządzenia, władze celne nie wysyłają pozwolenia do organów wydających.
Ilość wskazana w pozwoleniu na przywóz nie zostaje zmniejszona o tę ilość masła.
Artykuł 7
Świadectwa IMA 1
1. W drodze odstępstwa od art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, stawka celna przewidziana w załączniku III (A) rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 stosowana jest w odniesieniu do masła nowozelandzkiego przywożonego na podstawie niniejszego rozporządzenia jedynie po przedstawieniu zaświadczenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu oraz świadectwa IMA 1, które dokumentują spełnianie kryteriów kwalifikowania się i pochodzenie masła, którego dotyczy to zaświadczenie.
2.
Świadectwo IMA 1 traci ważność po dniu 31 grudnia 2006 r.
3. Nie uznaje się świadectw IMA 1 dotyczących całkowitej ilości towaru wydawanych przez organy określone w art. 33 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, zanim produkt objęty świadectwem opuści terytorium kraju wydania.
Artykuł 8
Informowanie Komisji
Bez uszczerbku dla art. 39 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, państwa członkowskie do dnia 28 lutego 2007 r. powiadomią Komisję o ilości masła nowozelandzkiego przywiezionego na mocy niniejszego rozporządzenia i wprowadzonego do swobodnego obrotu oraz zwolnionego od wniesienia zabezpieczenia.
Artykuł 9
Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1118/2006
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1118/2006.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1453/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1454/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1455/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1456/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1457/2006
z dnia 29 września 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2006
z dnia 2 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1459/2006
z dnia 28 września 2006 r.
w sprawie zastosowania art. 81 ust. 3 Traktatu wobec pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w zakresie konsultacji w sprawie taryf pasażerskich stosowanych w ramach rejsowych połączeń lotniczych oraz przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3976/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego [1], w szczególności jego art. 2,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z dniem 1 maja 2004 r. sektor transportu lotniczego podlega ogólnie stosowanym przepisom rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu [3].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 przewiduje, że porozumienia objęte art. 81 ust. 1 Traktatu, spełniające warunki określone w art. 81 ust. 3, nie są zakazane, bez konieczności podejmowania w tym względzie uprzedniej decyzji. W zasadzie przedsiębiorstwa i związki powinny oceniać teraz same, czy ich porozumienia, praktyki uzgodnione i decyzje są zgodne z art. 81 Traktatu.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 3976/87 upoważnia Komisję do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu na mocy rozporządzenia w stosunku do pewnych kategorii porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do świadczenia usług transportu lotniczego na trasach między portami lotniczymi na terenie Wspólnoty oraz trasach między Wspólnotą a krajami trzecimi.
(4) Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione dotyczące konsultacji w sprawie taryf pasażerskich w rejsowych połączeniach lotniczych i przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz rozkłady lotów dla portów lotniczych mogą ograniczać konkurencję i wpływać na handel między państwami członkowskimi.
(5) Jednak z uwagi na fakt, że przedmiotowe porozumienia, decyzje lub praktyki uzgodnione mogą być z zyskiem dla klientów transportu lotniczego lub przewoźników lotniczych, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1617/93 z dnia 25 czerwca 1993 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych dotyczących wspólnego planowania i koordynacji rozkładów, wspólnych przedsięwzięć i konsultacji w sprawie taryf pasażerskich i towarowych w rejsowych połączeniach lotniczych oraz przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych [4] przewiduje, że art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do m.in. pewnych porozumień, decyzji lub praktyk uzgodnionych dotyczących konsultacji w sprawie taryf oraz przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych w przypadku połączeń lotniczych pomiędzy lotniskami w zakresie Wspólnoty. Rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 wygasło w dniu 30 czerwca 2005 r.
(6) W czerwcu 2004 r. Komisja rozpoczęła konsultacje w sprawie przeglądu rozporządzenia (EWG) nr 1617/93 w celu ustalenia, czy należałoby zaprzestać stosowania wyłączenia grupowego, stosować je nadal w pierwotnej formie czy też rozszerzyć jego zakres.
Komisja otrzymała odpowiedzi od państw członkowskich, linii lotniczych, agentów biur podróży oraz grup konsumenckich.
(7) W świetle wyników konsultacji oraz wprowadzonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1/2003 bezpośrednio stosowanego systemu wyłączenia nie ma wystarczających podstaw, aby nadal twierdzić na mocy rozporządzenia, że przepisów art. 81 ust. 1 nie stosuje się względem konsultacji w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz rozkładów lotów dla portów lotniczych lub względem konsultacji w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagażu w przypadku rejsowych połączeń lotniczych pomiędzy lotniskami na terenie Wspólnoty. Liniom lotniczym powinno się pozostawić wystarczająco dużo czasu na przystosowanie się do nowej sytuacji i na dokonanie własnej oceny, czy zawarte przez nie porozumienia i stosowane praktyki są zgodne z art. 81 Traktatu oraz w razie konieczności na ich zmianę. Z uwagi na fakt, że rozporządzenie (EWG) nr 1617/93 już wygasło, konieczne jest przyjęcie na przejściowy nowego rozporządzenia o grupowym wyłączeniu.
(8) Porozumienia w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz rozkładów lotów dla portów lotniczych mogą przyczynić się lepszego wykorzystania przepustowości portów lotniczych i przestrzeni powietrznej, ułatwić kontrolę ruchu powietrznego i zapewnić sprawną obsługę lotów z portu lotniczego.
Aby nie ograniczyć konkurencji, musi zostać zachowany także dostęp do portów lotniczych o dużym natężeniu ruchu.
W celu zagwarantowania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i przejrzystości porozumienia w tej kwestii mogą być dopuszczone jedynie w tym przypadku, gdy wszyscy zainteresowani przewoźnicy lotniczy będą dopuszczeni do udziału w negocjacjach i jeśli przydział dokonywany jest w sposób przejrzysty w oparciu o zasadę niedyskryminacji.
(9) Grupowe wyłączenie w odniesieniu do konsultacji w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie oraz rozkładów lotów dla portów lotniczych powinno zostać przyznane do dnia 31 grudnia 2006 r., jeśli konsultacje dotyczą połączeń lotniczych, których port wyjściowy lub port docelowy znajduje się na terenie Wspólnoty. Po dniu 31 grudnia 2006 r. linie lotnicze powinny same ocenić, czy porozumienia między przedsiębiorstwami i ich wspólne praktyki uzgodnione oraz decyzje związków przedsiębiorstw wchodzące w zakres art. 81 ust. 1 Traktatu spełniają warunki art. 81 ust. 3. Ocena powinna uwzględniać między innymi to, czy wszyscy zainteresowani przewoźnicy lotniczy mogą brać udział w konsultacjach w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie oraz rozkładów lotów dla portów lotniczych oraz czy konsultacje te są prowadzone w oparciu o zasadę niedyskryminacji i w sposób przejrzysty. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty [5].
(10) Konsultacje w sprawie taryf pasażerskich mogą przyczynić się do powszechnego przyjęcia ustalonych między liniami taryf pasażerskich, z korzyścią zarówno dla przewoźników, jak i użytkowników transportu lotniczego.
Jednakże uzgodnienia nie będą wykraczać poza zakres celu, jakim jest ułatwienie stosowania systemu akceptacji biletów między przewoźnikami lotniczymi (interlining).
(11) Wynik konsultacji rozpoczętych przez Komisję w czerwcu 2004 r. w sprawie przeglądu rozporządzenia (EWG) nr 1617/93 wskazuje na to, że rynek transportu lotniczego w obrębie Wspólnoty rozwinął się w sposób, który w coraz mniejszym stopniu pozwala na zapewnienie zgodności konsultacji w sprawie taryf ze wszystkimi kryteriami zawartymi w art. 81 ust. 3 Traktatu.
(12) Grupowe wyłączenie w odniesieniu do konsultacji w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagażu w ramach rejsowych połączeń lotniczych pomiędzy portami lotniczymi znajdującymi się na terenie Wspólnoty powinno zostać przyznane do dnia 31 grudnia 2006 r. Po upływie tego terminu linie lotnicze powinny same ocenić, czy porozumienia między przedsiębiorstwami i ich wspólne praktyki uzgodnione oraz decyzje związków przedsiębiorstw objęte art. 81 ust. 1 Traktatu spełniają warunki art. 81 ust. 3 Traktatu.
(13) Z dniem 1 maja 2004 r.
Komisja została upoważniona na mocy rozporządzenia do stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu w odniesieniu do połączeń lotniczych na trasach między Wspólnotą a krajami trzecimi araz na trasach pomiędzy portami lotniczymi na terenie Wspólnoty.
(14) W przeciwieństwie do ruchu powietrznego wewnątrz Wspólnoty, połączenia lotnicze pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi są na ogół regulowane w ramach porozumień dwustronnych dotyczących usług lotniczych.
Porozumienia te znacznie różnią się między sobą pod względem charakteru i poziomu szczegółowości wymogów regulacyjnych.
Bez uszczerbku dla prawa wspólnotowego, przy uwzględnieniu rozporządzenia (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi [6], cechą wspólną umów dotyczących usług lotniczych jest ograniczanie i/lub regulowanie dostępu do rynku i/lub określanie cen, co może wpływać hamująco na konkurencję między przewoźnikami lotniczymi na trasach pomiędzy Wspólnotą a krajami trzecimi.
Cechą wspólną umów dotyczących usług lotniczych jest ponadto ograniczanie możliwości przewoźników do przystąpienia do umów o wzajemnej współpracy, które oferują użytkownikom alternatywę do systemu akceptacji biletów między przewoźnikami lotniczymi w ramach Zrzeszenia Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA).
(15) Ilość podróży pasażerskich z przesiadką na trasach między Wspólnotą a krajami trzecimi jest znacznie większa niż w przypadku lotów międzynarodowych w ramach Wspólnoty.
Stąd też korzyści dla pasażerów wynikające z systemu akceptacji biletów między przewoźnikami lotniczymi na trasach pomiędzy Wspólnotą a krajami trzecimi powinny być większe.
(16) Można zakładać z dużą dozą pewności, że konsultacje w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagażu w przypadku rejsowych połączeń lotniczych pomiędzy portami na terenie Wspólnoty a portami w krajach trzecich spełniają obecnie warunki art. 81 ust. 3 Traktatu.
Jednakże rynek transportu lotniczego rozwija się niezwykle szybko.
Dlatego w przypadku tego rodzaju konsultacji należy przyznać krótkie wyłączenie grupowe obowiązujące do dnia 31 października 2007 r.
(17) Właściwe organy w Stanach Zjednoczonych Ameryki i Australii dokonują przeglądu swojej polityki antymonopolowej w odniesieniu do porozumień w sprawie taryf pasażerskich w ramach IATA.
Przeglądy te powinny zostać zakończone do czerwca 2007 r.
Wskazane zatem jest, aby Komisja poddała do tego czasu przeglądowi wyłączenie grupowe dotyczące porozumień w sprawie taryf pasażerskich na trasach pomiędzy Wspólnotą a tymi krajami.
(18) Na użytek Komisji należy gromadzić dane na temat względnego stosowania taryf pasażerskich ustalonych w ramach konsultacji oraz ich względnego znaczenia dla rzeczywistej akceptacji biletów między przewoźnikami lotniczymi na trasach pomiędzy Wspólnotą a krajami trzecimi.
Wspomniane dane powinny umożliwić Komisji dokonanie lepszej oceny skutków ograniczeń regulacyjnych wynikających z porozumień dwustronnych dotyczących usług lotniczych.
Począwszy od dnia 1 maja 2004 r., przewoźnicy lotniczy biorący udział w konsultacjach powinni w odniesieniu do każdego sezonu IATA gromadzić dane dla wszystkich grup cen biletów, co do których uzgodnione zostały ceny biletów w ramach systemu akceptacji biletów między przewoźnikami lotniczymi.
(19) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3976/87 niniejsze rozporządzenie powinno stosować się ze skutkiem wstecznym do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych, które istniały w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zakładając, że spełniają one warunki do zastosowania wyłączenia określone w niniejszym rozporządzeniu.
(20) Prawo wspólnotowe w dziedzinie lotnictwa cywilnego, odnoszące się do rynku wewnętrznego, zostało na mocy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym rozszerzone do obszaru obejmującego teren Wspólnoty oraz Norwegię, Islandię i Liechtenstein.
Dlatego loty pomiędzy Wspólnotą a Norwegią, Islandią i Liechtensteinem powinny być traktowane tak samo jak loty wewnątrz Wspólnoty.
Na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG rozszerzono zakres prawodawstwa wspólnotowego na obszar objęty Porozumieniem EOG.
Do celów niniejszego rozporządzenia powinno się jednak ustalić, że wyłączenie grupowe przewidziane w odniesieniu do lotów poza Wspólnotą nie dotyczy lotów pomiędzy portami we Wspólnocie i portami w Norwegii, Islandii i Liechtensteinie.
(21) Na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego [7] rozszerzono zakres prawodawstwa wspólnotowego w zakresie lotnictwa cywilnego istotnego dla rynku wewnętrznego na obszar Wspólnoty i Szwajcarii.
Zatem tak długo jak to porozumienie będzie obowiązywało, loty pomiędzy Wspólnotą a Szwajcarią powinny być traktowane tak samo jak loty wewnątrz Wspólnoty.
Na mocy decyzji Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy porozumienia prawodawstwo wspólnotowe obejmuje obszar, którego dotyczy porozumienie.
Do celów niniejszego rozporządzenia należy jednak ustalić, że wyłączenie grupowe przewidziane w odniesieniu do połączeń między Wspólnotą a krajami trzecimi nie dotyczy lotów pomiędzy portami we Wspólnocie i portami w Szwajcarii.
(22) Rozporządzenie to pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 82 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyłączenia
Zgodnie z art. 81 ust. 3 Traktatu, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, niniejszym stwierdza się, że art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do porozumień między przedsiębiorstwami w sektorze transportu lotniczego, decyzji związków takich przedsiębiorstw i praktyk uzgodnionych między takimi przedsiębiorstwami, które mają na celu realizację jednego lub większej ilości poniższych założeń:
a) prowadzenie konsultacji w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie oraz rozkładów lotów dla portów lotniczych, jeśli dotyczą połączeń lotniczych, których port wyjściowy lub port docelowy znajduje się na terenie Wspólnoty;
b) prowadzenie konsultacji w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagażu w ramach rejsowych połączeń lotniczych pomiędzy portami na terenie Wspólnoty, z jednej strony, a portami w Szwajcarii, Norwegii, Islandii lub Liechtensteinie, z drugiej strony;
c) prowadzenie konsultacji w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagażu w ramach rejsowych połączeń lotniczych między portami na terenie Wspólnoty, z jednej strony, a portami w Australii i Stanach Zjednoczonych Ameryki, z drugiej strony;
d) prowadzenie konsultacji w sprawie taryf za przewóz pasażerów i ich bagażu w ramach rejsowych połączeń lotniczych między portami na terenie Wspólnoty, z jednej strony, a portami w krajach trzecich innych niż te, o których mowa w pkt b) i c), z drugiej strony.
Artykuł 2
Przydział czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz rozkłady lotów dla portów lotniczych
1.
Artykuł 1 lit. a) stosuje się tylko wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:
a) konsultacje są dostępne dla wszystkich przewoźników lotniczych wyrażających zainteresowanie przydziałami czasu na start lub lądowanie, które są przedmiotem konsultacji;
b) zasady pierwszeństwa są ustalane i stosowane bez dyskryminacji, bezpośredniej lub pośredniej, na podstawie tożsamości, przynależności państwowej przewoźnika lub kategorii świadczonych usług, które uwzględniają ograniczenia lub zasady podziału w ruchu lotniczym ustanowione przez właściwe organy krajowe lub międzynarodowe i biorą pod uwagę interesy podróżnych i portów lotniczych; z zastrzeżeniem pkt c) takie zasady pierwszeństwa mogą uwzględniać prawa nabyte przez przewoźników w wyniku uprzedniego korzystania z danych przydziałów czasu na start lub lądowanie w analogicznym sezonie;
c) czas przydzielony na start lub lądowanie nowym przewoźnikom, określonym w art. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 95/93, jest następujący:
i) w ramach portów lotniczych Wspólnoty 50 % nowoutworzonych lub nieużywanych przydziałów czasu na start lub lądowanie bądź takich, które zostały zwolnione przez przewoźnika w trakcie lub z końcem sezonu albo stały się dostępne w inny sposób, aby pozwolić w ten sposób nowym przewoźnikom efektywnie konkurować z uznanymi przewoźnikami na trasach z danego portu lotniczego lub do niego; przydział dla nowych przewoźników może być mniejszy niż 50 %, jeżeli wnioski od nowych przewoźników stanowią poniżej 50 % wszystkich wniosków o takie nowe przydziały czasu na start lub lądowanie;
ii) w ramach portów lotniczych na terenie krajów trzecich odpowiednią część przydziałów czasu na start lub lądowanie, aby zapewnić im dostęp do portów lotniczych o dużym natężeniu ruchu na trasach między tymi portami a portami na terenie Wspólnoty;
d) ustanowione zasady pierwszeństwa udostępnia się na żądanie każdej zainteresowanej stronie;
e) przewoźnicy lotniczy uczestniczący w konsultacjach mają dostęp, najpóźniej w czasie trwania konsultacji, do informacji w sprawie:
i) zwyczajowego przydziału czasu na start lub lądowanie dla poszczególnych przewoźników, w porządku chronologicznym, dla wszystkich przewoźników korzystających z portu lotniczego;
ii) wniosków o przydział czasu na start lub lądowanie (wstępnie) złożonych przez przewoźników, w porządku chronologicznym dla wszystkich przewoźników;
iii) przydziałów czasu na start lub lądowanie przyznanych przewoźnikom, a także osobnego wykazu niezrealizowanych wniosków o przydział w porządku chronologicznym, w odniesieniu do wszystkich przewoźników;
iv) dostępnych jeszcze przydziałów czasu na start lub lądowanie;
v) wszelkich szczegółów dotyczących kryteriów stosowanych przy przydziale;
f) jeżeli wniosek o przydział czasu na start lub lądowanie nie zostanie uwzględniony, przewoźnikowi należy podać powody takiej decyzji.
2.
Komisja i zainteresowane państwa członkowskie są uprawnione do wysyłania obserwatorów na konsultacje w sprawie przydziału czasu na start lub lądowanie oraz rozkładów lotów dla portów lotniczych odbywające się na forum wielostronnym przed każdym sezonem.
W tym celu przewoźnicy lotniczy powiadomią zainteresowane państwa członkowskie i Komisję o ich dacie, miejscu i przedmiocie w ten sam sposób, w jaki powiadamiani są uczestnicy konsultacji.
Termin powiadomienia zainteresowanych państw członkowskich i Komisji nie może być krótszy niż 10 dni przed rozpoczęciem konsultacji.
Powiadomić należy:
a) zainteresowane państwa członkowskie, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwe organy tych państw członkowskich;
b) Komisję, zgodnie z procedurami, które zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Konsultacje w sprawie taryf pasażerskich
1.
Artykuł 1 lit. b), c) i d) stosuje się tylko wtedy, gdy spełnione są następujące kryteria:
a) uczestnicy konsultacji omawiają jedynie ceny biletów lotniczych, które użytkownicy transportu lotniczego płacą bezpośrednio uczestniczącemu przewoźnikowi lub jego autoryzowanym przedstawicielom za wykonanie usługi w zakresie przewozu pasażerów w ramach połączenia rejsowego, a także warunki dotyczące wspomnianych taryf pasażerskich; konsultacje te nie wykraczają poza zakres, dla którego odnośne taryfy mają zostać ustalone;
b) wynikiem konsultacji ma być wzajemna akceptacja biletów między przewoźnikami lotniczymi, tzn. użytkownicy transportu lotniczego, stosownie do typów taryf pasażerskich oraz sezonów będących przedmiotem konsultacji, mają możliwość:
i) zebrania na jednym bilecie połączenia, które było przedmiotem konsultacji, z innymi połączeniami na tej samej trasie lub trasach łączących obsługiwanych przez innych przewoźników lotniczych, przy czym stosowne taryfy pasażerskie i warunki są określone przez linię lotniczą (lub linie lotnicze) dokonującą przewozu; oraz
ii) na ile pozwalają na to warunki pierwotnej rezerwacji, dokonywania zmian rezerwacji połączenia podlegającego konsultacjom na połączenie na tej samej trasie, obsługiwane przez innego przewoźnika lotniczego, zgodnie z taryfami pasażerskimi oraz na warunkach stosowanych przez tego innego przewoźnika;
c) przewoźnik lotniczy ma prawo odmówić dokonania łączenia i zmiany rezerwacji z obiektywnych i niedyskryminujących przyczyn natury technicznej bądź handlowej, zwłaszcza w przypadku, gdy przewoźnik dokonujący przewozu zgłasza zastrzeżenia odnośnie do zdolności kredytowej przewoźnika pobierającego opłatę za przewóz; w tym przypadku przewoźnik lotniczy musi być o tym poinformowany na piśmie;
d) taryfy pasażerskie podlegające konsultacjom są stosowane przez uczestniczących w nich przewoźników lotniczych w sposób niedyskryminujący ze względu na przynależność narodową lub miejsce zamieszkania pasażerów;
e) uczestnictwo w konsultacjach jest dobrowolne i otwarte dla każdego przewoźnika lotniczego, który obsługuje lub zamierza obsługiwać połączenia na omawianej trasie;
f) konsultacje nie są wiążące dla uczestników, tzn. po konsultacjach uczestnicy zachowują prawo do niezależnych działań w zakresie taryf pasażerskich;
g) konsultacje nie prowadzą do porozumienia odnośnie do prowizji przedstawicieli ani innych części omawianych taryf.
2.
Przewoźnicy lotniczy biorący udział w konsultacjach w sprawie taryf pasażerskich dotyczących rejsowych połączeń lotniczych między portami na terenie Wspólnoty a portami w krajach trzecich, innymi niż wymienione w art. 1 lit. b), gromadzą dane odnośnie do:
a) liczby biletów wystawionych według taryf ustalonych w ramach przedmiotowych konsultacji jako ogólnej liczby biletów wystawionych na przelot między Wspólnotą a krajami trzecimi, innymi niż wymienione w art. 1 lit. b);
b) zakresu, w jakim bilety według taryf ustalonych w ramach przedmiotowych konsultacji są wystawiane na przelot w ramach połączenia, w którym pasażer korzysta z systemu akceptacji biletów między przewodnikami lotniczymi;
c) zakresu, w jakim bilety, których nie dotyczą taryfy ustalone w ramach przedmiotowych konsultacji, są wystawiane na przelot w ramach połączenia, w którym pasażer korzysta z systemu akceptacji biletów między przewodnikami lotniczymi.
Dane są gromadzone dla wszystkich rodzajów biletów i stawek będących przedmiotem konsultacji.
Dane umożliwiają rozróżnienie między różnymi formami współpracy między przewoźnikami lotniczymi, pozwalającymi pasażerom na łączenie na jednym bilecie usług świadczonych przez więcej niż jednego przewoźnika.
Gromadzone dane są przedstawiane Komisji przez zainteresowanego przewoźnika lub w jego imieniu za każdy sezon IATA, począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
Dane mogą być udostępnione właściwym władzom państw członkowskich.
3.
Komisja i zainteresowane państwa członkowskie są uprawnione do wysyłania obserwatorów na konsultacje dotyczące taryf.
W tym celu przewoźnicy lotniczy powiadomią zainteresowane państwa członkowskie i Komisję o ich dacie, miejscu i przedmiocie w ten sam sposób, w jaki powiadamiani są uczestnicy konsultacji.
Zainteresowane państwa członkowskie oraz Komisję powiadamia się w terminie nie krótszym niż 10 dni.
Powiadomić należy:
a) zainteresowane państwa członkowskie, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwe organy tych państw członkowskich;
b) Komisję, zgodnie z procedurami, które zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Odnośni przewoźnicy lotniczy lub przedstawiciel działający w ich imieniu przedkładają Komisji pełne sprawozdanie w sprawie konsultacji w tym samym terminie co uczestnikom konsultacji, nie później jednak niż sześć tygodni po ich zakończeniu.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wyłączenia przyznane zgodnie z art. 1 lit. a) i b) obowiązują do dnia 31 grudnia 2006 r.
Wyłączenia przyznane zgodnie z art. 1 lit. c) obowiązują do dnia 30 czerwca 2007 r.
Wyłączenia przyznane zgodnie z art. 1 lit. d) obowiązują do dnia 31 października 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje z mocą wsteczną w odniesieniu do porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych istniejących w dniu jego wejścia w życie, ze skutkiem od momentu spełnienia warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1460/2006
z dnia 2 października 2006 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 odnośnie do przejściowych ustaleń w sprawie ostatecznej wysokości przyznanych środków na restrukturyzację i konwersję winnic
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 16 i 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1227/2000 z dnia 31 maja 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego [2] ustalają zasady dotyczące finansowania systemu restrukturyzacji i konwersji.
(2) Zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 państwa członkowskie przekazują Komisji, nie później niż do dnia 10 lipca każdego roku, w odniesieniu do systemu restrukturyzacji i konwersji, deklarację wydatków zatwierdzonych na dzień 30 czerwca bieżącego roku budżetowego oraz całkowitą powierzchnię danego obszaru.
(3) Artykuł 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 ustanawia, że państwa członkowskie składają deklarację określone w art. 16 ust. 1 lit. b) tylko w przypadku, gdy kwota, którą zadeklarowały zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a), równa jest co najmniej 75 % kwoty przyznanej wstępnie danemu państwu członkowskiemu. Brak deklaracji określonej w art. 16 ust. 1 lit. b) prowadzi z kolei do niekwalifikowania się wydatków zatwierdzonych na wsparcie zgodne z systemem restrukturyzacji i konwersji.
(4) Niektóre państwa członkowskie, dla których rok gospodarczy 2005/2006 jest drugim rokiem stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji, nie były w stanie wypłacić 75 % przyznanej im wstępnie kwoty, mimo że zatwierdziły jej część.
Trudności były związane z nieznajomością warunków systemu.
Stosowanie zasad przewidzianych w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 doprowadziłoby w odniesieniu do tych państw członkowskich do nadmiernego obniżenia kwot dostępnych na restrukturyzację i konwersję w bieżącym roku budżetowym.
(5) W związku z tym w drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 na zasadzie przejściowych ustaleń na rok gospodarczy 2005/2006 należy uniknąć wspomnianego nadmiernego obniżania kwot poprzez zezwolenie państwom członkowskim, dla których rok gospodarczy 2005/2006 jest drugim rokiem stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji, na wypłacenie do końca bieżącego roku finansowego całości ich kwot w odniesieniu do odpowiednich wydatków poniesionych lub zatwierdzonych dnia 30 czerwca 2006 r.
(6) Podobne rozwiązanie przyjęto w 2002 r. podczas drugiego roku stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji winnic w ówczesnych państwach członkowskich i niektóre z nich miały trudności tej samej natury co niektóre obecne państwa członkowskie, w których system stosowany jest drugi rok.
(7) Ze względu na to, że niniejsze rozporządzenie musi mieć zastosowanie od dnia 1 lipca 2006 r., powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 2 rozporządzenia 1227/2000 i w odniesieniu do roku budżetowego 2006 nie obowiązują żadne warunki związane z deklaracją określoną w art. 16 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia w przypadku państw członkowskich, dla których rok gospodarczy 2005/2006 stanowi drugi rok stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji. Mogą one nie później niż do dnia 15 października 2006 r. wypłacać sumę wydatków, o której poinformowały Komisję zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i b) wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1461/2006
z dnia 29 września 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 zawiera listę właściwych władz, do których należy przesłać informacje i wnioski dotyczące środków nałożonych przez to rozporządzenie.
(2) Republika Czeska, Estonia oraz Grecja wystąpiły z wnioskiem o zmianę danych dotyczących ich właściwych władz.
Należy również zmienić dane kontaktowe Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1462/2006
z dnia 2 października 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanowiło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe, w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinien być klasyfikowany do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez posiadacza przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN, wskazanego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1463/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
dostosowujące rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej Bułgarii i Rumunii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, podpisany w Luksemburgu dnia 25 kwietnia 2005 r., w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 [1] wprowadziło ogólne zasady wspólnotowego wsparcia polityki rozwoju obszarów wiejskich w okresie programowania w latach 2007–2013 oraz określiło priorytety i środki dla rozwoju obszarów wiejskich.
(2) Te ogólne zasady i środki powinny zostać dostosowane, tak aby mogły zostać wdrożone w Bułgarii i Rumunii od daty przystąpienia tych krajów do Unii Europejskiej.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 stanowi, że każdy program rozwoju obszarów wiejskich musi zawierać oś Leader, która musi stanowić minimalny odsetek wkładu EFRROW do danego programu.
Ponieważ Bułgaria i Rumunia nie mają doświadczenia we wdrażaniu podejścia Leader oraz aby kraje te mogły rozwinąć lokalną zdolność jego stosowania, średni wkład finansowy w wysokości 2,5 % dla osi Leader powinien mieć zastosowanie do tych dwóch krajów w latach 2010–2013.
(4) Aby Bułgaria i Rumunia mogły korzystać do 2013 r. ze środków przejściowych w zakresie wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych oraz tworzenia grup producentów, państwa te powinny zostać dodane do wykazu państw korzystających z tych środków.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1698/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 17 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"Dla Bułgarii i Rumunii w latach 2010–2013 przestrzega się średnio co najmniej 2,5 % całkowitego wkładu EFFROW dla osi 4.
Każdy wkład EFFROW dla tej osi w latach 2007–2009 jest uwzględniany przy obliczaniu tego odsetka." ;
2) w art. 20 lit. d) wyrazy wprowadzające otrzymują następujące brzmienie:
"środków przejściowych dla Bułgarii, Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Rumunii, Słowenii i Słowacji, dotyczących:"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2006
z dnia 3 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1465/2006
z dnia 3 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2131/93 ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6 i jego art. 24 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa w szczególności warunki cenowe, jakie należy spełniać przy sprzedaży produktów na rynku wspólnotowym.
(2) Produkty znajdujące się w zapasach agencji interwencyjnych są przeznaczone przede wszystkim do spożycia przez ludzi i zwierzęta w celu uwzględnienia szczególnych sytuacji na rynku zbóż.
Jednakże ze względu na ilość i jakość produktów znajdujących się w zapasach może czasowo i sporadycznie zaistnieć konieczność ich zbytu do innego wykorzystania, w szczególności w celu przestrzegania zobowiązań Wspólnoty, w przypadku gdy stan zapasów to uzasadnia oraz gdy zaopatrzenie tradycyjnego rynku spożywczego nie jest zagrożone.
(3) Zwiększenie ilości zbóż przetwarzanych na potrzeby produkcji biopaliw w transporcie wspólnotowym jest jednym ze środków mających na celu spełnianie zobowiązań wspólnotowych w zakresie ochrony środowiska.
Promowanie wykorzystania biopaliw może umożliwić otwarcie nowego rynku dla produktów rolnych pochodzących z zapasów interwencyjnych państw członkowskich, pod warunkiem że warunki cenowe mające zastosowanie do sprzedaży zbóż zostaną dostosowane do tego specyficznego rynku.
Jednak zakup zbóż przeznaczonych do produkcji bioetanolu i jego wykorzystanie jako biopaliwa mogą być szczególnie trudne.
Należy zatem przewidzieć dla takich przypadków możliwość wykorzystania zapasów interwencyjnych na szczególnych warunkach cenowych.
(4) Sprzedaży zapasów interwencyjnych zbóż na rynku wspólnotowym dokonuje się w zależności od dostępności zapasów oraz sytuacji na rynkach.
Na sprzedaż tę mogą mieć wpływ lub może być ona uzależniona od szczególnych lub wyjątkowych okoliczności, jakie mogą zaistnieć na wspomnianych rynkach, zatem w takich przypadkach powinna ona uwzględniać podobne sytuacje.
W tym celu należy ustalić warunki cenowe pozwalające, z jednej strony, na uniknięcie zakłóceń na rynku, a z drugiej strony – na przeprowadzenie sprzedaży w zależności od wymienionych okoliczności.
Ten podwójny cel można osiągnąć, jeżeli cena sprzedaży, przy uwzględnieniu jakości zbóż wystawionych do przetargu, odpowiada cenie na danym rynku konsumenckim, biorąc pod uwagę koszty transportu.
(5) W celu umożliwienia właściwego zarządzania systemem interwencyjnym należy jasno określić informacje, jakie państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji, oraz zapewnić ich przekaz drogą elektroniczną.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2131/93.
(7) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 5
1.
W przypadkach odsprzedaży zbóż na rynku wspólnotowym oferta sporządzana jest w oparciu o rzeczywistą jakość partii, której dotyczy.
Mają zastosowanie następujące warunki dodatkowe:
a) w przypadku odsprzedaży w ciągu trzech pierwszych miesięcy roku gospodarczego kukurydzy i sorgo oraz w ciągu dwóch pierwszych miesięcy roku gospodarczego pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, żyta i jęczmienia przyjęta oferta odpowiada co najmniej cenie interwencyjnej obowiązującej w jedenastym miesiącu minionego roku gospodarczego, podwyższonej o przyrost miesięczny ustalony dla tego samego roku gospodarczego;
b) w przypadku odsprzedaży w pozostałym okresie roku gospodarczego oferta w żadnym przypadku nie może być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w ostatnim dniu składania ofert; jednak ceny interwencyjne, jakie należy uwzględnić w dwunastym miesiącu roku gospodarczego, stanowią ceny obowiązujące w jedenastym miesiącu, podwyższone o przyrost miesięczny.
W odniesieniu do przyjętych ofert minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż i która jest równa cenie stwierdzonej dla takiej samej jakości i dla reprezentatywnej ilości na rynku w miejscu składowania lub, jeśli jest to niemożliwe, na najbliższym rynku, z uwzględnieniem kosztów transportu.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 sprzedaż na rynku wspólnotowym może zostać zorganizowana w ramach specjalnego przetargu w celu przetworzenia zbóż na bioetanol i wykorzystanie go do produkcji biopaliw we Wspólnocie, pod warunkiem że tradycyjny rynek spożywczy nie jest zagrożony.
W takim przypadku minimalna cena sprzedaży jest równa co najmniej cenie stwierdzonej dla takiej samej jakości i dla reprezentatywnej ilości na rynkach produktów związanych z produkcją biopaliw, z uwzględnieniem kosztów transportu.
3.
W przypadku gdy w danym roku gospodarczym okazuje się, że powstały zakłócenia w prawidłowym funkcjonowaniu wspólnej organizacji rynku, spowodowane zwłaszcza trudnościami w sprzedaży zbóż po cenach zgodnych z ust. 1 lub w przypadku wystąpienia wyjątkowych okoliczności, sprzedaż na rynku wspólnotowym może zostać zorganizowana w oparciu o specjalny przetarg, na szczególnych warunkach sprzedaży i po cenach określonych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003.";
2) dodaje się art. 12a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 12a
W odniesieniu do każdego zboża, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, każde państwo członkowskie przekazuje drogą elektroniczną, najpóźniej w każdą środę o godz. 12.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), reprezentatywne ceny rynkowe wyrażone w walucie krajowej za tonę. Ceny te powinny być ustalane regularnie, w sposób niezależny i przejrzysty.
Państwa członkowskie podają przede wszystkim właściwości jakościowe każdego zboża, etap wprowadzenia do obrotu, jak również miejsce notowania.";
3) w art. 13 skreśla się ust. 1.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1466/2006
z dnia 4 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1467/2006
z dnia 4 października 2006 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu państw i terytoriów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 10 i 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia wymogi dotyczące zdrowia zwierząt stosowane do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym oraz zasady stosowane do kontroli takiego przemieszczania.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia, że wykaz państw trzecich, z których przemieszczanie zwierząt domowych do Wspólnoty może być dopuszczone, pod warunkiem że spełnione są pewne wymogi, należy umieścić w części C załącznika II do tego rozporządzenia.
(3) Wykaz w części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 obejmuje państwa trzecie i terytoria, w których nie występuje wścieklizna, oraz państwa trzecie i terytoria, w odniesieniu do których ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek wprowadzenia do Wspólnoty zwierząt domowych z tych państw trzecich i terytoriów nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy państwami członkowskimi.
(4) Z informacji dostarczonych przez Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Brytyjskich Wysp Dziewiczych wynika, że ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z tego terytorium nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy państwami członkowskimi lub z państw trzecich już wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
Brytyjskie Wyspy Dziewicze należy zatem włączyć do wykazu ustanowionego w części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(5) W trosce o zachowanie zrozumiałości prawodawstwa wspólnotowego należy zastąpić w całości wykaz państw i terytoriów znajdujący się załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1468/2006
z dnia 4 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 595/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby zapewnić zharmonizowane wdrażanie zasad dotyczących okresu wezwania i warunków wycofywania indywidualnej ilości referencyjnej lub zatwierdzenia, o których mowa w art. 8 ust. 4 i art. 11 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 [2], odpowiednie przepisy wymagają wyjaśnienia. Ponadto, aby ułatwić państwom członkowskim zarządzanie, konieczne jest dostosowanie nieprzekraczalnych terminów określonych w tych artykułach.
(2) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 określa sposób uwzględniania zawartości tłuszczu w mleku przy sporządzaniu ostatecznego zestawienia dostarczonych ilości.
Doświadczenie pokazuje, że niektórzy producenci, których zawartość referencyjna cukru jest bardzo wysoka i nie odpowiada ich obecnemu stadu krów mlecznych i produkcji mleka, mogą korzystać ze znacznych korekt zawartości tłuszczu.
Aby zapobiec nieuczciwemu stosowaniu mechanizmu korekty zawartości tłuszczu, należy zatem ustanowić granicę dla ujemnej korekty zawartości tłuszczu.
Przepis ten powinien jednak mieć zastosowanie dopiero od dwunastomiesięcznego okresu, jak określono w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, rozpoczynającego się w dniu 1 kwietnia 2007 r., tak aby nowe ustalenia nie miały wpływu na ilości mleka wprowadzane do obrotu w bieżącym dwunastomiesięcznym okresie.
(3) Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1406/2006, państwa członkowskie wnoszą opłatę wyrównawczą w okresie od dnia 16 października do dnia 30 listopada każdego roku. Powinien zatem zostać zmieniony nieprzekraczalny termin określony w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 595/2004, w którym opłata wyrównawcza należna Europejskiemu Funduszowi Rolniczemu Gwarancji (EFRG) musi zostać wniesiona i zadeklarowana.
(4) Artykuł 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 przewiduje obowiązek przekazania Komisji zaktualizowanego kwestionariusza zawartego w załączniku I do tego rozporządzenia, należycie wypełnionego zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 przed dniem 1 grudnia, 1 marca, 1 czerwca i 1 września każdego roku. Wynikiem takich aktualizacji może być zmiana kwoty opłaty wyrównawczej. Należy zatem określić sposób zgłaszania dostosowanych kwot należnych Europejskiemu Funduszowi Rolniczemu Gwarancji (EFRG) zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
(5) Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 państwa członkowskie ustalają na podstawie co najmniej jednego obiektywnego kryterium hierarchię kategorii producentów celem redystrybucji nadwyżek opłat wyrównawczych. Doświadczenie pokazuje, że przy ustalaniu hierarchii kategorii państwa członkowskie potrzebują więcej przejrzystości i elastyczności.
(6) Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 państwa członkowskie wpłacają opłatę wyrównawczą do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) w granicach 99 % należnej kwoty. Jeżeli pozostały 1 % kwoty nie jest w całości wykorzystany na przypadki upadłości lub definitywnej niezdolności niektórych producentów do zapłacenia opłaty wyrównawczej, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wykorzystania pozostałej kwoty zgodnie z kryteriami rozdziału przewidzianymi w art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia.
(7) Zgodnie z art. 24 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 producenci dokonujący sprzedaży bezpośredniej przechowują wszystkie dokumenty dotyczące mleka i przetworów mlecznych, które zostały wyprodukowane, łącznie z tymi, które zostały wyprodukowane lecz nie zostały sprzedane lub przeniesione.
Uważa się, że w przypadku niektórych drobnych sprzedawców bezpośrednich produkujących nieznaczne ilości nieprzekraczające 5000 kg ekwiwalentu mleka wymogi dotyczące prowadzenia ewidencji są nieadekwatne.
Tacy producenci powinni zatem zostać zwolnieni z obowiązku prowadzenia ewidencji mleka lub przetworów mlecznych, które nie zostały sprzedane lub przeniesione.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 595/2004.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 595/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 8, ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Jeżeli zgłoszenie nie zostanie złożone przed dniem 15 czerwca, w ciągu 15 dni roboczych państwa członkowskie przesyłają nabywcy oficjalne wezwanie do złożenia takiego zgłoszenia w ciągu 15 dni.
Jeżeli zgłoszenie nie zostanie złożone w tym terminie, państwa członkowskie wycofują zatwierdzenie lub nakładają płatność kwoty proporcjonalnie do ilości przedmiotowego mleka oraz powagi nieprawidłowości.
Ustęp 3 ma nadal zastosowanie w trakcie okresu wezwania.";
2) w art. 10 ust. 1 po akapicie trzecim dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy przy zastosowaniu akapitu trzeciego dostosowana ilość mleka dostarczonego przez producenta jest mniejsza niż 75 % ilości faktycznie dostarczonego mleka, a referencyjna zawartość tłuszczu producenta wynosi powyżej 4,5 %, indywidualne oświadczenie sporządza się na podstawie 75 % ilości faktycznie dostarczonej.";
3) w art. 11, ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Jeżeli zgłoszenie nie zostanie złożone przed dniem 15 czerwca, w ciągu 15 dni roboczych państwa członkowskie przesyłają producentowi oficjalne wezwanie do złożenia zgłoszenia w ciągu 15 dni.
Jeżeli zgłoszenie nie zostanie złożone w tym terminie, ilość referencyjna dla sprzedaży bezpośredniej zainteresowanego producenta jest przekazywana do rezerwy krajowej.
Akapit pierwszy ust. 3 niniejszego artykułu ma nadal zastosowanie w trakcie okresu wezwania.";
4) w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 i 2 wyraz "września" zastępuje się wyrazem "października";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa członkowskie zgłaszają do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) kwoty wynikające z zastosowania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 wraz z wydatkami zgłoszonymi w odniesieniu do listopada każdego roku.
Jeżeli zgodnie z art. 26 ust. 3 niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie przekazują zaktualizowany kwestionariusz przewidziany w ust. 1 tego artykułu, to wynikające z tego dostosowane kwoty zgłasza się do EFRG najpóźniej wraz z wydatkami zgłoszonymi w odniesieniu do miesiąca, przed którym należy przekazać kwestionariusz.";
5) artykuł 16 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 16
Kryteria redystrybucji nadwyżek opłat wyrównawczych
1. W miarę potrzeby państwa członkowskie ustalają hierarchię kategorii producentów, o której mowa w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, na podstawie co najmniej jednego z następujących obiektywnych kryteriów:
a) formalne stwierdzenie przez właściwy organ państwa członkowskiego, że całość lub część opłaty wyrównawczej została naliczona nieprawidłowo;
b) położenie geograficzne gospodarstwa, a zwłaszcza obszary górskie w rozumieniu art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 [3];
c) maksymalna liczba inwentarza na hektar w gospodarstwie do celów ekstensywnego chowu zwierząt gospodarskich;
d) przekroczenie indywidualnej ilości referencyjnej o mniej niż 5 % lub mniej niż 15000 kg, w zależności od tego, która wartość jest niższa;
e) poziom indywidualnej ilości referencyjnej nieprzekraczający 50 % krajowej średniej indywidualnej ilości referencyjnej;
f) inne obiektywne kryteria przyjęte przez państwa członkowskie po konsultacji z Komisją.
2.
Redystrybucję nadpłaty opłat wyrównawczych należy zakończyć najpóźniej piętnaście miesięcy po zakończeniu rzeczonego dwunastomiesięcznego okresu.
6) dodaje się art. 16a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 16a
Wykorzystanie 1 % opłaty wyrównawczej, która nie jest przekazywana do EFRG
W przypadku gdy zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 1 % kwoty, która nie jest przekazywana do EFRG, przekracza kwotę wymaganą do pokrycia przypadków upadłości lub definitywnej niezdolności niektórych producentów do zapłacenia opłaty wyrównawczej, państwa członkowskie mogą wykorzystać nadwyżkę zgodnie z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia.";
7) w art. 24 ust. 6, akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Producenci dokonujący sprzedaży bezpośredniej przechowują ewidencję zapasów prowadzoną w odniesieniu do okresów dwunastomiesięcznych przez co najmniej trzy lata od końca roku, w którym została sporządzona, dostępną dla właściwego organu państwa członkowskiego. Ewidencja ta zawiera dane, w odniesieniu do miesiąca i produktu, dotyczące sprzedaży lub transferu mleka lub przetworów mlecznych.
Producenci, których indywidualna ilość referencyjna dla sprzedaży bezpośredniej wynosi 5000 kg lub więcej, prowadzą również ewidencję mleka i przetworów mlecznych, które zostały wyprodukowane lecz nie zostały sprzedane lub przeniesione.
Państwa członkowskie mogą ustanowić bardziej szczegółowe przepisy.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1469/2006
z dnia 4 października 2006 r.
Zmieniające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1434/2006 [3].
(2) Zastosowanie zasad, kryteriów i warunków podanych w rozporządzeniu (WE) nr 1434/2006 do danych, jakimi Komisja aktualnie dysponuje, prowadzi do zmniejszenia aktualnie obowiązujących refundacji wywozowych, tak jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1518/95 [4], ustalone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1434/2006, zmienia się zgodnie z kwotami podanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do figurujących w nim produktów.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1470/2006
z dnia 4 października 2006 r.
przewidujące odrzucenie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz niektórych produktów przetworzonych oraz niektórych mieszanek paszowych na bazie zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [2], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
Liczba wniosków o wydanie pozwoleń zawierających wcześniej ustalone refundacje dla mączki ziemniaczanej i produktów na bazie kukurydzy jest znaczna i posiada charakter spekulacyjny.
Zadecydowano więc o odrzuceniu wszystkich wniosków o przyznanie pozwoleń na wywóz dla tych produktów, złożonych w dniach 2, 3 i 4 października 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 odrzuca się wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz zawierających wcześniej ustalone refundacje dla produktów oznaczonych kodami CN 11022010, 11022090, 11031310, 11031390, 11042310, 11081200, 11081300, 17023051, 17023091, 17023099, 17024090 i 17029050 złożone w dniach 2, 3 i 4 października 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1471/2006
z dnia 4 października 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych oraz z sektora ryżu, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 29 września 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1432/2006 [3].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1432/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1432/2006 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006
z dnia 5 października 2006 r.
nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe") [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) W dniu 23 marca 2006 r.
Komisja nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 553/2006 [2] ("rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych"), tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu ("kraje, których dotyczy postępowanie" lub "kraje wywozu").
Rozporządzenie to weszło w życie dnia 7 kwietnia 2006 r.
(2) Przypomina się, że dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD") oraz że badanie trendów w kontekście oszacowania szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("okres badany").
2.
DALSZE POSTĘPOWANIE
(3) W następstwie nałożenia tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami z krajów, których dotyczy postępowanie, wszystkie zainteresowane strony zawiadomiono o faktach i ustaleniach, na których opierało się rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych.
Wszystkim zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.
(4) Niektóre z zainteresowanych stron zgłosiły uwagi na piśmie.
Strony uzyskały również możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień.
Komisja kontynuowała poszukiwanie oraz weryfikację informacji, które według niej mogły pomóc w dokonaniu ostatecznych ustaleń.
(5) Następnie służby Komisji ujawniły wszystkie istotne fakty i ustalenia, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych środków antydumpingowych oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego.
Zainteresowanym stronom wyznaczono również termin, w którym mogły przedstawić swoje opinie dotyczące ujawnionych informacji.
Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub pisemnie zostały rozpatrzone, a tam, gdzie było to właściwe, dokonano odpowiedniej zmiany wcześniej przyjętych ustaleń.
Ponadto ujawniono dodatkowe informacje w odniesieniu do zmiany w przewidywanej formie środków.
(6) Niektóre zainteresowane strony przypomniały swoje twierdzenia, że nie mogą właściwie egzekwować swoich praw do obrony, ponieważ tożsamość skarżących nie została ujawniona.
Kwestia ta została podniesiona już wcześniej (patrz: motyw 8 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych).
Sprawa ta została poddana ponownej ocenie na ostatecznym etapie postępowania, w wyniku którego stwierdzono, co następuje: dane na temat wielkości produkcji osiąganej przez skarżących, w podziale na kraje, zostały ujawnione tym zainteresowanym stronom, które wysuwały zarzuty dotyczące uzasadnienia.
Dlatego uznaje się, że ich prawa do obrony nie zostały naruszone.
Informacje te następnie udostępniono do wglądu wszystkim zainteresowanym stronom.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(7) Przypomina się że, jak określono w motywie 10 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produkt objęty postępowaniem zdefiniowano jako obuwie ze skórzanymi cholewkami lub ze sztucznej skóry pochodzące z ChRL i Wietnamu, inne niż:
- obuwie o zastosowaniu sportowym w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji do działu 64 Nomenklatury Scalonej, tzn. i) obuwie o zastosowaniu sportowym, które posiada lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek lub podobnych; oraz ii) buty łyżwiarskie, buty narciarskie, buty do biegów narciarskich, buty snowboardowe, buty zapaśnicze, buty bokserskie oraz buty kolarskie,
- pantofle i obuwie domowe innego rodzaju (objęte kodami CN 64035950, 64039950 i ex64051000),
- obuwie z noskiem ochronnym, tj. obuwie z noskiem ochronnym o poziomie odporności na wstrząsy wynoszącym co najmniej 100 dżuli [3] (objęte kodami CN: ex64033000, ex64035111, ex64035115, ex64035119, ex64035191, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035931, ex64035935, ex64035939, ex64035991, ex64035995, ex64035999, ex64039111, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039191, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039931, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039991, ex64039993, ex64039996, ex64039998 i ex64051000).
(8) Dodatkowo, na podstawie argumentów przedstawionych w motywach 12 do 27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tymczasowo uznano, że niektóre rodzaje nowoczesnego obuwia sportowego, np. specjalistycznego obuwia sportowego ("STAF"), należy wyłączyć z zakresu tej definicji.
(9) Ponadto zdecydowano o tymczasowym traktowaniu obuwia dziecięcego jako produktu objętego postępowaniem, z zastrzeżeniem dalszych dochodzeń i ustaleń na ostatecznym etapie postępowania.
(10) Zainteresowane strony zostały poproszone o przedstawienie uwag na temat tych szczególnych kwestii.
Uwzględniając uwagi przedstawione przez zainteresowane strony w odniesieniu do powyższych kwestii oraz dalsze wnioski o wyłączenie innych rodzajów obuwia, twierdzenia te poddano szczegółowej analizie przedstawionej poniżej.
1.1.
Specjalistyczne obuwie sportowe ("STAF")
(11) Przypomina się, że STAF, zgodnie z definicją przedstawioną w motywie 13 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostało wyłączone z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem.
(12) Wyłączenie to wynika z faktu, że tego rodzaju obuwie sportowe posiada odmienne podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, jest sprzedawane poprzez inne kanały sprzedaży i charakteryzuje się innym zastosowaniem końcowym oraz jest inaczej postrzegane przez konsumentów.
(13) Przedstawiciele wspólnotowego przemysłu obuwniczego sprzeciwiali się wyłączeniu obuwia STAF z zakresu produktu, twierdząc, że obuwie STAF jest dystrybuowane poprzez te same kanały sprzedaży oraz jest tak samo postrzegane przez konsumentów, jak produkt objęty postępowaniem.
Ponadto podkreślano, że nawet w przypadku wyłączenia obuwia STAF z zakresu produktu objętego dochodzeniem wartość minimalna STAF określona w obecnej definicji TARIC, wynosząca 9 EUR, powinna zostać podwyższona, uwzględniając dewaluację dolara względem euro, która miała miejsce w ostatnich latach.
(14) W odpowiedzi na te oświadczenia zauważa się przede wszystkim, że przemysł wspólnotowy nie kwestionował tego, że STAF charakteryzuje się innymi właściwościami fizycznymi i technicznymi.
Po drugie, jeżeli chodzi o kanały sprzedaży, zastosowanie, postrzeganie przez konsumentów oraz tendencje przywozowe, obuwniczy przemysł wspólnotowy nie wysunął żadnych zasadnych argumentów, które mogłyby skłonić Komisję do zmiany ustaleń zawartych w motywach 15 do 18 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Ponadto wniosek dotyczący podwyższenia progu wynoszącego 9 EUR nie został poparty żadnymi dodatkowymi dowodami.
(15) Kilku importerów wystąpiło o obniżenie minimalnej wartości STAF z 9 EUR do 7,50 EUR, głównie ze względu na zmianę okoliczności, pozwalającą na obniżenie kosztów produkcji.
(16) Również te oświadczenia zostały poddane uważnej analizie.
Przypomina się, że próg 9 EUR został ustanowiony w ramach nomenklatury TARIC w 1994 r. (tj. 12 lat temu), kiedy obuwie STAF zostało wprowadzone w ramach kontyngentu obuwia sportowego pochodzącego z Chin.
Ponadto importerzy przedstawili wystarczające uzasadnienie, poparte dowodami, że nowe technologie produkcyjne doprowadziły zarówno do znacznego obniżenia kosztu jednostkowego STAF, jak do ograniczenia zużycia materiału i energii.
W połączeniu z silniejszą konkurencją wynikającą ze zwiększonej podaży STAF, czyli kolejnym czynnikiem powodującym obniżenie cen, miało to rzeczywiście wpływ na poziom cen w porównaniu z sytuacją sprzed 12 lat, czego nie można lekceważyć.
Umiarkowane obniżenie progu w odniesieniu do STAF o 1,5 EUR uznaje się za zasadne i konieczne w celu odzwierciedlenia tych zmian.
(17) Co więcej, różni eksporterzy twierdzili, że definicja STAF powinna zostać rozszerzona poprzez włączenie do niej wszelkich rodzajów obuwia z cholewkami ze skóry i podeszwami z etylenu/octanu winylu (EVA) oraz obuwia z podeszwami formowanymi.
(18) Jednakże, w odpowiedzi na te oświadczenia, należy podkreślić, że sam fakt zastosowania technologii formowania podeszew z EVA nie pozwala na wyraźne rozróżnienie między produktem końcowym uzyskanym za pomocą tej technologii a produktem objętym postępowaniem.
Ponadto wyjaśniono, że technologia formowania podeszew, stosowana w przypadku podeszew z EVA, może być również stosowana do produkcji obuwia, które wyraźnie nie jest obuwiem STAF.
Dodatkowo, nie zostały przedstawione żadne dowody na poparcie twierdzenia, że rozróżnienie w oparciu o odmienne właściwości fizyczne i techniczne, różne kanały sprzedaży, zastosowanie i postrzeganie przez konsumentów, a także różne tendencje przywozowe, nie jest odpowiednie.
Wreszcie, poszczególne definicje EVA przedstawione przez różnych importerów były wyraźnie sprzeczne ze sobą.
Dlatego też wniosek dotyczący definicji STAF został odrzucony.
(19) W związku z powyższym potwierdza się wyłączenie STAF z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
Ponadto wartość minimalna STAF powinna zostać obniżona z 9 EUR do 7,50 EUR.
Wobec braku dalszych uwag, ustalenia rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w zakresie STAF przedstawione w motywach 13 do 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
Obuwie STAF o wartości nie mniejszej niż 7,5 EUR zostaje zatem ostatecznie wyłączone z postępowania.
1.2.
Obuwie dziecięce
(20) Obuwie dziecięce, tj. obuwie z podeszwami wewnętrznymi, których długość nie przekracza 24 cm, a wysokość razem z obcasem wynosi 3 cm lub jest mniejsza, objęte kodami CN: ex64032000, ex64033000, 64035111, 64035191, 64035931, 64035991, 64039111, 64039191, 64039931, 64039991 i ex64051000, nie było objęte tymczasowymi środkami antydumpingowymi, ponieważ ustalenia tymczasowe nie uzasadniały tych środków z punktu widzenia interesu Wspólnoty.
(21) W motywach 28 do 31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie zawarto ostatecznego wniosku co do tego, czy należy objąć obuwie dziecięce definicją produktu objętego postępowaniem.
Mimo że uznano niektóre argumenty za uzasadniające wyłączenie obuwia dziecięcego z zakresu produktu objętego dochodzeniem, argumenty te nie pozwalały na przyjęcie ostatecznego wniosku w tym względzie na tamtym etapie dochodzenia.
Zdecydowano zatem o traktowaniu obuwia dziecięcego jako jednego z rodzajów produktu objętego postępowaniem, z zastrzeżeniem dalszych dochodzeń i ustaleń na ostatecznym etapie postępowania.
(22) W następstwie ujawnienia ustaleń tymczasowych niektóre zainteresowane strony twierdziły, że obuwie dziecięce powinno zostać wyłączone z zakresu produktu objętego dochodzeniem.
Twierdzenia te opierały się na założeniu, że szczególnie takie czynniki, jak fason, wzornictwo, kanały sprzedaży i obsługa klienta, o których mowa w motywach 30 i 31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wyraźnie uzasadniają oddzielenie obuwia dziecięcego od pozostałych rodzajów obuwia wchodzących w zakres niniejszego dochodzenia.
(23) Jednakże twierdzenia te zostały uznane za niewystarczające, aby wyłączyć obuwie dziecięce z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem, ponieważ nie zostały one poparte wystarczającymi dowodami, potwierdzającymi, że w niniejszym dochodzeniu możliwe jest wytyczenie wyraźnej linii podziału między obuwiem dziecięcym a innymi rodzajami obuwia objętymi zakresem dochodzenia.
W rzeczy samej stwierdzono przeciwnie, że istotne właściwości fizyczne i techniczne obuwia dziecięcego, które były wspólne z właściwościami produktu objętego postępowaniem – połączenie skórzanej cholewy z różnymi rodzajami podeszew w celu ochrony stopy – były o wiele bardziej istotne niż różnice (tj. głównie rozmiar).
Ponadto wydaje się, że fason, wzornictwo, kanały sprzedaży oraz obsługa klienta w przypadku obuwia dziecięcego nie różnią się zasadniczo od pozostałych rodzajów obuwia objętych dochodzeniem.
Sam fakt, że obuwie dziecięce stanowi specyficzną podgrupę produktów w ramach produktu objętego postępowaniem, nie daje podstawy do wyłączenia go z zakresu produktu.
Rzeczywiście stwierdzono, że nie istnieje wyraźna linia podziału między obuwiem dziecięcym a produktem objętym postępowaniem, natomiast istnieje dosyć znaczna zbieżność między nimi w świetle definicji produktu objętego postępowaniem, głównie z uwagi na to, że jest to wyrób okrywający i ochraniający stopę ludzką, głównie na potrzeby chodzenia.
(24) W swojej reakcji na opublikowanie rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przedstawiciele wspólnotowego przemysłu obuwniczego twierdzili, że obuwie dziecięce powinno być uznawane za część produktu objętego postępowaniem.
W szczególności przedstawiono dowody potwierdzające, że we Wspólnocie nadal odbywa się znaczna produkcja obuwia dziecięcego.
(25) To oświadczenie przemysłu wspólnotowego jedynie potwierdza ostateczne ustalenia.
Stwierdza się zatem ostatecznie, że obuwie dziecięce powinno zostać objęte definicją produktu objętego postępowaniem.
1.3.
Pozostałe wnioski o wyłączenia
(26) Kilka zainteresowanych stron twierdziło, że niektóre z pozostałych rodzajów obuwia objętych wyżej wspomnianymi kodami CN są zbyt odmienne, w szczególności pod względem zastosowania, aby mogły należeć do tej samej kategorii produktów.
Stwierdzenia te poddano analizie przedstawionej poniżej.
i) Buty "do pieszej wędrówki", buty "wspinaczkowe" i inne rodzaje obuwia do użytku na zewnątrz
(27) W rozumieniu nomenklatury scalonej buty "do pieszej wędrówki", "wspinaczkowe" i inne rodzaje obuwia do użytku na zewnątrz ("obuwie turystyczne") nie są obuwiem o zastosowaniu sportowym, zatem te rodzaje obuwia nie wchodzą w zakres definicji obuwia STAF określonej w motywie 13 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Jednakże niektóre strony złożyły wnioski o to, aby produkt ten został wyłączony z zakresu postępowania, ponieważ i) wymagania dla obuwia turystycznego są rzekomo bardzo zbliżone do specyfikacji obuwia STAF; ii) obuwie turystyczne można rzekomo wyraźnie wyróżnić spośród pozostałych rodzajów obuwia pod względem kanałów sprzedaży i postrzegania przez konsumentów; oraz iii) konieczność płacenia wyższych ceł w odniesieniu do obuwia turystycznego mogłaby mieć rzekomo szkodliwy wpływ na dany rynek.
(28) Nie przedstawiono żadnych dowodów w postaci szczegółowych danych technicznych i specyficznych właściwości obuwia turystycznego, które pozwalałyby na zmianę wniosku zawartego w motywie 34 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym, chociaż różne rodzaje obuwia, między innymi obuwie turystyczne, mogą mieć różne dodatkowe specyficzne właściwości, podstawowe właściwości również tego rodzaju obuwia pozostają identyczne.
Ponadto ustalono, że "obuwie turystyczne" jest powszechnie produkowane we Wspólnocie i że nie jest możliwe wytyczenie wyraźnej linii podziału między importowanym "obuwiem turystycznym" a produkcją wspólnotową.
Ustalenie to znalazło potwierdzenie w decyzji dotyczącej włączenia tego rodzaju obuwia w zakres produktu objętego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2155/97 [4].
Aczkolwiek obuwie turystyczne może mieć w niektórych przypadkach pewne dodatkowe specyficzne właściwości, posiada ono te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne co pozostałe rodzaje obuwia włączone w zakres produktu.
Ponadto, jeżeli chodzi o ich zastosowanie oraz postrzeganie przez konsumentów, stwierdzono, że są one w znacznym stopniu zbieżne z innymi rodzajami obuwia objętymi definicją produktu.
Zgodnie z tym uznaje się, że buty turystyczne powinny pozostać objęte zakresem dochodzenia.
ii) Obuwie o zastosowaniach mechanoterapeutycznych
(29) Jeden z importerów wystąpił o wyłączenie z definicji produktu objętego postępowaniem niektórych rodzajów obuwia do zastosowań mechanoterapeutycznych.
Chociaż w chwili obecnej produkt ten jest objęty kodami CN 64039993, 64039996 i 64039998, złożono wnioski, aby tego rodzaju obuwie zostało wyłączone z zakresu postępowania, ponieważ rzekomo posiada ono odmienne własności fizyczne i chemiczne, jest dystrybuowane poprzez inne kanały sprzedaży oraz charakteryzuje je inne postrzeganie przez konsumentów, jako certyfikowanego produktu medycznego, dopuszczonego do sprzedaży jako wyrób medyczny do zastosowań mechanoterapeutycznych.
(30) Stwierdzono, że tego rodzaju obuwie powinno zostać włączone w zakres produktu objętego postępowaniem.
Chociaż produkt ten charakteryzuje odmienna technologia i zastosowanie, które może być wykorzystane do celów medycznych, jego specyficzne właściwości nie odróżniają go wyraźnie i pod względem budowy od produktu objętego postępowaniem.
Znajduje to potwierdzenie w fakcie, że tego rodzaju obuwie jest kupowane również przez konsumentów, którzy nabywają je raczej dla własnego komfortu, a nie dla specyficznych właściwości medycznych, zostało to nawet potwierdzone we wniosku przedstawionym przez danego importera.
(31) Z powyższych względów uznaje się, że wniosek o wyłączenie obuwia mechanoterapeutycznego z definicji produktu objętego dochodzeniem powinien zostać odrzucony.
iii) Klapki plażowe EVA
(32) Klapki plażowe EVA ("EBS") są obuwiem, którego cholewka ogranicza się do skórzanego paska przymocowanego z dwóch stron do grubej lekkiej podeszwy, wytworzonej poprzez połączenie EVA i innych materiałów.
Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że produkt ten powinien zostać wyłączony z zakresu niniejszego dochodzenia, ponieważ rzekomo posiada bardzo specyficzne i szczególne właściwości fizyczne i techniczne, pozwalające na jego wyodrębnienie jako klapek plażowych, stąd ma on inne zastosowanie końcowe i charakteryzuje go inne postrzeganie przez konsumentów niż w przypadku innych rodzajów obuwia objętych definicją produktu.
Ponadto twierdzono, że technologia mająca zastosowanie do produkcji EBS została całkowicie wycofana z Europy.
(33) W tym względzie ustalono, że chociaż EBS rzeczywiście posiadają kilka specyficznych właściwości, mają one te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne co inne rodzaje obuwia wchodzące w zakres produktu.
Ponadto, jeżeli chodzi o ich znaczenie oraz postrzeganie przez konsumentów, stwierdzono, że istnieje znaczna zbieżność między nimi a innymi rodzajami obuwia objętymi definicją produktu, np. klapkami i drewniakami.
Ponadto stwierdzono, że kanały sprzedaży, marketing, fason itd. są te same, co w przypadku innych rodzajów obuwia objętego definicją produktu.
Dodatkowo przedstawiciele wspólnotowego przemysłu obuwniczego przedstawili dowody potwierdzające, że we Wspólnocie nadal istnieje znaczna produkcja EBS.
W związku z powyższym uznaje się, że ten wniosek o wyłączenie powinien zostać odrzucony.
iv) Buty ze świńskiej skóry
(34) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że obuwie z cholewkami ze świńskiej skóry powinno zostać wyłączone z zakresu dochodzenia z uwagi na rzekome różnice w jakości i cenach oraz rzekomy brak produkcji wyrobów z tego rodzaju cholewkami w WE.
(35) Jednakże nie można było dokonać wyraźnego rozróżnienia między przywożonym obuwiem ze świńskiej skóry a produkcją wspólnotową, ponieważ obydwie grupy produktów charakteryzują te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, a także zastosowanie.
Ponadto kanały sprzedaży okazały się być na ogół te same, co znajduje również swoje odzwierciedlenie w tym, że konsumenci nie postrzegają butów ze świńskiej skóry jako butów innego rodzaju.
Przedstawione stwierdzenie zostało zatem odrzucone.
v) Obuwie z wykorzystaniem technologii opatentowanej
(36) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że z zakresu dochodzenia powinny zostać wyłączone niektóre rodzaje obuwia obejmujące technologię opatentowaną, tj. rozwiązanie technologiczne obejmujące specjalny obcas pochłaniający drgania, środkową podeszwę z poduszką powietrzną oraz specjalną technologię zwiększającą elastyczność tego rodzaju obuwia.
(37) Jednakże porównanie tego rodzaju obuwia z produktem objętym postępowaniem nie dało podstaw do wytyczenia wyraźnej linii podziału między tego rodzaju obuwiem a produktem objętym postępowaniem w zakresie podstawowych właściwości fizycznych i technicznych oraz zastosowania.
Choć uznaje się, że technologia opatentowana może przyczynić się do podwyższenia komfortu, jako taka nie zmienia ona znacząco właściwości obuwia w przypadku jego zwykłego użycia.
Ponadto fakt, że niektóre technologie są chronione patentem, nie stanowi uzasadnienia dla ich wyłączenia z zakresu produktu.
Stąd, chociaż uznaje się, że produkt ten może posiadać specjalne właściwości, jest on konkurencyjny względem wspólnotowej produkcji produktu objętego dochodzeniem.
Zatem wniosek ten zostaje odrzucony.
vi) Obuwie sportowe niebędące STAF
(38) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że wszystkie rodzaje obuwia sportowego, a zatem nie tylko obuwie STAF oraz obuwie sportowe w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji do działu 64 Nomenklatury Scalonej, powinny zostać wyłączone z postępowania.
Twierdzenia te opierają się na tych samych argumentach, które wysunięto w celu uzyskania wyłączenia STAF, oraz na rzekomym niedoborze niektórych rodzajów obuwia niebędących STAF na rynku WE, który miałby nastąpić w przypadku niewyłączenia z postępowania tych rodzajów obuwia.
Drugi z przedstawionych argumentów nie został poparty konkretnymi dowodami.
Nie przedstawiono zatem żadnych nowych istotnych informacji, które mogłyby spowodować zmianę wniosku zawartego w motywie 27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w odniesieniu do pozostałych rodzajów obuwia niebędącego STAF.
Wniosek został zatem odrzucony.
1.4.
Wniosek
(39) W świetle powyższego, wnioski tymczasowe, zmienione zgodnie z B. 1.1. powyżej, zostają ostatecznie potwierdzone.
Do celów niniejszego postępowania i w zgodzie ze stałą praktyką Wspólnoty uznaje się niniejszym, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem powinny być uznawane za jeden produkt.
2.
PRODUKT PODOBNY
(40) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag w odniesieniu do produktu podobnego, niniejszym potwierdza się treść oraz tymczasowe wnioski.
(41) W świetle powyższego, uznaje się ostatecznie, że zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, produkt objęty postępowaniem oraz wszystkie rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami wytwarzane i sprzedawane w Brazylii, która posłużyła za kraj analogiczny, oraz te wytwarzane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym są podobne.
C. KONTROLA WYRYWKOWA
1.
KONTROLA WYRYWKOWA PRODUCENTÓW EKSPORTUJĄCYCH W CHRL I W WIETNAMIE
(42) Niektóre strony utrzymywały, że próby nie były reprezentatywne z uwagi na wyłączenie STAF i obuwia dziecięcego.
(43) Jak już wspomniano w motywie 61 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wyłączenie produktów STAF nie wpłynęło znacząco na reprezentatywność próby.
Jeżeli chodzi o obuwie dziecięce, argument jest nieistotny w świetle decyzji dotyczącej objęcia tego rodzaju butów zakresem dochodzenia.
(44) Przesłano uwagi na temat procentowych udziałów w próbie, które ustalono w kontekście środków tymczasowych.
Uwagi te zostały rozpatrzone.
Uwzględniając obuwie dziecięce, stwierdzono, że przedsiębiorstwa wybrane do próby dokonywały odpowiednio ponad 12 % i ponad 15 % wielkości wywozu do Wspólnoty chińskich i wietnamskich współpracujących producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem.
W świetle tego próba jest wyraźnie reprezentatywna.
Odsyła się również do argumentów przedstawionych w motywie 56 poniżej.
(45) Twierdzono ponadto, że wybór próby był niezgodny z postanowieniami Porozumienia antydumpingowego WTO ("ADA"), ponieważ niektórzy główni eksporterzy zostali wybrani kosztem przedsiębiorstw dokonujących znikomej sprzedaży lub niedokonujących sprzedaży w WE, lecz sprzedających znaczne ilości produkcji w kraju.
(46) Jak już wyjaśniono w motywie 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przyjęta metodyka miała na celu zapewnienie maksymalnej reprezentatywności próby i ujęcie w obrębie największej reprezentatywnej wielkości wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie, pewnej liczby przedsiębiorstw z reprezentatywną sprzedażą na rynku krajowym.
Powinno to umożliwić obliczenie wartości normalnej na tej podstawie w przypadku, gdy niektórzy producenci eksportujący objęci próbą kwalifikowaliby się do traktowania na zasadach rynkowych ("MET").
Próby nie zostały dobrane z naruszeniem zasad WTO ani przepisów art. 17 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym próba musi być bądź statystycznie reprezentatywna, bądź musi obejmować największą reprezentatywną wielkość sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie.
Dlatego wyżej wspomniane zasady dopuszczają wykorzystanie sprzedaży, w kraju oraz/lub w celach wywozu, jako kryterium doboru.
(47) Ponadto przypomina się, że zgodnie z wyjaśnieniem przedstawionym w motywach 57 i 58 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych władze krajów, których dotyczy postępowanie, wyraziły pełną zgodę na wybrane próby.
(48) Niektóre zainteresowane strony twierdziły również, że porozumienia co do składu próby dotyczącej Chin należało raczej poszukiwać u władz Hongkongu i Tajwanu, gdyż właścicielami chińskich producentów są głównie udziałowcy posiadający siedzibę w tych krajach.
Zatem postępowanie rzekomo dotyczy również stron w tych krajach.
(49) Argument ten musiał zostać odrzucony.
Powszechną praktyką we Wspólnocie jest poszukiwanie porozumienia z władzami kraju wywozu oraz/lub zrzeszeniami producentów w ramach postępowania antydumpingowego obejmującego kontrolę wyrywkową, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto w niniejszej sprawie władze krajów, których dotyczy postępowanie, pozostawały w bliskim kontakcie ze zrzeszeniami producentów tych krajów.
Kraje wywozu w niniejszym postępowaniu to ChRL i Wietnam.
Zatem porozumienie co do składu próby starano się znaleźć i osiągnięto w tych krajach.
(50) Jeden z producentów wietnamskich, który nie został włączony do próby, powtórzył swoje uwagi, że skoro prawidłowo wypełnił kwestionariusz antydumpingowy, powinien zostać objęty badaniem indywidualnym.
Niemniej to, że strona nieobjęta próbą przesyła odpowiedź na kwestionariusz antydumpingowy, nie prowadzi automatycznie do badania indywidualnego.
W rzeczywistości, jak wcześniej wyjaśniono w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z uwagi na bezprecedensową wielkość prób Komisja uznała, że badanie indywidualne dodatkowych producentów eksportujących byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie.
(51) Wreszcie, strony twierdziły, że wybór reprezentatywnej sprzedaży krajowej w ramach próby jest niewłaściwy, ponieważ żaden z eksporterów nie spełniał warunków traktowania na zasadach MET.
Jednakże argument ten został uznany za nieistotny, ponieważ decyzja w sprawie MET jest podejmowana po dokonaniu doboru próby.
(52) Stwierdzenie to zostało zatem odrzucone, skutkiem czego, wobec braku innych uwag w tej kwestii, uznaje się, że próby były reprezentatywne.
2.
KONTROLA WYRYWKOWA PRODUCENTÓW WSPÓLNOTOWYCH
(53) Różne zainteresowane strony wysuwały zarzut naruszenia art. 17 rozporządzenia podstawowego, utrzymując, że próba producentów wspólnotowych nie była reprezentatywna.
Uzasadnieniem tego zarzutu było to, że tylko dziesięć przedsiębiorstw zostało wybranych do próby i że przedsiębiorstwa te reprezentują zaledwie 10 % całkowitej wielkości produkcji skarżących oraz niewielki udział procentowy całkowitej produkcji wspólnotowej – tj. mniej niż 5 % – przy czym skarżący w tej sprawie reprezentują niewiele ponad 40 % całkowitej produkcji wspólnotowej.
Ponadto utrzymywano, że niektóre trendy zaobserwowane w przypadku producentów wspólnotowych objętych próbą nie kształtują się podobnie do trendów zaobserwowanych w odniesieniu do wszystkich skarżących, tym samym próba nie była reprezentatywna.
(54) Jedno ze zrzeszeń importerów utrzymywało również, że próba producentów wspólnotowych nie jest statystycznie reprezentatywna i że wskutek tego wizytami weryfikacyjnymi objęty został znikomy odsetek producentów wspólnotowych.
(55) W tym zakresie przypomina się, że art. 17 rozporządzenia podstawowego stanowi, że dochodzenia mogą być ograniczone do prób, które są bądź statystycznie reprezentatywne, bądź stanowią największą reprezentatywną wielkość produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana.
(56) Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że nie istnieje ilościowy wskaźnik lub próg wskazujący, co stanowi poziom wielkości reprezentatywnej.
Jedynym wskazaniem jest to, że wielkość taka powinna ograniczać się do wielkości, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie.
(57) Z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, tj. w świetle tego, że przemysł wspólnotowy ma wyjątkowo rozdrobnioną strukturę, nie jest możliwe uniknięcie sytuacji, w której przedsiębiorstwa objęte próbą będą stanowiły stosunkowo mały odsetek całkowitej produkcji wspólnotowej.
Jak wyjaśniono w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja dokonała doboru próby głównie w oparciu o wielkość pod względem wielkości produkcji, lecz również uwzględniła położenie geograficzne producentów, aby zapewnić reprezentatywność próby pod tym względem.
Jednakże liczba przedsiębiorstw wybranych do próby musiała zostać ograniczona do liczby, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie, tj. w tym przypadku dziesięć przedsiębiorstw.
Uwzględniając wysoki stopień rozproszenia danego przemysłu oraz biorąc pod uwagę fakt, że do próby zostali wybrani więksi producenci, dalsze zwiększenie liczby przedsiębiorstw nie miałoby tak czy inaczej żadnego znaczącego wpływu na udział procentowy próby w całej produkcji wspólnotowej.
W tym kontekście zauważa się ponadto, zaprzeczając zarzutom przedstawionym przez niektóre strony, że nie istnieje prawne zobowiązanie do włączania do próby małych i średnich przedsiębiorstw, zgodnie z definicją zawartą w odpowiednich przepisach WE, co wynika z treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(58) Jak wyjaśniono powyżej, dobór próby powinien być bądź statystycznie reprezentatywny, bądź oparty na reprezentatywnej wielkości.
Ponieważ w tym przypadku skorzystano z drugiej metody, zarzut że próba nie jest statystycznie reprezentatywna został odrzucony.
Podobnie fakt, że rzekomo niektóre trendy zaobserwowane w odniesieniu do producentów wspólnotowych objętych próbą nie są podobne do tych obserwowanych w odniesieniu do wszystkich skarżących i że wizytami weryfikacyjnymi objęty został mały odsetek producentów wspólnotowych, nie stanowi argumentów ważnych z prawnego punktu widzenia, pozwalających na podważenie ważności próby.
(59) Ze względów opisanych powyżej zarzuty wysunięte przez strony zostały odrzucone, a zatem ważność próby zostaje potwierdzona, ponieważ jest ona reprezentatywna i została dobrana w pełnej zgodności z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
D. DUMPING
1.
TRAKTOWANIE NA ZASADACH RYNKOWYCH ("MET")
1.1.
Uwagi ogólne
(60) Niektóre zainteresowane strony wysuwały zarzut, że Komisja nie ujawniła, indywidualnie każdemu nieobjętemu próbą chińskiemu i wietnamskiemu eksporterowi, powodów, dla których eksporterzy ci zostali uznani za nieuprawnionych do MET.
Zgodnie z ich zarzutem, powtórzonym w momencie ujawnienia ostatecznych ustaleń, Komisja jest zobowiązana do dokonania indywidualnych ustaleń w odniesieniu do wniosków o MET, niezależnie od tego, czy dany eksporter jest objęty próbą.
Uznały one, że zastosowana metodyka pozbawia przedsiębiorstwa nieobjęte próbą przysługującego im prawa do oceny indywidualnej i stanowi naruszenie art. 2 ust. 7 lit. b) oraz art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(61) Jednakże uznaje się, że istniejący przepis w sprawie kontroli wyrywkowej (art. 17 rozporządzenia podstawowego) w pełni uwzględnia sytuację przedsiębiorstw składających wnioski o MET.
Rzeczywiście, niezależnie od tego, czy chodzi o kraje o gospodarce rynkowej, czy kraje w fazie transformacji, istota kontroli wyrywkowej wymaga odrzucenia wniosku o ocenę indywidualną i objęcia tych przedsiębiorstw ustaleniami przyjętymi na podstawie próby.
Artykuł 17 rozporządzenia podstawowego określa ogólną metodę rozpatrywania sytuacji, w których badanie indywidualne nie jest możliwe z uwagi na wysoką liczbę zaangażowanych przedsiębiorstw, tj. z uwagi na wykorzystanie reprezentatywnej próby.
Nie ma powodu, dla którego metoda kontroli wyrywkowej nie miałaby być w równym stopniu stosowana w sytuacji, w której wysoka liczba zaangażowanych przedsiębiorstw obejmuje znaczną liczbę przedsiębiorstw składających wnioski o MET/IT.
Jak w każdym innym przypadku kontroli wyrywkowej, ustalana jest średnia ważona wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą, niezależnie od metodyki przyjętej do obliczeń związanych z dumpingiem dla każdego przedsiębiorstwa w wyniku oceny MET/IT.
Ocena MET/IT nie powinna zatem wykluczać stosowania normalnych technik kontroli wyrywkowej.
Kluczowym uzasadnieniem kontroli wyrywkowej jest zrównoważenie obciążeń administracyjnych w celu oceny danego przypadku w odpowiednim czasie i w wymaganych terminach, na podstawie indywidualnej analizy dokonanej w najlepszym możliwym zakresie.
Wreszcie, przypomina się, że liczba wniosków o MET w niniejszej sprawie była tak duża, że indywidualne ich rozpatrzenie – które czasami ma miejsce w innych sprawach – było niemożliwe z administracyjnego punktu widzenia.
Dlatego za uzasadnione uznano zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw nieobjętych próbą średniego ważonego marginesu otrzymanego z uwzględnieniem wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą, bez rozróżniania między przedsiębiorstwami, którym przyznano MET/IT, a tymi, którym go nie przyznano.
Podnoszono również zarzut, że obliczenia dumpingu nie były wystarczająco wiarygodne, ponieważ zastosowano kontrolę wyrywkową w odniesieniu do wniosków o MET.
Zarzut ten musi zostać odrzucony.
Po pierwsze, nie przeprowadzono kontroli wyrywkowej wniosków o MET, lecz dokonano kontroli producentów eksportujących.
Po drugie, przepisy dotyczące kontroli wyrywkowej są skonstruowane w taki sposób, aby umożliwić wystarczająco wiarygodne ustalenie, czy istnieje dumping w przypadku znacznej liczby producentów eksportujących.
Po trzecie, w sprawach, w których producenci eksportujący również przedłożyli wnioski o MET, nie istnieją powody, aby twierdzić, że użycie rutynowo stosowanej techniki kontroli wyrywkowej może doprowadzić do niewystarczająco wiarygodnego ustalenia.
Rzeczywiście, sprzeczne z samą ideą kontroli wyrywkowej jest twierdzenie, że z uwagi na fakt, że eksporterzy (nieobjęci próbą) powinni zostać sklasyfikowani jako ci, którym przyznano MET bądź go nie przyznano, próba takiej populacji byłaby sama w sobie niereprezentatywna.
Podobnie jak w przypadku każdego innego dochodzenia antydumpingowego, indywidualna sytuacja eksporterów nigdy nie jest identyczna.
Między producentami mogą istnieć istotne różnice, mimo to kontrola wyrywkowa może być zastosowana.
Po czwarte, klasyfikacja przedsiębiorstwa jako nietraktowanego na zasadach rynkowych oznacza jedynie, że wartość normalna nie może zostać ustalona na podstawie danych własnych przedsiębiorstwa, lecz że należy skorzystać z odpowiedniego alternatywnego źródła.
Jednakże korzystanie z odpowiednich alternatywnych rozwiązań jest również konieczne w innych ważnych obszarach określania dumpingu, patrz np. art. 2 ust. 1 oraz art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Po piąte, reprezentatywność próby jest również podkreślana przez fakt, że rządy krajów wywozu same zaproponowały większość przedsiębiorstw wybranych do próby.
Innymi słowy, uznały je za reprezentatywne dla wszystkich producentów eksportujących.
(62) Niektórzy producenci eksportujący z ChRL i Wietnamu utrzymywali mimo to, że Komisja przeprowadzała indywidualną ocenę MET we wcześniejszych sprawach, w których liczba producentów eksportujących była również wysoka.
W sprawach tych, np. w sprawie dotyczącej "wykończonych tkanin z włókien poliestrowych" (rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r.) [5], indywidualna ocena MET została przeprowadzona, chociaż na potrzeby oceny dumpingu zastosowano techniki kontroli wyrywkowej, zgodne z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(63) Jednakże w tym zakresie przypomina się, że we wspomnianej sprawie uznano, że indywidualna ocena wniosku o MET była wykonalna, podczas gdy nie jest tak w przypadku niniejszego dochodzenia.
Ponadto zauważa się, że we wspomnianej sprawie, zgodnie z zasadami kontroli wyrywkowej, przedsiębiorstwa, które nie zostały wybrane do próby, lecz którym przyznano MET, otrzymały średni ważony margines przedsiębiorstw objętych próbą, którym przyznano MET, tj. nie otrzymały one marginesu indywidualnego, lecz średni ważony margines ustalony dla przedsiębiorstw, którym przyznano MET.
(64) We wcześniejszych sprawach, w których zastosowano kontrolę wyrywkową i w których eksporterzy współpracujący złożyli wnioski o MET, odpowiednie liczby były na tyle niskie, że pozwalały na badanie indywidualne w odniesieniu do każdego wniosku z osobna.
Z uwagi na bezprecedensową liczbę otrzymanych wniosków o MET w niniejszej sprawie indywidualna ocena każdego wniosku była niemożliwa.
Inni eksporterzy, objęci i nieobjęci próbą, powtórnie stwierdzili, że należało im przyznać MET.
Na poparcie swoich twierdzeń niektórzy z nich przedstawili swoje umowy spółki, aby wykazać, że ich przypadek nie był odmienny od Golden Step, jedynego przedsiębiorstwa, któremu przyznano MET.
(65) W tym zakresie zwraca się uwagę, że w niniejszym postępowaniu zastosowano przepisy dotyczące kontroli wyrywkowej art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Dalsze oświadczenia producentów eksportujących nieobjętych próbą nie zostały zbadane, ponieważ zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego byłoby to nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.
Jeżeli chodzi o dalsze wnioski przedsiębiorstw objętych próbą, są one przedmiotem rozważań zawartych w odpowiednich poniższych motywach dotyczących kwestii szczególnych w odniesieniu do każdego z dwóch krajów, których dotyczy niniejsze postępowanie.
(66) Niektórzy z producentów eksportujących twierdzili, że Komisja nie przeprowadziła oceny MET w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia postępowania, co przewiduje art. 2 ust. 7 lit. c) ostatni akapit rozporządzenia podstawowego.
(67) Chociaż ocenę MET przeprowadzono w terminie dłuższym niż trzy miesiące od wszczęcia postępowania, stwierdza się, że producenci eksportujący objęci próbą otrzymali osobne informacje dotyczące ich statusu MET i uzyskali pełne prawa do obrony.
Oczywiście, strony nie są negatywnie dotknięte ustaleniami w ramach oceny MET dokonanymi przed nałożeniem środków tymczasowych.
(68) Niektórzy producenci eksportujący, którzy już wcześniej złożyli wnioski o badanie indywidualne, wystąpili o nie ponownie.
Jednakże ze względów opisanych w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przyznanie badania indywidualnego producentom eksportującym w ChRL lub Wietnamie było niemożliwe.
(69) W świetle powyższego, jak wyjaśniono w motywach 53 do 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ze względu na dużą liczbę współpracujących producentów eksportujących w ChRL i w Wietnamie, aby ustalić stawkę cła, która będzie stosowana w odniesieniu do eksporterów współpracujących nieobjętych próbą, zastosowano próbę reprezentatywną, co ma miejsce w przypadku wszystkich spraw antydumpingowych.
1.2.
Ustalenia dotyczące traktowania na zasadach rynkowych w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL
(70) Po nałożeniu środków tymczasowych dwunastu chińskich producentów eksportujących, których wybrano do próby i wobec których przeprowadzono kontrolę na miejscu, twierdziło, że należało im przyznać MET, i powtórzyło argumenty przedstawione uprzednio.
(71) Jedno ze wspomnianych dwunastu przedsiębiorstw, mianowicie Golden Step ("GS"), zażądało ponadto, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, zasadniczej zmiany w następstwie zbadania swojego wniosku o MET i przedstawiło stosowne dowody.
Przypomina się, że wniosek o MET przedsiębiorstwa GS został odrzucony, ponieważ nie spełniał on kryterium 1 określonego w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Odrzucenie wniosku było w szczególności uzasadnione istnieniem obowiązku wywozu, który polegał na tym, że GS nie mogła swobodnie decydować o wielkości swojej sprzedaży bez znaczącej interwencji państwa.
Jednakże po ujawnieniu ustaleń w zakresie MET przedsiębiorstwo GS przedstawiło, w obowiązującym terminie, przewidzianym na przedstawianie uwag w odniesieniu do ujawnionych ustaleń, dowody wskazujące, że de facto i de jure nie podlega obowiązkowi sprzedaży eksportowej.
(72) Po odpowiednim uwzględnieniu zmienionej sytuacji przedsiębiorstwa GS, a także faktu, że odrzucenie wniosku o MET było uzasadnione wyłącznie niespełnieniem przez GS kryterium 1, zdecydowano się przeprowadzić przegląd pierwotnej decyzji i przyznać GS traktowanie na zasadach rynkowych.
(73) Niektórzy producenci, których wnioski o MET zostały odrzucone, twierdzili, że zapisy w umowie spółki, dotyczące ograniczenia sprzedaży, nie stanowiły podstawy do odrzucenia wniosku o MET w innych postępowaniach antydumpingowych.
Po pierwsze, należy zauważyć, że analiza MET jest przeprowadzana dla każdego przypadku z osobna na podstawie przedstawionych faktów i że nie istnieje sprzeczność, której dotyczy zarzut, z niedawnymi analizami MET przy porównywalnych okolicznościach faktycznych.
Wręcz przeciwnie, w powołanym przypadku producent eksportujący przestawił w przewidzianym terminie zmienioną wersję umowy spółki, która nie zawierała zapisów dotyczących ograniczeń sprzedaży, i wykazał on, że nie był de facto objęty takim ograniczeniem sprzedaży.
(74) Inne strony twierdziły, że odrzucenie wniosków o MET chińskich eksporterów obuwia było sprzeczne z zasadami WTO, przede wszystkim ponieważ wywóz z Chin nie podlega już monopolowi państwowemu, zgodnie z wymogiem drugiego uzupełnienia art. VI pkt 1 załącznika 1 do GATT 1994, jako warunek zezwalający stronom na odejście od ustalania wartości normalnej na podstawie danych dotyczących wartości normalnej pochodzących z kraju wywozu.
(75) Kiedy wyżej wspomniana nota uzupełniająca została wprowadzona, ChRL, wśród innych krajów, była rzeczywiście uważana za kraj posiadający państwowy monopol na wywóz.
Od tego czasu uwzględniono reformy gospodarcze w Chinach, które doprowadziły do innego traktowania Chin w postępowaniach dotyczących ochrony handlu.
Obecnie sekcja 15 Protokołu przystąpienia Chin do WTO zawiera szczegółowe postanowienia dotyczące traktowania wywozu w postępowaniach dotyczących ochrony handlu.
Postanowienia zawarte w Protokole rzeczywiście zezwalają członkom WTO stosować "metodykę nieopartą na bezpośrednim porównaniu z cenami lub kosztami krajowymi w Chinach (…), jeżeli producenci objęci dochodzeniem nie są w stanie wyraźnie wykazać, że w przemyśle produkującym produkt podobny obowiązują warunki rynkowe w odniesieniu do wytwarzania, produkcji i sprzedaży tego produktu".
(76) W przypadku pozostałych jedenastu przedsiębiorstw objętych próbą zauważa się, że w przewidzianym terminie nie przedstawiono nowego uzasadnienia, które mogłoby zmienić decyzję dotyczącą odrzucenia wniosków o MET tych przedsiębiorstw.
(77) W tym kontekście zauważa się przede wszystkim, że przedłożenie zmienionych umów spółki, nieprzewidujących już ograniczeń sprzedaży, przez dwóch producentów chińskich objętych próbą, dopiero po ostatecznym ujawnieniu, nastąpiło zbyt późno, aby można je było uwzględnić, ponieważ w tamtym czasie nie pozostało wystarczająco dużo czasu na weryfikację, o której mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W każdym razie wskazane dwa przedsiębiorstwa objęte postępowaniem nie zdołały osiągnąć standardu MET nie tylko z uwagi na ograniczenia sprzedaży (kryterium 1).
(78) Pozostałe uwagi tych przedsiębiorstw omówiono już w motywach 69 do 77 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Skutkiem tego ustalenia oraz wniosek zawarte w tych motywach zostają potwierdzone, a decyzja dotycząca odrzucenia wniosków o MET wskazanych jedenastu przedsiębiorstw zostaje utrzymana.
1.3.
Ustalenia dotyczące traktowania na zasadach rynkowych w odniesieniu do producentów eksportujących w Wietnamie
(79) W następstwie nałożenia środków tymczasowych siedmiu z wietnamskich producentów eksportujących wybranych do próby twierdziło, że należało im przyznać MET, i powtórzyło argumenty przedstawione uprzednio, nie przedstawiając wystarczających nowych dowodów.
Uwagi te omówiono już w motywach 78 do 90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
W świetle tego ustalenia zawarte we wspomnianych motywach rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone, a decyzja dotycząca odrzucenia wniosków o MET wskazanych ośmiu przedsiębiorstw utrzymana.
(80) Dwóch wietnamskich producentów eksportujących objętych próbą twierdziło, że należało im przyznać MET, ponieważ uzasadnienie przyznania MET przedsiębiorstwu GS dotyczyło również ich.
Według ich interpretacji nie przyznano im MET, z uwagi na i) ograniczenia sprzedaży zawarte w licencji handlowej oraz umowie spółki; a także ii) istnienie kontraktu między przedsiębiorstwem powiązanym i przedsiębiorstwem, w którym całość udziałów jest własnością państwa.
Przedsiębiorstwa twierdziły, że okoliczności te występowały również w przypadku chińskiego producenta eksportującego GS, a zatem ustalenia w ich przypadku powinny być identyczne z ustaleniami w przypadku GS.
(81) Należy zauważyć, że zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w motywach 78 do 90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dwóm wspomnianym przedsiębiorstwom wietnamskim nie przyznano MET, ponieważ nie spełniały kryteriów 1, 2 i 3 określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
W tym zakresie należy zauważyć, że przedsiębiorstwa te posiadają licencje inwestycyjne, które nakładają na nie ilościowe ograniczenia sprzedaży.
Ograniczenia te nie zostały usunięte ani w okresie objętym dochodzeniem, ani w późniejszym czasie.
Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, te dwa przedsiębiorstwa nie przedłożyły wniosku o MET w odniesieniu do jednego ze swoich producentów powiązanych w Wietnamie.
Niemożliwe było zatem stwierdzenie, czy grupa jako całość spełnia wszystkie warunki MET.
Fakt, że wspomniane przedsiębiorstwo powiązane posiadało umowę dotyczącą przetwórstwa surowców z przedsiębiorstwem będącym własnością państwa nie został uwzględniony w ustaleniu dotyczącym MET, ponieważ Komisja nie była w stanie wypowiedzieć się w sprawie nieprzedłożonego wniosku o MET.
Uznaje się zatem, że rzeczywista sytuacja dotycząca tych dwóch wietnamskich producentów eksportujących nie przypomina sytuacji GS.
Stąd przedstawione argumenty musiały zostać odrzucone.
2.
INDYWIDUALNE TRAKTOWANIE ("IT")
2.1.
IT w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL
(82) Po nałożeniu środków tymczasowych niektórzy z chińskich producentów eksportujących wybranych do próby twierdzili, że należało im przyznać IT i powtórzyli argumenty przedstawione uprzednio, nie przedstawiając dowodów w przewidzianym terminie.
W tym kontekście zwraca się szczególną uwagę, że przedstawienie zmienionych umów spółki dwóch chińskich producentów eksportujących objętych próbą, nieprzewidujących już ograniczeń sprzedaży, nastąpiło dopiero po ostatecznym ujawnieniu.
Nastąpiło to zbyt późno, aby możliwe było przeprowadzenie należytej weryfikacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(83) W konsekwencji, z powodów przedstawionych wcześniej w motywie 94 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wnioski te musiały zostać odrzucone.
(84) Inni producenci eksportujący twierdzili, że odmowa przyznania IT chińskim producentom eksportującym stanowiła naruszenie sekcji 15 Protokołu przystąpienia Chińskiej Republiki Ludowej do WTO oraz odpowiednio art. 6 ust. 10 ADA.
(85) Zarzut ten musiał zostać odrzucony.
Przede wszystkim ADA nie jest bezpośrednio stosowana we Wspólnocie.
Po drugie, art. 6 ust. 10 ADA jedynie określa ogólną zasadę ustanawiania marginesów indywidualnych dla eksporterów.
Jednakże, w przypadku gdy zastosowanie mają warunki gospodarki nierynkowej, przepisy WTO, np. drugiego uzupełnienia art. VI pkt 1 załącznika 1 do GATT 1994, przewidują stosowane w równym stopniu odstępstwa od tej ogólnej zasady.
Rzeczywiście sytuacja chińskich eksporterów jest bardziej szczegółowo uregulowana na podstawie Protokołu przystąpienia Chińskiej Republiki Ludowej do WTO.
Jednakże na podstawie sekcji 15 tego Protokołu nie można wywnioskować żadnego zobowiązania do ustanawiania marginesów indywidualnych dla producentów eksportujących.
(86) Z tych samych względów strony wysuwały zarzut, że sprzeczny z przepisami WTO jest art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który ustala zasady indywidualnego traktowania.
(87) Zarzut ten musiał zostać odrzucony, nie tylko dlatego, że przepisy WTO nie tylko nie są bezpośrednio stosowane we Wspólnocie, ale także ponieważ nie wykluczają również dwuetapowej metodyki obejmującej i) MET i ii) IT.
(88) Czterech chińskich eksporterów powtórzyło swoje wnioski dotyczące badania indywidualnego, o którym mowa w motywie 7 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Twierdzono, że skoro możliwe jest przeprowadzenie badania na próbie dwunastu chińskich przedsiębiorstw, możliwe może być badanie dodatkowych czterech.
(89) Jednakże, z powodów opisanych wcześniej w motywie 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wnioski te zostały odrzucone.
(90) Inny producent eksportujący wystąpił o IT w następstwie nałożenia środków tymczasowych.
Producent ten rozpoczął działalność po zakończeniu pierwotnego OD.
Z tych samych względów, które przedstawiono powyżej, indywidualna ocena istoty wniosku tego przedsiębiorstwa nie mogła zostać przeprowadzona.
Ponadto stwierdzono, że jego umowa spółki zawierała obowiązek wywozu.
Dodatkowo, korzystało ono z ulg podatkowych, uzależnionych od przekroczenia przez wywóz określonego odsetka całkowitej sprzedaży.
W takich okolicznościach przyznanie IT temu przedsiębiorstwu nie byłoby możliwe.
2.2.
IT w odniesieniu do producentów eksportujących w Wietnamie
(91) W następstwie nałożenia środków tymczasowych sześciu wietnamskich producentów eksportujących wybranych do próby twierdziło, że należało im przyznać IT.
(92) Przedsiębiorstwa, którym nie przyznano IT na podstawie art. 9 ust. 5 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jedynie powtórzyły swoje twierdzenia, że ilości wywożonych przez nie produktów są ustalane swobodnie.
Przypomina się, że wielkość sprzedaży eksportowej tych producentów była ustalona na podstawie licencji inwestycyjnej przedsiębiorstw, nie można jej było zatem uznać za swobodnie ustalaną przez przedsiębiorstwa, ponieważ jakiekolwiek odchylenie od kwoty określonej w licencji inwestycyjnej wymagałoby wcześniejszej zmiany licencji, co musiałoby zostać zatwierdzone przez władze.
Mimo że eksporterzy ci utrzymywali, że ilość jest ustalana swobodnie przez przedsiębiorstwo w zależności od sytuacji gospodarczej, uznaje się, że nie istnieją powody ustalania ilości przeznaczonych na wywóz na podstawie licencji inwestycyjnej, wyraźnie zakazującej przedsiębiorstwu sprzedaży swojej produkcji na rynku krajowym.
W takich okolicznościach dane przedsiębiorstwo nie może już swobodnie decydować, czy w dowolnym czasie preferuje sprzedaż na rynku krajowym większej ilości produktów w stosunku do ilości dopuszczonej na podstawie licencji, ponieważ musi uzyskać wcześniejszą zgodę władz.
(93) Jedno z przedsiębiorstw, któremu nie przyznano IT na podstawie art. 9 ust. 5 lit. c) rozporządzenia podstawowego, twierdziło, że decyzja Komisja dotycząca odmowy IT nie była wystarczająco uzasadniona.
Jednakże to przedsiębiorstwo jest w 100 % własnością państwa, skutkiem czego większość udziałów w tym przedsiębiorstwie nie należy do osób prywatnych, lecz do państwa, które również mianuje zarząd.
Dodatkowo stwierdzono, że przedsiębiorstwo to jest powiązane z przedsiębiorstwem, które nie spełniało wymagań dotyczących MET ani IT.
Mając na uwadze fakt, że w przypadku zastosowania różnych stawek ceł do tych dwóch powiązanych przedsiębiorstw istniałoby niebezpieczeństwo obejścia środków, a także uwzględniając stałą praktykę odnoszącą się do badania, czy grupa przedsiębiorstw powiązanych spełnia jako całość warunki przyznania MET lub IT, niemożliwe było stwierdzenie, że grupa ta jako całość spełnia wszystkie warunki przyznania IT.
(94) W takich okolicznościach wnioski przedstawione w motywie 97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
(95) Dwa ostatnie przedsiębiorstwa nie przedstawiły nowych dowodów.
(96) W efekcie, z tego samego powodu, który przedstawiono w motywie 97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, uznano, że decyzja dotycząca odmowy przyznania IT ośmiu wietnamskim przedsiębiorstwom powinna zostać utrzymana.
(97) Jeżeli chodzi o wnioski o IT przedłożone przez producentów eksportujących nieobjętych próbą, odsyła się do odpowiednich motywów powyżej.
3.
WARTOŚĆ NORMALNA
3.1.
Określenie wartości normalnej dla producenta eksportującego, któremu przyznano MET
(98) Określenie wartości normalnej dla jedynego producenta eksportującego, któremu przyznano MET, powinno opierać się na przedstawionych przez niego danych dotyczących sprzedaży na rynku krajowym oraz kosztów produkcji.
Dane te zostały zweryfikowane w siedzibie przedsiębiorstwa objętego postępowaniem.
(99) Jeżeli chodzi o określenie wartości normalnej, Komisja ustaliła, po pierwsze, że dany producent eksportujący nie prowadził sprzedaży na rynku krajowym w okresie dochodzenia.
Zatem wartość normalna nie mogła zostać ustalona, zgodnie z art. 2 ust. 1 pierwszy akapit rozporządzenia podstawowego, w oparciu o ceny odpowiedniego producenta eksportującego w kraju wywozu.
W świetle tego, zaistniała konieczność zastosowania innej metody.
(100) W tym celu sprawdzono, czy użyte mogły zostać ceny innych sprzedawców lub producentów w ChRL zgodnie z art. 2 ust. 1 drugi akapit rozporządzenia podstawowego.
Jednakże żadnemu innemu producentowi eksportującemu w ChRL nie przyznano MET.
Zatem użycie cen krajowych takich producentów eksportujących nie było możliwe.
(101) Mając na uwadze, że użycie cen krajowych w celu ustalenia wartości normalnej było niemożliwe, zaistniała konieczność obliczenia skonstruowanej wartości normalnej w oparciu o koszty danego producenta.
W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została skonstruowana poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonego modelu obuwia, w razie potrzeby odpowiednio skorygowanych, uzasadnionych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A") oraz uzasadnionej marży zysku.
(102) Ponieważ producent eksportujący, któremu przyznano MET, nie prowadził sprzedaży na rynku krajowym, a żadnemu innemu chińskiemu producentowi eksportującemu nie przyznano MET, SG&A oraz zysk musiały zostać ustalone z wykorzystaniem innej odpowiedniej metody zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(103) W związku z tym Komisja wykorzystała koszty ogólne i administracyjne, a także kwoty zysku tych chińskich producentów eksportujących, którym niedawno przyznano MET w rezultacie innych dochodzeń i którzy prowadzili sprzedaż na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(104) SG&A oraz średnie kwoty zysku ustalone w toku tych dochodzeń zostały podwyższone o koszty wytworzenia poniesione przez danego producenta eksportującego w odniesieniu do wywożonych modeli.
3.2.
Określenie wartości normalnej ustalonej w kraju analogicznym
(105) Niektóre strony twierdziły, że wybór Brazylii jako kraju analogicznego był niewłaściwy, ponieważ jego jedynym lub głównym uzasadnieniem była reprezentatywność sprzedaży krajowej w tym kraju w porównaniu z innymi zaproponowanymi krajami analogicznymi.
(106) Po pierwsze, należy podkreślić, że reprezentatywność sprzedaży krajowej nie stanowi jedynego uzasadnienia wyboru Brazylii.
Przypomina się, że również inne czynniki, takie jak konkurencja na rynku brazylijskim, różnice w strukturze kosztów produkcji, a także dostępność surowców oraz know-how producentów brazylijskich zostały poddane analizie przedstawionej w motywach 109 do 123 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i doprowadziły do tego samego wniosku.
Jednocześnie wybór Brazylii uznano za tym bardziej odpowiedni w świetle decyzji dotyczącej wyłączenia obuwia STAF z zakresu produktu, ponieważ – w przeciwieństwie do pozostałych krajów zaproponowanych przez wyżej wspomniane strony – przedsiębiorstwa brazylijskie prawie nie produkują obuwia STAF.
Jeżeli chodzi o inne czynniki wskazane przez zainteresowane strony, takie jak rozwój społeczno-gospodarczy i kulturowy lub koszty pracy, zostały one uznane za nieistotne w ustalaniu, czy Brazylia jest odpowiednim krajem analogicznym.
Ponadto, jeżeli chodzi o rozwój gospodarczy, Brazylia nie różni się znacząco od innych zaproponowanych krajów analogicznych, takich jak Tajlandia i Indonezja.
Wybór Brazylii nie został zatem uznany za bezzasadny.
(107) Ponadto, chociaż sam fakt, że sprzedaż krajowa kraju analogicznego utrzymywała się poniżej minimalnego poziomu 5 %, niekoniecznie oznacza, że kraj ten byłby niewłaściwy, wartość poniżej 2 % sprzedaży krajowej w przypadku przedsiębiorstw tajskich i indonezyjskich zaproponowanych przez niektóre strony mimo to wskazuje, że rynki te są mniej reprezentatywne niż rynek brazylijski.
(108) Dodatkowo, chociaż poziom sprzedaży krajowej nie jest jedynym powodem wyboru Brazylii, był on jednak szczególnie istotny w tej konkretnej sprawie, w świetle tak dużej liczby różnych rodzajów obuwia produkowanego w krajach, których dotyczy postępowanie, które muszą zostać porównane z obuwiem produkowanym w kraju analogicznym, najbardziej przypominającym obuwie produkowane w kraju, którego dotyczy postępowanie.
(109) Niektóre strony twierdziły, że wykorzystanie porównywalnych numerów kontrolnych produktu ("PCN") wykorzystanych przez Komisję w ustaleniu wstępnym nie zapewni dokładnego i uczciwego porównania cen eksportowych z wartością normalną.
Zwraca się uwagę, że oczywiście nie wszystkie PCN sprzedawane przez kraje wywozu mogą znaleźć swoje odpowiedniki w Brazylii.
W takich okolicznościach za najbardziej rozsądne uznaje się wykorzystanie PCN w celu zapewnienia uczciwego porównania.
Dodatkowo wprowadzono dostosowania (np. w odniesieniu do obuwia dziecięcego, jakości skóry), aby uwzględnić znaczące różnice pomiędzy właściwościami obuwia wywożonego przez kraje wywozu a najbardziej podobnymi rodzajami obuwia sprzedawanymi w Brazylii.
Właściwości te były albo pominięte w ramach systemu PCN na wczesnym etapie jego powstawania, albo nie były w pełni ujęte w dostępnych danych przedstawionych przez zainteresowane strony.
(110) Przypomina się ponadto, że całkowita sprzedaż obuwia skórzanego przez współpracujących producentów brazylijskich utrzymuje się na wyższym poziomie niż całkowita sprzedaż producentów gotowych do współpracy z innych proponowanych krajów analogicznych, tj. Indonezji, Indii i Tajlandii.
Uznano zatem, że asortyment produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa brazylijskie jest najprawdopodobniej większy niż tych produkowanych w innych krajach, których dotyczy postępowanie.
W związku z powyższym uznano, że prawdopodobieństwo znalezienia brazylijskich rodzajów obuwia porównywalnych z chińskimi/wietnamskimi rodzajami obuwia jest większe.
(111) Istotnie, sześć przedsiębiorstw tajskich, dwa przedsiębiorstwa indonezyjskie i jedno przedsiębiorstwo indyjskie zgłosiły łączną wielkość sprzedaży (krajowej i eksportowej) poniżej 8 milionów par (tj. mniej niż 5 % wywozu objętego postępowaniem), podczas gdy osiem przedsiębiorstw brazylijskich, które współpracowały, zgłosiło łączną sprzedaż powyżej 40 milionów par, z czego ponad 18 milionów przypada wyłącznie na 3 przedsiębiorstwa, których dane wykorzystano.
W takich okolicznościach oczywiste jest, że prawdopodobieństwo znalezienia modeli produkowanych przez przedsiębiorstwa brazylijskie porównywalnych z modelami sprzedawanymi przez kraje, których dotyczy postępowanie, jest większe niż w przypadku przedsiębiorstw tajskich, indyjskich i indonezyjskich.
(112) Jedna ze stron twierdziła, że asortyment produkcji brazylijskiej nie jest tak szeroki i zróżnicowany jak produkcja krajów, których dotyczy postępowanie.
Jednakże w świetle powyższego można zasadnie założyć, że asortyment produktów przedsiębiorstw brazylijskich, które przedstawiły wymagane informacje i których wielkość sprzedaży (krajowej i eksportowej) okazała się być o 6 do 13 razy wyższa od sprzedaży zgłoszonej przez przedsiębiorstwa indyjskie, indonezyjskie lub tajskie, jest szeroki i zróżnicowany.
(113) Zainteresowane strony odniosły się również do rzekomej sprzeczności między motywem 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, który stanowi, że "wybór Brazylii wydawał się najbardziej odpowiedni ze względu na reprezentatywność sprzedaży krajowej, co pozwoliło na uniknięcie konstruowania wartości normalnej i dokonywania szeregu ewentualnych korekt", a motywem 123 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, który określa, że różnica w jakości skóry używanej przez przedsiębiorstwa wybrane do próby a producentami brazylijskimi "nie stanowi powodu, dla którego należy odrzucić Brazylię jako odpowiedni kraj analogiczny, ponieważ możliwe jest dokonanie dostosowania z uwagi na różnicę cech fizycznych, uwzględniającego wszelkie różnice w jakości skóry".
(114) Jednakże sprzeczność nie występuje, ponieważ w motywie 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stwierdzono wyłącznie, że wybór Brazylii jest bardziej odpowiedni, ponieważ wymaga on mniejszej liczby dostosowań niż w przypadku innych potencjalnych krajów analogicznych.
Ponadto, co oczywiste, na wczesnym etapie dochodzenia nie jest możliwe posiadanie wiedzy na temat tego, jakie dostosowania będą ostatecznie wymagane, aby dokonać odpowiedniego porównania.
Podobnie, takie dostosowania byłyby prawdopodobnie również konieczne, gdyby jako kraj analogiczny zostało wybrane inne państwo.
Jednakże mając na uwadze niewystarczającą reprezentatywność sprzedaży krajowej pozostałych zaproponowanych państw, a także prawdopodobny wąski asortyment ich produkcji, można rozsądnie założyć, że wartość normalna w odniesieniu do tych państw musiałaby być konstruowana i że konieczne byłoby wprowadzenie większej liczby dostosowań, aby uzyskać porównywalność modeli tajskich, indonezyjskich lub indyjskich z modelami produkowanymi w krajach, których dotyczy postępowanie, niż w przypadku brazylijskich cen sprzedaży krajowej.
(115) Jeżeli chodzi o rozwój gospodarczy oraz PKB na mieszkańca, chociaż normalnie są one uznawane za nieistotne, przypomina się, jak wspomniano w motywie 115 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że na podstawie głównego kryterium klasyfikowania gospodarek stosowanego przez Bank Światowy, jakim jest produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca, Brazylia jest klasyfikowana w tej samej kategorii, co ChRL, Tajlandia i Indonezja.
Ponadto koszty pracy objętych próbą producentów eksportujących ani w ChRL, ani w Wietnamie nie miały takiego charakteru w porównaniu z warunkami producentów w Brazylii objętych próbą, aby uzasadniały dostosowanie.
Należy również zauważyć, że różnice nominalne w kosztach między krajem analogicznym a krajem wywozu, którego dotyczy postępowanie, nie są same w sobie istotne.
Co więcej, ponieważ koszty i ceny nie są na ogół uznawane za odpowiednią podstawę ustalania wartości normalnej, w krajach objętych zakresem art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, porównanie takie kwestionuje celowość stosowania metod określonych w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(116) Niektóre strony utrzymywały, że Brazylia nie jest odpowiednim krajem analogicznym, z uwagi na rzekome dotacje przyznawane producentom obuwia w północnych regionach kraju.
Według tych stron celem dotacji było ściągnięcie produkcji obuwia do północnej części Brazylii, co wpływało na konkurencję na danym rynku.
(117) Po pierwsze, należy zauważyć, że twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami.
(118) Dodatkowo, przedsiębiorstwa wykorzystane do określenia wartości normalnej nie były zlokalizowane w północnych regionach kraju, lecz na południu, zatem rzekome dotacje nie mogły wpłynąć na ich sytuację.
(119) Wreszcie, nawet jeżeli wspomniane interwencje państwa miały miejsce, jak twierdzili eksporterzy, mechanizm ten zapobiegłby jedynie otwarciu nowych zakładów przez inne przedsiębiorstwa w tym samym rejonie, a nie sprzedaży ich produktu w pewnych częściach rynku brazylijskiego.
Co oczywiste, rynek obuwia nie jest ani rynkiem lokalnym, ani regionalnym, lecz raczej rynkiem krajowym i światowym.
Dlatego fakt, że dane przedsiębiorstwo może otrzymać dotacje na otwarcie zakładu w odległej części kraju, nie zapobiega konkurencji, szczególnie na rynku obejmującym 7000 producentów.
Nawet jeżeli rzekome dotacje państwowe wpłynęłyby jednak na koszty, spowodowałyby one najprawdopodobniej jedynie obniżenie cen sprzedaży, co mogłoby spowodować obniżenie wartości normalnej, a zatem również marginesów dumpingu.
(120) Dodatkowo, w świetle uzasadnienia przedstawionego w motywie 109 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w szczególności istnienia ponad 7000 producentów w Brazylii, sytuacja pod względem konkurencji na rynku brazylijskim nie została uznana za nieodpowiednią, co uzasadniałoby odrzucenie Brazylii jako kraju analogicznego.
(121) Na podstawie powyższego i wobec braku uzasadnienia zarzutu został on odrzucony.
(122) Stwierdzono zatem, że Brazylia jest odpowiednim krajem analogicznym do celu ustalenia wartości normalnej, zgodnie z ustaleniami motywu 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.3.
Cena eksportowa
(123) Wobec braku uwag zainteresowanych stron metodyka określona w motywach 128 do 130 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzona.
(124) Niektóre strony twierdziły, że ustalenia na potrzeby obliczania ogólnokrajowego marginesu dumpingu nie powinny były opierać się na cenach eksportowych przedsiębiorstw objętych próbą.
Powinny raczej opierać się na wielkości wywozu dla całego kraju (np. na danych statystycznych Eurostatu).
(125) Opinie te musiały zostać odrzucone.
Przypomina się, że w tym konkretnym postępowaniu zastosowano przepisy dotyczące kontroli wyrywkowej określone w art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Zatem użyto wyłącznie cen eksportowych przedsiębiorstw objętych próbą.
W odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą, które nie spełniły kryterium MET/IT, obliczono jeden średni ważony margines dumpingu.
Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 135 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wspomniany średni ważony margines dumpingu stosuje się tylko do współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Dodatkowo, ponieważ poziom współpracy był wysoki, ten sam margines dumpingu zastosowano także do wszystkich pozostałych chińskich producentów eksportujących.
3.4.
Porównanie
(126) Niektóre strony twierdziły, że nie wszystkie szczegóły istotne z punktu widzenia przeprowadzenia porównania cen eksportowych zostały ujawnione.
W szczególności, zdaniem tych stron, nie obliczono dostosowań względem wartości normalnej ustalonej na podstawie danych brazylijskich.
(127) W następstwie odpowiedniego uwzględnienia wszystkich uwag otrzymanych przez zainteresowane strony oraz odpowiedniej weryfikacji akt sprawy stwierdzono, że zmiana wysokości dostosowań cen skóry była uzasadniona w świetle treści motywu 132 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Stwierdzono, że producenci w krajach wywozu, szczególnie producenci w Chinach, sprzedawali obuwie skórzane lepszej jakości niż producenci brazylijscy na rynku krajowym.
Różnica w jakości obuwia była głównie wynikiem wyższej jakości wykorzystanej skóry.
Różnica w jakości znalazła również odzwierciedlenie w cenie zakupu używanych rodzajów skóry: skóra użyta w obuwiu wywożonym z Chin i Wietnamu była droższa niż skóra używana do produkcji butów sprzedawanych na rynku krajowym w Brazylii.
W tym celu porównano wartości skóry stanowiącej nakłady u producentów kraju analogicznego z odpowiadającymi im wartościami skóry używanej przez producentów chińskich i wietnamskich, którzy zostali objęci próbą.
Stwierdzono, że większa część skóry używanej przez producentów chińskich i wietnamskich była przywożona z krajów o gospodarce rynkowej.
Zatem w celu ustalenia dostosowania zastosowano średnią uzyskaną na podstawie światowych cen rynkowych.
Odpowiednie obliczenia zostały przeprowadzone osobno dla dwóch krajów wywozu.
Różnicę w wartości skóry stanowiącej nakłady pomnożono przez wielkość udziału skóry w całkowitym koszcie produkcji.
Dalsze dostosowania w górę w celu uzyskania wartości normalnej wyniosły 21,6 % (ChRL) i 16,4 % (Wietnam).
(128) Niektóre strony utrzymywały, że nieodpowiednie jest dokonywanie dostosowania na podstawie jakości skóry, wobec stwierdzenia, że koszt produkcji w krajach wywozu był zniekształcony z uwagi na fakt, że żadnemu eksporterowi w tych krajach, z wyjątkiem jednego, nie przyznano MET.
(129) Argument ten musiał zostać odrzucony.
Prawdą jest, że odmówiono MET również dlatego, że stwierdzono interwencję państwa, która wpływała na koszty/ceny.
Jednakże, jak stwierdzono powyżej, skóra była przywożona z krajów o gospodarce rynkowej.
(130) Niektóre strony twierdziły, że Komisja nie ujawniła dokładnych danych liczbowych, na podstawie których obliczono dostosowanie, i nie przedstawiła uzasadnienia korekty dostosowania w odniesieniu do skóry, dokonanej po wydaniu tymczasowego stwierdzenia dumpingu.
(131) Jednakże kwestię weryfikacji dostosowania w odniesieniu do skóry wyjaśniono powyżej.
Ponadto Komisja ujawniła wszystkim przedsiębiorstwom, których dotyczy niniejsze postępowanie, szczegóły leżące u podstaw najważniejszych faktów i ustaleń, w oparciu o które mają zostać nałożone ostateczne środki.
(132) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że należało dokonać dostosowania wartości normalnej w odniesieniu do badań i rozwoju (B&R), ponieważ producenci chińscy i wietnamscy ponosili podobne koszty badań i rozwoju.
(133) Jednakże stwierdzono, że koszty B&R poniesione przez producentów z objętych próbą krajów, których dotyczy postępowanie, były związane jedynie z badaniami i rozwojem produkcji, podczas gdy badania i rozwój producentów brazylijskich obejmowały również projektowanie i kontrolę wyrywkową nowych modeli obuwia, tj. ten rodzaj B&R jest inny, zatem utrzymanie tego dostosowania uznaje się za konieczne.
(134) Inna strona twierdziła ponadto, że konieczne jest dokonanie innego dostosowania, aby uwzględnić to, że zysk uzyskiwany ze sprzedaży wyrobów producentom oryginalnego sprzętu ("OEM") jest mniejszy niż w przypadku innych rodzajów sprzedaży.
(135) Jednakże również to twierdzenie nie zostało poparte ustaleniami dochodzenia przeprowadzonego w przedsiębiorstwach brazylijskich, gdzie takie różnice nie istnieją.
Ponadto różnica między sprzedażą na rzecz OEM a sprzedażą wyrobów pod własną marką została już uwzględniona w dostosowaniu dokonanym w celu uwzględnienia kosztów badań i rozwoju.
Wniosek został zatem odrzucony.
(136) Ponadto należy zauważyć, że konieczne było dostosowanie w odniesieniu do obuwia dziecięcego.
Żaden z producentów brazylijskich nie produkował obuwia dziecięcego.
Można zaobserwować, np. na podstawie danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu, że obuwie dziecięce jest na ogół tańsze niż obuwie dla dorosłych.
Przyczyn tego można upatrywać w mniejszym rozmiarze obuwia dziecięcego, a co za tym idzie, mniejszej ilości surowca potrzebnego do jego produkcji.
W efekcie dokonano dostosowania na podstawie proporcjonalnych różnic cen między obuwiem dziecięcym a obuwiem dla dorosłych sprzedawanym przez przemysł wspólnotowy.
Wielkość dostosowania wynosi 33,2 % względem wartości normalnej.
(137) Niektóre strony twierdziły, że dostosowanie to nie zostało odpowiednio wytłumaczone.
Następnie stwierdzono, że jedynym czynnikiem uzasadniającym różnice cen jest różnica rozmiarów, a zatem również ilość zużytych surowców.
Według tych stron założenie to było błędne.
W tym zakresie stwierdza się, że kwota dostosowania dokonanego w odniesieniu do obuwia dziecięcego została w pełni ujawniona stronom i jest określona powyżej.
Ponadto strony, które uznały to dostosowanie za błędne, nie zdołały przedstawić lepszej metody alternatywnej, którą można było wykorzystać w celu umożliwienia uczciwego porównania cen eksportowych i wartości normalnej.
(138) Wobec braku dalszych uwag ustalenia zawarte w motywach 131 do 133 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
(139) Kilka stron twierdziło, że system PCN nie umożliwiał uczciwego porównania.
W szczególności strony twierdziły, że zastosowany system PCN był zbyt obszerny i nie opierał się na specyficznych właściwościach fizycznych produktu.
Według tych stron stanowiło to rzekomo naruszenie art. 2.4 ADA.
Twierdzono również, że ogólne dostosowanie (w odniesieniu do jakości skóry) nie stanowiło wystarczającej rekompensaty z tytułu tego rzekomego uchybienia.
(140) Argumenty te musiały zostać odrzucone.
Rzeczywiście art. 2.4 ADA oraz art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego gwarantują sprawiedliwe porównanie.
Jednakże przepisy te nie zawierają szczegółów na temat projektu PCN.
Przypomina się, że utrwaloną praktyką WE jest ułatwianie porównywalności między produktem objętym postępowaniem a podobnym produktem przy pomocy PCN, które umożliwia podział produktu na rodzaje/modele według określonych właściwości lub specyfikacji technicznych.
W niniejszej sprawie uwzględniono pięć takich elementów, tj. fason obuwia, rodzaj konsumenta, rodzaj obuwia, materiał podeszwy zewnętrznej oraz futrówki.
Elementy te wystarczająco odzwierciedlają podstawowe właściwości produktu objętego postępowaniem.
Ponadto należy zauważyć, że nie istnieje żadne zobowiązanie prawne, ani na podstawie rozporządzenia podstawowego, ani ADA, do korzystania z PCN w dochodzeniach antydumpingowych.
W niniejszej sprawie, zgodnie z zasadą sprawiedliwego porównania, jeden i ten sam system PCN był konsekwentnie stosowany do klasyfikacji modeli produktu objętego postępowaniem wytwarzanych i sprzedawanych przez producentów we Wspólnocie, krajach wywozu oraz kraju analogicznym, na potrzeby porównania cen we Wspólnocie, cen eksportowych i wartości normalnej w oparciu o sprawiedliwe zasady.
(141) Ponadto stwierdzono, że istotnie kwestia jakości skóry, która nie została objęta systemem PCN, miała wpływ na ceny i porównywalność cen produktu objętego postępowaniem.
Koszt skóry stanowi zazwyczaj 50 % lub więcej całkowitego kosztu produkcji buta ze skóry.
W zależności od rodzaju, jakości i ilości wykorzystanej skóry koszt skóry może różnić się w znacznym stopniu, lecz stwierdzono, że różnice kosztów są odpowiednio odzwierciedlone w cenach sprzedaży.
Do celów porównania wartości normalnej z cenami eksportowymi oraz obliczeń podcięcia cenowego/zaniżania cen dokonano odpowiedniego dostosowania ze względu na różnice właściwości fizycznych zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(142) Inne strony zauważyły znaczne różnice cen w ramach niektórych PCN, które według nich wskazywały na błędy w systemie PCN.
(143) Różnice cen mogły być spowodowane różnymi okolicznościami, takimi jak wahania na rynku, szczególna presja cenowa w przypadku nadwyżki itp. oraz skłonność do dumpingu itd.
W każdym razie, w odniesieniu do stosowania systemu PCN istotne jest, aby był on konsekwentnie stosowany w odniesieniu do wszystkich stron, których dotyczy sprawa.
Różnice cen mogą wynikać z szeregu czynników, takich jak trendy w modzie oraz psychologia rynku, które niekoniecznie podważają porównywalność produktów w ramach tego samego PCN.
Co ważniejsze, strony nie zdołały wskazać lepszej, a jednocześnie praktycznej metody ułatwiającej porównywalność.
Jak już wspomniano, różnice cen wynikające z różnic właściwości skóry zostały uwzględnione poprzez dokonanie odpowiednich dostosowań.
Zatem zarzut ten musiał zostać odrzucony.
(144) Inne strony twierdziły, że ponieważ zdecydowano o wyłączeniu STAF z zakresu produktu objętego postępowaniem, ten rodzaj obuwia powinien zostać zidentyfikowany oddzielnie przez system PCN.
(145) Kiedy w niniejszej sprawie powstała potrzeba wyłączenia STAF z zakresu produktu objętego postępowaniem, zastosowano rozsądną i jednolitą metodykę wobec wszystkich producentów eksportujących, aby wykluczyć dokonywaną przez nich sprzedaż STAF z zakresu dochodzenia.
Informacja o zamiarze wykluczenia STAF z zakresu produktu objętego postępowaniem została przekazana wszystkim zainteresowanym stronom na długo przed ujawnieniem ustaleń tymczasowych.
Ani po przekazaniu tej informacji, ani w momencie ujawnienia ustaleń tymczasowych żaden producent eksportujący nie przedstawił zweryfikowanych danych, które pozwoliłyby na lepszą identyfikację dokonywanej przez niego sprzedaży STAF przedstawionej w wykazie transakcji.
W takich okolicznościach zastosowana metodyka PCN wykorzystana w celu wyłączenia sprzedaży STAF zostaje uznana za zasadną oraz odpowiednią.
3.5.
Marginesy dumpingu
3.5.1.
Metodyka ogólna
(146) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że brak rozróżnienia między przedsiębiorstwami współpracującymi a przedsiębiorstwami niewspółpracującymi zachęca do rezygnacji ze współpracy.
Jednakże, jak wyjaśniono w motywie 139 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, stopień współpracy był wysoki i w efekcie, zgodnie z powszechną praktyką, uznano za stosowne ustalenie marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracujących producentów eksportujących objętych próbą w krajach, których dotyczy postępowanie.
Wobec braku uwag niniejszym potwierdza się metodykę ogólną zastosowaną do ustalenia marginesu dumpingu zgodnie z motywami 134 do 143 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.5.2.
Marginesy dumpingu
a) Chińska Republika Ludowa
- Margines dumpingu dla GS, wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, wynosi 9,7 %.
- Ostateczny ogólnokrajowy margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, wynosi 28,9 %.
b) Wietnam
- Margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, wynosi 70,1 %.
E. SZKODA
1.
WPROWADZENIE
(147) Tak jak na etapie tymczasowym i w świetle wyżej przedstawionych ostatecznych wniosków dotyczących zakresu produktu, z danych analizowanych niżej wyłączono wszystkie dane liczbowe dotyczące STAF.
Na wniosek szeregu producentów eksportujących niniejszym potwierdza się, że takie wyłączenie zostało w jednakowym stopniu zastosowane zarówno do przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, przywozu z innych państw trzecich, jak również do danych odnoszących się do przemysłu wspólnotowego.
(148) Jednak, biorąc pod uwagę powyższy ostateczny wniosek, że obuwie dziecięce powinno być włączone w zakres produktu objętego postępowaniem, ostateczna analiza szkody została przeprowadzona dla całości produktu objętego postępowaniem, tj. włącznie z obuwiem dziecięcym.
2.
PRODUKCJA WSPÓLNOTOWA
(149) Zrzeszenie importerów wielokrotnie powtarzało swoje zastrzeżenia, że jeśli skarżący, rzekomo jedynie łączący we Wspólnocie części obuwia pochodzące ze źródła pozawspólnotowego, uznani są za producentów wspólnotowych, to w takim razie importerzy, którzy prowadzili działalność związaną z projektowaniem, marką, badaniami i rozwojem, zarządzaniem oraz sprzedażą detaliczną na terytorium Wspólnoty powinni także być uznawani za producentów wspólnotowych.
(150) Ten wniosek został już rozpatrzony w motywie 148 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym stwierdzono, że tylko przedsiębiorstwa, które prowadzą działalność produkcyjną/wytwórczą na terytorium Wspólnoty kwalifikują się jako producenci wspólnotowi.
Produkty, którymi handlują importerzy, są produkowane między innymi w Chinach i Wietnamie i nie kwalifikują się jako pochodzące z WE, podlegają należnościom przywozowym, a wymienione podmioty gospodarcze we Wspólnocie nie mogą w związku z tym zostać uznane za producentów wspólnotowych.
(151) Wobec braku nowych informacji potwierdza się niniejszym te wnioski i ostatecznie postanawia, że producenci wymienieni w motywie 146 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych reprezentują całość produkcji wspólnotowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(152) Definicja przemysłu wspólnotowego była kwestionowana przez różnych producentów eksportujących, importerów i zrzeszenie importerów z tego powodu, że przedsiębiorstwa nieobjęte kontrolą wyrywkową nie współpracowały podczas dochodzenia, na przykład poprzez udzielenie odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący kontroli wyrywkowej i że w związku z tym wymóg prawny dotyczący uzasadnienia skargi nie został spełniony podczas dochodzenia.
Z tych powodów twierdzili oni, że 814 skarżących nie mogło stanowić przemysłu wspólnotowego w świetle prawa.
(153) Dokonano również odniesienia do różnych rozporządzeń Rady, na mocy których skarżący producenci, którzy nie współpracowali we właściwy sposób, zostali wyłączeni z definicji przemysłu wspólnotowego.
(154) Zważywszy na ten fakt, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego termin "przemysł wspólnotowy" jest interpretowany jako obejmujący producentów wspólnotowych, których łączna produkcja produktów podobnych stanowi większą część określoną w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W dalszej treści art. 5 ust. 4 zawiera definicję tej większej części, tj. stanowi, że na tych producentów wspólnotowych, którzy wyraźnie popierają skargę, powinno przypadać nie mniej niż 25 % ogólnej produkcji wspólnotowej i więcej niż 50 % ogólnej produkcji produktów podobnych, wytworzonych przez tę część producentów wspólnotowych, wyrażających bądź poparcie dla dochodzenia, bądź sprzeciw wobec niego.
(155) W tym konkretnym przypadku skarżący producenci wspólnotowi reprezentowali więcej niż 40 % produkcji wspólnotowej, zatem zgodnie z powyższym wymogiem prawnym uznaje się ich za stanowiących przemysł wspólnotowy.
Dodatkowo, żaden z producentów nie sprzeciwiał się skardze.
(156) Prawdą jest, że zgodnie z powszechną praktyką instytucji wspólnotowych skarżący producenci wspólnotowi, którzy nie współpracowali w sposób zadowalający podczas dochodzenia, są wykluczani z definicji przemysłu wspólnotowego i że wyżej wymienione progi powinny być przestrzegane również w czasie przyjmowania środków.
(157) Jednakże w tym przypadku żaden z 814 producentów wspólnotowych nie współpracował w sposób niezadowalający podczas dochodzenia.
W gruncie rzeczy, a także jak to zostało wyraźnie stwierdzone w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, kwestionariusze wysłano jedynie do producentów wspólnotowych objętych kontrolą wyrywkową i otrzymano odpowiedzi od nich wszystkich.
Zatem, jeśli skarżący producenci nieobjęci kontrolą wyrywkową nie nadesłali odpowiedzi na kwestionariusz przewidziany dla producentów objętych kontrolą, można to w prosty sposób wytłumaczyć tym, że nie zostali oni o to poproszeni.
(158) Z samego charakteru kontroli wyrywkowych wynika, że kompletne kwestionariusze dotyczące szkody są wysłane jedynie do skarżących producentów wspólnotowych objętych kontrolą wyrywkową i zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego jedynie strony, które otrzymały kwestionariusz, powinny dostarczyć odpowiedź. Skargi wnoszone przez różne zainteresowane strony zostały odrzucone na podstawie powyższych argumentów, zatem wnioski przedstawione w motywie 152 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone: 814 skarżących producentów wspólnotowych zostało uznanych za stanowiących przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Tym samym w dalszej części będą oni określani mianem "przemysłu wspólnotowego".
4.
KONSUMPCJA WE WSPÓLNOCIE
(159) Jeden eksporter kwestionował poziom konsumpcji we Wspólnocie na tej podstawie, że wydaje się ona być niższa w Europie niż w krajach rozwijających się.
To stwierdzenie nie zostało jednak uzasadnione, dlatego zostało odrzucone.
Wobec braku innych wniosków niniejszym potwierdza się metodykę zastosowaną do obliczeń konsumpcji we Wspólnocie.
(160) Widoczna konsumpcja we Wspólnocie, włącznie z obuwiem dziecięcym, kształtowała się następująco:
Źródło: Eurostat, informacje zawarte w skardze.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja (w tys. par) _BAR_ 718186 _BAR_ 646843 _BAR_ 669686 _BAR_ 699604 _BAR_ 714158 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 93 _BAR_ 97 _BAR_ 99 _BAR_
(161) Zmiany przedstawione w tabeli są porównywalne do poziomu konsumpcji ustalonego na etapie tymczasowym, tj. z wyłączeniem obuwia dziecięcego.
5.
PRZYWÓZ Z KRAJÓW, KTÓRYCH DOTYCZY POSTĘPOWANIE
5.1.
Łączna ocena skutków przywozu po cenach dumpingowych objętego postępowaniem
(162) Poniższa tabela pokazuje wielkość przywozu, udziały w rynku i średnią cenę jednostkową w odniesieniu do obu krajów, których dotyczy postępowanie, włącznie z obuwiem dziecięcym:
Wielkość przywozu i udziały w rynku
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
ChRL (w tys. par) _BAR_ 15571 _BAR_ 14616 _BAR_ 25810 _BAR_ 30662 _BAR_ 63044 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 166 _BAR_ 197 _BAR_ 405 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,2 % _BAR_ 2,3 % _BAR_ 3,9 % _BAR_ 4,4 % _BAR_ 8,8 % _BAR_
Wietnam (w tys. par) _BAR_ 51414 _BAR_ 59898 _BAR_ 83334 _BAR_ 103177 _BAR_ 102604 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 162 _BAR_ 201 _BAR_ 200 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 7,2 % _BAR_ 9,3 % _BAR_ 12,4 % _BAR_ 14,7 % _BAR_ 14,4 % _BAR_
Średnie ceny
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
ChRL EUR/para _BAR_ 11,6 _BAR_ 11,3 _BAR_ 8,6 _BAR_ 7,3 _BAR_ 7,2 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 74 _BAR_ 63 _BAR_ 62 _BAR_
Wietnam EUR/para _BAR_ 11,9 _BAR_ 11,2 _BAR_ 9,9 _BAR_ 9,3 _BAR_ 9,2 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 83 _BAR_ 78 _BAR_ 78 _BAR_
(163) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że ocena łączna jest nieuzasadniona.
To twierdzenie opiera się na fakcie, że trendy w wielkości przywozu i cenach różnią się pomiędzy Chinami i Wietnamem.
Dodatkowo stwierdzono, że Wietnam jest jednym z najbiedniejszych państw na świecie, korzystającym z ogólnego systemu preferencji taryfowych ("GSP") i nie powinien w związku z tym być kumulowany z Chinami na potrzeby oceny szkody.
(164) Pierwsze zastrzeżenie podniesiono już wcześniej i we właściwy sposób omówiono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
W szczególności, jeżeli chodzi o tendencje przywozowe, w odniesieniu do wysokości cen, tabela w motywie 160 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyraźnie wskazywała, że te trendy kształtują się w podobny sposób.
Zauważa się także, że włączenie obuwia dziecięcego nie zmienia tych trendów.
Tak czy inaczej, odnosząc się do tych trendów przywozowych, rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych ustaliło szczegółowo różne powody, dla których ocena łączna jest właściwa w świetle warunków konkurencji pomiędzy produktami przywożonymi a podobnymi produktami wspólnotowymi.
Dzieje się tak na przykład, ponieważ produkty przywożone są podobne, biorąc pod uwagę ich podstawowe cechy, ponadto są zamienne z punktu widzenia konsumenta i wreszcie są rozprowadzane poprzez te same kanały dystrybucji.
(165) Jeżeli chodzi o Wietnam, rozporządzenie podstawowe nie zawiera przepisów stanowiących, że jeden z krajów równocześnie podlegających dochodzeniom antydumpingowym nie powinien być obejmowany kumulacją z powodu jego ogólnej sytuacji gospodarczej.
W szczególności taka interpretacja nie byłaby także zgodna z przedmiotem i celem przepisów dotyczących kumulacji, które skupiają się na tym, czy produkty przywożone z różnych źródeł konkurują ze sobą i z podobnym produktem wspólnotowym.
Innymi słowy, istotne są cechy produktów będących przedmiotem handlu, a nie sytuacja kraju, z którego produkt pochodzi.
Na sytuację kraju eksportującego należy zwrócić uwagę zgodnie z postanowieniami art. 15 ADA i rozporządzenia podstawowego, ale nie w kontekście kumulacji.
Z tego względu wniosek ten został odrzucony.
(166) Zrzeszenie importerów twierdziło również, że kumulacja jest nieuzasadniona z tego powodu, że asortyment produktów dwóch krajów, których dotyczy postępowanie, jest różny.
W tym względzie uważa się, że nawet jeśli pomiędzy tymi dwoma krajami mogą istnieć pewne różnice pod względem asortymentu produktów, to i tak jest on w znacznej mierze zbieżny, tak więc uznaje się, że produkty objęte postępowaniem pochodzące z Chin i Wietnamu są ogólnie konkurencyjne względem siebie.
W świetle powyższych wniosków należy zauważyć, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem, powinny być uznane za jeden produkt dla potrzeb niniejszego postępowania i że wszystkie rodzaje obuwia skórzanego produkowanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy są podobne do tych wywożonych do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie.
Argument ten został zatem odrzucony.
(167) Na podstawie ustaleń tymczasowych dokonanych w motywach 156 do 162 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oraz w świetle powyższego stwierdza się ostatecznie, że wszystkie warunki kumulacji określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są spełnione, zatem skutki przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, powinny być oceniane łącznie dla celów analizy szkody.
5.2.
Wielkość, udział w rynku i zmiany cen dumpingowego przywozu objętego postępowaniem
a) Wielkość i ceny
(168) Poniższa tabela wskazuje kształtowanie się wielkości przywozu i udziałów w rynku produktu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, włącznie z obuwiem dziecięcym.
Źródło: Eurostat.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz (w tys. par) _BAR_ 66986 _BAR_ 74514 _BAR_ 109144 _BAR_ 133840 _BAR_ 165648 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 163 _BAR_ 200 _BAR_ 247 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 9,3 % _BAR_ 11,5 % _BAR_ 16,3 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 23,2 % _BAR_
(169) Trendy i liczby bezwzględne są porównywalne do tych analizowanych na etapie tymczasowym: wielkość przywozu zwiększyła się ponad dwukrotnie, a udział w rynku zwiększył się bardzo znacząco, z 9,3 % w 2001 r. do 23,2 % podczas OD.
Należy odnotować występowanie znacznej zbieżności pomiędzy rokiem 2004 a OD (od kwietnia 2004 r. do marca 2005 r.), zatem powyższa tabela wskazuje, że nastąpiło zwiększenie przywozu podczas pierwszego kwartału 2005 r.
Jak widać z powyższej tabeli, trend ten jest spowodowany przede wszystkim wzrostem chińskiego przywozu.
(170) Ceny importowe, w tym obuwia dziecięcego, spadły o prawie 30 % w okresie badanym, podobnie do ustaleń dokonanych na etapie tymczasowym.
Źródło: Eurostat.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
EUR/para _BAR_ 11,8 _BAR_ 11,2 _BAR_ 9,6 _BAR_ 8,8 _BAR_ 8,5 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 81 _BAR_ 74 _BAR_ 72 _BAR_
(171) Niektórzy importerzy twierdzili, że obniżkę cen importowych tłumaczy się zmianami w asortymencie produktów.
Ten argument nie został udowodniony i nie znalazł potwierdzenia w dochodzeniu.
Z tego względu wniosek ten został odrzucony.
b) Uwagi zainteresowanych stron
(172) Niektóre zainteresowane strony wysuwały zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że Komisja nie przeprowadziła obiektywnego badania wielkości i cen dumpingowego przywozu.
Uzasadniały one swój zarzut tym, że czynniki zewnętrzne, takie jak zniesienie kontyngentów przywozowych, kształtowanie się kursu wymiany, rzekome zmiany asortymentu produktów i tendencje w modzie, nie zostały wzięte pod uwagę przy badaniu tendencji przywozowych.
(173) Szczególnie w odniesieniu do zniesienia kontyngentów przywozowych zastrzeżenie to zostało wcześniej rozpatrzone w motywie 165 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Potwierdza się, że zniesienie kontyngentów pogorszyło tendencje przywozowe w pewnym stopniu.
Należy jednakże postrzegać ten fakt również w świetle tego, że tylko jeden z dwóch krajów, których dotyczy postępowanie, był bezpośrednio dotknięty tymi ograniczeniami ilościowymi i że także przywóz z Wietnamu kształtował się zgodnie z tendencją wzrostową, że nie wszystkie rodzaje produktów objętych niniejszym dochodzeniem były objęte kontyngentem i wreszcie, że ogólna liberalizacja przywozu miała miejsce od dnia 1 stycznia 2005 r., a zatem dotyczyło to tylko części OD (od kwietnia 2004 r. do marca 2005 r.).
(174) W bardziej ogólnym ujęciu, art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego określa, że analiza szkody dotyczy szczególnie tego, czy nastąpiło znaczne nasilenie przywozu dumpingowego i czy miało miejsce znaczne podcięcie cenowe lub czy przywóz dumpingowy powoduje znaczne obniżenie cen lub zapobiega podwyżkom cen, które mogłoby nastąpić w przeciwnym razie.
(175) Na tej podstawie mogłoby wydawać się, że sedes materiae powyższych stwierdzeń należy rozpatrywać w kontekście związku przyczynowego.
Co więcej, art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie określa wymogu prawnego, zgodnie z którym należy przedstawić dowody uzasadniające wzrost wielkości przywozu dumpingowego i spadek odpowiednich cen.
Wniosek, że w badaniu przywozu dumpingowego należy uwzględniać czynniki zewnętrzne, został zatem odrzucony.
5.3.
Podcięcie cenowe
(176) W odniesieniu do obliczeń podcięcia cenowego otrzymano różne uwagi.
Wnioski te poddano szczegółowej analizie i zastosowano niezbędne zmiany obliczeń, gdy było to uzasadnione oraz poparte udokumentowanymi informacjami.
(177) Przypomniano, że na etapie tymczasowym dokonano dostosowania cen importowych, które odzwierciedlało szacunkowe koszty poniesione we Wspólnocie przez importerów, takie jak koszty projektu, doboru surowca itd. i które nie byłyby w innym przypadku odzwierciedlone w cenie importowej.
Różni importerzy złożyli wnioski o to dostosowanie.
Na etapie tymczasowym dokonano szacunkowego dostosowania w wysokości 15 %.
(178) Zrzeszenie reprezentujące przemysł wspólnotowy kwestionowało jednakże to dostosowanie, a dokładniej jego poziom.
Chociaż przyznawało ono, że pewne koszty są rzeczywiście ponoszone na poziomie importerów, zrzeszenie podało w wątpliwość to, że wszyscy importerzy rzeczywiście ponoszą takie koszty.
Co więcej twierdziło ono, że poziom dostosowania mógłby być uzasadniony w przypadku importerów STAF (ponoszenie wysokich kosztów B&R), ale mając na uwadze, że obuwie STAF zostało wyłączone z postępowania, poziom dostosowania powinien być skorygowany w dół.
(179) Ten zarzut został dokładnie zbadany, w wyniku czego wyciągnięto następujące wnioski.
Po pierwsze, w odniesieniu do samego dostosowania, wielu importerów złożyło o nie wnioski i w zasadzie przemysł wspólnotowy nie przeciwstawił się temu.
(180) Co się tyczy poziomu dostosowania, należy odnotować, że chociaż wielu importerów złożyło wnioski o takie dostosowanie, to tylko jeden importer, który został objęty wizytą weryfikacyjną, przedłożył szczegółową informację na ten temat.
Inni importerzy produktu objętego postępowaniem nie zdołali uzasadnić twierdzenia, że poziom ich kosztów związanych z B&R osiągnął poziom dostosowania dokonanego na etapie początkowym.
Należy zauważyć, że niektórzy importerzy objęci wizytą weryfikującą prowadzili handel głównie obuwiem STAF.
Ponieważ STAF jest obecnie ostatecznie wyłączone z zakresu produktu, liczby podane przez nich nie miały ostatecznie znaczenia dla celów dostosowania.
(181) Na ostatecznym etapie, wobec braku uzasadnionych wniosków ze strony przeważającej większości importerów (bez względu na to, czy podlegali oni wizytom weryfikującym, czy też nie), poziom dostosowania został skorygowany w dół i oszacowany wyłącznie na podstawie udokumentowanych danych, które były dostępne podczas dochodzenia.
(182) W świetle powyższego, przyjęte skorygowane marginesy podcięcia, według kraju, wyrażone jako odsetek cen przemysłu wspólnotowego, przedstawiają się następująco:
Kraj _BAR_ Podcięcie cenowe _BAR_
ChRL _BAR_ Na podstawie średniej ważonej 13,5 % _BAR_
Wietnam _BAR_ Na podstawie średniej ważonej 15,9 % _BAR_
6.
SPECYFIKA SEKTORA OBUWNICZEGO WE WSPÓLNOCIE
(183) W rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych podane zostały pewne informacje dotyczące specyfiki sektora obuwniczego we Wspólnocie.
Różne zainteresowane strony stwierdziły, że takie dane nie powinny być brane pod uwagę, ponieważ są one albo niewiarygodne, albo nie odnoszą się wyłącznie do sytuacji dotyczącej przemysłu wspólnotowego, zatem nie mają podstawy prawnej.
(184) W tym względzie należy wyjaśnić, że informacje zawarte w motywach 169 do 173 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostały zamieszczone jedynie w celach orientacyjnych po to, aby ułatwić zrozumienie sektora obuwniczego.
Należy zauważyć jednakże, że ustalenia dotyczące szkody dokonywane są w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego zgodnie z definicją określoną powyżej oraz że informacje te nie będą uwzględniane w analizie szkody.
7.
SYTUACJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
7.1.
Uwagi wstępne
(185) Jak już zostało wspomniane powyżej, analiza szkody na ostatecznym etapie dochodzenia obejmuje dane odnoszące się do obuwia dziecięcego.
(186) Jak wspomniano w motywie 175 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oraz zgodnie z powszechną praktyką, wskaźniki szkody zostały ustalone albo na poziomie makroekonomicznym (w oparciu o dane na temat całego przemysłu wspólnotowego), albo mikroekonomicznym (w oparciu o dane przedsiębiorstw objętych próbą).
Jeżeli chodzi o spójność, wskaźniki szkody zostały ustalone wyłącznie na jednym z tych dwóch poziomów, nie na obydwu.
7.2.
Wskaźniki makroekonomiczne
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
Źródło: informacje zebrane podczas dochodzenia.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tys. par) _BAR_ 266931 _BAR_ 218498 _BAR_ 206246 _BAR_ 189341 _BAR_ 175764 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 77 _BAR_ 71 _BAR_ 66 _BAR_
(187) Wielkość produkcji w całym przemyśle wspólnotowym spadła z 267 milionów par w roku 2001 do 176 milionów par w okresie objętym dochodzeniem.
Stanowi to spadek o ponad 30 %.
(188) Aczkolwiek zakłady produkcyjne projektuje się w sposób zapewniający osiągnięcie określonego poziomu produkcji, poziom ten bardzo zależy od liczby pracowników zatrudnionych przez dany zakład.
W rzeczywistości, jak wyjaśniono wyżej, większość procesów produkcji obuwia jest pracochłonna.
W tych okolicznościach dla stabilnej liczby przedsiębiorstw najlepszym sposobem pomiaru mocy produkcyjnych jest zbadanie poziomu zatrudnienia w tych przedsiębiorstwach.
Odsyła się więc do poniższej tabeli, ukazującej poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym.
(189) Ponieważ poziom zatrudnienia (a skutkiem tego moce produkcyjne) spadł znacznie w wyniku obniżonej produkcji, wykorzystanie mocy produkcyjnych pozostawało, ogólnie mówiąc, niezmienione przez ten okres.
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
Źródło: informacje zebrane podczas dochodzenia.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż (w tys. par) _BAR_ 190134 _BAR_ 150389 _BAR_ 145087 _BAR_ 133127 _BAR_ 126555 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 76 _BAR_ 70 _BAR_ 67 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 26,5 % _BAR_ 23,2 % _BAR_ 21,7 % _BAR_ 19,0 % _BAR_ 17,7 % _BAR_
(190) Ze względu na to, że produkcja odbywa się na zamówienie, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wykazywała tendencje spadkowe, podobne do tych obserwowanych w produkcji.
W okresie od roku 2001 do OD liczba par sprzedanych na rynku wspólnotowym spadła o ponad 60 milionów, czyli o 33 %.
(191) Pod względem udziału w rynku odpowiada to utracie ponad 9 punktów procentowych.
Udziały rynkowe przemysłu wspólnotowego spadły z 26,5 % w roku 2001 do 17,7 % w OD.
Zatrudnienie
Źródło: informacje zebrane podczas dochodzenia.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników ogółem _BAR_ 84736 _BAR_ 69361 _BAR_ 66425 _BAR_ 61640 _BAR_ 57047 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 78 _BAR_ 73 _BAR_ 67 _BAR_
(192) W całym badanym okresie zatrudnienie gwałtownie zmalało.
Liczba miejsc pracy w przemyśle wspólnotowym zmniejszyła się o ponad 27000, co stanowi spadek o 33 % w OD w porównaniu do poziomu z roku 2001.
Produktywność
Źródło: informacje zebrane podczas dochodzenia.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produktywność _BAR_ 3150 _BAR_ 3150 _BAR_ 3105 _BAR_ 3072 _BAR_ 3081 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 98 _BAR_ 98 _BAR_
(193) Produktywność określono przez podzielenie wielkości produkcji przez liczbę pracowników w przemyśle wspólnotowym, zgodnie z tym, co pokazują powyższe tabele.
Dane te wskazują, że w badanym okresie produktywność przemysłu wspólnotowego pozostawała stosunkowo stabilna.
Wzrost, wysokość marginesu dumpingu
(194) Wobec braku jakichkolwiek nowych i udokumentowanych informacji lub argumentów w tym względzie, potwierdza się niniejszym stwierdzenia zawarte w motywach 183 i 184 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Poprawa sytuacji po skutkach wcześniejszego dumpingu lub subsydiowania
(195) Przypomina się, że środki antydumpingowe względem przywozu niektórych rodzajów obuwia z cholewkami skórzanymi lub z tworzyw sztucznych, pochodzących z ChRL, Indonezji i Tajlandii, zostały nałożone w lutym 1998 r.
Zakres tych środków obejmował także produkty objęte niniejszym postępowaniem.
Po publikacji zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu tych środków nie otrzymano żadnych wniosków o przegląd, tak więc środki wygasły w marcu 2003 r.
W rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych uznano, że ze względu na brak wniosku o przegląd sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie po skutkach wcześniejszego dumpingu.
(196) Stwierdzenie to zostało jednakże odrzucone przez przedstawicieli przemysłu wspólnotowego, którzy utrzymywali, że brak wniosku o przegląd nie był uzasadniony poprawą sytuacji po skutkach wcześniejszego dumpingu, lecz raczej tym, że stosowane środki nie były wystarczająco skuteczne.
W przeciwieństwie do tego, co przyjęto w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, twierdzono, że sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego nie mogła ulec zadowalającej poprawie, ponieważ stosowne środki były w niewystarczającym stopniu skuteczne, aby spowodować usunięcie szkody.
Dodatkowo przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, stał się znaczący w okresie od 2001 do 2003 r.
(197) Jednakże przemysł wspólnotowy nie udokumentował wystarczająco, że poniósł istotną szkodę w okresie od 2001 do 2003 roku i że rzekoma nieskuteczność wcześniejszych środków nie mogła była być objęta przeglądem okresowym, o który nie złożono wniosków.
(198) Ten zarzut został zatem odrzucony, zatem wniosek tymczasowy, że sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie po skutkach wcześniejszego dumpingu, zostaje potwierdzony na etapie końcowym, co za tym idzie, przyjmuje się, że do roku 2003 przemysł wspólnotowy nie poniósł jeszcze istotnej szkody.
Jednakże należy odnotować, że w roku 2004 przemysł wspólnotowy poniósł taką szkodę.
7.3.
Wskaźniki mikroekonomiczne
Zapasy
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
W tys. par _BAR_ 2188 _BAR_ 2488 _BAR_ 2603 _BAR_ 2784 _BAR_ 2503 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 119 _BAR_ 127 _BAR_ 114 _BAR_
(199) Jak już wspomniano, uważa się, iż zapasy mają niewielki wpływ na sytuację wspólnotowego przemysłu obuwniczego do celów określenia szkody, ponieważ produkcja odbywa się na zamówienie.
W teorii zapasy nie są zatem utrzymywane, lecz wynikają wyłącznie z dokonanych zamówień, które nie zostały jeszcze dostarczone oraz/lub fakturowane.
Opierając się na tym założeniu, stwierdza się, że poziom zapasów początkowo podniósł się w latach 2001 i 2004 o 27 %, a następnie spadł pod koniec OD.
Spadek ten w trakcie OD również należy rozpatrywać w kontekście sezonowości sektora.
W rzeczywistości oczekuje się, że poziom zapasów jest wyższy w grudniu niż na koniec pierwszego kwartału roku, tzn. w tym przypadku na koniec OD.
Ceny sprzedaży
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
EUR/para _BAR_ 19,7 _BAR_ 19,3 _BAR_ 18,5 _BAR_ 18,6 _BAR_ 18,2 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 95 _BAR_ 92,5 _BAR_
(200) W badanym okresie średnia jednostkowa cena sprzedaży stale spadała.
Ogólnie spadek wyniósł 7,5 %.
Spadek cen przemysłu wspólnotowego może wydawać się ograniczony, szczególnie w porównaniu z wynoszącym 30 % spadkiem cen dumpingowego przywozu w badanym okresie.
Należałoby go jednak rozpatrywać w kontekście faktu, że obuwie jest produkowane na zamówienie, a tym samym nowe zamówienia są zabezpieczane tylko wtedy, jeśli stosowny poziom cen pozwala przynajmniej na osiągnięcie progu rentowności.
W tym zakresie odsyła się do poniższej tabeli pokazującej, że w trakcie OD przemysł wspólnotowy nie mógł dalej obniżać swoich cen bez ponoszenia strat.
Przepływy pieniężne, rentowność i zwrot z inwestycji
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne (w tys.
EUR) _BAR_ 13943 _BAR_ 10756 _BAR_ 8575 _BAR_ 10038 _BAR_ 4722 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 77 _BAR_ 61 _BAR_ 72 _BAR_ 34 _BAR_
% zysku z obrotów netto _BAR_ 1,6 % _BAR_ 1,8 % _BAR_ 0,2 % _BAR_ 1,8 % _BAR_ 0,5 % _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 6,1 % _BAR_ 7,3 % _BAR_ 1,0 % _BAR_ 8,2 % _BAR_ 2,3 % _BAR_
(201) Powyższe wskaźniki zwrotu potwierdzają sytuację opisaną w motywie 190 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i pokazują wyraźne osłabienie sytuacji finansowej przedsiębiorstw w badanym okresie.
Przypomina się, że ogólne pogorszenie sytuacji było szczególnie widoczne w OD i wskazuje znaczące niekorzystne zmiany w pierwszym kwartale 2005 r., tzn. ostatnim kwartale OD.
W rzeczywistości już niski poziom rentowności na początku badanego okresu dalej gwałtownie się obniżał.
(202) Ze względu na brak jakichkolwiek nowych uzasadnionych informacji lub argumentów w tym względzie potwierdza się niniejszym ustalenia dokonane w motywach 191 do 193 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(203) Ogólny zysk pozostał na niskim poziomie w całym badanym okresie i podkreśla on podatność tych MŚP na zagrożenia finansowe.
Jak szczegółowo przedstawiono poniżej, zysk osiągnięty w badanym okresie, a szczególnie podczas okresu objętego dochodzeniem, kształtuje się na znacznie niższym poziomie niż normalny zysk, jaki przemysł mógłby uzyskać w normalnych okolicznościach.
Zdolność do pozyskiwania kapitału
(204) Dochodzenie wykazało, że na wymagania kapitałowe kilku producentów wspólnotowych negatywnie wpłynęła ich trudna sytuacja finansowa.
Podkreśla to dynamika poziomu ich zysków, a szczególnie pogorszenie sytuacji w zakresie przepływów pieniężnych.
Jak wyjaśniono wyżej, stosunkowo małe i średniej wielkości przedsiębiorstwa nie zawsze są w stanie dostarczyć wystarczających gwarancji bankowych i mogą mieć trudności w obliczu znaczących nakładów finansowych, które wynikałyby z niestabilnej sytuacji finansowej.
Inwestycje
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
W tys.
EUR _BAR_ 8836 _BAR_ 11184 _BAR_ 6522 _BAR_ 4403 _BAR_ 4028 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 127 _BAR_ 74 _BAR_ 50 _BAR_ 46 _BAR_
(205) Trendy inwestycyjne opisane w motywie 194 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych znajdują swoje potwierdzenie w powyższej tabeli.
Między rokiem 2001 a OD o ponad 50 % obniżył się poziom inwestycji, na które zdecydowały się przedsiębiorstwa.
Spadek poziomu inwestycji należy rozpatrywać w związku z pogorszeniem się sytuacji finansowej producentów wspólnotowych włączonych do próby.
Płace
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Średnie wynagrodzenie na osobę (EUR) _BAR_ 14602 _BAR_ 15933 _BAR_ 18021 _BAR_ 17610 _BAR_ 17822 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 123 _BAR_ 121 _BAR_ 122 _BAR_
(206) Trendy przedstawione w motywie 196 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotyczące wynagrodzenia, potwierdza powyższa tabela.
Ze względu na brak jakichkolwiek nowych informacji potwierdza się te trendy.
7.4.
Wnioski zainteresowanych stron
(207) Kilku producentów eksportujących twierdziło, że marża zysku przemysłu wspólnotowego była decydującym wskaźnikiem szkodliwości sytuacji wynikającej ze szkody wspólnotowej.
W szczególności twierdzono, że ponieważ marża zysku zastosowana na etapie tymczasowym w celu ustalenia poziomu usuwającego szkodę (tj. 2 % – patrz: motyw 284 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych) była zgodna z tą uzyskaną przez kilka indywidualnych przedsiębiorstw objętych próbą, to fakt ten wskazywał, że nie były one poszkodowane w odniesieniu do tego wskaźnika.
(208) Zgodnie z treścią motywu 292 w następstwie kolejnej analizy fakt ten stracił znaczenie, ponieważ marża zysku została skorygowana do 6 %, odzwierciedlając tym samym w sposób bardziej odpowiedni możliwą do uzyskania przez wspólnotowych producentów obuwia marżę zysku w sytuacji braku dumpingu wyrządzającego szkodę.
Na tej podstawie rentowność przemysłu wspólnotowego wyraźnie obniżyła się w badanym okresie, w OD rentowność spadła aż do poziomu 0,5 %.
Co więcej, analiza szkody jest przeprowadzana na poziomie przemysłu wspólnotowego lub jego próby, a nie indywidualnie na poziomie przedsiębiorstw objętych definicją przemysłu wspólnotowego.
(209) Różne zainteresowane strony argumentowały, że zastosowane do analizy szkody wskaźniki były niewiarygodne lub niewłaściwe.
Twierdziły one, że wskaźniki ekonomiczne nie zostały zweryfikowane i były niewiarygodne ponieważ – wobec rzekomego braku współpracy – nie odnosiły się do właściwego przemysłu wspólnotowego.
W odniesieniu do wskaźników mikroekonomicznych twierdzono, że w świetle ograniczonej wielkości próby wskaźniki te nie są reprezentatywne.
Wreszcie, dokonano odniesienia do różnych trendów obserwowanych pomiędzy wskaźnikami szkody ustalonymi na poziomie makroekonomicznym i mikroekonomicznym.
(210) Po pierwsze, jeśli chodzi o fakt, że wskaźniki makroekonomiczne nie zostały zweryfikowane, przypomina się, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych o przeprowadzeniu wizyty weryfikującej decyduje Komisja, stąd nie istnieje zobowiązanie prawne do przeprowadzenie wizyt weryfikujących w każdym przypadku.
W rzeczywistości w art. 16 rozporządzenia podstawowego określono jedynie, że Komisja przeprowadza wizyty weryfikujące, gdy uznaje to za właściwe.
W związku z powyższym ten wniosek został odrzucony.
Dodatkowo, czynniki te zostały w miarę możliwości sprawdzone metodą krzyżową, a odpowiednie krajowe stowarzyszenia wspólnotowego przemysłu obuwniczego dostarczyły informacji ogólnych.
(211) Po drugie, biorąc pod uwagę powyższe wnioski dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego oraz reprezentatywność próby, stwierdzenia odnoszące się do tych kwestii także zostały odrzucone.
Dodatkowo, zgodnie z powyższym, mając na względzie spójność, ustanawia się tylko jeden zestaw wskaźników szkody, makroekonomicznych lub mikroekonomicznych, na potrzeby wniosków ostatecznych.
Ostatecznie należy zauważyć, że nawet jeśli trendy ustalone na początkowym etapie, zarówno na poziomie makroekonomicznym, jak i mikroekonomicznym, nie przebiegały zawsze dokładnie według tego samego schematu, nie były one również znacząco różne.
(212) Wreszcie, zainteresowane strony twierdziły również, że nie wszystkie czynniki szkody wskazują na szkodę, to znaczy, że na indywidualnym poziomie nie można stwierdzić żadnej szkody w odniesieniu do przedsiębiorstw wybranych do próby.
Pierwsze stwierdzenia muszą zostać odrzucone z tej przyczyny, że zgodnie z rozporządzeniem podstawowym żaden ze wskaźników szkody nie musi koniecznie dawać rozstrzygających wytycznych.
Co do faktu, że indywidualna sytuacja niektórych producentów nie wskazywała na szkodę, podkreśla się, że nie jest to istotne, ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego analiza szkody jest przeprowadzana na poziomie przemysłu wspólnotowego lub jego próby, a nie na poziomie poszczególnych przedsiębiorstw włączonych w definicję przemysłu wspólnotowego.
8.
WNIOSEK DOTYCZĄCY SZKODY
(213) Na podstawie powyższego wstępny wniosek stwierdzający, iż przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zostaje potwierdzony.
(214) W bardziej szczegółowym ujęciu, potwierdza się, że na poziomie wskaźników makroekonomicznych, tj. poziomie całego przemysłu wspólnotowego, szkoda wystąpiła głównie w postaci spadku wielkości sprzedaży i udziału w rynku.
Ponieważ obuwie jest produkowane na zamówienie, miało to także bezpośredni negatywny wpływ na poziom produkcji i zatrudnienie we Wspólnocie.
(215) Ponadto potwierdza się także, że w odniesieniu do aspektów mikroekonomicznych sytuacja jest w znacznym stopniu szkodliwa.
Na przykład przedsiębiorstwa włączone do próby osiągnęły najniższy możliwy poziom zysków w 2003 r., który można jednakże częściowo przypisać wcześniejszym stosunkowo intensywnym działaniom inwestycyjnym (wpływ amortyzacji na rentowność).
Jednakże następnie poziom ich zysków obniżył się, mimo znacznego ograniczenia inwestycji, i w rzeczywistości podczas OD był na najniższym poziomie w badanym okresie, z wyjątkiem roku 2003, tj. o wiele poniżej akceptowalnego poziomu, a ze względu na brak innych czynników wyjaśniających, takich jak znacznie wcześniejsze inwestycje, wyraźnie powodował znaczną szkodę.
Podobnie, również przepływy pieniężne wykazywały niebezpieczny trend spadkowy i osiągnęły najniższy poziom w OD, poziom, który może być jedynie opisany jako powodujący istotną szkodę.
Przedsiębiorstwa objęte próbą, podczas OD, nie miały już możliwości dalszego obniżania poziomu cen bez ponoszenia strat.
W przypadku stosunkowo małych i średnich przedsiębiorstw nie były one w stanie ponosić strat przez dłuższy okres bez konieczności zaprzestania działalności.
W ogólnym ujęciu, chociaż przed 2004 r. sytuacja przemysłu wspólnotowego może jedynie zostać uznana za przynoszącą szkodę, od 2004 r. przemysł wspólnotowy wyraźnie ponosił istotną szkodę.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
WPŁYW PRZYWOZU PO CENACH DUMPINGOWYCH
(216) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego i krajów, których dotyczy postępowanie, włączając rynek obuwia dziecięcego, kształtował się następująco:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Kraje, których dotyczy postępowanie _BAR_ 9,3 % _BAR_ 11,5 % _BAR_ 16,3 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 23,2 % _BAR_
Przemysł wspólnotowy _BAR_ 26,5 % _BAR_ 23,2 % _BAR_ 21,7 % _BAR_ 19,0 % _BAR_ 17,7 % _BAR_
(217) Niektóre zainteresowane strony podważały wniosek Komisji, że istnieje wystarczająca zbieżność w czasie pomiędzy wzrostem udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych a spadkiem udziału przemysłu wspólnotowego w rynku.
Wskazywały one na fakt, że jeśli przywóz chiński i wietnamski osiągnął największy wzrost pod względem udziału w rynku, przemysł wspólnotowy doświadczył mniejszego spadku w udziale w rynku, i na odwrót.
Twierdzi się ponadto, że udział w rynku skarżących nie został przejęty przez kraje, których dotyczy postępowanie, mając na uwadze to, jak kształtowały się zmiany udziałów w rynku państw trzecich.
(218) Zrzeszenie importerów twierdziło ponadto, że przywóz po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, nie wyrządził szkody przemysłowi wspólnotowemu w świetle tego, że przywożone obuwie nie konkuruje z obuwiem produkowanym we Wspólnocie.
(219) W odniesieniu do zbieżności w czasie, uznaje się, że w analizie związku przyczynowego idealna korelacja pomiędzy postępem przywozu po cenach dumpingowych a sytuacją przemysłu wspólnotowego nie jest wymagana.
Rzeczywiście, ustaloną i uznaną prawnie praktyką jest to, że tak jak w niniejszej sprawie, zwykłe wystąpienie znaczącego wzrostu wielkości przywozu po cenach dumpingowych, który podciął ceny przemysłu wspólnotowego, równolegle ze wzrostem niestabilności sytuacji przemysłu wspólnotowego, wyraźnie wskazuje na związek przyczynowy.
W niniejszej sprawie, jak wyraźnie ustalono w motywach 203 do 209 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, taka zbieżność w czasie niezaprzeczalnie nastąpiła.
Co więcej, zbieżność przesunięcia w udziale w rynku między rokiem 2003 a 2004 jest prawie symetryczna.
Dodatkowo, fakt, że wzrost udziału przywozu po cenach dumpingowych w rynku był przy okazji w badanym okresie wyższy niż strata udziału przemysłu wspólnotowego w rynku, wskazuje po prostu na to, że wzrost poziomu przywozu po cenach dumpingowych nie miał jedynie miejsca kosztem przemysłu wspólnotowego, ale także kosztem innych uczestników na rynku wspólnotowym.
(220) Twierdzenie, że przywożone obuwie nie stanowi konkurencji dla obuwia produkowanego we Wspólnocie, zostało także odrzucone na podstawie wyżej przedstawionego wniosku dotyczącego definicji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, zgodnie z którym obuwie przywożone z krajów, których dotyczy postępowanie, konkuruje na wszystkich poziomach, tzn. we wszystkich asortymentach i typach z obuwiem produkowanym i sprzedawanym przez przemysł wspólnotowy, i że ich kanały sprzedaży są ogólnie takie same.
Co więcej, dochodzenie wyraźnie wykazało, że producenci i eksporterzy wspólnotowi konkurują ze sobą pod względem sprzedaży na rynku wspólnotowym.
(221) Ze względu na brak dalszych uwag niniejszym potwierdza się wnioski zawarte w motywie 209 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych: przywóz po cenach dumpingowych odegrał rozstrzygającą rolę w poniesieniu przez przemysł wspólnotowy znacznej szkody.
2.
WPŁYW INNYCH CZYNNIKÓW
2.1.
Uwagi zainteresowanych stron
(222) W następstwie nałożenia środków tymczasowych różne zainteresowane strony twierdziły, że poniesiona istotna szkoda spowodowana była przez inne czynniki.
Strony te nawiązywały do wniosków, które zostały już przedstawione na wcześniejszym etapie i które uwzględniono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
Dokładniej, twierdzenia te dotyczyły wyników osiąganych w wywozie przez przemysł wspólnotowy, przywozu z innych państw trzecich, skutku zniesienia kontyngentów na przywóz z Chin, skutku wahań kursu wymiany, przemieszczenia się producentów wspólnotowych oraz rzekomego strukturalnego braku konkurencyjności przemysłu wspólnotowego.
Nie zostały dostarczone jednakże żadne nowe argumenty, w związku z tym główne wnioski przedstawione w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych są wyjaśnione/szerzej omówione poniżej, o ile występuje taka konieczność.
2.2.
Wyniki osiągane w wywozie przez przemysł wspólnotowy
(223) Niektóre zainteresowane strony powtarzały we wniosku swoje stwierdzenia, że słaba sytuacja gospodarcza przemysłu obuwniczego Wspólnoty była spowodowana pogorszeniem się jego wyników osiąganych w wywozie.
(224) W tym względzie należy zauważyć, że każde rzekome pogorszenie się wyników osiąganych w wywozie, o ile ma miejsce, nie ma żadnego wpływu na większość wyżej analizowanych wskaźników, takich jak wielkość sprzedaży, udział w rynku i obniżenie cen, ponieważ czynniki te zostały ustalone na poziomie sprzedaży we Wspólnocie.
Przedstawione dane liczbowe dotyczyły całkowitej produkcji, ponieważ nie można było dokonać rozróżnienia między towarami przeznaczonymi na rynek wspólnotowy a towarami sprzedawanymi poza Wspólnotą.
Ze względu na to, że produkcja obuwia odbywa się na zamówienie, spadek sprzedaży na rynku wspólnotowym nieuchronnie przełoży się na spadek produkcji, a biorąc pod uwagę fakt, że znaczna większość produkcji jest przeznaczona do sprzedaży na rynku wspólnotowym, wstępny wniosek, że większa część spadku produkcji wynika ze szkody poniesionej na rynku wspólnotowym, jest potwierdzona.
(225) W rzeczywistości, podczas badanego okresu spadek sprzedaży na rynku wspólnotowym (– 34 %) odpowiada spadkowi produkcji w tym samym okresie (– 33 %).
(226) Stwierdzenie to zostało więc odrzucone i ostatecznie uznaje się, że wyniki osiągane w wywozie przez przemysł wspólnotowy nie spowodowały istotnej szkody.
2.3.
Przywóz z innych państw trzecich
(227) Przywóz z państw trzecich, obejmujący obuwie dziecięce, kształtował się następująco:
Udział w rynku _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ IP _BAR_ Współczynnik zmienności 2001 r./OD (p.p. %) _BAR_
Rumunia _BAR_ 5,7 % _BAR_ 7,1 % _BAR_ 7,5 % _BAR_ 7,0 % _BAR_ 6,9 % _BAR_ + 1,2 _BAR_
Indie _BAR_ 3,6 % _BAR_ 4,5 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 5,7 % _BAR_ + 2,1 _BAR_
Indonezja _BAR_ 2,7 % _BAR_ 2,4 % _BAR_ 2,0 % _BAR_ 2,0 % _BAR_ 2,0 % _BAR_ –0,7 _BAR_
Brazylia _BAR_ 1,2 % _BAR_ 1,4 % _BAR_ 1,7 % _BAR_ 2,2 % _BAR_ 2,5 % _BAR_ + 1,3 _BAR_
Makau _BAR_ 1,2 % _BAR_ 1,7 % _BAR_ 2,2 % _BAR_ 3,2 % _BAR_ 2,4 % _BAR_ + 1,2 _BAR_
Tajlandia _BAR_ 1,0 % _BAR_ 1,0 % _BAR_ 1,2 % _BAR_ 1,3 % _BAR_ 1,3 % _BAR_ + 0,3 _BAR_
Inne kraje _BAR_ 9,0 % _BAR_ 10,7 % _BAR_ 10,9 % _BAR_ 12,5 % _BAR_ 11,5 % _BAR_ + 2,5 _BAR_
Średnie ceny (EUR/para) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ IP _BAR_ Współczynnik zmienności 2001/OD _BAR_
Rumunia _BAR_ 13,8 _BAR_ 14,6 _BAR_ 14,8 _BAR_ 15,0 _BAR_ 14,9 _BAR_ + 8 % _BAR_
Indie _BAR_ 11,3 _BAR_ 11,3 _BAR_ 10,3 _BAR_ 10,2 _BAR_ 10,2 _BAR_ –10 % _BAR_
Indonezja _BAR_ 11,2 _BAR_ 10,4 _BAR_ 9,8 _BAR_ 8,6 _BAR_ 8,7 _BAR_ –23 % _BAR_
Brazylia _BAR_ 16,8 _BAR_ 15,7 _BAR_ 13,5 _BAR_ 13,0 _BAR_ 12,6 _BAR_ –25 % _BAR_
Makau _BAR_ 12,9 _BAR_ 11,5 _BAR_ 10,6 _BAR_ 10,2 _BAR_ 10,5 _BAR_ –18 % _BAR_
Tajlandia _BAR_ 14,4 _BAR_ 12,9 _BAR_ 11,8 _BAR_ 11,4 _BAR_ 11,2 _BAR_ –22 % _BAR_
Inne kraje _BAR_ 14,8 _BAR_ 14,3 _BAR_ 13,6 _BAR_ 12,4 _BAR_ 12,7 _BAR_ –14 % _BAR_
(228) Należy odnotować, że żaden z wymienionych w powyższej tabeli krajów, w wierszu dotyczącym "innych krajów" (ogółem ponad 150 różnych krajów), nie reprezentował więcej niż 2 % ogółu przywozu wspólnotowego podczas OD.
(229) W związku z tym można potwierdzić, że żaden z wymienionych wyżej krajów osobno nie zwiększył znacząco swojego udziału w rynku w badanym okresie, że bezwzględny poziom ich udziału w rynku utrzymał się znacznie poniżej poziomu krajów, których dotyczy postępowanie, i że różnie kształtowała się ich dynamika rozwoju.
W odniesieniu do cen, powinny być one postrzegane w świetle wyżej przedstawionych zmian wielkości przywozu, a także w powiązaniu z faktem, że zmalały one w mniejszym stopniu w porównaniu z cenami krajów, których dotyczy postępowanie, a w szczególności bezwzględny poziom ich cen w całym badanym okresie utrzymywał się – z jednym wyjątkiem – średnio znacznie powyżej poziomu cen dumpingowego przywozu.
(230) Z powyższych względów uznaje się ostatecznie, że przywóz z innych państw trzecich nie miał istotnego negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
2.4.
Wahania kursu wymiany
(231) Różni producenci eksportujący i importerzy wielokrotnie powtarzali, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana wzrostem wartości euro w stosunku do USD, co doprowadziło do znaczących spadków cen importowych.
(232) Nie zostały podane żadne nowe argumenty, odsyła się zatem do motywów 220 do 225 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Należy także odnotować, że nawet w przypadku przyjęcia faktu, że wahania kursu wymiany wywarły wpływ na ceny importowe, sama wielkość przywozu objętego postępowaniem była tak znacząca, że wyrządzała istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
2.5.
Zniesienie kontyngentów
(233) Nie przedstawiono żadnych nowych twierdzeń w tym zakresie.
Należy jednakże odnotować, że dynamika przywozu podczas ostatniego kwartału OD mogła rzeczywiście spowodować zwiększenie szkodliwego wpływu wyrządzanego przez przywóz po cenach dumpingowych.
2.6.
Skarżący nie przeprowadzili modernizacji, są bardzo rozproszeni i mają duże koszty pracy
(234) Nie przedstawiono żadnych nowych uwag w tym zakresie.
Należy jednakże odnotować, że marginesy dumpingu są stosunkowo wysokie (tj. nawet wyższe niż marginesy podcięcia).
Innymi słowy, objęty postępowaniem wywóz po cenach dumpingowych konkuruje z przemysłem wspólnotowym nie na poziomie naturalnej przewagi, ale wskutek praktyk, które podlegają zaskarżeniu na podstawie międzynarodowych przepisów handlowych.
Na poziomie niedumpingowym, ceny przywozu objętego postępowaniem byłyby znacznie wyższe, a przemysł wspólnotowy miałby o wiele silniejszą pozycję pod względem konkurencyjności, by stawić czoła temu przywozowi.
2.7.
Przeniesienie produkcji przemysłu obuwniczego WE
(235) Różni producenci eksportujący i jedno ze zrzeszeń importerów twierdzili, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych nie uwzględniono w wystarczającym stopniu skutków, jakie na sytuację przemysłu wspólnotowego wywarło przemieszczenie się producentów WE.
(236) Poddawali oni szczególnej krytyce dane liczbowe przedstawione w motywie 171 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, odnoszące się do całego wspólnotowego sektora obuwniczego, uzasadniając, że liczby te obejmują dane odnoszące się do producentów wspólnotowych, którzy przenieśli swoją produkcję w inne miejsce.
W tym zakresie odsyła się do powyższego motywu potwierdzającego, że motywy 169 do 173 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych były zamieszczone jedynie dla informacji, zatem nie były one istotne z prawnego punktu widzenia w kontekście ostatecznych wniosków dotyczących szkody.
W związku z tym potwierdza się, że ci producenci, którzy w pełni przenieśli swoją produkcję poza obszar Wspólnoty, nie są objęci definicją przemysłu wspólnotowego i w związku z tym zakres, w jakim przedsiębiorstwa te wyrządziłyby szkodę przemysłowi wspólnotowemu, podlega analizie łącznie z wpływem wywieranym przez przywóz z innych państw trzecich.
(237) Jeżeli chodzi o te przedsiębiorstwa, które jedynie częściowo przeniosły swoją produkcję poprzez dokonywanie zakupów obuwia również ze źródeł pozawspólnotowych, przypomina się, że analiza szkody przeprowadzona została wyłącznie w odniesieniu do danych dotyczących produkcji własnej tych przedsiębiorstw we Wspólnocie.
W związku z tym zakres, w jakim zakupy obuwia ze źródeł pozawspólnotowych mógł również spowodować szkodę, powinien być również postrzegany w świetle analizy przywozu z innych państw trzecich.
(238) Wreszcie, w odniesieniu do tych przedsiębiorstw, które zwiększyły lub rozpoczęły przywóz części obuwia (np. cholewek) do Wspólnoty, przywóz ten nie może – z powodów wyjaśnionych powyżej – być uważany za przywóz, który w negatywny sposób wpłynął na większość wskaźników szkody, takich jak produkcja, sprzedaż, rentowność itd.
Prawdą jest, jak utrzymują niektóre zainteresowane strony, że mógł on doprowadzić do obniżenia poziomu zatrudnienia we Wspólnocie, lecz należy również postrzegać go jako akt samoobrony przedsiębiorstw, które stanęły w obliczu znacznego wzrostu przywozu po cenach dumpingowych na rynek Wspólnoty, wynikający raczej z istnienia dumpingu, a nie będący szkodą wyrządzoną samemu sobie.
3.
WNIOSEK DOTYCZĄCY ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO
(239) W związku z tym stwierdzenia zainteresowanych stron zostały odrzucone, a ustalenia i wnioski rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych potwierdzone.
(240) W związku z tym uznaje się ostatecznie, że przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z krajów, których dotyczy postępowanie, wyrządził znaczną szkodę przemysłowi wspólnotowemu w znaczeniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego i biorąc pod uwagę analizę, na podstawie której odpowiednio rozróżniono i oddzielono skutki wszystkich znanych czynników wpływających na sytuację przemysłu wspólnotowego od skutków szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych, te pozostałe czynniki jako takie nie zmieniły faktu, że oszacowana znaczna szkoda musi być przypisana przywozowi po cenach dumpingowych.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(241) Dokonano analizy kwestii, czy w świetle uwag oraz/lub dodatkowych informacji dostarczonych przez zainteresowane strony w następstwie wprowadzenia rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wstępny wniosek, że interes Wspólnoty wymagał interwencji w celu przeciwdziałania dumpingowi wyrządzającemu szkodę, powinien zostać zmieniony.
1.
INTERES PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(242) Niektórzy importerzy i producenci eksportujący argumentowali, że nałożenie środków nie będzie w interesie przemysłu wspólnotowego.
Opierano się na twierdzeniach, że produkcja skarżących uzupełnia przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, że skutkiem nałożenia środków antydumpingowych będzie znaczne przesunięcie przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, do innych państw trzecich i że w konsekwencji przyczyną szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy nie będzie dumping oraz że skarżący tracili udział w rynku na przestrzeni wielu lat rzekomo z powodu czynników innych niż dumping.
(243) Należy po pierwsze zauważyć, że rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych i powyższa analiza wyraźnie stwierdzają występowanie dumpingu wyrządzającego szkodę przemysłowi wspólnotowemu, która w roku 2004 kwalifikowała się jako znaczna szkoda poniesiona z powodu praktyk dumpingowych ze strony krajów, których dotyczy postępowanie.
W związku z tym oczekuje się w zasadzie, że usunięcie znacznej szkody spowodowanej dumpingiem będzie w interesie przemysłu wspólnotowego.
(244) Twierdzenie, że produkcja skarżących zaledwie uzupełnia ten przywóz, zostało odrzucone w świetle powyższych wniosków, zgodnie z którymi produkt objęty postępowaniem konkuruje z produktem podobnym produkowanym i sprzedawanym we Wspólnocie.
Fakt, że przedstawiciele przemysłu wspólnotowego wnieśli skargę przeciwko przywozowi produktu objętego postępowaniem, sugeruje ponadto, że produkty wytwarzane we Wspólnocie i produkty przywożone z krajów, których dotyczy postępowanie, konkurują ze sobą.
(245) Uwagi dotyczące przemieszczenia się przywozu przedstawiono już wcześniej, odsyła się zatem do motywu 241 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym stwierdzono, że fakt, iż importerzy mogą zmieniać dostawców na dostawców z innych krajów, nie jest oczywiście ważnym powodem niepodjęcia działań przeciwko dumpingowi wyrządzającemu znaczną szkodę i że nie sposób jest z góry przewidzieć stopnia takiej ewentualnej zmiany ani warunków tego przywozu, tj. czy odbywałby się on po cenach dumpingowych, czy też nie.
(246) W odniesieniu do ostatniego twierdzenia odsyła się do powyższej analizy związku przyczynowego, w ramach której badano wpływ czynników innych niż dumping.
W każdym razie oczywiste jest, że spadek wielkości produkcji wspólnotowego przemysłu obuwniczego, a tym samym spadek udziału w rynku został przyspieszony przez pojawienie się przywozu po cenach dumpingowych.
Sytuacja ta ma miejsce w warunkach występowania stabilnej konsumpcji we Wspólnocie.
(247) Ze względu na brak dalszych uzasadnionych uwag potwierdza się wstępne ustalenia i stwierdza ostatecznie, że nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na przezwyciężenie skutków stwierdzonego dumpingu wyrządzającego znaczną szkodę.
2.
INTERES INNYCH PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH
2.1.
Interes konsumentów
(248) Podobnie jak na etapie tymczasowym, po opublikowaniu informacji dotyczących nałożenia środków tymczasowych nie otrzymano żadnych opinii organizacji konsumenckich.
Należy zatem uznać, że wstępny wniosek, zgodnie z którym nałożenie środków ostatecznych miałoby jedynie marginalny wpływ na ceny konsumenckie obuwia skórzanego, nie został podważony przez żadne zrzeszenie reprezentujące interes konsumentów.
(249) Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że nie zgadzają się z ustaleniami dotyczącymi ograniczonego wpływu środków na konsumentów i że te środki przyniosłyby w rezultacie poważny wzrost kosztów ponoszonych przez gospodarstwa domowe.
(250) Importerzy argumentowali także, że ceny konsumenckie wzrosną w wyniku środków ostatecznych i że wzrost ten może nawet osiągnąć poziom cła ad valorem.
Ten wniosek opiera się na twierdzeniu, że importerzy zazwyczaj nakładają swoje marże na cenę przywożonych produktów, włącznie z cłami, w związku z tym narzucaliby marżę, między innymi, również na cła antydumpingowe.
Z drugiej strony, niektórzy importerzy wnosili jednakże, że nie będą oni w stanie przenieść ceł na konsumentów, ponieważ to konsumenci ustalają poziom cen i że konsumenci nie kupią danego rodzaju obuwia powyżej określonej ceny.
(251) Po pierwsze, producenci eksportujący nie są właściwi do wysuwania uwag na temat interesu Wspólnoty na mocy obowiązujących przepisów prawa.
Ich uwagi zostały jednakże poddane analizie na potrzeby argumentacji.
Należy podkreślić, że strony te nie zgodziły się z ustaleniami Wspólnoty dotyczącymi wpływu środków na konsumentów, jednakże nie przedłożyły żadnych konkretnych danych lub informacji na poparcie swoich twierdzeń.
Zamiast tego, jak przedstawiono powyżej, przedstawili nawet sprzeczne oświadczenia, twierdząc, że cła byłyby albo w całości przenoszone na konsumentów (tym bardziej, poprzez stosowanie narzutu także na cło), albo że przeniesienie skutku ceł będzie zupełnie niemożliwe.
Ich twierdzenia zostały w związku z tym uznane za niewystarczające do zmiany wstępnych ustaleń.
(252) Dodatkowo, niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że nałożenie środków w sposób znaczny ograniczy wybór konsumenta.
Argumentowali oni, że pewne rodzaje obuwia skórzanego produkowane są jedynie w Chinach i Wietnamie, że cła antydumpingowe spowodowałyby decyzję o zaprzestaniu produkcji określonych rodzajów obuwia i że wspólnotowi producenci nie mieliby możliwości dostarczania tego rodzaju obuwia na rynek wspólnotowy.
(253) Zarzuty o ograniczeniu wyboru obuwia padały już wcześniej i zostały omówione w motywie 246 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Dodatkowo, twierdzenie, że zaprzestano by produkcji określonych rodzajów obuwia i że producenci wspólnotowi nie mieliby wystarczających możliwości, aby zastąpić rzekome braki, nie zostało poparte jakimikolwiek obiektywnymi faktami lub dowodami i w związku z tym zostało odrzucone.
(254) Ostatecznie wyłączenie obuwia dziecięcego zostało poddane ponownemu rozpatrzeniu z uwzględnieniem argumentów przedstawionych przez przemysł wspólnotowy.
(255) Chociaż wyłączenie to zostało na ogół przyjęte z zadowoleniem przez eksportujących producentów i importerów, wobec braku reakcji ze strony jakiejkolwiek organizacji konsumenckiej, nie otrzymano żadnych dalszych dowodów lub potwierdzenia wskazującego, że skutek nałożenia środków na obuwie dziecięce byłby inny niż w odniesieniu do obuwia dla dorosłych.
(256) Z drugiej strony, przemysł wspólnotowy zakwestionował wyłączenie obuwia dziecięcego z zakresu tymczasowych środków antydumpingowych, powołując się na fakt, że we Wspólnocie istnieje produkcja obuwia dziecięcego i że w odniesieniu do obuwia dziecięcego stwierdzono dumping wyrządzający szkodę.
(257) Ostateczne ustalenia w odniesieniu do statusu obuwia dziecięcego w niniejszym postępowaniu skłaniają do następujących wniosków.
Po pierwsze, dalsza analiza, prowadząca do ostatecznych ustaleń, wykazała, że obuwie dziecięce powinno być włączone do definicji produktu objętego postępowaniem, tj. że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem powinny być traktowane jako stanowiące jeden produkt i że w związku z tym w zasadzie środki antydumpingowe powinno stosować się do całości produktu objętego postępowaniem.
Po drugie, argumenty, aby tymczasowo wyłączyć obuwie dziecięce z zakresu środków ze względu na interes Wspólnoty, jak przedstawiono w motywach 250 do 252 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tj. o wiele częstsze wymienianie obuwia dziecięcego, a zatem większy wpływ finansowy środków antydumpingowych na sytuację finansową przeciętnej rodziny europejskiej, zostały poddane ponownej ocenie.
W tym względzie ustalono, że średnie ceny importowe obuwia dziecięcego są, zgodnie z danymi statystycznymi Eurostatu, na ogół niższe niż ceny importowe obuwia dla dorosłych (ponad 33 %).
W konsekwencji wpływ cła antydumpingowego ad valorem na obuwie dziecięce byłby proporcjonalnie niższy.
Dodatkowo, ostateczne ustalenia prowadzą generalnie do niższych poziomów ceł ostatecznych niż środki na etapie tymczasowym.
Fakt ten sprawia, że środki wywierają mniejszy wpływ finansowy.
Co więcej, jak wcześniej stwierdzono w motywie 249 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, za mało prawdopodobne uznaje się twierdzenie, że konsumenci będą musieli ponieść główny ciężar ewentualnych środków.
Żadna zainteresowana strona nie dostarczyła jakichkolwiek uzasadnionych dowodów, które mogłyby poprzeć odmienny pogląd.
W tym kontekście zauważa się, że organizacje konsumenckie nie przedstawiły w ogóle swoich uwag, co sugeruje, że wpływ środków – bez względu na to, czy dotyczy obuwia dziecięcego, czy obuwia dla dorosłych – nie stanowi w rzeczywistości powodu do obaw z punktu widzenia ich interesów.
Biorąc pod uwagę powyższą analizę, oczywiste jest, że ostateczne wyłączenie obuwia dziecięcego ze środków nie mogło być uzasadnione.
W rezultacie nie istnieją nieodparte dowody na potwierdzenie, w toku rozpatrywania środków ostatecznych mających na celu usunięcie znacznej szkody wyrządzonej praktykami dumpingowymi, że interesy konsumenta przeważają nad interesem przemysłu wspólnotowego.
(258) Z tych powodów wniosek został przyjęty, zatem, biorąc pod uwagę powyższe, niniejszym potwierdza się, że nałożenie środków ostatecznych na produkt objęty postępowaniem, włącznie z obuwiem dziecięcym, nie byłoby sprzeczne z ogólnym interesem konsumenta.
2.2.
Interes dystrybutorów/sprzedawców detalicznych
(259) Przypomina się, że na etapie tymczasowym otrzymano od dystrybutorów/sprzedawców detalicznych lub organizacji dystrybutorów/sprzedawców detalicznych jedynie ograniczoną liczbę odpowiedzi. Jedną opinię otrzymano od konsorcjum sprzedawców detalicznych z jednego z państw członkowskich, natomiast odpowiedzi na kwestionariusz nadesłali trzej importerzy, którzy posiadają również własną sieć dystrybucyjną, w tym dwie sieci supermarketów.
Tylko jedna z tych czterech stron przekazała uwagi będące następstwem nałożenia środków tymczasowych, a żadna opinia nie została przekazana dodatkowo przez indywidualnego dystrybutora lub sprzedawcę detalicznego.
(260) Zrzeszenie importerów, które współpracowało w dochodzeniu od początku postępowania, zakwestionowało wniosek, że otrzymano jedynie ograniczoną liczbę opinii, uzasadniając to stwierdzeniem, że zrzeszenie to reprezentuje przedsiębiorstwa, które – oprócz wypełnianych przez siebie funkcji importerów – są także dystrybutorami i sprzedawcami detalicznymi.
Twierdzono również, że przynajmniej dwóch członków zrzeszenia, mających swoją siedzibę w dwóch różnych państwach członkowskich, dostarczyło Komisji szczegółowych informacji.
(261) Komisja uznaje, że wspomniane zrzeszenie reprezentuje przedsiębiorstwa, które czasami również posiadają własną sieć dystrybucyjną, a wniosek dotyczący liczby opinii powinien rzeczywiście zostać dopracowany w tym względzie.
Niemniej, podstawową funkcją tych przedsiębiorstw jest przywóz obuwia.
Zasadniczo jednak dystrybutorzy i sprzedawcy detaliczni nie przekazali Komisji – w celu oceny ich sytuacji gospodarczej, a także oszacowania, w jakim stopniu byłyby one dotknięte ewentualnymi środkami – precyzyjnych i możliwych do weryfikacji danych, innych niż te, które zostały dostarczone przez trzy wyżej wymienione przedsiębiorstwa.
Głównie jedynie na podstawie takich informacji Komisja jest w stanie przeprowadzić szczegółową analizę.
(262) Co się tyczy rzekomej współpracy dwóch członków zrzeszenia, należy wyjaśnić, że jeden z nich nie nadesłał odpowiedzi na kwestionariusz w przewidzianym terminie i nie mogły one być wykorzystane.
(263) W swoim oświadczeniu zrzeszenie przekazało dane liczbowe i przykłady pokazujące potencjalny wpływ środków na importerów, którzy zajmują się także działalnością w zakresie sprzedaży detalicznej.
Dane liczbowe były jednakże udostępnione długo po przekroczeniu terminu wyznaczonego do przekazywania danych i wydaje się, że dotyczą jedynie jednego przedsiębiorstwa – niewymienionego z nazwy – które najwyraźniej nie współpracowało podczas dochodzenia.
Dane liczbowe, które nie mogły zostać w związku z tym potwierdzone, nie mogły być uwzględnione.
(264) Zrzeszenie twierdziło ponadto, że z powodu swojej sytuacji finansowej importerzy, którzy zajmowali się także sprzedażą detaliczną, nie będą w stanie przenieść, nawet częściowo, podwyżki cen na konsumentów i że niektórzy sprzedawcy detaliczni, szczególnie ci, którzy zaopatrywali się wyłącznie w krajach, których dotyczy postępowanie, nie przetrwaliby nałożenia środków.
(265) Argument, że przedsiębiorstwa nie byłyby w stanie przenieść wzrostu kosztów na konsumentów, przynajmniej częściowo, jest wyraźnie sprzeczny z twierdzeniami przedstawionymi przez różne strony, w tym z uwagami zrzeszenia importerów, że ceny konsumenckie wzrosną w wyniku nałożenia środków antydumpingowych.
W oparciu o informacje zgromadzone podczas dochodzenia, i co potwierdzają wspomniane sprzeczne twierdzenia, można uznać, że bardzo prawdopodobne jest, że wpływ środków na cenę importową byłby przynajmniej częściowo przerzucony na konsumentów.
Naturalnie nie można wykluczyć tego, że jakiekolwiek środki wpłynęłyby negatywnie na niektórych sprzedawców detalicznych, dokonujących przywozu bezpośrednio i wyłącznie z krajów, których dotyczy postępowanie.
Należy jednakże przypomnieć, że analiza interesu Wspólnoty dokonywana jest na podstawie ogólnej, tj. w oparciu o przeciętną sytuację stron we Wspólnocie, których dotyczy postępowanie, w związku z tym nie można nigdy wykluczyć, że niektóre pojedyncze strony będą rzeczywiście dotknięte w inny sposób niż większość.
W tym zakresie odsyła się do motywu 275 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym uznano, że środki mogą rzeczywiście mieć potencjalny negatywny wpływ na sytuację finansową niektórych importerów.
(266) Wreszcie, zrzeszenie twierdziło, że Komisja jest w błędzie w swoim rozumieniu różnic pomiędzy kanałami sprzedaży detalicznej.
W tym względzie zrzeszenie twierdziło, że niezależni sprzedawcy detaliczni nie są zaopatrywani jedynie przez hurtowników we Wspólnocie, ale także czasami sami dokonują przywozu i że wszyscy sprzedawcy detaliczni objęci próbą przez Komisję byli sprzedawcami znanych marek i dlatego analiza dokonana przez Komisję nie była odpowiednia.
(267) Wobec braku szczegółowych informacji dotyczących sytuacji finansowej sprzedawców detalicznych i dystrybutorów Komisja przeprowadziła ogólną analizę sektora.
Celem analizy była jedynie identyfikacja głównych kanałów dystrybucyjnych, struktury dystrybutorów i sprzedawców detalicznych w celu zbadania, jaki wpływ będą miały na nich środki.
Nie można wykluczyć, że szczególna sytuacja pojedynczych dystrybutorów nie znajduje dokładnego odzwierciedlona w analizie ogólnej.
Dla informacji, należy zauważyć również, że opis i wnioski wyciągnięte w ramach przeprowadzonego dochodzenia odpowiadają również ustaleniom poprzedniego dochodzenia Komisji dotyczącego obuwia [6] i że nie dostarczono żadnych wskazówek mówiących o tym, że sytuacja dotycząca sektora dystrybucji obuwia zmieniła się od tego czasu.
(268) W bardziej szczegółowym ujęciu, przepisy rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych określają w motywie 260, że niezależni sprzedawcy detaliczni są zazwyczaj zaopatrywani przez hurtowników we Wspólnocie.
Nie można było wykluczyć takiej możliwości, że ci sprzedawcy detaliczni mają także inne źródła dostaw.
W odniesieniu do twierdzenia o detalicznych sprzedawcach znanych marek Komisja nie skorzystała z próby, lecz zamiast tego poddała analizie wszystkie informacje udostępnione przez współpracujące strony.
W tym zakresie należy także zauważyć, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych powołano się na brak współpracy ze strony sieci sprzedaży detalicznej znanych marek, tj. sieci detalicznych o znanej marce, które różnią się od sprzedawców markowego obuwia, z których w istocie jeden współpracował.
(269) Nie zgłoszono żadnych kolejnych uwag, które zmieniłyby wnioski ustalone w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
Zatem wniosek, zgodnie z którym wpływ ostatecznych środków na importerów i dystrybutorów najprawdopodobniej pozostanie ograniczony, co stwierdzono w motywie 264 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostaje potwierdzony.
2.3.
Interes niepowiązanych importerów we Wspólnocie
(270) Uwagi otrzymane od różnych zainteresowanych stron zostały poddane bardzo dokładnej analizie w takim zakresie, w jakim były właściwie uzasadnione, i zostały rozpatrzone poniżej.
(271) Niektórzy importerzy twierdzili, że biorąc pod uwagę ich marżę zysku, która jest mniejsza niż poziom cła antydumpingowego, nie byliby oni w stanie przetrwać ceł antydumpingowych, chyba że mogliby dzielić to dodatkowe obciążenie z hurtownikami i sprzedawcami detalicznymi.
Stwierdzono ponadto, że nie byłoby to możliwe, ponieważ hurtownicy i sprzedawcy detaliczni nie zaakceptowaliby podwyżki cen, lecz raczej zmieniliby dostawców na takich, którzy mogą dostarczać towar z pominięciem ceł antydumpingowych.
(272) Fakt, że marża zysku jest niższa niż poziom cła antydumpingowego, nie ma znaczenia.
Rzeczywiście, podczas gdy poziom środków antydumpingowych wyraża się jako procent ceny importowej, marżę zysku wyraża się jako procent obrotu, czyli ceny sprzedaży.
Mając na uwadze znaczne marże stosowane między sprzedażą a odsprzedażą, jest rzeczą oczywistą, że te dwie wielkości procentowe nie mogą być po prostu porównywane.
Odnosząc się do stwierdzenia, że hurtownicy i sprzedawcy detaliczni nie zaakceptowaliby podwyżki ceny, ponownie podkreśla się, że jest ono sprzeczne z twierdzeniami wielu importerów, uważających że podwyżka ceny zostanie całkowicie przeniesiona na konsumentów, zatem także na dystrybutorów, i w związku z tym stwierdzenie to nie może zostać przyjęte.
W każdym razie prawdą jest, że hurtownicy i sprzedawcy detaliczni mają możliwość zmienić dostawców na takich, którzy mogą dostarczać towar z pominięciem ceł antydumpingowych, także reprezentujących przemysł wspólnotowy, który tym samym odniósłby korzyści ze środków.
(273) Zrzeszenie importerów zakwestionowało opis dwóch kategorii importerów przedstawiony przez Komisję, twierdząc, że nie odzwierciedla on rzeczywistej sytuacji na rynku i że istotnymi elementami różnicującymi importerów są asortyment produktów i kanały sprzedaży.
Twierdzono ponadto, że przy ocenie skutków wprowadzenia środków istotna jest marża zysku netto, a nie marża.
(274) W tym względzie należy odnotować, że nie skorzystano z próby, że współpraca ze strony importerów była znacząca i że w związku z tym Komisja mogła wyciągnąć wnioski w oparciu o bardzo szczegółową podstawę opartą na faktach.
(275) Uznaje się, że asortyment produktów i kanały sprzedaży są rzeczywiście istotnymi elementami przy kategoryzacji importerów.
Pod tym względem również te elementy zostały odpowiednio uwzględnione w analizie.
W rzeczywistości Komisja dokonała zróżnicowania pomiędzy przedsiębiorstwami, które prowadzą działalność w górnym segmencie rynku, a importerami prowadzącymi działalność w dolnym segmencie rynku i rzeczywiście uznała, że te dwie kategorie importerów charakteryzują różny asortyment i kanały sprzedaży.
(276) Ponadto żadna z uwag przedstawionych przez zrzeszenie importerów nie uzasadniała zmiany wniosków, zgodnie z którymi w przypadku importerów prowadzących działalność w górnym segmencie rynku cło ad valorem ma umiarkowany wpływ w porównaniu z dużo wyższą ceną sprzedaży (tym samym zyskiem) i że w przypadku importerów prowadzących działalność w dolnym segmencie rynku cło ad valorem spowodowałoby jedynie umiarkowaną podwyżką ceny bezwzględnej oraz że mając na uwadze poziom ich przeciętnej marży zysku, nałożone środki nie dotknęłyby ich w znacznym stopniu.
(277) W związku z powyższym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 265 do 275 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Potwierdza się zatem ostatecznie, że nie jest prawdopodobne, aby nałożenie środków miało znaczny negatywny wpływ na ogólną sytuację importerów we Wspólnocie, ale także, że takie nałożenie środków może mieć negatywny wpływ na niektórych importerów indywidualnych.
Z drugiej strony nie oczekuje się, aby te negatywne skutki miały znaczący wpływ na ogólną sytuację finansową importerów.
2.4.
Inne rozważania
(278) Twierdzono również, że środki nie leżały w interesie Wspólnoty, ponieważ Wietnam jest krajem rozwijającym się, który jest zmuszony dokonywać wywozu obuwia, ponieważ cła na przywóz z ChRL mogą zagrozić dobrym stosunkom gospodarczym z tym państwem, posiadającym potencjalnie duży rynek, a także ponieważ pracownicy wietnamscy i chińscy zostaliby poszkodowani w wyniku wprowadzenia takich środków.
(279) Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z powszechną praktyką instytucji wspólnotowych od momentu wejścia w życie obecnego rozporządzenia podstawowego tego rodzaju argumenty nie są przedmiotem analizy interesu Wspólnoty.
Analiza interesu Wspólnoty jest analizą gospodarczą skupiającą się na skutkach gospodarczych wprowadzenia/niewprowadzenia środków antydumpingowych w odniesieniu do podmiotów gospodarczych we Wspólnocie.
Nie jest ona narzędziem, poprzez które dochodzenia antydumpingowe mogą być wykorzystywane do ogólnych rozważań politycznych związanych z polityką zagraniczną, polityką rozwoju itd.
Znajduje to również swoje potwierdzenie w wykazie stron, które przedstawiły swoje opinie zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego.
Chociaż wykaz ten nie jest wyczerpujący (w niektórych postępowaniach również dostawcy surowców do produkcji produktu objętego postępowaniem wyrazili swoje uwagi, które zostały uwzględnione), na podstawie charakteru stron, o których mowa powyżej, można stwierdzić, że w badaniu interesu Wspólnoty poruszane są jedynie skutki gospodarcze w odniesieniu do stron we Wspólnocie.
Jednocześnie, badanie interesu Wspólnoty nie jest jedynie analizą kosztów/korzyści w dosłownym sensie.
Podczas gdy poszczególne interesy są oceniane, nie są one ważone względem siebie w równaniu matematycznym, nie tylko z uwagi na oczywiste trudności metodologiczne w ilościowym ujęciu każdego czynnika poprzez rozsądny margines bezpieczeństwa w dostępnym czasie, lecz również dlatego, że nie istnieje jeden powszechnie przyjęty model analizy kosztów/korzyści.
Jest to również powód, dla którego art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego określa, że potrzeba przywrócenia efektywnej konkurencji wymaga szczególnej uwagi i że środków można nie stosować, w oparciu o przedstawione informacje, jeżeli ich zastosowanie nie leży w interesie Wspólnoty.
Innymi słowy, na podstawie przepisów prawa uznaje się, że środki antydumpingowe wywierają negatywny wpływ na te strony, które są zazwyczaj przeciwne tym środkom.
Środki mogłyby zostać uznane jako nieleżące w interesie Wspólnoty, jeżeli wywierałyby nieproporcjonalny wpływ na te strony.
(280) Na początku dochodzenia oraz na etapie tymczasowym Komisja poprosiła wszystkie strony o przedstawienie informacji dotyczących potencjalnego wpływu przyjęcia/nieprzyjęcia środków na te strony.
Jak wyjaśniono szczegółowo na etapie tymczasowym, lecz również w niniejszym rozporządzeniu, nie otrzymano żadnych informacji wskazujących na takie nieproporcjonalne skutki.
Nie istnieją żadne dokumenty w aktach sprawy, które nawet w bardzo ogólny sposób potwierdziłyby zarzut, że skutki gospodarcze ceł będą polegały na tym, że każde euro, które producenci europejscy mogą zyskać w wyniku ceł, może powodować utratę 8 EUR przez konsumentów i użytkowników, co utrzymywało jedno z państw członkowskich.
(281) Jeżeli chodzi o argument dotyczący podejmowania środków wobec krajów rozwijających się, stałą praktyką Wspólnoty jest podejmowanie takich środków w równym stopniu przeciwko krajom rozwijającym się i rozwiniętym, jeżeli tylko jest to uzasadnione.
Jeżeli chodzi o argument, że środki antydumpingowe mogą zagrozić dobrym stosunkom gospodarczym z ChRL, należy uznać, że gdyby argument ten rozwinąć według logicznego wywodu, działania antydumpingowe Wspólnoty byłyby uzależnione od tego, czy dane państwo trzecie grozi negatywnymi konsekwencjami w przypadku wprowadzenia środków.
Ponadto takie podejście umożliwiałoby państwu trzeciemu grożenie negatywnymi konsekwencjami.
Wreszcie, oba twierdzenia są sprzeczne z pojęciem instrumentu opartego na zasadach oraz dochodzenia quasi-sądowego.
(282) Twierdzono również, że jedno z państw członkowskich jest uzależnione od przywozu obuwia.
Jednakże żaden dokument znajdujący się w aktach sprawy nie sugeruje, że dany przywóz może być dokonywany jedynie z dwóch krajów, których dotyczy postępowanie.
Istnieją liczne źródła dostaw w obrębie Wspólnoty oraz w państwach trzecich nieobjętych niniejszym postępowaniem.
Ponadto nadal może odbywać się przywóz z ChRL i Wietnamu, a skutki ceł nie powodują wykluczenia tego rynku.
(283) Podsumowując, ani obecnie obowiązujące przepisy prawa, ani wyniki dochodzenia nie uzasadniają niepodjęcia działań antydumpingowych z przyczyn wymienionych na początku niniejszej sekcji.
3.
WNIOSEK DOTYCZĄCY INTERESU WSPÓLNOTY
(284) W powyższej analizie uwzględniono oraz – w razie konieczności – rozpatrzono uwagi przekazane przez różne zainteresowane strony.
Uwagi te nie zmieniły jednakże wniosków przyjętych na etapie tymczasowym.
(285) W związku z tym ostatecznie potwierdza się, że:
- w interesie przemysłu wspólnotowego leży nałożenie środków, ponieważ oczekuje się, że środki te powstrzymają przynajmniej wysoki poziom przywozu po cenach dumpingowych, który, jak udowodniono, wywiera znaczący negatywny wpływ na sytuację finansową przemysłu wspólnotowego,
- konsumenci nie zostaną dotknięci skutkami środków antydumpingowych lub, jeśli w ogóle, to jedynie w bardzo ograniczonym zakresie,
- dystrybutorzy i sprzedawcy detaliczni mogą odnotować wzrost swoich cen zakupu produktów objętych postępowaniem, ale przy porównaniu ich z poniesionymi kosztami ogólnymi i ogólną sytuacją, stopień, w jakim zostaną dotknięci przez środki, nie będzie prawdopodobnie znaczący,
- średnio, importerzy będą w stanie dostosować się do nałożonych środków, jakkolwiek – w zależności od swojej konkretnej sytuacji – niektórzy z nich mogą faktycznie stanąć w obliczu pewnych niekorzystnych efektów, szczególnie ci, którzy są zaopatrywani wyłącznie w obuwie pochodzące z krajów, których dotyczy postępowanie,
- inne interesy, nawet gdyby zostały uwzględnione, nie są nadrzędne względem korzyści płynących z nałożenia środków antydumpingowych.
(286) W związku z tym, a także z drugiej strony, uważa się, że nałożenie środków, tzn. usunięcie dumpingu wyrządzającego znaczną szkodę, pozwoli przemysłowi wspólnotowemu na utrzymanie swojej działalności i zakończenie serii likwidacji i utraty miejsc pracy, która trwała w ostatnich latach, oraz że negatywny wpływ, jaki środki mogą mieć na pewne inne podmioty gospodarcze we Wspólnocie, nie będzie nieproporcjonalny w porównaniu ze wspomnianymi wpływami korzystnymi na przemysł wspólnotowy.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(287) Mając na uwadze wnioski dotyczące dumpingu, wynikającą z niego szkodę oraz interes Wspólnoty, należy nałożyć ostateczne środki na przywóz produktów objętych postępowaniem pochodzących z ChRL i Wietnamu.
1.
POZIOM USUWAJĄCY SZKODĘ
(288) Poziom ostatecznych środków antydumpingowych powinien być wystarczający dla usunięcia znacznej szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz po cenach dumpingowych, bez przekroczenia ustalonych marginesów dumpingu.
Przy obliczaniu wielkości cła koniecznej dla usunięcia skutków dumpingu powodującego znaczną szkodę stwierdzono, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie kosztów i uzyskanie zysku przed opodatkowaniem, który zostałby osiągnięty w warunkach normalnej konkurencji, tzn. przy braku przywozu po cenach dumpingowych, przy uwzględnieniu występowania do końca 2004 r. systemu kontyngentów obejmujących przywóz z ChRL.
1.1.
Zaniżanie ceny
(289) Na etapie tymczasowym stwierdzono, że marża zysku wynosząca 2 % obrotów może zostać uznana za odpowiedni poziom, którego osiągnięcia przez przemysł wspólnotowy można byłoby oczekiwać przy braku dumpingu wyrządzającego znaczną szkodę z tego powodu, że odpowiada on najwyższemu poziomowi zysku osiągniętemu przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie.
Stwierdzenie to było jednakże bardzo kwestionowane przez przemysł wspólnotowy z tego powodu, że sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego podczas całego badanego okresu nie odzwierciedlała poziomu zysku, jaki przemysł wspólnotowy mógłby osiągnąć przy braku dumpingu wyrządzającego znaczną szkodę, ponieważ ceny były już obniżone, kiedy przemysł osiągnął ten poziom zysku, a przy takim poziomie zysku przemysł nie mógłby poczynić niezbędnych inwestycji, które pozwoliłyby na utrzymanie konkurencyjności.
Wreszcie, przedstawiciele przemysłu wspólnotowego podnosili argument, że wykorzystana 2 % marża zysku była o wiele niższa od marży zysku osiąganej przez importerów i że uwzględnienie zysku na poziomie 10 % byłoby absolutnym minimum.
(290) To stwierdzenie zostało dokładnie przeanalizowane, natomiast kwestia ustalenia poziomu zysku do zastosowania w obliczeniach szkody została poddana ponownemu badaniu.
(291) Po pierwsze, należy zauważyć, że poziom zysku uzyskanego przez importerów nie jest właściwą wartością odniesienia z uwagi na różnice między wspomnianymi podmiotami, nie może zatem posłużyć jako odniesienie.
(292) Po drugie, w odniesieniu do możliwej do osiągnięcia w racjonalny sposób marży zysku w momencie ujawnienia przemysł wspólnotowy przedstawił uzasadnione uwagi, twierdząc, że marża zysku w wysokości nie 2 %, ale 6 % obrotu powinna być uznana za właściwy poziom zysku, którego przemysł wspólnotowy mógłby spodziewać się przy braku dumpingu wyrządzającego znaczną szkodę.
W tym względzie przemysł wspólnotowy dostarczył dowodów na to, że w odniesieniu do obuwia niepodlegającego dumpingowi wyrządzającemu znaczną szkodę osiągnął on rzeczywiście takie wyższe marże.
W świetle tych uwag marża zysku, która może być zastosowana, została ponownie rozpatrzona i dostosowana do poziomu 6 % obrotu.
(293) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że powszechną praktyką Komisji jest obliczanie marginesu szkody tylko wtedy, gdy przemysł wspólnotowy doznaje strat, w przeciwnym przypadku poziom szkody powinien być ograniczony do podcięcia cenowego.
To twierdzenie zostało jednakże odrzucone, ponieważ margines szkody jest regularnie ustalany dla celów stosowania "zasady mniejszego cła", podczas gdy margines podcięcia jest ustalany zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
W tym kontekście margines szkody jest istotny wtedy, kiedy przywóz po cenach dumpingowych spowodował obniżenie cen, co może mieć miejsce, mimo że przemysł zachowuje rentowność.
(294) Wreszcie, tak jak w przypadku marginesu podcięcia, również w odniesieniu do obliczeń marginesu szkody otrzymano szereg uwag.
Uwagi te zostały poddane szczegółowej analizie i w przypadku stwierdzenia błędów w rachunkach, lub gdy udokumentowane informacje uzasadniały określone dostosowania, do obliczeń wprowadzono stosowne zmiany.
(295) W oparciu o porównanie średniej ważonej ceny importowej, określonej przy obliczeniach podcięcia cenowego, z ceną, niewyrządzającą znacznej szkody, produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy na wspólnotowym rynku, określono konieczny wzrost ceny, przy tym samym poziomie handlu.
Cena niewyrządzającą znacznej szkody została uzyskana poprzez dostosowanie ceny sprzedaży każdego z przedsiębiorstw tworzących przemysł wspólnotowy do progu rentowności, a następnie dodanie wspomnianej wyżej marży zysku.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone jako procent łącznej wartości przywozu cif.
W wyniku powyższych działań marginesy zaniżania ceny zostały ustalone na poziomie wynoszącym 23 % i 29,5 %, odpowiednio dla ChRL i Wietnamu.
1.2.
Szczegóły dotyczące obecnego postępowania
(296) Jednakże, jak wspomniano powyżej, niniejsze postępowanie charakteryzują różne i wyjątkowe cechy, które wymagają należytego odzwierciedlenia w środkach antydumpingowych.
W tym względzie jest rzeczą szczególnie ważną, aby przypomnieć, że do stycznia 2005 r. znaczna część produktu objętego postępowaniem podlegała ograniczeniom ilościowym.
(297) Nakreślona sytuacja wymaga bliższej analizy w celu ustalenia właściwego poziomu ostatecznych środków antydumpingowych i uwzględnienia specyficznych cech niniejszej sprawy.
W świetle tego należało rozważyć bardziej dopracowaną metodykę, uwzględniającą w szczególności wpływ przywożonych ilości w całym badanym okresie na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(298) W tym zakresie istnienie kontyngentów na przywóz z ChRL miało ograniczający skutek i w tym zakresie zapobiegło wyrządzeniu istotnej szkody przemysłowi wspólnotowemu, w porównaniu z sytuacją w OD.
Wyraźnie ukazano to w analizie szkody i związku przyczynowego, szczególnie w motywach 187 i dalszych oraz 216 i dalszych.
Rzeczywiście, w niniejszej sprawie można zaobserwować, że wzrost wielkości przywozu po cenach dumpingowych miał szczególnie szkodliwy wpływ na przemysł wspólnotowy po wygaśnięciu kontyngentu.
W rzeczywistości wskaźniki gospodarcze dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego uległy pogorszeniu w szczególności w pierwszym kwartale 2005 r., chociaż wyraźne objawy występowania znacznej szkody można znaleźć w ostatnich trzech kwartałach roku 2004, stanowiących pozostałą część OD.
(299) Zgodnie z zasadą mniejszego cła, ustaloną w art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, z powodu specyficznych cech niniejszej sprawy, w szczególności istnienia do końca 2004 r. kontyngentów, specjalną uwagę poświęcono ilościowemu aspektowi dumpingu wyrządzającego szkodę.
Uważa się, że jedynie przywóz powyżej pewnego progu wielkości przed wygaśnięciem kontyngentu może powodować znaczną szkodę, tak więc próg szkody określony na podstawie wyników OD musi odzwierciedlać fakt, że pewne ilości przywozu nie spowodowały znacznej szkody.
(300) Wskutek tego ilości przywozu, które nie wyrządzały znacznej szkody, musiały znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w poziomach usuwających szkodę.
(301) W tym zakresie, w oparciu o dane statystyczne Eurostatu, w 2003 r. wartość całkowitej wielkości przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, uważana była jeszcze za nieszkodliwą, tworzyła ona podstawę dla proporcjonalnego dostosowania poziomów usuwających szkodę, zgodnie z tym, co ustalono powyżej.
Na drugim etapie ta ogólna kwota wartości niewyrządzającej znacznej szkody została przydzielona ChRL i Wietnamowi na podstawie porównawczego wskaźnika przywozu produktu objętego postępowaniem, z krajów, których dotyczy postępowanie w OD.
Na dalszym etapie te dwie wielkości niewyrządzające znacznej szkody zostały ustalone proporcjonalnie do przywozu w 2005 r. dla kraju, którego dotyczy postępowanie, jako pierwszego i najbardziej nieodległego pełnego roku, który był dostępny i który nie podlegał ograniczeniom ilościowym w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.
Ostatecznie w proporcjach tych poziomy cła ustalone dla OD zostały obniżone.
W rezultacie obliczono progi szkody wynoszące 16,5 % dla ChRL i 10 % dla Wietnamu.
(302) Według tej samej metodyki próg szkody w odniesieniu do przedsiębiorstwa Golden Step utrzymywał się znacznie powyżej ustalonego marginesu dumpingu wynoszącego 9,7 % dla tego przedsiębiorstwa, tak więc w tym przypadku, zgodnie z zasadą mniejszego cła określoną w art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu wyznaczy poziom cła.
(303) W następstwie dodatkowego ostatecznego ujawnienia szereg zainteresowanych stron wypowiedziało się w kwestii przebiegu działań nakreślonego powyżej.
Niektóre zainteresowane strony deklarowały preferencje względem systemu odroczonego poboru ceł ("DDS"), który pozostawiłby określone roczne kwoty wielkości przywozu poza zakresem środków.
(304) Jednakże należy odnotować, że wprowadzenie systemu DDS nie zostało uznane za odpowiednie, ze względu na kwestie administracyjne i prawne.
(305) Inne strony przedstawiały opinie, że niniejsza sprawa nie uzasadnia odstępstwa od standardowego podejścia ad valorem, którego podstawą są jedynie marginesy dumpingu i zaniżania ceny.
(306) Przypomina się, zgodnie z tym, co ustalono powyżej, że w szczególności fakt, iż produkt objęty postępowaniem, który pochodzi z ChRL i podlegał kontyngentowi do 2004 r., wymagał specjalnej metodyki w tym szczególnym przypadku, aby odpowiednio uwzględnić przywóz, który nie wyrządzał znacznej szkody.
W związku z tym twierdzenie to musiało również zostać odrzucone.
(307) Inne zainteresowane strony, zarówno z ChRL, jak Wietnamu, kwestionowały metodykę identyfikacji i przydzielania wartości niewyrządzającej znacznej szkody.
Po pierwsze, argumentowano, że rozporządzenie podstawowe ogólnie nie przewiduje takiego podejścia.
Po drugie, twierdzono, że dostosowanie marginesów zaniżania ceny opartych na wartości niewyrządzającej znacznej szkody byłoby niewłaściwe, ponieważ wartość niewyrządzająca znacznej szkody jest rzekomo czynnikiem opierającym się na wielkości, podczas gdy marginesy zaniżania ceny są wynikiem porównywania cen, czyli opierają się jedynie na wartości.
Po trzecie, twierdzono, że wpływ wartości niewyrządzającej znacznej szkody na gospodarkę nie powinien być oceniany na podstawie przywozu w 2005 r., lecz na podstawie OD.
(308) W odpowiedzi na te uwagi przypomina się, że rozporządzenie podstawowe nie określa żadnej szczególnej metodyki ustalania poziomów usuwających szkodę.
Wskutek tego żaden przepis prawny nie ogranicza analizy jedynie do ustalania marginesu zaniżania ceny.
Zamiast tego ramy prawne przewidują możliwość podejmowania indywidualnej decyzji w przyjmowaniu metody obliczeń poziomu usuwającego szkodę w zależności od specyfiki danego przypadku, pod warunkiem że uzasadniają to okoliczności.
(309) Po drugie, przypomina się, że dane dotyczące wartości niewyrządzającej znacznej szkody opierają się na wartości, jako że wywodzą się one z kwoty wartości przywozu w 2003 r.
Skutkiem tego jasne jest, że danych tych można użyć do dostosowania marginesów zaniżania ceny.
Czynnik wielkości miał jedynie zastosowanie w kontekście przydzielenia wartości niewyrządzającej znacznej szkody ChRL i Wietnamowi przez zastosowanie odpowiedniego wskaźnika wielkości w OD.
Uzasadnieniem zastosowania tego klucza przydzielania było: i) właściwe odzwierciedlenie sytuacji w OD; oraz ii) wyrównanie zakłóceń wynikających z różnic w średnich jednostkowych wartościach przywozu z ChRL i Wietnamu.
Wreszcie, w odniesieniu do oszacowania wpływu na gospodarkę przydzielonych wartości niewyrządzających znacznej szkody uznano za niezbędne, by odnieść się do najbardziej aktualnego pełnego rocznego okresu przywozu, nieobjętego kontyngentem, czyli roku 2005, właśnie z tej przyczyny, że dostosowanie wartości niewyrządzającej znacznej szkody zastosowano zasadniczo w celu uwzględnienia specyficznych cech kontyngentu w badanym okresie.
Przyjęto, że z reguły informacje przekazane po upływie OD nie powinny być brane pod uwagę, jednakże art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przewiduje wyjątki w sytuacjach podobnych do tej.
(310) Dodatkowo należy odnotować, że Wietnam nie mógł być pominięty w działaniu dostosowawczym, ponieważ system kontyngentu chińskiego pośrednio miał także wpływ na przywóz pochodzący z Wietnamu i ogólnie doprowadził do tego, że przywóz z krajów objętych postępowaniem do 2003 r. był uznawany za niewyrządzający znacznej szkody.
(311) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że podejście to stanowiłoby dyskryminację chińskich eksporterów.
W tym zakresie podniesiono kwestię dotyczącą wyniku metodyki, tj. kwestię, że pomimo wyższego marginesu zaniżania ceny dla Wietnamu (29,5 %) w porównaniu z ChRL (23 %), podejście to prowadzi do ogólnie niższych poziomów usuwających szkodę dla Wietnamu (10 %) w porównaniu z ChRL (16,5 %).
(312) Jednakże metodyka ta należycie uwzględnia fakt istnienia różnych tendencji przywozowych z ChRL i Wietnamu do WE.
Wietnamski udział w przywozie produktu objętego postępowaniem był w badanym okresie wyższy.
Zatem jego udział w przywozie niewyrządzającym znacznej szkody był również większy.
Jednakże nieuchronnie powoduje to większy wpływ metodyki dostosowania na wietnamski margines zaniżania cen.
Ponieważ metodyka wyłącznie należycie odzwierciedla faktyczne różnice, nie stanowi to nieuzasadnionej dyskryminacji.
(313) W końcu, szereg zainteresowanych stron argumentowało, że okres wyznaczony na przedstawienie uwag do dodatkowego ostatecznego ujawnienia byłby zbyt krótki i niezgodny z art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(314) W tym zakresie należy odnotować, że: i) pilność sprawy została należycie uwzględniona; ii) biorąc pod uwagę, że dodatkowe ostateczne ujawnienie dotyczyło tylko jednego szczególnego i ograniczonego aspektu niniejszej sprawy, uznano za konieczne i zgodne z przepisami rozporządzenia podstawowego ustalenie pięciodniowego terminu, zamiast mającego ogólnie zastosowanie dziesięciodniowego terminu ujawnienia.
Jednakże w tym kontekście należy dodatkowo zauważyć, że w przypadku złożenia uzasadnionego wniosku o przedłużenie terminu zostało ono udzielone.
2.
ZOBOWIĄZANIE
(315) Niektóre strony, eksportujący producenci, jak również importerzy wystąpili z wnioskami o zobowiązanie cenowe.
W takich przypadkach zobowiązanie wiązałoby producentów eksportujących do niesprzedawania wyrobów poniżej poziomu ceny, który usuwa dumping wyrządzający szkodę.
(316) W przypadku importerów wnioski te zostały uznane za nieistotne, ponieważ dumping jest powodowany przez eksporterów, skutkiem czego to eksporter ponosi odpowiedzialność w tym względzie oraz posiada możliwość usunięcia dumpingu poprzez ustalanie ceny na odpowiednim poziomie.
(317) W przypadku producentów eksportujących wnioski musiały zostać odrzucone, ponieważ zostały przedstawione przez strony, którym nie przyznano statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych.
Dodatkowo, w odniesieniu do produktu takiego, jak obuwie, które stale zmienia się zgodnie z trendami w modzie, niemożliwe byłoby ustalenie ceny na niedyskryminującym poziomie, który usuwa dumping wyrządzający szkodę w równym stopniu w odniesieniu do bardzo szerokiego asortymentu całkowicie różnych modeli.
(318) W następstwie opublikowania dokumentu dotyczącego ostatecznego ujawnienia jeden z wietnamskich producentów eksportujących, objęty próbą, wystąpił z wnioskiem o zobowiązanie cenowe.
Jednak wniosek ten musiał zostać odrzucony z powodów wyjaśnionych powyżej.
(319) Inne strony wyraziły poparcie dla ogólnej ceny minimalnej, odpowiednio ceny minimalnej w połączeniu z cłem ad valorem, tj. cła miałyby jedynie zastosowanie w odniesieniu do przywozu po cenie niższej niż określona cena minimalna.
Propozycje te były wielokrotnie powtarzane przez władze chińskie i wiele innych zainteresowanych stron po dodatkowym ostatecznym ujawnieniu formy środków.
(320) Propozycje te musiały zostać odrzucone, ponieważ cło połączone doprowadziłoby do nieuzasadnionego obciążenia taniego obuwia przy jednoczesnym uprzywilejowaniu obuwia droższego.
Praktycznie niemożliwe byłoby określenie odpowiednich kategorii cen dla produktu zróżnicowanego w takim stopniu jak produkt objęty dochodzeniem w celu uniknięcia nieuzasadnionego obciążenia.
Co więcej, doświadczenia lat ubiegłych pokazały, że cło powiązane z ceną minimalną jest trudne do monitorowania i może łatwo doprowadzić do obejścia ceł.
W związku z tym rozwiązanie polegające na ustaleniu ceny minimalnej zostało uznane za niepraktyczne i nieodpowiednie.
(321) Szereg importerów i nieobjętych próbą wietnamskich producentów eksportujących twierdziło, że proponowany przebieg działań nie uwzględnia statusu Wietnamu jako kraju rozwijającego się.
W tym zakresie należy odnotować, że środki są wymierzone obiektywnie przeciwko nieuczciwym praktykom dumpingowym, które wyrządzają szkodę.
Stan gospodarki czy rozwoju dowolnego kraju, którego dotyczy postępowanie, nie jest uznawany, zgodnie z art. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, za aspekt, którego uwzględnienie jest wymagane w stwierdzeniu dumpingu i szkody.
Dostosowania w świetle innych czynników, niewyszczególnionych w rozporządzeniu podstawowym, mogą być dokonywane jedynie wtedy, gdy zostanie dowiedzione, że mają one wpływ na porównywalność ceny.
Ponieważ zainteresowane strony nie dowiodły tego wpływu, powyższy argument dotyczący statusu Wietnamu jako kraju rozwijającego się musiał zostać odrzucony.
3.
CŁA OSTATECZNE
(322) W świetle powyższego i zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego uznaje się, że należy nałożyć środki antydumpingowe na przywóz pochodzący z ChRL i Wietnamu, na poziomie najniższego z marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą mniejszego cła i metodyką ustaloną powyżej.
W tym zakresie w odniesieniu do poziomów cła ogólnokrajowego górną granicę cła antydumpingowego wyznaczają poziomy usuwające szkodę.
(323) Jednakże w odniesieniu do przedsiębiorstwa Golden Step poziom cła został ustalony na podstawie jego marginesu dumpingu, który był niższy niż poziom usuwający szkodę.
(324) Na podstawie powyższego proponowane cła ostateczne przedstawiają się w sposób następujący:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
ChRL _BAR_ Golden Step _BAR_ 9,7 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 16,5 % _BAR_
Wietnam _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 10 % _BAR_
(325) W celu minimalizacji ryzyka związanego z wystąpieniem fałszywych zgłoszeń lub obejściem środków wzmocniony administracyjny system nadzoru przywozu na podstawie art. 308 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [7] pozwoli na możliwie wczesne gromadzenie informacji na temat tendencji przywozowych.
W przypadku uzyskania dowodów potwierdzających wyraźne zmiany w tendencjach przywozowych Komisja niezwłocznie przeprowadzi odpowiednie dochodzenie.
W tym kontekście należy wyjaśnić, że nadzór STAF obejmie teraz obuwie powyżej i poniżej progu wartości wynoszącego 7,5 EUR, zamiast pierwotnego progu w wysokości 9 EUR.
(326) Nie zapominając o tym, że ustalono występowanie dumpingu wyrządzającego szkodę, a ochrona interesu Wspólnoty wymaga nałożenia środków, niniejsze postępowanie charakteryzuje się różnymi i wyjątkowymi cechami wspomnianymi w powyższych motywach (296) do (297), które powinny zostać należycie odzwierciedlone w okresie obowiązywania środków antydumpingowych.
Mając na uwadze niedawne wygaśnięcie kontyngentów przywozowych na duże ilości obuwia pochodzącego z ChRL, w dochodzeniu wykazano, że rynek obuwia ze skórzanymi cholewkami wciąż znajduje się na etapie reorientacji, zgodnie ze szczegółowymi wyjaśnieniami w powyższych motywach (296) i następnych, dlatego też Rada uważa za rozsądne, aby w warunkach takiej wyjątkowej sytuacji rynkowej okres obowiązywania środków został ograniczony.
W konsekwencji Rada uznaje za właściwe i słuszne ustalenie okresu obowiązywania środków na 2 lata, zamiast pięciu lat zgodnych z zasadą określoną w art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Środki powinny zatem wygasnąć 2 lata po ich wejściu w życie.
Należy podkreślić, że art. 11 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie z uwzględnieniem niezbędnych zmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry, z wyłączeniem: obuwia sportowego, obuwia wymagającego zastosowania specjalnej technologii, kapci i innych pantofli domowych oraz obuwia z noskiem ochronnym, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, objętych kodami CN: 64032000, ex64033000, ex64035111, ex64035115, ex64035119, ex64035191, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035931, ex64035935, ex64035939, ex64035991, ex64035995, ex64035999, ex64039111, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039191, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039931, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039991, ex64039993, ex64039996, ex64039998 oraz ex64051000 [8] (kody TARIC 6403300039, 6403300089, 6403511190, 6403511590, 6403511990, 6403519190, 6403519590, 6403519990, 6403591190, 6403593190, 6403593590, 6403593990, 6403599190, 6403599590, 6403599990, 6403911199, 6403911399, 6403911699, 6403911899, 6403919199, 6403919399, 6403919699, 6403919899, 6403991190, 6403993190, 6403993390, 6403993690, 6403993890, 6403999199, 6403999329, 6403999399, 6403999629, 6403999699, 6403999829, 6403999899 oraz 6405100080).
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
- "obuwiem sportowym" jest obuwie w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji w dziale 64 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1719/2005 [9],
- "obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii" jest obuwie, którego cena cif za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych takich, jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich, jak polimery o małej gęstości, i objęte kodami CN: ex64039111, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039191, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039991, ex64039993, ex64039996, ex64039998,
- "obuwiem z noskiem ochronnym" jest obuwie z noskiem ochronnym, o poziomie odporności na wstrząsy wynoszącym co najmniej 100 dżuli [10] i objęte kodami CN: ex64033000, ex64035111, ex64035115, ex64035119, ex64035191, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035931, ex64035935, ex64035939, ex64035991, ex64035995, ex64035999, ex64039111, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039191, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039931, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039991, ex64039993, ex64039996, ex64039998 oraz ex64051000,
- "kapciami i innymi pantoflami domowymi" jest obuwie objęte kodem CN ex64051010.
3.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mającego zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla towarów opisanych w ust. 1 i wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, jest następująca:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
ChRL _BAR_ Golden Step _BAR_ 9,7 % _BAR_ A775 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 16,5 % _BAR_ A999 _BAR_
Wietnam _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 10 % _BAR_ — _BAR_
4.
Jeżeli nie ustalono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 553/2006 jest ostatecznie pobierane według stawki ostatecznie nałożonej niniejszym rozporządzeniem.
Kwoty zabezpieczone przekraczające ostateczne cła zostają zwolnione.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Obowiązuje przez okres 2 lat.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1473/2006
z dnia 5 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1474/2006
z dnia 5 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 i (WE) nr 1898/2005 w odniesieniu do przyjmowania do składowania masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oddanego do sprzedaży
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] stanowi, że masło pochodzące ze skupu interwencyjnego oddane do sprzedaży musiało zostać przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 2005 r.
(2) Zgodnie z art. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] masło pochodzące ze skupu interwencyjnego, nabyte na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w celu sprzedaży po obniżonych cenach, musiało być przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 2005 r.
(3) Uwzględniając sytuację na rynku masła i ilości masła w magazynach interwencyjnych, masło składowane przed dniem 1 stycznia 2006 r. powinno być wystawione do sprzedaży.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz (WE) nr 1898/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 datę " 1 stycznia 2005 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2006 r.".
Artykuł 2
W art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1898/2005 datę " 1 stycznia 2005 r." zastępuje się datą " 1 stycznia 2006 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1475/2006
z dnia 5 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1476/2006
z dnia 5 października 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 5 października 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 5 października 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 33,750 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1477/2006
z dnia 5 października 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 0,00 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1478/2006
z dnia 5 października 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 29 września do 5 października 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 936/2006, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 0,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1479/2006
z dnia 5 października 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1421/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 29 września do 5 października 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 2,43 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 77000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1480/2006
z dnia 6 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1481/2006
z dnia 6 września 2006 r.
ustanawiające formę i treść informacji rachunkowych, które należy przedłożyć Komisji do celów rozliczania rachunków EFRG i EFFROW, jak również w celu monitorowania i prognozowania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z dniem 16 października 2006 r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 2390/1999 z dnia 25 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1663/95 w odniesieniu do formy i treści informacji rachunkowych, które państwa członkowskie muszą przechowywać do dyspozycji Komisji dla celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [2], zostaje uchylone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW [3].
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 w odniesieniu do rozliczania rachunków EFGR i EFRROW należy ustanowić formę i treść informacji rachunkowych, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia oraz sposób przekazywania ich Komisji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Forma i treść informacji rachunkowych, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 885/2006, oraz sposób przekazywania ich Komisji określa się w załączniku I (Tabela X), załączniku II (Specyfikacja techniczna dotycząca transferu plików komputerowych do EFOGR), załączniku III (Aide-mémoire) oraz załączniku IV (Struktura kodów w budżecie EFRROW [F109]) do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1482/2006
z dnia 6 października 2006 r.
otwierające stałe przetargi na odsprzedaż na rynku wspólnotowym pszenicy zwyczajnej i żyta znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich w celu przetworzenia ich na mąkę we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6 i art. 24 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje, że sprzedaż zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych odbywa się w drodze przetargu i po cenie sprzedaży nie niższej niż cena stwierdzona na rynku w miejscu składowania lub, jeśli jest to niemożliwe, na najbliższym rynku, z uwzględnieniem kosztów transportu, dla takiej samej jakości oraz reprezentatywnej ilości, co pozwoli na uniknięcie zakłóceń rynku.
(2) Państwa członkowskie dysponują zapasami interwencyjnymi pszenicy zwyczajnej i żyta.
(3) Z powodu niekorzystnych warunków pogodowych w trakcie zbiorów w 2006 r. ilość zbóż nadająca się do wypieku chleba okazuje się niewystarczająca na zaspokojenie popytu wewnętrznego w niektórych państwach członkowskich.
Z tego względu można zorganizować sprzedaż na rynku Wspólnoty w drodze przetargu, w celu przetworzenia pszenicy zwyczajnej i żyta na mąkę.
Każdą ze sprzedaży należy uważać za oddzielne zaproszenie do przetargu.
(4) Aby uwzględnić sytuację na rynku wspólnotowym, należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja.
Należy ponadto przewidzieć współczynnik przydziału w odniesieniu do ofert proponujących minimalną cenę sprzedaży.
(5) W celu zapewnienia kontroli dotyczącej szczególnego przeznaczenia zapasów stanowiących przedmiot przetargów należy przewidzieć monitorowanie specjalne w odniesieniu do dostaw pszenicy zwyczajnej i żyta i ich przetwarzania na mąkę.
W celu umożliwienia tego monitorowania należy wprowadzić obowiązek stosowania procedur ustalonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3002/92 z dnia 16 października 1992 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji [3].
(6) W celu zapewnienia prawidłowego wykonania tych zadań oferent ma obowiązek wniesienia zabezpieczenia, które ze względu na charakter omawianych operacji musi zostać określone w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, w szczególności jego poziom, który powinien być wystarczający dla zagwarantowania właściwego wykorzystania produktów. Oferent musi również spełnić warunki uzyskania zwrotu takiego zabezpieczenia, w tym przedstawić dowód wskazujący na przetworzenie produktów na mąkę.
(7) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
Należy również zapewnić zachowanie anonimowości oferentów przy przekazywaniu informacji Komisji przez agencję interwencyjną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty agencje interwencyjne państw członkowskich wymienione w załączniku I przystępują do sprzedaży pszenicy zwyczajnej i żyta znajdujących się w ich posiadaniu, w celu przetworzenia na mąkę.
Maksymalne ilości wyżej wymienionych zbóż objętych przetargami znajdują się w załączniku I.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z warunkami ustalonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93.
Artykuł 3
Oferty ważne są tylko wtedy, jeśli dołączone są do nich:
a) dowód, że oferent wniósł zabezpieczenie oferty, które w drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 ustala się na kwotę 10 EUR za tonę;
b) pisemne zobowiązanie oferenta dotyczące wykorzystania pszenicy zwyczajnej i żyta celem przetworzenia ich na terenie Wspólnoty na mąkę w ciągu 60 dni od daty opuszczenia składu interwencyjnego, a w każdym razie przed dniem 31 lipca 2007 r., oraz dotyczące wniesienia zabezpieczenia dobrego wykonania w kwocie 40 EUR za tonę, najpóźniej w terminie dwóch dni roboczych od daty otrzymania oświadczenia o udzieleniu zamówienia;
c) zobowiązanie prowadzenia "ewidencji towarowej" pozwalającej na sprawdzenie, czy przyznane ilości pszenicy zwyczajnej i żyta zostały przetworzone na mąkę na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 4
1.
Termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 11 października 2006 r. o godzinie 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin przedstawienia ofert w odniesieniu do przetargów częściowych upływa w każdą środę o godzinie 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dnia 27 grudnia 2006 r., 4 kwietnia 2007 r. i 16 maja 2007 r.; w wymienionych tygodniach nie zostanie udzielone żadne zamówienie.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 27 czerwca 2007 r. o godzinie 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy złożyć w agencjach interwencyjnych, których adresy znajdują się w załączniku I.
Artykuł 5
Zainteresowane agencje interwencyjne informują Komisję o złożonych ofertach w ciągu czterech godzin po upływie terminu składania ofert określonego w art. 4 ust. 1.
Jeśli nie złożono żadnych ofert, państwo członkowskie informuje o tym Komisję w takim samym terminie.
Jeżeli państwo członkowskie nie prześle Komisji żadnego zgłoszenia w określonym terminie Komisja stwierdza, że przedmiotowe państwo członkowskie nie złożyło żadnej oferty.
Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, przekazuje się drogą elektroniczną zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku II.
Dla każdego przetargu otwartego Komisji należy przesłać oddzielny formularz dla każdego rodzaju zbóż.
Oferenci pozostają anonimowi.
Artykuł 6
1. Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży pszenicy zwyczajnej lub żyta lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w odniesieniu do otrzymanych ofert.
2.
W przypadku gdyby ustalenie ceny minimalnej zgodnie z ust. 1 prowadziło do przekroczenia ilości dostępnej dla danego państwa członkowskiego, przy ustaleniu, o którym mowa, należy uwzględnić współczynnik przydziału ilości oferowanych na poziomie ceny minimalnej w taki sposób, by przestrzegana była maksymalna ilość dostępna w tym państwie członkowskim.
Artykuł 7
1.
Pełny zwrot kwoty zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 lit. a), dotyczy ilości, dla których:
a) oferta nie została wybrana;
b) dokonano płatności w wysokości ceny sprzedaży w ustalonym terminie oraz wniesiono zabezpieczenie przewidziane w art. 3 lit. b).
2.
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 3 lit. b), podlega zwrotowi proporcjonalnie do ilości pszenicy zwyczajnej lub żyta wykorzystanych do produkcji mąki we Wspólnocie.
Artykuł 8
1.
Dowód spełnienia wymogów, o których mowa w art. 3 lit. b), dostarcza się zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3002/92.
2.
Oprócz zapisów przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 3002/92, pole 104 w egzemplarzu kontrolnym T5 musi zawierać odniesienie do zobowiązania przewidzianego w art. 3 lit. b) i c) oraz zawierać jeden z zapisów zawartych w załączniku III.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1483/2006
z dnia 6 października 2006 r.
dotyczące otwarcia przetargu stałego na odsprzedaż na rynku wspólnotowym zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6 i art. 24 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje, że sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających na uniknięcie zakłóceń na rynku.
(2) Państwa członkowskie dysponują zapasami interwencyjnymi kukurydzy, pszenicy zwyczajnej, jęczmienia i żyta.
W celu zaspokojenia potrzeb rynkowych należy udostępnić na rynku wewnętrznym zapasy zbóż państw członkowskich.
W tym celu należy otworzyć przetargi stałe na odsprzedaż na rynku Wspólnoty zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
Każdy z tych przetargów należy uznawać za odrębny przetarg.
(3) Należy przewidzieć odstępstwa od warunków ustalonych rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93 w odniesieniu do poziomu wymaganego zabezpieczenia.
Z tego względu należy ustalić wystarczający poziom zabezpieczenia.
(4) Aby uwzględnić sytuację rynku wspólnotowego, należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć współczynnik redukcji udzielanych zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(5) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
Istotne jest ponadto, by powiadomienie Komisji przez agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Agencje interwencyjne państw członkowskich wymienione w załączniku I przystępują do sprzedaży przechowywanego przez nie zboża w drodze przetargów stałych na rynku wewnętrznym Wspólnoty.
Maksymalne ilości różnych rodzajów zbóż objęte przedmiotowymi przetargami określono w załączniku I.
Artykuł 2
Sprzedaż, o której mowa w art. 1, odbywa się na warunkach ustalonych rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93. Jednak w drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 akapit drugi wymienionego rozporządzenia, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 3
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 11 października 2006 r. o godzinie 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin przedstawienia ofert w odniesieniu do przetargów częściowych upływa w każdą środę o godzinie 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni: 1 listopada 2006 r., 27 grudnia 2006 r., 4 kwietnia 2007 r. i 16 maja 2007 r., przypadających w tygodniach, kiedy nie odbędą się żadne przetargi.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 27 czerwca 2007 r. o godzinie 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy składać we właściwych agencjach interwencyjnych, których dane zamieszczono w załączniku I.
Artykuł 4
Właściwe agencje interwencyjne informują Komisję o przedstawionych ofertach w ciągu czterech godzin po upływie terminu składania ofert określonego w art. 3 ust. 1.
Jeśli nie złożono żadnych ofert, dane państwo członkowskie informuje o tym Komisję w takim samym terminie.
Jeśli państwo członkowskie nie wyśle Komisji żadnego powiadomienia w wyznaczonym terminie, Komisja uznaje, że w danym państwie członkowskim nie złożono żadnych ofert.
Przekazywanie informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, odbywa się drogą elektroniczną zgodnie ze wzorem podanym w załączniku II.
Dla każdego otwartego przetargu należy dostarczyć Komisji osobne formularze dla każdego rodzaju zbóż.
Oferenci pozostają anonimowi.
Artykuł 5
1. Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży każdego zboża lub podejmuje decyzję o nieprzyznaniu zamówienia w odniesieniu do otrzymanych ofert.
2.
W przypadku gdy ustalona zgodnie z ust. 1 cena minimalna doprowadziłaby do przekroczenia maksymalnej ilości dostępnej dla państwa członkowskiego, przy ustalaniu ceny można wprowadzić współczynnik redukcji udzielanych zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, w sposób pozwalający uniknąć przekroczenia maksymalnych ilości zbóż dostępnych w danym państwie członkowskim.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/2006
z dnia 6 października 2006 r.
otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3] oraz na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 procedura przetargowa sprzedaży alkoholu winnego, przeznaczonego wyłącznie do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol, powinna być otwarta w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz w celu zapewnienia ciągłości dostaw zakładom zatwierdzonym na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4] cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane w euro, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Procedura przetargowa nr 7/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie zostaje otwarta.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji, jak ustanowiono w art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
2.
Całkowita oferowana ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 693380,74 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., jak podano poniżej:
a) partia nr 68/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) partia nr 69/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) partia nr 70/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) partia nr 71/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
e) partia nr 72/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
f) partia nr 73/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
g) partia nr 74/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
h) partia nr 75/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
i) partia nr 76/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
j) partia nr 77/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
k) partia nr 78/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
l) partia nr 79/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
m) partia nr 80/2006 WE obejmująca 53380,74 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
n) partia nr 81/2006 WE obejmująca 40000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
3.
Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Jedynie zakłady zatwierdzone na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą uczestniczyć w przetargu.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 93, 94, 94b, 94c, 94d, 95–98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty należy składać w agencjach interwencyjnych posiadających alkohol, o których mowa w załączniku II, lub przesyłać listem poleconym na adres tych agencji.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej kopercie oznaczonej "Procedura przetargowa nr 7/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie". Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do danej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej do godziny 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 23 października 2006 r.
Artykuł 4
1.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, musi być zgodna z art. 94 i 97 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
2.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, w momencie złożenia musi jej towarzyszyć:
a) zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącym 4 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) nazwa i adres oferenta, numer referencyjny ogłoszenia o przetargu oraz oferowana cena, wyrażona w euro za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;
d) oświadczenie oferenta, w którym:
i) zrzeka się on wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego alkoholu;
ii) wyraża zgodę na poddanie się wszelkim kontrolom dotyczącym miejsca przeznaczenia i wykorzystania alkoholu;
iii) przyjmuje odpowiedzialność za dostarczenie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany zgodnie z warunkami określonymi w danym ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 5
Powiadomienia przewidziane w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, dotyczące przetargu ogłoszonego niniejszym rozporządzeniem, zostają przekazane Komisji na adres podany w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego na sprzedaż.
Zwracając się do danej agencji interwencyjnej, zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż, pobrane przez przedstawiciela danej agencji interwencyjnej.
Artykuł 7
1.
Agencje interwencyjne w państwach członkowskich, w których wystawiony na sprzedaż alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
W tym celu mogą:
a) zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000;
b) przeprowadzić kontrole próbek za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
2.
Koszty ponoszą zakłady, którym sprzedano alkohol.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1485/2006
z dnia 9 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/2006
z dnia 5 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 przewiduje wprowadzenie zmian w wykazie uczestników systemu certyfikacji Procesu Kimberley w załączniku II.
(2) Przewodniczący systemu certyfikacji Procesu Kimberley w swoim obwieszczeniu z dnia 13 września 2006 r. podjął decyzję o dodaniu Nowej Zelandii do wykazu uczestników, począwszy od dnia 20 września 2006 r.
W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załącznik II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1487/2006
z dnia 9 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w odniesieniu do kwoty pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [2] określa kwotę pomocy na produkcję kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego. Z uwagi na rozwój cen odtłuszczonego mleka w proszku na rynku wewnętrznym oraz cen kazeiny i kazeinianów na rynkach wspólnotowych i światowych, a w szczególności z uwagi na ogólne podwyższenie cen kazeiny i kazeinianów, kwotę pomocy powinno się ustalić na poziomie zerowym, do czasu, aż zmieni się obecna sytuacja.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2921/90.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90 wyrażenie "0,52 EUR" zastępuje się wyrażeniem "0,00 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/2006
z dnia 9 października 2006 r.
ustalające współczynnik amortyzacji mający zastosowanie przy skupie interwencyjnym produktów rolnych na rok budżetowy 2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1 drugie zdanie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 3 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2] skup interwencyjny mający na celu uregulowanie rynków rolnych jest finansowany przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
(2) Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 amortyzację produktów rolnych przechowywanych w publicznych składach interwencyjnych należy przeprowadzić w momencie ich skupu.
Wartość procentowa amortyzacji nie może przekraczać różnicy między ceną zakupu a przewidywalną ceną zbytu każdego z tych produktów.
Wymienioną wartość procentową ustala się dla każdego produktu przed rozpoczęciem roku budżetowego.
Komisja może ponadto ograniczyć amortyzację w momencie zakupu do odsetka wartości procentowej amortyzacji, który nie może wynosić mniej niż 70 % całkowitej amortyzacji.
(3) Załącznik VIII pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 884/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do finansowania przez EFRG środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych i księgowania transakcji składowania w magazynach państwowych przez agencje płatnicze państw członkowskich [3] określa zasady obliczania amortyzacji.
(4) Na rok budżetowy 2007 należy ustalić dla niektórych produktów współczynniki stosowane przez agencje interwencyjne do miesięcznych wartości skupu tych produktów, tak aby agencje mogły ustalić wysokość amortyzacji.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszy Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku, zakupionych w ramach publicznego skupu interwencyjnego, które zostały umieszczone w składach lub przejęte przez agencje interwencyjne między dniem 1 października 2006 r. a dniem 30 września 2007 r., agencje interwencyjne stosują do wartości produktów zakupionych każdego miesiąca współczynniki amortyzacji wymienione w tym Załączniku.
Artykuł 2
Kwoty wydatków obliczone przy uwzględnieniu amortyzacji, o której mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, są przekazywane Komisji w ramach deklaracji sporządzanych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 [4].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1489/2006
z dnia 9 października 2006 r.
ustalające stopy procentowe, które mają być stosowane do obliczania kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt zapasów na rok budżetowy 2007 EFGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], interwencje w zakresie regulacji rynków rolnych są finansowane przez Europejski Fundusz Gwarancji Rolnej (EFGR).
(2) Artykuł 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 884/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do finansowania przez EFGR środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych i księgowania transakcji składowania w magazynach państwowych przez agencje płatnicze państw członkowskich [3] przewiduje, że koszty finansowe związane z funduszami uruchomionymi przez państwa członkowskie na zakup produktów są obliczane zgodnie z warunkami rozliczeń określonymi w załączniku IV do wspomnianego rozporządzenia na podstawie jednolitej stopy procentowej ustalonej dla całej Wspólnoty.
(3) Wymieniona stopa procentowa jednolita dla całej Wspólnoty stanowi średnią terminowych kwartalnych i rocznych stóp EURIBOR, odnotowanych w ciągu sześciu miesięcy poprzedzających przekazanie informacji państwom członkowskim przewidziane w pkt I.2 załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 884/2006, obliczanych odpowiednio w wysokości jednej trzeciej i dwóch trzecich.
Przedmiotową stopę procentową należy ustalić na początku każdego roku budżetowego Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFGR).
(4) Jednakże jeśli zgłoszona przez dane państwo członkowskie stopa procentowa jest niższa od jednolitej stopy procentowej ustalonej dla całej Wspólnoty, dla tego państwa członkowskiego ustala się specjalną stopę procentową zgodnie z załącznikiem IV pkt I.2 akapit drugi do rozporządzenia (WE) nr 884/2006.
Ponadto w razie braku zgłoszenia przez państwo członkowskie średnich kosztów odsetek przed zakończeniem roku budżetowego Komisja ustala stopę procentową dla tego państwa członkowskiego na poziomie jednolitej stopy procentowej ustalonej dla Wspólnoty.
(5) W świetle informacji otrzymanych przez Komisję od państw członkowskich należy ustalić stopy procentowe stosowane dla roku budżetowego 2007 EFGR, mając na uwadze powyższe elementy.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do kosztów finansowych związanych z funduszami uruchomionymi przez państwa członkowskie na zakup produktów w ramach skupu interwencyjnego poniesionych w czasie roku budżetowego 2007 Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFGR) stopy procentowe, o których mowa w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 884/2006, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia ustala się następująco:
a) 2,1 % dla specjalnej stopy procentowej stosowanej w Szwecji;
b) 2,3 % dla specjalnej stopy procentowej stosowanej w Republice Czeskiej;
c) 2,7 % dla specjalnej stopy procentowej stosowanej w Irlandii;
d) 2,8 % dla specjalnej stopy procentowej stosowanej w Austrii, Finlandii i Portugalii;
e) 2,9 % dla specjalnej stopy procentowej stosowanej w Grecji i we Włoszech;
f) 3,0 % dla specjalnej stopy procentowej stosowanej na Litwie;
g) 3,2 % dla stopy procentowej jednolitej dla Wspólnoty stosowanej w państwach członkowskich, dla których nie ustalono specjalnej stopy procentowej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2006
z dnia 6 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów widłaka białego w strefach ICES VIII i IX (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1491/2006
z dnia 10 października 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia na okres od 16 czerwca 2006 r. do 15 czerwca 2007 r. okresu obowiązywania Protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 umowy zawartej między Rządem Republiki Gwinei Bissau i Europejską Wspólnotą Gospodarczą dotyczącej połowów u wybrzeży Gwinei Bissau [2], Umawiające się Strony rozpoczną, przed upływem okresu ważności protokołu załączonego do umowy, negocjacje, aby drogą wzajemnego porozumienia ustalić treść protokołu na następny okres oraz ewentualne zmiany lub dodatki do wprowadzenia w Załączniku.
(2) Aktualny protokół został zatwierdzony rozporządzeniem Rady (WE) nr 249/2002 [3] oraz zmieniony zgodnie z porozumieniem zatwierdzonym rozporządzeniem Rady (WE) nr 829/2004 [4].
Umawiające się Strony zdecydowały, iż do czasu zakończenia negocjacji w sprawie zmian w protokole okres jego obowiązywania należy przedłużyć o jeden rok na mocy porozumienia w formie wymiany listów.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego przedłużenia.
(4) Należy potwierdzić stosowanie klucza, według którego rozdziela się wielkości dopuszczalne połowów między państwa członkowskie na podstawie protokołu, który przestaje obowiązywać,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia na okres od 16 czerwca 2006 r. do 15 czerwca 2007 r. okresu obowiązywania Protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau [5] zostaje zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Wielkości dopuszczalne połowów ustalone w protokole są rozdzielane między państwa członkowskie wymienione poniżej według następującego klucza:
a) połów krewetek:
Włochy 1776 BRT (ton rejestrowych brutto)
Hiszpania 1421 BRT
Portugalia 1066 BRT
Grecja 137 BRT
b) połów ryb/głowonogów:
Hiszpania 3143 BRT
Włochy 786 BRT
Grecja 471 BRT
c) sejnery do połowu tuńczyka:
Hiszpania 20 statków
Francja 19 statków
Włochy 1 statek
d) taklowce powierzchniowe i tuńczykowce dokonujące połowów haczykowych na wędki i sznury:
Hiszpania 21 statków
Francja 5 statków
Portugalia 4 statki
2.
Jeżeli wnioski o wydanie licencji z państw członkowskich wymienionych w ust. 1 nie wyczerpią wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w protokole, Komisja może uwzględnić wnioski o wydanie licencji z pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 3
Państwa członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy niniejszego porozumienia, informują Komisję o ilościach każdego zasobu złowionego w strefie połowowej Gwinei Bissau zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [6].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1492/2006
z dnia 10 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1493/2006
z dnia 9 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów śledzia na wodach terytorialnych WE, Norwegii i wodach międzynarodowych w strefach ICES I i II przez statki pływające pod banderą Zjednoczonego Królestwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1494/2006
z dnia 10 października 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1410/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1495/2006
z dnia 10 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1496/2006
z dnia 10 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1475/2006 ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego wywożonego bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 6 października 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1475/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1475/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1475/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1497/2006
z dnia 10 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1428/2006 ustalające refundacje wywozowe do syropu i niektórych innych produktów cukrowniczych wywożonych bez dalszego przetwarzania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalono od dnia 29 września 2006 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1428/2006 [2].
(2) W świetle dodatkowych informacji uzyskanych przez Komisję, związanych w szczególności ze zmianą stosunku cen na rynku wewnętrznym do cen na rynku światowym, należy dostosować obowiązujące obecnie refundacje wywozowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1428/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1428/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1498/2006
z dnia 10 października 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 29 września 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1433/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1433/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1433/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1499/2006
z dnia 10 października 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 października 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni listopada 2006 r. na 4055,544 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1500/2006
z dnia 10 października 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/2006
z dnia 10 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty na terenie Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Artykuł 33 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3], oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
(5) Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1964/82 z dnia 20 lipca 1982 r. ustanawiającego warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych niektórych rodzajów wołowiny bez kości [5] specjalna refundacja wywozowa może ulec obniżeniu, jeśli wywożona ilość mięsa bez kości wynosi mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % całkowitej masy mięsa otrzymanej przez odkostnianie.
(6) Należy zatem uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2006 [6].
(7) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, stawka refundacji wywozowej w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 ulega zmniejszeniu o 7 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1342/2006.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1502/2006
z dnia 28 września 2006 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1165/98 dotyczącego krótkoterminowych statystyk w odniesieniu do odstępstw, które mają zostać przyznane państwom członkowskim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 z dnia 19 maja 1998 r. dotyczące krótkoterminowych statystyk [1], w szczególności jego art. 17 lit. h),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1165/98 ustanowiło wspólne ramy opracowywania krótkoterminowych statystyk Wspólnoty w sprawie cyklów koniunkturalnych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1158/2005 wprowadziło nowe zmienne i nałożyło na państwa członkowskie nowe obowiązki w odniesieniu do okresów odniesienia, poziomów szczegółowości i terminów przekazywania wymaganych danych.
(3) W związku z powyższym krajowe systemy statystyczne wymagają dostosowań.
(4) W rozporządzeniu (WE) nr 1158/2005 określono maksymalne okresy przejściowe, które może przyznać Komisja w przypadku poszczególnych danych.
(5) Wygasły odstępstwa wprowadzone na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 606/2001 z dnia 23 marca 2001 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1165/98 dotyczącego krótkoterminowych statystyk [2].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Odstępstwa, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1165/98 oraz w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1158/2005, są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1503/2006
z dnia 28 września 2006 r.
wykonujące i zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 dotyczące krótkoterminowych statystyk w odniesieniu do definicji zmiennych, wykazu zmiennych oraz częstotliwości zestawiania danych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 z dnia 19 maja 1998 r. dotyczące krótkoterminowych statystyk [1], w szczególności jego art. 17 lit. b)–d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1165/98 ustaliło wspólne ramy dla sporządzania statystyk krótkoterminowych Wspólnoty dotyczących cyklu koniunkturalnego i określiło wymagane zmienne.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1158/2005 wprowadziło nowe zmienne i nałożyło na państwa członkowskie nowe zobowiązania dotyczące gromadzenia danych.
(3) W konsekwencji konieczne są środki wykonawcze oraz zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1165/98 w odniesieniu do definicji zmiennych, wykazu zmiennych oraz częstotliwości zestawiania danych.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 588/2001 z dnia 26 marca 2001 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 dotyczące krótkoterminowych statystyk w odniesieniu do definicji zmiennych [2] należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje zmiennych
1.
Definicje zmiennych, ustanowione w załącznikach A do D do rozporządzenia (WE) nr 1165/98, jak również ich cele, właściwości oraz obliczanie odpowiednich wskaźników są przedstawione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa członkowskie zaczną stosować te definicje w odniesieniu do gromadzenia danych statystycznych nie później niż rok po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Pełna zgodność z wymienionymi definicjami powinna zostać osiągnięta nie później niż przy następnej zmianie roku bazowego, przewidzianej w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1165/98.
4.
W celu spełnienia tych definicji państwa członkowskie zapewniają przegląd istniejących danych statystycznych objętych rozporządzeniem (WE) 1165/98 poprzez ponowne obliczenie lub estymację.
5.
Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji, na jej wniosek, wszelkie istotne informacje na temat zgodności danych statystycznych z definicjami określonymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Wyniki dla danej zmiennej różniące się o nie więcej niż 0,2 % od wyników dla zmiennej zgodnej z definicjami tej zmiennej ustanowionymi w załączniku I uważa się za zgodne.
Artykuł 2
Zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1165/98
W załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1165/98 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Uchylenie
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 588/2001.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytywane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1504/2006
z dnia 11 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1505/2006
z dnia 11 października 2006 r.
wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 w zakresie minimalnego poziomu kontroli prowadzonych w związku z identyfikacją i rejestrowaniem owiec i kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG [1], w szczególności jego art. 10 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 21/2004 przewiduje ustanowienie przez każde państwo członkowskie systemu identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz zgodnie z tym rozporządzeniem.
W związku z powyższym należy zdefiniować minimalny poziom kontroli prowadzonych przez państwa członkowskie w celu zweryfikowania, czy wymogi dotyczące identyfikacji i rejestrowania tych zwierząt, określone w wymienionym rozporządzeniu, zostały odpowiednio spełnione ("kontrole").
(2) Właściwy organ każdego państwa członkowskiego powinien przeprowadzać kontrole w oparciu o analizę ryzyka.
Analiza ryzyka powinna uwzględniać wszystkie istotne elementy, a w szczególności czynniki dotyczące zdrowia zwierząt.
(3) Należy określić odsetek gospodarstw i zwierząt, które powinny być poddane kontroli w państwach członkowskich.
Przed dniem 31 grudnia 2009 r. proporcje te zostaną poddane przeglądowi w świetle wniosków z przedłożonych przez państwa członkowskie sprawozdań dotyczących przeprowadzonych przez nie kontroli.
(4) Ogólną zasadą jest objęcie kontrolą wszystkich zwierząt w danym gospodarstwie.
Jednak w przypadku gospodarstw, w których znajduje się więcej niż dwadzieścia sztuk zwierząt, właściwemu organowi należy zezwolić na ograniczenie kontroli do odpowiedniej reprezentatywnej próby zwierząt.
(5) Państwa członkowskie powinny przedkładać Komisji roczne sprawozdanie zawierające informacje na temat dokonanych kontroli.
W niniejszym rozporządzeniu należy określić wzór sprawozdania.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontrole dotyczące przestrzegania wymogów rozporządzenia (WE) nr 21/2004 przez posiadaczy
Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu ("kontrole") w celu zweryfikowania, czy posiadacze przestrzegają wymogów w zakresie identyfikacji i rejestrowania zwierząt określonych w rozporządzeniu (WE) nr 21/2004.
Kontrole są zgodne co najmniej z minimalnymi poziomami określonymi w art. 2–5 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Liczba kontrolowanych gospodarstw
Właściwy organ przeprowadza co roku kontrole obejmujące co najmniej 3 % gospodarstw, w których trzymane zwierzęta stanowią co najmniej 5 % zwierząt w danym państwie członkowskim.
Jeżeli jednak kontrole te ujawnią znaczny stopień niezgodności z rozporządzeniem (WE) nr 21/2004, w następnym rocznym okresie kontroli proporcje te są zwiększane.
Artykuł 3
Wybór gospodarstw do kontroli
Właściwy organ wybiera gospodarstwa do kontroli w oparciu o analizę ryzyka, w której bierze się pod uwagę co najmniej następujące czynniki:
a) liczbę zwierząt w gospodarstwie;
b) czynniki dotyczące zdrowia zwierząt, a w szczególności wystąpienie w przeszłości ognisk chorób zwierząt;
c) kwotę rocznej premii za owce i kozy, o którą gospodarstwo ubiegało się lub też która została mu wypłacona;
d) znaczące zmiany w porównaniu z sytuacją we wcześniejszych okresach kontroli;
e) wyniki kontroli przeprowadzonych we wcześniejszych okresach kontroli, w szczególności właściwe prowadzenie rejestru gospodarstwa i poprawność dokumentów przewozowych;
f) poprawne przekazywanie informacji właściwemu organowi;
g) inne kryteria określone przez państwo członkowskie.
Artykuł 4
Sposób przeprowadzania kontroli
1.
Właściwy organ z zasady przeprowadza kontrole bez uprzedzenia.
W razie konieczności uprzedzenie o kontroli jest jednak dopuszczalne.
W przypadku uprzedzania o kontroli zawiadomienie o niej ogranicza się ściśle do niezbędnego minimum i z zasady jest przekazywane nie wcześniej niż na 48 godzin przed jej przeprowadzeniem, z wyjątkiem szczególnych przypadków.
2.
Kontrole mogą być przeprowadzane łącznie z wszelkimi innymi inspekcjami przewidzianymi w prawodawstwie wspólnotowym.
Artykuł 5
Liczba kontrolowanych zwierząt
1.
Właściwy organ kontroluje identyfikację wszystkich zwierząt w gospodarstwie.
Jednak w przypadku gdy liczba zwierząt w gospodarstwie przekracza dwadzieścia sztuk, właściwy organ może podjąć decyzję o przeprowadzeniu kontroli środków służących identyfikacji na reprezentatywnej próbie tych zwierząt zgodnie z normami międzynarodowymi, pod warunkiem że liczba kontrolowanych zwierząt jest wystarczająca, aby wykryć nieprzestrzeganie wymogów rozporządzenia (WE) nr 21/2004 przez posiadaczy takich zwierząt o wartości 5 % przy poziomie ufności równym 95 %.
2. W przypadku wykrycia w wyniku kontroli reprezentatywnej próby zwierząt przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu, że posiadacz nie przestrzega wymogów dotyczących środków identyfikacji i rejestrowania przewidzianych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 21/2004, kontrolą należy objąć wszystkie zwierzęta w danym gospodarstwie.
Właściwy organ może jednak podjąć decyzję o kontroli środków identyfikacji reprezentatywnej próby tych zwierząt zgodnie z międzynarodowymi normami w sposób gwarantujący oszacowanie nieprzestrzegania o wartości wyższej niż 5 % przy dokładności około 2 % dla poziomu ufności wynoszącego 95 %.
Artykuł 6
Sprawozdania właściwego organu
Właściwy organ sporządza sprawozdanie z każdej kontroli w formacie ustalonym na poziomie krajowym przez państwo członkowskie, zawierającym co najmniej następujące informacje:
a) przyczynę wyboru danego gospodarstwa do kontroli;
b) osoby obecne w czasie kontroli;
c) wyniki kontroli i wszelkie przypadki niezgodności z rozporządzeniem (WE) nr 21/2004.
Właściwy organ umożliwia posiadaczowi lub jego przedstawicielowi podpisanie sprawozdania oraz, w odpowiednich przypadkach, przedstawienie uwag dotyczących jego treści.
Artykuł 7
Roczne sprawozdania państw członkowskich
Państwa członkowskie przekazują Komisji do dnia 31 sierpnia 2008 r., a następnie do dnia 31 sierpnia każdego kolejnego roku roczne sprawozdanie zgodne ze wzorem określonym w Załączniku, dotyczące wyników kontroli przeprowadzonych w poprzednim rocznym okresie kontroli i zawierające przynajmniej następujące informacje:
a) liczbę gospodarstw w danym państwie członkowskim;
b) liczbę kontroli w gospodarstwach;
c) łączną liczbę zwierząt zarejestrowanych na początku okresu sprawozdawczego;
d) liczbę zwierząt, które poddano kontroli;
e) wszelkie wyniki kontroli, które wykazały nieprzestrzeganie wymogów rozporządzenia (WE) nr 21/2004 przez posiadaczy;
f) wszelkie kary nałożone zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 21/2004.
Artykuł 8
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1506/2006
z dnia 11 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 w celu uwzględnienia zmian do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Nomenklaturze Scalonej na 2006 r., ustanowionej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2], zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 [3], zmieniono kody nomenklatury scalonej (kody CN) w odniesieniu do niektórych produktów.
Załączniki IV i V do rozporządzenia (WE) nr 32/2000 zawierają odniesienia do niektórych z wymienionych kodów CN.
Należy zatem dostosować wymienione załączniki.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 32/2000.
(3) Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1719/2005 weszło w życie dnia 1 stycznia 2006 r., niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od tej samej daty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki IV i V do rozporządzenia (WE) nr 32/2000 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1507/2006
z dnia 11 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000, rozporządzenie (WE) nr 884/2001 i rozporządzenie (WE) nr 753/2002 w zakresie niektórych szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do zasad stosowania kawałków drewna dębowego w produkcji wina oraz do oznaczania i prezentacji poddawanego takiemu procesowi wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 46 ust. 1, art. 53 ust. 1 i art. 70 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych [2] ustanawia w szczególności ograniczenia i niektóre wymogi odnoszące się do stosowania substancji zatwierdzonych rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999. W związku z dołączeniem do wykazu praktyk enologicznych, dozwolonych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, stosowania kawałków drewna dębowego do produkcji wina należy ustalić odpowiednie ograniczenia i wymogi stosowania tego materiału. Wymogi i ograniczenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z wymaganiami zatwierdzonymi przez Międzynarodowy Urząd Winorośli i Wina.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dotyczące dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich oraz rejestrów prowadzonych w sektorze wina [3] ustanawia zasady dotyczące prowadzenia rejestru przychodu i rozchodu oraz oznaczania pewnych czynności w rejestrach.
Szczególne właściwości wynikające ze stosowania kawałków drewna dębowego do produkcji wina wymagają jego odnotowania w dokumentach towarzyszących i w rejestrach.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora win [4] ustanawia warunki używania terminów dotyczących metody otrzymywania produktu.
Stosowanie kawałków drewna dębowego w produkcji wina nadaje mu smak podobny do smaku wina dojrzewającego w kadzi dębowej.
Przeciętnemu konsumentowi jest obecnie trudno rozróżnić, przy pomocy której metody został otrzymany dany produkt.
Stosowanie kawałków drewna dębowego w produkcji wina jest bardzo atrakcyjne dla producentów wina z punktu widzenia ekonomicznego i wpływa na jego cenę sprzedaży.
Powoduje to powstanie ryzyka wprowadzenia w błąd konsumenta, gdy etykieta na winie otrzymanym przy zastosowaniu kawałków drewna dębowego zawiera terminy lub wyrażenia, dzięki którym konsument mógłby być przekonany, że chodzi o wino produkowane w kadzi dębowej.
W celu uniknięcia wszelkiego ryzyka wprowadzenia w błąd konsumenta oraz naruszenia zasad konkurencji między producentami wina należy ustanowić odpowiednie zasady etykietowania.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1622/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 18b w następującym brzmieniu:
"Artykuł 18b
Stosowanie kawałków drewna dębowego
Możliwe jest stosowanie kawałków drewna dębowego, o którym mowa w załączniku IV ust. 4 lit. e) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, wyłącznie jeśli jest zgodne z przepisami załącznika XIa do niniejszego rozporządzenia.";
2) tekst znajdujący się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik XIa.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 884/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 14 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 884/2001 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— stosowanie kawałków drewna dębowego w produkcji wina";
2) w załączniku II ust. B pkt 3.2 dodaje się pkt 8a:
"8a : produkt został wyprodukowany przy użyciu kawałków drewna dębowego".
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 753/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 22 dodaje się ust. 3 w następującym brzmieniu:
"3.
W odniesieniu do oznaczenia wina, które fermentowało, dojrzewało lub starzało się w pojemnikach z drewna dębowego, stosuje się wyłącznie zapisy znajdujące się w załączniku X. Jednakże w odniesieniu do tego rodzaju wina państwa członkowskie mogą ustanowić inne zapisy równoważne z zapisami ustanowionymi w załączniku X, a ust. 1 i 2 stosuje się wówczas mutatis mutandis.
Używanie jednego z zapisów określonych w załączniku X jest dozwolone w odniesieniu do wina, które dojrzewało w pojemniku z drewna dębowego zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi, nawet jeżeli dojrzewanie kontynuowane jest w pojemniku innego typu.
Państwa członkowskie powiadomią Komisję o środkach podjętych przez nie dla wprowadzenia w życie przepisów niniejszego ustępu.
W odniesieniu do wina wyprodukowanego przy użyciu kawałków drewna dębowego, nawet jeśli znajdowało się w pojemniku(-ach) z drewna dębowego, zapisy znajdujące się w załączniku X nie mogą być stosowane.";
2) tekst w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zostaje dodany jako załącznik X.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1508/2006
z dnia 11 października 2006 r.
zmieniające po raz 71. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 4 października 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1509/2006
z dnia 11 października 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1494/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1510/2006
z dnia 11 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1511/2006
z dnia 11 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, inne niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru (tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, konserwowane wiśnie i czereśnie, przetworzone orzechy, niektóre soki pomarańczowe)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 16 ust. 3 akapit 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, innych niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru.
(2) Na mocy art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w zakresie niezbędnym do zapewnienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia mogą być przedmiotem refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że w przypadku gdy refundacja do cukru dodanego do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) nie jest wystarczająca, aby umożliwić wywóz tych produktów, stosuje się refundację ustaloną zgodnie z art. 17 wymienionego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3].
(4) Na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu, jak również gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, wiśnie i czereśnie konserwowane, przetworzone orzechy i niektóre soki pomarańczowe mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Należy ustalić stawkę refundacji oraz przewidziane w konsekwencji ilości.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocówych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, okres składania wniosków o pozwolenie, okres wydawania pozwoleń oraz przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1512/2006
z dnia 11 października 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 12 października 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1442/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1442/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1442/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1513/2006
z dnia 11 października 2006 r.
ustalające współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz produktów cukrowniczych w ramach kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2005/914/WE z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentu taryfowego na przywóz do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2151/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentem taryfowym na produkty cukrownicze pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii zgodnie z Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [4], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 950/2006 w tygodniu od 2 do 6 października 2006 r. odpowiednim organom zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ogółem ilości równej lub przekraczającej ilość dostępną dla numeru porządkowego 09.4337.
(2) W tej sytuacji Komisja musi ustalić współczynnik przydziału umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do ilości dostępnej oraz, tam gdzie to właściwe, poinformować państwa członkowskie o tym, że limit, o którym mowa, został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/2006 pozwolenia na przywóz zostają wydane w odniesieniu do wniosków złożonych od 2 do 6 października 2006 r., w limitach ilości wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1514/2006
z dnia 11 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów widłaka białego w strefach ICES V, VI i VII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2006
z dnia 10 października 2006 r.
uchylające cło antydumpingowe nałożone na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru pochodzących z Australii, Indii, Indonezji i Tajlandii oraz kończące postępowania prowadzone względem tego przywozu, w następstwie przeglądów wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 i kończące częściowy przegląd okresowy zgodnie z art. 11 ust. 3 dotyczący tego przywozu pochodzącego z Tajlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 2 oraz art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W lipcu 2000 r.
Rada, rozporządzeniem (WE) nr 1522/2000 [2], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru ("poliestrowych włókien odcinkowych" lub "PSF") pochodzących z Australii, Indonezji i Tajlandii.
Dochodzenie, które doprowadziło do nałożenia wspomnianych środków, będzie dalej zwane "dochodzeniem pierwotnym 1".
(2) W grudniu 2000 r.
Rada, rozporządzeniem (WE) nr 2852/2000 [3], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz PSF pochodzących z Indii i Republiki Korei.
Dochodzenie, które doprowadziło do nałożenia wspomnianych środków, będzie dalej zwane "dochodzeniem pierwotnym 2".
(3) Środki nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2852/2000 przyjęły formę cła ad valorem, z wyjątkiem przywozu od jednego indyjskiego producenta eksportującego, od którego przyjęto zobowiązanie na mocy decyzji Komisji 2000/818/WE [4].
W następstwie przeglądu okresowego dotyczącego dumpingu i szkody środki względem przywozu pochodzącego z Republiki Korei zostały zmienione i przedłużone na pięć lat rozporządzeniem Rady (WE) nr 428/2005 [5].
2.
Wnioski o dokonanie przeglądów
(4) Po opublikowaniu dwóch zawiadomień dotyczących przyszłego wygaśnięcia (jedno dotyczy środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu PSF pochodzących z Australii, Indonezji i Tajlandii [6], a drugie odnosi się do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu PSF pochodzących z Indii [7] Komisja otrzymała w dniach 13 kwietnia 2005 r. i 23 września 2005 r. wnioski o dokonanie przeglądu tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(5) Wnioski te zostały złożone przez Comité International de la Rayonne et des Fibres Synthétiques ("CIRFS") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 50 %, całkowitej wspólnotowej produkcji PSF.
W uzasadnieniu wniosków podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu i zaistnienia szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(6) Ponadto otrzymano wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego rozporządzenia (WE) nr 1522/2000 od Tuntex (Thailand) Public Company Limited ("Tuntex") producenta PSF w Tajlandii objętego obowiązującymi środkami antydumpingowymi.
(7) We wniosku na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Tuntex przedstawił dowody prima facie wskazujące, że jeżeli o niego chodzi, okoliczności, na podstawie których wprowadzono środki, zmieniły się i zmiany te mają charakter trwały.
Tuntex przedstawił dowody wskazujące, że porównanie normalnej wartości opartej na jego kosztach własnych/cenach krajowych oraz jego cenach eksportowych do państwa trzeciego prowadziłoby do zmniejszenia dumpingu znacznie poniżej poziomu obecnego środka (27,7 %).
Dlatego też, zdaniem Tuntex, dalsze nakładanie środków na obowiązującym obecnie poziomie, opartym na wcześniej określonym poziomie dumpingu, nie jest już konieczne w celu skompensowania dumpingu.
(8) Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające rozpoczęcie dwóch przeglądów zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i jednego przeglądu ograniczonego w zakresie do zbadania dumpingu, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, i wszczęła trzy przeglądy w drodze zawiadomień opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [8].
3.
Dochodzenia
(9) Komisja oficjalnie powiadomiła producentów w Australii, Indiach, Indonezji i Tajlandii, importerów, zainteresowanych użytkowników i ich stowarzyszenia we Wspólnocie, przedstawicieli krajów wywozu, których dotyczy postępowanie, CIRFS i znanych producentów wspólnotowych o wszczęciu przeglądów wygaśnięcia.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
(10) Komisja oficjalnie powiadomiła Tuntex oraz przedstawicieli kraju wywozu o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego.
Zainteresowanym stronom również umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(11) Mając na uwadze dużą liczbę indyjskich, indonezyjskich, tajlandzkich oraz wspólnotowych producentów wskazanych we wnioskach dotyczących przeglądów wygaśnięcia, a także dużą liczbę zainteresowanych importerów PSF we Wspólnocie, stwierdzono, iż stosowne będzie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, zbadanie ewentualnego wykorzystania kontroli wyrywkowej.
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostałaby stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, wyżej wymienione strony zostały poproszone, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, o zgłoszenie się do Komisji w ciągu 15 dni od wszczęcia przeglądów i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
(12) Po przeanalizowaniu dostarczonych informacji i uwzględniając niewielką liczbę współpracujących producentów w Indiach, Indonezji i Tajlandii, którzy wyrazili gotowość do współpracy, zdecydowano, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna w odniesieniu do producentów z wymienionych krajów.
(13) Żaden z importerów nie dostarczył Komisji informacji wskazanych w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania, w związku z czym kontrola wyrywkowa importerów nie była konieczna.
W rzeczywistości żaden importer nie współpracował podczas przeglądów.
(14) Dziesięciu producentów wspólnotowych wypełniło formularz dotyczący kontroli wyrywkowej i oficjalnie zgodziło się na dalszą współpracę podczas dochodzenia.
Spośród wymienionych producentów pięć przedsiębiorstw, które uznano za reprezentatywne dla przemysłu wspólnotowego pod względem wielkości produkcji i sprzedaży PSF we Wspólnocie, zostało objętych próbą.
Próba ta stanowiła największą reprezentatywną wielkość produkcji i sprzedaży PSF we Wspólnocie, która mogła być w sposób rozsądny przedmiotem dochodzenia w danym okresie.
(15) Kwestionariusze przesłano zatem do pięciu objętych próbą producentów wspólnotowych, do producentów w Australii i do tych producentów, którzy współpracowali podczas kontroli wyrywkowej dotyczącej ich kraju, oraz do znanych użytkowników.
Pięciu nieobjętych próbą producentów wspólnotowych zostało poproszonych o dostarczenie informacji na temat pewnych wskaźników szkody oraz przedstawienie uwag dotyczących wpływu uchylenia lub utrzymania środków antydumpingowych.
(16) Otrzymano odpowiedzi od czterech spośród pięciu objętych próbą producentów wspólnotowych (próba reprezentowała zatem 38 % produkcji i sprzedaży we Wspólnocie), jednego producenta w Australii, trzech producentów w Indiach, czterech producentów w Indonezji i czterech producentów w Tajlandii (dwóch z nich miało status producentów powiązanych) oraz ośmiu użytkowników.
Dwa stowarzyszenia użytkowników złożyły oświadczenia.
Ponadto czterech spośród pięciu nieobjętych próbą producentów wspólnotowych przedstawiło żądane informacje (współpracujący producenci reprezentowali zatem 60 % produkcji we Wspólnocie).
(17) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, jakie uznała za niezbędne dla celów analizy, oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi objęci próbą
Advansa GmbH, Hamm, Niemcy
Elana, oddział spółki Boryszew S.A., Toruń, Polska
La Seda de Barcelona S.A., El Prat de Llobregat, Hiszpania
Wellman International Limited, Mullagh, Irlandia
b) Producenci w Australii
Leading Synthetics Pty Ltd., Campbellfield
c) Producenci w Indiach
Futura Polyesters Limited, Chennai
Indo Rama Synthetics (India) Ltd., Nagpur
Reliance Industries Limited, Mumbai
d) Producenci w Indonezji
P.T. Global Fiberindo, Tangerang
P.T. Indo-Rama Synthetics Tbk., Dżakarta
P.T. Panasia Indosyntec Tbk., Bandung
P.T. Susilia Indah Synthetic Fibers Industries, Tangerang
e) Producenci w Tajlandii
New World Polyester Co., Ltd., Samutprakarn
Teijin Polyester (Thailand) Limited, Bangkok
Teijin (Thailand) Limited, Bangkok
Tuntex (Thailand) Public Company Limited, Bangkok.
(18) W odniesieniu do przeglądów wygaśnięcia, dochodzenie dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem przeglądowym" lub "ODP").
Badanie trendów mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca ODP ("okres badany").
Okres badany wykorzystany w częściowym przeglądzie okresowym dotyczącym dochodzenia związanego z dumpingiem jest tożsamy z ODP wykorzystanym w przeglądach wygaśnięcia.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(19) Definicja produktu objętego postępowaniem odpowiada definicji wykorzystanej w pierwotnych dochodzeniach wskazanych w powyższych motywach 1 i 2.
(20) Produktem objętym przeglądem są syntetyczne włókna odcinkowe z poliestru, niezgrzeblone, nieczesane ani nieprzerobione w inny sposób do przędzenia, pochodzące z Australii, Indii, Indonezji i Tajlandii, obecnie objęte kodem CN 55032000.
Produkt ten powszechnie określa się jako poliestrowe włókna odcinkowe lub PSF.
(21) PSF są podstawowym materiałem wykorzystywanym na różnych etapach procesu wytwarzania wyrobów włókienniczych.
PSF są wykorzystywane do przędzenia jako włókna przemysłowe do produkcji wyrobów włókienniczych, po ewentualnym połączeniu z innymi włóknami, takimi jak bawełna lub wełna, lub do celów niewłókienniczych, takich jak wypełnianie, tj. wyściełanie lub wypychanie niektórych wyrobów włókienniczych – poduszek, foteli samochodowych i kurtek.
(22) Produkt jest sprzedawany w różnych formach, które mogą być określane poprzez różne specyfikacje, takie jak denier lub decyteks, wytrzymałość, połysk i powlekanie silikonem.
W odniesieniu do produkcji można dokonać rozróżnienia między pierwotnymi PSF, wyprodukowanymi z pierwotnych surowców i regenerowanymi PSF, wytworzonymi przy użyciu poliestru z recyklingu.
Wreszcie mogą one posiadać pierwszy lub niższy stopień jakości.
(23) Dochodzenie wykazało, że wszystkie typy produktu objętego postępowaniem określonego w motywie 20, pomimo różnych specyfikacji, jak wskazano w poprzednich motywach, mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz to samo zastosowanie.
W związku z powyższym i do celów obecnych przeglądów wszystkie typy produktu objętego postępowaniem są uważane za ten sam produkt.
2.
Produkt podobny
(24) Obecne przeglądy wykazały, iż produkt objęty postępowaniem i PSF produkowane i sprzedawane na rynkach krajów, których dotyczy postępowanie, oraz PSF wytwarzane i sprzedawane we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz to samo zastosowanie.
Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Uwagi wstępne
(25) W odniesieniu do przeglądów wygaśnięcia, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy ma miejsce dumping i, w takim przypadku, czy wygaśnięcie środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.
(26) W ODP wywóz PSF pochodzących z Australii, Indii, Indonezji i Tajlandii ("kraje, których dotyczy postępowanie") do Wspólnoty nie był znaczący.
Zgodnie z danymi Eurostatu przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, wynosił jedynie 1056 ton w ODP (0,1 % konsumpcji we Wspólnocie), podczas gdy wielkość ta wynosiła ponad 69000 ton podczas okresu objętego pierwotnymi dochodzeniami.
(27) Wszyscy współpracujący producenci nie dokonywali lub dokonywali na małą, skalę sprzedaży eksportowej PSF do Wspólnoty w ODP i tym samym nie można było przedstawić reprezentatywnych obliczeń dotyczących dumpingu w celu określenia prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu.
(28) W rezultacie do celów analizy prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu wzięto pod uwagę m.in. ceny eksportowe do innych krajów trzecich.
(29) Uwzględniając określone powyżej ustalenia wynikające z przeglądów wygaśnięcia, nie stwierdzono, aby przeprowadzanie przeglądu okresowego, którego dotyczył wniosek Tuntex, było konieczne.
2.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków
2.1.
Australia
Uwagi wstępne
(30) Jedyny producent PSF w Australii zaprzestał wywozu PSF na wszystkie rynki, włącznie z rynkiem wspólnotowym, w 2003 r.
Wymienione przedsiębiorstwo zainwestowało w nową elastyczną linię produkcji, która obejmuje wyłącznie regionalną część australijskiego rynku PSF; głównie rynek stanu Victoria, gdzie dane przedsiębiorstwo ma siedzibę.
Zależność między poziomem ceny krajowej i poziomem ceny we Wspólnocie
(31) Ponieważ nie dokonywano wywozu do żadnego kraju w ODP, ceny krajowe w Australii, które określono jako przynoszące straty, ale powyżej kosztów zmiennych, zostały porównane ze średnimi cenami producentów wspólnotowych w ODP i ustalono, że są na znacznie niższym od nich poziomie.
Fakt ten wskazuje, że przedsiębiorstwo mogłoby wznowić wywóz do Wspólnoty, jeżeli środki zostałyby uchylone.
Jednakże, jak określono w motywie 32 poniżej, przedsiębiorstwo nie dysponuje mocami produkcyjnymi umożliwiającymi ponowne skierowanie znaczących wielkości wywozu do Wspólnoty.
Niewykorzystane moce i zapasy
(32) Mimo że wykorzystanie mocy produkcyjnych producenta australijskiego nie było bardzo wysokie w ODP, dostępne wolne moce stanowią niewielką część konsumpcji we Wspólnocie (znacznie poniżej 0,5 %).
Nawet jeżeli wolne moce produkcyjne zostałyby przeznaczone na sprzedaż po cenach dumpingowych do Wspólnoty w następstwie uchylenia obowiązujących środków, wpływ na rynek wspólnotowy byłby minimalny.
Zapasy nie są konkretnym wskaźnikiem w odniesieniu do PSF wyprodukowanych w Australii, gdyż produkt ten jest głównie sprzedawany na zamówienie klientów.
(33) Wreszcie należy przypomnieć, że przedsiębiorstwo nie dokonywało wywozu PSF do żadnego kraju w 2003 r., niezależnie od istnienia podobnych wolnych mocy w tym okresie.
W rezultacie stwierdza się, że nie ma prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia wywozu po cenach dumpingowych w znaczących ilościach z Australii do Wspólnoty w przypadku uchylenia obowiązujących środków.
2.2.
Indie
Uwagi wstępne
(34) Trzech indyjskich producentów PSF współpracowało podczas dochodzenia.
Dwóch dokonywało niewielkiej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty w ODP; trzeci nie dokonywał wywozu do Wspólnoty.
Należy zauważyć, że jeden z tych współpracujących producentów miał trzy powiązane przedsiębiorstwa produkujące PSF w Indiach.
Jednakże powiązani producenci nie byli przedmiotem odrębnego dochodzenia, ponieważ tylko jeden z nich dokonał nieznacznej bezpośredniej sprzedaży PSF w ODP, która była w całości skierowana na rynek krajowy.
(35) Wiadomo, że istniał przynajmniej jeden mały producent PSF w Indiach w ODP, który nie współpracował podczas dochodzenia.
W przypadku tych niewspółpracujących producentów zbadano informacje dostępne w Eurostacie i z innych źródeł.
Na tej podstawie ustalono, że indyjski wywóz PSF do Wspólnoty dokonywany przez innych niewspółpracujących producentów był również nieznaczny w ODP.
Jednakże brak jest wiarygodnych informacji na temat mocy produkcyjnych i wielkości produkcji, zapasów i sprzedaży dotyczących niewspółpracujących przedsiębiorstw.
W tym zakresie i przy braku jakichkolwiek informacji zaprzeczających tej tezie stwierdzono, że ustalenia dotyczące niewspółpracujących przedsiębiorstw są zgodne z wnioskami odnoszącymi się do przedsiębiorstw współpracujących.
(36) Ponieważ wielkość wywozu do Wspólnoty nie była wystarczająca, aby móc dokonać reprezentatywnej analizy dumpingu w ODP, oraz w celu ustalenia, czy dumping mógłby ponownie wystąpić, gdyby uchylono środki, zbadano politykę cenową producentów współpracujących na innych rynkach eksportowych oraz ich moce produkcyjne i zapasy.
Analiza ta została oparta na informacjach dostarczonych przez producentów współpracujących wskazanych w motywie 17.
Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen w Indiach
(37) Dane przedstawione przez trzech indyjskich producentów współpracujących wskazały, że ceny eksportowe do krajów trzecich były niższe od cen krajowych w Indiach.
Istotnie, dochodzenie wykazało, że różnica cen wynosiła w ODP między 15 % i 27 %.
Może to wskazywać na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w wywozie do Wspólnoty w przypadku uchylenia środków.
Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(38) Ustalono, że ceny sprzedaży producentów wspólnotowych we Wspólnocie były średnio znacznie wyższe od cen eksportowych indyjskich producentów współpracujących stosowanych w wywozie do innych krajów trzecich w ODP.
Może to wskazywać, iż dominujący poziom cen dla produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym sprawiłby, że rynek wspólnotowy byłby atrakcyjny dla indyjskich producentów.
Na tej podstawie uznano, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków istnieje zachęta ekonomiczna do przesunięcia wywozu z innych krajów trzecich na rynek wspólnotowy charakteryzujący się wyższymi cenami.
Jednakże ze względu na to, że ceny we Wspólnocie są znacznie wyższe od cen eksportowych do innych krajów trzecich, nie jest prawdopodobne, aby wywóz do Wspólnoty był dokonywany po cenach dumpingowych w przypadku uchylenia obowiązujących środków.
Niewykorzystane moce i zapasy
(39) Trzy współpracujące przedsiębiorstwa w Indiach nie dysponowały znaczącymi wolnymi mocami produkcyjnymi w ODP.
Jednakże dwóch spośród tych głównych producentów było już trakcie przeprowadzania istotnych inwestycji dotyczących produkcji PSF, wynikiem tych działań będzie łączny wzrost mocy produkcyjnych o 361000 ton rocznie w 2007 r.
Stwierdzono, że inwestycje te opierały się na rozwoju indyjskiego rynku PSF, na którym spodziewano się znacznego wzrostu w tym roku i w najbliższej przyszłości.
Zgodnie z dostępnymi informacjami wielkość indyjskiego rynku PSF wynosi obecnie 610000 ton rocznie.
Należy zauważyć, że wyżej wymieniony wzrost mocy produkcyjnych stanowi około 50 % całkowitych mocy produkcyjnych trzech współpracujących producentów indyjskich w ODP.
Należy również podkreślić, iż zgodnie z dostępnymi informacjami istniał przynajmniej jeden nowy producent PSF w Indiach, który rozpoczynał produkcję tego produktu w czasie dochodzenia.
Z drugiej strony, największy indyjski producent nabył niedawno wspólnotowego producenta, który nie współpracował podczas dochodzenia.
W związku z powyższym wskazany eksporter indyjski może nie być zainteresowany wywozem do Wspólnoty znaczących ilości PSF w przyszłości.
Ponadto dane pochodzące od współpracujących producentów wskazują, iż ich sprzedaż krajowa wzrastała w badanym okresie oraz że będzie nadal rosnąć w przyszłości.
Nowe moce produkcyjne zostaną zatem skonfrontowane z rosnącym popytem krajowym, chociaż nie można wykluczyć, że wystąpią nadwyżki produkcji.
(40) Poziom zapasów odnoszący się do trzech indyjskich producentów nie wykazał żadnych istotnych zmian w badanym okresie.
Należy jednak zauważyć, że zapasy nie mogą być uważane za konkretny wskaźnik w przypadku Indii, ponieważ produkcja jednego ze współpracujących producentów opiera się na zamówieniach klientów, a inny współpracujący producent wytwarza znaczne ilości PSF na użytek własny.
(41) W ogólnym ujęciu, stwierdza się, że nie ma prawdopodobieństwa wznowienia wywozu do Wspólnoty w znaczących ilościach oraz że – nawet jeżeli część nowych mocy produkcyjnych w Indiach zostałaby skierowana na rynek Wspólnoty w przypadku uchylenia środków – nie jest prawdopodobne, aby taki wywóz był dokonywany po cenach dumpingowych (patrz: motyw 38 powyżej).
2.3.
Indonezja
Uwagi wstępne
(42) Czterech indonezyjskich producentów PSF współpracowało podczas dochodzenia.
Żaden z tych producentów nie miał powiązanych przedsiębiorstw produkujących PSF w Indonezji.
Trzech z nich dokonywało niewielkiej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty w ODP; czwarty nie dokonywał wywozu do Wspólnoty.
(43) Wiadomo, że istniało przynajmniej pięciu producentów PSF w Indonezji w ODP, którzy nie współpracowali podczas dochodzenia.
W przypadku tych niewspółpracujących producentów zbadano informacje dostępne w Eurostacie i z innych źródeł.
Na tej podstawie ustalono, że indonezyjski wywóz PSF do Wspólnoty dokonywany przez innych niewspółpracujących producentów indonezyjskich był również nieznaczny w ODP.
Brak jest wiarygodnych informacji na temat mocy produkcyjnych i wielkości produkcji, zapasów i sprzedaży dotyczących tych niewspółpracujących przedsiębiorstw.
W tym zakresie i przy braku jakichkolwiek informacji zaprzeczających tej tezie stwierdzono, że ustalenia dotyczące niewspółpracujących przedsiębiorstw są zgodne z wnioskami odnoszącymi się do przedsiębiorstw współpracujących.
W tej sytuacji badanie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków było oparte na dostępnych informacjach, tj. informacjach dostarczonych przez współpracujących producentów wskazanych w motywie 17 powyżej.
(44) W celu ustalenia prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków zbadano politykę cenową współpracujących producentów w odniesieniu do innych rynków eksportowych, ich moce produkcyjne i zapasy.
Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen w Indonezji
(45) W odniesieniu do jednego spośród czterech współpracujących producentów indonezyjskich nie znaleziono żadnych danych dotyczących cen eksportowych, ponieważ przedsiębiorstwo to nie dokonywało wywozu PSF w ODP.
Dane dotyczące pozostałych trzech producentów wskazały, że ceny eksportowe do krajów trzecich były ogólnie nieznacznie niższe od cen krajowych w Indonezji w przypadku dwóch przedsiębiorstw.
Istotnie, w dochodzeniu ustalono, że różnica cen wynosiła średnio około 4 % w ODP.
W przypadku trzeciego producenta ustalono, że ceny eksportowe do krajów trzecich były nieznacznie wyższe od cen krajowych w Indonezji.
Fakt ten nie wskazuje na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia znaczącego dumpingu w wywozie do Wspólnoty w przypadku uchylenia środków.
Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(46) Ustalono, że ceny sprzedaży producentów wspólnotowych we Wspólnocie były średnio znacznie wyższe od cen eksportowych indonezyjskich producentów współpracujących stosowanych w wywozie do krajów trzecich w ODP.
Może to wskazywać, iż dominujący poziom cen dla produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym sprawiłby, że rynek wspólnotowy byłby atrakcyjny dla indonezyjskich producentów.
Na tej podstawie uznano, że w przypadku uchylenia środków istnieje zachęta ekonomiczna do przesunięcia wywozu z krajów trzecich na rynek wspólnotowy charakteryzujący się wyższymi cenami.
Jednakże ze względu na to, że ceny we Wspólnocie są znacznie wyższe od cen eksportowych do innych krajów trzecich, nie jest prawdopodobne, aby wywóz do Wspólnoty był dokonywany po cenach dumpingowych w przypadku uchylenia obowiązujących środków.
Niewykorzystane moce i zapasy
(47) Wykorzystanie mocy produkcyjnych producentów współpracujących w Indonezji w ODP było zróżnicowane.
Niektóre przedsiębiorstwa były w stanie wykorzystać prawie wszystkie swoje moce produkcyjne, podczas gdy inne dysponowały znaczącymi nadwyżkami.
Jednakże ogólne wolne moce stanowiły mniej niż 20 % łącznych mocy.
Żadne ze współpracujących przedsiębiorstw w Indonezji nie planowało istotnych inwestycji w celu zwiększenia mocy produkcyjnych PSF w przyszłości.
W odniesieniu do wykorzystania mocy niewspółpracujących producentów indonezyjskich dokonano oszacowania wolnych mocy na podstawie informacji dostarczonych przez współpracujące przedsiębiorstwa i indonezyjskie stowarzyszenia producentów PSF.
Zgodnie z tymi informacjami moce produkcyjne współpracujących producentów stanowią mniej niż połowę łącznych mocy produkcyjnych PSF w Indonezji.
Na tej podstawie oszacowano, że istniejące wolne moce w Indonezji wynoszą około 90000 ton.
Ponadto dane pochodzące od współpracujących producentów wskazują, iż ogólna sprzedaż krajowa wzrastała w badanym okresie oraz że będzie nadal rosnąć w przyszłości.
Dlatego też wolne moce w Indonezji zostałyby prawdopodobnie wykorzystane raczej na sprzedaż krajową niż na wywóz do Wspólnoty.
(48) Poziom zapasów odnoszący się do czterech indonezyjskich producentów nie wykazał żadnych istotnych zmian w okresie badanym.
Należy jednak zauważyć, że zapasy nie mogą być uważane za konkretny wskaźnik, ponieważ produkcja PSF opiera się na zamówieniach klientów i/lub jest przeznaczona na użytek własny.
(49) W ogólnym ujęciu, stwierdza się, że nie ma prawdopodobieństwa wznowienia wywozu do Wspólnoty w znaczących ilościach oraz że – nawet jeżeli część wolnych mocy produkcyjnych w Indonezji zostałaby skierowana na rynek Wspólnoty w przypadku uchylenia środków – nie jest prawdopodobne, ze względów wskazanych w motywach 45 i 46 powyżej, aby taki wywóz był dokonywany po cenach dumpingowych.
2.4.
Tajlandia
Uwagi wstępne
(50) Istnieje ośmiu znanych Komisji producentów PSF w Tajlandii.
Czterech z nich współpracowało podczas obecnego dochodzenia.
Tylko jeden dokonał wywozu niewielkich ilości PSF do Wspólnoty w ODP.
(51) Informacje na temat zapasów i sprzedaży na rynki inne niż wspólnotowy odnoszą się wyłącznie do producentów współpracujących.
Jednakże możliwe było otrzymanie danych na temat mocy produkcyjnych w Tajlandii od Thai Synthetic Fiber Manufacturer’s Association i dokonanie oszacowania wielkości produkcji wszystkich producentów w Tajlandii.
Oszacowanie to oparto na założeniu, że wykorzystanie mocy produkcyjnych producentów niewspółpracujących było podobne do wykorzystania mocy przez producentów współpracujących.
W tym zakresie i przy braku jakichkolwiek informacji zaprzeczających tej tezie stwierdzono, że ustalenia dotyczące wszelkich niewspółpracujących przedsiębiorstw są zgodne z wnioskami odnoszącymi się do przedsiębiorstw współpracujących.
(52) W celu ustalenia prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków zbadano politykę cenową współpracujących producentów w odniesieniu do rynków eksportowych innych niż wspólnotowy, moce produkcyjne w Tajlandii i zapasy producentów współpracujących.
(53) Według Eurostatu wielkość przywozu pochodzącego z Tajlandii nie była znacząca w ODP.
Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen w Tajlandii
(54) Dane uzyskane od czterech producentów współpracujących wykazały, że sprzedaż do krajów trzecich była dokonywana po cenach niższych od cen na rynku krajowym lub poniżej kosztów produkcji – różnice wynosiły od 10 % do 15 %.
Może to wskazywać na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w wywozie do Wspólnoty w przypadku uchylenia środków.
Zależność między cenami eksportowymi do krajów trzecich a poziomem cen we Wspólnocie
(55) Ceny eksportowe do krajów trzecich stosowane przez producentów współpracujących w Tajlandii były średnio znacznie niższe od cen sprzedaży producentów wspólnotowych we Wspólnocie, może to wskazywać, iż dominujący poziom cen PSF na rynku wspólnotowym sprawiłby, że rynek wspólnotowy byłby atrakcyjny dla tajlandzkich producentów, jeżeli środki antydumpingowe zostałyby uchylone.
Na tej podstawie uznano, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków istnieje zachęta ekonomiczna do przesunięcia wywozu z innych krajów trzecich na rynek wspólnotowy charakteryzujący się wyższymi cenami.
Jednakże ze względu na to, że ceny we Wspólnocie są znacznie wyższe od cen eksportowych do innych krajów trzecich, nie jest prawdopodobne, aby wywóz do Wspólnoty był dokonywany po cenach dumpingowych w przypadku uchylenia obowiązujących środków.
Niewykorzystane moce i zapasy
(56) Wykorzystanie mocy produkcyjnych producentów współpracujących było raczej wysokie w okresie badanym – średnio około 92 %.
Na tym poziomie wykorzystania mocy i zakładając, że producenci niewspółpracujący mieli podobny poziom wykorzystania mocy, producenci w Tajlandii dysponowali wolnymi mocami wynoszącymi nie więcej niż 50000 ton w ODP.
Mimo że takie moce mogłyby częściowo być wykorzystane, aby wznowić wywóz do Wspólnoty w przypadku uchylenia środków, mając na uwadze duży udział sprzedaży krajowej i dużą ilość rynków eksportowych zasilanych dostawami producentów współpracujących, nie jest prawdopodobne, aby znaczące ilości PSF zostały skierowane na rynek wspólnotowy.
(57) Zapasy nie są konkretnym wskaźnikiem w odniesieniu do PSF produkowanego w Tajlandii.
Produkcja opiera się głównie na zamówieniach klientów, a zatem zapasy składają się głównie z PSF, które oczekują na wysyłkę do określonych nabywców.
(58) W ogólnym ujęciu, stwierdza się, że nie ma prawdopodobieństwa wznowienia wywozu do Wspólnoty w znaczących ilościach oraz że – nawet jeżeli część wolnych mocy produkcyjnych w Tajlandii zostałaby skierowana na rynek wspólnotowy w przypadku uchylenia środków – nie jest prawdopodobne, ze względów wskazanych w motywie 55 powyżej, aby taki wywóz był dokonywany po cenach dumpingowych.
2.5.
Wniosek
(59) Jeśli chodzi o badanie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku uchylenia środków, dokonano analizy wolnych mocy i niewykorzystanych zapasów, jak również strategii cenowych i eksportowych na różnych rynkach.
(60) Badanie to wskazało, że pomimo istnienia pewnych wolnych mocy produkcyjnych w Australii, Indiach, Indonezji i Tajlandii, które mogłyby doprowadzić do wznowienia wywozu do Wspólnoty w przypadku wygaśnięcia środków, nie ma powodów, aby twierdzić, iż wielkość takiego wywozu będzie znacząca, a co więcej, wywóz ten nie byłyby raczej dokonywany po cenach dumpingowych, jak określono w pierwotnych dochodzeniach.
(61) W konsekwencji, mając na uwadze to, że nie ma prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, nie zachodzi potrzeba dokonania analizy prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody i interesu Wspólnoty.
Środki nałożone względem przywozu PSF pochodzącego z Australii, Indii, Indonezji i Tajlandii powinny zatem zostać uchylone, a postępowania zakończone.
D. CZĘŚCIOWY PRZEGLĄD OKRESOWY DOTYCZĄCY TAJLANDII
(62) Ponieważ zgodnie z poprzednim motywem środki nałożone względem Tajlandii powinny zostać uchylone, a postępowanie zakończone, częściowy przegląd okresowy dotyczący Tuntex powinien również zostać zakończony.
E. UJAWNIENIE INFORMACJI
(63) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których zamierzano zalecić uchylenie obowiązujących środków nałożonych względem Australii, Indii, Indonezji i Tajlandii oraz zakończenie postępowań.
Wszystkie strony miały możliwość przedstawienia uwag.
Producenci w krajach, których dotyczy postępowanie, i użytkownicy we Wspólnocie poparli powyższe wnioski.
CIRFS i niektórzy producenci wspólnotowi sprzeciwili się, jednakże w ujęciu ogólnym otrzymane uwagi nie wpłynęły na końcowe wnioski.
(64) CIRFS i niektórzy producenci wspólnotowi stwierdzili, że ustalenia Komisji dotyczące wolnych mocy i dumpingu wyraźnie wskazywały, iż istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę.
(65) W odniesieniu do jedynego producenta australijskiego stwierdzili oni, że nie wytłumaczono, czy moce produkcyjne wcześniej wykorzystywane do celów wywozu do Wspólnoty są wciąż dostępne, a jeśli tak, to czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego ich wykorzystania w przypadku wygaśnięcia ceł.
Zauważyli oni, że sprzedaż na rynku krajowym była dokonywana poniżej normalnej wartości i mając na uwadze ustalenie, w pierwotnym oraz w innym dochodzeniu dotyczącym PET (produkt blisko powiązany z PSF), występowania dumpingu wyrządzającego szkodę w wywozie do Wspólnoty, należy stwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę.
(66) CIRFS i niektórzy producenci wspólnotowi stwierdzili, że wzrost mocy produkcyjnych dwóch głównych producentów indyjskich o 361000 ton w 2007 r. oraz istnienie przynajmniej jednego nowego producenta PSF rozpoczynającego produkcję, którego oszacowane moce produkcyjne wynoszą 180000 ton, oznacza, iż łączne indyjskie moce produkcyjne przewyższą popyt krajowy na PSF o ponad 300000 ton w całym okresie do 2010 r.
Fakt ten w powiązaniu z marginesami dumpingu wynoszącymi 15 % i 27 % w wywozie do krajów trzecich w ODP oraz przypuszczenie Komisji, iż dominujący poziom cen na rynku wspólnotowym sprawiłby, że rynek ten byłby atrakcyjny dla indyjskich producentów, wskazuje, iż istnieją pewne wątpliwości co do prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia przywozu po cenach dumpingowych wyrządzającego szkodę w przypadku uchylenia środków.
(67) W odniesieniu do Indonezji podkreślili oni, że Komisja wyciąga wnioski wyłącznie z analizy czterech współpracujących producentów, podczas gdy sytuacja rynkowa i finansowa producentów niewspółpracujących, którzy zgodnie z szacunkami Komisji stanowią ponad połowę łącznych mocy w Indonezji, jest znacznie gorsza.
Stwierdzili oni również, że istnieją wolne moce wynoszące ponad 140000 ton, tj. 50000 ton więcej niż wynika z szacunków Komisji, oraz że nadwyżki będą wynosiły wciąż ponad 100000 ton na przestrzeni kolejnych lat.
Wolne moce, wynoszące zgodnie z szacunkami Komisji 90000 ton, już wskazują na prawdopodobieństwo, iż indonezyjscy producenci, którzy mają kontakty handlowe we Wspólnocie w zakresie sprzedaży włókien z poliestru, znacznie zwiększą wywóz do Wspólnoty w momencie uchylenia środków.
Ponieważ ich marże uzyskiwane ze sprzedaży eksportowej do krajów trzecich są wciąż poniżej poziomu de minimis, przywóz pochodzący z Indonezji byłby dokonywany po cenach dumpingowych wyrządzających szkodę.
(68) CIRFS i niektórzy producenci wspólnotowi zauważyli, że marginesy dumpingu wynoszące od 10 % do 15 % w wywozie tajlandzkich producentów współpracujących do krajów trzecich, znaczne wolne moce i fakt, że tajlandzcy producenci PSF dokonują już wywozu włókien z poliestru do Wspólnoty, wyraźnie wskazują na prawdopodobieństwo szybkiego ponownego wystąpienia dumpingu w przywozie pochodzącym z Tajlandii w przypadku uchylenia środków.
(69) Stwierdzili oni również, że kraje takie, jak Chiny, Indie i Wietnam, które do niedawna były importerami netto PSF i ważnymi rynkami eksportowymi dla krajów, których dotyczy postępowanie, zwiększyły swoje moce produkcyjne do takiego stopnia, iż niebawem staną się eksporterami netto, wywierając tym samym dodatkowy nacisk na kraje, których dotyczy postępowanie, i skłaniając je ku wznowieniu wywozu znaczących ilości do Wspólnoty po dumpingowych cenach wyrządzających szkodę.
(70) Wreszcie, jeden z producentów wspólnotowych podkreślił strategiczne znaczenie przemysłu recyklingowego będącego poprzednim ogniwem łańcucha produkcyjnego, który mógłby zostać narażony w wyniku zmniejszenia liczby lub zakończenia działalności przez wspólnotowych producentów PSF.
(71) W przeglądzie wygaśnięcia ustalenia dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody są prognozowane, a tym samym zawierają pewien element oceny.
W ogólnym ujęciu, fakty dotyczące mocy produkcyjnych i ich wykorzystania w krajach, których dotyczy postępowanie, jak określono w dochodzeniu, nie były kwestionowane.
CIRFS i niektórzy producenci wspólnotowi dokonali jedynie różnych prognoz co do prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia wywozu PSF po cenach dumpingowych do Wspólnoty w odniesieniu do krajów, których dotyczy postępowanie.
Próbowali oni poprzeć swoje prognozy odniesieniami do produktów innych niż PSF.
Jednakże fakt, iż niektórzy producenci w krajach, których dotyczy postępowanie, mogą dokonywać wywozu innych produktów do Wspólnoty nie wskazuje sam w sobie na prawdopodobieństwo wznowienia wywozu do Wspólnoty znacznych ilości PSF po cenach dumpingowych w przypadku uchylenia środków.
(72) W obecnym przypadku fakt, iż różnica cen między wywozem z Indii, Indonezji i Tajlandii do krajów trzecich oraz ich sprzedażą krajową w ODP była znacznie niższa, niż określono w pierwotnych dochodzeniach dotyczących ich wywozu do Wspólnoty, wskazuje, że sytuacja cenowa na tych rynkach uległa zmianie.
Ponadto fakt, że ceny we Wspólnocie są znacznie wyższe od cen sprzedaży do krajów trzecich wskazuje, iż takie różnice cen mogą być niższe, a nawet ujemne, jeżeli zostałyby wznowione znaczne ilości wywozu do Wspólnoty z tych trzech krajów.
W tych okolicznościach nie jest zatem spodziewane wystąpienie dumpingu w wywozie do Wspólnoty z tych krajów.
Należy przypomnieć, że w ODP nie dokonywano wywozu z Australii, takie twierdzenie nie odnosi się zatem do tego kraju.
(73) Ponadto wykorzystanie mocy produkcyjnych w Indiach, Indonezji i Tajlandii było ogólnie wysokie, a ich rynki krajowe posiadały duże znaczenie i w niektórych przypadkach szybko rozwijały się.
W Indiach w ODP 90 % sprzedaży producentów współpracujących było dokonywane na rynku krajowym.
W Indonezji wskaźnik ten wynosił 80 %.
W Tajlandii, gdzie wartość ta wynosiła około 40 %, oszacowane wolne moce były raczej niskie, a w każdym razie znacznie niższe niż w Indiach i Indonezji.
Nie przedstawiono dowodów na to, że sytuacja producentów niewspółpracujących w tych krajach była inna.
W odniesieniu do Australii nic nie wskazuje na to, by w przypadku uchylenia środków stare moce produkcyjne jedynego producenta mogły zostać łatwo ponownie uruchomione i wykorzystane do wznowienia wywozu do Wspólnoty.
Jak już wskazano, istniejące moce w Australii, nawet jeżeli miałyby być całkowicie wykorzystane do celów wywozu do Wspólnoty, nie mogłyby osiągnąć udziału przewyższającego próg de minimis wynoszący 1 % rynku wspólnotowego.
W związku z tym stwierdza się, że nic nie wskazuje na to, aby w przypadku uchylenia środków wolne moce mogły być wykorzystane w celu wznowienia wywozu w znaczących ilościach do Wspólnoty.
(74) W odniesieniu do argumentu, iż niektóre kraje trzecie rozwinęły nowe moce produkcyjne i mogą w przyszłości ograniczyć, a nawet wstrzymać przywóz, powodując tym samym wystąpienie wolnych mocy skierowanych na wywóz do Wspólnoty, należy zauważyć, że nic nie wskazuje na to, aby szybko rosnący światowy popyt na PSF został w bliskiej przyszłości zahamowany.
W tym zakresie należy również podkreślić, że istniejące moce we Wspólnocie mogły pokryć 60 % rosnącego popytu wspólnotowego w ODP.
W konsekwencji nie oczekuje się, że wystąpienie ogólnoświatowej nadwyżki mocy produkcyjnych jest rychłe lub że mogłaby ona istotnie zagrozić rynkowi wspólnotowemu.
(75) Wreszcie, prawdą jest, że przemysł recyklingowy, będący poprzednim ogniwem łańcucha produkcyjnego, mógłby zostać narażony w wyniku zmniejszenia liczby lub zakończenia działalności przez wspólnotowych producentów PSF, gdyż są oni głównymi konsumentami płatków PET.
Jednakże takie stwierdzenie nie ma znaczenia dla określenia prawdopodobieństwa wznowienia wywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie.
Stwierdza się zatem, że uwagi przedstawione przez CIRFS i niektórych producentów przemysłowych nie mogą wpłynąć na wnioski, zgodnie z którymi nie ma prawdopodobieństwa wznowienia wywozu po cenach dumpingowych w znaczących ilościach do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie, i w związku z tym środki powinny zostać uchylone, a postępowania zakończone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1522/2000 i (WE) nr 2852/2000 na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, pochodzących z Australii, Indii, Indonezji i Tajlandii, zostają niniejszym uchylone, a postępowania dotyczące tego przywozu zostają zakończone.
Artykuł 2
Częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, pochodzących z Tajlandii, zostaje niniejszym zakończony.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1516/2006
z dnia 12 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/2006
z dnia 12 października 2006 r.
otwierające destylację w sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win w Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 akapit drugi lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji w sytuacji kryzysowej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek państwa członkowskiego w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(2) Hiszpania wystąpiła z wnioskiem o otwarcie destylacji w sytuacji kryzysowej w odniesieniu do czerwonych win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) na jej terytorium.
Chodzi zwłaszcza o czerwone wina gatunkowe produkowane w określonym regionie Jumilla, a także o czerwone wina gatunkowe produkowane w określonych regionach Conca de Barberà, Costers del Segre, Empordà, Penedès, Tarragona i Terra Alta.
Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku czerwonych win gatunkowych (psr.).
Znajduje to wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i poprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) powinny zostać zmniejszone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(3) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy otworzyć destylację w sytuacji kryzysowej czerwonych win gatunkowych produkowanych w regionie Jumilla w ilości nieprzekraczającej 100000 hektolitrów, jak również w ilości nieprzekraczającej 85000 hektolitrów czerwonych win gatunkowych produkowanych w regionach Conca de Barberà, Costers del Segre, Empordà, Penedès, Tarragona i Terra Alta.
(4) Destylacja w sytuacji kryzysowej, otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia, powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji przewidzianej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(5) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(6) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji interwencyjnej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja w sytuacji kryzysowej, przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zostaje niniejszym otwarta dla czerwonych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie (psr.)
Jumilla w ilości nieprzekraczającej 100000 hektolitrów, jak również dla czerwonych win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) Conca de Barberà, Costers del Segre, Empordà, Penedès, Tarragona i Terra Alta w ilości nieprzekraczającej 85000 hektolitrów zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową"), począwszy od dnia 16 października do dnia 17 listopada 2006 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1, państwo członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów.
2.
Państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej dnia 1 grudnia 2006 r.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami do dnia 12 grudnia 2006 r.
3.
Państwo członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej dnia 11 maja 2007 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 31 lipca 2007 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie określonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 3,00 EUR za % obj. i za hektolitr.
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 3,367 EUR za % obj. na hektolitr.
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 2,208 EUR za % obj. na hektolitr.
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/2006
z dnia 12 października 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 29 września 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1431/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1431/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1431/2006 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1519/2006
z dnia 12 października 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2006
z dnia 12 października 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1509/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1521/2006
z dnia 12 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1522/2006
z dnia 12 października 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 października 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 października 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1523/2006
z dnia 12 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1524/2006
z dnia 12 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1525/2006
z dnia 12 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1526/2006
z dnia 12 października 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 6 do 12 października 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1527/2006
z dnia 12 października 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 6 do 12 października 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1528/2006
z dnia 12 października 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1421/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 6 do 12 października 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1529/2006
z dnia 12 października 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 13 października 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1442/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1442/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1442/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1530/2006
z dnia 12 października 2006 r.
przewidujące odrzucenie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz niektórych produktów przetworzonych oraz niektórych mieszanek paszowych na bazie zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [2], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
Liczba wniosków o wydanie pozwoleń zawierających wcześniej ustalone refundacje dla mączki ziemniaczanej i produktów na bazie kukurydzy jest znaczna i posiada charakter spekulacyjny.
Zadecydowano więc o odrzuceniu wszystkich wniosków o przyznanie pozwoleń na wywóz dla tych produktów, złożonych w dniach 10, 11 i 12 października 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 odrzuca się wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz zawierających wcześniej ustalone refundacje dla produktów oznaczonych kodami CN 11022010, 11022090, 11031310, 11031390, 11042310, 11081200, 11081300, 17023051, 17023091, 17023099, 17024090 i 17029050 złożone w dniach 10, 11 i 12 października 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1531/2006
z dnia 12 października 2006 r.
przewidujące odrzucenie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz w sektorze zbóż dla produktów oznaczonych kodem CN 100190
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 27 lipca 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
liczba wniosków o wydanie pozwoleń zawierających wcześniej ustalone refundacje dla produktów oznaczonych kodem CN 100190 jest znaczna i posiada charakter spekulacyjny.
Zadecydowano więc o odrzuceniu wszystkich wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz tych produktów, złożonych w dniu 12 października 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, odrzuca się wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz zawierających wcześniej ustalone refundacje dla produktów oznaczonych kodem CN 100190, złożone w dniu 12 października 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1532/2006
z dnia 12 października 2006 r.
w sprawie warunków dla niektórych kontyngentów przywozowych wołowiny wysokiej jakości
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zaleca się uchwalenie środków zapewniających zgodność z warunkami ustalonymi dla kontyngentów taryfowych na przywóz wołowiny wysokiej jakości do Wspólnoty.
(2) Podczas rozmów z krajami wywożącymi wysokiej jakości wołowinę w ramach wspólnotowego kontyngentu taryfowego WTO w wysokości odpowiednio 11000 ton, 5000 ton, 4000 ton, stwierdzono, że istnieje potrzeba lepszego dostosowania warunków przywozowych dla tych kontyngentów.
(3) W trosce o przejrzystość należy przyznać Argentynie, Brazylii i Urugwajowi odpowiednie kontyngenty taryfowe, w ramach których państwa te są jedynymi dostawcami.
(4) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], Komisja powinna następnie przyjąć łatwiejsze do kontroli i weryfikacji definicje, w celu umożliwienia weryfikacji i kontroli ex post zgodności z definicją, bez wprowadzania zmian do podstawowych warunków przywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Warunki wspólnotowego kontyngentu taryfowego WTO w wysokości odpowiednio 11000 ton, 5000 ton i 4000 ton na przywóz do Wspólnoty wołowiny wysokiej jakości objętej kodami CN 02013000, 02023090, 02061095 i 02062991 obowiązują zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1533/2006
z dnia 13 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1534/2006
z dnia 13 października 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 18. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 18. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2006
z dnia 13 października 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 18. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 18. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1536/2006
z dnia 13 października 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 18. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 18. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 22 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1537/2006
z dnia 13 października 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 50. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 50. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 10 października 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 233,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1538/2006
z dnia 13 października 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 października 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1539/2006
z dnia 13 października 2006 r.
przyjmujące plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych na rok budżetowy 2007, przeznaczonych na dostawy żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji, celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 z dnia 29 października 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [3], Komisja powinna przyjąć plan dystrybucji zasobów, który zostanie sfinansowany ze środków dostępnych w roku budżetowym 2007.
Plan ten określa w szczególności maksymalne zasoby finansowe, oddane do dyspozycji każdego państwa członkowskiego wykorzystującego ten środek, do celów realizacji części planu przypadającej na dane państwo członkowskie, jak również ilość każdego rodzaju produktu, która ma zostać wycofana z zapasów przechowywanych przez agencje interwencyjne.
(2) Państwa członkowskie zaangażowane w realizację planu na 2007 r. przekazały niezbędne informacje zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(3) Dokonując rozdziału zasobów, należy w szczególności uwzględnić doświadczenia i stopień wykorzystania przez państwa członkowskie zasobów przyznanych im w poprzednich latach budżetowych.
(4) Artykuł 2 ust. 3 pkt 1) lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 przewiduje udzielanie dotacji na zakup na rynku produktów tymczasowo niedostępnych z zapasów interwencyjnych. Ponieważ zapasy odtłuszczonego mleka w proszku i ryżu obecnie przechowywanego przez agencje interwencyjne są bardzo niskie i poczyniono już ustalenia w celu ich sprzedaży na rynku oraz ich dystrybucji w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3149/92, ponieważ nie przewiduje się zakupu tych produktów w 2006 r., niezbędne jest ustalenie dotacji w celu umożliwienia zakupu na rynku odtłuszczonego mleka w proszku i ryżu przewidzianego w planie na 2007 r. Ponadto należy wprowadzić szczegółowe przepisy w celu zapewnienia należytej realizacji umowy na dostawę.
(5) Aby uwzględnić szczególne potrzeby niektórych państw członkowskich, powinno się wydać zgodę na wycofanie zbóż jako zapłaty za ryż i produkty wyprodukowane na bazie ryżu, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(6) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 przewiduje przekazanie między państwami członkowskimi produktów, które nie są dostępne z zapasów interwencyjnych w państwie członkowskim, gdzie takie produkty są wymagane w celu wykonania rocznego planu. Należy zatem zezwolić na przekazywanie produktów wewnątrz Wspólnoty celem umożliwienia realizacji planu na 2007 r. zgodnie z warunkami określonymi w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
(7) Jako termin obowiązujący dla wykonania planu w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 przyjmuje się datę rozpoczęcia roku finansowego, na który przypada zarządzanie zapasami publicznymi wspomnianych produktów.
(8) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92 Komisja przy sporządzaniu planu skonsultowała się z głównymi organizacjami znającymi problemy osób najbardziej poszkodowanych we Wspólnocie.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W roku 2007 dostawy żywności do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3730/87 są realizowane zgodnie z planem dystrybucji przedstawionym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Dotacje dla państw członkowskich w celu zakupu na rynku odtłuszczonego mleka w proszku i ryżu wymaganego do realizacji planu wymienionego w art. 1 są ustalone w załączniku II.
2.
Przyznanie oferentowi, którego ofertę przyjęto, umowy na dostawę odtłuszczonego mleka w proszku i ryżu wymienionego w ust. 1 jest uzależnione od dostarczenia przez oferenta zabezpieczenia odpowiadającego cenie ofertowej, które jest wystawione w imieniu agencji interwencyjnej.
Artykuł 3
Niniejszym zezwala się na przekazywanie wewnątrz Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia zgodnie z warunkami określonymi w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3149/92.
Artykuł 4
Jako termin obowiązujący dla przeprowadzania planu wymienionego w art. 1 niniejszego rozporządzenia w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98 przyjmuje się datę 1 października 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1540/2006
z dnia 13 października 2006 r.
zezwalające w 2006 r. na wypłacanie zaliczek niektórych płatności bezpośrednich, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 28 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 płatności w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia dokonuje się jednorazowo w odniesieniu do danego roku w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego.
(2) Państwa członkowskie napotykają rozmaite i czasem długotrwałe trudności w zakończeniu działań niezbędnych do zastosowania systemów pomocy wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003.
Włączenie systemów pomocy dla oliwy z oliwek oraz cukru do systemu jednolitej płatności w 2006 r. przysporzyło dalszych trudności państwom członkowskim, które wprowadziły ten system w poprzednim roku.
(3) Należy zatem, wyjątkowo w 2006 r., zezwolić państwom członkowskim, zgodnie z art. 28 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, na wypłacanie zaliczek płatności wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Zaliczki mogą być wypłacone wyłącznie po kontrolach administracyjnych i kontrolach na miejscu dokonanych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [2].
(4) W 2006 r., szczególnie latem, rolników dotknęły trudne warunki klimatyczne.
Konieczność dostosowania się do tych warunków wraz ze skutkami zmiany z systemu pomocy powiązanej z produkcją na system jednolitej płatności mogły doprowadzić do trudności finansowych i/lub problemów z płynnością finansową rolników.
Należy zatem, zgodnie z art. 28 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zezwolić państwom członkowskim na wypłacanie zaliczek.
Harmonogram dokonywania wypłat rolnikom oraz kwota zaliczek powinny być zgodne z finansowymi przepisami wykonawczymi.
Zaliczki należy więc wypłacać od dnia 16 października 2006 r., a maksymalna kwota zaliczek wypłaconych przed dniem 1 grudnia 2006 r. nie może przekraczać 50 % płatności należnych rolnikowi.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do 2006 r. zezwala się państwom członkowskim na wypłacanie począwszy od dnia 16 października 2006 r. zaliczek płatności w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
2.
Zaliczka ustanowiona w ust. 1 może być wypłacona jedynie do poziomu kwoty uznanej za kwalifikującą się na podstawie kontroli przeprowadzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 796/2004 i w przypadku, gdy nie istnieje ryzyko, że jeszcze nieustalona kwota całkowitej płatności jest niższa od kwoty zaliczki.
3.
Płatności ustanowione w ust. 1 wypłacone przed dniem 1 grudnia 2006 r. nie mogą przekraczać 50 % kwoty, o której mowa w ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1541/2006
z dnia 13 października 2006 r.
określające współczynnik ustanawiający próg wycofania, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 493/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiające środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 493/2006 przewiduje, że dla każdego przedsiębiorstwa część produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego z roku gospodarczego 2006/2007, wyprodukowana w ramach kwoty przydzielonej na podstawie kwot określonych w załączniku IV do wspomnianego rozporządzenia i która przekracza określony próg, uznaje się za wycofaną w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(2) Aby ustanowić próg, o którym mowa, współczynnik określa się najpóźniej dnia 15 października 2006 r. przez podzielenie kwot ogółem, których zrzeczono się w roku gospodarczym 2006/2007 w danym państwie członkowskim na mocy art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3] przez kwotę określoną dla tego państwa członkowskiego w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 493/2006.
(3) Aby określić ten współczynnik, należy uwzględnić komunikat Komisji z dnia 29 września 2006 r. w sprawie szacowanej dostępności środków finansowych na przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej na rok gospodarczy 2006/2007, w ramach wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [4], przyjęty zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [5].
(4) Należy zatem określić współczynnik ustanawiający próg wycofania na rok gospodarczy 2006/2007,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynnik, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 493/2006, określa się następująco:
a) Belgia: 0,1945;
b) Hiszpania: 0,0863;
c) Francja (kontynentalna): 0,0074;
d) Irlandia: 1,0000;
e) Włochy: 0,4936;
f) Niderlandy: 0,0848;
g) Portugalia: 0,4422;
h) Szwecja: 0,1156;
i) inne państwa członkowskie: 0,0000.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1542/2006
z dnia 13 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 493/2006 w odniesieniu do środków przejściowych w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 44,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby poprawić równowagę rynku we Wspólnocie bez tworzenia nowych zapasów cukru w roku gospodarczym 2006/2007, art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 [2] przewiduje wycofanie zapobiegawcze w celu zmniejszenia produkcji kwalifikowanej w ramach kwot w odniesieniu do wspomnianego roku gospodarczego.
Dlatego w przypadku przekroczenia pewnego progu produkcję każdego przedsiębiorstwa objętą kwotą uznaje się za wycofaną lub, na wniosek przedsiębiorstwa, za produkt pozakwotowy.
Progi należy obliczyć na podstawie kwot, o których mowa w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, określonych w chwili przyjęcia wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 10 tego rozporządzenia stanowi, że najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.
Komisja dokonuje korekty kwot określonych we wspomnianym załączniku III.
Korekta ta spowoduje zmianę kwot i zmniejszenie produkcji kwalifikowanej w ramach kwoty.
W celu ograniczenia się do zamierzonego skutku wycofania zapobiegawczego i uniknięcia jakiejkolwiek dwuznaczności podczas stosowania tego środka, odesłanie do kwot określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 należy zastąpić odesłaniem do kwot określonych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 493/2006.
(2) Przyznanie pomocy przejściowej dla producentów cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 493/2006 podlega stosowaniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1554/2001 z dnia 30 lipca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 dotyczącego wprowadzania na rynek cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich oraz wyrównywania warunków cenowych z preferencyjnym cukrem nierafinowanym [3]. Zasady przewidziane w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1554/2001 w celu ustalenia zryczałtowanej kwoty kosztów transportu morskiego nie będą miały zastosowania, począwszy od dnia 1 lipca 2006 r., w związku z decyzją o zaprzestaniu określania London Daily Price podjętą przez "United Terminal Sugar Market Association of London". Należy więc ustalić zryczałtowaną kwotę na podstawie średniej wartości za miesiące od kwietnia do czerwca 2006 r., która musi obowiązywać w okresie stosowania pomocy przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 493/2006.
(3) Kwoty przejściowe przyznane na rok gospodarczy 2006/2007 na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 493/2006 mogą być stosowane wyłącznie w przypadku, gdy przedmiotowe przedsiębiorstwo mogło dostosować w odpowiednim czasie podjęte już decyzje inwestycyjne, co w przypadku niektórych przedsiębiorstw nie było możliwe.
Należy więc umożliwić państwom członkowskim ponowne przyznanie przedmiotowym przedsiębiorstwom salda kwot przejściowych jako kwoty przejściowe na rok gospodarczy 2007/2008.
(4) Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 określa warunki, na podstawie których państwa członkowskie przyznają kwoty przedsiębiorstwom powstałym w wyniku fuzji lub przeniesienia.
W zależności od daty fuzji lub przeniesienia przedsiębiorstwa środki stają się obwiązujące w bieżącym roku gospodarczym, albo w następnym roku gospodarczym.
Należy ustalić, że jeśli fuzja lub przeniesienie następuje między dniem 1 lipca a dniem 30 września 2006 r., środki mogą stać się obowiązujące, na żądanie przedmiotowych przedsiębiorstw, w roku gospodarczym 2006/2007, a nie w następnym roku gospodarczym, jak określono w pkt V wspomnianego załącznika, w celu uwzględnienia faktu, że rok gospodarczy 2006/2007 zaczyna się dnia 1 lipca, a nie – jak w przypadku następnych lat gospodarczych – dnia 1 października.
(5) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 493/2006.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 493/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
W odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa część produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego z roku gospodarczego 2006/2007, która jest produkowana w ramach kwoty przyznanej zgodnie z kwotą określoną w załączniku IV i która przekracza próg ustanowiony zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, uznaje się za wycofaną w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 lub, na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa złożony przed dniem 31 stycznia 2007 r., w całości lub części, uznaje się za produkt pozakwotowy w rozumieniu art. 12 wspomnianego rozporządzenia.
2.
W odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa próg, o którym mowa w ust. 1, określa się poprzez pomnożenie kwoty, o której mowa w ust. 1, przez sumę następujących współczynników:
a) współczynnika określonego dla przedmiotowego państwa członkowskiego w załączniku I;
b) współczynnika uzyskanego przez podzielenie kwot ogółem, z których zrezygnowano w roku gospodarczym 2006/2007 w danym państwie członkowskim na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 przez kwotę określoną dla tego państwa członkowskiego w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Komisja ustala ten współczynnik najpóźniej dnia 15 października 2006 r.
Jednakże jeżeli suma współczynników przekracza 1,0000, próg równy jest kwocie, o której mowa w ust. 1.";
2) w art. 4 ust. 2 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Kwotę zryczałtowaną, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1554/2001, ustala się w wysokości 34,19 EUR za tonę na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 października 2006 r.";
3) w art. 9 ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jeżeli w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa kwoty przejściowe przyznane zgodnie z niniejszym ustępem przekraczają produkcję w roku gospodarczym 2006/2007, państwo członkowskie może przyznać temu przedsiębiorstwu saldo tych kwot na rok gospodarczy 2007/2008.";
4) na końcu rozdziału I dodaje się art. 10a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 10a
Fuzja lub przeniesienie przedsiębiorstwa
Na żądanie przedmiotowych przedsiębiorstw i na zasadzie odstępstwa od pkt V załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, jeżeli fuzja lub przeniesienie przedsiębiorstwa następuje między dniem 1 lipca a dniem 30 września 2006 r., środki, o których mowa w pkt II i III wspomnianego załącznika, stosuje się w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007.";
5) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1543/2006
z dnia 12 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 474/2006 z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady zmienione rozporządzeniem (WE) nr 910/2006
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz uchylające art. 9 dyrektywy 2004/36/WE [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 474/2006 z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty, określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady [2].
(2) Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 910/2006 z dnia 20 czerwca 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 474/2006 ustanawiające wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty, określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady [3].
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 473/2006 z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze dotyczące wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty, określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], państwo członkowskie złożyło wniosek o uaktualnienie wykazu wspólnotowego.
(4) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego państwa członkowskie przekazały Komisji Europejskiej informacje istotne w kontekście uaktualniania wspólnotowego wykazu.
Na tej podstawie Komisja powinna zadecydować o uaktualnieniu wspólnotowego wykazu z własnej inicjatywy lub na wniosek państw członkowskich.
(5) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 473/2006 Komisja poinformowała wszystkich zainteresowanych przewoźników lotniczych bezpośrednio lub, gdy było to niemożliwe, poprzez organa odpowiedzialne za nadzór regulacyjny, określając istotne fakty i względy, które stanowiłyby podstawę decyzji o nałożeniu zakazu wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty lub o zmianie warunków zakazu wykonywania przewozów nałożonego na przewoźnika lotniczego ujętego w wykazie wspólnotowym.
(6) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 473/2006 Komisja umożliwiła zainteresowanym przewoźnikom lotniczym zapoznanie się z dokumentami dostarczonymi przez państwa członkowskie, przedstawienie swoich uwag na piśmie oraz dokonanie ustnej prezentacji przed Komisją w terminie 10 dni roboczych oraz przed Komitetem ds. Bezpieczeństwa Lotniczego [5].
(7) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 473/2006 Komisja oraz, w szczególnych przypadkach, niektóre państwa członkowskie przeprowadziły konsultacje z organami odpowiedzialnymi za nadzór regulacyjny nad zainteresowanymi przewoźnikami lotniczymi.
Dairo Air Services and DAS Air Cargo
(8) Istnieją dowody, że przewoźnik DAS Air Cargo (DAZ) certyfikowany w Kenii jest spółką zależną Dairo Air Services (DSR) certyfikowanych w Ugandzie.
Obaj przewoźnicy wykorzystują te same statki powietrzne.
W związku z powyższym wszelkie środki podjęte względem DSR powinny mieć zastosowanie do DAZ.
(9) Istnieją potwierdzone dowody istnienia poważnych naruszeń bezpieczeństwa po stronie Dairo Air Services.
Naruszenia te zostały stwierdzone przez Niderlandy, Zjednoczone Królestwo, Belgię, Francję, Niemcy i Hiszpanię podczas kontroli na ziemi przeprowadzonych w ramach programu SAFA [6]; powtarzalność wyników kontroli wskazuje na występowanie systemowych naruszeń bezpieczeństwa.
Pomimo współpracy z państwami członkowskimi oraz podjęcia przez organa Ugandy i Dairo Air Services indywidualnych działań naprawczych, powtarzalność wyników kontroli wskazuje na występowanie systemowych naruszeń bezpieczeństwa.
(10) Urząd lotnictwa cywilnego Zjednoczonego Królestwa przeprowadził kontrolę Dairo Air Services i Das Air Cargo, która ujawniła, że w dniach 21 kwietnia i 25 lipca 2006 r. statki powietrzne wykorzystywane przez tych dwóch przewoźników były poddane konserwacji przez przedsiębiorstwo obsługi technicznej nieposiadający wymaganej autoryzacji zatwierdzenia, co stanowi poważne naruszenie bezpieczeństwa.
(11) DSR wykazały brak przejrzystości oraz nie udzieliły we właściwym czasie stosownej odpowiedzi na zapytanie holenderskiego urzędu lotnictwa cywilnego dotyczące bezpieczeństwa wykonywanych przez nie przewozów, czego dowodem jest brak stosownej odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego, która zostałaby przesłana we właściwym czasie.
(12) W oparciu o wspólne kryteria ocenia się, że Dairo Air Services i DAS Air Cargo nie spełniają całkowicie stosownych norm bezpieczeństwa i tym samym powinny być ujęte w załączniku A.
Przewoźnicy z Republiki Kirgiskiej
(13) W dniach 10– 15 września 2006 r. zespół ekspertów europejskich, zaproszony przez urząd lotnictwa cywilnego Republiki Kirgiskiej, dokonał inspekcji w Republice Kirgiskiej.
Sprawozdanie z inspekcji wskazuje, że urząd lotnictwa cywilnego Kirgistanu wykazał niewystarczającą zdolność wdrożenia i egzekwowania stosownych norm bezpieczeństwa w ramach obowiązków określonych przez Konwencję chicagowską.
(14) Ponadto w przypadku większości przewoźników lotniczych, skontrolowanych przez ekspertów europejskich, będących w posiadaniu certyfikatu przewoźnika lotniczego wydanego przez Republikę Kirgiską głównym miejscem prowadzenia działalności nie była Republika Kirgiska, co przeczy wymaganiom załącznika nr 6 do Konwencji chicagowskiej.
(15) W oparciu o wspólne kryteria ocenia się, że wszyscy przewoźnicy lotniczy certyfikowani w Republice Kirgiskiej nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa i tym samym powinni podlegać zakazowi wykonywania przewozów oraz zostać ujęci w załączniku A.
(16) Organa Republiki Kirgiskiej dostarczyły Komisji dowody na wycofanie certyfikatów przewoźnika lotniczego dla dwóch następujących przewoźników: Phoenix Aviation i Star Jet.
Jako że przewoźnicy ci w konsekwencji zaprzestali prowadzenia działalności w Republice Kirgiskiej, należy wykreślić ich z załącznika A.
Przewoźnicy lotniczy z Demokratycznej Republiki Konga
(17) Organa Demokratycznej Republiki Konga przekazały Komisji informacje o wydaniu certyfikatu przewoźnika lotniczego dla następujących przewoźników lotniczych: Air Beni, Air Infini, Bel Glob Airlines, Bravo Air Congo, Gomair, Katanga Airways, Sun Air Services, Zaabu International.
Jako że wyżej wymienieni nowi przewoźnicy lotniczy zostali certyfikowani przez organa Demokratycznej Republiki Konga, które wykazały brak możliwości sprawowania stosownego nadzoru bezpieczeństwa, powinni oni zostać ujęci w załączniku A.
(18) Organa Demokratycznej Republiki Konga dostarczyły Komisji dowody na wycofanie certyfikatów przewoźnika lotniczego dla następujących przewoźników: African Business and Transportations, Air Charter Services, Air Plan International, Air Transport Service, ATO – Air Transport Office, Congo Air, Dahla Airlines, DAS Airlines, Espace Aviation Services, Funtshi Aviation Service, GR Aviation, JETAIR – Jet Aero Services, Kinshasa Airways, Okapi Airways, Scibe Airlift, Shabair, Trans Service Airlift, Waltair Aviation, Zaire Aero Service (ZAS).
Jako że przewoźnicy ci, certyfikowani w Demokratycznej Republice Konga, w konsekwencji zaprzestali prowadzenia działalności, należy wykreślić ich z załącznika A.
Przewoźnicy lotniczy z Liberii
(19) Organa Liberii dostarczyły Komisji dowody na wycofanie certyfikatów przewoźnika lotniczego dla następujących przewoźników: Air Cargo Plus, Air Cess (Liberia), Air Liberia, Atlantic Aviation Services, Bridge Airlines, Excel Air Services, International Air Services, Jet Cargo-Liberia, Liberia Airways, Liberian World Airlines, Lonestar Airways, Midair Limited, Occidental Airlines, Occidental Airlines (Liberia), Santa Cruise Imperial Airlines, Satgur Air Transport, Simon Air, Sosoliso Airlines, Trans-African Airways, Transway Air Services, United Africa Airlines (Liberia).
Jako że przewoźnicy ci, certyfikowani w Liberii, w konsekwencji zaprzestali prowadzenia działalności, należy wykreślić ich z załącznika A.
Przewoźnicy lotniczy z Sierra Leone
(20) Organa Sierra Leone dostarczyły Komisji dowody na wycofanie certyfikatów przewoźnika lotniczego dla następujących przewoźników: Aerolift, Afrik Air Links, Air Leone, Air Salone, Air Sultan Limited, Air Universal, Central Airways Limited, First Line Air, Inter Tropic Airlines, Mountain Air Company, Orange Air Services, Pan African Air Services, Sierra National Airlines, Sky Aviation, Star Air, Transport Africa, Trans Atlantic Airlines, West Coast Airways.
Jako że przewoźnicy ci, certyfikowani w Sierra Leone, w konsekwencji zaprzestali prowadzenia działalności, należy wykreślić ich z załącznika A.
Przewoźnicy lotniczy ze Suazi
(21) Organa Suazi dostarczyły Komisji dowody na wycofanie certyfikatów przewoźnika lotniczego dla następujących przewoźników: African International Airways, Air Swazi Cargo, East Western Airways, Galaxy Avion, Interflight, Northeast Airlines, Ocean Air, Skygate International, Swazi Air Charter, Volga Atlantic Airlines.
Jako że przewoźnicy ci, certyfikowani w Suazi, w konsekwencji zaprzestali prowadzenia działalności, należy wykreślić ich z załącznika A.
(22) Organa Suazi i Republiki Południowej Afryki przedstawiły wystarczające dowody potwierdzające wycofanie certyfikatu przewoźnika lotniczego wydanego dla African International Airways przez urząd lotnictwa cywilnego Suazi oraz potwierdzające, że przewoźnik ten prowadzi obecnie działalność w ramach nowego certyfikatu przewoźnika lotniczego wydanego przez urząd lotnictwa cywilnego Republiki Południowej Afryki, który w związku z powyższym sprawuje nad nim nadzór bezpieczeństwa.
Dlatego, w oparciu o wspólne kryteria oraz bez uszczerbku dla weryfikacji spełnienia stosownych norm bezpieczeństwa poprzez kontrole na ziemi, ocenia się, że African International Airways powinny zostać wykreślone z załącznika A.
Air Service Comores
(23) Air Service Comores odpowiedziały na zapytanie skierowane przez francuski urząd lotnictwa cywilnego wskazując, że opracowano plan działań mający na celu wyeliminowanie naruszeń wykrytych w trakcie kontroli na ziemi.
Jednakże nadal nie ma dowodów na wdrożenie stosownego planu działań w odniesieniu do wszystkich przewozów Air Service Comores.
(24) Organa Komorów odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Air Service Comores dostarczyły urzędowi lotnictwa cywilnego Francji wystarczające informacje dotyczące bezpieczeństwa przewozów w odniesieniu do konkretnego samolotu typu LET 410 UVP o numerze rejestracyjnym D6-CAM.
(25) W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria, ocenia się, że Air Service Comores spełniają stosowne normy bezpieczeństwa wyłącznie w odniesieniu do przewozów samolotem typu LET 410 UVP o numerze rejestracyjnym D6-CAM.
Dlatego Air Service Comores powinny podlegać ograniczeniom w wykonywaniu przewozów oraz powinny zostać przeniesione z załącznika A do załącznika B.
Ariana Afghan Airlines
(26) Ariana Afghan Airlines złożyły wniosek o wykreślenie z wykazu wspólnotowego, dostarczyły dokumentację na poparcie wniosku oraz wykazały silną chęć współpracy z Komisją i państwami członkowskimi.
Jednakże przewoźnik nie zakończył wdrażania stosownego planu działań naprawczych, w związku z czym Komisja uznaje, że Ariana Afghan Airlines powinny pozostać ujęte w wykazie wspólnotowym.
(27) Ariana Afghan Airlines dostarczyły informacje wskazujące, że zaprzestały wykonywania przewozów samolotem typu Airbus A-310 zarejestrowanym we Francji pod numerem rejestracyjnym F-GYYY, który został sprzedany.
(28) W związku z powyższym szczególne warunki wspólnotowego zakazu, któremu podlegają Ariana Afghan Airlines, uległy zmianie.
Wyżej wymieniony przewoźnik lotniczy powinien podlegać zakazowi wykonywania przewozów oraz pozostać ujęty w załączniku A.
Air Koryo
(29) Dokumentacja przedłożona przez Air Koryo i urząd lotnictwa cywilnego Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratyczna (KRLD) wskazuje, że przewoźnik przyjął plan działań naprawczych w celu pełnego zastosowania się w odpowiednim czasie do stosownych norm bezpieczeństwa.
(30) Ponadto urząd lotnictwa cywilnego Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej (KRLD) stwierdził, że w chwili obecnej Air Koryo mają zakaz wykonywania wszelkich przewozów do portów lotniczych na terytorium Europy, o ile nie zostaną wyposażone w nowe statki powietrzne spełniające stosowne normy bezpieczeństwa.
(31) W oparciu o wspólne kryteria ocenia się, że Air Koryo w dalszym ciągu nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa i tym samym powinny nadal być ujęte w załączniku A.
Phuket Air
(32) W dniach 11– 15 września 2006 r. zespół ekspertów europejskich, zaproszony przez przewoźnika lotniczego, dokonał inspekcji w Phuket Air w Bangkoku, Tajlandia.
Sprawozdanie z inspekcji wskazuje, iż pomimo dokonania znaczącego postępu przez przewoźnika po umieszczeniu go w wykazie wspólnotowym, nadal występują istotne naruszenia bezpieczeństwa, które należy wyeliminować.
(33) Przy uwzględnieniu wysiłków poczynionych przez przewoźnika w celu uzyskania stopnia postępu opisanego w sprawozdaniu oraz wykazania zarówno przez przewoźnika, jak i tajski departament lotnictwa cywilnego silnej chęci współpracy, uważa się, że decyzja o wykreśleniu Phuket Air z wykazu wspólnotowego byłaby przedwczesna, jako że nie otrzymano i nie poddano ocenie wystarczających dowodów pełnego wdrożenia planu działań naprawczych, który nie został jeszcze ukończony przez przewoźnika.
(34) W oparciu o wspólne kryteria ocenia się, że Phuket Air w dalszym ciągu nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa i tym samym powinny nadal być ujęte w załączniku A.
A Jet Aviation/Helios Airways
(35) Przewoźnik lotniczy, znany poprzednio jako Helios Airways, prowadzi obecnie działalność jako A Jet Aviation.
Certyfikat przewoźnika lotniczego Helios Airways został zmieniony w celu uwzględnienia zmiany nazwy na A Jet Aviation [7].
(36) Inspekcje przeprowadzone przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) w ramach art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [8] oraz Wspólne Władze Lotnicze (JAA) w trakcie trzech inspekcji, które odbyły się między październikiem 2005 r. a sierpniem 2006 nr. [9], wykazały poważne naruszenia bezpieczeństwa związane z przewozami wykonywanymi przez A Jet Aviation/Helios Airways.
(37) W wyniku konsultacji z EASA, JAA i Komisją urząd lotnictwa cywilnego Cypru odpowiedzialny za nadzór regulacyjny nad tym przewoźnikiem dostarczył dowody przyjęcia środków tymczasowych mających na celu wyeliminowanie wykrytych naruszeń bezpieczeństwa.
(38) W związku z powyższym Komisja uważa, że na obecnym etapie A Jet Aviation/Helios Airways nie powinny być ujęte w wykazie wspólnotowym.
Jednakże w nadchodzących miesiącach Komisja we współpracy z EASA i JAA będą ściśle nadzorować sytuację przedmiotowego przewoźnika oraz wypełnianie przez urząd lotnictwa cywilnego Cypru obowiązków związanych z nadzorem regulacyjnym.
Johnsons Air
(39) W następstwie naruszeń stwierdzonych przez kilka państw członkowskich, państwa te oraz Komisja przeprowadziły konsultacje z Johnsons Air oraz urzędem lotnictwa cywilnego Ghany odpowiedzialnym za nadzór regulacyjny nad tym przewoźnikiem.
(40) Johnsons Air dostarczyły dowody istnienia planu działań mającego na celu wyeliminowanie wykrytych naruszeń bezpieczeństwa.
Ponadto właściwe organa Ghany powinny przedstawić w ściśle określonym czasie program nadzoru przewozów wykonywanych przez Johnsons Air poza granicami Ghany.
(41) W związku z powyższym Komisja uważa, że na obecnym etapie Johnsons Air nie powinny być ujęte w wykazie wspólnotowym.
Bez uszczerbku dla dalszej weryfikacji spełnienia stosownych norm bezpieczeństwa poprzez kontrole na ziemi, Komisja zamierza ocenić sytuację Johnsons Air w ciągu trzech miesięcy na podstawie programu nadzoru przedstawionego przez urząd lotnictwa cywilnego Ghany.
Pakistan International Airlines
(42) W następstwie poważnych naruszeń stwierdzonych przez kilka państw członkowskich, wskazujących na systemowe naruszenia bezpieczeństwa, państwa te oraz Komisja przeprowadziły konsultacje z Pakistan International Airlines oraz urzędem lotnictwa cywilnego Pakistanu odpowiedzialnym za nadzór regulacyjny nad tym przewoźnikiem.
(43) Komisja zwróciła się do Pakistan International Airlines o przedstawienie dowodów istnienia stosownego planu działań naprawczych mającego na celu wyeliminowanie systemowych naruszeń bezpieczeństwa w ściśle określonym terminie.
Ponadto właściwe organa Pakistanu poinformowały o stworzeniu planu działań w celu wzmożenia nadzoru nad przewoźnikiem; plan ten należy jak najszybciej przedstawić Komisji.
(44) W oczekiwaniu na przedstawienie wyżej wymienionych planów w określonych terminach oraz ich oficjalne zatwierdzenie przez organa Pakistanu, Komisja uważa, że na obecnym etapie Pakistan International Airlines nie powinny być ujęte w wykazie wspólnotowym.
Jednakże w przypadku gdy wyżej wymienione plany nie zostaną przedstawione w odpowiednim czasie lub zostaną uznane za niewystarczające, Komisja podejmie w razie konieczności odpowiednie działania zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto państwa członkowskie zamierzają zapewnić dalszą weryfikację spełnienia stosownych norm bezpieczeństwa poprzez systematyczne kontrole na ziemi dokonywane u przedmiotowego przewoźnika.
Pulkovo
(45) W następstwie naruszeń stwierdzonych przez kilka państw członkowskich Komisja przeprowadziła konsultacje z organami Rosji odpowiedzialnymi za nadzór regulacyjny nad tym przewoźnikiem oraz wysłuchała opinii przedmiotowego przewoźnika.
(46) Pulkovo przedstawiły dowody istnienia planu działań naprawczych mającego na celu wyeliminowanie systemowych naruszeń bezpieczeństwa w określonym terminie oraz poprawę organizacji pod względem lepszego zarządzania bezpieczeństwem.
Plan działań musi zostać oficjalnie zatwierdzony przez właściwe organa Rosji.
Ponadto właściwe organa Rosji przedłożyły plan działań w celu wzmożenia nadzoru nad przewoźnikiem.
(47) W związku z powyższym Komisja uważa, że na obecnym etapie Pulkovo nie powinny być ujęte w wykazie wspólnotowym.
Bez uszczerbku dla dalszej weryfikacji spełnienia stosownych norm bezpieczeństwa poprzez kontrole na ziemi, Komisja, we współpracy z Europejską Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego oraz organów zainteresowanych państw członkowskich, zamierza ocenić w ciągu trzech miesięcy sytuację Pulkovo lub przewoźnika powstałego po ogłoszonym przyszłym połączeniu z innym przewoźnikiem rosyjskim, oraz organów odpowiedzialnych za nadzór regulacyjny nad tym przewoźnikiem.
Zarówno przewoźnik, jak i właściwe organa Rosji zaakceptowały tę procedurę.
Ogólne uwagi dotyczące pozostałych przewoźników ujętych w wykazie
(48) Do chwili obecnej Komisja nie uzyskała dowodów pełnego wdrożenia odpowiednich działań naprawczych przez pozostałych przewoźników ujętych w wykazie uaktualnionym w dniu 20 czerwca 2006 r. oraz przez organa sprawujące nadzór regulacyjny nad tymi przewoźnikami, pomimo skierowania przez nią konkretnych wniosków.
W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria, ocenia się, że ci przewoźnicy lotniczy powinni w dalszym ciągu podlegać zakazowi wykonywania przewozów.
(49) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotniczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 474/2006, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr. 910/2006, wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik A do rozporządzenia zastępuje się załącznikiem A do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik B do rozporządzenia zastępuje się załącznikiem B do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1544/2006
z dnia 5 października 2006 r.
w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników
(Wersja ujednolicona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 845/72 z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników [3] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu [5] określa środki dotyczące handlu jedwabnikami i jajami jedwabników, nie przewiduje jednak środków wsparcia w ramach Wspólnoty.
Hodowla jedwabników ma znaczenie ekonomiczne dla niektórych regionów Wspólnoty.
Działalność ta jest źródłem dodatkowego dochodu dla rolników w tych regionach.
Należy zatem przyjąć środki w celu pomocy w zapewnieniu hodowcom jedwabników odpowiedniego dochodu.
(3) W tym celu należy przewidzieć środki ułatwiające dostosowanie podaży do wymogów rynku i udzielić hodowcom jedwabników pomocy, zastępującej wszelkie formy pomocy krajowej dla tego produktu.
Ze względu na charakterystyczne cechy hodowli jedwabników należy przyjąć dla tej pomocy system ustalania ryczałtowego kwoty na pojemnik jaj jedwabników.
(4) Wydatki poniesione przez państwa członkowskie w wyniku zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia powinny być sfinansowane przez Wspólnotę zgodnie z przepisami dotyczącymi finansowania wspólnej polityki rolnej.
(5) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte w sposób zgodny z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przyznaje się pomoc w odniesieniu do jedwabników objętych kodem CN 01069000 i w odniesieniu do jaj jedwabników objętych kodem CN 05119990 hodowanych we Wspólnocie.
2.
Pomoc przyznaje się hodowcom jedwabników w odniesieniu do każdego zebranego pojemnika jaj jedwabników, pod warunkiem że pojemniki te zawierają minimalną liczbę jaj, którą należy określić, oraz że udało się wyhodować jedwabniki.
3.
Pomoc w odniesieniu do zebranego pojemnika jaj jedwabników wynosi 133,26 EUR.
Artykuł 2
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 2.
Szczegółowe zasady obejmują zwłaszcza minimalną ilość określoną w art. 1 ust. 2, informacje, które mają być przekazywane Komisji przez państwa członkowskie, oraz wszelkie środki kontroli w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciem lub innymi nieprawidłowościami.
Artykuł 3
Rok hodowlany dla jedwabników rozpoczyna się dnia 1 kwietnia każdego roku i kończy dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego.
Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Włókien Naturalnych ustanowiony na mocy art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [7], zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 5
Przepisy dotyczące finansowania wspólnej polityki rolnej stosuje się do produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG ) nr 845/72 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1545/2006
z dnia 16 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1546/2006
z dnia 4 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 zadaniem Komisji jest przyjęcie w razie konieczności środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa we Wspólnocie.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] było pierwszym aktem określającym takie środki.
(2) Istnieje potrzeba ustanowienia środków, które bardziej precyzyjnie określą wspólne podstawowe standardy, w szczególności w zakresie zwiększonego zagrożenia powodowanego przez płynne materiały wybuchowe, które mogą być wniesione na pokład statku powietrznego.
Środki te należy poddawać weryfikacji co 6 miesięcy pod kątem postępu technicznego, implikacji operacyjnych dla portów lotniczych oraz wpływu na pasażerów.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002 oraz w celu zapobieżenia aktom bezprawnej ingerencji, środki ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 powinny pozostać tajne i nie powinny być publikowane.
Taką samą zasad bezwzględnie stosuje się do wszelkich aktów zmieniających.
Niezależnie od powyższego pasażerowie są wyraźnie informowani o przepisach dotyczących przedmiotów, których przewóz statkiem powietrznym jest zabroniony.
(4) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 622/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do poufnego charakteru Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1547/2006
z dnia 13 października 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2204/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiające dodatkowe ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera [1], w szczególności jego art. 1 akapit drugi, art. 3 ust. 3 akapit drugi i art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2742/90 z dnia 26 września 1990 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2204/90 [2] zostało kilkakrotnie [3] znacząco zmienione.
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Artykuł 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 stanowi, że stosowanie kazeiny i kazeinianów w produkcji sera stanowi przedmiot uprzedniego zezwolenia.
Niezbędne jest ustanowienie szczegółowych zasad wydawania takiego zezwolenia, uwzględniając wymagania dotyczące kontroli w przedsiębiorstwach.
Zezwolenia powinny być wydawane na określony czas, tak aby państwa członkowskie mogły nakładać kary za nieprzestrzeganie przepisów wspólnotowych.
(3) Artykuł 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 stanowi, że maksymalne zawartości procentowe kazeiny i kazeinianów stosowanych w serach muszą być ustalone na podstawie obiektywnych kryteriów ustanowionych z uwzględnieniem wymogów technologicznych.
Konieczne jest ustalenie tych zawartości procentowych na podstawie danych dostarczonych przez państwa członkowskie.
W celu ułatwienia kontroli, aby zapewnić zgodność z niniejszym przepisem, należy stosować całkowite zawartości procentowe raczej niż zawartości procentowe dla poszczególnych produktów.
(4) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 nakłada na państwa członkowskie obowiązek wprowadzenia kontroli administracyjnych i fizycznych. Konieczne jest sprecyzowanie warunków, jakie kontrole te muszą spełniać, w szczególności w odniesieniu do ich częstotliwości.
(5) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 przewiduje, że za stosowanie bez zezwolenia kazeiny i kazeinianów nakładana będzie dla użytych ilości kara pieniężna, za 100 kg, w wysokości odpowiadającej 110 % różnicy między wartością mleka odtłuszczonego potrzebnego do wyprodukowania 100 kg kazeiny i kazeinianów wynikającą z ceny rynkowej mleka odtłuszczonego w proszku, z jednej strony, a ceną rynkową kazeiny i kazeinianów, z drugiej strony. Kara ta musi być ustalona z uwzględnieniem cen obowiązujących na rynkach w czasie okresu referencyjnego.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Zezwolenia, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90, są wydawane na okres 12 miesięcy, na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw, z zastrzeżeniem ich wcześniejszego pisemnego zobowiązania do akceptacji i przestrzegania przepisów art. 3 ust. 1 lit. a) i b), z jednej strony, oraz lit. c), z drugiej strony, wymienionego wcześniej rozporządzenia.
2.
Zezwolenia są wydawane wraz z numerem seryjnym każdego przedsiębiorstwa lub, w miarę potrzeby, każdej jednostki produkcyjnej.
3.
Zezwolenie może obejmować jeden lub więcej rodzajów serów, zgodnie z wnioskiem zainteresowanego przedsiębiorstwa.
Artykuł 2
1.
Maksymalne zawartości procentowe do zastosowania określone w art. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 są określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Stosuje się je do wagi serów w rodzajach wymienionych w tym załączniku, produkowanych przez przedsiębiorstwo lub jednostkę produkcyjną w okresie sześciu miesięcy.
2.
Wykaz produktów podanych w załączniku I, jak również maksymalne zawartości procentowe do nich się odnoszące, są dostosowywane z uwzględnieniem uzasadnionych wniosków dowodzących technologicznej konieczności dodania kazeiny lub kazeinianów.
Artykuł 3
1.
Rachunkowość zasobów określona w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 zawiera informacje dotyczące w szczególności pochodzenia, kompozycji oraz ilości surowców stosowanych w produkcji serów.
Państwa członkowskie mogą wymagać pobierania próbek w celu sprawdzenia tych informacji.
Państwa członkowskie zapewniają poufność informacji zebranych w przedsiębiorstwach.
2. Kontrole określone w art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 muszą spełniać następujące warunki:
a) co najmniej 30 % przedsiębiorstw otrzymujących zezwolenia jest kontrolowanych w każdym kwartale;
b) każde przedsiębiorstwo otrzymujące zezwolenie jest kontrolowane co najmniej raz w roku, przedsiębiorstwa produkujące ponad 300 ton sera rocznie podlegają kontroli co najmniej dwa razy w roku.
3.
W ciągu miesiąca od stwierdzenia naruszenia państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przypadkach, w których kazeina i/lub kazeiniany zostały wykorzystane bez zezwolenia lub bez przestrzegania ustanowionej zawartości procentowej.
Artykuł 4
1. Zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 suma należna wynosi 22 EUR za 100 kg kazeiny i/lub kazeinianów.
2.
Kwoty odzyskane w ten sposób są wypłacane na rzecz służb lub agencji płatniczych i kompensowane przez nie z wydatkami finansowanymi przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 5
W uzupełnieniu notyfikacji wymaganych na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2204/90 państwa członkowskie przesyłają Komisji przed końcem każdego kwartału informacje dotyczące poprzedniego kwartału w zakresie:
a) ilości zezwoleń udzielonych i/lub cofniętych;
b) ilości kazeiny i kazeinianów zadeklarowanych w ramach tych zezwoleń, w podziale według rodzaju serów.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 2742/90 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1548/2006
z dnia 16 października 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 17 października 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1538/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1538/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1538/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006
z dnia17 października 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 oraz art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną", w celu jednoczesnego spełnienia wymogów zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk handlu zewnętrznego Wspólnoty, jak i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów.
(2) Mając na uwadze uproszczenie legislacyjne, należy unowocześnić Nomenklaturę Scaloną oraz dostosować jej strukturę.
(3) Konieczna jest zmiana Nomenklatury Scalonej w celu uwzględnienia: zmian wymogów dotyczących statystyk i polityki handlowej, zmian dokonanych w celu wypełnienia międzynarodowych zobowiązań, rozwoju technologicznego lub handlu, potrzeby dostosowania lub wyjaśnienia tekstów oraz zmian w Nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego, zgodnie z zaleceniem Rady Współpracy Celnej z dnia 26 czerwca 2004 r. i jego konsekwencjami.
(4) Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 załącznik I do tego rozporządzenia powinien zostać zastąpiony, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r., pełną wersją Nomenklatury Scalonej wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi, wynikającymi ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1550/2006
z dnia 17 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1551/2006
z dnia 17 października 2006 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych mrożonych truskawek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
(1) Dnia 19 stycznia 2006 r. Komisja powiadomiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych mrożonych truskawek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej dnia 5 grudnia 2005 r. przez Unię Polskiego Przemysłu Chłodniczego ("skarżący") w imieniu producentów reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku ponad 25 %, całkowitej wspólnotowej produkcji niektórych mrożonych truskawek.
Skarga zawierała dowody świadczące o praktykach dumpingowych w odniesieniu do przedmiotowego produktu oraz o wynikającej z nich istotnej szkodzie. Zostały one uznane za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie postępowania.
2.
STRONY OBJĘTE POSTĘPOWANIEM
(3) Komisja oficjalnie powiadomiła skarżących producentów wspólnotowych, pozostałych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, dostawców, importerów i użytkowników, a także zainteresowane stowarzyszenia użytkowników oraz przedstawicieli ChRL o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony miały możliwość pisemnego przedstawienia swoich opinii i złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Skarżący producenci, pozostali współpracujący producenci wspólnotowi, producenci eksportujący, importerzy, użytkownicy i stowarzyszenia użytkowników przedstawili swoje opinie.
Przesłuchano wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z takim wnioskiem i wykazały, że istnieją szczególne powody, dla których powinny być wysłuchane.
(5) Celem umożliwienia producentom eksportującym z ChRL złożenia wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych ("MET") lub o indywidualne traktowanie ("IT"), gdyby zdecydowali się wystąpić z takim wnioskiem, Komisja przesłała chińskim przedsiębiorstwom, o których wiadomo, iż są zainteresowane, formularze wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych oraz wniosku o indywidualne traktowanie.
Pięć przedsiębiorstw złożyło wniosek o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub o indywidualne traktowanie, jeżeli dochodzenie wykazałoby, iż nie spełniają warunków przyznania MET. Jedno przedsiębiorstwo złożyło wniosek wyłącznie o IT.
(6) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wskazała, iż może zostać zastosowana kontrola wyrywkowa celem stwierdzenia praktyk dumpingowych oraz szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, wszyscy producenci wspólnotowi, producenci eksportujący oraz niepowiązani importerzy zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie, zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji dotyczących ich działalności związanej z produktem objętym postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.).
Po przeprowadzeniu analizy przedłożonych informacji oraz z uwagi na niską liczbę producentów eksportujących z ChRL, a także niepowiązanych importerów, którzy wyrazili chęć współpracy, podjęto decyzję, iż kontrola wyrywkowa jest konieczna jedynie w odniesieniu do producentów wspólnotowych.
(7) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich znanych jej, zainteresowanych stron i do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminach ustalonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi na formularz dotyczący próby przekazało łącznie 26 producentów wspólnotowych.
Odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od ośmiu skarżących producentów wspólnotowych objętych próbą, pięciu producentów eksportujących z ChRL, dwóch powiązanych przedsiębiorstw handlowych z siedzibą w Chinach, czterech niepowiązanych importerów oraz dziewięciu niepowiązanych użytkowników we Wspólnocie.
Oświadczenia zostały złożone przez jeszcze jednego niepowiązanego importera oraz jednego użytkownika.
Otrzymano także oświadczenia od trzech stowarzyszeń importerów i czterech stowarzyszeń użytkowników.
(8) Komisja zwróciła się o wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celu tymczasowego ustalenia istnienia dumpingu, powstałych szkód i interesu wspólnotowego, zweryfikowała je oraz przeprowadziła weryfikację w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) producenci wspólnotowi (wszyscy z siedzibą w Polsce):
- Real SA, Siedlce,
- Chłodnia S.A., Kielce,
- Polfrys Sp. z o.o., Świdwin,
- Globus Polska, Lipno,
- Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "Fructodor" Sp. z o.o., Bolimów,
- Hortino ZPOW Sp. z o.o., Leżajsk,
- POW Gomar, Pińczów,
- Unifreeze Sp. z o.o., Miesiączkowo;
b) producenci eksportujący w ChRL:
- Harbin Gaotai Food, miejscowość Binzhou,
- Dalian Dili Delicious Foods, miejscowość Zhuanghe,
- Baoding Binghua Food, Baoding,
- Yantai Yongchang Foodstuff, miejscowość Laiyang,
- Dandong Junao Foodstuff, miejscowość Fengcheng;
c) powiązane przedsiębiorstwa handlowe w ChRL:
- Shijiazhuang Fortune Foods, Shijiazhuang,
- Shijiazhuang Golden Berry Trading, Shijiazhuang;
d) użytkownicy wspólnotowi:
- Dirafrost Frozen Fruits Industry NV, Herk-de-Stad, Belgia.
(9) Z uwagi na potrzebę ustalenia normalnej wartości dla producentów eksportujących z ChRL, którym nie można było przyznać statusu MET, przeprowadzono weryfikację w celu ustalenia normalnej wartości na podstawie danych pochodzących z kraju analogicznego, w siedzibie następujących przedsiębiorstw:
Producenci z Turcji:
- Fine Food Gida Sanayi ve Ticaret A.S., Bursa,
- Bidas Gida Sanayi ve Ticaret A.S., Bursa,
- Penguen Gida Sanayi A.S., Bursa.
3.
KONTROLA WYRYWKOWA
(10) W odniesieniu do producentów wspólnotowych, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Komisja dokonała doboru próby ośmiu przedsiębiorstw, przyjmując za kryterium największą reprezentatywną wielkość produkcji we Wspólnocie (około 14 %), które mogły zostać objęte odpowiednim dochodzeniem w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego skonsultowano się ze stowarzyszeniem producentów wspólnotowych, które nie zgłosiło sprzeciwu. Ponadto pozostałych producentów wspólnotowych poproszono o dostarczenie pewnych ogólnych danych w celu analizy szkody.
4.
OKRES OBJĘTY DOCHODZENIEM (OD)
(11) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
("OD"). Badanie trendów istotnych dla oceny szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("okres badany").
5.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
5.1.
Wstęp
(12) Mrożone truskawki są zwykle stosowane przez przemysł przetwórstwa spożywczego do produkcji dżemów, soków owocowych, jogurtów oraz innych produktów mlecznych.
Jedynie niewielka część jest sprzedawana przemysłowi detalicznemu oraz gastronomicznemu w celu bezpośredniej konsumpcji.
Celem zapewnienia zachowania przez produkt jego walorów smakowych i koloru mrożone truskawki muszą normalnie zostać spożyte w ciągu jednego roku.
Produkt jest zwyczajowo wytwarzany według standardowych specyfikacji, które są następnie zmieniane celem dostosowania do wymogów końcowego użytkownika.
5.2.
Produkt objęty postępowaniem
(13) Produktem objętym postępowaniem są truskawki niegotowane lub gotowane na parze lub w wodzie, zamrożone, niezależnie od zawartości dodatku cukru lub innego środka słodzącego czy jego braku, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, klasyfikowane obecnie w ramach kodów CN 08111011, 08111019 oraz 08111090.
Powyższe kody CN podane są jedynie w celach informacyjnych.
(14) Dochodzenie wykazało, iż pomimo różnic dotyczących odmiany, jakości, rozmiaru oraz dalszego przetwarzania wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem charakteryzują się tymi samymi podstawowymi cechami fizycznymi oraz biologicznymi i są z zasady stosowane w tych samych celach.
Z powyższych przyczyn uznaje się, że stanowią one jeden produkt.
5.3.
Produkt podobny
(15) Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, iż istnieją znaczne różnice między produktem objętym postępowaniem a produktem wytwarzanym przez przemysł wspólnotowy.
Różnice te dotyczą głównie różnorodności stosowanych odmian i gatunków truskawek, jakości oraz ostatecznego wykorzystania produktu.
Jednakże dochodzenie wykazało, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem wytwarzane oraz sprzedawane na rynku krajowym ChRL oraz na rynku krajowym Turcji, która służyła jako kraj analogiczny, a także mrożone truskawki wytwarzane i sprzedawane we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych, pomimo różnic dotyczących pewnych czynników, takich jak m.in. jakość i dalsze przetwarzanie, kształt i rozmiar, charakteryzują się tymi samymi podstawowymi cechami fizycznymi i biologicznymi oraz zastosowaniem.
(16) W związku z tym stwierdza się tymczasowo, że wszystkie rodzaje mrożonych truskawek stanowią jeden produkt i uznaje się je za produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
B. DUMPING
6.
TRAKTOWANIE NA ZASADACH RYNKOWYCH
(17) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu dla producentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(18) W skrócie i wyłącznie w celu ułatwienia wyszukiwania informacji kryteria MET zostały streszczone poniżej:
1) Decyzje handlowe są podejmowane, a koszty ponoszone stosownie do warunków rynkowych i bez ingerencji ze strony państwa;
2) Zapisy księgowe są poddawane niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i są stosowane do wszystkich celów;
3) Nie występują znaczące zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) Pewność i stabilność prawna są gwarantowane przez przepisy dotyczące upadłości oraz przepisy dotyczące własności;
5) Operacje wymiany walut dokonywane są po kursie rynkowym.
(19) W ramach niniejszego dochodzenia pięciu producentów eksportujących z ChRL złożyło wniosek o przyznanie MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego oraz odpowiedziało na formularz wniosku o MET w określonych terminach.
Jeżeli przedsiębiorstwo zależne lub jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo powiązane z wnioskodawcą z ChRL jest eksporterem produktu objętego postępowaniem, strona powiązana również została poproszona o wypełnienie formularza wniosku o MET oraz odwiedzona na miejscu.
Stałą praktyką Komisji jest sprawdzanie, czy grupa powiązanych przedsiębiorstw spełnia jako całość warunki uzyskania MET.
(20) Dochodzenie wykazało, iż jeden z pięciu chińskich producentów eksportujących spełnia wszystkie warunki przyznania MET.
Pozostałe cztery wnioski musiały zostać odrzucone.
(21) Poniższa tabela przedstawia podsumowanie decyzji podjętych wobec każdego przedsiębiorstwa, któremu nie przyznano MET, w odniesieniu do każdego z pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego:
Kryteria _BAR_
Przedsiębiorstwo _BAR_ 1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_
1 _BAR_ niespełnione _BAR_ niespełnione _BAR_ niespełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_
2 _BAR_ niespełnione _BAR_ niespełnione _BAR_ niespełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_
3 _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_
4 _BAR_ spełnione _BAR_ niespełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_
5 _BAR_ niespełnione _BAR_ niespełnione _BAR_ niespełnione _BAR_ spełnione _BAR_ spełnione _BAR_
(22) Na tej podstawie następującemu producentowi eksportującemu z ChRL przyznano MET:
Yantai Yongchang Foodstuff.
(23) Jeśli chodzi o cztery przedsiębiorstwa, którym nie można było przyznać MET, trzy z nich nie spełniają kryterium 1.
W przypadku dwóch przedsiębiorstw, chociaż pozostają one własnością udziałowców prywatnych, stwierdzono zezwolenie na prowadzenie działalności o szczególnie krótkich okresach ważności, co uzależnia te przedsiębiorstwa od woli władz do wydania nowej licencji, za każdym razem gdy ważność istniejącej licencji na prowadzenie działalności dobiega końca, w ten sposób pozostawiając możliwość na ingerencję państwa.
Niechęć udziałowców do zapewnienia przedsiębiorstwom odpowiednich kapitałów również odzwierciedlała niepewność co do przyszłości przedsiębiorstw, co stanowi główny problem na kapitałochłonnym rynku mrożonych truskawek.
Przy trzecim przedsiębiorstwie stwierdzono, że ceny zakupu świeżych truskawek, tj. głównego surowca wykorzystywanego przy produkcji/przetwarzaniu mrożonych truskawek, są ustalane na stałe na cały sezon, niezależnie od jakości oraz wahań sezonowych.
W związku z tym przedsiębiorstwo to nie mogło wykazać, że koszty jego głównych nakładów w znacznej mierze odzwierciedlają wartości rynkowe.
(24) Niezależnie od faktu, że dwa przedsiębiorstwa spełniły kryterium 1, zauważa się, że wszystkie pięć przedsiębiorstw korzystało z subwencji.
Stwierdzono, że wszystkie przedsiębiorstwa nabywały świeże truskawki od rolników lokalnych.
Rolnicy nie opłacali podatku VAT od sprzedaży tych truskawek.
Z kolei producenci produktu objętego postępowaniem odliczali "domniemany podatek VAT" od takich zakupów od podatku VAT należnego od ich sprzedaży mrożonych truskawek.
Jednakże chociaż przedsiębiorstwa mogły osiągnąć w wyniku tego mechanizmu korzyści z powodu niższego poziomu kosztów, wpływ na koszty ogólne pozostaje ograniczony, a wszelkie korzyści czerpane przez przedsiębiorstwa dzięki tym niższym kosztom mogłyby zostać skorygowane przez dostosowanie wartości normalnej.
(25) Żadne z czterech przedsiębiorstw, którym nie przyznano MET, nie spełniło kryterium 2.
W niektórych z omawianych przypadków księgi nie były prowadzone w sposób spójny i miały miejsce naruszenia międzynarodowych standardów rachunkowości.
Ponadto prowadzone audyty nie wykazały kilku niespójności rachunkowych czy poważnej sytuacji finansowej jednego z przedsiębiorstw.
Fakty te poddają w wątpliwość wiarygodność oraz niezależność audytów.
W dwóch pozostałych przypadkach odnotowano nieścisłości rachunkowe, które pozostają w sprzeczności z międzynarodowymi standardami rachunkowości.
Ponownie audyty nie wykazały tych naruszeń przepisów dotyczących rachunkowości.
Stwierdzono zatem, że cztery analizowane przedsiębiorstwa nie mogą wykazać, iż posiadają jeden przejrzysty zestaw podstawowych zapisów księgowych, które podlegają niezależnemu audytowi zgodnie ze standardami międzynarodowymi.
(26) Trzy z czterech przedsiębiorstw, którym nie przyznano MET, nie spełniły kryterium 3.
W jednym przypadku prawa użytkowania gruntów nie były wycenione ani odnotowane w bilansie.
Ponadto przedsiębiorstwo to wynajmowało magazyny od stron trzecich, jednakże nałożony czynsz nie wyróżniał kosztów elektryczności.
W przypadku tego przedsiębiorstwa zaobserwowano także nieprzepisowe praktyki odnoszące się do amortyzacji oraz znaleziono dowody na handel barterowy dotyczący aktywów trwałych.
W przypadku kolejnego przedsiębiorstwa prawa użytkowania gruntów uzyskiwane były na uprzywilejowanych warunkach, stwierdzono również niespójności dotyczące amortyzacji.
W przypadku trzeciego przedsiębiorstwa sześć na siedem pożyczek nie było zabezpieczonych żadnymi gwarancjami.
W tych trzech przypadkach stwierdzono, że trzecie kryterium nie zostało spełnione, gdyż koszty produkcji i/lub sytuację finansową tych przedsiębiorstw cechują znaczące zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.
7.
INDYWIDUALNE TRAKTOWANIE (IT)
(27) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego dla krajów, których dotyczy ten artykuł, ustalane jest cło ogólnokrajowe, jednak nie w przypadku przedsiębiorstw, które mogą wykazać, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(28) Indywidualne traktowanie mogło zostać przyznane następującemu producentowi eksportującemu:
Junao Foodstuff Co., Ltd.
8.
WARTOŚĆ NORMALNA
8.1.
Ogólna metodyka
(29) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja ustaliła w pierwszej kolejności, czy osiągnięta przez producentów eksportujących objętych postępowaniem łączna wielkość sprzedaży krajowej mrożonych truskawek jest reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży do Wspólnoty stanowi przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem.
(30) Następnie Komisja określiła, które rodzaje produktu sprzedawane na rynku krajowym przez przedsiębiorstwo odnotowujące reprezentatywną wielkość sprzedaży krajowej były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
(31) W odniesieniu do każdego rodzaju sprzedawanego przez producentów eksportujących na swoim rynku krajowym i uznanego za bezpośrednio porównywalny z rodzajem mrożonych truskawek sprzedawanym na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość sprzedaży tego rodzaju produktu klientom niezależnym na rynku krajowym podczas OD była równa co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej porównywalnego rodzaju produktu do Wspólnoty.
(32) Komisja zbadała następnie w odniesieniu do przedsiębiorstwa objętego postępowaniem, czy sprzedaż krajową ilości reprezentatywnych każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem można było uznać za sprzedaż przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano tego poprzez ustalenie dla każdego rodzaju produktu proporcji sprzedaży z zyskiem niezależnym odbiorcom na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem.
8.2.
Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET
(33) Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET, przeprowadzono zgodnie z powyżej przedstawioną metodyką.
Dochodzenie wykazało, że producent eksportujący, któremu przyznano MET, odnotowuje reprezentatywny poziom sprzedaży krajowej.
Ponadto stwierdzono, że ceny krajowe są ustalane w ramach zwykłego obrotu handlowego, tj. ceny krajowe mogłyby zostać zastosowane do wszystkich rodzajów sprzedawanych przez chińskiego producenta.
8.3.
Określenie wartości normalnej dla wszystkich producentów eksportujących, którym nie przyznano MET lub którym przyznano IT
a) Kraj analogiczny
(34) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla przedsiębiorstw, którym nie przyznano MET, ustalano na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w kraju analogicznym.
(35) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wskazała, że zamierza wykorzystać USA jako odpowiedni kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, a zainteresowane strony poproszono o zgłaszanie uwag w tej sprawie.
(36) Niektórzy z europejskich przetwórców zgłosili sprzeciw wobec takiej propozycji, wskazując, że USA nie są uważane za odpowiedni kraj analogiczny z uwagi na stosowanie przez USA innych struktur produkcji, w szczególności w odniesieniu do kosztów robocizny.
Wszystkim znanym producentom w USA przesłano kwestionariusze, jednakże nie otrzymano żadnej odpowiedzi.
Z uwagi na to USA nie mogły zostać wybrane krajem analogicznym.
(37) Komisja rozważyła zatem rozwiązania alternatywne, w wyniku czego przyjęto, że Turcja może być uznana za odpowiedni kraj analogiczny.
Dochodzenie wykazało, że Turcja jest rynkiem konkurencyjnym dla przedmiotowego produktu, posiadającym różnorodnych producentów krajowych o różnej wielkości.
W oparciu o specyfikacje wnioskowane przez europejskich przetwórców stwierdzono, że producenci krajowi wytwarzają podobne rodzaje produktu w porównaniu z ChRL oraz stosują podobne metody produkcji.
Turecki rynek został w związku z tym uznany za wystarczająco reprezentatywny dla celów ustalenia wartości normalnej.
W odniesieniu do tego wyboru kraju analogicznego nie zgłoszono żadnych sprzeciwów.
(38) Skontaktowano się ze wszystkimi znanymi producentami w Turcji, a trzy przedsiębiorstwa wyraziły zgodę na współpracę.
Producentom tym wysłano kwestionariusz, a dane podane przez nich w odpowiedzi zostały zweryfikowane na miejscu.
(39) Stowarzyszenie reprezentujące użytkowników wyraziło zgodę na wybór Turcji jako kraju analogicznego, jednakże jeden z eksporterów nie zgodził się z takim wyborem, argumentując, że truskawki tureckie są znacznie wyższej jakości niż truskawki chińskie.
Rzekomo, w odróżnieniu od hodowlanych truskawek chińskich, były one często hodowane w naturalnym środowisku i stanowiły inne odmiany.
b) Określenie wartości normalnej w kraju analogicznym
(40) W oparciu o wybór Turcji jako kraju analogicznego oraz zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET lub przyznano IT, została określona na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od trzech producentów z kraju analogicznego, tj. na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych, zgodnie z przedstawioną powyżej metodyką.
(41) Stwierdzono, że sprzedaż krajowa produktu podobnego prowadzona przez trzech tureckich producentów jest reprezentatywna w porównaniu z wywozem do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem prowadzonym przez producentów eksportujących z ChRL.
(42) Dochodzenie wykazało, że w przypadku trzech tureckich producentów wielkość sprzedaży po cenach sprzedaży netto równych lub przekraczających koszt jednostkowy stanowiła ponad 80 % całkowitej wielkości sprzedaży każdego producenta.
Z uwagi na to uznano, że ich sprzedaż krajowa jest prowadzona w ramach zwykłego obrotu handlowego.
9.
CENY EKSPORTOWE
(43) Ponieważ produkt objęty postępowaniem we wszystkich przypadkach podlegał wywozowi do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa ustalona została zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych lub należnych.
10.
PORÓWNANIE
(44) Porównania wartości normalnej i cen eksportowych dokonano na podstawie ceny ex-works.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uwzględniono w formie dostosowań różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen.
Odpowiednie dostosowania dotyczące kosztów transportu i ubezpieczenia oraz opłat kredytowych, prowizji i opłat bankowych przyznano we wszystkich przypadkach, które uznano za uzasadnione, właściwe i poparte zweryfikowanymi materiałami dowodowymi.
W odniesieniu do danych dotyczących wartości normalnej pochodzących z kraju analogicznego zastosowano dostosowanie wobec różnic fizycznych zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego, gdyż stwierdzono, że truskawki produkowane i sprzedawane w Turcji charakteryzowały się wyższą jakością w porównaniu z truskawkami podlegającymi wywozowi prowadzonemu przez chińskich producentów (patrz: motyw 40).
Jednocześnie truskawki tureckie były lepszej jakości niż truskawki produkowane przez przemysł wspólnotowy.
Dostosowanie to zostało tymczasowo określone na 30 % tureckiej wartości sprzedaży.
Ta wielkość procentowa w przybliżeniu odzwierciedlała różnicę cen truskawek tureckich sprzedawanych na rynku krajowym oraz cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
11.
MARGINES DUMPINGU
11.1.
Określenie marginesów dumpingu dla współpracującego producenta eksportującego, któremu przyznano MET/IT
a) MET
(45) W przypadku przedsiębiorstwa, któremu przyznano MET, średnia ważona wartość normalna produktu objętego postępowaniem podlegającego wywozowi do Wspólnoty została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową, jak przewidziano w art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie tymczasowy średni ważony margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem wynosi:
Yantai Yongchang Foodstuff Co.
0 %.
b) IT
(46) W przypadku przedsiębiorstwa, któremu przyznano IT, średnia ważona wartość normalna ustalona dla kraju analogicznego została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową do Wspólnoty, jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(47) Na tej podstawie tymczasowy średni ważony margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem wynosi:
Dandong Junao Foodstuff Co.
31,1 %.
12.
OKREŚLENIE MARGINESÓW DUMPINGU DLA WSZYSTKICH POZOSTAŁYCH PRODUCENTÓW EKSPORTUJĄCYCH
(48) W celu obliczenia obowiązującego dla całego kraju marginesu dumpingu, stosowanego w odniesieniu do wszystkich pozostałych eksporterów z ChRL, Komisja ustaliła w pierwszej kolejności poziom współpracy.
Dokonano porównania pomiędzy całkowitym przywozem produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL, wyliczonym na podstawie danych Eurostatu, oraz wielkością wywozu określoną w odpowiedziach na kwestionariusz przekazanych przez eksporterów z ChRL.
Na tej podstawie ustalono, że poziom współpracy jest niski, tj. wynosi 37 % całkowitego wywozu chińskiego do Wspólnoty.
(49) W dalszej kolejności obliczono margines dumpingu w następujący sposób: cena eksportowa dla eksporterów współpracujących została określona na podstawie zweryfikowanych informacji przekazanych przez tych eksporterów.
Następnie ustalono cenę eksportową na podstawie danych Eurostatu, ujmując sprawozdawane przez Eurostat ilości, które przekroczyły ilości zgłoszone przez eksporterów współpracujących.
Te dwie ceny eksportowe zostały następnie zważone zgodnie z ich odpowiednimi ilościami oraz porównane ze średnią ważoną wartością normalną określoną dla kraju analogicznego.
Z uwagi na brak szerszych informacji dotyczących cen eksportowych wykorzystanie danych Eurostatu było konieczne dla określenia cła dla całego kraju.
(50) Na tej podstawie poziom dumpingu dla całego kraju został tymczasowo ustalony jako 66,9 % ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem.
C. SZKODA
13.
PRODUKCJA WSPÓLNOTOWA
(51) W trakcie niniejszego dochodzenia stwierdzono, że mrożone truskawki są wytwarzane we Wspólnocie przez:
- 26 producentów wspólnotowych, którzy są skarżącymi lub wyraźnie popierają skargę.
Żaden z tych producentów nie jest powiązany z jakimikolwiek eksporterami chińskimi czy importerami produktu objętego postępowaniem z ChRL,
- dużą liczbę producentów wspólnotowych, którzy nie zajęli stanowiska w sprawie skargi ("podmioty milczące") i nie współpracowali w ramach dochodzenia.
Wiadomo, że wielu z tych producentów posiada powiązania z sektorem użytkowników/importerów.
14.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(52) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej przez Unię Polskiego Przemysłu Chłodniczego ("skarżący") w imieniu 25 producentów reprezentujących znaczącą część całkowitej wspólnotowej produkcji niektórych mrożonych truskawek.
(53) Dochodzenie wykazało, że skarżący producenci wspólnotowi wraz z producentem wspólnotowym, który popiera skargę i który odpowiedział na wykonanie próby, wyprodukowali w ciągu OD w przybliżeniu 41100 ton mrożonych truskawek.
Odpowiada to około 29 % całkowitej wielkości produktu podobnego wytworzonego we Wspólnocie, a zatem stanowi znaczącą część produkcji wspólnotowej.
Dlatego też 25 skarżących producentów wspólnotowych i jednego innego producenta wspólnotowego, który popiera skargę, uznaje się za przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Pewne zainteresowane strony utrzymywały, że niektóre z 26 współpracujących przedsiębiorstw wycofały swoje poparcie dla postępowania.
Jednakże, przeciwnie, żadne z 26 przedsiębiorstw nie wycofało swego poparcia.
15.
KONTROLA WYRYWKOWA W CELU OCENIENIA SZKODY
(54) Zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w motywie 10 powyżej, z uwagi na wysoką liczbę producentów mrożonych truskawek we Wspólnocie Komisja, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, dokonała doboru próby składającej się z ośmiu producentów, którzy reprezentują najwyższą reprezentatywną wielkość produkcji, jaka mogła zostać objęta odpowiednim dochodzeniem w dostępnym czasie.
(55) Łączna produkcja ośmiu producentów wspólnotowych wybranych do próby, którzy w pełni współpracowali w ramach dochodzenia, wyniosła w przybliżeniu 19200 ton podczas OD lub około 14 % szacowanej całkowitej produkcji wspólnotowej mrożonych truskawek.
16.
KONSUMPCJA WE WSPÓLNOCIE
(56) W badanym okresie konsumpcja we Wspólnocie kształtowała się w następujący sposób:
Tony _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja we Wspólnocie _BAR_ 202353 _BAR_ 213083 _BAR_ 238144 _BAR_ 210285 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 118 _BAR_ 104 _BAR_
(57) Konsumpcja we Wspólnocie została określona na podstawie całkowitej wielkości produkcji mrożonych truskawek przez przemysł wspólnotowy oraz pozostałych producentów produktu we Wspólnocie plus przywóz ze wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem wszelkiego wywozu.
Dane liczbowe dotyczące całkowitej produkcji produktu objętego postępowaniem osiągniętej przez przemysł wspólnotowy oraz pozostałych producentów we Wspólnocie pochodzą z opracowań szacunkowych odpowiednich władz oraz stowarzyszeń z krajów członkowskich, w których produkowane są mrożone truskawki, w szczególności z IERiGŻ dla Polski, FruitVeb dla Węgier, Assomela dla Włoch oraz Ministerstwa Rolnictwa w Hiszpanii.
Wielkości przywozu i wywozu pochodzą z Eurostatu.
(58) Należy zauważyć, że dane liczbowe dotyczące konsumpcji obejmują wielkości mrożonych truskawek, które znajdowały się w zapasach.
Jednakże ponieważ niemożliwe było uzyskanie wiarygodnych danych dotyczących sprzedaży czy zapasów dla wszystkich producentów wspólnotowych produktu podobnego, dane odnoszące się do całkowitej produkcji produktu podobnego przez wszystkich producentów wspólnotowych są uważane za najbardziej wiarygodne źródło.
(59) Jak przedstawiono w powyższej tabeli, konsumpcja mrożonych truskawek we Wspólnocie była w okresie badanym stosunkowo stabilna, z wyjątkiem 2004 r., kiedy konsumpcja wzrosła o 13 % w porównaniu z rokiem poprzednim.
Ten wzrost może zostać jednakże wytłumaczony połączeniem powrotu do wysokiego poziomu produkcji we Wspólnocie z powodu dobrych zbiorów oraz kontynuacji wysokich wielkości przywozu.
W ciągu OD konsumpcja ustabilizowała się na poziomie odnotowanym w latach 2002 i 2003.
17.
PRZYWÓZ DO WSPÓLNOTY Z CHRL
17.1.
Wielkość i udział w rynku przywozu produktu objętego postępowaniem
(60) Rozwój przywozu z kraju objętego postępowaniem, w odniesieniu do wielkości oraz udziału w rynku, przedstawia się następująco:
Źródło: Eurostat.
Wielkość przywozu _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
ChRL (w tonach) _BAR_ 8941 _BAR_ 37925 _BAR_ 30622 _BAR_ 43025 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 424 _BAR_ 342 _BAR_ 481 _BAR_
Udział przywozu w rynku _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
ChRL _BAR_ 4 % _BAR_ 18 % _BAR_ 13 % _BAR_ 20 % _BAR_
(61) Podczas okresu badanego konsumpcja mrożonych truskawek pozostawała na stosunkowo stabilnym poziomie, jednakże przywóz z kraju objętego postępowaniem wzrósł w ciągu tego samego okresu o około 381 %.
W rezultacie szacowany udział w rynku ChRL podniósł się znacznie podczas okresu badanego z 4 % w 2002 r. do 20 % w OD.
17.2.
Ceny importowe oraz podcięcie cenowe
Źródło: Eurostat.
EUR/tonę _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Ceny przywozu z ChRL _BAR_ 745 _BAR_ 738 _BAR_ 605 _BAR_ 461 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 81 _BAR_ 62 _BAR_
(62) Powyższa tabela przedstawia kształtowanie się średnich cen importowych z ChRL.
W ciągu okresu badanego ceny regularnie malały, łącznie o 38 %.
(63) Przeprowadzono porównanie cen sprzedaży na rynku wspólnotowym w ciągu OD między cenami objętego próbą przemysłu wspólnotowego oraz cenami importowymi z kraju, którego dotyczy postępowanie.
Odpowiednimi cenami sprzedaży objętego próbą przemysłu wspólnotowego były ceny oferowane niezależnym klientom, dostosowane w koniecznych przypadkach do poziomu ceny ex-works, tj. z wyłączeniem kosztów przewozu towarów we Wspólnocie oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów.
Ceny te porównano z cenami sprzedaży stosowanymi przez chińskich producentów eksportujących po odliczeniu bonifikat i rabatów, i dostosowanymi w stosownych przypadkach do ceny cif na granicy Wspólnoty przez odpowiednie dostosowanie w odniesieniu do kosztów odprawy celnej oraz kosztów ponoszonych po przywozie.
(64) Porównanie wykazało, że podczas OD przywóz produktu objętego postępowaniem był sprzedawany we Wspólnocie po cenach, które podcinają ceny przemysłu wspólnotowego o 6,0 % w oparciu o dane przedstawione przez współpracujących producentów eksportujących oraz o 6,4 % w oparciu o dane Eurostatu, które obejmują całość przywozu, przy przedstawieniu podcięcia w formie wielkości procentowej cen przemysłu wspólnotowego.
Biorąc pod uwagę ten poziom podcięcia oraz rozwój cen przemysłu wspólnotowego (patrz: motyw 74), zgodnie z wyjaśnieniem przedstawionym poniżej, jasno widać, iż nastąpił już znaczny kryzys cenowy.
18.
SYTUACJA PRODUCENTÓW WE WSPÓLNOCIE
(65) Zgodnie ze standardowo stosowaną praktyką następujące motywy dzielą dane zebrane podczas dochodzenia w sprawie szkody na dwa rodzaje.
Pierwszy z nich wiąże się z przemysłem wspólnotowym reprezentowanym przez osiem przedsiębiorstw objętych próbą.
Drugi rodzaj dotyczy zestawu danych odnoszących się do wszystkich producentów produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie.
Dane te zostały uzyskane od krajowych władz i stowarzyszeń państw członkowskich, w których produkuje się produkt objęty postępowaniem.
18.1.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(66) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł wspólnotowy uwzględniało analizę wszelkich czynników i wskaźników gospodarczych oddziałujących na stan przemysłu od 2002 r. do OD.
(67) Przedstawione poniżej dane dotyczące przemysłu wspólnotowego to informacje łączne zebrane od ośmiu współpracujących producentów wspólnotowych objętych próbą.
Dane te reprezentują 26 współpracujących producentów, którzy złożyli odpowiedzi w związku z kontrolą wyrywkową.
18.1.1.
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(68) Poniższa tabela przedstawia rozwój produkcji, mocy produkcyjnych oraz wykorzystania mocy produkcyjnych producentów wspólnotowych objętych próbą:
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tonach) _BAR_ 26000 _BAR_ 16555 _BAR_ 26912 _BAR_ 19198 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 64 _BAR_ 104 _BAR_ 74 _BAR_
Moce produkcyjne (w tonach) _BAR_ 34546 _BAR_ 36384 _BAR_ 39934 _BAR_ 39934 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 116 _BAR_ 116 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych w % _BAR_ 75 % _BAR_ 46 % _BAR_ 67 % _BAR_ 48 % _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 60 _BAR_ 90 _BAR_ 64 _BAR_
(69) Jak przedstawiono w powyższej tabeli, podczas okresu badanego produkcja spadła o 26 % przy wzroście mocy produkcyjnych o 16 %.
Wykorzystanie mocy produkcyjnych obniżyło się w tym samym okresie o 36 %.
Spadek wykorzystania mocy produkcyjnych jedynie częściowo może zostać powiązany ze wzrostem mocy produkcyjnych.
Głównym powodem obniżenia wykorzystania mocy produkcyjnych jest spadek produkcji, tj. zbiorów w danym roku.
(70) Produkcja mrożonych truskawek jest ściśle powiązana z produkcją świeżych truskawek.
Wielkość i jakość zbiorów jest zatem czynnikiem decydującym dla wielkości produkcji produktu objętego postępowaniem.
Zbiory w 2003 r. były słabe, co doprowadziło do obniżenia produkcji, gdy tymczasem obfite zbiory w 2004 r. doprowadziły do sytuacji odwrotnej, powodując nieznaczny wzrost poziomu produkcji w porównaniu z rokiem 2002.
Między 2004 r. a OD produkcja zmalała o 29 %.
Jednakże, biorąc pod uwagę fakt, że produkcja mrożonych truskawek uzależniona jest od wielkości zbiorów świeżych owoców, spadek produkcji od 2004 r. do OD nie jest uznawany za użyteczny wskaźnik szkody dla tego produktu.
18.1.2.
Zapasy
(71) Poniższe dane przedstawiają ilość zapasów w przemyśle wspólnotowym objętym próbą na koniec każdego okresu.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (w tonach) _BAR_ 10969 _BAR_ 9482 _BAR_ 21055 _BAR_ 13586 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 86 _BAR_ 192 _BAR_ 124 _BAR_
(72) Należy zauważyć, że zmagazynowane mrożone truskawki należy zazwyczaj skonsumować, a więc sprzedać w okresie jednego roku, aby zapewnić zachowanie ich barwy i walorów smakowych.
(73) W okresie badanym zapasy znacznie wzrosły.
Spadek poziomu zapasów w 2003 r. był efektem słabych zbiorów, które z kolei miały wpływ na dostępność surowców dla przemysłu wspólnotowego w tym roku.
W 2004 r. zapasy znacznie wzrosły dzięki obfitym zbiorom z 2004 r.
W porównaniu z rokiem 2002 zapasy wzrosły w 2004 r. o 92 %.
Po osiągnięciu tej szczytowej wielkości poziomy zapasów powróciły do bardziej normalnych poziomów w OD, jednak wciąż były o 24 % wyższe niż w 2002 r.
Pomiędzy 2004 r. a OD nastąpiła przeprowadzona na dość szeroką skalę wyprzedaż zapasów, mająca na celu zapewnienie utrzymania wymaganej jakości przez mrożone truskawki.
18.1.3.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku i średnie ceny sprzedaży
(74) Poniższe dane przedstawiają wielkość sprzedaży, udział w rynku i średnie jednostkowe ceny sprzedaży w przemyśle wspólnotowym objętym próbą.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży w przemyśle wspólnotowym objętym próbą (w tonach) _BAR_ 27428 _BAR_ 18201 _BAR_ 14647 _BAR_ 26240 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 66 _BAR_ 53 _BAR_ 96 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 13,6 % _BAR_ 8,5 % _BAR_ 6,2 % _BAR_ 12,5 % _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 63 _BAR_ 45 _BAR_ 92 _BAR_
Średnie ceny sprzedaży (EUR za tonę) _BAR_ 934 _BAR_ 1382 _BAR_ 1019 _BAR_ 671 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 148 _BAR_ 109 _BAR_ 72 _BAR_
(75) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego i udział w rynku spadły w 2003 r. w wyniku braku surowca, tj. świeżych truskawek, który wówczas nastąpił.
Sprzedaż i udział w rynku zmniejszyły się jeszcze bardziej w 2004 r., pomimo powrotu do normalnego poziomu produkcji.
Zmniejszenie sprzedaży spowodowało wzrost poziomu zapasów.
W okresie objętym dochodzeniem wielkość sprzedaży trochę się poprawiła dzięki wyprzedaży zapasów.
Powrót do wysokiego poziomu sprzedaży nastąpił jednak kosztem średnich cen sprzedaży, które odnotowały ogromny spadek z poziomu 1019 EUR za tonę w 2004 r. do poziomu 671 EUR za tonę w OD, tj. spadek o 34 %.
(76) Średnie ceny produktu objętego postępowaniem sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy objęty próbą zmniejszyły się w badanym okresie o 28 %, prowadząc do znacznej zniżki cen w OD.
Jak wspomniano powyżej, spadek średnich cen był najbardziej znaczny pomiędzy rokiem 2004 a OD, kiedy ceny sprzedaży obniżyły się o 34 %.
Faktycznie, masowa wyprzedaż zapasów od 2004 r. do OD musiała nastąpić po bardzo niskich cenach.
18.1.4.
Rentowność, zwrot z inwestycji oraz przepływ środków pieniężnych
(77) Przedstawiona poniżej rentowność odnosi się do sprzedaży na rynku wspólnotowym i wyrażona jest jako wskaźnik rentowności obrotu (RoT), zwrot z inwestycji (RoI) oraz przepływ środków pieniężnych.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży we wspólnocie (RoT) _BAR_ 6,5 % _BAR_ 9,4 % _BAR_ –1,5 % _BAR_ –12,5 % _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 144 _BAR_ –23 _BAR_ –191 _BAR_
Zwrot z inwestycji (RoI) _BAR_ 55 % _BAR_ 36 % _BAR_ –4 % _BAR_ –24 % _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 66 _BAR_ –7 _BAR_ –44 _BAR_
Przepływ środków pieniężnych (jako procent obrotu) _BAR_ 2 % _BAR_ 3 % _BAR_ –1 % _BAR_ 0 % _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 143 _BAR_ –64 _BAR_ 5 _BAR_
(78) Przedstawiony powyżej wskaźnik RoT wskazuje na głęboki spadek pomiędzy 2002 rokiem a OD.
Spadek ten odpowiada zmniejszeniu się rentowności o prawie 300 %.
Jest to szczególnie poważne ze względu na fakt, że po okresie wyraźnych, racjonalnych zysków w 2002 i 2003 roku, w OD nastąpiły niebezpieczne straty w wysokości 12,5 %.
(79) Zarówno RoT, RoI, jak i przepływ środków pieniężnych wskazują na to, że w okresie badanym sytuacja producentów objętych próbą uległa pogorszeniu.
18.1.5.
Inwestycje i zdolność do pozyskiwania kapitału
(80) Trend inwestycji dla przemysłu wspólnotowego objętego próbą został ukazany w poniższej tabeli.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje (EUR) _BAR_ 3106428 _BAR_ 9963701 _BAR_ 10122277 _BAR_ 12131394 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 321 _BAR_ 326 _BAR_ 391 _BAR_
(81) Pomimo widocznego powyżej ujemnego trendu w odniesieniu do rentowności, przemysł wspólnotowy zwiększył swoje inwestycje w produkt objęty postępowaniem, aby poprawić swoją konkurencyjność w zakresie tego produktu.
Przeprowadzono głównie inwestycje w nowe budynki oraz modernizację budynków i urządzeń chłodni.
Działania te znacznie przyczyniły się do poprawy wydajności przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
(82) Komisji nie przedstawiono żadnych dowodów na zmniejszenie lub zwiększenie się zdolności do pozyskiwania kapitału w okresie badanym.
18.1.6.
Zatrudnienie, produktywność i płace
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 390 _BAR_ 301 _BAR_ 445 _BAR_ 368 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 77 _BAR_ 114 _BAR_ 94 _BAR_
Wydajność (tony/pracownik) _BAR_ 67 _BAR_ 55 _BAR_ 60 _BAR_ 52 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 91 _BAR_ 78 _BAR_
Płace (w EUR) _BAR_ 2572050 _BAR_ 1644557 _BAR_ 2065347 _BAR_ 2182047 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 64 _BAR_ 80 _BAR_ 85 _BAR_
(83) Jak wynika z powyższej tabeli, przemysł wspólnotowy objęty próbą dostosowywał liczbę pracowników do wielkości produkcji.
Liczba pracowników osiągnęła szczytową wartość w 2004 r. w efekcie powrotu do dużych wielkości produkcji po roku 2003, w którym wielkość produkcji była mała.
Ze względu na spadek produkcji w OD, produktywność i liczba zatrudnionych spadły.
Koszty płac zmniejszyły się w okresie badanym.
Spadek produktywności na jednego pracownika w znaczącym stopniu wyjaśnia duży spadek produkcji, będący konsekwencją zwiększonego przywozu.
Oczekuje się, że inwestycje zrealizowane przez przemysł wspólnotowy w OD zwiększą wydajność i produktywność przemysłu w średniej i długiej perspektywie czasowej.
18.1.7.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(84) Marginesy dumpingu przedstawiono powyżej w części poświęconej dumpingowi.
Wszystkie ustalone marginesy oprócz jednego w przypadku przedsiębiorstwa, któremu przyznano MET, były znacznie powyżej de minimis.
Ponadto, jeżeli uwzględni się wielkość i cenę przywozu po cenach dumpingowych, wpływu rzeczywistego marginesu dumpingu nie można uznać za nieznaczny.
18.1.8.
Skutki wcześniejszego dumpingu lub subsydiowania
(85) Nie można stwierdzić, czy w przemyśle wspólnotowym nie następuje poprawa po wcześniejszym zastosowaniu dumpingu lub subsydiowania, ponieważ wcześniej nie przeprowadzano żadnego tego rodzaju dochodzenia.
18.2.
Dane makroekonomiczne o łącznej produkcji wspólnotowej
(86) Następujące dane dotyczą łącznej produkcji wspólnotowej.
(87) Należy przypomnieć, że zgodnie z danymi o konsumpcji, nie są dostępne oficjalne dane o całkowitej wielkości sprzedaży we Wspólnocie.
Aby oszacować całkowitą wielkość sprzedaży producentów działających na rynku wspólnotowym, zmniejszono produkcję tych producentów o wartość eksportu.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość produkcji dostępna w sprzedaży (produkcja minus eksport) (w tonach) _BAR_ 139705 _BAR_ 108865 _BAR_ 145596 _BAR_ 124320 _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 78 _BAR_ 104 _BAR_ 89 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 69 % _BAR_ 51 % _BAR_ 61 % _BAR_ 59 % _BAR_
Wskaźniki 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 74 _BAR_ 89 _BAR_ 86 _BAR_
(88) Jak wyjaśniono wcześniej, powyższa tabela powstała na podstawie odpowiedniej wielkości produkcji minus wartość eksportu.
Dlatego też przedstawia ilości dostępne do sprzedaży, które mogłyby zostać sprzedane w tym samym sezonie lub zmagazynowane, a następnie sprzedane w kolejnym sezonie.
Dane te opierają się więc raczej na produkcji niż na sprzedaży.
Niemniej jednak, powyższe dane sugerowałyby spadek w okresie badanym, zarówno pod względem całkowitej wielkości sprzedaży (– 11 %), jak i udziału w rynku (– 14 %) całego przemysłu wspólnotowego.
18.3.
Wnioski w sprawie szkody
(89) Przede wszystkim zauważono, że następujące wskaźniki szkody wykazały ujemne trendy w okresie badanym: ceny i ilości sprzedaży, rentowność, zapasy, wykorzystanie mocy produkcyjnych, produkcja, zatrudnienie, płace, produktywność, przepływ środków pieniężnych oraz udział w rynku.
Jednak z podanych powyżej powodów trendy w zakresie produkcji i wykorzystania mocy produkcyjnych nie są uważane za szczególnie użyteczne wskaźniki szkody dla tego produktu.
Wręcz przeciwnie, zauważono pozytywne tendencje pod względem inwestycji i mocy produkcyjnych.
(90) Przypomina się, że w okresie badanym wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem z ChRL wzrosła o ponad 300 %, natomiast ceny znacznie spadły (– 38 %).
Ponadto ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego w OD były w znacznym stopniu podcinane (o około 6 %) przez ceny przywozu produktu objętego postępowaniem.
(91) W związku z powyższym sytuacja przemysłu wspólnotowego w badanym okresie uległa znacznemu pogorszeniu.
Poziom zapasów wzrósł o 24 %, osiągając na koniec 2004 r. niebezpieczne wartości.
Jednocześnie w 2004 r. znacznie spadły ceny sprzedaży, a w szczególności wielkość sprzedaży.
Dopiero w OD wielkość sprzedaży wróciła do poziomu z 2002 r., ale nastąpiło to kosztem obniżenia cen do niebezpiecznego poziomu.
Niezależnie od ciągłych inwestycji przemysłu mających na celu zwiększenie jego konkurencyjności, ten spadek cen spowodował, że poziomy rentowności gwałtownie spadły w OD do – 12,5 %.
Ponadto zmniejszyły się również przepływ środków pieniężnych i zwrot z inwestycji, osiągając w OD wartości ujemne.
(92) Ponadto w okresie badanym zmniejszyła się łączna liczba zatrudnionych oraz produktywność.
(93) Podsumowując, szkoda polega głównie na spadku cen oraz wzroście poziomu zapasów.
Spowodowało to poniesienie przez producentów wspólnotowych poważnych strat w OD.
(94) Biorąc pod uwagę fakt, że należało oszacować konsumpcję na terenie całej Wspólnoty oraz udziały w rynku całego przemysłu wspólnotowego, dołożono starań, aby ograniczyć ten aspekt analizy szkód do przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
(95) Uwzględniając wszystkie powyższe czynniki, w tymczasowych wnioskach stwierdzono, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
D. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO-SKUTKOWY
19.
UWAGA WSTĘPNA
(96) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych z ChRL a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Zbadano również znane czynniki, inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które mogły w tym samym czasie spowodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego, celem zapewnienia, że przywozowi po cenach dumpingowych nie zostały przypisane szkody spowodowane przez inne czynniki.
20.
SKUTEK PRZYWOZU Z CHRL
(97) Przypomina się, że wielkość przywozu z ChRL wzrosła o około 380 %, a jego szacunkowy udział w rynku zwiększył się w okresie badanym niemal czterokrotnie.
Dodatkowo, jak wyjaśniono w motywie 62, ceny importowe z ChRL spadły o 38 % i następowało znaczące podcinanie cen.
(98) Przemysł wspólnotowy zareagował na duże wielkości przywozu przy bardzo zmniejszonych poziomach cen, obniżając w 2004 r. ceny sprzedaży.
Pomimo tej obniżki średnia cena sprzedaży przywozu z Chin pozostała o ponad 30 % niższa niż ceny przemysłu wspólnotowego.
W rezultacie sprzedaż wspólnotowa znacznie spadła w tym sezonie i pozostawiła producentów wspólnotowych z bardzo wysokim poziomem zapasów na koniec roku.
Biorąc pod uwagę ograniczoną pojemność chłodni, a co ważniejsze, biorąc pod uwagę fakt, że mrożone truskawki mają ograniczoną trwałość, zapasy z końca 2004 r. trzeba było sprzedać w OD.
Ponieważ chińskie ceny w OD spadły jeszcze bardziej w porównaniu z 2004 r., przemysł wspólnotowy znowu musiał obniżyć ceny (o prawie 24 %), aby wyprzedać te zapasy.
Sprzedaż w OD znalazła się znacznie poniżej poziomu rentowności i jest już niemożliwa do utrzymania.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego w OD pogorszyła się jeszcze bardziej z powodu znacznego wzrostu wielkości przywozu z ChRL, o ponad 40 %.
Dlatego też jest jasne, że istnieje silne powiązanie pomiędzy znacznym wzrostem wielkości przywozu po coraz niższych cenach a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
21.
SKUTEK PRZYWOZU Z PAŃSTW TRZECICH
(99) Wielkość przywozu spoza ChRL zmniejszyła się w okresie badanym o 20 %.
Jest więc bardzo mało prawdopodobne, aby przywóz z innych krajów trzecich, takich jak Maroko, mógł przyczynić się w jakikolwiek istotny sposób do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Wręcz przeciwnie, wyglądałoby na to, że producenci eksportujący z krajów trzecich również stracili udział w rynku w wyniku przywozu z ChRL.
Ponadto średnie ceny importowe z innych krajów trzecich były w OD o 78 % wyższe niż ceny importowe z ChRL i o około 20 % wyższe niż ceny przemysłu wspólnotowego objętego próbą.
Można więc wstępnie wywnioskować na podstawie zmniejszającego się udziału w rynku i stosunkowo wysokiego poziomu cen, że sprzedaż producentów eksportujących z krajów trzecich nie spowodowała szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Poniższa tabela przedstawia wielkość przywozu i średnie ceny dla przywozu pochodzącego z najważniejszych pozostałych krajów trzecich (tj. Maroka i Turcji).
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz z Maroka (w tonach) _BAR_ 25532 _BAR_ 35253 _BAR_ 47079 _BAR_ 30406 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 138 _BAR_ 18 _BAR_ 119 _BAR_
Średnie ceny (EUR za tonę) _BAR_ 820 _BAR_ 994 _BAR_ 824 _BAR_ 691 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 12 _BAR_ 100 _BAR_ 84 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 11,7 % _BAR_ 15,0 % _BAR_ 18,7 % _BAR_ 13,0 % _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 128 _BAR_ 160 _BAR_ 111 _BAR_
Przywóz z Turcji (w tonach) _BAR_ 10503 _BAR_ 9312 _BAR_ 7089 _BAR_ 6121 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 67 _BAR_ 58 _BAR_
Średnie ceny (EUR za tonę) _BAR_ 1394 _BAR_ 1659 _BAR_ 1514 _BAR_ 1337 _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 119 _BAR_ 109 _BAR_ 96 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 4,8 % _BAR_ 4,0 % _BAR_ 2,8 % _BAR_ 2,6 % _BAR_
Wskaźnik 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 58 _BAR_ 54 _BAR_
22.
SKUTKI ZMIAN W WYNIKACH EKSPORTOWYCH PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(100) Argumentowano również, że spadek wyników eksportu, w szczególności na rynek Stanów Zjednoczonych, przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Według danych Eurostat, eksport z krajów Wspólnoty rzeczywiście zmniejszył się w okresie badanym z około 19 tys. ton w 2002 r. do 15 tys. ton w 2005 r.
Jednakże w porównaniu z rynkiem wspólnotowym ogólne znaczenie rynku eksportowego jest stosunkowo ograniczone, w rzeczywistości wielkość wywozu odpowiada mniej niż 10 % konsumpcji wspólnotowej w całym okresie badanym.
(101) W odniesieniu do wskaźników, w przypadku których nie można było określić rozróżnienia pomiędzy rynkiem wspólnotowym a rynkami eksportowymi, takich jak wielkość produkcji, wykorzystanie mocy produkcyjnych, inwestycje i wielkość zatrudnienia, ustalono, iż ich negatywny rozwój znacznie przekroczył poziom, który można by wiązać ze spadkiem wyników eksportowych.
Dlatego też negatywny rozwój tych wskaźników należy postrzegać jako konsekwencję zarówno spadku sprzedaży na rynku wspólnotowym, jak i zmniejszenia sprzedaży eksportowej.
(102) W odniesieniu do poziomu rentowności, przepływów pieniężnych i zwrotu z inwestycji, ich negatywny rozwój spowodowany był częściowo tym, że przemysł wspólnotowy został zmuszony do wykorzystywania bardzo niskich mocy produkcyjnych, ze względu na negatywny rozwój wielkości sprzedaży, zarówno na rynkach wspólnotowych, jak i na rynkach eksportowych, jak wspomniano powyżej.
Ponadto ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego pozostawały pod silną presją ze strony przywozu po cenach dumpingowych, co również przyczyniło się do negatywnego wpływu na te wskaźniki.
(103) Dlatego też, nawet jeżeli gorsze wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego mogły przyczynić się do poniesionej szkody, to ich ogólnego wpływu nie można uznać za istotny i nie spowoduje to zerwania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
23.
WPŁYW ZMNIEJSZONEJ PRODUKCJI PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO ORAZ DOMNIEMANE ZMNIEJSZENIE KONSUMPCJI
(104) Jedna z zainteresowanych stron argumentowała, że niskie plony w 2002 i 2003 r. oraz zmniejszenie w tych latach produkcji związane z brakiem surowca, tj. świeżych truskawek, stanowią główny czynnik powodujący szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
Rzeczywiście jest jasne, że niskie plony doprowadziły do zmniejszenia produkcji.
Jednakże mało prawdopodobne jest, by był to główny czynnik odpowiedzialny za poniesioną szkodę.
Zmniejszonej produkcji i wielkości sprzedaży towarzyszył spadek cen, podczas gdy zazwyczaj konsekwencją słabych zbiorów i niskiej podaży jest wzrost cen.
W dodatku badanie rentowności przemysłu wspólnotowego w okresie badanym dowodzi, że przemysł był rentowny do 2004 r., kiedy to nastąpił znaczny spadek cen przywozu z ChRL.
(105) Argumentowano również, że nastąpiło zmniejszenie konsumpcji produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym i że raczej ten spadek niż przywóz po cenach dumpingowych z ChRL jest główną przyczyną szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Przypomina się, że dane o konsumpcji dla celów tego dochodzenia uzyskano z danych produkcyjnych, a na otrzymane wielkości konsumpcji mogło mieć wpływ uwzględnienie zapasów produktu.
Nie należy więc wykluczać możliwości niewielkiego zmniejszenia konsumpcji w 2004 r.
Taki spadek miałby wpływ na wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Jednak jeżeli nawet w okresie badanym nastąpił spadek konsumpcji, przypomina się, że przywóz z ChRL wzrósł w tym okresie o 381 %, przy jednoczesnym spadku cen o 38 %.
Dlatego też uważa się, że jakikolwiek spadek konsumpcji, który mógł mieć miejsce, nie może być wyłączną przyczyną poniesionej szkody.
24.
WPŁYW RZEKOMYCH BRAKÓW STRUKTURALNYCH U PRODUCENTÓW WSPÓLNOTOWYCH
(106) Argumentowano również, że problemy przemysłu wspólnotowego są związane z problemami strukturalnymi sektora, w tym systemu produkcyjnego, którego wydajność można by zwiększyć.
Jednakże nie przedstawiono w tym względzie żadnych konkretnych dowodów.
Nawet jeżeli przyjąć, że przemysł ucierpiał w okresie badanym z powodu braków strukturalnych, należy zauważyć, że w okresie badanym przemysł ten stale inwestował.
Celem tych inwestycji było dalsze zwiększenie wydajności przemysłu.
(107) Wyniki finansowe i konkurencyjność przemysłu wspólnotowego były wysokie do momentu pojawienia się przywozu dużej ilości produktów pochodzących z ChRL po cenach dumpingowych.
Badane wskaźniki ponownie pokazują, że szkoda stała się widoczna, kiedy zaczęto importować chińskie mrożone truskawki w znacznych ilościach po cenach dumpingowych.
Dlatego też można wstępnie wywnioskować, że wszelkie braki strukturalne, jakie mogły zaistnieć, nie mogły być wyłączną ani główną przyczyną poniesionej szkody.
25.
WPŁYW RZEKOMYCH SPEKULACYJNYCH DECYZJI BIZNESOWYCH PODEJMOWANYCH PRZEZ PRODUCENTÓW WSPÓLNOTOWYCH
(108) Niektóre z zainteresowanych stron twierdziły, że spekulacja cenami i podażą mrożonych truskawek na rynku wspólnotowym spowodowała szkody dla przemysłu wspólnotowego, i że poniesione szkody zostały wyrządzone przez samych producentów.
Twierdzono, że polscy producenci utrzymywali sztucznie wysokie ceny w trakcie niskich zbiorów w 2003 r., zmniejszając podaż mrożonych truskawek, i że ta strategia była kontynuowana w sezonie 2004 r., zmuszając w ten sposób przemysł przetwórczy do poszukiwania alternatywnych źródeł dostaw w ChRL.
Przemysł wspólnotowy pozostał wówczas ze znacznym poziomem zapasów, które trzeba było wyprzedać po cenach poniżej poziomu rentowności.
(109) Zarzuty związane z tymi stwierdzeniami o szkodzie wyrządzonej producentom przez nich samych nie zostały jednak dalej uzasadnione.
Ponadto analiza objętych próbą danych o sprzedaży i zapasach producentów wspólnotowych, przedstawiona szczegółowo w punktach 18.1.2 i 18.1.3, nie potwierdza tych zarzutów.
Wysokie ceny w 2003 r. zbiegły się z wysokimi kosztami surowca ze względu na niskie w tym sezonie plony.
Poziomy zapasów na koniec tego okresu były również najniższymi odnotowanymi poziomami w okresie badanym.
W 2004 r. produkcja powróciła do poziomu z 2002 r., jednak wzrostowi produkcji towarzyszyła obniżka cen sprzedaży.
Pomimo obniżki cen sprzedaży, przemysł wspólnotowy nie był w stanie sprzedać produkcji z tego roku, co spowodowało znaczny wzrost poziomu zapasów na koniec 2004 r.
W OD przemysł wspólnotowy został zmuszony do dalszej obniżki cen.
Obniżkę tę można częściowo przypisać konieczności sprzedaży zapasów nagromadzonych w poprzednim roku.
Jednakże głównym czynnikiem, który spowodował obniżkę cen, była potrzeba zareagowania na dumpingowe ceny przywozowe z ChRL, które w tym roku spadły o dalsze 24 % w porównaniu z rokiem 2004.
(110) Nawet gdyby wyprzedaż większej ilości zapasów przez przemysł wspólnotowy w 2004 r. była teoretycznie możliwa, to musiałaby nastąpić po cenach przynoszących poważne straty.
Dlatego też jest jasne, że przemysł wspólnotowy był zarówno w 2004 r., jak i w 2005 r. w sytuacji powodującej szkodę.
Głównym problemem stojącym przed tym przemysłem była zwiększona wielkość przywozu po niskich, dumpingowych cenach, podcinająca raczej ceny przemysłu wspólnotowego, niż jakiekolwiek decyzje kierownicze co do czasu wyprzedaży produktu objętego postępowaniem z magazynów.
26.
WPŁYW WAHAŃ KURSÓW WALUT
(111) Kolejnym czynnikiem, który jak twierdzono, przyczynił się do powstania szkody, jest spadający kurs wymiany dolara (z którym powiązany jest chiński RMB) w stosunku do euro.
Deprecjacja dolara w stosunku do euro wyniosła w badanym okresie około 34 %.
(112) Jeśli chodzi o marginesy szkody, deprecjacja dolara mogła spowodować zwiększenie przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.
Nie ma jednakże dowodu na istnienie związku pomiędzy spadkiem chińskich cen importowych na rynek wspólnotowy a deprecjacją dolara w stosunku do euro.
Udowadnia to fakt, że spadek chińskich cen importowych był wyższy niż deprecjacja dolara w stosunku do euro, a porównanie rok do roku wykazuje wahania kursów walut, które nie zostały odzwierciedlone w cenach importowych.
Na przykład w OD dolar stracił 10 % wartości w stosunku do euro, z kolei spadek chińskich cen importowych wyniósł 24 %.
27.
WNIOSKI DOTYCZĄCE ZWIĄZKU PRZYCZYNOWO-SKUTKOWEGO
(113) Należy przypomnieć, że w tym przypadku spadek produkcji wraz ze wzrostem poziomu zapasów i spadkiem cen powodującym zmniejszenie rentowności stanowią najważniejszy dowód wystąpienia szkody.
Biorąc pod uwagę fakt, że gwałtownie wzrastająca wielkość przywozu z ChRL znacznie podcięła ceny przemysłu wspólnotowego, nic nie wskazuje na to, aby wymienione powyżej inne czynniki mogły być na tyle istotne, aby zerwać związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy przywozem produktów z ChRL po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Podczas dochodzenia nie ustalono żadnych innych czynników, które mogły spowodować istotną szkodę.
(114) W oparciu o powyższą analizę oddziaływania wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego, przyjmuje się tymczasowo, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
E. INTERES WSPÓLNOTY
28.
ZAGADNIENIA OGÓLNE
(115) Zbadano, czy istnieją przekonujące powody, które mogłyby prowadzić do sformułowania wniosku, że nałożenie ceł antydumpingowych na przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie leży w interesie Wspólnoty.
Interes Wspólnoty określono na podstawie szacunkowej oceny różnych interesów cząstkowych tj. przemysłu Wspólnoty, importerów, przetwórców/użytkowników i dostawców.
Komisja rozesłała ankiety, w szczególności do importerów i przemysłowych użytkowników mrożonych truskawek.
29.
INTERES PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(116) Przemysł wspólnotowy cierpi obecnie z powodu napływu importowanych mrożonych truskawek po niskich cenach z ChRL.
Przypomina się również, że przedstawione powyżej wskaźniki ekonomiczne przemysłu wspólnotowego wskazywały na pogarszanie się wyników finansowych w okresie badanym.
Biorąc pod uwagę charakter szkody (tzn. przede wszystkim zbyt niskie ceny i zmniejszenie rentowności) oraz dodatni trend przywozu produktu objętego postępowaniem, w razie niezastosowania odpowiednich środków, dalsze pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego będzie nieuniknione.
(117) Dochodzenie wykazało, że na produkcję Wspólnoty składa się wielu producentów z branży mrożonek, która zatrudnia około 2700 osób do produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
Mrożone truskawki stanowią ważny produkt dla całego wspólnotowego przemysłu mrożonek.
W przypadku tych, którzy odpowiedzieli na wyrywkowo przeprowadzoną ankietę, produkt objęty postępowaniem stanowił ponad 10 % łącznych obrotów ich przedsiębiorstwa.
Jeżeli nie zostaną nałożone środki, ceny będą nadal spadały, a producenci wspólnotowi poniosą dalsze poważne straty.
Biorąc pod uwagę słabą kondycję finansową producentów wspólnotowych, można oczekiwać, że już w niedługim czasie niektórzy producenci wspólnotowi będą zmuszeni przerwać produkcję, o ile nie zostaną nałożone środki.
Jest więc prawdopodobne, że konieczne będzie znaczne zmniejszenie zatrudnienia, szacowanego obecnie na 2700 etatów.
Ponadto, jeżeli środki te nie zostaną nałożone, jest wysoce prawdopodobne, że różne branże przemysłu wykorzystujące produkt objęty postępowaniem doświadczą w średnim i długim okresie deficytu podaży, ponieważ rolnicy nie będą już uprawiać truskawek przeznaczonych na potrzeby przetwórstwa z uwagi na ich zbyt niskie ceny.
Skutki utraty siły roboczej byłyby w tym sektorze szczególnie mocno odczuwalne, ponieważ wielu producentów wspólnotowych zlokalizowanych jest na obszarach wiejskich i ma istotne znaczenie dla poziomu zatrudnienia miejscowej ludności.
Na podstawie powyższego przemysł wspólnotowy z pewnością odniósłby korzyści z przyjęcia środków antydumpingowych.
(118) W przypadku nałożenia środków antydumpingowych producent wspólnotowy miałby prawdopodobnie możliwość podwyższenia ceny sprzedaży do poziomu, który zapewnia racjonalną marżę zysku, oraz przywrócenie uczciwej konkurencji pomiędzy przemysłem wspólnotowym a producentami eksportującymi z ChRL.
Ponadto nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby również na kontynuację procesu restrukturyzacji przemysłu wspólnotowego.
(119) Zatem stwierdza się tymczasowo, że zastosowanie środków antydumpingowych leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
30.
INTERES NIEPOWIĄZANYCH IMPORTERÓW
(120) Odpowiedzi na ankietę udzieliło czterech niepowiązanych ze sobą importerów.
Kolejny niepowiązany importer oraz trzy stowarzyszenia importerów wyraziły swoje opinie ustnie i na piśmie.
(121) Z czterech przedsiębiorstw, które odpowiedziały na ankietę, tylko trzy wypełniły część odnoszącą się do wielkości przywozu.
Wielkość ta stanowi mniej niż 5 % łącznego przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL w OD.
(122) Jeden współpracujący importer zgodził się na nałożenie środków antydumpingowych pod warunkiem, że obowiązywałyby one przez ograniczony okres i przybrały formę, która umożliwiałaby efektywną konkurencję.
(123) Dwóch ze współpracujących importerów sprzeciwiło się nałożeniu środków antydumpingowych i podkreśliło, że takie działania nie leżałyby w interesie Wspólnoty, ponieważ problem ogranicza się jedynie do Polski, sugerując, że interes przemysłu jednego tylko państwa członkowskiego powinien zostać skonfrontowany z interesem wielu innych państw członkowskich, w których importerzy mogą ponosić straty ekonomiczne, jeżeli wprowadzone zostaną cła antydumpingowe.
Ponadto ci współpracujący importerzy utrzymywali, że nałożenie środków antydumpingowych przeszkodzi ich kontaktom z producentami eksportującymi z ChRL, a także świadczonej im pomocy w formie szkoleń i edukacji.
(124) Jednakże celem wprowadzenia środków antydumpingowych nie jest zakaz przywozu ani utrudnianie prowadzenia działalności we Wspólnocie przez importerów.
Należy zauważyć, że wszyscy współpracujący importerzy zakupują również znaczne ilości mrożonych truskawek od polskich producentów wspólnotowych i że działalność tych przedsiębiorstw obejmuje również dalsze przetwarzanie produktu objętego postępowaniem.
(125) Ponadto ogólny wpływ cła na wyniki osiągane przez importerów powinien być minimalny.
Importerzy kupują zazwyczaj szeroki asortyment różnych produktów żywnościowych.
Mrożone truskawki stanowią zazwyczaj nie więcej niż 10 % łącznego przywozu dokonywanego przez takich importerów.
Dlatego wpływ cła będzie prawdopodobnie osłabiony.
(126) Jednakże mając na uwadze fakt, że importerzy z tego sektora handlują zarówno z dostawcami polskimi, jak i chińskimi, oraz z uwagi na umiarkowaną stawkę cła, które miałoby zostać nałożone, rynek nie zostałby zamknięty dla importu z ChRL i nie przewiduje się, aby wpływ na importerów był istotny.
Dostępne są również alternatywne źródła dostaw z krajów trzecich bez cła (np. z Maroka).
31.
INTERES UŻYTKOWNIKÓW
31.1.
Uwagi wstępne
(127) Dziewięć przedsiębiorstw użytkowników, tj. przetwórców mrożonych truskawek, nadesłało odpowiedzi na ankietę.
Jednak niektóre z tych odpowiedzi były złej jakości i brakowało w nich niezbędnych danych o zakupach i wykorzystaniu produktu objętego postępowaniem oraz związanych z tym kosztach.
Na ankietę odpowiedziały również trzy stowarzyszenia przetwórców i jeszcze jeden przetwórca.
Wszystkie organizacje użytkowników i przetwórców wyrażające zainteresowanie postępowaniem sprzeciwiły się nałożeniu środków antydumpingowych.
Łącznie, przedsiębiorstwa użytkownicy, które nadesłały istotne dane o zakupach w odpowiedzi na ankietę, odpowiadały za kolejne 12 % przywozu do Wspólnoty (obok 4 % przywozu przez importerów) z kraju, którego dotyczy postępowanie.
Stowarzyszenia użytkowników, które złożyły oświadczenia dla celów postępowania, odpowiadają, według ich własnych obliczeń, za 170 tys. ton lub 80 % łącznej konsumpcji mrożonych truskawek we Wspólnocie.
31.2.
Wykorzystanie mrożonych truskawek
(128) Mrożone truskawki określa się jako półprodukt przeznaczony przede wszystkim do dalszego przetworzenia, chociaż niewielka ich część jest sprzedawana branży detalicznej do bezpośredniego spożycia.
Szacuje się, że bezpośrednie spożycie truskawek mrożonych przez przemysł gastronomiczny i gospodarstwa domowe nie przekracza 20 tys. ton rocznie.
Głównymi użytkownikami mrożonych truskawek są przetwórcy produkujący dżemy, preparaty owocowe wykorzystywane głównie przez branżę nabiałową oraz napoje owocowe.
Produkcja dżemu truskawkowego we Wspólnocie utrzymuje się na stosunkowo stabilnym poziomie, a jej wielkość szacuje się na 230000–250000 ton rocznie.
Szacunkowe zużycie mrożonych truskawek przez ten sektor sięgałoby około 100000 ton rocznie.
Inaczej niż w przypadku dżemów, galaretek i marmolady, sektor preparatów owocowych, a w szczególności branża nabiałowa, wykazują w tym samym czasie stały wzrost.
Truskawki stanowią popularny smak dla przemysłu preparatów owocowych oraz przemysłu nabiałowego i odgrywają ważną rolę w łącznej produkcji obu tych sektorów.
Ocenia się, że około 110000 ton truskawek jest zużywanych przez wytwórców świeżego nabiału i lodów.
Smak truskawkowy, chociaż nie bez znaczenia dla produkcji napojów owocowych, odgrywa o wiele mniejszą rolę w łącznej produkcji napojów owocowych niż w sektorach produkcji dżemów i preparatów owocowych.
(129) Podsumowując, jeżeli wyłączymy segment preparatów owocowych (ponieważ nie stanowią one produktów końcowych sprzedawanych konsumentom), mrożone truskawki stosowane są głównie w segmentach produkcji dżemu i nabiału w mniej więcej równych proporcjach.
31.3.
Deficyt podaży i potrzeba pozyskiwania mrożonych truskawek z różnych źródeł
(130) Sektory przemysłowe, które wykorzystują mrożone truskawki, sygnalizowały, że zaopatrzenie w truskawki mrożone różnych odmian i różnej jakości jest dla ich produkcji kwestią zasadniczą, ponieważ receptury wykorzystywane przez przemysł zazwyczaj przewidują zastosowanie mieszanki truskawek z różnych źródeł.
Różne preferencje konsumentów i różny popyt w UE również przyczyniają się do tego, że przemysł musi polegać na wielu źródłach surowca.
Podobnie, współpracujący użytkownicy utrzymują, że dostawy z wielu różnych źródeł są konieczne, aby zapewnić całoroczną podaż truskawek w odpowiednich ilościach.
Współpracujące przy dochodzeniu przedsiębiorstwa przetwórcze argumentowały, że nałożenie środków prowadziłoby do braku podaży mrożonych truskawek dla tego sektora, zarówno pod względem jakości, jak i różnych cech potrzebnych w produkcji.
Ponadto nałożenie środków miałoby zły wpływ na znaczne inwestycje realizowane przez chińskich producentów eksportujących, wspieranych przez użytkowników, mające na celu zapewnienie przestrzegania wszystkich obowiązujących norm bezpieczeństwa przez producentów eksportujących z ChRL.
(131) Produkcja mrożonych truskawek w Unii Europejskiej koncentruje się głównie w Polsce, gdzie skupia się niemal wyłącznie na zamrażaniu truskawek odmiany Senga Sengana.
Ta odmiana truskawek jest ceniona przez przemysł przetwórstwa owocowego, ponieważ zachowuje swoją barwę i walory smakowe w procesie mrożenia.
Duża pojemność magazynowa polskich producentów mrożonych truskawek pozwala na realizację dostaw przez cały rok, pomimo tego, że w Polsce w ciągu roku jest tylko jeden sezon zbiorów truskawek.
Wydaje się, że polskie mrożone truskawki oraz źródła przywozu, na które cła antydumpingowe nie będą miały negatywnego wpływu (Turcja i Maroko), są w stanie zapewnić ciągłą podaż wszystkich gatunków truskawek potrzebnych dla przemysłu przetwórczego (szczególnie do produkcji dżemów).
(132) Producenci z ChRL zaczęli eksportować mrożone truskawki w zwiększonych ilościach dopiero w 2003 r., patrz: motyw 60.
W 2003 r. przywóz z ChRL wzrósł o 324 %.
Wydaje się, że wszystkie pozostałe źródła dostaw zapewniały przetwórcom wspólnotowym odmiany i jakość, które były im potrzebne, aby otrzymać odpowiednie produkty gotowe.
Eksport z ChRL obejmuje szereg różnych odmian mrożonych truskawek o różnej jakości, których dostawy zaczynają się w czerwcu i osiągają szczyt w sierpniu.
(133) Jak opisano szczegółowo powyżej w motywie 124, celem wprowadzenia środków antydumpingowych nie jest zakaz przywozu ani utrudnianie działalności przemysłu przetwórstwa żywności we Wspólnocie.
Celem środków antydumpingowych nie będzie ograniczenie całorocznej podaży ani dostępności różnych odmian potrzebnych dla przemysłu przetwórstwa żywności.
Wręcz przeciwnie, przemysł wykorzystujący produkt objęty postępowaniem podkreśla, że dostępność mrożonych truskawek ze Wspólnoty, a w szczególności z Polski, jest kluczem do produkcji szeregu różnych produktów, takich jak dżemy, jogurty i preparaty owocowe, ze względu na szczególne właściwości odmiany Senga Sengana.
Konsekwentnie należy uznać, że zapewnienie kontynuacji produkcji wspólnotowej leży również w interesie użytkowników.
Z kolei przetwórcy wspólnotowi zdają się o wiele mniej polegać na mrożonych truskawkach z ChRL, biorąc pod uwagę ich wzorce zaopatrzenia sprzed 2002 r. oraz fakt, że importują również o wiele większe ilości z innych źródeł, takich jak Turcja i Maroko.
Można bezpiecznie stwierdzić, że biorąc pod uwagę te fakty, ryzyko jakiegokolwiek deficytu podaży spowodowanego nałożeniem środków antydumpingowych można wykluczyć.
W tym względzie zauważono również, że jeden z głównych producentów dżemu we Wspólnocie nie przywoził bezpośrednio produktu objętego postępowaniem z ChRL.
31.4.
Zwiększony koszt surowca i brak konkurencji
(134) Kilku współpracujących użytkowników twierdziło, że nałożenie środków prowadziłoby do znacznego zwiększenia kosztów, zdestabilizowałoby ceny surowców i zaszkodziło konkurencji na rynku europejskim, pozostawiając przetwórcom Polskę jako jedyne źródło zaopatrzenia w mrożone truskawki.
Argumentowano również, że wzrost kosztów surowca dla przemysłu przetwórczego przy obecnej strukturze rynku nie będzie mógł zostać przeniesiony na detaliczne ogniwo łańcucha dystrybucji.
(135) Przemysł wykorzystujący produkt objęty postępowaniem udowodnił, że produkt ten stanowi istotną część kosztów produkcji dżemów (około 30–40 %).
Niemniej jednak należy przypomnieć, że dżemy, zgodnie z tym, co przyznał sam przemysł, składają się z mieszanki truskawek z różnych źródeł, z których truskawki chińskiego pochodzenia ograniczałyby się do około 20 %.
Analiza wpływu pokazuje, że przedsiębiorstwa musiałyby jedynie doświadczyć podwyżki kosztów o około 2,5 %.
Ponadto żadna z branż przetwórczych, ani producenci dżemu, ani nabiału, nie polega wyłącznie na produktach, które zawierają mrożone truskawki.
Wręcz przeciwnie, takie produkty stanowią zazwyczaj zaledwie 10 % łącznych obrotów tych przedsiębiorstw.
Dlatego też ogólnie rzecz biorąc, nałożenie środków antydumpingowych będzie prawdopodobnie miało znikomy wpływ na łączne koszty produkcji i rentowność użytkowników.
(136) Ponadto przy takiej liczbie operatorów, jaka działa na europejskim rynku oraz dużej wielkości przywozu z szeregu krajów trzecich, nie istnieje ryzyko zahamowania konkurencji na rynku europejskim, nawet gdyby eksport z ChRL znacznie się zmniejszył.
31.5.
Wnioski dotyczące interesu użytkowników
(137) W związku z powyższym, nie jest prawdopodobne, aby środki antydumpingowe doprowadziły do deficytu podaży, a w szczególności do sytuacji braku konkurencji na rynku wspólnotowym, ponieważ chińskie mrożone truskawki prawdopodobnie utrzymają znaczny udział w rynku, a ponadto istnieje szereg producentów eksportujących z innych krajów.
Jeżeli chodzi o wpływ na koszty ponoszone przez użytkowników, oceniono, że będzie on znikomy i nie będzie w istotny sposób oddziaływał negatywnie na konkurencyjność i wyniki osiągane przez przemysł przetwórstwa żywności.
Ponadto przemysł wykorzystujący produkt objęty postępowaniem zaznaczył, że mrożone truskawki produkowane w Polsce są niezbędne dla przemysłu przetwórstwa owocowego, a środki pomagające w utrzymaniu opłacalności produkcji we Wspólnocie ostatecznie przyniosą korzyści również dla przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem.
Dlatego też tymczasowo uznaje się, że wpływ na użytkowników nie będzie istotny.
32.
INTERES DOSTAWCÓW
(138) W ramach tego badania nie otrzymano informacji od pojedynczych rolników.
Informacje dotyczące tego sektora uzyskano więc od Dyrektoriatu Generalnego Komisji Europejskiej ds. Rolnictwa oraz właściwych polskich władz, ponieważ Polska jest w UE głównym producentem truskawek przeznaczonych do mrożenia.
W przeciwieństwie do produkcji w innych państwach członkowskich, która koncentruje się na rynku owoców świeżych, truskawki uprawiane w Polsce są niemal w całości przeznaczone do mrożenia i dalszego przetwarzania.
Wskaźniki pokazują, że sektor uprawy truskawek przechodzi konsolidację, prowadzącą do powstania mniejszej liczby gospodarstw o większych rozmiarach.
Ocenia się, że liczba producentów na skalę handlową zmniejszyła się w Polsce ze 153000 w 1996 r. do 96700 w 2002 r.
Chociaż przewiduje się, że w ostatnich latach konsolidacja jeszcze bardziej ograniczyła tę liczbę, mimo wszystko jest oczywiste, że uprawa truskawek stanowi ważną działalność dla ogromnej liczby polskich gospodarstw.
(139) Cena świeżych truskawek dla przemysłu przetwórczego tradycyjnie waha się w zależności od podaży i wielkości plonów.
Od roku 2004 ceny nie przekraczały jednak kosztów produkcji, przynosząc rolnikom straty.
Zwiększenie taniego przywozu z ChRL, które sprawiło, że przemysł wspólnotowy musiał ograniczyć koszty surowca, oferując rolnikom coraz niższe ceny, uważane jest za główną przyczynę tej sytuacji.
Przewiduje się, że jeżeli trend cenowy dla surowca będzie się utrzymywał, istnieje znaczne ryzyko, że niektórzy rolnicy zaprzestaną uprawy truskawek i nastąpi deficyt podaży dla przemysłu przetwórczego.
Jeżeli zastosowane zostaną środki, przemysł wspólnotowy będzie prawdopodobnie w stanie sprzedawać produkt objęty postępowaniem po wyższych cenach i dzięki temu oferować również wyższe ceny dostawcom truskawek.
(140) Jest oczywiste, że środki wpłyną korzystnie na sektor dostawców, pozwalając im działać na poziomie przynoszącym zysk.
33.
WNIOSEK DOTYCZĄCY INTERESU WSPÓLNOTY
(141) Nałożenie środków na przywóz mrożonych truskawek pochodzących z ChRL w oczywisty sposób leżałoby w interesie przemysłu Wspólnoty.
Jeżeli chodzi zarówno o importerów/handlowców, jak i sektory przemysłu będące użytkownikami, oczekuje się, że wszelki wpływ na ceny mrożonych truskawek będzie znikomy.
Natomiast utrata udziału w rynku, obniżka cen i straty finansowe ponoszone przez przemysł Wspólnoty, w tym dostawców surowca dla tego przemysłu, byłyby w razie nienałożenia środków znacznie poważniejsze.
(142) W świetle powyższych ustaleń uznaje się tymczasowo, że nie ma przekonywających powodów, aby nie nakładać ceł antydumpingowych na przywóz mrożonych truskawek pochodzących z ChRL.
F. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
34.
POZIOM USUWAJĄCY SZKODĘ
(143) Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu wspólnotowego, należy zastosować środki po to, aby zapobiec dalszemu ponoszeniu szkody przez przemysł wspólnotowy z powodu przywozu po cenach dumpingowych z ChRL.
(144) Środki te powinny być nałożone na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę powodowaną przez ten przywóz, nie przekraczając przy tym stwierdzonego marginesu dumpingu.
Przy ustalaniu kwoty cła koniecznej dla usunięcia efektów szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie jego kosztów produkcji i wygenerowanie na poziomie Wspólnoty zysku przed opodatkowaniem, który mógłby być racjonalnie uzyskany przez tego rodzaju przemysł w sektorze ze sprzedaży we Wspólnocie produktu podobnego przy zwykłych warunkach konkurencji, tj. przy nieobecności przywozu po cenach dumpingowych.
Do obliczeń przyjęto 6,5 % marżę zysku przed opodatkowaniem w stosunku do obrotów na podstawie średniego poziomu zysku osiąganego przed pojawieniem się przywozu po cenach dumpingowych w 2002 r.
Nie brano pod uwagę wysokich poziomów zysku w 2003 r., ponieważ ceny i zyski były wówczas wyjątkowo wysokie.
Na podstawie dostępnych informacji wstępnie stwierdzono, że marża zysku w wysokości 6,5 % obrotu może być uznana za właściwy poziom, którego, przy braku dumpingu wyrządzającego szkodę, mógłby oczekiwać przemysł wspólnotowy.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego nieprzynoszącą szkody przemysłowi Wspólnoty.
Niepowodującą szkody cenę otrzymano poprzez dodanie wyżej wspomnianej marży zysku wynoszącej 6,5 % do kosztów produkcji.
(145) Następnie ustalono wysokość niezbędnej podwyżki cen na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej ze średnią ceną niepowodującą szkody.
Do cen importowych dodano 15,4 % narzut, aby pokryć normalne należności celne (14,4 %) oraz opłaty przeładunkowe importerów (1 %).
(146) Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone w postaci procenta średniej wartości importowej cif.
Dochodzenie wykazało, że rozpatrywany produkt sprzedawany na rynku wspólnotowym zarówno przez producentów eksportujących, jak i przez przemysł wspólnotowy był porównywalny.
Obliczenia przeprowadzono więc na zasadzie porównania wartości średnich.
(147) Tymczasowe średnie ważone marginesy szkody dla przedsiębiorstw, którym przyznano status MET lub IT, są następujące:
Yantai Yongchang Foodstuff _BAR_ 18,1 % _BAR_
Dandong Junao Foodstuff _BAR_ 12,6 % _BAR_
(148) Przy wyliczaniu poziomu usuwającego szkodę dla terytorium całego kraju, dla wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL, należy pamiętać, że poziom współpracy był niski.
Dlatego też średni ważony margines obliczono na podstawie: a) marginesu szkody tych współpracujących eksporterów, którym nie przyznano statusu MET ani IT; b) najwyższego marginesu szkody dla przedsiębiorstwa z grupy przedsiębiorstw, którym nie przyznano statusu MET ani IT, które reprezentowało przedsiębiorstwa niewspółpracujące.
Poziom usuwający szkodę dla terytorium całego kraju wyniósł 34,2 %, co stanowiło średnią ważoną wymienionych powyżej dwóch elementów.
35.
ŚRODKI TYMCZASOWE
(149) W świetle powyższego, uznaje się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, powinny zostać nałożone tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL.
Cła antydumpingowe powinny być ustalone na poziomie marginesu dumpingu lub marginesu szkody, w zależności od tego, który jest niższy, zgodnie z zasadą mniejszego cła.
(150) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu ustalono na podstawie wyników niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych przedsiębiorstw ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od obowiązującego dla całego kraju cła stosowanego do "wszystkich innych przedsiębiorstw") mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie i wyprodukowanych przez przedmiotowe przedsiębiorstwa i w ten sposób przez wymienione, określone podmioty prawne.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo niewymienione konkretnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(151) Wszelkie wnioski o stosowanie tych antydumpingowych stawek celnych przypisanych poszczególnym przedsiębiorstwom (np. w wyniku zmiany nazwy podmiotu prawnego lub utworzenia nowych jednostek produkcyjnych czy handlowych) powinny być kierowane do Komisji [3] niezwłocznie wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności o wszelkich zmianach działalności przedsiębiorstwa związanych z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową powiązaną np. z tą zmianą nazwy czy tą zmianą jednostek produkcyjnych i handlowych.
W stosownych przypadkach rozporządzenie będzie odpowiednio zmieniane poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(152) Aby zapewnić prawidłowe stosowanie cła antydumpingowego, poziom cła rezydualnego nie powinien mieć zastosowania tylko do eksporterów niewspółpracujących, lecz także do tych producentów, którzy nie dokonywali wywozu do Wspólnoty podczas OD.
(153) Proponuje się następujące wysokości tymczasowych ceł antydumpingowych:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines usuwający szkodę _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Yantai Yongchang Foodstuff _BAR_ 18,1 % _BAR_ 0 % _BAR_ 0 % _BAR_
Dandong Junao Foodstuff _BAR_ 12,6 % _BAR_ 31,1 % _BAR_ 12,6 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 34,2 % _BAR_ 66,9 % _BAR_ 34,2 % _BAR_
G. POSTANOWIENIE KOŃCOWE
(154) W celu zapewnienia dobrego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogłyby przedstawić swoje opinie na piśmie oraz złożyć wniosek o przesłuchanie.
Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkich ostatecznych ceł,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nałożone zostaje tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz truskawek, niegotowanych lub gotowanych na parze lub w wodzie, zamrożonych, niezależnie od tego, czy zawierają dodatek cukru lub innego środka słodzącego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zgłaszanych zwykle w ramach kodów CN 08111011, 08111019 oraz 08111090.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną w odniesieniu do ceny netto, franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, produktów opisanych w ust. 1 ustala się następująco:
Producent _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Yantai Yongchang Foodstuff _BAR_ 0 _BAR_ A779 _BAR_
Dandong Junao Foodstuff _BAR_ 12,6 _BAR_ A780 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 34,2 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w ust. 1, uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
4.
O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi odnośnie do zastosowania niniejszego rozporządzenia przez okres jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1552/2006
z dnia 17 października 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1520/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1553/2006
z dnia 17 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES I i IIb przez statki pływające pod banderą Zjednoczonego Królestwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1554/2006
z dnia 18 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/2006
z dnia 18 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1039/2006 otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Niemczech, Hiszpanii, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 40 ust. 2 lit d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości przeznaczone do odsprzedaży określone obecnie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1039/2006 [2] odzwierciedlają sytuację zapasów interwencyjnych na dzień 30 czerwca 2006 r.
Od tego dnia agencje interwencyjne sprzedały przedmiotowe ilości, a w przypadku Niemiec nie ma już żadnych zapasów interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1539/2006 z dnia 13 października 2006 r. przyjmujące plan przydziału państwom członkowskim zasobów zapisanych na rok budżetowych 2007 przeznaczonych na dostawy żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [3] przewiduje, że 33224 tony cukru powinny być wycofanye z zapasów interwencyjnych Wspólnoty w celu podzielenia ich pomiędzy państwa członkowskie zgodnie z załącznikiem I do wspomnianego rozporządzenia.
(3) Należy uwzględnić przedmiotowe ilości w sprzedaży w drodze stałego przetargu na rynku wewnętrznym Wspólnoty.
(4) W celu zapewnienia właściwego zarządzania ilościami cukru objętego skupem interwencyjnym należy przewidzieć, aby państwa członkowskie zgłaszały ilości rzeczywiście sprzedane.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1039/2006.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1039/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1039/2006 z dnia 7 lipca 2006 r. otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji";
2) artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
W ramach przetargu stałego na wewnętrznym rynku wspólnotowym agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowacji i Szwecji oferują na sprzedaż całkowitą ilość 899896,41 ton cukru przyjętego do skupu interwencyjnego i dostępnego w sprzedaży na rynku wewnętrznym.
Ilości, o których mowa, są podane w załączniku I w rozbiciu na państwa członkowskie.";
3) w art. 4 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Najpóźniej piątego dnia roboczego po ustaleniu przez Komisję minimalnej ceny sprzedaży odpowiednie agencje interwencyjne zgłaszają Komisji ilości rzeczywiście sprzedane w ramach przetargu częściowego, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku III.";
4) załącznik I zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
5) dodaje się załącznik III, którego tekst znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1556/2006
z dnia 18 października 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 w odniesieniu do przywozu wieprzowiny
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [2], w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne [3] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [4].
W celu zapewnienia jego jasności i zrozumiałości należy je zatem skodyfikować.
(2) Od dnia 1 stycznia 1994 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 otworzyło nowe roczne kontyngenty taryfowe na niektóre produkty mięsa wieprzowego.
Kontyngenty te mają być stosowane przez czas nieokreślony.
(3) Zarządzanie systemem należy oprzeć na pozwoleniach na przywóz.
W tym celu należy określić szczegółowe zasady składania wniosków oraz informacje, które muszą zawierać wnioski i pozwolenia, niezależnie od przepisów art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5].
Dodatkowo należy ustanowić przepis o pozwoleniach, które mają być wydawane po okresie rozpatrywania wniosków, przy wykorzystaniu – jeśli to konieczne – pojedynczego wskaźnika akceptacji.
W interesie podmiotów gospodarczych leży możliwość wycofania wniosków o przyznanie pozwoleń po ustaleniu wskaźnika akceptacji.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 774/94 przewiduje ustalenie stawki celnej 0 % na przywóz określonej ilości niektórych produktów mięsa wieprzowego.
W celu zapewnienia regularności przywozu ilość ta powinna być rozłożona na jeden rok.
(5) W celu ułatwienia wymiany handlowej między Wspólnotą a krajami trzecimi możliwy musi być przywóz produktów z wieprzowiny bez obowiązku przywozu z kraju pochodzenia, który jednak do celów statystycznych musi zostać zaznaczony w rubryce 8 pozwolenia na przywóz.
(6) W celu zagwarantowania właściwego zarządzania systemami dotyczącymi przywozu konieczne jest, aby precyzyjne informacje dotyczące faktycznie przywiezionych ilości były dostarczane przez państwa członkowskie.
Dla jasności konieczne jest stosowanie jednolitego formularza w celu przekazywania Komisji przez państwa członkowskie informacji o ilościach.
(7) W celu zapewnienia sprawnego zarządzania systemem należy ustalić wysokość zabezpieczenia na pozwolenia na przywóz w ramach tego systemu.
Z uwagi na ryzyko spekulacji właściwe dla systemu w sektorze mięsa wieprzowego należy określić dokładne warunki regulujące dostęp podmiotów gospodarczych do tego systemu.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wszystkie przywozy do Wspólnoty produktów określonych w załączniku I w ramach kontyngentów taryfowych otwartych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 774/94 wymagają okazania pozwolenia na przywóz.
Ilość produktów korzystających z tego systemu oraz wysokość stawki celnej są określone w załączniku I.
Artykuł 2
Ilości określone w załączniku I rozkładają się w ciągu roku w następujący sposób:
- 25 % w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca,
- 25 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca,
- 25 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 25 % w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz, do których odnosi się art. 1, podlegają następującym przepisom:
a) wnioskodawcy pozwoleń na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w momencie składania wniosku mogą udowodnić właściwym organom w państwach członkowskich, że zajmowały się handlem produktami mięsa wieprzowego z krajami trzecimi przynajmniej w ciągu ostatnich 12 miesięcy.
Jednakże zakłady sprzedaży detalicznej lub restauracje sprzedające swoje produkty konsumentom końcowym są wyłączone z korzyści tego systemu;
b) wniosek o pozwolenie zawiera numer porządkowy i może odnosić się do produktów objętych dwoma różnymi kodami nomenklatury scalonej (CN), ale pochodzących z jednego kraju.
W takich przypadkach wszystkie kody CN muszą być zaznaczone w rubryce 16, a ich opisy zawarte w rubryce 15; wniosek o pozwolenie musi dotyczyć co najmniej 20 ton produktu i co najwyżej 20 % ilości dostępnej na okres wyszczególniony w art. 2;
c) rubryka 8 wniosków o pozwolenie i pozwoleń wskazuje kraj pochodzenia;
d) w rubryce 20 wniosku o pozwolenie oraz pozwolenia wpisuje się jedno z określeń wymienionych w załączniku II część A;
e) w rubryce 24 pozwolenia wpisuje się jedno z określeń wymienionych w załączniku II część B.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia składa się w pierwszych siedmiu dniach miesiąca poprzedzającego każdy okres wskazany w art. 2.
2.
Wnioski o pozwolenie są przyjmowane tylko wtedy, gdy wnioskodawca zadeklaruje na piśmie, że nie przedłożył i nie zamierza przedłożyć w państwie członkowskim, w którym jego wniosek jest złożony, ani w innym państwie członkowskim żadnych wniosków dotyczących bieżącego okresu na towary, o których mowa w załączniku I.
W przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do produktów, o których mowa w załączniku I, żaden wniosek od tej osoby nie jest rozpatrywany.
Jednakże każdy wnioskodawca może złożyć kilka wniosków o pozwolenia na przywóz na produkty, o których mowa w załączniku I, jeśli produkty te pochodzą z różnych krajów.
Wnioski, każdy na poszczególny kraj pochodzenia, muszą być złożone łącznie właściwym organom państwa członkowskiego.
Są one rozpatrywane, w odniesieniu do ilości maksymalnych wymienionych w art. 3 lit. b), jak również odnośnie do zastosowania zasad określonych w akapicie drugim niniejszego ustępu, jako pojedynczy wniosek.
3.
Trzeciego dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków państwa członkowskie informują Komisję o wnioskach złożonych na każdy z produktów, o których mowa w załączniku I. Takie powiadomienie zawiera wykaz wnioskodawców oraz sumę wnioskowanych ilości.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku wniosków, są przekazywane drogą elektroniczną we wskazanym dniu roboczym, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III, jeżeli nie złożono żadnego wniosku, oraz zgodnie ze wzorem przedstawionym w załącznikach III i IV, jeżeli wnioski zostały złożone.
4.
W jak najkrótszym terminie Komisja decyduje, do jakiej wysokości mogą zostać przyznane ilości w odniesieniu do wniosków, o których mowa w art. 3.
Jeśli ilości, na które zostały złożone wnioski, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala pojedynczy wskaźnik akceptacji na ilości, o które wystąpiono.
Jeżeli wskaźnik ten jest mniejszy niż 5 %, Komisja może zdecydować o odrzuceniu wszystkich wniosków i niezwłocznym zwrocie wszystkich związanych z nimi zabezpieczeń.
5.
Podmiot gospodarczy może wycofać swój wniosek o pozwolenie w ciągu 10 dni roboczych od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej pojedynczego wskaźnika akceptacji, jeśli w wyniku zastosowania tego przelicznika ustalona ilość wyniesie poniżej 20 ton.
Państwa członkowskie informują o tym Komisję w ciągu pięciu dni następujących po wycofaniu wniosku o pozwolenie i niezwłocznie zwalniają zabezpieczenie.
6.
Komisja oblicza ilość pozostałą, która jest dodawana do ilości dostępnej w następnym okresie tego samego roku.
7.
Pozwolenia są wydawane możliwie jak najszybciej po podjęciu decyzji przez Komisję.
8.
Wydane pozwolenia są ważne na całym terytorium Wspólnoty.
9.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, przed końcem czwartego miesiąca następującego po każdym okresie rocznym określonym w załączniku I, o ilości produktów faktycznie przywiezionych na podstawie niniejszego rozporządzenia w ciągu tego okresu.
Wszystkie powiadomienia, włącznie z powiadomieniami, iż nie było żadnego przywozu, dokonywane są przy użyciu wzoru przedstawionego w załączniku V.
Artykuł 5
Do celów stosowania art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz zachowują ważność przez okres 150 dni od daty ich faktycznego wydania.
Pozwolenia nie są jednak ważne po dniu 31 grudnia roku, w którym zostały wydane.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie są zbywalne.
Artykuł 6
Przy pozwoleniach na przywóz na wszystkie produkty określone w załączniku I składa się zabezpieczenie w wysokości 20 EUR za 100 kilogramów.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1291/2000.
Jednakże, w drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 wymienionego rozporządzenia, ilości przywożone w ramach niniejszego rozporządzenia nie mogą przekroczyć ilości wyszczególnionych w rubrykach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W związku z tym w rubryce 19 tego pozwolenia wpisywana jest cyfra 0.
Artykuł 8
Rozporządzenie (WE) nr 1432/94 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VII.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1557/2006
z dnia 18 października 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1952/2005 w odniesieniu do rejestracji umów i przekazywania danych odnoszących się do chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1952/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków chmielu i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, (EWG) nr 1037/72, (EWG) nr 879/73 i (EWG) nr 1981/82 [1], w szczególności jego art. 17 tiret czwarte i piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wyniku przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1952/2005, w trosce o zapewnienie jasności i logicznego porządku, należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 776/73 z dnia 20 marca 1973 r. w sprawie rejestracji umów i przekazywania danych odnoszących się do chmielu [2] oraz zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(2) Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005 przewiduje rejestrację wszystkich umów na dostawę chmielu wyprodukowanego we Wspólnocie, zawartych między producentem lub stowarzyszeniem producentów a nabywcą.
Należy zatem ustanowić szczegółowe zasady przedmiotowej rejestracji.
(3) Dostawy realizowane na mocy umów zawieranych z wyprzedzeniem, o których mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005, mogą nie odpowiadać, w szczególności w odniesieniu do ilości, dokonanym ustaleniom. W celu uzyskania dokładnych danych szczegółowych dotyczących zbytu chmielu konieczna jest zatem również rejestracja tych dostaw.
(4) W celu ułatwienia rejestracji umów zawieranych z wyprzedzeniem należy zapewnić sporządzanie ich na piśmie i zgłaszanie organowi wyznaczonemu przez każde państwo członkowskie.
(5) W przypadku umów niezawieranych z wyprzedzeniem należy, wobec braku innych dokumentów poświadczających, zarejestrować te umowy na podstawie kopii zapłaconych faktur za wykonane dostawy.
(6) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005 przewiduje, że państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania wspomnianego rozporządzenia.
Należy przewidzieć szczegółowe zasady dotyczące wspomnianej wymiany informacji.
(7) Ponieważ w Irlandii nie produkuje się już chmielu, w trosce o zapewnienie jasności i logicznego porządku, należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1375/75 z dnia 29 maja 1975 r. w sprawie przepisów o uznawaniu grup producentów chmielu w Irlandii [3].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tylko umowy dotyczące chmielu zebranego na terytorium danego państwa członkowskiego są rejestrowane zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005.
Artykuł 2
Organ wyznaczony przez państwo członkowskie zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005 dokonuje rejestracji wszystkich zrealizowanych dostaw, rozróżniając umowy zawarte z wyprzedzeniem, o których mowa w art. 14 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, i inne umowy.
Artykuł 3
Umowę zawieraną z wyprzedzeniem zawiera się na piśmie.
Egzemplarz każdej umowy zawartej z wyprzedzeniem przekazywany jest przez producenta lub uznaną grupę producentów organowi, o którym mowa w art. 2, w terminie jednego miesiąca od dnia zawarcia umowy.
Artykuł 4
Rejestracji umów innych niż umowy zawarte z wyprzedzeniem dokonuje się na podstawie kopii zapłaconej faktury przekazanej przez sprzedającego organowi, o którym mowa w art. 2.
Sprzedający może przekazywać takie kopie w miarę realizacji dostaw lub jednorazowo, jednakże w każdym przypadku nie później niż do dnia 15 marca.
Artykuł 5
W odniesieniu do każdego zbioru państwa członkowskie przekazują drogą elektroniczną informacje określone w Załączniku, najpóźniej do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku danego zbioru.
Artykuł 6
Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 776/73 i rozporządzenie (EWG) nr 1375/75.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1558/2006
z dnia 18 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [2] ustala kwotę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę, biorąc pod uwagę czynniki określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. W związku ze wzrostem ceny rynkowej mleka odtłuszczonego w proszku na rynku wewnętrznym oraz wzrostem cen rynkowych białek konkurencyjnych, a także zmniejszeniem dostaw mleka odtłuszczonego w proszku i pozytywną sytuacją cen cieląt, kwotę pomocy należy ustalić na poziomie zerowym, do czasu aż zmieni się obecna sytuacja.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2799/1999.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pomoc ustala się na poziomie:
a) 0,00 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
b) 0,00 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
c) 0,00 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
d) 0,00 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1559/2006
z dnia 18 października 2006 r.
ustanawiające minimalne wymagania jakościowe dla gruszek odmian Williams i Rocha w syropie i/lub naturalnym soku owocowym objętych systemem pomocy produkcyjnej
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2319/89 z dnia 28 lipca 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań jakości dla gruszek odmian Williams i Rocha w syropie i naturalnym soku owocowym korzystających z systemu pomocy produkcyjnej [2] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Artykuł 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustanowił system pomocy produkcyjnej dla niektórych produktów wymienionych w załączniku I.
(3) Celem minimalnych wymagań jakości, które zostaną ustanowione, jest uniknięcie wytwarzania produktów, na które nie ma popytu, lub produktów mogących spowodować zakłócenia rynku.
Wymagania te muszą być oparte na tradycyjnych, rzetelnych procedurach produkcyjnych.
(4) Wymagania jakości ustanowione w niniejszym rozporządzeniu ustanawiają dodatkowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymagania jakościowe, które muszą spełniać konserwowane gruszki odmian Williams i Rocha w syropie i/lub naturalnym soku owocowym, zwane dalej "gruszkami w syropie i/lub naturalnym soku owocowym", określone w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2003.
Artykuł 2
Do produkcji gruszek w syropie i/lub naturalnym soku owocowym wykorzystywać można wyłącznie gruszki gatunku Pyrus Communis L., odmian Williams i Rocha.
Surowiec musi być świeży, zdrowy, czysty i nadający się do przetworzenia.
Przed wykorzystaniem do produkcji gruszek w syropie i/lub naturalnym soku owocowym surowiec może być schłodzony.
Artykuł 3
1.
Gruszki w syropie i/lub w naturalnym soku owocowym muszą być wyprodukowane w jednej z postaci określonych w ust. 2.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia postacie te określone są, jak następuje:
a) "cały owoc" oznacza cały owoc wraz z gniazdem nasiennym, z szypułką lub bez;
b) "połówki" oznaczają wydrążony owoc przekrojony na dwie w przybliżeniu równe części;
c) "ćwiartki" oznaczają wydrążony owoc pokrojony na cztery w przybliżeniu równe części;
d) "plasterki" oznaczają wydrążony owoc pokrojony na więcej niż cztery części w kształcie klina;
e) "kostki" oznaczają wydrążony owoc pokrojony na części w kształcie kostek.
3.
Każde opakowanie z gruszkami w syropie i/lub gruszkami w naturalnym soku owocowym zawiera gruszki tylko w jednej postaci, a zawarte w nim owoce lub ich części będą praktycznie tej samej wielkości.
W opakowaniu nie może być innego rodzaju owoców.
4.
Kolor gruszek w syropie i/lub naturalnym soku owocowym jest właściwy dla odmian Williams lub Rocha.
Lekko różowego odbarwienia nie uważa się za wadę.
Gruszki ze specjalnymi składnikami uważa się za posiadające kolor im właściwy, jeśli użyte składniki nie spowodują nienormalnego odbarwienia.
5.
Gruszki w syropie i/lub naturalnym soku owocowym muszą być pozbawione substancji obcych pochodzenia nieroślinnego, jak również obcego smaku i zapachu.
Owoce muszą być mięsiste i mogą mieć różną kruchość, z tym że nie mogą być ani nadmiernie miękkie, ani nadmiernie twarde.
6.
Gruszki w syropie i/lub naturalnym soku owocowym muszą praktycznie być pozbawione:
a) substancji obcych pochodzenia roślinnego;
b) skórki;
c) sztuk uszkodzonych.
Całe owoce, ich połówki i ćwiartki muszą być praktycznie pozbawione jednostek mechanicznie uszkodzonych.
Artykuł 4
1.
Owoce lub ich części uważa się za praktycznie tej samej wielkości, jeśli waga największego owocu w opakowaniu lub jego części nie jest większa niż dwukrotna waga najmniejszego.
Jeśli w opakowaniu znajduje się mniej niż 20 jednostek, jedną z nich można pominąć.
Przy określaniu największych i najmniejszych jednostek nie bierze się pod uwagę jednostek uszkodzonych.
2.
Gruszki w syropie i/lub gruszki w naturalnym soku owocowym uważa się za spełniające wymagania przepisów art. 3 ust. 6, jeśli nie są przekraczane następujące wartości tolerancji:
_BAR_ Postać _BAR_
Całe owoce, połówki i ćwiartki _BAR_ Pozostałe _BAR_
Sztuki uszkodzone _BAR_ 15 % ilości _BAR_ 1,5 kilograma _BAR_
Sztuki uszkodzone mechanicznie _BAR_ 10 % ilości _BAR_ Nie dotyczy _BAR_
Skórka _BAR_ 100 cm2 całkowitej powierzchni _BAR_ 100 cm2 całkowitej powierzchni _BAR_
Obce substancje pochodzenia roślinnego: _BAR_ _BAR_ _BAR_
—elementy gniazda nasiennego _BAR_ 10 sztuk _BAR_ 10 sztuk _BAR_
—luźne nasiona gruszki _BAR_ 80 części _BAR_ 80 części _BAR_
—inne substancje, włączając w to luźne elementy gniazda nasiennego _BAR_ 60 części _BAR_ 60 części _BAR_
Dopuszczalne wartości tolerancji, poza określonymi procentowo w odniesieniu do ilości, podano na 10 kilogramów odsączonej wagi netto.
Gniazd nasiennych nie uważa się za wadę w przypadku całych owoców z gniazdem nasiennym.
3.
Do celów ust. 2:
a) "sztuki uszkodzone" oznaczają owoce z odbarwieniami na powierzchni lub plamami wyraźnie kontrastującymi z kolorem całości i mogącymi sięgać w głąb miąższu, w szczególności są to obicia, parch lub ciemne odbarwienia;
b) "sztuki uszkodzone mechanicznie" oznaczają sztuki, które zostały rozerwane na odrębne kawałki, przy czym wszystkie takie kawałki razem są równe wielkością sztuce o pełnych wymiarach i uważa się je za jedną sztukę; lub sztuki, których przycięcie jest nadmierne i stanowi poważne ubytki na powierzchni, co znacznie pogarsza ich wygląd;
c) "skórka" oznacza zarówno skórkę przylegającą do miąższu gruszki, jak i występującą luzem w opakowaniu;
d) "obca substancja pochodzenia roślinnego" oznacza substancje roślinne niezwiązane z samym owocem lub też dołączone do świeżego owocu, ale które powinny były zostać usunięte w trakcie przetwarzania, w szczególności: elementy gniazda nasiennego, nasiona gruszki, szypułki, liście i ich części, jednakże z wyłączeniem skórki;
e) "elementy gniazda nasiennego" oznaczają komorę nasienną lub jej części złączone lub nie z owocem, z nasionami lub bez nasion.
Części gniazda nasiennego uważa się za jedną część, jeśli łącznie stanowiłyby w przybliżeniu połowę gniazda nasiennego;
f) "luźne nasiona gruszki" oznaczają nasiona nieznajdujące się w gnieździe nasiennym, lecz występujące luzem w opakowaniu.
Artykuł 5
1.
Gruszki oraz syrop i/lub naturalny sok owocowy zajmuje przynajmniej 90 % pojemności opakowania.
2.
Przeciętnie waga netto odsączonych owoców jest co najmniej równa następującej procentowej pojemności opakowania, wyrażonej w gramach:
Postać _BAR_ Opakowanie o nominalnej pojemności _BAR_
425 ml lub więcej _BAR_ poniżej 425 ml _BAR_
Całe owoce _BAR_ 50 _BAR_ 46 _BAR_
Połówki _BAR_ 54 _BAR_ 46 _BAR_
Ćwiartki _BAR_ 56 _BAR_ 46 _BAR_
Plasterki _BAR_ 56 _BAR_ 46 _BAR_
Kostki _BAR_ 56 _BAR_ 50 _BAR_
3.
W przypadku gdy gruszki w syropie i/lub soku naturalnym pakowane są w opakowania szklane, pojemność przed obliczeniem procentów określonych w ust. 1 i 2, zmniejsza się o 20 ml.
4.
Każde opakowanie jest oznakowane w sposób umożliwiający określenie daty i roku produkcji oraz przetwórcy.
Oznakowanie, które może być w formie kodu, zatwierdzane jest przez właściwe władze państwa członkowskiego, w którym ma miejsce produkcja.
Władze te mogą przyjąć dodatkowe przepisy dotyczące samego oznakowania.
Artykuł 6
Przetwórca codziennie, w regularnych odstępach czasu podczas przetwarzania sprawdza, czy gruszki w syropie i/lub naturalnym soku owocowym spełniają wymogi kwalifikujące do uzyskania pomocy.
Wyniki takiej kontroli są rejestrowane.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 2319/89 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2006
z dnia 18 października 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1552/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1561/2006
z dnia 18 października 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 października 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 listopada 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 października 2006 r. niżej wymienione państwa członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 100 t pochodzących z Botswany,
- 270 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 100 t pochodzących z Botswany,
- 100 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni listopada 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 14159 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 7122 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1562/2006
z dnia 5 października 2006 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1708/87 [2] Wspólnota zatwierdziła zawarcie Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli.
Strony przeprowadziły negocjacje w celu zastąpienia tej umowy umową o partnerstwie w sektorze rybołówstwa.
(2) W wyniku negocjacji w marcu 2005 r. parafowano umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa.
(3) Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa przewiduje wzmocnienie współpracy gospodarczej, finansowej, technicznej i naukowej w sektorze rybołówstwa w celu zapewnienia zachowania zasobów i ich zrównoważonego wykorzystania oraz partnerstwa między przedsiębiorstwami mającego na celu rozwój działań gospodarczych związanych z rybołówstwem i pokrewnych we wspólnym interesie.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona.
(5) W następstwie wejścia w życie nowej umowy rozporządzenie (EWG) nr 1708/87 stanie się nieaktualne. Rozporządzenie to powinno zatem zostać uchylone dla zachowania przejrzystości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli (zwaną dalej "Umową").
Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1708/87.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1563/2006
z dnia 5 października 2006 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1494/88 [2] Rada zatwierdziła w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej umowę z Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów.
Obie Strony rozpoczęły negocjacje w celu zastąpienia tej umowy, zgodnie z jej postanowieniami, nową umową o partnerstwie w sektorze rybołówstwa.
(2) W wyniku tych negocjacji dnia 24 listopada 2004 r. parafowano nową umowę.
(3) Umowa ta przewiduje wzmocnienie współpracy gospodarczej, finansowej, technicznej i naukowej w sektorze rybołówstwa z uwzględnieniem zachowania zasobów i ich zrównoważonego wykorzystania oraz partnerstw między przedsiębiorstwami mającego na celu rozwój działań gospodarczych związanych z rybołówstwem i pokrewnych we wspólnym interesie Stron.
(4) Umowa powinna zostać zatwierdzona.
(5) W następstwie wejścia w życie nowej umowy rozporządzenie (EWG) nr 1494/88 stanie się nieaktualne, powinno zatem zostać uchylone dla zachowania przejrzystości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Związkiem Komorów.
Tekst umowy stanowi załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1494/88.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1564/2006
z dnia 19 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2006
z dnia 19 października 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w terminie pierwszych pięciu dni roboczych października 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("decyzja o stowarzyszeniu zamorskim") [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [4], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 638/2003 Komisja decyduje, w jakim zakresie mogą zostać przyjęte wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz.
(2) W wyniku analizy ilości, dla których wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu zostały złożone w ramach transzy z października 2006 r., należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, w stosownych przypadkach, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, i przekazać ostateczny procent wykorzystania każdego kontyngentu w trakcie roku 2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w pierwszych pięciu dniach roboczych października 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 638/2003 i przekazanych Komisji, pozwolenia wydaje się dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, we właściwym przypadku, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ostateczny procent wykorzystania danego kontyngentu w odniesieniu do roku 2006 znajduje się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1566/2006
z dnia 19 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1567/2006
z dnia 19 października 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustalającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1568/2006
z dnia 19 października 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 19 października 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 19 października 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 28,558 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1569/2006
z dnia 19 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1570/2006
z dnia 19 października 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1571/2006
z dnia 19 października 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1560/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1572/2006
z dnia 18 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6 i art. 24 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki, na których zboża są oferowane agencjom interwencyjnym i przejmowane przez nie, muszą odznaczać się w obrębie Wspólnoty jak największą jednolitością, w celu uniknięcia wszelkiej dyskryminacji między producentami.
Z tego względu rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2000 [2] nie przewiduje wyraźnie określonego terminu na przejęcie zboża oferowanego agencjom interwencyjnym.
W celu uniknięcia wszelkiej niejednoznaczności należy określić wspomniany termin.
(2) Nie należy obejmować skupem interwencyjnym oferowanego zboża, którego jakość nie pozwala na odpowiednie wykorzystanie lub składowanie go.
W tym celu trzeba uwzględnić nową sytuację w dziedzinie działań interwencyjnych, związaną w szczególności ze składowaniem długoterminowym niektórych zbóż i jego wpływem na jakość produktów.
(3) Okazuje się zatem niezbędne, w celu zmniejszenia stopnia podatności produktów interwencyjnych na zniszczenie oraz ze względu na ich przyszłe wykorzystanie, przeprowadzić wzmocnienie kryteriów jakości kukurydzy określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 824/2000.
W tym celu należy zmniejszyć maksymalną wilgotność oraz maksymalny odsetek ziaren połamanych i ziaren przegrzanych podczas suszenia.
Uwzględniając podobieństwo cech agronomicznych sorgo i kukurydzy, w trosce o zachowanie spójności, należy przewidzieć podobne środki w odniesieniu do sorgo.
Ponadto w trosce o zachowanie spójności z innymi rodzajami zbóż kwalifikującymi się do objęcia systemem skupu interwencyjnego należy wprowadzić nowe kryterium ciężaru właściwego dla kukurydzy.
(4) Należy zatem również przyjąć skalę wzrostu i obniżek ceny w odniesieniu do kukurydzy i sorgo, określone w tabelach I, II i III załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 824/2000.
(5) W celu umożliwienia opracowania tygodniowego sprawozdania statystycznego w zakresie interwencyjnych zapasów zbóż należy precyzyjnie określić rodzaj informacji, jakie państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji.
(6) Aby umożliwić właściwe zarządzanie systemem interwencyjnego skupu zbóż, konieczne jest sporządzenie wykazu i dysponowanie pewnymi informacjami na ujednoliconym szczeblu regionalnym.
W tym celu właściwe jest wykorzystanie szczebla regionalnego, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 837/90 z dnia 26 marca 1990 r. dotyczącym informacji statystycznych dostarczanych przez państwa członkowskie na temat produkcji zbóż [3], i zwrócenie się do państw członkowskich o przekazanie ich Komisji.
(7) W celu skutecznego zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(8) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 824/2000.
(9) Zmiany przewidziane w niniejszym rozporządzeniu muszą stosować się do zboża oferowanego agencjom interwencyjnym począwszy od dnia 1 listopada 2006 r.
Wskazane jest zatem przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(10) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 824/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 pkt 3.9 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.9. metoda referencyjna stosowana przy oznaczaniu ciężaru właściwego to metoda zgodna z normą ISO 7971/2:1995, a w przypadku kukurydzy są to metody tradycyjnie stosowane.";
2) w art. 5 dodaje się ust. 6 w następującym brzmieniu:
"6.
Realizacja ostatniej dostawy następuje nie później niż na koniec drugiego miesiąca następującego po ostatniej dostawie, o której mowa w art. 4 ust. 3 akapit trzeci, jednakże nie później niż dnia 31 lipca w Hiszpanii, Grecji, Włoszech i Portugalii oraz dnia 31 sierpnia w pozostałych państwach członkowskich.";
3) w art. 9 lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"a) jeżeli wilgotność oferowanych do skupu interwencyjnego zbóż jest niższa niż 13 % dla kukurydzy i sorgo oraz niż 14 % dla wszystkich innych zbóż, stosuje się zwiększenie ceny według tabeli I zamieszczonej w załączniku VII.
Jeśli wilgotność wspomnianych zbóż oferowanych do skupu interwencyjnego jest odpowiednio wyższa niż 13 % i 14 %, stosuje się redukcję ceny według tabeli II zamieszczonej w załączniku VII;
b) jeżeli ciężar właściwy zboża oferowanego do skupu interwencyjnego różni się od stosunku ciężar/objętość 76 kg/hl dla pszenicy zwyczajnej, 73 kg/hl dla kukurydzy lub 64 kg/hl dla jęczmienia, stosuje się redukcję według tabeli III zamieszczonej w załączniku VII";
4) dodaje się art. 11a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 11a
W odniesieniu do każdego zboża określonego w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, każde państwo członkowskie przekazuje drogą elektroniczną następujące informacje:
a) najpóźniej do godz. 12.00 w każdą środę (czasu obowiązującego w Brukseli) stan zapasów interwencyjnych, w szczególności w zakresie:
i) ilości oferowanych do skupu interwencyjnego w czasie poprzedniego tygodnia zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia (WE);
ii) ilości oferowanych, które zostały wycofane przez oferentów w czasie od otwarcia okresu interwencyjnego;
iii) ilości całkowitych oferowanych do skupu interwencyjnego począwszy od otwarcia okresu interwencyjnego, z wyłączeniem ilości, o których mowa w pkt ii);
iv) ilości całkowitych przejętych począwszy od otwarcia okresu interwencyjnego zgodnie z art. 5 niniejszego rozporządzenia;
b) w środę następującą po ogłoszeniu przetargu ilości objęte przetargiem zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2131/93 [4];
c) w środę następującą po dniu, w którym państwo członkowskie ustaliło odpowiednie partie przeznaczone do rozdysponowania pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3730/87 [5];
d) najpóźniej na koniec miesiąca następującego po terminie przejęcia, o którym mowa w art. 5 ust. 6 niniejszego rozporządzenia, na szczeblu regionalnym określonym w załączniku III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 837/90 [6] średnie wyniki dotyczące ciężaru właściwego, wilgotności, zawartości ziaren połamanych, zawartości białka stwierdzone w odniesieniu do partii przejętego zboża.
5) załączniki I i VII zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1573/2006
z dnia 19 października 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 33 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 oraz par. 1 art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1574/2006
z dnia 19 października 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz czosnku na kwartał od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 28 lutego 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1870/2005 z dnia 16 listopada 2005 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń i świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych października 2006 r., na mocy art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005, przez tradycyjnych i nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin, Argentyny i wszystkich krajów trzecich innych niż Chiny i Argentyna.
(2) Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji do dnia 16 października 2006 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych października 2006 r. i przekazane Komisji do dnia 16 października 2006 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz, na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005, dotyczące kwartału od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 28 lutego 2007 r. oraz złożone po pierwszych pięciu dniach roboczych października i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1575/2006
z dnia 19 października 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1421/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 13 do 19 października 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1576/2006
z dnia 19 października 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 13 do 19 października 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1577/2006
z dnia 20 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1578/2006
z dnia 19 października 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1579/2006
z dnia 20 października 2006 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka klasy Ekstra, I i II według wspólnych norm jakości, mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A3 zachowują ważność przez cztery miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2006
z dnia 20 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 [2] i w połączeniu z jego art. 1 ust. 1 akapit drugi, rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3] stosuje się w odniesieniu do wywozu produktów w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
(2) Zgodnie z art. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999 uprawnienie do refundacji wywozowej nabywa się po przywozie do danego państwa trzeciego, gdy dla tego państwa trzeciego stosuje się refundację zróżnicowaną.
(3) Artykuły 14, 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ustanawiają warunki wypłaty refundacji zróżnicowanej, w szczególności dokumenty, które należy przedstawić jako dowód przybycia towaru do miejsca przeznaczenia.
(4) Zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 państwo członkowskie może w pewnych okolicznościach zwolnić eksporterów z obowiązku przedstawienia innych dowodów niż dokument przewozowy, wymaganych na mocy art. 16 tego rozporządzenia.
(5) Liczba szczególnych wniosków, w odniesieniu do których udziela się refundacji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1043/2005, jest wysoka.
Większość towarów, do których odnoszą się wymienione wnioski, jest produkowana w jasno określonych warunkach technicznych, odznacza się stałymi cechami charakterystycznymi i jakością, podlega regularnym mechanizmom wywozowym i posiada wzory produkcji, które zostały zarejestrowane i zatwierdzone przez właściwe organy.
(6) W świetle wymienionych szczególnych okoliczności i w celu uproszczenia pracy administracyjnej związanej z przyznawaniem refundacji wywozowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 należy przyjąć szczególne przepisy dające państwom członkowskim większą elastyczność niż przepisy ustanowione w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w tym zakresie, w jakim odnoszą się one do wartości maksymalnych, poniżej których państwa członkowskie mogą zwolnić przedsiębiorców z obowiązku przedstawienia dowodu wymaganego na mocy art. 16 tego ostatniego rozporządzenia.
(7) Jest zatem właściwe, aby w przypadku gdy towary są pakowane z przeznaczeniem do sprzedaży detalicznej konsumentom lub w przypadku gdy towary podlegają ustalonym regularnym mechanizmom wywozowym obejmującym wywozy towarów o tym samym kodzie CN, realizowane przez tego samego eksportera do tego samego odbiorcy, państwa członkowskie mogły według uznania korzystać z zasady elastyczności i zwolnić eksporterów z obowiązku dostarczenia dowodu wymaganego na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, pod warunkiem że wymagają od eksporterów, aby dostarczyli takiego dowodu w czasie kontroli wyrywkowej.
(8) Należy zapewnić, z jednej strony, możliwość ustalenia przez państwa członkowskie, że powyższe zwolnienia będą ograniczone do działań, dla których są przeznaczone, a z drugiej strony, zapewnić poszczególnym eksporterom przed wywozem towarów odpowiednie informacje dotyczące towarów i działań, dla których dane państwo członkowskie jest gotowe pozwolić im na skorzystanie z tych bardziej elastycznych uzgodnień.
Należy zatem stworzyć procedurę zezwolenia, administrowaną przez państwa członkowskie, w ramach której będą one mogły kontrolować towary i działania, dla których są gotowe pozwolić na te bardziej elastyczne uzgodnienia.
(9) Należy zapewnić uznawanie zwolnień udzielonych na mocy takich przepisów jako czynników ryzyka, które mają być uwzględnione dla celów art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 [4], które odnosi się do kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Ponadto, jeżeli państwa członkowskie wymagają pewnej dokumentacji na podstawie czynników ryzyka, jest również właściwe, aby stosowały zasady ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3122/94 z dnia 20 grudnia 1994 r. ustanawiającym kryteria analiz ryzyka w odniesieniu do produktów rolnych otrzymujących refundacje [5].
(10) Nie naruszając przepisów w sprawie zwolnień określonych w niniejszym rozporządzeniu, dowody wymagane na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 powinny być w niektórych przypadkach obowiązkowe.
Ze względu na to, że poddanie wypłat refundacji wymienionym wymogom wiąże się ze znaczną zmianą w procedurach administracyjnych zarówno organów krajowych, jak i eksporterów, pociąga to za sobą konsekwencje administracyjne i stanowi znaczące obciążenie finansowe.
Uzyskanie dowodu, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, może wiązać się z poważnymi trudnościami administracyjnymi w niektórych krajach.
Aby zmniejszyć niektóre z administracyjnych i finansowych ograniczeń nakładanych na eksporterów oraz aby umożliwić organom i eksporterom stworzenie nowych ustaleń dotyczących towarów, o których mowa, a także wprowadzić procedury potrzebne dla zapewnienia sprawnego dokonywania koniecznych formalności, należy przewidzieć okres przejściowy, w którym przedstawianie dowodu dokonania formalności przywozowych zostaje ułatwione.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1043/2005.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 54 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 dodaje się ust. 3–6 w następującym brzmieniu:
"3.
Dla towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia i w drodze odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, kwota ustanowiona w lit. b) ustępu pierwszego tego artykułu stosuje się niezależnie od kraju lub terytorium przeznaczenia, do którego towary są wywożone:
a) w przypadku towarów, które są pakowane z przeznaczeniem do sprzedaży detalicznej konsumentom w bezpośrednich opakowaniach, których zawartość netto nie przekracza 2,5 kg lub w pojemnikach zawierających nie więcej niż 2 litry, opatrzonych etykietowaniem w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6] wymieniającym importera w kraju przeznaczenia, lub którego tekst jest w języku urzędowym kraju przeznaczenia lub w języku łatwo zrozumiałym w tym kraju;
b) w przypadkach, w których konkretny eksporter w okresie 2 lat poprzedzających datę złożenia wniosku o zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, przynajmniej 12 razy wywoził towary o zawartości nie więcej niż 90 % masy dowolnego poszczególnego produktu podstawowego, względem którego refundacja podlega wypłacie, posiadające ten sam 8-cyfrowy kod CN i tego samego odbiorcę lub odbiorców.
4.
W przypadkach przewidzianych w ust. 3 państwo członkowskie może, na wniosek, udzielić formalnego zezwolenia zwalniającego danego eksportera z obowiązku dostarczania dokumentów wymaganych na mocy art. 16 rozporządzenia nr 800/1999, innych niż dokument przewozowy.
Zezwolenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest ważne, o ile nie zostanie cofnięte, przez okres nie dłuższy niż dwa lata i jest odnawialne.
Państwa członkowskie mogą cofnąć zezwolenie, według własnego uznania, i w szczególności wycofują je bezzwłocznie, kiedy mają rozsądne podstawy, aby podejrzewać, że eksporter nie przestrzegał warunków konkretnego zezwolenia.
Zwolnienia udzielone zgodnie z akapitem pierwszym należy uznawać za czynniki ryzyka, które mają być uwzględnione dla celów art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89.
Eksporterzy korzystający ze zwolnienia podają numer zezwolenia na jednolitym dokumencie administracyjnym i na szczególnym wniosku o wypłatę, o których mowa w art. 32 tego rozporządzenia.
5.
Nie naruszając ust. 4, w przypadkach przewidzianych w ust. 3 lit. b) państwa członkowskie mogą zwolnić danego eksportera z obowiązku dostarczenia dokumentów przewozowych dla wszystkich wywozów objętych zezwoleniem, jeżeli od danego eksportera wymaga się, aby dostarczył dokumenty przewozowe, w liczbie nie mniejszej niż 10 % liczby zgłoszeń wywozowych lub jeden rocznie, w zależności od tego, która z tych liczb jest większa, które zostaną wybrane przez państwa członkowskie przy zastosowaniu kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 3122/94.
6. W przypadku towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, jeżeli zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte nie później niż dnia 30 września 2007 r. i względem którego eksporter nie jest w stanie dostarczyć dowodu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, towary uznaje się za przywiezione do kraju trzeciego na podstawie przedstawienia kopii dokumentu przewozowego oraz jednego z dokumentów wymienionych w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 800/1999 lub dokumentu bankowego, wydanego przez zatwierdzonych pośredników mających siedzibę we Wspólnocie, które zaświadczają, że zapłata za dany wywóz została dokonana na konto eksportera otwarte u tego pośrednika, lub dowodu zapłaty.
Do celów stosowania art. 20 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 państwa członkowskie biorą pod uwagę przepisy zawarte w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1581/2006
z dnia 23 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1582/2006
z dnia 24 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 w odniesieniu do odstępstwa dotyczącego mycia jaj
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [2] określa kryteria przyznawania odstępstwa, które umożliwia zakładom pakowania dalsze mycie jaj do dnia 31 grudnia 2006 r. Odstępstwo zostało przyznane dziewięciu zakładom pakowania w Szwecji i jednemu w Niderlandach.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 zostało uchylone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1028/2006 z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj [3] ze skutkiem od dnia 1 lipca 2007 r.
W związku z tym okres przejściowy, w którym dozwolone jest mycie jaj, powinien zostać przedłużony do tej daty.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1583/2006
z dnia 23 października 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji, po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W lutym 1994 r. Rada nałożyła w drodze rozporządzenia (WE) nr 229/94 [2] ostateczne cła antydumpingowe na przywóz etanoloamin ("produkt objęty postępowaniem") pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki ("USA").
Cło przyjęło postać zmiennych stawek opartych na minimalnej cenie na trzy rodzaje etanoloamin, tzn. monoetanoloaminy (MEA), dietanoloaminy (DEA) i trietanoloaminy (TEA).
(2) W następstwie wniosku złożonego przez Conseil européen des fédérations de l’industrie chimique (CEFIC) w lutym 1999 r. wszczęto przegląd wygaśnięcia i przegląd okresowy na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1603/2000 [3] Rada zakończyła te przeglądy i nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących z USA.
Postać środków uległa zmianie, ponieważ przybrały one formę szczególnych stałych ceł za tonę od wszystkich rodzajów etanoloaminy.
Dwa z trzech przedsiębiorstw korzystających z indywidualnego cła antydumpingowego to Dow Chemical Company i Union Carbide Corporation.
(3) Po przeniesieniu działalności związanej z etanoloaminą przez Dow Chemical Company do spółki INEOS LLC indywidualne cło antydumpingowe w wysokości 69,40 EUR za tonę, mające zastosowanie do Dow Chemical Company, przyznano przedsiębiorstwu INEOS LLC [4].
Jednakże z uwagi na fakt, że w dniu 6 lutego 2001 r. Dow Chemical Company nabył wszystkie akcje Union Carbide Corporation, przedsiębiorstwa korzystającego z indywidualnego cła antydumpingowego w wysokości 59,25 EUR za tonę, Dow Chemical Company nadal prowadzi działalność w dziedzinie etanoloamin.
Union Carbide Corporation nadal istnieje, lecz stało się częścią grupy Dow Chemical Company i nie prowadzi już samodzielnej działalności produkcyjnej.
2.
Wniosek o przegląd wygaśnięcia
(4) Po opublikowaniu w listopadzie 2004 r. zawiadomienia w sprawie zbliżającego się upływu terminu obowiązywania niektórych środków antydumpingowych mających zastosowanie w odniesieniu do przywozu etanoloamin pochodzących z USA [5], Komisja otrzymała w dniu 25 kwietnia 2005 r. wniosek o przegląd, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(5) Wniosek został złożony przez CEFIC w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 75 %, całej wspólnotowej produkcji etanoloaminy.
(6) Uzasadnieniem wniosku było istnienie prawdopodobieństwa, że wygaśnięcie środków spowoduje kontynuację lub ponowne wystąpienie dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Po ustaleniu, w wyniku przeprowadzonych konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody dla wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, Komisja w drodze zawiadomienia o wszczęciu dochodzenia [6] wszczęła dochodzenie na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
3.
Postępowanie
(7) O wszczęciu przeglądu służby Komisji z urzędu powiadomiły producentów wspólnotowych, producentów eksportujących w USA, importerów/podmioty gospodarcze, zainteresowanych użytkowników przemysłowych, jak również władze USA.
Komisja dała zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swych uwag na piśmie lub wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(8) Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim zainteresowanym stronom oraz tym, które zażądały dostarczenia kwestionariusza w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(9) Komisja dała również bezpośrednio zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia opinii na piśmie i ubiegania się o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(10) Na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano odpowiedzi od dwóch producentów eksportujących w USA oraz od dziewięciu powiązanych z nimi importerów we Wspólnocie, od jednego powiązanego z nimi importera ze Szwajcarii, od trzech producentów wspólnotowych ("producenci wspólnotowi składający wniosek") oraz od jednego użytkownika przemysłowego ze Wspólnoty.
Jeden producent wspólnotowy nie udzielił pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, a jedynie przedstawił zwięzłą informację, natomiast dwóch użytkowników przemysłowych ze Wspólnoty przedstawiło swoje stanowisko.
(11) Komisja uzyskała i sprawdziła wszystkie informacje uważane za niezbędne do określenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz do ustalenia interesu wspólnotowego.
Przeprowadzono wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi składający wniosek
BASF AG, Ludwigshafen, Niemcy
Innovene Europe Ltd., Staines, Zjednoczone Królestwo
SASOL GmbH, Marl, Niemcy
b) Producenci eksportujący w USA
The Dow Chemical Company, Midland, Michigan i Houston, Teksas, USA
c) Powiązani importerzy wspólnotowi
Dow Chemical Iberica SL, Tarragona, Hiszpania
INEOS Oxide Ltd., Antwerpia, Belgia
d) Powiązany importer w Szwajcarii
Dow Europe GmbH, Horgen, Szwajcaria
e) Użytkownicy przemysłowi we Wspólnocie
Degussa Goldschmidt Espana SA, Granollers, Hiszpania
4.
Okres objęty dochodzeniem
(12) Dochodzenie w sprawie kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
("OD"). Badanie tendencji istotnych dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca OD ("badany okres").
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(13) Produkt objęty postępowaniem jest taki sam, jak produkt objęty poprzednimi postępowaniami.
Etanoloaminy uzyskuje się, doprowadzając do reakcji tlenku etylenu (TE) – powstającego w wyniku reakcji etylenu i tlenu – z amoniakiem.
W wyniku tej syntezy zachodzą trzy konkurujące ze sobą reakcje i otrzymuje się trzy różnego rodzaju etanoloaminy: monoetanoloaminę (MEA), dietanoloaminę (DEA) i trietanoloaminę (TEA), w zależności od wielokrotności związania TE.
Maksymalna liczba kombinacji ograniczona jest liczbą elementów tlenu w amoniaku, tj. trzy.
Proporcje tych trzech rodzajów związków w produkcji ogółem zależą od typu urządzenia produkcyjnego, ale mogą być do pewnego stopnia kontrolowane poprzez wybór proporcji amoniaku w stosunku do TE (stosunek "molowy").
W urządzeniach wspólnotowych zazwyczaj jako nośnik energii stosowana jest ciężka benzyna, podczas gdy w urządzeniach amerykańskich stosuje się w tym celu gaz ziemny.
(14) Produkt objęty postępowaniem stosowany jest jako produkt pośredni lub jako dodatek do substancji powierzchniowo czynnych używanych do wytwarzania detergentów i produktów higieny osobistej, kosmetyków, nawozów sztucznych i środków ochrony roślin uprawnych (glifosat), inhibitorów korozji, smarów olejowych, włókienniczych środków pomocniczych i środków zmiękczających do tkanin (esterquaty), chemikaliów fotograficznych, w przemyśle papierniczym i hutniczym, jako środek wspomagający rozdrabnianie i wiązanie stosowany w produkcji cementu oraz jako środek wspomagający absorpcję w płuczce wieżowej gazu (odsiarczanie gazu poprzez usuwanie kwasów).
Od końca 2004 r. i początku 2005 r. jest również coraz szerzej wykorzystywany w obróbce drewna.
Wreszcie, produkt ten mogą także stosować sami jego producenci lub inni powiązani z nimi producenci do produkcji etylenoamin.
2.
Produkt podobny
(15) Podobnie jak w poprzednich dochodzeniach wykazano, że produkt objęty postępowaniem wytwarzany w USA i sprzedawany do Wspólnoty jest identyczny pod względem właściwości fizycznych i technicznych z produktem wytwarzanym i sprzedawanym we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych, i że między tymi produktami nie ma różnic w ich stosowaniu.
Ponadto stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem wytwarzany w USA i sprzedawany do Wspólnoty jest identyczny z produktem sprzedawanym na krajowym rynku amerykańskim.
Dlatego też wszystkie te produkty muszą być uznane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
(16) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy występuje obecnie dumping, a jeżeli tak, czy jest prawdopodobne, aby wygaśnięcie środków prowadziło do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.
1.
Uwagi wstępne
(17) Dwóch z czterech amerykańskich producentów eksportujących wymienionych w skardze współpracowało w czasie dochodzenia.
(18) Dwaj producenci eksportujący, współpracujący w postępowaniu, dokonywali 100 % przywozu do Wspólnoty w OD, a wielkość tego przywozu wynosiła 41000 ton.
Przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z USA do Wspólnoty stanowił 16,7 % konsumpcji we Wspólnocie w OD w porównaniu z 29 % podczas poprzedniego okresu dochodzenia (1998).
2.
Dumping w przywozie w OD
Wartość normalna
(19) W przypadku dwóch amerykańskich producentów eksportujących, współpracujących w postępowaniu, wartość normalna została ustanowiona dla każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem, w oparciu o cenę uiszczaną przez niezależnych klientów lub należną na rynku krajowym w USA, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, ponieważ stwierdzono, że omawiana sprzedaż osiągała odpowiednią wielkość i odbywała się w zwykłym obrocie handlowym.
Cena eksportowa
(20) Analogicznie, jak w pierwotnym i poprzednim dochodzeniu przeglądowym, niniejsze postępowanie ponownie wykazało, że dwaj amerykańscy producenci eksportujący, współpracujący w postępowaniu, dokonywali wywozu produktu objętego postępowaniem za pośrednictwem powiązanych z nimi przedsiębiorstw.
W konsekwencji i zgodnie z przepisami art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego ceny eksportowe ustalano na podstawie ceny, po której przywożone produkty były najpierw odsprzedawane niezależnym klientom we Wspólnocie.
Dokonano korekty w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem i odsprzedażą, w tym kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku osiągniętego we Wspólnocie przez przedsiębiorstwa dokonujące przywozu w OD.
Porównanie
(21) Wartość normalną porównano ze średnią ceną eksportową poszczególnych rodzajów produktu objętego postępowaniem, na podstawie cen ex-works i na tym samym poziomie obrotu.
Zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego oraz w celu zapewnienia rzetelnego porównania uwzględniono różnice w czynnikach, co do których zgłoszono zastrzeżenia i w odniesieniu do których wykazano, że wpływają na ceny i ich porównywalność.
Aby dojść do cen na bazie ex-works, dokonano korekt, pomniejszając ceny odsprzedaży o wszystkie składniki kosztów, takie jak koszty przewozów lądowych i morskich, odroczone rabaty, koszty obróbki i opakowania, koszty kredytu i cła przywozowe.
Margines dumpingu
(22) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu w odniesieniu do poszczególnych rodzajów produktów ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową na tym samym poziomie obrotu.
Porównanie to wykazało występowanie dumpingu w OD, chociaż na niższym poziomie niż ustalono w poprzednim przeglądzie.
Średni ważony margines dumpingu wyrażony jako procent wartości cif na granicy Wspólnoty wyniósł 4,8 % w przypadku INEOS, a 20,3 % w przypadku Dow Chemical.
3.
Kształtowanie się przywozu w razie uchylenia środków
Uwagi wstępne
(23) Poza analizą występowania dumpingu w OD, zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu.
Poziom dumpingu w przypadku uchylenia środków
(24) Zniesienie środków pozwoliłoby eksporterom obniżyć swe ceny eksportowe.
Obniżenie cen eksportowych podniosłoby atrakcyjność produktów amerykańskich na rynku wspólnotowym.
W przypadku obniżenia cen eksportowych w stosunku proporcjonalnym do poziomu ceł margines dumpingu stwierdzonego w OD wyniósłby 13,4 % w przypadku INEOS i 28,3 % w przypadku Dow Chemical.
Dalsze możliwości wywozu do Wspólnoty z uwagi na niewykorzystane amerykańskie zdolności produkcyjne
(25) Szacuje się, że niewykorzystane zdolności produkcyjne w USA w OD wynoszą około 90000 ton.
Wyliczono to w oparciu o informacje od dwóch producentów eksportujących współpracujących w postępowaniu, jak również na podstawie informacji z czasopism na wiodących rynkach.
W porównaniu z wielkością zainstalowanych w USA zdolności produkcyjnych, szacowana na 650000 ton, łączna wielkość zaspokojonego popytu oraz zapotrzebowania wewnętrznego, szacowana na 560000 ton ogółem, oznacza wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnych na poziomie 86 %, co jest wskaźnikiem raczej niskim w korzystnej sytuacji rynkowej w OD.
Stosunkowo niski wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnych wynikał z problemów operacyjnych w niektórych zakładach produkcyjnych.
Wolne zdolności produkcyjne rzędu 90000 ton należy porównać z wielkością wywozu z USA do Wspólnoty w OD (41088 ton) oraz z łączną konsumpcją we Wspólnocie (246670 ton).
Innymi słowy, istnieją znaczne potencjalne możliwości zwiększenia wywozu z USA i przejęcia dużej części rynku wspólnotowego.
Tendencja do zwiększenia wywozu do Wspólnoty jest ponadto wzmocniona wskutek realizowanej w 2006 r. rozbudowy zdolności produkcyjnych o 45000 ton w Meksyku i Brazylii, czyli na dwóch ważnych rynkach dla wywozu dokonywanego przez producentów amerykańskich.
(26) Reasumując, istnieją pewne wolne zdolności produkcyjne, które mogą być wykorzystane do wytwarzania większej ilości etanoloaminy i jej sprzedaży na rynku wspólnotowym, w razie zniesienia omawianych środków.
Kształtowanie się cen na rynku wspólnotowym i na rynku kraju wywozu
(27) Rynek etanoloaminy charakteryzował się silnym wzrostem zapotrzebowania na DEA w latach 2000–2001, spowodowanym stosowaniem DEA w produkcji herbicydów zawierających glifosat, stosowanych w procesie umożliwiającym roślinom uprawnym modyfikowanym genetycznie uzyskanie odporności na tego rodzaju herbicydy.
Wzrost popytu na TEA następuje wyraźnie ze względu na jej stosowanie w sektorze cementowym oraz przez producentów środków zmiękczających do tkanin.
Od 2004 r. rynek MEA znacznie wzrasta po wprowadzeniu amerykańskiego rozporządzenia, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2005 r., zakazującego stosowania alternatywnych produktów na bazie metali do obróbki drewna, co spowodowało dodatkowy popyt na MEA oceniany na 80000 ton.
W rezultacie poziom światowych cen etanoloamin jest wysoki ze względu na duży popyt.
(28) Dochodzenie wykazało, że na ogół krajowe ceny amerykańskie są wyższe niż średnie ceny sprzedaży na rynku wspólnotowym.
Wydaje się, że użytkownicy przemysłowi uzyskują podobne warunki na obydwóch rynkach, ponieważ są to często firmy międzynarodowe, które negocjują warunki zaopatrzenia na poziomie światowym i wybierają dostawców zdolnych realizować dostawy na podobną skalę.
Jednakże stwierdzono, że krajowe ceny amerykańskie na wszystkie rodzaje etanoloamin były wyższe w transakcjach z przedsiębiorstwami handlowymi i dystrybutorami.
Ten rodzaj sprzedaży na krajowym rynku amerykańskim odbywa się na ogół w ramach transakcji natychmiastowych, podczas gdy sprzedaż na rynku wspólnotowym jest raczej wykonywana na bazie kontraktów terminowych.
Oznacza to, że ceny sprzedaży we Wspólnocie ustalane są na dłuższe okresy i są bardziej stabilne.
(29) Sprzedaż przedsiębiorstwom handlowym i dystrybutorom realizowana przez dwóch producentów eksportujących współpracujących w postępowaniu stanowi zaledwie 13 % wielkości sprzedaży na krajowym rynku amerykańskim, natomiast 32 % sprzedaży na rynku wspólnotowym, przy czym krajowe ceny amerykańskie były przeciętnie o 35 % wyższe niż ceny wspólnotowe na tym poziomie obrotu.
Stanowiło to potwierdzenie ustalenia, że z uwagi na sprzedaż do przedsiębiorstw handlowych i dystrybutorów realizowaną w ramach transakcji natychmiastowych krajowe ceny amerykańskie szybciej dostosowują się do wahań cenowych.
Dlatego też, w kontekście wzrostu cen, tendencja krajowych cen w USA będzie kształtować się w ten sposób, iż będą one stosunkowo wyższe od cen wspólnotowych.
Z drugiej strony, ten poziom obrotu stanowi mniejszą część sprzedaży zarówno na krajowym rynku amerykańskim, jak i na rynku wspólnotowym.
(30) W przypadku użytkowników przemysłowych, którzy stanowią większość klientów, wygaśnięcie środków prawdopodobnie nie będzie miało wpływu na poziom cen, po których etanoloamina jest sprzedawana na rynku wspólnotowym, ponieważ zaobserwowano, że ciężar środków był ponoszony przez amerykańskich producentów eksportujących.
Przy tym scenariuszu ci ostatni mogą osiągnąć korzystniejsze wyniki sprzedaży i może to być zachętą do zwiększenia wywozu na rynek wspólnotowy.
Jednakże użytkownicy przemysłowi mogliby wykorzystać zniknięcie omawianych środków jako element negocjacyjny w celu uzyskania niższych cen zarówno od amerykańskich producentów eksportujących, jak i od przemysłu wspólnotowego.
Związek pomiędzy amerykańskimi cenami eksportowymi na rynki krajów trzecich a cenami eksportowymi do Wspólnoty
(31) Ceny eksportowe produktu objętego postępowaniem przeznaczonego na pozostałe główne rynki wywozu, a mianowicie rynki Kanady i Ameryki Południowej, nie kształtują się według ustalonego wzorca.
Ceny sprzedaży czasami są niższe, a czasami wyższe niż w USA i w wywozie do Wspólnoty, w zależności od warunków sprzedaży.
Zazwyczaj mniejsza wielkość sprzedaży pociąga za sobą wyższe ceny sprzedaży.
(32) Reasumując, dla dwóch producentów eksportujących, współpracujących w postępowaniu, rynek amerykański w zasadzie pozostaje najważniejszym rynkiem sprzedaży.
Jednakże biorąc pod uwagę, że w OD 17 % produkcji było przedmiotem wywozu, sprzedaż na rynek wspólnotowy i na pozostałe rynki światowe nadal odgrywa ważną rolę w ogólnym wykorzystaniu zainstalowanych zdolności produkcyjnych i ich rentowności.
Przypuszczalne kształtowanie się przywozu w perspektywie krótkookresowej
(33) W przypadku dwóch współpracujących w postępowaniu producentów z USA, w perspektywie krótkookresowej można oczekiwać, że wielkości ich sprzedaży pozostaną co najmniej stabilne.
Nawet w warunkach obowiązywania środków i pomimo atrakcyjności rynku amerykańskiego wymienieni producenci nadal obsługiwali swoich klientów mających siedzibę na obszarze Wspólnoty.
Można przypuszczać, że prawdopodobnie nastąpi zmniejszenie przywozu dokonywanego przez amerykańskiego producenta INEOS po przejęciu przez niego Innovene, posiadającego zakłady we Wspólnocie, w razie usunięcia przez to przedsiębiorstwo wąskich gardeł produkcyjnych w przejętych obiektach produkcyjnych i ich rozbudowy poprzez zainstalowanie nowych mocy produkcyjnych, które, jak się oczekuje, nie wejdą do eksploatacji przed 2008 r.
Jednocześnie przewiduje się, że amerykańscy producenci eksportujący usuną szkody spowodowane przez huragan w drugiej połowie 2005 r. i obiekty wejdą w pełni do eksploatacji w drugiej połowie 2006 r. lub na początku 2007 r., a tym samym będą wytwarzać dodatkowe ilości do ewentualnej sprzedaży na rynku wspólnotowym.
(34) W przypadku amerykańskich producentów niewspółpracujących w postępowaniu, którzy reprezentowali 27 % amerykańskich zdolności produkcyjnych w OD, nie można wykluczyć, że podejmą oni ponownie wywóz do Wspólnoty w razie, gdy pozwoli się na wygaśnięcie omawianych środków.
Przypuszczalne kształtowanie się zdolności produkcyjnych i popytu na świecie
(35) Przeprowadzono również analizę przypuszczalnego kształtowania się popytu i zdolności produkcyjnych w perspektywie średnioterminowej (do 5 lat) we Wspólnocie, w USA i w pozostałej części świata.
Analizowano również, w jaki sposób przewidywana sytuacja w zakresie popytu i podaży wpłynie na poziom cen we Wspólnocie.
Wszystkie dane liczbowe występujące w następnych motywach wynikają z informacji uzyskanych bezpośrednio od przedsiębiorstw BASF, Dow i INEOS oraz z czołowych referencyjnych publikacji przemysłu chemicznego, wydanych przez PCI i Tecnon.
(36) Biorąc pod uwagę prognozy zarówno amerykańskich, jak i wspólnotowych producentów na temat przyszłego popytu i przyszłych zdolności produkcyjnych, przewiduje się niższy wzrost na rynku wspólnotowym niż w pozostałej części świata.
Przewidywana średnia wspólnotowa stopa wzrostu w ujęciu rocznym wynosi około 3 % w perspektywie średniookresowej, w porównaniu z przewidywanymi wielkościami: 7 % w Azji i 4,2 % na całym świecie.
(37) W 2004 r. popyt na rynku europejskim był wyższy od zainstalowanych wspólnotowych zdolności produkcyjnych o około 40000 ton.
Odwrotna sytuacja istniała w USA, gdzie istniejące zdolności produkcyjne były o około 90000 ton wyższe od rzeczywistego wykorzystania i sprzedaży produktu, co jednak nie miało negatywnego wpływu na wysokie poziomy cen, ze względu na problemy operacyjne ograniczające dostawy do klientów.
W zestawieniu przewidywanych stóp wzrostu z zapowiedzianą rozbudową zdolności produkcyjnych, począwszy od 2008 r. można oczekiwać pewnej nadwyżki zdolności produkcyjnych na rynku wspólnotowym, w szczególności ze względu na prawdopodobne zrealizowanie planów inwestycyjnych INEOS we Wspólnocie, co spowoduje wzrost zainstalowanych zdolności produkcyjnych, o jedną czwartą do jednej trzeciej.
Przewiduje się, że te zwiększone zdolności produkcyjne nie będą gotowe do eksploatacji przed początkiem 2008 r.
Chociaż wzrost zdolności produkcyjnych tego rzędu mógłby jednocześnie być częściowo zrównoważony przez ograniczenie przywozu do Wspólnoty i zwiększony wywóz dokonywany przez producentów wspólnotowych, oczekuje się, że zainstalowane zdolności produkcyjne ogółem wszystkich producentów we Wspólnocie będą przewyższać popyt na rynku wspólnotowym w 2008 r.
(38) W oparciu o zebrane przez Komisję dowody spodziewane jest utrzymanie się obecnej nadwyżki zdolności produkcyjnych w USA, przynajmniej w perspektywie krótkookresowej, ponieważ popyt krajowy, jakkolwiek rosnący, nie wchłonie produkcji pochodzącej z wolnych zdolności produkcyjnych, które ponownie wrócą do eksploatacji.
W długim horyzoncie czasowym, do 2010 r., przewiduje się zniknięcie nadwyżki zdolności produkcyjnych, co zmniejszy tym samym motywację producentów amerykańskich do podejmowania wywozu.
Jednocześnie istnieją prognozy na temat znacznych niedoborów w Azji.
Ilustruje to fakt utworzenia przez Dow Chemical spółki joint-venture z Petronas, przy współudziale Optimal, i zbudowania zdolności produkcyjnych rzędu 75000 ton w Malezji w celu obsługi azjatyckiego rynku etanoloaminy.
(39) Generalnie, do 2010 r. światowe zdolności produkcyjne prawdopodobnie wzrosną z około 1300000 ton do 1785000 ton.
Uwzględnione są w tym nowe zdolności produkcyjne zainstalowane we Wspólnocie (+ 205000), w USA (+ 80000), w Arabii Saudyjskiej (+ 100000) i w Azji (+ 100000).
Światowy popyt, przy przewidywanej stopie wzrostu na poziomie 4,2 %, wzrósłby do 1550000–1700000 ton w okresie do 2010 r.
Biorąc pod uwagę fakt, iż część nadwyżki zdolności produkcyjnych jest zawsze pochłaniana przez przerwy serwisowe w produkcji, w związku z czym niezbędne jest pewne zabezpieczenie, prognoza na 2010 r. przewiduje nadwyżkę zdolności produkcyjnych we Wspólnocie, równowagę w USA oraz niedobór w Azji i w pozostałej części świata.
Podsumowując, różne zwiększenia zdolności produkcyjnych nie wskazują na skłonność amerykańskich producentów eksportujących do stosowania dumpingu na rynku wspólnotowym ze względu na przypuszczalne zrównoważenie podaży i popytu na poziomie światowym.
Należy jednak zauważyć, że jest to ocena odnosząca się do rozwoju wypadków w perspektywie średniookresowej, tj. w latach 2008–2010.
Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu
(40) Należy przypomnieć, że w przypadku obydwóch producentów eksportujących współpracujących w postępowaniu stwierdzono występowanie dumpingu w OD, jednakże na niższym poziomie niż w poprzednim postępowaniu przeglądowym.
(41) W porównaniu z poprzednim postępowaniem przeglądowym udział przywozu z USA w rynku zmniejszył się z 29 % do 16,7 %.
Występują tutaj wolne zdolności produkcyjne na poziomie 90000 ton w USA, niski wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnych w badanym okresie, będący skutkiem wydarzeń okresowych, a wykorzystania około 27 % amerykańskich zdolności produkcyjnych nie można było ocenić ze względu na brak współpracy producentów.
Nie można całkowicie wykluczyć, że niewspółpracujący producenci powróciliby na rynek wspólnotowy, oferując zaniżone ceny, gdyby dopuścić do wygaśnięcia omawianych środków.
Mimo iż oczekuje się, że popyt na rynku amerykańskim będzie silniejszy niż we Wspólnocie, przewiduje się jednocześnie, że nadwyżka zdolności produkcyjnych w USA może zostać wchłonięta w samej tylko perspektywie średniookresowej.
Ponadto w celu utrzymania rentowności zainstalowanych zdolności produkcyjnych obecnie istnieje motywacja u wszystkich producentów do zwiększania sprzedaży na rynek wspólnotowy w razie uchylenia środków.
(42) Reasumując, istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz ryzyko wzrostu wielkości przywozu, który przypuszczalnie będzie wywierał presję powodującą obniżkę cen we Wspólnocie, przynajmniej w perspektywie krótkookresowej, w razie uchylenia środków.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(43) Trzech producentów wspólnotowych, którzy złożyli wniosek, w pełni współpracowało w toku dochodzenia.
W OD stanowili oni 80 % produkcji wspólnotowej.
Oprócz nich jest jeszcze jeden popierający wniosek producent wspólnotowy, który dostarczył informacji dotyczących w szczególności własnej produkcji, lecz który nie odpowiedział w pełni na pytania kwestionariusza, stąd musiał zostać uznany za podmiot niewspółpracujący.
(44) Należy zauważyć, że od czasu rozporządzenia (WE) nr 1603/2000 ogłaszającego aktualnie obowiązujące środki spółka Union Carbide Ltd (Zjednoczone Królestwo), przejęta przez Dow Chemical Company, nie wytwarza już etanoloaminy we Wspólnocie.
Ponadto BP Chemicals zmieniło swoją nazwę na Innovene, a Condea zmieniła swoją nazwę na Sasol.
Wreszcie, spółka INEOS Oxide Ltd., mająca siedzibę w Zjednoczonym Królestwie i będąca spółką matką dla INEOS Americas LLC, nabyła Innovene w dniu 16 grudnia 2005 r.
Obydwie spółki, INEOS Americas LLC i Innovene, nadal w pełni współpracowały w toku dochodzenia.
(45) W związku z powyższym trzema wspólnotowymi producentami są BASF AG, Innovene i Sasol, które stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(46) Postępowanie wykazało, że podobnie jak w poprzednim postępowaniu, część produkcji etanoloaminy we Wspólnocie przeznaczona jest do użytku wewnętrznego lub na własne potrzeby.
Udział tego rodzaju zastosowań szacuje się na około jedną trzecią wspólnotowej produkcji ogółem, podobnie jak to miało miejsce podczas poprzedniego postępowania przeglądowego.
Produkcję na własne potrzeby stwierdzono w obiektach jednego z producentów tworzących przemysł wspólnotowy.
Producent ten prowadzi zakład produkcyjny, którego produkcja jest przeznaczona i wykorzystywana wyłącznie na własne potrzeby.
Postępowanie potwierdziło, że producenci wspólnotowi, którzy złożyli wniosek, nie kupują produktu będącego przedmiotem postępowania do celów handlowych lub na swoje wewnętrzne potrzeby od niezależnych stron we Wspólnocie lub poza nią.
Dlatego etanoloaminy przeznaczonej na własne potrzeby nie uznaje się za konkurencyjną w stosunku do etanoloaminy dostępnej na rynku wspólnotowym (zwanym dalej "wolnym rynkiem").
E. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Konsumpcja na rynku wspólnotowym
Źródło: Dane statystyczne Eurostatu i odpowiedzi zawarte w kwestionariuszach.
Konsumpcja we Wspólnocie _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Ogółem (w tonach) _BAR_ 283992 _BAR_ 331194 _BAR_ 358830 _BAR_ 366645 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 126 _BAR_ 129 _BAR_
Własny użytek (w tonach) _BAR_ 97768 _BAR_ 107539 _BAR_ 118584 _BAR_ 119975 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 121 _BAR_ 123 _BAR_
Konsumpcja na wolnym rynku (w tonach) _BAR_ 186224 _BAR_ 223655 _BAR_ 240246 _BAR_ 246670 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 129 _BAR_ 132 _BAR_
(47) Ustalenie ogólnej konsumpcji we Wspólnocie oparto na połączeniu wielkości produkcji pomniejszonej o wielkość wywozu dokonywanego przez wszystkich producentów wspólnotowych, z przywozem z krajów trzecich na rynek wspólnotowy.
W porównaniu z 2002 r. konsumpcja w OD wzrosła o 29 %, czyli o 83000 ton.
Wzrost ten był szczególnie wyraźny w latach 2002–2003 (+ 17 %, czyli o + 48000 ton), natomiast utrzymywał się nadal w 2004 r. i w OD, jednak jego tempo było wolniejsze.
Konsumpcja zwiększała się w wyniku rosnącego zapotrzebowania na etanoloaminy, z uwagi na szeroki i powiększający się zakres zastosowań.
Od 2002 r. najważniejszym czynnikiem napędzającym popyt były: DEA do produkcji glifosatu, TEA stosowana w esterquatach oraz MEA wykorzystywana w obróbce drewna.
(48) Konsumpcja na wolnym rynku wzrosła o 32 % (czyli o 60000 ton) w badanym okresie, przy czym w latach 2002–2003 wzrost ten wyniósł 20 % (czyli o 37000 ton).
(49) Jeśli chodzi o użytek własny, konsumpcja wzrosła o 23 %, czyli o 22000 ton, w związku ze zwiększonym stosowaniem etanoloamin w procesach technologicznych dotyczących innych produktów chemicznych.
2.
Przywóz z USA, wielkość, udział w rynku i ceny importowe
Źródło: Dane statystyczne Eurostatu i odpowiedzi zawarte w kwestionariuszach.
Przywóz z USA _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 46075 _BAR_ 40576 _BAR_ 40512 _BAR_ 41088 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 88 _BAR_ 89 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 24,7 % _BAR_ 18,1 % _BAR_ 16,9 % _BAR_ 16,7 % _BAR_
Cena importowa EUR/tona _BAR_ 979,63 _BAR_ 915,15 _BAR_ 975,09 _BAR_ 995,55 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_
(50) W latach 2002–2003 wielkość przywozu z USA do Wspólnoty zmniejszyła się o 12 % i od tamtej pory utrzymuje się na tym samym poziomie.
Udział w rynku ustalono na podstawie konsumpcji na wolnym rynku i stwierdzono, że w badanym okresie zmniejszył się z 24,7 % do 16,7 %, co oznacza spadek o 8 punktów procentowych.
Spadek wielkości przywozu i udziału w rynku w latach 2002–2003 był zbieżny z 7 % ogólnym spadkiem średniej ceny importowej.
W latach 2002–2003 amerykańscy producenci eksportujący nie uczestniczyli w zwiększeniu konsumpcji na wolnym rynku we Wspólnocie.
Również po 2003 r. amerykańscy producenci eksportujący nie zwiększyli swojego udziału w rynku, chociaż ceny importowe ponownie wzrosły.
Na rynku sprzedawcy taka zwiększona atrakcyjność zwykle powodowałaby dodatkową sprzedaż, lecz amerykańscy producenci eksportujący nie powrócili na rynek wspólnotowy tak jak oczekiwano, z uwagi na problemy operacyjne i jeszcze bardziej interesujące warunki na krajowym rynku amerykańskim.
(51) Należy zauważyć, że powyższe ceny uzyskano z danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu.
Ceny te nie uwzględniają różnic w gamie produktów i są związane z różnymi warunkami sprzedaży, których nie można porównywać z warunkami stosowanymi przez inne podmioty na rynku wspólnotowym.
Dokładne porównanie cenowe pomiędzy przywozem dumpingowym i cenami producentów wspólnotowych na tym samym poziomie obrotu przeprowadzono i wyjaśniono w motywie 53.
W badanym okresie średnia cena importowa wzrosła, nieznacznie, o 2 %.
Cały przywóz do Wspólnoty pochodzący z USA odbywał się za pośrednictwem powiązanych importerów i dlatego ceny importowe były cenami transferowymi w ramach grupy, do której spółka wchodziła.
W poprzednim postępowaniu przeglądowym stwierdzono, że ceny importowe były ustalane sztucznie, aby przynajmniej częściowo zniwelować obowiązujące środki antydumpingowe.
Powiązani importerzy we Wspólnocie ponieśli poważne straty w poprzednim OD i marże, jakie uzyskali pomiędzy ceną zakupu (rzeczywistą ceną importową) i ceną odsprzedaży na rynku wspólnotowym, nie były wystarczające na pokrycie kosztów poniesionych pomiędzy przywozem i odsprzedażą.
Był to powód, dla którego poprzednie dochodzenie przeglądowe doprowadziło do rewizji środków antydumpingowych i do nałożenia szczególnych stałych ceł za tonę.
(52) W obecnym dochodzeniu przeglądowym stwierdzono, że zarówno amerykańscy producenci eksportujący, jak i powiązani z nimi importerzy we Wspólnocie osiągnęli zyski w OD, jak również stwierdzono, że marże powiązanych importerów były dostosowane do warunków rynkowych.
Poziomy cen sprzedaży, w porównaniu z wartością normalną lub kosztem produkcji, pozwalały na osiąganie należytych zysków przez wszystkie przedsiębiorstwa na rynkach charakteryzujących się wysokimi cenami sprzedaży.
(53) Porównanie cen importowych cif na granicy Wspólnoty, włącznie z cłem antydumpingowym, jakimi byli obciążani klienci niezależni, z cenami przemysłu wspólnotowego ex-works, w odniesieniu do tych samych rodzajów produktów i na tym samym poziomie obrotu, doprowadziło do ustalenia, iż ceny sprzedaży w przemyśle wspólnotowym uległy obniżeniu o 7,3 %–17,5 %.
3.
Przywóz z pozostałych krajów trzecich, wielkość, udział w rynku i ceny importowe
Źródło: Dane statystyczne Eurostatu.
Przywóz z pozostałych krajów trzecich _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 17596 _BAR_ 18688 _BAR_ 12276 _BAR_ 8773 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 70 _BAR_ 50 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 9,4 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 3,4 % _BAR_ 2,4 % _BAR_
Cena importowa EUR/tona _BAR_ 1034,23 _BAR_ 970,75 _BAR_ 982,67 _BAR_ 955,24 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 95 _BAR_ 92 _BAR_
(54) W badanym okresie przywóz z pozostałych krajów trzecich zmniejszył się o połowę.
Udział głównych pozostałych krajów w rynku, przede wszystkim Rosji i Iranu, stał się znikomy.
Zdaniem użytkowników przemysłowych ta tendencja spadkowa jest wynikiem trudności w uzyskiwaniu z dwóch wyżej wymienionych krajów zamawianych ilości w określonym terminie dostawy.
4.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
Produkcja, zdolności produkcyjne, wykorzystanie zdolności produkcyjnych
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (tony) _BAR_ 206481 _BAR_ 242350 _BAR_ 279307 _BAR_ 290625 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 135 _BAR_ 141 _BAR_
Zdolności produkcyjne (tony) _BAR_ 263320 _BAR_ 273820 _BAR_ 302070 _BAR_ 311820 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 115 _BAR_ 118 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 78,4 % _BAR_ 88,5 % _BAR_ 92,5 % _BAR_ 93,2 % _BAR_
(55) W badanym okresie produkcja wzrosła o 41 %. W tym samym czasie zdolności produkcyjne zwiększyły się o 18 %, co doprowadziło do poprawy wskaźnika wykorzystania zdolności produkcyjnych z 78,4 % do 93,2 %.
(56) Wzrost zdolności produkcyjnych w latach 2002–2003 jest znikomy i odzwierciedla pewną poprawę wydajności.
Począwszy od 2004 r. można zaobserwować bardziej intensywne usuwanie wąskich gardeł i nową rozbudowę zdolności produkcyjnych.
Zapasy
Zapasy _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 9543 _BAR_ 10883 _BAR_ 10228 _BAR_ 7596 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 107 _BAR_ 80 _BAR_
(57) Poziom zapasów jest porównany według stanu na koniec roku w okresie 2002–2004 r. i w pewnym stopniu różni się w zależności od zamówień.
Poziom zapasów według stanu na koniec OD jest niższy, lecz wykazuje stan na dzień 30 czerwca 2005 r. i dlatego nie jest w pełni porównywalny ze stanem zapasów z końca poszczególnych lat.
Dzieje się tak ze względu na fakt, iż wobec nieco niższego zapotrzebowania ze strony użytkowników przemysłowych w miesiącach letnich, przedsiębiorstwa planują niższą produkcję i konserwacje urządzeń produkcyjnych.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku i cena sprzedaży
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży (tony) _BAR_ 130214 _BAR_ 144103 _BAR_ 167054 _BAR_ 175953 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 128 _BAR_ 135 _BAR_
Udział w konsumpcji ogółem (włącznie z własnym użytkiem) _BAR_ 45,9 % _BAR_ 43,5 % _BAR_ 46,6 % _BAR_ 48,0 % _BAR_
Udział w konsumpcji na wolnym rynku _BAR_ 69,9 % _BAR_ 64,4 % _BAR_ 69,5 % _BAR_ 71,3 % _BAR_
Cena sprzedaży EUR/tona (sprzedaż na wolnym rynku) _BAR_ 801,77 _BAR_ 758,49 _BAR_ 835,68 _BAR_ 936,08 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 104 _BAR_ 117 _BAR_
(58) W badanym okresie wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego do niepowiązanych klientów wzrosła o 35 %.
Zarówno udział w łącznej konsumpcji wspólnotowej, jak i udział w konsumpcji na wolnym rynku wskazują, że po spadku udziału w rynku w latach 2002–2003 udział w rynku ustabilizował się i pozostaje na poziomie odpowiednio 48 % – w stosunku do konsumpcji ogółem – oraz na poziomie 71,3 % w przypadku wolnego rynku w OD.
Średni poziom cen sprzedaży do niepowiązanych klientów kształtował się podobnie i po spadku rzędu 5 % w latach 2002–2003 poziom cen na wolnym rynku w OD był o 17 % wyższy niż w 2002 r.
(59) W porównaniu z poziomem cen w OD objętym poprzednim dochodzeniem przeglądowym, który pokrył się z kalendarzowym rokiem 1998, ceny sprzedaży w 2004 r. i w obecnym OD były średnio wyższe odpowiednio o 22,7 % i 37,5 % niż w 1998 r.
Nie wystawiono faktur odnoszących się do produkcji przeznaczonej do konsumpcji własnej wykorzystywanej w zakładach produkcji zintegrowanej.
Czynniki oddziałujące na ceny wspólnotowe
(60) W ciągu ostatniej dekady konsumpcja nieprzerwanie rośnie, z 152000 ton w 1995 r. do 367000 ton w OD, co stanowi roczny wzrost w wysokości 9,7 %.
Ostatnio wzrost konsumpcji w badanym okresie, od 2002 r. do OD, wyniósł 10,7 % rocznie, w porównaniu z przyrostem zdolności produkcyjnych w wysokości 7 % rocznie.
Zmiana ta powoduje utrzymywanie się wysokiego poziomu cen we Wspólnocie, jednocześnie zmuszając wspólnotowy przemysł do poważnej poprawy wskaźnika wykorzystania zdolności produkcyjnych z 78,4 % do 93,2 % i w efekcie do wzrostu produkcji w wysokości 14,5 % rocznie.
W wartościach bezwzględnych produkcja wzrosła o 84000 ton, natomiast wzrost konsumpcji wyniósł 83000 ton, a zdolności produkcyjne zwiększyły się zaledwie o 48500 ton.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Średni koszt produkcji (EUR/tona) _BAR_ 779,53 _BAR_ 749,85 _BAR_ 746,84 _BAR_ 790,60 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 96 _BAR_ 101 _BAR_
(61) Wysoki i stale rosnący popyt, przy niższym tempie rozbudowy zdolności produkcyjnych i ogólnym zmniejszeniu przywozu, podtrzymuje poziom cen etanoloaminy we Wspólnocie.
Ponadto w badanym okresie całkowite koszty produkcji w przeliczeniu na tonę praktycznie nie miały wpływu na marżę w sprzedaży.
Wzrost kosztów produkcji o 5,9 % w okresie od 2004 r. do OD był wynikiem rosnącej ceny ciężkiej benzyny, która jest opartym na ropie nośnikiem energii wykorzystywanym w produkcji tlenku etylenu, będącego głównym surowcem do produkcji etanoloaminy we Wspólnocie.
Zatrudnienie, wydajność i wynagrodzenia
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zatrudnienie _BAR_ 102 _BAR_ 103 _BAR_ 101 _BAR_ 102 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 99 _BAR_ 99 _BAR_
Wydajność (tony/pracownik) _BAR_ 2016 _BAR_ 2354 _BAR_ 2755 _BAR_ 2861 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 137 _BAR_ 142 _BAR_
Wynagrodzenia w tys. EUR _BAR_ 6860 _BAR_ 7526 _BAR_ 8018 _BAR_ 7598 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 117 _BAR_ 111 _BAR_
Średnie wynagrodzenie na pracownika (EUR) _BAR_ 66976 _BAR_ 73105 _BAR_ 79097 _BAR_ 74797 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 118 _BAR_ 112 _BAR_
(62) W badanym okresie zatrudnienie na poziomie przemysłu wspólnotowego, produkującego produkt podobny, utrzymywało się na niezmienionym poziomie.
Proces technologiczny jest w znacznej mierze zautomatyzowany i dlatego nie wymaga dużego zaangażowania siły roboczej.
Jednocześnie w wyniku stałych usprawnień i usuwania wąskich gardeł w urządzeniach produkcyjnych, w badanym okresie wydajność wzrosła o 42 %.
(63) W badanym okresie wynagrodzenia wzrosły o 11 %, osiągając maksymalny poziom w 2004 r., co można przypisać staraniom restrukturyzacyjnym i redukcjom, podjętym przez jednego ze skarżących producentów wspólnotowych.
Średnia płaca na pracownika kształtowała się podobnie.
Rentowność
Sprzedaż do niepowiązanych podmiotów we Wspólnocie _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wartość sprzedaży w tys. EUR _BAR_ 104402 _BAR_ 109301 _BAR_ 139603 _BAR_ 164705 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 134 _BAR_ 158 _BAR_
Koszty produkcji w tys. EUR _BAR_ 101506 _BAR_ 108056 _BAR_ 124763 _BAR_ 139100 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 123 _BAR_ 137 _BAR_
Rentowność _BAR_ 2,8 % _BAR_ 1,1 % _BAR_ 10,6 % _BAR_ 15,5 % _BAR_
(64) W badanym okresie rentowność na wolnym rynku przy sprzedaży produktu objętego postępowaniem do niepowiązanych podmiotów we Wspólnocie wzrosła z 2,8 % w 2002 r. do 15,5 % w OD, po odnotowaniu spadku do 1,1 % w 2003 r.
Tę poprawę rentowności począwszy od 2003 r. należy rozpatrywać w kontekście stabilnego przywozu z USA oraz rosnącego popytu, w wyniku czego doszło zarówno do zwiększonej wielkości sprzedaży, jak i podniesienia się poziomu cen sprzedaży, co w 2004 r. i w OD było bardziej wyraźne od wzrostu kosztów produkcji.
Inwestycje, stopa zwrotu z inwestycji oraz zdolność do podniesienia kapitału
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje w tys. EUR _BAR_ 1170 _BAR_ 9975 _BAR_ 687478 _BAR_ 388476 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 852 _BAR_ 58750 _BAR_ 33198 _BAR_
Stopa zwrotu z inwestycji _BAR_ 2,2 % _BAR_ 0,9 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 17,6 % _BAR_
(65) Poziomy cen uzyskiwane we Wspólnocie decydują o tym, czy przedsiębiorstwa są skłonne do budowania dodatkowych zdolności produkcyjnych.
W latach 2002–2003 nie uznawano wysokości stopy zwrotu z inwestycji za wystarczająco wysoką, aby uzasadniała ona budowanie nowych instalacji produkcyjnych.
W efekcie przedsiębiorstwa ograniczały się do usuwania wąskich gardeł i poprawy efektywności.
Nieprzerwanie rosnący popyt przy jedynie ograniczonym wzroście zdolności produkcyjnych powodował utrzymywanie się wysokiego poziomu cen do tego stopnia, że od 2004 r. stało się znów realne wdrożenie uprzednio wstrzymanych projektów inwestycyjnych.
(66) W zakresie zdolności do podniesienia kapitału należy zauważyć, że produkcja etanoloaminy stanowi jedynie niewielką część ogólnej produkcji chemicznych produktów wytwarzanych przez przemysł wspólnotowy, który przeważnie stanowią duże międzynarodowe przedsiębiorstwa chemiczne, dysponujące wysokim ogólnym poziomem przepływów pieniężnych, samofinansowania i zdolności kredytowej.
Tym samym przemysł wspólnotowy na ogół nie miał poważnych problemów z podniesieniem kapitału.
Przepływy pieniężne
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne w tys. EUR _BAR_ 4842 _BAR_ 3301 _BAR_ 16863 _BAR_ 27596 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 68 _BAR_ 348 _BAR_ 570 _BAR_
Przepływy pieniężne w stosunku do obrotów _BAR_ 4,6 % _BAR_ 3,0 % _BAR_ 12,1 % _BAR_ 16,6 % _BAR_
(67) Kształtowanie się przepływów pieniężnych stanowi dalszy dowód na związek pomiędzy poziomami cen, rentownością i stopą zwrotu z inwestycji.
Po niskich poziomach przepływów pieniężnych w latach 2002–2003, od 2004 r. przemysł wspólnotowy powrócił do liczb dwucyfrowych, jeżeli chodzi o stosunek przepływów pieniężnych do obrotów i jego poziom w przypadku większości przedsiębiorstw jest wystarczająco wysoki, aby skierować bezpośrednie finansowanie na nowe inwestycje związane z działalnością w dziedzinie etanoloamin.
Rozwój
(68) W badanym okresie przemysł wspólnotowy odniósł korzyści z rozwoju rynku, co wyraża się wzrostem jego udziału w ogólnej konsumpcji z 45,9 % do 48 %, a udziału w konsumpcji na wolnym rynku z 69,9 % do 71,3 %.
Skala marginesu dumpingu
(69) W OD nadal stosowano dumping, chociaż na skalę mniejszą niż wskazana w poprzednim dochodzeniu przeglądowym.
Usunięcie skutków dumpingu zaistniałego w przeszłości
(70) Jak wykazano wcześniej, przemysł wspólnotowy miał możliwość odrobienia strat i usunięcia skutków dumpingu mającego miejsce w przeszłości, w szczególności w zakresie cen sprzedaży i pod względem rentowności.
Aktywność przemysłu wspólnotowego w zakresie wywozu
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość wywozu (tony) _BAR_ 15631 _BAR_ 15278 _BAR_ 16709 _BAR_ 17428 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 107 _BAR_ 111 _BAR_
(71) W badanym okresie wielkość wywozu realizowanego przez przemysł wspólnotowy do krajów trzecich wzrosła o 11 %; odpowiada to średniorocznemu wzrostowi w wysokości 4 %, co w dużej mierze jest zgodne ze wzrostem światowej konsumpcji.
Dowodzi to, że przemysł wspólnotowy jest konkurencyjny na rynkach światowych.
5.
Wnioski dotyczące sytuacji na rynku wspólnotowym
(72) W badanym okresie ilość etanoloaminy konsumowanej na rynku wspólnotowym zwiększyła się o 29 %, podczas gdy przywóz z USA spadł o 11 %.
Jednocześnie przemysł wspólnotowy mógł zwiększyć wielkość swojej sprzedaży i w ten sposób ustabilizować, a nawet nieco zwiększyć swój udział w rynku.
(73) Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego poprawiła się, jeżeli chodzi o większość wskaźników ekonomicznych: produkcji (+ 41 %), zdolności produkcyjnych (+ 18 %) i wykorzystania zdolności produkcyjnych, wielkości sprzedaży (+ 35 %, czyli + 45000 ton) i wartości sprzedaży (+ 58 %), wydajności, udziału w rynku (+ 2 punkty procentowe), przepływów pieniężnych i rentowności, inwestycji i stopy zwrotu z inwestycji.
Zmiany w zakresie kosztów produkcji w przeliczeniu na tonę pozostały na poziomie niższym niż zmiany w zakresie cen sprzedaży.
Ponadto przemysł wspólnotowy odniósł korzyści z rozwoju rynku wspólnotowego i dotrzymywał kroku zmianom popytu światowego, ponieważ wielkość jego wywozu wzrosła o 11 %.
(74) Reasumując, w świetle korzystnego kształtowania się wskaźników dotyczących przemysłu wspólnotowego uznaje się, że jego sytuacja jest dobra.
Ustalenie, że nadal utrzymuje się poważna szkoda, nie było możliwe.
Dlatego zbadano, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w razie, gdy pozwoli się na wygaśnięcie omawianych środków.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
Podsumowanie analizy prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu i ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu
(75) Należy przypomnieć, że producenci eksportujący w USA nadal stosowali praktyki dumpingowe w OD, chociaż na skalę mniejszą niż określona w poprzednim dochodzeniu przeglądowym.
Zniesienie środków mogłoby, o ile ceny eksportowe byłyby proporcjonalnie obniżone, prowadzić do marginesu dumpingu w wysokości od 13,4 % do 28,3 % w przypadku współpracujących w postępowaniu producentów eksportujących, podczas gdy zachowanie niewspółpracujących producentów, którzy w dochodzeniu pierwotnym stanowili 42 % przywozu, pozostaje nieznane.
Niewspółpracujący producenci – podlegając najostrzejszym środkom antydumpingowym – mieliby jednak największą motywację do powrotu na rynek wspólnotowy, gdyby omawiane środki wygasły.
(76) Jednocześnie szacuje się, że na rynku USA obecnie występują wolne zdolności produkcyjne rzędu 90000 ton (jak tylko zostaną rozwiązane problemy operacyjne i usunięte skutki huraganu).
(77) Dlatego też stwierdzono, iż w przypadku uchylania środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu i ryzyko wzrostu wielkości przywozu wywierającego presję na obniżenie cen we Wspólnocie, przynajmniej w perspektywie krótkookresowej.
(78) Jak to zazwyczaj ma miejsce, wzrost przywozu dumpingowego wywarłby presję na obniżenie poziomu cen sprzedaży i wpłynąłby negatywnie na rentowność przemysłu wspólnotowego, jak również na odrabianie przezeń strat finansowych obserwowane w badanym okresie.
W tym kontekście należy zauważyć, że skala obniżki wzrosłaby znacznie, w razie uchylenia omawianych środków.
Przewidywane przestawienie amerykańskiej produkcji z MEG na etanoloaminę
(79) Przewiduje się, że amerykańscy producenci dokonają w pewnym zakresie przesunięcia stosowania głównego surowca, jakim jest tlenek etylenu (TE) z produkcji monoetylenoglikolu (MEG) na produkcję etanoloaminy.
(80) Surowiec TE jest stosowany do produkcji innych produktów chemicznych lub pochodnych, przede wszystkim glikoli etylenowych, a w szczególności monoetylenoglikolu (MEG).
Z uwagi na jego wysoce wybuchowe i toksyczne właściwości produkcja TE występuje w zakresie ograniczonym zaledwie w kilku miejscach na świecie i podlega specjalnym regulacjom dotyczącym ochrony środowiska, zdrowia i obrony.
W konsekwencji przeznaczenie TE zależy od cen rynkowych jego produktów pochodnych.
(81) Dawniej istniała określona hierarchia poziomów cen: cena etylenu była wyższa niż cena MEG, a cena etanoloaminy była wyższa tak od ceny etylenu, jak i od ceny MEG.
Jednakże począwszy od końca 2003 r. ceny MEG we Wspólnocie znacznie wzrosły i osiągnęły wyższy poziom niż ceny etylenu, a w pewnych okresach były nawet wyższe od cen etanoloaminy.
W konsekwencji TE przesuwano w coraz większym stopniu do produkcji MEG, tworząc w ten sposób względny brak TE na rynku, jednocześnie przyczyniając się do utrzymywania cen etanoloaminy na stosunkowo wysokim poziomie.
(82) Jednakże obecnie kraje Bliskiego Wschodu inwestują w zdolności produkcyjne do wytwarzania glikolu etylenu, wykorzystujące ciężką benzynę.
Przewiduje się, że w perspektywie krótkookresowej zostaną uruchomione nowe zdolności produkcyjne w zakresie MEG w Kuwejcie (z udziałem Dow Chemical), Arabii Saudyjskiej i w Iranie.
Ponieważ ciężka benzyna jest surowcem opartym na ropie, kraje te mają wyraźną względną przewagę pod względem kosztów.
Dlatego należy się spodziewać, że w perspektywie krótkookresowej cena MEG będzie spadać i że producenci amerykańscy będą mieli ograniczone możliwości sprzedaży MEG, w szczególności w Azji, gdzie chińska działalność w zakresie tekstyliów i poliestrów już przejmuje ponad 30 % konsumpcji MEG na świecie.
Taka sytuacja miałaby miejsce w przypadku zwłaszcza jednego z niewspółpracujących producentów eksportujących, który obecnie jest znaczącym eksporterem MEG do Azji.
W rezultacie można się spodziewać, że producenci amerykańscy pójdą w kierunku zwiększenia produkcji etanoloaminy, tym samym wywierając presję na obniżkę cen i stwarzając konieczność znajdowania dodatkowych klientów poza krajowym rynkiem amerykańskim, a co za tym idzie – skierują się na rynek wspólnotowy.
Kształtowanie się cen i możliwość dostosowania cen do kosztów produkcji po OD
(83) Mając na uwadze aktualną stabilną sytuację przemysłu wspólnotowego, prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody powodowanej presją na obniżkę cen zależy również od zakresu tego spadku cen i kierunku zmian pozostałych czynników, takich jak koszt produkcji i możliwość przeniesienia kosztów produkcji na klientów.
W tym względzie przeprowadzono badanie dotyczące sytuacji po OD.
(84) Zebrano dodatkowe informacje w celu sprawdzenia, czy wnioski wyciągnięte na podstawie analizy badanego okresu, a mówiąc dokładniej OD, były nadal słuszne w drugiej połowie 2005 r. i w ciągu pierwszych pięciu miesięcy 2006 r.
(85) W drugim półroczu 2005 r., ceny na rynku wspólnotowym na wszystkie rodzaje etanoloamin nadal rosły o od 11,4 % do 14,7 %.
Średni wzrost ceny na rynku amerykańskim był jeszcze bardziej wyraźny i wynosił 22 %.
Za okresowe braki na krajowym rynku amerykańskim odpowiedzialne były przede wszystkim szkody spowodowane przez huragan w Luizjanie.
(86) Kierunek tych zmian utrzymywał się nadal w ciągu pierwszych pięciu miesięcy 2006 r., jednak przebiegało to w znacznie wolniejszym tempie: ceny na rynku wspólnotowym wzrosły o od 2,8 % do 4 %, a na krajowym rynku amerykańskim – o 9,9 %, co odzwierciedlało stopniowe rozwiązywanie lokalnych problemów związanych z eksploatacją i szkodami.
(87) W drugim półroczu 2005 r. ceny ropy znacznie wzrosły w porównaniu z OD i średnio były o około 30 % wyższe, wpływając z kolei na koszt ciężkiej benzyny, który zaczął rosnąć w drugiej połowie OD (pierwsze półrocze 2005 r.).
Amerykańskie ceny importowe w przywozie do Wspólnoty wydają się dostosowywać w wolniejszym tempie do wzrostu cen surowców, częściowo z powodu wolniejszego dostosowania cen umownych oraz w wyniku starań o zachowanie udziału w rynku, a częściowo z tego względu, że urządzenia produkcyjne amerykańskich producentów funkcjonują na bazie gazu, a nie ciężkiej benzyny, a wzrost cen gazu pozostaje w tyle za wzrostami cen ropy.
(88) W pierwszych pięciu miesiącach 2006 r. ceny ropy nadal rosły średnio o 10 %, rzutując negatywnie na rentowność przemysłu wspólnotowego ze względu na zaobserwowane odwrócenie tendencji wzrostowej cen sprzedaży.
(89) Analiza zdarzeń po OD wydaje się wskazywać na pojawienie się punktu zwrotnego w rozwoju wspólnotowego rynku etanoloaminy.
Ceny sprzedaży najwyraźniej osiągnęły pewien pułap i w przypadku niektórych rodzajów etanoloaminy nawet wykazały niewielki spadek.
Istnieją przesłanki, aby sądzić, że wzrost kosztów produkcji nie będzie w prosty sposób przekładał się na wyższe ceny sprzedaży dla klientów.
Jednakże na chwilę obecną pozostaje niejasne, w jakim stopniu rosnące koszty produkcji i presja na obniżkę rentowności będą się wiązały ze szkodliwą sytuacją w przemyśle wspólnotowym w perspektywie średniookresowej.
Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody
(90) W przypadku uchylenia omawianych środków w perspektywie krótkookresowej istnieje prawdopodobieństwo znacznego wzrostu dumpingowego przywozu z USA do Wspólnoty skutkującego presją na obniżkę cen.
(91) W perspektywie średniookresowej sytuacja mogłaby ulec pogorszeniu wskutek wzrostu produkcji etanoloaminy w USA w odpowiedzi na zmniejszone możliwości sprzedaży MEG, wymuszające na amerykańskich producentach potrzebę znalezienia dodatkowych rynków zbytu i tym samym przesunięcie większych ilości na rynek wspólnotowy.
(92) Wydaje się, że na rentowność przemysłu wspólnotowego negatywny wpływ miały również takie czynniki, jak widoczny koniec wzrostu cen sprzedaży na początku 2006 r. i niekorzystne zmiany w kosztach produkcji spowodowane zmianami cen ropy.
(93) Wszystkie te czynniki wskazują na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody.
Jednakże niektóre z powyższych wniosków oparte są na zdarzeniach, które przypuszczalnie wystąpią w perspektywie średniookresowej.
G. INTERES WSPÓLNOTOWY
1.
Uwagi wstępne
(94) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych byłoby sprzeczne z interesem całej Wspólnoty.
Ustalenie interesu wspólnotowego oparto na ocenie wszelkich wchodzących w grę interesów, tj. interesów przemysłu wspólnotowego, importerów, przedsiębiorstw handlowych, hurtowników i użytkowników przemysłowych produktu objętego postępowaniem.
(95) Należy przypomnieć, że w poprzednich postępowaniach nałożenie środków nie było uznawane za sprzeczne z interesem wspólnotowym.
Ponadto obecne postępowanie jest przeglądem wygaśnięcia, tak więc jest to analiza sytuacji, w której obowiązują środki antydumpingowe.
(96) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosków co do prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu i prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody występują istotne powody, które w tym konkretnym przypadku prowadziłyby do wniosku, że utrzymanie środków nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(97) Należy przypomnieć, że w OD nadal miał miejsce dumping i że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w odniesieniu do pochodzącego z USA produktu objętego postępowaniem oraz prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w przemyśle wspólnotowym.
(98) Przemysł wspólnotowy udowodnił swoją rentowność i konkurencyjność, co zostało potwierdzone korzystnym kształtowaniem się większości wskaźników ekonomicznych, w szczególności rentowności, przepływu środków pieniężnych i stopy zwrotu z inwestycji.
Nałożone uprzednio środki antydumpingowe przyczyniły się do aktualnego poziomu cen na rynku wspólnotowym, pozwalając przemysłowi wspólnotowemu na odbudowanie rentowności, która pozwala na wystarczający zwrot z inwestycji, w stopniu umożliwiającym ekonomiczną wykonalność nowych nakładów na rozbudowę zdolności produkcyjnych.
W szczególności amerykański producent eksporter INEOS, który po przejęciu Innovene stał się de facto producentem wspólnotowym, zapowiedział poważne inwestycje we Wspólnocie.
Kontynuacja środków przyczyniłaby się także do utrzymania rentowności tego projektu inwestycyjnego.
Dlatego też utrzymanie w mocy środków antydumpingowych przywozowi z USA leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
Interes importerów i przedsiębiorstw handlowych/hurtowników
(99) Ze względu na brak współpracy ze strony przedsiębiorstw handlowych i hurtowników stwierdzono, że brak lub utrzymanie środków nie wpływa na te podmioty w dużym stopniu.
Ponadto w postępowaniu nie stwierdzono istnienia niepowiązanych importerów; wydaje się więc, że cały przywóz pochodzącego z USA produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty odbywa się za pośrednictwem importerów powiązanych z amerykańskimi producentami eksportującymi.
(100) Kontynuacja środków nie zmieni obecnej sytuacji powiązanych importerów, w przypadku których stwierdzono, iż w OD osiągali zyski na poziomie zgodnym z warunkami rynkowymi.
Oczywiście nieprzedłużenie środków mogłoby leżeć w interesie powiązanych importerów w przypadku, gdyby nie miało to wpływu na poziom cen oferowanych klientom oraz w przypadku, gdyby amerykańscy producenci eksportujący nie domagali się części lub całości powstałej dodatkowej marży zysku przy ustalaniu cen, po których powiązani importerzy mogą kupować etanoloaminę.
4.
Interes użytkowników przemysłowych
(101) Uwzględniając fakt, że kontynuacja środków stanowiłaby wznowienie po raz drugi środków antydumpingowych, szczególną uwagę zwrócono na interes użytkowników przemysłowych.
(102) Do niniejszego postępowania zgłosili się jedynie użytkownicy z przedsiębiorstw wykorzystujących esterquaty do środków zmiękczających tkaniny.
Jeden użytkownik przemysłowy, reprezentujący około 14 % całego przywozu z USA w OD, przesłał wypełniony kwestionariusz, dwaj pozostali przedstawili swoje uwagi i informacje na temat struktury kosztów produkcji wyrobów gotowych.
Esterquaty wytwarza się na bazie TEA i są stosowane jako środki zmiękczające tkaniny, sprzedawane przez producentów chemii gospodarczej, takich jak Procter & Gamble, Unilever, Henkel, Benckiser i Colgate.
Wspomniani użytkownicy przemysłowi twierdzą, że wzrost ceny TEA zagraża ich działalności gospodarczej i że na rynku wspólnotowym występuje niedobór w podaży.
Dopuszczenie do wygaśnięcia środków antydumpingowych doprowadzi do złagodzenia obydwu czynników.
Ponadto, według nich, kontynuacja produkcji we Wspólnocie będzie zagrożona, jeżeli nie nastąpi poprawa rentowności działalności gospodarczej w zakresie esterquatów.
(103) Stwierdzono, że w OD TEA stanowiła około 23 % łącznych kosztów produkcji esterquatów, co oznacza wzrost w porównaniu z 22 % w 2003 r., jednak generalnie jest to wynik porównywalny z sytuacją, jaka miała miejsce w 2002 r., który był pierwszym rokiem badanego okresu.
Po OD, ze względu na obserwowane zmiany cen TEA, przewiduje się, że udział TEA w ogólnych kosztach produktu gotowego stanie się jeszcze bardziej znaczący.
Jest sprawą oczywistą, że zniesienie środków antydumpingowych złagodziłoby, przynajmniej w perspektywie krótkookresowej, obciążenie wynikające z kosztu TEA jako surowca.
Ta obniżka kosztów, przy założeniu, że zniesienie środków przełożyłoby się w pełni na niższą cenę zakupu, obniżyłaby koszt TEA o około 7 %.
W przypadku pełnych kosztów produkcji wyrobów gotowych oznaczałoby to obniżkę o około 1 %, prowadząc do poprawy rentowności w takim samym wymiarze.
(104) Stwierdzono, że w badanym okresie rentowność działalności gospodarczej w zakresie esterquatów rzeczywiście uległa pogorszeniu z 18 % na 8 %.
Jednakże wydaje się, że głównym czynnikiem decydującym był spadek cen sprzedaży esterquatów o 6 % w badanym okresie, powodujący względny wzrost znaczenia kosztów produkcji w cenie sprzedaży o prawie 10 %.
Wydaje się, że sektor ponosi skutki ekspansji na wschód, w szczególności do Rosji, gdzie ogólnie są niższe koszty, a w szczególności niższe są koszty zakupu innego głównego surowca, jakim jest "kwas tłuszczowy oleju łojowego".
Produkt ten pozyskiwany z bydła można zastąpić "styrenem palmowym" pochodzenia roślinnego, którego zasoby na wschodzie są większe.
Ponadto producenci chemii gospodarczej, ze względów związanych z efektywnością, chcą mieć swoich dostawców na miejscu, co może być główną przyczyną ewentualnego przeniesienia produkcji poza granice Wspólnoty.
(105) Wreszcie, zbadano zasadność twierdzenia o występowaniu niedoboru w podaży w TEA na rynku wspólnotowym, jednak nie zostało ono potwierdzone, w oparciu o oferty złożone przez niektórych producentów, które nie zostały przyjęte przez zainteresowanych użytkowników.
(106) Reasumując, pomimo iż uznaje się, że rosnąca cena TEA wywiera presję negatywną na koszty produkcji produktów gotowych wytwarzanych przez użytkowników przemysłowych, którzy się zgłosili, presja ta ma raczej charakter ograniczony i zniesienie środków antydumpingowych mogłoby jedynie zapewnić marginalne złagodzenie problemu.
Stwierdzono, że znacznie poważniejszy wpływ miały pozostałe czynniki, takie jak koszt pozostałych surowców oraz wymagania stawiane przez odbiorców produktów.
Dlatego stwierdzono, że utrzymanie w mocy omawianych środków nie wpłynie w istotny sposób na sytuację użytkowników przemysłowych.
5.
Wnioski dotyczące interesu wspólnotowego
(107) Dochodzenie wykazało, że istniejące środki antydumpingowe przyczyniły się do uzdrowienia przemysłu wspólnotowego.
Przemysł wspólnotowy odniósłby korzyści z kontynuacji omawianych środków dzięki utrzymaniu aktualnego opłacalnego poziomu cen, umożliwiającego dodatkowe inwestycje.
Jeżeli pozwolono by na wygaśnięcie środków, naraziłoby to na szwank wspomniany proces odnowy.
Dlatego utrzymanie środków w mocy leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
(108) Wydaje się, że brak jest niepowiązanych importerów, a niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe/hurtownie się nie zgłosiły.
Cały przywóz pochodzący z USA dokonywany jest za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych, w przypadku których stwierdzono, że w czasie obowiązywania środków uzyskiwali oni rynkowe stopy zysku w OD.
(109) Ponadto, jak się wydaje, istniejące środki nie miały w przeszłości żadnego negatywnego wpływu na sytuację ekonomiczną użytkowników.
Na podstawie informacji zgromadzonych podczas obecnego dochodzenia nie wydaje się, aby wzrost cen wynikający z nałożenia środków antydumpingowych, o ile w ogóle taki wystąpił, był niewspółmierny w porównaniu z korzyściami osiągniętymi przez przemysł wspólnotowy w rezultacie zniesienia zakłóceń w handlu spowodowanych przez dumpingowy przywóz.
(110) Dlatego, mając na względzie interes wspólnotowy, stwierdza się, że nie ma istotnych powodów, aby zaprzestać stosowania obecnie obowiązujących środków antydumpingowych dotyczących przywozu etanoloamin pochodzących z USA.
(111) W związku z powyższym uznaje się za właściwe utrzymać w mocy obecne środki antydumpingowe dotyczące przywozu etanoloamin pochodzących z USA.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(112) Wszystkie zainteresowane strony zostały powiadomione o istotnych faktach i ustaleniach, na których oparte zostało zalecenie w sprawie utrzymania w mocy obowiązujących środków.
Przyznano im również okres, w którym mogły przedstawić uwagi i zastrzeżenia związane z ogłoszeniem tych informacji.
(113) Postępowanie wykazało, że w państwie, którego dotyczy postępowanie, istnieją wolne zdolności produkcyjne i że w OD nadal stosowano dumping.
W badanym okresie sytuacja przemysłu wspólnotowego poprawiła się w zakresie większości szkodliwych czynników, głównie w wyniku korzystnych warunków na rynkach światowych.
Zważywszy na korzystne kształtowanie się sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego, nie można było ustalić, czy nadal występowała poważna szkoda.
Dochodzenie w sprawie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody wykazało jednak, że szereg faktów, takich jak wolne zdolności produkcyjne istniejące w USA, zmniejszone możliwości sprzedaży MEG, sytuacja etanoloaminy zarówno w wymiarze globalnym, jak i wspólnotowym, wskazują na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w perspektywie średniookresowej.
(114) Z powyższego wynika, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że należy utrzymać w mocy środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1603/2000, ostatnio zmienionym zawiadomieniem dotyczącym stawki antydumpingowego stałego cła mającego zastosowanie do INEOS [7]. Ponadto uznano, iż wspomniane środki powinny zostać utrzymane w mocy wyłącznie przez dodatkowy okres dwóch lat.
(115) Z jednej strony, istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia wyrządzającego szkodę dumpingu, sądząc po następujących faktach: i) amerykańscy producenci eksportujący nadal stosowali dumping, mimo obowiązujących środków, ii) spodziewany jest wzrost przywozu do Wspólnoty spowodowany występującą obecnie w USA nadwyżką mocy produkcyjnych w wysokości 90000 ton, która będzie ponownie uruchomiona do końca 2006 r., a na którą nie ma odpowiedniego zbytu na rynku krajowym.
Ponadto główny niewspółpracujący producent w USA, objęty obecnie najwyższą stawką cła antydumpingowego i mający tym samym największą motywację do powrotu na rynek wspólnotowy w przypadku wygaśnięcia środków, posiada już niezbędną sieć dystrybucyjną, ponieważ sprzedaje on inne produkty chemiczne na rynku wspólnotowym.
(116) Z drugiej jednak strony, szacuje się, iż nadwyżka mocy produkcyjnych w USA będzie stopniowo zanikać do 2010 r., natomiast planowane powiększenie mocy produkcyjnych przez jednego z producentów amerykańskich współpracujących producentów eksportujących ma nastąpić w 2008 r., a więc za dwa lata.
Te dwa czynniki w połączeniu z wciąż niepewnym oddziaływaniem, jakie na koszty produkcji i rentowność przemysłu wspólnotowego może mieć dalsze kształtowanie się cen ropy naftowej, uzasadniają dwuletnie ograniczenie czasowe utrzymania w mocy środków antydumpingowych.
(117) Po upływie dwóch lat Komisja, jeżeli będzie to właściwe, rozpocznie z urzędu nowe postępowanie przeglądowe, do którego będzie miał zastosowanie art. 11 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin obecnie objętych kodami CN ex29221100 (monoetanoloamina) (kod TARIC 2922110010), ex29221200 (dietanoloamina) (kod TARIC 2922120010) i 29221310 (trietanolamina), pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2.
Stawki ostatecznego cła antydumpingowego stosowane do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów opisanych wyżej i wytwarzanych przez następujące przedsiębiorstwa, ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Szczególne stałe cło _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ The Dow Chemical Corporation 2030 Dow Center Midland, Michigan 48674, USA (dodatkowy kod TARIC: A115) _BAR_ 59,25 EUR za tonę _BAR_
INEOS Americas LLC 7770 Rangeline Road Theodore, Alabama 36582, USA (dodatkowy kod TARIC: A145) _BAR_ 69,40 EUR za tonę _BAR_
Huntsman Chemical Corporation 3040 Post Oak Boulevard PO Box 27707 Houston, Texas 77056 (dodatkowy kod TARIC: A116) _BAR_ 111,25 EUR za tonę _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa (dodatkowy kod TARIC: A999) _BAR_ 111,25 EUR za tonę _BAR_
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że określono inaczej.
4.
W przypadkach gdy dochodzi do uszkodzenia towarów przed wprowadzeniem do wolnego obrotu i gdy w związku z tym określa się cenę rzeczywiście uiszczoną lub należną w celu ustalenia wartości celnej zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [8], wysokość cła antydumpingowego, wyliczonego na podstawie kwot podanych powyżej, obniża się o procent, który odpowiada obniżeniu ceny rzeczywiście uiszczonej lub należnej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i obowiązuje przez dwa lata.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1584/2006
z dnia 24 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1585/2006
z dnia 24 października 2006 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 10 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala kwoty krajowe i regionalne na produkcję cukru, izoglukozy i syropu inulinowego.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 przedmiotowe kwoty powinny być skorygowane najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.
(2) Korekty wynikają w szczególności z zastosowania art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, które przewidują przydzielenie dodatkowych kwot cukru oraz dodatkowych i uzupełniających kwot izoglukozy. Korekty kwot powinny uwzględniać powiadomienia przekazane przez państwa członkowskie, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot [2], które dotyczy w szczególności kwot dodatkowych i uzupełniających przydzielonych przed datą przekazania powiadomienia.
(3) Korekty kwot określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 wynikają również z zastosowania art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3], które przewiduje pomoc na restrukturyzację dla przedsiębiorstw rezygnujących z kwot. Należy zatem uwzględnić rezygnacje z kwot, które nastąpiły zgodnie z komunikatem Komisji (2006/C 234/04) z dnia 29 września 2006 r. w sprawie szacowanej dostępności środków finansowych na przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej na rok gospodarczy 2006/2007 [4].
(4) Korekty kwot ustalonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 nie wpływają na warunki regulujące przydzielanie pomocy, o których mowa w rozdziale 10f rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [5] oraz w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1586/2006
z dnia 24 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1483/2006 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1483/2006 [2] otworzyło stałe przetargi na odsprzedaż na rynku Wspólnoty zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
W związku z tym należy zezwolić agencjom interwencyjnym w danych państwach członkowskich na zwiększenie ilości zgłoszonej do przetargu do wysokości 350000 ton w Niemczech i na Węgrzech, 172272 ton w Szwecji, 174021 ton w Danii i 30000 ton w Finlandii w odniesieniu do pszenicy zwyczajnej; do wysokości 100000 ton na Wegrzech i na Słowacji w odniesieniu do kukurydzy; a także żyta do wysokości 236565 ton w Niemczech. (3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1483/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1587/2006
z dnia 23 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi [1], w szczególności jego art. 8 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2006 zamrożono wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze będące własnością, pozostające w posiadaniu, we władaniu lub pod kontrolą prezydenta Aleksandra Łukaszenki i niektórych innych urzędników z Białorusi odpowiedzialnych za łamanie międzynarodowych standardów wyborczych podczas wyborów prezydenckich na Białorusi, które odbyły się w dniu 19 marca 2006 r., oraz za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej oraz związanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów i organów wymienionych w załączniku I do przedmiotowego rozporządzenia.
(2) Decyzja Rady 2006/718/WPZiB [2] zmieniła załącznik IV do wspólnego stanowiska 2006/276/WPZiB [3], w którym zawarto wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze określone we wspólnym stanowisku powinny ulec zamrożeniu.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 765/2006 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1588/2006
z dnia 23 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów krewetki północnej na wodach terytorialnych Norwegii, na południe od 62° N przez statki pływające pod banderą Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1589/2006
z dnia 24 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów karmazyna w strefie NAFO 3M (wody terytorialne WE i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Estonii, Niemiec, Łotwy, Litwy i Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państw członkowskich określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tych państwach członkowskich wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwom członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państw członkowskich lub zarejestrowane w tych państwach członkowskich.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1590/2006
z dnia 24 października 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjmowane wnioski o pozwolenie na przywóz masła pochodzącego z Nowej Zelandii składane od dnia 16 do 18 października 2006 r. w ramach kontyngentu taryfowego zarządzanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1452/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 29,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1452/2006 ustalające środki tymczasowe w celu zarządzania kontyngentem taryfowym na przywóz masła nowozelandzkiego od października do grudnia 2006 r. i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1452/2006 od dnia 16 do 18 października 2006 r. do właściwych organów złożono 7 wniosków o pozwolenia na przywóz masła pochodzącego z Nowej Zelandii (na podstawie kwoty nr 09.4589).
Wnioski te dotyczą łącznie 14294,6 ton.
(2) Ilość, o którą złożono wnioski jest równa dostępnej ilości wynoszącej 14294,6 ton, wszystkie wnioski zostają zatem zaakceptowane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenie na przywóz masła pochodzącego z Nowej Zelandii złożone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1452/2006 od dnia 16 do 18 października 2006 r. oraz o których Komisja została powiadomiona do dnia 20 października 2006 r. zostają przyjęte.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1591/2006
z dnia 24 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 51/2006 w dziedzinie przepisów na temat statków dokonujących nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów na północno-wschodnim Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 51/2006 [2] ustala wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe.
(2) W lutym 2004 r. Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) wydała zalecenie dotyczące statków, które dokonywały nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów (statki określane akronimem IUU – illegal, unreported, unregulated).
W maju 2006 r. NEAFC wydała zalecenie mające na celu zmianę przepisów dotyczących takich połowów, tak aby statkom, w stosunku do których potwierdzono, że takie połowy miały miejsce, nie wolno było wpływać do portów Wspólnoty.
Należy zapewnić wprowadzenie tego zalecenia do wspólnotowego porządku prawnego.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 51/2006 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III punkt 13 otrzymuje następujące brzmienie:
"13.
Statki dokonujące nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów na północno-wschodnim Atlantyku
13.1.
Komisja niezwłocznie informuje państwa członkowskie o statkach pływających pod banderą państw niebędących umawiającymi się stronami Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku (zwanej dalej "konwencją"), które to statki zaobserwowano w trakcie wykonywania działalności połowowej na obszarze regulowanym przez konwencję i które zostały umieszczone przez Komisję Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) w tymczasowym wykazie statków podejrzewanych o niestosowanie się do zaleceń ustanowionych w konwencji.
Do statków tych stosuje się następujące środki:
a) statki wpływające do portów nie mają pozwolenia na dokonywanie w nich wyładunku lub przeładunku i są poddawane inspekcji ze strony właściwych organów.
Inspekcje takie dotyczą dokumentów statku, dzienników, narzędzi połowowych, połowów na pokładzie i wszelkich innych kwestii związanych z działalnością statku na obszarach regulowanych przez konwencję.
Informacje o wynikach inspekcji są niezwłocznie przekazywane Komisji;
b) statki rybackie, statki pomocnicze, statki zaopatrujące inne statki w paliwo, statki bazy i statki towarowe pływające pod banderą jednego z państw członkowskich w żaden sposób nie pomagają tym statkom ani nie uczestniczą w przeładunkach lub wspólnych operacjach połowowych z tymi statkami;
c) w portach nie udostępnia się tym statkom zapasów, paliwa ani innych usług.
13.2.
Statki umieszczone przez Komisję Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) w wykazie statków, w stosunku do których potwierdzono, że dokonywały one nielegalnych, nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów (statki określane akronimem IUU – illegal, unreported, unregulated), zostały wyszczególnione w dodatku 4.
Poza środkami, o których mowa w pkt 13.1, do wspomnianych statków stosuje się następujące środki:
a) statkom IUU zabrania się wpływania do portów Wspólnoty;
b) statki IUU nie mają pozwolenia na dokonywanie połowów na wodach terytorialnych Wspólnoty, a ich czarterowanie jest zabronione;
c) zabrania się przywozu ryb pochodzących ze statków IUU;
d) państwa członkowskie odmawiają przejścia statków IUU pod ich banderę i zachęcają importerów, przewoźników i inne zainteresowane sektory do niepodejmowania negocjacji i przeładunku ryb złowionych przez te statki.
13.3.
Komisja zmienia wykaz statków IUU, po to aby był on spójny z wykazem Komisji NEAFC, gdy tylko NEAFC przyjmuje nowy wykaz statków IUU.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1592/2006
z dnia 25 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1593/2006
z dnia 25 października 2006 r.
otwierające procedurę przetargową nr 58/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia między innymi szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Należy otworzyć, w myśl art. 80 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, procedury przetargowe sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz umożliwienia realizacji we Wspólnocie programów przemysłowych na małą skalę lub przetwarzania wymienionego alkoholu na towary przeznaczone do wywozu do celów przemysłowych.
Na zapasy alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego magazynowane w państwach członkowskich składają się zasoby uzyskane w wyniku destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r., w myśl rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3], cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Należy ustalić ceny minimalne dla składania ofert, zróżnicowane według kategorii ostatecznego przeznaczenia towaru.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się procedurę przetargową nr 58/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji według art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
Ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 100000 hektolitrów w przeliczeniu na 100 % obj.
Numery kadzi, miejsce składowania i ilość alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., zawarta w każdej z nich, są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 79, 81, 82, 83, 84, 85, 95, 96, 97, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty są składane do danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa:
Viniflhor-Libourne, délégation nationale
17, avenue de la Ballastière, boîte postale 231
F-33505 Libourne Cedex
tel. (33-5) 57 55 20 00
teleks 57 20 25
faks (33-5) 57 55 20 59
lub wysłane listem poleconym na adres wspomnianej agencji interwencyjnej.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej podwójnej kopercie, przy czym koperta wewnętrzna jest oznaczona: "Oferta na przetarg dotyczący sprzedaży alkoholu do nowych zastosowań przemysłowych, odniesienie nr 58/2006 WE".
Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do zainteresowanej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej o godzinie 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 10 listopada 2006 r.
4.
Ofertom musi towarzyszyć zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącego 4 EUR/hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 4
Minimalne ceny, które można oferować, wynoszą odpowiednio: 11 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji drożdży piekarskich, 36,5 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji produktów chemicznych typu aminowego i chlorowego przeznaczonych na wywóz, 42,5 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji wody kolońskiej przeznaczonej na wywóz oraz 17 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do innych zastosowań przemysłowych.
Artykuł 5
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Cena próbki wynosi 10 EUR za litr.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego do sprzedaży.
Artykuł 6
Zabezpieczenie wykonania wynosi 30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1594/2006
z dnia 25 października 2006 r.
ustanawiające współczynnik przydziału pozwoleń na wywóz serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki w 2007 r. w ramach niektórych kontyngentów GATT
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1282/1999 z dnia 17 sierpnia 2006 r. ustalające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 dotyczącego pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], w szczególności jego art. 25 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1285/2006 [3] otwiera procedurę przyznawania pozwoleń na wywóz serów do Stanów Zjednoczonych Ameryki w 2007 r. w ramach niektórych kontyngentów GATT, o których mowa w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006.
(2) Wnioski o wydanie pozwoleń w odniesieniu do niektórych kontyngentów i grup produktów przekraczają ilości dostępne w ramach kontyngentu na 2007 r. Należy zatem ustalić współczynniki przydziału, o których mowa w art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1282/2006.
(3) Biorąc pod uwagę ograniczenie czasowe we wdrożeniu procedury określania współczynników, jak określono w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1285/2006, niniejsze rozporządzenie należy zacząć stosować możliwie jak najszybciej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz złożone zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1285/2006 przyjmuje się po zastosowaniu współczynników przydziału ustanowionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1595/2006
z dnia 26 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1596/2006
z dnia 25 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów krewetki północnej w strefie NAFO 3L przez statki pływające pod banderą Łotwy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1597/2006
z dnia 26 października 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1598/2006
z dnia 26 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1599/2006
z dnia 26 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1600/2006
z dnia 26 października 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 października 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 października 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1601/2006
z dnia 26 października 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w pierwszych dziesięciu dniach roboczych października 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
W wyniku analizy ilości, dla których wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu zostały złożone w ramach transzy z października 2006 r., należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, w stosownych przypadkach, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, i przekazać ostateczny procent wykorzystania każdego kontyngentu w trakcie roku 2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na ryż otwartych rozporządzeniem (WE) nr 327/98, złożone w pierwszych dziesięciu dniach roboczych października 2006 r. i przekazane Komisji, podlegają zastosowaniu współczynników redukcji wyrażonych w procentach, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Końcowe ilości, wyrażone w procentach, w ciągu 2006 r., dla każdego odnośnego kontyngentu wymienione są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1602/2006
z dnia 26 października 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1421/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 20 do 26 października 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1421/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1603/2006
z dnia 26 października 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 20 do 26 października 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1604/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1605/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 19. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 19. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1606/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 19. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 19. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1607/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 19. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 19. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,27 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 21 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1608/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 51. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 51. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 24 października 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 233,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1609/2006
z dnia 27 października 2006 r.
zatwierdzające na okres dwóch lat wprowadzenie do obrotu preparatów dla niemowląt opartych na hydrolizatach białek serwatkowych otrzymywanych z białek mleka krowiego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [1], w szczególności jej art. 4 ust. 1 lit. a),
po konsultacji z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 89/398/EWG dotyczy środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
Przepisy szczególne, mające zastosowanie do niektórych grup żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego, są zawarte w dyrektywach szczegółowych.
(2) Dyrektywa Komisji 91/321/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie preparatów dla niemowląt i preparatów pochodnych [2] jest dyrektywą szczegółową przyjętą na mocy dyrektywy 89/398/EWG.
Dyrektywa 91/321/EWG ustanawia wymogi dotyczące składu preparatów dla niemowląt.
(3) Komisja otrzymała wniosek o wprowadzenie na rynek innowacyjnego preparatu dla niemowląt opartego na hydrolizatach białek serwatkowych otrzymywanych z mleka krowiego, o zawartości białka poniżej minimalnej wielkości 0,56 g białka/100 kJ (2,25 g białka/100 kcal), o której mowa w pkt 2.2 załącznika I do dyrektywy 91/321/EWG.
(4) W dniu 5 października 2005 r. swoją opinię wydał Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności [3].
W opinii Urząd stwierdził, że preparat dla niemowląt oparty na hydrolizatach białek serwatkowych otrzymywanych z mleka krowiego o zawartości białka 0,47 g/100 kJ (1,9 g/100 kcal) jest bezpieczny i nadaje się do użytku jako jedyne źródło pokarmu dla niemowląt.
(5) W zawiązku z powyższym do czasu zmiany dyrektywy 91/321/EWG należy zezwolić na dopuszczenie do obrotu tego preparatu na okres dwóch lat.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 91/321/EWG, niniejszym zatwierdza się na okres dwóch lat od dnia przyjęcia niniejszego rozporządzania wprowadzenie na rynek preparatów dla niemowląt opartych na hydrolizatach mleka krowiego, zgodnie ze specyfikacjami zawartymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1610/2006
z dnia 27 października 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 327/1998 i rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 w odniesieniu do niektórych pozwoleń na przywóz wydanych dla transzy obejmującej lipiec 2006 r., w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz ryżu i ryżu łamanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6 [1], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 13 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierającego niektóre kontyngenty celne na przywóz ryżu i ryżu łamanego oraz stanowiące o administrowaniu nimi [3] pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, bielonego i częściowo bielonego w ramach kontyngentów otwartych na mocy wspomnianego rozporządzenia są ważne od dnia ich faktycznego wydania do końca trzeciego miesiąca od tej daty.
(2) Od sierpnia 2006 r. przywóz ryżu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych do Unii Europejskiej został zakłócony pojawieniem się na rynku amerykańskim ryżu skażonego ryżem zmodyfikowanym genetycznie pod nazwą LL RICE 601.
(3) Zgodnie z art. 2 decyzji Komisji 2006/601/WE z dnia 5 września 2006 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu pod nazwą LL RICE 601 w produktach z ryżu [4] wprowadzenie do swobodnego obrotu ryżu długoziarnistego A i B pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych podlega okazaniu sprawozdania analitycznego wykazującego, że dany produkt nie zawiera genetycznie zmodyfikowanego ryżu pod nazwą LL RICE 601.
(4) Aby nadzwyczajne środki podjęte na mocy decyzji 2006/601/WE nie uniemożliwiły stosowania w okresie ich ważności pozwoleń wydanych na przywóz ryżu długoziarnistego A i B, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych i przywiezionego z tytułu transzy obejmującej lipiec 2006 r. w ramach kontyngentów otworzonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 327/98, należy przedłużyć ich ważność do końca 2006 r.
(5) Ponadto w celu skutecznego wykorzystania wydanych już pozwoleń na przywóz, dotyczących kontyngentów na przywóz "ze wszystkich krajów" ze wskazaniem Stanów Zjednoczonych jako kraju pochodzenia, należy zezwolić na stosowanie przedmiotowych pozwoleń w odniesieniu do przywozu ryżu ze wszystkich krajów trzecich.
(6) Należy również zezwolić na stosowanie wydanych już pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu ryżu innego niż ryż długoziarnisty A i B.
(7) Należy zatem wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 327/98 oraz od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 327/98, na wniosek posiadaczy następujących pozwoleń na przywóz, ich ważność zostaje przedłużona do dnia 31 grudnia 2006 r.:
a) pozwolenia na przywóz ryżu bielonego lub częściowo bielonego, zawierające w rubryce 8 zapis "Stany Zjednoczone" jako kraj pochodzenia, wydane dla transzy obejmującej lipiec 2006 r. w ramach kontyngentów o numerach porządkowych 09.4127 i 09.4166 zgodnie z załącznikiem X do rozporządzenia (WE) nr 327/98, w odniesieniu do następujących kodów CN:
- CN 10063025,
- CN 10063027,
- CN 10063046,
- CN 10063048,
- CN 10063065,
- CN 10063067,
- CN 10063096,
- CN 10063098;
b) pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, zawierające w rubryce 8 zapis "Stany Zjednoczone" jako kraj pochodzenia, wydane dla transzy obejmującej lipiec 2006 r. w ramach kontyngentu o numerze porządkowym 09.4148 zgodnie z załącznikiem X do rozporządzenia (WE) nr 327/98, w odniesieniu do następujących kodów CN:
- CN 10062015,
- CN 10062017,
- CN 10062096,
- CN 10062098.
Artykuł 2
1. W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, mogą być stosowane w odniesieniu do przywozu ryżu objętego sześcioma pierwszymi cyframi kodu CN, którego dotyczą przedmiotowe pozwolenia.
2. W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, wydane dla kontyngentów o numerach porządkowych 09.4148 i 09.4166 mogą być stosowane w odniesieniu do przywozu ryżu pochodzącego ze wszystkich krajów trzecich, bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 3
1.
Zgłoszenia celne dotyczące zrealizowanych przywozów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem uzupełnia się w rubryce 44 następującym zapisem:
"Przywóz zrealizowany zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1610/2006".
2.
Do dnia 15 lutego 2007 r. państwa członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji następujące informacje:
a) ilości (w tonach) produktów przywiezionych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w rozpisaniu na kody nomenklatury scalonej (kody CN);
b) numer i datę wydania pozwolenia na przywóz, w ramach którego przywóz został dokonany.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1611/2006
z dnia 27 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 832/2006 w sprawie podziału między "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych ustalonych na rok 2005/2006 w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2006 [2] ustanawia podział miedzy "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych ustalonych na okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r.
(2) Artykuł 8 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 dodany rozporządzeniem (WE) nr 1406/2006 stanowi, że na okres 2005/2006 Komisja może dostosować podział krajowych ilości referencyjnych między "dostawy" a "sprzedaż bezpośrednią" na wniosek Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji. Wspomniany wniosek należało przedłożyć Komisji do dnia 10 października 2006 r.
(3) Cypr, Węgry, Polska i Słowenia złożyły wniosek określający krajowe ilości referencyjne, które należy przeliczyć z dostaw na sprzedaż bezpośrednią we właściwym czasie.
(4) Należy zatem ustanowić nowy podział między "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych na okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. dla Cypru, Węgier, Polski i Słowenii.
(5) Dlatego niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 832/2006.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 832/2006 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1612/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1613/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1614/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1615/2006
z dnia 27 października 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1616/2006
z dnia 23 października 2006 r.
w sprawie określonych procedur stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, oraz umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony (zwany dalej "Układem"), został podpisany w Luksemburgu dnia 12 czerwca 2006 r.
Trwa proces ratyfikacji Układu.
(2) W dniu 12 czerwca 2006 r. Rada zawarła umowę przejściową między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii strony w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem [1] (dalej zwaną "Umową przejściową"), która stanowi o wcześniejszym wejściu w życie postanowień Układu dotyczących handlu i kwestii związanych z handlem.
Umowa przejściowa wejdzie w życie w pierwszym dniu drugiego miesiąca po dacie złożenia ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego lub zatwierdzającego.
(3) Konieczne jest określenie procedur stosowania niektórych postanowień zarówno Układu, jak i Umowy przejściowej.
Ponieważ postanowienia obu tych dokumentów dotyczące handlu i kwestii związanych z handlem są w znacznym stopniu takie same, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie również do wdrażania Układu po jego wejściu w życie.
(4) Układ i Umowa przejściowa stanowią, że produkty rybołówstwa pochodzące z Albanii mogą być importowane do Wspólnoty przy zastosowaniu obniżonych stawek celnych w granicach określonych kontyngentów taryfowych.
Konieczne jest zatem określenie przepisów dotyczących zarządzania tymi kontyngentami taryfowymi.
(5) W razie konieczności wprowadzenia środków ochrony handlu powinny zostać one przyjęte zgodnie z przepisami ogólnymi określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [2], rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2603/69 z dnia 20 grudnia 1969 r. ustanawiającym wspólne reguły wywozu [3], rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4] lub, w odpowiednich przypadkach, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [5].
(6) Jeżeli państwo członkowskie powiadomi Komisję o możliwym nadużyciu lub o braku współpracy administracyjnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy wspólnotowe, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego [6].
(7) We wdrażaniu odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia Komisję powinien wspomagać Komitet Kodeksu Celnego powołany na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny [7].
(8) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa niektóre procedury przyjmowania szczegółowych zasad wdrażania określonych postanowień Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Albanii z drugiej strony (zwanego dalej "Układem") oraz Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem (zwanej dalej "Umową przejściową").
Artykuł 2
Koncesje na ryby i produkty rybołówstwa
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady wykonania art. 15 ust. 1 Umowy przejściowej oraz art. 28 ust. 1 Układu dotyczące kontyngentów taryfowych na przywóz ryb i produktów rybołówstwa zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Obniżki stawek celnych
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, preferencyjne stawki celne zaokrągla się w dół do pierwszego miejsca po przecinku.
2.
W przypadku gdy wynikiem obliczeń preferencyjnej stawki celnej zgodnie z ust. 1 jest jedna z poniższych wartości, preferencyjną stawkę celną uznaje się za zwolnienie z cła:
a) 1 % lub mniej w przypadku stawek celnych ad valorem; lub
b) 1 EUR lub mniej za jednostkę w przypadku szczególnych stawek celnych.
Artykuł 4
Dostosowania techniczne
Zmiany i dostosowania techniczne przepisów przyjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem niezbędne w związku ze zmianą kodów nomenklatury scalonej i podpodziałów TARIC lub wynikające z zawarcia między Wspólnotą a Republiką Albanii nowych lub zmienionych umów, protokołów, wymian listów lub innych aktów przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Ogólna klauzula ochronna
Bez uszczerbku dla art. 7 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy Wspólnota pragnie zastosować środek, o którym mowa w art. 25 Umowy przejściowej i następnie w art. 38 Układu, przyjmuje go zgodnie z warunkami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 3285/94, chyba że art. 25 Umowy przejściowej i następnie art. 38 Układu stanowią inaczej.
Artykuł 6
Klauzula o niedoborach
Bez uszczerbku dla art. 7 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy Wspólnota pragnie zastosować środek, o którym mowa w art. 26 Umowy przejściowej oraz następnie art. 39 Układu, przyjmuje go zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2603/69.
Artykuł 7
Okoliczności wyjątkowe i poważne
W przypadku wystąpienia wyjątkowych i poważnych okoliczności w rozumieniu art. 26 ust. 4 Umowy przejściowej i następnie art. 39 ust. 4 Układu Komisja może bezzwłocznie zastosować środki, o których mowa w art. 26 Umowy przejściowej i następnie w art. 39 Układu.
W przypadku złożenia przez państwo członkowskie wniosku do Komisji podejmuje ona stosowną decyzję w terminie pięciu dni roboczych od daty wpłynięcia tego wniosku.
Komisja powiadamia Radę o swojej decyzji.
Każde państwo członkowskie może przekazać decyzję Komisji, w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia powiadomienia go o tej decyzji, do rozpatrzenia przez Radę.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w okresie dwóch miesięcy.
Artykuł 8
Klauzula ochronna dla produktów rolnych i produktów rybołówstwa
1.
Niezależnie od procedur, o których mowa w art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy Wspólnota pragnie zastosować w odniesieniu do produktów rolnych i produktów rybołówstwa środek ochronny, określony w art. 25 Umowy przejściowej oraz następnie w art. 38 Układu, Komisja na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy podejmuje decyzję o koniecznych środkach, zastosowawszy – w odpowiednich przypadkach – procedurę przekazania przewidzianą w art. 25 Umowy przejściowej i następnie w art. 38 Układu.
W przypadku otrzymania wniosku od państwa członkowskiego Komisja podejmuje decyzję w jego sprawie:
a) w terminie trzech dni roboczych od otrzymania wniosku, jeżeli nie ma zastosowania procedura przekazania sprawy przewidziana w art. 25 Umowy przejściowej i następnie w art. 38 Układu;
b) w terminie trzech dni roboczych od upłynięcia 30-dniowego terminu przewidzianego w art. 25 ust. 5 lit. a) Umowy przejściowej i następnie w art. 38 ust. 5 lit. a) Układu, jeżeli ma zastosowanie procedura przekazania sprawy przewidziana w art. 25 Umowy przejściowej i następnie w art. 38 Układu.
Komisja powiadamia państwa członkowskie o środkach, w których sprawie podjęła decyzję.
2.
Każde państwo członkowskie może przekazać środki, w których sprawie Komisja podjęła decyzję zgodnie z ust. 1, do rozpatrzenia Radzie w terminie trzech dni roboczych od otrzymania powiadomienia o nich.
Rada zbiera się niezwłocznie.
Stanowiąc większością kwalifikowaną, może ona zmienić lub uchylić dane środki w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym wpłynął do niej wniosek o ich rozpatrzenie.
Artykuł 9
Dumping i subsydia
W przypadku praktyk uzasadniających zastosowanie przez Wspólnotę środków, o których mowa w art. 24 ust. 2 Umowy przejściowej i następnie w art. 37 ust. 2 Układu, decyzję w sprawie wprowadzenia środków antydumpingowych lub wyrównawczych przyjmuje się zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 384/96 lub rozporządzenia (WE) nr 2026/97.
Artykuł 10
Konkurencja
1.
W przypadku praktyk, które mogą uzasadniać zastosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 37 Umowy przejściowej i następnie w art. 71 Układu, po zbadaniu sprawy Komisja podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego decyzję, czy dane praktyki są zgodne z Umową przejściową i Układem.
W przypadkach dotyczących pomocy, środki, o których mowa w art. 37 ust. 9 Umowy przejściowej i następnie w art. 71 ust. 9 Układu, przyjmuje się zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2026/97, a w pozostałych przypadkach – zgodnie z procedurami określonymi w art. 133 Traktatu.
2.
W przypadku praktyk, które mogą prowadzić do zastosowania przez Republikę Albanii wobec Wspólnoty środków na podstawie art. 37 Umowy przejściowej i następnie art. 71 Układu, po zbadaniu sprawy Komisja podejmuje decyzję w sprawie zgodności tych praktyk z zasadami określonymi w Umowie przejściowej i następnie w Układzie.
W razie konieczności Komisja podejmuje stosowne decyzje w oparciu o kryteria wynikające z zastosowania art. 81, 82 i 87 Traktatu.
Artykuł 11
Nadużycia finansowe lub brak współpracy administracyjnej
Jeżeli Komisja na podstawie informacji dostarczonych przez państwo członkowskie lub z własnej inicjatywy stwierdzi, że spełnione są warunki określone w art. 30 Umowy przejściowej, a następnie w art. 43 Układu, niezwłocznie:
a) powiadamia Radę; oraz
b) powiadamia wspólny komitet, a potem Komitet Stabilizacji i Stowarzyszenia, o swoich ustaleniach, załączając obiektywne informacje, i rozpoczyna konsultacje w ramach Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Wszelkie informacje, o których mowa w art. 30 ust. 5 Umowy przejściowej i następnie w art. 43 ust. 5 Układu, są publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Komisja może zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, zdecydować o tymczasowym zawieszeniu stosownego preferencyjnego traktowania produktów, zgodnie z art. 30 ust. 4 Umowy tymczasowej i następnie art. 43 ust. 4 Układu.
Artykuł 12
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego utworzony na mocy art. 248a rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Zawiadomienie
Komisja, działając w imieniu Wspólnoty, odpowiada za zawiadomienie wspólnego komitetu, a następnie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia oraz Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia zgodnie z wymogami określonymi odpowiednio w Umowie przejściowej lub w Układzie.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1617/2006
z dnia 24 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1207/2001 w zakresie konsekwencji wprowadzenia paneurośródziemnomorskiego systemu kumulacji pochodzenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1207/2001 [1] w sprawie procedur ułatwiających wystawianie świadectw przewozowych EUR.1, sporządzanie deklaracji na fakturze i formularzy EUR.2 i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi krajami ustanawia zasady zmierzające do ułatwienia wystawiania i sporządzania dowodów pochodzenia produktów w związku z wywozem produktów ze Wspólnoty w ramach jej preferencyjnych stosunków handlowych z niektórymi państwami trzecimi.
(2) System paneuropejskiej diagonalnej kumulacji pochodzenia został ustanowiony w 1997 roku między Wspólnotą, Bułgarią, Estonią, Litwą, Łotwą, Polską, Republiką Czeską, Słowacją, Rumunią, Słowenią, Węgrami, Islandią, Norwegią i Szwajcarią (w tym Liechtensteinem), a następnie rozszerzony w 1999 r. na Turcję.
Z dniem 1 maja 2004 r. Estonia, Litwa, Łotwa, Republika Czeska, Słowacja, Polska, Słowenia i Węgry przystąpiły do Unii Europejskiej.
(3) Na spotkaniu ministrów ds. handlu Euro-Med, które odbyło się w marcu 2002 r. w Toledo, ministrowie uzgodnili rozszerzenie systemu na państwa śródziemnomorskie, inne niż Turcja, uczestniczące w partnerstwie eurośródziemnomorskim na podstawie deklaracji barcelońskiej przyjętej podczas Konferencji Eurośródziemnomorskiej, która miała miejsce w dniach 27 i 28 listopada 1995 r.
Na spotkaniu ministrów ds. handlu Euro-Med, które odbyło się dnia 7 lipca 2003 r. w Palermo, ministrowie w celu umożliwienia takiego rozszerzenia zatwierdzili nowy paneurośródziemnomorski model protokołu do układów eurośródziemnomorskich dotyczący definicji pojęcia "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej.
Na podstawie ustaleń Wspólnego Komitetu WE–Wyspy Owcze/Dania z dnia 28 listopada 2003 r. uzgodniono, że również Wyspy Owcze zostaną objęte paneurośródziemnomorskim systemem diagonalnej kumulacji pochodzenia.
(4) Decyzje odpowiednich rad stowarzyszenia lub wspólnych komitetów wprowadzające nowy paneurośródziemnomorski protokół do układów eurośródziemnomorskich i do umowy między WE a Wyspami Owczymi/Danią zostały już lub zostaną przyjęte.
(5) Zastosowanie nowego systemu kumulacji diagonalnej wiąże się ze stosowaniem nowego typu dowodu preferencyjnego pochodzenia – świadectw przewozowych EUR-MED oraz deklaracji na fakturze EUR-MED.
Rozporządzenie (WE) nr 1207/2001 powinno zatem obejmować także te typy dowodów preferencyjnego pochodzenia.
(6) W celu umożliwienia prawidłowego określenia statusu pochodzenia produktów i właściwego przygotowania dowodów pochodzenia w tym nowym kontekście deklaracja dostawcy dla produktów posiadających status preferencyjnego pochodzenia powinna zawierać dodatkowe oświadczenie stwierdzające, czy została zastosowana kumulacja diagonalna, a jeśli tak, to z którymi państwami.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1207/2001 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1207/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Rady (WE) nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r. w sprawie procedur ułatwiających wystawianie lub sporządzanie we Wspólnocie dowodów pochodzenia i wydawanie zezwoleń niektórym upoważnionym eksporterom w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych między Wspólnotą Europejską i niektórymi państwami.";
2) artykuł 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) wystawianie lub sporządzanie we Wspólnocie dowodów pochodzenia w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych pomiędzy Wspólnotą a niektórymi państwami;";
3) artykuł 2 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Eksporterzy stosują deklaracje dostawcy jako dowód, w szczególności towarzyszący wnioskom o wystawienie lub sporządzenie we Wspólnocie dowodów pochodzenia w ramach przepisów regulujących handel na warunkach preferencyjnych pomiędzy Wspólnotą a niektórymi państwami.";
4) artykuł 10 ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
W przypadku gdy organy celne kraju wywozu nie uzyskają odpowiedzi przed upływem pięciu miesięcy od daty zgłoszenia prośby o weryfikację lub w przypadku gdy odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do udowodnienia rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te uznają dowód pochodzenia wystawiony na podstawie przedmiotowych dokumentów za nieważny.";
5) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
6) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1618/2006
z dnia 30 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1619/2006
z dnia 30 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 odnośnie do wartości progowych dodatkowych należności na ogórki, karczochy, klementynki, mandarynki i pomarańcze
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 [2] z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw przewiduje stosowanie nadzoru w odniesieniu do przywozu produktów określonych w jego załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(2) W celu zastosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, i na podstawie ostatnich danych dotyczących lat 2003, 2004 i 2005 należy zmienić wartości progowe dodatkowych należności na ogórki, karczochy, klementynki, mandarynki i pomarańcze.
(3) W konsekwencji należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem ujętym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1620/2006
z dnia 30 października 2006 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z komitetem doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Wszczęcie postępowania
(1) W dniu 4 lutego 2006 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i z Ukrainy.
(2) Postępowanie antydumpingowe wszczęto na podstawie skargi złożonej w dniu 23 grudnia 2005 r. przez producentów wspólnotowych ("skarżący") reprezentujących większą część, w tym przypadku ponad 40 %, ogólnej produkcji wspólnotowej desek do prasowania.
Skarga zawierała dowody świadczące o praktykach dumpingowych w odniesieniu do wymienionego produktu oraz o wynikającej z nich istotnej szkodzie. Zostały one uznane za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie postępowania antydympingowego.
1.2.
Zainteresowane strony i wizyty weryfikacyjne
(3) Komisja oficjalnie poradziła skarżącym, innym znanym producentom we Wspólnocie, producentom eksportującym w ChRL i na Ukrainie, importerom i sprzedawcom detalicznym, których dotyczy sprawa, przedstawicielom krajów wywozu, których dotyczy postępowanie, producentom w Stanach Zjednoczonych Ameryki, które początkowo miały służyć jako kraj analogiczny, i producentom w pozostałych potencjalnie analogicznych krajach.
Ponadto Komisja skontaktowała się ze wszystkimi innymi wspólnotowymi podmiotami gospodarczymi, które potencjalnie uczestniczą w produkcji i/lub dystrybucji produktu podobnego/produktu objętego postępowaniem, których dane kontaktowe Komisja otrzymała po wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony uzyskały możliwość przedstawienia swojego stanowiska na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie w określonym terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Wszystkie strony objęte postępowaniem, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie i wykazały, że istnieją ku temu szczególne powody, miały zapewniony udział w przesłuchaniu.
(4) Z uwagi na znaczną liczbę producentów eksportujących w ChRL w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrole wyrywkowe w celu stwierdzenia dumpingu, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności dokonania kontroli wyrywkowej oraz – o ile konieczność taka zostanie stwierdzona – umożliwić dobór próby, wszyscy chińscy producenci eksportujący zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie – zgodnie ze specyfikacją zawartą w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania – podstawowych informacji na temat ich działań mających związek z produktem objętym postępowaniem w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
Jednakże tylko ośmiu chińskich producentów eksportujących zgłosiło się i dostarczyło informacji wymaganych do kontroli wyrywkowej w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
W związku z powyższym postanowiono, iż kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.
(5) Aby umożliwić producentom eksportującym, których dotyczy sprawa, w krajach, których dotyczy postępowanie, złożenie wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych ("MET") lub o indywidualne traktowanie ("IT"), Komisja przesłała zainteresowanym producentom eksportującym i władzom ChRL i Ukrainy formularze wniosków.
Osiem przedsiębiorstw w ChRL i jedno na Ukrainie zwróciło się o MET, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, lub o traktowanie indywidualne, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają one warunków do przyznania MET.
(6) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich stron, o których wiedziała, że są zainteresowane, i do wszystkich stron, które o to prosiły, w terminach ustalonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(7) Odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od sześciu chińskich producentów eksportujących, od jedynego ukraińskiego producenta eksportującego, od czterech wspólnotowych producentów, od dwóch importerów niepowiązanych z producentami eksportującymi i od jednego przedsiębiorstwa handlowego.
Ponadto jeden importer przedłożył uwagi, ale nie odpowiedział na kwestionariusz.
(8) Otrzymano również pewne informacje od 17 producentów wspólnotowych produktu podobnego (15 z nich poparło skargę, opinia jednego była neutralna, a jeden wyraził sprzeciw) i od trzech przedsiębiorstw tylko dokonujących przywozu produktu objętego postępowaniem.
(9) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów MET oraz do tymczasowego stwierdzenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty.
Przeprowadzono następujące wizyty weryfikacyjne:
a) Producenci wspólnotowi
Odbyto wizyty weryfikacyjne na terenie czterech producentów wspólnotowych.
Producenci ci wnieśli o zachowanie poufności ich tożsamości na podstawie przepisów art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Twierdzili, że ujawnienie ich tożsamości mogłoby mieć poważne niekorzystne skutki.
Niektórzy skarżący producenci wspólnotowi zaopatrują klientów we Wspólnocie, którzy sprowadzają swoje produkty z ChRL i z Ukrainy, a zatem odnoszą oni bezpośrednią korzyść z tego przywozu.
Ci skarżący twierdzili, że z tego względu znajdowali się w szczególnie niezręcznej sytuacji, ponieważ mieli uzasadnione powody, aby sądzić, że niektórzy z ich dostawców i klientów nie byliby zadowoleni, gdyby dowiedzieli się o złożeniu lub poparciu skargi w sprawie domniemanego szkodliwego dumpingu, i odpowiedzieliby na takie działanie.
Wychodzili oni z założenia, że istnieje ryzyko retorsji handlowych ze strony tych dostawców i klientów, w tym prawdopodobieństwo zakończenia stosunków handlowych.
Wniosek został przyjęty, ponieważ był wystarczająco uzasadniony.
b) Producenci eksportujący w ChRL
- Foshan City Gaoming Lihe Daily Necessities Co.
Ltd., Foshan,
- Foshan Shunde Heng Yip Housewares Co.
Ltd., Foshan,
- Guangzhou Power Team Houseware Co.
Ltd., Guangzhou,
- Since Hardware (Guangzhou) Co. Ltd. Guangzhou,
- Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co.
Ltd., Foshan and powiązane przedsiębiorstwo Wire King International Ltd., Hongkong,
- Zhejiang Harmonic Hardware Products Co.
Ltd., Guzhou.
c) Producenci eksportujący na Ukrainie
- Eurogold Industries Ltd., Żytomierz i powiązane przedsiębiorstwo Eurogold Service Zumbühl & Co., Zug w Szwajcarii.
(10) Wobec konieczności określenia wartości normalnej dla eksportujących producentów z ChRL i Ukrainy, którym może nie zostać przyznany status MET, przeprowadzono weryfikację na terenie następującego przedsiębiorstwa w celu określenia wartości normalnej na podstawie danych kraju analogicznego:
- Gİpaş elektronik sanayi ithalat ihracaat dahili ticaret ve pazarlama anonim şirketi sanayi A.Ş, Istambuł, Turcja.
1.3.
Okres objęty dochodzeniem
(11) Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie tendencji właściwych dla oceny szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do końca OD ("okres badany").
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.
Produkt objęty postępowaniem
(12) Produktem objętym postępowaniem są deski do prasowania, nawet wolno stojące, z odsysaniem i/lub parowaniem blatu i/lub nadmuchem lub bez, zawierające rękawniki oraz podstawowe części tych desek, tj. nogi, blat i stopę do żelazka, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy ("produkt objęty postępowaniem"), zgłaszany zwykle w ramach kodów CN ex39249090, ex44219098, ex73239390, ex73239991, ex73239999, ex85167970 i ex85169000.
(13) Istnieją różne rodzaje desek do prasowania; ich podstawowe części zależą głównie od ich budowy i rozmiaru, materiału, z którego są wykonane, i wyposażenia.
Jednakże wszystkie rodzaje desek mają te same podstawowe cechy fizyczne i zastosowania.
W konsekwencji, dla celów niniejszego dochodzenia wszystkie rodzaje desek uznaje się za jeden produkt.
2.2.
Produkt podobny
(14) Ustalono, że produkt objęty postępowaniem oraz deski do prasowania i ich podstawowe części, produkowane i sprzedawane na rynku krajowym w ChRL i na Ukrainie oraz na rynku krajowym w Turcji, która ostatecznie posłużyła jako kraj analogiczny, jak i deski do prasowania i ich podstawowe części produkowane i sprzedawane we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy mają te same podstawowe cechy fizyczne, cechy techniczne i zastosowania.
Dlatego opisywane produkty są tymczasowo uznane za podobne w znaczeniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
DUMPING
3.1.
Traktowanie na zasadach rynkowych ("MET")
(15) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL i z Ukrainy (w ostatnim przypadku we wszystkich postępowaniach, o które wystąpiono z wnioskiem lub które wszczęto przed dniem 30 grudnia 2005 r.), wartość normalna ma być ustalana zgodnie z ust. 1 do 6 wymienionego artykułu w odniesieniu do producentów eksportujących, którzy potrafią wykazać, że spełniają kryteria ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia, tzn. że w odniesieniu do produkcji i sprzedaży produktu podobnego przeważają warunki gospodarki rynkowej.
Poniżej przedstawiono zestawienie kryteriów MET.
Zestawienie to ma formę skróconą i służy wyłącznie celom porównawczym:
- decyzje handlowe są podejmowane, a koszty ponoszone z uwzględnieniem uwarunkowań rynkowych i bez znaczącej ingerencji ze strony państwa,
- dokumentacja księgowa jest prowadzona zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR), stosowana we wszystkich okolicznościach i podlega niezależnemu audytowi,
- nie ma znaczących zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej,
- przepisy dotyczące własności i upadłości gwarantują pewność i stabilność prawną,
- operacje wymiany walut są przeprowadzane po kursie rynkowym.
(16) Początkowo ośmiu chińskich producentów eksportujących wystąpiło z wnioskiem o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i w określonym terminie wypełniło formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących.
Jednakże później dwóch z nich nie zdecydowało się na współpracę w dochodzeniu.
Dlatego uwzględniono jedynie wnioski o MET pozostałych sześciu chińskich producentów eksportujących, wymienionych w motywie 9.
(17) Jeden ukraiński producent eksportujący wystąpił z wnioskiem o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i w określonym terminie wypełnił formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących.
(18) Niemniej jednak ukraiński producent zauważył, że zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 Ukraina została usunięta z wykazu krajów o gospodarce rynkowej, wymienionych w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwo stawiało zarzut, że decyzja o przyznaniu Ukrainie statusu kraju o gospodarce rynkowej została podjęta na podstawie oceny sytuacji w poprzedzających miesiącach.
Dlatego stwierdzono, że powinno się jej przyznać MET, ponieważ i) OD jest rok kalendarzowy 2005; ii) skarżący powinni byli przedłożyć dowody potwierdzające, że zasady gospodarki rynkowej nie miały zastosowania do zainteresowanego ukraińskiego producenta; i iii) nieprzyznanie Ukrainie statusu traktowania na zasadach gospodarki rynkowej (status MET) dyskryminowałoby ją w stosunku do Rosji.
(19) W związku z tym należy zauważyć, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2117/2005 wyraźnie stanowi, że w przypadku ukraińskich eksporterów i producentów wartość normalna będzie ustalona zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 do 6 rozporządzenia podstawowego tylko w przypadku dochodzeń wszczętych po dniu 30 grudnia 2005 r., na podstawie wniosku o wszczęcie dochodzenia złożonego po tej dacie lub z inicjatywy Komisji.
Skarga dotycząca tego postępowania została złożona w dniu 23 grudnia 2005 r., a zatem oczywiste jest, że przepisy art. 2 ust. 1 do 6 rozporządzenia podstawowego nie mogą mieć zastosowania i że w związku z tym współpracujące ukraińskie przedsiębiorstwo musi udowodnić, że spełnia kryteria ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Z treści wyżej wymienionego artykułu wyraźnie wynika, że ciężar dowodu realizacji kryteriów MET spoczywa na producentach eksportujących, a nie na skarżących.
Ponadto należy zauważyć, że podstawą do przyznania danemu krajowi statusu MET jest całościowa ocena jego ogólnej sytuacji gospodarczej, przy czym należy ustalić, czy generalnie można opierać się na kosztach i cenach dla celów dochodzeń antydumpingowych.
Innymi słowy nie ocenia się szczególnej sytuacji wszystkich poszczególnych przedsiębiorstw.
Wreszcie argument, że Ukraina będzie dyskryminowana w stosunku do Rosji nie jest uzasadniony, ponieważ już od 2002 r. Rosja jest uznawana za kraj o gospodarce rynkowej.
Z tych powodów Komisja odrzuca wnioski ukraińskiego producenta eksportującego i kontynuuje proces stwierdzania MET.
(20) W przypadku współpracujących producentów eksportujących Komisja zebrała wszystkie informacje, które uważała za niezbędne, oraz sprawdziła wszystkie dane podane we wniosku o MET na terenie odnośnych przedsiębiorstw.
3.1.1.
Stwierdzenie MET w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL
(21) Jeden chiński producent eksportujący, Since Hardware (Guangzhou) Co.
Ltd., Guangzhou, wykazał, że spełnia wszystkie pięć kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i przyznano mu MET.
(22) W przypadku pozostałych producentów eksportujących wymienionych w motywie 9 jeden nie spełniał kryteriów 1, 2 i 3, drugi nie spełniał kryteriów 2 i 3, a trzech z nich – kryterium 2.
(23) Wszyscy współpracujący producenci eksportujący z Chin i przemysł wspólnotowy mieli możliwość przedstawienia swoich uwag dotyczących powyższych ustaleń.
Cztery przedsiębiorstwa nie zgodziły się ze stwierdzeniami i twierdziły, że powinno się im przyznać MET.
(24) Jeśli chodzi o kryterium 1, jeden z chińskich producentów eksportujących nie udowodnił, że je spełnia.
W szczególności na żadnym etapie dochodzenia nie wykazał, że jeden z jego dwóch udziałowców rzeczywiście zapłacił za swoje udziały otrzymane od państwa.
Ponadto przedsiębiorstwo dostawało energię od państwa bez zawierania umowy.
Przedsiębiorstwo kwestionowało ujawnione ustalenia, nie przedłożyło jednak żadnego możliwego do sprawdzenia dowodu w tej kwestii.
Dlatego jego uwagi nie mogły zostać uwzględnione.
W konsekwencji stwierdzono, że przedsiębiorstwo nie wykazało, że spełnia kryterium 1.
(25) W odniesieniu do kryterium 2 pięć przedsiębiorstw nie udowodniło, że posiada jeden przejrzysty system księgowości, niezależnie audytowany zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości.
W istocie rzeczy badanie dokumentacji księgowej we wszystkich pięciu przypadkach wykazało znaczne uchybienia.
Na przykład przedsiębiorstwa nie wyszczególniały w swojej dokumentacji księgowej wszystkich poszczególnych dochodów i wydatków, ale w znacznej mierze korzystały z systemu kompensacji między dochodami i wydatkami w przedziałach miesięcznych.
Nie przestrzegały również zasady memoriałowej.
W rzeczywistości łączyły transakcje w przedziałach miesięcznych i zapisywały je skrótowo w swoich księgach rachunkowych, nie podając szczegółów pojedynczych transakcji.
Ponieważ audytorzy nie przedstawili uwag dotyczących tych naruszeń IAS-1, audyt zapisów księgowych nie był dokonany zgodnie z IAS.
Po ujawnieniu tego faktu czterech producentów eksportujących nadal utrzymywało, że postępowali zgodnie z IAS, ale nie przedstawiło dowodów, które wykazałyby, że ustalenia były błędne.
W konsekwencji stwierdzono, że we wszystkich przypadkach przedsiębiorstwa nie wykazały, że spełniają kryterium 2.
(26) Dwa przedsiębiorstwa nie udowodniły też, że spełniają kryterium 3.
W przypadku tych dwóch przedsiębiorstw stwierdzono na miejscu, że nie wypełniały swoich zobowiązań umownych dotyczących płatności i praw użytkowania gruntu wobec państwa, jednak przedsiębiorstwa nie ponosiły w związku z tym ani finansowych, ani żadnych innych konsekwencji.
Ponadto ustalono, że jedno przedsiębiorstwo w OD pobierało opłatę za użytkowanie państwowego gruntu, chociaż nie otrzymało od państwa prawa użytkowania.
Sytuacja uległa zmianie dopiero po OD, ale opłata była niższa niż normalna stawka.
Po ujawnieniu ustaleń dwóch chińskich producentów eksportujących zakwestionowało je, ale przedłożone przez nich nowe informacje w celu poparcia ich twierdzeń nie mogły zostać zaakceptowane, ponieważ nie można było ich sprawdzić.
W rezultacie stwierdzono, że oba przedsiębiorstwa nie wykazały, że spełniają kryterium 3.
(27) W związku z powyższym tylko jeden chiński producent eksportujący, mianowicie Since Hardware (Guangzhou) Co.
Ltd., wykazał, że spełnia wszystkie kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i przyznano mu MET, natomiast pozostałych pięciu producentów eksportujących nie wykazało, że spełnia wszystkie te kryteria, i dlatego nie można im było przyznać MET.
3.1.2.
Stwierdzenie MET dotyczące jedynego producenta eksportującego na Ukrainie
(28) Jedyny producent eksportujący na Ukrainie, Eurogold Industries Ltd., Żytomierz, wykazał, że spełnia wszystkie kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, i w związku z tym przyznano mu MET.
Producent eksportujący i przemysł wspólnotowy mieli możliwość przedstawienia uwag dotyczących ustaleń MET, ale nie otrzymano żadnych uwag.
3.2.
Indywidualne traktowanie (IT)
(29) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego dla krajów, których dotyczy ten artykuł, ustalana jest ogólnokrajowa stawka celna, z wyjątkiem przedsiębiorstw, które mogą udowodnić, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(30) W przypadku ChRL wszyscy producenci eksportujący, którzy wnieśli o MET, wystąpili także o IT, na wypadek gdyby okazało się, że nie spełniają kryteriów MET.
(31) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że cztery przedsiębiorstwa spełniają wszystkie kryteria IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(32) Postanowiono zatem przyznać indywidualne traktowanie następującym producentom eksportującym z ChRL:
- Foshan City Gaoming Lihe Daily Necessities Co.
Ltd., Foshan,
- Guangzhou Power Team Houseware Co.
Ltd., Guangzhou,
- Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co.
Ltd., Foshan,
- Zhejiang Harmonic Hardware Products Co.
Ltd., Guzhou.
(33) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że jedno przedsiębiorstwo nie udowodniło, że spełnia wszystkie kryteria wymagane do przyznania IT, jak określono w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(34) W szczególności ustalono, że nie można było sprawdzić informacji odnoszących się do bezpośredniej sprzedaży eksportowej lub prowadzonej za pośrednictwem przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w Hongkongu.
Przedsiębiorstwo nie przedstawiło wystarczających danych odnoszących się do łącznej wielkości wywozu i odnośnych odpowiednich faktur na wywóz, chociaż zostało poproszone o te informacje.
Ponadto przedłożone informacje dotyczące całkowitego obrotu, jak również sprzedaży krajowej i eksportowej, nie zgadzały się z dostępnymi sprawozdaniami z audytu i zapisami księgowymi przedsiębiorstwa.
Ponadto przedsiębiorstwo nie było w stanie udokumentować miejsca przeznaczenia swojej sprzedaży zgłoszonego w kwestionariuszu.
Zatem Komisja nie mogła zweryfikować, czy przedsiębiorstwo mogło swobodnie określać wywożone ilości i ceny eksportowe oraz warunki sprzedaży, jak określono w art. 9 ust. 5 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
3.3.
Wartość normalna
3.3.1.
Kraj analogiczny
(35) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do produktów przywożonych z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, którym w związku z tym nie można było przyznać MET, wartość normalną dla krajów określonych w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego należy ustalić na podstawie ceny lub wartości skonstruowanej w kraju analogicznym.
(36) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja zasygnalizowała swój zamiar wykorzystania Stanów Zjednoczonych Ameryki ("USA") jako odpowiedniego kraju analogicznego w celu ustalenia wartości normalnej dla ChRL i Ukrainy i wezwała zainteresowane strony do przedłożenia uwag na ten temat.
(37) Otrzymano uwagi od współpracujących producentów eksportujących z ChRL i Ukrainy, w których sugerowano Tajlandię, Indie lub Turcję jako odpowiedniejsze niż USA kraje analogiczne.
Główne argumenty przeciwko USA dotyczyły nie tylko różnic w ogólnym rozwoju gospodarczym, dostępu do surowców i ich cen, kosztów pracy i metod produkcyjnych, ale i różnic dotyczących konkurencji na krajowym rynku desek do prasowania.
Twierdzono również, że amerykański rynek desek do prasowania jest rynkiem wysoce chronionym o sztucznie zawyżonych cenach.
(38) Komisja starała się nawiązać współpracę z producentami w USA i w innych potencjalnie analogicznych krajach, takich jak Tajlandia, Indie i Turcja.
Rozesłano pisma i odnośne kwestionariusze do pięciu przedsiębiorstw w USA, trzech przedsiębiorstw w Tajlandii, pięciu przedsiębiorstw w Indiach i dziewięciu przedsiębiorstw w Turcji.
Tylko jedno z tych przedsiębiorstw, tj. jeden producent turecki, przedłożyło w stosowanym terminie wszystkie informacje konieczne do określenia wartości normalnej i zgodziło się współpracować w dochodzeniu.
(39) Dochodzenie wykazało, że Turcja ma konkurencyjny rynek desek do prasowania, udział kilku lokalnych producentów w podaży wynosi około 90 %, reszta to przywóz z krajów trzecich.
Wielkość produkcji w Turcji stanowi ponad 5 % wielkości chińskiego wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.
Stwierdzono, że nie ma większej różnicy w jakości i standardzie desek do prasowania w porównaniu z chińskimi i ukraińskimi produktami.
W związku z tym rynek turecki wydawał się wystarczająco reprezentatywny dla ustalenia wartości normalnej w przypadku ChRL i Ukrainy.
(40) Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że Turcja jest odpowiednim krajem analogicznym w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
3.3.2.
Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET
(41) Ustalenie wartości normalnej dla jednego chińskiego i jedynego ukraińskiego producenta eksportującego, którym przyznano MET, powinno się opierać na przedłożonych przez nich danych dotyczących sprzedaży krajowej i kosztów produkcji.
Te dane zostały zweryfikowane na terenie przedsiębiorstw objętych postępowaniem.
(42) Jeśli chodzi o określenie wartości normalnej, Komisja, po pierwsze, ustaliła dla każdego kraju eksportującego, czy jego sprzedaż produktu objętego postępowaniem przez każdego producenta eksportującego na rynku krajowym była reprezentatywna w porównaniu z łączną sprzedażą do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, gdy całkowita wielkość takiej sprzedaży każdego eksportującego producenta stanowi przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży producenta na wywóz do Wspólnoty.
3.3.2.1.
Chińska Republika Ludowa
(43) Ustalono, że w OD sprzedaż dokonywana przez chińskiego producenta eksportującego, któremu przyznano MET, na rynek krajowy nie była wystarczająco reprezentatywna.
Dlatego nie można było ustalić wartości normalnej na podstawie cen odnośnego producenta eksportującego w kraju eksportującym, jak określono w art. 2 ust. 1 akapit 1 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym musiano zastosować inną metodę.
(44) Zważywszy, że ceny krajowe mogły być wykorzystane w celu ustalenia wartości normalnej, skonstruowana wartość normalna musi być obliczona na podstawie kosztów danego producenta.
W rezultacie, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalną konstruowano poprzez dodanie do kosztów wytwarzania wywożonych rodzajów produktu, w razie potrzeby skorygowanych, zasadnej kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A") oraz zasadnej marży zysku.
W tym względzie należy zauważyć, że ceny zakupu niektórych surowców/części, w szczególności surowców/części wykonanych ze stali, zgłoszone przez to przedsiębiorstwo wydają się sztucznie zaniżone i w związku z tym należy dokładniej zbadać koszt produkcji, dlatego w celu dokonania ostatecznych ustaleń może zajść konieczność ponownego sprawdzenia tymczasowych ustaleń.
(45) Ponieważ sprzedaż producenta eksportującego, któremu przyznano MET, nie była wystarczająco reprezentatywna, koszty SG&A i zysk należy określić na podstawie innej uzasadnionej metody zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(46) W konsekwencji Komisja wykorzystała koszty SG&A i stopy zysku od współpracujących producentów eksportujących w kraju analogicznym, których sprzedaż krajowa odbywała się w zwykłym obrocie handlowym.
Koszty SG&A i średnie stopy zysku współpracującego tureckiego producenta eksportującego dodano do kosztu wytwarzania ponoszonego przez producenta eksportującego, o którym mowa, w odniesieniu do wywożonych rodzajów produktów zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.3.2.2.
Ukraina
(47) Ustalono, że w OD łączna krajowa sprzedaż jedynego ukraińskiego producenta eksportującego produktu objętego postępowaniem nie była prowadzona w ilościach reprezentatywnych.
Dlatego nie można było ustalić wartości normalnej na podstawie cen odnośnych producentów eksportujących w kraju wywozu, zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym musiano zastosować inn metodę.
(48) Skoro krajowa sprzedaż producenta eksportującego, któremu przyznano MET, nie była wystarczająca i ponieważ nie było żadnego innego współpracującego producenta eksportującego z Ukrainy, koszty SG&A i zysk musiały być określone na podstawie innej uzasadnionej metody zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(49) W konsekwencji Komisja wykorzystała koszty SG&A i stopy zysku od współpracującego producenta eksportującego w kraju analogicznym, prowadzącego krajową sprzedaż w zwykłym obrocie handlowym.
Koszty SG&A i średnie stopy zysku współpracującego tureckiego producenta eksportującego zostały powiększone o koszty produkcji poniesione przez producenta eksportującego, o którym mowa, w odniesieniu do wywożonych rodzajów produktów, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.3.3.
Określenie wartości normalnej w kraju analogicznym
(50) Po wyborze Turcji jako kraju analogicznego wartość normalną obliczono na podstawie danych zweryfikowanych na terenie dwóch współpracujących tureckich producentów.
(51) Stwierdzono, że krajowa sprzedaż produktu podobnego tureckiego producenta jest reprezentatywna w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty przez producentów eksportujących w ChRL.
(52) Sprawdzono również, czy sprzedaż krajowa mogłaby zostać uznana za sprzedaż dokonywaną w normalnych warunkach handlu poprzez ustalenie odsetka sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom.
Po wizycie weryfikacyjnej u tureckiego producenta okazało się, że wielkość sprzedaży, dokonywanej po cenie netto sprzedaży równej lub wyższej od kosztu jednostkowego, stanowiła ponad 80 % całkowitej wielkości sprzedaży.
Dlatego wartość normalna była oparta na rzeczywistej cenie krajowej obliczonej jako średnia ważona cen całej krajowej sprzedaży tego rodzaju produktu w OD, niezależnie od tego, czy sprzedaż ta była rentowna, czy nie.
Ponadto stwierdzono, że te ceny krajowe są ogólnie zgodne z cenami innego głównego tureckiego producenta, do którego odnosiło się kilka informacji uzyskanych w czasie wizyty weryfikacyjnej na miejscu w kraju analogicznym.
3.4.
Cena eksportowa
3.4.1.
Chińska Republika Ludowa
(53) Producenci eksportujący dokonywali sprzedaży do Wspólnoty i) bezpośrednio niezależnym klientom we Wspólnocie; ii) poprzez niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe z siedzibą poza Wspólnotą; oraz iii) poprzez powiązane przedsiębiorstwa wspólnotowe z siedzibą poza Wspólnotą.
(54) W przypadku gdy sprzedaż eksportowa do Wspólnoty była dokonywana bezpośrednio do niezależnych odbiorców we Wspólnocie, ceny eksportowe zostały ustalone na podstawie cen zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. W przypadku sprzedaży eksportowej do Wspólnoty za pośrednictwem niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych ceny eksportowe ustalono na podstawie cen sprzedaży produktu przedsiębiorstwom handlowym na wywóz do Wspólnoty zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(55) W przypadku sprzedaży eksportowej do Wspólnoty za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych cena eksportowa została ustalona na podstawie cen sprzedaży produktu przez powiązane przedsiębiorstwa handlowe pierwszemu niezależnemu nabywcy zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(56) Jeden producent eksportujący sprzedawał część produktu objętego postępowaniem za pośrednictwem przedsiębiorstwa handlowego z Hongkongu.
Przedsiębiorstwo handlowe z siedzibą w Hongkongu nie było w stanie odpowiednio wykazać w dokumentacji księgowej, że zgłoszone ceny eksportowe były rzeczywiście cenami, jakie zapłacili niezależni klienci we Wspólnocie.
Ponadto na miejscu okazało się, że zakupy dokonywane przez handlowca z Hongkongu nie są zgodne z jego skontrolowanymi dokumentami księgowymi dotyczącymi sprzedaży do Wspólnoty.
Poinformowano przedsiębiorstwo, że istnieją poważne wątpliwości dotyczące rzetelności jego sprzedaży do Wspólnoty poprzez powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Hongkongu oraz że sprzedaż będzie pominięta przy tymczasowych obliczeniach dumpingu.
Przedsiębiorstwo miało możliwość przedłożenia uwag, ale nie dostarczyło żadnych dowodów pozwalających na zmianę wstępnego wniosku.
Zatem te transakcje eksportowe zostały pominięte, a cena eksportowa została oparta jedynie na cenach sprzedaży dokonywanej bezpośrednio do niezależnych klientów we wspólnocie lub poprzez niepowiązane przedsiębiorstwa z siedzibą poza ChRL i Wspólnotą.
(57) Jeden producent eksportujący nie prowadził bezpośredniej sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
Sprzedawał produkt objęty postępowaniem poprzez niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe z siedzibą w ChRL lub poprzez powiązane przedsiębiorstwo handlowe z siedzibą w ChRL.
Ponieważ nie można było udokumentować ostatecznego miejsca przeznaczenia produktów sprzedawanych przez niepowiązane strony, zostały one tymczasowo pominięte, a cena eksportowa opierała się tylko na sprzedaży dokonywanej przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe, które było w stanie udowodnić, jakie było miejsce przeznaczenia sprzedawanych przez nie produktów.
Przedsiębiorstwo otrzymało odpowiednie informacje i miało możliwość przedłożenia uwag.
W wyniku tych uwag wstępny wniosek nie został jednak zmieniony.
(58) Zgodnie z wyjaśnieniami w analizie OD w motywie 33 powyżej, jeden producent eksportujący nie był w stanie udowodnić i uzasadnić swojej faktycznej sprzedaży eksportowej.
W związku z tym na mocy art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego cała jego sprzedaż eksportowa została pominięta, a zgłoszone ceny nie mogły być wykorzystane do ustalenia cen eksportowych przy wywozie z ChRL do Wspólnoty.
Przedsiębiorstwo otrzymało odpowiednie informacje i miało możliwość przedłożenia uwag.
Niemniej jednak uwagi nie doprowadziły do zmiany ustaleń dochodzenia i ponieważ brak było innych źródeł pozwalających na ustalenie wywozów tego przedsiębiorstwa do Wspólnoty, uznano za stosowne pominąć wszystkie dane eksportowe i ustalić margines dumpingu na podstawie dostępnych faktów (patrz: motyw 65).
3.4.2.
Ukraina
(59) Cała sprzedaż eksportowa jedynego ukraińskiego eksportera do Wspólnoty była dokonywana poprzez powiązane przedsiębiorstwo z siedzibą poza Wspólnotą.
To powiązane przedsiębiorstwo wykonywało wszystkie czynności związane z wywozem towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu we Wspólnocie, a zatem powinno zostać uznane za powiązanego importera.
Cenę eksportową ustalono zatem zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów nabywcy niezależnemu.
W tym celu dokonano korekt dla uwzględnienia wszystkich kosztów, w tym ceł i podatków, poniesionych między przywozem a odsprzedażą, oraz zysku, jaki z reguły należy się niezależnym współpracującym importerom, tak aby można było ustalić wiarygodną cenę eksportową.
3.5.
Porównanie
(60) Wartość normalną i cenę eksportową porównano na podstawie ceny ex-factory.
(61) Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie korekt, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych dochodzeniem, tam gdzie miało to zastosowanie i było uzasadnione, uwzględniono różnice w kosztach transportu, przewozu drogą morską, ubezpieczenia, kosztach przeładunku, załadunku, kosztach dodatkowych, kosztach pakowania, kredytu, rękojmi i gwarancji oraz prowizji.
(62) W odniesieniu do wartości normalnej, która w przypadku producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, jest oparta na kraju analogicznym, dochodzenie wykazało, że tureckie deski do prasowania są w większości wyposażone w gniazdka elektryczne i podpórkę podtrzymującą kabel, natomiast większość chińskich produktów nie posiada ich.
Dlatego w przypadku tureckich cen dokonano stosownych korekt zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego, aby wyeliminować skutki tej różnicy.
Ponadto ustalono, że istnieją pewne różnice w poziomie wymiany handlowej.
Stwierdzono, że podaż na tureckim rynku desek do prasowania w Turcji jest z reguły zaspokajana bezpośrednio przez sprzedawców detalicznych, a zatem ilości zamówień/dostaw są znacznie mniejsze niż w przypadku importerów/handlowców lub centrów dystrybucji/dostaw dużych sieci handlu detalicznego, jak przy chińskiej sprzedaży eksportowej.
W związku z tym na mocy art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego dokonano odpowiedniego dostosowania cen tureckich, aby wyeliminować skutki tej różnicy.
3.6.
Marginesy dumpingu
3.6.1.
Metodologia ogólna
(63) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego marginesy dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej poszczególnych typów produktu ze średnią ważoną ceną eksportową poszczególnych typów ustaloną jak wyżej.
Stwierdzono, że w obu krajach nie było żadnych innych współpracujących producentów eksportujących oprócz tych, którym przyznano MET lub IT.
(64) W celu ustalenia marginesu dumpingu dla wszystkich niewspółpracujących producentów eksportujących najpierw określono poziom braku współpracy.
W tym celu porównano wielkość wywozu do Wspólnoty zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących z odpowiadającą jej wielkością przywozu ustaloną na podstawie skargi i kilku informacji zebranych od innych znanych producentów eksportujących w krajach, których dotyczy postępowanie, które ostatecznie nie współpracowały w dochodzeniu.
Należy zauważyć, że nie ma dokładnych danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu produktu objętego postępowaniem.
(65) Jeśli poziom współpracy był niski, tzn. gdy mniej niż 80 % łącznego wywozu produktu objętego postępowaniem przypadało na współpracujących producentów eksportujących, uznano za właściwe ustalić margines dumpingu dla pozostałych producentów eksportujących na poziomie wyższym niż najwyższy margines dumpingu ustalony dla współpracujących producentów eksportujących.
W takim przypadku ustalono margines dumpingu na poziomie odpowiadającym średniemu ważonemu marginesowi dumpingu najczęściej sprzedawanych rodzajów produktu współpracujących producentów eksportujących o najwyższych marginesach dumpingu.
Uznano to za właściwe, bowiem istniał powód, by sądzić, że tak nikłe efekty współpracy ze strony niewspółpracujących producentów eksportujących w kraju dochodzenia wynika z faktu, iż z reguły stosowali oni dumping na wyższym poziomie niż współpracujący producent eksportujący.
Ponadto nic nie wskazywało na to, że jakieś przedsiębiorstwo niewspółpracujące stosowało dumping na niższym poziomie.
(66) Jeśli poziom współpracy był wysoki, tzn. gdy 80 % lub więcej całkowitego wywozu produktu objętego postępowaniem przypadało na współpracujących eksporterów wspólnotowych, uznano za wskazane ustalić margines dumpingu w odniesieniu do innych producentów eksportujących na poziomie najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracującego producenta eksportującego w kraju, którego dotyczy postępowanie.
3.6.2.
Marginesy dumpingu
3.6.2.1.
Chińska Republika Ludowa
(67) Na podstawie skargi i informacji udostępnionych przez producentów eksportujących, którzy zgłosili się i dostarczyli pewnych danych w fazie początkowej dochodzenia, tymczasowo stwierdzono, że poziom współpracy wynosił poniżej 80 %.
Dlatego wykorzystano metodologię opisaną w motywie 65 powyżej w celu ustalenia marginesu dumpingu dla całego kraju.
(68) Tymczasowe marginesy dumpingu wyrażone jako określona wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
- Foshan City Gaoming Lihe Daily Necessities Co.
Ltd., Foshan: 34,9 %,
- Guangzhou Power Team Houseware Co.
Ltd., Guangzhou: 36,5 %,
- Since Hardware (Guangzhou) Co. Ltd., Guangzhou: 0 %,
- Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co.
Ltd., Foshan: 18,1 %,
- Zhejiang Harmonic Hardware Products Co.
Ltd., Guzhou: 26,5 %,
- wszystkie inne przedsiębiorstwa: 38,1 %.
(69) W przypadku jednego chińskiego producenta eksportującego, któremu przyznano MET, mianowicie Since Hardware (Guangzhou) Co. Ltd., tymczasowo ustalono, że sprzedaż eksportowa nie była prowadzona po cenach dumpingowych.
W tym względzie należy przypomnieć, że w celu dokonania ostatecznych ustaleń może zajść konieczność ponownego sprawdzenia tymczasowych ustaleń z powodów podanych w motywie 44.
3.6.2.2.
Ukraina
(70) Na podstawie skargi i informacji udostępnionych przez producentów eksportujących, którzy zgłosili się i dostarczyli pewnych danych w fazie początkowej dochodzenia, tymczasowo stwierdzono, że w przypadku Ukrainy poziom współpracy wynosił poniżej 80 %.
W rzeczywistości wydaje się, że Eurogold Industries Ltd. jest jedynym ukraińskim producentem eksportującym desek do prasowania i nic nie wskazuje na to, aby inni producenci eksportujący umyślnie wstrzymywali się od współpracy.
Dlatego opisaną powyżej w motywie 66 metodologię zastosowano do ustalenia marginesu dumpingu dla każdego innego ukraińskiego producenta eksportującego produktu objętego postępowaniem.
(71) Tymczasowe marginesy dumpingu wyrażone jako określona wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
- Eurogold Industries Ltd., Żytomierz: 17,3 %,
- wszystkie inne przedsiębiorstwa: 17,3 %.
4.
SZKODA
4.1.
Produkcja wspólnotowa
(72) Ze wstępnych ustaleń dochodzenia wynika, że produkt podobny jest wytwarzany przez co najmniej trzydzieści małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) we Wspólnocie.
Większość produkcji wspólnotowej odbywa się we Włoszech, w Polsce i Zjednoczonym Królestwie.
(73) Chociaż na rynku wspólnotowym jest wielu producentów, poziom koncentracji jest stosunkowo wysoki, co uwidacznia fakt, że produkcja pięciu głównych producentów stanowi ponad 50 % ogólnej szacowanej produkcji wspólnotowej.
Wyniki wszystkich wyżej wymienionych przedsiębiorstw stanowią całkowitą produkcję wspólnotową.
4.2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(74) Skarga została złożona przez trzech producentów wspólnotowych reprezentujących większą część całkowitej znanej produkcji wspólnotowej produktu podobnego, tj. w tym przypadku ponad 40 %.
(75) Skarżący i jeden inny producent wspólnotowy w pełni współpracowali w dochodzeniu (patrz też: motyw 9).
Te cztery przedsiębiorstwa reprezentują ponad 45 % całkowitej znanej produkcji wspólnotowej produktu podobnego.
Jeden z tych producentów wspólnotowych dokonywał przywozu z ChRL w OD.
Nie był to jednak jego główny obszar działalności i uznano, że przywóz ten stanowił reakcję na napływ tanich towarów po cenach dumpingowych, w szczególności w celu utrzymania konkurencyjności w gamie produktów niskiej jakości.
Nie uważa się zatem za właściwe wyłączenie tego producenta z definicji przemysłu wspólnotowego.
(76) Na tej podstawie uważa się czterech producentów wspólnotowych, o których mowa powyżej w motywie 75, za stanowiących przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Będą oni zwani dalej "przemysłem wspólnotowym".
4.3.
Konsumpcja wspólnotowa
(77) Przypomina się, że nie ma dokładnych statystyk Eurostatu dotyczących przywozu w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.
Ponadto nic nie wskazuje na znaczące ilości przywozu desek do prasowania z państw innych niż ChRL i Ukraina ("państwa, których dotyczy postępowanie").
Konsumpcję we Wspólnocie ustalono zatem na podstawie następujących informacji:
- wielkość sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie wytworzonego przez przemysł wspólnotowy,
- wielkość sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie wytworzonego przez innych znanych producentów wspólnotowych,
- wielkość przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego od współpracujących chińskich i ukraińskich producentów eksportujących,
- wielkość przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego od innych znanych chińskich producentów eksportujących.
Na tej podstawie konsumpcja we Wspólnocie kształtowała się w sposób następujący:
Źródło: kwestionariusze wypełnione przez przemysł wspólnotowy i współpracujących chińskich i ukraińskich producentów eksportujących, informacje zebrane od innych producentów wspólnotowych i innych chińskich producentów eksportujących.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja (sztuki) _BAR_ 6684000 _BAR_ 6795000 _BAR_ 7187000 _BAR_ 8557000 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 108 _BAR_ 128 _BAR_
(78) Konsumpcja desek do prasowania we Wspólnocie wzrosła o 28 % pomiędzy 2002 r. a OD, o największym nagłym nasileniu między 2004 r. a OD.
Ogólny stały wzrost przypisuje się głównie zwiększonej konsumpcji w nowych państwach członkowskich, choć wzrost w OD można w pewnej mierze przypisać niskim cenom przywozu z ChRL i Ukrainy dokonywanego przez niektórych dawniej tradycyjnych producentów wspólnotowych, którzy przestawili się na przywóz i, tym samym, zwiększyli swoje zapasy.
4.4.
Przywóz z państw, których dotyczy postępowanie
4.4.1.
Łączna ocena skutków przywozu po cenach dumpingowych objętego postępowaniem
(79) Komisja rozważyła, czy skutki przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, powinny zostać ocenione w sposób skumulowany, na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Wspomniany artykuł przewiduje, iż skutki przywozu z dwóch lub więcej krajów jednocześnie objętych dochodzeniami antydumpingowymi ocenia się łącznie tylko w przypadku stwierdzenia, że a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza de minimis poziom określony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zaś wielkość przywozu z poszczególnych krajów nie jest nieznaczna; oraz b) ocena łączna skutków przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym.
(80) Przypomina się, że przywozu dokonywanego przez jednego chińskiego producenta eksportującego nie uznano za przywóz po cenach dumpingowych.
W związku z tym przywozu tego nie uwzględniono przy ocenie przywozu po cenach dumpingowych.
(81) Marginesy dumpingu ustalone w związku z przywozem po cenach dumpingowych z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie, były wyższe niż poziom de minimis.
Ponadto wielkość przywozu po cenach dumpingowych z każdego z tych państw nie była nieznaczna w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(82) Dochodzenie następnie ujawniło, że warunki konkurencji zarówno między przywozem dumpingowym, jak i pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych a wspólnotowym produktem podobnym, były podobne.
Stwierdzono, że – niezależnie od ich pochodzenia – deski do prasowania produkowane/sprzedawane przez państwa, których dotyczy postępowanie, oraz przemysł wspólnotowy konkurują ze sobą, ponieważ są produktami podobnymi pod względem podstawowych właściwości, wymienne z punktu widzenia konsumenta i rozprowadzane przez te same kanały handlowe.
(83) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że nie można było dokonać łącznej oceny, gdyż nie zostały spełnione w tym przypadku warunki, w związku z istnieniem zasadniczych różnic między przywozem z ChRL a przywozem z Ukrainy, pod względem cen i zachowania rynkowego.
(84) Jeśli chodzi o ceny, zauważa się, że bezwzględna różnica poziomu cen między obydwoma krajami nie jest decydująca w kontekście łącznej oceny.
W rzeczy samej tłumaczą to różne czynniki, np. różny asortyment produktów.
To tendencja cenowa w badanym okresie jest istotna i porównywalna dla obydwu krajów.
Faktycznie średnia cena importowa z ChRL i Ukrainy wzrosła odpowiednio o 27 % i 12 % między 2002 r. (2003 r. w przypadku Ukrainy) a OD.
(85) Jeżeli chodzi o zachowanie rynkowe, jak już stwierdzono powyżej w motywie 82, nie ustalono zasadniczych różnic pod względem właściwości produktu, kanałów dystrybucji itp.
(86) Na tej podstawie tymczasowo stwierdza się, że wszystkie warunki dotyczące łączenia są spełnione, a zatem skutki przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, należy oceniać łącznie do celów analizy szkody.
4.4.2.
Wielkość, cena i udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie
Źródło: kwestionariusze wypełnione przez współpracujących chińskich i ukraińskich producentów eksportujących, informacje zebrane od innych chińskich producentów eksportujących.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz (sztuki) _BAR_ 431000 _BAR_ 858300 _BAR_ 2388600 _BAR_ 4120800 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 199 _BAR_ 554 _BAR_ 956 _BAR_
(87) W całym okresie badanym wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem znacznie wzrosła.
Przywóz w OD wzrósł o ponad 850 % od 2002 r.
(88) Należy zauważyć, że w 2002 r. nie dokonywano przywozu z Ukrainy.
Jedyny ukraiński producent desek do prasowania rozpoczął działalność w 2003 r.
W 2004 r. przywóz z Ukrainy gwałtownie zwiększył się o ponad 400 %.
Źródło: kwestionariusze wypełnione przez współpracujących chińskich i ukraińskich producentów eksportujących.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena przywozu (EUR/sztuki) _BAR_ 4,91 _BAR_ 6,15 _BAR_ 6,34 _BAR_ 6,53 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 129 _BAR_ 133 _BAR_
(89) Średnia cena importowa wzrosła w całym okresie badanym.
Jednakże pozostała znacznie niższa od średnich cen przemysłu wspólnotowego (patrz: odpowiednia tabela i motyw 99).
W OD średnia cena importowa była o ponad 40 % niższa od średniej ceny przemysłu wspólnotowego.
(90) Wzrost średnich cen importowych można przypisać poniżej wymienionym czynnikom.
Eksporterzy chińscy wyraźnie skierowali się ku średnim i wyższym segmentom rynku.
Jak już stwierdzono powyżej w motywie 78, niektórzy tradycyjni producenci wspólnotowi znacznie obniżyli swoją produkcję we Wspólnocie lub jej zaprzestali, i zaczęli dokonywać przywozu z państw, których dotyczy postępowanie.
Większość tych przedsiębiorstw prowadzi działalność w zakresie produktów średniej i wysokiej jakości.
Większość chińskich producentów eksportujących od niedawna działa na rynku desek do prasowania i nie jest dziwne, że obserwuje się pewien wzrost cen w miarę stabilizacji działalności gospodarczej.
W 2004 r. wzrósł nagle udział przywozu z Ukrainy.
Ponieważ średni poziom ceny tego przywozu jest wyższy od średniego poziomu ceny przywozu z ChRL, łączny poziom ceny jest wyższy.
Źródło: kwestionariusze wypełnione przez współpracujących chińskich i ukraińskich producentów eksportujących, informacje zebrane od innych chińskich producentów eksportujących.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 6 % _BAR_ 13 % _BAR_ 33 % _BAR_ 48 % _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 196 _BAR_ 515 _BAR_ 747 _BAR_
(91) Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, drastycznie wzrósł w okresie badanym.
W latach 2003–2004 zwiększył się prawie trzykrotnie, kiedy masowy przywóz z Ukrainy pojawił się na rynku wspólnotowym, i wzrastał na wielką skalę w OD do tego stopnia, że zdominował prawie połowę rynku.
4.4.3.
Podcięcie
(92) Do celu analizy podcięcia cenowego ceny importowe współpracujących producentów eksportujących zostały porównane z cenami przemysłu wspólnotowego, na podstawie średnich ważonych dla porównywalnych typów produktu w OD.
Ceny przemysłu wspólnotowego dostosowano do poziomu ex-works, i porównano z cenami importowymi cif na granicy Wspólnoty, po ocleniu w stosownych przypadkach.
To porównanie cen zostało dokonane w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie obrotu handlowego, należycie dostosowanych w razie potrzeby, i po odliczeniu obniżek i rabatów.
(93) Na podstawie cen współpracujących producentów eksportujących ustalone marginesy podcięcia, dla każdego kraju, wyrażone jako wartość procentowa cen przemysłu wspólnotowego, przedstawiają się następująco:
Kraj _BAR_ Podcięcie cenowe _BAR_
ChRL _BAR_ 30,8 %–45,5 % _BAR_
Ukraina _BAR_ 6,6 % _BAR_
4.5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
4.5.1.
Uwagi wstępne
(94) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszelkie czynniki i wskaźniki gospodarcze mające wpływ na stan przemysłu wspólnotowego.
Pełna analiza tych czynników została przeprowadzona w odniesieniu do skarżących i innego w pełni współpracującego producenta, tzn. w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego.
4.5.2.
Wskaźniki szkody
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
Źródło: sprawdzone odpowiedzi na kwestionariusze.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (sztuki) _BAR_ 2851796 _BAR_ 2814254 _BAR_ 2578175 _BAR_ 2229641 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 90 _BAR_ 78 _BAR_
Moc produkcyjna (sztuki) _BAR_ 5304158 _BAR_ 5304158 _BAR_ 5304158 _BAR_ 5484620 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 54 % _BAR_ 53 % _BAR_ 49 % _BAR_ 41 % _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 90 _BAR_ 76 _BAR_
(95) W okresie badanym produkcja przemysłu wspólnotowego spadła o 22 %.
W OD nastąpił nieznaczny wzrost mocy produkcyjnych, ponieważ jeden producent wspólnotowy uruchomił dodatkowe moce produkcyjne, aby odnieść korzyść ze zwiększonej konsumpcji wskutek rozszerzenia UE.
Niestety, tylko przywóz odniósł korzyść ze zwiększonej konsumpcji.
W rezultacie stopień wykorzystania mocy produkcyjnych spadł poniżej poziomu produkcji w OD.
Zapasy
Źródło: sprawdzone odpowiedzi na kwestionariusze.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (sztuki) _BAR_ 96729 _BAR_ 131811 _BAR_ 180518 _BAR_ 144543 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 136 _BAR_ 187 _BAR_ 149 _BAR_
(96) Między 2002 r. a OD nastąpił ogólny wzrost zapasów.
Mimo że na ich poziom szczytowy w 2004 r. najprawdopodobniej po części wpływ miały zrealizowane i niedostarczone jeszcze klientom zamówienia, widoczna jest ogólna tendencja zwyżkowa.
Wielkość sprzedaży, cena sprzedaży i udział w rynku
Źródło: sprawdzone odpowiedzi na kwestionariusze.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż we WE (sztuki) _BAR_ 2605381 _BAR_ 2567285 _BAR_ 2348934 _BAR_ 2050373 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 90 _BAR_ 79 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 39 % _BAR_ 38 % _BAR_ 33 % _BAR_ 24 % _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 84 _BAR_ 61 _BAR_
Ceny sprzedaży (EUR/jednostkę) _BAR_ 12,99 _BAR_ 12,31 _BAR_ 11,17 _BAR_ 11,18 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 86 _BAR_ 86 _BAR_
(97) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmalała w całym okresie badanym i w OD do 79 % swojej pierwotnej wielkości.
Taka tendencja spadkowa jest nawet bardziej niepokojąca, jeżeli rozpatruje się ją na tle rosnącej konsumpcji we Wspólnocie.
W rzeczywistości przemysł wspólnotowy stracił 39 % swojego udziału w rynku między 2002 r. a OD.
(98) Nie można było zaobserwować, aby przemysł wspólnotowy się rozwijał.
Przemysł wspólnotowy faktycznie nie odniósł korzyści ze wzrostu rynku, tj. ze zwiększonej konsumpcji we Wspólnocie, a wręcz przeciwnie, stracił 21 % wielkości swojej sprzedaży w okresie badanym.
(99) Średnia cena jednostkowa produkcji przemysłu wspólnotowego znacznie się obniżyła w pierwszych trzech latach, tj. o 14 %.
Swój najniższy poziom osiągnęła w 2004 r. i pozostała stabilna w OD.
Rentowność
Źródło: sprawdzone odpowiedzi na kwestionariusze.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Marża zysku przed opodatkowaniem _BAR_ 6,8 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 0,7 % _BAR_ 4,1 % _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 10 _BAR_ 60 _BAR_
(100) W okresie badanym rentowność przemysłu wspólnotowego uległa pogorszeniu.
Marża zysku w OD była o 40 % niższa niż w 2002 r.
Widoczną poprawę w OD, w porównaniu z 2004 r., osiągnięto faktycznie wskutek cięć w płacach na etatach kierowniczych niektórych przedsiębiorstw.
Te cięcia w płacach miały znaczący wpływ na marże zysku.
W rzeczywistości ogólny zysk brutto nadal spadał w OD i osiągnął 65 % swojego poziomu z 2002 r.
Jest zatem oczywiste, że wzrost ogólnej marży zysku netto przed opodatkowaniem jest sztuczny i nie ma trwałego charakteru.
Inwestycje, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne i zdolność do pozyskania kapitału
Źródło: sprawdzone odpowiedzi na kwestionariusze.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje (EUR) _BAR_ 1437087 _BAR_ 779490 _BAR_ 1303287 _BAR_ 635836 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 54 _BAR_ 91 _BAR_ 44 _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 61,98 % _BAR_ 68,19 % _BAR_ 4,77 % _BAR_ 27,02 % _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 8 _BAR_ 44 _BAR_
Przepływy pieniężne (EUR) _BAR_ 3463326 _BAR_ 4184515 _BAR_ 1246671 _BAR_ 3023277 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 121 _BAR_ 36 _BAR_ 87 _BAR_
(101) Inwestycje znacznie zmniejszyły się w okresie badanym, osiągając w OD mniej niż połowę poziomu z 2002 r.
Ponadto większość inwestycji polegała na koniecznych inwestycjach odtworzeniowych i renowacyjnych.
Część inwestycji z 2004 r. była również związana z przygotowaniami do nowych możliwości po rozszerzeniu UE.
Jednakże, jak wykazano powyżej, korzyść ze zwiększonej konsumpcji w całości odniósł przywóz z państw, których dotyczy postępowanie.
(102) Zwrot z inwestycji, wyrażony w postaci zysków netto przemysłu Wspólnoty oraz wartości księgowej netto jego inwestycji, rozwijał się odpowiednio do inwestycji i marż zysku.
W odniesieniu do pozornie wysokiego poziomu zwrotu z aktywów netto należy zauważyć, że większość przedsiębiorstw stanowiących przemysł wspólnotowy prowadziła działalność od co najmniej 30 lat, dlatego też większość ich aktywów już w dużym stopniu się zamortyzowała.
Faktycznie w 2004 r., gdy dokonano pewnych inwestycji i gdy marże zysku odzwierciedlały rzeczywistą wydajność przemysłu wspólnotowego (a nie sztuczne zwiększenie zysku w OD), zwrot z inwestycji spadł o 63 % punktów procentowych.
Potwierdza to niezdolność producentów wspólnotowych do podnoszenia kapitału, w szczególności z powodu zmniejszenia sprzedaży i niskich cen sprzedaży.
(103) Przepływy pieniężne przemysłu wspólnotowego były zmienne.
Po poprawie w 2003 r. sytuacja uległa nagłemu pogorszeniu w 2004 r.
Poprawa zaobserwowana w OD jest zgodna z działaniami zmierzającymi do poprawy rentowności, jak opisano powyżej w motywie 100.
W sumie przepływy pieniężne uległy pogorszeniu w okresie badanym.
Zatrudnienie, wydajność i płace
Źródło: sprawdzone odpowiedzi na kwestionariusze.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zatrudnienie _BAR_ 347 _BAR_ 326 _BAR_ 283 _BAR_ 234 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 82 _BAR_ 67 _BAR_
Koszt pracy (EUR) _BAR_ 7521183 _BAR_ 7209158 _BAR_ 5701507 _BAR_ 5361572 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 76 _BAR_ 71 _BAR_
Średni koszt pracy na pracownika (EUR) _BAR_ 21675 _BAR_ 22114 _BAR_ 20147 _BAR_ 22913 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 93 _BAR_ 106 _BAR_
Wydajność na pracownika (jednostki/rok) _BAR_ 9474 _BAR_ 10015 _BAR_ 10787 _BAR_ 11261 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 114 _BAR_ 119 _BAR_
(104) Liczba pracowników w przemyśle wspólnotowym uczestniczących w wytwarzaniu produktu podobnego zmalała o 33 % między 2002 r. a OD.
Średni koszt pracy na jednego pracownika, odzwierciedlający płace, pozostawał raczej stabilny; tymczasowy spadek w 2004 r. skompensował lekki wzrost w OD.
(105) Rezultatem wysiłków zmierzających do obniżenia kosztów produkcji, racjonalizacji i redukcji liczby pracowników była zwiększona produkcja na jednego pracownika (19 % wzrost w okresie badanym).
Jednak zwiększona wydajność – wynik wyżej opisanych wskaźników finansowych przemysłu wspólnotowego – nie mogła zrównoważyć spadku wielkości sprzedaży i poziomu cen.
4.5.3.
Wielkość dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu lub subsydiowanie
(106) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, to, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, wpływu tego nie można pominąć.
(107) Ponadto nic nie wskazuje na to, że w OD sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie po wcześniejszym dumpingu lub subsydiowaniu.
4.6.
Wniosek w sprawie szkody
(108) W okresie badanym przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL i Ukrainy drastycznie wzrósł.
Pod względem wielkości przywóz po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, wzrósł o ponad 850 % w okresie badanym.
W tym samym okresie, pod względem udziału w rynku, przywóz ten zyskał ponad 40 % punktów procentowych na wspólnotowym rynku desek do prasowania.
(109) Analiza wskaźników ekonomicznych dotyczących przemysłu wspólnotowego wykazała, że szkoda przełożyła się na spadek wielkości sprzedaży, cen sprzedaży i udziału w rynku.
To miało bezpośredni negatywny wpływ na sytuację finansową przemysłu wspólnotowego, poziom produkcji i zatrudnienie.
W okresie badanym wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym zmniejszyła się o ponad 20 %, udział w rynku spadł o 15 punktów procentowych, a zatrudnienie o ponad 30 %.
Średnia cena sprzedaży dokonywanej przez przemysł wspólnotowy spadła o 14 %, indywidualne ceny osiągnęły najniższy możliwy poziom.
Wskaźniki finansowe faktycznie potwierdzają, że przemysł wspólnotowy nie może już dalej obniżyć swoich cen bez ponoszenia start, które w przypadku MŚP nie mogą trwać dłużej niż kilka miesięcy bez przymusowej likwidacji działalności gospodarczej.
(110) Biorąc pod uwagę wszystkie wspomniane czynniki, tymczasowo uznaje się, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO-SKUTKOWY
5.1.
Wprowadzenie
(111) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy istotna szkoda poniesiona przez przemysł Wspólnoty została spowodowana przywozem po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie.
Znane czynniki, inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które mogłyby w tym samym czasie szkodzić przemysłowi wspólnotowemu, zostały również zbadane, aby zapewnić, że możliwa szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych.
5.2.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(112) Po pierwsze przypomina się, że dochodzenie ujawniło, iż deski do prasowania przywożone z krajów, których dotyczy postępowanie, bezpośrednio konkurują z deskami do prasowania produkowanymi i sprzedawanymi przez przemysł wspólnotowy, ponieważ są produktami podobnymi pod względem podstawowych właściwości, wymienne z punktu widzenia konsumenta i rozprowadzane przez takie same kanały handlowe.
(113) Znaczny wzrost wielkości przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie (ponad 850 %), zbiegł się w czasie z pogorszeniem sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego.
To pogorszenie sytuacji obejmuje, między innymi, spadek sprzedaży i cen produkcji wspólnotowej w tym samym okresie.
(114) Udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych wzrósł o 42 punkty procentowe w okresie badanym, podczas gdy przemysł wspólnotowy stracił 15 % rynku.
Przypomina się, że konsumpcja wspólnotowa wzrosła o ponad 20 % między 2002 r. a OD.
(115) Przywóz po cenach dumpingowych bardzo znacząco podciął ceny przemysłu wspólnotowego, dlatego można słusznie wywnioskować, że jest on odpowiedzialny za tłumienie cen, które doprowadziło do pogorszenia sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego.
Ponadto przemysł wspólnotowy nie mógł zwiększyć stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych, co raczej powinno nastąpić z uwagi na obserwowane zwiększenie konsumpcji w okresie badanym.
(116) Mając na uwadze wyraźnie ustaloną zbieżność w czasie, z jednej strony, pojawienia się przywozu po cenach dumpingowych, które znacznie podcinały ceny przemysłu wspólnotowego, a z drugiej strony – spadek wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego i wielkości produkcji, udziałów w rynku i zatrudnienia oraz tłumienie cen, stwierdza się tymczasowo, iż przywóz po cenach dumpingowych odgrywał decydującą rolę w wystąpieniu szkodliwej sytuacji dla przemysłu wspólnotowego.
5.3.
Wpływ innych czynników
5.3.1.
Wydajność innych producentów wspólnotowych popierających skargę
(117) Piętnastu producentów wspólnotowych desek do prasowania innych niż producenci stanowiący przemysł wspólnotowy poparło skargę.
Te przedsiębiorstwa nie wyraziły zamiaru pełnej współpracy w dochodzeniu, jednakże dostarczyły kliku informacji na temat swojej produkcji, mocy produkcyjnych i ich wykorzystania, wielkości sprzedaży, udziału w rynku i zatrudnienia.
Wszystkie te przedsiębiorstwa reprezentują około 30 % całkowitej znanej produkcji wspólnotowej.
Należy zauważyć, że żadne z tych przedsiębiorstw nie przywoziło dużych ilości produktu objętego postępowaniem.
(118) Sytuację wspomnianych 15 przedsiębiorstw zbadano i porównano z sytuacją przemysłu wspólnotowego.
Produkcja, moc produkcyjna, wykorzystanie mocy produkcyjnych i zatrudnienie
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (sztuki) _BAR_ 1401965 _BAR_ 1674888 _BAR_ 1448686 _BAR_ 1262714 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 119 _BAR_ 103 _BAR_ 90 _BAR_
Moc produkcyjna (sztuki) _BAR_ 2758900 _BAR_ 2865300 _BAR_ 3284500 _BAR_ 3299800 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 119 _BAR_ 120 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 51 % _BAR_ 58 % _BAR_ 44 % _BAR_ 38 % _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 115 _BAR_ 87 _BAR_ 75 _BAR_
Zatrudnienie _BAR_ 281 _BAR_ 314 _BAR_ 277 _BAR_ 231 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 98 _BAR_ 82 _BAR_
(119) Produkcja realizowana przez tych producentów wzrosła o 19 % w 2003 r., potem w 2004 r. zmniejszyła się do swojego początkowego poziomu i spadła o 13 % w OD.
Wzrost mocy produkcyjnych w 2004 r. można przypisać oczekiwaniu zwiększonej sprzedaży po rozszerzeniu UE.
W rezultacie zwiększenia mocy produkcyjnych wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło poniżej produkcji w okresie badanym.
Zatrudnienie rozwijało się stosownie do produkcji, tj. wzrosło w 2003 r., następnie powróciło do swego początkowego poziomu w 2004 r., po czym nagle obniżyło się w OD.
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż w WE (sztuki) _BAR_ 1206714 _BAR_ 1446522 _BAR_ 1204336 _BAR_ 1079264 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 18 % _BAR_ 21 % _BAR_ 17 % _BAR_ 13 % _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 118 _BAR_ 93 _BAR_ 70 _BAR_
(120) Po chwilowej poprawie w 2003 r. wielkość sprzedaży i udział w rynku 15 przedsiębiorstw uległy gwałtownemu obniżeniu.
Rozwój ten wyraźnie zbiegł się w czasie z nagłym wzrostem przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie na rynku wspólnotowym.
Przypomina się, że przywóz ten zwiększył się prawie trzykrotnie w 2004 r., a jego udział w rynku wzrósł o 20 punktów procentowych w tym samym roku.
Również przypomina się, że konsumpcja wspólnotowa desek do prasowania rosła w całym okresie badanym.
(121) Mając na uwadze powyższe, można stwierdzić, że sytuacja wspomnianych 15 wspólnotowych producentów desek do prasowania, którzy poparli skargę, uległa pogorszeniu podobnie do sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Tak więc przedsiębiorstwa te nie mogły spowodować szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
5.3.2.
Wydajność innych znanych producentów wspólnotowych
(122) Jak określono powyżej w motywie 8, inni producenci wspólnotowi dostarczyli kilku informacji, ale nie poparli skargi.
Ponadto dwóch innych znanych producentów we Wspólnocie poparło skargę, ale nie współpracowało w toku dochodzenia, zaś jeden były producent podał kilka informacji na temat swojej byłej działalności produkcyjnej.
Wszystkie te przedsiębiorstwa przywoziły duże ilości produktu objętego postępowaniem.
Dostępne dane na temat tych przedsiębiorstw pokazują następujące tendencje (ze względu na ich poufny charakter nie można ujawnić prawdziwych danych liczbowych):
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik sprzedaży produkcji wspólnotowej w WE: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 75 _BAR_ 49 _BAR_ 29 _BAR_
Udział w rynku Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 76 _BAR_ 46 _BAR_ 23 _BAR_
(123) Sprzedaż desek do prasowania wytwarzanych przez wspomnianych producentów wspólnotowych zmniejszyła się o 71 % w okresie badanym.
Ich udział w rynku odnotował jeszcze większy spadek, o 77 %, ponieważ rynek w tym samym okresie uległ rozszerzeniu.
(124) Jak już wspomniano powyżej w motywie 78, w 2004 r. i w OD niektórzy tradycyjni producenci desek do prasowania znacznie zmniejszyli swoją działalność produkcyjną we Wspólnocie bądź zupełnie jej zaprzestali i zaczęli dokonywać masowego przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie.
W rzeczy samej, niektórych przedsiębiorstw nie można już uważać za producentów wspólnotowych, ponieważ ich zakłady produkcyjne zostały zamknięte w OD.
(125) Mając na uwadze powyższe, stwierdza się, iż wspomniani producenci wspólnotowi znajdowali się w sytuacji podobnej do sytuacji przemysłu wspólnotowego, a ich produkcja nie spowodowała szkody dla przemysłu wspólnotowego.
5.3.3.
Wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego
Źródło: sprawdzone odpowiedzi na kwestionariusze.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż eksportowa produkcji WE (sztuki) _BAR_ 213711 _BAR_ 211887 _BAR_ 219410 _BAR_ 215243 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 103 _BAR_ 101 _BAR_
Cena sprzedaży eksportowej (EUR/sztukę) _BAR_ 14,92 _BAR_ 12,70 _BAR_ 13,26 _BAR_ 13,27 _BAR_
Wskaźnik: 2002 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 89 _BAR_ 89 _BAR_
(126) W okresie badanym wyniki eksportowe osiągane przez przemysł wspólnotowy były stosunkowo stabilne.
Pod względem wielkości nie zaobserwowano pogorszenia.
Pod względem ceny sprzedaży spadek o 15 % w 2003 r. został częściowo wyrównany w 2004 r., a cena eksportowa pozostała stabilna w OD.
Należy zauważyć, że cena sprzedaży eksportowej znacznie przewyższa cenę sprzedaży we Wspólnocie, a wielkość sprzedaży eksportowej stanowi jedynie około 10 % produkcji przemysłu wspólnotowego.
(127) W związku z tym można stwierdzić, że wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego nie przyczyniły się do poniesienia istotnej szkody.
5.3.4.
Przywóz z ChRL niesprzedawany po cenach dumpingowych
(128) Przypomina się, że przywóz dokonywany przez jednego chińskiego producenta eksportującego nie został uznany za sprzedawany po cenach dumpingowych, dlatego wyłączono go z analizy przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, i jego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
W związku z tym rozważano, czy przywóz dokonywany przez to przedsiębiorstwo mógł spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
(129) Dochodzenie wykazało, że w okresie badanym wielkość przywozu z ChRL niesprzedawanego po cenach dumpingowych wzrosła o 467 % wobec 856 % wzrostu przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie.
W wartościach bezwzględnych wielkość przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, ponad pięciokrotnie przekroczyła wielkość przywozu po cenach niedumpingowych.
Udział w rynku przywozu po cenach niedumpingowych z ChRL wzrósł o 343 %, natomiast udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych wzrósł o 647 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu po cenach niedumpingowych wzrosła w okresie badanym i, w wartościach bezwzględnych, kształtując się znacznie powyżej średniej ceny przywozu dumpingowego, jednak poniżej średniej ceny przemysłu wspólnotowego.
(130) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że jakikolwiek wpływ przywozu z ChRL niesprzedawanego po cenach dumpingowych nie może zostać uznany za powodujący zerwanie związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
5.3.5.
Przywóz z krajów trzecich
(131) Niektóre strony argumentowały, że na rynek wspólnotowy dokonuje się rzekomo przywozu z Turcji po cenach podobnych do cen z ChRL i we wciąż rosnących wielkościach, powodując tym samym szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(132) Odnośnie do tego należy zauważyć, że dochodzenie nie potwierdziło tych zarzutów.
W trakcie dochodzenia nie przedłożono dowodów świadczących o przywozie z Turcji.
Ponadto współpracujący turecki producent desek do prasowania, o którym mowa powyżej w motywie 10, nie sprzedawał produktu podobnego do Wspólnoty.
W toku dochodzenia nie ustalono również innych źródeł przywozu.
(133) Biorąc pod uwagę wyżej wspomniane ustalenia, twierdzenie dotyczące przywozu z Turcji zostaje odrzucone oraz stwierdza się, że przywóz z innych krajów nie spowodował istotnej szkody materialnej dla przemysłu wspólnotowego.
5.3.6.
Szkoda powstała z winy własnej przemysłu
(134) Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że przemysł wspólnotowy sam przyczynił się do szkody, ponieważ zabrakło z jego strony reakcji na zmiany w systemach dystrybucji i konsumpcji oraz w rozwoju technicznym, jeżeli chodzi o produkcję desek do prasowania.
Ponadto twierdzono, że szkoda z własnej winy została również spowodowana przywozem chińskich desek do prasowania przez samych producentów wspólnotowych.
(135) Deski do prasowania produkowane we Wspólnocie są zwykle rozprowadzane za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych lub, najczęściej, bezpośrednio dostarczane do sprzedawców detalicznych lub ich centrów dystrybucyjnych.
Przywiezione deski do prasowania są zwykle rozprowadzane za pośrednictwem importerów/przedsiębiorstw handlowych lub za pośrednictwem centrów dystrybucyjnych/dostawczych dużych sieci sprzedaży detalicznej.
W przypadku przywozu podział między obydwoma kanałami dystrybucji różni się w zależności od producentów eksportujących.
We wszystkich przypadkach mogą być zaangażowani agenci.
Ten system dystrybucji działa już od wielu lat i w tym czasie nie zaobserwowano żadnych znaczących i nagłych zmian.
Przemysł wspólnotowy tradycyjnie zaopatruje zarówno małe przedsiębiorstwa handlu detalicznego, jak i duże sieci sprzedaży detalicznej.
Tak więc za czynnik powodujący szkodę nie można uważać samego rosnącego udziału sprzedaży desek do prasowania realizowanej za pośrednictwem sieci sprzedaży detalicznej.
Nie potwierdzono żadnych ważnych zmian w systemie konsumpcji.
(136) W odniesieniu do procesu i techniki produkcji, twierdzono, że przemysł wspólnotowy nie jest w stanie zareagować na szczególne wymagania klientów/sprzedawców detalicznych ze względu na wysoki poziom zautomatyzowania swojej produkcji.
Po pierwsze należy zauważyć, że nie jest wyobrażalne, aby bez automatyzacji przemysł wspólnotowy mógł konkurować z przywozem produktów pochodzących z krajów, gdzie koszty energii, surowców i pracy są bardzo niskie.
Po drugie dzięki zautomatyzowanej produkcji przemysł wspólnotowy może zagwarantować wysoką jakość i krótkie terminy realizacji produkcji, co jest uważane przez klientów za porównywalną korzyść.
Po trzecie nie dostarczono dowodów na poparcie twierdzenia, że przemysł wspólnotowy nie był w stanie spełnić szczególnych wymagań klientów/sprzedawców detalicznych w odniesieniu do modelu i innowacji.
(137) Co do chińskiego przywozu desek do prasowania dokonywanego przez przemysł wspólnotowy, dochodzenie wykazało, że w OD przywożono tylko pewne nieznaczne ilości.
Przemysł wspólnotowy bronił się w ten sposób przed napływem towarów przywożonych po cenach dumpingowych.
W każdym razie towary pochodzące z tego przywozu zostały odsprzedane we Wspólnocie po cenach niepowodujących szkody.
W związku z tym przywóz ten nie mógł spowodować szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(138) Mając na uwadze powyższe, wnioski te zostają odrzucone i stwierdza się, że szkoda nie mogła powstać z winy przemysłu wspólnotowego.
5.4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(139) W związku z powyższym potwierdza się, iż istotna szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy, która charakteryzuje się w szczególności spadkiem sprzedaży, udziałów w rynku oraz jednostkowej ceny sprzedaży wpływającymi na pogorszenie się sytuacji finansowej, została spowodowana przywozem po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie.
Pomimo że przywóz z ChRL niesprzedany po cenach dumpingowych najprawdopodobniej przyczynił się do pogorszenia wyników producentów wspólnotowych, jego rozwój, wielkość i udział w rynku oraz poziom cen nie był taki, aby spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodliwą sytuacją dla przemysłu wspólnotowego.
(140) Mając na uwadze powyższą analizę, która we właściwy sposób wyodrębniła i oddzieliła skutki wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych, niniejszym potwierdza się, że te inne czynniki jako takie nie zmieniają faktu, iż wystąpienie ocenionej szkody musi być przypisane przywozowi po cenach dumpingowych.
(141) W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, że przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z państw, których dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
6.1.
Uwagi ogólne
(142) Komisja zbadała, czy pomimo tymczasowych wniosków dotyczących wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę istniały przekonujące powody, które mogłyby prowadzić do wniosku, że zastosowanie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
W tym celu i zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego na podstawie wszystkich przedłożonych dowodów rozważono wpływ możliwych środków na wszystkie strony zaangażowane w to postępowanie, a także konsekwencje powstrzymania się od przyjęcia takich środków.
6.2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(143) Analiza szkody wyraźnie wykazała, że przywóz po cenach dumpingowych spowodował szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
Nagła zwiększona obecność przywozu po cenach dumpingowych w ostatnich latach spowodowała silne tłumienie cen zarówno na poziomie handlu hurtowego/dystrybucji, jak i handlu detalicznego, tj. istnieje konkurencja między przywożonymi a wytwarzanymi we Wspólnocie deskami do prasowania.
Przemysł wspólnotowy nie jest w stanie dalej obniżyć swoich cen sprzedaży, ponieważ oznaczałoby to sprzedaż poniżej kosztów produkcji.
Dlatego, i z uwagi na fakt, że rynkiem desek do prasowania głównie steruje, na podstawie ceny, sieć sprzedaży detalicznej, coraz trudniejsze dla przemysłu wspólnotowego staje się zapewnienie sobie nowych zamówień.
Przypomina się, że liczni tradycyjni producenci zaprzestali już produkcji i działają jako importerzy/przedsiębiorstwa handlowe produktu objętego postępowaniem.
(144) W tym kontekście przypomina się, że bez nałożenia środków pozycja przemysłu wspólnotowego uległaby wyraźnemu dalszemu pogorszeniu, a wkrótce produkcja desek do prasowania we Wspólnocie prawdopodobnie ustałaby całkowicie.
Negatywny wpływ na zatrudnienie skoncentrowałby się w znacznej mierze na jednym obszarze geograficznym Wspólnoty, gdzie prowadzą działalność liczni producenci i ich zaopatrzeniowcy.
Poza tym środki zapobiegłyby dalszemu znacznemu zwiększeniu przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, a to umożliwiłoby przemysłowi wspólnotowemu, przynajmniej, utrzymanie swojej obecnej pozycji na rynku.
Dochodzenie wykazało, że wszelkie zwiększenie udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, odbywa się bezpośrednio kosztem przemysłu wspólnotowego.
(145) Po nałożeniu ceł antydumpingowych na przywóz desek do prasowania z krajów, których dotyczy postępowanie, można oczekiwać, że dystrybutorzy i sieci sprzedaży detalicznej będą bardziej skłonne do zmiany swego źródła zaopatrzenia, przynajmniej po części, na korzyść producentów wspólnotowych.
W istocie, jeżeli nałożono by środki i odbudowano cenę przywozową do poziomów cen niedumpingowych, przemysł wspólnotowy byłby w stanie konkurować na sprawiedliwych warunkach, na podstawie prawdziwej porównywalnej korzyści.
(146) Nałożenie środków leży zatem wyraźnie w interesie przemysłu wspólnotowego i producentów wspólnotowych aktywnie popierających skargę, ale również w interesie innych producentów wspólnotowych, którzy nie poparli aktywnie skargi.
6.3.
Interes konsumentów
(147) Po opublikowaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie otrzymano żadnych opinii organizacji konsumenckich.
Niemniej dokonano analizy wpływu ewentualnych środków na konsumentów.
(148) Aby ocenić ten wpływ, wzięto pod uwagę następujące elementy:
- importerzy/hurtownicy i/lub dystrybutorzy/sprzedawcy detaliczni są zwykle zaangażowani w dystrybucję do konsumentów.
Na każdym stadium stosowana jest marża w celu pokrycia kosztów i osiągnięcia pewnego zysku.
Poziom marży może się mocno różnić w zależności od podmiotu gospodarczego, ale przeciętnie jest znaczny, nawet jeżeli mogłoby się wydawać, że marża sprzedawców detalicznych przewyższa marżę importerów.
Faktycznie średnia cena handlu detalicznego za deskę do prasowania wynosi około 35 EUR, natomiast średnia cena za sztukę w przywozie po cenach dumpingowych na granicy Wspólnoty, tj. w tym koszty transportu, została ustalona na 6,53 EUR w OD.
Tak więc, biorąc nawet pod uwagę wszelkie dodatkowe koszty na etapie importerów i sprzedawców detalicznych, nadal istnieje znaczna różnica między cenami importowymi a cenami detalicznymi,
- przyjmując najbardziej pesymistyczny scenariusz, gdy ciężar środków antydumpingowych byłby równo rozłożony pomiędzy importerów, sprzedawców detalicznych i konsumentów, tzn. po 1/3 dla każdego z nich, konsument musiałby płacić dodatkowo mniej niż 50 centów EUR za swoją deskę do prasowania, trwały wyrób o co najmniej pięcioletnim okresie użytkowania.
Trzeba to porównać z ogólną marżą w wysokości około 500 %, jak określono w powyższym ustępie,
- należy zauważyć, że wydaje się, iż konsument nie odniósł korzyści z ostatniego napływu przywozu towarów po niskich cenach, ponieważ w związku z tym ceny detaliczne wcale nie spadły.
Tak więc nie ma powodu, aby wierzyć, że ceny detaliczne uległyby zmianie po wprowadzeniu środków antydumpingowych.
(149) Biorąc pod uwagę powyższe, wszelki wpływ finansowy środków antydumpingowych na konsumentów desek do prasowania byłby najprawdopodobniej nieznaczny.
Poza tym, jeżeli nie wprowadzono by środków antydumpingowych, produkcja wspólnotowa z dużym prawdopodobieństwem ustałaby, a wybór rodzajów produktów dostępnych dla konsumenta mógłby się zmniejszyć.
(150) W związku z tym tymczasowo uznano, że nałożenie środków prawdopodobnie nie będzie sprzeczne z interesem wspólnotowych konsumentów desek do prasowania.
6.4.
Interes dystrybutorów/sprzedawców detalicznych
(151) Po opublikowaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie otrzymano żadnych opinii organizacji konsumenckich.
Niemniej wiadomo, że główną sprzedaż desek do prasowania prowadzą obecnie duże sieci handlu detalicznego, tj. hipermarkety, supermarkety.
Dlatego jest bardzo prawdopodobne, że dla większości dystrybutorów/sprzedawców detalicznych produkt objęty postępowaniem stanowi tylko nieznaczną część ich obrotów.
Rozpatrując powyższe oraz z uwagi na wysoką marżę, która jest zwykle stosowana (patrz powyżej: motyw 148), stwierdza się tymczasowo, że nałożenie jakichkolwiek środków prawdopodobnie nie miałoby znaczącego negatywnego wpływu na sytuację dystrybutorów/sprzedawców.
6.5.
Interes niepowiązanych importerów we Wspólnocie
(152) Odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od dwóch importerów i jednego podmiotu handlowego powiązanego z jednym z tych importerów.
Ponadto czterech importerów dostarczyło kilku informacji i/lub uwag w określonym terminie.
Przedsiębiorstwa te w sumie reprezentują ponad 20 % całkowitego przywozu do Wspólnoty.
Wszystkie sprzeciwiły się nałożeniu środków w odniesieniu do ChRL, jednak nie wszystkie były przeciwne środkom w odniesieniu do Ukrainy.
(153) Sytuacja importerów, którzy przedstawili swoje stanowisko, różni się w zależności od wielkości przedsiębiorstwa i znaczenia produktu objętego postępowaniem w ich działalności.
Jak stwierdzono powyżej, niektóre z tych przedsiębiorstw są/były tradycyjnymi producentami, ale stosując manewr obronny, zmieniły swój główny profil działalności i są teraz głównie lub wyłącznie importerami.
Przedsiębiorstwa te zwykle produkują/przywożą szeroką gamę innych artykułów gospodarstwa domowego, a deski do prasowania stanowią jedynie drobną część ich działalności.
W przypadku jednego byłego głównego producenta, który został w ostatnim czasie ważnym importerem chińskich desek do prasowania, tymczasowo ustalono, że deski do prasowania stanowiły w OD mniej niż 4 % jego obrotów.
Ponadto przedsiębiorstwo to sprzeciwiło się tylko wprowadzeniu środków w odniesieniu do ChRL, a nie Ukrainy, gdyż z tego kraju nie dokonuje przywozu.
Ustalono ponadto, że dokonuje ono zakupu niektórych desek do prasowania od producentów wspólnotowych.
Uwzględniając różne źródła dostaw omawianego przedsiębiorstwa, i jeżeli nie jest ono w stanie przenieść 1/3 cła antydumpingowego na sprzedawców detalicznych (patrz: motyw 148), szacuje się, że wpływ na jego marżę brutto dla desek do prasowania nie przekroczy 10 %.
Należy jednak zauważyć, że informacje otrzymane na tym etapie nie pozwoliły na dokładne obliczenie.
Również przypomina się, że marża tego rodzaju importerów wydaje się pokaźna.
Pomimo że dochodzenie w sprawie sytuacji tych importerów jest w toku, uznaje się, że zastosowanie środków tymczasowych nie wpłynęłoby w sposób znaczący na ich działalność gospodarczą.
(154) Jeden współpracujący importer produkuje pokrycia na deski do prasowania i sprzedaje je wraz z przywożonymi deskami do prasowania.
Argumentowano, że jakiekolwiek cło antydumpingowe na deski do prasowania również wpłynęłoby na produkcję pokryć, a zatem miałoby znaczny wpływ na obrót tego przedsiębiorstwa.
Jednak należy podkreślić, że pokrycia na deski do prasowania sprzedawane są także osobno, więc nałożenie środków antydumpingowych nie wpłynęłoby na tę sprzedaż.
Zauważono również, że sprzedaż desek do prasowania nie stanowi więcej niż 10 % obrotu tego przedsiębiorstwa.
W związku z tym wpływ środków tymczasowych na działalność gospodarczą przedmiotowego przedsiębiorstwa również nie byłby znaczny.
(155) Ponadto większość importerów, która prowadzi lub prowadziła wymianę handlową produktami wspólnotowymi, przyznało że nie leżałoby w ich interesie całkowite uzależnienie od przywożonych desek do prasowania – w tym kontekście wskazano zwłaszcza na ChRL – i potwierdziło, że wolą mieć alternatywne źródła zaopatrzenia.
Najlepszym sposobem na zapewnienie tego jest wyeliminowanie praktyk dumpingowych, tak aby przemysł wspólnotowy nadal mógł istnieć.
(156) Mając na uwadze powyższe i uwzględniwszy elementy podsumowane w motywie 148, w szczególności wysokie marże i fakt, że dodatkowy koszt wynikający z cła będzie wynosił mniej niż 0,50 EUR za sztukę, tymczasowo stwierdza się, że jakiekolwiek środki antydumpingowe nie miałyby decydującego szkodliwego wpływu na sytuację niepowiązanych importerów desek do prasowania we Wspólnocie, chociaż możliwe, że niektórzy z nich ponieśliby nieco wyższe koszty niż sprzedawcy detaliczni.
W każdym razie wszelkie uwagi zostaną uwzględnione przed sformułowaniem ostatecznych ustaleń.
6.6.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(157) Z powyższej analizy wynika, że w interesie przemysłu wspólnotowego leży nałożenie środków, ponieważ oczekuje się, że ograniczą one wysoki poziom przywozu po cenach dumpingowych, którego wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego okazał się bardzo negatywny.
Również innym producentom wspólnotowym środki te powinny przynieść korzyść.
(158) Analiza poza tym wykazała, że konsumenci nie powinni być finansowo dotknięci ewentualnymi środkami antydumpingowymi.
W najgorszym przypadku, będą musieli zapłacić dodatkowo mniej niż 0,50 EUR za zakup jednej sztuki trwałego wyrobu.
Ponadto nienałożenie środków mogłoby negatywnie wpłynąć na wybór konsumentów, ponieważ na rynku mogłoby zabraknąć desek do prasowania.
(159) Dystrybutorzy i sprzedawcy detaliczni mogą zauważyć wzrost cen zakupu produktu objętego postępowaniem, ale prawdopodobnie nie odczują tego, zważywszy na wysoką marżę.
(160) Możliwe, że importerzy produktu objętego postępowaniem poniosą nieco wyższy koszt niż sprzedawcy detaliczni.
Niemniej zachowają oni korzyść wynikającą z posiadania licznych źródeł zaopatrzenia i unikną uzależnienia od przywozu, co by najprawdopodobniej nastąpiło bez nałożenia środków.
(161) Ogólnie uważa się, że nałożenie środków, tj. usunięcie dumpingu wyrządzającego szkodę, powinno pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na utrzymanie swojej działalności oraz że negatywny wpływ, jaki środki mogą mieć na pewne inne podmioty gospodarcze we Wspólnocie, nie będzie nieproporcjonalny w porównaniu z ich korzystnym wpływem na przemysł wspólnotowy.
(162) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że nie istnieją przekonywające powody leżące w interesie Wspólnoty, które przemawiałyby za powstrzymaniem się od nałożenia środków antydumpingowych w danym przypadku.
7.
TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(163) W świetle wstępnych wniosków dotyczących dumpingu, powstałej szkody i interesu wspólnotowego należy nałożyć tymczasowe środki na przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL i Ukrainy w celu zapobiegania powstaniu dalszej szkody wyrządzanej przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz po cenach dumpingowych.
7.1.
Poziom usuwający szkodę
(164) Poziom środków antydumpingowych powinien być wystarczający do usunięcia szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych, nie przekraczając jednak ustalonych marginesów dumpingu.
(165) Przy obliczaniu poziomu opłat celnych niezbędnego do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że zastosowanie środków powinno umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie jego kosztów oraz osiągnięcie takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby możliwy w normalnych warunkach konkurencji, czyli gdyby nie istniał przywóz po cenach dumpingowych.
Marża zysku przed opodatkowaniem zastosowana do tego obliczenia wyniosła 7 % obrotu.
Udowodniono, że był to poziom zysku, którego można by oczekiwać przy braku dumpingu wyrządzającego szkodę, ponieważ był to zysk przemysłu wspólnotowego przed początkiem znacznego wzrostu w OD przywozu z Chin i Ukrainy.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego nieprzynoszącą szkody przemysłowi Wspólnoty.
Cena ta została uzyskana przez dodanie wymienionej wyżej 7 % marży zysku do kosztu produkcji.
(166) Niezbędną podwyżkę cen ustalono następnie na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej, ustalonej dla obliczeń podcięć, ze średnią niepowodującą szkody ceną produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone w postaci procenta średniej wartości importowej cif.
Dla wszystkich chińskich współpracujących producentów eksportujących różnice te były wyższe od ustalonych marginesów dumpingu.
W przypadku Ukrainy poziom usuwający szkodę był niższy od marginesu dumpingu ustalonego dla jedynego producenta eksportującego.
7.2.
Środki tymczasowe
(167) W świetle powyższych faktów i zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego stwierdza się, że tymczasowe środki antydumpingowe powinny zostać nałożone na przywóz pochodzący z: i) ChRL na poziomie ustalonego marginesu dumpingu; i ii) Ukrainy na poziomie usuwającym szkodę.
(168) Na podstawie powyższego stawka tymczasowego cła antydumpingowego dla ChRL i Ukrainy jest następująca:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
ChRL _BAR_ Foshan City Gaoming Lihe Daily Necessities Co.
Ltd., Foshan _BAR_ 34,9 % _BAR_
Guangzhou Power Team Houseware Co.
Ltd., Guangzhou _BAR_ 36,5 % _BAR_
Since Hardware (Guangzhou) Co. Ltd. Guangzhou _BAR_ 0 % _BAR_
Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co.
Ltd., Foshan _BAR_ 18,1 % _BAR_
Zhejiang Harmonic Hardware Products Co.
Ltd., Guzhou _BAR_ 26,5 % _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 38,1 % _BAR_
Ukraina _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 10,3 % _BAR_
(169) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu określono na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych przedsiębiorstw ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od obowiązującego na terenie całego kraju cła stosowanego do "wszystkich innych przedsiębiorstw") mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie, i wyprodukowanych przez przedmiotowe przedsiębiorstwa i w ten sposób przez wymienione, określone podmioty prawne.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo niewymienione konkretnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(170) Wszelkie wnioski o zastosowanie tych indywidualnych dla danego przedsiębiorstwa stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji [3] łącznie ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmiany w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i eksportowej związanej np. z wymienioną zmianą nazwy lub zmianą dotyczącą podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
Komisja, w stosownych przypadkach, po przeprowadzeniu konsultacji z komitetem doradczym zmieni odpowiednio rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(171) Aby zapewnić prawidłowe stosowanie ceł antydumpingowych, poziom cła rezydualnego nie powinien mieć zastosowania wyłącznie do niewspółpracujących producentów eksportujących, lecz także do tych producentów, którzy nie dokonywali wywozu do Wspólnoty podczas OD.
Jednakże te ostatnie przedsiębiorstwa, jeżeli spełniają wymagania art. 11 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, są proszone o złożenie wniosku o dokonanie przeglądu, zgodnie z przepisami tego artykułu, w celu indywidualnego zbadania ich sytuacji.
8.
POSTANOWIENIE KOŃCOWE
(172) W celu zapewnienia dobrego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogłyby przedstawić swoje opinie na piśmie oraz złożyć wniosek o przesłuchanie.
Dodatkowo należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł przyjęte dla celów niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone w celu ustanowienia ostatecznego cła,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania, nawet wolno stojących, z odsysaniem i/lub parowaniem blatu i/lub nadmuchem lub bez, zawierających rękawniki oraz podstawowe części tych desek, tj. nogi, blat i stopę do żelazka, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy, sklasyfikowanych w ramach kodów CN ex39249090, ex44219098, ex73239390, ex73239991, ex73239999, ex85167970 i ex85169000 (kody TARIC 3924909010, 4421909810, 7323939010, 7323999110, 7323999910, 8516797010 i 8516900051).
2.
Stawkę cła tymczasowego stosowaną do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
ChRL _BAR_ Foshan City Gaoming Lihe Daily Necessities Co.
Ltd., Foshan _BAR_ 34,9 % _BAR_ A782 _BAR_
Guangzhou Power Team Houseware Co.
Ltd., Guangzhou _BAR_ 36,5 % _BAR_ A783 _BAR_
Since Hardware (Guangzhou) Co. Ltd., Guangzhou _BAR_ 0 % _BAR_ A784 _BAR_
Foshan Shunde Yongjian Housewares and Hardware Co.
Ltd., Foshan _BAR_ 18,1 % _BAR_ A785 _BAR_
Zhejiang Harmonic Hardware Products Co.
Ltd., Guzhou _BAR_ 26,5 % _BAR_ A786 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 38,1 % _BAR_ A999 _BAR_
Ukraina _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 10,3 % _BAR_ — _BAR_
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w ust. 1, uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
4.
O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi do stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1621/2006
z dnia 30 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów czarniaka w strefach ICES IIa (wody terytorialne Wspólnoty), IIIa, IIIb, c, d (wody terytorialne Wspólnoty) i IV przez statki pływające pod banderą Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz ich przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1623/2006
z dnia 17 października 2006 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 7/2005 przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólnota i Szwajcaria postanowiły dostosować koncesje taryfowe ustanowione w zawartej w dniu 21 czerwca 1999 r. Umowie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi [1] (zwanej dalej "umową"), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r.
W szczególności postanowiły wprowadzić zmiany do załączników 1 i 2 do umowy, w których wymienia się koncesje, w celu rozszerzenia obowiązującego wspólnotowego kontyngentu bezcłowego o nowy produkt, cykorię warzywną (cykorię brukselską) kod CN 07052100.
(2) Do czasu dokonania formalnej zmiany Wspólnota i Szwajcaria postanowiły umożliwić stosowanie dostosowanych koncesji na zasadach autonomicznych i przejściowych od dnia 1 maja 2004 r.
(3) W celu zapewnienia dostępności kontyngentu na produkty objęte kodem CN 07052100 od dnia 1 maja 2004 r. nowa autonomiczna wspólnotowa taryfa celna ograniczona do tych produktów została przyjęta na okres przejściowy rozporządzeniem Rady (WE) nr 7/2005 z dnia 13 grudnia 2004 r. przyjmującym autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii [2].
(4) Załącznik 2 do umowy, dostosowany decyzją nr 3/2005 Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi z dnia 19 grudnia 2005 r. dotyczącą dostosowania, w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej, załączników 1 i 2 [3], ustanawia rozszerzone kontyngenty taryfowe obejmujące produkty o kodzie CN 07052100.
(5) Załącznik 2 do umowy jest wdrażany rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1630/2006 z dnia 31 października 2006 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 933/2002 otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii [4] z dniem 1 września 2006 r.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 7/2005 powinno zatem zostać uchylone z tą samą datą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 7/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1624/2006
z dnia 31 października 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1625/2006
z dnia 31 października 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1571/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1626/2006
z dnia 31 października 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 listopada 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1627/2006
z dnia 24 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 w odniesieniu do standardowych formularzy służących do zgłaszania pomocy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [1], w szczególności jego art. 27,
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [2] określa kompletny standardowy formularz notyfikacyjny o pomocy państwa.
(2) W związku z przyjęciem przez Komisję nowych wytycznych dotyczących pomocy regionalnej na okres 2007–2013 [3] konieczne jest wprowadzenie zmian pewnych części wymienionego formularza.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 794/2004 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1628/2006
z dnia 24 października 2006 r.
w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa [1], w szczególności jego art. 1 ust. 1 lit. a) pkt i) oraz lit. b),
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 994/98 upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodnie z art. 87 Traktatu, że pod pewnymi warunkami pomoc, która jest zgodna z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną przez Komisję dla każdego państwa członkowskiego, jest zgodna ze wspólnym rynkiem i nie podlega obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu.
(2) Komisja stosowała art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do programów regionalnej pomocy inwestycyjnej w regionach objętych pomocą w licznych decyzjach, a także określiła swoją politykę w tym zakresie przede wszystkim w Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007–2013 [3] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw [4].
W świetle dużego doświadczenia Komisji w zakresie stosowania przepisów art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej oraz w świetle wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej wydanych przez Komisję na podstawie przytoczonych przepisów właściwe jest, aby dla zapewnienia skutecznego nadzoru oraz uproszczenia procedur administracyjnych bez osłabienia procesu monitorowania ze strony Komisji, Komisja wykorzystała uprawnienia przyznane jej rozporządzeniem (WE) nr 994/98.
(3) Reagując na problemy istniejące w regionach znajdujących się w niekorzystnym położeniu, krajowa pomoc regionalna promuje gospodarczą, społeczną i terytorialną spójność państw członkowskich oraz Wspólnoty jako całości.
Celem krajowej regionalnej pomocy inwestycyjnej jest pomoc w rozwoju regionów znajdujących się w najbardziej niekorzystnym położeniu poprzez wspieranie inwestycji i tworzenie miejsc pracy w kontekście zrównoważonego rozwoju.
Promuje ona rozwój, racjonalizację, modernizację i dywersyfikację działalności gospodarczej przedsiębiorstw działających w mniej uprzywilejowanych regionach, zwłaszcza poprzez zachęcanie firm do tworzenia tam nowych zakładów.
(4) W celu określenia, czy pomoc jest zgodna ze wspólnym rynkiem na mocy niniejszego rozporządzenia, konieczne jest uwzględnienie intensywności pomocy, a więc kwoty pomocy wyrażonej jako ekwiwalent dotacji.
Obliczenie ekwiwalentu dotacji pomocy płatnej w kilku ratach wymaga zastosowania rynkowych stóp procentowych obowiązujących w chwili przyznania dotacji.
Mając na względzie jednolite, przejrzyste i proste stosowanie zasad pomocy państwa, za rynkowe stopy procentowe stosowane do celów niniejszego rozporządzenia powinny być uważane stopy referencyjne, które są okresowo ustalane przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów i publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Internecie.
(5) W celu zapewnienia przejrzystości i skutecznego monitorowania niniejsze rozporządzenie winno być stosowane wyłącznie w odniesieniu do przejrzystych programów regionalnej pomocy inwestycyjnej.
Są to takie programy pomocy regionalnej, w przypadku których możliwe jest dokładne wyliczenie ekwiwalentu dotacji brutto jako odsetka wydatków kwalifikowanych ex ante bez potrzeby przeprowadzania oceny ryzyka (na przykład dotacje, subsydia na spłatę odsetek oraz ograniczone pułapem środki fiskalne).
Programy obejmujące pożyczki ze środków publicznych powinny być uważane za przejrzyste, pod warunkiem że są one poręczone zwyczajnym zabezpieczeniem i nie wiążą się z nadmiernym ryzykiem i w związku z tym nie uznaje się ich za zawierające element gwarancji państwa.
Z zasady programy pomocy zawierające gwarancje państwa bądź programy obejmujące pożyczki ze środków publicznych zawierające element gwarancji nie powinny być uznawane za przejrzyste.
Jednak takie programy pomocy powinny być uznawane za przejrzyste, jeśli przed realizacją programu pomocy metodologia użyta do obliczenia intensywności pomocy w postaci gwarancji państwa została zaakceptowana przez Komisję w następstwie zgłoszenia do Komisji po przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
Metodologia ta zostanie poddana ocenie przez Komisję zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy państwowej w formie gwarancji [5].
Za przejrzystą pomoc nie powinno uznawać się zaangażowania kapitałowego państwa oraz pomocy obejmującej środki w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka.
Nieprzejrzyste programy pomocy regionalnej powinny zawsze być zgłaszane Komisji.
Zgłoszenia nieprzejrzystych programów pomocy regionalnej oceniane będą przez Komisję przede wszystkim w świetle kryteriów określonych w Wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007–2013.
(6) Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie także do pomocy ad hoc, która oznacza pomoc indywidualną, która nie jest przyznana w oparciu o program pomocy, jeśli pomoc ad hoc wykorzystywana jest jako uzupełnienie pomocy przyznanej w oparciu o przejrzysty program regionalnej pomocy inwestycyjnej, a udział pomocy ad hoc nie przekracza 50 % całkowitej kwoty pomocy, jaka ma zostać przyznana na daną inwestycję. Należy przypomnieć, że indywidualna pomoc w formie dotacji dla małych i średnich przedsiębiorstw przyznana poza jakimkolwiek programem pomocy zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 70/2001 jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu.
(7) Wszelka pomoc, która spełnia wszystkie wymogi niniejszego rozporządzenia, winna być wyłączona z obowiązku zgłoszenia.
Programy pomocy regionalnej objęte wyłączeniem na mocy niniejszego rozporządzenia winny zawierać bezpośrednie odniesienie do tego rozporządzenia.
(8) Niniejsze rozporządzenie nie powinno być stosowane w odniesieniu do określonych sektorów, wobec których stosuje się odrębne przepisy. Pomoc przyznawana w tych sektorach podlega obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu. Dotyczy to górnictwa węgla, hutnictwa żelaza i stali, przemysłu włókien syntetycznych, budownictwa okrętowego, rybołówstwa i akwakultury. W rolnictwie rozporządzenia nie powinno stosować się do działalności związanej z produkcją pierwotną produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu. Powinno się je natomiast stosować wobec przetwórstwa produktów rolnych i obrotu nimi, z wyjątkiem wytwarzania produktów mających imitować lub zastępować mleko i przetwory mleczne, o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi [6]. W tym kontekście wykonywane w gospodarstwach czynności niezbędne do przygotowania produktu do pierwszej sprzedaży, jak również pierwsza sprzedaż podmiotom zajmującym się odsprzedażą lub przetwórstwem nie powinny być uważane za przetwórstwo produktów i obrót nimi. Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić, że zawsze będą mogły być osiągnięte intensywności pomocy na rzecz przedsiębiorstw przetwórstwa produktów rolnych i obrotu nimi, zgodnie z art. 28 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [7].
(9) Komisja w sposób konsekwentny odnosi się mniej przychylnie do pomocy przeznaczonej dla konkretnych sektorów.
Z tego względu programy pomocy, które dotyczą konkretnych sektorów działalności gospodarczej w obszarze produkcji bądź usług, nie powinny podlegać wyłączeniu z obowiązku zgłoszenia przewidzianego niniejszym rozporządzeniem.
Jednakże programów regionalnej pomocy inwestycyjnej dotyczących działalności turystycznej nie należy traktować jako ukierunkowanych na konkretne sektory i należy je wyłączyć z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeśli przyznana pomoc spełnia wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.
(10) Pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw na usługi doradcze i inne, przyznana zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 70/2001, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu. Dlatego pomoc taka nie powinna być objęta zakresem niniejszego rozporządzenia.
(11) Zgodnie z ustaloną praktyką Komisji oraz w celu lepszego zapewnienia proporcjonalności pomocy i ograniczenia jej do niezbędnej kwoty, progi należy określić w postaci intensywności pomocy w odniesieniu do grupy kosztów kwalifikujących się do pomocy, a nie w postaci maksymalnych kwot pomocy.
(12) Właściwe jest ustanowienie dalszych warunków, które powinny zostać spełnione przez wszystkie programy pomocy i pomoc indywidualną wyłączone niniejszym rozporządzeniem. Uwzględniając art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu, pomoc nie powinna skutkować wyłącznie ciągłą lub okresową obniżką kosztów operacyjnych, które zwykle musi ponieść beneficjent, i powinna być proporcjonalna do trudności, jakie należy pokonać w celu zapewnienia korzyści społeczno-ekonomicznych uznawanych za leżące w interesie Wspólnoty. Słuszne jest zatem ograniczenie zakresu stosowania rozporządzenia do pomocy regionalnej przyznawanej na inwestycje początkowe w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Regionalne programy pomocy przewidujące pomoc operacyjną nadal podlegają obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu. Pomoc dla nowo założonych małych przedsiębiorstw, inna niż pomoc inwestycyjna i w zakresie doradztwa, także podlega obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu.
(13) Komisja musi zapewnić, aby zatwierdzona pomoc nie zmieniała warunków wymiany handlowej w sposób niezgodny z ogólnym interesem, jednak pomoc inwestycyjna przyznana na rzecz beneficjenta, na którym ciąży obowiązek zwrotu pomocy wynikający z wcześniejszej decyzji Komisji uznającej pomoc za niezgodną z prawem oraz ze wspólnym rynkiem, winna zostać wyłączona z zakresu niniejszego rozporządzenia.
Zatem pomoc taka nadal podlega obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu.
(14) Aby uniknąć przedkładania aspektu kapitałowego inwestycji nad aspekt siły roboczej, należy ustanowić przepisy dotyczące możliwości mierzenia wielkości pomocy na inwestycje albo na podstawie kosztów inwestycji, albo na podstawie kosztów nowych miejsc pracy bezpośrednio związanych z realizacją projektu inwestycyjnego.
(15) Duże kwoty pomocy powinny nadal podlegać indywidualnej ocenie ze strony Komisji przed ich uruchomieniem.
W związku z tym kwoty pomocy przekraczające określony próg przyznane pojedynczemu przedsiębiorstwu lub zakładowi w oparciu o istniejący program pomocy powinny zostać wykluczone z wyłączenia przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu i powinny nadal podlegać obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu.
Dla uniknięcia sytuacji, w której duży projekt inwestycyjny zostałby sztucznie podzielony na podprojekty, by ominąć w ten sposób postanowienia niniejszych wytycznych, duży projekt inwestycyjny należy uznać za jednostkowy projekt inwestycyjny, jeżeli inwestycja początkowa podjęta przez jedną lub kilka firm, na przestrzeni trzech lat, składa się ze środków trwałych połączonych w sposób ekonomicznie niepodzielny.
W ramach oceny, czy inwestycja początkowa jest ekonomicznie niepodzielna, Komisja weźmie pod uwagę powiązania techniczne, funkcjonalne i strategiczne oraz bezpośrednią bliskość geograficzną.
Niepodzielność ekonomiczna będzie oceniania niezależnie od prawa własności.
Oznacza to, że dla ustalenia, czy duży projekt inwestycyjny stanowi jednostkowy projekt inwestycyjny, zastosowana zostanie ta sama procedura oceny niezależnie od tego, czy projekt jest realizowany przez jedno przedsiębiorstwo, kilka przedsiębiorstw dzielących się kosztami inwestycji, czy kilka przedsiębiorstw ponoszących koszty odrębnych inwestycji w ramach tego samego projektu inwestycyjnego (np. w przypadku spółki stanowiącej wspólne przedsiębiorstwo (ang. joint venture)).
(16) Istotne jest zagwarantowanie, aby pomoc regionalna stanowiła rzeczywistą zachętę oraz wspierała inwestycje, których w przeciwnym razie nie dokonałoby w regionach objętych pomocą, i aby stanowiła bodziec do podejmowania nowych rodzajów działalności.
Przed rozpoczęciem realizacji prac nad projektem objętym pomocą właściwe władze powinny zatem potwierdzić na piśmie, że projekt prima facie spełnia warunki kwalifikowalności.
Za potwierdzenie "na piśmie" uznaje się również komunikację za pośrednictwem faksu bądź poczty elektronicznej.
(17) W związku ze specyfiką pomocy regionalnej niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać pomocy, która jest skumulowana z inną pomocą państwa, w tym pomocy udzielanej przez władze krajowe, regionalne i lokalne lub przyznanej przy wsparciu Wspólnoty, w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, gdy skumulowana kwota przekracza próg ustalony w niniejszym rozporządzeniu.
Regionalnej pomocy inwestycyjnej objętej wyłączeniem na mocy niniejszego rozporządzenia nie należy kumulować z pomocą de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis [8] w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, jeżeli taka kumulacja skutkowałaby intensywnością pomocy przekraczającą intensywność określoną niniejszym rozporządzeniem.
(18) Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy na działalność związaną z eksportem do krajów trzecich lub państw członkowskich, a mianowicie pomocy związanej bezpośrednio z ilością wywożonych produktów, z tworzeniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub z innymi wydatkami bieżącymi związanymi z prowadzeniem działalności eksportowej, oraz do pomocy uzależnionej od wykorzystywania towarów krajowych uprzywilejowanych względem towarów przywożonych.
(19) W celu zapewnienia przejrzystości oraz efektywnego monitorowania zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 994/98 właściwe jest ustalenie standardowego formularza, według którego państwa członkowskie powinny dostarczać Komisji informacji podsumowujących zawsze, gdy na mocy niniejszego rozporządzenia realizowany jest program pomocy z zamiarem publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej bądź gdy przyznana została pomoc ad hoc.
Z tego samego powodu właściwe jest określenie zasad dotyczących dokumentacji, którą państwa członkowskie powinny prowadzić w odniesieniu do programów pomocy wyłączonych niniejszym rozporządzeniem.
W celu ułatwienia procedury administracyjnej oraz uwzględniając szeroki dostęp do niezbędnej technologii, informacje zbiorcze należy przekazywać w formie elektronicznej.
W celu zwiększenia przejrzystości pomocy regionalnej w rozszerzonej Wspólnocie państwa członkowskie winny publikować program pomocy w pełnym brzmieniu oraz informować Komisję o adresie internetowym, pod którym zamieszczono publikację.
(20) W świetle doświadczenia Komisji w tej dziedzinie, a w szczególności częstotliwości, z jaką powszechnie niezbędne jest korygowanie polityki pomocy państwa, właściwe jest ograniczenie okresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
(21) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań państwa członkowskiego w zakresie zgłaszania indywidualnych środków pomocy zgodnie ze zobowiązaniami przyjętymi w kontekście innych instrumentów pomocy państwa, a w szczególności zobowiązania dotyczącego zgłaszania Komisji pomocy na rzecz przedsiębiorstwa otrzymującego pomoc na ratowanie i restrukturyzację w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw [9] lub informowania jej o takiej pomocy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przejrzystych programów regionalnej pomocy inwestycyjnej, które stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu.
Stosuje się je do pomocy ad hoc stanowiącej pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu, jeżeli pomoc ad hoc wykorzystywana jest jako uzupełnienie pomocy przyznanej w oparciu o przejrzysty program regionalnej pomocy inwestycyjnej oraz udział pomocy ad hoc nie przekracza 50 % całkowitej kwoty pomocy, jaka ma zostać przyznana na daną inwestycję.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy w następujących sektorach:
a) sektorze rybołówstwa i akwakultury;
b) sektorze budownictwa okrętowego;
c) sektorze węgla;
d) sektorze stali;
e) sektorze włókien syntetycznych.
Rozporządzenia nie stosuje się wobec działalności związanej z produkcją pierwotną produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu. Stosuje się je wobec przetwórstwa produktów rolnych i obrotu tymi produktami, z wyłączeniem wytwarzania produktów mających imitować lub zastępować mleko i przetwory mleczne, o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do następujących rodzajów pomocy:
a) pomocy udzielanej na działalność związaną z eksportem do krajów trzecich lub państw członkowskich, a mianowicie pomocy związanej bezpośrednio z ilością wywożonych produktów, z tworzeniem i funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnej lub z innymi wydatkami bieżącymi związanymi z prowadzeniem działalności eksportowej;
b) pomocy uzależnionej od wykorzystywania towarów krajowych uprzywilejowanych względem towarów przywożonych.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "pomoc" oznacza wszelkie środki spełniające kryteria ustanowione w art. 87 ust. 1 Traktatu;
b) "małe i średnie przedsiębiorstwa" oznaczają przedsiębiorstwa, których definicja znajduje się w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 70/2001;
c) "inwestycja początkowa" oznacza:
i) inwestycję w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne związane z tworzeniem nowego zakładu, rozbudową istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu; lub
ii) nabycie środków trwałych bezpośrednio związanych z zakładem, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym środki nabywane są przez niezależnego inwestora.
Nabycie wyłącznie udziałów/akcji przedsiębiorstwa nie stanowi inwestycji początkowej.
d) "pomoc ad hoc" oznacza pomoc indywidualną, która nie jest przyznawana w oparciu o program pomocy;
e) "aktywa materialne" oznaczają aktywa w postaci gruntów, budynków oraz zakładu/urządzeń;
f) "aktywa niematerialne i prawne" oznaczają aktywa związane z transferem technologii poprzez nabycie praw patentowych, licencji, know-how lub nieopatentowanej wiedzy technicznej;
g) "duży projekt inwestycyjny" oznacza inwestycję początkową w środki trwałe o kwalifikowanych wydatkach przekraczających 50 mln EUR, obliczonych na podstawie cen i kursów wymiany z dnia przyznania pomocy; dla uniknięcia sytuacji, w której duży projekt inwestycyjny zostałby sztucznie podzielony na podprojekty, by ominąć w ten sposób postanowienia niniejszych wytycznych, duży projekt inwestycyjny należy uznać za jednostkowy projekt inwestycyjny, jeżeli inwestycja początkowa podjęta przez jedną lub kilka firm, na przestrzeni trzech lat, składa się ze środków trwałych połączonych w sposób ekonomicznie niepodzielny;
h) "intensywność pomocy wyrażona jako ekwiwalent dotacji brutto (EDB)" oznacza zaktualizowaną wartość pomocy wyrażoną jako procent zaktualizowanej wartości kosztów kwalifikowanych;
i) "przejrzyste programy regionalnej pomocy inwestycyjnej" oznaczają programy regionalnej pomocy inwestycyjnej, w przypadku których możliwe jest dokładne wyliczenie ekwiwalentu dotacji brutto jako odsetka wydatków kwalifikowanych ex ante bez potrzeby przeprowadzania oceny ryzyka (na przykład programy obejmujące dotacje, subsydia na spłatę odsetek, ograniczone pułapem środki fiskalne);
j) "rozpoczęcie prac" oznacza podjęcie prac budowlanych lub pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia urządzeń, z wyłączeniem wstępnych studiów wykonalności;
k) "tworzenie miejsc pracy" oznacza wzrost netto liczby pracowników wyrażony w rocznych jednostkach roboczych (RJR) bezpośrednio zatrudnionych w danym zakładzie w stosunku do średniej z poprzednich 12 miesięcy; RJR oznacza liczbę osób zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu w jednym roku, na pół etatu oraz do pracy sezonowej będących ułamkiem RJR;
l) "koszty wynagrodzenia" oznaczają wszelkie koszty, jakie beneficjent pomocy faktycznie ponosi z tytułu zatrudnienia, na które składają się wynagrodzenie brutto przed opodatkowaniem oraz obowiązkowe składki, takie jak na ubezpieczenie społeczne;
m) "miejsca pracy stworzone bezpośrednio w wyniku realizacji projektu inwestycyjnego" oznaczają miejsca pracy związane z działalnością, której dotyczy inwestycja, i stworzone w ciągu trzech lat od jej zakończenia, w tym także miejsca pracy stworzone w związku ze wzrostem stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnych stworzonych wskutek inwestycji;
n) "produkt rolny" oznacza:
i) produkty wymienione w załączniku I do Traktatu, z wyjątkiem produktów rybołówstwa i akwakultury objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 104/2000 [10];
ii) produkty objęte kodami CN 4502, 4503 i 4504 (korek i artykuły z korka);
iii) produkty mające imitować lub zastępować mleko i przetwory mleczne, o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1898/87;
o) "produkty mające imitować lub zastępować mleko i przetwory mleczne" oznaczają produkty, które mogłyby zostać uznane za mleko i/lub przetwory mleczne, ale których skład różni się od takich produktów, ponieważ zawierają one tłuszcz i białko niepochodzące z mleka, zawierając lub nie zawierając przy tym białka pochodzącego z mleka ("produkty inne niż przetwory mleczne", o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EGW) nr 1898/87);
p) "przetwarzanie produktów rolnych" oznacza czynności dokonywane na produkcie rolnym, których produkt końcowy jest również produktem rolnym, z wyjątkiem wykonywanych w gospodarstwach czynności niezbędnych do przygotowania produktów zwierzęcych lub roślinnych do pierwszej sprzedaży;
q) "wprowadzanie produktu rolnego do obrotu" oznacza posiadanie lub wystawianie produktu w celu sprzedaży, oferowanie go na sprzedaż, sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania produktu na rynek, z wyjątkiem jego pierwszej sprzedaży przez producenta surowców na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem i czynności przygotowujących produkt do pierwszej sprzedaży; sprzedaż produktu przez producenta surowców konsumentowi końcowemu uznaje się jedynie za wprowadzanie do obrotu produktów rolnych, jeśli następuje w odpowiednio wydzielonym do tego celu miejscu;
r) "działalność turystyczna" obejmuje następujące obszary działalności gospodarczej zgodnie z klasyfikacją NACE Rev. 1.1 [11]:
i) NACE 55: hotele i restauracje;
ii) NACE 63.3: działalność agencji turystycznych, pilotów i przewodników wycieczek; pozostała działalność związana z turystyką, gdzie indziej niesklasyfikowana;
iii) NACE 92: działalność związana z rekreacją, kulturą i sportem.
2.
Programy obejmujące pożyczki ze środków publicznych uważa się za przejrzyste programy regionalnej pomocy inwestycyjnej w rozumieniu ust. 1 lit. i), jeżeli są one poręczone zwyczajnym zabezpieczeniem i nie wiążą się z nadmiernym ryzykiem i w związku z tym nie uznaje się ich za zawierające element gwarancji państwa; programy obejmujące gwarancje państwa bądź programy obejmujące pożyczki ze środków publicznych zawierające element gwarancji są uznawane za przejrzyste, jeżeli przed realizacją programu pomocy metodologia użyta do obliczenia intensywności pomocy w postaci gwarancji państwa została zaakceptowana w następstwie zgłoszenia do Komisji po przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
Zaangażowanie kapitałowe państwa oraz pomoc obejmująca środki w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka nie są uznawane za przejrzyste.
Artykuł 3
Warunki wyłączenia
1. Przejrzyste programy regionalnej pomocy inwestycyjnej spełniające wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i są wyłączone z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że:
a) każda pomoc przyznana w ramach takiego programu pomocy spełnia wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu;
b) program zawiera bezpośrednie odesłanie do niniejszego rozporządzenia, poprzez zacytowanie jego tytułu oraz odesłania do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Pomoc do wysokości określonej zgodnie z art. 7 lit. e) przyznana na podstawie programów, o których mowa w ust. 1 przytoczonego artykułu, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że przyznana pomoc bezpośrednio spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia.
3. Pomoc ad hoc wykorzystywana jako uzupełnienie pomocy przyznanej w oparciu o przejrzysty program regionalnej pomocy inwestycyjnej i nie przekraczająca 50 % całkowitej kwoty pomocy, jaka ma zostać przyznanająca na daną inwestycję, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i nie podlega obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że przyznana bezpośrednio pomoc ad hoc spełnia warunki niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Pomoc dla inwestycji początkowej
1. Pomoc dla inwestycji początkowej jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i jest wyłączona z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, pod warunkiem że:
a) pomoc przyznaje się w regionach kwalifikujących się do pomocy regionalnej zgodnie z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną dla danego państwa członkowskiego na lata 2007–2013; oraz
b) intensywność pomocy wyrażona jako ekwiwalent dotacji brutto nie przekracza pułapu pomocy regionalnej obowiązującego w chwili przyznawania pomocy dla regionu, w którym następuje inwestycja, zgodnie z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną dla danego państwa członkowskiego na lata 2007–2013.
Z wyjątkiem pomocy na rzecz dużych projektów inwestycyjnych i pomocy dla sektora transportowego, pułapy, o których mowa w lit. b), w odniesieniu do pomocy dla inwestycji początkowej przyznawanej małym przedsiębiorstwom mogą ulec podwyższeniu o 20 punktów procentowych, a w odniesieniu do pomocy przyznawanej średnim przedsiębiorstwom o 10 punktów procentowych.
2.
Oprócz ogólnych warunków wyłączenia określonych w niniejszym rozporządzeniu, pomoc dla inwestycji początkowej spełnia następujące szczególne warunki:
a) inwestycja musi być utrzymana w regionie otrzymującym pomoc przez okres co najmniej pięciu lat lub – w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) – trzech lat od momentu, gdy cała inwestycja zostanie ukończona;
b) aktywa niematerialne i prawne, aby kwalifikować się do pomocy, muszą:
i) być wykorzystywane wyłącznie w zakładzie otrzymującym pomoc regionalną;
ii) być uznawane za aktywa podlegające amortyzacji;
iii) zostać nabyte od stron trzecich na warunkach rynkowych;
iv) zostać ujęte w aktywach przedsiębiorstwa i pozostać w zakładzie otrzymującym pomoc regionalną przez okres co najmniej pięciu lat lub trzech lat w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw;
c) w przypadkach, w których pomoc obliczona jest na podstawie kosztów inwestycji w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne lub kosztów nabycia w przypadku przejęć, beneficjent musi wnieść wkład własny pochodzący ze środków własnych lub z zewnętrznych źródeł finansowania, w formie pozbawionej znamion pomocy publicznej, odpowiadający co najmniej 25 % kosztów kwalifikowanych.
Jednak w przypadku, gdy maksymalna intensywność pomocy zatwierdzona w ramach krajowej mapy pomocy regionalnej dla danego państwa członkowskiego, zwiększona zgodnie z ust. 1 akapit drugi, jeśli dotyczy, przekracza 75 %, odpowiednio obniżony zostaje wkład finansowy beneficjenta.
Warunek określony w lit. a) pierwszego akapitu nie uniemożliwia wymiany maszyn lub urządzeń, które z uwagi na szybki postęp technologiczny stały się przestarzałe w okresie, o którym mowa w tym punkcie, o ile działalność gospodarcza zostanie utrzymana w przedmiotowym regionie przez minimalny wymagany okres.
3.
Pułapy określone w ust. 1 mają zastosowanie do intensywności pomocy obliczonej jako odsetek kwalifikowanych kosztów inwestycji w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne lub jako odsetek kosztów wynagrodzenia osoby zatrudnionej, obejmujących okres dwóch lat, w odniesieniu do miejsc pracy stworzonych bezpośrednio w wyniku realizacji projektu inwestycyjnego lub ich połączenia, o ile pomoc nie przekracza najbardziej korzystnej kwoty będącej wynikiem zastosowania którejkolwiek metody obliczeń.
4.
Wysokość kwalifikowanych kosztów inwestycji jest dyskontowana do wartości w chwili przyznania pomocy.
Wartość pomocy płatnej w kilku ratach jest dyskontowana do wartości w chwili przyznania pomocy.
Stopa procentowa stosowana do celów dyskontowania jest stopą referencyjną stosowaną w chwili przyznania dotacji.
W przypadkach, w których pomoc przyznaje się w postaci zwolnień podatkowych lub obniżenia podatków należnych w przyszłości, z zastrzeżeniem przestrzegania określonej intensywności pomocy zdefiniowanej w postaci EDB, dyskontowanie rat pomocy następuje na podstawie stóp referencyjnych obowiązujących w czasie, gdy poszczególne przywileje podatkowe stają się skuteczne.
5.
W przypadku nabycia zakładu pod uwagę bierze się wyłącznie koszty nabycia aktywów od stron trzecich, o ile transakcja odbyła się na warunkach rynkowych.
W przypadku gdy nabyciu towarzyszy inna inwestycja początkowa, wydatki z nią związane powiększają koszty nabycia.
6.
Koszty związane z nabyciem aktywów objętych najmem/dzierżawą, innych niż grunty, budynki i budowle, uwzględnia się jedynie w przypadku, gdy najem/dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z chwilą upływu okresu najmu/dzierżawy.
W odniesieniu do najmu/dzierżawy gruntów, budynków i budowli najem/dzierżawa musi trwać przez okres co najmniej pięciu lat od przewidywanego terminu zakończenia projektu inwestycyjnego lub trzech lat w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw.
7.
W sektorze transportowym wydatki na zakup środków transportu (majątek ruchomy) nie kwalifikują się do pomocy na inwestycje początkowe.
8.
Nabywane aktywa są nowe, jakkolwiek zasada ta nie dotyczy małych i średnich przedsiębiorstw oraz przejęć.
W przypadku przejęć odejmuje się aktywa, na których nabycie przyznano pomoc, zanim nastąpiło przejęcie.
W przypadku małych i średnich przedsiębiorstw istnieje możliwość uwzględnienia pełnych kosztów inwestycji w aktywa niematerialne i prawne.
W przypadku dużych przedsiębiorstw koszty takie kwalifikują się do pomocy jedynie do wysokości 50 % całkowitych kwalifikowanych wydatków inwestycyjnych na dany projekt.
9.
W przypadku obliczania wysokości pomocy na podstawie kosztów wynagrodzenia spełnione są następujące warunki:
a) miejsca pracy stworzone są bezpośrednio w wyniku realizacji projektu inwestycyjnego;
b) stworzenie miejsc pracy musi nastąpić w ciągu trzech lat od zakończenia inwestycji i każde miejsce pracy jest utrzymywane przez okres co najmniej pięciu lat lub trzech lat w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw.
10.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, maksymalną intensywność pomocy dla inwestycji w zakresie przetwórstwa produktów rolnych i obrotu tymi produktami można podwyższyć do:
a) 50 % wartości inwestycji kwalifikującej się do objęcia pomocą w regionach kwalifikujących się do pomocy na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu oraz 40 % wartości inwestycji kwalifikującej się do objęcia pomocą w innych regionach kwalifikujących się do pomocy regionalnej zgodnie z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną dla danego państwa członkowskiego na lata 2007–2013, jeśli beneficjent zalicza się do kategorii małych lub średnich przedsiębiorstw;
b) 25 % wartości inwestycji kwalifikującej się do objęcia pomocą w regionach kwalifikujących się do pomocy na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu oraz 20 % wartości inwestycji kwalifikującej się do objęcia pomocą w innych regionach kwalifikujących się do pomocy regionalnej zgodnie z mapą pomocy regionalnej zatwierdzoną dla danego państwa członkowskiego na lata 2007–2013, jeśli beneficjent zatrudnia mniej niż 750 osób, i jego obroty, obliczone zgodnie z zaleceniem Komisji 2003/361/WE [12], wynoszą mniej niż 200 mln EUR oraz jeśli beneficjent ten spełnia wszystkie inne warunki wspomnianego zalecenia.
Artykuł 5
Konieczność pomocy
1.
Wyłączenie na mocy niniejszego rozporządzenia obejmuje jedynie pomoc przyznaną w ramach programów regionalnej pomocy inwestycyjnej, jeśli przed rozpoczęciem prac nad realizacją projektu beneficjent przedłożył władzom krajowym lub regionalnym wniosek o przyznanie pomocy, w odniesieniu do wniosków przedłożonych przed dniem 1 stycznia 2007 r., a organ odpowiedzialny za zarządzanie programem potwierdził na piśmie, że projekt, z zastrzeżeniem ostatecznych wyników szczegółowej weryfikacji, kwalifikuje się do pomocy, ponieważ spełnia kryteria określone w programie.
Program pomocy winien zawierać wyraźne odniesienie do obu przytoczonych warunków.
W przypadku rozpoczęcia prac przed spełnieniem warunków określonych w niniejszym artykule cały projekt nie kwalifikuje się do pomocy regionalnej.
2.
Do programów pomocy, w ramach których zwolnienie podatkowe lub obniżenie podatków następuje wobec wydatków kwalifikowanych automatycznie, nie pozostawiając ich do uznania odpowiednich organów, nie stosuje się ust. 1.
Artykuł 6
Kumulowanie pomocy
1.
Pułapy pomocy określone w art. 4 stosuje się w odniesieniu do całkowitej kwoty pomocy ze środków publicznych dla projektu objętego pomocą, niezależnie od tego, czy pomoc pochodzi ze źródeł lokalnych, regionalnych, krajowych czy wspólnotowych.
2.
Pomoc wyłączona niniejszym rozporządzeniem nie jest kumulowana z żadną inną pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ani też z inną pomocą finansowaną ze środków wspólnotowych lub krajowych w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych lub tego samego projektu inwestycyjnego, jeżeli wynikiem tej kumulacji byłoby przekroczenie intensywności pomocy określonej niniejszym rozporządzeniem.
3.
Regionalnej pomocy inwestycyjnej wyłączonej niniejszym rozporządzeniem nie kumuluje się z pomocą de minimis w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 69/2001 w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych lub tego samego projektu inwestycyjnego, jeżeli taka kumulacja skutkowałaby intensywnością pomocy przekraczającą intensywność określoną niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 7
Pomoc podlegająca obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji
Niżej wymieniona pomoc nie jest zwolniona z obowiązku zgłoszenia na mocy niniejszego rozporządzenia i podlega wymogowi zgłoszenia wynikającemu z art. 88 ust. 3 Traktatu:
a) nieprzejrzyste programy regionalnej pomocy inwestycyjnej;
b) programy pomocy regionalnej dla konkretnych sektorów działalności gospodarczej w obszarze produkcji bądź usług.
Programy regionalnej pomocy inwestycyjnej dotyczące działalności turystycznej nie są przy tym traktowane jako ukierunkowane na konkretne sektory;
c) programy pomocy regionalnej, które przewidują pomoc operacyjną;
d) programy pomocy regionalnej, które przewidują pomoc inną niż inwestycyjna bądź w zakresie doradztwa dla nowo utworzonych małych przedsiębiorstw;
e) pomoc regionalna przyznana na rzecz dużych projektów inwestycyjnych na podstawie istniejących programów pomocy, jeśli całkowita kwota pomocy ze wszystkich źródeł przekracza 75 % maksymalnej kwoty pomocy, jaką można przeznaczyć na inwestycję o wydatkach kwalifikowanych w wysokości 100 mln EUR przy zastosowaniu standardowych pułapów pomocy obowiązujących dla dużych przedsiębiorstw w zatwierdzonej mapie pomocy regionalnej w dniu przyznania pomocy;
f) pomoc regionalna ad hoc inna niż ta wyłączona zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 70/2001 i art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
g) pomoc inwestycyjna na rzecz beneficjenta, na którym ciąży obowiązek zwrotu pomocy wynikający z wcześniejszej decyzji Komisji uznającej pomoc za niezgodną z prawem oraz ze wspólnym rynkiem.
Artykuł 8
Przejrzystość i monitorowanie
1.
W przypadku realizacji programu pomocy lub przyznania pomocy ad hoc wyłączonych niniejszym rozporządzeniem państwa członkowskie w ciągu 20 dni roboczych przesyłają Komisji informację zbiorczą dotyczącą tego rodzaju pomocy w formie określonej w załączniku I w celu opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Informację należy dostarczyć w formie elektronicznej.
2.
Jeśli pomoc regionalna przyznawana jest w oparciu o istniejący program pomocy dla dużych projektów inwestycyjnych, nieprzekraczające progów dla indywidualnych zgłoszeń określonych w art. 7 lit. e), państwo członkowskie w ciągu 20 dni roboczych liczonych od dnia przyznania pomocy przez właściwy organ przedstawia Komisji, w formie elektronicznej, informacje wymagane zgodnie ze standardowym formularzem określonym w załączniku II.
Komisja sporządzi informację zbiorczą dostępną dla opinii publicznej na stronie Komisji (http://ec.europa.eu./comm/competition/).
3.
Państwa członkowskie zobowiązują się prowadzić szczegółową dokumentację odnoszącą się do programów pomocy wyłączonych niniejszym rozporządzeniem i pomocy indywidualnej przyznawanej zgodnie z tymi programami.
Dokumentacja taka obejmować będzie informacje niezbędne do ustalenia, czy warunki wyłączenia określone w niniejszym rozporządzeniu są spełnione, w tym także informacje na temat statusu przedsiębiorstwa, w przypadku którego pomoc zależy od jego przynależności do kategorii małych i średnich przedsiębiorstw.
Państwa członkowskie zobowiązują się przechowywać dokumentację dotyczącą programu pomocy przez 10 lat od dnia, w którym zgodnie z takim programem przyznano ostatnią pomoc indywidualną.
Na pisemne wezwanie dane państwo członkowskie zobowiązane jest dostarczyć Komisji, w terminie 20 dni roboczych lub w innym dłuższym terminie ustalonym w wezwaniu, wszystkich informacji, które Komisja uzna za niezbędne do oceny, czy warunki niniejszego rozporządzenia zostały spełnione.
4.
Państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w każdym roku kalendarzowym (lub jego części), w którym rozporządzenie to stosuje się, w formie określonej w załączniku III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 [13].
5.
Państwo członkowskie publikuje pełny tekst programów pomocy wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia oraz poinformuje Komisję o adresie internetowym publikacji.
Informacje te winny być również zawarte w sprawozdaniu rocznym przedkładanym zgodnie z ust. 4.
Projekty, w przypadku których wydatki poniesiono przed datą publikacji programu pomocy, nie kwalifikują się do pomocy regionalnej.
Artykuł 9
Wejście w życie i okres obowiązywania
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie stosuje się do programów pomocy, które wchodzą w życie lub zostają uruchomione po dniu 31 grudnia 2006 r.
Pozostaje ono w mocy do dnia 31 grudnia 2013 r.
2. Zgłoszenia oczekujące na rozpatrzenie w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia będą oceniane zgodnie z jego przepisami. Programy pomocy realizowane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz pomoc przyznana w ramach tych programów, w przypadku braku zatwierdzenia ze strony Komisji oraz naruszenia obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 Traktatu, będą zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu oraz będą wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia, jeśli spełniają warunki w nim zawarte.
Wraz z upływem okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wyłączenie dla programów pomocy wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia wygasa z dniem utraty ważności przez zatwierdzone mapy pomocy regionalnej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1629/2006
z dnia 31 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1010/2006 dotyczące niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 14 ust. 1 akapit pierwszy lit. b),
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 14 ust. 1 akapit pierwszy lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 93/119/WE w sprawie ochrony zwierząt [3] określa pojęcia uboju i zabijania.
(2) Artykuły 4 i 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 [4] nie precyzują, że "zabijanie" zwierząt musi być również tak jak ubój uznawane za nadzwyczajny środek wsparcia rynku.
(3) Zważywszy, z jednej strony, na fakt, że państwa członkowskie nie miały czasu na uwzględnienie pojęcia "zabijania" w swoich ustawodawstwach krajowych i z drugiej strony, biorąc pod uwagę ostatnią zmianę rozporządzenia (WE) nr 1010/2006, niektóre państwa członkowskie mogą mieć trudności z dokonywaniem płatności na rzecz beneficjentów nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w terminie ustalonym w art. 10 wspomnianego rozporządzenia, tzn. do dnia 31 grudnia 2006 r.
Dlatego też termin dokonywania płatności powinien zostać przedłużony.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1010/2006.
(5) Przepisy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przewidujące przyjęcie przedmiotowych środków obowiązują od dnia 11 maja 2006 r.
Należy zatem także przewidzieć stosowanie niniejszego rozporządzenia od tego dnia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1010/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Przedwczesny ubój i przedwczesne zabijanie przyśpieszone o 6 tygodni, obejmujące co najmniej część stada hodowlanego i mające na celu zmniejszenie produkcji jaj wylęgowych objętych kodami CN 01059200, 01059300, 01059910, 01059920, 01059930 i 01059950, uznaje się za nadzwyczajne środki wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, pod warunkiem jednak, że przez ten okres żaden ptak nie zostanie wprowadzony ponownie do produkcji w objętych środkiem obiektach.";
b) w ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Rekompensata za przedwczesny ubój i przedwczesne zabijanie przewidziane w ust. 1 przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby sztuk określonej w załączniku IV i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.";
2) artykuł 7 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Przedwczesny ubój i przedwczesne zabijanie młodych "kur niosek" uznaje się za nadzwyczajne środki wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
2.
Rekompensata za ubój i zabijanie przewidziane w ust. 1 przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby ptaków określonej w załączniku VII i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty jest ustalona ryczałtowo w wysokości 3,2 EUR za młodą "kurę nioskę".";
3) w art. 10 datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 31 marca 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1630/2006
z dnia 31 października 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 933/2002 otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii i uchylające rozporządzenie (WE) nr 851/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję 2002/309/WE, Euratom Rady i – w odniesieniu do umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. Wspólnota Europejska i Szwajcaria podjęły decyzję o dostosowaniu koncesji taryfowych ustanowionych w umowie zawartej dnia 21 czerwca 1999 r. pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi [2], dalej zwanej "umową", która weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.
W szczególności podjęto decyzję o wprowadzeniu poprawek do załączników 1 i 2 do umowy, w których wymienia się koncesje, w celu rozszerzenia obowiązującego wspólnotowego kontyngentu bezcłowego o nowy produkt, cykorię warzywną (cykorię brukselską), kod CN 07052100.
(2) Do czasu formalnej zmiany Wspólnota i Szwajcaria postanowiły umożliwić stosowanie tych koncesji na niezależnych i przejściowych warunkach, począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
(3) Aby umożliwić zwiększenie kontyngentu na produkty objęte kodem CN 07052100 od dnia 1 maja 2004 r., niezależna wspólnotowa taryfa celna ograniczona do tych produktów została ustanowiona na okres przejściowy na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 7/2005 z dnia 13 grudnia 2004 r. przyjmującego autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre produkty rolne pochodzące ze Szwajcarii [3].
(4) Załącznik 2 do umowy, zmienionej decyzją 3/2005 Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego na podstawie zawartej dnia 19 grudnia 2005 r. umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarii w sprawie handlu produktami rolnymi, dotyczącą dostosowania, w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej, załączników 1 i 2 [4] określa rozszerzone kontyngenty taryfowe obejmujące produkty o kodzie CN 07052100.
(5) Konieczne zatem jest dostosowanie odpowiednich przepisów wykonawczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2002 [5].
(6) Rozporządzenie (WE) nr 7/2005 zostaje uchylone z dniem 1 września 2006 r. rozporządzeniem (WE) nr 1623/2006 [6].
Niniejsze rozporządzenie powinno zatem być stosowane od tego samego dnia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 933/2002 wiersz dla numeru kontyngentu 09.0925 otrzymuje następujące brzmienie:
Numer kontyngentu _BAR_ Kod CN _BAR_ Kod TARIC _BAR_ Nazwa _BAR_ Stawka celna _BAR_ Roczna wielkość (w tonach netto) _BAR_
"09.0925 _BAR_ 07051100 07051900 07052100 07052900 _BAR_ _BAR_ Sałata (Lactuca sativa) i cykoria (Cichorium spp.), włączając cykorię warzywną (cykorię brukselską) (Cichorium intybus var. foliosum), świeże lub schłodzone _BAR_ Zwolnione _BAR_ 3000" _BAR_
Artykuł 2
Na 2006 r. wielkość wspólnotowego kontyngentu taryfowego nr 09.0925 zostaje zmniejszona o wielkość wykorzystaną przed datą podaną w art. 3 w ramach wspólnotowego kontyngentu taryfowego numer 09.0947 ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 7/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1631/2006
z dnia 31 października 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów soli zwyczajnej w strefach ICES IIIa, IIIb,c,d (wody terytorialne Wspólnoty) przez statki pływające pod banderą Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1632/2006
z dnia 3 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1633/2006
z dnia 3 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 i (WE) nr 1898/2005 w odniesieniu do przyjmowania do składowania masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oddanego do sprzedaży
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] stanowi, że masło pochodzące ze skupu interwencyjnego oddane do sprzedaży musiało zostać przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 2006 r.
(2) Zgodnie z art. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] masło pochodzące ze skupu interwencyjnego, nabyte na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w celu sprzedaży po obniżonych cenach, musiało być przyjęte do składowania przed dniem 1 stycznia 2006 r.
(3) Uwzględniając sytuację na rynku masła i ilości masła w magazynach interwencyjnych, masło składowane przed dniem 1 maja 2006 r. powinno być wystawione do sprzedaży.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz (WE) nr 1898/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 datę " 1 stycznia 2006 r." zastępuje się datą " 1 maja 2006 r.".
Artykuł 2
W art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1898/2005 datę " 1 stycznia 2006 r." zastępuje się datą " 1 maja 2006 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1634/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1635/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 737/90 z dnia 22 marca 1990 r. w sprawie warunków regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1661/1999 z dnia 27 lipca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 737/90 w sprawie zasad regulujących przywóz produktów rolnych pochodzących z państw trzecich w następstwie wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [2] było wielokrotnie zmieniane.
Z uwagi na fakt, że zostaną w nim wprowadzone kolejne zmiany, należy przekształcić to rozporządzenie dla zapewnienia jasności, jak przewidziano w programie uproszczenia otoczenia prawnego załączonym do komunikatu Komisji w sprawie strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego [3].
(2) Opad radioaktywnego cezu po wypadku, jaki miał miejsce w elektrowni atomowej w Czarnobylu w dniu 26 kwietnia 1986 r., dotknął wiele krajów trzecich.
Odnotowano powtarzające się przypadki niezgodności z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia radioaktywnego przesyłek pewnych typów grzybów przywożonych z niektórych krajów trzecich.
(3) Podobny opad radioaktywny dotknął pewne części terytoriów niektórych państw członkowskich.
(4) Obszary zalesione są w większości przypadków naturalnym środowiskiem grzybów nieuprawnych, a takie ekosystemy mają tendencję do zatrzymywania radioaktywnego cezu w procesie cyklicznej wymiany pomiędzy glebą a roślinnością.
(5) W związku z tym utrzymujące się skażenie grzybów nieuprawnych radioaktywnym cezem, od wystąpienia wyżej wymienionego wypadku w Czarnobylu, prawie się nie zmniejszyło, a nawet mogło się zwiększyć w przypadku pewnych gatunków.
(6) W 1986 r. Komisja przeprowadziła ocenę ewentualnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego związanych ze środkami spożywczymi skażonymi radioaktywnym cezem, a następnie dokonała jej aktualizacji.
Ocena ewentualnych zagrożeń nie straciła na ważności, biorąc pod uwagę okres aktywności radioaktywnej odnośnej substancji; ponadto maksymalny dopuszczalny poziom skażenia jest zasadniczo zgodny z poziomem zalecanym przez Komisję Kodeksu Żywnościowego.
(7) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 737/90 państwa członkowskie są zobowiązane do przeprowadzania kontroli produktów pochodzących z krajów trzecich.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [4] ustanawia system wczesnego ostrzegania w celu powiadamiania o bezpośrednim lub pośrednim niebezpieczeństwie grożącym zdrowiu ludzkiemu, pochodzącym z żywności lub pokarmu.
System ten należy stosować odpowiednio do powiadamiania o odnotowanych przypadkach niezgodności z przepisami dotyczącymi maksymalnych dopuszczalnych poziomów na mocy niniejszego rozporządzenia.
(9) Środki in situ na terytorium państw członkowskich wynikają ze zobowiązań prawnych tych państw na mocy art. 35 i 36 Traktatu Euratom, środków wspólnotowych określonych powyżej oraz krajowych środków i kontroli, które łącznie pod względem równoważności efektów są równoważne tym, które ustanowiono w niniejszym rozporządzeniu.
Komisja podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby państwa członkowskie skutecznie wypełniały swoje zobowiązania prawne w tym zakresie.
W szczególności, dnia 14 kwietnia 2003 r. Komisja wystosowała do państw członkowskich zalecenie dotyczące ochrony i informowania społeczeństwa o narażeniu wynikającym z utrzymującego się skażenia radioaktywnym cezem pewnych występujących w naturze środków spożywczych, które to skażenie jest skutkiem wypadku w elektrowni jądrowej w Czarnobylu [5].
(10) Nawet jeśli w przyszłości przepisy nakazujące pobieranie próbek i przeprowadzanie analiz różnych produktów rolnych będą wymagały rozważenia, istnieje pilna konieczność zaostrzenia tych przepisów w odniesieniu do grzybów.
(11) W celu zapewnienia skuteczniejszej kontroli konieczne jest zatem określenie ograniczonej liczby urzędów celnych, w których pewne produkty będzie można poddawać procedurze celnej w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
(12) Wykazy urzędów celnych oraz krajów trzecich mogą w razie potrzeby podlegać przeglądom, przy uwzględnieniu między innymi zgodności z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia w przyszłości oraz innymi informacjanú pozwalającymi Komisji ocenić, czy istnieje konieczność utrzymania danego kraju trzeciego na wykazie.
(13) Z tych samych przyczyn dla każdej przesyłki takich produktów należy sporządzać świadectwa wywozowe, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
(14) Właściwe organy państw członkowskich powinny być upoważnione do nakładania opłat, według swojego uznania, za pobieranie próbek i przeprowadzanie analiz oraz niszczenie produktu lub jego zwrot, pod warunkiem że przy realizacji wariantu zniszczenia lub zwrotu produktu zostanie zachowana zasada proporcjonalności, a także pod warunkiem że w żadnym wypadku nałożone opłaty nie przekroczą poniesionych kosztów.
(15) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, w szczególności ze zobowiązaniami wynikającymi z umów ustanawiających Światową Organizację Handlu, uwzględniając prawo Wspólnoty do przyjmowania i stosowania środków koniecznych do osiągnięcia wybranego poziomu ochrony zdrowia na terytorium jej państw członkowskich.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 737/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kontrole poziomu radioaktywności w odniesieniu do cezu, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 737/90, w produktach określonych w art. 1 tego samego rozporządzenia, w celu przestrzegania maksymalnych dopuszczalnych poziomów ustanowionych przez to rozporządzenie, są przeprowadzane przez państwa członkowskie, w których produkty te dopuszczane są do swobodnego obrotu, i najpóźniej w chwili takiego dopuszczenia.
2.
Kontrole są przeprowadzane przez pobieranie próbek zgodnie z następującymi minimalnymi warunkami:
a) bez uszczerbku dla ust. 3 lit. b) decyzja państwa członkowskiego dotycząca intensywności przeprowadzanych kontroli jest podejmowana przy uwzględnieniu w szczególności stopnia skażenia kraju pochodzenia, charakterystyki odnośnych produktów, wyników poprzednich kontroli oraz świadectw wywozowych, o których mowa w art. 3;
b) bez uszczerbku dla dalszych środków przewidzianych w art. 5 i 6 rozporządzenia (EWG) nr 737/90, w przypadku stwierdzenia, że produkt pochodzący z kraju trzeciego przekracza maksymalne dopuszczalne poziomy skażenia, nasila się kontrole wszystkich produktów tego samego rodzaju pochodzących z odnośnego kraju trzeciego.
3.
Kontrole określonych produktów są przeprowadzane zgodnie z następującymi zasadami:
a) w przypadku zwierząt przeznaczonych na ubój, kontrole są przeprowadzane bez uszczerbku dla przepisów celnych ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 [6] oraz rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [7] oraz bez uszczerbku dla wymogów dotyczących zdrowia zwierząt.
Odprawa celna w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu jest uzależniona od przedstawienia świadectwa wydanego przez właściwe organy odpowiedzialne za kontrole, poświadczającego, że dana partia mięsa została poddana odpowiednim badaniom, i badania te wykazały, że maksymalne dopuszczalne poziomy skażenia nie zostały przekroczone;
b) w przypadku produktów wymienionych w załączniku I, pochodzących z krajów trzecich wymienionych w załączniku II, kontrole dokumentów są przeprowadzane na podstawie odpowiednio wypełnionych świadectw wywozowych, o których mowa w art. 3, dołączonych do każdej przesyłki.
Każda przesyłka o wadze przekraczającej 10 kg świeżego produktu lub jego odpowiednika jest poddawana systematycznemu pobraniu próbek oraz analizie, przy uwzględnieniu informacji zawartych w świadectwie wywozowym.
Takie produkty mogą być poddawane kontroli celnej w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu w państwie członkowskim przeznaczenia wyłącznie w ograniczonej liczbie urzędów celnych.
Wykaz tych urzędów celnych jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po zgłoszeniu ich przez państwa członkowskie.
4.
W przypadku gdy stwierdzono niezgodność danego produktu z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia, właściwe organy państwa członkowskiego mogą nakazać, aby przywożony produkt został zniszczony lub zwrócony do kraju pochodzenia.
W tym drugim przypadku do organu celnego, który odmówił dopuszczenia produktu do swobodnego obrotu, wysyła się pisemne potwierdzenie, iż produkt opuścił terytorium Wspólnoty.
5.
W przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy mogą nałożyć na importera opłaty za pobranie próbek i analizę produktów mające na celu sprawdzenie zgodności z rozporządzeniem (EWG) nr 737/90.
W przypadku przesyłek, odnośnie których stwierdzono przekroczenie maksymalnych dopuszczalnych poziomów skażenia, właściwe organy mogą także uzyskać od importera zwrot kosztów związanych ze zniszczeniem przesyłki lub jej zwrotem do kraju pochodzenia.
Artykuł 2
1.
Każde państwo członkowskie stosuje odpowiednio art. 50 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 w celu niezwłocznego poinformowania Komisji o odnotowanych przypadkach niezgodności z przepisami dotyczącymi maksymalnych dopuszczalnych poziomów skażenia, ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 737/90, podając kraj pochodzenia, opis i stopień skażenia towarów, rodzaj środka transportu, eksportera oraz decyzję, jaka została podjęta w stosunku do odnośnych partii towaru.
2.
Państwa cłonkowskie wskazują Komisji organy wyznaczone do przeprowadzania kontroli.
3.
Komisja niezwłocznie informuje państwa członkowskie o odnotowanych przypadkach niezgodności z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia poprzez wspólnotowy system wczesnego ostrzegania ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie gwarantują, że świadectwa wywozowe wydawane przez właściwe organy krajów trzecich wymienionych w załączniku II potwierdzają, że produkty, do których zostały dołączone, są zgodne z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami skażenia ustanowionymi w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 737/90.
Świadectwa wywozowe są sporządzane przy wykorzystaniu formularza drukowanego na białym papierze zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III.
2.
Komisja przekazuje państwom członkowskim otrzymane informacje dotyczące organów upoważnionych do wydawania świadectw wywozowych w krajach trzecich.
Artykuł 4
Rozporządzenie (WE) nr 1661/1999 zostaje niniejszym uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia uważa się za odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1636/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 przewiduje wprowadzenie zmian w wykazie uczestników systemu certyfikacji Procesu Kimberley w załączniku II.
(2) Przewodniczący systemu certyfikacji Procesu Kimberley w swoim obwieszczeniu z dnia 20 października 2006 r. podjął decyzję o dodaniu Bangladeszu do wykazu uczestników począwszy od dnia 20 października 2006 r.
(3) Bułgaria zgłosiła Wspólnocie Europejskiej, że jako organ odpowiedzialny za wdrażanie systemu certyfikacji Procesu Kimberley wyznaczone zostało Ministerstwo Finansów.
(4) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załącznik II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w jeden dzień po opublikowaniu go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1637/2006 Europejskiego Banku Centralnego
z dnia 2 listopada 2006 r.
dotyczące przepisów przejściowych w zakresie stosowania rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny po wprowadzeniu waluty euro w Słowenii
(EBC/2006/15)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 19 ust. 1 oraz pierwsze tiret art. 47 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2531/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące stosowania stóp rezerw obowiązkowych przez Europejski Bank Centralny [1],
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1745/2003 (EBC/2003/9) z dnia 12 września 2003 r. dotyczące stosowania rezerw obowiązkowych [2],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji [3],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [4], w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) z dnia 22 listopada 2001 r. dotyczące skonsolidowanego bilansu sektora monetarnych instytucji finansowych [5].
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wprowadzenie waluty euro przez Słowenię w dniu 1 stycznia 2007 r. oznacza, iż od tej daty instytucje kredytowe oraz oddziały instytucji kredytowych mające siedzibę w Słowenii będą podlegać obowiązkowi utrzymywania rezerw.
(2) Włączenie wskazanych podmiotów do systemu rezerw obowiązkowych Europejskiego Banku Centralnego (EBC) wymaga przyjęcia przepisów przejściowych w celu zapewnienia ich płynnej integracji, przeprowadzonej w sposób pozwalający na uniknięcie nieproporcjonalnie wysokich obciążeń dla instytucji kredytowych w uczestniczących państwach członkowskich, w tym Słowenii.
(3) Przepis art. 5 Statutu w związku z art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską nakłada na państwa członkowskie obowiązek określenia oraz wprowadzenia na poziomie krajowym wszelkich właściwych środków mających na celu gromadzenie informacji statystycznych potrzebnych dla spełnienia wymogów sprawozdawczości statystycznej EBC, jak również obowiązek terminowego przeprowadzenia przygotowań do przyjęcia euro w zakresie statystyki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Użyte w niniejszym rozporządzeniu określenia "instytucja", "obowiązek utrzymywania rezerw", "okres utrzymywania", "podstawa naliczania rezerwy" oraz "uczestniczące państwo członkowskie" mają znaczenie określone w rozporządzeniu (WE) nr 1745/2003 (EBC/2003/9).
Artykuł 2
Przepisy przejściowe dla instytucji mających siedzibę w Słowenii
1.
W drodze wyjątku od art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1745/2003 (EBC/2003/9) dla instytucji mających siedzibę w Słowenii przejściowy okres utrzymywania biegnie od dnia 1 stycznia do dnia 16 stycznia 2007 r.
2.
Podstawa naliczania rezerwy za przejściowy okres utrzymywania zostanie określona dla każdej instytucji mającej siedzibę w Słowenii w oparciu o składniki bilansu danej instytucji na dzień 31 października 2006 r.
Instytucje mające siedzibę w Słowenii zgłaszają Banka Slovenije swoją podstawę naliczania rezerwy zgodnie z zasadami sprawozdawczości EBC w zakresie statystyki pieniężnej i bankowej określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13).
Mające siedzibę w Słowenii instytucje korzystające z wyłączenia przewidzianego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) obliczają podstawę naliczania rezerwy za przejściowy okres utrzymywania na podstawie swojego bilansu sporządzonego na dzień 30 września 2006 r.
3.
W zakresie dotyczącym przejściowego okresu utrzymywania rezerwy obowiązkowej dla instytucji mającej siedzibę w Słowenii naliczane są przez tę instytucję bądź przez Banka Slovenije.
Strona dokonująca naliczenia rezerw obowiązkowych przekazuje dokonane obliczenia drugiej stronie, pozostawiając jej odpowiednią ilość czasu na sprawdzenie obliczeń i wniesienie poprawek w terminie do dnia 11 grudnia 2006 r.
Naliczone rezerwy obowiązkowe wraz z poprawkami (o ile zostały one wniesione) podlegają zatwierdzeniu przez obie strony w terminie do dnia 12 grudnia 2006 r.
W razie braku potwierdzenia do dnia 12 grudnia 2006 r. wysokości rezerw obowiązkowych przez stronę zawiadomioną o naliczeniu uważa się, że uznaje ona zastosowanie naliczonej wysokości przez przejściowy okres utrzymywania.
Artykuł 3
Przepisy przejściowe dla instytucji mających siedzibę w innych uczestniczących państwach członkowskich
1.
Przyjęcie przejściowego okresu utrzymywania w stosunku do instytucji mających siedzibę w Słowenii nie uchybia okresowi utrzymywania mającemu zastosowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1745/2003 (EBC/2003/9) do instytucji mających siedzibę w innych uczestniczących państwach członkowskich.
2. Instytucje mające siedzibę w innych uczestniczących państwach członkowskich mogą postanowić o odliczeniu ze swojej podstawy naliczania rezerwy za okresy utrzymywania od dnia 13 grudnia 2006 r. do dnia 16 stycznia 2007 r. oraz od dnia 17 stycznia 2007 r. do dnia 13 lutego 2007 r. wszelkich zobowiązań w stosunku do instytucji mających siedzibę w Słowenii, również w przypadku gdy w chwili naliczania rezerw obowiązkowych dana instytucja nie będzie umieszczona na liście instytucji objętych obowiązkiem utrzymywania rezerw, o której mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1745/2003 (EBC/2003/9).
3.
Instytucje mające siedzibę w innych uczestniczących państwach członkowskich, które zamierzają dokonać odliczenia zobowiązań w stosunku do instytucji mających siedzibę w Słowenii, naliczają rezerwy obowiązkowe za okresy utrzymywania od dnia 13 grudnia 2006 r. do dnia 16 stycznia 2007 r. oraz od dnia 17 stycznia do dnia 13 lutego 2007 r. na podstawie swoich bilansów sporządzonych na dzień odpowiednio 31 października 2006 r. oraz 30 listopada 2006 r. oraz przekazują sprawozdanie obejmujące tabelę sporządzoną zgodnie z przypisem 5 do tabeli 1 załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13), z uwzględnieniem instytucji mających siedzibę w Słowenii jako podlegających już systemowi rezerw obowiązkowych EBC.
Powyższy przepis nie uchybia ciążącemu na instytucjach obowiązkowi składania sprawozdań w zakresie informacji statystycznych za właściwe okresy zgodnie z tabelą 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13), przy czym instytucje mające siedzibę w Słowenii powinny być w dalszym ciągu kategoryzowane jako banki mające siedzibę na obszarze "Reszty świata".
Tabele przekazuje się z zachowaniem terminów oraz procedur wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13).
4. Instytucje mające siedzibę w innych uczestniczących państwach członkowskich, które korzystają z wyłączenia przewidzianego w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) i zamierzają dokonać odliczenia zobowiązań w stosunku do instytucji mających siedzibę w Słowenii, naliczają rezerwy obowiązkowe za okresy utrzymywania rozpoczynające się w grudniu 2006 r., styczniu 2007 r. i lutym 2007 r. na podstawie swoich bilansów sporządzonych na dzień 30 września 2006 r. oraz przekazują sprawozdanie obejmujące tabelę sporządzoną zgodnie z przypisem (5) do tabeli 1 załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13), z uwzględnieniem instytucji mających siedzibę w Słowenii jako podlegających już systemowi rezerw obowiązkowych EBC.
Powyższy przepis nie uchybia ciążącemu na instytucjach obowiązkowi składania sprawozdań w zakresie informacji statystycznych za właściwe okresy zgodnie z tabelą 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13), przy czym instytucje mające siedzibę w Słowenii powinny być w dalszym ciągu kategoryzowane jako banki mające siedzibę na obszarze "Reszty świata".
Tabele przekazuje się z zachowaniem terminów oraz procedur wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13).
Artykuł 4
Wejście w życie i zastosowanie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 2006 r.
określające przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 i 181a,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zwiększenia skuteczności pomocy zewnętrznej Wspólnoty proponowane są nowe ramy planowania i przekazywania pomocy.
Niniejsze rozporządzenie stanowi jeden z ogólnych instrumentów bezpośrednio wspierających politykę zewnętrzną Unii Europejskiej.
(2) Rada Europejska podczas posiedzenia w Kopenhadze w dniach 12. i 13. grudnia 2002 r. potwierdziła, że rozszerzenie Unii Europejskiej stanowi istotną szansę rozwinięcia stosunków z krajami ościennymi w oparciu o wspólne wartości polityczne i gospodarcze oraz że Unia Europejska pozostaje na stanowisku, że należy dążyć do zapobiegania powstawania nowych linii podziału w Europie, promować stabilność i dobrobyt zarówno wewnątrz Unii Europejskiej, jak i poza jej nowymi granicami.
(3) Rada Europejska podczas posiedzenia w Brukseli w dniach 17. i 18. czerwca 2004 r. ponownie podkreśliła wagę, jaką przywiązuje do wzmocnienia współpracy z tymi sąsiadami, w oparciu o zasadę partnerstwa oraz współodpowiedzialności oraz w oparciu o wspólne wartości w zakresie demokracji i poszanowania praw człowieka.
(4) Uprzywilejowane stosunki pomiędzy Unią Europejską oraz jej sąsiadami powinny się opierać na przestrzeganiu wspólnych wartości, w tym demokracji, praworządności, dobrego sprawowania rządów i poszanowania praw człowieka, zasad gospodarki rynkowej, otwartego, opartego na prawie oraz uczciwego handlu, zrównoważonego rozwoju oraz zmniejszania ubóstwa.
(5) Ważne jest, aby pomoc wspólnotowa na podstawie niniejszego rozporządzenia była świadczona zgodnie z międzynarodowymi porozumieniami i konwencjami, których stronami są Wspólnota, państwa członkowskie i kraje partnerskie, oraz aby była udzielana przy uwzględnieniu ogólnych zasad prawa międzynarodowego akceptowanych wspólnie przez strony.
(6) W Europie Wschodniej i na Kaukazie Południowym podstawę stosunków umownych stanowią umowy o partnerstwie i współpracy.
W basenie Morza Śródziemnego partnerstwo euro-śródziemnomorskie ("proces barceloński") zapewnia ramy dla współpracy regionalnej, uzupełnione siecią układów stowarzyszeniowych.
(7) W ramach europejskiej polityki sąsiedztwa Unia Europejska wraz z krajami partnerskimi określiła szereg priorytetów, które zostaną zrealizowane za pomocą serii wspólnie uzgodnionych planów działań, obejmujących szereg obszarów kluczowych dla poszczególnych działań, w tym zagadnienia dialogu politycznego i reform politycznych, reform handlu i gospodarki, sprawiedliwego rozwoju społeczno-ekonomicznego, wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, energii, transportu, społeczeństwa informacyjnego, środowiska, badań naukowych i innowacji, rozwoju społeczeństwa obywatelskiego oraz kontaktów międzyludzkich.
Postępy poczynione w zakresie realizacji tych priorytetów przyczynią się do wykorzystania całego potencjału umów o partnerstwie i współpracy, a także układów stowarzyszeniowych.
(8) Mając na celu wspieranie krajów partnerskich w przestrzeganiu wspólnych wartości i zasad oraz ich wysiłków wkładanych w realizację planów działań, Wspólnota powinna być w stanie udzielać tym krajom pomocy i wspierać różnorodne formy współpracy pomiędzy nimi oraz między państwami członkowskimi a tymi krajami w celu rozwoju strefy wspólnej stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu, która zakłada znaczący poziom integracji gospodarczej i współpracy politycznej.
(9) Wspieranie reform politycznych, gospodarczych i społecznych w krajach sąsiadujących należy do istotnych celów pomocy wspólnotowej.
W rejonie śródziemnomorskim zadaniu temu służyć będzie śródziemnomorski wymiar Strategicznego Partnerstwa z Regionem Śródziemnomorskim i Bliskim Wschodem.
Przy współpracy ze śródziemnomorskimi sąsiadami z Afryki Północnej pod uwagę wzięte zostaną odpowiednie elementy strategii Unii Europejskiej na rzecz Afryki.
(10) Ważne jest, aby wsparcie na rzecz sąsiadujących krajów rozwijających się udzielane w ramach określonych przez europejską politykę sąsiedztwa było spójne z celami i zasadami polityki rozwojowej Wspólnoty Europejskiej, tak jak to ujęto we wspólnym oświadczeniu zatytułowanym "Konsensus europejski w sprawie rozwoju" [2], przyjętym w dniu 20 grudnia 2005 r. przez Radę i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlament Europejski i Komisję.
(11) Unia Europejska oraz Rosja zadecydowały o rozwinięciu szczególnego partnerstwa strategicznego poprzez utworzenie czterech wspólnych obszarów; pomoc wspólnotowa będzie wykorzystywana do wspierania rozwoju tego partnerstwa i do promowania współpracy transgranicznej przy granicach Rosji z jej sąsiadami z Unii Europejskiej.
(12) Wymiar północny stanowi ramy współpracy między Unią Europejską, Rosją, Norwegią i Islandią, dlatego istotne jest, by pomoc wspólnotowa służyła także wspieraniu działań przyczyniających się do wdrożenia takich ram.
Nowe cele tej polityki zostaną określone w deklaracji politycznej oraz w ramowym dokumencie politycznym, opracowanym na podstawie wytycznych zatwierdzonych na posiedzeniu ministerialnym wymiaru północnego w dniu 21 listopada 2005 r.
(13) W przypadku partnerów z basenu Morza Śródziemnego pomoc i współpraca powinny być umiejscowione w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego ustanowionego w deklaracji barcelońskiej w dniu 28 listopada 1995 r. i potwierdzonego po upływie 10 lat przy okazji szczytu euro-śródziemnomorskiego w dniu 28 listopada 1995 r., oraz uwzględniać zawarte w tym kontekście porozumienie w sprawie ustanowienia do roku 2010 obszaru wolnego handlu towarami i rozpoczęciu procesu asymetrycznej liberalizacji.
(14) Istotne jest promowanie współpracy zarówno przy zewnętrznych granicach Unii Europejskiej, jak i pomiędzy krajami partnerskimi, zwłaszcza tymi, które są blisko siebie położone.
(15) W celu uniknięcia tworzenia nowych linii podziału szczególnie ważne jest usunięcie przeszkód stojących na drodze skutecznej współpracy transgranicznej wzdłuż zewnętrznych granic Unii Europejskiej.
Współpraca transgraniczna powinna przyczynić się do zintegrowanego i zrównoważonego rozwoju regionalnego pomiędzy sąsiadującymi terenami przygranicznymi oraz harmonijnej integracji terytorialnej w obrębie Wspólnoty i z krajami sąsiednimi.
Zamiar ten najlepiej można osiągnąć poprzez połączenie celów polityki zewnętrznej ze zrównoważoną środowiskowo spójnością gospodarczą i społeczną.
(16) W celu udzielania pomocy sąsiedzkim krajom partnerskim w osiąganiu ich celów oraz promowania współpracy pomiędzy nimi a państwami członkowskimi pożądane jest ustanowienie jednego instrumentu ukierunkowanego na realizację polityk, który zastąpi szereg istniejących instrumentów, zapewniając spójność i uproszczenie programowania oraz zarządzania pomocą.
(17) Niniejszy instrument powinien wesprzeć również współpracę transgraniczną pomiędzy krajami partnerskimi a państwami członkowskimi, znacznie zwiększając efektywność poprzez wykorzystanie jednolitego mechanizmu zarządzania i jednolitego zestawu procedur.
Powinien on opierać się na doświadczeniach zdobytych w trakcie realizacji programów sąsiedztwa w okresie 2004–2006 i działać w oparciu o takie zasady, jak wieloletnie programowanie, partnerstwo i współfinansowanie.
(18) Istotne jest, aby regiony przygraniczne, które należą do państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) i które biorą obecnie udział we współpracy transgranicznej z państwami członkowskimi i krajami partnerskimi, mogły nadal współpracować w oparciu o swoje zasoby własne.
(19) Niniejsze rozporządzenie ustanawia kopertę finansową na okres 2007–2013, która stanowi dla władzy budżetowej podstawową kwotę referencyjną, zgodnie z punktem 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [3].
(20) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(21) Procedura zarządzania powinna być stosowana w przypadkach określania przepisów wykonawczych dotyczących współpracy transgranicznej i przy przyjmowaniu dokumentów strategicznych, programów działań i środków specjalnych nieprzewidzianych w dokumentach strategicznych, których koszt przekracza 10000000 EUR.
(22) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, to jest promowanie wzmocnionej współpracy i stopniowej integracji gospodarczej pomiędzy Unią Europejską i krajami sąsiadującymi, nie mogą być w wystarczający sposób osiągnięte przez państwa członkowskie i mogą, ze względu na zakres działań, zostać lepiej osiągnięte na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(23) Niniejsze rozporządzenie stwarza konieczność uchylenia rozporządzeń Rady (EWG) nr 1762/92 z dnia 29 czerwca 1992 r. w sprawie wykonania protokółów o współpracy finansowej i technicznej zawartych przez Wspólnotę ze śródziemnomorskimi państwami trzecimi [5], (WE) nr 1734/94 z dnia 11 lipca 1994 r. w sprawie współpracy finansowej i technicznej z Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy [6] i (WE) nr 1488/96 z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego [7]. Podobnie, niniejsze rozporządzenie zastąpi rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącego świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej [8], które wygasa z dniem 31 grudnia 2006 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
CELE I ZASADY
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa w celu świadczenia pomocy wspólnotowej na rzecz rozwoju obszaru dobrobytu i stosunków dobrosąsiedzkich obejmującego Unią Europejską oraz kraje i terytoria wymienione w Załączniku (zwane dalej "krajami partnerskimi").
2.
Pomoc wspólnotowa jest wykorzystywana z korzyścią dla krajów partnerskich.
Pomoc wspólnotowa może być wykorzystywana dla wspólnych korzyści państw członkowskich i krajów partnerskich oraz ich regionów w ramach promowania współpracy transgranicznej, transregionalnej i międzyludzkiej, jak określono w art. 6.
3.
Unia Europejska opiera się na wartościach wolności, demokracji, przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności, a także praworządności oraz stara się promować poszanowanie dla tych wartości w krajach partnerskich poprzez dialog i współpracę.
Artykuł 2
Zakres pomocy wspólnotowej
1.
Pomoc wspólnotowa wspiera wzmocnioną współpracę i stopniową integrację gospodarczą pomiędzy Unią Europejską a krajami partnerskimi oraz w szczególności realizację umów o partnerstwie i współpracy, układów stowarzyszeniowych lub innych istniejących lub przyszłych umów.
Służy ona również zachęcaniu krajów partnerskich do działań w zakresie wspierania dobrych rządów i sprawiedliwego rozwoju społeczno-gospodarczego.
2.
Pomoc wspólnotowa wykorzystywana jest do wspierania działań w ramach następujących obszarów współpracy:
a) promowanie dialogu politycznego i reform;
b) promowanie zbliżenia przepisów ustawowych i wykonawczych do wyższych standardów we wszystkich istotnych obszarach, a w szczególności w celu popierania stopniowego udziału krajów partnerskich w rynku wewnętrznym oraz intensyfikacji handlu;
c) wzmacnianie instytucji i organów krajowych odpowiedzialnych za opracowanie i skuteczną realizację polityk w obszarach objętych układami stowarzyszeniowymi, umowami o partnerstwie i współpracy oraz innymi umowami wielostronnymi, w których Wspólnota lub jej państwa członkowskie oraz kraje partnerskie są stronami, a które służą osiągnięciu celów określonych w niniejszym artykule;
d) promowanie praworządności i dobrych rządów, w tym wzmacnianie skuteczności administracji publicznej oraz bezstronności i efektywności wymiaru sprawiedliwości, a także wspieranie walki z korupcją i oszustwami;
e) promowanie zrównoważonego rozwoju we wszystkich aspektach;
f) dalsze wysiłki na rzecz rozwoju regionalnego i lokalnego, zarówno w rejonach wiejskich, jak i miejskich, w celu zredukowania zaburzeń równowagi oraz zwiększenia regionalnego i lokalnego potencjału zdolności rozwojowych;
g) promowanie ochrony środowiska, ochrony dziedzictwa naturalnego i zrównoważonego zarządzania bogactwami naturalnymi, takimi jak słodka woda i zasoby morskie;
h) wspieranie polityk skierowanych na zwalczanie ubóstwa w celu przyczynienia się do osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju ONZ;
i) wspieranie polityk na rzecz rozwoju społecznego, integracji społecznej, równości kobiet i mężczyzn, niedyskryminacji, zatrudnienia i ochrony socjalnej, w tym ochrony pracowników migrujących, dialogu społecznego oraz przestrzegania praw związków zawodowych i podstawowych standardów pracy, w tym również w zakresie pracy dzieci;
j) wspieranie polityk służących promocji zdrowia, edukacji i kształcenia, w tym nie tylko środków zapobiegania najpoważniejszym chorobom oraz schorzeniom zakaźnym i niezakaźnym, lecz również dostępu dziewcząt i kobiet do usług i edukacji zdrowotnej w zakresie zdrowia reprodukcyjnego i zdrowia w okresie niemowlęcym;
k) promowanie i ochrona praw człowieka oraz podstawowych wolności, w tym praw kobiet i dzieci;
l) wspieranie procesu demokratyzacji, między innymi w ramach środków, takich jak pomoc dostarczana organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i propagowanie pluralizmu w mediach, oraz obserwacja wyborów i pomoc w ich przeprowadzaniu;
m) wspieranie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych;
n) wspieranie rozwoju gospodarki rynkowej, w tym działań mających na celu wspieranie sektora prywatnego oraz rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, zachęcanie do inwestowania i promowanie światowego handlu;
o) promowanie współpracy w sektorach energii, telekomunikacji i transportu, m.in. w zakresie wzajemnych połączeń, sieci oraz ich eksploatacji, wzmacniania bezpieczeństwa transportu międzynarodowego i energetyki oraz promowanie odnawialnych źródeł energii, wydajności energetycznej i czystego transportu;
p) udzielanie wsparcia dla działań mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa żywności dla ludności, zwłaszcza w obszarze sanitarnym i fitosanitarnym;
q) zapewnianie skutecznego i bezpiecznego sprawowania kontroli nad granicami;
r) wspieranie reform i zwiększanie możliwości w zakresie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, w tym zagadnień takich, jak azyl, migracja i readmisja oraz zwalczanie handlu ludźmi, terroryzmu i przestępczości zorganizowanej – łącznie z jej finansowaniem, praniem pieniędzy i oszustwami podatkowymi – a także zapobieganie im;
s) wspieranie współpracy administracyjnej w celu zwiększenia przejrzystości oraz wymiany informacji w dziedzinie podatków, mając na celu zwalczanie unikania i uchylania się od podatków;
t) promowanie udziału w działalności Wspólnoty w zakresie badań naukowych i innowacji;
u) promowanie współpracy między państwami członkowskimi a krajami partnerskimi w zakresie szkolnictwa wyższego oraz mobilności wykładowców, pracowników naukowo-badawczych i studentów;
v) promowanie dialogu wielokulturowego, kontaktów międzyludzkich, w tym także związków ze społecznościami imigrantów zamieszkującymi w państwach członkowskich, współpracy między organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz instytucjami kulturalnymi, a także wymian młodzieży;
w) wspieranie współpracy mającej na celu ochronę dziedzictwa historycznego i kulturowego oraz wspieranie jego potencjału rozwojowego, w tym także poprzez turystykę;
x) wspieranie udziału krajów partnerskich w programach i agencjach Wspólnoty;
y) wspieranie, poprzez wspólne inicjatywy lokalne, współpracy transgranicznej mającej na celu promowanie zrównoważonego rozwoju gospodarczego, społecznego i środowiskowego w regionach przygranicznych oraz zintegrowanego rozwoju terytorialnego na zewnętrznych granicach Wspólnoty;
z) promowanie regionalnej oraz subregionalnej współpracy i integracji, w tym także w stosownych przypadkach z krajami niekwalifikującymi się do objęcia pomocą wspólnotową na podstawie niniejszego rozporządzenia;
aa) udzielanie wsparcia w sytuacjach pokryzysowych, w tym wsparcia dla uchodźców i wysiedleńców i pomocy w przygotowaniach na wypadek klęsk i katastrof;
bb) zachęcanie do komunikacji oraz promowanie wymiany pomiędzy partnerami w zakresie środków i działań finansowanych w ramach programów;
cc) podejmowanie wspólnych wyzwań tematycznych w obszarach wspólnego zainteresowania oraz realizacja wszelkich innych celów zgodnych z zakresem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Ramy polityki
1.
Umowy o partnerstwie i współpracy, układy stowarzyszeniowe i inne istniejące lub przyszłe umowy, na mocy których nawiązywane są stosunki z krajami partnerskimi, oraz odpowiednie komunikaty Komisji i konkluzje Rady określające wytyczne polityki Unii Europejskiej w odniesieniu do tych krajów stanowią całościowe ramy polityki programowania pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Kluczowym punktem odniesienia przy ustalaniu wspólnotowych priorytetów udzielania pomocy są wspólnie uzgodnione plany działań lub inne równoważne dokumenty.
2.
Jeżeli porozumienia, o których mowa w ust. 1, pomiędzy Unią Europejską a krajami partnerskimi nie istnieją, pomoc wspólnotowa może być udzielana w przypadkach, gdy służy ona realizacji celów polityki Unii Europejskiej; programowanie takiej pomocy następuje w oparciu o te cele.
Artykuł 4
Komplementarność, partnerstwo i współfinansowanie
1.
Pomoc wspólnotowa na podstawie niniejszego rozporządzenia co do zasady uzupełnia odpowiednie strategie i środki krajowe, regionalne i lokalne lub przyczynia się do ich realizacji.
2.
Pomoc wspólnotowa na podstawie niniejszego rozporządzenia jest co do zasady przyznawana w ramach partnerskiej współpracy pomiędzy Komisją a beneficjentami.
Partnerstwo obejmuje, w zależności od przypadku, władze krajowe, regionalne i lokalne, a także partnerów gospodarczych i społecznych, organizacje społeczeństwa obywatelskiego i inne właściwe organy.
3.
Kraje beneficjenci włączają w przygotowanie, realizację i monitorowanie programów oraz projektów, w stosownych przypadkach i na właściwym poziomie terytorialnym, odpowiednich partnerów, zwłaszcza na poziomie regionalnym i lokalnym.
4.
Kraje beneficjenci co do zasady współfinansują pomoc wspólnotową przyznaną w ramach niniejszego rozporządzenia z funduszy publicznych, wkładów pochodzących od beneficjentów lub z innych źródeł.
Wymogi współfinansowania mogą zostać uchylone w należycie uzasadnionych przypadkach, jeżeli jest to konieczne do wsparcia rozwoju społeczeństwa obywatelskiego i podmiotów niepaństwowych w zakresie środków mających na celu promowanie praw człowieka i podstawowych wolności oraz wspieranie demokratyzacji.
Artykuł 5
Spójność, zgodność i koordynacja
1.
Programy i projekty finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia są spójne z politykami Unii Europejskiej.
Są one zgodne z umowami zawartymi przez Wspólnotę oraz jej państwa członkowskie z krajami partnerskimi i nie naruszają zobowiązań wynikających z umów wielostronnych i konwencji międzynarodowych, których są one stronami, w tym zobowiązań w zakresie praw człowieka, demokracji i dobrych rządów.
2.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójność pomiędzy pomocą wspólnotową udzielaną na podstawie niniejszego rozporządzenia a pomocą finansową świadczoną przez Wspólnotę i państwa członkowskie, poprzez inne wewnętrzne i zewnętrzne instrumenty finansowe i przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).
3.
Komisja i państwa członkowskie koordynują swoje programy pomocowe, mając na celu zwiększenie skuteczności i efektywności w świadczeniu pomocy, zgodnie z istniejącymi wytycznymi dotyczącymi poprawy koordynacji działań w dziedzinie pomocy zewnętrznej oraz harmonizacji polityk i procedur.
Koordynacja ta obejmuje regularne konsultacje i częstą wymianę odpowiednich informacji na różnych etapach udzielania pomocy, zwłaszcza w terenie, i stanowi główny czynnik w procesie programowania prowadzonym przez państwa członkowskie i Wspólnotę.
4.
Współdziałając z państwami członkowskimi, Komisja podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia właściwej koordynacji i współpracy z wielostronnymi i regionalnymi organizacjami i podmiotami, takimi jak międzynarodowe instytucje finansowe, agencje, fundusze i programy ONZ oraz darczyńcy spoza Unii Europejskiej.
TYTUŁ II
PROGRAMOWANIE I PRZYDZIAŁ ŚRODKÓW FINANSOWYCH
Artykuł 6
Typ programów
1.
Pomoc wspólnotowa na podstawie niniejszego rozporządzenia realizowana jest poprzez:
a) krajowe, wielokrajowe, tematyczne i transgraniczne dokumenty strategiczne oraz wieloletnie programy indykatywne, o których mowa w art. 7, obejmujące:
(i) programy krajowe i wielokrajowe, które obejmują pomoc dla jednego kraju partnerskiego lub odnoszą się do współpracy regionalnej lub subregionalnej pomiędzy dwoma lub większą liczbą krajów partnerskich, w której mogą uczestniczyć państwa członkowskie;
(ii) programy współpracy transgranicznej, które obejmują współpracę pomiędzy jednym lub większą liczbą państw członkowskich z jednej strony i jednym lub większą liczbą krajów partnerskich z drugiej strony, realizowanych w regionach położonych przy ich wspólnej części zewnętrznej granicy Wspólnoty;
b) wspólne programy operacyjne w dziedzinie współpracy transgranicznej, o której mowa w art. 9, roczne programy działań, o których mowa w art. 12, oraz środki specjalne, o których mowa w art. 13.
2.
Programy wielokrajowe mogą obejmować środki w ramach współpracy transregionalnej.
Na użytek niniejszego rozporządzenia współpraca transregionalna oznacza współpracę między państwami członkowskimi i krajami partnerskimi, podejmującą wspólne wyzwania, w celu osiągania wspólnych korzyści i podejmowaną w jakimkolwiek miejscu na terytorium państw członkowskich i krajów partnerskich.
Artykuł 7
Programowanie i przydział środków finansowych
1. W odniesieniu do programów krajowych lub wielokrajowych przyjmuje się dokumenty strategiczne zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Dokumenty strategiczne odzwierciedlają ramy polityki i plany działań, o których mowa w art. 3, oraz odpowiadają zasadom i warunkom określonym w art. 4 i 5. Dokumenty strategiczne są przyjmowane na okres spójny z priorytetami określonymi w ramach polityki i zawierają wieloletnie programy indykatywne łącznie z indykatywnymi wieloletnimi przydziałami finansowymi oraz cele priorytetowe dla każdego z krajów lub regionów, odpowiadające celom wymienionym w art. 2 ust. 2. Po upływie połowy okresu ich obowiązywania lub w razie konieczności programy podlegają przeglądowi i ewentualnej korekcie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
2.
Przy ustanawianiu programów krajowych lub wielokrajowych Komisja, przy zastosowaniu przejrzystych i obiektywnych kryteriów, określa przydziały finansowe dla każdego programu, biorąc pod uwagę specyfikę i potrzeby danego kraju lub regionu, poziom partnerstwa Unii Europejskiej z danym krajem, postęp w kierunku osiągnięcia uzgodnionych celów, w tym w odniesieniu do jakości rządów i reform, a także zdolność do zarządzania pomocą wspólnotową i jej absorpcji.
3. Wyłącznie na potrzeby współpracy transgranicznej, w celu ustanowienia listy wspólnych programów operacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz na potrzeby ustalenia indykatywnych wieloletnich przydziałów finansowych i jednostek terytorialnych kwalifikujących się do udziału w każdym programie, przymuje się jeden lub, w razie konieczności, kilka dokumentów strategicznych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Dokumenty takie sporządza się z uwzględnieniem zasad i warunków określonych w art. 4 i 5 i zasadniczo obejmują one okres maksymalnie do siedmiu lat od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
4.
Komisja ustala wysokość środków przydzielanych na programy współpracy transgranicznej, biorąc pod uwagę obiektywne kryteria, takie jak liczba ludności kwalifikowalnych regionów oraz inne czynniki wpływające na intensywność współpracy, szczególnie zaś właściwości obszarów przygranicznych, potencjał administracyjny oraz zdolność zarządzania pomocą wspólnotową i jej absorpcji.
5.
Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) wnosi wkład do programów współpracy transgranicznej ustanowionych i realizowanych na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Wysokość wkładu EFRR na granice z krajami partnerskimi jest określona w odpowiednich przepisach rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności [9].
6.
W przypadku sytuacji kryzysowych lub powstania zagrożeń dla demokracji, praworządności, praw człowieka oraz podstawowych wolności lub na wypadek klęsk żywiołowych lub katastrof spowodowanych przez człowieka można zastosować procedurę nadzwyczajną w celu przeprowadzenia przeglądu dokumentów strategicznych w trybie ad hoc.
Przegląd ten zapewnia spójność między pomocą wspólnotową udzielaną w ramach niniejszego rozporządzenia oraz pomocą udzielaną w ramach innych wspólnotowych instrumentów finansowych, w tym na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) Parlamentu Europejskiego i Rady [10] ustanawiającego instrument na rzecz stabilności.
TYTUŁ III
WSPÓŁPRACA TRANSGRANICZNA
Artykuł 8
Kwalifikowalność do programu według kryteriów geograficznych
1.
Programy współpracy transgranicznej, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a) pkt ii), mogą obejmować wszystkie następujące regiony przygraniczne:
a) wszystkie jednostki terytorialne odpowiadające poziomowi 3 NUTS lub równoważne położone wzdłuż granic lądowych między państwami członkowskimi a krajami partnerskimi;
b) wszystkie jednostki terytorialne odpowiadające poziomowi 3 NUTS lub równoważne położone wzdłuż przepraw morskich o szczególnym znaczeniu;
c) wszystkie jednostki terytorialne odpowiadające poziomowi 2 NUTS lub równoważne położone wzdłuż wybrzeża basenu morskiego wspólnego dla państw członkowskich i krajów partnerskich.
2.
W celu zagwarantowania kontynuacji obecnej współpracy oraz w innych uzasadnionych przypadkach jednostki terytorialne sąsiadujące z wymienionymi w ust. 1 można dopuścić do udziału w programach współpracy transgranicznej na warunkach określonych w dokumentach strategicznych, o których mowa w art. 7 ust. 3.
3.
W przypadku programów tworzonych na postawie ust. 1 lit. b) Komisja, w porozumieniu z partnerami, może zaproponować, by możliwość udziału we współpracy została rozszerzona na całą jednostkę terytorialną na poziomie 2 NUTS, na której obszarze położona jest jednostka terytorialna na poziomie 3 NUTS.
4.
Wykaz przepraw morskich o szczególnym znaczeniu jest określany przez Komisję w dokumentach strategicznych, o których mowa w art. 7 ust. 3, na podstawie kryterium odległości i innych istotnych kryteriów geograficznych i ekonomicznych.
Artykuł 9
Programowanie
1.
Współpraca transgraniczna na podstawie niniejszego rozporządzenia prowadzona jest w ramach programów wieloletnich obejmujących współpracę dotyczącą jednej granicy lub grupy granic i obejmującą działania wieloletnie służących realizacji spójnego zestawu priorytetów, które mogą zostać wdrożone dzięki pomocy wspólnotowej (dalej zwanych wspólnymi programami operacyjnymi).
Wspólne programy operacyjne opierają się na dokumentach strategicznych, o których mowa w art. 7 ust. 3.
2.
Wspólne programy operacyjne dla granic lądowych i przepraw morskich o istotnym znaczeniu opracowywane są na odpowiednim szczeblu terytorialnym dla każdej granicy i obejmują kwalifikujące się jednostki terytorialne należące do jednego lub kilku państw członkowskich i jednego lub kilku krajów partnerskich.
3.
Wspólne programy operacyjne dla basenów morskich mają charakter wielostronny i obejmują kwalifikujące się jednostki terytorialne położone wzdłuż wybrzeża wspólnego basenu morskiego należącego do kilku krajów uczestniczących, w tym co najmniej jednego państwa członkowskiego i jednego kraju partnerskiego, przy uwzględnieniu systemów instytucjonalnych oraz zasady partnerstwa.
Mogą one obejmować dwustronne działania służące wspieraniu współpracy między państwem członkowskim i krajem partnerskim.
Programy te podlegają ścisłej koordynacji z programami współpracy międzynarodowej, obejmującymi częściowo ten sam obszar geograficzny i utworzonymi w Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1083/2006.
4.
Zainteresowane państwa członkowskie i kraje partnerskie tworzą wspólne programy operacyjne na odpowiednim szczeblu terytorialnym, zgodnie z ich systemami instytucjonalnymi oraz przy uwzględnieniu zasady partnerstwa, o której mowa w art. 4.
Programy te obejmują zasadniczo okres 7 lat, od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
5.
Kraje niebędące krajami uczestniczącymi, położone wzdłuż wybrzeża wspólnego basenu morskiego, gdzie realizowany jest wspólny program operacyjny, mogą zostać stowarzyszone ze wspólnym programem operacyjnym i skorzystać z pomocy wspólnotowej na warunkach określonych w przepisach wykonawczych, o których mowa w art. 11.
6.
W ciągu roku od zatwierdzenia dokumentu strategicznego, o którym mowa w art. 7 ust. 3, kraje uczestniczące przedłożą wspólnie Komisji wnioski dotyczące wspólnych programów operacyjnych.
Komisja przyjmuje wspólny program operacyjny po dokonaniu oceny jego zgodności z niniejszym rozporządzeniem oraz z przepisami wykonawczymi.
7.
Wspólne programy operacyjne mogą być poddane przeglądowi z inicjatywy krajów uczestniczących, uczestniczących regionów granicznych lub Komisji w celu uwzględnienia zmian w priorytetach współpracy, rozwoju sytuacji społeczno-gospodarczej, rezultatów zaobserwowanych przy wprowadzaniu w życie określonych działań oraz w ramach procesu monitorowania i oceny, a także w celu uwzględnienia potrzeby dostosowania wysokości dostępnej pomocy oraz dokonania ponownego przydziału środków.
8.
Po przyjęciu wspólnych programów operacyjnych Komisja zawiera z krajami partnerskimi porozumienie w sprawie finansowania zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [11].
Porozumienie w sprawie finansowania zawiera postanowienia, które są niezbędne do realizacji wspólnego programu operacyjnego, i powinno być podpisane także przez wspólny organ zarządzający, o którym mowa w art. 10.
9.
W oparciu o zasadę partnerstwa kraje uczestniczące wspólnie wybierają te działania zgodne z priorytetami i zadaniami wspólnego programu operacyjnego, które otrzymają pomoc wspólnotową.
10.
W określonych i należycie uzasadnionych przypadkach, jeśli:
a) nie można ustalić wspólnego programu operacyjnego z powodu problemów powstałych w relacjach pomiędzy uczestniczącymi krajami lub między Unią Europejską a krajem partnerskim;
b) do dnia 30 czerwca 2010 r. kraje uczestniczące nie przedłożyły Komisji wspólnego programu operacyjnego;
c) kraj partnerski nie podpisał porozumienia w sprawie finansowania do końca roku następującego po przyjęciu programu;
d) wspólny program operacyjny nie może zostać zrealizowany wskutek problemów powstałych w relacjach między krajami uczestniczącymi;
Komisja, po konsultacjach z zainteresowanymi państwami członkowskimi, podejmuje niezbędne działania, by umożliwić zainteresowanemu państwu członkowskiemu wykorzystanie środków EFRR przeznaczonych na realizację programu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1083/2006.
Artykuł 10
Zarządzanie programami
1.
Wspólne programy operacyjne wdrażane są co do zasady metodą wspólnego zarządzania przez wspólny organ zarządzający umiejscowiony w państwie członkowskim.
Wspólny organ zarządzający może być wspierany przez wspólny sekretariat techniczny.
2.
Kraje uczestniczące mogą wystąpić do Komisji z wnioskiem o umiejscowienie wspólnego organu zarządzającego w kraju partnerskim, pod warunkiem że wyznaczony organ spełnia w pełni kryteria określone w odpowiednich przepisach rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
3.
Na użytek niniejszego rozporządzenia wspólny organ zarządzający oznacza instytucję lub organ publiczny albo prywatny, włączając w to samo państwo, na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym, wyznaczone wspólnie przez państwo lub państwa członkowskie oraz kraj lub kraje partnerskie biorące udział we wspólnym programie operacyjnym, posiadające zdolności finansowe i administracyjne pozwalające na zarządzanie pomocą wspólnotową i posiadające zdolność prawną do zawierania umów niezbędnych dla celów niniejszego rozporządzenia.
4.
Wspólny organ zarządzający jest odpowiedzialny za zarządzanie wspólnym programem operacyjnym i jego wdrożenie zgodnie z zasadą należytego zarządzania technicznego i finansowego oraz za zapewnienie legalności i prawidłowości swoich działań.
W tym celu wprowadza on odpowiednie systemy i standardy zarządzania, kontroli i księgowości.
5.
System zarządzania i kontroli wspólnego programu operacyjnego zapewnia odpowiednie rozdzielenie funkcji związanych z zarządzaniem, zatwierdzaniem i kontrolą, poprzez odpowiedni podział obowiązków w ramach organu zarządzającego lub poprzez wyznaczenie odrębnych organów zatwierdzania i audytu.
6.
W celu umożliwienia należytego przygotowywania wspólnych programów operacyjnych do realizacji po przyjęciu wspólnego programu operacyjnego, a przed podpisaniem porozumienia w sprawie finansowania, Komisja może zezwolić wspólnemu organowi zarządzającemu na wykorzystanie części budżetu programu na rozpoczęcie finansowania działań przewidzianych w programie, takich jak pokrywanie kosztów operacyjnych organu zarządzającego, wsparcie techniczne oraz pozostałe działania przygotowawcze.
Szczegółowe zasady postępowania w fazie przygotowawczej są określane w przepisach wykonawczych, o których mowa w art. 11.
Artykuł 11
Przepisy wykonawcze
1.
Przepisy wykonawcze zawierające przepisy szczegółowe dotyczące wdrożenia przepisów niniejszego tytułu przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
2.
Do spraw objętych przepisami wykonawczymi należą takie kwestie, jak: wskaźnik współfinansowania, przygotowanie wspólnych programów operacyjnych, powołanie i obowiązki wspólnych organów, rola i obowiązki komitetów ds. monitorowania i selekcji, jak również wspólnego sekretariatu, kwalifikowanie się wydatków, wybór wspólnych projektów, faza przygotowawcza, techniczne i finansowe zarządzanie pomocą wspólnotową, kontrola i audyt finansowy, monitorowanie i ocena, widoczność pomocy i działania informacyjne na rzecz potencjalnych beneficjentów.
TYTUŁ IV
WDRAŻANIE
Artykuł 12
Przyjęcie programów działań
1. Programy działań, sporządzone w oparciu o dokumenty strategiczne, o których mowa w art. 7 ust. 1, przyjmuje się co do zasady corocznie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
W drodze wyjątku, m.in. w przypadkach, kiedy program działań nie został jeszcze przyjęty, Komisja może przyjąć, na podstawie dokumentów strategicznych i wieloletnich programów indykatywnych, o których mowa w art. 7, środki nieprzewidziane w programach, według tych samych zasad i na tych samych warunkach, co programy działań.
2.
Programy działań określają zamierzone cele, obszary działań, spodziewane wyniki, procedury zarządzania oraz ogólną kwotę przewidzianego finansowania.
Uwzględniają one doświadczenia zdobyte w trakcie udzielania pomocy wspólnotowej w przeszłości.
Zawierają opis działań, które mają być finansowane, wykaz kwot finansowania przydzielonych na każde działanie oraz orientacyjny harmonogram ich wdrożenia.
Określają one rodzaje wskaźników wydajności, których monitorowanie jest niezbędne przy przyjmowaniu środków finansowanych w ramach tych programów.
3.
Dla celów współpracy transgranicznej Komisja przyjmuje wspólne programy zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 9.
4.
Komisja przedstawia programy działań oraz wspólne programy współpracy transgranicznej Parlamentowi Europejskiemu oraz państwom członkowskim w celach informacyjnych w terminie miesiąca od ich przyjęcia.
Artykuł 13
Przyjęcie środków specjalnych nieprzewidzianych w dokumentach strategicznych i wieloletnich programach indykatywnych
1.
W przypadku nieprzewidzianych i należycie uzasadnionych potrzeb lub okoliczności Komisja przyjmuje środki specjalne nieuwzględnione w dokumentach strategicznych i w wieloletnich programach indykatywnych, zwane dalej "środkami specjalnymi".
Środki specjalne mogą być również wykorzystywane do finansowania działań ułatwiających przejście od pomocy w sytuacjach kryzysowych do długoterminowych działań na rzecz rozwoju, w tym takich, których celem jest lepsze przygotowanie ludności na powtarzające się sytuacje kryzysowe.
2.
Środki specjalne, których koszt przekracza 10000000 EUR, przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.
Zmiany środków specjalnych, takie jak dostosowania techniczne, przedłużenie okresu wdrażania, ponowny przydział środków w ramach prognozowanego budżetu, zwiększenie budżetu o kwotę nieprzekraczającą 20 % budżetu początkowego, o ile nie naruszają pierwotnych celów ustalonych w decyzji Komisji, dokonywane są bez konieczności stosowania procedury, o której mowa w art. 26 ust. 2.
3.
Środki specjalne określają zamierzone cele, obszary działania, spodziewane wyniki, stosowane procedury zarządzania, a także ogólną sumę przewidzianego finansowania.
Zawierają opis działań, które mają być finansowane, określają kwoty finansowania przeznaczone na poszczególne działania oraz orientacyjny harmonogram ich wdrożenia.
Określają one rodzaje wskaźników wydajności, których monitorowanie jest niezbędne przy wdrażaniu tych środków specjalnych.
4.
Komisja informuje Parlament Europejski i państwa członkowskie o środkach specjalnych, których wartość nie przekracza 10000000 EUR, w terminie miesiąca od podjęcia decyzji.
Artykuł 14
Kwalifikowalność
1.
Do uzyskiwania finansowania na podstawie niniejszego rozporządzenia przeznaczonego na wdrażanie programów działań, wspólnych programów współpracy transgranicznej lub środków specjalnych kwalifikują się następujące podmioty:
a) kraje i regiony partnerskie oraz ich instytucje;
b) jednostki lokalne krajów partnerskich, takie jak regiony, departamenty, prowincje i gminy;
c) wspólne organy utworzone przez kraje i regiony partnerskie oraz Wspólnotę;
d) organizacje międzynarodowe, w tym organizacje regionalne, organy, służby lub misje ONZ, międzynarodowe instytucje finansowe i banki rozwoju, jeżeli przyczyniają się one do realizacji celów niniejszego rozporządzenia;
e) instytucje i organy Wspólnoty, lecz jedynie w ramach wdrażania środków wspierających typu, o którym mowa w art. 16;
f) agencje Unii Europejskiej;
g) następujące podmioty i instytucje Państw Członkowskich, krajów i regionów partnerskich lub jakiegokolwiek innego państwa trzeciego spełniającego kryteria dostępu do zewnętrznej pomocy wspólnotowej, o których mowa w art. 21, jeżeli przyczyniają się one do realizacji celów niniejszego rozporządzenia:
(i) instytucje państwowe lub parapaństwowe, władze administracyjne lub władze lokalne i ich grupy;
(ii) spółki, przedsiębiorstwa oraz inne prywatne organizacje i podmioty gospodarcze;
(iii) instytucje finansowe przyznające, wspierające i finansujące prywatne inwestycje w krajach i regionach partnerskich;
(iv) podmioty niepaństwowe określone w lit. h);
(v) osoby fizyczne;
h) następujące podmioty niepaństwowe:
(i) organizacje pozarządowe;
(ii) organizacje reprezentujące mniejszości narodowe lub etniczne;
(iii) grupy zawodowe i grupy inicjatyw lokalnych;
(iv) spółdzielnie, związki zawodowe, organizacje reprezentujące interesy gospodarcze i społeczne;
(v) organizacje lokalne (w tym sieci) zaangażowane w zdecentralizowaną regionalną współpracę i integrację;
(vi) organizacje konsumenckie, organizacje kobiece lub młodzieżowe, organizacje edukacyjne, kulturalne, badawcze i naukowe;
(vii) szkoły wyższe;
(viii) kościoły oraz stowarzyszenia i wspólnoty religijne;
(ix) media;
(x) stowarzyszenia transgraniczne, stowarzyszenia pozarządowe oraz niezależne fundacje.
2.
Jeżeli jest to kluczowe dla osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia, pomoc wspólnotowa może zostać przyznana organom lub podmiotom, które nie są wyraźnie wymienione w niniejszym artykule.
Artykuł 15
Rodzaje działań
1.
Pomoc wspólnotowa wykorzystywana jest do finansowania programów, projektów i wszelkich typów działań przyczyniających się do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.
2.
Pomoc wspólnotowa może także być wykorzystana:
a) do finansowania pomocy technicznej i ukierunkowanych działań administracyjnych, w tym działań w zakresie współpracy, w których biorą udział eksperci sektora publicznego oddelegowani przez uczestniczące w programie państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne z tych państw;
b) do finansowania inwestycji i działań z nimi związanych;
c) do wniesienia wkładu na rzecz EBI lub innych pośredników finansowych zgodnie z art. 23, w celu finansowania pożyczek, inwestycji w akcje lub udziały, funduszy gwarancyjnych lub funduszy inwestycyjnych;
d) w wyjątkowych przypadkach na rzecz programów redukcji zadłużenia w ramach przyjętego na poziomie międzynarodowym programu redukcji zadłużenia;
e) do sektorowego lub ogólnego wsparcia budżetowego, jeśli zarządzanie wydatkami publicznymi w państwie partnerskim jest wystarczająco przejrzyste, wiarygodne i skuteczne i jeśli państwo to wprowadziło prawidłowo sformułowane polityki sektorowe lub makroekonomiczne zatwierdzone przez głównych darczyńców, w tym, w odpowiednich przypadkach, międzynarodowe instytucje finansowe;
f) do subsydiowania odsetek, zwłaszcza od kredytów związanych z ochroną środowiska;
g) do zapewnienia ubezpieczenia od ryzyka niehandlowego;
h) do wniesienia wkładu na fundusz ustanowiony przez Wspólnotę, jej państwa członkowskie, organizacje międzynarodowe i regionalne, innych darczyńców lub kraje partnerskie;
i) do wniesienia wkładu na rzecz kapitału międzynarodowych instytucji finansowych lub regionalnych banków rozwoju;
j) do pokrywania kosztów niezbędnych do skutecznego administrowania projektami i programami i nadzorowania ich przez kraje korzystające z pomocy wspólnotowej;
k) do finansowania mikroprojektów;
l) do finansowania środków związanych z bezpieczeństwem żywności.
3.
Co do zasady wsparcie wspólnotowe nie jest wykorzystywane na pokrycie podatków, opłat celnych oraz innych obciążeń podatkowych.
Artykuł 16
Środki wspierające
1.
Finansowanie wspólnotowe może również pokrywać wydatki związane z działaniami przygotowawczymi, działaniami związanymi z kontrolą, monitorowaniem, audytem i oceną, bezpośrednio koniecznymi do wdrożenia niniejszego rozporządzenia i realizacji jego celów, na przykład wydatki związane z badaniami, spotkaniami, działaniami informacyjnymi, podnoszeniem świadomości, publikacjami i szkoleniami, w tym z działaniami w zakresie szkoleń i kształcenia dla partnerów, umożliwiających im uczestniczenie w różnych etapach programu, wydatki związane z sieciami komputerowymi przeznaczonymi do wymiany informacji, jak i wszelkie inne wydatki na pomoc administracyjną i techniczną, jakie może ponieść Komisja przy zarządzaniu programem.
Te ostatnie obejmują również wydatki na wsparcie administracyjne przedstawicielstw Komisji niezbędne do zarządzania działaniami finansowanymi na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Uwzględnienie wymienionych środków wspierających w ramach wieloletniego programowania nie jest konieczne, a środki wspierające mogą być finansowane niezależnie od zakresu dokumentów strategicznych i wieloletnich programów indykatywnych.
Mogą być one również finansowane na podstawie wieloletnich programów indykatywnych.
Komisja przyjmuje środki wspierające nieprzewidziane w wieloletnich programach indykatywnych zgodnie z art. 13.
Artykuł 17
Współfinansowanie
1.
Środki finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia kwalifikują się do współfinansowania między innymi przez:
a) państwa członkowskie, ich władze regionalne i lokalne oraz ich agencje publiczne i parapaństwowe;
b) państwa członkowskie EOG, Szwajcarię i inne państwa trzecie będące darczyńcami, w szczególności przez ich agencje publiczne i parapaństwowe;
c) organizacje międzynarodowe, w tym regionalne, w szczególności międzynarodowe i regionalne instytucje finansowe;
d) spółki, przedsiębiorstwa oraz inne organizacje prywatne i podmioty gospodarcze, a także inne podmioty niepaństwowe;
e) kraje i regiony partnerskie otrzymujące finansowanie.
2.
W przypadku współfinansowania równoległego projekt lub program zostaje podzielony na szereg wyraźnie identyfikowalnych podprojektów, z których każdy finansowany jest przez innych współfinansujących partnerów w taki sposób, by zawsze możliwe było określenie ostatecznego sposobu wykorzystania finansowania.
W przypadku współfinansowania wspólnego całkowity koszt projektu lub programu zostaje podzielony pomiędzy partnerów zapewniających współfinansowanie, a zasoby zostają połączone w taki sposób, że nie jest możliwe ustalenie źródła finansowania poszczególnych działąń podejmowanych w ramach projektu lub programu.
3.
W przypadku współfinansowania wspólnego Komisja może otrzymywać fundusze od podmiotów wymienionych w ust. 1 lit. a), b) i c) oraz zarządzać nimi w celu realizacji wspólnych działań.
Środki takie traktowane są jako dochody przeznaczone na określony cel, zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Artykuł 18
Procedury zarządzania
1.
Komisja realizuje działania na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002.
2. Komisja może powierzyć zadania organu publicznego – w szczególności związane z wykonaniem budżetu – organom, o których mowa w art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, o ile posiadają one uznaną na poziomie międzynarodowym pozycję, stosują uznane międzynarodowo systemy zarządzania i kontroli oraz znajdują się pod nadzorem organów publicznych.
3.
Komisja może zawrzeć umowy ramowe z krajami partnerskimi, w których zostaną zawarte ustalenia dotyczące wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej realizacji pomocy wspólnotowej i ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
4.
W przypadku zarządzania zdecentralizowanego Komisja może zdecydować o zastosowaniu procedur dotyczących udzielania zamówień lub przyznawania dotacji obowiązujących w kraju lub regionie partnerskim będącym beneficjentem, pod warunkiem że:
a) procedury kraju lub regionu partnerskiego będącego beneficjentem są zgodne z zasadami przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji oraz nie dopuszczają do powstawania konfliktów interesów;
b) kraj lub region partnerski będący beneficjentem zobowiązuje się do regularnego sprawdzania prawidłowej realizacji działań finansowanych z budżetu Wspólnoty, do podjęcia odpowiednich środków w celu zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom oraz do wszczynania, w razie konieczności, postępowań sądowych w celu odzyskania niesłusznie wypłaconych środków.
Artykuł 19
Zobowiązania budżetowe
1. Zobowiązania budżetowe określa się na podstawie decyzji Komisji podejmowanych zgodnie z art. 9 ust. 6, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 2.
2.
Zobowiązania budżetowe przeznaczone na działania, których wdrożenie rozciąga się na wiele lat budżetowych, mogą zostać podzielone na wiele rocznych rat.
3.
Finansowanie wspólnotowe może przyjąć w szczególności jedną z następujących form prawnych: umowy w sprawie finansowania, umowy o dotację, zamówienia, umowy o pracę.
Artykuł 20
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Wszelkie umowy zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia zawierają postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty – w szczególności w odniesieniu do nieprawidłowości, nadużyć finansowych, korupcji oraz innych działań niezgodnych z prawem – zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [12], (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [13] oraz (WE, Euratom) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [14].
2.
Umowy w sposób wyraźny upoważniają Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania audytów, w tym audytów na podstawie dokumentów i na miejscu, u wszystkich wykonawców lub podwykonawców, którzy otrzymali fundusze wspólnotowe.
Umowy upoważniają też w wyraźny sposób Komisję do przeprowadzania kontroli na miejscu i inspekcji zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2185/96.
3.
Wszystkie umowy służące realizacji pomocy wspólnotowej zapewniają Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu uprawnienia, o których mowa w ust. 2, zarówno podczas realizacji umów, jak i po ich wykonaniu.
Artykuł 21
Udział w przetargach i w umowach
1.
W postępowaniach w sprawie udzielania zamówień publicznych lub zawarcia umów o dotacje finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia uczestniczyć mogą osoby fizyczne oraz osoby prawne będące obywatelami lub mające siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Wspólnoty, kraju będącego beneficjentem niniejszego rozporządzenia, kraju będącego beneficjentem pomocy z instrumentu pomocy przedakcesyjnej ustanowionego rozporządzeniem Radu (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiającym instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) [15] lub państwa członkowskiego EOG.
2.
W odpowiednio uzasadnionych przypadkach Komisja może zezwolić na udział osób fizycznych będących obywatelami lub osób prawnych mających siedzibę na terytorium kraju posiadającego tradycyjne więzi gospodarcze, handlowe i geograficzne z krajami sąsiadującymi, a także na wykorzystywanie dostaw i materiałów innego pochodzenia.
3.
W postępowaniach w sprawie udzielania zamówień publicznych lub zawierania umów o dotacje finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą również uczestniczyć osoby fizyczne oraz osoby prawne będące obywatelami lub posiadające siedzibę na terytorium kraju innego niż określony w ust. 1, w przypadkach gdy ustanowiony został wzajemny dostęp do pomocy zewnętrznej tych krajów.
Wzajemny dostęp jest przyznawany w przypadku, gdy dany kraj zapewnia państwom członkowskim i krajowi będącemu odbiorcą pomocy kwalifikowanie się na takich samych warunkach.
Wzajemny dostęp do zewnętrznej pomocy Wspólnoty przyznawany jest na podstawie indywidualnej decyzji dotyczącej danego kraju lub grupy krajów w danym regionie.
Decyzja taka jest przyjmowana przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, i obowiązuje przez okres co najmniej roku.
Przyznanie wzajemnego dostępu do zewnętrznej pomocy wspólnotowej opiera się na porównaniu między Wspólnotą a innymi darczyńcami i odbywa się na poziomie sektorowym lub na poziomie całego kraju, niezależnie od tego, czy jest to darczyńca czy kraj otrzymujący.
Decyzja o przyznaniu wzajemnego dostępu krajowi będącemu darczyńcą opiera się na zasadach przejrzystości, spójności i proporcjonalności pomocy udzielanej przez darczyńcę, zarówno pod względem jej jakości, jak i wysokości.
W ramach procedury opisanej w niniejszym ustępie prowadzone są konsultacje z krajami będącymi beneficjentami.
4.
W postępowaniach w sprawie udzielania zamówień publicznych lub zawierania umów o dotacje finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą uczestniczyć organizacje międzynarodowe.
5.
Eksperci zgłaszani w ramach postępowań w sprawie zawarcia umów nie muszą spełniać kryteriów narodowościowych określonych powyżej.
6.
Wszystkie dostawy i materiały zakupione na podstawie umów finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia pochodzą ze Wspólnoty lub krajów, kwalifikujących się na podstawie niniejszego artykułu.
Pojęcie "pochodzenie" na użytek niniejszego rozporządzenia jest zdefiniowane w odpowiednich przepisach wspólnotowych dotyczących pochodzenia do celów celnych.
7.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może zezwolić na udział osób fizycznych lub osób prawnych będących obywatelami lub posiadających siedzibę na terytorium krajów innych niż określone w ust. 1, 2 i 3, lub na nabycie towarów i materiałów innego pochodzenia niż określone w ust. 6.
Odstępstwa mogą być uzasadnione niedostępnością towarów i usług na rynkach danych krajów, koniecznością podjęcia natychmiastowego działania lub tym, że zastosowanie kryteriów kwalifikowalności uniemożliwiałoby lub nadmiernie utrudniło realizację projektu, programu lub działania.
8.
W przypadku gdy finansowanie wspólnotowe obejmuje operację realizowaną przez organizację międzynarodową, udział w odpowiednich postępowaniach w sprawie zawarcia umów jest otwarty dla wszelkich osób fizycznych lub prawych, kwalifikujących się na mocy ust. 1, 2 i 3, a także wszelkich osób fizycznych lub prawnych, kwalifikujących się zgodnie z zasadami danej organizacji, przy zapewnieniu równego traktowania wszystkich darczyńców.
Dotyczy to także dostaw, materiałów i ekspertów.
W przypadku gdy finansowanie wspólnotowe obejmuje operację współfinansowaną przez państwo członkowskie, państwo trzecie – z zastrzeżeniem zasady wzajemności zgodnie z ust. 3 – lub przez organizację regionalną, udział w odpowiednich postępowaniach w sprawie zawarcia umów jest otwarty dla wszystkich osób fizycznych lub prawnych kwalifikujących się na mocy ust. 1, 2 i 3, a także dla wszelkich osób fizycznych lub prawnych kwalifikujących się zgodnie z zasadami danego państwa członkowskiego, państwa trzeciego lub organizacji regionalnej.
Dotyczy to także dostaw, materiałów i ekspertów.
9.
W przypadku gdy pomoc wspólnotowa na podstawie niniejszego rozporządzenia zarządzana jest przez wspólny organ zarządzający, o którym mowa w art. 10, w odniesieniu do zamówień publicznych obowiązują zasady określone w przepisach wykonawczych, o których mowa w art. 11.
10.
Oferenci, z którymi zawarto umowy na podstawie niniejszego rozporządzenia, przestrzegają podstawowych standardów pracy określonych w odpowiednich konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy.
11.
Ustępy 1–10 pozostają bez uszczerbku dla prawa udziału jakichkolwiek kategorii organizacji kwalifikujących się ze względu na ich charakter lub lokalizację w związku z celami działania.
Artykuł 22
Finansowanie wstępne
Odsetki od płatności na rzecz beneficjentów w ramach finansowania wstępnego są potrącane z płatności ostatecznej.
Artykuł 23
Środki finansowe udostępniane EBI i innym pośrednikom finansowym
1.
Środki finansowe, o których mowa w art. 15 ust. 2 lit. c), są zarządzane przez pośredników finansowych, EBI lub przez inny bank lub organizację będącą w stanie nimi zarządzać.
2.
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do ust. 1 indywidualnie dla każdego przypadku, w celu uwzględnienia podziału ryzyka, wynagrodzenia pośrednika odpowiedzialnego za realizację, wykorzystania i odzyskiwania zysków pochodzących ze środków finansowych oraz zamknięcia operacji.
Artykuł 24
Ocena
1.
Komisja regularnie ocenia wyniki polityk oraz programów regionalnych i transgranicznych oraz polityk sektorowych, a także efektywność programowania, w celu ustalenia, czy osiągnięto zamierzone cele oraz mając na uwadze opracowanie zaleceń służących udoskonaleniu przyszłych działań.
2.
Komisja przekazuje istotne sprawozdania z oceny komitetowi, o którym mowa w art. 26, do dyskusji.
Sprawozdania te i dyskusje uwzględnia się przy opracowywaniu programów oraz przy przydziale zasobów.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Sprawozdanie roczne
Komisja bada postępy w realizacji działań podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie roczne dotyczące wdrożenia pomocy wspólnotowej.
Sprawozdanie przekazywane jest również Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
Sprawozdanie zawiera informacje za poprzedni rok kalendarzowy odnośnie finansowanych działań, wyników monitorowania i ocen oraz realizacji zobowiązań i płatności budżetowych z podziałem na kraje, regiony oraz sektory współpracy.
Artykuł 26
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, wynosi 30 dni.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
4.
W obradach komitetu poświęconych kwestiom dotyczącym EBI uczestniczy obserwator z tego banku.
5.
W celu ułatwienia dialogu z Parlamentem Europejskim Komisja regularnie informuje Parlament o obradach komitetu i przedstawia stosowne dokumenty, w tym porządki obrad, planowane środki i podsumowania posiedzeń zgodnie z art. 7 ust. 3 decyzji 1999/468/WE.
Artykuł 27
Uczestnictwo krajów trzecich niewymienionych w załączniku
1.
Aby zapewnić spójność i skuteczność pomocy wspólnotowej podczas przyjmowania programów działań, o których mowa w art. 12, lub środków specjalnych, o których mowa w art. 13, Komisja może zdecydować, że kraje, terytoria i regiony kwalifikujące się do pomocy na podstawie innych zewnętrznych instrumentów pomocy wspólnotowej oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju kwalifikują się do objęcia środkami podejmowanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy realizowany projekt lub program ma charakter globalny, regionalny lub transgraniczny.
2.
Powyższa możliwość finansowania może zostać przewidziana w dokumentach strategicznych, o których mowa w art. 7.
3.
Przepisy art. 14 dotyczące kwalifikowalności i przepisy art. 21 dotyczące udziału w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień są dostosowywane w sposób umożliwiający udział danych krajów, terytoriów i regionów.
4.
W przypadku programów finansowanych na podstawie przepisów innych zewnętrznych instrumentów pomocy wspólnotowej, udział w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień może być otwarty dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z krajów kwalifikujących się na mocy innych instrumentów.
Artykuł 28
Wstrzymanie pomocy wspólnotowej
1.
Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących wstrzymania pomocy, określonych w umowach o partnerstwie i współpracy oraz w układach stowarzyszeniowych zawartych z krajami i regionami partnerskimi, w przypadku gdy kraj partnerski nie przestrzega zasad, o których mowa w art. 1, Rada, na wniosek Komisji, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć stosowne kroki w odniesieniu do wszelkiej pomocy wspólnotowej udzielanej krajowi partnerskiemu na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
W takich przypadkach wspólnotową pomoc należy w pierwszej kolejności wykorzystać w celu wspierania podmiotów niepaństwowych w zakresie działań mających na celu promowanie praw człowieka i podstawowych wolności oraz wspieranie procesu demokratyzacji w krajach partnerskich.
Artykuł 29
Koperta finansowa
1.
Koperta finansowa na wdrażanie niniejszego rozporządzenia w okresie 2007–2013 wynosi 11181000000 EUR i jest rozdzielona w następujący sposób:
a) przynajmniej 95 procent koperty finansowej przyznaje się na programy krajowe i wielokrajowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a) pkt i);
b) do 5 procent koperty finansowej przyznaje się na programy współpracy transgranicznej, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a) pkt ii).
2.
Władza budżetowa zatwierdza kwotę rocznych środków w granicach określonych w ramach finansowych.
Artykuł 30
Przegląd
Komisja przedstawia do dnia 31 grudnia 2010 r. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wdrażanie niniejszego rozporządzenia w okresie pierwszych trzech lat, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem dotyczącym wprowadzenia niezbędnych zmian do niego, w tym zmian rozdziału środków finansowych, o którym mowa w art. 29 ust. 1.
Artykuł 31
Uchylenie
1. Rozporządzenia (EWG) nr 1762/92, (WE) nr 1734/94 i (WE) nr 1488/96 zostają uchylone ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
2.
Uchylone rozporządzenia nadal obowiązują w stosunku do aktów prawnych i zobowiązań dotyczących lat budżetowych poprzedzających rok 2007.
Artykuł 32
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwadzieścia dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1640/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1641/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE) i IV przez statki pływające pod banderą Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1642/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 w odniesieniu do limitów połowowych dla zasobów szprota w strefach ICES IIa (wody WE) i IV (wody WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności jego art. 5 ust 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wstępne limity połowowe dla szprota w strefach ICES IIa (wody WE) i IV (wody WE) zostały ustalone w załączniku IA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006.
(2) Zgodnie z art. 5 ust. 7 tego rozporządzenia Komisja może zmienić limity połowowe w świetle informacji naukowych zebranych w pierwszej połowie 2006 r.
(3) W świetle informacji naukowych zebranych w pierwszej połowie 2006 r. limity połowowe dla szprota w przedmiotowych strefach powinny zostać zmniejszone.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 51/2006.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku IA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1643/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2973/79 z dnia 21 grudnia 1979 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przyznawania pomocy w odniesieniu do wywozu produktów z wołowiny i cielęciny, które mogą korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwie trzecim [3], zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno więc zostać skodyfikowane.
(2) Stany Zjednoczone Ameryki stosują szczególne ustalenia dla ilości 5000 ton rocznie wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty i spełniającej określone wymagania.
Jednym z tych wymagań jest zaopatrzenie mięsa w świadectwo tożsamości wydane przez państwo członkowskie dokonujące wywozu.
(3) Świadectwa tożsamości wydaje się jedynie dla 5000 ton kwalifikujących się do szczególnych ustaleń.
Dlatego należy uwzględnić zezwolenie Komisji przed wydaniem pozwolenia na wywóz w odniesieniu do danego mięsa.
Ponadto tolerancja przewidziana w art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5] nie powinna być stosowana do ilości przekraczającej ilość, dla której wydano pozwolenie.
(4) Konieczne jest określenie charakteru świadectw tożsamości oraz niezbędnych procedur ich stosowania.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do wywozu do Stanów Zjednoczonych 5000 ton rocznie wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty, świeżej, schłodzonej lub mrożonej, kwalifikującej się do szczególnych regulacji.
2.
Mięso określone w ust. 1 musi spełniać wymagania w zakresie ochrony zdrowia ustanowione przez państwo trzecie przywozu i pochodzić od zwierząt ubitych nie wcześniej niż dwa miesiące przed przeprowadzeniem odprawy celnej w celu wywozu.
Artykuł 2
W momencie odprawy celnej mięsa w celu wywozu wydane zostaje, na żądanie osoby wnioskującej, świadectwo tożsamości określone w art. 3, po okazaniu pozwolenia na wywóz określonego w art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 [6] i świadectwa weterynaryjnego z datą uboju zwierząt, z których pochodzi mięso, o jakie wnioskowano na mocy art. 12 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo tożsamości sporządza się na formularzu odpowiadającym wzorowi z załącznika I, w co najmniej jednej kopii.
Świadectwo wydaje się w języku angielskim na białym papierze o wymiarach 210 × 297 mm.
Każde świadectwo oznaczone jest indywidualnym numerem seryjnym przypisanym przez urząd celny określony w art. 4.
Państwo członkowskie wywozu może zażądać, by świadectwo wydawane na jego terytorium było drukowane w jednym spośród jego języków urzędowych oraz w języku angielskim.
2.
Kopie zawierają ten sam numer seryjny co oryginał.
Wszystkie dane w oryginale i na kopiach pisane są na maszynie lub, w przypadku pisma ręcznego, atramentem i drukowanymi literami.
Artykuł 4
1.
Świadectwo tożsamości i kopie wydaje urząd celny, w którym mięso przechodzi odprawę celną w celu wywozu.
2.
Urząd celny określony w ust. 1 potwierdza oryginał świadectwa we właściwej sekcji i przekazuje świadectwo danej stronie, zatrzymując kopię.
Artykuł 5
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu sprawdzenia pochodzenia i charakteru produktów, dla których wydawane są świadectwa tożsamości.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 2973/79 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1644/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1483/2006 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1483/2006 [2] otworzyło stałe przetargi na odsprzedaż na rynku Wspólnoty zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
(2) Mając na uwadze sytuację na rynkach pszenicy zwyczajnej i żyta we Wspólnocie oraz wzrost popytu na zboża odnotowany w różnych regionach w trakcie ostatnich tygodni, niezbędne okazuje się udostępnienie w niektórych państwach członkowskich nowych ilości zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych. W związku z tym należy zezwolić danym agencjom interwencyjnym państw członkowskich na przystąpienie do zwiększenia ilości zgłoszonych do przetargu, odnoszących się do pszenicy zwyczajnej, do wysokości 51859 ton w Belgii, 44440 ton w Polsce i 27020 ton na Litwie; oraz odnoszących się do jęczmienia, do wysokości 100000 ton we Francji, 100000 ton w Niemczech, 75000 ton w Finlandii, 58004 ton w Szwecji, 41927 ton w Polsce, 28830 ton w Danii, 24825 ton w Zjednoczonym Królestwie, 25787 ton na Litwie, 22461 ton w Austrii, 6340 ton w Belgii.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1483/2006. (4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1645/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 8 listopada 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1626/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1626/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1626/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1646/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 639/2004 w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 299 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 639/2004 z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych Wspólnoty [2] zezwala na odstępstwa od art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [3] oraz od art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [4].
(2) W związku z kompromisem politycznym dotyczącym Europejskiego Funduszu Rybackiego, osiągniętym przez Radę dnia 19 czerwca 2006 r., oraz w celu uwzględnienia specyficznej sytuacji strukturalnej, społecznej i gospodarczej sektora rybołówstwa w regionach najbardziej oddalonych, okres obowiązywania odstępstw przewidzianych w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 639/2004 powinien zostać przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r.
(3) Ze względu na przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa przewidzianego w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 639/2004 okres obowiązywania odstępstwa przewidzianego w art. 2 ust. 5 powinien zostać przedłużony do dnia 31 grudnia 2008 r. w celu umożliwienia wprowadzania do floty zdolności, które skorzystały z pomocy publicznej na wymianę statków rybackich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 639/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 4 datę " 31 grudnia 2005 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2006 r.";
2) w art. 2 ust. 5 datę " 31 grudnia 2007 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2008 r.";
3) w art. 6 datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1647/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 974/98 w sprawie wprowadzenia euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
po konsultacji z Parlamentem Europejskim,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro [2] stanowi o zastąpieniu walutą euro walut tych państw członkowskich, które spełniały warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty w momencie, w którym Wspólnota rozpoczęła trzeci etap unii gospodarczej i walutowej.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2596/2000 [3] zmieniło rozporządzenie (WE) nr 974/98 w celu zastąpienia waluty Grecji przez walutę euro.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2169/2005 zmieniło rozporządzenie (WE) nr 974/98 w celu przygotowania do przyszłego wprowadzenia euro w państwach członkowskich, które nie przyjęły jeszcze euro jako wspólnej waluty.
(4) Zgodnie z art. 4 aktu dotyczącego warunków przystąpienia z 2003 r. Słowenia jest państwem członkowskim objętym derogacją w rozumieniu art. 122 Traktatu WE.
(5) Na mocy decyzji Rady 2006/495/WE z dnia 11 lipca 2006 r., zgodnie z art. 122 ust. 2 Traktatu WE w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r.
[4], Słowenia spełnia warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty i derogacja w stosunku do Słowenii zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
(6) Wprowadzenie euro w Słowenii wymaga rozszerzenia na Słowenię obecnie obowiązujących przepisów dotyczących wprowadzenia euro określonych w rozporządzeniu (WE) nr 974/98.
(7) Słoweński plan wprowadzenia wspólnej waluty przewiduje, że banknoty i monety euro powinny stać się prawnym środkiem płatniczym w tym państwie członkowskim jednocześnie z przyjęciem euro jako waluty.
Przyjęcie euro i wymiana pieniądza gotówkowego powinno nastąpić zatem dnia 1 stycznia 2007 r.
Nie należy stosować okresu stopniowego wycofywania.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 974/98,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 974/98 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1648/2006
z dnia 8 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1649/2006
z dnia 8 listopada 2006 r.
w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji wywozowej do niektórych produktów sektora jaj i mięsa drobiowego
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 109/80 z dnia 18 stycznia 1980 r. w sprawie stosowania najniższej stawki zwrotu wywozowego do niektórych produktów sektora jaj i mięsa drobiowego [3] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [4].
W celu zapewnienia jego jasności i zrozumiałości należy je zatem skodyfikować.
(2) W przypadkach, w których refundacja wywozowa różni się w zależności od miejsca przeznaczenia, art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5] stanowi, że część refundacji, obliczona na podstawie najniższej stawki refundacji, stosowanej w dniu zakończenia wywozowych formalności celnych, ma być wypłacona po dostarczeniu dowodu, że produkt opuścił terytorium celne Wspólnoty.
(3) Przepisy art. 4 ust. 1 i 7 oraz art. 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [6] zezwalają, aby część refundacji, obliczona na podstawie najniższej stawki, była wypłacona, kiedy tylko produkt zostanie poddany specjalnej procedurze określonej tym rozporządzeniem.
(4) W ramach specjalnych uzgodnień z niektórymi państwami trzecimi stawka refundacji, stosowana dla wywozu do tych państw pewnych produktów z sektora jaj i mięsa drobiowego, może być niższa, a czasami znacznie niższa niż refundacja normalnie stosowana.
Czasami również nie określa się żadnej refundacji.
(5) Najniższa stawka refundacji również wynika z faktu, że nie określono żadnej refundacji.
(6) W przypadku nieokreślenia refundacji wywozowej środki wprowadzone w Stanach Zjednoczonych gwarantują, że produkty, które zakwalifikowały się do refundacji wywozowej do innych miejsc przeznaczenia, nie mogą być przywożone do tego kraju. Należy przewidzieć wyjątek przy obliczaniu najniższej stawki refundacji do wywozu do Stanów Zjednoczonych. Doświadczenie pokazuje, iż omawiane produkty mogą kwalifikować się jako ten wyjątek nie tylko w związku ze stosowaniem art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr (WE) nr 800/1999, lecz również w związku ze stosowaniem art. 4 ust. 1 i 7 oraz art. 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
(7) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Fakt, że nie określono refundacji do produktów objętych kodami CN 010511, 010512, 010519, 0207 (wyłączając 020734, 02071391, 02071491, 02072691, 02072791, 02073591, 02073681, 02073685 oraz 02073689), 0407, 0408, 160232, które są wywożone do Stanów Zjednoczonych Ameryki, nie jest brany pod uwagę:
- przy obliczaniu najniższej stawki refundacji do celów art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999,
- przy stosowaniu art. 4 ust. 7 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 565/80.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 109/80 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1650/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 769/2002 na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz kumaryny wysyłanej z Indonezji lub Malezji, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Indonezji lub Malezji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W następstwie przeglądu wygaśnięcia, rozporządzeniem (WE) nr 769/2002 [2] (zwanym dalej "rozporządzeniem pierwotnym"), Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe w wysokości 3479 EUR za tonę przywożonej kumaryny objętej kodem CN ex29322100 pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) W grudniu 2004 r., po stwierdzeniu występowania praktyk związanych z obchodzeniem ceł za pośrednictwem Indii i Tajlandii, środki zostały rozszerzone rozporządzeniem (WE) nr 2272/2004 [3] na przywóz kumaryny wysyłanej z Indii lub Tajlandii, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Indii lub Tajlandii.
2.
Wniosek
(3) Dnia 13 lutego 2006 r.
Komisja otrzymała wniosek zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o przeprowadzenie dochodzenia w sprawie możliwego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL (zwany dalej "wnioskiem").
Wniosek został złożony przez Europejską Radę ds. Przemysłu Chemicznego (CEFIC) (zwaną dalej "wnioskodawcą") w imieniu jedynego producenta we Wspólnocie.
(4) Wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie, że nastąpiła zmiana w strukturze handlu po nałożeniu obowiązujących środków antydumpingowych i środków przeciwdziałających obejściu ceł na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL, polegająca na znacznym wzroście przywozu tego samego produktu z Indonezji i Malezji.
(5) Istnieje przypuszczenie, że wspomniana zmiana w strukturze handlu wynika z dokonywanego w Indonezji i Malezji przeładunku kumaryny pochodzącej z ChRL.
Stwierdzono ponadto, że nie było wystarczającej racjonalnej przyczyny ani uzasadnienia ekonomicznego takiej zmiany, innych niż istnienie środków antydumpingowych nałożonych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL.
(6) Wreszcie, wnioskodawca przedstawił dowody na to, że skutki naprawcze obowiązujących środków antydumpingowych nałożonych na kumarynę pochodzącą z ChRL zostały osłabione pod względem ilości i cen.
Znaczna wielkość przywozu kumaryny z Indonezji i Malezji prawdopodobnie zastąpiła przywóz kumaryny z ChRL.
Ponadto istniały wystarczające dowody na to, że wzrost przywozu nastąpił po cenach znacznie poniżej poziomu niewyrządzającego szkodę ustalonego w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków, oraz że wystąpił dumping w odniesieniu do normalnych wartości wcześniej określonych dla kumaryny pochodzącej z ChRL.
3.
Wszczęcie postępowania
(7) Komisja wszczęła dochodzenie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 499/2006 [4] (zwanego dalej "rozporządzeniem wszczynającym") w sprawie możliwego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz kumaryny pochodzącej z ChRL poprzez przywóz kumaryny wysyłanej z Indonezji lub Malezji, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Indonezji lub Malezji i, zgodnie z art. 13 ust. 3 i 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, nakazała organom celnym rejestrowanie przywozu kumaryny wysyłanej z Indonezji lub Malezji, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Indonezji lub Malezji, objętej kodem CN ex29322100 (kod TARIC 2932210016).
4.
Dochodzenie
(8) Komisja oficjalnie powiadomiła władze ChRL, Indonezji i Malezji, zainteresowanych producentów/eksporterów, importerów we Wspólnocie oraz wnioskodawcę o wszczęciu dochodzenia.
Kwestionariusze zostały przesłane do producentów/eksporterów w ChRL oraz do importerów we Wspólnocie wymienionych we wniosku.
Według posiadanych informacji w Indonezji i Malezji nie było żadnych producentów.
Zainteresowane strony miały możliwość wyrażenia swoich opinii na piśmie i złożenia wniosku o przesłuchanie w ramach limitu czasowego określonego w rozporządzeniu wszczynającym.
Wszystkie strony poinformowano, że brak współpracy może spowodować zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz rozpoznanie sytuacji na podstawie dostępnych faktów.
(9) Żaden producent lub eksporter w ChRL, Indonezji lub Malezji nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz.
Władze indonezyjskie odpowiedziały, że – o ile im wiadomo – w Indonezji nie ma żadnych producentów.
5.
Okres dochodzenia
(10) Okres dochodzenia objął okres od dnia 1 marca 2005 r. do dnia 28 lutego 2006 r. (zwany dalej "OD").
Zebrano dane od 2002 r. do końca OD w celu zbadania domniemanej zmiany w strukturze handlu.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Uwagi ogólne/stopień współpracy
a) Indonezja i Malezja
(11) Żaden producent ani eksporter z Indonezji i Malezji nie ujawnił się ani nie złożył odpowiedzi na kwestionariusz.
W związku z powyższym ustalenia dotyczące wywozu kumaryny wysyłanej z Indonezji i Malezji do Wspólnoty musiały zostać oparte na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Na początku dochodzenia władze Indonezji i Malezji zostały poinformowane o konsekwencjach braku współpracy, jak określono w art. 18 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
b) ChRL
(12) Żaden chiński producent lub eksporter nie podjął współpracy w ramach dochodzenia.
(13) Znanym Komisji przedsiębiorstwom wyjaśniono, że brak współpracy może doprowadzić do zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego.
2.
Produkt objęty postępowaniem oraz produkt podobny
(14) Produktem objętym postępowaniem związanym z możliwym obejściem ceł jest, jak określono w rozporządzeniu podstawowym, kumaryna klasyfikowana obecnie w ramach kodu CN ex29322100.
Kumaryna jest białawym krystalicznym proszkiem o charakterystycznym zapachu świeżo skoszonego siana.
Wykorzystywana jest głównie jako aromatyczna substancja chemiczna i jako utrwalacz w przygotowywaniu komponentów zapachowych, które używane są w produkcji detergentów, kosmetyków i perfum.
(15) Kumaryna może być wytworzona w wyniku dwóch różnych procesów produkcji: proces syntezy z fenolu (reakcja Perkina) lub na drodze syntezy z ortokrezolu (reakcja Raschiga).
Jednakże kumaryna wyprodukowana w wyniku tych dwóch procesów ma te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz to samo zastosowanie.
(16) W obliczu braku współpracy stron z Indonezji i Malezji należy wywnioskować, na podstawie dostępnych informacji oraz wobec braku dowodów przeciwnych, że kumaryna wywożona do Wspólnoty z ChRL i kumaryna wysyłana z Indonezji i Malezji mają takie same właściwości fizyczne i chemiczne oraz to samo zastosowanie.
Należy je zatem uznać za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Zmiana struktury handlu
(17) Jak stwierdzono powyżej, istnieje przypuszczenie, że zmiana struktury handlu wynika z przeładunku towarów w Indonezji i Malezji.
Indonezja
(18) Ponieważ żadne indonezyjskie przedsiębiorstwo nie podjęło współpracy w ramach dochodzenia, zaistniała konieczność określenia wielkości wywozu towarów z Indonezji do Wspólnoty na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W związku z powyższym, w celu ustalenia cen eksportowych i wielkości przywozu z Indonezji, wykorzystano dane Eurostatu, będące najwłaściwszymi dostępnymi informacjami.
(19) Odnotowano napływ znacznych wielkości przywozu z Indonezji do Wspólnoty, na poziomie 12,5 ton w 2004 r., 15 ton w 2005 r. i 10 ton w okresie objętym dochodzeniem (stanowiącym 1,7 % konsumpcji w UE), zaraz po wszczęciu poprzedniego dochodzenia dotyczącego obejścia środków w odniesieniu do Indii i Tajlandii.
Równocześnie chiński wywóz do Indonezji zwiększył się z 57 ton w 2003 r. do 83,8 ton w okresie objętym dochodzeniem.
(20) Wobec braku współpracy i dowodów przeciwnych stwierdzono, że wystąpiła zmiana w strukturze handlu między ChRL, Indonezją i Wspólnotą od 2004 r. do końca okresu objętego dochodzeniem, która wynikała z przeładunku kumaryny pochodzącej z ChRL w Indonezji.
Malezja
(21) Z uwagi na fakt, że żadne malezyjskie przedsiębiorstwo nie podjęło współpracy w ramach dochodzenia, zaistniała konieczność określenia wielkości wywozu towarów z Malezji do Wspólnoty na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W związku z powyższym, w celu ustalenia cen eksportowych i wielkości przywozu z Malezji, wykorzystano dane Eurostatu, będące najwłaściwszymi dostępnymi informacjami.
(22) Napływ przywozu z Malezji do Wspólnoty rozpoczął się w 2005 r., osiągając poziom 13 ton w 2005 r. i 23 ton w okresie objętym dochodzeniem (stanowiąc 3,9 % konsumpcji w UE).
Równocześnie chiński wywóz do Malezji zwiększył się z 23,6 ton w 2004 r. do 43,76 ton w okresie objętym dochodzeniem.
(23) Wobec braku współpracy i dowodów przeciwnych stwierdzono, że wystąpiła zmiana w strukturze handlu między ChRL, Malezją i Wspólnotą od 2005 r. do końca okresu objętego dochodzeniem, która wynikała z przeładunku kumaryny pochodzącej z ChRL w Malezji.
4.
Racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie
Indonezja
(24) Wobec braku współpracy i dowodów przeciwnych stwierdzono, mając na uwadze napływ znacznych wielkości przywozu zaraz po wszczęciu poprzedniego dochodzenia dotyczącego obejścia środków w odniesieniu do Indii i Tajlandii, równocześnie ze wzrostem chińskiego wywozu kumaryny do Indonezji, że zmiana struktury handlu wynikała raczej z istnienia środków antydumpingowych niż z innych wystarczających racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W tym zakresie należy również podkreślić, że nie ma dowodów na istnienie rzeczywistej produkcji kumaryny w Indonezji.
Malezja
(25) Wobec braku współpracy i dowodów przeciwnych stwierdzono, mając na uwadze rozpoczęcie przywozu w 2005 r. po rozszerzeniu środków na przywóz kumaryny wysyłanej z Indii lub Tajlandii i równoczesne zwiększenie chińskiego wywozu do Malezji z 23,6 ton w 2004 r. do 43,76 ton w 2005 r., że zmiana struktury handlu wynikała raczej z istnienia środków antydumpingowych niż z innych wystarczających racjonalnych przyczyn lub ekonomicznego uzasadnienia w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W tym zakresie należy również podkreślić, że nie ma dowodów na istnienie rzeczywistej produkcji kumaryny w Malezji.
5.
Osłabienie skutków zaradczych ceł w zakresie cen i/lub ilości produktów podobnych
Indonezja
(26) W oparciu o przeprowadzoną powyżej analizę przepływów handlowych stwierdzono, że zmiana struktury przywozu do Wspólnoty wiąże się z faktem istnienia środków antydumpingowych i przeciwdziałających obejściu ceł.
Podczas gdy do 2003 r. nie było w ogóle przywozu na rynek wspólnotowy, zgłaszanego jako pochodzący z Indonezji, w 2003 r. wyniósł on 4 tony, w 2004 r. – 12,5 tony, w 2005 r. – 15 ton, a w okresie objętym dochodzeniem – 10 ton, stanowiąc 1,7 % konsumpcji we Wspólnocie.
(27) Dochodzenie wykazało, że przywóz z Indonezji odbywał się po cenie niższej od poziomu ceny eksportowej ustalonej w pierwotnym dochodzeniu i znacznie poniżej pierwotnej wartości normalnej.
(28) W związku z powyższym stwierdza się, że zmiany w przepływach handlowych w połączeniu z wyjątkowo niskimi cenami wywozu z Indonezji osłabiły skutki zaradcze środków antydumpingowych pod względem ilości i cen produktów podobnych.
Malezja
(29) W oparciu o przeprowadzoną powyżej analizę przepływów handlowych stwierdzono, że zmiana struktury handlu wiąże się z faktem istnienia środków antydumpingowych i przeciwdziałających obejściu ceł.
Podczas gdy przed 2005 r. nie było w ogóle przywozu kumaryny na rynek wspólnotowy, w 2005 r. wyniósł on 13 ton, a w okresie objętym dochodzeniem – 23 tony.
(30) Dochodzenie wykazało, że przywóz z Malezji odbywał się po cenie niższej od poziomu ceny eksportowej ustalonej w pierwotnym dochodzeniu i znacznie poniżej pierwotnej wartości normalnej.
(31) W związku z powyższym stwierdza się, że zmiany w przepływach handlowych w połączeniu z wyjątkowo niskimi cenami wywozu z Malezji osłabiły skutki zaradcze środków antydumpingowych pod względem ilości i cen produktów podobnych.
6.
Dowody dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości ustalonych wcześniej dla produktów podobnych
Indonezja
(32) W celu określenia, czy możliwe jest znalezienie dowodów dumpingu względem wywozu kumaryny do Wspólnoty z Indonezji w OD, wykorzystano dane Eurostatu zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(33) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wymaga przedstawienia dowodów dumpingu względem normalnej wartości ustalonej wcześniej dla produktów podobnych.
(34) W celu obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową uwzględniono, w postaci dostosowań, różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen.
Dostosowania te zostały dokonane zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia, na podstawie dostępnych faktów, tj. wskazanych we wniosku, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(35) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w poprzednim dochodzeniu oraz średniej ważonej cen eksportowych w OD, wyrażone jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało dumping w zakresie przywozu kumaryny do Wspólnoty z Indonezji.
Ustalony margines dumpingu, wyrażony jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wyniósł ponad 100 %.
Malezja
(36) W celu określenia, czy możliwe jest znalezienie dowodów dumpingu względem wywozu kumaryny do Wspólnoty z Malezji w OD, wykorzystano dane Eurostatu zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(37) W celu obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową uwzględniono, w postaci dostosowań, różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen.
Dostosowania te zostały dokonane zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia, na podstawie dostępnych faktów, tj. wskazanych we wniosku, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(38) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w poprzednim dochodzeniu oraz średniej ważonej cen eksportowych w OD, wyrażone jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało dumping w zakresie przywozu kumaryny do Wspólnoty z Malezji.
Ustalony margines dumpingu, wyrażony jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wyniósł ponad 100 %.
C. ŚRODKI
(39) W związku z powyższymi ustaleniami dotyczącymi obejścia środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego dochodzeniem pochodzącego z ChRL powinny zostać rozszerzone na ten sam produkt wysyłany z Indonezji lub Malezji, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Indonezji lub Malezji.
(40) Rozszerzone cło powinno być równe cłu ustanowionemu w art. 1 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego.
(41) Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które przewidują, że wszelkie rozszerzone środki są stosowane wobec zarejestrowanego przywozu od daty rejestracji, cło antydumpingowe powinno być pobierane od przywozu kumaryny wysyłanej z Indonezji lub Malezji, która została przywieziona do Wspólnoty w ramach procedury rejestracji nałożonej rozporządzeniem wszczynającym.
D. WNIOSKI O WYŁĄCZENIE
(42) Pomimo że w trakcie niniejszego dochodzenia nie ustalono istnienia w Indonezji lub Malezji żadnych rzeczywistych producentów kumaryny, ani też tacy producenci nie zgłosili się do Komisji, informuje się nowych producentów, którzy mają zamiar złożyć wniosek o wyłączenie z zastosowania rozszerzonego środka antydumpingowego zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, że będą musieli wypełnić kwestionariusz w celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy wyłączenie może być im przyznane.
Tego rodzaju wyłączenie może zostać udzielone po dokonaniu oceny, między innymi, sytuacji rynkowej produktu objętego postępowaniem, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych, zakupów i sprzedaży oraz prawdopodobieństwa stosowania praktyk, w odniesieniu do których nie ma wystarczającej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia, a także dowodów na istnienie dumpingu.
W takim przypadku Komisja najprawdopodobniej przeprowadzi również weryfikację na miejscu.
Wniosek należałoby niezwłocznie skierować do Komisji, razem z wszelkimi właściwymi informacjami, w szczególności wszelkimi zmianami w działalności przedsiębiorstwa związanymi z produkcją i sprzedażą.
(43) Importerzy mogliby korzystać z wyłączenia z zastosowania środka, w takiej mierze, w jakiej ich przywóz pochodzi od eksportujących producentów, którym przyznano tego rodzaju wyłączenie, oraz zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(44) W przypadkach, w których udzielono wyłączenia, Rada wprowadzi odpowiednie zmiany do niniejszego rozporządzenia.
Wszelkie udzielone wyłączenia będą następnie monitorowane przez Komisję w celu zapewnienia zgodności z warunkami określonymi w tych wyłączeniach.
E. PROCEDURA
(45) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Rada zamierzała rozszerzyć obowiązujące ostateczne środki antydumpingowe, oraz miały możliwość zabrania głosu w sprawie i przedstawienia swoich uwag.
Nie otrzymano żadnych uwag, których charakter mógłby zmienić wyżej wspomniane wnioski,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 769/2002 na przywóz pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej kumaryny, objętej kodem CN ex29322100, zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz kumaryny objętej kodem CN ex29322100 wysyłanej z Indonezji lub Malezji, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Indonezji lub Malezji (kod TARIC 2932210016).
2. Cło rozszerzone na podstawie ust. 1 jest pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 499/2006 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wyłączenie z rozszerzonego cła na podstawie art. 1 są sporządzane na piśmie, w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej oraz podpisywane przez osobę upoważnioną do reprezentowania wnioskodawcy.
Wniosek należy przesłać na poniższy adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro: J-79 05/17
B-1049 Bruksela
Faks: (32-2) 295 65 05
2. Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 Rada może podjąć decyzję o wyłączeniu z cła rozszerzonego na podstawie art. 1 przywozu, który nie stanowi obejścia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 769/2002.
Artykuł 3
Niniejszym nakazuje się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu, ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 499/2006.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1651/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
kończące częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1) Obecnie obowiązującymi środkami są ostateczne cła antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL"), nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1524/2000 [2] ("rozporządzenie pierwotne").
2.
OBECNE DOCHODZENIE
(2) Dnia 10 stycznia 2006 r. Komisja w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] wszczęła z własnej inicjatywy dochodzenie na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Zakres przeglądu jest ograniczony do aspektów dumpingu dotyczących tylko jednego eksportującego producenta rowerów – Giant China Co.
Ltd. (zwanego dalej "Giant China" lub "przedsiębiorstwem").
(3) Komisja posiadała wystarczające dowody uprawdopodobniające, że okoliczności, na podstawie których wprowadzono obecnie obowiązujące środki, zmieniły się i że zmiany te są trwałe.
Według informacji posiadanych przez Komisję przedsiębiorstwo prowadziło działalność opartą na warunkach gospodarki rynkowej, na co wskazywał fakt, że wydawało się ono spełniać kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(4) Częściowy przegląd okresowy został zatem rozpoczęty w celu ustalenia, czy przedsiębiorstwo prowadzi działalność opartą na warunkach gospodarki rynkowej określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego lub czy spełnia ono ewentualnie wymagania pozwalające na objęcie go indywidualnym cłem ustanowionym zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, a jeżeli tak, w celu ustalenia indywidualnego marginesu dumpingu dla przedsiębiorstwa, a w przypadku stwierdzenia dumpingu – poziomu cła, któremu powinien podlegać przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem.
3.
PROCEDURA
(5) Komisja oficjalnie poinformowała Giant China, przemysł wspólnotowy i władze ChRL o wszczęciu dochodzenia.
Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(6) W celu umożliwienia wspomnianemu przedsiębiorstwu złożenia wniosku o przyznanie statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych ("MET") lub o indywidualne traktowanie ("IT"), Komisja przesłała formularze wniosków przedsiębiorstwu i władzom ChRL.
W następstwie powyższego od Giant China i jego przedsiębiorstwa powiązanego wpłynęły wnioski o MET.
(7) Przeprowadzono wizytację na terenie zakładów Giant China i jego powiązanego przedsiębiorstwa Giant Chengdu Co., Ltd.
4.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(8) Produktem objętym postępowaniem, zgodnie z definicją w art. 1 rozporządzenia pierwotnego, są rowery dwukołowe i pozostałe rowery (włączając trzykołowe wózki – rowery dostawcze, jednak z wyłączeniem rowerów jednokołowych), bezsilnikowe, pochodzące z ChRL (zwane dalej "produktem objętym postępowaniem"), obecnie objęte kodami CN ex87120010, 87120030 i ex87120080.
5.
OKRES OBJĘTY DOCHODZENIEM
(9) Dochodzenie obejmowało okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.
6.
WYNIKI DOCHODZENIA
(10) W trakcie dochodzenia ustalono, że przedsiębiorstwo było powiązane z innym wytwórcą produktu objętego postępowaniem w ChRL, który jednakże nie przedłożył odpowiedzi na formularz wniosku o MET w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(11) Należy zauważyć, że badanie, czy grupa powiązanych przedsiębiorstw jako całość spełnia warunki MET, jest stałą praktyką Komisji.
Uznaje się to za konieczne w celu zapobieżenia dokonywaniu przez grupę przedsiębiorstw sprzedaży, w przypadku nałożenia środków, za pośrednictwem jednego powiązanego przedsiębiorstwa należącego do tej grupy.
Dlatego w przypadku gdy spółka zależna lub jakiekolwiek inne powiązane przedsiębiorstwo jest producentem lub sprzedawcą produktu objętego postępowaniem, wszystkie takie powiązane przedsiębiorstwa muszą przedłożyć odpowiedzi na formularz wniosku o MET, aby umożliwić zbadanie czy one również spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym, jeżeli nie zostanie spełniony ten wymóg, nie można stwierdzić, czy cała grupa spełnia wszystkie warunki MET.
(12) Ponadto na podstawie dostępnych informacji nie można było określić, czy przedsiębiorstwo spełniało wymogi art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(13) Komisja poinformowała przedsiębiorstwo o powyższych wnioskach.
Przedsiębiorstwo to oświadczyło, że nie jest już zainteresowane współpracą w tym postępowaniu przeglądowym.
7.
ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA
(14) Powyższe wyniki prowadzą do wniosku, że częściowy przegląd okresowy dotyczący przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem produkowanego przez Giant China powinien zostać zakończony, a środki opisane w motywie 1 powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Częściowy przegląd okresowy, na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, dotyczący środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu rowerów produkowanych przez Giant China Co. Ltd. i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1524/2000, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1095/2005, zostaje niniejszym zakończony.
2.
Obowiązujące obecnie środki antydumpingowe w odniesieniu do Giant China Co.
Ltd. zostają utrzymane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1652/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
kończące przegląd pod kątem nowego eksportera wszczęty na mocy rozporządzenia (WE) nr 428/2005 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz syntetycznych, poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(1) Obecnie obowiązujące środki są ostatecznym cłem antydumpingowym nałożonym na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 [2] na przywóz syntetycznych, poliestrowych włókien odcinkowych ("PSF") pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
2.
OBECNE DOCHODZENIE
2.1.
Wniosek o dokonanie przeglądu
(2) Po nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz PSF pochodzących z ChRL Komisja otrzymała wniosek od chińskiego przedsiębiorstwa Huvis Sichuan ("wnioskodawca") o wszczęcie przeglądu pod kątem "nowego eksportera" na mocy rozporządzenia (WE) nr 428/2005 zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(3) Wnioskodawca twierdził, że nie dokonywał wywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, na którym oparte zostały środki antydumpingowe, to znaczy w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r. ("pierwotny okres objęty dochodzeniem") oraz że nie był związany z jakimkolwiek producentem w ChRL wywożącym PSF, które są objęte obecnymi środkami antydumpingowymi.
Ponadto wnioskodawca twierdził, że rozpoczął wywóz PSF do Wspólnoty po zakończeniu pierwotnego okresu objętego dochodzeniem.
2.2.
Wszczęcie przeglądu "dotyczącego nowego eksportera"
(4) Komisja zbadała dowody prima facie dostarczone przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia rozpoczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag przez przemysł wspólnotowy, którego dotyczy postępowanie, Komisja wszczęła na mocy rozporządzenia (WE) nr 342/2006 [3] przegląd rozporządzenia (WE) nr 428/2005 w odniesieniu do wnioskodawcy i rozpoczęła swoje dochodzenie.
(5) Zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 342/2006 zniesiono cło antydumpingowe w wysokości 49,7 % nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 428/2005 na przywóz PSF wyprodukowanych między innymi przez wnioskodawcę. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, władze celne zostały poinstruowane o powzięciu odpowiednich kroków celem zarejestrowania przywozu PSF produkowanych przez wnioskodawcę.
2.3.
Produkt objęty postępowaniem
(6) Produkt objęty bieżącym przeglądem jest taki sam, jak produkt objęty dochodzeniem, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków na przywóz PSF pochodzących z ChRL (zwanym dalej "dochodzeniem pierwotnym"), tj. włókna odcinkowe syntetyczne z poliestru, niezgrzeblone, nieczesane ani nieprzerobione w inny sposób do przędzenia, pochodzące z ChRL, obecnie objęte kodem CN 55032000.
2.4.
Strony zainteresowane
(7) Komisja oficjalnie powiadomiła przemysł wspólnotowy, wnioskodawcę oraz przedstawicieli kraju wywozu o wszczęciu przeglądu.
Stronom zainteresowanym dano możliwość wyrażenia opinii na piśmie i ustnie.
(8) Służby Komisji przesłały również wnioskodawcy formularz wniosku o traktowanie przedsiębiorstwa jako podmiotu gospodarki rynkowej ("MET") oraz kwestionariusz; Komisja otrzymała odpowiedzi w wyznaczonych w tym celu terminach.
2.5.
Okres objęty dochodzeniem
(9) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 października 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
3.
WYNIKI DOCHODZENIA
3.1.
Przyznanie statusu "nowego eksportera"
(10) Dochodzenie wykazało, że wnioskodawca rozpoczął produkcję w październiku 2004 r., tj. po upływie pierwotnego okresu objętego dochodzeniem, i że nie dokonywał wywozu do Wspólnoty produktu objętego dochodzeniem w tym okresie.
Uznano zatem, że wnioskodawca spełniał wymogi określone w pierwszym zdaniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(11) Niemniej dochodzenie wykazało, że wnioskodawca był związany z częściowo państwowym chińskim producentem, który produkował produkt objęty dochodzeniem w okresie pierwotnym; producent ten jednak nie współpracował w dochodzeniu w tamtym okresie.
Uwzględniając fakt, że wywóz powiązanego z wnioskodawcą producenta chińskiego był objęty cłem antydumpingowym, uznano, że wnioskodawca nie spełnia warunku określonego w drugim zdaniu art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, które mówi, że eksporter lub producent powinien wykazać, że nie jest związany z żadnym z eksporterów lub producentów w kraju wywozu produktów objętych środkami antydumpingowymi.
(12) Wnioskodawca twierdził, że związany z nim producent nie wywoził do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem.
W uzasadnieniu tego twierdzenia wnioskodawca przedstawił Komisji zweryfikowane sprawozdania finansowe powiązanego z nim producenta za lata 2002 i 2004, które według wnioskodawcy wykazują brak wywozu produktu objętego postępowaniem w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem.
(13) Jednak dowody dostarczone przez wnioskodawcę nie wykazywały, że związany z nim producent nie wywoził do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem w pierwotnym okresie objętych dochodzeniem.
W rzeczywistości przedstawione sprawozdania finansowe wykazały jedynie, że producent nie wywoził produktów towarowych bez dokładnego definiowania znaczenia produktu towarowego, tj. w szczególności, czy produkt objęty postępowaniem był klasyfikowany jako "produkt towarowy".
W tym względzie należy zauważyć, że producent związany z wnioskodawcą wytwarza również inne produkty niż produkt objęty postępowaniem.
Ponadto należy zauważyć, że pomimo dostarczenia sprawozdań finansowych producent związany z wnioskodawcą nie współpracował w obecnym dochodzeniu, przez co dostarczone przez przedsiębiorstwo informacje nie mogły zostać zweryfikowane.
Wobec tego dostępne dowody nie wskazują, że cała sprzedaż odbiorcom krajowym, np. podmiotom gospodarczym w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem, była rzeczywiście przeznaczona na rynek krajowy, a nie na wywóz do Wspólnoty.
W związku z tym nie można ustalić, czy wywóz do Wspólnoty w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem miał faktycznie miejsce czy nie.
(14) Po ujawnieniu informacji wnioskodawca twierdził, że wyjaśnienia dotyczące zweryfikowanych sprawozdań finansowych były wymagane wcześniej, a w szczególności przed ujawnieniem tych informacji.
W tym względzie należy zwrócić uwagę na to, że chiński producent związany z wnioskodawcą z powodu braków został wezwany do przedstawienia tych informacji oraz wezwany do współpracy w ramach obecnego dochodzenia, czego odmówił.
W związku z tym ustalenia w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa były oparte na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W tych okolicznościach wszelkie wnioski o dodatkowe informacje po upłynięciu wyznaczonych terminów zostały uznane za nieodpowiednie i dyskryminujące w ramach normalnej praktyki stosowanej przez instytucje wspólnotowe względem stron niewspółpracujących.
Należy zauważyć, że ustalenia zostały ujawnione zainteresowanemu wnioskodawcy, który miał wystarczająco dużo możliwości, aby się do nich odnieść.
(15) Niezależnie od tego, argument, zgodnie z którym producent powiązany nie wywoził lub wywoził do Wspólnoty produkt objęty postępowaniem, jest nieistotny, ponieważ – jak wykazano w motywie 13 i określono w motywach 18 do 31 poniżej – producent związany z wnioskodawcą nie współpracował w obecnym przeglądzie i w związku z tym Komisja nie mogła ustalić, czy podmiot gospodarczy, w którego skład wchodzi wnioskodawca oraz związany z nim producent, speíniają kryteria, by zostać uznanym za podmiot działający w warunkach gospodarki rynkowej.
3.2.
Traktowanie na zasadach rynkowych ("MET")
(16) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu dla producentów spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tj. w przypadkach, gdy zostanie wykazane, że w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży produktu podobnego miały zastosowanie warunki gospodarki rynkowej. Wspomniane kryteria przedstawiono poniżej w streszczonej formie:
- decyzje związane z działalnością rynkową podejmuje się w odpowiedzi na sygnały dochodzące z rynku, bez znacznej ingerencji państwa, zaś koszty odzwierciedlają wartości rynkowe,
- przedsiębiorstwa mają jeden czytelny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która podlega niezależnemu audytowi zgodnemu z międzynarodowymi standardami rachunkowości ("MSR") i jest stosowana we wszystkich celach,
- nie ma miejsca przeniesienie zniekształceń z byłych systemów gospodarki nierynkowej,
- prawo upadłościowe i prawo własności gwarantują stabilność i pewność prawną,
- przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.
(17) Wnioskodawca wystąpił o przyznanie statusu MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i został poproszony o wypełnienie formularza wniosku o przyznanie statusu MET.
(18) Jak wspomniano w motywie 11, dochodzenie wykazało, że wnioskodawca był związany z innym producentem produktu objętego postępowaniem z siedzibą w Chinach.
Chociaż związany z wnioskodawcą producent został poproszony o wypełnienie osobnego formularza o przyznanie statusu MET, nie wypełnił go.
(19) Należy zauważyć, że powszechną praktyką Komisji jest ustalenie, czy grupa powiązanych przedsiębiorstw, jako całość, spełnia warunki uzyskania statusu MET.
Uznaje się to za konieczne w celu uniknięcia sprzedaży produktów wyprodukowanych przez grupę przedsiębiorstw za pośrednictwem jednego powiązanego z nimi przedsiębiorstwa należącego do tej grupy, w takim przypadku środki powinny zostać nałożone.
W związku z tym w przypadku, gdy przedsiębiorstwo zależne lub inne przedsiębiorstwo powiązane jest producentem i/lub sprzedawcą produktu objętego postępowaniem, wszystkie te podmioty powinny wystąpić z wnioskiem o MET w celu umożliwienia ustalenia, czy spełniają one kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Zatem niedopełnienie procedury w tym względzie prowadzi do tego, że nie można stwierdzić, czy grupa przedsiębiorstw jako całość spełnia warunki uzyskania statusu MET.
(20) Komisja niezwłocznie poinformowała wnioskodawcę, że z powodu braku odpowiedzi ze strony producenta powiązanego nie może ustalić, czy przedsiębiorstwo prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej.
(21) Wnioskodawca twierdził, że oba przedsiębiorstwa konkurują ze sobą na rynku krajowym i że nie są ze sobą "w dobrych stosunkach".
Ponadto twierdzono, że przedsiębiorstwo powiązane odmówiło dostarczenia wszelkich poufnych informacji potrzebnych w dochodzeniu, ponieważ obawia się, że przekazanie tychże informacji może wzmocnić pozycję rynkową konkurenta, tj. wnioskodawcy.
(22) Należy zauważyć, że zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego producent powiązany mógł zażądać przyznania klauzuli poufności w odniesieniu do dostarczonych przez niego informacji, tak aby usunąć wszelkie obawy związane z ujawnieniem takich informacji konkurentom rynkowym.
Przedsiębiorstwo powiązane zdecydowało jednak o nieprzekazywaniu wymaganych informacji bez wnoszenia o przyznanie klauzuli poufności.
W związku z tym argument wnioskodawcy musiał zostać odrzucony.
(23) Wnioskodawca twierdził również, że przedsiębiorstwo powiązane nie może mieć wpływu na jego decyzje związane z działalnością na rynku.
Argument nie został poparty żadnymi dowodami, zatem uznaje się go za nieistotny, ponieważ, jak wyjaśniono powyżej, należy odmówić przyznania wnioskodawcy statusu MET, w przypadku gdy powiązane z nim przedsiębiorstwo nie wypełni formularza MET i nie spełni warunków przyznania statusu MET.
Ponadto nawet gdyby Komisja miała rozpatrzyć wniosek merytorycznie, należy zauważyć, że fakty dostępne w niniejszym postępowaniu wskazują, że w przeciwieństwie do twierdzenia wnioskodawcy w zarządzie producenta powiązanego zasiada dyrektor wnioskodawcy, co nie pozostaje bez wpływu na jego decyzje.
W rzeczywistości powiązany producent może blokować decyzję przedsiębiorstwa w zakresie wprowadzania zmian do umowy spółki, rozwiązania spółki typu joint venture, zmian kapitału zakładowego, fuzji z innymi podmiotami lub podziału przedsiębiorstwa; takie decyzje wymagają jednomyślności.
Celem zawiązania spółki typu joint venture pomiędzy wnioskodawcą a producentem powiązanym, tak jak to przedstawiono w rozdziale 5 umowy spółki, jest uzyskanie "konkurencyjnej pozycji na rynku światowym pod względem jakości i ceny" oraz "produkcja i sprzedaż włókien poliestrowych", a także "wywóz i przywóz produktów i surowców związanych z produkcją poliestrowych włókien odcinkowych", co wskazuje na to, że oba przedsiębiorstwa faktycznie mają ze sobą współpracować i przynajmniej uzgadniać decyzje w celu osiągnięcia jak najlepszej pozycji na rynku światowym.
W związku z tym argument wnioskodawcy musiał zostać odrzucony.
(24) Bezpośrednio po zawiadomieniu wnioskodawca powtórzył argumenty, że powiązany producent chiński ma jedynie nieznaczny wpływ na jego decyzje dotyczące działalności rynkowej, gdyż zgoda tego producenta wymagana jest wyłącznie w sprawach istnienia samego przedsiębiorstwa, tj. zgoda wymagana jest tylko przy podejmowaniu decyzji związanych z inwestycjami dokonanymi przez powiązanego chińskiego producenta, podczas gdy decyzje dotyczące działań rynkowych podejmowane są zgodnie z globalną strategią jego głównego udziałowca; producent chiński nie ma na nie żadnego wpływu.
Ponadto powiązany producent chiński nie będzie miał żadnego wpływu na zarządzanie przedsiębiorstwem.
(25) Wnioskodawca twierdził ponadto, że decyzja o odrzuceniu wniosku o przyznanie statusu MET tylko na podstawie braku współpracy ze strony powiązanego chińskiego producenta będzie nieusprawiedliwiona, ponieważ zależność pomiędzy dwoma podmiotami jest wyłącznie wymogiem technicznym i nie ma żadnego praktycznego znaczenia dla wnioskodawcy.
Ponadto wnioskodawca twierdził, że nie jest powiązany z żadnym z chińskich producentów eksportujących PSF, na które nałożono środki antydumpingowe, ponieważ powiązane przedsiębiorstwo nie dokonywało wywozu do Wspólnoty w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem oraz w związku z tym nie mogło współpracować w tymże dochodzeniu i wnosić o przyznanie indywidualnej stawki celnej.
(26) Jak przedstawiono powyżej w motywie 23, możliwość wywierania znaczącego wpływu przez powiązane przedsiębiorstwo chińskie na działania rynkowe wnioskodawcy nie może zostać uznana za nieistotną lub bez znaczenia.
Przeciwnie, taki wpływ wiąże się z kluczowymi aspektami działalności, tak jak opisano to w omawianym motywie.
Podobnie ze względu na brak współpracy przedsiębiorstwa chińskiego w obecnym dochodzeniu Komisja nie mogła ocenić, czy przedsiębiorstwo nie dokonywało wywozu do Wspólnoty w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem, jak to twierdził wnioskodawca.
Komentarze dostarczone przez wnioskodawcę nie zawierały podstaw do zmiany wniosków przedstawionych w motywie 13.
W rzeczywistości fakt, że powiązane przedsiębiorstwo nie mogło wnieść o przyznanie statusu MET lub IT w pierwotnym okresie dochodzenia nie czyni nieistotnym faktu, że jest ono objęte obowiązującymi środkami, tj. cłem rezydualnym.
(27) Wreszcie przedstawiono, że główne przyczyny, z powodu których zdecydowano o odrzuceniu wniosku o przyznanie statusu MET (tj. powiązanie z chińskim producentem), były znane Komisji przed rozpoczęciem dochodzenia.
(28) W tym względzie należy zauważyć, że główne powody odrzucenia wniosku o przyznanie statusu MET, tak jak przedstawiono w motywach 13, 23 powyżej i 31 poniżej, nie wynikają z samej zależności pomiędzy chińskim producentem a wnioskodawcą, ale z braku współpracy ze strony tego producenta oraz, w konsekwencji, z braku możliwości ustalenia między innymi, w jakiej mierze ingerencja państwa faktycznie może wpływać na decyzje związane z działalnością rynkową wnioskodawcy oraz czy, jak twierdzi wnioskodawca, powiązany producent nie dokonywał wywozu do Wspólnoty produktów objętych dochodzeniem w pierwotnym OD.
(29) Dlatego też wnioski wnioskodawcy należało odrzucić.
(30) Ponadto nie można było określić stopnia możliwych zniekształceń przeniesionych z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.
W istocie częściowo państwowe przedsiębiorstwo powiązane z wnioskodawcą wniosło swój wkład w postaci przekazania prawa użytkowania ziemi do kapitału zakładowego spółki.
Z powodu braku współpracy ze strony producenta powiązanego nie było możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy takie zniekształcenia miały miejsce.
(31) W związku z powyższym oraz w związku z brakiem odpowiednio udokumentowanego formularza o przyznanie statusu MET ze strony producenta powiązanego Komisja nie mogła ustalić, czy grupa przedsiębiorstw, tj. wnioskodawca i powiązany z nim producent, spełniają kryteria przyznania statusu MET.
3.3.
Indywidualne traktowanie ("IT")
(32) Na mocy art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, dla krajów, których dotyczy ten artykuł, ustalana jest jedna stawka celna, z wyjątkiem przedsiębiorstw, które mogą udowodnić, że spełniają wszystkie kryteria indywidualnego traktowania określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(33) Wnioskodawca oraz strona wnoszący o przyznanie statusu MET złożyli wniosek o przyznanie IT, w przypadku nieotrzymania statusu MET.
Jak opisano w motywie 11 częściowo państwowy producent PSF jest powiązany z wnioskodawcą.
Ponieważ powiązany producent niewspółpracował w obecnym dochodzeniu, służby Komisji nie mogły określić, czy ingerencja ze strony państwa nie umożliwiała obejścia środków.
Zatem uznano, że wnioskodawcy nie można przyznać IT.
(34) Wnioskodawca twierdził, że w tym przypadku obejście środków nie jest prawdopodobne, ponieważ oba przedsiębiorstwa konkurują ze sobą, a powiązany producent nigdy nie będzie zainteresowany sprzedażą swoich produktów za pośrednictwem wnioskodawcy na rynek wspólnotowy.
(35) Należy zauważyć, że trudno jest przewidzieć zachowanie przedsiębiorstwa powiązanego, ponieważ oba przedsiębiorstwa są powiązane.
Ponadto, jak opisano powyżej w motywie 23, celem zawiązania spółki typu joint venture pomiędzy dwoma przedsiębiorstwami jest uzyskanie jak najlepszej pozycji na rynku światowym.
Uznano, że istnieje bezpośrednie ryzyko obejścia środków wynikające z korzyści, jakie odnosi jedno przedsiębiorstwo z niższej marży dumpingu niż ta, którą objęte jest drugie przedsiębiorstwo.
Wnioskodawca nie dostarczył żadnych informacji udowadniających, że takie ryzyko obejścia środków może być skutecznie wyeliminowane.
(36) Wnioskodawca zakwestionował decyzję o odrzuceniu wniosku o przyznanie IT, twierdząc, że możliwość obejścia środków powinna zostać zbadana w dochodzeniu wszczętym zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz że art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego nie nakłada na przedsiębiorstwa z siedzibami w Chinach obowiązku wykazania, że nie będą obchodzić nałożonych środków antydumpingowych.
(37) W tym względzie należy zauważyć, że art. 9 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego jest czytelny w odniesieniu do warunków przyznania indywidualnej stawki celnej, gdy stosuje się art. 2 ust. 7 lit. a), co ma miejsce w tym przypadku, ponieważ nie można uznać, że wnioskodawca spełnia warunki art. 2 ust. 7 lit. c). W szczególności art. 9 ust. 5 lit. e) rozporządzenia podstawowego określa, że ingerencja ze strony państwa nie powinna umożliwiać obejścia środków. Jak przedstawiono w motywie 35, ze względu na brak współpracy ze strony przedsiębiorstw powiązanych nie można było stwierdzić, czy spełnione zostały warunki przyznania IT.
(38) Zatem uznano, że wnioskodawcy nie należy przyznawać IT.
4.
WNIOSKI
(39) Celem niniejszego przeglądu jest określenie indywidualnej marży dumpingu dla wnioskodawcy, która rzekomo różniła się od obecnej marży cła rezydualnego nałożonej na przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL.
Wniosek opierał się głównie na zarzucie, że wnioskodawca spełniał warunki przyznania statusu MET.
(40) Jak wykazano w dochodzeniu, ze względu na brak współpracy ze strony producenta powiązanego wnioskodawcy nie przyznano statusu MET ani IT, Komisja nie mogła ustalić, czy marża indywidualnego dumpingu wnioskodawcy różni się faktycznie od marży dumpingu rezydualnego ustalonej w dochodzeniu pierwotnym.
W związku z tym wniosek ten należy odrzucić oraz zakończyć przegląd pod kątem nowego eksportera.
Rezydualny margines dumpingu ustalony w dochodzeniu pierwotnym, tzn. 49,7 %, należy utrzymać.
5.
WSTECZNE ZASTOSOWANIE CŁA ANTYDUMPINGOWEGO
(41) W świetle powyższych ustaleń cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy nakłada się z mocą wsteczną na przywóz produktu objętego postępowaniem, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 342/2006.
6.
ZAWIADOMIENIE
(42) Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o wszelkich zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których wyciągnięto powyższe wnioski, oraz poproszono je o odniesienie się do tych ustaleń zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego.
Uwagi zainteresowanych stron uwzględniono w stosowanych przypadkach.
(43) Niniejszy przegląd nie zmienia daty wygaśnięcia środków nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 428/2005, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1333/2005, zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zamyka się przegląd pod kątem nowego eksportera wszczęty na mocy rozporządzenia (WE) nr 342/2006.
2.
Niniejszym nakłada się ze skutkiem od dnia 26 lutego 2006 r. cło antydumpingowe mające zastosowanie zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 428/2005 wobec "wszystkich innych przedsiębiorstw" w Chińskiej Republice Ludowej na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych zarejestrowanych zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 342/2006.
3.
Niniejszym poleca się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez Huvis Sichuan.
4.
O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1653/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1654/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1655/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 9 listopada 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 9 listopada 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 25,414 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1656/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1657/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1658/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 29 września 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1433/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1433/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1433/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1659/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustalającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1660/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 3 do 9 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1661/2006
z dnia 9 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 3. do 9 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1662/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 10 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku podlegania przepisom załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 przedsiębiorstwa sektora spożywczego powinny zagwarantować, że każdy produkt pochodzenia zwierzęcego ma własny znak identyfikacyjny stosowany zgodnie z przepisami sekcji I załącznika II do wspomnianego rozporządzenia.
O ile nie jest to wyraźnie wyrażone oraz do celów kontroli, na produktach pochodzenia zwierzęcego nie powinien widnieć więcej niż jeden znak identyfikacyjny.
(2) Sekcja I załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 określa zasady dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu mięsa hodowlanych zwierząt kopytnych.
Wyjątki dotyczące całkowitego odarcia ze skóry tuszy i innych części ciała przeznaczonych do spożycia przez ludzi określono w rozdziale IV pkt 8 tej sekcji.
Należy ustanowić przepisy rozszerzające te wyjątki na pyski i wargi bydlęce, pod warunkiem że spełniają one takie same wymogi, jakie obowiązują w odniesieniu do owiec i kóz.
(3) Migdałki służą jako filtr wszystkich szkodliwych czynników wchodzących do jamy ustnej zwierząt i powinny być usuwane ze względów higienicznych i bezpieczeństwa w trakcie uboju domowych zwierząt kopytnych.
Ze względu na to, że wspomniane obowiązkowe usuwanie migdałków zostało przez nieuwagę pominięte w przypadku świni domowej, należy ponownie wstawić wymóg usuwania migdałków.
(4) Sekcja VIII załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 określa wymogi dotyczące przygotowywania i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Definicja produktów rybołówstwa obejmuje olej z ryb.
Należy zatem określić szczegółowe wymogi produkcji i wprowadzania do obrotu oleju z ryb przeznaczonego do spożycia przez ludzi.
Należy również przewidzieć tymczasowe ustalenia, aby umożliwić przedsiębiorstwom z krajów trzecich dostosowanie się do nowej sytuacji.
(5) Siara jest uważana za produkt pochodzenia zwierzęcego, ale nie jest objęta definicją surowego mleka, o której mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Siara jest produkowana w podobny sposób i można uważać, że stanowi podobne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego jak surowe mleko.
Konieczne jest zatem wprowadzenie konkretnych przepisów higienicznych dla produkcji siary.
(6) Sekcja XV załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 określa wymogi dotyczące produkcji kolagenu.
Stanowi ona, że kolagen musi być produkowany poprzez wykorzystanie procesu gwarantującego, że surowiec jest poddawany obróbce obejmującej mycie, dostosowanie pH przy wykorzystaniu kwasu lub zasady, po którym następuje jedno lub dwa płukania, filtracja i ekstruzja lub poprzez zatwierdzony równoważny proces.
Inny proces prowadzący do otrzymania hydrolizowanego kolagenu, którego nie można usunąć, był poddany ocenie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
EFSA przyjął w dniu 26 stycznia 2005 r. opinię dotyczącą bezpieczeństwa kolagenu i metody przetwarzania kolagenu do jego produkcji.
Stwierdził on, że proces produkcji zaproponowany powyżej zapewnia równoważne lub wyższe bezpieczeństwo zdrowotne kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi w porównaniu z bezpieczeństwem osiąganym poprzez zastosowanie standardów sekcji XV.
Należy zatem zmienić warunki produkcji kolagenu.
(7) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 853/2004.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
2) w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 17 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2], do przedsiębiorstwa sektora spożywczego należy usuwanie migdałków po kontroli poubojowej.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 określa wymogi dotyczące produkcji siary.
Powinna być ona zatem poddawana kontroli urzędowej.
(3) Załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 ustanawia ogólne zasady, których należy przestrzegać w przypadku świadectw towarzyszących przywozowi produktów pochodzenia zwierzęcego z państw trzecich.
W szczególności wymaga on, aby świadectwa były wystawiane przynajmniej w języku urzędowym kraju trzeciego wysyłki i państwa członkowskiego wprowadzenia.
Ze względu na wiele problemów praktycznych i operacyjnych już spowodowanych tym podwójnym wymogiem, właściwsze będzie ograniczenie tych wymogów do podstawowej zasady obowiązku sporządzania świadectw przynajmniej w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego wprowadzenia.
Jednakże ze względu na jego interes w pewnych sytuacjach, należy zachować przepis umożliwiający krajowi trzeciemu wysyłki stosowanie własnego języka urzędowego jako możliwość uzupełniającą powyższą zasadę.
Należy odpowiednio zmienić załącznik VI.
(4) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 854/2004.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, IV i VI do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1664/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2074/2005 w odniesieniu do środków wykonawczych, dotyczące niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające niektóre środki wykonawcze
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 9 i 11,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jego art. 16,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [3], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2074/2005 [4] ustanawia środki wykonawcze do rozporządzeń: (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004.
(2) Załącznik VI do rozporządzenia(WE) nr 2074/2005 zawiera wzory świadectw zdrowia dla przywozu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
Świadectwa te stworzono, aby zachować zgodność ze specjalistycznym systemem TRACES opracowanym przez Komisję w celu śledzenia przepływu zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego na terytorium UE oraz z krajów trzecich.
Ostatnio dokonano aktualizacji elementów opisu towarów.
Należy zatem odpowiednio zmienić świadectwa zdrowia.
(3) Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [5] oraz (WE) nr 853/2004 ustanawiają zasady produkcji produktów rybołówstwa, żywych małży i miodu, przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
W rozporządzeniu (WE) 2074/2005 należy wprowadzić szczególne wymogi, w tym wzory świadectw zdrowia, dla przywozu produktów z krajów trzecich.
Z kolei obowiązujące decyzje wprowadzające świadectwa importowe powinny zostać uchylone po upływie okresu wyznaczonego w celu umożliwienia krajom trzecim dostosowania swego ustawodawstwa.
(4) Należy również uprościć procedurę wydawania zaświadczeń w odniesieniu do produktów rybołówstwa i żywych małży oraz, w przypadku towarów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wprowadzić wymogi certyfikacyjne dla zdrowia zwierząt określone w decyzji Komisji 2003/804/WE z dnia 14 listopada 2003 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dla zwierząt oraz wymagania certyfikacyjne dla przywozu mięczaków, ich jaj i gamet w celu ich dalszego wzrostu, tuczenia, przenoszenia lub konsumpcji [6] oraz decyzji Komisji 2003/858/WE dnia 21 listopada 2003 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt oraz wymogi dotyczące świadectw dla przywozu żywych ryb, ich ikry i gamet przeznaczonych do celów hodowlanych, oraz żywych ryb pochodzących z akwakultury i uzyskanych z nich produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi [7].
(5) Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 należy określić metody analizy i badania mleka i produktów mlecznych.
W tym kontekście laboratorium referencyjne Wspólnoty opracowało listę zaktualizowanych metod referencyjnych, która została zatwierdzona przez krajowe laboratoria referencyjne na posiedzeniu w 2005 r.
W zawiązku z powyższym należy wprowadzić do rozporządzenia (WE) nr 2074/2005 uzgodnioną ostatnio listę referencyjnych metod analizy i badania, stosowanych przy monitorowaniu przestrzegania zgodności z wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004.
W rezultacie należy uchylić decyzję Komisji 91/180/EWG z dnia 14 lutego 1991 r. ustanawiającą niektóre metody analizy i badania surowego mleka oraz mleka poddanego obróbce termicznej [8].
Należy przyznać państwom członkowskim termin na dostosowanie swojego prawa do nowych metod.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 2074/2005 ustanawia metody analityczne wykrywania zawartości toksyny paralitycznej (PSP) w jadalnych częściach mięczaków (w całym ciele lub jakiejkolwiek jego jadalnej części oddzielnie).
Tak zwana metoda Lawrenca, opublikowana jako metoda urzędowa 2005.06 przez AOAC (Paralytic Shellfish Poisoning Toxins in Shellfish), powinna zostać uznana za alternatywną metodę wykrywania PSP w małżach.
Jej stosowanie powinno zostać ponownie zbadane w świetle prac analitycznych nad biotoksynami morskimi ostatnio prowadzonych przez laboratorium referencyjne Wspólnoty.
(7) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2074/2005.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2074/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
Wzory świadectw zdrowia dla przywozu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego do celów rozporządzenia (WE) nr 853/2004
Wzory świadectw zdrowia, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 853/2004, stosowane dla przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego wymienionych w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia, są określone w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.";
2) dodaje się art. 6a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 6a
Metody badania surowego mleka oraz mleka poddanego obróbce termicznej
Właściwe organy oraz, w odpowiednich przypadkach, przedsiębiorcy sektora spożywczego stosują metody analityczne określone w załączniku VIa do niniejszego rozporządzenia w celu sprawdzenia, czy przestrzegane są limity ustanowione w sekcji IX rozdział I część III załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004, oraz zapewnienia właściwego stosowania procesu pasteryzacji produktów mleczarskich, zgodnie z sekcją IX rozdział II część II załącznika III do tego rozporządzenia.";
3) w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
4) w załączniku VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
5) wprowadza się załącznik VIa zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Uchyla się z dniem 1 maja 2007 r. decyzje wymienione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Załącznik III stosuje się najpóźniej po upływie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1665/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2075/2005 ustanawiające szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włosieni (Trichinella) w mięsie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące organizowania urzędowych kontroli produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w szczególności w odniesieniu do znakowania jakości zdrowotnej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2075/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włosieni (Trichinella) w mięsie [2] ogólnie nie zezwala na to, aby mięso świni domowej opuszczało rzeźnię przed przekazaniem urzędowemu lekarzowi weterynarii wyników badania na zakażenie włosieniem (Trichinnella).
Jednakże rozporządzenie (WE) nr 2075/2005 zezwala w pewnych ścisłych warunkach stosować znak jakości zdrowotnej i wypuszczać mięso na transport zanim wyniki będą znane.
W takich warunkach konieczne jest, aby właściwy organ sprawdził, że w każdym momencie dostępna jest informacja o pochodzeniu wypuszczonego mięsa.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję (WE) nr 2075/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2075/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"3. W przypadku, w którym właściwy organ oficjalnie zatwierdzi procedurę przestrzeganą w ubojni zapewniającą, że żadne części badanych tusz nie mogą opuścić terenu ubojni zanim nie okaże się, że wyniki ich badań na występowanie włosienia są negatywne, lub w którym ma zastosowanie odstępstwo, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. b), wolno zastosować znak jakości zdrowotnej określony w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 854/2004 zanim będą dostępne wyniki badań na występowanie włosienia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1666/2006
z dnia 6 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2076/2005 ustanawiające środki przejściowe do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2], w szczególności jego art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2076/2005 [3] ustanawia środki przejściowe do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [4]. Niezbędne jest wprowadzenie zmian do niektórych przepisów.
(2) W decyzji Komisji 2006/766/WE [5] znajduje się wykaz państw trzecich, które spełniają wymogi określone w art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 i które są zatem w stanie zagwarantować, że małże, szkarłupnie, osłonice, ślimaki morskie i produkty rybołówstwa wywożone do Wspólnoty spełniają wymogi sanitarne ustanowione w prawie wspólnotowym w celu ochrony zdrowia konsumentów.
(3) Decyzje Komisji 97/20/WE [6] oraz 97/296/WE [7] umożliwiły niektórym państwom trzecim, które nie zostały jeszcze poddane kontroli wspólnotowej, wywóz żywych małży i produktów rybołówstwa do Wspólnoty po spełnieniu pewnych warunków.
Wymienione decyzje zostały uchylone decyzją Komisji 2006/765/WE [8].
Taka możliwość nie jest przewidziana w rozporządzeniu (WE) nr 854/2004.
Aby uniknąć zakłóceń w tradycyjnej strukturze handlu, możliwość ta powinna zostać utrzymana na zasadzie przejściowej.
(4) Warunki mające zastosowanie do przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz produktów rybołówstwa z wymienionych państw lub terytoriów trzecich powinny być przynajmniej równoważne warunkom regulującym produkcję i wprowadzanie na rynek produktów wspólnotowych.
(5) Bez uszczerbku dla ogólnych zasad ustanowionych w załączniku II rozdział II część A pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 854/2004, zgodnie z którymi żywe małże z obszarów B nie powinny przekraczać wartości limitów 4600 E. Coli na 100g mięsa lub płynu międzyskorupowego, należy dopuścić tolerancję dla 10 % próbek w przypadku żywych małży pochodzących z tych obszarów.
Ponieważ tolerancja dla 10 % próbek nie stanowi ryzyka dla zdrowia publicznego i mając na uwadze umożliwienie właściwym organom stopniowego dostosowania się do zakresu odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 854/2004 dotyczących klasyfikacji obszarów B, należy przyznać okres przejściowy odnoszący się do klasyfikacji tych obszarów.
(6) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2076/2005.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2076/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 dodaje się ust. 3 i 4 w następującym brzmieniu:
"3.
W drodze odstępstwa od załącznika III sekcja VIII rozdział III część E rozporządzenia 853/2004, przedsiębiorstwa sektora spożywczego mogą do dnia 31 października 2007 r. dokonywać przywozu oleju rybnego z zakładów w państwach trzecich, które zostały zatwierdzone do tego celu przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji 2006/1664/WE [9].
4.
W drodze odstępstwa od załącznika VI rozporządzenia (WE) 2074/2005, produkty określone w tym załączniku, dla których odpowiednie świadectwa przywozowe zostały wydane zgodnie ze zharmonizowanymi przepisami wspólnotowymi obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 2006 r., tam, gdzie właściwe oraz zgodnie z krajowymi przepisami wdrożonymi prze państwa członkowskie przed tą datą w innych przypadkach, mogą być przywożone do Wspólnoty do dnia 1 maja 2007 r.
2) w art. 17 dodaje się ust. 2 w następującym brzmieniu:
"2. W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 państwa członkowskie mogą zezwolić na przywóz małży i produktów rybołówstwa z krajów wskazanych odpowiednio w załączniku I i II do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że:
a) właściwe organy państwa lub terytorium trzeciego dostarczyły zainteresowanemu państwu członkowskiemu gwarancje, że dane produkty zostały otrzymane w warunkach przynajmniej równoważnych warunkom regulującym produkcję i wprowadzanie na rynek produktów wspólnotowych; oraz
b) właściwe organy państwa lub terytorium trzeciego podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że wymienionym przywożonym produktom towarzyszą wzory świadectw zdrowia ustanowione w decyzjach 95/328/WE [10] i 96/333/WE [11] i są one wprowadzane wyłącznie na rynek krajowy państwa członkowskiego dokonującego przywozu lub państwa członkowskiego zezwalającego na taki przywóz.
3) dodaje się art. 17a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 17a
Klasyfikacja produkcji i obszary umieszczenia dotyczące żywych małży
W drodze odstępstwa od załącznika II rozdziału II część A pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 854/2004, właściwy organ może nadal klasyfikować jako obszary B te obszary, dla których odpowiedni limit wynoszący 4600 E. Coli na 100 g nie jest przekroczony w 90 % w próbek.";
4) dodaje się załącznik I i załącznik II zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1667/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
w sprawie glukozy i laktozy
(Wersja skodyfikowana)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2730/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie glukozy i laktozy [3] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać ujednolicone.
(2) W celu uniknięcia trudności technicznych przy stosowaniu regulacji celnych rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5] obejmuje jedną pozycją taryfy glukozy, syropu glukozowego, laktozy i syropu laktozowego a inną pozycją taryfy chemicznie czystej glukozy i laktozy.
(3) Glukoza objęta podpozycjami taryfowymi 17023091, 17023099 i 17024090 Nomenklatury Scalonej i laktoza objęta podpozycją 17021900 Nomenklatury Scalonej są wymienione w załączniku I do Traktatu i dlatego podlegają systemowi handlu z państwami trzecimi przewidzianemu w ramach wspólnej organizacji rynku, do którego należą, podczas gdy chemicznie czysta glukoza i laktoza nie są wymienione w załączniku I do Traktatu i podlegają systemowi należności celnych, którego oddziaływanie ekonomiczne jest znacząco różne.
(4) Taka sytuacja przysparza tym większe trudności, że przedmiotowe produkty – niezależnie od ich stopnia czystości – powstają z tych samych produktów podstawowych.
Kryterium klasyfikacji celnej między produktami chemicznie czystymi a pozostałymi jest 99 % stopień czystości.
Skądinąd produkty o trochę wyższym lub trochę niższym stopniu czystości mogą mieć to samo przeznaczenie gospodarcze.
Stosowanie różnych systemów prowadzi więc do wypaczeń w konkurencji, które są szczególnie wyczuwalne ze względu na wymienialność.
(5) Jedynym możliwym rozwiązaniem tych problemów jest poddanie tych produktów temu samemu traktowaniu ekonomicznemu niezależnie od stopnia czystości, lub – jeśli to wystarczy – zharmonizowanie traktowania obu grup produktów.
(6) W Traktacie nie przewidziano w szczegółowych postanowieniach uprawnień koniecznych do podejmowania takiego działania.
Dlatego wskazane jest podjęcie koniecznych środków na podstawie art. 308 Traktatu.
Skądinąd najbardziej właściwe środki polegają z jednej strony na rozszerzeniu na chemicznie czystą glukozę traktowania przewidzianego odnośnie do pozostałej glukozy rozporządzeniem Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [6] oraz rozszerzeniu na chemicznie czystą laktozę traktowania przewidzianego odnośnie do pozostałej laktozy rozporządzeniem Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Traktowanie przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1784/2003 oraz w przepisach przyjętych w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do glukozy i syropu glukozowego objętych podpozycjami 17023091, 17023099 i 17024090 Nomenklatury Scalonej zostaje rozszerzone na glukozę i syrop glukozowy objęte podpozycjami 17023051 i 17023059 Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 2
Traktowanie przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1255/1999 oraz w przepisach przyjętych w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do laktozy i syropu laktozowego objętych podpozycją 17021900 Nomenklatury Scalonej zostaje rozszerzone na laktozę i syrop laktozowy objęte podpozycją 17021100 Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 3
W przypadku gdy traktowanie określone w odniesieniu do glukozy i syropu glukozowego lub laktozy i syropu laktozowego, objętych odpowiednio podpozycjami 17023091, 17023099, 17024090 oraz 17021900 Nomenklatury Scalonej, zostaje zmienione na podstawie art. 37 Traktatu lub zgodnie z procedurami ustanowionymi dla stosowania tego artykułu, zmiany te rozszerza się odpowiednio na glukozę i syrop glukozowy bądź laktozę lub syrop laktozowy objęte odpowiednio podpozycjami 17023051, 17023059 oraz 17021100 Nomenklatury Scalonej, chyba że zgodnie z tymi samymi procedurami podejmowane są inne środki w celu zharmonizowania traktowania mającego zastosowanie do tych produktów z traktowaniem mającym zastosowanie do produktów już wymienionych.
Artykuł 4
Rozporządzenie (EWG) nr 2730/75 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1668/2006
z dnia 10 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1669/2006
z dnia 8 listopada 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 27 ust. 4 i art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 562/2000 z dnia 15 marca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny [2] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [3].
W celu zapewnienia jego jasności i zrozumiałości należy je zatem skodyfikować.
(2) Przepis art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 wiąże rozpoczęcie interwencji państwa ze średnią ceną rynkową w państwie członkowskim lub w regionie państwa członkowskiego. Zasady obliczania cen rynkowych powinny więc zostać w odpowiedni sposób ustalone w państwach członkowskich, w szczególności co do stosowanych klas i wagi, współczynników służących do przeliczania klas na referencyjną klasę R3 oraz trybu otwierania i zamykania skupu.
(3) Warunki dopuszczenia powinny eliminować produkty, które nie są reprezentatywne dla krajowej produkcji państwa członkowskiego oraz które nie odpowiadają obowiązującym przepisom zdrowotnym i weterynaryjnym, jak również te, które charakteryzują się wagą przekraczającą wagę zwykle poszukiwaną na rynku.
Wymienione wymagania dotyczące tusz wołowych klasy O3, będących przedmiotem skupu w Irlandii, powinny również dotyczyć Irlandii Północnej w celu zapobiegania nieprawidłowościom w obrocie, które mogłyby powodować zakłócenia na rynku wołowiny w tej części Wspólnoty.
(4) W sprawie identyfikacji kwalifikujących się tusz powinny zostać ustalone szczególne przepisy nakładające wymóg stemplowania numeru uboju na wewnętrznej stronie każdej ćwierćtuszy.
Ponadto tusze powinny być rozbierane w sposób jednolity, aby ułatwić zbyt kawałków mięsa, poprawić kontrolę czynności trybowania i w efekcie zapewnić, że rozbiór odpowiada jednej definicji na terenie całej Wspólnoty.
W tym celu tusze powinny być przecinane wzdłuż wyznaczonej linii, a pojęcia ćwierćtusze przednie i tylne powinny być zdefiniowane jako odpowiednio pięciożebrowe i ośmiożebrowe w celu zredukowania do minimum ilości kawałków mięsa bez kości i okrawków oraz w celu zapewnienia najlepszego wykorzystania uzyskanego produktu.
(5) W celu zapobiegania spekulacji, która mogłaby zakłócić rzeczywistą sytuację rynkową, każda z zainteresowanych stron powinna mieć możliwość przedłożenia wyłącznie jednej oferty w danej kategorii w odpowiedzi na każde zaproszenie do składania ofert.
W celu zapobiegania wykorzystywaniu fikcyjnych podmiotów, pojęcie "zainteresowane strony" powinno oznaczać jedynie kategorię podmiotów, które tradycyjnie są zaangażowane w skup interwencyjny z racji swojej działalności gospodarczej.
(6) Biorąc pod uwagę posiadane doświadczenie w zakresie składania ofert, powinno się również umożliwić zainteresowanym stronom branie udziału w zaproszeniach do składania ofert, gdzie stosowne, na podstawie umów zawartych z agencjami interwencyjnymi zgodnie z warunkami określonymi w specyfikacjach.
(7) W sprawie składania zabezpieczeń w gotówce powinny zostać ustalone bardziej precyzyjne zasady, tak aby agencje interwencyjne mogły przyjmować poręczenia w postaci czeków.
(8) W związku z zakazem wykorzystywania materiału określonego ryzyka oraz w celu uwzględnienia spowodowanego tym wzrostu kosztów oraz spadku dochodów w sektorze wołowiny i cielęciny, odpowiedni wzrost średniej ceny rynkowej, przyjmowany do wyznaczania maksymalnej ceny skupu, powinien być zrównany z najwyższą kwotą w danym czasie.
(9) Doświadczenie pokazuje, że agencje interwencyjne powinny być upoważnione, o ile ma to zastosowanie, do skracania terminu dostawy produktów w celu zapobieżenia nakładania się dostaw z dwóch kolejnych zaproszeń do składania ofert.
(10) Ryzyko nieprawidłowości jest szczególnie wysokie, gdy skupowane tusze są systematycznie trybowane.
W związku z tym zakłady chłodnicze i zakłady rozbioru mięsa należące do centrów interwencyjnych powinny być niezależne od rzeźni i wygrywających oferentów.
W celu pokonywania praktycznych trudności, które mogą pojawić się w niektórych państwach członkowskich, dopuszcza się odstępstwa od tej zasady, pod warunkiem że trybowane ilości są ściśle ograniczone i że kontrole prowadzone w momencie przejęcia umożliwiają prześledzenie drogi trybowanego mięsa i w możliwie najszerszym zakresie wykluczenie nieprawidłowości.
W świetle wyników ostatnich dochodzeń większy nacisk musi być położony na badanie pozostałości zabronionych substancji w mięsie, w szczególności związków o działaniu hormonalnym.
(11) Agencje interwencyjne mogą przejmować jedynie produkty spełniające wymogi dotyczące jakości i prezentacji ustanowione w przepisach wspólnotowych.
Doświadczenie pokazuje, że w zakresie przejmowania i kontroli powinny być ustalone pewne szczegółowe zasady.
Powinien mianowicie być ustanowiony przepis o przeprowadzaniu badania przedubojowego w rzeźni, co miałoby na celu wyeliminowanie niekwalifikującego się mięsa we wczesnej fazie.
W celu poprawy wiarygodności procedury odbioru powinni zostać zatrudnieni wykwalifikowani urzędnicy, których bezstronność gwarantowana jest ich niezależnością od zainteresowanych stron jak również ich okresową rotacją.
Należy również ustalić elementy podlegające kontrolom.
(12) Z uwagi na wydarzenia związane z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE) wymóg trybowania całości mięsa mógłby pomóc w zwolnieniu powierzchni magazynowej niezbędnej do przyjęcia dużych ilości wołowiny, które mogą trafić do skupu, oraz mógłby ułatwić późniejszy zbyt tego mięsa.
(13) W celu poprawy kontroli przez agencje interwencyjne w zakresie przejmowania produktów powinno się zapewnić klarowność i przejrzystość przepisów w sprawie stosowanych procedur, w szczególności w zakresie określania partii produktów, kontroli przedubojowych oraz sprawdzania wagi skupowanych produktów.
W tym celu powinno się uściślić przepisy w zakresie trybowania skupowanego mięsa oraz odrzucania kawałków mięsa.
Dotyczy to także kontroli produktów w czasie składowania.
(14) Przepisy mające zastosowanie do tusz powinny przewidywać w szczególności sposób, w jaki tusze mają być podwieszane, oraz podawać rodzaj uszkodzeń lub czynności, których należy unikać w czasie przetwarzania, ponieważ mogą mieć wpływ na jakość handlową produktów lub prowadzić do ich skażenia.
(15) W celu zapewnienia przeprowadzania trybowania w sposób właściwy zakłady rozbioru mięsa powinny mieć w pobliżu co najmniej jeden tunel zamrażalniczy.
Odstępstwa od tego wymogu powinny być zredukowane do minimum.
Powinny zostać określone zasady stałej i bezpośredniej kontroli, w szczególności ustanawiające wymóg niezależności inspektorów oraz ustalające minimalną ilość przeprowadzanych kontroli.
(16) Przepisy w sprawie składowania kawałków mięsa muszą umożliwiać łatwą identyfikację tych produktów.
W tym celu właściwe organy krajowe powinny w szczególności podjąć konieczne środki zapewniające możliwość prześledzenia drogi i składowania kupionych produktów pod kątem ułatwienia późniejszego ich zbytu, uwzględniając wymagania odnoszące się do weterynaryjnego stanu zdrowia zwierząt, z których produkty pochodzą.
Ponadto mając na względzie poprawę składowania kawałków mięsa oraz uproszczenie identyfikacji, opakowanie powinno być standaryzowane, a kawałki mięsa powinny być znakowane ich pełnymi nazwami lub kodami wspólnotowymi.
(17) Przepisy w sprawie stosowania opakowań w postaci kartonów, palet i klatek powinny zostać zaostrzone w taki sposób, aby ułatwić identyfikację oraz poprawić konserwację produktów w czasie składowania, zintensyfikować zwalczanie nadużyć oraz usprawnić dostęp do produktów pod kątem kontroli i zbytu.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES STOSOWANIA
Artykuł 1
Zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady skupu wołowiny, przewidziane w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
ROZDZIAŁ II
SKUP INTERWENCYJNY
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 2
Regiony interwencyjne w Zjednoczonym Królestwie
Zjednoczone Królestwo obejmuje dwa następujące regiony interwencyjne:
- region I: Wielka Brytania,
- region II: Irlandia Północna.
Artykuł 3
Otwarcie i zamknięcie skupu w drodze przetargu
Artykuł 27 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stosuje się zgodnie z następującymi zasadami:
a) dla spełnienia wymogów ustanowionych w ust. 1 wymienionego artykułu:
- średnia cena rynkowa dla kwalifikujących się kategorii w państwie członkowskim lub w jego regionie uwzględnia ceny klas U, R i O, przeliczone na klasę R3 przy użyciu współczynnika podanego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w danym państwie członkowskim lub regionie,
- średnie ceny rynkowe są rejestrowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 295/96 [4] oraz w odniesieniu do klas tam wymienionych,
- średnia cena rynkowa według kwalifikujących się kategorii w państwie członkowskim lub w jego regionie stanowi średnią cen wszystkich klas określonych w tiret drugie, proporcjonalnie do udziału każdej z tych klas w uboju ogółem w danym państwie członkowskim lub w regionie;
b) decyzje w sprawie otwarcia skupu podejmowane są w odniesieniu do poszczególnych kategorii i państwa członkowskiego lub jego regionu na podstawie dwóch najbardziej aktualnych zarejestrowanych tygodniowych cen rynkowych;
c) decyzje o zamknięciu skupu podejmowane są w odniesieniu do poszczególnych kategorii i państwa członkowskiego lub jego regionu na podstawie dwóch najbardziej aktualnych zarejestrowanych tygodniowych cen rynkowych.
Artykuł 4
Warunki dotyczące produktów kwalifikujących się do interwencji
1. Przedmiotem skupu mogą być produkty wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia i zaliczane do niżej wymienionych kategorii zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1183/2006 [5]:
a) mięso niewykastrowanych młodych byków w wieku poniżej dwóch lat (kategoria A);
b) mięso wykastrowanych byków (kategoria C).
2.
Tusze i półtusze mogą być przedmiotem skupu jedynie wówczas, gdy:
a) uzyskały znak zdrowia, określony w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, sekcja I rozdział III [6];
b) nie mają cech powodujących, że ich produkty pochodne nie nadają się do składowania i późniejszego wykorzystania;
c) nie pochodzą od zwierząt poddanych ubojowi w wyniku działań podjętych w nagłych wypadkach;
d) pochodzą ze Wspólnoty w rozumieniu art. 39 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [7];
e) pochodzą z hodowli prowadzonej zgodnie z obowiązującymi wymaganiami weterynaryjnymi;
f) nie przekraczają maksymalnego poziomu radioaktywności, dopuszczalnego na mocy przepisów wspólnotowych. Poziom radioaktywnego skażenia produktu winien być monitorowany jedynie wówczas, gdy wymaga tego sytuacja i tylko tak długo, jak jest to konieczne.
W razie potrzeby czas trwania kontroli i ich zakres określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999;
g) pochodzą z tuszy ważących nie więcej niż 340 kg.
3.
Przedmiotem skupu mogą być jedynie tusze i półtusze, które są:
a) oferowane, gdzie stosowne, po rozbiorze na ćwierćtusze na koszt zainteresowanej strony zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Wszystkie części tuszy muszą być zbadane w celu stwierdzenia zgodności z wymaganiami przepisów pkt 2 wymienionego załącznika.
Brak zgodności z którymkolwiek z powyższych wymagań powoduje odrzucenie; gdy dana ćwierćtusza zostaje odrzucona z powodu braku zgodności z wymienionymi warunkami prezentacji, w szczególności wówczas, gdy niezadowalająca prezentacja nie może być poprawiona w czasie procedury przyjęcia, druga ćwierćtusza pochodząca z tej samej półtuszy również zostaje odrzucona;
b) sklasyfikowane zgodnie ze skalą wspólnotową przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 1183/2006.
Agencje interwencyjne odrzucają produkty, które uznają za sklasyfikowane niezgodnie z omawianą skalą po przeprowadzeniu szczegółowej kontroli wszystkich części tuszy;
c) oznaczone, po pierwsze, symbolem kategorii, klasy umięśnienia oraz stopnia otłuszczenia, a po drugie, numerem identyfikacyjnym lub numerem ubojowym.
Oznakowania wskazujące kategorię, klasę umięśnienia i stan otłuszczenia muszą być doskonale czytelne i wykonane przy pomocy nietoksycznego, trwałego, niezmywalnego tuszu zgodnie z procedurą zatwierdzoną przez właściwe organy krajowe.
Litery i cyfry mają wysokość co najmniej 2 cm.
Oznakowania są umieszczone na rostbefie na poziomie czwartego kręgu lędźwiowego w ćwierćtuszach tylnich oraz około 10–30 cm od brzegu cięcia mostka na ćwierćtuszach przednich.
Numer identyfikacyjny lub numer ubojowy są umieszczane w środkowej części wewnętrznej strony każdej ćwierćtuszy, za pomocą stempla lub niezmywalnego pisaka dozwolonego przez agencję interwencyjną;
d) oznaczone etykietami zgodnie z systemem wprowadzonym przez rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [8].
Artykuł 5
Centra interwencyjne
1.
Centra interwencyjne są wybierane przez państwa członkowskie pod kątem zapewnienia skuteczności środków interwencyjnych.
Urządzenia tych centrów muszą pozwalać na:
a) przejmowanie mięsa z kością;
b) zamrażanie całego mięsa przeznaczonego do konserwacji bez dalszego przetwarzania;
c) składowanie takiego mięsa przez okres co najmniej trzech miesięcy w warunkach technicznie zadowalających.
2.
Do przetwarzania mięsa z kością przeznaczonego do rozbioru mogą być wybrane jedynie centra interwencyjne, których zakłady rozbioru mięsa i chłodnie składowe są niezwiązane z rzeźnią lub z wygrywającym oferentem oraz które funkcjonują, są zarządzane i obsadzane niezależnie od tych oferentów.
W razie wystąpienia trudności w praktyce państwa członkowskie mogą odstąpić od przepisów akapitu pierwszego, pod warunkiem że wzmocnią kontrole w czasie odbioru zgodnie z art. 14 ust. 5.
SEKCJA 2
Składanie ofert i przejmowanie
Artykuł 6
Otwieranie i zamykanie przetargów
1.
Zawiadomienia o przetargach, zmianach w nich oraz zawiadomienia o ich zamknięciu są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie później niż w sobotę przed końcowym terminem składania ofert przetargowych.
2.
W momencie wystawienia zaproszeń do składania ofert może zostać wyznaczona cena minimalna, poniżej której oferty nie są dopuszczane.
Artykuł 7
Składanie ofert przetargowych i terminy zgłoszeń
W okresie obowiązywania przetargu nieprzekraczalny termin składania ofert przypada na godz. 12.00 (czas brukselski) w drugi i czwarty wtorek miesiąca, z wyjątkiem drugiego wtorku sierpnia i czwartego wtorku grudnia, kiedy nie odbywa się składanie ofert przetargowych.
Jeżeli wtorek wypada w święto państwowe, nieprzekraczalny termin zostaje przedłużony o 24 godziny.
W ciągu 24 godzin po upływie terminu składania ofert przetargowych agencje interwencyjne powiadamiają Komisję o wszystkich otrzymanych ofertach.
Artykuł 8
Warunki składania ofert
1.
Oferty mogą składać wyłącznie następujące podmioty:
a) rzeźnie bydła zarejestrowane lub zatwierdzone zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [9], niezależnie od ich statusu prawnego;
b) przedsiębiorcy handlujący inwentarzem żywym lub mięsem, którzy podjęli ubój na własny rachunek i którzy są zarejestrowani w krajowym rejestrze VAT.
2.
W odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert zainteresowane podmioty przedstawiają swoje oferty agencjom interwencyjnym państw członkowskich, w których przetargi zostały ogłoszone, poprzez złożenie pisemnej oferty za pokwitowaniem lub w innej pisemnej formie akceptowanej przez agencję interwencyjną, z zawiadomieniem o odbiorze.
Składanie ofert może być przedmiotem umów na warunkach określonych przez agencje interwencyjne na podstawie ich specyfikacji.
3.
Każdy zainteresowany podmiot może złożyć tylko jedną ofertę w danej kategorii i w danym przetargu.
Państwa członkowskie zapewniają, aby oferenci byli w pełni od siebie niezależni pod względem zarządzania, personelu i funkcjonowania.
Gdy istnieją poważne wskazania, że warunek ten nie jest spełniony lub gdy oferta nie odpowiada realiom gospodarczym, dopuszczenie tej oferty zależy od przedstawienia przez oferenta odpowiednich dowodów zgodności z przepisami akapitu drugiego.
W razie stwierdzenia złożenia przez oferenta więcej niż jednej oferty wszystkie jego oferty są odrzucane.
4.
Oferty przetargowe zawierają:
a) nazwę i adres oferenta;
b) oferowaną ilość, wyrażoną w tonach, produktów w kategoriach wskazanych w zawiadomieniu o przetargu;
c) proponowaną cenę, zgodnie z art. 15 ust. 3, za 100 kg produktów klasy R3 w euro z zaokrągleniem do maksimum dwóch miejsc po przecinku.
5.
Oferty przetargowe są ważne tylko, gdy:
a) dotyczą co najmniej 10 ton;
b) zawierają pisemne zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów odnoszących się do danego przetargu;
c) przedstawiony zostanie dowód potwierdzający fakt, że przed końcowym terminem składania ofert oferent złożył kaucję w sposób przewidziany w art. 9 w odniesieniu do danego przetargu.
6.
Oferty nie mogą być wycofane po wygaśnięciu terminu składania ofert określonego w art. 7.
7.
Oferty są poufne.
Artykuł 9
Zabezpieczenia
1.
Podtrzymanie ofert po terminie składania ofert przetargowych oraz dostawa produktów do składu wyznaczonego przez agencję interwencyjną w terminie określonym w art. 13 ust. 2 stanowią podstawowe wymogi, których spełnienie jest gwarantowane poprzez złożenie kaucji w wysokości 30 EUR na 100 kg.
Kaucje są składane w agencji interwencyjnej w państwie członkowskim, w którym składana jest oferta.
2. Kaucje są składane jedynie w formie depozytów gotówkowych w sposób określony w art. 13 i art. 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [10].
3.
W przypadku ofert niezaakceptowanych kaucje są zwalniane jak tylko zostaje ogłoszony wynik przetargu.
W przypadku ofert przyjętych kaucje są zwalniane po zakończeniu przejęcia produktów, bez uszczerbku dla przepisów art. 14 ust. 7 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Rozstrzygnięcie przetargu
1. Przy uwzględnieniu ofert otrzymanych w danym przetargu oraz zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 dla każdej kategorii jest ustalana maksymalna cena skupu w odniesieniu do klasy R3.
W razie wystąpienia szczególnych okoliczności inna cena może zostać wyznaczona przez państwo członkowskie lub jego region w celu odzwierciedlenia średnich notowanych cen rynkowych.
2.
Przetarg może pozostać nierozstrzygnięty.
3.
Jeżeli łączne ilości oferowane po cenie równej cenie maksymalnej lub od niej niższej przewyższają ilości przewidziane do skupu, ilości przyznane mogą być zmniejszone dla każdej kategorii poprzez zastosowanie współczynników korygujących, tak aby spadły o wielkość rosnącą w zależności od różnicy ceny i od ilości objętej ofertami.
W razie wystąpienia szczególnych okoliczności takie współczynniki korygujące mogą się różnić w poszczególnych państwach członkowskich lub ich regionach, co ma na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania instrumentów interwencyjnych.
Artykuł 11
Maksymalna cena skupu
1.
Nie są uwzględniane oferty z ceną wyższą od średniej ceny rynkowej dla poszczególnych kategorii w państwie członkowskim lub w jego regionie, przeliczonej na klasę R3 przy użyciu współczynników wymienionych w załączniku I, plus 10 EUR za 100 kg wagi tuszy.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, oferty są odrzucane, jeżeli proponowana cena jest wyższa niż cena maksymalna dla danego przetargu, o której mowa w art. 10.
3.
Gdy cena skupu przyznana oferentom jest wyższa niż średnia cena rynkowa, o której mowa w ust. 1, cena przyznana jest dostosowywana przez przemnożenie jej przez współczynnik uzyskany na podstawie wzoru A z załącznika IV.
Jednakże współczynnik ten nie może:
a) być większy od 1;
b) powodować większego obniżenia przyznanej ceny niż różnica między tą ceną a średnią ceną rynkową.
Jeśli państwo członkowskie dysponuje wiarygodnymi danymi i ma odpowiednie sposoby weryfikacji, może postanowić o wyliczeniu współczynnika dla każdego oferenta, stosując wzór B z załącznika IV.
4.
Prawa i obowiązki wynikające z przetargu nie są zbywalne.
Artykuł 12
Ograniczenie skupu
Gdy agencje interwencyjne państw członkowskich otrzymują ofertę mięsa w ilościach większych niż są w stanie przejąć w trybie natychmiastowym, mogą ograniczyć skup do ilości, które mogą przejąć na swoim terytorium lub na terytorium ich regionów interwencyjnych.
W razie takiego ograniczenia państwa członkowskie zapewniają równość dostępu wszystkich zainteresowanych podmiotów.
Artykuł 13
Powiadamianie wygrywających oferentów oraz dostawa
1.
Agencje interwencyjne niezwłocznie informują oferentów o wyniku przetargu.
Agencje interwencyjne niezwłocznie wystawiają zwycięskim oferentom numerowane zamówienia na dostawy zawierające:
a) ilość przewidzianą do dostawy;
b) przyznaną cenę;
c) harmonogram dostawy produktów;
d) wskazanie centrum lub centrów interwencyjnych, do których ma być zrealizowana dostawa.
2.
Zwycięscy oferenci dostarczają produkty w terminie 17 dni kalendarzowych od pierwszego dnia roboczego następującego po dniu ogłoszenia rozporządzenia ustalającego maksymalną cenę skupu oraz ilość skupowanego mięsa.
Komisja może jednak, w zależności od przyznanych ilości, przedłużyć ten termin o jeden tydzień.
Dostawy mogą być podzielone na partie.
Ponadto w związku z ustalaniem harmonogramu dostaw produktów agencje interwencyjne mogą skrócić ten termin do nie mniej niż 14 dni kalendarzowych.
Artykuł 14
Przejęcie produktów
1.
Agencje interwencyjne przejmują mięso na wejściowym punkcie wagowym w zakładzie rozbioru mięsa należącym do centrum interwencyjnego.
Produkty są dostarczane w partiach 10–20 tonowych.
Partia może ważyć mniej niż 10 ton, gdy jest to końcówka lub gdy całość oryginalnej oferty została zmniejszona do mniej niż 10 ton.
Produkty są odbierane i przejmowane pod warunkiem potwierdzenia przez agencję interwencyjną, że odpowiadają wymaganiom niniejszego rozporządzenia. Zgodność z wymaganiami art. 4 ust. 2 lit. e), w szczególności brak substancji zabronionych na mocy art. 3 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 96/22/WE [11], jest weryfikowana w oparciu o analizę próbki, przy czym wielkość próbki i metoda jej pobierania są określone w stosownych przepisach weterynaryjnych.
2.
W razie braku inspekcji przedubojowej, niezwłocznie przed ładowaniem w miejscu załadunku w rzeźni przed przewiezieniem do centrum interwencyjnego, półtusze identyfikuje się w następujący sposób:
a) jeśli są tylko znakowane, oznakowania muszą odpowiadać przepisom art. 4 ust. 3 lit. c), jak również zostaje wówczas sporządzony dokument podający numer identyfikacyjny lub numer ubojowy oraz datę uboju, odnoszące się do danej półtuszy;
b) jeżeli są dodatkowo etykietowane, wówczas etykiety muszą odpowiadać przepisom art. 1 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 344/91 [12].
Jeżeli półtusze są dzielone na ćwierćtusze, ćwiartowanie przeprowadza się zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Do celów odbioru ćwierćtusze są grupowane według tuszy lub półtuszy w momencie ich przejmowania.
Jeżeli półtusze nie są dzielone na ćwierćtusze przed przewiezieniem do centrów interwencyjnych, są dzielone zgodnie z załącznikiem III w momencie przybycia.
W punkcie odbioru każda ćwierćtusza jest identyfikowana na podstawie etykiety odpowiadającej przepisom art. 1 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 344/91.
Etykiety podają także wagę ćwierćtuszy oraz numer umowy przetargowej.
Etykiety są umocowane bezpośrednio do ścięgien śródstopia na ćwierćtuszach przednich i tylnych oraz do ścięgien szyjnych na łacie ćwierćtuszy przedniej lub tylnej, bez stosowania metalowych lub plastikowych zamocowań.
Procedura odbioru obejmuje systematyczne sprawdzanie prezentacji, klasyfikacji, wagi i etykietowania każdej dostarczonej ćwierćtuszy.
Sprawdzana jest również temperatura jednej ćwierćtuszy tylniej z każdej tuszy.
W szczególności nie odbiera się tuszy przekraczającej maksymalną wagę określoną w art. 4 ust. 2 lit. g).
3.
Inspekcja przedubojowa może być prowadzona niezwłocznie przed załadunkiem w miejscu załadunku w rzeźni oraz obejmuje wagę, klasyfikację, prezentację i temperaturę półtuszy.
W szczególności nie odbiera się tusz przekraczających maksymalną masę określoną w art. 4 ust. 2 lit. g).
Produkty odrzucone zostają stosownie oznakowane i nie wolno ich ponownie przedstawiać do kontroli wstępnej lub do odbioru.
Inspekcja ta jest dokonywana na partii do 20 ton półtusz, zgodnie z ustaleniami agencji interwencyjnej.
Jednakże, jeśli oferta obejmuje ćwierci, agencja interwencyjna może dopuścić partie powyżej 20 ton półtusz.
Jeżeli więcej niż 20 % ogólnej ilości półtuszy w jakiejkolwiek kontrolowanej partii zostaje odrzucone, cała partia zostaje odrzucona zgodnie z przepisami ust. 6.
Przed przewiezieniem do centrów interwencyjnych półtusze są dzielone na ćwierćtusze zgodnie z załącznikiem III.
Każda ćwierćtusza jest systematycznie ważona i identyfikowana przy pomocy etykiety zgodnie z art. 1 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 344/91.
Etykiety wskazują również wagę ćwierćtuszy i numer umowy przetargowej.
Etykiety są mocowane bezpośrednio do ścięgien golenia na ćwierćtuszach przednich i tylnych lub ścięgien szyjnych na ćwierćtuszy przedniej i łacie ćwierćtuszy tylnej bez użycia metalowych lub plastikowych zamocowań.
Ćwierćtusze pochodzące z każdej tuszy są następnie tak grupowane, aby umożliwić odbiór według tusz lub półtusz w momencie przejmowania.
Wykaz zawierający wszystkie dane półtusz lub ćwierćtusz, w tym numer półtusz lub ćwierćtusz prezentowanych i odebranych lub odrzuconych, towarzyszy każdej partii do punktu odbioru.
Wykaz jest przekazywany osobie odpowiedzialnej za odbiór.
Przed opuszczeniem rzeźni środek transportu jest plombowany.
Numer plomby znajduje się na świadectwie zdrowia lub na wykazie.
Procedura odbioru obejmuje sprawdzenie prezentacji, klasyfikacji, wagi, etykietowania oraz temperatury dostarczonych ćwierćtuszy.
4.
Wstępna inspekcja i odbiór skupowanych produktów są przeprowadzane przez pracownika agencji interwencyjnej lub osobę upoważnioną przez tę agencję; osoby takie są wykwalifikowanymi klasyfikatorami niezaangażowanymi w klasyfikację prowadzoną przez rzeźnię i są w pełni niezależne od wygrywającego oferenta.
Taka niezależność jest zapewniana w szczególności dzięki okresowej rotacji wymienionych osób między centrami interwencyjnymi.
W czasie przejęcia łączna waga ćwierćtuszy w każdej partii jest rejestrowana, a dokumentacja jest przechowywana przez agencję interwencyjną.
Dokument zawierający pełne informacje o wadze oraz ilości produktów przedstawionych i odebranych lub odrzuconych musi zostać wypełniony przez osobę odpowiedzialną za odbiór.
5.
Przy przejmowaniu mięsa z kością przeznaczonego do trybowania w centrach interwencyjnych, które nie spełniają warunków określonych w art. 5 ust. 2 akapit pierwszy, stosuje się następujące wymagania dotyczące identyfikacji, dostawy i kontroli:
a) w czasie przejmowania, o którym mowa w ust. 1, ćwierćtusze przednie i tylne przeznaczone do trybowania muszą być oznaczone literami "INT" naniesionymi zarówno na stronie wewnętrznej, jak i zewnętrznej, zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 4 ust. 3 lit. c) dla sposobu i miejsca oznaczania kategorii i numeru uboju; litery "INT" są nanoszone na wewnętrznej stronie każdej ćwierćtuszy na wysokości trzeciego lub czwartego żebra w ćwierćtuszach przednich oraz siódmego lub ósmego żebra w ćwierćtuszach tylnych;
b) tłuszcz mosznowy musi zostać zachowany do momentu przejęcia i usunięty przed ważeniem;
c) dostarczone produkty są sortowane według partii, w sposób określony w ust. 1.
Gdy tusze lub ćwierćtusze oznaczone literami "INT" zostaną znalezione poza powierzchnią dla nich zarezerwowaną, państwo członkowskie zarządza dochodzenie, podejmuje odpowiednie środki i informuje Komisję o zdarzeniu.
6.
Jeżeli więcej niż 20 % z liczby przedstawionych półtuszy lub ćwierćtuszy zostaje odrzucone, cała partia zostaje odrzucona, a wszystkie produkty zostają stosownie oznakowane i nie wolno ich ponownie przedstawiać do inspekcji przedubojowej ani do odbioru.
7.
Jeżeli ilość faktycznie dostarczona i odebrana jest mniejsza niż ilość przyznana, kaucja:
a) zostaje zwolniona w całości, gdy różnica nie przekracza 5 % lub 175 kg;
b) z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zostaje zatrzymana:
- w części odpowiadającej ilościom niedostarczonym lub nieodebranym, gdy różnica nie przekracza 15 %,
- w całości – w pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 15
Cena płacona zwycięskim oferentom
1.
W terminie między 45 a 65 dniem po zakończeniu przejmowania produktów agencja interwencyjna płaci zwycięskim oferentom cenę wskazaną w ich ofertach.
2.
Zapłacie podlega wyłącznie ilość rzeczywiście dostarczona i odebrana.
Jeżeli jednak ilość rzeczywiście dostarczona i odebrana jest większa od ilości przyznanej, zapłata jest dokonywana jedynie za ilość przyznaną.
3.
Jeżeli przejmowane są klasy inne niż klasa R3, cena płacona zwycięskim oferentom jest korygowana współczynnikiem odpowiadającym kupionej klasie, w sposób określony w załączniku I.
4.
Cena skupu mięsa w całości przeznaczonego do trybowania jest ceną wejściową punktu wagowego zakładu rozbioru mięsa należącego do centrum interwencyjnego.
Koszt rozładunku ponosi zwycięski oferent.
Artykuł 16
Kurs walutowy
Kursem mającym zastosowanie do kwoty, o której mowa w art. 11, i do przyznanej ceny jest kurs walutowy z dnia wejścia w życie rozporządzenia wyznaczającego maksymalną cenę i ilości wołowiny przewidzianej do skupu w danym przetargu.
ROZDZIAŁ III
TRYBOWANIE MIĘSA SKUPOWANEGO PRZEZ AGENCJE INTERWENCYJNE
Artykuł 17
Wymagania dotyczące trybowania
Wołowina skupowana przez agencje interwencyjne jest trybowana w całości.
Artykuł 18
Ogólne zasady trybowania
1.
Trybowanie może być przeprowadzane jedynie w zakładach rozbioru mięsa zarejestrowanych lub zatwierdzonych w znaczeniu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz posiadających w pobliżu co najmniej jeden tunel zamrażalniczy.
Na wniosek państwa członkowskiego Komisja może na czas określony przyznać prawo do odstępstwa od zobowiązań określonych w akapicie pierwszym.
Podejmując tę decyzję, Komisja uwzględnia zmiany w instalacjach i urządzeniach, wymagania zdrowotne i kontrolne oraz cel stopniowej harmonizacji w tej dziedzinie.
2.
Trybowane kawałki mięsa muszą spełniać warunki określone w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 oraz wymagania wynikające z załącznika V do niniejszego rozporządzenia.
3.
Trybowania nie wolno rozpoczynać przed zakończeniem przejęcia danej partii.
4.
Nie wolno trzymać innego mięsa w pomieszczeniu rozbioru, gdy mięso wołowe ze skupu jest tam trybowane, wykrawane lub pakowane.
W pomieszczeniu rozbioru mięsa wołowego może jednak znajdować się w tym samym czasie mięso wieprzowe, pod warunkiem że jest ono przetwarzane na oddzielnej linii produkcyjnej.
5.
Trybowanie jest wykonywane codziennie w godzinach 7.00–18.00, z wyjątkiem sobót, niedziel i świąt.
Ten czas może być wydłużony o maksimum dwie godziny, pod warunkiem zapewnienia obecności władz kontrolnych.
Jeżeli trybowanie nie może być zakończone w dniu przejęcia, właściwe organy plombują komory chłodnicze, w których składowane są produkty, zdjęcia plomb mogą dokonać wyłącznie te same organy, w momencie wznowienia trybowania.
Artykuł 19
Umowy i specyfikacje
1.
Trybowanie jest przeprowadzane na mocy umowy, której warunki są określane przez agencje interwencyjne na podstawie ich specyfikacji.
2.
Specyfikacje agencji interwencyjnych określają wymagania stawiane zakładom rozbioru, a także konieczne instalacje i urządzenia oraz zapewniają zgodność z normami wspólnotowymi dotyczącymi przygotowania kawałków mięsa.
Specyfikacje określają zwłaszcza szczegółowe warunki trybowania oraz metody przygotowania, wykrawania, pakowania, zamrażania i konserwacji kawałków mięsa pod kątem ich przejęcia przez agencję interwencyjną.
Specyfikacje agencji interwencyjnych można uzyskać pod adresami zamieszczonymi w załączniku VI.
Artykuł 20
Kontrolowanie trybowania
1.
Agencje interwencyjne zapewniają prowadzenie ciągłej bezpośredniej kontroli wszystkich czynności związanych z trybowaniem.
Takie kontrole mogą być zlecane podmiotom, które są całkowicie niezależne od zainteresowanych handlowców, rzeźników i składujących.
W takich przypadkach agencje interwencyjne przeprowadzają niezapowiedziane inspekcje trybowania mięsa objętego każdym przetargiem.
W czasie tych inspekcji przeprowadza się wyrywkowe kontrole kartonów z kawałkami mięsa przed i po zamrożeniu, a wykorzystane ilości są porównywane z jednej strony z ilościami wyprodukowanymi i z drugiej strony – z kośćmi, tłuszczem i okrawkami.
Takie kontrole obejmują przynajmniej 5 % kartonów wypełnionych w ciągu dnia mięsem z danego rozbioru oraz, o ile jest wystarczająca ilość kartonów, minimum pięć kartonów z danego rozbioru.
2.
Ćwierćtusze przednie i tylne muszą być trybowane oddzielnie.
W odniesieniu do każdego dnia trybowania:
a) porównuje się ilość mięsa i wypełnionych kartonów;
b) wypełnia się formularz wskazujący oddzielnie uzyski z trybowanych ćwierćtuszy przednich i tylnych.
Artykuł 21
Szczególne zasady trybowania
1.
Podczas trybowania, wykrawania oraz pakowania poprzedzającego zamrażanie wewnętrzna temperatura wołowiny w żadnym momencie nie może przekraczać + 7 °C. Nie wolno przewozić kawałków mięsa przed szokowym zamrożeniem, chyba że na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 18 ust. 1.
2.
Wszystkie etykiety i ciała obce muszą być całkowicie usunięte bezpośrednio przed trybowaniem.
3.
Wszystkie kości, ścięgna, chrząstki, ścięgna szyjne i więzadło karkowe (ligamentum nuchae) oraz zbite tkanki łączne muszą być dokładnie usunięte.
Wykrawanie kawałków mięsa musi być ograniczone do usunięcia tłuszczu, chrząstek, ścięgien, torebek stawowych i innych określonych elementów.
Muszą zostać usunięte wszystkie widoczne tkanki nerwowe i limfatyczne.
4.
Duże naczynia krwionośne i skrzepy oraz zabrudzone powierzchnie muszą być usuwane ostrożnie, z jak najdalej idącym ograniczeniem wykrawania.
Artykuł 22
Pakowanie kawałków mięsa
1.
Kawałki mięsa są pakowane niezwłocznie po trybowaniu, w taki sposób, że żadna część mięsa nie ma bezpośredniego kontaktu z kartonem, zgodnie z wymaganiami, o których mowa w załączniku V.
2.
Polietylen stosowany do wyściełania kartonów i ten, z którego wykonane są arkusze i torebki stosowane do zawijania kawałków mięsa, musi mieć co najmniej 0,05 mm grubości i być dopuszczony do kontaktu ze środkami spożywczymi.
3.
Stosowane kartony, palety i klatki muszą spełniać warunki określone w załączniku VII.
Artykuł 23
Składowanie kawałków mięsa
Agencje interwencyjne zapewniają składowanie całej skupionej wołowiny bez kości oddzielnie i tak, aby była łatwa do zidentyfikowania według przetargu, rozbioru i miesiąca składowania.
Uzyskane kawałki mięsa są przechowywane w chłodniach usytuowanych na terytorium państwa członkowskiego, któremu podlega agencja interwencyjna.
Z wyjątkiem specjalnych odstępstw przyznanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, takie chłodnie muszą być zdolne do przechowywania całej wołowiny bez kości przydzielonej przez agencję interwencyjną w zadowalających technicznie warunkach przez okres co najmniej trzech miesięcy.
Artykuł 24
Koszty trybowania
Umowy, o których mowa w art. 19 ust. 1, oraz płatności dokonywane na mocy tych umów obejmują czynności i koszty wynikające ze stosowania niniejszego rozporządzenia, a w szczególności:
a) koszty transportu produktów z kością do zakładu rozbioru mięsa po dokonanym odbiorze;
b) trybowanie, wykrawanie, pakowanie i szokowe zamrażanie;
c) składowanie, załadunek i przewóz mrożonych kawałków mięsa oraz ich przejmowanie przez agencję interwencyjną w chłodniach wyznaczonych przez agencję;
d) koszt materiałów, w szczególności opakowań;
e) wartość kości, tłuszczu i okrawków pozostawionych w zakładach rozbioru mięsa przez agencję interwencyjną.
Artykuł 25
Terminy
Trybowanie, wykrawanie i pakowanie muszą być zakończone w ciągu 10 dni kalendarzowych po uboju.
Jednakże państwa członkowskie mogą wyznaczyć krótsze terminy.
Szokowe zamrażanie jest przeprowadzane niezwłocznie po pakowaniu i rozpoczyna się zawsze w tym samym dniu co pakowanie; ilość mięsa trybowanego nie może przekraczać dziennych zdolności produkcyjnych tuneli zamrażalniczych.
Temperatura wewnętrzna trybowanego mięsa bez kości jest obniżana do – 7 °C lub poniżej tej wielkości, w ciągu szokowego zamrażania trwającego co najwyżej 36 godzin.
Artykuł 26
Odrzucenie produktów
1.
Jeżeli kontrole wymienione w art. 20 ust. 1 wykazują naruszenie przez zakład trybowania przepisów art. 17–25 w odniesieniu do wybranej partii mięsa, wówczas takie kontrole ulegają rozszerzeniu i obejmują dalsze 5 % kartonów napełnionych w danym dniu.
Jeżeli zostaną ujawnione dalsze naruszenia przepisów, sprawdza się dodatkowe próbki w ilości 5 % całkowitej ilości kartonów danej partii mięsa.
Jeżeli przy czwartym sprawdzeniu 5 % kartonów co najmniej połowa z nich wykazuje naruszenie wymienionych przepisów, sprawdza się całą dzienną produkcję danej partii rozbioru.
Sprawdzenie całodziennej produkcji nie jest jednak wymagane, gdy w co najmniej 20 % kartonów z danej partii rozbioru stwierdzono naruszenie przepisów.
2.
Jeżeli na podstawie ust. 1 w przypadku mniej niż 20 % kartonów mięsa z danego rozbioru stwierdza się naruszenie przepisów, cała zawartość tych kartonów jest odrzucana i nie przysługuje za nią żadna zapłata.
Zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej za odrzuconą partię mięsa kwotę wskazaną w załączniku VIII.
Jeżeli naruszenie przepisów stwierdza się w przypadku co najmniej 20 % kartonów mięsa z danego rozbioru, całodzienna produkcja jest odrzucana przez agencję interwencyjną i nie przysługuje za nią żadna zapłata.
Zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej za odrzuconą partię mięsa kwotę wskazaną w załączniku VIII.
Jeżeli naruszenie przepisów stwierdza się w przypadku co najmniej 20 % kartonów z różnych rozbiorów z danego dnia, całodzienna produkcja jest odrzucana przez agencję interwencyjną i nie przysługuje za nią żadna zapłata.
Zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej kwotę równą cenie przewidzianej do zapłacenia przez agencję zwycięskiemu oferentowi zgodnie z art. 15 za początkowo kupione produkty z kością, odrzucone po trybowaniu, powiększoną o 20 %.
W sytuacji gdy ma zastosowanie akapit trzeci, nie stosuje się akapitu pierwszego i drugiego.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2, jeżeli w wyniku rażącego niedbalstwa lub nadużycia zakład trybowania uchyla się od stosowania przepisów art. 17–25:
a) wszystkie produkty uzyskane po trybowaniu w ciągu dnia, kiedy został stwierdzony brak zgodności z wymienionymi przepisami, są odrzucane przez agencję interwencyjną i nie należy się za nie żadna zapłata;
b) zakład trybowania wypłaca agencji interwencyjnej kwotę równą cenie przewidzianej do zapłacenia przez agencję zwycięskiemu oferentowi zgodnie z art. 15 za początkowo kupione produkty z kością, odrzucone po trybowaniu zgodnie z lit. a), powiększoną o 20 %.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLA PRODUKTÓW I POWIADOMIENIA
Artykuł 27
Składowanie i kontrola produktów
1.
Agencje interwencyjne dopilnowują, aby mięso objęte niniejszym rozporządzeniem było umieszczane w składzie i przechowywane w sposób zapewniający łatwy dostęp oraz zgodny z przepisami art. 23 akapit pierwszy.
2.
Temperatura składowania nie może być wyższa niż – 17 °C.
3.
Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia należytej konserwacji, pod względem ilości i jakości, składowanych produktów oraz natychmiastowego zastępowania uszkodzonych opakowań.
Zapewniają ochronę ubezpieczeniową od związanego z tym ryzyka poprzez zobowiązanie umowne składującego lub ogólne ubezpieczenie agencji interwencyjnej.
Państwa członkowskie mogą również same występować jako ubezpieczający.
4.
Podczas składowania właściwe organy prowadzą regularne kontrole znaczących ilości produktów składowanych po rozstrzygnięciach przetargów w danym miesiącu.
Podczas takich kontroli, w razie znalezienia jakiegokolwiek produktu niespełniającego wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, jest on odrzucany i odpowiednio znakowany.
Bez uszczerbku dla stosowania kar, właściwe organy, jeżeli powstanie taka potrzeba, odzyskują płatności od odpowiedzialnych podmiotów.
Osoby wyznaczone do przeprowadzania tych kontroli nie mogą przyjmować instrukcji od departamentu kupującego mięso.
5.
Właściwe organy podejmują odpowiednie środki pozwalające na prześledzenie drogi produktów i ich składowania, w celu umożliwienia usuwania tych produktów ze składu oraz następnie ich zbywania w sposób możliwie efektywny, mając na względzie w szczególności wymagania odnoszące się do weterynaryjnego stanu zdrowia danych zwierząt.
Artykuł 28
Powiadomienia
1.
Państwa członkowskie zgłaszają niezwłocznie Komisji zmiany w wykazie centrów interwencyjnych oraz, w miarę możności, zdolności produkcyjne tych centrów w zakresie zamrażania i składowania.
2.
W ciągu 10 dni kalendarzowych po zakończeniu każdego okresu przejęć, państwa członkowskie zgłaszają Komisji teleksem lub faksem ilości dostarczone i odebrane w ramach interwencji.
3.
Najpóźniej do dwudziestego pierwszego dnia każdego miesiąca państwa członkowskie zgłaszają Komisji w odniesieniu do poprzedniego miesiąca:
a) ilości kupione w każdym tygodniu i miesiącu w podziale na produkty i klasy zgodnie ze wspólnotową skalą klasyfikacyjną tusz ustanowioną rozporządzeniem (WE) nr 1183/2006;
b) ilości każdego produktu bez kości objęte umowami sprzedaży zawartymi w danym miesiącu;
c) ilości każdego produktu bez kości objęte anulowanymi zamówieniami lub podobnymi dokumentami wystawionymi w danym miesiącu.
4.
Najpóźniej do końca każdego miesiąca państwa członkowskie zgłaszają Komisji w odniesieniu do poprzedniego miesiąca:
a) ilości każdego produktu bez kości uzyskanego z wołowiny z kością kupionej w ciągu danego miesiąca;
b) niezakontraktowane zapasy i fizyczne zapasy każdego produktu bez kości na koniec danego miesiąca, z uwzględnieniem danych na temat okresu składowania niezakontraktowanych zapasów.
5.
Do celów ust. 3 i 4:
a) "niezakontraktowane zapasy" oznaczają zapasy, na które brak jest umowy sprzedaży;
b) "zapasy fizyczne" oznaczają niezakontraktowane zapasy plus zapasy objęte umową sprzedaży, lecz jeszcze nieprzejęte.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 29
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 562/2000 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku X.
Artykuł 30
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1670/2006
z dnia 10 listopada 2006 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 w zakresie ustalania i udzielania dostosowanych refundacji w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 18,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2825/93 z dnia 15 października 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i udzielania dostosowanych refundacji w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych [3] zostało znacząco zmienione [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że o ile konieczne jest wzięcie pod uwagę szczególnych cech produkcji niektórych napojów spirytusowych otrzymywanych ze zbóż, kryteria udzielania refundacji wywozowych mogą być dostosowane do tej szczególnej sytuacji.
Wydawałoby się, że konieczne jest zapewnienie takiego dostosowania dla niektórych napojów spirytusowych, kiedy z jednej strony, cena zbóż w chwili wywozu nie jest powiązana z ceną zbóż w chwili produkcji i, z drugiej strony, końcowy produkt pochodzi z mieszanki licznych produktów, tak że niemożliwe stało się monitorowanie tożsamości zbóż zawartych w produkcie końcowym przeznaczonym na wywóz, tym bardziej że te napoje spirytusowe są również poddawane obowiązkowemu dojrzewaniu przez przynajmniej trzy lata.
(3) Trudności o tym charakterze napotykano w szczególności, jeżeli chodzi o szkocką whisky, irlandzką whiskey i hiszpańską whisky.
(4) Zwykły system refundacji powinien w możliwie największym stopniu być stosowany na podobnej podstawie.
Refundacja powinna być więc wypłacana za zboża spełniające warunki przewidziane w art. 23 ust. 2 Traktatu, używane proporcjonalnie w kategoriach ilości wywożonych napojów spirytusowych.
W tym celu ilości takich destylowanych zbóż powinny być pomnożone przez ogólny zryczałtowany współczynnik wyliczony na podstawie krajowych danych statystycznych dostarczanych przez zainteresowane państwa członkowskie.
Wydaje się, że wykorzystanie stosunku między całkowitymi ilościami danych napojów spirytusowych, które zostały wywiezione, a całkowitymi ilościami, które zostały sprzedane, stanowi solidną i prostą podstawę.
Niezbędne jest określenie, co rozumie się przez "całkowite ilości wywiezione" i "całkowite ilości wprowadzone do obrotu".
Do celów określenia ilości zbóż destylowanych i współczynnika powinno się wyłączyć ilości podlegające ustaleniom dotyczącym uszlachetniania czynnego.
(5) Niezbędne jest uwzględnienie współczynnika, który ma zostać dostosowany w szczególności w celu ochrony przed możliwością, że wypłaty refundacji mogłyby służyć anormalnemu zwiększeniu zapasów.
(6) Artykuł 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje możliwość zróżnicowania refundacji stosownie do miejsca przeznaczenia. Dlatego też powinny zostać zapewnione obiektywne kryteria, które prowadziłyby do zniesienia refundacji dla niektórych miejsc przeznaczenia.
(7) Powinien zostać ustalony dzień określający obowiązującą stawkę refundacji.
Dzień ten powinien być związany przede wszystkim z czasem, w którym zboża są umieszczane pod kontrolą i – dla ilości następnie destylowanych – z każdym fiskalnym okresem destylacji.
Przed wypłaceniem refundacji musi zostać przedstawiony dowód w formie deklaracji destylacji, stwierdzającej, że zboża te zostały poddane destylacji.
Taka deklaracja musi zawierać informacje konieczne do wyliczenia refundacji.
Pierwszy dzień każdego fiskalnego okresu destylacji może również być terminem operacyjnym dla rolniczego kursu przeliczeniowego zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
(8) Do celów niniejszego rozporządzenia konieczne jest odnotowanie, że produkty opuściły Wspólnotę i w niektórych przypadkach również określenie ich miejsca przeznaczenia.
Zatem konieczne jest wykorzystanie definicji wywozu określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [5] i wykorzystanie dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [6].
(9) W celu ustalenia współczynnika powinno się wprowadzić obowiązek dostarczenia dowodu, że ilości napojów spirytusowych zostały wywiezione.
Właściwe jest, aby przewidzieć, że art. 43 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7] powinien być stosowany do towarów powracających na terytorium Wspólnoty, jeżeli spełnione są specjalne warunki.
(10) Powinien istnieć wymóg, by państwa członkowskie przekazywały Komisji niezbędne informacje.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady ustalania i udzielania refundacji wywozowych w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci napojów spirytusowych, jak określono w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i dla których obowiązkowy okres dojrzewania o długości przynajmniej trzech lat jest częścią procesu produkcyjnego.
2. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 [8] nie ma zastosowania do napojów spirytusowych określonych w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Refundacje określone w art. 1 mogą być udzielane w odniesieniu do zbóż spełniających warunki ustanowione w art. 23 ust. 2 Traktatu i wykorzystywanych w produkcji napojów spirytusowych objętych kodami CN 22083032, 22083038, 22083052, 22083058, 22083072, 22083078, 22083082 oraz 22083088, wytwarzanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1576/89 [9].
Artykuł 3
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "dany okres destylacji" oznacza okres odpowiadający okresowi destylacji uzgodnionemu między beneficjentem a organami celnymi lub innymi właściwymi władzami do celów kontroli podatku akcyzowego (okres fiskalny);
b) "całkowite ilości wywiezione" oznaczają ilości napojów spirytusowych spełniające warunki art. 23 ust. 2 Traktatu i wywiezione do miejsca przeznaczenia, dla których stosuje się refundację;
c) "całkowite ilości wprowadzone do obrotu" oznaczają ilości napojów spirytusowych spełniające warunki art. 23 ust. 2 Traktatu, które zostały ostatecznie wysłane z zakładów produkcji lub pomieszczeń magazynowania w celu ich sprzedaży do spożycia przez ludzi;
d) "umieszczone pod kontrolą" oznacza oddanie pod procedurę kontroli celnej lub procedurę administracyjną, dającą równoważne gwarancje, zbóż przeznaczonych do wytwarzania napojów spirytusowych określonych w art. 2.
Artykuł 4
1.
Ilości zbóż, które kwalifikują się do refundacji, są ilościami umieszczonymi pod kontrolą i destylowanymi przez uprawnionych do refundacji podczas danego okresu destylacji, ważonymi przez współczynnik ustalany corocznie w stosunku do każdego zainteresowanego państwa członkowskiego i mający zastosowanie w odniesieniu do wszystkich uprawnionych zainteresowanych stron.
Współczynnik wyraża średni stosunek między całkowitymi ilościami wywiezionymi a całkowitymi ilościami danych napojów spirytusowych wprowadzonymi do obrotu, na podstawie tendencji odnotowanej w tych ilościach podczas kilku lat odpowiadających średniemu okresowi dojrzewania przedmiotowego napoju spirytusowego.
Do celów określenia ilości zbóż destylowanych i współczynnika, ilości, które podlegają ustaleniom dotyczącym uszlachetniania czynnego, są wyłączone.
Po obliczeniu współczynnika należy również uwzględnić zmiany w zapasach jednego z przedmiotowych napojów spirytusowych.
Współczynnik może różnić się w zależności od wykorzystanego zboża.
2.
Właściwe władze w regularnych odstępach czasu sprawdzają wielkość faktycznie wywiezioną i wielkość zapasów.
Artykuł 5
Współczynnik określony w art. 4 ust. 1 ustalany jest przed dniem 1 lipca każdego roku.
Współczynnik stosuje się od dnia 1 października do dnia 30 września roku następnego.
Współczynnik ustala się zgodnie z informacjami dostarczonymi przez państwa członkowskie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia lat poprzedzających rok ustalenia.
Artykuł 6
1.
Stosowana stawka refundacji jest stawką ustaloną zgodnie z art. 14 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1043/2005.
2.
Stawka refundacji i rolniczy kurs przeliczeniowy są takie, jak obowiązujące w dniu, w którym zboża umieszczane są pod kontrolą.
Jednakże w odniesieniu do ilości destylowanych w każdym z fiskalnych okresów destylacji następujących po okresie, w którym miało miejsce umieszczenie pod kontrolą, stawki te są stawkami obowiązującymi pierwszego dnia każdego danego fiskalnego okresu destylacji.
Artykuł 7
1.
Jeżeli wymagają tego sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków, refundacja zostaje zniesiona dla niektórych miejsc przeznaczenia.
2.
Jeśli refundacja zostaje zniesiona zgodnie z ust. 1 lub jeśli zostaje ona przywrócona i jeśli niektóre rynki przestają być uprawnione do otrzymywania refundacji wywozowych zgodnie z Aktem Przystąpienia lub umowami zawartymi z państwami trzecimi, należy dostosować współczynnik określony w art. 4 ust. 1.
Dostosowanie to obejmuje, zależnie od konieczności, wyłączenie lub włączenie z całkowitej ilości towarów wywiezionych, wykorzystanej do obliczenia tego współczynnika, ilości towarów wywiezionych na te rynki, dla których refundacja jest zniesiona lub przywrócona.
Dostosowany współczynnik stosuje się od pierwszego dnia okresu poboru podatkowego następującego po zmianie uprawnień danych rynków.
Artykuł 8
Dla celów niniejszego rozporządzenia zboża mogą być zastąpione słodem.
W takim przypadku współczynnik dla obliczenia jęczmiennego ekwiwalentu słodu wynosi 1,30.
Jednakże jeżeli słód umieszczany pod kontrolą jest słodem zielonym, z zawartością wilgoci między 43 a 47 %, współczynnik dla obliczania ciężaru równoważnikowego słodu o zawartości wilgoci 7 % wynosi 0,57.
Artykuł 9
1.
Wyłącznie destylatorzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty są uprawnieni do refundacji.
2.
Destylator przekazuje właściwym władzom, przed zakończeniem każdego fiskalnego okresu destylacji, deklarację zawierającą wszystkie dane szczegółowe konieczne do określenia refundacji, w szczególności:
a) wyszczególnienie zbóż lub słodu zgodnie z nomenklaturą Wspólnej Taryfy Celnej, w miarę potrzeby w podziale według jednolitych partii;
b) wagę netto produktów i zawartość wilgoci, w podziale według każdej partii wymienionej w lit. a);
c) potwierdzenie, że zboża spełniają warunki określone w art. 23 ust. 2 Traktatu;
d) miejsce magazynowania i destylacji.
Podczas fiskalnego okresu destylacji deklaracja może być uaktualniana w miarę postępu procesu destylacji w celu uwzględnienia większych lub mniejszych ilości faktycznie poddawanych destylacji.
3.
Po każdym fiskalnym okresie destylacji destylator składa do właściwych władz deklarację, dalej nazywaną "deklaracją destylacji", w której potwierdza, że przeprowadził destylację, w danym okresie destylacji, zbóż określonych w deklaracji określonej w ust. 2, w celu wyprodukowania jednego z przedmiotowych napojów spirytusowych; wskazuje on ilość otrzymanych produktów destylowanych.
Deklaracja ta zostaje poświadczona przez władze przeprowadzające umieszczanie pod kontrolą.
4.
Refundacja wypłacana jest po dostarczeniu dowodu, że zboża zostały umieszczone pod kontrolą i poddane destylacji.
5.
Waga zbóż, jaką należy brać pod uwagę przy obliczaniu płatności, jest wagą netto, jeżeli zawartość wilgoci jest nie większa niż 15 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanych zbóż jest większa niż 15 %, ale nie większa niż 16 %, waga, jaką należy brać pod uwagę, jest wagą netto pomniejszoną o 1 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanych zbóż jest większa niż 16 %, ale nie większa niż 17 %, redukcja wynosi 2 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanych zbóż jest większa niż 17 %, redukcja wynosi dwa punkty procentowe dla każdego punktu procentowego wilgoci powyżej 15 %.
Waga słodu innego niż słód zielony, jak określono w art. 8, którą należy brać pod uwagę przy obliczaniu płatności, jest wagą netto, jeżeli wilgotność nie jest większa niż 7 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanego słodu jest większa niż 7 %, ale nie większa niż 8 %, waga, jaką należy brać pod uwagę, jest wagą netto pomniejszoną o 1 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanego słodu jest większa niż 8 %, redukcja wynosi dwa punkty procentowe dla każdego punktu procentowego wilgotności powyżej 7 %.
Wspólnotową metodą odniesienia dla określania zawartości wilgoci zbóż i słodu przeznaczonych do produkcji napojów spirytusowych określonych w niniejszym rozporządzeniu jest metoda przedstawiona w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [10].
Artykuł 10
Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zweryfikowania dokładności deklaracji określonych w art. 9 i tych odnoszących się do bezpośredniej kontroli zbóż, procesu destylacji i wykorzystania otrzymanego destylowanego produktu.
Artykuł 11
1.
Produkty uboczne przetwarzania są zwolnione z kontroli, jeśli ustalono, że nie przekraczają one normalnie uzyskiwanych ilości produktów ubocznych.
2.
Nie przyznaje się żadnej refundacji, jeśli zboża lub słód nie są solidnej właściwej jakości handlowej.
Artykuł 12
1.
Refundacja wypłacana jest przez państwo członkowskie, w którym deklaracje określone w art. 9 są przyjmowane.
2.
Refundacja jest wypłacana wyłącznie na pisemny wniosek podmiotu gospodarczego.
Państwa członkowskie mogą nakazać zastosowanie w tym celu specjalnego formularza.
3.
Poza przypadkami siły wyższej, dokumenty wymagane do udzielenia refundacji muszą zostać złożone w ciągu 12 miesięcy od dnia, w którym władze przeprowadzające umieszczanie pod kontrolą zaakceptowały deklarację destylacji, w przeciwnym wypadku prawo do uzyskania refundacji przepada.
4.
W przypadku gdy współczynnik jest dostosowany na podstawie art. 7 ust. 2, refundacje niewłaściwie wypłacone od dnia stosowania dostosowanego współczynnika zostają zwrócone przez beneficjentów.
Artykuł 13
1.
Dla celów art. 4 dostarczane są dowody, że ilości napojów spirytusowych, które spełniają warunki określone w art. 23 ust. 2 Traktatu, zostały wywiezione.
2.
Obowiązujący dowód jest dowodem przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 800/1999.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "wywóz" oznacza:
a) wywóz w rozumieniu art. 161 i 162 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
oraz
b) dostawy do miejsc przeznaczenia objęte art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
4.
Produkty, które zostały umieszczone w magazynie żywności zatwierdzonym na podstawie art. 40 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, są również uważane za wywiezione.
Gdy produkty zostały umieszczone w takich magazynach, art. 40–43 wyżej wymienionego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 14
1.
Napoje spirytusowe uważa się za wywiezione w dniu, w którym zakończono celne formalności wywozowe.
2.
Deklaracja przedłożona po zakończeniu celnych formalności wywozowych musi zawierać:
a) wyszczególnienie danych napojów spirytusowych zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
b) ilości, wyrażone w litrach czystego alkoholu, wywożonych napojów spirytusowych;
c) opis, lub inne odniesienie, składu napojów spirytusowych umożliwiające określenie rodzaju wykorzystanych zbóż;
d) państwo członkowskie miejsca produkcji.
3.
Dla celów ust. 2 lit. c), jeżeli napój spirytusowy uzyskano z różnych rodzajów zbóż i jest wynikiem późniejszej mieszanki, wystarczy podać ten fakt w deklaracji.
Artykuł 15
1.
W odniesieniu do ilości napoju spirytusowego, która ma być uznana za wywiezioną, należy przedłożyć dowód określony w art. 13 wyznaczonym władzom w ciągu sześciu miesięcy od daty zakończenia celnych formalności wywozowych.
2.
Jeżeli dowodu nie okazano w określonym terminie pomimo najlepszych starań eksportera w celu otrzymania go w tym terminie, może być przyznane przedłużenie terminu nieprzekraczające łącznie sześciu miesięcy.
Jednakże jeżeli dowód wywozu dostarczony zostaje po wyznaczonym terminie, który zezwoliłby na włączenie operacji wywozu do wywozu wykonywanego w tym samym roku kalendarzowym, przedmiotowa operacja wywozu połączona jest z wywozem dokonanym w następnym roku kalendarzowym.
Artykuł 16
1.
Jeżeli stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego, napoje określone w art. 13 ust. 1 poddawane są zewnętrznej procedurze tranzytu wspólnotowego.
2.
Dla celów rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 napoje spirytusowe określone w art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia uważa się za towary, w odniesieniu do których zakończone zostały wymagane celne formalności wywozowe.
Takie napoje nie mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu, chyba że kwota odpowiadająca wypłaconej refundacji wywozowej zostaje zwrócona.
Artykuł 17
W przypadku gdy stosuje się art. 7, należy również dostarczyć dowód, że dane napoje spirytusowe dotarły do miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację.
W tym przypadku dowód przywozu do państwa trzeciego, w odniesieniu do którego stosuje się refundację, jest dowodem przewidzianym w art. 15 i 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 18
1.
Zainteresowane państwa członkowskie powiadamiają Komisję o nazwach i adresach organów właściwych do stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Zainteresowane państwa członkowskie dostarczają Komisji przed dniem 16 lipca każdego roku następujące informacje:
a) ilości zbóż i słodu spełniające warunki art. 23 ust. 2 Traktatu i destylowane w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia poprzedniego roku, w podziale zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
b) ilości zbóż i słodu w podziale zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, które podlegały ustaleniom dotyczącym uszlachetniania czynnego w tym samym okresie;
c) ilości napojów spirytusowych objęte art. 2, w podziale zgodnie z kategoriami podanymi w art. 19, obejmujące zarówno ilości wywiezione, jak i ilości wprowadzone do obrotu w tym samym okresie;
d) ilości napojów spirytusowych produkowanych w ramach ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego i wywożonych do państw trzecich w tym samym okresie, w podziale zgodnie z kategoriami określonymi w art. 19;
e) ilości napojów spirytusowych znajdujących się w magazynach w dniu 31 grudnia poprzedniego roku i ilości wyprodukowane w tym samym okresie.
3.
Zainteresowane państwa członkowskie przekazują Komisji także informacje wymienione w lit. a)–d) na każdy kwartał roku kalendarzowego przed dniem 16 października, 16 stycznia i 16 kwietnia, w przypadku gdy takie informacje są dostępne.
4.
Na żądanie Komisji zainteresowane państwa członkowskie dostarczają także informacje konieczne do dostosowania współczynnika określonego w art. 7 ust. 2.
Artykuł 19
Do celów art. 18:
a) "whisky zbożowa" oznacza whisky wyprodukowaną ze słodu i zbóż;
b) "whisky słodowa" oznacza whisky wyprodukowaną wyłącznie ze słodu;
c) "irlandzka whiskey, kategoria A" oznacza whiskey wyprodukowaną ze słodu i zbóż, przy czym słód stanowi mniej niż 30 %;
d) "irlandzka whiskey, kategoria B" oznacza whiskey wyprodukowaną z jęczmienia i słodu, z co najmniej 30 % słodu;
e) zawartości procentowe różnych rodzajów zbóż, wykorzystanych do wytworzenia napojów spirytusowych określonych w art. 14 ust. 3, ustalane są na podstawie całkowitych ilości różnych typów rodzajów wykorzystywanych do wytworzenia napojów spirytusowych określonych w art. 2.
Artykuł 20
Rozporządzenie (EWG) nr 2852/93 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1671/2006
z dnia 10 listopada 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 listopada 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni grudnia 2006 r. na 4832,45 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1674/2006
z dnia 13 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1675/2006
z dnia 13 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów błękitka w strefie ICES Vb (wody Wysp Owczych) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1676/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1677/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 2172/2005 w zakresie terminu składania wniosków o przyznanie uprawnień do przywozu dotyczących okresu obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2172/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania, przewidzianego w Umowie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, kontyngentu taryfowego na przywóz żywego bydła o wadze przekraczającej 160 kg i pochodzącego ze Szwajcarii [2] ustanawia bezcłowy kontyngent taryfowy w perspektywie wieloletniej na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia na przywóz 4600 sztuk żywego bydła pochodzącego ze Szwajcarii.
(2) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2172/2005 przewiduje, że wnioski o przyznanie uprawnień do przywozu składa się najpóźniej do dnia 1 grudnia poprzedzającego przedmiotowy roczny okres kontyngentowy. W związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej Bułgarii i Rumunii z dniem 1 stycznia 2007 r. i aby umożliwić podmiotom gospodarczym z tych państw korzystanie z tego kontyngentu w roku 2007, należy przedłużyć do dnia 8 stycznia 2007 r. termin składania wniosków dotyczących okresu obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2172/2005, dla okresu obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. wnioski o przyznanie uprawnień do przywozu należy składać najpóźniej do dnia 8 stycznia 2007 r., godz. 13.00 czasu brukselskiego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1678/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 92/2005 w odniesieniu do alternatywnych sposobów usuwania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 lit. i),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 ustanawia zasady dotyczące sposobów usuwania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego.
Przewiduje ono również możliwość zatwierdzenia dodatkowych sposobów usuwania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego po przeprowadzeniu konsultacji z właściwym komitetem naukowym.
(2) Na podstawie opinii wydanych przez Naukowy Komitet Sterujący oraz Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) do tej pory sześć metod zatwierdzono jako alternatywne sposoby usuwania lub wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 92/2005 z dnia 19 stycznia 2005 r. wdrażającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające sposoby usuwania i wykorzystania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i zmieniające jego załącznik VI w odniesieniu do przetwarzania biogazu i wytopionych tłuszczów [2].
(3) Na podstawie kolejnego wniosku EFSA wydał w dniu 13 lipca 2006 r. opinię w sprawie bezpieczeństwa metody termomechanicznej produkcji paliwa ekologicznego.
Należy zatem uwzględnić, poprzez wprowadzenie zmian do rozporządzenia (WE) nr 92/2005, warunki, w jakich proces ten został uznany za bezpieczny sposób usuwania obornika i treści przewodu pokarmowego oraz surowca kategorii 3.
(4) Po ponownym rozpatrzeniu ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt należy zezwolić na stosowanie surowców kategorii 2 powstałych w zatwierdzonej metodzie produkcji paliwa ekologicznego do niektórych zastosowań technicznych lub do przetworzenia w biogaz.
(5) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 92/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 92/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Zatwierdzanie, przetwarzanie i wykorzystanie lub usuwanie surowców kategorii 2 lub 3
1.
Następujące metody zostają zatwierdzone i mogą być dopuszczone przez właściwe władze do przetwarzania i wykorzystania lub usuwania surowców kategorii 2 lub 3:
a) hydroliza zasadowa określona w załączniku I;
b) metoda hydrolizy wysokociśnieniowej w wysokiej temperaturze określona w załączniku II;
c) metoda produkcji biogazu za pomocą hydrolizy wysokociśnieniowej określona w załączniku III;
d) metoda produkcji paliwa ekologicznego określona w załączniku IV;
e) metoda gazyfikacji Brookesa określona w załączniku V; oraz
f) metoda spalania tłuszczu zwierzęcego w kotle cieplnym określona w załączniku VI.
Metoda termomechanicznej produkcji paliwa ekologicznego, określona w załączniku VII, zostaje zatwierdzona i może być dopuszczona przez właściwe władze jako metoda przetwarzania i usuwania obornika i treści przewodu pokarmowego oraz surowca kategorii 3.
2.
Właściwe władze mogą zezwolić na wykorzystanie innych parametrów procesu, pod warunkiem że takie parametry powodują równoważne zmniejszenie ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt w przypadku etapów:
a) metody produkcji paliwa ekologicznego, określonej w załączniku IV pkt 1 lit. b) ppkt i); oraz
b) metody spalania tłuszczu zwierzęcego w kotle cieplnym, o której mowa w załączniku VI pkt 1 lit. c) ppkt i).";
2) w tytule i pierwszym zdaniu art. 3 wyrażenie "załączniki I–VI" zastępuje się wyrażeniem "Załączniki";
3) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
a) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednak surowiec powstały w wyniku metody produkcji paliwa ekologicznego określonej w załączniku IV należy spalić.";
b) w ust. 3 dodaje się lit. d):
"d) w przypadku surowca powstałego w wyniku metody produkcji paliwa ekologicznego określonej w załączniku IV, wykorzystanej do wytwarzania produktów technicznych.";
c) skreśla się ustęp 5;
4) Załączniki zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1679/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
zmieniające i zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 79 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ustanawia specjalną pomoc z tytułu uprawy ryżu przyznawaną rolnikom produkującym ryż, objęty kodem CN 100610, na warunkach ustanowionych w rozdziale 3 tytułu IV wymienionego rozporządzenia.
(2) Artykuł 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 [2] stanowi, że zakwalifikowanie deklarowanego areału do dopłaty do ryżu zależnej od plonu wymaga, by areał ten był obsiany raz do roku.
Jednakże w Gujanie Francuskiej areały są obsiewane w każdym z obu cykli wysiewu, a dopłata do ryżu zależna od plonu jest przyznawana na podstawie średniej z areałów obsianych w każdym z obu cykli uprawy.
(3) Władze francuskie zamierzają ponownie określić system produkcji ryżu w Gujanie i sprowadzić produkcję do jednego cyklu na hektar rocznie.
Ten nowy system umożliwiłby zainteresowanym producentom systematyczne korzystanie z utrzymywanych odłogów, co w dużej mierze rozwiązałoby problem chwastów i wyodrębniło okres czasu konieczny na dokonanie niwelacji.
Skutkowałoby to w szczególności oszczędnością wody i mniejszym zużyciem ochrony roślin.
System ten umożliwiłby również lepsze zarządzanie czasem pracy i sprzętem, a zatem obniżenie całkowitych kosztów operacyjnych sektora.
W celu wdrożenia tego nowego systemu produkcji należy dostosować szczegółowe zasady obliczania dopłaty do ryżu w Gujanie Francuskiej oraz zapewnić obliczanie dopłaty na podstawie jednego cyklu wysiewu w roku dokonywanego w późniejszym z dwóch uprzednio ustalonych terminów, czyli najpóźniej dnia 30 czerwca poprzedzającego przedmiotowe zbiory.
(4) Zważywszy że Francja i Hiszpania od 2006 r. stosują system płatności jednolitych i opcję przewidzianą w art. 66 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zgodnie z art. 101 akapit czwarty wymienionego rozporządzenia, obszary bazowe wspomnianych państw członkowskich, określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, muszą zostać zmniejszone o liczbę hektarów odpowiadających uprawnieniom z tytułu obowiązkowego odłogowania. Dla jasności należy również usunąć z tego załącznika pozycje dotyczące państw członkowskich lub regionów państw członkowskich, w których od dnia 1 stycznia 2006 r. nie stosuje się płatności powierzchniowej w odniesieniu do roślin uprawnych, oraz dodać do niego, zgodnie z załącznikiem XIb do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszary bazowe Malty i Słowenii, które stosują płatności powierzchniowe w odniesieniu do roślin uprawnych.
(5) Ponieważ zmiana art. 131 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, wprowadzona rozporządzeniem (WE) nr 1250/2006, nie uwzględniła terminu składania wniosków ustalonego w art. 121 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, należy naprawić to przeoczenie. Uwzględniając wymieniony termin, należy ustalić ostateczną datę po dniu 28 lutego na przekazanie przez państwa członkowskie informacji o ilości sztuk bydła rogatego innego niż cielęta, za które wnioskowano premię ubojową.
(6) Artykuł 106 ust. 2 i załączniki VI, XI, XII i XVIII rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1250/2006, zawierają błędy.
(7) Zważywszy że, w przypadku płatności powierzchniowej w odniesieniu do roślin uprawnych określonej w art. 100 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Komisja musi zostać poinformowana o całkowitym ustalonym areale używanym do obliczania współczynnika redukcji oraz ewentualnej ostatecznej stawki przekroczeń najpóźniej 15 listopada, przy uwzględnieniu areałów bazowych wymienionych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, załącznik IV, zmieniony niniejszym rozporządzeniem, musi obowiązywać od dnia 1 listopada 2006 r.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić i sprostować rozporządzenie (WE) nr 1973/2004.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1973/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Daty wysiewów
Zakwalifikowanie deklarowanego areału do dopłaty do ryżu zależnej od plonu wymaga, by areał ten był obsiany najpóźniej:
a) do dnia 30 czerwca poprzedzającego przedmiotowe zbiory w przypadku Hiszpanii, Portugalii i Gujany Francuskiej;
b) do dnia 31 maja w przypadku innych państw członkowskich produkujących ryż, w tym Francji metropolii, wymienionych w art. 80 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
2) skreśla się art. 14 ust. 2;
3) w art. 131 ust. 2, lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) co roku – informacje dotyczące poprzedniego roku:
i) najpóźniej do dnia 1 lutego, liczba krów, na którą wnioskowano premię za cielęta nieodstawione, rozbita zgodnie z programami opisanymi w art. 125 ust. 2 lit. a) oraz b) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
ii) najpóźniej do dnia 1 marca, liczba sztuk bydła rogatego innego niż cielęta, za które wnioskowano premię ubojową ze wskazaniem, czy zwierzęta poddano ubojowi, czy też wywieziono;";
4) załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 1973/2004 wprowadza się następujące sprostowanie:
1) w zdaniu wprowadzającym art. 106 ust. 2, wyrazy "części 3 załącznika XVIII" otrzymują brzmienie "części 7 załącznika XVIII";
2) w załączniku VI przypis otrzymuje następujące brzmienie:
"(*) Powierzchnia bazowa, o której mowa w załączniku IV";
3) w załączniku XI pierwszy wiersz tytułu otrzymuje brzmienie:
"o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) pkt iii)";
4) w załączniku XII pierwszy wiersz tytułu otrzymuje brzmienie:
"o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. e) pkt iv)";
5) załącznik XVIII zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1680/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 976/2006 przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wieprzowiny w Niemczech
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 20 ust. 1 i art. 22 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na pojawienie się ognisk klasycznego pomoru świń w niektórych regionach produkcyjnych w Niemczech władze niemieckie przyjęły środki sanitarne zgodnie z art. 9, 10 i 11 dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [2].
Nadzwyczajne środki wspierania rynku wieprzowiny w tym państwie członkowskim zostały przyjęte na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 976/2006 [3].
(2) W wyniku poprawy sytuacji sanitarnej należy zakończyć stosowanie nadzwyczajnych środków wspierania rynku.
Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 976/2006.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 976/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1681/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
ustalające współczynniki stosowane do zbóż wywożonych w postaci irlandzkiej whisky na okres 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2825/93 z dnia 15 października 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i przyznawania dostosowanych refundacji w odniesieniu do produktów zbożowych wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 przewiduje, że ilościami zbóż, dla których przyznawana jest refundacja wywozowa, są ilości objęte kontrolą i poddane destylacji oraz ważone przy zastosowaniu współczynnika ustalanego corocznie w stosunku do każdego zainteresowanego państwa członkowskiego. Współczynnik ten wyraża stosunek między całkowitymi ilościami wywiezionymi i całkowitymi ilościami wprowadzonymi do obrotu danych napojów spirytusowych na podstawie tendencji odnotowanych w odniesieniu do tych ilości w okresie odpowiadającym przeciętnemu okresowi dojrzewania danego napoju spirytusowego.
(2) W świetle informacji przedstawionych przez Irlandię i dotyczących okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r. przeciętny okres dojrzewania w 2005 r. wynosił dla irlandzkiej whisky pięć lat.
(3) W związku z powyższym należy ustalić współczynniki dla okresu od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r.
(4) Artykuł 10 protokołu 3 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym wyklucza przyznawanie refundacji przy wywozie do Liechtensteinu, Islandii i Norwegii. Ponadto Wspólnota zawarła z niektórymi państwami trzecimi umowy znoszące refundacje wywozowe. W związku z tym oraz zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 należy to uwzględnić przy obliczaniu współczynnika na okres 2006/2007,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W okresie od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. wartość współczynników przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, mających zastosowanie do zbóż wykorzystywanych w Irlandii do wytwarzania irlandzkiej whisky, będzie równa wartości podanej w załączniku. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1682/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
ustalające współczynniki mające zastosowanie do zbóż wywożonych w postaci szkockiej whisky na okres 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2825/93 z dnia 15 października 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i przyznawania dostosowanych refundacji w odniesieniu do produktów zbożowych wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 przewiduje, że ilościami zbóż, dla których przyznawana jest refundacja wywozowa, są ilości objęte kontrolą i poddane destylacji oraz ważone przy zastosowaniu współczynnika ustalanego corocznie w stosunku do każdego zainteresowanego państwa członkowskiego. Współczynnik ten wyraża stosunek między całkowitymi ilościami wywiezionymi i całkowitymi ilościami wprowadzonymi do obrotu danych napojów spirytusowych na podstawie tendencji odnotowanych w odniesieniu do tych ilości w okresie odpowiadającym przeciętnemu okresowi dojrzewania danego napoju spirytusowego.
(2) W świetle informacji przedstawionych przez Zjednoczone Królestwo, dotyczących okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r., przeciętny okres dojrzewania w 2005 r. wynosił dla szkockiej whisky osiem lat.
(3) W związku z powyższym należy ustalić współczynniki dla okresu od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r.
(4) Artykuł 10 protokołu 3 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym wyklucza przyznawanie refundacji przy wywozie do Liechtensteinu, Islandii i Norwegii.
Ponadto Wspólnota zawarła z niektórymi państwami trzecimi umowy znoszące refundacje wywozowe.
W związku z tym oraz zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 należy to uwzględnić przy obliczaniu współczynnika na okres 2006/2007,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W okresie od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. wartość współczynników przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93, mających zastosowanie do zbóż wykorzystywanych w Zjednoczonym Królestwie do wytwarzania szkockiej whisky, jest równa wartości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1683/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do UE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uniknięcia ryzyka zakłóceń w handlu, które mogłyby wpłynąć na wspólną organizację rynków rolnych w związku z przystąpieniem dnia 1 stycznia 2007 r. dwóch nowych państw do Unii Europejskiej, należy przyjąć środki przejściowe.
(2) Zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [1] produkty nie podlegają refundacji, jeżeli nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty w ciągu 60 dni od przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
Obowiązek opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty w ciągu 60 dni od przyjęcia zgłoszenia wywozowego jest także podstawowym wymogiem zwolnienia zabezpieczenia związanego z pozwoleniem zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2].
Ponieważ granice wewnętrzne zostaną usunięte wraz z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do UE, produkty wywożone ze Wspólnoty składającej się z 25 państw we wszystkich przypadkach będą musiały opuścić obszar celny Wspólnoty najpóźniej dnia 31 grudnia 2006 r., w tym także w przypadku gdy zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte na mniej niż 60 dni przed datą przystąpienia.
(3) Zakłócenia w handlu zdolne do zaburzenia organizacji rynków często są powodowane przez produkty sztucznie przemieszczane w związku z rozszerzeniem i niestanowiące części normalnych zapasów danego państwa.
Nagromadzenie takich ilości nadwyżek może również spowodować zakłócenie konkurencji, które mogłoby niekorzystnie wpłynąć na prawidłowe funkcjonowanie wspólnej organizacji rynków.
Nadwyżki zapasów mogą także wynikać z produkcji krajowej.
Należy zatem wprowadzić przepisy o zapobiegawczych opłatach nakładanych na nadwyżki zapasów w nowych państwach członkowskich.
(4) Należy wprowadzić przepisy uniemożliwiające podmiotom gospodarczym unikanie stosowania opłat nakładanych na towary w swobodnym obrocie, ustanowionych w art. 4, poprzez wprowadzanie towarów, które już dopuszczono do swobodnego obrotu we Wspólnocie składającej się z 25 państw lub w nowym państwie członkowskim przed przystąpieniem w ramach systemu zawieszającego, do tymczasowego składowania lub objęcie ich czynnościami lub procedurami określonymi w art. 4 ust. 15 lit. b) i ust. 16 lit. b)–g) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(5) Należy zapobiec temu, aby towary, względem których refundacje wywozowe wypłacono przed dniem 1 stycznia 2007 r., korzystały z ponownej refundacji w przypadku wywiezienia do krajów trzecich po dniu 31 grudnia 2006 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są niezbędne i właściwe oraz powinno się je stosować w jednolity sposób.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "Wspólnota składająca się z 25 państw" oznacza Wspólnotę w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r.;
b) "nowe państwa członkowskie" oznaczają Bułgarię i Rumunię;
c) "poszerzona Wspólnota" oznacza Wspólnotę w składzie na dzień 1 stycznia 2007 r.;
d) "produkty" oznaczają produkty rolne i/lub towary nieobjęte załącznikiem I do traktatu WE;
e) "refundacja produkcyjna" oznacza refundację przyznaną na mocy art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 [4] lub art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 [5].
Artykuł 2
Wywóz ze Wspólnoty składającej się z 25 państw
W przypadku produktów przeznaczonych na wywóz ze Wspólnoty składającej się z 25 państw do jednego z nowych państw członkowskich, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., oraz w odniesieniu do których do tego dnia nie uzyskano uprawnienia do refundacji zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, beneficjent zwraca wszelką refundację otrzymaną zgodnie z art. 52 tego rozporządzenia.
Artykuł 3
System zawieszający
1. W drodze odstępstwa od załącznika V rozdział 4 do Aktu Przystąpienia oraz od art. 20 i 214 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, produkty wymienione w art. 4 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, które przed dniem 1 stycznia 2007 r. były w swobodnym obrocie we Wspólnocie składającej się z 25 państw lub w jednym z nowych państw członkowskich, a w dniu 1 stycznia 2007 r. są tymczasowo składowane lub podlegają jednej z czynności celnych lub procedur, o których mowa w art. 4 ust. 15 lit. b) oraz ust. 16) lit. b)–g) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, w rozszerzonej Wspólnocie, lub które są transportowane po poddaniu formalnościom wywozowym wewnątrz rozszerzonej Wspólnoty, obciąża się należnością przywozową w przypadku zaciągania długu celnego w związku z przywozem, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [6] według stawki obowiązującej w dniu zaciągnięcia długu celnego, oraz dodatkowymi należnościami, w odpowiednich przypadkach.
Przepisów akapitu pierwszego nie stosuje się do produktów wywożonych ze Wspólnoty składającej się z 25 państw, jeśli importer przedstawi dowody, że nie ubiegano się o żadną refundację wywozową dla tych produktów w państwie członkowskim wywozu.
Na wniosek importera eksporter zapewnia otrzymanie potwierdzenia przez właściwy organ na zgłoszeniu wywozowym, że nie ubiegano się o refundację wywozową dla tych produktów w państwie członkowskim wywozu.
2. W drodze odstępstwa od załącznika V rozdział 4 do Aktu Przystąpienia oraz od art. 20 i 214 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, produkty wymienione w art. 4 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, pochodzące z krajów trzecich, które podlegają uszlachetnianiu czynnemu, o którym mowa w art. 4 ust. 16 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, lub odprawie czasowej, o której mowa w art. 4 ust. 16 lit. f) tego rozporządzenia, w jednym z nowych państw członkowskich w dniu 1 stycznia 2007 r., obciąża się należnością przywozową w przypadku zaciągania długu celnego w związku z przywozem, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 według stawki obowiązującej w dniu zaciągnięcia długu celnego, oraz dodatkowymi należnościami, w odpowiednich przypadkach.
Artykuł 4
Opłaty od towarów w swobodnym obrocie
1.
Bez uszczerbku dla załącznika V rozdział 3 Aktu Przystąpienia oraz jeżeli na szczeblu krajowym nie stosuje się bardziej restrykcyjnych przepisów prawnych, nowe państwa członkowskie pobierają opłaty od właścicieli nadwyżki zapasów produktów będących w swobodnym obrocie w dniu 1 stycznia 2007 r.
2.
Aby określić nadwyżkę zapasów poszczególnych właścicieli, nowe państwa członkowskie w szczególności biorą pod uwagę:
a) dostępne średnie stany zapasów z lat poprzedzających przystąpienie;
b) strukturę wymiany handlowej w latach poprzedzających przystąpienie;
c) okoliczności, w których zgromadzono zapasy.
Pojęcie nadwyżki zapasów odnosi się do produktów przywożonych do nowych państw członkowskich lub pochodzących z nowych państw członkowskich.
Pojęcie nadwyżki zapasów odnosi się także do produktów przeznaczonych na rynki nowych państw członkowskich.
Inwentaryzację zapasów należy przeprowadzić na podstawie Nomenklatury Scalonej obowiązującej w dniu 1 stycznia 2007 r.
3.
Kwota opłaty określonej w ust. 1 w odniesieniu do każdego produktu jest równa kwocie, o jaką określona w art. 3 ust. 1 należność przywozowa obowiązująca w dniu 31 grudnia 2006 r. we Wspólnocie, obejmująca też wszelkie dodatkowe należności mające zastosowanie, jest wyższa od należności przywozowej obowiązującej w nowym państwie członkowskim w tym dniu, plus 20 % tej kwoty.
Dochód z opłat zebranych przez władze krajowe wprowadza się do krajowego budżetu nowego państwa członkowskiego.
4.
Aby zapewnić prawidłowe stosowanie opłaty określonej w ust. 1, nowe państwa członkowskie niezwłocznie dokonują inwentaryzacji zapasów dostępnych w dniu 1 stycznia 2007 r.
W tym celu mogą one stosować system określania właścicieli nadwyżek zapasów oparty na analizie ryzyka i uwzględniający w szczególności następujące kryteria:
- rodzaj działalności właściciela,
- pojemność obiektów składowania,
- poziom działalności.
Nowe państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach wprowadzonych przed przystąpieniem w celu uniknięcia gromadzenia zapasów o charakterze spekulacyjnym w związku z przystąpieniem, a w szczególności w celu monitorowania i identyfikowania przepływu przywozów w odniesieniu do produktów wiążących się z dużym ryzykiem gromadzenia zapasów, do dnia 1 lutego 2007 r.
Nowe państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilości produktów, których dotyczą nadwyżki zapasów, z wyjątkiem ilości znajdujących się w zapasach publicznych określonych w art. 5, do dnia 30 września 2007 r.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się do produktów objętych następującymi kodami CN:
a) w przypadku Bułgarii:
- 02011000, 020120, 02013000, 02021000, 020220, 020230,
- 020311, 020312, 020319, 020321, 020322, 020329, 0204, 0207 [7], 020900, 0210,
- 0401, 0402, 0403, 0404, 0405, 0406,
- 040700, 0408,
- 07032000, 07115100,
- 1001, 10020000, 100300, 10040000, 1005, 100610, 100620, 100630, 10064000, 100700, 1008, 110100, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 11090000,
- 1501, 1509, 151000, 1517,
- 1601, 160232, 160239, 160241, 160242, 160249, 160250, 160290,
- 170230 [8], 170240 [9], 17029010, 17029050, 17029075, 17029079, 19019099,
- 20031020, 20031030, 200820, 20083055, 20083075, 200911, 200919, 200949,
- 21069098 [10], 220430, 22071000, 22072000, 22089091, 22089099, 2402.
b) w przypadku Rumunii:
- 02011000, 020120, 02013000, 02021000, 020220, 020230,
- 020311, 020312, 020319, 020321, 020322, 020329, 0204, 020713, 020714, 020726, 020727, 020900, 0210,
- 0401, 040210, 040221, 040291, 040299, 0403, 0404, 0405, 0406,
- 040700, 0408,
- 07032000, 07115100,
- 1001, 10020000, 100300, 10040000, 1005, 100610, 100620, 100630, 10064000, 100700, 1008, 110100, 1102, 1103, 1104, 1107, 1108, 11090000,
- 1501, 1509, 151000, 1517,
- 1601, 160232, 160239, 160242, 160250, 160290,
- 170230 [11], 170240 [12], 17029010, 17029050, 17029075, 17029079, 19019099,
- 20031020, 20031030, 200820, 20083055, 20083075, 200911, 200919,
- 21069098 [13], 220430, 22071000, 22072000, 22089091, 22089099.
Jeżeli dany kod CN obejmuje produkty, dla których należność przywozowa, o której mowa w ust. 3, nie jest jednakowa, inwentaryzację zapasów, o której mowa w ust. 4, należy przeprowadzić oddzielnie dla każdego produktu lub grupy produktów podlegającej innej stawce należności przywozowej.
6.
Komisja może dodać produkty do wykazu zamieszczonego w ust. 5 lit. a) i b) bądź wykreślać produkty z tego wykazu.
Artykuł 5
Spis zapasów publicznych
Najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2007 r. każde nowe państwo członkowskie przedstawi wykaz oraz ilości towarów stanowiących zapasy publiczne w tym państwie członkowskim, zgodnie z załącznikiem V rozdział 3 Aktu Przystąpienia.
Artykuł 6
Rezerwy państwowe
Zapasy, o których mowa w art. 4 ust. 4 oraz art. 5, nie obejmują rezerw państwowych, które mogły ustanowić nowe państwa członkowskie.
Nowe państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w stanach rezerw państwowych oraz warunkach wprowadzania tych zmian, w celu ustanowienia wspólnotowego bilansu podaży.
Artykuł 7
Środki na wypadek niewniesienia opłat
Jeśli jakiekolwiek państwo członkowskie podejrzewa, że opłaty przewidziane w art. 3 nie zostały wniesione w odniesieniu do danego produktu, powiadamia o tym zainteresowane państwo członkowskie w celu umożliwienia mu podjęcia stosownych działań.
Artykuł 8
Dowód niewypłacenia refundacji
Produkty, w odniesieniu do których nowe państwa członkowskie w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. przyjęły deklarację wywozową w związku z wywozem do krajów trzecich, mogą się kwalifikować do objęcia refundacją wywozową, pod warunkiem że w odniesieniu do tych produktów lub ich składników nie wypłacono jeszcze żadnej refundacji wywozowej.
Artykuł 9
Wykluczenie podwójnej wypłaty refundacji
Żaden produkt nie może zostać zakwalifikowany do objęcia więcej niż jedną refundacją wywozową.
Żaden produkt, który objęto refundacją wywozową, nie może zostać zakwalifikowany do objęcia refundacją produkcyjną w przypadku wykorzystania w wyrobie produktów określonych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 [14] ani do objęcia żadnym środkiem interwencyjnym bądź pomocą zgodnie z tytułem I art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 [15].
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej i począwszy od dnia jego wejścia w życie.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1684/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefie ICES IIIa w cieśninie Skagerrak przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1685/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
zmieniające po raz 72. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 9 listopada 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2006
z dnia 14 listopada 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1625/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1687/2006
z dnia 15 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1688/2006
z dnia 15 listopada 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 w odniesieniu do niektórych pozwoleń na przywóz wydanych z tytułu transzy nr 4 subkontyngentu III w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż wysoka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 z dnia 27 grudnia 2002 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka pochodzącą z państw trzecich [2] ustanawia trzy subkontynenty dla różnych miejsc pochodzenia.
Subkontynent III obejmuje państwa trzecie inne niż Stany Zjednoczone Ameryki i Kanada.
Jest podzielony na cztery kwartalne transze.
Transza nr 4 obejmuje okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
(2) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 pozwolenia wydane w ramach wymienionego rozporządzenia są ważne przez 45 dni od daty ich faktycznego wydania.
(3) Zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit trzeci i art. 9 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 pozwolenie na przywóz zawiera nazwę jednego kraju pochodzenia i jest ważne tylko w odniesieniu do produktów pochodzących z tego kraju.
(4) Od dnia 1 października 2006 r. przywóz do Wspólnoty pszenicy zwyczajnej pochodzącej z Ukrainy był zakłócony wprowadzeniem przez ten kraj środków kontroli i środków ograniczających jego wywóz.
Miałoby to skutkować uniemożliwieniem, przynajmniej częściowym, podmiotom gospodarczym wywiązywania się ze zobowiązań dotyczących wydanych pozwoleń na przywóz, wskazujących Ukrainę jako kraj pochodzenia.
(5) W celu niekarania tych podmiotów gospodarczych i zapewnienia właściwej realizacji tego kontyngentu należy wprowadzić pewną elastyczność przy używaniu wydanych pozwoleń.
W związku z tym, w drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, należy przedłużyć ich ważność do końca 2006 r. oraz zezwolić na używanie wymienionych pozwoleń na przywóz pszenicy zwyczajnej pochodzącej z innych państw trzecich niż Ukraina, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady.
(6) Pozwolenia na przywóz wydane na przywóz pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż wysoka (kod CN 10019099), z tytułu subkontyngentu III (numer porządkowy 09.4125) określonego w art. 3 wymienionego rozporządzenia, od dnia 1 października 2006 r. wygasną z dniem 16 listopada 2006 r.
Zmiany przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny zatem zostać zastosowane jak najszybciej.
Wskazane jest zatem przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, okres ważności pozwoleń na przywóz wydanych na przywóz pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż wysoka (kod CN 10019099), z tytułu subkontyngentu III (numer porządkowy 09.4125) określonego w art. 3 wymienionego rozporządzenia, pomiędzy dniem 1 października 2006 r. i 16 listopada 2006 r. i zawierających w rubryce 8 wpis "Ukraina" jako kraj pochodzenia, może zostać przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r., na wniosek ich posiadaczy.
W związku z tym organ, który wydał dane pozwolenie, unieważnia i zastępuje je nowym pozwoleniem ważnym do dnia 31 grudnia 2006 r. lub przedłuża ważność pierwotnego pozwolenia do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 9 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, pozwolenia na przywóz, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, mogą być używane do przywozu pszenicy zwyczajnej pochodzącej z wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady.
Artykuł 3
1.
Zgłoszenia celne dotyczące przywozu dokonanego na podstawie pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 1, w rubryce 44 zawierają następującą informację:
"Przywóz zrealizowany zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1688/2006.".
2.
Do dnia 15 lutego 2007 r. państwa członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji następujące informacje:
a) ilość (w tonach) produktów przywiezionych na podstawie pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 1;
b) numer i datę wydania pozwolenia na przywóz, w ramach którego przywóz został dokonany.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1689/2006
z dnia 15 listopada 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1579/2006 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn, winogron stołowych i jabłek maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn, winogron stołowych i jabłek maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 1579/2006, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1690/2006
z dnia 15 listopada 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 listopada 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1691/2006
z dnia 15 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefie ICES IIIa w cieśninie Kattegat przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1692/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 2006 r.
ustanawiające drugi program "Marco Polo" dla udzielania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy działania systemu transportu towarowego na środowisko ("Marco Polo II") i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1382/2003
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 oraz art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biała księga Komisji w sprawie wspólnej polityki transportowej z września 2001 r. kładzie nacisk na rozwój intermodalności jako praktycznego i skutecznego środka służącego do osiągnięcia zrównoważonego systemu transportu i proponuje nie tylko stworzenie autostrad morskich – zintegrowanych morskich opcji intermodalnych o wysokiej jakości, ale także bardziej intensywne korzystanie z kolei oraz wodnego transportu śródlądowego jako głównych elementów tej strategii.
Na posiedzeniu w Goeteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r. Rada Europejska oświadczyła, że przesunięcia pomiędzy środkami transportu znajdują się w centrum strategii zrównoważonego rozwoju.
Ponadto na posiedzeniu w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. Rada Europejska podkreśliła konieczność zmniejszenia zatorów w wąskich gardłach komunikacyjnych w kilku regionach, wymieniając w szczególności Alpy, Pireneje i Morze Bałtyckie – jako oznakę tego, że szlaki morskie w postaci morskich szlaków szybkiego ruchu są integralnym i ważnym elementem transeuropejskiej sieci transportowej.
Kluczowym instrumentem rozwoju intermodalności jest rynkowy program finansowania przedsięwzięć na rzecz intermodalności, który powinien w szczególności wesprzeć tworzenie autostrad morskich, gwarantując między innymi poprawę spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, a także poprawę transportu kolejowego i wodnego transportu śródlądowego.
(2) Jeżeli nie zostanie podjęte zdecydowane działanie, drogowy transport towarowy w Europie może wzrosnąć do 2013 r. o ponad 60 %.
Efektem tego byłby szacowany wzrost międzynarodowych przewozów drogowych w latach 2007–2013, wynoszący 20,5 miliarda tonokilometrów rocznie dla 25 państw członkowskich Unii Europejskiej, z negatywnymi skutkami w postaci dodatkowych kosztów związanych z infrastrukturą drogową, wypadków, przeciążenia ruchu, zanieczyszczenia lokalnego i globalnego, obniżenia niezawodności łańcucha zaopatrzeniowego i procesów logistycznych oraz szkód dla środowiska.
(3) Aby uporać się z tym wzrostem drogowego transportu towarowego, w stopniu większym niż obecnie niezbędne jest wykorzystanie krótkodystansowego transportu morskiego, kolejowego i wodnego śródlądowego, a także dalsze pobudzenie silnych inicjatyw ze strony sektora transportu i logistyki, przykładowo zaproponowanie nowych rozwiązań technicznych w zakresie taboru kolejowego, w celu zmniejszenia przeciążenia ruchu.
(4) Program ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1382/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy efektów działania systemu transportu towarowego w dziedzinie środowiska (program Marco Polo) [3] powinien więc zostać wzmocniony nowymi działaniami skierowanymi na rzeczywiste ograniczenie międzynarodowego transportu drogowego.
Dlatego Komisja zaproponowała mocniejszy program, zwany dalej "Programem Marco Polo II" lub "Programem", w celu zwiększenia intermodalności, zmniejszenia przeciążenia ruchu oraz poprawy funkcjonowania systemu transportu towarowego we Wspólnocie pod względem środowiskowym.
Dla osiągnięcia tego celu program powinien wspierać działania na rynku transportu towarowego, logistyki oraz na innych właściwych rynkach z uwzględnieniem potrzeb małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
Powinien on pomóc w przeniesieniu przynajmniej spodziewanego łącznego przyrostu drogowego ruchu towarowego, a najlepiej jeszcze większej jego części, na krótkodystansowy transport morski, kolejowy i wodny śródlądowy lub kombinowane środki transportu, w których przejazdy drogowe są możliwie jak najkrótsze.
Program Marco Polo, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1382/2003, powinien w związku z tym zostać zastąpiony.
(5) Program Marco Polo II charakteryzuje się różnego rodzaju działaniami, które powinny przyczynić się do wymiernego i trwałego przechodzenia na inne środki transportu i lepszej współpracy na intermodalnym rynku.
Ponadto działania w ramach programu Marco Polo II powinny również przyczynić się do rzeczywistego ograniczenia międzynarodowego drogowego transportu towarowego.
(6) Działania finansowane na podstawie programu Marco Polo II powinny mieć charakter międzynarodowy pod względem geograficznym.
Aby odzwierciedlać europejski wymiar działań, projekty powinny być przedkładane przez przedsiębiorstwa mające swe siedziby w różnych krajach, zrzeszone w formie konsorcjum występującym z projektem.
Podmioty prawa publicznego powinny być uprawnione do uczestnictwa w takim konsorcjum, gdy angażują się w działalność gospodarczą zgodnie z przepisami prawa krajowego.
(7) Kandydaci powinni być w stanie przedłożyć nowe lub, gdy to stosowne, istniejące projekty, które najlepiej odpowiadają aktualnym potrzebom rynku.
Nie należy stwarzać utrudnień dla realizacji odpowiednich projektów, a zwłaszcza projektów uwzględniających potrzeby MŚP, poprzez zbyt rygorystyczne określanie kwalifikujących się działań.
(8) Mogą wystąpić przypadki, w których korzyści wynikające z rozwoju istniejącej usługi, pod względem spowodowania dodatkowego przesunięcia modalnego oraz posiadanych zalet jakościowych, środowiskowych i związanych z wykonalnością, mogą być co najmniej równe korzyściom, jakie wynikłyby z rozpoczęcia nowej usługi z udziałem znacznych wydatków.
(9) W celu zapewnienia przejrzystości, obiektywności i jasnego określenia pomocy na rozpoczęcie działań związanych z przesunięciem modalnym należy na przykład oprzeć ją na oszczędności kosztów społecznych, jakie przyniesie wykorzystanie krótkodystansowego transportu morskiego, kolejowego i wodnego śródlądowego w miejsce samego transportu drogowego.
Z tego względu niniejsze rozporządzenie powinno określać indykatywną wysokość pomocy finansowej poprzez odniesienie do przeniesionych tonokilometrów przewozów drogowych.
(10) Wysokość wspólnotowej pomocy finansowej, udzielanej na podstawie liczby tonokilometrów przeniesionych z transportu drogowego na krótkodystansowy transport morski, transport kolejowy lub wodny śródlądowy, lub opartej na redukcji tonokilometrów lub pojazdokilometrów w transporcie drogowym, powinna być zmienna, aby możliwe było wynagradzanie wysokiej klasy projektów lub projektów oferujących duże korzyści środowiskowe.
(11) W procesie przydzielania funduszy należy także zwrócić szczególną uwagę na obszary newralgiczne oraz obszary miejskie położone w obrębie geograficznym programu.
(12) Wyniki wszystkich działań prowadzonych w ramach programu powinny zostać należycie rozpowszechnione, aby zapewnić ich publiczny charakter, przejrzystość oraz możliwość wymiany najlepszych praktyk.
(13) W czasie procedury selekcji oraz podczas trwania działań należy zapewnić, aby wybrane działania wniosły realny wkład do wspólnej polityki transportowej i nie spowodowały wypaczeń konkurencji sprzecznych ze wspólnym interesem.
Komisja powinna więc ocenić realizację obydwu programów.
Powinna ona najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. przedstawić sprawozdanie z wyników osiągniętych przez program Marco Polo w latach 2003–2006.
(14) Działania nie powinny powodować zakłócania konkurencji, zwłaszcza pomiędzy innymi rodzajami transportu niż transport drogowy, lub w ramach poszczególnych rodzajów transportu, w stopniu sprzecznym ze wspólnym interesem.
Należy dołożyć wszelkich starań, aby unikać tego rodzaju zakłóceń, tak aby działania przyczyniały się do przenoszenia przewozu ładunków z transportu drogowego na inne alternatywne sposoby transportu, a nie powodowały wycofywania przewozu ładunków z transportu kolejowego, krótkodystansowego transportu morskiego oraz wodnego transportu śródlądowego.
(15) Ponieważ cel programu Marco Polo II nie może zostać osiągnięty w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na zakres Programu możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(16) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury korzystania z uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(17) Niniejsze rozporządzenie ustanawia na cały czas trwania programu kopertę finansową, która będzie zasadniczym punktem odniesienia dla władzy budżetowej podczas rocznej procedury finansowej, w rozumieniu pkt 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [5].
(18) Dla zabezpieczenia ciągłości i przejrzystości programu Marco Polo należy określić warunki przejściowe dotyczące umów i procedury selekcji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia instrument finansowy, zwany dalej "Programem Marco Polo II" lub "Programem", mający na celu zmniejszenie przeciążeń w ruchu, poprawę funkcjonowania systemu transportu na środowisko oraz zwiększenie transportu intermodalnego, przyczyniając się przez to do stworzenia sprawnego i zrównoważonego systemu transportu, co zapewnia europejską wartość dodaną, nie wywierając przy tym negatywnego wpływu na spójność gospodarczą, społeczną czy też terytorialną.
Program trwa w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r. w celu zapewnienia do zakończenia programu przesunięcia całkowitego rocznego przyrostu międzynarodowego drogowego transportu towarowego, mierzonego w tonokilometrach, na krótkodystansowy transport morski, kolejowy i wodny śródlądowy lub transport kombinowany, w którym odcinek transportu drogowego byłby możliwie najkrótszy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosują się następujące definicje:
a) "działanie" oznacza każdy projekt realizowany przez przedsiębiorstwa, który przyczynia się do zmniejszenia przeciążeń w systemie drogowego transportu towarowego lub do poprawy funkcjonowania systemu transportu na środowisko na terytoriach Państw Członkowskich lub krajów uczestniczących; działania katalityczne, działania związane z przesunięciem modalnym i wspólnym uczeniem się mogą obejmować kilka skoordynowanych projektów;
b) "działanie katalityczne" oznacza każde innowacyjne działanie mające na celu pokonanie istotnych barier strukturalnych we Wspólnocie na rynku transportu towarowego, które utrudniają sprawne funkcjonowanie rynków, konkurencyjność krótkodystansowego transportu morskiego, kolejowego i wodnego śródlądowego lub sprawność łańcuchów transportowych wykorzystujących te modele, w tym również modyfikację lub tworzenie niezbędnej infrastruktury pomocniczej; do celów tej definicji taka strukturalna bariera rynkowa oznacza każde nieregulacyjne, faktyczne i nietymczasowe utrudnienie poprawnego funkcjonowania łańcucha transportu towarowego;
c) "działanie związane z autostradami morskimi" oznacza wszelkie innowacyjne działanie polegające na bezpośrednim przesunięciu przewozów z transportu drogowego na krótkodystansowy transport morski lub na kombinację krótkodystansowego transportu morskiego z innymi sposobami transportu, w których przejazdy drogowe są możliwie jak najkrótsze. Działania tego rodzaju mogą obejmować modyfikację lub tworzenie infrastruktury pomocniczej niezbędnej dla realizacji usługi intermodalnego transportu morskiego o bardzo dużych rozmiarach i wysokiej częstotliwości, w tym w pierwszej kolejności korzystanie z najbardziej przyjaznych dla środowiska sposobów transportu, takich jak transport wodami śródlądowymi i koleją, dla transportu lądowego i zintegrowanych usług w systemie "od drzwi do drzwi"; w miarę możliwości należy również włączyć środki pochodzące z regionów peryferyjnych;
d) "działanie związane z przesunięciem modalnym" oznacza wszelkie działanie polegające na bezpośrednim, mierzalnym, istotnym i natychmiastowym przeniesieniu przewozów z transportu drogowego na krótkodystansowy transport morski, kolejowy, wodny śródlądowy lub kombinowane środki transportu, w których przejazdy drogowe są możliwie jak najkrótsze, a niebędące działaniem katalizującym; a tam, gdzie właściwe – przesunięcie modalne spowodowane działaniem tego rodzaju, w tym działania, w którym przesunięcie modalne wynika z rozwinięcia istniejącej usługi; Komisja zbada możliwość wsparcia pomocniczych projektów infrastrukturalnych;
e) "działanie związane z unikaniem ruchu" oznacza wszelkie innowacyjne działanie polegające na zintegrowaniu transportu z logistyką produkcji w celu uniknięcia dużego procentowego udziału drogowego transportu przewozowego bez negatywnego wpływu na wielkość produkcji lub liczebność siły roboczej. Działania te mogą obejmować modyfikację lub tworzenie pomocniczej infrastruktury i urządzeń;
f) "działanie związane ze wspólnym uczeniem się" oznacza wszelkie działanie mające na celu poprawę współpracy dla strukturalnego optymalizowania metod i procedur działania w łańcuchu transportu towarowego z uwzględnieniem wymagań logistyki;
g) "działanie innowacyjne" oznacza jakiekolwiek działanie obejmujące elementy, które dotąd nie występowały na danym rynku;
h) "infrastruktura pomocnicza" oznacza infrastrukturę konieczną i wystarczającą do osiągnięcia celów działań, w tym również instalacje do przewozu pasażersko-towarowego;
i) "środek towarzyszący" oznacza jakikolwiek środek mający na celu przygotowanie lub wspieranie bieżących lub przyszłych działań, między innymi działań związanych z rozpowszechnianiem oraz monitorowaniem i oceną projektów, a także zbieraniem i analizą danych statystycznych; działania poświęcone komercjalizacji produktów, procesów lub usług oraz działania marketingowe i związane z promocją sprzedaży nie są "środkami towarzyszącymi";
j) "środek przygotowawczy" oznacza jakikolwiek środek podjęty w celu przygotowania do działania katalitycznego lub związanego z autostradami morskimi albo unikaniem ruchu, takie jak analizy techniczne, operacyjne lub wykonalności finansowej oraz testowanie urządzeń;
k) "przedsiębiorstwo" oznacza wszelką jednostkę prowadzącą działalność gospodarczą, bez względu na jej status prawny oraz sposób, w jaki jest ona finansowana;
l) "konsorcjum" oznacza wszelkiego rodzaju uzgodnienie, na podstawie którego co najmniej dwa przedsiębiorstwa prowadzą wspólnie działanie i dzielą związane z nim ryzyko;
m) "tonokilometr" oznacza przewiezienie jednej tony ładunku lub jej objętościowego równoważnika na drodze jednego kilometra;
n) "pojazdo-kilometr" oznacza przejazd samochodu ciężarowego, załadowanego lub pustego, na drodze jednego kilometra;
o) "bliski kraj trzeci" oznacza każdy kraj niebędący członkiem Unii Europejskiej, który ma wspólną granicę z Unią Europejską lub wspólną linię brzegową w zamkniętym lub półzamkniętym basenie morskim sąsiadującym z Unią Europejską.
Artykuł 3
Zakres
1.
Program obejmuje działania:
a) obejmujące terytorium co najmniej dwóch Państw Członkowskich;
lub
b) obejmujące terytorium co najmniej jednego Państwa Członkowskiego oraz terytorium bliskiego kraju trzeciego.
2.
Gdy działanie obejmuje terytorium kraju trzeciego, to koszty powstałe na terytorium tego kraju nie są pokrywane przez Program, z wyjątkiem okoliczności przedstawionych w ust. 3 i 4.
3.
Program jest otwarty dla uczestnictwa krajów, które są kandydatami do przystąpienia do Unii Europejskiej.
Uczestnictwo jest regulowane warunkami określonymi w umowach stowarzyszeniowych zawartych z tymi krajami i oparte na zasadach określonych w decyzji Rady Stowarzyszeniowej każdego zainteresowanego kraju.
4.
Program jest również otwarty dla krajów EFTA i EEA oraz bliskich krajów trzecich na podstawie środków uzupełniających zgodnie z procedurami, które zostaną uzgodnione z tymi krajami.
ROZDZIAŁ II
KWALIFIKUJĄCY SIĘ WNIOSKODAWCY I DZIAŁANIA
Artykuł 4
Kwalifikujący się wnioskodawcy
1.
Działania przedkładane są przez konsorcjum dwóch lub więcej przedsiębiorstw mających swe siedziby w co najmniej dwóch różnych Państwach Członkowskich lub co najmniej jednym Państwie Członkowskim i jednym bliskim kraju trzecim, lub mogą być złożone, w drodze wyjątku, w przypadku połączenia transportowego z bliskim krajem trzecim, przez jedno przedsiębiorstwo ustanowione w Państwie Członkowskim.
2.
Przedsiębiorstwa ustanowione poza jednym z krajów uczestniczących wymienionych w art. 3 ust. 3 i 4 mogą być powiązane z projektem, lecz w żadnych okolicznościach nie mogą otrzymać wspólnotowego finansowania w ramach Programu.
Artykuł 5
Kwalifikujące się działania i warunki finansowania
1.
Do finansowania w ramach Programu kwalifikują się następujące działania:
a) działania katalityczne; takie, których celem jest poprawa synergii w sektorach kolejowym, śródlądowych dróg wodnych, krótkodystansowego transportu morskiego, w tym autostrad morskich, poprzez lepsze wykorzystanie istniejących infrastruktur, wymagają w szczególności specyficznej uwagi;
b) działania związane z autostradami morskimi; w ramach Unii Europejskiej działania takie wykorzystują sieci transeuropejskie określone w decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [6];
c) działania związane z przesunięciem modalnym;
d) działania związane z unikaniem ruchu;
e) działania związane ze wspólnym uczeniem się.
2.
Szczegółowe warunki finansowania oraz inne wymagania dla poszczególnych działań są określonew załączniku I. Warunki finansowania dotyczące infrastruktur pomocniczych w rozumieniu art. 2 lit. h) są określone w załączniku II.
3.
Wspólnotowa pomoc finansowa opiera się na umowach wynegocjowanych pomiędzy Komisją i beneficjentem.
W celu osiągnięcia maksymalnej efektywności administracyjnej i elastyczności umowy tę zawierane są przy najdalej posuniętej minimalizacji obciążeń finansowych i administracyjnych, np. przez ułatwienia w udzielaniu dogodnych dla biznesu gwarancji bankowych, dopuszczone stosowanymi przepisami, w szczególności rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [7].
4.
Z zastrzeżeniem ogólnych celów, o których mowa w art. 1, roczne priorytety dotyczące działań katalitycznych i działań związanych ze wspólnym uczeniem się zostaną ustalone i w razie potrzeby zweryfikowane przez Komisję wspomaganą przez komitet, o którym mowa w art. 10, oraz zgodnie z procedurą wymienioną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 6
Szczegółowe zasady
Szczegółowe zasady dotyczące procedury przedkładania i selekcji działań w ramach Programu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą wymienioną w art. 10 ust. 2.
Artykuł 7
Pomoc państwa
Wspólnotowa pomoc finansowa dla działań objętych Programem nie wyklucza udzielenia pomocy państwa dla tych działań na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, o ile pomoc ta jest zgodna z ustaleniami dotyczącymi pomocy państwa określonymi w Traktacie i nie przekracza skumulowanych limitów dla każdego typu działania przedstawionych w załączniku I. Łączna wielkość pomocy udzielonej w formie pomocy państwa i pomocy wspólnotowej w odniesieniu do infrastruktury pomocniczej nie może przekroczyć 50 % kwalifikujących się kosztów.
ROZDZIAŁ III
SKŁADANIE WNIOSKÓW I SELEKCJA DZIAŁAŃ
Artykuł 8
Składanie wniosków dotyczących działań
Wnioski w sprawie działań składane są do Komisji zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 6.
Składany wniosek powinien zawierać wszystkie elementy niezbędne dla umożliwienia Komisji dokonania selekcji zgodnie z art. 9.
Artykuł 9
Selekcja działań do przyznania pomocy finansowej
Przedstawione działania są oceniane przez Komisję.
Przy dokonywaniu selekcji działań do pomocy finansowej w ramach Programu, Komisja bierze pod uwagę:
a) cele, o których mowa w art. 1;
b) warunki określone, odpowiednio, w załącznikach I i II;
c) wkład działań w zmniejszenie przeciążeń w ruchu drogowym;
d) względne wartości działań dla środowiska, w tym ich wkład w ograniczenie negatywnych skutków dla środowiska spowodowanych przez krótkodystansowy transport morski, kolejowy i wodny śródlądowy.
Szczególną uwagę będzie się zwracać na projekty wychodzące poza wiążące prawnie wymagania dotyczące środowiska;
e) ogólna trwałość działań.
Decyzja o udzieleniu pomocy finansowej przyjmowana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 2.
Komisja informuje beneficjentów o swojej decyzji.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 11
Budżet
Koperta finansowa dla realizacji programu Marco Polo II na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r. wynosi 400 mln EUR [8].
Roczne środki zatwierdzane są przez władzę budżetową w granicach ram finansowych.
Artykuł 12
Rezerwa na środki towarzyszące i na ocenę Programu
Do 5 % budżetu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu przeznaczone będzie na środki towarzyszące i niezależną ocenę wykonania art. 5.
Artykuł 13
Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich
1. Komisja zapewnia, aby podczas realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia chronione były interesy finansowe Wspólnot Europejskich przez zastosowanie środków zabezpieczających przed nadużyciami, korupcją i innymi działaniami niezgodnymi z prawem, przez skuteczne kontrole i przez odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, poprzez proporcjonalne i odstraszające kary zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [9], rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [10] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [11].
2.
Dla działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia pojęcie nieprawidłowości wymienione w art. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 oznacza wszelkie naruszenie przepisu prawa wspólnotowego lub wszelkie naruszenie zobowiązania umownego w wyniku działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, którego skutkiem jest lub może być szkoda dla ogólnego budżetu Unii Europejskiej lub budżetów przez niego zarządzanych, z powodu nieuzasadnionego wydatku.
3.
Umowy lub porozumienia, jak również porozumienia z uczestniczącymi krajami trzecimi wynikające z niniejszego rozporządzenia przewidują w szczególności nadzór i kontrolę finansową sprawowaną przez Komisję (lub jej upoważnionego przedstawiciela) oraz audyty przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy, jeśli zajdzie potrzeba, na miejscu.
Artykuł 14
Ocena
1.
Komisja informuje Komitet co najmniej dwa razy w roku o finansowym wykonaniu Programu i podaje uaktualniony stan wszystkich działań finansowanych w ramach Programu.
Komisja dokonuje średniookresowej i końcowej oceny Programu w celu zbadania, w jaki sposób przyczynia się on do realizacji założeń wspólnotowej polityki transportowej, oraz kontroli należytego wykorzystania środków.
2.
Do dnia 30 czerwca 2007 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z oceny wyników osiągniętych przez program Marco Polo za okres 2003–2006.
Jeżeli ze sprawozdania wynika konieczność dostosowania programu Marco Polo II, Komisja przedkłada odpowiednie wnioski.
Artykuł 15
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1382/2003 zostaje niniejszym uchylone ze skutkiem od dnia 14 grudnia 2006 r.
Umowy dotyczące działań prowadzonych w ramach rozporządzenia (WE) nr 1382/2003 są nadal regulowane przez to rozporządzenie aż do czasu ich operacyjnego i finansowego zamknięcia.
Cała procedura oceny i selekcji za rok 2006 jest również regulowana rozporządzeniem (WE) nr 1382/2003, nawet jeśli procedura ta kończy się w 2007 r.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1693/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1694/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1695/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 listopada 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 listopada 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1696/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów złocicy i szkarłacicy w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE) i IV (wody terytorialne WE) przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1697/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 27 października 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1597/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1597/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1597/2006 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1698/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1699/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 10 do 16 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1700/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 10. do 16 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1701/2006
z dnia 17 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2006
z dnia 17 listopada 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 20. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 20. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1703/2006
z dnia 17 listopada 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 20. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 20. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1704/2006
z dnia 17 listopada 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 20. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 20. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,27 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 21 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1705/2006
z dnia 17 listopada 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 52. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 52. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 14 listopada 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 236,21 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1706/2006
z dnia 16 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów czarniaka w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE), IIIa, IIIbcd (wody terytorialne WE) i IV przez statki pływające pod banderą Belgii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1707/2006
z dnia 17 listopada 2006 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe, jabłka oraz brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 858/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od dnia 1 lipca do dnia 31 października 2006 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn, winogron stołowych, jabłek oraz brzoskwiń,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 858/2006 między dniem 1 lipca a 31 października 2006 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1708/2006
z dnia 17 listopada 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 listopada 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 grudnia 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 listopada 2006 r. niżej wymienione państwa członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 390 t pochodzących z Botswany,
- 30 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 130 t pochodzących z Botswany,
- 223 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni grudnia 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 13639 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 6869 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1709/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1710/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1686/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1711/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 462/2003 i rozporządzenie (WE) nr 1556/2006 w odniesieniu do składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz wieprzowiny na pierwszy kwartał 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 462/2003 [4] ustanawia szczegółowe zasady stosowania uzgodnień w przywozie niektórych produktów z wieprzowiny pochodzących z państw AKP.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1556/2006 [5] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 w odniesieniu do przywozu wieprzowiny.
(3) W rozporządzeniach tych przewiduje się, że wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz mogą być składane wyłącznie w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego okres, na który otwarty jest kontyngent.
Ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 2007 r., należy ustanowić inny termin na składanie wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz z tytułu pierwszego kwartału 2007 r.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 462/2003 i rozporządzenie (WE) nr 1556/2006.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 462/2003 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.".
Artykuł 2
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1556/2006 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1712/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w odniesieniu do wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne pochodzące z Turcji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustanawiające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji 2/2006 [2] Rada zatwierdziła stanowisko Wspólnoty na Radzie Stowarzyszenia WE–Turcja w sprawie zmiany protokołów 1 i 2 do decyzji nr 1/98 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja w sprawie systemu handlu produktami rolnymi.
(2) W przypadku niektórych produktów rolnych pochodzących z Turcji zmieniony protokół 1 określa nowe wspólnotowe kontyngenty taryfowe oraz zmiany obowiązujących wspólnotowych kontyngentów taryfowych ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001.
(3) Aby wprowadzić w życie nowe kontyngenty taryfowe oraz zmiany obowiązujących kontyngentów taryfowych, konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 747/2001.
(4) Ponieważ decyzja nr 2/2006 Rady Stowarzyszenia WE–Turcja jest stosowana od dnia 1 listopada 2006 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i powinno wejść w życie jak najszybciej.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IX do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1713/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
znoszące wstępne finansowanie refundacji wywozowych w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33, oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynku produktów rolnych,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W chwili wprowadzenia systemu wstępnego finansowania refundacji wywozowych konieczne wydawało się stosowanie zasady, dzięki której zapewniona jest równowaga pomiędzy, z jednej strony, wykorzystaniem podstawowych produktów wspólnotowych pod kątem wywozu produktów przetworzonych do krajów trzecich i, z drugiej strony, wykorzystaniem produktów podstawowych z państw trzecich dopuszczonych w ramach procedur uszlachetniania czynnego.
W tym celu kwota równa refundacji wywozowej była wypłacana, gdy tylko podstawowe produkty wspólnotowe, z których otrzymywano produkty przetworzone lub towary przeznaczone do wywozu, zostały poddane kontroli celnej.
(2) Wówczas konieczne wydawało się również, w przypadku gdy produkty objęte wspólną organizacją rynku i przywożone z państw trzecich mogły, pod pewnymi warunkami, znaleźć się w składzie celnym lub podlegać procedurze wolnego obszaru celnego, co skutkowało zawieszeniem pobierania należności przywozowych, zapewnienie możliwości wprowadzenia mechanizmu umożliwiającego wypłatę kwoty równej refundacji wywozowej, gdy tylko produkty lub towary wspólnotowe zostały poddane takiej procedurze.
(3) Od tamtej pory system wstępnego finansowania przekształcił się z systemu mającego pierwotnie na celu wyrównanie cen towarów wspólnotowych i towarów niewspólnotowych czasowo przywożonych w ramach procedur uszlachetniania czynnego w złożony mechanizm mający różne cele, przy czym powody, dla których wprowadzono wstępne finansowanie, nie są już głównymi powodami stosowania tego systemu w chwili obecnej.
(4) Dzisiaj wstępne finansowanie stosuje się głównie w celu wzmocnienia kontroli wywozu wołowiny. Jednakże konieczność wzmożonych kontroli, sama w sobie, nie jest wystarczająca do uzasadnienia wypłat refundacji z góry w ramach systemu wstępnego finansowania.
Stosowanie tego systemu w celu osiągnięcia innych celów nie wydaje się właściwe.
(5) Sytuacja na rynku odnośnych produktów rolnych uległa zmianie, w związku z czym nie istnieje dalsze ekonomiczne uzasadnienie utrzymania systemu wstępnego finansowania refundacji wywozowych.
(6) Należy zatem zmienić rozporządzenia (EWG) nr 32/82 z dnia 7 stycznia 1982 r. ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji eksportowych w sektorze wołowiny i cielęciny [3], (EWG) nr 1964/82 z dnia 20 lipca 1982 r. ustanawiające warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości [4], (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [5], (EWG) nr 2723/87 z dnia 10 września 1987 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla zbóż wywożonych w postaci makaronów objętych pozycją nr 19.03 Wspólnej Taryfy Celnej [6], (WE) nr 3122/94 z dnia 20 grudnia 1994 r. ustanawiające kryteria analiz ryzyka w odniesieniu do produktów rolnych otrzymujących refundacje [7], (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [8], (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [9], (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [10], (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [11], (WE) nr 2090/2002 z dnia 26 listopada 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji [12], (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [13], (WE) nr 1518/2003 z dnia 28 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny [14], (WE) nr 2236/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [15], (WE) nr 596/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze jaj [16], (WE) nr 633/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego [17] i (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [18].
(7) Z tych samych powodów należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [19] oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2388/84 z dnia 14 sierpnia 1984 r. w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny [20], (WE) nr 456/2003 z dnia 12 marca 2003 r. ustanawiające specjalne zasady w sprawie wstępnego finansowania refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów z wołowiny i cielęciny objętych procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego [21], (WE) nr 500/2003 z dnia 19 marca 2003 r. w sprawie okresów pozostawania przez niektóre produkty zbożowe i ryżowe pod kontrolą celną w związku z zaliczkami z tytułu refundacji [22] i (WE) nr 1994/2005 z dnia 7 grudnia 2005 r. ustalające produkty podstawowe, które nie kwalifikują się do zaliczek na poczet refundacji wywozowych [23].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich zainteresowanych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 32/82 skreśla się akapit drugi.
Artykuł 2
W art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 skreśla się akapity drugi i trzeci.
Artykuł 3
W art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 skreśla się tiret drugie.
Artykuł 4
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2723/87 skreśla się tiret drugie.
Artykuł 5
W art. 1 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 3122/94 skreśla się tiret pierwsze.
Artykuł 6
W art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1445/95 skreśla się ustęp drugi.
Artykuł 7
W rozporządzeniu (WE) nr 800/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 skreśla się lit. k);
2) w art. 4 ust. 2, akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"W celu zastosowania przepisów niniejszego ustępu za stawki refundacji, które należy brać pod uwagę, uważa się stawki ważne w dniu złożenia wniosku o pozwolenie.
W razie konieczności stawki te są dostosowywane w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego";
3) w art. 5 ust. 6 skreśla się akapit piąty;
4) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1, lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) w przypadku stwierdzenia, że warunki określone w lit. a) nie zostały spełnione, do celów art. 50 za dzień lub dni, o który(-e) przekroczony jest termin 28 dni, uważa się dni, o które przekroczony jest termin ustanowiony w art. 7.";
b) w ust. 2 lit. b), akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku stwierdzenia, że warunki określone w lit. a) nie zostały spełnione, do celów art. 50 za dzień lub dni, o który(-e) przekroczony jest termin 28 dni, uważa się dni, o które przekroczony jest termin ustanowiony w art. 7.";
c) w ust. 3 lit. b), akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadku stwierdzenia, po dokonaniu formalności określonych w lit. a), że produkty pozostają, z wyjątkiem przypadków siły wyższej, dłużej niż 28 dni w celu przeładunku w jednym lub większej liczbie portów lotniczych na obszarze celnym Wspólnoty, do celów art. 50 za dzień lub dni, o który(-e) przekroczony jest termin 28 dni, uważa się dni, o które przekroczony jest termin ustanowiony w art. 7.";
5) w art. 15, ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Produkty uważa się za przywiezione w stanie niezmienionym, jeżeli nie ma żadnego dowodu, że zostały w jakikolwiek sposób przetworzone.
Jednakże następujące czynności, mające na celu zapewnienie konserwacji produktów, mogą być wykonywane przed przywozem i pozostają bez uszczerbku dla zgodności z przepisami ust. 1:
a) inwentaryzacja;
b) umieszczenie na produktach lub na ich opakowaniach znaków, plomb, etykiet lub innych podobnych znaków odróżniających, pod warunkiem że czynności te nie wzbudzają podejrzeń, że produkty są innego pochodzenia niż ich faktyczne pochodzenie;
c) zmiany znaków i numerów paczek lub zmiany etykiet, pod warunkiem że czynności te nie wzbudzają podejrzeń, że produkty są innego pochodzenia niż ich faktyczne pochodzenie;
d) opakowanie, rozpakowanie, zmiana opakowania lub naprawa opakowania, pod warunkiem że czynności te nie wzbudzają podejrzeń, że produkty są innego pochodzenia niż ich faktyczne pochodzenie;
e) wietrzenie;
f) chłodzenie; oraz
g) zamrażanie.
Ponadto produkty przetworzone przed przywozem uważa się za przywiezione w stanie niezmienionym, pod warunkiem że przetwarzanie jest dokonywane w państwie trzecim, do którego przywożone są wszystkie produkty powstałe z tego przetworzenia.";
6) w tytule II skreśla się rozdział 3;
7) w art. 51 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Za refundację wnioskowaną uważa się kwotę obliczoną na podstawie informacji dostarczonych na podstawie art. 5.
W przypadku gdy stawka refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia, zróżnicowaną część refundacji oblicza się, stosując informacje dotyczące ilości, wagi i miejsca przeznaczenia dostarczone na podstawie art. 49.";
b) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7. Kary nie mają zastosowania jedynie wtedy, gdy wnioskowana refundacja jest wyższa od refundacji stosowanej na podstawie art. 4 ust. 2, art. 18 ust. 3, i/lub art. 50.";
c) ustęp 10 otrzymuje brzmienie:
"10.
W przypadku gdy produkt wskazany w zgłoszeniu wywozowym nie jest objęty pozwoleniem, nie jest należna żadna refundacja i nie stosuje się przepisów ust. 1.";
8) w art. 52 ust. 1, lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) w przypadku gdy zwrot jest zagwarantowany niezwolnionym zabezpieczeniem, przejęcie zabezpieczenia zgodnie z art. 25 ust. 1 stanowi odzyskanie należnych kwot;";
9) w art. 53 skreśla się tiret trzecie.
Artykuł 8
W rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się art. 4;
2) w art. 24 ust. 1, lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadku pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji zgłoszenie dotyczące wywozu.";
3) w art. 32 skreśla się ust. 2;
4) w art. 33 ust. 1, lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadkach określonych w art. 32 ust. 1 lit. b) oraz z zastrzeżeniem ust. 2, przedstawiając egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa i, gdzie stosowne, egzemplarz nr 1 wyciągu lub wyciągów z pozwoleń lub świadectw, poświadczone, jak przewidziano w art. 24 lub art. 25.";
5) skreśla się art. 48.
Artykuł 9
Skreśla się art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 10
W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2090/2002 skreśla się pkt 10.
Artykuł 11
W art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 skreśla się akapit trzeci.
Artykuł 12
W rozporządzeniu (WE) nr 1518/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1, akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W takich przypadkach, bez względu na przepisy art. 2 ust. 1, termin ważności pozwoleń ogranicza się do pięciu dni roboczych od dnia ich faktycznego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, a sekcja 20 wniosków o pozwolenia i pozwoleń zawiera jedno z oznaczeń wymienionych w załączniku Ia.";
2) tekst załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik Ia.
Artykuł 13
Skreśla się art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2236/2003.
Artykuł 14
W rozporządzeniu (WE) nr 596/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1, akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W takich przypadkach, bez względu na przepisy art. 2 ust. 1, termin ważności pozwoleń ogranicza się do pięciu dni roboczych od dnia ich faktycznego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, a sekcja 20 wniosków o pozwolenia i pozwoleń zawiera jedno z oznaczeń wymienionych w załączniku Ia.";
2) tekst załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik Ia.
Artykuł 15
Do rozporządzenia (WE) nr 633/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2, ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, pozwolenia dla kategorii 6 lit. a) określonej w załączniku I są ważne przez 15 dni od faktycznej daty wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.";
2) w art. 4 ust. 1, akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W takich przypadkach, bez względu na przepisy art. 2 ust. 1 i 5, termin ważności pozwoleń ogranicza się do pięciu dni roboczych od dnia ich faktycznego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, a sekcja 20 wniosków o pozwolenia i pozwoleń zawiera jedno z oznaczeń wymienionych w załączniku Ia.";
3) tekst załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik Ia.
Artykuł 16
Skreśla się art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005.
Artykuł 17
Niniejszym uchyla się rozporządzenia (EWG) nr 565/80, (EWG) nr 2388/84, (WE) nr 456/2003, (WE) nr 500/2003 i (WE) nr 1994/2005.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Przepisy uchylone lub skreślone niniejszym rozporządzeniem stosuje się nadal w odniesieniu do produktów objętych systemem wstępnego finansowania przed dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1714/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
rozdzielające, na rok gospodarczy 2006/07, 5000 ton krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego jako krajowe ilości gwarantowane pomiędzy Danię, Grecję, Irlandię, Włochy i Luksemburg
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 245/2001 [2] ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 stanowi, że rozdzielenie 5000 ton krótkiego włókna lnianego i włókna konopi jako krajowych ilości gwarantowanych, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000, musi zostać dokonane przed dniem 16 listopada trwającego roku gospodarczego.
(2) W tym celu Dania i Włochy przesłały Komisji informacje związane z obszarami objętymi umowami kupna-sprzedaży, zobowiązaniami do przetwarzania i umowami o przetwórstwo oraz szacowanymi zbiorami słomy i włókien lnianych i konopnych.
(3) Z drugiej strony, włókno lniane lub konopne nie będzie produkowane w roku gospodarczym 2006/07 w Grecji, Irlandii lub Luksemburgu.
(4) Na podstawie prognoz produkcji wynikających z nadesłanych informacji łączna produkcja w pięciu zainteresowanych państwach członkowskich nie osiągnie przydzielonej im ilości 5000 ton i powinny zostać określone krajowe ilości gwarantowane zgodnie z poniższym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustala się następujący podział krajowych ilości gwarantowanych określonych w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1673/2000 na rok gospodarczy 2006/07:
- Dania: 2 tony,
- Grecja: 0 ton,
- Irlandia: 0 ton,
- Włochy: 241 ton,
- Luksemburg: 0 ton.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1715/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów karmazyna w strefach ICES V, XII i XIV przez statki pływające pod banderą Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem określonym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tym dniu zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1716/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów homarca w strefie ICES VIII a, b, d, e przez statki pływające pod banderą Belgii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1717/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 listopada 2006 r.
ustanawiające Instrument na rzecz Stabilności
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 ust. 1 i art. 181a,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota udziela państwom trzecim znacznej pomocy gospodarczej, finansowej, technicznej, humanitarnej i makroekonomicznej.
Promowanie stabilnych warunków dla rozwoju ludzkiego i gospodarczego oraz promowanie praw człowieka, demokracji i podstawowych wolności pozostaje jednym z głównych celów działań zewnętrznych Unii Europejskiej (UE), do których przyczyniają się wspólnotowe instrumenty pomocy zewnętrznej.
Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich zebrani w Radzie w swoich wnioskach na temat skuteczności działań zewnętrznych UE z listopada 2004 r. stwierdzili, że "pokój, bezpieczeństwo i stabilność, a także prawa człowieka, demokracja i dobre rządy to ważne elementy trwałego wzrostu gospodarczego i likwidacji biedy".
(2) Program UE w zakresie zapobiegania gwałtownym konfliktom, zatwierdzony przez Radę Europejską, podkreśla "polityczne zaangażowanie UE w dążeniu do zapobiegania konfliktom jako jeden z głównych celów stosunków zewnętrznych UE" oraz stwierdza, że wspólnotowe instrumenty współpracy w dziedzinie rozwoju mogą przyczynić się do realizacji tego celu i uzyskania przez UE roli "światowego gracza".
(3) Środki podejmowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, zmierzające do realizacji celów określonych w art. 177 i art. 181a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej "Traktatem WE"), mogą mieć charakter uzupełniający i powinny być spójne ze środkami przyjętymi przez UE w dążeniu do realizacji celów Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa w ramach tytułu V oraz ze środkami przyjętymi w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej "Traktatem UE").
Rada i Komisja powinny współpracować w celu zapewnienia takiej spójności, odpowiednio do ich kompetencji.
(4) "Europejski konsensus w sprawie rozwoju" przyjęty przez Radę oraz przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlament Europejski i Komisję w dniu 22 listopada 2005 r. i zaaprobowany przez Radę Europejską w dniach 15– 16 grudnia 2005 r. stwierdza, że Wspólnota, w ramach kompetencji swoich instytucji, rozwinie wszechstronne podejście do zapobiegania niestabilności państw, konfliktom, klęskom żywiołowym i innym rodzajom kryzysów; niniejsze rozporządzenie powinno przyczyniać się do osiągnięcia tego celu.
(5) Rada Europejska przyjęła Europejską Strategię Bezpieczeństwa w dniu 12 grudnia 2003 r.
(6) Deklaracja Rady Europejskiej w sprawie zwalczania terroryzmu z dnia 25 marca 2004 r. wzywała do włączenia celów w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi do programów pomocy zewnętrznej.
Ponadto, Strategia Milenijna UE w sprawie zapobiegania i kontroli przestępczości zorganizowanej, przyjęta przez Radę w dniu 27 marca 2000 r., wzywa do ściślejszej współpracy z państwami trzecimi.
(7) Stabilizacja pokryzysowa wymaga trwałego i elastycznego zaangażowania wspólnoty międzynarodowej, zwłaszcza w pierwszych latach po kryzysie, w oparciu o zintegrowane strategie przejściowe.
(8) Wdrożenie programów pomocy w czasie kryzysu i niestabilności politycznej wymaga szczególnych środków zapewniających elastyczność podejmowania decyzji oraz przydziału środków budżetowych, a także udoskonalonych środków zapewniających spójność z pomocą dwustronną i mechanizmami łączenia środków finansowych darczyńców, w tym delegowanie zadań organów publicznych poprzez scentralizowane zarządzanie pośrednie.
(9) Rezolucje Parlamentu Europejskiego oraz konkluzje Rady w reakcji na komunikaty Komisji w sprawie powiązania działań z zakresu pomocy, odbudowy i rozwoju podkreślają konieczność zapewnienia skutecznego pomostu między działaniami finansowanymi przy pomocy różnych instrumentów finansowych Wspólnoty w kontekście sytuacji kryzysowych.
(10) W celu skutecznego zaradzenia powyższym problemom we właściwym czasie niezbędne są szczególne zasoby finansowe i instrumenty finansowania uzupełniające pomoc humanitarną i długoterminowe instrumenty współpracy.
Pomoc humanitarna powinna być nadal świadczona na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie pomocy humanitarnej [2].
(11) Oprócz środków uzgodnionych z krajami partnerskimi w ramach polityki współpracy ustanowionych zgodnie z odpowiednimi instrumentami Wspólnoty dotyczącymi pomocy zewnętrznej, Wspólnota musi być zdolna do zapewnienia pomocy, która zaradzi głównym problemom globalnym i transnarodowym mogącym mieć destabilizujące skutki.
(12) "Wytyczne w sprawie wzmocnienia koordynacji działań operacyjnych pomiędzy Wspólnotą, reprezentowaną przez Komisję, a państwami członkowskimi w dziedzinie pomocy zewnętrznej" z 2001 r. podkreślają potrzebę zwiększonej koordynacji w zakresie pomocy zewnętrznej UE.
(13) Niniejsze rozporządzenie ustanawia kopertę finansową na lata 2007–2013, która stanowi główną kwotę odniesienia dla władzy budżetowej zgodnie z pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [3].
(14) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(15) Niniejsze rozporządzenie ma na celu objęcie zakresu stosowania szeregu dotychczasowych rozporządzeń w sprawie zewnętrznej pomocy wspólnotowej i ich zastąpienie; rozporządzenia te powinny zatem zostać uchylone.
(16) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ze względu na potrzebę połączonej, wielostronnej reakcji w dziedzinach określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz z uwagi na rozmiary oraz skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu WE.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
CELE I ZAKRES
Artykuł 1
Cele
1.
Wspólnota podejmuje środki w zakresie współpracy rozwojowej oraz współpracy finansowej, gospodarczej i technicznej z państwami trzecimi na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2. a) w sytuacji kryzysu lub początku kryzysu – przyczynianie się do zapewnienia stabilności poprzez skuteczną reakcję mającą na celu pomoc w ustanowieniu lub przywróceniu warunków niezbędnych do właściwej realizacji wspólnotowych polityk rozwoju i współpracy;
b) w przypadku stabilnych warunków dla realizacji wspólnotowych polityk współpracy w państwach trzecich – pomoc w budowaniu potencjału w zakresie przeciwdziałania szczególnym zagrożeniom globalnym i ponadregionalnym powodującym destabilizację, a także zapewnienie gotowości reakcji na sytuacje przedkryzysowe i pokryzysowe.
3.
Środki podejmowane na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą mieć charakter uzupełniający i są spójne ze środkami przyjętymi na podstawie przepisów tytułu V i VI Traktatu UE oraz pozostają bez uszczerbku dla tych środków.
Artykuł 2
Komplementarność pomocy Wspólnoty
1.
Pomoc wspólnotowa na podstawie niniejszego rozporządzenia uzupełnia pomoc udzielaną na podstawie powiązanych instrumentów wspólnotowych na rzecz pomocy zewnętrznej.
Pomoc ta jest świadczona tylko w zakresie, w jakim nie może być ona w odpowiedni i skuteczny sposób zapewniona na podstawie powyższych instrumentów.
2.
Komisja Europejska zapewnia spójność środków przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia ze strategicznymi wytycznymi polityki Wspólnoty wobec krajów partnerskich, a w szczególności z celami instrumentów, o których mowa w ust. 1, oraz z innymi odpowiednimi środkami wspólnotowymi.
3.
Aby zwiększyć skuteczność i spójność wspólnotowych i krajowych środków pomocy, Komisja wspiera ścisłą koordynację działań własnych z działaniami państw członkowskich, zarówno na szczeblu decyzyjnym, jak i na miejscu świadczenia pomocy.
W tym celu państwa członkowskie i Komisja utrzymują system wymiany informacji.
Artykuł 3
Pomoc w sytuacjach kryzysu lub początku kryzysu
1.
Techniczna i finansowa pomoc Wspólnoty służąca realizacji szczegółowych celów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) może zostać udzielona w reakcji na sytuacje nagłe, sytuacje kryzysu lub początku kryzysu, sytuacje stwarzające zagrożenie dla demokracji, porządku publicznego, ochrony praw człowieka i podstawowych wolności lub bezpieczeństwa ludzi, lub w reakcji na sytuacje mogące przeistoczyć się w konflikt zbrojny albo spowodować istotną destabilizację w danym państwie trzecim lub państwach trzecich.
Środki te mogą też zostać wykorzystane w sytuacjach, w których Wspólnota odwołała się do postanowień umów międzynarodowych, które dotyczą ich istotnych elementów w celu częściowego lub całkowitego zawieszenia współpracy z państwami trzecimi.
2. a) wspieranie, poprzez udzielanie pomocy technicznej i logistycznej, działań organizacji międzynarodowych i regionalnych oraz podmiotów państwowych i niepaństwowych na rzecz budowania zaufania, mediacji, dialogu i pojednania;
b) wspieranie tworzenia i funkcjonowania władz tymczasowych, dysponujących mandatem zgodnym z prawem międzynarodowym;
c) wspieranie rozwoju demokratycznych i pluralistycznych instytucji państwowych, włączając w to środki mające na celu zwiększenie roli kobiet w takich instytucjach, wspieranie skutecznej administracji cywilnej i związanych z nią ram prawnych na szczeblu krajowym i lokalnym, wspieranie niezależnego sądownictwa, dobrych rządów oraz porządku publicznego, w tym niewojskowej współpracy technicznej, mającej na celu wzmocnienie ogólnej kontroli cywilnej oraz nadzoru nad systemem bezpieczeństwa, a także wspieranie środków wzmacniających zdolności organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości w zakresie zwalczania przemytu ludzi, narkotyków, broni palnej i materiałów wybuchowych;
d) wspieranie ustanowionych z poszanowaniem międzynarodowych praw człowieka i zgodnie ze standardami praworządności międzynarodowych trybunałów karnych, trybunałów krajowych ad hoc, komisji prawdy i pojednania oraz mechanizmów sądowego rozwiązywania sporów dotyczących praw człowieka i sporów dotyczących dochodzenia i ustalenia praw własności;
e) wspieranie działań niezbędnych do rozpoczęcia odbudowy i odnowy najważniejszych zasobów infrastruktury, zasobów mieszkalnych, budynków publicznych i zasobów gospodarczych, jak i podstawowych mocy produkcyjnych, ponownego uruchomienia działalności gospodarczej i tworzenia miejsc pracy oraz zapewnienia minimalnych warunków koniecznych dla zrównoważonego rozwoju społecznego;
f) wspieranie cywilnych działań związanych z demobilizacją i reintegracją kombatantów oraz, w odpowiednich przypadkach, ich repatriacji, a także środków odnoszących się do sytuacji dzieci-żołnierzy i kobiet-żołnierzy;
g) wspieranie działań łagodzących społeczne skutki restrukturyzacji sił zbrojnych;
h) wspieranie działań w ramach wspólnotowej polityki współpracy i jej celów w zakresie oddziaływania społeczno-gospodarczego, jakie wywierają na ludność cywilną miny przeciwpiechotne, niewybuchy lub inne pozostałe po wojnie środki wybuchowe; działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia obejmują szkolenia na temat zagrożenia, pomoc ofiarom, wykrywanie min i ich unieszkodliwianie oraz związaną z tym likwidację zgromadzonych zasobów min;
i) wspieranie działań w ramach wspólnotowej polityki współpracy i jej celów w zakresie oddziaływania, jakie wywiera na ludność cywilną nielegalne korzystanie z broni palnej i dostęp do niej; wsparcie takie powinno być ograniczone do działań inspekcyjnych, udzielania pomocy ofiarom, uświadamiania problemu ogółowi społeczeństwa oraz rozwijania prawnej i administracyjnej wiedzy specjalistycznej w tej dziedzinie oraz dobrych praktyk;
Wsparcie jest udzielane wyłącznie w zakresie niezbędnym do przywrócenia populacjom dotkniętym tymi problemami warunków do rozwoju społecznego i gospodarczego oraz w sytuacjach kryzysowych lub sytuacjach początku kryzysu, o których mowa w ust. 1.
Nie obejmuje ono wsparcia dla środków zwalczania rozprzestrzeniania broni;
j) wspieranie działań służących właściwemu zaspokajaniu specyficznych potrzeb kobiet i dzieci w sytuacjach kryzysu i konfliktu, włączając w to ryzyko narażenia ich na przemoc o podłożu płciowym;
k) wspieranie rehabilitacji i reintegracji ofiar konfliktów zbrojnych, włączając w to działania w zakresie specyficznych potrzeb kobiet i dzieci;
l) wspieranie działań w zakresie propagowania, ochrony i poszanowania praw człowieka, podstawowych wolności, demokracji i praworządności oraz wspieranie związanych z tym instrumentów międzynarodowych;
m) wspieranie działań społeczno-gospodarczych służących propagowaniu sprawiedliwego dostępu do zasobów naturalnych i przejrzystości zarządzania nimi w sytuacji kryzysu lub początku kryzysu;
n) wspieranie działań społeczno-gospodarczych służących łagodzeniu oddziaływania nagłych przemieszczeń populacji, włączając w to działania związane z zaspokojeniem potrzeb wspólnot przyjmujących przesiedleńców w sytuacji kryzysu lub początku kryzysu;
o) wspieranie działań przyczyniających się do rozwoju i organizowania społeczeństwa obywatelskiego oraz jego uczestnictwa w życiu politycznym, włączając w to działania służące zwiększeniu roli kobiet w życiu politycznym, jak i działań wspierających niezależne, pluralistyczne i profesjonalne środki przekazu;
p) wspieranie działań w zakresie przeciwdziałania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka oraz sytuacjom zagrożenia zdrowia publicznego w przypadku braku wspólnotowej pomocy humanitarnej lub jako jej uzupełnienie.
3. - objęte są ogólnym zakresem i szczegółowymi celami określonymi w art. 1 ust. 2 lit. a), oraz
- są ograniczone w czasie, zgodnie z art. 6 ust. 2, oraz
- w normalnych okolicznościach kwalifikowałyby się do finansowania w ramach innych wspólnotowych instrumentów pomocy zewnętrznej, jednakże zgodnie z art. 2 powinny być objęte niniejszym rozporządzeniem ze względu na konieczność szybkiej reakcji na sytuację kryzysu lub początku kryzysu.
Artykuł 4
Pomoc w przypadku stabilnych warunków współpracy
1) zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa osób, strategicznej infrastruktury i zdrowia publicznego;
a) wzmocnienie zdolności organów ścigania, władz sądowniczych i cywilnych zaangażowanych w walkę z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną, w tym z handlem ludźmi, nielegalnym handlem narkotykami, bronią palną i materiałami wybuchowymi, a także w skuteczną kontrolę nielegalnego handlu i tranzytu.
Należy nadać priorytetowe znaczenie współpracy transregionalnej obejmującej państwa trzecie, które jasno wyraziły polityczną wolę zmierzenia się z tymi problemami.
Działania w tym zakresie kładą szczególny nacisk na dobre sprawowanie rządów i są podejmowane zgodnie z prawem międzynarodowym, a zwłaszcza z postanowieniami dotyczącymi praw człowieka oraz z międzynarodowym prawem humanitarnym.
W odniesieniu do pomocy udzielanej władzom zaangażowanym w walkę z terroryzmem priorytetowe znaczenie nadaje się środkom wspierającym rozwój i wzmacnianie przepisów w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi, wprowadzenie w życie i stosowanie prawa finansowego, celnego i imigracyjnego, a także rozwój międzynarodowych procedur egzekwowania prawa.
W odniesieniu do pomocy w zwalczaniu problemu narkotyków zwraca się należytą uwagę na międzynarodową współpracę, której celem jest wspieranie najlepszych praktyk z zakresu zmniejszania popytu, produkcji i szkodliwych skutków;
b) wspieranie działań zwalczających zagrożenia dla transportu międzynarodowego, energetyki i strategicznej infrastruktury, łącznie z transportem pasażerskim i towarowym oraz dystrybucją energii.
Działania podejmowane w tym zakresie kładą szczególny nacisk na współpracę transregionalną oraz wdrożenie międzynarodowych standardów w dziedzinie świadomości ryzyka, analizy wrażliwości na zagrożenia, przygotowania na sytuacje kryzysowe, zarządzania alarmami i ich skutkami;
c) przyczynianie się do zapewnienia właściwej reakcji na nagłe, poważne zagrożenia dla zdrowia publicznego, takie jak epidemie o potencjalnie transgranicznym zasięgu.
Szczególny nacisk należy położyć na planowanie kryzysowe, zarządzanie zapasami szczepionek i produktów farmaceutycznych, współpracę międzynarodową oraz systemy wczesnego ostrzegania i alarmowania;
2) ograniczanie ryzyka i przygotowanie na zagrożenia w odniesieniu do materiałów i środków chemicznych, jądrowych oraz biologicznych;
a) wspieranie badań cywilnych jako alternatywy dla badań w dziedzinie obronności, a także przekwalifikowania i alternatywnego zatrudniania naukowców i inżynierów zatrudnionych wcześniej w dziedzinach związanych z uzbrojeniem;
b) wspieranie działań mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa procedur przechowywania w cywilnych obiektach wrażliwych materiałów i środków chemicznych, biologicznych, radiologicznych oraz jądrowych, a także ich wykorzystywania w cywilnych programach badawczych;
c) wspieranie – w ramach wspólnotowej polityki współpracy i jej celów – tworzenia infrastruktury cywilnej i stosownych studiów cywilnych koniecznych do likwidacji, restrukturyzacji lub konwersji zakładów i obiektów zbrojeniowych, które nie są już uwzględniane w programie obrony kraju;
d) wzmocnienie zdolności właściwych władz cywilnych zaangażowanych w opracowanie i sprawowanie skutecznej kontroli nad handlem materiałami lub środkami chemicznymi, biologicznymi, radiologicznymi i jądrowymi (wraz ze sprzętem do ich produkcji lub przenoszenia), w tym poprzez instalację nowoczesnych urządzeń logistycznych służących do kontroli i oceny;
e) rozwój ram prawnych i zdolności instytucjonalnych potrzebnych do utworzenia i sprawowania skutecznej kontroli nad wywozem towarów podwójnego zastosowania, łącznie ze środkami współpracy regionalnej;
f) rozwój skutecznego przygotowania struktur cywilnych na wypadek klęsk żywiołowych, rozwój planowania kryzysowego, reakcji w sytuacjach kryzysowych i zdolności do usuwania skutków poważnych katastrof ekologicznych w tym zakresie;
W odniesieniu do działań wymienionych w lit. b) i d) należy położyć szczególny nacisk na pomoc dla regionów lub krajów, w których wciąż zgromadzone są zapasy materiałów i środków, o których mowa w lit. b) i d) oraz w których istnieje ryzyko rozprzestrzeniania tych materiałów i środków;
3) budowanie zdolności do działania w sytuacjach przedkryzysowych i pokryzysowych
a) propagowania wczesnego ostrzegania, budowania zaufania, mediacji i pojednania oraz łagodzenia powstających napięć między społecznościami;
b) usprawnienia procesu odbudowy po konfliktach i katastrofach.
Działania wymienione w niniejszym punkcie obejmują przekazywanie wiedzy specjalistycznej, wymianę informacji, ocenę ryzyka/zagrożeń, badania i analizy, systemy wczesnego ostrzegania oraz szkolenia.
W odpowiednich przypadkach działania mogą także objąć pomoc finansową i techniczną przy wdrażaniu zaleceń Komisji ONZ ds. Budowania Pokoju, które wchodzą w zakres celów wspólnotowej polityki współpracy.
TYTUŁ II
WDROŻENIE
Artykuł 5
Ogólne ramy wdrożenia
a) nadzwyczajne środki pomocy oraz przejściowe programy reagowania;
b) dokumenty strategiczne obejmujące wiele krajów, tematyczne dokumenty strategiczne oraz wieloletnie programy indykatywne;
c) roczne programy działań;
d) środki specjalne.
Artykuł 6
Nadzwyczajne środki pomocy oraz przejściowe programy reagowania
1.
Pomoc Wspólnoty, o której mowa w art. 3, jest udzielana w formie nadzwyczajnych środków pomocy oraz przejściowych programów reagowania.
2.
Komisja może przyjąć nadzwyczajne środki pomocy w sytuacjach kryzysowych, o których mowa w art. 3 ust. 1, lub w wyjątkowych i nieprzewidzianych sytuacjach, o których mowa w art. 3 ust. 3, jeżeli skuteczność środków jest uzależniona od ich szybkiego lub elastycznego wdrożenia.
Okres obowiązywania tego typu środków nie może przekraczać 18 miesięcy.
Okres obowiązywania poszczególnych środków może zostać przedłużony o kolejne 6 miesięcy w przypadku wystąpienia obiektywnych i nieprzewidzianych przeszkód w ich wdrażaniu, jednakże pod warunkiem że kwota przewidziana na te środki nie ulegnie zwiększeniu.
3.
W przypadku gdy koszt nadzwyczajnego środka pomocy przekracza 20000000 EUR, jest on przyjmowany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
4.
Komisja może przyjąć przejściowe programy reagowania w celu ustanowienia lub przywrócenia podstawowych warunków niezbędnych do skutecznej realizacji wspólnotowej polityki współpracy zewnętrznej.
Przejściowe programy reagowania opierają się na nadzwyczajnych środkach pomocy.
Przyjmuje się je zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
5.
Komisja regularnie informuje Radę o planowanej przez siebie pomocy wspólnotowej na mocy art. 3.
Przed przyjęciem lub przedłużeniem obowiązywania nadzwyczajnego środka pomocy, którego koszty nie przekraczają 20000000 EUR, Komisja powiadamia Radę o rodzaju, celach i kwotach planowanych środków pomocy.
Komisja uwzględnia odpowiednie wytyczne polityczne Rady zarówno na etapie planowania, jak i na etapie wdrażania danych środków, w celu zachowania spójności działań zewnętrznych UE.
Komisja informuje też Radę o zamiarze wprowadzenia znaczących zmian do uprzednio przyjętych nadzwyczajnych środków pomocy.
6.
Na możliwie jak najwcześniejszym etapie po przyjęciu nadzwyczajnych środków pomocy, a najpóźniej w terminie siedmiu miesięcy od ich przyjęcia, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie przedstawiające ogólny zarys aktualnych i planowanych działań Wspólnoty, włączając w to działania realizowane w ramach innych wspólnotowych instrumentów finansowania, status istniejących dokumentów strategicznych obejmujących jeden kraj lub wiele krajów, a także rolę Wspólnoty w ramach szerszych działań międzynarodowych i wielostronnych.
W sprawozdaniu tym przedstawiany jest również zamiar kontynuowania przez Komisję nadzwyczajnych środków pomocy lub termin, do którego Komisja zamierza je kontynuować.
Artykuł 7
Dokumenty strategiczne obejmujące wiele krajów, tematyczne dokumenty strategiczne i wieloletnie programy indykatywne
1.
Dokumenty strategiczne obejmujące wiele krajów oraz tematyczne dokumenty strategiczne stanowią ogólną podstawę wdrażania pomocy na podstawie art. 4.
2.
Dokumenty strategiczne obejmujące wiele krajów oraz tematyczne dokumenty strategiczne określają strategię wspólnotową dla krajów, których dotyczą, z uwzględnieniem potrzeb danych krajów, priorytetów Wspólnoty, sytuacji międzynarodowej oraz działań głównych partnerów.
3.
Dokumenty strategiczne obejmujące wiele krajów oraz tematyczne dokumenty strategiczne, a także wszelkie ich zmiany lub rozwinięcia są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
Obejmują one okres wstępny nieprzekraczający okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia oraz są poddawane przeglądowi po upływie połowy okresu ich obowiązywania.
4.
Dokumenty strategiczne są spójne z dokumentami strategicznymi obejmującymi jeden lub wiele krajów lub z tematycznymi dokumentami strategicznymi przyjętymi w ramach innych wspólnotowych instrumentów pomocy zewnętrznej, przy czym unika się ich powielania.
W odpowiednich przypadkach dokumenty strategiczne opierają się na dialogu z zainteresowanym krajem lub zainteresowanymi krajami albo regionami partnerskimi, w tym z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego, tak aby stanowiły one wsparcie dla krajowych strategii rozwoju oraz gwarantowały zaangażowanie i uczestnictwo kraju, krajów lub regionów partnerskich.
Ponadto – w odpowiednich przypadkach – prowadzone są wspólne konsultacje między Komisją, państwami członkowskimi i innymi darczyńcami w celu zapewnienia, by wspólnotowe działania podejmowane w ramach współpracy uzupełniały się z działaniami państw członkowskich i innych darczyńców.
W razie potrzeby możliwe jest włączenie innych zainteresowanych stron.
5.
W odpowiednich przypadkach każdemu dokumentowi strategicznemu obejmującemu wiele krajów towarzyszy wieloletni program indykatywny podsumowujący obszary priorytetowe wytypowane do finansowania wspólnotowego, szczególne cele, oczekiwane wyniki oraz ramy czasowe wsparcia wspólnotowego, a także orientacyjną kwotę przydzielonych środków finansowych w całości i w rozbiciu na każdy obszar priorytetowy.
Kwota środków finansowych może być w razie konieczności podana w formie przedziału.
6.
Wieloletnie programy indykatywne określają wysokość przydzielonych środków finansowych dla każdego programu na podstawie przejrzystych kryteriów, potrzeb oraz osiągnięć zainteresowanych krajów lub regionów partnerskich, przy uwzględnieniu szczególnych trudności, z jakimi zmagają się kraje lub regiony będące w stanie kryzysu lub konfliktu.
7.
Wieloletnie programy indykatywne oraz wszelkie ich zmiany lub rozwinięcia są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
W odpowiednich przypadkach są one uzgadniane w konsultacji z zainteresowanymi krajami lub regionami partnerskimi.
8.
Kwoty określone w wieloletnich programach indykatywnych mogą zostać podwyższone lub obniżone w wyniku przeglądów, przy uwzględnieniu zmian sytuacji kraju, jego wyników i potrzeb, zgodnie z procedurą, o której mowa w ust. 7.
Artykuł 8
Roczne programy działań
1.
Roczne programy działań określają środki, jakie mają zostać przyjęte na podstawie dokumentów strategicznych obejmujących wiele krajów, tematycznych dokumentów strategicznych oraz wieloletnich programów indykatywnych, o których mowa w art. 7.
2.
Roczne programy działania określają wyznaczone cele, obszary działania, oczekiwane wyniki, procedury zarządzania, jak również przewidywaną, całkowitą kwotę planowanego finansowania.
Zawierają one opis działań, które mają być finansowane, wskazanie kwot przeznaczonych na każde działanie oraz orientacyjny harmonogram realizacji.
W odpowiednich przypadkach powinny one uwzględniać doświadczenia uzyskane w związku z wcześniejszą pomocą.
Cele mają charakter wymierny.
3.
Roczne programy działania oraz wszelkie ich zmiany lub rozwinięcia są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
Artykuł 9
Środki specjalne
1.
Niezależnie od art. 7 i 8, w przypadku nieprzewidzianych potrzeb lub okoliczności, Komisja może przyjąć środki specjalne nieprzewidziane w dokumentach strategicznych obejmujących wiele krajów, tematycznych dokumentach strategicznych oraz wieloletnich programach indykatywnych, o których mowa w art. 7, lub w rocznych programach działań, o których mowa w art. 8.
2.
Środki specjalne określają wyznaczone cele, obszary działalności, oczekiwane wyniki, procedury zarządzania, jak również całkowitą kwotę planowanego finansowania.
Zawierają one opis operacji, które mają być finansowane, wskazanie odpowiednich kwot przeznaczonych na każdą operację oraz orientacyjny harmonogram realizacji.
3.
Środki specjalne, których koszty przekraczają 5000000 EUR, przyjmowane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
4.
Komisja powiadamia komitet ustanowiony na mocy art. 22 ust. 1 o przyjęciu środków specjalnych o wartości nieprzekraczającej 5000000 EUR w terminie miesiąca od ich przyjęcia.
TYTUŁ III
BENEFICJENCI I FORMY FINANSOWANIA
Artykuł 10
Kwalifikowalność
1. a) kraje i regiony partnerskie oraz ich instytucje;
b) jednostki zdecentralizowane krajów partnerskich, takie jak regiony, departamenty, prowincje oraz gminy;
c) wspólne podmioty, powołane przez kraje i regiony partnerskie oraz Wspólnotę;
d) organizacje międzynarodowe, w tym organizacje regionalne, organy, departamenty lub misje ONZ, międzynarodowe instytucje finansowe oraz banki rozwoju, a także międzynarodowe instytucje sądownicze, o ile przyczyniają się one do realizacji celów niniejszego rozporządzenia;
e) agencje europejskie;
f) (i) instytucje publiczne lub parapaństwowe, władze i administracje lokalne i ich stowarzyszenia;
(ii) spółki, przedsiębiorstwa i inne prywatne organizacje i podmioty gospodarcze;
(iii) instytucje finansowe dokonujące inwestycji prywatnych oraz wspierające i finansujące inwestycje prywatne w krajach i regionach partnerskich;
(iv) podmioty niepaństwowe, o których mowa w ust. 2;
(v) osoby fizyczne.
2.
Do podmiotów niepaństwowych, kwalifikujących się do uzyskania wsparcia finansowego na podstawie niniejszego rozporządzenia, należą: organizacje pozarządowe, organizacje reprezentujące ludność autochtoniczną, lokalne grupy obywatelskie i stowarzyszenia handlowców, spółdzielnie, związki zawodowe, organizacje reprezentujące interesy gospodarcze i społeczne, organizacje lokalne (w tym sieci), które działają w dziedzinie współpracy i integracji regionów zdecentralizowanych, organizacje konsumenckie, organizacje kobiet i młodzieży, organizacje oświatowe, kulturalne, badawcze i naukowe, szkoły wyższe, kościoły, stowarzyszenia i wspólnoty religijne, media i wszelkie stowarzyszenia pozarządowe oraz fundacje prywatne i państwowe, mogące wnieść swój wkład w rozwój lub nadanie zewnętrznego wymiaru polityce wewnętrznej.
3.
Inne organy lub podmioty niewyszczególnione w ust. 1 i 2 mogą uzyskać finansowanie, gdy jest to konieczne dla osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Rodzaje środków
1. a) projektów i programów;
b) sektorowego i ogólnego wsparcia dla budżetu, o ile zarządzanie wydatkami publicznymi kraju partnerskiego jest wystarczająco przejrzyste, rzetelne i skuteczne i jeżeli kraj partnerski wdrożył odpowiednie polityki sektorowe lub makroekonomiczne, które zostały zatwierdzone przez głównych darczyńców, w tym, w odpowiednich przypadkach, przez międzynarodowe instytucje finansowe.
Generalnie, wsparcie dla budżetu może stanowić jeden z kilku instrumentów.
Jest przyznawane po precyzyjnym określeniu przeznaczenia i związanych z nim punktów odniesienia.
Wypłata wsparcia budżetowego uzależniana jest od postępów w wysiłkach zmierzających do realizacji celów pod względem wywieranego wpływu i osiąganych wyników;
c) (i) sektorowych programów importu towarów;
(ii) sektorowych programów importu zapewniających walutę obcą na finansowanie importu dla danego sektora; lub
(iii) ogólnych programów importu zapewniających walutę obcą na finansowanie importu ogólnego, obejmującego szeroką gamę produktów;
d) środków finansowych oddawanych do dyspozycji pośredników finansowych zgodnie z art. 20, w celu udzielania pożyczek (na przykład na wsparcie inwestycji i rozwoju sektora prywatnego), zapewnienia kapitału podwyższonego ryzyka (w formie pożyczek przyporządkowanych lub warunkowych) lub innych tymczasowych, mniejszościowych udziałów w kapitale przedsiębiorstw, pod warunkiem że ryzyko finansowe Wspólnoty jest ograniczone do tych środków finansowych;
e) dotacji służących finansowaniu środków;
f) dotacji na pokrycie kosztów operacyjnych;
g) finansowania programów twinningowych między instytucjami publicznymi, krajowymi organami publicznymi oraz podmiotami prawa prywatnego wykonującymi zadania władzy publicznej z państwa członkowskiego oraz z kraju lub regionu partnerskiego;
h) wkładów do funduszy międzynarodowych, w szczególności zarządzanych przez organizacje międzynarodowe lub regionalne;
i) wkładów do funduszy krajowych, utworzonych przez kraje i regiony partnerskie w celu skłonienia kilku darczyńców do wspólnego finansowania, lub do funduszy utworzonych przez jednego lub więcej darczyńców w celu wspólnej realizacji działań;
j) zasobów ludzkich i materialnych, niezbędnych do skutecznego zarządzania projektami i programami oraz nadzorowania ich przez kraje i regiony partnerskie.
2.
Finansowanie wspólnotowe co do zasady nie jest wykorzystywane na pokrycie podatków, ceł lub opłat w krajach będących beneficjentami.
3.
Działania objęte rozporządzeniem (WE) nr 1257/96 i kwalifikujące się do finansowania na jego podstawie nie mogą być finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Środki wspierające
1.
Finansowanie wspólnotowe może pokrywać wydatki związane z działaniami przygotowawczymi, działaniami następczymi, monitorowaniem, audytem i oceną, które są bezpośrednio niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia i realizacji jego celów.
Finansowanie wspólnotowe pokrywa również wydatki na pomocniczy personel administracyjny zatrudniony w przedstawicielstwach Komisji w celu zarządzania projektami finansowanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia.
2.
Wsparcie może być finansowane poza zakresem wieloletnich programów indykatywnych.
Komisja przyjmuje odpowiednie środki wspierające zgodnie z art. 9.
Artykuł 13
Współfinansowanie
1. a) państwa członkowskie, a w szczególności ich agencje publiczne i parapaństwowe;
b) inne państwa udzielające pomocy, a w szczególności ich agencje publiczne lub parapaństwowe;
c) organizacje międzynarodowe i regionalne, w szczególności międzynarodowe i regionalne instytucje finansowe;
d) spółki, przedsiębiorstwa i inne prywatne organizacje oraz podmioty gospodarcze, a także inne podmioty niepaństwowe, o których mowa w art. 10 ust. 2;
e) kraje i regiony partnerskie korzystające ze środków finansowych oraz inne podmioty kwalifikujące się do uzyskania finansowania, o których mowa w art. 10.
2.
W przypadku współfinansowania równoległego projekt lub program jest podzielony na kilka jasno określonych podprojektów, z których każdy finansowany jest przez innego partnera zapewniającego współfinansowanie, w taki sposób, że możliwe jest określenie ostatecznego przeznaczenia finansowania.
W przypadku współfinansowania wspólnego całkowity koszt projektu lub programu jest podzielony między partnerów zapewniających współfinansowanie, a zasoby są łączone w taki sposób, że nie ma możliwości określenia źródła finansowania danego działania podjętego w ramach projektu lub programu.
3.
W przypadku współfinansowania wspólnego Komisja może otrzymać środki finansowe i zarządzać nimi w imieniu jednostek, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), w celu realizacji wspólnych działań.
W takim przypadku Komisja realizuje wspólne działania w sposób scentralizowany bezpośrednio lub pośrednio, poprzez przekazanie zadań agencjom wspólnotowym lub podmiotom utworzonym przez Wspólnotę.
Takie środki finansowe są traktowane jako dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 18 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
Artykuł 14
Procedury zarządzania
1.
Działania finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia są zarządzane, monitorowane, oceniane i ujmowane w sprawozdaniach zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
2. Komisja może podjąć decyzję o powierzeniu zadań władzy publicznej, w szczególności zadań dotyczących wykonania budżetu, podmiotom, o których mowa w art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, jeżeli posiadają uznaną międzynarodową pozycję, stosują się do uznanych międzynarodowych standardów zarządzania i kontroli oraz są nadzorowane przez władze publiczne.
3.
W przypadku zarządzania zdecentralizowanego Komisja może podjąć decyzję o zastosowaniu procedur przetargowych lub procedur przyznawania dotacji kraju lub regionu będących beneficjentami.
Artykuł 15
Zobowiązania budżetowe
1.
Zobowiązania budżetowe zaciąga się na podstawie decyzji podejmowanych przez Komisję zgodnie z art. 6, 8, 9 i 12.
2. - umowy w sprawie finansowania,
- umowy o dotacje,
- zamówienia publicznego,
- umowy o pracę.
Artykuł 16
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Wszelkie umowy zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia zawierają postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do nadużyć finansowych, korupcji i innych nieprawidłowości, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [6], rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [7] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [8].
2.
Umowy, o których mowa w ust. 1, wyraźnie przyznają Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu uprawnienia do przeprowadzania audytu, na podstawie dokumentów i na miejscu, w stosunku do wszystkich wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali wspólnotowe środki finansowe.
Umowy wyraźnie upoważniają też Komisję do prowadzenia kontroli na miejscu i inspekcji, przewidzianych w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96.
3.
Wszystkie umowy służące realizacji pomocy zapewniają Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu uprawnienia przewidziane w ust. 2, w czasie realizacji umów oraz po ich wykonaniu.
Artykuł 17
Uczestnictwo i reguły pochodzenia
1.
W postępowaniach w sprawie udzielania zamówień lub zawierania umów o dotacje finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą brać udział wszystkie osoby fizyczne i prawne z państw członkowskich.
2. - krajów będących beneficjentami instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA) [9],
- państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego niebędących członkami UE, oraz z
- innych państw trzecich lub regionów, jeżeli uzgodniono wzajemny dostęp do pomocy zewnętrznej.
3.
W przypadku działań podejmowanych w państwach trzecich uznawanych za państwa najmniej rozwinięte zgodnie z kryteriami ustalonymi przez OECD udział w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień lub zawierania umów o dotacje jest nieograniczony.
4.
W przypadku nadzwyczajnych środków pomocy i przejściowych programów reagowania, o których mowa w art. 6, udział w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień lub zawierania umów o dotacje jest otwarty w skali światowej.
5.
W przypadku środków przyjętych w dążeniu do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 4, udział w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień i zawierania umów o dotacje, jak również reguły pochodzenia, są otwarte dla osób fizycznych lub prawnych z państw rozwijających się lub przechodzących transformację, określonych przez OECD, jak również dla osób fizycznych lub prawnych z każdego innego kraju kwalifikującego się zgodnie z odpowiednią strategią.
6.
Udział w postępowaniach w sprawie udzielania zamówień lub zawierania umów o dotacje finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia jest otwarty dla organizacji międzynarodowych.
7.
Eksperci proponowani w ramach postępowań w sprawie udzielania zamówień nie muszą spełniać wymogów dotyczących obywatelstwa, określonych w niniejszym artykule.
8.
Wszystkie dostawy i materiały zakupione w ramach zamówienia finansowanego na podstawie niniejszego rozporządzenia pochodzą ze Wspólnoty lub z państwa kwalifikującego się zgodnie z ust. 2–5.
9.
W indywidualnie określonych przypadkach można zezwolić na udział osób fizycznych i prawnych z państw lub terytoriów trzecich tradycyjnie powiązanych gospodarczo, handlowo lub geograficznie z krajem partnerskim.
Ponadto w uzasadnionych przypadkach Komisja może zezwolić na udział osób fizycznych i prawnych z innych krajów lub na wykorzystanie dostaw i materiałów innego pochodzenia.
Artykuł 18
Wstępne finansowanie
Odsetki od wstępnego finansowania wypłaconego beneficjentom są potrącane z płatności końcowej.
Artykuł 19
Dotacje
Zgodnie z art. 114 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 osoby fizyczne mogą otrzymywać dotacje.
Artykuł 20
Środki finansowe oddawane do dyspozycji Europejskiego Banku Inwestycyjnego lub innych pośredników finansowych
Środki finansowe, o których mowa w art. 11 ust. 1 lit. d), są zarządzane przez pośredników finansowych, Europejski Bank Inwestycyjny (zwany dalej "EBI") lub inny bank lub organizację dysponującą zdolnością do zarządzania nimi.
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu indywidualnie dla każdego przypadku, uwzględniając podział ryzyka, wynagrodzenie pośrednika odpowiedzialnego za realizację, wykorzystanie i odzyskiwanie zysków pochodzących ze środków finansowych, jak również zamknięcie operacji.
Artykuł 21
Ocena
Komisja regularnie ocenia wyniki i skuteczność polityk i programów oraz skuteczność programowania, aby ustalić, czy cele zostały osiągnięte, oraz opracowywać zalecenia w celu udoskonalenia przyszłych działań.
Komisja przekazuje sprawozdania z oceny mające istotne znaczenie do dyskusji komitetowi, o którym mowa w art. 22 ust. 1.
Wyniki te wykorzystywane są następnie przy tworzeniu programów i przydzielaniu zasobów.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 22
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi 30 dni.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
4.
Obserwator z EBI bierze udział w posiedzeniach Komitetu, na których omawiane są sprawy dotyczące EBI.
Artykuł 23
Sprawozdanie
Komisja bada postępy osiągnięte we wdrażaniu środków przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia i przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie z realizacji pomocy.
Sprawozdanie to kierowane jest również do Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów.
Zawiera ono informacje za rok poprzedni na temat finansowanych działań oraz informacje o wynikach monitorowania i oceny, a także o realizacji zobowiązań i płatności budżetowych, w rozbiciu na kraje, regiony i sektory współpracy.
Artykuł 24
Koperta finansowa
Koperta finansowa na wdrożenie niniejszego rozporządzenia w latach 2007–2013 wynosi 2062000000 EUR.
Władza budżetowa zatwierdza roczne przydziały środków w granicach określonych w ramach finansowych.
a) nie więcej niż 7 procent koperty finansowej przeznacza się na działania objęte art. 4 pkt 1);
b) nie więcej niż 15 procent koperty finansowej przeznacza się na działania objęte art. 4 pkt 2);
c) nie więcej niż 5 procent koperty finansowej przeznacza się na działania objęte art. 4 pkt 3).
Artykuł 25
Przegląd
Do dnia 31 grudnia 2010 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wdrożenie niniejszego rozporządzenia w pierwszych trzech latach, w odpowiednich przypadkach wraz z propozycją zmian niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 26
Uchylenie
1. - rozporządzenie (WE) nr 2130/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 października 2001 r. w sprawie działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej [10],
- rozporządzenie Rady (WE) nr 1725/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. dotyczące działań podejmowanych w zakresie zwalczania min przeciwpiechotnych w państwach trzecich innych niż rozwijające się [11],
- rozporządzenie (WE) nr 1724/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 2001 r. dotyczące działań przeciwko minom przeciwpiechotnym w krajach rozwijających się [12],
- rozporządzenie Rady (WE) nr 381/2001 z dnia 26 lutego 2001 r. tworzące mechanizm szybkiego reagowania [13],
- rozporządzenie Rady (WE) nr 1080/2000 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie wsparcia Misji Tymczasowej ONZ w Kosowie (UNMIK) oraz Biura Wysokiego Przedstawiciela w Bośni i Hercegowinie (OHR) [14], z wyjątkiem art. 1a tego rozporządzenia,
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2046/97 z dnia 13 października 1997 r. w sprawie współpracy Północ-Południe w kampanii przeciwko narkotykom i narkomanii [15],
- rozporządzenie Rady (WE) nr 2258/96 z dnia 22 listopada 1996 r. w sprawie działań na rzecz rehabilitacji i odbudowy krajów rozwijających się [16].
2.
Uchylone rozporządzenia nadal mają zastosowanie do aktów prawnych i zobowiązań dotyczących lat budżetowych poprzedzających rok 2007.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1721/2006
z dnia 21 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1722/2006
z dnia 21 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1431/94, (WE) nr 2497/96, (WE) nr 1396/98, (WE) nr 701/2003 oraz (WE) nr 593/2004 w zakresie składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz w sektorze mięsa drobiowego i jaj w odniesieniu do pierwszego kwartału 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [3], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [4], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych z przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [5], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2398/96 z dnia 12 grudnia 1996 r. otwierające kontyngent taryfowy na mięso indycze pochodzące i przywożone z Izraela przewidziany w Układzie o Stowarzyszeniu oraz Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [6], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 779/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Turcji, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 4115/86 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3010/95 [7], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 [8] ustanawia procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1396/98 [9] ustanawia procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego rozporządzenia Rady (WE) nr 779/98.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 701/2003 [10] ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2286/2002 w odniesieniu do uzgodnień stosowanych w przywozie niektórych produktów drobiowych i jajecznych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP).
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2004 [11] otwiera i ustala zarządzanie kwotami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj.
(5) Wszystkie te rozporządzenia przewidują, że wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz mogą być składane wyłącznie w ciągu pierwszych siedmiu dni miesiąca poprzedzającego określony okres, na który otwiera się kontyngent.
Ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. należy przewidzieć inny termin składania wniosków w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz na pierwszy kwartał roku 2007.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [12] zostało już zmienione ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 4 ust. 1 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski mogą być składane tylko przez pierwszych siedem dni roboczych stycznia 2007 r.
Ze względów administracyjnych należy wydłużyć ten okres do piętnastu pierwszych dni stycznia 2007 r.
W trosce o zharmonizowanie tego kontyngentu z innymi kontyngentami przywozowymi tego samego sektora należy przewidzieć taki sam okres na składanie wniosków na pierwszy kwartał 2007 r.
(7) Należy zatem zmienić rozporządzenia (WE) nr 1431/94, (WE) nr 2497/96, (WE) nr 1396/98, (WE) nr 701/2003 i (WE) nr 593/2004.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1431/94 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenia mogą być składane przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.".
Artykuł 2
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2497/96 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenia mogą być składane przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.".
Artykuł 3
Do art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1396/98 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenia mogą być składane przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.".
Artykuł 4
Do art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 701/2003 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2007 r. wnioski o pozwolenia mogą być składane przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.".
Artykuł 5
Do art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 593/2004 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenia mogą być składane przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.".
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1723/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 379/2004 w zakresie zwiększenia kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rybołówstwa na rok 2006 r.
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia odpowiednich dostaw niektórych produktów rybołówstwa dla przemysłu przetwórczego Wspólnoty ustanowiono autonomiczne wspólnotowe kontyngenty taryfowe na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 379/2004 z dnia 24 lutego 2004 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rybołówstwa na okres od 2004 do 2006 r. [1]
(2) Przemysł przetwórczy w niektórych państwach członkowskich napotyka poważne trudności związane z zapewnieniem sobie wystarczających wspólnotowych dostaw niektórych produktów rybołówstwa.
W celu przezwyciężenia niedoborów surowców, w przemyśle wykorzystuje się produkty zastępcze pochodzące z państw trzecich.
(3) Stosowne jest zatem zwiększenie wielkości kontyngentów taryfowych na niektóre produkty, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 379/2004 na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2006 r.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 379/2004 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla okresu obowiązywania kontyngentu od 1 stycznia do 31 grudnia 2006 r. w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 379/2004 wprowadza się następujące zmiany:
a) kwotę kontyngentu taryfowego 09.2759 ustala się na 70000 ton;
b) kwotę kontyngentu taryfowego 09.2761 ustala się na 20000 ton;
c) kwotę kontyngentu taryfowego 09.2770 ustala się na 8000 ton;
d) kwotę kontyngentu taryfowego 09.2785 ustala się na 40000 ton;
e) kwotę kontyngentu taryfowego 09.2790 ustala się na 5500 ton;
f) kwotę kontyngentu taryfowego 09.2794 ustala się na 10000 ton.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1724/2006
z dnia 22 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2006
z dnia 22 listopada 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1726/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1727/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1728/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 23 listopada 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 23 listopada 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 29,824 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1729/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do firokoksybu i triklabendazolu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i art. 4 ust. 3,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Po rozpatrzeniu wniosku o określenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości firokoksybu u koniowatych oraz aby umożliwić zakończenie naukowego zatwierdzania badań, uznaje się za właściwe umieszczenie firokoksybu w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do koniowatych.
(3) Substancja triklobendazol jest obecnie ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, nerek i wątroby bydła i owiec, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Po rozpatrzeniu wniosku o zmianę najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości uznaje się za właściwe umieszczenie triklabendazolu w tym załączniku w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek wszystkich przeżuwaczy, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(5) Przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć odpowiedni okres w celu umożliwienia państwom członkowskim dostosowania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu omawianych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, które może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia [2].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1730/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
dotyczące dopuszczenia kwasu benzoesowego (VevoVitall) jako dodatku paszowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczenie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt i podstawy oraz procedury wydawania takich zezwoleń.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek w celu uzyskania zezwolenia na środek określony w załączniku. Wnioskowi towarzyszyły dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
(3) Wniosek dotyczy dopuszczenia preparatu kwasu benzoesowego (VevoVitall) jako dodatku paszowego dla prosiąt odstawionych od maciory, celem sklasyfikowania go w kategorii "dodatki zootechniczne".
(4) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") stwierdził w opinii z dnia 9 grudnia 2005 r., że kwas benzoesowy (VevoVitall) nie ma negatywnego oddziaływania na zdrowie zwierząt, ludzi ani na środowisko naturalne [2].
Ponadto stwierdził, że kwas benzoesowy (VevoVitall) nie stanowi żadnego innego zagrożenia, które zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 wykluczałoby wydanie zezwolenia.
Zgodnie z tą opinią stosowanie tego preparatu poprawia parametry wydajności, takie jak stosunek przyrostu masy ciała do oszczędności na paszy u prosiąt.
Urząd w swojej opinii zaleca podjęcie odpowiednich środków zapewniających bezpieczeństwo użytkownika. Jego zdaniem nie ma potrzeby wprowadzania konkretnych wymogów dotyczących monitorowania rynku po wprowadzeniu preparatu do obrotu.
W opinii tej poddaje się również weryfikacji sprawozdanie z metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne określone w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
Ocena preparatu pokazuje, że warunki zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.
W związku z tym należy dopuścić stosowanie preparatu, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparat wyszczególniony w załączniku, należący do kategorii dodatku "dodatek zootechniczny" i do grupy funkcjonalnej "inne dodatki zootechniczne", jest dopuszczony jako dodatek stosowany w żywieniu zwierząt przy zachowaniu warunków określonych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1731/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2388/84 z dnia 14 sierpnia 1984 r. w sprawie szczególnych zasad stosowania refundacji wywozowych do niektórych konserw z wołowiny i cielęciny [2] ustanowiło warunki, w których może zostać przyznana szczególna refundacja w odniesieniu do konserw mięsnych objętych kodem CN 16025031 i CN 16025039 wywożonych do krajów trzecich.
(2) W szczególności przewiduje się, że wyżej wymienione konserwy muszą być wyprodukowane w ramach systemu przewidzianego w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [3].
(3) Zasady i warunki wprowadzania zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów przetworzonych w ramach systemu przewidzianego w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 565/80 zostały określone w rozdziale 3 tytułu II rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4].
(4) Środki ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 565/80 oraz odpowiednie środki stosowania, przewidziane w rozdziale 3 tytułu II rozporządzenia (WE) nr 800/1999 i rozporządzenia (EWG) nr 2388/84, zostały uchylone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1713/2006.
(5) Ponadto przewiduje się, że aby skorzystać z refundacji wywozowej, wyżej wymienione konserwy muszą zostać wyprodukowane na bazie wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty i zawierać minimalną procentową ilość wołowiny i cielęciny, z wyjątkiem podrobów i tłuszczu.
(6) W celu zagwarantowania produkcji konserw kwalifikujących się do refundacji wywozowych wyłącznie z wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty, zasadnicze znaczenie ma utrzymanie tej produkcji pod kontrolą organów celnych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [5] oraz dalsze uzależnienie wypłaty refundacji od spełnienia tego warunku.
(7) W celu zwiększenia przejrzystości i skuteczności kontroli, zwłaszcza w przypadku kontroli a posteriori, należy przewidzieć, że podmioty gospodarcze rejestrują i aktualizują informacje umożliwiające monitorowanie wykorzystywania wołowiny i cielęciny do produkcji konserw w zależności od partii produkcyjnej konserw.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Wołowego i Cielęcego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
Nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999, płatność refundacji wywozowej w odniesieniu do konserw objętych kodami CN 1602 50 31 9125, CN 1602 50 31 9325, CN 1602 50 39 9125 i CN 1602 50 39 9325 (zwanych dalej "konserwami") jest uwarunkowana spełnieniem warunków przewidzianych w niniejszym rozporządzneniu.
Artykuł 2
Warunki ogólne
1. Konserwy mogą zostać objęte refundacją wywozową wyłącznie w przypadku, gdy zostały wyprodukowane pod nadzorem i kontrolą organów celnych w rozumieniu art. 4 pkt 13 i 14 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Produkcja i wywóz muszą mieć miejsce w okresie obowiązywania świadectwa wywozowego zawierającego ustaloną zaliczkę na poczet refundacji.
Artykuł 3
Szczególne warunki dotyczące produkcji
1.
Podmiot gospodarczy przedstawia organowi celnemu deklarację, w której wyraża chęć objęcia mięs kontrolą celną w sposób umożliwiający produkcję konserw i ich wywóz z refundacją.
Deklaracja ta wskazuje w szczególności ilości, cechy charakterystyczne i rodzaj mięs, które zostaną wykorzystane jako surowce, a także miejsca magazynowania.
Mięsa znajdują się w kartonach i są opatrzone etykietą w sposób zapewniający wyraźną rozpoznawalność i umożliwiający łatwe stwierdzenie zgodności z dołączoną do nich deklaracją.
2.
Od chwili przyjęcia deklaracji, o której mowa w ust. 1, mięsa i odpowiedni proces produkcyjny zostają objęte kontrolą celną.
Na kontrolę tę składają się kontrole dokumentacji i kontrole na miejscu, które mogą być przeprowadzane w odniesieniu do mięs w chwili ich wprowadzenia do systemu, podczas ich magazynowania lub wprowadzenia do produkcji, a także w odniesieniu do stosownych dokumentów, a zwłaszcza tych określonych w ust. 7 i 8.
Artykuł 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 [6] oraz art. 2 ust. 2, art. 3, 4, 5 i 6, art. 8 ust. 1 i 2, art. 11 akapit pierwszy i załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/2002 [7] mają zastosowanie z uwzględnieniem niezbędnych zmian.
3.
W oczekiwaniu na wprowadzenie do produkcji mięsa, o których mowa w ust. 1, są stale przechowywane w oddzielnych pomieszczeniach niż inne mięso wołowe i cielęce.
4.
Podmiot gospodarczy prowadzi oddzielny rejestr przyjmowanej wołowiny i cielęciny przeznaczonej do produkcji konserw.
5.
Podmiot gospodarczy powiadamia organ celny o miejscach i datach produkcji konserw oraz zgłasza ilość, cechy charakterystyczne i rodzaj wołowiny i cielęciny, które zostaną wykorzystane w tym celu.
6.
Podczas produkcji konserw w hali produkcyjnej mogą znajdować się wyłącznie mięsa, o których mowa w ust. 1.
7.
W odniesieniu do każdej partii wyprodukowanych konserw podmioty gospodarcze aktualizują rejestr, w którym wskazują:
a) rodzaj, cechy charakterystyczne i ilości mięs wykorzystanych jako surowiec; i
b) rodzaj, cechy charakterystyczne, ilość i typ konserw wyprodukowanych z tych mięs.
Informacje określone w lit. b) zostają, pod kontrolą celną, odpowiednio naniesione na każdą z deklaracji, o których mowa w art. 3 ust. 1.
Na potrzeby niniejszego ustępu przez partię konserw należy rozumieć grupę konserw wyprodukowanych jednocześnie i praktycznie w tych samych warunkach.
8.
W miejscu produkcji przechowuje się dokładne przepisy na różne produkty objęte wnioskami o refundację w ramach niniejszego rozporządzenia.
Dokumenty te, a także rejestry określone w ust. 7 podmioty gospodarcze przechowują w ciągu co najmniej trzech lat kalendarzowych następujących po roku produkcji.
W razie potrzeby dokumenty te udostępniane są organom celnym do celów kontrolnych.
9.
Wyprodukowane konserwy pozostają pod kontrolą celną do momentu opuszczenia terytorium celnego Wspólnoty lub do momentu dotarcia do miejsc przeznaczenia przewidzianych w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 4
Charakterystyka konserw
Konserwy muszą:
- być wyprodukowane z wołowiny i cielęciny pochodzącej ze Wspólnoty, i
- zawierać 80 % lub więcej wołowiny i cielęciny, z wyjątkiem podrobów i tłuszczu, i
- znajdować się w metalowych puszkach, których ciężar jednostkowy nie przekracza 2500 gramów netto.
Ponadto na każdej puszce umieszcza się w widoczny sposób wytłoczoną nazwę państwa członkowskiego, w którym produkt został wytworzony, w jednym z języków urzędowych tego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Dodatkowe środki kontroli
Państwa członkowskie określają bardziej szczegółowe środki kontroli dotyczące produkcji konserw i informują o nich Komisję.
W szczególności dbają one o to, by wykluczyć wszelką możliwość zastąpienia używanych surowców lub przedmiotowych produktów.
Artykuł 6
Formalności wywozowe
1. Podczas wypełniania formalności celnych przy wywozie konserw organ celny wskazuje numer deklaracji, o których mowa w art. 3 ust. 1, na zgłoszeniach wywozowych, o których mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, oraz ilości i cechy charakterystyczne wywożonych konserw odpowiadających każdej deklaracji.
2. Po dokonaniu wywozowych formalności celnych deklaracje określone w art. 3 ust. 1, wypełnione zgodnie z art. 3 ust. 7 akapit drugi, oraz kopie deklaracji wywozowych są kierowane drogą administracyjną do organu powołanego do wypłaty refundacji wywozowych.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1732/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustalającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1733/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 33 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 oraz par. 1 art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1734/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 22 listopada 2006 r., dostępna ilość w okresie do dnia 15 stycznia 2007 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia, określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od 16 do 21 listopada 2006 r. i zawiesić dla wymienionych stref do dnia 16 stycznia 2007 r. wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 16. do 21 listopada 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 54,04 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka, w ilości wynoszącej 45,52 % ilości wnioskowanej dla strefy 3) Europa Wschodnia i w ilości wynoszącej 65,68 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 22 listopada 2006 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 24 listopada 2006 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia do dnia 16 stycznia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1735/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 17 do 23 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1736/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 17. do 23 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1737/2006
z dnia 7 listopada 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczące monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 6, art. 9 ust. 6, art. 10 ust. 2, art. 14 ust. 5 i art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2152/2003 stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r. i stanowi ono podstawę umożliwiającą zintegrowane podejście do dalszego stosowania i rozwoju środków uprzednio wykonywanych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [2] i rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami [3]. Rozporządzenie (WE) nr 2152/2003 pozwoli również na rozwiązywanie ważnych problemów środowiskowych, z którymi Wspólnota zetknie się w przyszłości.
(2) W chwili obecnej obowiązują następujące rozporządzenia: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1696/87 z dnia 10 czerwca 1987 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [4], rozporządzenie Komisji (WE) nr 804/94 z dnia 11 kwietnia 1994 r. ustalające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 w odniesieniu do systemów informacji o pożarach lasów [5], rozporządzenie Komisji (WE) nr 1091/94 z dnia 29 kwietnia 1994 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [6], rozporządzenie Komisji (WE) nr 1727/1999 z dnia 28 lipca 1999 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami [7], rozporządzenie Komisji (WE) nr 2278/1999 z dnia 21 października 1999 r. ustalające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniami atmosferycznymi [8]. Dla celów wykonania przepisów rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 niektóre z przepisów powyższych rozporządzeń należy zmienić, inne zaś stosować w dalszym ciągu. W celu zapewnienia skuteczności, przejrzystości i racjonalnego porządku rozporządzenia te powinny zostać zastąpione przez jeden dokument, w którym powinny zostać zawarte te przepisy, które nadal zachowują ważność.
(3) Monitorowanie wpływu zanieczyszczenia powietrza na lasy powinno być nadal prowadzone w oparciu o systematyczną sieć punktów obserwacyjnych oraz sieć powierzchni obserwacyjnych przeznaczonych do prowadzenia stałego i intensywnego monitoringu, ustanowione i wdrożone na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 oraz rozporządzeń (EWG) nr 1696/87 i (WE) nr 1091/94.
(4) Opracowywanie nowych działań monitorujących powinno ograniczać się do faz pilotażowych badań, eksperymentów i projektów demonstracyjnych w celu ustalenia możliwych do przyjęcia nowych wariantów działań z zakresu monitorowania.
(5) W odniesieniu do nowych działań monitorujących oraz przedstawiania wyników z tej dziedziny w okresie 2003–2006 nie będą konieczne szczegółowe zasady i wytyczne dotyczące wdrożenia art. 6 ust. 3 i art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003, ponieważ w okresie tym nie zostało przewidziane wdrożenie nowych działań monitorujących.
(6) Podręcznik, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003, a w którym zawarto informacje na temat parametrów, metod monitorowania oraz formatów danych, opiera się na przepisach dotyczących monitorowania zawartych w załącznikach do rozporządzeń (EWG) nr 1696/87, (WE) nr 804/94 i (WE) nr 1091/94.
W świetle najnowszych postępów technologicznych konieczne jest jednak dokonanie zmian w tych przepisach.
Przede wszystkim należy połączyć metody wykorzystywane do badań nad stanem koron drzew w oparciu o systematyczną sieć punktów obserwacyjnych oraz w oparciu o sieć powierzchni obserwacyjnych przeznaczonych do prowadzenia intensywnego monitoringu.
Podręcznik powinien również zawierać omówienie metod dla prowadzenia dodatkowych działań monitorujących z zakresu takich dziedzin jak fenologia, jakość otaczającego powietrza, uszkodzenia spowodowane przez ozon oraz opad ściółki leśnej.
(7) Monitorowanie pożarów lasów powinno nadal odbywać się w ramach Europejskiego systemu informacji o pożarach lasów (EFFIS).
EFFIS jest rozwinięciem skutecznego systemu wymiany informacji o pożarach lasów na terenie Wspólnoty, utworzonego i wdrożonego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 oraz rozporządzenia (WE) nr 804/94 i obejmuje dodatkowe informacje gromadzone przez Wspólne Centrum Badawcze w ramach Europejskiego systemu prognozowania zagrożenia pożarowego (EFFRFS) oraz Europejskiego systemu oceny szkód spowodowanych przez pożary lasów (EFFDAS).
(8) Środki zapobiegające pożarom lasów powinny być określane w oparciu o rezultaty, jakie dało zastosowanie rozporządzenia (EWG) nr 2158/92, pod warunkiem że środki te nie są finansowane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [9] i pod warunkiem że nie są one objęte programami rozwoju obszarów wiejskich utworzonymi przez państwa członkowskie.
Rozporządzenie to powinno określić podstawowe dane, które państwa członkowskie muszą przekazywać w przypadku wystąpienia na ich terytorium pożaru lasów, a także specyfikacje techniczne dotyczące sposobu przekazywania tych danych.
(9) W celu zapewnienia spójności z innymi działaniami finansowanymi przez Wspólnotę oraz aby uniknąć wypadków powielania i podwójnego finansowania, propozycje badań, eksperymentów i projektów demonstracyjnych przedstawiane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 powinny być ocenianie przez Komisję według określonych kryteriów.
(10) Aby zagwarantować, że tego rodzaju badania, eksperymenty i projekty demonstracyjne są dostosowane do aktualnych problemów i odpowiadają aktualnym potrzebom z dziedziny monitorowania lasów, konieczne będzie ustalenie listy priorytetów dotyczących przyznawania przez Wspólnotę środków finansowych na takie działania.
(11) Przy przygotowywaniu krajowych programów oraz ich aspektów finansowych należy w szczególności uwzględnić przepisy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [10] oraz rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [11].
(12) Należy wprowadzić zasady kwalifikowania, aby określić zakres kosztów uznanych za uprawnione do częściowego finansowania przez Wspólnotę.
(13) Naukowa grupa doradcza, którą należy ustanowić zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003, powinna doradzać Stałemu Komitetowi ds. Leśnictwa w sprawach technicznych dotyczących systemu monitorowania.
(14) Każde państwo członkowskie powinno wyznaczyć właściwy organ zgodnie z kryteriami określonymi w akcie podstawowym na mocy art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 w celu zapewnienia zgodności z wymogami należytego zarządzania finansami oraz poszanowania zasad niedyskryminacji i przejrzystości. Państwa członkowskie, które ponoszą prawną i finansową odpowiedzialność za wdrożenie przyjętych krajowych programów powinny ponosić odpowiedzialność za nieprawidłowości, zaniedbania lub nadużycia popełnione przez właściwy organ.
(15) Z uwagi na zdecentralizowane struktury organizacyjne administracji Belgia, Niemcy i Portugalia powinny uzyskać pozwolenie na wyznaczenie większej ilości właściwych organów.
(16) Dane przekazywane przez państwa członkowskie Komisji w ramach rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 są uznawane za dokumenty w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [12].
(17) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa ustanowionego decyzją Rady 89/367/EWG [13],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustala szczegółowe zasady wykonania art. 4, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 14 oraz art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003.
ROZDZIAŁ II
MONITOROWANIE SKUTKÓW ZANIECZYSZCZENIA POWIETRZA
SEKCJA 1
SIEĆ PUNKTÓW OBSERWACYJNYCH
(artykuł 4 ust. 1 lit. a) oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 2
Systematyczna sieć punktów obserwacyjnych i monitorowanie
1.
Systematyczna sieć punktów obserwacyjnych, dalej zwanych "powierzchniami rzędu I", odpowiadająca siatce składającej się z pól o powierzchni 16 × 16 km, pokrywającej całe terytorium każdego z państw członkowskich, dalej zwanej "siatką", jest wykorzystywana do przeprowadzania corocznych badań nad stanem koron drzew.
Badania te przeprowadzane są z wykorzystaniem metod określonych w rozdziale 2 załącznika I.
2.
Obserwacje prowadzone są w punktach przecięcia znajdujących się na terenach leśnych.
3. Państwa członkowskie mogą posługiwać się siatkami o większej gęstości niż siatka powierzchni I rzędu, jeżeli jest to konieczne do przygotowania corocznych sprawozdań, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003, oraz w celu uzyskania danych reprezentatywnych na poziomie krajowym lub regionalnym.
Artykuł 3
Wyjątki dotyczące gęstości siatki
1.
Do sporządzenia inwentaryzacji obejmującej inne tereny zalesione można zastosować podpróbę wykorzystującą siatkę z polami o powierzchni 32 × 32 km.
2.
Podpróba wykorzystująca siatkę z polami o powierzchni 32 × 32 km może znaleźć zastosowanie w przypadku sporządzania inwentaryzacji obejmującej duże jednorodne powierzchnie leśne znajdujące się w Finlandii na północ od 65° 30′ szerokości geograficznej oraz w Szwecji na północ od 59° szerokości geograficznej.
Artykuł 4
Przekazywanie danych
1.
Do dnia 15 grudnia każdego roku każde państwo członkowskie przekazuje Komisji dane zebrane podczas poprzedniego roku dla każdego z punktów siatki I rzędu z wykorzystaniem metod i formularzy określonych w rozdziale 14 załącznika I.
Ponadto państwa członkowskie przekazują dane uzupełniające sprawozdanie, zawierające dodatkowe informacje na temat zastosowanych metod monitorowania.
Sprawozdanie jest sporządzone zgodnie z zasadami przedstawionymi w rozdziale 13 oraz w punkcie IV.1 rozdziału 14 załącznika I.
Przy przekazywaniu danych zebranych zgodnie z przepisami zawartymi w akapicie pierwszym należy wykorzystywać instrukcje i kody określone w rozdziale 15 załącznika I.
2.
Danym odnoszącym się do terenów prywatnych towarzyszą dane georeferencyjne w postaci współrzędnych szerokości i długości geograficznej podane przynajmniej w stopniach i minutach.
Wszelkim innym danym towarzyszą dane georeferencyjne w postaci współrzędnych szerokości i długości geograficznej podane w stopniach, minutach i sekundach.
3.
Dane uzupełniające sprawozdanie, opisujące metody monitorowania, zachowują ważność do momentu zmiany metod.
SEKCJA 2
SIEĆ POWIERZCHNI OBSERWACYJNYCH
(artykuł 4 ust. 1 lit. b) i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 5
Utworzenie powierzchni obserwacyjnych dla celów intensywnego monitorowania
1.
Sieć stałych powierzchni obserwacyjnych utworzona przez państwa członkowskie, zwana dalej "powierzchniami rzędu II", jest wykorzystywana dla celów intensywnego i ciągłego monitorowania skutków zanieczyszczenia powietrza w ekosystemach leśnych.
Maksymalna liczba powierzchni obserwacyjnych II rzędu wybranych na terenie każdego państwa członkowskiego dla potrzeb tej sieci wynosi 15.
Państwa członkowskie mogą jednak wybrać większą liczbę powierzchni II rzędu, pod warunkiem że nie przekracza ona 20 % liczby krajowych powierzchni I rzędu.
2.
W momencie utworzenia nowej lub dodatkowej powierzchni II rzędu państwa członkowskie, przekazując Komisji po raz pierwszy dane dotyczące tej powierzchni, podają również w standardowej formie wykaz kryteriów wyboru oraz pełny wykaz wszystkich powierzchni, łącznie z podstawowymi informacjami o każdej z nich, takimi jak usytuowanie, czyli długość i szerokość geograficzna, wysokość, informacje o gatunkach i charakterystyka ogólna.
3.
Wybór powierzchni II rzędu przeprowadzany jest z wykorzystaniem metod określonych w rozdziale 1 załącznika I.
Artykuł 6
Monitorowanie
Intensywne i ciągłe monitorowanie ekosystemów leśnych obejmuje:
a) ciągłą inwentaryzację stanu koron drzew, analizę składu chemicznego liści i pomiary zmian przyrostowych na każdej powierzchni obserwacyjnej II rzędu zgodnie z rozdziałami 2, 3 i 4 załącznika I;
b) pomiary osadzania, pomiary meteorologiczne oraz analizę składu chemicznego roztworu glebowego, jak również ocenę runa leśnego prowadzone na przynajmniej 10 % powierzchni obserwacyjnych II rzędu zgodnie z rozdziałami 5–8 załącznika I;
c) tam gdzie to stosowne, także inne działania z zakresu monitorowania, takie jak ocena jakości otaczającego powietrza, obserwacja widocznych uszkodzeń spowodowanych przez ozon, obserwacja opadu ściółki oraz obserwacje fenologiczne zgodnie z rozdziałami 9–12 załącznika I.
Artykuł 7
Przekazywanie danych
1.
Do dnia 15 grudnia każdego roku każde państwo członkowskie przekazuje Komisji dane zebrane podczas poprzedniego roku dla każdej z powierzchni II rzędu z wykorzystaniem metod i formatów określonych w rozdziale 14 załącznika I.
Ponadto państwa członkowskie przekazują dane uzupełniające sprawozdanie, zawierające dodatkowe informacje na temat zastosowanych metod monitorowania.
Sprawozdanie jest sporządzone zgodnie z zasadami przedstawionymi w rozdziale 13 oraz w punkcie IV.1 rozdziału 14 załącznika I.
Przy przekazywaniu danych zebranych zgodnie z przepisami zawartymi w akapicie pierwszym należy wykorzystywać instrukcje i kody określone w rozdziale 15 załącznika I.
2.
Danym odnoszącym się do terenów prywatnych towarzyszą dane georeferencyjne w postaci współrzędnych szerokości i długości geograficznej podane odpowiednio przynajmniej w stopniach i minutach.
Wszelkim innym danym towarzyszą dane georeferencyjne w postaci współrzędnych szerokości i długości geograficznej podane odpowiednio w stopniach, minutach i sekundach.
3.
Dane uzupełniające sprawozdanie, opisujące metody monitorowania, zachowują ważność do momentu zmiany metod.
ROZDZIAŁ III
EUROPEJSKI SYSTEM INFORMACJI O POŻARACH LASÓW
(artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 8
Informacje objęte systemem
1.
Europejskim systemem informacji o pożarach lasów (EFFIS) zarządza Wspólne Centrum Badawcze Komisji.
2.
W EFFIS rejestrowane są następujące dane:
a) wspólne podstawowe dane przekazywane zgodnie z art. 9;
b) dodatkowe dane na temat pożarów lasów na terenach o powierzchni co najmniej 50 hektarów, przekazywane zgodnie z art. 10;
c) informacje na temat prognoz zagrożenia pożarowego dostarczane przez Wspólne Centrum Badawcze w ramach Europejskiego systemu prognozowania zagrożenia pożarowego (EFFRFS) oraz na temat map i oceny szkód wyrządzonych przez pożary na powierzchni obejmującej co najmniej 50 hektarów w ramach Europejskiego systemu oceny szkód spowodowanych przez pożary lasów (EFFDAS).
Artykuł 9
Wspólne podstawowe dane
1.
Do dnia 1 lipca każdego roku każde państwo członkowskie przekazuje Komisji wspólne podstawowe dane dotyczące wszystkich pożarów lasów, które miały miejsce na ich terytorium w okresie poprzedniego roku.
Wspólne podstawowe dane powinny zawierać co najmniej następujące informacje na temat każdego pożaru lasu, ujęte w sposób pozwalający na przeprowadzenie porównań na poziomie Wspólnoty:
a) datę i miejscową godzinę pierwszego alarmu;
b) datę i miejscową godzinę pierwszej interwencji;
c) datę i miejscową godzinę ugaszenia pożaru;
d) miejsce wybuchu pożaru na poziomie gminy (wspólny dziewięciocyfrowy kod);
e) całkowitą powierzchnię obszaru zniszczonego przez pożar;
f) podział obszaru objętego zniszczeniami na tereny leśne, zalesione i niezalesione;
g) przypuszczalną przyczynę.
2.
W celu rejestrowania wspólnych podstawowych danych, o których mowa w ust. 1, należy wykorzystać specyfikacje techniczne określone w załączniku II.
Artykuł 10
Informacje dodatkowe
W przypadku pożarów obejmujących powierzchnię co najmniej 50 hektarów państwa członkowskie mogą przekazywać Komisji co roku dodatkowe informacje, uzupełniające wspólne podstawowe dane, o których mowa w art. 9.
Jeśli zostaną dostarczone, informacje te powinny dotyczyć poziomu wyrządzonych szkód (czy jest on niski, średni czy wysoki) oraz lokalizacji.
ROZDZIAŁ IV
BADANIA, EKSPERYMENTY I PROJEKTY DEMONSTRACYJNE
(artykuł 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 11
Ocena proponowanych projektów
Propozycje badań, eksperymentów i projektów demonstracyjnych oraz prób na podstawie fazy pilotażowej przedstawione przez państwa członkowskie na mocy art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003, dalej zwane "proponowanymi projektami", są oceniane przez Komisję według kryteriów określonych w załączniku III.
Artykuł 12
Decyzja dotycząca ustalania kolejności proponowanych projektów
Komisja ustala kolejność kryteriów, według których Wspólnota będzie udzielać wsparcia finansowego proponowanym projektom.
ROZDZIAŁ V
WŁAŚCIWE ORGANY
(artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 13
Właściwe organy
1.
Właściwy organ, wyznaczony przez każde państwo członkowskie na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003, dalej zwany "właściwym organem", jest punktem kontaktowym dla Komisji.
2.
Belgia, Niemcy i Portugalia mogą wyznaczyć większą liczbę właściwych organów.
Artykuł 14
Kryteria wyboru
1.
Właściwe organy postępują zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 1605/2002 i rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2342/2002, jak również z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Właściwe organy spełniają co najmniej następujące kryteria:
a) są to krajowe organy sektora publicznego lub podmioty podlegające prawu prywatnemu z misją służby publicznej, których działania są regulowane prawem jednego z państw członkowskich;
b) oferują odpowiednie gwarancje finansowe, wydane przez organ władzy publicznej, szczególnie w przypadku pełnego zwrotu kwot należnych Komisji;
c) działają zgodnie z wymogami należytego zarządzania finansami;
d) gwarantują przejrzystość działań prowadzonych zgodnie z art. 56 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Artykuł 15
Dodatkowe warunki dla podmiotów podlegających prawu prywatnemu
W przypadku wyznaczenia przez państwa członkowskie na mocy art. 14 podmiotów podlegających prawu prywatnemu, decyzja Komisji dotycząca akceptacji tych podmiotów, zależy od dostarczenia przez nie następujących dowodów potwierdzających:
a) ich możliwości techniczne i umiejętności zawodowe, w oparciu o dokumenty potwierdzające wykształcenie i kwalifikacje zawodowe pracowników na stanowiskach kierowniczych;
b) ich możliwości ekonomiczne i finansowe, w oparciu o gwarancje rządowe udzielone zgodnie z art. 14 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 oraz odpowiednie wyciągi bankowe lub właściwe ubezpieczenie od ryzyka zawodowego, lub zestawienia bilansowe, lub wyciągi z zestawień bilansowych dotyczące co najmniej dwóch ostatnich lat, za które zamknięto rachunki, jeżeli publikacji zestawienia bilansowego wymaga prawo spółek państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba podmiotu;
c) ich kompetencje na mocy prawa krajowego do przeprowadzania zadań związanych z wykonaniem budżetu potwierdzone dokumentami poświadczającymi wpisanie do rejestru zawodowego lub handlowego lub potwierdzonym oświadczeniem lub świadectwem, członkostwem specjalnej organizacji, wyraźnym upoważnieniem lub wpisaniem do rejestru VAT;
d) że nie znajdują się one w żadnej z sytuacji, o których mowa w art. 93 i 94 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002;
e) że zgadzają się one na poddanie się kontroli przez Trybunał Obrachunkowy.
Artykuł 16
Umowa
Komisja zawiera umowę z właściwymi organami zgodnie z art. 56 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 oraz art. 35 i 41 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.
Artykuł 17
Zadania właściwych organów
Właściwe organy spełniają następujące zadania:
a) przeprowadzają regularne kontrole w celu zapewnienia właściwego wykonania działań, które mają być finansowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2152/2003;
b) podejmują stosowne środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym oraz, w razie konieczności, wnoszą oskarżenia w celu odzyskania utraconych, niewłaściwie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych środków;
c) udostępniają Komisji wszelkie żądane przez nią informacje;
d) występują w roli pośrednika, któremu wypłacane są środki wspólnotowe;
e) przechowują księgowość oraz wszelkie dokumenty potwierdzające otrzymanie i wypłatę omówionych środków przeznaczonych na realizację programu krajowego, łącznie ze wszystkimi fakturami innymi dokumentami o podobnej mocy dowodowej, służącymi jako potwierdzenie kosztów programu.
Artykuł 18
Kontrole Komisji
Eksperci Komisji mogą przeprowadzać kontrole dokumentów oraz kontrole na miejscu sprawdzające istnienie, użyteczność i poprawne działanie właściwych organów zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami.
ROZDZIAŁ VI
PROGRAMY KRAJOWE I ICH DOSTOSOWANIA
SEKCJA 1
PROGRAMY KRAJOWE
(artykuł 7 ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 19
Zawartość
1.
Programy krajowe i ich dostosowania zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 zawierają informacje oraz potwierdzające dokumenty wymienione w załączniku IV.
Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o krajowych programach i ich dostosowaniach na formularzach przedstawionych w tym załączniku na papierze oraz w formacie cyfrowym.
2. Wszystkie działania, przewidziane w art. 4, art. 5, art. 6 ust. 2 i 3, art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 i dla których realizacji konieczne jest finansowe wsparcie Wspólnoty, są włączane do programu krajowego w formie indywidualnych wniosków.
Artykuł 20
Programy cząstkowe
Krajowe programy w Belgii, Niemczech i Portugalii mogą składać się z programów cząstkowych przedstawionych przez właściwe organy.
SEKCJA 2
DOSTOSOWANIE
(artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 21
Dostosowanie
1. Zgodnie z art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 dostosowania programów krajowych dotyczą wyłącznie badań, eksperymentów, projektów demonstracyjnych oraz faz próbnych monitorowania.
2.
Wnioski o dostosowanie programu krajowego są przekazywane Komisji na formularzu przedstawionym w załączniku IV.
3.
Wnioski o dostosowanie krajowych programów w okresie 2005–2006 powinny zostać przedstawione Komisji najpóźniej do dnia 31 października 2005 r., aby można je było uwzględnić w planach na następny rok.
ROZDZIAŁ VII
ZARZĄDZANIE FINANSAMI I KONTROLA
SEKCJA 1
KOSZTY
Artykuł 22
Definicja kosztów kwalifikowanych
Koszty kwalifikowane są kosztami, które bezpośrednio i w całości są związane z realizacją krajowego programu, zatwierdzonego przez Komisję.
Państwa członkowskie mogą stosować surowsze zasady określania kosztów kwalifikowanych.
Artykuł 23
Zatwierdzanie wydatku
Wydatki poparte są odpowiednimi oryginalnymi dokumentami, takimi jak faktury lub inne dokumenty o podobnej mocy dowodowej.
Nie należy załączać oryginalnych dokumentów do zestawienia wydatków.
Beneficjent powinien jednak dostarczyć Komisji, na jej żądanie, wszystkie szczegóły, włącznie z fakturami, których Komisja może potrzebować do oceny wydatków.
Artykuł 24
Koszty uznawane za kwalifikowane
1.
Za koszty kwalifikowane uznaje się koszty przewidziane w zatwierdzonym programie krajowym, bezpośrednio związane z jego realizacją i do niej niezbędne.
2.
Koszty muszą być uzasadnione i zgodne z zasadami należytego zarządzania finansowego, w szczególności z zasadami stosunku ceny do jakości i opłacalności.
3.
Koszty muszą być poniesione w okresie kwalifikowalności, który został określony w decyzji Komisji zatwierdzającej program krajowy.
Koszt uznaje się za poniesiony w okresie kwalifikowalności, jeżeli:
a) prawne zobowiązanie do pokrycia kosztów zostało podjęte po rozpoczęciu okresu kwalifikowalności oraz przed jego zakończeniem;
b) działanie, z którym związane są koszty, musi zostać podjęte po rozpoczęciu okresu kwalifikowalności i ukończone przed jego upłynięciem.
4.
Koszty muszą być w całości poniesione przed złożeniem ostatecznej dokumentacji razem z końcowym zestawieniem wydatków i dochodów.
Artykuł 25
Koszty personelu
Koszty personelu nalicza się według rzeczywistego czasu poświęconego programowi krajowemu.
Oblicza się je na podstawie rzeczywistego wynagrodzenia lub płacy brutto łącznie z obowiązkowymi składkami na ubezpieczenia społeczne, jednak z wyłączeniem jakichkolwiek innych kosztów.
Czas pracy każdego pracownika, włącznie z urzędnikami państwowymi oraz pracownikami agencji rządowych pracującymi przy realizacji krajowego programu, jest rejestrowany przy pomocy list obecności lub sprawozdań z systemu rejestrowania czasu pracy, utworzonego i poświadczonego przez właściwy organ i przez ewentualnych partnerów.
Artykuł 26
Koszty podróży
Koszty podróży uznawane są za kwalifikowane, jeśli są one bezpośrednio i w całości związane z realizacją zatwierdzonego programu krajowego.
Koszty podróży oblicza się zgodnie z wewnętrznymi zasadami właściwego organu.
Artykuł 27
Koszty ogólne
1.
Koszty ogólne, mające pokryć ogólne pośrednie koszty związane z zatrudnieniem personelu pracującego przy realizacji programu krajowego, zarządzaniem nim, jego zakwaterowaniem oraz bezpośrednim lub pośrednim wspieraniem, lub koszty związane z wykorzystywaniem na miejscu infrastruktury i sprzętu, uznaje się za kwalifikowane, pod warunkiem że są one rzeczywiste, uzasadnione i nie zawierają kosztów przypisanych do innej pozycji budżetu.
2.
Koszty ogólne są kwalifikowane maksymalnie do 7 % całkowitej wysokości kwalifikowanych kosztów bezpośrednich.
3.
Koszty ogólne obciążają program krajowy zgodnie z zatwierdzoną polityką księgowania kosztów właściwego organu.
Artykuł 28
Koszty kapitałowe
W przypadku gdy koszty obejmują amortyzację zainwestowanego kapitału z okresem trwania dłuższym niż jeden rok i w cenie wyższej niż 500 EUR, koszty amortyzacji są uznawane za kwalifikowane, jeżeli odnoszą się one wyłącznie do programu krajowego i do okresu kwalifikowalności danej fazy tego programu, oraz pod warunkiem że koszty te są amortyzowane metodą liniową: w przypadku inwestycji w zakresie budowy oraz infrastruktury w okresie 10 lat, zaś w przypadku sprzętu, łącznie ze sprzętem komputerowym, w okresie 5 lat.
Artykuł 29
Koszt zakupu używanego sprzętu
Koszty zakupu sprzętu używanego są uznawane za kwalifikowane po spełnieniu następujących trzech warunków:
a) sprzedawca sprzętu przedstawia deklarację określającą pochodzenie sprzętu i potwierdza, że nigdy w ciągu ubiegłych siedmiu lat przy zakupie tego sprzętu nie korzystano z pomocy dotacji krajowych lub wspólnotowych;
b) cena sprzętu nie przekracza jego wartości rynkowej i jest niższa od ceny podobnego nowego sprzętu;
oraz
c) sprzęt posiada właściwości techniczne niezbędne dla realizacji działania oraz odpowiada obowiązującym normom.
Artykuł 30
Podwykonawstwo
Wydatki związane z zawieraniem umów o podwykonawstwo z pośrednikami lub konsultantami są obliczane w oparciu o koszty rzeczywiste i udokumentowane przez odpowiednie faktury i inne dokumenty potwierdzające.
W wyjątkowych przypadkach, gdy koszty są wyrażone jako procent całkowitych kosztów działań, mogą one zostać uznane za kwalifikowane, jeśli właściwy organ jest w stanie je uzasadnić poprzez odniesienie do rzeczywistej wartości wykonanych prac lub wyświadczonych usług.
Artykuł 31
Podatek od wartości dodanej
Podatek od wartości dodanej (VAT) uznaje się za kwalifikowany, jeżeli właściwy organ nie ma możliwości odzyskania podatku VAT zapłaconego przy realizacji programu krajowego.
Właściwy organ dostarcza oświadczenie wystawione przez odpowiednie władze krajowe potwierdzające, że niemożliwe jest odzyskanie zapłaconego podatku VAT od towarów i usług koniecznych do realizacji programu krajowego.
Artykuł 32
Koszty niekwalifikowane
1.
Następujące koszty są uznawane za niekwalifikowane:
a) jakiekolwiek koszty poniesione z tytułu działań objętych innym instrumentem finansowym Wspólnoty;
b) straty wynikające z różnic kursowych;
c) nakłady zbędne lub zmarnowane;
d) koszty dystrybucji oraz koszty związane z marketingiem i reklamą produktów i działań handlowych;
e) jakiekolwiek rezerwy na pokrycie możliwych przyszłych strat lub należności;
f) jakiekolwiek odsetki z tytułu długu lub odsetki od kapitału pożyczonego;
g) nieściągalne należności.
Niektóre z kosztów, o których mowa w lit. d), mogą być uznane za kwalifikowane po ustaleniu z Komisją.
2.
Koszty niekwalifikowane, o których mowa w ust. 1, nie są uwzględniane przez Komisję przy kalkulacji kosztów całkowitych programu.
Artykuł 33
Kurs wymiany
1.
Przeliczenie pomiędzy euro i krajową walutą jest dokonywane przy wykorzystaniu dziennego kursu wymiany euro opublikowanego w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
2.
Kurs wykorzystywany do przeliczeń pomiędzy euro i krajowymi walutami jest kursem wymiany opublikowanym ostatniego dnia roboczego w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został podpisany i przedłożony Komisji program krajowy, lub, w przypadku płatności, sprawozdanie finansowe i wniosek o dokonanie wypłaty.
SEKCJA 2
PŁATNOŚĆ
(artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 34
Decyzja w sprawie udziału finansowego
Komisja decyduje o udziale finansowym w kosztach kwalifikowanych programów krajowych w dwóch etapach, podejmując każdego roku trwania programu decyzję, dalej zwaną "decyzją Komisji".
Decyzja Komisji skierowana jest do państwa członkowskiego.
Artykuł 35
Prefinansowanie
Właściwe organy mogą zwrócić się z prośbą o wypłatę płatności zaliczkowej w wysokości 50 % rocznej pomocy Wspólnoty przeznaczonej na realizację programu krajowego zgodnie z ustaleniami programu krajowego dopiero po upływie trzech miesięcy od daty powiadomienia o decyzji Komisji.
Prefinansowanie podlega porozumieniu zawartemu na mocy art. 16.
Artykuł 36
Deklaracje
1.
Właściwe organy przedkładają Komisji sprawozdania z płatności dokonanych w ramach programu krajowego, wykorzystując wzory zawarte w załączniku V. Sprawozdaniom tym towarzyszy oświadczenie o postępach w działaniach podjętych w ramach programu krajowego.
Sprawozdania te są składane najpóźniej w ciągu 15 miesięcy od daty powiadomienia o decyzji Komisji i dotyczą wydatków poniesionych w roku poprzednim.
2.
Wydatki kwalifikowane, zgodne z przepisami sekcji 1 niniejszego rozdziału i wymienione w rocznym sprawozdaniu, są potrącane przez Komisję z płatności zaliczkowych, jakie państwa członkowskie otrzymują na realizację programów krajowych.
W przypadku gdy wydatki wymienione w sprawozdaniu przekraczają wysokość płatności zaliczkowej, Komisja dokonuje płatności okresowej.
Płatności okresowe nie mogą w żadnym wypadku przekroczyć 30 % rocznej pomocy Wspólnoty na rzecz programu krajowego.
Artykuł 37
Realizacja techniczna i finansowa
1.
Zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 oraz niniejszego rozporządzenia każdy z dwóch etapów, o których mowa w art. 34, musi osiągnąć fazę pełnej technicznej i finansowej realizacji nie później niż w okresie dwóch lat od daty powiadomienia o decyzji Komisji.
Właściwe organy występują z wnioskiem o płatność salda kwalifikowanych wydatków najpóźniej w okresie 27 miesięcy od daty powiadomienia o decyzji Komisji.
2.
Saldo za każdy z etapów jest wyrównywane po tym, jak Komisja otrzymała wniosek o dokonanie końcowej płatności za każdy z etapów i sprawdziła towarzyszące mu sprawozdanie finansowe.
Artykuł 38
Koordynacja wniosków o płatność
Zgodnie z przepisami ich prawa krajowego państwa członkowskie gwarantują, że wnioski o płatność sporządzone przez właściwe organy są skoordynowane i zgodne z decyzją Komisji.
Artykuł 39
Wnioski o prefinansowanie i płatności
Właściwe organy składają wnioski do Komisji o dokonanie płatności zaliczkowych i płatności, wykorzystując wzory określone w załącznikach VI, VII i VIII.
SEKCJA 3
NIEPRAWIDŁOWOŚCI
(artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 40
Nieprawidłowości
1.
Wszelkie kwoty utracone na skutek nieprawidłowości lub niedbalstwa są odzyskiwane przez państwo członkowskie i zwracane Wspólnocie.
2.
Jeżeli Komisja w ciągu pięciu lat od wypłacenia końcowej płatności za ostatni rok programu krajowego stwierdzi nieprawidłowości w przeprowadzeniu jakiejkolwiek operacji finansowanej przez Wspólnotę oraz że odnośna kwota nie została zwrócona Wspólnocie na mocy ust. 1, wówczas informuje ona państwo członkowskie o zaistniałej sytuacji, dając mu sposobność do złożenia wyjaśnień w tej sprawie.
3.
Jeżeli analiza sytuacji oraz wyjaśnienia udzielone przez zainteresowane państwo członkowskie doprowadzą do potwierdzenia przez Komisję faktu zaistnienia nieprawidłowości, państwo członkowskie zwraca odnośną kwotę.
SEKCJA 4
KONTROLE, AUDYTY I INSPEKCJE TECHNICZNE
(artykuł 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 41
Audyt finansowy Komisji
1.
Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może przeprowadzić audyt właściwych organów, wykonawców lub podwykonawców odpowiedzialnych za wykonanie działań podjętych w ramach realizacji programu krajowego w dowolnym momencie w czasie trwania umowy oraz w okresie do pięciu lat od chwili wypłacenia ostatniej raty środków Wspólnoty przeznaczonych na realizację tego programu.
2.
Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel ma dostęp do wszelkiej dokumentacji koniecznej do ustalenia kwalifikowalności kosztów ponoszonych przez strony biorące udział w realizacji programu krajowego, takiej jak faktury i wyciągi z listy płac.
3.
Audyt przeprowadzany jest z zachowaniem poufności.
Komisja podejmuje odpowiednie kroki w celu zagwarantowania, że upoważnieni przez nią przedstawiciele zachowają poufność danych, do których mają dostęp lub które im dostarczono.
Komisja może skontrolować sposób, w jaki zostały wykorzystane środki finansowe Wspólnoty przez właściwe organy, wykonawców lub podwykonawców odpowiedzialnych za wykonanie działań podjętych w ramach programu krajowego.
4.
Sprawozdanie o wynikach audytu, dotyczące właściwych organów i innych stron odpowiedzialnych za wykonanie działań podjętych w ramach programu krajowego, jest wysyłane do tychże organów, wykonawców i podwykonawców.
Mogą oni przekazać swoje uwagi do Komisji w ciągu jednego miesiąca od daty otrzymania sprawozdania.
Komisja może zadecydować o nieuwzględnianiu uwag przesłanych po tym terminie.
5.
Na podstawie wniosków z audytu Komisja podejmuje odpowiednie działania uznane przez nią za niezbędne, łącznie z wydaniem polecenia zwrotu całości lub części płatności przez nią dokonanych.
Artykuł 42
Kontrole i inspekcje techniczne
Właściwe organy umożliwiają personelowi Komisji i osobom upoważnionym przez Komisję odpowiedni dostęp do miejsc lub lokali, na terenie których wykonywane są działania związane z realizacją programu krajowego oraz do wszystkich dokumentów dotyczących merytorycznego i finansowego zarządzania operacją.
Dostęp osób upoważnionych przez Komisję może być przedmiotem uzgodnień dotyczących zachowania poufności pomiędzy Komisją a właściwym organem.
Kontrole mogą rozpocząć się w fazie realizacji programu i są przeprowadzane z zachowaniem poufności.
Właściwe organy i strony odpowiedzialne za wykonanie działań związanych z realizacją krajowego programu gwarantują udzielenie Komisji lub osobom przez nią upoważnionym stosownej pomocy.
Artykuł 43
Oceny(artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
1.
Państwa członkowskie poddają programy krajowe ocenie ex ante, przeglądowi śródokresowemu oraz ocenie ex post zgodnie z załącznikiem IX.
2.
Ocena ex ante zawiera szczegółową weryfikację stosowności, wykonalności oraz trwałości działań podjętych w ramach realizacji programu krajowego, jak również analizę spodziewanych wyników.
Wnioski z oceny ex ante są przekazywane Komisji łącznie z programami krajowymi.
3.
Przegląd śródokresowy i ocena ex post zawierają ocenę stanu wykonania, skuteczność i wydajność działań monitorujących podjętych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2152/2003.
Wnioski z przeglądu śródokresowego są przekazywane Komisji do dnia 1 lipca 2006 r., a wnioski z oceny ex post są przekazywane Komisji do dnia 1 lipca 2007 r.
ROZDZIAŁ VIII
NAUKOWA GRUPA DORADCZA
(artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 44
Zadania
1. Naukowa grupa doradcza, którą należy ustanowić zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003, doradza Stałemu Komitetowi ds. Leśnictwa w następujących sprawach:
a) potrzeba przeprowadzenia szczególnych badań lub analiz;
b) potrzeba utworzenia grup roboczych ad hoc zajmujących się konkretnymi kwestiami;
c) usprawnienie organizacji i struktury systemu monitorowania;
d) problemy na styku nauki i polityki.
2.
Naukowa grupa doradcza może wyrazić swoją opinię w następujących sprawach:
a) propozycje badań;
b) wyniki badań, takie jak użyteczność i jakość danych, oraz ogólniej sprawozdania przedstawiające wyniki uzyskane przez system monitorowania;
c) projekty podręczników.
3. Mandat naukowej grupy doradczej ogranicza się do czasu realizacji systemu, jak zostało to określone w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003.
ROZDZIAŁ IX
DOSTĘP DO DANYCH
(artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003)
Artykuł 45
Dostęp do danych
W stopniu, w jakim jest to konieczne do realizacji ich działań, dostęp do danych określonych w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 jest umożliwiany na mocy art. 9 ust. 5 i art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia Europejskiej Agencji Środowiska i Międzynarodowemu programowi współpracy w zakresie oceny i monitorowania wpływu zanieczyszczenia powietrza na lasy, działającemu w ramach Komisji Gospodarczej ds. Europy ONZ (ICP Forests).
ROZDZIAŁ X
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 46
Uchylenie
Rozporządzenia (EWG) nr 1696/87, (WE) nr 804/94, (WE) nr 1091/94, (WE) nr 1727/1999 oraz (WE) nr 2278/1999 niniejszym tracą moc.
Artykuł 47
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1738/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 930/2004 w sprawie tymczasowych środków stanowiących odstępstwa odnoszących się do sporządzania aktów prawnych instytucji Unii Europejskiej w języku maltańskim
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 290,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 i 41,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1] oraz rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [2], oba rozporządzenia zwane dalej "rozporządzeniem nr 1",
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 930/2004 z dnia 1 maja 2004 r. w sprawie tymczasowych środków stanowiących odstępstwa odnoszących się do sporządzania aktów prawnych instytucji Unii Europejskiej w języku maltańskim [3], w szczególności jego art. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 930/2004 Rada postanowiła, że na zasadzie odstępstwa od rozporządzenia nr 1, przez trzyletni okres przejściowy, rozpoczynający się dnia 1 maja 2004 r., instytucje Unii Europejskiej nie są zobowiązane do sporządzania wszystkich aktów prawnych w języku maltańskim ani do publikowania ich w tym języku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(2) Przy tej okazji Rada postanowiła, w art. 2 wspomnianego rozporządzenia, że nie później niż w terminie 30 miesięcy po przyjęciu wspomnianego rozporządzenia Rada podda jego działanie przeglądowi i podejmie decyzję, czy przedłużyć jego obowiązywanie o kolejny okres jednego roku.
(3) Od początku okresu przejściowego sytuacja przekładu z języka maltańskiego i na ten język znacznie się poprawiła, tak że nie ma podstaw, by przedłużać obowiązywanie tymczasowych środków stanowiących odstępstwa.
Decyzją z dnia 24 października 2006 r. Rada postanowiła nie przedłużać ich obowiązywania.
Okres przejściowy zakończy się więc z dniem 30 kwietnia 2007 r.
(4) Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia przewiduje jednak, że pod koniec okresu przejściowego wszystkie akty prawne, które w tym czasie nie zostaną jeszcze opublikowane w języku maltańskim, będą także opublikowane w tym języku.
Tymczasem bardzo trudno byłoby sprawić, by wszystkie z odnośnych aktów zostały przetłumaczone i opublikowane w dniu następującym po dniu 30 kwietnia 2007 r.
Należy zatem wprowadzić zmianę wspomnianego art. 3, tak, aby zapewnić instytucjom dodatkowy margines czasu, pozwalający im stopniowo publikować w języku maltańskim wszystkie akty prawne, które nie zostały opublikowane pod koniec okresu przejściowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 930/2004 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Wszystkie akty prawne, które na dzień 30 kwietnia 2007 r. nie zostały jeszcze opublikowane w języku maltańskim, zostaną opublikowane także w tym języku najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1739/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
kończące częściowy przegląd tymczasowy środków antydumpingowych stosowanych do przywozu krzemu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Poprzednie dochodzenia i obowiązujące środki
(1) Rozporządzeniem Rady (WE) nr 2229/2003 [2] zostały nałożone ostateczne środki antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Rosji.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do przywozu z SKU LLC, Sual-Kremny-Ural, Kameńsk, obwód uralski, Rosja i powiązanego z nim przedsiębiorstwa ZAO KREMNY, Irkuck, obwód irkucki, Rosja, wynosi 22,7 %.
Komisja decyzją 2004/445/WE [3] przyjęła zobowiązanie złożoneprzez tych przedsiębiorców.
1.2.
Wniosek o przeprowadzenie przeglądu okresowego
(2) W dniu 6 lutego 2006 r.
Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, dotyczący środków antydumpingowych stosowanych w odniesieniu do przywozu krzemu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej.
(3) Wniosek został złożony przez SKU LLC, Sual-Kremny-Ural, Kameńsk, obwód uralski, Rosja i powiązane z nim przedsiębiorstwo ZAO KREMNY, Irkuck, obwód irkucki, Rosja ("wnioskodawca"), a jego zakres ograniczał się do określenia dumpingu mającego zastosowanie do wnioskodawcy.
(4) Wniosek zawierał dowody prima facie, że okoliczności, na podstawie których ustanowiono środki, uległy zmianie i że są to zmiany o trwałym charakterze.
(5) Komisja, poprzez opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4] zawiadomienie ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania"), wszczęła odpowiednio częściowy przegląd środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu krzemu, objętego obecnie kodem CN 28046900 i pochodzącego z Federacji Rosyjskiej.
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę, przedstawicieli kraju wywozu oraz stowarzyszenie producentów wspólnotowych o wszczęciu dochodzenia.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania; wnioskodawcy przesłano również kwestionariusze.
(7) Okres objęty dochodzeniem trwał od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r.
2.
WYCOFANIE WNIOSKU I ZAKOŃCZENIE PRZEGLĄDU OKRESOWEGO
(8) W dniu 29 maja 2006 r., tj. przed złożeniem odpowiedzi na kwestionariusz, wnioskodawca oficjalnie wycofał wniosek.
(9) Rozważano, czy byłoby uzasadnione kontynuowanie dochodzenia z urzędu pomimo wspomnianego wycofania.
Jednak biorąc pod uwagę, że wniosek został wycofany na wczesnym etapie dochodzenia, dowody odnoszące się do bieżącego OD nie były dostępne i nie uzyskano również na tym etapie wstępnych ustaleń, które pozwoliłyby na kontynuowanie dochodzenia.
(10) Informacje udzielone w złożonym wniosku nie ujawniły żadnych uwarunkowań wskazujących na to, że zakończenie przeglądu nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
(11) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zamiarze zakończenia niniejszego postępowania.
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wnioskodawca wciąż przywoził produkt objęty dochodzeniem do WE po cenach dumpingowych i dlatego dochodzenie powinno być kontynuowane.
Niemniej jednak należy zauważyć, że zakończenie niniejszego postępowania nie powoduje zniesienia już obowiązującego środka antydumpingowego w celu przywrócenia uczciwych praktyk handlowych.
W konsekwencji argument ten musiał zostać odrzucony.
(12) Dwie inne zainteresowane strony opowiadały się również za kontynuowaniem niniejszego dochodzenia w celu usunięcia środków, ze względu na zarzucany niedobór dostaw w WE.
Argument ten wykracza jednak poza zakres niniejszego dochodzenia, które ogranicza się do ponownej oceny marginesu dumpingu w przypadku jednego eksportera.
Stąd też kontynuowanie niniejszego dochodzenia w żadnym wypadku nie zmieniłoby poziomu środków, jakim podlegają inni eksporterzy.
W związku z tym dochodzenie nie mogłoby rozwiązać kwestii niedoboru dostaw w sposób niedyskryminacyjny.
(13) Uznano więc, że należy zakończyć bieżący przegląd okresowy ostatecznych środków antydumpingowych stosowanych do przywozu do Wspólnoty krzemu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej.
Środki antydumpingowe obecnie obowiązujące w odniesieniu do wnioskodawcy powinny zostać utrzymane, niezależnie od okresu ich trwania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym zakończony zostaje częściowy przegląd okresowy zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w odniesieniu do środków antydumpingowych stosowanych do przywozu krzemu pochodzącego z Federacji Rosyjskiej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2229/2003.
2.
Obowiązujące aktualnie środki w odniesieniu do SKU LLC, Sual-Kremny-Ural, Kameńsk, obwód uralski, Rosja i ZAO KREMNY, Irkuck, obwód irkucki, Rosja zostają utrzymane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1740/2006
z dnia 24 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1741/2006
z dnia 24 listopada 2006 r.
ustanawiające warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do wołowiny bez kości z dorosłego bydła płci męskiej, objętej procedurą składu celnego przed wywozem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1964/82 z dnia 20 lipca 1982 r. ustanawiające warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych rodzajów wołowiny bez kości [2] określiło warunki, na jakich specjalna refundacja wywozowa może zostać przyznana dla kawałków mięsa bez kości pochodzących z dorosłego bydła płci męskiej, wywożonych do państw trzecich.
(2) W celu prawidłowego funkcjonowania uzgodnień ustanowionych rozporządzeniem (EWG) nr 1964/82 ustawodawca w szczególności przewidział możliwość skorzystania przez podmioty gospodarcze, w odniesieniu do wołowiny bez kości z dorosłego bydła płci męskiej, z procedury składu celnego lub wolnego obszaru celnego, określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [3].
(3) Szczegółowe zasady i ogólne warunki wprowadzania zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów objętych procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego zostały uściślone w rozdziale 3 tytułu II rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4].
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 456/2003 z dnia 12 marca 2003 r. ustanawiające specjalne zasady w sprawie wstępnego finansowania refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów z wołowiny i cielęciny objętych procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego [5] ustanawia szczegółowe warunki wprowadzania zaliczek na poczet refundacji wywozowych do mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej objętego procedurą składu celnego lub wolnego obszaru celnego. Zostały one przyjęte w celu uzupełnienia i uściślenia przepisów rozporządzeń (EWG) nr 565/80 i (WE) nr 800/1999, w szczególności w zakresie kontroli, w odniesieniu do mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej.
(5) Środki ustanowione rozporządzeniem (EWG) nr 565/80 oraz odpowiednie środki wykonawcze ustanowione w rozdziale 3 tytułu II rozporządzenia (WE) nr 800/1999 zostały uchylone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1713/2006. Z powodu uchylenia tych środków szczególne środki ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 456/2003 stały się nieaktualne i również zostały uchylone tym samym rozporządzeniem.
(6) Zaliczki na poczet refundacji wywozowych do mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej objętego procedurą składu celnego były i są stosowane przy wywozie do państw trzecich.
Zainteresowanie tym systemem okazywane przez podmioty gospodarcze związane jest w szczególności z elastycznością przy przygotowywaniu zamówień, którą on umożliwia, wynikającą z możliwości skorzystania przez podmioty gospodarcze ze składowania tego mięsa przez maksymalny okres czterech miesięcy przed wywozem i zamrożenia go w tym okresie składowania.
(7) Ponieważ nie istnieją nowe przepisy, podmioty gospodarcze stracą elastyczność oferowaną przez poprzedni system i napotkają dodatkowe trudności na rynkach zewnętrznych przy wywozie mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej.
Należy ograniczyć w jak największym stopniu skutki uchylenia wymienionych środków.
W tym celu należy umożliwić podmiotom gospodarczym dalsze korzystanie z objęcia mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej procedurą składu celnego przed wywozem i uściślić warunki przyznawania specjalnej refundacji wywozowej do tego mięsa po okresie składowania.
(8) W związku z tym istotne jest uściślenie warunków objęcia mięsa takimi uzgodnieniami, a w celu zagwarantowania identyfikowalności mięsa z dorosłego bydła płci męskiej w okresie składowania – stworzenie i uaktualnianie przez podmioty gospodarcze skomputeryzowanej bazy danych uprzednio zatwierdzonej przez organ celny.
(9) W celu poprawy przejrzystości operacji oraz przyspieszenia i zwiększenia skuteczności kontroli należy ograniczyć ilość zgłoszeń wprowadzenia do składowania, które mogą być składane dla każdej czynności oddzielania od kości, oraz ilość zaświadczeń mięsa bez kości, objętych kontrolowanym systemem składowania.
(10) W celu prawidłowego funkcjonowania uzgodnień należy przewidzieć odstępstwa od przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [6], w szczególności w odniesieniu do chwili przedstawiania i wpisu pozwoleń i świadectw oraz zarządzania odpowiednim zabezpieczeniem.
(11) Należy również ustanowić maksymalny okres składowania i sprecyzować działania, które mogą być realizowane w tym okresie.
(12) Należy też ustalić kryteria kontroli w okresie składowania, ich częstotliwość i konsekwencje, jakie należy wyciągać w razie wystąpienia rozbieżności między danymi zarejestrowanymi w bazie danych a rzeczywistym stanem magazynowym.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 800/1999 i rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, wypłata specjalnej refundacji wywozowej, w odniesieniu do mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej objętego procedurą składu celnego przed wywozem, podlega warunkom niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "mięso bez kości z dorosłego bydła płci męskiej": produkty objęte kodami 0201 30 00 9100 i 0201 30 00 9120 nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [7];
b) "procedura składu celnego": procedura określona w art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [8];
c) "podmiot gospodarczy": eksporter określony w art. 2 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (WE) nr 800/1999;
d) "czynność oddzielania od kości": produkcja mięsa bez kości uzyskanego w ciągu jednego dnia lub części dnia;
e) "zaświadczenie mięsa bez kości": zaświadczenie określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82.
Artykuł 3
Kwalifikowanie do procedury składu celnego
1.
Kwalifikowanie mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej do procedury składu celnego jest uwarunkowane wydaniem pisemnego pozwolenia przez organy celne odpowiedzialne za zarządzanie i kontrolę systemu.
2.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się wyłącznie podmiotom gospodarczym, które złożyły pisemne zobowiązanie do prowadzenia komputerowej bazy danych produktów objętych procedurą składu celnego (zwanej dalej "bazą danych") i do zagwarantowania, że towary będą składowane wyłącznie w państwie członkowskim, w którym udzielono pozwolenia, oraz w miejscach wskazanych w wymienionym pozwoleniu.
Jeśli produkty składuje się w kilku miejscach, pozwolenia można udzielić dla bazy danych każdego ze składów.
Jeśli wszystkie towary lub ich część składuje osoba trzecia działająca w imieniu podmiotu gospodarczego, bazę danych może prowadzić ta osoba trzecia, a za jej dokładność odpowiada podmiot gospodarczy.
Bez konieczności wcześniejszego powiadamiania, właściwe organy celne przeprowadzają uprzednie kontrole, aby zapewnić, że baza danych, do której muszą mieć bezpośredni dostęp, została ustanowiona i działa.
Pozwolenie określone w ust. 1 ustanawia procedurę dostępu do bazy danych.
Artykuł 4
Wprowadzenie do składowania
1.
Podmiot gospodarczy, który otrzymał pozwolenie określone w art. 3 ust. 1, przedstawia organom celnym zgłoszenie wprowadzenia do składowania i tym samym wyraża chęć objęcia świeżego lub schłodzonego mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej procedurą składu celnego w oczekiwaniu na jego wywóz.
Zgłoszenie to może zostać złożone jedynie w państwie członkowskim, w którym została przeprowadzona czynność oddzielania od kości.
Zgłoszenie zawiera w szczególności opis produktów zgodnie z kodem nomenklatury refundacji wywozowych mięsa, które ma zostać objęte taką procedurą, ich masę netto oraz wszelkie dane niezbędne do dokładnej identyfikacji mięsa i miejsc, w których będzie składowane do czasu jego wywozu.
Do zgłoszenia załącza się zaświadczenie lub zaświadczenia mięsa bez kości oraz egzemplarz nr 1 ważnego pozwolenia na wywóz, które w drodze odstępstwa od art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 jest przedstawiane organom celnym równocześnie z tym zgłoszeniem wprowadzenia do składowania.
2.
W odniesieniu do każdej czynności oddzielania od kości można przyjąć maksymalnie dwa zgłoszenia wprowadzenia do składowania w ramach kontroli celnej.
Zgłoszenie wprowadzenia do składowania może się odnosić maksymalnie do dwóch zaświadczeń mięsa bez kości.
3.
W zgłoszeniu wprowadzenia do składowania wpisuje się datę przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia do składowania, numer zaświadczenia lub zaświadczeń mięsa bez kości, załączonego(-ych) do mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej w chwili objęcia go procedurą składu celnego oraz liczbę opakowań według rodzaju kawałków, szczegóły identyfikacyjne i masę wymienionego mięsa.
Informacje określone w akapicie pierwszym są zamieszczane w taki sposób, aby można było ustalić jasny związek pomiędzy różnymi rodzajami mięsa wprowadzonymi do składowania i odpowiednimi zaświadczeniami.
Z kolei w rubrykach 10 i 11 zaświadczenia mięsa bez kości zamieszcza się niezwłocznie datę przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia do składowania, masę mięsa oraz numer zgłoszenia wprowadzenia do składowania.
4.
Przyjęte zgłoszenia wprowadzenia do składowania są przekazywane drogą administracyjną do organu powołanego do wypłaty refundacji wywozowych.
Dotyczy to także zaświadczeń mięsa bez kości, uwzględniających wszystkie dostępne ilości.
5.
Po dokonaniu wpisu i poświadczenia przez organy celne egzemplarz nr 1 pozwolenia lub świadectwa zostaje przekazany podmiotowi gospodarczemu.
6.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 31 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w odniesieniu do mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej, objętego procedurą składu celnego przed wywozem, uważa się, że obowiązek wywozu został spełniony oraz że prawo do dokonania wywozu na podstawie pozwolenia lub świadectwa zostało wykonane w dniu przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia do składowania.
Główny wymóg uważa się za spełniony po przedstawieniu dowodu przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia do składowania.
Odnośnie do dostarczenia dowodu przepisy art. 33 i 35 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosuje się mutatis mutandis w razie potrzeby.
7.
Data przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia do składowania określa rodzaj, ilość i cechy produktów wybranych do wypłaty refundacji zgodnie z art. 10.
8.
Mięso bez kości z dorosłego bydła płci męskiej, w odniesieniu do którego zgłoszenie wprowadzenia do składowania zostało przyjęte, podlega kontroli fizycznej, obejmującej nie mniej niż 5 % przyjętych zgłoszeń wprowadzenia do składowania.
Artykuł 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 [9] oraz art. 2 ust. 2, art. 3, 4, 5 i 6, art. 8 ust. 1 i 2, art. 11 akapit pierwszy i załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/2002 [10] stosuje się mutatis mutandis.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, kontrola fizyczna może obejmować mniejszy procent przyjętych zgłoszeń wprowadzenia do składowania, jednakże nie mniej niż 2 %, jeżeli organy celne stosują analizę ryzyka przy uwzględnieniu kryteriów określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3122/94 [11].
Artykuł 5
Identyfikowalność mięsa
Baza danych musi:
a) umożliwić administracyjną identyfikowalność mięsa objętego uzgodnieniami przez cały okres składowania;
b) udostępniać aktualne sprawozdanie w czasie rzeczywistym dotyczące ilości składowanego mięsa, dostępne w oparciu o każde z kryteriów określonych w akapicie trzecim.
Możliwość identyfikowalności, określona w akapicie pierwszym lit. a), opiera się na unikalnym odniesieniu identyfikacyjnym przypisanym do mięsa pochodzącego z określonej czynności oddzielania od kości, przeprowadzonej przed objęciem tych produktów procedurą składu celnego.
Unikalne odniesienie identyfikacyjne, określone w akapicie drugim, obejmuje:
a) unikalny numer;
b) datę produkcji;
c) numer zaświadczenia mięsa bez kości;
d) numer opakowań według rodzaju uzyskanych kawałków oraz wagi netto przed objęciem procedurą składu celnego.
Artykuł 6
Uaktualnianie bazy danych
1.
Baza danych jest aktualizowana i wskazuje datę wprowadzenia oraz usunięcia produktów ze składowania do dnia przedłożenia:
a) zgłoszenia wprowadzenia do składowania, o którym mowa w art. 4 ust. 1;
b) zgłoszenia wywozowego określonego w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2.
Organy celne przyjmują zgłoszenia określone w ust. 1 jedynie po sprawdzeniu, czy działania, dla których wydano zgłoszenie, wprowadzono do bazy danych jako "wprowadzenie" lub "usunięcie".
Jednakże organ celny może przyjąć zgłoszenia określone w ust. 1 przed dokonaniem sprawdzenia, o którym mowa w akapicie pierwszym.
W takich przypadkach podmiot gospodarczy musi potwierdzić organom, że do bazy danych wprowadzono właściwy wpis.
Organy celne mogą w związku z tym odroczyć i połączyć te kontrole, ale muszą je przeprowadzić przynajmniej raz, w okresie dwóch miesięcy kalendarzowych.
Artykuł 7
Okres składowania
1.
Mięso bez kości z dorosłego bydła płci męskiej może podlegać procedurze składu celnego przez cztery miesiące od daty przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia do składowania, o której mowa w art. 4 ust. 1.
2.
Jeżeli podmiot gospodarczy nie przestrzega terminu, o którym mowa w ust. 1, lub wycofa z kontroli celnej część produktów objętych procedurą składu celnego, uznaje się, że zobowiązanie wywozu nie zostało spełnione w odniesieniu do odnośnej ilości.
Organ celny, który przyjął zgłoszenie wprowadzenia do składowania określone w art. 4 ust. 1, lub organ powołany do wypłaty refundacji wywozowych, o którym mowa w art. 9 ust. 3, powiadamia o tym niezwłocznie organ, który wydał pozwolenie na wywóz. W szczególności powiadamia go o ilości i rodzaju danych produktów, numerze pozwolenia i dacie danego wpisu za pomocą najodpowiedniejszych środków.
3.
W przypadku gdy zobowiązanie wywozu nie zostało wykonane, organ, który wydał pozwolenie, stosuje mutatis mutandis przepisy określone w art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 8
Działania w trakcie składowania
1.
Podczas okresu składowania, o którym mowa w art. 7, mięso bez kości z dorosłego bydła płci męskiej może podlegać, na warunkach ustalonych przez organy celne, zmianie etykiet, zamrożeniu i, kiedy to stosowne, ponownemu pakowaniu, o ile:
a) jednostkowe opakowanie każdego kawałka mięsa nie jest naruszone ani zmienione;
b) zachowano związek z etykietą początkową i identyfikowalność mięsa, o której mowa w art. 5, nie została naruszona.
W przypadku gdy wystąpią działania określone w akapicie pierwszym, zostają one zarejestrowane w bazie danych i ustanawia się jasny związek ze zgłoszeniem wprowadzenia do składowania i odpowiednim zaświadczeniem lub zaświadczeniami mięsa bez kości.
2.
Refundacja do produktów poddanych czynnościom wskazanym w ust. 1 jest uzależniona od ilości, rodzaju i cech mięsa w dniu przyjęcia zgłoszenia wprowadzenia do składowania, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 3.
Utrata masy, która ewentualnie wystąpiła podczas składowania w ramach procedury składu celnego, nie jest brana pod uwagę przy ustalaniu refundacji, jeżeli wynika wyłącznie z naturalnej utraty masy produktów.
Uszkodzenia produktów nie są uważane za naturalną utratę masy.
Artykuł 9
Formalności wywozowe
1.
Podczas dokonywania formalności celnych związanych z wywozem mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej, objętego procedurą składu celnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, numer zgłoszenia wprowadzenia do składowania oraz wywożone ilości odpowiadające każdemu zgłoszeniu wprowadzenia do składowania wpisywane są pod kontrolą organu celnego na zgłoszeniu(-ach) wywozowym(-ych), o którym(-ych) mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2.
Zgłoszenie wywozowe należy złożyć najpóźniej ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 7 ust. 1.
3.
Po dokonaniu wywozowych formalności celnych kopia każdego zgłoszenia wywozowego kierowana jest drogą administracyjną do organu powołanego do wypłaty refundacji wywozowych.
Artykuł 10
Udzielenie refundacji
1.
Wypłata refundacji dokonywana jest przez państwo członkowskie, w którym zostało przyjęte zgłoszenie wprowadzenia do składowania zgodnie z art. 4 ust. 1.
2.
Jeżeli ilości odpowiadające zgłoszeniu wprowadzenia do składowania zostały wywiezione, podmiot gospodarczy ma prawo do wypłaty refundacji do tych ilości, pod warunkiem że zostały spełnione pozostałe warunki przepisów wspólnotowych dotyczących wywozu objętego refundacją, w szczególności przepisów ustanowionych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 oraz w art. 21 i w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Jeżeli podmiot gospodarczy skorzystał z przepisów określonych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, przed zwolnieniem odpowiedniego zabezpieczenia organ powołany do wypłaty refundacji wywozowych upewnia się w szczególności, czy przepisy art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 były przestrzegane.
3. Jeżeli podmiot gospodarczy nie dotrzymuje jednego lub kilku terminów określonych w art. 7 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w art. 7 ust. 1 i w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, refundację stosowaną do danego wywozu dostosowuje się, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, w następujący sposób:
a) refundacja zostaje najpierw obniżona o 15 %;
b) w ten sposób obniżona pozostała refundacja zostaje ponadto obniżona o:
i) 2 % za każdy dzień przekroczenia terminów określonych w art. 7 ust. 1 niniejszego rozporządzenia i w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999;
ii) 5 % za każdy dzień przekroczenia terminu określonego w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
W przypadku gdy dokumenty określone w art. 49 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 zostały przedstawione w ciągu sześciu miesięcy po wyznaczonym terminie, dostosowana refundacja, w razie konieczności, określona zgodnie z akapitem pierwszym, zostaje obniżona o kwotę równą 15 % refundacji, która zostałaby wypłacona, gdyby wszystkie terminy zostały dotrzymane.
Artykuł 50 ust. 3, 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 11
Kontrola składowania
1.
Organy celne przeprowadzają rocznie przynajmniej dwie kontrole bez uprzedzenia dotyczące działania i zawartości bazy danych.
Kontrole obejmują ogółem przynajmniej 5 % ogólnych ilości produktów, które zgodnie z bazą danych składuje się w dniu rozpoczęcia kontroli.
Kontrole te zapewniają, że mięso umiejscowione w obiektach do składowania zostało wprowadzone do bazy danych oraz, odwrotnie, że mięso wprowadzone do bazy danych można zidentyfikować w obiektach do składowania.
Należy sporządzić sprawozdanie z każdej kontroli.
2.
Organy celne informują agencję odpowiedzialną za wypłacanie refundacji wywozowej o:
a) wszystkich wydanych lub cofniętych pozwoleniach;
b) wszystkich przeprowadzonych kontrolach.
Jeśli zakłada się wystąpienie ryzyka nieregularności, agencje płatnicze mogą zażądać od organów celnych przeprowadzenia kontroli.
Artykuł 12
Kary
Jeśli organy celne stwierdzą rozbieżność między fizycznymi zapasami a zapasami odnotowanymi w bazie danych, pozwolenie określone w art. 3 ust. 1 zostaje zawieszone na okres do ustalenia przez państwa członkowskie, nie krótszy niż trzy miesiące od daty wykrycia problemu.
W okresie zawieszenia podmiot gospodarczy nie może wprowadzać mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej do składu celnego z tytułu niniejszego rozporządzenia.
Pozwolenie nie zostaje zawieszone, jeśli rozbieżności między fizycznymi zapasami a zapasami odnotowanymi w bazie danych wynikają z siły wyższej.
Pozwolenie nie zostaje zawieszone także wtedy, gdy ilości brakujące lub niewprowadzone do bazy danych wynoszą mniej niż 1 % ogólnej wagi produktów wybranych do kontroli oraz są spowodowane pominięciami lub prostymi administracyjnymi błędami, pod warunkiem że podjęto środki korygujące mające na celu zapewnienie, że podobne błędy nie będą już miały miejsca.
Organy celne mogą cofnąć pozwolenie, jeśli błędy te wystąpią ponownie.
Artykuł 13
Powiadomienie Komisji
Państwa członkowskie informują Komisję o ilości mięsa bez kości z dorosłego bydła płci męskiej objętego procedurą składu celnego przed wywozem zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, dzieląc te ilości według 12-cyfrowego kodu nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem (EWG) nr 3846/87.
Państwa członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia, że informacje zostaną przekazane najpóźniej drugiego miesiąca po miesiącu, w którym zostało przyjęte zgłoszenie wprowadzenia do składowania.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1742/2006
z dnia 24 listopada 2006 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wina pochodzące z Republiki Albanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 62,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony (zwany dalej "Układem o stabilizacji i stowarzyszeniu"), został podpisany w Luksemburgu dnia 12 czerwca 2006 r.
Trwa proces ratyfikacji Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
(2) W dniu 12 czerwca 2006 r. Rada zawarła Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii dotyczących handlu między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony [2] (zwaną dalej "umową przejściową"), w której przewiduje się wcześniejsze wejściew życie postanowień Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu dotyczących handlu i kwestii związanych z handlem.
Umowa przejściowa wejdzie w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
(3) Umowa przejściowa oraz Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu stanowią, że wina pochodzące z Albanii mogą być przywożone do Wspólnoty w granicach wspólnotowych kontyngentów taryfowych, po obniżonej lub zerowej stawce celnej.
(4) Wspólnotowe kontyngenty taryfowe przewidziane w umowie przejściowej oraz w Układzie o stabilizacji i stowarzyszeniu są ustalane na okres roczny i powtórnie przyznawane na czas nieokreślony.
Komisja powinna przyjąć przepisy wykonawcze odnoszące się do otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi Wspólnoty.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do stosowania zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych.
(6) Należy dołożyć szczególnych starań w celu zapewnienia importerom Wspólnoty jednakowego i ciągłego dostępu do kontyngentów taryfowych oraz nieprzerwanego stosowania ustanowionych stawek w odniesieniu do przywozu wszystkich wspomnianych produktów we wszystkich państwach członkowskich aż do wyczerpania kontyngentów.
W celu zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami nie powinno być przeszkód w upoważnieniu państw członkowskich do podejmowania z kwoty kontyngentu niezbędnych ilości odpowiadających aktualnemu przywozowi.
Przekazywanie informacji pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją powinno, w miarę możliwości, odbywać się drogą elektroniczną.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia wejścia w życie umowy przejściowej, a jego stosowanie powinno w dalszym ciągu obowiązywać po wejściu w życie Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Otwiera się kontyngenty taryfowe o zerowej stawce celnej na przywożone do Wspólnoty wina pochodzące z Albanii, zgodnie z załącznikiem.
2.
Zerową stawkę celną stosuje się pod warunkiem, że do przywożonych win załączony jest dowód pochodzenia przewidziany w protokole 3 do umowy przejściowej i do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
Artykuł 2
Kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 zarządza Komisja zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1743/2006
z dnia 24 listopada 2006 r.
dotyczące stałego zezwolenia na dodatek paszowy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 i art. 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje wydawanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wniosek o zezwolenie na dodatek wymieniony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia został złożony przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tego wniosku, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wniosek ten powinien zatem być nadal traktowany zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Przedłożono dane na poparcie tego wniosku o bezterminowe zezwolenie na preparat enzymatyczny 6-fitazy EC 3.1.3.26 wytwarzany przez Schizosaccharomyces pombe (ATCC 5233) dla kurcząt przeznaczonych na tucz.
W dniu 20 kwietnia 2006 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał opinię na temat bezpieczeństwa i skuteczności tego preparatu.
(6) Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG dotyczące wydania takiego zezwolenia.
Należy zatem wydać bezterminowe zezwolenie na stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(7) Z oceny wniosku wynika, iż należy stosować określone procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatku wymienionego w załączniku.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [3].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dopuszcza się bezterminowo preparat należący do grupy "Enzymy", wyszczególniony w załączniku, jako dodatek paszowy w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1744/2006
z dnia 24 listopada 2006 r.
w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących przyznawania pomocy na hodowlę jedwabników
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1544/2006 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1054/73 z dnia 18 kwietnia 1973 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących przyznawania pomocy na hodowlę jedwabników [2] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1544/2006 i art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 Rady z dnia 2 maja 1972 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do jedwabników [4] pomoc przyznaje się wyłącznie na pojemniki jaj jedwabników, które zawierają minimalną ilość jaj i które wydały minimalną produkcję kokonów. Należy zezwolić państwom członkowskim na określanie minimalnych ilości, lecz przy uwzględnieniu zwykłych warunków produkcji we Wspólnocie.
(3) Artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 stanowi, że państwa członkowskie mają wprowadzić kontrolę zapewniającą, że produkt, w sprawie którego wnioskuje się o pomoc, spełnia wymagania dotyczące jej przyznania.
Dlatego wnioski o pomoc złożone przez hodowców muszą zawierać minimum informacji, koniecznych do celów tej kontroli.
(4) Należy ustanowić jednolite warunki wypłacania kwoty pomocy.
(5) Upoważniono państwa członkowskie do przyznawania pomocy wyłącznie hodowcom, którzy otrzymali pojemniki jaj jedwabników od zatwierdzonych jednostek i którzy dostarczyli wyprodukowane kokony zatwierdzonym jednostkom.
W celu właściwego stosowania systemu pomocy należy określić warunki zatwierdzania takich jednostek.
(6) W tym szczególnym przypadku w celu zapewnienia skuteczności systemu kontroli, o którym mowa powyżej, do wniosków o pomoc powinny zostać dołączone zaświadczenia wystawione przez te jednostki, a ich poprawność powinna zostać sprawdzona przez państwa członkowskie.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc określoną w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1544/2006 przyznaje się na warunkach ustanowionych w art. 2–6 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do jedwabników hodowanych we Wspólnocie.
Artykuł 2
Pomoc przyznaje się jedynie na pojemniki jaj jedwabników, które:
a) zawierają co najmniej 20000 jaj jedwabników odpowiednich do wylęgania;
b) wydały minimalną liczbę wyselekcjonowanych kokonów, posiadających właściwy wygląd zewnętrzny, i które są dojrzałe, w jednolitej barwie i rozmiarach, wolnych od skaz i rdzy, i nadających się do motania.
Minimalną produkcję, o której mowa w lit. b), określa zainteresowane państwo członkowskie i nie może być ona mniejsza niż 20 kg.
Artykuł 3
1.
Pomoc przyznaje się hodowcom jedwabników, którzy złożą wnioski najpóźniej do dnia 30 listopada każdego roku, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Jednakże jeżeli wnioski składa się:
- nie później niż do dnia 31 grudnia tego samego roku, przyznaje się dwie trzecie pomocy,
- nie później niż do dnia 31 stycznia roku następnego, przyznaje się jedną trzecią pomocy.
Każdy hodowca może złożyć tylko jeden wniosek.
2.
Państwo członkowskie wypłaca hodowcy kwotę pomocy w ciągu czterech miesięcy następujących po miesiącu, w którym złożono wniosek.
Artykuł 4
1.
Wniosek zawiera przynajmniej następujące dane:
- nazwisko, adres i podpis strony składającej wniosek,
- liczbę użytych pojemników jaj jedwabników i termin lub terminy, w których były one odebrane,
- ilość kokonów wyprodukowanych z tych jaj i termin lub terminy, w których kokony te dostarczono,
- miejsce przechowywania wyprodukowanych kokonów lub, jeżeli zostały one sprzedane i dostarczone, nazwę i adres pierwszego nabywcy.
2. W przypadku zastosowania przepisów art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 wniosek jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy towarzyszą mu świadectwa określone w art. 6 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 922/72 można zatwierdzić jedynie takie publiczne lub prywatne jednostki prowadzące księgowość, z której wynika przynajmniej:
- liczba dostarczonych pojemników, nazwisko hodowcy, któremu zostały przekazane, i termin wysyłki,
- ilość odebranych kokonów, nazwisko hodowcy, który je dostarcza, i datę ich odebrania.
2.
Państwa członkowskie poddają zatwierdzone jednostki kontroli, polegającej na sprawdzeniu, w szczególności, zgodności pomiędzy danymi otrzymanymi z księgowości i danymi w świadectwach, o których mowa w art. 6.
Artykuł 6
Zatwierdzone jednostki wystawiają hodowcom:
- nie później niż 40 dni po wysyłce pojemników z jajami – świadectwo określające przynajmniej nazwisko i adres zainteresowanego hodowcy, liczbę dostarczonych pojemników, termin wysyłki i datę wystawienia świadectwa,
- nie później niż 40 dni po otrzymaniu kokonów – świadectwo określające przynajmniej nazwisko i adres zainteresowanego hodowcy, ilość otrzymanych kokonów, termin otrzymania i datę wystawienia świadectwa.
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 1054/73 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1745/2006
z dnia 24 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 936/97 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 [2] określa zasady otwarcia i zarządzania wieloma kontyngentami na wołowinę wysokiej jakości w wieloletniej perspektywie.
(2) Zakwalifikowanie do tych kontyngentów podlega warunkom ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 936/97.
Artykuł 2 lit. a), c) i d) tego rozporządzenia ustanawia w szczególności definicje wysokiej jakości wołowiny przywożonej odpowiednio z Argentyny, Urugwaju i Brazylii.
W celu odniesienia się do parametrów dających się zweryfikować i podlegających kontroli, po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1532/2006 z dnia 12 października 2006 r. w sprawie warunków dla niektórych kontyngentów przywozowych wołowiny wysokiej jakości [3] definicje te powinny zostać zmienione i powinny odsyłać odpowiednio do kategorii urzędowych określonych przez właściwe władze każdego z tych krajów w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(3) Należy również uściślić, że przepisy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4], które ustanawia system identyfikacji i rejestracji bydła oraz dotyczy etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny, powinno stosować się do przywozu wołowiny wysokiej jakości, o której mowa w art. 2 lit. a), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 936/97.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 936/97.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Wołowego i Cielęcego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) 28000 ton mięsa bez kości objętego kodami CN 02013000 i 02061095, odpowiadającego następującej definicji:
"Wybrane kawałki wołowiny uzyskane z wołów opasowych, młodych wołów opasowych lub jałówek, które od chwili odstawienia od matki są wypasane wyłącznie na pastwiskach.
Tusze wołowe są sklasyfikowane jako tusze klasy "JJ", "J", "U" lub "U2", tusze młodych wołów i jałówek są sklasyfikowane jako tusze klasy "AA", "A" lub "B" zgodnie z urzędową klasyfikacją bydła ustanowioną przez Secretaría de Agricultura, Ganadería, Pesca y Alimentos – SAGPyA (argentyński Sekretariat ds. Rolnictwa, Zwierząt, Rybołówstwa i Żywności)".
Kawałki są oznakowane zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [5].
Oznaczenie "wołowina wysokiej jakości" może zostać dodane do informacji na etykiecie.
2) litery c) i d) otrzymują brzmienie:
"c) 6300 ton mięsa bez kości objętego kodami CN 02013000, 02023090, 02061095 i 02062991, odpowiadającego następującej definicji:
"Wybrane kawałki wołowiny uzyskane z wołów opasowych ("novillo") lub jałówek ("vaquillona") zgodnie z definicją według urzędowej klasyfikacji tusz wołowiny ustanowionej przez Instituto Nacional de Carnes – INAC (urugwajski Krajowy Instytut ds. Mięsa).
Zwierzęta kwalifikujące się do produkcji wysokiej jakości wołowiny są od chwili odstawienia od matki wypasane wyłącznie na pastwiskach.
Tusze są sklasyfikowane jako tusze klasy "I", "N" lub "A", o warstwie tłuszczu posiadającej oznaczenie "1", "2" lub "3" zgodnie z wymienioną wyżej klasyfikacją".
Kawałki są oznakowane zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
Oznaczenie "wołowina wysokiej jakości" może zostać dodane do informacji na etykiecie.
d) 5000 ton mięsa bez kości objętego kodami CN 02013000, 02023090, 02061095 i 02062991 oraz odpowiadającego następującej definicji:
"Wybrane kawałki uzyskane z wołów opasowych lub jałówek, które od chwili odstawienia od matki były karmione wyłącznie trawą pastwiskową.
Tusze są sklasyfikowane jako tusze klasy "B", o warstwie tłuszczu posiadającej oznaczenie "2" lub "3" zgodnie z urzędową klasyfikacją bydła ustanowioną przez Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento (brazylijskie Ministerstwo ds. Rolnictwa, Zwierząt i Zasobów Żywności)".
Kawałki są oznakowane zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
Oznaczenie "wołowina wysokiej jakości" może zostać dodane do informacji na etykiecie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1746/2006
z dnia 24 listopada 2006 r.
zawierające sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 1279/2006 ustalającego na rok gospodarczy 2005/2006 kurs walutowy mający zastosowanie do cen minimalnych buraka cukrowego oraz opłaty produkcyjnej i dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze cukru dla walut tych państw członkowskich, które nie przyjęły wspólnej waluty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1713/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rolniczych kursów wymiany w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1279/2006 [3] pojawił się błąd dotyczący specjalnego rolniczego kursu wymiany korony słowackiej.
(2) Należy zatem poprawić powyższy błąd, zastępując kurs walutowy 39,0739, określony dla korony słowackiej, kursem 38,0739.
(3) Aby poprawiony kurs walutowy mógł objąć rok gospodarczy 2005/2006, należy stosować go od dnia stosowania rozporządzenia (WE) nr 1279/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1279/2006 zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1747/2006
z dnia 27 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1748/2006
z dnia 27 listopada 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1710/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/2006
z dnia 27 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1445/95 w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [2] określiło warunki działania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny.
(2) Począwszy od początku 2005 r., poziom refundacji wywozowych w sektorze wołowiny ulegał wielokrotnie zmniejszeniu.
Wysokość kwoty zabezpieczenia związanego z pozwoleniami na wywóz, zawierającymi wcześniejsze ustalenie refundacji, nie została jednakże dostosowana do nowej sytuacji.
Wydaje się konieczne dostosowanie poziomu przedmiotowego zabezpieczenia, tak aby uwzględnić wspomniane obniżki, z zachowaniem zależności poziomu zabezpieczenia od wysokości refundacji takiej, jaka była stosowana przed obniżkami refundacji.
(3) Od początku 2000 r. wywóz wołowiny i cielęciny ulega ciągłemu zmniejszeniu.
W trosce o uproszczenie i skuteczność zarządzania, w obecnej sytuacji wydaje się również właściwe dokonanie przeglądu zasad wydawania tych pozwoleń na wywóz, które nie muszą być wydawane bezzwłocznie.
Z tego względu powiadomienie Komisji przez państwa członkowskie w sprawie pozwoleń na wywóz może odbywać się raz na tydzień.
Z tego samego powodu należy zwiększyć z 22 do 25 ton ilość, w odniesieniu do której pozwolenie na wywóz może zostać wydane bezzwłocznie na wniosek danego podmiotu gospodarczego.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1741/2006 [3] ustanawia warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych dla wołowiny bez kości z dorosłego bydła płci męskiej, objętej procedurą składu celnego przed wywozem.
W celu właściwego funkcjonowania wspomnianej procedury należy przewidzieć, aby pozwolenia wydawane bezzwłocznie i pozwolenia z ważnością pięciodniową nie dawały prawa do korzystania z procedury składu celnego przed wywozem, określonej w rozporządzeniu (WE) nr 1741/2006.
(5) Z tych samych względów należy również przewidzieć, aby zmniejszenie stawki refundacji określonej w art. 18 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4], w przypadku zmiany miejsca przeznaczenia mięsa w stosunku do miejsca przeznaczenia pierwotnie wskazanego na pozwoleniu na wywóz, nie było stosowane w odniesieniu do mięsa objętego wspomnianą procedurą.
(6) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 1445/95.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1445/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
a) w lit. a) wyrazy "44 ECU" zastępuje się wyrazami "26 EUR";
b) w lit. b) wyrazy "29 ECU" zastępuje się wyrazami "15 EUR";
c) w lit. c) wyrazy "16 ECU" zastępuje się wyrazami "9 EUR";
2) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz zawierające wcześniejsze ustalenie refundacji, o których mowa w art. 8 ust. 1, można przedkładać właściwym organom od poniedziałku do piątku każdego tygodnia.
Pozwolenia na wywóz wydawane są w środę w tygodniu następującym po tygodniu, w którym złożono wniosek, o ile Komisja nie podjęła w międzyczasie żadnych szczególnych działań określonych w ust. 2 i 2a.
Jednakże pozwolenia wnioskowane na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 są wydawane bezzwłocznie.
W drodze odstępstwa od akapitu drugiego, Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, może wyznaczyć inny niż środa dzień na wydanie pozwoleń na wywóz, jeżeli wydanie ich w środę jest niemożliwe.";
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W drodze odstępstwa od ust. 1, pozwolenia dotyczące wniosków na ilość nieprzekraczającą 25 ton produktów objętych kodami CN 0201 i 0202 są wydawane bezzwłocznie.
W tego rodzaju przypadkach, w drodze odstępstwa od przepisów art. 8, ważność pozwoleń ogranicza się do pięciu dni roboczych od dnia ich faktycznego wydania w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, a w rubryce 20 wniosków o wydanie pozwoleń oraz samych pozwoleń musi znajdować się co najmniej jeden z zapisów wymienionych w załączniku IIIa do niniejszego rozporządzenia";
3) w art. 11 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2. Przepisy art. 18 ust. 3 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [5] nie stosują się do szczególnych refundacji wywozowych dotyczących produktów objętych kodami CN 0201 30 00 91 00 i 0201 30 00 91 20 nomenklatury produktów rolnych w odniesieniu do refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [6], jeżeli produkty te zostały objęte procedurą składu celnego zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1741/2006 [7].
4) w art. 13 ust. 1 tiret pierwsze skreśla się wyrazy "i czwartek";
5) dodaje się załącznik IIIa, którego tekst znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
6) w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
a) tekst "Adresat: DG VI/D/2; faks: (32-2) 296 60 27" otrzymuje brzmienie:
"Adresat: DG AGRI/D/2; faks: (32-2) 292 17 22; adres e-mail: AGRI-EXP-BOVINE@ec.europa.eu";
b) w tytule części A skreśla się wyraz "czwartek".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1750/2006
z dnia 27 listopada 2006 r.
dotyczące dopuszczenia selenometioniny jako dodatku paszowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje wydawanie zezwoleń na stosowanie dodatków w żywieniu zwierząt i podstawy oraz procedury wydawania takich zezwoleń.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 złożony został wniosek w celu uzyskania zezwolenia na preparat określony w załączniku. Do wniosku dołączono dane szczegółowe oraz dokumenty wymagane na mocy art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
(3) Wniosek dotyczy dopuszczenia preparatu selenometioniny jako dodatku paszowego dla wszystkich gatunków i sklasyfikowania go w kategorii dodatków "dodatki dietetyczne".
(4) Metoda analizy zawarta we wniosku o zezwolenie zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 dotyczy określenia poziomu substancji czynnej dodatku paszowego w paszy. Metoda analizy, o której mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, nie ma być zatem rozumiana jako wspólnotowa metoda analizy określona w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2].
(5) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") stwierdził w opinii z dnia 19 kwietnia 2006 r., że selenometionina nie ma negatywnego oddziaływania na zdrowie zwierząt, ludzi ani na środowisko naturalne [3].
Ponadto stwierdził, że selenometionina nie stanowi żadnego innego zagrożenia, które zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 wykluczałoby wydanie zezwolenia.
Zgodnie z tą opinią preparat ten uznaje się za źródło przyswajalnego Se oraz spełnia on kryteria dodatku dietetycznego dla wszystkich gatunków. Urząd w swojej opinii zaleca podjęcie odpowiednich środków zapewniających bezpieczeństwo użytkownika.
Jego zdaniem nie ma potrzeby wprowadzania konkretnych wymogów dotyczących monitorowania po wprowadzeniu preparatu do obrotu.
W opinii tej poddaje się również weryfikacji sprawozdanie z metody analizy dodatku paszowego w paszy, przedłożone przez wspólnotowe laboratorium referencyjne określone w rozporządzeniu (WE) nr 1831/2003.
Ocena preparatu pokazuje, że warunki zezwolenia przewidziane w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 są spełnione.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatu wyszczególnionego w załączniku, należącego do kategorii "dodatki dietetyczne" i do grupy funkcjonalnej "mieszanki pierwiastków śladowych", jako dodatku stosowanego w żywieniu zwierząt z zastrzeżeniem warunków określonych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1751/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1752/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1483/2006 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1483/2006 [2] otworzyło stałe przetargi na odsprzedaż na rynku Wspólnoty zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
W związku z tym należy zezwolić danym agencjom interwencyjnym państw członkowskich na przystąpienie do zwiększenia ilości zgłoszonych do przetargu odnoszących się do jęczmienia do wysokości 218778 ton we Francji, 300000 ton w Niemczech oraz w odniesieniu do kukurydzy do wysokości 300000 ton na Węgrzech i 127699 ton na Słowacji. (3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1483/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1753/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 669/97 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych, ustalające szczegółowe przepisy dotyczące zmian i dostosowania tych środków i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1983/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 669/97 z dnia 14 kwietnia 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre ryby i produkty rybołówstwa pochodzące z Wysp Owczych, ustalające szczegółowe przepisy dotyczące zmian i dostosowania tych środków i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1983/95 [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją nr 1/2006 Wspólnego Komitetu WE–Dania–Wyspy Owcze z dnia 13 lipca 2006 r.
[2] zmieniona została tabela II w załączniku do protokołu 1 do Umowy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a rządem Danii i lokalnym rządem Wysp Owczych, z drugiej strony, przez zwiększenie rocznego kontyngentu taryfowego na krewetki, krewetki czerwone i homary norweskie, przetworzone lub zakonserwowane, w ilości od 3000 do 4000 ton.
Decyzja ta weszła w życie dnia 1 września 2006 r.
(2) Aby uwzględnić to zwiększenie, należy zmienić wielkość rocznego kontyngentu taryfowego na krewetki, krewetki czerwone i homary norweskie, wymienione w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 669/97 pod numerem porządkowym 09.0679.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 669/97 wprowadza się następujące zmiany:
W tabeli pod numerem porządkowym 09.0679 w odniesieniu do rocznego kontyngentu taryfowego na krewetki, krewetki czerwone i homary norweskie, przetworzone lub zakonserwowane, w kolumnie 6 ilość "3000" zastępuje się "4000".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1754/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
określające mechanizmy udzielania pomocy finansowej Wspólnoty wspólnotowym laboratoriom referencyjnym zajmującym się paszami, środkami spożywczymi oraz działalnością w sektorze zdrowia zwierząt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], w szczególności jej art. 28 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnotowe laboratoria referencyjne pełnią zadania i obowiązki wyrażone we wspólnotowym prawodawstwie weterynaryjnym oraz w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2], mając na celu pomoc Wspólnocie.
(2) Stosownie do art. 32 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 wspólnotowym laboratoriom referencyjnym może być udzielana pomoc finansowa Wspólnoty zgodnie z art. 28 decyzji 90/424/EWG.
(3) Kryteria kwalifikacji wydatków wspólnotowych laboratoriów referencyjnych otrzymujących pomoc finansową na mocy art. 28 decyzji 90/424/EWG oraz procedury przedstawiania takich wydatków i przeprowadzania audytów zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 156/2004 [3].
(4) Roczny poziom pomocy finansowej ze strony Wspólnoty przeznaczonej na funkcjonowanie wspólnotowych laboratoriów referencyjnych określany jest corocznie na mocy szczegółowych decyzji w dziedzinie środków weterynaryjnych dotyczących zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt oraz pozostałości.
(5) Z uwagi na konieczność wprowadzenia pewnej liczby zmian do rozporządzenia (WE) nr 156/2004, przez wzgląd na przejrzystość należałoby zastąpić wspomniane rozporządzenie z uwzględnieniem rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
(6) Wspomniane zmiany odnoszą się w szczególności do wprowadzenia umowy partnerstwa, określającej zadania i kompetencje właściwe każdej ze stron, oraz umowy szczegółowej aktualizującej przepisy w dziedzinie VAT, a także zasady rozliczania kosztów podróży służbowych oraz seminariów.
(7) Wspomniana umowa partnerstwa powinna obowiązywać przez pięć lat, w celu umożliwienia rozwinięcia sprawnie funkcjonującej sieci krajowych laboratoriów referencyjnych w nowych dziedzinach, wypracowanie nowych metod badań oraz prawidłowej oceny wyników krajowych laboratoriów referencyjnych.
(8) Przez wzgląd na prawidłowe zarządzanie finansami zasadne będzie stosowanie niniejszego rozporządzenia począwszy od roku 2007.
Jednak należy zapewnić laboratoriom możliwość dokonywania zmian w budżecie szacunkowym działalności w roku 2007 zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(9) Artykuły 9, 36 i 37 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4] mają zastosowanie w odniesieniu do kontroli finansowych.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa mechanizmy przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty wspólnotowym laboratoriom referencyjnym (dalej zwanym "laboratoriami") przewidzianej w art. 28 decyzji 90/424/EWG oraz w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 oraz na rzecz organizacji seminariów.
Artykuł 2
Umowa ramowa w sprawie partnerstwa
Stosunki między Komisją a laboratorium są regulowane w ramach umowy partnerstwa.
Czas obowiązywania umowy partnerstwa wynosi 5 lat i towarzyszy jej wieloletni program prac.
Artykuł 3
Planowane działania i budżet szacunkowy
1.
W terminie do 1 września każdego roku kalendarzowego n wspólnotowe laboratoria referencyjne przedstawiają planowane działania wspólnotowe na rok kalendarzowy n + 1, przedkładając Komisji szacunkowy budżet wydatków związanych z tymi działaniami.
W odniesieniu do roku budżetowego 2007, przedłożony budżet tymczasowy na podstawie przepisów art. 1 rozporządzenia (WE) nr 156/2004 uznaje się za przedstawiony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Laboratoria mogą do dnia 15 grudnia 2006 r. wprowadzić zmiany do szacunkowego budżetu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
2.
Laboratoria przedstawiają budżet szacunkowy w formie elektronicznej, zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 4
Umowa szczegółowa
1.
Po podjęciu przez Komisję corocznej decyzji w sprawie udzielania pomocy finansowej strony zawierają umowę szczegółową.
Umowa ta określa w szczególności wysokość udzielonej pomocy oraz proporcję współfinansowania.
2.
Podpisanie umowy przez obie strony jest warunkiem koniecznym dokonania wszelkich wypłat.
Artykuł 5
Prefinansowanie
Po podpisaniu umowy szczegółowej przez strony i na wniosek beneficjenta możliwe jest udzielenie prefinansowania w wysokości 70 % całkowitej wartości pomocy przeznaczonej na działalność laboratorium oraz organizację seminariów.
Artykuł 6
Płatność pomocy
Mając na celu skuteczne wykonanie zatwierdzonego programu prac oraz dla zapewnienia terminowego przedkładania przez beneficjenta sprawozdań, o których mowa w art. 10 i 14, wypłata salda lub całkowitej kwoty pomocy finansowej Wspólnoty na działalność laboratorium oraz organizację seminariów ma miejsce po zatwierdzeniu tych sprawozdań.
Artykuł 7
Dokumenty towarzyszące
1.
Beneficjent przechowuje poświadczone kopie dokumentów towarzyszących związanych z działalnością objętą pomocą finansową Wspólnoty, a w szczególności rachunków, list płac i obecności pracowników, a także dokumentacji wysyłek próbek oraz podróży służbowych przez okres siedmiu lat.
2.
Beneficjent umieszcza w prowadzonej księgowości analitycznej wydatki przedłożone Komisji, zachowując wszelkie oryginały dokumentów przez siedem lat do celów kontroli.
3.
Dokumenty towarzyszące poświadczające całkowitą wysokość kosztów ujętych we wniosku o zwrot kosztów są przekazywane Komisji na jej wniosek.
Artykuł 8
Kontrole
Artykuły 9, 36 i 37 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 mają zastosowanie w odniesieniu do kontroli finansowych.
ROZDZIAŁ II
DZIAŁALNOŚĆ LABORATORIÓW
Artykuł 9
Kryteria kwalifikowania kosztów
1.
Kwalifikującymi się do uznania za koszty działalności laboratoriów są wydatki związane z personelem, podwykonawstwem, dobrami inwestycyjnymi, materiałami eksploatacyjnymi, wysyłką próbek dla badań porównawczych, podróżami służbowymi oraz kosztami ogólnymi koniecznymi dla prowadzenia działalności.
2.
Wydatki, o których mowa w ust. 1, kwalifikują się w granicach określonych w corocznej decyzji Komisji w sprawie udzielania pomocy finansowej oraz zgodnie z zasadami kwalifikowalności ustalonymi w załączniku II.
3.
Wszelkie zmiany danej pozycji przekraczające 10 % jej wartości podlegają obowiązkowemu wstępnemu zatwierdzeniu na piśmie przez Komisję.
Artykuł 10
Sprawozdania z działalności laboratorium
1.
Przedłożone zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku III sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie techniczne odnoszące się do działalności laboratorium i poświadczone przez dyrektora laboratorium są przekazywane najpóźniej w terminie do 31 marca roku następującego po okresie, w którym udzielana była pomoc finansowa, przy czym obowiązująca jest data stempla pocztowego.
2.
W przypadku niedotrzymania terminu określonego w ust. 1, w dniu 1 kwietnia kwotę pomocy zmniejsza się o 25 %, w dniu 1 maja o 50 %, w dniu 1 czerwca o 75 %, a w dniu 1 lipca – o 100 %.
Artykuł 11
Kurs wymiany kwot wyrażonych we wnioskach w walutach krajowych
Kursem wymiany mającym zastosowanie w przypadku wniosków o wypłatę zaliczkową oraz o uregulowanie salda wyrażonych w walucie krajowej złożonych w miesiącu n jest kurs obowiązujący pierwszego dnia miesiąca n opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, albo z dnia poprzedzającego, dla którego kurs został podany.
Artykuł 12
Podatek od wartości dodanej (VAT)
Niepodlegający zwrotowi VAT zapłacony przez beneficjenta jest traktowany jako dopuszczalny wydatek, pod warunkiem przedłożenia przez beneficjenta w chwili zawarcia umowy szczegółowej, o której mowa w art. 4, zaświadczenia ministra finansów państwa członkowskiego lub równoważnego organu, w którym poświadczono, że nie podlega on opodatkowaniu lub podlega mu tylko częściowo, oraz że sfera działalności, do której należy laboratorium, nie podlega opodatkowaniu.
ROZDZIAŁ III
ORGANIZACJA SEMINARIÓW
Artykuł 13
Kryteria kwalifikowania kosztów
1.
Jako wydatki związane z organizacją seminariów uznawane są wydatki związane z kosztami podróży, a także z dietami należnymi, maksymalnie trzydziestu dwóm osobom uczestniczącym w seminarium, spośród których co najmniej jeden uczestnik reprezentuje każde z państw członkowskich.
2.
Wydatki, o których mowa w ust. 1, kwalifikują się w granicach określonych coroczną decyzją Komisji w sprawie udzielania pomocy finansowej oraz zgodnie z przepisami sekcji 3F załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ustanowionego rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [5].
3.
Odstępstwa od przepisów ust. 1 i 2 są możliwe w odpowiednio uzasadnionych przypadkach, na mocy corocznej decyzji Komisji w sprawie udzielania pomocy finansowej.
Artykuł 14
Składanie sprawozdań finansowych z organizowanych seminariów
1.
Składane zgodnie z załącznikiem IV sprawozdanie finansowe z organizowanego seminarium oraz sprawozdanie techniczne poświadczone przez dyrektora należy wysłać najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy po seminarium.
2.
W przypadku niedotrzymania terminu określonego w ust. 1 pomoc finansowa ulega zmniejszeniu o 25 %, gdy opóźnienie przekroczy 1 miesiąc w stosunku do terminu przekazania dokumentu, o 50 % przy opóźnieniu trwającym 2 miesiące, o 75 % przy trzech miesiącach i o 100 % przy czteromiesięcznym opóźnieniu.
Artykuł 15
Kurs wymiany kwot wyrażonych we wnioskach w walutach krajowych
Kursem wymiany mającym zastosowanie w przypadku wniosków o wypłatę zaliczkową oraz o uregulowanie salda wyrażonych w walucie krajowej jest kurs obowiązujący pierwszego dnia miesiąca, w którym odbywa się seminarium, opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, albo z dnia poprzedzającego, dla którego kurs został podany.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 16
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 156/2004.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia rozumiane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Wejście w życie i zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1755/2006
z dnia 23 listopada 2006 r.
w sprawie przywozu niektórych wyrobów stalowych pochodzących z Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 29 lipca 2005 r. Wspólnota Europejska i rząd Ukrainy zawarły Umowę w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi [1] (zwaną dalej "Umową").
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1440/2005 z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie nałożenia ograniczeń na przywóz niektórych wyrobów stalowych z Ukrainy oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2266/2004 [2] przyjęto niezbędne środki wykonawcze.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1440/2005 określa limity ilościowe na przywóz do Wspólnoty.
(3) Odpowiednie organy ukraińskie zgłosiły, że we wrześniu 2006 r. pozwolenia na wywóz wydane dla grup wyrobów SA1, SA3 oraz SB1 przekroczyły 90 % dostępnych ilości, i zgodnie z Umową złożyły wniosek o konsultacje.
W wyniku tych konsultacji obie strony uzgodniły zwiększenie limitów ilościowych dla wspomnianych grup wyrobów na rok 2006.
(4) Ważne jest, aby w najkrótszym możliwym czasie udostępnione zostały dodatkowe ilości.
Renegocjacja Umowy, a następnie jej wdrożenie z wprowadzonymi zmianami pochłonęłyby zbyt wiele czasu.
W związku z powyższym wskazane jest zastosowanie środka autonomicznego.
(5) Pożądane jest, by środki zarządzania tym systemem we Wspólnocie były identyczne ze środkami przyjętymi w celu wdrożenia Umowy.
(6) Niezbędne jest zapewnienie, aby pochodzenie omawianych wyrobów było sprawdzane i w tym celu ustala się odpowiednie metody współpracy administracyjnej.
(7) Wyroby umieszczane w wolnym obszarze celnym lub przywożone na mocy uregulowań dotyczących składów celnych, wywozu czasowego lub uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) nie powinny być zaliczane na poczet limitów ustalonych dla omawianych wyrobów.
(8) Skuteczne stosowanie niniejszego rozporządzenia wymaga wprowadzenia wymogu posiadania wspólnotowego pozwolenia na przywóz w celu dopuszczenia omawianych wyrobów do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
(9) W celu zapewnienia nieprzekraczania ustalonych limitów ilościowych konieczne jest stworzenie procedury zarządzania, w ramach której właściwe organy państw członkowskich wydają pozwolenia na przywóz po uprzednim potwierdzeniu ze strony Komisji, że odpowiednie ilości pozostają dostępne w ramach przedmiotowych limitów ilościowych.
(10) Ze względu na ograniczony czas obowiązywania niniejszego rozporządzenia powinno ono jak najszybciej wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 1440/2005, zezwala się na przywóz do Wspólnoty dodatkowych ilości wyrobów stalowych określonych w załączniku I, pochodzących z Ukrainy, o łącznej masie do 52000 ton, zgodnie z załącznikiem V.
2.
Wyroby stalowe klasyfikuje się według grup wyrobów zgodnie z załącznikiem I.
3.
Klasyfikacja wyrobów wymienionych w załączniku I jest oparta na Nomenklaturze Scalonej (CN) ustanowionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [3].
4.
Pochodzenie wyrobów, o których mowa w ust. 1, określa się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
Artykuł 2
1.
Przywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I, pochodzących z Ukrainy, podlega limitom ilościowym określonym w załączniku V. Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów określonych w załączniku I, pochodzących z Ukrainy, podlega obowiązkowi przedstawienia świadectwa pochodzenia, określonego w załączniku II, oraz pozwolenia na przywóz wydanego przez organy państwa członkowskiego zgodnie z przepisami art. 4.
2.
W celu zapewnienia, aby ilości wyrobów, na które wydaje się pozwolenia na przywóz, w żadnym momencie nie przekraczały łącznych limitów ilościowych dla danej grupy wyrobów, właściwe organy wymienione w załączniku IV wydają pozwolenia na przywóz wyłącznie po uprzednim potwierdzeniu ze strony Komisji, że dostępne są ilości w ramach limitów ilościowych obowiązujących dla danej grupy wyrobów stalowych i w odniesieniu do danego kraju dostawcy, których dotyczą wnioski złożone do odpowiednich organów przez importera lub importerów.
3.
Przywóz, na który wydano pozwolenie, zostaje zaliczony na poczet limitów ilościowych określonych w załączniku V. Uznaje się, że wysyłka wyrobów ma miejsce w dniu, w którym są one załadowane na środki transportu służące wywozowi.
Wysyłka musi mieć miejsce nie później niż dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
1.
Limity ilościowe, o których mowa w załączniku V, nie mają zastosowania do wyrobów umieszczonych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym lub też przywożonych na mocy uzgodnień dotyczących składów celnych, przywozu czasowego bądź w celu uszlachetniania czynnego (system zawieszeń).
2.
W przypadku gdy wyroby, o których mowa w ust. 1, są następnie dopuszczane do swobodnego obrotu w stanie niezmienionym albo po obróbce lub przetworzeniu, stosuje się przepisy art. 2 ust. 2, a wyroby dopuszczane w taki sposób do obrotu są zaliczane na poczet limitów ilościowych określonych w załączniku V.
Artykuł 4
1.
Do celów stosowania art. 2 ust. 2, przed wydaniem pozwolenia na przywóz właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, powiadamiają Komisję o ilościach, w odniesieniu do których złożono do nich wnioski o pozwolenia na przywóz poparte oryginałami pozwoleń na wywóz.
W odpowiedzi Komisja przekazuje powiadomienie o tym, czy ilości, których dotyczą wnioski, są dostępne, w porządku chronologicznym powiadomień otrzymanych od państw członkowskich (na zasadzie kolejności zgłoszeń).
2.
Wnioski dołączane do powiadomień dla Komisji są ważne wówczas, gdy każdorazowo w wyraźny sposób określają kraj wywozu, kod danego wyrobu, ilości objęte przywozem, numer pozwolenia na wywóz, rok kontyngentowy oraz państwo członkowskie, w którym planowane jest dopuszczenie wyrobów do swobodnego obrotu.
3.
O ile jest to możliwe, Komisja potwierdza odpowiednim organom całkowitą ilość wskazaną przez nie we wnioskach zgłoszonych dla poszczególnych grup wyrobów.
4.
Właściwe organy powiadamiają Komisję niezwłocznie po uzyskaniu informacji o każdej ilości niewykorzystanej w okresie ważności pozwolenia na przywóz.
Takie niewykorzystane ilości są automatycznie przenoszone na poczet pozostałych ilości w ramach łącznego wspólnotowego limitu ilościowego dla każdej grupy wyrobów.
5.
Powiadomienia, o których mowa w ust. 1 do 4, są dokonywane w formie elektronicznej w ramach zintegrowanej sieci utworzonej w tym celu, z wyjątkiem sytuacji, w których z ważnych przyczyn technicznych konieczne jest czasowe użycie innych środków łączności.
6.
Pozwolenia na przywóz lub dokumenty równoważne są wydawane zgodnie z art. 12–16.
7.
Właściwe organy państw członkowskich powiadamiają Komisję o wszelkich przypadkach unieważnienia uprzednio wydanych pozwoleń na przywóz lub dokumentów równoważnych w następstwie cofnięcia lub unieważnienia przez właściwe organy ukraińskie odpowiadających tym dokumentom pozwoleń na wywóz.
Jeżeli jednak Komisja lub właściwe organy państwa członkowskiego zostały poinformowane przez właściwe organy ukraińskie o wycofaniu lub unieważnieniu pozwolenia na wywóz już po dokonaniu przywozu do Wspólnoty wyrobów objętych danym pozwoleniem, odpowiednie ilości zostają zaliczone na poczet limitów ilościowych obowiązujących na rok, w którym miała miejsce wysyłka wyrobów.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Komisja posiada powody, by przypuszczać, że wyroby wymienione w załączniku I, pochodzące z Ukrainy, zostały poddane przeładunkowi, ich trasa została zmieniona lub zostały w inny sposób przywiezione do Wspólnoty z ominięciem limitów ilościowych, o których mowa w art. 2, i że istnieje konieczność poczynienia niezbędnych korekt, wówczas Komisja występuje o rozpoczęcie konsultacji w celu uzgodnienia niezbędnej korekty odpowiednich limitów ilościowych.
2.
W oczekiwaniu na wyniki konsultacji, o których mowa w ust. 1, Komisja może przedłożyć Ukrainie wniosek o powzięcie niezbędnych kroków w celu zapewnienia możliwości wprowadzenia korekt limitów ilościowych uzgodnionych w wyniku takich konsultacji.
3.
Jeśli Wspólnocie i Ukrainie nie uda się osiągnąć zadowalającego rozwiązania i jeśli Komisja uzna, że istnieją niezbite dowody na obchodzenie ustaleń ilościowych, z obowiązujących limitów potrąca się odpowiednie ilości wyrobów pochodzących z Ukrainy.
Artykuł 6
1.
W odniesieniu do wszystkich dostaw wyrobów stalowych objętych limitami ilościowymi określonymi w załączniku V wymagane jest pozwolenie na wywóz (wydawane przez właściwe organy ukraińskie) do wysokości określonej w limitach.
2.
W celu uzyskania pozwolenia na przywóz, o którym mowa w art. 12, importer przedstawia oryginał pozwolenia na wywóz.
Artykuł 7
1.
Pozwolenie na wywóz jest zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku II i zawiera między innymi zaświadczenie, że ilość towarów objętych wywozem została zaliczona na poczet limitów ilościowych ustalonych dla danej grupy wyrobów.
2.
Każde pozwolenie na wywóz obejmuje jedynie jedną grupę wyrobów wymienionych w załączniku I.
Artykuł 8
Wywożone wyroby są zaliczane na poczet limitów ilościowych ustalonych na rok, w którym wyroby objęte danym pozwoleniem na wywóz zostały wysłane w rozumieniu art. 2 ust. 3.
Artykuł 9
1.
Pozwolenie na wywóz, o którym mowa w art. 6, może zawierać dodatkowe kopie należycie oznaczone jako takie.
Pozwolenie na wywóz oraz jego kopie, jak również świadectwo pochodzenia i jego kopie sporządza się w języku angielskim.
2.
Jeżeli dokumenty, o których mowa w ust. 1, są wypełniane odręcznie, wpisy muszą być dokonane atramentem i drukowanymi literami.
3.
Pozwolenia na wywóz lub dokumenty równoważne mają wymiary 210 × 297 mm.
Sporządza się je na białym papierze wymiarowym, niezawierającym ścieru mechanicznego, o gramaturze nie mniejszej niż 25 g/m2.
Każda część dokumentu zawiera w tle drukowany wzór giloszowany, pozwalający na wzrokowe wykrycie fałszerstwa przy użyciu środków mechanicznych lub chemicznych.
4.
Właściwe organy we Wspólnocie uznają do celów przywozu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia wyłącznie oryginały dokumentów.
5.
Każde pozwolenie na wywóz lub dokument równoważny są opatrzone znormalizowanym numerem seryjnym, drukowanym lub nie, na podstawie którego można je zidentyfikować.
6.
Numer seryjny składa się z następujących elementów:
- dwóch liter identyfikujących kraj wywozu:
UA = Ukraina,
- dwóch liter określających państwo członkowskie przeznaczenia, jak poniżej:
BE = Belgia
CZ = Republika Czeska
DK = Dania
DE = Niemcy
EE = Estonia
EL = Grecja
ES = Hiszpania
FR = Francja
IE = Irlandia
IT = Włochy
CY = Cypr
LV = Łotwa
LT = Litwa
LU = Luksemburg
HU = Węgry
MT = Malta
NL = Niderlandy
AT = Austria
PL = Polska
PT = Portugalia
SI = Słowenia
SK = Słowacja
FI = Finlandia
SE = Szwecja
GB = Zjednoczone Królestwo,
- cyfry określającej rok kontyngentowy odpowiadającej ostatniej cyfrze danego roku, np.: "6" dla 2006 r.,
- dwucyfrowego numeru określającego urząd wydający pozwolenie w kraju wywozu,
- pięciocyfrowego numeru w porządku kolejno od 00 001 do 99 999, przyznanego danemu państwu członkowskiemu przeznaczenia.
Artykuł 10
Pozwolenie na wywóz może zostać wydane po dokonaniu przesyłki wyrobów, których to pozwolenie dotyczy.
W takich przypadkach zawiera ono adnotację "wydane wstecznie".
Artykuł 11
W razie kradzieży, utraty lub zniszczenia pozwolenia na wywóz eksporter może zwrócić się do właściwego organu, który wydał dokument, o sporządzenie duplikatu na podstawie dokumentów wywozowych znajdujących się w jego posiadaniu.
Duplikat wydany w taki sposób nosi adnotację "duplikat".
Duplikat nosi datę oryginału pozwolenia.
Artykuł 12
1.
O ile i w zakresie, w jakim Komisja potwierdzi zgodnie z art. 4, że w ramach danych limitów ilościowych dostępna jest określona we wniosku ilość, właściwe organy państwa członkowskiego wydają pozwolenie na przywóz w terminie pięciu dni roboczych od przedstawienia przez importera oryginału odpowiedniego pozwolenia na wywóz.
Przedstawienie oryginału pozwolenia na wywóz musi nastąpić nie później niż 31 marca roku następującego po roku, w którym dokonano wysyłki towarów objętych pozwoleniem.
Pozwolenia na przywóz są wydawane przez właściwe organy dowolnego państwa członkowskiego, bez względu na państwo członkowskie wskazane w pozwoleniu na wywóz, o ile i w zakresie, w jakim Komisja zgodnie z art. 4 potwierdziła, że ilość, której dotyczy wniosek, jest dostępna w ramach danych limitów ilościowych.
2.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez cztery miesiące od daty ich wydania.
Na uzasadniony wniosek importera właściwe organy państwa członkowskiego mogą przedłużyć okres ważności pozwolenia na dalszy okres nieprzekraczający czterech miesięcy.
3.
Pozwolenia na przywóz są sporządzane w formie określonej w załączniku III i są ważne na całym obszarze celnym Wspólnoty.
4.
Deklaracja lub wniosek składane przez importera w celu uzyskania pozwolenia na przywóz zawierają:
a) pełną nazwę i adres eksportera;
b) pełną nazwę i adres importera;
c) dokładny opis towarów wraz z kodami TARIC;
d) kraj pochodzenia towarów;
e) kraj wysyłki;
f) odpowiednią grupę wyrobów i ilość danych wyrobów;
g) masę netto według pozycji TARIC;
h) wartość cif wyrobów na granicy Wspólnoty według pozycji TARIC;
i) informację o tym, czy dane wyroby są towarami drugiej jakości lub niespełniającymi norm jakościowych;
j) tam gdzie to właściwe, daty płatności i dostawy oraz kopie konosamentu i umowy sprzedaży;
k) datę i numer pozwolenia na wywóz;
l) kody wewnętrzne stosowane do celów administracyjnych;
m) datę i podpis importera.
5.
Importerzy nie są zobowiązani do przywozu łącznej ilości wyrobów objętych pozwoleniem na przywóz w ramach jednej przesyłki.
Artykuł 13
Ważność pozwoleń na przywóz wydanych przez organy państw członkowskich jest uzależniona od ważności pozwoleń na wywóz i ilości wskazanych w pozwoleniach na wywóz wydanych przez właściwe organy ukraińskie, na podstawie których wydano pozwolenia na przywóz.
Artykuł 14
Pozwolenia na przywóz lub dokumenty równoważne są wydawane przez właściwe organy państw członkowskich zgodnie z art. 2 ust. 2, przy zachowaniu zasady równouprawnienia wszystkich importerów ze Wspólnoty, niezależnie od tego, gdzie znajduje się ich siedziba na terenie Wspólnoty, nie naruszając przy tym wymogu zgodności z innymi warunkami określonymi w obowiązujących przepisach.
Artykuł 15
1.
Jeśli Komisja stwierdzi, że całkowite ilości objęte pozwoleniami na wywóz wydanymi przez Ukrainę dla danej grupy wyrobów przekroczyły limit ilościowy wyznaczony dla tej grupy, właściwe organy wydające pozwolenia w państwach członkowskich są o tym bezzwłocznie informowane celem zawieszenia dalszego wydawania pozwoleń na przywóz.
W takim wypadku Komisja niezwłocznie rozpoczyna konsultacje.
2.
Właściwe organy państwa członkowskiego odmawiają wydania pozwoleń na przywóz wyrobów pochodzących z Ukrainy, które nie są objęte pozwoleniami na wywóz, wydanymi zgodnie z przepisami zawartymi w art. 6–11.
Artykuł 16
1.
Formularze stosowane przez właściwe organy państw członkowskich do wydawania pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 12, są zgodne ze wzorem pozwolenia na przywóz zawartym w załączniku III.
2.
Formularze pozwolenia na przywóz i wyciągi z nich sporządza się w dwóch egzemplarzach; jeden egzemplarz, oznaczony jako "Egzemplarz dla posiadacza" i noszący numer 1, wydawany jest wnioskodawcy, natomiast drugi, oznaczony jako "Egzemplarz dla organu wydającego" i noszący numer 2, przeznaczony jest dla organu wydającego pozwolenie.
Do celów administracyjnych właściwe organy mogą dołączyć dodatkowe egzemplarze do formularza 2.
3.
Formularze drukowane są na białym papierze niezawierającym masy ściernej, o gramaturze 55–65 g/m2.
Ich rozmiar wynosi 210 × 297 mm; odstęp między wierszami wynosi 4,24 mm (jedna szósta cala); układ formularza jest dokładnie odwzorowany.
Obie strony egzemplarza nr 1, który jest właściwym pozwoleniem, posiadają dodatkowo czerwony wzór giloszowany wydrukowany w tle, umożliwiający wykrycie fałszerstw za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych.
4.
Za drukowanie formularzy odpowiedzialne są państwa członkowskie.
Formularze mogą być także drukowane przez drukarnie wyznaczone przez państwo członkowskie, w którym mają one siedzibę.
W tym ostatnim przypadku na każdym formularzu umieszcza się wzmiankę o wyznaczeniu drukarni przez państwo członkowskie.
Każdy formularz opatrzony jest nazwą i adresem drukarni lub znakiem umożliwiającym jej identyfikację.
5.
Przy ich wydaniu, na pozwoleniach na przywóz i wyciągach z nich umieszcza się numer wydania określony przez właściwe organy państwa członkowskiego.
Numer pozwolenia na przywóz przekazywany jest Komisji drogą elektroniczną w ramach zintegrowanej sieci utworzonej na mocy art. 4.
6.
Pozwolenia i wyciągi wypełniane są w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym wydano pozwolenie.
7.
W rubryce 10 właściwe organy wskazują odpowiednią grupę wyrobów stalowych.
8.
Oznaczenia agencji wydających i organów dokonujących odpisów stosowane są w formie pieczęci.
Jednakże wytłoczony odcisk połączony z literami lub cyframi uzyskanymi poprzez perforację lub nadruk na pozwoleniu mogą zastępować pieczęć organu wydającego.
Organy wydające stosują zabezpieczoną przed fałszerstwami metodę rejestracji przydzielonych ilości w sposób uniemożliwiający wstawianie cyfr lub adnotacji.
9.
Na odwrocie egzemplarza nr 1 i egzemplarza nr 2 umieszczona jest rubryka, w której organy celne podczas wypełniania formalności przywozowych albo właściwe organy administracyjne podczas sporządzania wyciągu mogą wpisywać ilości.
Jeżeli miejsce pozostawione na odpisy na pozwoleniu lub wyciągu z niego jest niewystarczające, właściwe organy mogą dołączyć do niego jedną lub kilka dodatkowych stron zawierających rubryki, odpowiadające rubrykom umieszczonym na odwrocie egzemplarza nr 1 i 2 pozwolenia lub wyciągu.
Organy dokonujące odpisów umieszczają swoją pieczęć tak, aby jedna jej połowa znalazła się na pozwoleniu lub jej wyciągu, a druga połowa na dodatkowej stronie.
W przypadku wykorzystania więcej niż jednej dodatkowej strony kolejna pieczęć powinna zostać przyłożona w ten sam sposób, na każdej dodatkowej stronie i stronie ją poprzedzającej.
10.
Wydane pozwolenia na przywóz i wyciągi oraz dokonane wpisy i potwierdzenia przez organy jednego państwa członkowskiego powodują w każdym z pozostałych państw członkowskich takie same skutki prawne, jak dokumenty wydane oraz wpisy i potwierdzenia dokonane przez organy tego państwa członkowskiego.
11.
Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich mogą wymagać, jeżeli jest to niezbędne, aby treść pozwoleń lub wyciągów została przetłumaczona na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego państwa członkowskiego.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1756/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181a ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pomoc Wspólnoty przewidziana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1628/96 i zmieniającym rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 i (EWG) nr 1360/90 oraz decyzje 97/256/WE i 1999/311/WE [2] (program "CARDS") realizowana jest w Serbii i Czarnogórze, w tym w Kosowie w rozumieniu rezolucji nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r., oraz w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii przez Europejską Agencję Odbudowy ustanowioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 2667/2000 [3].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 stosuje się do dnia 31 grudnia 2006 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 stanowi, że Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie w sprawie przyszłości mandatu Europejskiej Agencji Odbudowy.
(4) Komisja przedłożyła wspomniane sprawozdanie Radzie oraz, do wiadomości, Parlamentowi Europejskiemu w dniu 23 grudnia 2005 r.
(5) W sprawozdaniu tym Komisja proponuje zakończenie działalności Europejskiej Agencji Odbudowy, jednakże po uprzednim przedłużeniu jej działalności na następne dwa lata, do 31 grudnia 2008 r., przy zachowaniu jej dotychczasowego mandatu i statusu, aby stopniowo zakończyć jej działalność w zakresie programu CARDS.
(6) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 16 rozporządzania (WE) nr 2667/2000 datę " 31 grudnia 2006 r." zastępuje się datą " 31 grudnia 2008 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1757/2006
z dnia 29 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 listopada 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1758/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
dotyczące wykonania Porozumienia w formie wymiany listów, pomiędzy Wspólnotą Europejską i Malezją, zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Ogólnego porozumienia w sprawie ceł i handlu (GATT) z 1994 r., dotyczącego modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej i zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [1] ustanowiono nomenklaturę towarów, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną", i określono konwencyjne stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Decyzją 2006/862/WE z dnia 22 maja 2006 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Malezją zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Ogólnego porozumienia w sprawie ceł i handlu (GATT) z 1994 r., dotyczącego modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2], Rada zatwierdziła w imieniu Wspólnoty wspomniane Porozumienia w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych na podstawie art. XXIV:6 GATT 1994.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zostać w związku z tym odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W części drugiej "Tabela stawek celnych" załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 wprowadza się zmiany, jak wskazano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1759/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 104/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wydatki ponoszone przez państwa członkowskie zgodnie z niektórymi przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 [2] podlegają obecnie zasadom określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3]. Drugie z wymienionych rozporządzeń zostało uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4], które od dnia 16 października 2006 r. stosuje się do wydatków ponoszonych przez państwa członkowskie.
(2) Artykuł 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 ustanawia Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (zwany dalej "EFRG").
(3) Artykuł 3 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 stanowi, że EFRG powinno finansować w sposób scentralizowany wydatki związane z rynkami rybołówstwa.
(4) Finansowanie wydatków związanych z rynkami rybołówstwa na podstawie art. 3 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 stanowi wykonanie budżetu na zasadzie scentralizowanej i jako takie powinno być zgodne z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5] oraz ze szczegółowymi zasadami jego wykonania ustanowionymi rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 [6].
(5) Rozporządzenie (WE) nr 104/2000 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 35 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 35
1. Wydatki ponoszone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10, 21, 23, 24, 25 i 27 niniejszego rozporządzenia są uważane za wydatki, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7].
2.
Finansowanie wydatków, o których mowa w ust. 1, jest przyznawane w zależności od produktów z zasobów lub grupy zasobów, wyłącznie do limitu ilości przydzielonych danemu państwu członkowskiemu z ogólnej wielkości dopuszczalnych połowów, w odniesieniu do danego zasobu lub danej grupy zasobów.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 38 ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1760/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
wprowadzające szczególne tymczasowe środki rekrutacji urzędników Wspólnot Europejskich w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 283,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na zbliżające się przystąpienie Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej powinny zostać przyjęte szczególne tymczasowe środki stanowiące odstępstwa od Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej "regulaminem pracowniczym").
(2) Biorąc pod uwagę wielkość krajów przystępujących i liczbę osób potencjalnie zainteresowanych, środki te, mimo iż mają charakter tymczasowy, powinny obowiązywać przez dłuższy okres.
Data 31 grudnia 2011 r. wydaje się odpowiednim terminem ich wygaśnięcia.
(3) Biorąc pod uwagę, że planowana rekrutacja powinna być możliwa jak najszybciej po przystąpieniu, niniejsze rozporządzenie powinno zostać przyjęte przed datą przystąpienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niezależnie od przepisów art. 4 akapity drugi i trzeci, art. 7 ust. 1, art. 27 akapit drugi i art. 29 ust. 1 lit. a) i b) regulaminu pracowniczego, do dnia 31 grudnia 2011 r. wolne stanowiska mogą być obsadzane, w ramach przyznanego limitu, uwzględniając względy budżetowe, przez powołanie obywateli Bułgarii i Rumunii po dacie rzeczywistego przystąpienia tych państw.
2.
Powołania dotyczą:
a) wszystkich grup zaszeregowania, po dacie rzeczywistego przystąpienia;
b) z wyjątkiem urzędników najwyższego szczebla (dyrektorzy generalni lub stanowiska równoważnej rangi w grupach zaszeregowania AD 16 i AD 15 oraz dyrektorzy lub stanowiska równoważnej rangi w grupach zaszeregowania AD 15 lub AD 14), po konkursach przeprowadzanych na podstawie kwalifikacji i testów, jak określono w załączniku III do regulaminu pracowniczego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1761/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1763/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1764/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1765/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1766/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 listopada 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 listopada 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1767/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1748/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1768/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1769/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 0,00 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1770/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1771/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1772/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 14/2004 w odniesieniu do prognozy bilansu dostaw oliwy z oliwek i wieprzowiny dla Madery
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [1], w szczególności jego art. 3 ust. 6 i art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 14/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r. ustanawiające bilanse dostaw i pomoc wspólnotową dla dostaw niektórych podstawowych produktów do spożycia przez ludzi, do przetworzenia i jako nakłady rolnicze oraz dla dostaw zwierząt żywych i jaj do regionów peryferyjnych na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 [2] ustanawia prognozy bilansu dostaw i określa wysokość pomocy wspólnotowej.
(2) Obecne wykonanie rocznego bilansu dostaw oliwy z oliwek i wieprzowiny dla Madery wskazuje, że ustalone ilości dostaw wymienionych produktów są mniejsze niż wymagane ze względu na niespodziewanie wysokie zapotrzebowanie.
(3) Ilości tych produktów należy dostosować do rzeczywistych potrzeb.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 14/2004.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 14/2004 wprowadza się następujące zmiany:
części 3 i 8 załącznika III zastępuje się tekstem załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1773/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1774/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 24 do 30 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 24. do 30 listopada 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1776/2006
z dnia 1 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1777/2006
z dnia 1 grudnia 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 21. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 21. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1778/2006
z dnia 1 grudnia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 21. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 21. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1779/2006
z dnia 1 grudnia 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 21. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 21. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,27 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 21 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1780/2006
z dnia 1 grudnia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 53. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 53. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 28 listopada 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 236,21 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) NR 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 listopada 2006 r.
w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przepływ brudnych pieniędzy w przekazach pieniężnych może szkodzić stabilności i wiarygodności sektora finansowego oraz stanowić zagrożenie dla rynku wewnętrznego.
Terroryzm wstrząsa podwalinami naszego społeczeństwa.
Działania przestępców i ich wspólników podejmowane bądź w celu ukrycia pochodzenia korzyści z przestępstwa, bądź przekazania pieniędzy na cele terrorystyczne mogą stanowić poważne zagrożenie dla solidności, uczciwości i stabilności systemu przekazów pieniężnych oraz dla zaufania do całego systemu finansowego.
(2) Jeśli na poziomie Wspólnoty nie zostaną przyjęte określone środki koordynujące, osoby zajmujące się praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu mogą próbować wykorzystywać swobodę przepływu kapitału, która stanowi część zintegrowanego obszaru finansowego, aby ułatwić sobie prowadzenie działalności przestępczej.
Z uwagi na skalę, działanie Wspólnoty powinno zapewnić jednolitą transpozycję zalecenia specjalnego VII o przekazach pieniężnych (zwanego dalej ZS VII) Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (zwanej dalej FATF), utworzonej na szczycie G7 w Paryżu w 1989 r. w obrębie całej Unii Europejskiej, a w szczególności zapobiec dyskryminacji pomiędzy płatnościami krajowymi w danym państwie członkowskim a płatnościami transgranicznymi pomiędzy państwami członkowskimi.
Nieskoordynowane działanie z zakresu transgranicznych przekazów pieniężnych, podejmowane przez państwa członkowskie na własną rękę, mogłoby mieć znaczący wpływ na sprawne funkcjonowanie systemów płatniczych na szczeblu UE i w związku z tym wyrządzić szkodę wewnętrznemu rynkowi usług finansowych.
(3) W obliczu ataków terrorystycznych w Stanach Zjednoczonych z dnia 11 września 2001 r. Rada Europejska na nadzwyczajnym szczycie w dniu 21 września 2001 r. podtrzymała stanowisko, że walka z terroryzmem stanowi kluczowy cel Unii Europejskiej.
Rada Europejska zatwierdziła plan działania dotyczący wzmocnionej współpracy policyjnej i sądowej, tworzący międzynarodowe instrumenty prawne do zwalczania terroryzmu, zapobiegający finansowaniu terrorystów, zwiększający bezpieczeństwo w powietrzu i spójność pomiędzy wszystkimi właściwymi politykami.
Rada Europejska dokonała przeglądu planu działania w następstwie ataków terrorystycznych z dnia 11 marca 2004 r. w Madrycie, który obecnie w szczególny sposób zajmuje się potrzebą zapewnienia, by ramy prawne stworzone przez Wspólnotę dla potrzeb zwalczania terroryzmu i poprawy współpracy sądowej były dostosowane do dziewięciu zaleceń specjalnych przeciwko finansowaniu terroryzmu, przyjętych przez FATF.
(4) Pragnąc uniemożliwić finansowanie terrorystów, przyjęto środki mające na celu zamrożenie funduszy i innych zasobów ekonomicznych określonych osób, grup i podmiotów, w tym rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 [3] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 [4].
W tym samym celu podjęto środki zmierzające do zabezpieczenia systemu finansowego przed przesyłaniem funduszy i innych zasobów ekonomicznych dla celów terrorystycznych.
Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [5] zawiera liczne środki mające na celu zwalczanie nadużywania systemu finansowego do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
Środki te nie uniemożliwiają jednak w pełni terrorystom i innym przestępcom dostępu do systemów płatniczych służący przesuwaniu ich funduszy.
(5) W celu stworzenia spójnego podejścia w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w kontekście międzynarodowym dalsze działania Wspólnoty winny uwzględniać rozwój wydarzeń na tym szczeblu, tj. dziewięć zaleceń specjalnych dotyczących finansowania terroryzmu przyjętych przez FATF, a w szczególności ZS VII oraz zmienione uwagi interpretacyjne w sprawie jego stosowania.
(6) Możliwość pełnego śledzenia przekazów pieniężnych może być niezwykle ważnym i cennym narzędziem do zapobiegania, ścigania i wykrywania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Wskazane jest zatem, w celu zapewnienia przekazania informacji o zleceniodawcy w ciągu całego procesu realizacji płatności, aby przewidzieć system zobowiązujący dostawców usług płatniczych do umieszczania na przekazach pieniężnych dokładnych i istotnych informacji o zleceniodawcy.
(7) Przepisy niniejszego rozporządzenia obowiązują bez uszczerbku dla dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6].
Na przykład informacje zbierane i przechowywane do celów niniejszego rozporządzenia nie powinny być wykorzystywane w celach handlowych.
(8) Osoby, które dokonują jedynie konwersji dokumentów papierowych na dane w formie elektronicznej i działają na podstawie umowy z dostawcą usług płatniczych, nie są objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia; to samo dotyczy każdej osoby fizycznej lub prawnej, która jedynie dostarcza dostawcom usług płatniczych systemy informacyjne lub inne systemy wspierające przekazywanie funduszy, lub systemy rozliczeniowe i rozrachunkowe.
(9) W przypadku gdy występuje mniejsze ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu związane z przekazami pieniężnymi, wskazane jest wyłączenie takich przekazów spod zakresu niniejszego rozporządzenia.
Wyłączenia tego rodzaju obejmują karty kredytowe lub debetowe, wypłaty bankomatowe (ATM), bezpośrednie obciążenie rachunku, czeki rejestrowane w formie elektronicznej, jak również opłacanie zobowiązań podatkowych, kar i innych opłat, przekazy pieniężne, gdy oboje zleceniodawca i odbiorca są dostawcami usług płatniczych działającymi we własnym imieniu.
Dodatkowo, w celu uwzględnienia specyfiki krajowych systemów płatniczych, państwa członkowskie mogą objąć wyłączeniem również elektroniczne płatności z rachunku bieżącego, pod warunkiem że zawsze istnieje możliwość prześledzenia wstecz drogi przekazu pieniężnego do zleceniodawcy.
W przypadkach gdy państwa członkowskie zastosowały odstępstwo przewidziane dla pieniądza elektronicznego w dyrektywie 2005/60/WE, powinny one stosować je również w ramach niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że wartość transakcji nie przekracza 1000 EUR.
(10) Wyłączenie dotyczące pieniądza elektronicznego, zdefiniowanego w dyrektywie 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [7], ma zastosowanie do pieniądza elektronicznego niezależnie od tego, czy emitent takiego pieniądza korzysta z odstępstwa na mocy art. 8 tej dyrektywy.
(11) Aby sprawność systemów płatniczych nie uległa pogorszeniu, należy zróżnicować wymogi weryfikacji dla przekazów pieniężnych realizowanych z rachunku i przekazów pieniężnych realizowanych bez wykorzystania rachunku.
W celu zrównoważenia ryzyka wymknięcia się transakcji poza oficjalny obieg wskutek stosowania zbyt surowych wymogów identyfikacyjnych wobec potencjalnych zagrożeń terrorystycznych spowodowanych przez niewielkie przekazy, w przypadku przekazów pieniężnych realizowanych bez wykorzystania rachunku, obowiązek weryfikacji, czy informacje o zleceniodawcy są precyzyjne, powinien być stosowany jedynie w przypadku indywidualnych przekazów pieniężnych przekraczających kwotę 1000 EUR, bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z dyrektywy 2005/60/WE.
W przypadku przekazów pieniężnych realizowanych z rachunku dostawcy usług płatniczych nie powinni być zobowiązani do weryfikowania informacji o zleceniodawcy przy każdym przekazie pieniężnym, jeżeli wykonane zostały zobowiązania wynikających z dyrektywy 2005/60/WE.
(12) W kontekście rozporządzenia (WE) nr 2560/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [8] oraz komunikatu Komisji w sprawie nowych ram prawnych dla płatności na rynku wewnętrznym wystarczające jest umieszczenie na przekazie pieniężnym w obrębie Wspólnoty skróconych informacji o zleceniodawcy.
(13) Aby pozwolić organom odpowiedzialnym za zwalczanie procederu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w państwach trzecich na prześledzenie źródła finansowania dla tych celów, przekazom pieniężnym ze Wspólnoty poza Wspólnotę powinny towarzyszyć pełne informacje o zleceniodawcy.
Dostęp tych organów do pełnych informacji o zleceniodawcy powinien być przyznany jedynie w celach zapobiegania, śledzenia i wykrywania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
(14) W przypadku przekazów pieniężnych od pojedynczego zleceniodawcy dla kilku odbiorców wysyłanych w niedrogi sposób w postaci przekazów zbiorczych obejmujących przekazy indywidualne ze Wspólnoty poza Wspólnotę, takie przekazy indywidualne powinny zawierać jedynie numer rachunku bankowego zleceniodawcy lub jednoznaczny identyfikator, o ile przekaz zbiorczy zawiera pełne informacje o zleceniodawcy.
(15) Aby sprawdzić, czy wymagane informacje o zleceniodawcy są umieszczone na przekazach pieniężnych oraz pomóc w identyfikacji podejrzanych transakcji, dostawca usług płatniczych odbiorcy powinien dysponować skuteczną procedurą pozwalającą wykryć brak informacji o zleceniodawcy.
(16) Z uwagi na potencjalne zagrożenie, jakie stanowią anonimowe przekazy w kontekście finansowania terroryzmu, należy umożliwić dostawcy usług płatniczych odbiorcy unikania lub naprawienia takich sytuacji w chwili, gdy stwierdza on niekompletność informacji o zleceniodawcy.
W tym zakresie należy pozwolić na elastyczność w odniesieniu do zakresu informacji o zleceniodawcy w zależności od stopnia ryzyka.
Ponadto odpowiedzialność za prawidłowość i kompletność informacji o zleceniodawcy powinna spoczywać po stronie dostawcy usług płatniczych zleceniodawcy.
W przypadku gdy dostawca usług płatniczych zleceniodawcy ma siedzibę poza obszarem Wspólnoty, w odniesieniu do transgranicznych relacji pomiędzy bankami korespondentami a tym dostawcą usług płatniczych stosować należy wzmocnione wymogi należytej staranności w stosunkach z klientami zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE.
(17) Jeżeli właściwe organy krajowe udzielają wskazówek w zakresie obowiązku odrzucenia wszelkich przekazów od dostawcy usług płatniczych, który regularnie zaniedbuje przekazywanie wymaganych informacji o zleceniodawcy lub w zakresie obowiązku podjęcia decyzji, czy należy ograniczyć lub zerwać stosunki handlowe z takim dostawcą usług płatniczych, wskazówki te powinny opierać się m.in. na zbieżności najlepszych praktyk, a także uwzględniać fakt, że zmienione uwagi interpretacyjne FATF do ZS VII zezwalają krajom trzecim na ustalenie progu w wysokości 1000 EUR lub 1000 USD dla obowiązku przesyłania informacji o zleceniodawcy, bez uszczerbku dla obowiązku skutecznego zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
(18) W każdym wypadku dostawca usług płatniczych odbiorcy powinien zachować szczególną czujność, w zależności od stopnia ryzyka, gdy zda sobie sprawę z braku lub niekompletności informacji o zleceniodawcy, oraz poinformować właściwe organy o podejrzanych transakcjach zgodnie z obowiązkiem przekazywania informacji określonym w dyrektywie 2005/60/WE oraz z krajowymi środkami wykonawczymi.
(19) Przepisy dotyczące przekazów pieniężnych, którym nie towarzyszą informacje o zleceniodawcy lub są one niekompletne, mają zastosowanie bez uszczerbku dla jakichkolwiek zobowiązań dostawców usług płatniczych do zawieszenia lub odrzucenia przekazów pieniężnych, które naruszają przepisy prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego.
(20) Do czasu usunięcia ograniczeń technicznych, które mogą uniemożliwiać pośredniczącym dostawcom usług płatniczych wywiązanie się z obowiązku przekazania wszystkich otrzymanych informacji o zleceniodawcy, pośredniczący dostawcy usług płatniczych, o których mowa, powinni prowadzić dokumentację tych informacji.
Wspomniane ograniczenia techniczne powinny zostać usunięte w chwili unowocześniania systemów płatniczych.
(21) Jako że w przypadku dochodzeń w sprawach karnych ustalanie wymaganych informacji lub zaangażowanych osób może trwać miesiące, a nawet lata od chwili pierwotnego przekazu pieniężnego, dostawcy usług płatniczych powinni zachowywać informacje o zleceniodawcy do celów zapobiegania, śledzenia i wykrywania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Okres ten powinien być ograniczony.
(22) W celu umożliwienia szybkiego działania w zakresie zwalczania terroryzmu dostawcy usług płatniczych powinni niezwłocznie odpowiadać na wnioski o dostarczenie informacji o zleceniodawcy przedkładane przez organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w państwach członkowskich, w których się znajdują.
(23) Liczba dni roboczych w państwie członkowskim dostawcy usług płatniczych zleceniodawcy określa liczbę dni przewidzianą na udzielenie odpowiedzi na wnioski o dostarczenie informacji o zleceniodawcach.
(24) Biorąc pod uwagę znaczenie, jakie ma zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, państwa członkowskie powinny określić w ich prawie krajowym skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary za niestosowanie się niniejszego rozporządzenia.
(25) Działania niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [9].
(26) Liczne państwa i terytoria, które nie są częścią terytorium Wspólnoty, łączy unia walutowa z państwem członkowskim, wchodzą w skład obszaru walutowego państwa członkowskiego, albo podpisały konwencję walutową ze Wspólnotą Europejską reprezentowaną przez państwo członkowskie i działają w nich dostawcy usług płatniczych uczestniczący bezpośrednio lub pośrednio w systemach płatniczych i rozrachunkowych tego państwa członkowskiego.
W celu uniknięcia znaczącego negatywnego wpływu na gospodarkę tych państw lub terytoriów, który mógłby wynikać ze stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przekazów pieniężnych pomiędzy zainteresowanymi państwami członkowskimi a tymi państwami lub terytoriami, wskazane jest przewidzenie możliwości traktowania takich przekazów pieniężnych jak przekazów pieniężnych w obrębie danego państwa członkowskiego.
(27) W celu wyeliminowania utrudnień dla datków na cele charytatywne państwa członkowskie powinny być upoważnione do wyłączenia dostawców usług płatniczych, mających siedzibę na ich terytorium, z obowiązku gromadzenia, weryfikowania, przechowywania i wysyłania informacji o zleceniodawcy przy przekazach pieniężnych, których maksymalna wysokość wynosi 150 EUR i które są realizowane na ich terytorium.
W celu umożliwienia państwom członkowskim zagwarantowania, że wspomniane wyłączenie nie będzie nadużywane przez terrorystów jako przykrywka lub środek ułatwiający finansowanie ich działalności, opcja ta powinna być uzależniona od spełnienia przez organizacje o charakterze niedochodowym określonych warunków.
(28) Z uwagi na fakt, że cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie i w związku z tym mogą, z uwagi na rozmiary lub skutki działania, zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z określoną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia wspomnianych celów.
(29) W celu ustanowienia spójnego podejścia w dziedzinie zwalczania procederu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu główne przepisy niniejszego rozporządzenia powinny być stosowane od daty przyjęcia odpowiednich przepisów na poziomie międzynarodowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, DEFINICJE I ZAKRES
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa zasady dotyczące informacji o zleceniodawcach przekazów pieniężnych, które towarzyszą tym przekazom, w celu zapobiegania, ścigania i wykrywania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
Artykuł 2
Definicje
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "finansowanie terroryzmu" oznacza dostarczanie lub gromadzenie funduszy w rozumieniu art. 1 ust. 4 dyrektywy 2005/60/WE;
2) "pranie pieniędzy" oznacza wszelkie czyny, które – popełnione umyślnie – są uznawane za pranie pieniędzy do celów art. 1 ust. 2 lub 3 dyrektywy 2005/60/WE;
3) "zleceniodawca" oznacza osobę fizyczną lub prawną będącą posiadaczem rachunku, która umożliwia dokonanie przekazu pieniężnego z tego rachunku lub, jeżeli rachunek nie istnieje, osobę fizyczną lub prawną składającą zlecenie przekazu pieniężnego;
4) "odbiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną będącą zamierzonym ostatecznym odbiorcą przekazywanych środków;
5) "dostawca usług płatniczych" oznacza osobę fizyczną lub prawną, której działalność gospodarcza obejmuje dostarczanie usług polegających na przekazie pieniężnym;
6) "pośredniczący dostawca usług płatniczych" oznacza dostawcę usług płatniczych, który nie jest dostawcą usług płatniczych zleceniodawcy ani odbiorcy i uczestniczy w realizacji przekazu pieniężnego;
7) "przekaz pieniężny" oznacza transakcję realizowaną drogą elektroniczną przez dostawcę usług płatniczych w imieniu zleceniodawcy w celu udostępnienia środków odbiorcy obsługiwanemu przez dostawcę usług płatniczych bez względu na to, czy zleceniodawca i odbiorca jest tą samą osobą;
8) "przekaz zbiorczy" (ang. batch file transfer) oznacza kilka indywidualnych przekazów pieniężnych połączonych w zbiór celem przesłania;
9) "jednoznaczny identyfikator" oznacza kombinację liter, cyfr lub symboli, określoną przez dostawcę usług płatniczych zgodnie z protokołami sytemu płatniczego i rozrachunkowego lub systemu informacyjnego używanego do realizacji przekazu pieniężnego.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w odniesieniu do przekazów pieniężnych w dowolnej walucie, wysyłanych lub otrzymywanych przez dostawców usług płatniczych mających siedzibę we Wspólnocie.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania w odniesieniu do przekazów pieniężnych przeprowadzanych przy użyciu karty kredytowej lub karty debetowej, o ile:
a) odbiorca zawarł z dostawcą usług płatniczych umowę umożliwiającą dokonywanie płatności za dostawę towarów i usług;
oraz
b) przekazowi pieniężnemu towarzyszy jednoznaczny identyfikator, pozwalający na prześledzenie transakcji wstecz do zleceniodawcy.
3.
W przypadku gdy państwo członkowskie postanawia zastosować odstępstwo określone w art. 11 ust. 5 lit. d) dyrektywy 2005/60/WE, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przekazów pieniężnych realizowanych z użyciem pieniądza elektronicznego objętego tym odstępstwem, chyba że kwota transakcji przekracza 1000 EUR.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przekazów pieniężnych realizowanych za pośrednictwem telefonów komórkowych lub wszelkich innych narzędzi cyfrowych bądź informatycznych (IT), w przypadku gdy takie przekazy stanowią przedpłatę i nie przekraczają kwoty 150 EUR.
5.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przekazów pieniężnych realizowanych za pośrednictwem telefonów komórkowych lub wszelkich innych narzędzi cyfrowych bądź IT, w przypadku gdy takie przekazy stanowią opłatę z dołu i spełniają wszystkie następujące warunki:
a) odbiorca przekazu zawarł umowę z dostawcą usług płatniczych, umożliwiającą pobieranie opłat za dostarczanie towarów i usług;
b) przekazowi towarzyszy jednoznaczny identyfikator, pozwalający na prześledzenie transakcji wstecz do zleceniodawcy;
oraz
c) dostawca usług płatniczych podlega zobowiązaniom określonym w dyrektywie 2005/60/WE.
6.
Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu niniejszego rozporządzenia do przekazów pieniężnych w tym państwie członkowskim na rachunek odbiorcy umożliwiający dokonywanie płatności za dostawę towarów lub usług, jeżeli:
a) dostawca usług płatniczych odbiorcy podlega obowiązkom określonym w dyrektywie 2005/60/WE;
b) dostawca usług płatniczych odbiorcy jest w stanie przy pomocy indywidualnego numeru referencyjnego prześledzić wstecz, przez odbiorcę, przekaz pieniężny pochodzący od osoby prawnej lub fizycznej, która zawarła z odbiorcą umowę na dostawę towarów i usług;
oraz
c) kwota transakcji nie przekracza 1000 EUR.
Państwa członkowskie korzystające z tego odstępstwa informują o tym Komisję.
7.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przekazów pieniężnych:
a) w przypadku których zleceniodawca podejmuje gotówkę z własnego rachunku;
b) istnieje autoryzacja transferu debetowego między dwiema stronami zezwalająca na dokonywanie płatności między nimi za pośrednictwem rachunków, pod warunkiem że przekazowi pieniężnemu towarzyszy jednoznaczny identyfikator, w celu umożliwienia prześledzenia drogi wstecz do danej osoby fizycznej lub prawnej;
c) w przypadku których wykorzystuje się czeki przekształcone w formę elektroniczną;
d) dotyczących płatności podatków, grzywien i innych opłat dokonywanych na rzecz władz publicznych w państwie członkowskim;
e) w przypadku których zleceniodawca i odbiorca są dostawcami usług płatniczych działającymi we własnym imieniu.
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZKI DOSTAWCY USŁUG PŁATNICZYCH ZLECENIODAWCY
Artykuł 4
Pełne informacje o zleceniodawcy
1.
Pełne informacje o zleceniodawcy obejmują jego imię i nazwisko/nazwę, adres i numer rachunku bankowego.
2.
Adres można zastąpić datą i miejscem urodzenia zleceniodawcy, posiadanym przez niego numerem identyfikacyjnym klienta lub krajowym numerem identyfikacyjnym.
3.
W przypadku braku numeru rachunku bankowego zleceniodawcy dostawca usług płatniczych zleceniodawcy zastępuje go jednoznacznym identyfikatorem pozwalającym na prześledzenie transakcji wstecz do zleceniodawcy.
Artykuł 5
Informacje towarzyszące przekazom pieniężnym i prowadzenie dokumentacji
1.
Dostawcy usług płatniczych zapewnią, aby przekazom pieniężnym towarzyszyły pełne informacje o zleceniodawcy.
2.
Dostawca usług płatniczych zleceniodawcy, przed przekazaniem środków, weryfikuje na podstawie dokumentów, danych i informacji otrzymanych z wiarygodnego i niezależnego źródła wszystkie informacje o zleceniodawcy.
3.
W przypadku przekazów pieniężnych z rachunku uznaje się, że weryfikacja miała miejsce, jeżeli:
a) tożsamość zleceniodawcy została zweryfikowana w związku z otwarciem rachunku, a informacje uzyskane w trakcie tej weryfikacji są przechowywane zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 8 ust. 2 i art. 30 lit. a) dyrektywy 2005/60/WE;
lub
b) zleceniodawca objęty jest zakresem zastosowania art. 9 ust. 6 dyrektywy 2005/60/WE.
4.
Jednak w przypadku przekazów pieniężnych, które są realizowane bez wykorzystania rachunku, bez uszczerbku dla art. 7 lit. c) dyrektywy 2005/60/WE, dostawca usług płatniczych zleceniodawcy sprawdza informacje o zleceniodawcy jedynie wtedy, gdy wartość transakcji przekracza 1000 EUR lub gdy transakcja składa się z kilku operacji, które wydają się wzajemnie powiązane, a ich łączna wartość przekracza 1000 EUR.
5.
Dostawca usług płatniczych zleceniodawcy przechowuje przez pięć lat dokumentację zawierającą wszystkie informacje o zleceniodawcy, które towarzyszą przekazom pieniężnym.
Artykuł 6
Przekazy pieniężne w obrębie Wspólnoty
1.
W ramach odstępstwa od art. 5 ust. 1 przekazy pieniężne, w przypadku których zarówno dostawca usług płatniczych zleceniodawcy, jak i dostawca usług płatniczych odbiorcy mają siedzibę w obrębie Wspólnoty, wymagają informacji towarzyszących zawierających numer rachunku bankowego zleceniodawcy lub jednoznaczny identyfikator, które pozwolą prześledzić transakcję wstecz do zleceniodawcy.
2.
Jednak, o ile wnosi o to dostawca usług płatniczych odbiorcy, dostawca usług płatniczych zleceniodawcy udostępni dostawcy usług płatniczych odbiorcy pełne informacje o odbiorcy w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania takiego wniosku.
Artykuł 7
Przekazy pieniężne ze Wspólnoty poza Wspólnotę
1.
W przypadku gdy dostawca usług płatniczych odbiorcy posiada siedzibę poza obszarem Wspólnoty, przekazom pieniężnym towarzyszą pełne informacje o zleceniodawcy.
2.
W przypadku przekazów zbiorczych od pojedynczego zleceniodawcy, gdy dostawcy usług płatniczych odbiorców mają siedzibę poza obszarem Wspólnoty, ust. 1 nie ma zastosowania w odniesieniu do przekazów indywidualnych połączonych w zbiór, o ile przekaz zbiorczy zawiera pełne informacje, a pojedynczy przekaz – numer rachunku bankowego zleceniodawcy lub jednoznaczny identyfikator.
ROZDZIAŁ III
OBOWIĄZKI DOSTAWCY USŁUG PŁATNICZYCH ODBIORCY
Artykuł 8
Wykrycie braku informacji o zleceniodawcy
Dostawca usług płatniczych odbiorcy ma obowiązek stwierdzić, czy pola dotyczące informacji o zleceniodawcy w systemie przekazywania wiadomości lub systemie płatności i rozrachunków używanym do realizacji przekazu pieniężnego zostały wypełnione zgodnie ze znakami lub treścią dopuszczalnymi w ramach konwencji tego systemu przekazywania wiadomości lub płatności i rozrachunków.
Dostawca dysponuje skuteczną procedurą pozwalającą na stwierdzenie braku następujących informacji o zleceniodawcy:
a) w odniesieniu do przekazów pieniężnych, w przypadku których dostawca usług płatniczych zleceniodawcy posiada siedzibę w obrębie Wspólnoty – informacji wymaganych zgodnie z art. 6;
b) w odniesieniu do przekazów pieniężnych, w przypadku których dostawca usług płatniczych zleceniodawcy posiada siedzibę poza obszarem Wspólnoty – pełnych informacji o zleceniodawcy, o których mowa w art. 4, lub – tam, gdzie ma to zastosowanie – informacji wymaganych zgodnie z art. 13;
oraz
c) w odniesieniu do przekazów zbiorczych, w przypadku których dostawca usług płatniczych zleceniodawcy posiada siedzibę poza obszarem Wspólnoty – pełnych informacji o zleceniodawcy, o których mowa w art. 4, jedynie w przekazie zbiorczym, a nie w indywidualnych przekazach połączonych w pakiet.
Artykuł 9
Przekazy pieniężne z brakującą lub niekompletną informacją o zleceniodawcy
1.
Jeśli dostawca usług płatniczych odbiorcy, otrzymując przekaz pieniężny, poweźmie wiedzę o niekompletności informacji o zleceniodawcy wymaganej na mocy niniejszego rozporządzenia, odrzuca taki przekaz lub występuje o pełne informacje o zleceniodawcy.
We wszystkich przypadkach dostawca usług płatniczych odbiorcy stosuje się do stosownych przepisów ustawowych lub administracyjnych dotyczących prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, w szczególności zaś rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 oraz (WE) nr 881/2002 i dyrektywy 2005/60/WE, jak również wszelkich krajowych środków wykonawczych.
2.
Jeśli dostawca usług płatniczych regularnie zaniedbuje przekazanie wymaganych informacji o zleceniodawcy, dostawca usług płatniczych odbiorcy podejmuje kroki, które mogą początkowo polegać na wydaniu ostrzeżenia i ustaleniu nieprzekraczalnych terminów, przed bądź odrzuceniem wszelkich kolejnych przekazów pieniężnych od takiego dostawcy usług płatniczych, bądź podjęciem decyzji, czy należy ograniczyć lub zerwać stosunki handlowe z tym dostawcą usług płatniczych.
Dostawca usług płatniczych odbiorcy informuje o tym fakcie organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu
Artykuł 10
Ocena ryzyka
Dostawca usług płatniczych odbiorcy uwzględni brakujące lub niepełne informacje o zleceniodawcy przy ocenie, czy przekaz pieniężny lub jakakolwiek związana z nim transakcja jest podejrzana oraz czy informację o niej należy przekazać, zgodnie z obowiązkami określonymi w rozdziale III dyrektywy 2005/60/WE, organom odpowiedzialnym za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Artykuł 11
Prowadzenie dokumentacji
Dostawca usług płatniczych odbiorcy przechowuje przez pięć lat dokumentację zawierającą wszystkie informacje, jakie otrzyma o zleceniodawcy.
ROZDZIAŁ IV
OBOWIĄZKI POŚREDNICZĄCYCH DOSTAWCÓW USŁUG PłATNICZYCH
Artykuł 12
Zachowanie informacji o zleceniodawcy przy przekazie pieniężnym
Pośredniczący dostawcy usług płatniczych zapewnią zachowanie przy przekazie pieniężnym wszystkich otrzymanych informacji o zleceniodawcy, które towarzyszą przekazowi.
Artykuł 13
Ograniczenia techniczne
1.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie w przypadku, gdy dostawca usług płatniczych zleceniodawcy posiada siedzibę poza obszarem Wspólnoty, a pośredniczący dostawca usług płatniczych ma siedzibę we Wspólnocie.
2.
O ile pośredniczący dostawca usług płatniczych nie odkryje, w momencie otrzymania przekazu pieniężnego, braku lub niekompletności informacji o zleceniodawcy wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia, może on zastosować system z ograniczeniami technicznymi, który uniemożliwi dołączenie do przekazu pieniężnego informacji o zleceniodawcy, w celu przesłania przekazu pieniężnego dostawcy usług płatniczych odbiorcy.
3.
W przypadku gdy pośredniczący dostawca usług płatniczych w momencie otrzymania przekazu pieniężnego odkryje brak lub niekompletność informacji o zleceniodawcy wymaganej na mocy niniejszego rozporządzenia, stosuje on system płatniczy z ograniczeniami technicznymi jedynie wtedy, kiedy jest w stanie powiadomić o tym fakcie dostawcę usług płatniczych odbiorcy poprzez system płatniczy lub system informacyjny zapewniający taką komunikację, lub za pomocą innej procedury, pod warunkiem że obaj dostawcy usług płatniczych przyjęli lub uzgodnili taki sposób komunikacji.
4.
W przypadku gdy pośredniczący dostawca usług płatniczych stosuje system płatniczy z ograniczeniami technicznymi, udostępnia on dostawcy usług płatniczych odbiorcy, na jego wniosek, wszelkie otrzymane informacje o zleceniodawcy, niezależnie od tego, czy są one pełne czy też nie, w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania takiego wniosku.
5.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, pośredniczący dostawca usług płatniczych zachowuje przez okres pięciu lat dokumentację zawierającą wszystkie otrzymane informacje.
ROZDZIAŁ V
OGÓLNE OBOWIĄZKI I UPRAWNIENIA WYKONAWCZE
Artykuł 14
Obowiązek współpracy
Dostawcy usług płatniczych niezwłocznie i zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym państwa członkowskiego, w którym się znajdują, udzielają pełnej odpowiedzi na zapytania organów odpowiedzialnych w tym państwie członkowskim za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, dotyczące informacji o zleceniodawcy towarzyszącej przekazom pieniężnym i odpowiednich dokumentów.
Bez uszczerbku dla krajowego prawa karnego i ochrony praw podstawowych, organy te korzystają z wyżej wymienionych informacji jedynie w celu zapobiegania, śledzenia lub wykrywania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.
Artykuł 15
Kary i nadzór
1.
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy w sprawie kar obowiązujących w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia ich stosowania.
Kary te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i obowiązują od dnia 15 grudnia 2007 r.
2.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach, o których mowa w ust. 1, jak również o organach odpowiedzialnych za ich stosowanie do dnia 14 grudnia 2007 r., i bezzwłocznie informują Komisję o wszelkich późniejszych zmianach mających wpływ na te przepisy.
3.
Państwa członkowskie zobowiązują właściwe organy do skutecznego nadzorowania i podejmowania niezbędnych środków w celu zapewnienia przestrzegania wymogów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Procedura komitologii
1.
Komisję wspiera Komitet do spraw zapobiegania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu ustanowiony na mocy dyrektywy 2005/60/WE, zwany dalej "Komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8 i pod warunkiem, że środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie zmieniają podstawowych przepisów niniejszego rozporządzenia.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
ROZDZIAŁ VI
ODSTĘPSTWA
Artykuł 17
Umowy z terytoriami lub państwami, którą nie są częścią terytorium Wspólnoty
1.
Komisja może upoważnić państwo członkowskie do zawarcia umów, w ramach ustaleń krajowych, z państwem lub terytorium, które nie stanowi części terytorium Wspólnoty, określonych zgodnie z art. 299 Traktatu, zawierających odstępstwa od niniejszego rozporządzenia mające pozwolić na traktowanie przekazów pieniężnych pomiędzy tym państwem lub terytorium a państwem członkowskim jak przekazów pieniężnych w obrębie tego państwa członkowskiego.
Umowy takie podlegają zatwierdzeniu, o ile:
a) dane państwo lub terytorium łączy unia walutowa z danym państwem członkowskim, wchodzi ono w skład obszaru walutowego tego państwa członkowskiego lub podpisało konwencję walutową z Wspólnotą Europejską reprezentowaną przez państwo członkowskie;
b) dostawcy usług płatniczych w danym państwie lub na danym terytorium uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio w systemach płatności i rozrachunków w tym państwie członkowskim;
oraz
c) dane państwo lub terytorium wymaga od dostawców usług płatniczych podlegających jego jurysdykcji stosowania takich samych zasad jak te, które zostały ustanowione na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwo członkowskie pragnące zawrzeć umowę, o której mowa w ust. 1, kieruje odpowiedni wniosek do Komisji i przekazuje jej wszystkie niezbędne informacje.
Po otrzymaniu wniosku państwa członkowskiego przez Komisję przekazy pieniężne pomiędzy tym państwem członkowskim a rozpatrywanym państwem lub terytorium są tymczasowo – do czasu podjęcia decyzji zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule – traktowane jak przekazy pieniężne w obrębie tego państwa członkowskiego.
Jeśli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, zwraca się do danego państwa członkowskiego w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku i określa wymagane dodatkowo informacje.
Gdy Komisja dysponuje wszystkimi informacjami, jakie uzna za konieczne dla rozpatrzenia wniosku, w ciągu jednego miesiąca przekazuje danemu państwu członkowskiemu odpowiednią informację, a wniosek pozostałym państwom członkowskim.
3. W ciągu trzech miesięcy od zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2 akapit czwarty, Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2 podejmuje decyzję, czy zezwolić państwu członkowskiemu na zawarcie umowy, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
W każdym przypadku Komisja podejmuje decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, w ciągu osiemnastu miesięcy od otrzymania wniosku.
Artykuł 18
Przekazy pieniężne dla organizacji o celu niezarobkowym w państwach członkowskich
1.
Państwa członkowskie mogą zwolnić dostawców usług płatniczych posiadających siedzibę na ich terytorium z obowiązku określonego w art. 5 w odniesieniu do przekazów pieniężnych dla organizacji o celu niezarobkowym, prowadzących działalność charytatywną, religijną, kulturalną, edukacyjną, społeczną, naukową lub zrzeszeniową, o ile wymienione organizacje podlegają wymogom sprawozdawczości i audytów lub nadzorowi ze strony władzy publicznej bądź organizacji samoregulującej uznanej przez prawo krajowe, a przekazy pieniężne nie przekraczają kwoty 150 EUR i odbywają się wyłącznie na terytorium danego państwa członkowskiego.
2.
Państwa członkowskie stosujące ten artykuł informują Komisję o środkach przyjętych przez nie w celu stosowania opcji, o której mowa w ust. 1, łącznie z wykazem organizacji objętych niniejszym zwolnieniem oraz nazwiskami osób fizycznych, które ostatecznie kontrolują te organizacje, a także wyjaśnieniem, w jaki sposób wykaz ten będzie aktualizowany.
Informacje te udostępnia się także organom odpowiedzialnym za zwalczanie procederu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
3.
Zaktualizowany wykaz organizacji objętych niniejszym zwolnieniem jest przekazywany przez dane państwo członkowskie dostawcom usług płatniczych działających w tym państwie członkowskim.
Artykuł 19
Klauzula rewizyjna
1.
Najpóźniej do dnia 28 grudnia 2011 r.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające pełną ekonomiczną i prawną ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia, w razie potrzeby wraz z wnioskiem o jego zmianę lub uchylenie.
2.
W szczególności sprawozdanie to powinno dokonywać przeglądu:
a) stosowania art. 3 z uwzględnieniem dalszych doświadczeń związanych z ewentualnymi nadużyciami pieniądza elektronicznego, zdefiniowanego w art. 1 ust. 3 dyrektywy 2000/46/WE, oraz innych nowo opracowanych środków płatności, do celów prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
Jeżeli zaistnieje ryzyko takich nadużyć, Komisja przedłoży projekt zmiany niniejszego rozporządzenia;
b) stosowania art. 13 z uwzględnieniem ograniczeń technicznych, które mogą uniemożliwić przekazanie dostawcy usług płatniczych odbiorcy pełnych informacji o zleceniodawcy.
Jeżeli nastąpi możliwość przezwyciężenia takich ograniczeń technicznych w świetle nowych rozwiązań w dziedzinie płatności oraz uwzględniając związane z tym koszty dla dostawców usług płatniczych, Komisja przedłoży projekt zmiany niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jednak w żadnym wypadku nie wcześniej niż dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1782/2006
z dnia 20 listopada 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 51/2006 i (WE) nr 2270/2004 w odniesieniu do wielkości dopuszczalnych połowów i związanych z nimi warunków dla niektórych zasobów rybnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiające środki odnowienia zasobów dorsza [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 51/2006 [3] Rada ustaliła wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe.
(2) W świetle zobowiązań międzynarodowych zachowania i ochrony żarłacza olbrzymiego i żarłacza białego, między innymi w oparciu o Konwencję o gatunkach migrujących oraz Konwencję o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, należy wprowadzić zakaz połowów, zatrzymywania na pokładzie, przeładowywania lub wyładowywania tych gatunków na wszystkich wodach terytorialnych WE, wodach nienależących do WE oraz na wodach międzynarodowych.
(3) Biorąc pod uwagę obecny udział połowów witlinka w połowach przemysłowych na Morzu Północnym, znaczną część dozwolonych przyłowów witlinka można przydzielić kwocie połowów witlinka na Morzu Północnym przeznaczonej do spożycia przez ludzi, nie zwiększając przy tym ogólnych całkowitych możliwości połowowych.
(4) W wyniku konsultacji przeprowadzonych między Wspólnotą a Islandią dnia 20 lutego 2006 r. osiągnięto porozumienie dotyczące, z jednej strony, kwot przyznanych statkom islandzkim, kwoty przyznanej Wspólnocie na mocy umowy pomiędzy rządem Danii a rządem lokalnym Grenlandii, które należy poławiać do dnia 30 kwietnia 2006 r., i, z drugiej strony, kwot dla statków wspólnotowych dokonujących połowów karmazyna w wyłącznej strefie ekonomicznej Islandii, którego należy poławiać między lipcem a grudniem.
Wspomniane porozumienie powinno zostać włączyć do wspólnotowego porządku prawnego.
(5) W celu zapewnienia właściwego stosowania ograniczeń nakładu połowowego należy uściślić definicję "dni przebywania na obszarze" w odniesieniu do nakładu połowowego dla statków w kontekście odnowienia niektórych zasobów.
(6) Należy dokonać przeglądu sposobu wykorzystania niektórych rodzajów narzędzi połowowych nieobjętych specjalnymi warunkami, przy zachowaniu maksymalnej liczby dni, w których statek może przebywać na obszarze w kontekście odnowienia niektórych zasobów.
(7) Należy wprowadzić zachętę dla statków działających w ramach systemu automatycznego zawieszenia licencji połowowych w celu stosowania bardziej selektywnych narzędzi na Morzu Północnym.
Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w liczbie przyznanych dni przebywania na obszarze.
(8) Konieczne jest wyjaśnienie, że w przypadku stosowania w ciągu roku więcej niż jednej grupy narzędzi połowowych żadne z tych narzędzi nie może zostać wystawione, jeżeli całkowita liczba dni przebywania na obszarze przekracza już liczbę dni ustanowioną dla tego narzędzia.
(9) Statki poławiające w kontekście odnowienia zasobów soli w zachodniej części kanału La Manche powinny móc korzystać z odstępstwa dotyczącego maksymalnej liczby dni połowowych objętych specjalnymi warunkami.
Przepisy te należy zatem uściślić.
(10) Zmiana definicji "dni przebywania na obszarze" powoduje, że konieczne jest wyjaśnienie odstępstwa stosowanego do wymogów dotyczących systemu wywoływania w odniesieniu do nakładu połowowego dla statków poławiających w kontekście odnowienia zasobów soli w zachodniej części kanału La Manche.
(11) Zgodnie z załącznikiem XII do Aktu przystąpienia z 2003 r. Polska ma prawo do kwoty śledzia w strefie I i II.
Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w ograniczeniach ilościowych licencji i zezwoleń połowowych.
(12) Należy wprowadzić pewne poprawki redakcyjne.
(13) Rozporządzeniem (WE) nr 2270/2004 [4] Rada ustaliła możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006.
(14) Na podstawie konsultacji z dnia 31 stycznia 2006 r. między Wspólnotą a Norwegią oraz na podstawie opinii naukowej, należy ograniczyć połowy buławika czarnego w strefie III, włączając wody Norwegii, do średnich połowów w latach 1996–2003.
Ograniczenie to powinno zostać wprowadzone do rozporządzenia (WE) nr 2270/2004.
(15) Rozporządzenia (WE) nr 51/2006 i (WE) nr 2270/2004 powinny zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 51/2006
W rozporządzeniu (WE) nr 51/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Zabrania się statkom rybackim ze Wspólnoty dokonywania połowów, zatrzymywania na pokładzie, przeładowywania oraz wyładowywania następujących gatunków na wszystkich wodach terytorialnych Wspólnoty i wodach nienależących do Wspólnoty:
- żarłacza olbrzymiego (Cetorinhus maximus),
- żarłacza białego (Carcharodon carcharias)." ;
2) w art. 7 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— załącznik IIB stosuje się do zarządzania zasobami morszczuka i homara w rejonach ICES VIIIc i IXa, z wyjątkiem Zatoki Kadyksu." ;
3) w art. 7 ust. 1 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— załącznik IId stosuje się do zarządzania zasobami dobijakowatych w rejonie IIa ICES (wody WE), w rejonie IIIa oraz w podobszarze IV."
;
4) w art. 10 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Połowy statków wspólnotowych na wodach podlegających jurysdykcji Islandii są ograniczone do obszaru określonego liniami prostymi łączącymi kolejno następujące współrzędne:
Obszar południowo-zachodni
1.
63°12’N i 23°05’W do 62°00’N i 26°00’W,
2.
62°58’N i 22°25’W,
3.
63°06’N i 21°30’W,
4.
63°03’N i 21°00’W, a stamtąd 180°00’S.
Obszar południowo-wschodni
1.
63°14’N i 10°40’W,
2.
63°14’N i 11°23’W,
3.
63°35’N i 12°21’W,
4.
64°00’N i 12°30’W,
5.
63°53’N i 13°30’W,
6.
63°36’N i 14°30’W,
7.
63°10’N i 17°00’W, a stamtąd 180°00’S." ;
5) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Zezwolenia
1.
Statkom rybackim pływającym pod banderą Barbadosu, Gujany, Japonii, Korei Południowej, Norwegii, Surinamu, Trynidadu i Tobago lub Wenezueli, a także statkom zarejestrowanym na Wyspach Owczych zezwala się na dokonywanie połowów na wodach terytorialnych Wspólnoty w granicach limitów połowowych określonych w załączniku I i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 14, 15 i 16 oraz 19–25.
2.
Zabrania się statkom rybackim z państw trzecich dokonywania połowów, zatrzymywania na pokładzie, przeładowywania oraz wyładowywania następujących gatunków na wszystkich wodach terytorialnych Wspólnoty:
- żarłacza olbrzymiego (Cetorinhus maximus),
- żarłacza białego (Carcharodon carcharias)."
;
6) załączniki IA, IB, IIA, IIB, IIC i IV zmienia się zgodnie z tekstem zawartym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2270/2004
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2270/2004 zmienia się zgodnie z tekstem zawartym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1783/2006
z dnia 4 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1784/2006
z dnia 4 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do stosowania czynników ułatwiających procesy chemiczne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubażających warstwę ozonową [1], w szczególności jego art. 2 tiret szesnaste zdanie trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tetrachlorek węgla (CTC) jest substancją zubażającą ozon, która znajduje się w grupie IV wykazu substancji kontrolowanych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 i dlatego mają do niego zastosowanie ograniczenia stosowania.
(2) Uwzględniając nowe informacje oraz postęp techniczny, o których poinformował zespół ds. czynników ułatwiających procesy chemiczne Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubażających warstwę ozonową w swoim sprawozdaniu z postępu prac z października 2004 r. [2], strony Protokołu montrealskiego przyjęły decyzję XVII/7 [3] podczas swojego siedemnastego spotkania.
Decyzja XVII/7 dodaje CTC do zmienionej tabeli A w decyzji X/14 jako czynnik ułatwiający proces produkcji radioaktywnej cyjanokobalaminy – leku stosowanego do diagnozowania możliwych powodów niedoboru witaminy B12.
(3) Stosowanie CTC jako czynnika ułatwiającego procesy chemiczne w produkcji radioaktywnej cyjanokobalaminy jest obecnie zabronione we Wspólnocie na mocy rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
Aby zezwolić na to konkretne zastosowanie, zgodnie z wyżej wymienioną decyzją podjętą niedawno w ramach Protokołu montrealskiego, należy zmienić załącznik VI do tego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VI do rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1785/2006
z dnia 4 grudnia 2006 r.
ustanawiające reguły zarządzania i dystrybucji dla kontyngentów wyrobów włókienniczych ustanowionych na rok 2007 na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi specjalnymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], w szczególności jego art. 17 ust. 3 i 6 oraz art. 21 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 517/94 ustanawia ograniczenia ilościowe na przywóz niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z niektórych państw trzecich, które mają być przydzielone według kolejności zgłoszeń.
(2) Na mocy tego rozporządzenia dopuszczalne jest zastosowanie, w pewnych okolicznościach, innych metod przydziału i podziału kontyngentów na transze lub zarezerwowanie części konkretnych limitów ilościowych wyłącznie dla wniosków popartych dowodami wcześniejszej realizacji przywozu.
(3) Reguły zarządzania kontyngentami ustanowionymi na rok 2007 należy przyjąć przed rozpoczęciem roku kontyngentowego, tak aby nie doszło do nieuzasadnionych zakłóceń ciągłości obrotów handlowych.
(4) Środki przyjęte w latach poprzednich, takie jak określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2038/2005 z dnia 14 grudnia 2005 r. ustanawiającym reguły zarządzania i dystrybucji dla kontyngentów wyrobów włókienniczych ustanowionych na rok 2006 na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 [2], okazały się być zadowalające i z tego względu uznano za właściwe ustanowienie podobnych reguł na rok 2007.
(5) W celu zaspokojenia potrzeb możliwie jak największej liczby podmiotów gospodarczych stosowne jest zwiększenie elastyczności przydziału według kolejności zgłoszeń poprzez wprowadzenie pułapu ilości, które mogą być przydzielone każdemu podmiotowi gospodarczemu przy zastosowaniu tej metody.
(6) W celu zagwarantowania pewnego stopnia ciągłości wymiany handlowej i efektywnego zarządzania kontyngentami podmiot gospodarczy powinien posiadać możliwość złożenia pierwszego wniosku o zezwolenie na przywóz na 2007 r. w ilości równej tej, która została przez niego przywieziona w 2006 r.
(7) W celu optymalnego wykorzystania dostępnych ilości podmiot gospodarczy, który wykorzystał przynajmniej połowę kwoty, na którą wcześniej uzyskał zezwolenie, powinien posiadać możliwość złożenia wniosku o przyznanie dalszych kwot, pod warunkiem że odpowiednie ilości są dostępne w ramach kontyngentów.
(8) Celem zapewnienia dobrego zarządzania okres ważności zezwoleń na przywóz powinien wynosić dziewięć miesięcy od daty wystawienia, jednak nie dłużej niż do końca roku.
Państwa członkowskie powinny wydawać zezwolenia dopiero po powiadomieniu przez Komisję, że ilości są dostępne i wyłącznie w przypadku, gdy podmiot gospodarczy jest w stanie dowieść zawarcia umowy i może zaświadczyć, w przypadku braku szczegółowych przepisów stanowiących inaczej, że nie przyznano mu dotychczas wspólnotowego zezwolenia na przywóz na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do danych kategorii i krajów.
Właściwe władze krajowe powinny jednak posiadać odpowiednie kompetencje umożliwiające im przedłużenie, na wniosek importerów, o trzy miesiące i najpóźniej do dnia 31 marca 2008 r. okresu ważności zezwoleń, na podstawie których, do dnia złożenia wniosku, dokonano przywozu przynajmniej połowy przyznanych ilości.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych ustanowionego na mocy art. 25 rozporządzenia (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie reguł zarządzania kontyngentami ilościowymi na przywóz niektórych wyrobów włókienniczych, określonych w załącznikach III B i IV do rozporządzenia (WE) nr 517/94, na rok 2007.
Artykuł 2
Kontyngenty określone w art. 1 są przydzielane w porządku chronologicznym, w jakim Komisja otrzymała notyfikacje od państw członkowskich o wnioskach indywidualnych podmiotów gospodarczych o ilości nieprzekraczające maksymalnych ilości przydziału dla każdego podmiotu gospodarczego, określonych w załączniku I.
Maksymalne ilości nie są jednak stosowane wobec podmiotów gospodarczych, które przy składaniu pierwszego wniosku na rok 2007 były w stanie wykazać wobec właściwych władz krajowych, że w odniesieniu do danych kategorii i państw trzecich dokonały przywozu ilości większych od ilości maksymalnych określonych dla każdej kategorii zgodnie z wydanymi im zezwoleniami na przywóz na rok 2006.
W przypadku takich podmiotów gospodarczych właściwe organy mogą zezwolić na przywóz z danych państw trzecich i danych kategorii w ilościach nieprzekraczających ilości przywiezionych w roku 2006 i pod warunkiem że możliwy jest przywóz danej ilości w ramach przyznanego kontyngentu.
Artykuł 3
Każdy importer, który wykorzystał 50 % lub więcej ilości przyznanych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, ma prawo wystąpić z kolejnym wnioskiem w odniesieniu do tej samej kategorii i kraju pochodzenia o ilości, które nie przekraczają maksymalnych ilości ustanowionych w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Właściwe władze krajowe wymienione w załączniku II mogą od godz. 10.00 (czasu brukselskiego) w dniu 4 stycznia 2007 r. przekazywać notyfikacje do Komisji o kwotach objętych otrzymanymi wnioskami o wydanie zezwolenia na przywóz.
2. Właściwe władze krajowe wydają zezwolenia na przywóz wyłącznie po uzyskaniu potwierdzenia od Komisji, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 517/94, że limit dostępnych kwot przywozowych nie został wyczerpany.
Organy te wydają zezwolenie, wyłącznie jeżeli podmiot gospodarczy:
a) udowodni istnienie kontraktu dotyczącego dostawy towarów; oraz
b) oświadczy na piśmie, że w odniesieniu do danych krajów i kategorii:
i) nie przydzielono mu dotychczas zezwolenia na mocy niniejszego rozporządzenia; lub
ii) z zezwolenia, które zostało mu przyznane na mocy niniejszego rozporządzenia, wykorzystał przynajmniej 50 %.
3.
Zezwolenia na przywóz zachowują ważność przez okres dziewięciu miesięcy od daty wydania, lecz nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2007 r.
Właściwe władze krajowe mogą jednakże, na wniosek importera, przedłużyć o 3 miesiące okres ważności zezwolenia, z którego, w chwili składania wniosku o przedłużenie, wykorzystano przynajmniej 50 % przyznanej ilości.
Okres ważności przedłużonego zezwolenia nie może jednak, niezależnie od okoliczności, trwać dłużej niż do 31 marca 2008 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1786/2006
z dnia 4 grudnia 2006 r.
zamieniające załączniki III B, IV i VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w odniesieniu do kontyngentów na wyroby włókiennicze na 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 517/94 ustanawia roczne limity ilościowe na niektóre wyroby włókiennicze pochodzące z Czarnogóry, Kosowa [2] i Korei Północnej.
(2) Z dniem 1 stycznia 2007 Unia Europejska obejmie dwa nowe państwa członkowskie – Rumunię i Bułgarię.
Artykuł 6 ust. 7 Aktu Przystąpienia stanowi, że ograniczenia ilościowe stosowane przez Wspólnotę w odniesieniu do przywozu wyrobów włókienniczych i odzieżowych należy dostosować w celu uwzględnienia przystąpienia nowych państw członkowskich do Wspólnoty.
Ograniczenia ilościowe mające zastosowanie do przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich do rozszerzonej Wspólnoty powinny zatem zostać dostosowane tak, aby obejmowały przywóz do dwóch nowych państw członkowskich.
Wymaga to wprowadzenia zmian do niektórych załączników do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
(3) W celu niedopuszczenia do sytuacji, w której rozszerzenie Wspólnoty wywarłoby ograniczające skutki na wymianę handlową, przy zmianie ilości należy zastosować metodę uwzględniającą, do celów dostosowania nowych poziomów kontyngentów, tradycyjny przywóz do dwóch nowych państw członkowskich.
Formuła opierająca się na średniej przywozu w ciągu ostatnich trzech lat do dwóch nowych państw członkowskich wyrobów pochodzących z państw trzecich w najlepszy sposób odzwierciedli to zjawisko na przestrzeni lat.
Ze względu na fakt uzyskania niepodległości przez Czarnogórę z dniem 3 czerwca 2006 r. Komisja musi rozdzielić wartości obrotów handlowych pomiędzy Czarnogórę i Kosowo, z jednej strony, a nowe państwa członkowskie, z drugiej strony.
Dlatego też nowe poziomy kontyngentów zostały ustalone przy użyciu najodpowiedniejszego do tego celu kryterium, jakim jest wielkość populacji dwóch nowych państw członkowskich.
W obydwu przypadkach dodano stopę wzrostu.
(4) Należy zatem zmienić załączniki III B, IV i VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94, tak aby zawierały one wykaz poziomów kontyngentów mających zastosowanie na rok 2007. Szczegółowe zasady dotyczące przydzielania kontyngentów na rok 2007 określa rozporządzenie Komisji (WE) nr 1785/2006 [3] w sprawie zarządzania kontyngentami na wyroby włókiennicze ustanowionymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 517/94 na rok 2007.
(5) Wszystkie przepisy rozporządzenia (WE) nr 517/94 mają mieć zastosowanie do przywozu do nowych państw członkowskich.
W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 517/94 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych ustanowionego na mocy art. 25 rozporządzenia (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach III B, IV i VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1787/2006
z dnia 4 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 809/2004 wykonujące dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającą dyrektywę 2001/34/WE [1], w szczególności jej art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [2] nakazuje spółkom podlegającym ustawodawstwu państwa członkowskiego, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w którymkolwiek z państw członkowskich, sporządzanie za każdy rok finansowy zaczynający się dnia 1 stycznia 2005 r. lub później skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z przyjętymi międzynarodowymi standardami rachunkowości, zwanymi obecnie powszechnie międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej (IFRS).
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonujące dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz formy, włączenia przez odniesienie i publikacji takich prospektów emisyjnych oraz rozpowszechniania reklam [3] wymaga, aby historyczne informacje finansowe zamieszczane przez emitentów z krajów trzecich w prospektach emisyjnych publikowanych w związku z publiczną ofertą papierów wartościowych lub ich dopuszczeniem do obrotu na rynku regulowanym były sporządzane zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej, przyjętymi na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002, lub z równoważnymi krajowymi standardami rachunkowości obowiązującymi w danym kraju trzecim.
W przypadku gdy historyczne informacje finansowe nie zostały sporządzone zgodnie z takimi standardami, należy je przedstawić w prospekcie emisyjnym w postaci przekształconego sprawozdania finansowego.
(3) Artykuł 35 rozporządzenia (WE) nr 809/2004 zawiera jednak przepisy przejściowe zwalniające w określonych, ograniczonych przypadkach emitentów z krajów trzecich z obowiązku przekształcania historycznych informacji finansowych, które nie zostały sporządzone zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej lub z równoważnymi standardami rachunkowości obowiązującymi w kraju trzecim.
Na mocy tych przepisów przejściowych obowiązek przekształcenia historycznych informacji finansowych nie dotyczy prospektów emisyjnych złożonych przed dniem 1 stycznia 2007 r. przez emitentów z krajów trzecich, którzy sporządzili historyczne informacje finansowe zgodnie ze standardami uznawanymi w skali międzynarodowej albo zgodnie z krajowymi standardami rachunkowości obowiązującymi w kraju trzecim, a ich papiery wartościowe zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym przed tym terminem.
W tym drugim przypadku, jeśli historyczne informacje finansowe nie przedstawiają prawdziwego i rzetelnego obrazu aktywów i pasywów, sytuacji finansowej oraz zysków i strat emitenta, muszą one zostać uzupełnione o dokładniejsze lub dodatkowe informacje niezbędne celem uzyskania prawdziwego i rzetelnego obrazu.
(4) Na mocy obecnych przepisów rozporządzenia (WE) nr 809/2004 opisane powyżej zwolnienia w okresie przejściowym nie mają zastosowania do prospektów emisyjnych składanych od dnia 1 stycznia 2007 r., a historyczne informacje finansowe, które nie zostaną przedstawione w sposób zgodny z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej lub z równoważnymi standardami rachunkowości obowiązującymi w kraju trzecim, będą musiały zostać przekształcone.
(5) Od czasu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 wiele państw bezpośrednio przejęło międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej do swoich krajowych standardów rachunkowości.
Stanowi to wyraźny dowód na osiągnięcie jednego z celów tego rozporządzenia, jakim jest sprzyjanie coraz większej harmonizacji standardów sprawozdawczości finansowej, prowadzącej do międzynarodowej akceptacji IFRS jako rzeczywiście światowych standardów.
W związku z tym właściwe jest, aby emitenci z krajów trzecich byli zwolnieni z obowiązku przekształcania historycznych informacji finansowych sporządzanych zgodnie z krajowymi standardami rachunkowości lub z przedstawiania opisu różnic, zgodnie z art. 1 ust. 2 ust. 5A, jeżeli zgodnie z MSR 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" zawierają one jednoznaczną i bezwarunkową deklarację zgodności z IFRS.
(6) Powołany decyzją Komisji 2001/527/WE [4] Komitet Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych (CESR) w swojej opinii wydanej w czerwcu 2005 r. uznał, że standardy rachunkowości (tzw. GAAP – Generally Accepted Accounting Principles) obowiązujące w Kanadzie, Japonii i Stanach Zjednoczonych, w każdym przypadku rozpatrywane jako całość, są równoważne z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej przyjętymi na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002, pod warunkiem ujawniania dodatkowych informacji, a w niektórych przypadkach składania uzupełniających sprawozdań finansowych.
(7) W styczniu 2005 r. Japońska Rada Standardów Rachunkowości oraz Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB) ogłosiły zawarcie porozumienia w sprawie realizacji wspólnego projektu mającego na celu zmniejszenie różnic pomiędzy międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej a japońskimi standardami rachunkowości, a w marcu 2005 r. rozpoczęły realizację wspólnego programu prac zmierzających do harmonizacji japońskich standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej.
W styczniu 2006 r. Kanadyjska Rada Standardów Rachunkowości publicznie zadeklarowała zamiar przejścia na jeden zbiór akceptowanych na całym świecie wysokiej jakości standardów dla spółek publicznych i stwierdziła, że cel ten najlepiej osiągnąć poprzez harmonizację kanadyjskich standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej w ciągu pięciu lat.
W lutym 2006 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz amerykańska Rada Standardów Rachunkowości Finansowej (FASB) opublikowały protokół ustaleń, w którym nakreślono program prac na rzecz harmonizacji amerykańskich standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej celem spełnienia jednego z warunków amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), które muszą zostać spełnione, zanim najpóźniej w roku 2009 zniesie ona wymóg uzgadniania sprawozdań finansowych, nałożony na zarejestrowanych w niej zagranicznych emitentów stosujących międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej.
(8) Ważne jest jednak zachowanie jakości opartej na zasadach sprawozdawczości finansowej według IFRS, spójne wprowadzanie w życie międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej, zagwarantowanie odpowiedniej pewności prawnej spółkom i inwestorom oraz oferowanie spółkom z UE równego traktowania sprawozdań finansowych na arenie międzynarodowej.
Przyszła ocena równoważności powinna opierać się na szczegółowej i obiektywnej analizie technicznej różnic pomiędzy międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej a standardami rachunkowości obowiązującymi w krajach trzecich, a także na porównaniu rzeczywistego wdrożenia standardów rachunkowości z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej.
Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji na temat równoważności należy dokładnie zbadać postępy procesu harmonizacji.
(9) W świetle starań na rzecz harmonizacji z IFRS podejmowanych przez podmioty stanowiące standardy rachunkowości w Kanadzie, Japonii i Stanach Zjednoczonych należy przedłużyć obowiązywanie przepisów przejściowych określonych w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 809/2004, dotyczących zwolnienia emitentów z krajów trzecich z obowiązku przekształcania historycznych informacji finansowych, które sporządzono zgodnie z krajowymi standardami rachunkowości Kanady, Japonii lub Stanów Zjednoczonych lub (w zależności od przypadku) z obowiązku przedstawiania opisu różnic, o maksymalnie kolejne dwa lata, w ciągu których podmioty stanowiące standardy i właściwe organy nadzoru prowadzić będą dialog, proces harmonizacji będzie kontynuowany, a sprawozdanie z postępów zostanie ukończone.
(10) Aczkolwiek wiele państw bezpośrednio przejęło międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej do swoich krajowych standardów rachunkowości, inne państwa stopniowo harmonizują krajowe standardy rachunkowości z międzynarodowymi standardami.
W związku z tym należy również, na okres przejściowy wynoszący maksymalnie dwa lata, zwolnić emitentów z takich krajów trzecich z obowiązku przekształcania historycznych informacji finansowych lub (w zależności od przypadku) z obowiązku przedstawiania opisu różnic, pod warunkiem, że właściwy organ krajowy publicznie podjął odpowiednie zobowiązanie i ustanowił program prac.
W celu zagwarantowania, że to zwolnienie jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia powyższych warunków, emitent z kraju trzeciego powinien być zobowiązany do przedstawienia właściwemu organowi dowodów świadczących o tym, że organ krajowy złożył publiczne oświadczenie i ustanowił program prac.
W celu zapewnienia spójności we Wspólnocie Komitet Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych powinien koordynować ocenę właściwych organów w zakresie spełniania wyżej wymienionych warunków w odniesieniu do standardów rachunkowości w poszczególnych krajach.
(11) W ciągu tego dwuletniego okresu Komisja powinna nie tylko prowadzić dialog z właściwymi organami krajów trzecich, ale również uważnie śledzić postępy harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości Kanady, Japonii, Stanów Zjednoczonych i innych krajów trzecich, które ustanowiły program harmonizacji, tak aby mogła ona podjąć decyzję dotyczącą równoważności co najmniej sześć miesięcy przed dniem 1 stycznia 2009 r.
Ponadto Komisja będzie śledzić postępy dokonywane przez właściwe organy krajów trzecich w pracach nad wyeliminowaniem wszelkich wymogów dla emitentów wspólnotowych aktywnych na rynkach finansowych kraju trzeciego dotyczących uzgadniania sprawozdań finansowych sporządzonych zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej.
Na zakończenie dodatkowego okresu przejściowego Komisja podejmie decyzję, na mocy której emitenci wspólnotowi i spoza Wspólnoty traktowani są na równych zasadach.
(12) Komisja powinna systematycznie informować Europejski Komitet Papierów Wartościowych oraz Parlament Europejski o postępach dokonanych na rzecz eliminacji wymogów uzgadniania i w procesie harmonizacji. W związku z tym do dnia 1 kwietnia 2007 r.
Komisja złoży Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące harmonogramu prac w zakresie harmonizacji przewidzianego przez krajowe organy ds. rachunkowości w Kanadzie, Japonii i Stanach Zjednoczonych.
Ponadto do dnia 1 kwietnia 2008 r. i po konsultacjach z Komitetem Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych, Komisja powinna złożyć Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące oceny standardów rachunkowości krajów trzecich stosowanych przez emitentów, którzy nie są zobowiązani do przekształcania historycznych informacji finansowych lub (w zależności od przypadku) do przedstawiania opisu różnic w prospektach emisyjnych składanych właściwemu organowi przed dniem 1 stycznia 2009 r.
Ponadto sześć miesięcy przed dniem 1 stycznia 2008 r. i po odpowiednich konsultacjach z Komitetem Europejskich Regulatorow Rynku Papierów Wartościowych Komisja powinna zapewnić ustalenie definicji równoważności stosowanej do określania równoważności standardów rachunkowości krajów trzecich, na podstawie utworzonego w tym celu mechanizmu określania równoważności.
(13) W związku z powyższym należy zmienić art. 35 rozporządzenia (WE) nr 809/2004 tak, aby emitenci z krajów trzecich nie byli zobowiązani do przekształcania historycznych informacji finansowych lub (w zależności od przypadku) do przedstawiania opisu różnic w opisanych przypadkach przez okres przejściowy wynoszący maksymalnie dwa lata, w celu umożliwienia dalszego dialogu.
We wszystkich innych przypadkach emitenci z krajów trzecich powinni podlegać obowiązkowi przekształcania historycznych informacji finansowych zgodnie z przyjętymi IFRS lub (w odpowiednich przypadkach) obowiązkowi przedstawiania opisu różnic na potrzeby każdego prospektu emisyjnego składanego właściwemu organowi dnia 1 stycznia 2007 r. lub później.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 35 rozporządzenia (WE) nr 809/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Z zastrzeżeniem ustępu 5A, od dnia 1 stycznia 2007 r. emitenci z państw trzecich, o których mowa w ust. 3 i 4, przedstawiają historyczne informacje finansowe zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 lub zgodnie z równoważnymi krajowymi standardami rachunkowości obowiązującymi w kraju trzecim.
Jeżeli takie historyczne informacje finansowe nie zostały sporządzone zgodnie z takimi standardami, muszą być przedstawione w formie przekształconych sprawozdań finansowych.";
2) dodaje się następujące ustępy 5A, 5B, 5C, 5D oraz 5E:
"5A. Emitenci z państw trzecich nie podlegają obowiązkowi, na mocy załącznika I, pozycja 20.1; załącznika IV, pozycja 13.1; załącznika VII, pozycja 8.2; załącznika X, pozycja 20.1 lub załącznika XI, pozycja 11.1, przekształcania historycznych informacji finansowych ani obowiązkowi, na mocy załącznika VII, pozycja 8.2a; załącznika IX, pozycja 11.1 lub załącznika X, pozycja 20.1a, przedstawiania opisu różnic między międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 a zasadami rachunkowości, zgodnie z którymi sporządzono te informacje, zawarte w prospekcie emisyjnym, składanym właściwemu organowi przed dniem 1 stycznia 2009 r., pod warunkiem spełnienia jednego z następujących warunków:
a) informacja dodatkowa do sprawozdań finansowych stanowiących część historycznych informacji finansowych zawiera jednoznaczną i bezwarunkową deklarację zgodności z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej zgodnie z MSR 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych";
b) historyczne informacje finansowe są sporządzane zgodnie ze standardami rachunkowości obowiązującymi w Kanadzie, Japonii lub Stanach Zjednoczonych Ameryki;
c) historyczne informacje finansowe są sporządzane zgodnie ze standardami rachunkowości obowiązującymi w kraju trzecim innym niż Kanada, Japonia lub Stany Zjednoczone Ameryki, przy spełnieniu następujących warunków:
i) organ kraju trzeciego odpowiedzialny za dane krajowe standardy rachunkowości podjął przed rozpoczęciem roku finansowego, w którym złożono prospekt emisyjny, publiczne zobowiązanie do zharmonizowania tych standardów z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej;
ii) organ ten ustanowił program prac, który wskazuje na zamiar dokonania postępów w harmonizacji do dnia 31 grudnia 2008 r.; oraz
iii) emitent przedstawia właściwemu organowi dowody świadczące o spełnieniu warunków określonych w pkt i) oraz ii).
5B. Do dnia 1 kwietnia 2007 r. Komisja złoży Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu pierwsze sprawozdanie dotyczące harmonogramu prac organów odpowiedzialnych za krajowe standardy rachunkowości w Stanach Zjednoczonych, Japonii i Kanadzie w zakresie harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości obowiązujących w tych państwach.
Komisja dokładnie monitoruje postępy harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości Kanady, Japonii i Stanów Zjednoczonych oraz postęp w zakresie eliminacji wymogów uzgadniania, które mają zastosowanie do emitentów wspólnotowych w tych państwach, oraz systematycznie informuje Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski o tych postępach.
W szczególności Komisja bezzwłocznie informuje Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski, jeżeli ten proces nie przebiega w sposób zadowalający.
5C. Komisja informuje również systematycznie Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski o przebiegu dyskusji na temat regulacji prawnych i postępie w zakresie harmonizacji międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej i standardów rachunkowości krajów trzecich określonych w ust. 5A lit. c) oraz o postępach dokonanych w zakresie eliminacji wszelkich wymogów uzgadniania.
W szczególności Komisja bezzwłocznie informuje Europejski Komitet Papierów Wartościowych i Parlament Europejski, jeżeli ten proces nie przebiega w sposób zadowalający.
5D. Oprócz spełnienia obowiązków określonych w ust. 5B i 5C, Komisja prowadzi regularny dialog z organami krajów trzecich i najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2008 r. przedstawi Europejskiemu Komitetowi Papierów Wartościowych i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące postępów harmonizacji i postępów dokonanych na rzecz eliminacji wszelkich wymogów uzgadniania, które mają zastosowanie do emitentów wspólnotowych na mocy przepisów kraju trzeciego, określonego w ust. 5A lit. b) lub c).
Komisja może zwrócić się do osoby trzeciej o opracowanie sprawozdania lub nałożyć na osobę trzecią obowiązek jego sporządzenia.
Przynajmniej na sześć miesięcy przed dniem 1 stycznia 2009 r. Komisja dokona ustalenia równoważności standardów rachunkowości krajów trzecich, zgodnie z definicją równoważności i mechanizmem określania równoważności, który zostanie utworzony do dnia 1 stycznia 2008 r. zgodnie z procedurą określoną w art. 24 dyrektywy 2003/71/WE.
W związku z wykonaniem przepisów niniejszego ustępu Komisja zasięga najpierw opinii Komitetu Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych na temat adekwatności definicji równoważności, mechanizmu określania równoważności i ustalania równoważności.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1788/2006
z dnia 5 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2006
z dnia 5 grudnia 2006 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1964/2005 stanowi, że każdego roku, począwszy od dnia 1 stycznia, otwiera się autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 775000 ton wagi netto, podlegający zerowej stawce celnej, na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019, pochodzących z krajów AKP.
(2) Należy zatem otworzyć kontyngent taryfowy na 2007 r., przewidziany rozporządzeniem (WE) nr 1964/2005, oraz ustanowić przepisy w sprawie zarządzania nim na okres do dnia 31 grudnia 2007 r.
(3) Podobnie jak w przypadku przywozu niepreferencyjnego, metoda zarządzania kontyngentem taryfowym powinna zostać przyjęta w celu sprzyjania rozwojowi międzynarodowej wymiany handlowej oraz uniknięcia zakłóceń przepływów handlowych.
Najbardziej odpowiednią metodą okazuje się metoda przewidująca wykorzystanie kontyngentu zgodnie z porządkiem chronologicznym według dat zatwierdzenia deklaracji wprowadzania do swobodnego obrotu (tzw. metoda "kto pierwszy, ten lepszy").
Jednak w celu zapewnienia ciągłości wymiany handlowej z krajami AKP, a zatem wystarczającego zaopatrzenia rynku wspólnotowego przy jednoczesnym uniknięciu zakłóceń przepływów handlowych, rozporządzenie Komisji (WE) nr 219/2006 [2] rezerwuje tymczasowo część kontyngentu taryfowego dla podmiotów, które zaopatrywały Wspólnotę w banany pochodzące z krajów AKP w ramach wcześniej obowiązującego systemu przywozu.
Biorąc pod uwagę przejściowy charakter tego przepisu, należy stopniowo go wyeliminować oraz zapewnić w odniesieniu do 2007 r. znaczne zwiększenie części kontyngentu taryfowego zarządzanego w oparciu o metodę "kto pierwszy, ten lepszy", zwiększając procent przywozów dokonywanych w ramach tego systemu z 60 do 81 %.
(4) Należy zatem ustanowić przepisy w celu zarezerwowania łącznej ilości 146848 ton w ramach kontyngentu taryfowego dla podmiotów, które faktycznie przywoziły do Wspólnoty banany pochodzące z krajów AKP w 2006 r.
Zarządzanie wspomnianą częścią kontyngentu taryfowego należy oprzeć na systemie pozwoleń na przywóz wydawanych każdemu podmiotowi proporcjonalnie do przyznawanych ilości przywozowych na podstawie pozwoleń, które podmioty otrzymały na mocy rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 219/2006.
(5) Biorąc pod uwagę dostępne ilości, na okres do dnia 31 grudnia 2007 r. należy ustalić pułap w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwolenia, które każdy podmiot może składać.
(6) Dostęp do pozostałej części kontyngentu taryfowego powinien być otwarty dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą we Wspólnocie w oparciu o metodę "kto pierwszy, ten lepszy", zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(7) Aby wnioski o pozwolenia mogły zostać złożone na czas, należy przewidzieć niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy podlegający zerowej stawce celnej na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1964/2005, na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 2
Dostępne ilości
Ilości dostępne w ramach kontyngentu ustala się na 775000 ton, z czego:
a) ilością 146848 ton posiadającą numer porządkowy 09.4164 zarządza się zgodnie z przepisami rozdziału II;
b) ilością 628152 ton zarządza się zgodnie z przepisami rozdziału III i posiada ona następujące numery porządkowe: 09.1634, 09.1638, 09.1639, 09.1640, 09.1642, 09.1644.
ROZDZIAŁ II
PRZYWÓZ ILOŚCI PRZEWIDZIANYCH W ART.
2 LIT.
A)
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz
1.
Każdy przywóz w ramach ilości ustalonych w art. 2 lit. a) wymaga przedstawienia pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
2. Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4] stosuje się z wyjątkiem art. 8 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Składanie wniosków o wydanie pozwoleń
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz mogą składać podmioty prowadzące działalność gospodarczą we Wspólnocie, które rzeczywiście przywoziły do Wspólnoty w 2006 r. banany pochodzące z krajów AKP, na podstawie pozwoleń wydawanych na mocy rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 219/2006.
2.
Ilości, o które podmiot złożył wniosek, nie mogą przekroczyć 110 % ilości przywiezionych w oparciu o przyznane mu pozwolenia na mocy rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 219/2006.
3.
Każdy podmiot składa wniosek o pozwolenie na przywóz dnia 8 i 9 stycznia 2007 r., zwracając się do właściwego organu państwa członkowskiego, który w 2006 r. wydał mu pozwolenie na przywóz na ilości, o których mowa w ust. 2.
Właściwe organy każdego państwa członkowskiego wymienione są w załączniku.
Zmiany w wykazie wprowadza Komisja na wniosek danego państwa członkowskiego.
4.
Do wniosków o pozwolenie dołącza się kopię pozwolenia lub pozwoleń używanych w 2006 r. do przywozu bananów pochodzących z krajów AKP, odpowiednio potwierdzone, oraz dowód wniesienia zabezpieczenia zgodnie z tytułem III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [5].
Wysokość zabezpieczenia wynosi 150 EUR za tonę.
5.
Nie przyjmuje się wniosków, które nie zostały złożone zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
6.
Wnioski o pozwolenie i same pozwolenia zawierają w rubryce 20 zapis "pozwolenie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1789/2006 – rozdział II".
Artykuł 5
Wydawanie pozwoleń
1.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, najpóźniej dnia 15 stycznia 2007 r., o łącznej ilości, w odniesieniu do której złożono dopuszczalne wnioski.
2.
Jeżeli ilości będące przedmiotem wniosku przekraczają ilość określoną w art. 2 lit a), Komisja ustala, najpóźniej dnia 18 stycznia 2007 r., współczynnik przydziału stosowany do każdego wniosku o pozwolenie.
3.
Właściwe organy wydają pozwolenia na przywóz od dnia 22 stycznia 2007 r. stosując, w razie konieczności, współczynnik przydziału, o którym mowa w ust. 2.
4.
Jeżeli – w przypadkach, w których stosuje się współczynnik przydziału – pozwolenie wydaje się na ilość mniejszą niż ilość określona we wniosku, zabezpieczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 4, jest niezwłocznie zwalniane w odniesieniu do ilości, na którą nie przyznano pozwolenia.
Artykuł 6
Okres ważności pozwoleń i zgłoszeń państw członkowskich
1.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z art. 5 ust. 3 są ważne do dnia 31 grudnia 2007 r.
2.
W okresie od lutego 2007 r. do stycznia 2008 r. włącznie, najpóźniej do 15 dnia każdego miesiąca, państwa członkowskie zgłaszają Komisji ilości bananów wprowadzonych do swobodnego obrotu w poprzednim miesiącu na podstawie pozwoleń wydanych zgodnie z art. 5 ust. 3.
Informacje określone w akapicie pierwszym przekazuje się drogą elektroniczną na adres wskazany przez Komisję.
3.
Najpóźniej dnia 26 stycznia 2007 r. państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz podmiotów prowadzących działalność w ramach niniejszego rozporządzenia.
Komisja może przekazać te wykazy pozostałym państwom członkowskim.
Artykuł 7
Formalności związane z wprowadzaniem do swobodnego obrotu
1.
Urzędy celne, w których składa się zgłoszenia przywozowe w celu dopuszczenia bananów do swobodnego obrotu:
a) przechowują egzemplarz każdego pozwolenia na przywóz i wyciągu z pozwolenia po akceptacji zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu; oraz
b) przekazują z końcem każdego okresu dwutygodniowego drugi egzemplarz każdego pozwolenia na przywóz i wyciągu organom ich państwa członkowskiego wymienionym w załączniku.
2.
Organy określone w ust. 1 lit. b) przekazują z końcem każdego okresu dwutygodniowego egzemplarz pozwoleń i otrzymanych wyciągów do właściwych organów państw członkowskich, które wystawiły te dokumenty.
3.
W przypadku wątpliwości co do autentyczności pozwolenia, wyciągu lub jakiejkolwiek informacji lub podpisu na przedstawionym dokumencie lub co do statusu importera wypełniającego formalności związane z dopuszczeniem do swobodnego obrotu lub w imieniu którego formalności są dokonywane i w przypadku podejrzenia nieprawidłowości, urzędy celne, w których przedstawiono dokumenty, bezzwłocznie powiadamiają właściwe organy danego państwa członkowskiego.
Te z kolei bezzwłocznie przesyłają wspomniane informacje właściwym organom państwa członkowskiego, które wystawiły te dokumenty, jak również Komisji, w celu przeprowadzenia dokładnej kontroli.
4.
Na podstawie informacji otrzymanych zgodnie z ust. 1, 2 i 3 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku, przeprowadzają dodatkowe kontrole potrzebne do zapewnienia właściwego zarządzania kontyngentami taryfowymi, w szczególności odnoszące się do weryfikacji ilości przywiezionych w ramach tych uzgodnień, przez dokładne porównanie wydanych pozwoleń i wyciągów z wykorzystanymi pozwoleniami i wyciągami.
W tym celu weryfikują w szczególności autentyczność i zgodność wykorzystanych dokumentów oraz ich wykorzystanie przez podmioty.
ROZDZIAŁ III
PRZYWÓZ ILOŚCI PRZEWIDZIANYCH W ART.
2 LIT.
B)
Artykuł 8
Zarządzanie
1.
Ilości przewidziane w art. 2 lit. b) dzieli się na sześć transzy, każda w wysokości 104692 ton, jak następuje:
Numer porządkowy _BAR_ Okres obowiązywania kontyngentu _BAR_
09.1634 _BAR_ od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego _BAR_
09.1638 _BAR_ od dnia 1 marca do dnia 30 kwietnia _BAR_
09.1639 _BAR_ od dnia 1 maja do dnia 30 czerwca _BAR_
09.1640 _BAR_ od dnia 1 lipca do dnia 31 sierpnia _BAR_
09.1642 _BAR_ od dnia 1 września do dnia 31 października _BAR_
09.1644 _BAR_ od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia _BAR_
2.
Transze określone w ust. 1 zarządzane są zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1790/2006
z dnia 5 grudnia 2006 r.
zatwierdzające działania przeprowadzane na terenie Turcji, mające na celu kontrolę zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przed ich przywozem do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [2] ustanawia warunki zatwierdzania czynności kontrolnych przeprowadzonych przez dany kraj trzeci, który o to wnioskuje, przed przywozem do Wspólnoty.
(2) Władze Turcji przesłały do Komisji wniosek o zatwierdzenie czynności kontrolnych, za których przeprowadzanie odpowiedzialna jest Dyrekcja Generalna ds. Normalizacji Handlu Zagranicznego.
W tym wniosku stwierdza się, że wyżej wymienione organy kontroli posiadają niezbędny personel, wyposażenie i urządzenia do przeprowadzania kontroli, że stosują one metody równorzędne do metod określonych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz że świeże owoce i warzywa wywożone z Turcji do Wspólnoty odpowiadają wspólnotowym normom handlowym.
(3) Informacje przesłane przez państwa członkowskie do Komisji wskazują, że w okresie 2001–2005 częstotliwość występowania niezgodności z normami handlowymi w przywozie świeżych owoców i warzyw z Turcji była bardzo niska.
(4) Kontrole zgodności przeprowadzone przez Turcję powinny zatem zostać zatwierdzone z mocą od dnia wprowadzenia w życie procedury współpracy administracyjnej ustanowionej w art. 7 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontrole zgodności norm handlowych dotyczących świeżych owoców i warzyw przeprowadzane przez Turcję przed ich przywozem do Wspólnoty zostają niniejszym zatwierdzone zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
Artykuł 2
Szczegółowe dane dotyczące władzy publicznej i organu kontroli w Turcji, określonych w art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, podane są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Świadectwa określone w art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, wydane w następstwie kontroli określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia, muszą być sporządzone na formularzach zgodnie ze wzorem podanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1793/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1794/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
ustanawiające wspólny schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb nawigacji lotniczej w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie w sprawie zapewniania służb) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie ramowe) [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja jest zobowiązana do ustanowienia wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej, obejmującego całą Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie, którego przepisy stosuje się bezpośrednio, jest najodpowiedniejszym instrumentem do tego celu, ponieważ gwarantuje jednolite stosowanie wspólnego schematu opłat w całej jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia ramowego Eurocontrol otrzymał zadanie wspomagania Komisji przy opracowywaniu przepisów wykonawczych dotyczących wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej.
Niniejsze rozporządzenie oparte jest na podsumowującym to sprawozdaniu z dnia 29 października 2004 r.
(3) Opracowanie wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej we wszystkich fazach lotu ma zasadnicze znaczenie dla wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej.
System ten powinien przyczynić się do poprawy przejrzystości ustalania, nakładania i egzekwowania opłat od użytkowników przestrzeni powietrznej.
System powinien również zachęcać do bezpiecznego, wydajnego i skutecznego zapewniania służb żeglugi powietrznej podmiotom z nich korzystającym, które finansują system, a także zachęcać do świadczenia zintegrowanych usług.
(4) Zgodnie z ogólnym celem, jakim jest poprawa efektywności kosztowej służb żeglugi powietrznej, schemat opłat powinien sprzyjać zwiększaniu wydajności operacyjnej i poprawie efektywności kosztowej.
(5) W celu zapewnienia podróżującym dostępu do sieci transportu lotniczego, a w szczególności do średnich i małych portów lotniczych, a także dostępu do większych portów lotniczych po osiągalnych kosztach, państwa członkowskie powinny móc stosować te same stawki jednostkowe opłat za służby terminalowe we wszystkich portach lotniczych obsługiwanych przez tę samą instytucję zapewniającą służby ruchu lotniczego lub ewentualnie w kilku grupach takich portów lotniczych, w celu pokrycia całkowitych kosztów służb terminalowych.
(6) Wspólny schemat opłat powinien być zgodny z art. 15 Konwencji chicagowskiej ICAO z 1944 r. o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.
(7) Ponieważ państwa członkowskie w większości są stronami Umowy wielostronnej w sprawie opłat trasowych "Eurocontrol" z dnia 12 lutego 1981 r., a Wspólnota podpisała protokół przystąpienia do zrewidowanej konwencji Eurocontrol, zasady opracowane w ramach niniejszego rozporządzenia powinny być zgodne z systemem opłat trasowych Eurocontrol.
(8) Schemat opłat powinien umożliwiać optymalne wykorzystanie przestrzeni powietrznej z uwzględnieniem przepływu ruchu lotniczego, w szczególności w obrębie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej ustanowionych zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej) [3].
(9) Zgodnie z oświadczeniem załączonym do rozporządzenia w sprawie przestrzeni powietrznej [4] Komisja sporządzi do 2008 r. sprawozdanie na temat doświadczeń z zakresu tworzenia funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej.
Przy tej okazji Komisja dokona oceny trudności, jakie mogą zaistnieć w wyniku utrzymania oddzielnych stawek jednostkowych w ramach funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej.
(10) Konieczne jest określenie wymogów dotyczących udostępniania w odpowiednim czasie przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej i właściwym organom pełnych i przejrzystych informacji o podstawie kosztowej.
(11) Poziom opłat dotyczących w szczególności lekkich statków powietrznych nie powinien zniechęcać do korzystania z urządzeń i służb niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa ani do wdrażania nowych technik i procedur.
(12) Formuła pobierania opłat za korzystanie z terminalowych służb żeglugi powietrznej powinna odzwierciedlać odmienny charakter tych służb w porównaniu do trasowych służb żeglugi powietrznej.
(13) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wspólnego ustalania stawek jednostkowych, w szczególności w przypadku stref pobierania opłat obejmujących przestrzeń powietrzną więcej niż jednego państwa członkowskiego lub jeśli państwa członkowskie są stronami wspólnego systemu opłat trasowych.
(14) W celu poprawy wydajności schematu opłat oraz ograniczenia obciążenia administracyjnego i rachunkowego państwa członkowskie powinny mieć możliwość pobierania opłat trasowych wspólnie w ramach wspólnego systemu opłat trasowych i przy zastosowaniu jednej opłaty za dany lot.
(15) Ważne jest wzmocnienie środków prawnych niezbędnych do zapewnienia szybkiego i pełnego uiszczania opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej przez użytkowników tych służb.
(16) Opłaty nakładane na użytkowników przestrzeni powietrznej powinny być ustalane i stosowane uczciwie i przejrzyście, po konsultacji z użytkownikami.
Opłaty takie powinny podlegać regularnym przeglądom.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki niezbędne do opracowania schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej spójnego z systemem opłat trasowych Eurocontrol.
2. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do służb żeglugi powietrznej świadczonych przez instytucje zapewniające służby ruchu lotniczego, wyznaczone zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 550/2004, oraz przez instytucje zapewniające służby meteorologiczne, jeśli zostały one wyznaczone zgodnie z art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia, obsługujących ogólny ruch lotniczy na obszarze europejskim (EUR) i afrykańskim (AFI) Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO), na terenie których państwa członkowskie odpowiadają za zapewnienie służb żeglugi powietrznej.
3.
Państwa członkowskie mogą stosować niniejsze rozporządzenie do służb żeglugi powietrznej zapewnianych w przestrzeni powietrznej będącej w ich obszarze odpowiedzialności wewnątrz innych obszarów ICAO, pod warunkiem że poinformują o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie.
4.
Państwa członkowskie mogą stosować niniejsze rozporządzenie w odniesieniu do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, które otrzymały zezwolenie na zapewnianie tych służb bez certyfikacji, zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb.
5.
Państwa członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu niniejszego rozporządzenia do służb żeglugi powietrznej na lotniskach, na których rocznie odbywa się mniej niż 50000 lotów handlowych, niezależnie od maksymalnej masy startowej i liczby wykorzystywanych miejsc pasażerskich, przy czym liczbę lotów oblicza się jako średnią roczną sumę startów i lądowań za ostatnie trzy lata.
Państwa członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Komisja okresowo publikuje zaktualizowane wykazy lotnisk objętych tym wyłączeniem.
6.
Bez uszczerbku dla stosowania zasad, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia w sprawie zapewnienia służb, państwa członkowskie mogą zadecydować, że nie będą obliczać opłat terminalowych zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia ani ustalać stawek jednostkowych opłat terminalowych zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zapewniania służb żeglugi powietrznej dla lotnisk, na których rocznie odbywa się mniej niż 150000 lotów handlowych, niezależnie od maksymalnej masy startowej i liczby wykorzystywanych miejsc pasażerskich, przy czym liczbę lotów oblicza się jako średnią roczną sumę startów i lądowań za ostatnie trzy lata.
Przed podjęciem tej decyzji państwa członkowskie oceniają, w jakim stopniu spełnione zostały warunki określone w załączniku I, w tym warunek przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.
Ostateczna ocena tego, czy warunki zostały spełnione, i decyzja państw członkowskich wraz z pełnym uzasadnieniem, obejmującym także wyniki konsultacji z użytkownikami, jest publikowana i przekazywana do wiadomości Komisji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia ramowego.
Dodatkowo mają zastosowanie następujące definicje:
a) "użytkownik służb żeglugi powietrznej" oznacza podmiot eksploatujący statek powietrzny w czasie wykonywania lotu lub, jeśli nie jest znana jego tożsamość, oznacza wówczas właściciela statku powietrznego, chyba że wykaże on, że inna osoba eksploatowała wtedy statek powietrzny;
b) "przedstawiciel użytkowników przestrzeni powietrznej" oznacza dowolną osobę lub jednostkę prawną reprezentującą interesy jednej lub kilku kategorii użytkowników służb żeglugi powietrznej;
c) "IFR" oznacza przepisy wykonywania lotów według wskazań przyrządów (Instrument Flight Rules), zgodnie z definicją zawartą w załączniku 2 do Konwencji chicagowskiej z 1944 r. o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (wydanie dziesiąte, lipiec 2005 r.);
d) "VFR" oznacza przepisy wykonywania lotów z widocznością (Visual Flight Rules), zgodnie z definicją zawartą w załączniku 2 do Konwencji chicagowskiej z 1944 r. o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (wydanie dziesiąte, lipiec 2005 r.);
e) "strefa pobierania opłat trasowych" oznacza część przestrzeni powietrznej, dla której określa się jedną podstawę kosztową i jedną stawkę jednostkową;
f) "strefa pobierania opłat terminalowych" oznacza lotnisko lub grupę lotnisk, dla których określa się jedną podstawę kosztową i jedną stawkę jednostkową;
g) "handlowy transport lotniczy" oznacza dowolną operację statku powietrznego polegającą na przewozie pasażerów, ładunku lub poczty za wynagrodzeniem lub w drodze wynajmu.
Artykuł 3
Zasady funkcjonowania schematu opłat
1.
Schemat opłat odzwierciedla koszty ponoszone bezpośrednio i pośrednio w celu zapewnienia służb żeglugi powietrznej.
2.
Koszty trasowych służb żeglugi powietrznej finansowane są z opłat trasowych nakładanych na użytkowników służb żeglugi powietrznej.
3.
Koszty terminalowych służb żeglugi powietrznej finansowane są z opłat terminalowych nakładanych na użytkowników służb żeglugi powietrznej i/lub innych przychodów, w tym subsydiów krzyżowych zgodnych z prawem wspólnotowym.
4.
Ustępy 2 i 3 nie naruszają możliwości finansowania zwolnień udzielanych niektórym użytkownikom służb żeglugi powietrznej z innych źródeł finansowania zgodnie z art. 9.
5.
Schemat opłat zapewnia przejrzystość i konsultowanie podstaw kosztowych oraz podziału kosztów pomiędzy różne służby.
Artykuł 4
Ustanowienie stref pobierania opłat
1.
Państwa członkowskie ustanawiają strefy pobierania opłat w przestrzeni powietrznej wchodzącej w ich obszar odpowiedzialności, w której użytkownikom przestrzeni powietrznej zapewniane są służby żeglugi powietrznej.
2.
Strefy pobierania opłat są wyznaczane z uwzględnieniem natężenia ruchu lotniczego i zapewnienia służb kontroli ruchu lotniczego, po konsultacji z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.
3.
Strefa pobierania opłat trasowych rozciąga się od powierzchni ziemi do górnej przestrzeni powietrznej włącznie, z zastrzeżeniem możliwości ustanowienia przez państwo członkowskie specjalnej strefy obejmującej złożoną strukturę przestrzeni terminalowej, po przeprowadzeniu konsultacji z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.
4.
W przypadku stref pobierania opłat obejmujących przestrzeń powietrzną więcej niż jednego państwa członkowskiego zainteresowane państwa członkowskie dokonują odpowiednich ustaleń w celu spójnego i jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia w danej przestrzeni powietrznej.
Państwa członkowskie informują o tym Komisję oraz Eurocontrol.
ROZDZIAŁ II
KOSZTY ZAPEWNIENIA SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ
Artykuł 5
Kwalifikujące się służby, urządzenia i działania
1.
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wskazane w art. 1 ust. 2 i 4 określają koszty ponoszone w celu zapewnienia służb żeglugi powietrznej w odniesieniu do urządzeń i służb przewidzianych i wdrożonych zgodnie z regionalnym europejskim planem żeglugi powietrznej ICAO w strefach pobierania opłat wchodzących w ich obszar odpowiedzialności.
Koszty te obejmują wydatki administracyjne, szkolenia, badania, testy i próby oraz działalność badawczo-rozwojową prowadzoną w związku z tymi służbami.
2.
Państwa członkowskie mogą określić następujące koszty, jeśli są one ponoszone w związku z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej:
a) koszty ponoszone przez właściwe organy krajowe;
b) koszty ponoszone przez uznane organizacje, o których mowa w art. 3 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb;
c) koszty wynikające z umów międzynarodowych.
3.
Bez uszczerbku dla innych źródeł finansowania i w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa, efektywności kosztowej i zapewniania służb, opłaty mogą być wykorzystywane na sfinansowanie kosztów projektów służących wsparciu poszczególnych kategorii użytkowników przestrzeni powietrznej i/lub instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, realizowanych w celu poprawy wspólnej infrastruktury żeglugi powietrznej, zapewnianych służb żeglugi powietrznej i wykorzystania przestrzeni powietrznej zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
Artykuł 6
Kalkulacja kosztów
1.
Koszty kwalifikujących się służb, urządzeń i działań w znaczeniu art. 5 określane są zgodnie z księgami rachunkowymi, o których mowa w art. 12 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb, za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Jednorazowe skutki wynikające z wprowadzenia międzynarodowych standardów rachunkowości mogą być rozłożone na okres nieprzekraczający 15 lat.
2.
Koszty, o których mowa w ust. 1, rozbijane są na koszty personelu, pozostałe koszty operacyjne, koszty amortyzacji, koszt kapitału oraz koszty wyjątkowe obejmujące niepodlegające zwrotowi zapłacone cła i podatki, a także wszelkie inne powiązane koszty.
Koszty personelu obejmują wynagrodzenia brutto, płatności za pracę w nadgodzinach, pracownicze składki na ubezpieczenie społeczne oraz koszty emerytur i innych świadczeń.
Inne koszty operacyjne obejmują koszty ponoszone w wyniku zakupu towarów i usług wykorzystywanych w celu zapewnienia służb żeglugi powietrznej, w szczególności usługi zlecone, takie jak łączność, zewnętrzny personel, taki jak konsultanci, materiały, energię, narzędzia, wynajem budynków, wyposażenie i urządzenia, konserwację, koszty ubezpieczenia i koszty podróży.
W przypadku gdy instytucja zapewniająca służby ruchu lotniczego nabywa inne usługi żeglugi powietrznej, wlicza ona faktyczne wydatki poniesione na te służby do swoich innych kosztów operacyjnych.
Koszty amortyzacji dotyczą łącznej wartości środków trwałych wykorzystywanych do celów służb żeglugi powietrznej.
Środki trwałe są amortyzowane zgodnie ze swoim oczekiwanym okresem eksploatacji, przy zastosowaniu metody liniowej w odniesieniu do historycznego kosztu amortyzowanych środków.
Jeśli środki należą do instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej, która objęta jest systemem zachęt wymienionym w art. 12 ust. 2, przy obliczaniu amortyzacji można zastosować księgowanie kosztów bieżących zamiast księgowania kosztów historycznych.
Metoda nie może być zmieniana w okresie amortyzacji.
Koszt kapitału jest równy iloczynowi:
a) sumy średniej wartości księgowej netto środków trwałych aktualnie eksploatowanych lub w trakcie budowy, wykorzystywanych przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej oraz średniej wartości aktywów obrotowych netto niezbędnych do zapewniania służb żeglugi powietrznej; oraz
b) ważonej średniej stopy oprocentowania zadłużenia i stopy zwrotu z kapitału własnego.
Koszty wyjątkowe to jednorazowe koszty poniesione w danym roku w związku z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej.
3.
Dla celów ust. 2 akapit piąty, współczynniki wagowe oparte są na stosunku między finansowaniem ze środków pochodzących z zadłużenia a finansowaniem z kapitału własnego.
Stopa oprocentowania zadłużenia równa jest średniej stopie oprocentowania zadłużenia mającej zastosowanie do danej instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej.
Stopa zwrotu z kapitału własnego uwzględnia ryzyko finansowe ponoszone przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej, przy czym wyznacznikiem jest stopa oprocentowania obligacji państwowych.
Jeśli instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej objęta jest systemem zachęt wymienionym w art. 12 ust. 2, zastosowana może zostać dodatkowa premia zapewniająca odpowiednie uwzględnienie specyficznego ryzyka finansowego ponoszonego przez taką instytucję.
W przypadku gdy aktywa nie należą do instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej, ale są uwzględnione w wyliczeniu kosztu kapitału, państwa członkowskie dbają o to, by koszty tych aktywów nie były rozliczane dwukrotnie.
Artykuł 7
Podział kosztów
1.
Koszty kwalifikujących się służb, urządzeń i działań w znaczeniu art. 5 są przypisywane w przejrzysty sposób do stref pobierania opłat, w odniesieniu do których zostały one faktycznie poniesione.
Jeśli ponoszone koszty dotyczą różnych stref pobierania opłat, są one przypisywane proporcjonalnie na podstawie przejrzystej metodologii spełniającej wymogi art. 8.
2.
Koszty terminalowych służb żeglugi powietrznej obejmują:
a) służby kontroli lotniska, lotniskowe służby informacji powietrznej, włączając służby doradcze ruchu lotniczego, oraz służby ostrzegawcze;
b) służby ruchu lotniczego obsługujące przyloty i odloty statków powietrznych w określonej odległości od portu lotniczego, zgodnie z wymaganiami operacyjnymi;
c) odpowiednią część kosztów wszelkich pozostałych składników służb żeglugi powietrznej, odzwierciedlającą odpowiednio rozdział między trasowymi służbami żeglugi powietrznej i terminalowymi służbami żeglugi powietrznej.
3.
Koszty służb trasowych obejmują koszty, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów wymienionych w ust. 2.
4.
W przypadku gdy lotom z widocznością (VFR) udziela się zwolnienia zgodnie z art. 9, instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej wykazuje koszty służb żeglugi powietrznej zapewnianych lotom VFR oddzielnie od kosztów służb dla lotów IFR.
Koszty te mogą być ustalane za pomocą metody kosztów krańcowych z uwzględnieniem korzyści dla lotów IFR wynikających z udostępnienia służb lotom VFR.
Artykuł 8
Przejrzystość podstawy kosztowej
1.
Z zastrzeżeniem art. 18 rozporządzenia w sprawie zapewnienia służb, państwa członkowskie i/lub instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej organizują wymianę informacji na temat podstaw kosztowych, planowanych inwestycji i przewidywanego ruchu z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej, jeśli wyrażą oni takie życzenie.
Następnie przynajmniej raz do roku przedstawiają w przejrzysty sposób swoje koszty określone zgodnie z art. 5 przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej, Komisji oraz, w stosownych przypadkach, Eurocontrol.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, podaje się w oparciu o tabele sprawozdawcze i szczegółowe zasady określone w załączniku II lub, w przypadku gdy państwo członkowskie podjęło decyzję, o której mowa w art. 1 ust. 6, lub poinformowało Komisję, że rozważa podjęcie takiej decyzji, w załączniku III część 1.
ROZDZIAŁ III
FINANSOWANIE SŁUŻB ŻEGLUGI POWIETRZNEJ Z OPŁAT ZA KORZYSTANIE
Artykuł 9
Zwolnienia z opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej
1.
Państwa członkowskie zwalniają z opłat trasowych:
a) loty wykonywane przez statki powietrzne, których maksymalna dopuszczalna masa startowa wynosi mniej niż 2 tony metryczne;
b) mieszane loty VFR/IFR w strefach pobierania opłat, w których są one wykonywane wyłącznie na podstawie przepisów VFR i gdzie nie pobiera się opłat od lotów VFR;
c) loty wykonywane wyłącznie w ramach przewozu urzędujących monarchów i członków ich najbliższej rodziny, głów państw, szefów rządów oraz ministrów w ramach podróży oficjalnych; we wszystkich przypadkach musi to być należycie uzasadnione odpowiednim oznaczeniem statusu w planie lotu;
d) loty poszukiwawcze i ratownicze dopuszczone przez właściwy organ.
2.
Państwa członkowskie mogą zwolnić z opłat trasowych:
a) loty wojskowe wykonywane przez wojskowe statki powietrzne dowolnego państwa;
b) loty treningowe wykonywane wyłącznie w celu uzyskania licencji lub odpowiedniego uprawnienia w przypadku członków personelu lotniczego wchodzącego w skład załóg statków powietrznych, o ile jest to uzasadnione odpowiednią uwagą w planie lotu; loty takie muszą być wykonywane wyłącznie w przestrzeni powietrznej danego państwa członkowskiego; nie mogą służyć do przewozu pasażerów ani ładunku, ani do przebazowania statku powietrznego na miejsce wykonywania operacji;
c) loty wykonywane wyłącznie w celu sprawdzenia lub przetestowania sprzętu wykorzystywanego lub przeznaczonego do wykorzystania w charakterze naziemnych pomocy nawigacyjnych, z wyłączeniem lotów służących do przebazowania danego statku powietrznego na miejsce wykonywania operacji;
d) loty kończące się na lotnisku, z którego dany statek powietrzny wystartował, w czasie których nie wykonywano żadnych międzylądowań;
e) loty VFR;
f) loty z pomocą humanitarną dopuszczone przez właściwy organ;
g) loty służb celnych i policji.
3.
Państwa członkowskie mogą zwolnić z opłat terminalowych loty, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
4.
Koszty ponoszone w związku z lotami objętymi zwolnieniem nie są uwzględniane przy wyliczaniu stawek jednostkowych.
Na koszty te składają się:
a) koszty objętych zwolnieniem lotów VFR, określone w art. 7 ust. 4; oraz
b) koszty objętych zwolnieniem lotów IFR, które wylicza się jako iloczyn kosztów poniesionych w związku z lotami IFR oraz stosunku liczby objętych zwolnieniem jednostek usługowych do łącznej liczby jednostek usługowych; koszt poniesiony w związku z lotami IFR oblicza się, odejmując koszt lotów VFR od łącznego kosztu.
Państwa członkowskie gwarantują instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej pokrycie kosztów poniesionych w związku z obsługą lotów objętych zwolnieniem.
Artykuł 10
Obliczanie wysokości opłat trasowych
1.
Opłata trasowa za dany lot w określonej strefie pobierania tej opłaty równa jest iloczynowi stawki jednostkowej ustalonej dla tej strefy pobierania opłat za trasowe służby żeglugi powietrznej oraz ilości trasowych jednostek usługowych dla tego lotu.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości wdrożenia przez państwo członkowskie systemu zachęt adresowanego do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej zgodnie z art. 12 ust. 2, stawka jednostkowa w danej strefie pobierania opłat trasowych obliczana jest przez podzielenie prognozowanych kosztów związanych z trasowymi służbami żeglugi powietrznej przez prognozowaną liczbę objętych opłatami trasowymi jednostek usługowych za dany rok.
Prognozowane koszty obejmują również saldo wynikające z niepełnego lub nadmiernego pokrycia kosztów w poprzednich latach.
3.
Trasowe jednostki usługowe obliczane są zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 11
Obliczanie wysokości opłat terminalowych
1.
Bez uszczerbku dla przewidzianej w art. 3 możliwości finansowania terminalowych służb żeglugi powietrznej z innych źródeł, opłata terminalowa za dany lot w określonej strefie pobierania opłat terminalowych równa jest iloczynowi stawki jednostkowej ustalonej dla tej strefy pobierania opłat terminalowych oraz ilości terminalowych jednostek usługowych dla tego lotu.
2.
Bez uszczerbku dla możliwości wdrożenia przez państwo członkowskie systemu zachęt adresowanego do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej zgodnie z art. 12 ust. 2, stawka jednostkowa w danej strefie pobierania opłat terminalowych obliczana jest przez podzielenie prognozowanych kosztów związanych z terminalowymi służbami żeglugi powietrznej przez prognozowaną liczbę objętych opłatami terminalowymi jednostek usługowych za dany rok.
Prognozowane koszty obejmują również saldo wynikające z niepełnego lub nadmiernego pokrycia kosztów w poprzednich latach.
3.
Terminalowe jednostki usługowe obliczane są zgodnie z załącznikiem V.
Artykuł 12
Systemy zachęt
1.
Państwa członkowskie mogą ustanawiać lub zatwierdzać systemy zachęt polegających na korzystnych lub niekorzystnych finansowo rozwiązaniach stosowanych w sposób niedyskryminacyjny i przejrzysty w celu promowania ulepszeń w zakresie zapewniania służb żeglugi powietrznej, prowadzących do zmian w kalkulacji opłat zgodnie z ust. 2 i 3.
Zachęty te mogą dotyczyć instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej i/lub użytkowników żeglugi powietrznej.
2.
Jeśli państwo członkowskie postanowi zastosować system zachęt skierowany do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, państwo to, po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 15, określa z góry warunki dla ustalenia maksymalnego poziomu stawki jednostkowej lub przychodów za poszczególne lata w okresie wynoszącym maksymalnie pięć lat.
Warunki te ustala się w odniesieniu do przewidywanego poziomu kosztów (włączając koszt kapitału) w tym okresie, mogą one ponadto przewidywać modulacje finansowe (powyżej lub poniżej spodziewanych kosztów) oparte na poszczególnych aspektach działania danej instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej, takich jak: wydajność, jakość zapewniania służb, realizacja określonych projektów lub etapów, kompetencje bądź poziom współpracy z innymi instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej w celu uwzględnienia efektu sieci.
3.
Jeśli państwo członkowskie postanowi zastosować system zachęt, który może polegać na stosowaniu innych warunków w godzinach nocnych, skierowany do użytkowników służb żeglugi powietrznej, państwo to, po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 15, moduluje opłaty ponoszone przez tych użytkowników w sposób odzwierciedlający dokonywane przez nich wysiłki w kierunku zoptymalizowania korzystania ze służb żeglugi powietrznej, ograniczenia ogólnego kosztu tych służb i zwiększenia ich wydajności, co może polegać w szczególności na obniżaniu opłat na podstawie posiadania sprzętu zwiększającego wydajność lub niwelowaniu niedogodności wynikających z wybierania mniej zatłoczonych tras.
System zachęt jest ograniczony pod względem czasu trwania, zakresu i ilości.
Szacunkowe oszczędności wynikające z poprawy wydajności operacyjnej muszą przynajmniej równoważyć koszt zachęt w rozsądnych ramach czasowych.
Programy zachęt podlegają regularnym przeglądom z udziałem przedstawicieli użytkowników przestrzeni powietrznej.
4.
Państwa członkowskie, które ustanowiły lub zatwierdziły systemy zachęt, monitorują ich właściwą realizację przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej.
Artykuł 13
Ustalanie stawek jednostkowych w strefach pobierania opłat
1.
Państwa członkowskie zapewniają coroczne ustalanie stawek jednostkowych dla każdej strefy pobierania opłat.
Mogą również zapewnić ustalanie stawek jednostkowych z góry na poszczególne lata okresu wynoszącego maksymalnie pięć lat.
2.
W przypadku niespodziewanych poważnych zmian ruchu lub kosztów, stawki jednostkowe mogą być zmieniane w trakcie roku.
3.
Państwa członkowskie informują Komisję i, w stosownych przypadkach, Eurocontrol o stawkach jednostkowych ustalonych dla każdej strefy pobierania opłat.
Artykuł 14
Pobieranie opłat
1.
Państwa członkowskie mogą pobierać opłaty w formie jednej opłaty za lot.
2.
Użytkownicy służb żeglugi powietrznej bezzwłocznie uiszczają pełną kwotę wszystkich opłat dotyczących służb żeglugi powietrznej.
3.
Państwa członkowskie zapewniają stosowanie skutecznych środków egzekucyjnych.
Środki te mogą obejmować odmowę zapewnienia służb, zatrzymanie statku powietrznego lub inne środki egzekucyjne zgodne ze stosownym prawem.
Artykuł 15
Przejrzystość mechanizmu pobierania opłat
1.
Państwa członkowskie zapewniają przeprowadzanie regularnych konsultacji w sprawie polityki pobierania opłat z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.
W tym celu państwa członkowskie dostarczają takim przedstawicielom niezbędnych informacji na temat mechanizmów pobierania opłat, o których mowa w załączniku VI, lub, w przypadku państw członkowskich, które podjęły decyzję przewidzianą w art. 1 ust. 6, niezbędnych informacji, o których mowa w załączniku III część 2, oraz organizują efektywne i jawne posiedzenia konsultacyjne w celu zaprezentowania tych informacji oraz informacji wymienionych w art. 8 w obecności zainteresowanych instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej.
2.
Z zastrzeżeniem art. 18 rozporządzenia w sprawie zapewniania służb, stosowną dokumentację należy udostępnić przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej, Komisji, Eurocontrol oraz krajowym organom nadzorującym na trzy tygodnie przed posiedzeniem konsultacyjnym.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 16
Odwołanie
Państwa członkowskie gwarantują, że decyzje podejmowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem będą właściwie uzasadnione i że będą podlegać skutecznej procedurze kontrolnej i/lub odwoławczej.
Artykuł 17
Ułatwianie monitorowania zgodności
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej ułatwiają przeprowadzanie inspekcji i kontroli, w tym również wizji lokalnych, przez krajowy organ nadzorujący lub uznaną organizację działającą w jego imieniu.
Osoby upoważnione przez te jednostki mają prawo:
a) badać stosowne dokumenty księgowe, rejestry aktywów, wykazy sprzętu i wszelkie inne materiały mające istotne znaczenie z punktu widzenia ustalania opłat z tytułu żeglugi powietrznej;
b) sporządzać kopie lub wyciągi z takich dokumentów;
c) żądać udzielenia ustnych wyjaśnień na miejscu;
d) wizytować wszelkie odnośne obiekty, tereny i środki transportu.
Takie inspekcje i kontrole przeprowadzane są zgodnie z procedurami obowiązującymi w państwach członkowskich, w których mają one miejsce.
Artykuł 18
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1795/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych, objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2004/859/WE z dnia 25 października 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [2], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [3] oraz Protokół 3 do Porozumienia EOG [4] określają zasady handlu między Umawiającymi się Stronami dla niektórych towarów rolnych i przetworzonych produktów rolnych.
(2) Protokół 3 do Porozumienia EOG zmieniony decyzją nr 138/2004 Wspólnego Komitetu EOG [5] przewiduje zerową stawkę celną dla niektórych wód zawierających dodatek cukru lub innej substancji słodzącej lub aromatyzowanych, objętych kodem CN 22021000, i niektórych pozostałych napojów bezalkoholowych zawierających cukier, objętych kodem CN ex22029010.
(3) Zerowa stawka celna na wody i inne napoje, o których mowa, została tymczasowo zawieszona w stosunku do Norwegii na mocy Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [6], dalej zwanej "Umową", zatwierdzonej decyzją Rady 2004/859/WE.
Zgodnie z pkt IV uzgodnionego protokołu do Umowy powinno się zezwolić na bezcłowy przywóz towarów objętych kodami CN 22021000 i ex22029010 pochodzących z Norwegii tylko w granicach kontyngentu bezcłowego, podczas gdy za przywóz towarów przekraczający przydzielony kontyngent należy zapłacić cło.
(4) Konieczne jest otwarcie kontyngentu taryfowego na rok 2007 na napoje bezalkoholowe, o których mowa.
Zgodnie ze statystykami udostępnionymi Komisji roczny kontyngent na 2006 rok na towary, o których mowa, otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2028/2005 [7], został wyczerpany dnia 31 października 2006 r.
Zgodnie z pkt IV uzgodnionego protokołu do Umowy kontyngent taryfowy na 2007 r. powinien zatem zostać zwiększony o 10 %.
(5) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8] określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Należy zapewnić zarządzanie kontyngentem taryfowym otwartym na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z tymi zasadami.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego w zakresie zagadnień horyzontalnych dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktaty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. otwiera się wspólnotowy kontyngent taryfowy ustalony w załączniku dla towarów pochodzących z Norwegii wymienionych we wspomnianym załączniku oraz na zasadach w nim określonych.
2.
Zasadami pochodzenia, wzajemnie stosowanymi do towarów wymienionych w załączniku, są zasady określone w Protokole 3 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii.
3.
Do przywożonych ilości przekraczających wielkość kontyngentu stosuje się preferencyjne cło w wysokości 0,047 EUR na litr.
Artykuł 2
Wspólnotowe kontyngenty taryfowe, o których mowa w art. 1 ust. 1, są zarządzane przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1796/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Islandii uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 1999/492/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, zatwierdzone na mocy decyzji 1999/492/WE, przewiduje roczny kontyngent taryfowy na przywóz z Islandii wyrobów cukierniczych, czekolady i innych przetworów spożywczych zawierających kakao.
Należy otworzyć ten kontyngent na 2007 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Należy zatem przewidzieć zarządzanie kontyngentu taryfowego otwartego na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z powyższymi zasadami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Produktami Rolnymi Przetworzonymi, niewymienionymi w załączniku I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. towary pochodzące z Islandii i przywożone do Wspólnoty, określone w załączniku, podlegają należnościom celnym określonym w tym załączniku, w granicach ustalonego w nim rocznego kontyngentu.
Artykuł 2
Komisja zarządza kontyngentem taryfowym, o którym mowa w art. 1, zgodnie z art. 308a, art. 308b i art. 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1797/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
otwierające kontyngent taryfowy na rok 2007 na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 96/753/WE z dnia 6 grudnia 1996 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, z drugiej strony, w sprawie protokołu 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, zatwierdzone decyzją 96/753/WE, przewiduje roczne kontyngenty taryfowe na przywóz czekolady i innych przetworów spożywczych zawierających kakao, pochodzących z Norwegii.
Należy otworzyć ten kontyngent na 2007 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3] określa zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Należy zapewnić zarządzanie kontyngentem taryfowym otwartym na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z tymi zasadami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Produktami Przetworzonymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. towary pochodzące z Norwegii i przywożone do Wspólnoty, wymienione w załączniku, podlegają cłom określonym w tym załączniku w granicach rocznego kontyngentu w nim określonego.
Artykuł 2
Kontyngent taryfowy, o którym mowa w art. 1, jest zarządzany przez Komisję zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1798/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
otwierające kontyngenty taryfowe na 2007 r. na przywóz do Wspólnoty Europejskiej niektórych towarów pochodzących z Norwegii uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3448/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2004/859/WE z dnia 25 października 2004 r. w sprawie zawarcia Umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii odnośnie do Protokołu 2 do dwustronnej Umowy o wolnym handlu zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii przewiduje w pkt III roczne kontyngenty taryfowe na przywóz niektórych towarów pochodzących z Norwegii.
Należy otworzyć wymienione kontyngenty na 2007 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3] ustanawia zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi.
Należy zapewnić zarządzanie kontyngentami taryfowymi otwartymi na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie tymi zasadami.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego w zakresie kwestii poziomych dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. wspólnotowe kontyngenty taryfowe na towary pochodzące z Norwegii, o których mowa w załączniku.
Artykuł 2
Komisja zarządza wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi określonymi w art. 1 zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1799/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 26/2004 dotyczące rejestru statków rybackich Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 15 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 26/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r. dotyczące rejestru statków rybackich Wspólnoty [2] określa między innymi daty spisu statków, kody narzędzi połowowych oraz kody pomocy publicznej.
(2) Niezbędne jest określenie dat dokonywania spisu dla nowych państw członkowskich, które wejdą do Unii Europejskiej, tak aby mogły one spełnić wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 26/2004.
(3) Aby móc lepiej identyfikować statki wykorzystywane do rybołówstwa na małą skalę lub rybołówstwa łodziowego, należy wprowadzić dokładniejsze rozróżnienie pomiędzy narzędziami połowowymi.
(4) W celu monitorowania stosowania przepisów art. 25 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego [3] konieczne jest wprowadzenie nowych kodów powiadamiania o wymianie silników przy wykorzystaniu pomocy publicznej.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 26/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 26/2004 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1800/2006
z dnia 6 grudnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1767/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1801/2006
z dnia 30 listopada 2006 r.
dotyczące zawarcia Umowy partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota Europejska i Islamska Republika Mauretańska wynegocjowały i parafowały umowę partnerską w sprawie połowów przyznającą rybakom ze Wspólnoty wielkości dopuszczalne połowów na wodach podlegających suwerennej władzy Islamskiej Republiki Mauretańskiej (zwaną dalej "umową partnerską").
(2) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie umowy partnerskiej.
(3) Należy określić metodę podziału wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy państwa członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Umowa partnerska w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst umowy partnerskiej jest dołączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Wielkości dopuszczalne połowów, ustalone w protokole ustanawiającym wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie partnerskiej (zwanym dalej "protokołem"), zostają podzielone między państwa członkowskie w następujący sposób:
Kategoria połowów _BAR_ GT lub maks. liczba licencji dla okresu licencji _BAR_ Państwo członkowskie _BAR_ GT, licencje lub pułapy połowów rocznych dla państwa członkowskiego _BAR_
Kategoria 1: Statki wyspecjalizowane w połowach skorupiaków, z wyjątkiem langusty i kraba _BAR_ 9440 GT _BAR_ Hiszpania _BAR_ 7183 GT _BAR_
Włochy _BAR_ 1371 GT _BAR_
Portugalia _BAR_ 886 GT _BAR_
Kategoria 2: Trawlery i taklowce głębinowe do połowów morszczuka czarnego _BAR_ 3600 GT _BAR_ Hiszpania _BAR_ 3600 GT _BAR_
Kategoria 3: Statki poławiające gatunki głębinowe inne niż morszczuk czarny, z użyciem narzędzi innych niż włoki _BAR_ 2324 GT _BAR_ Hiszpania _BAR_ 1500 GT _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 800 GT _BAR_
Malta _BAR_ 24 GT _BAR_
Kategoria 4: Trawlery zamrażalnie do połowów gatunków głębinowych _BAR_ 750 GT _BAR_ Grecja _BAR_ 750 GT _BAR_
Kategoria 5: Głowonogi _BAR_ 18600 GT 43 licencje _BAR_ Hiszpania _BAR_ 39 licencji _BAR_
Włochy _BAR_ 4 licencje _BAR_
Kategoria 6: Langusty _BAR_ 300 GT _BAR_ Portugalia _BAR_ 300 GT _BAR_
Kategoria 7: Sejnery zamrażalnie do połowów tuńczyka _BAR_ 36 licencji _BAR_ Hiszpania _BAR_ 15 licencji _BAR_
Francja _BAR_ 20 licencji _BAR_
Malta _BAR_ 1 licencja _BAR_
Kategoria 8: Klipry do połowów tuńczyka i taklowce powierzchniowe _BAR_ 31 licencji _BAR_ Hiszpania _BAR_ 23 licencje _BAR_
Francja _BAR_ 5 licencji _BAR_
Portugalia _BAR_ 3 licencje _BAR_
Kategoria 9: Trawlery zamrażalnie do połowów pelagicznych _BAR_ 22 licencje dla maks. pułapu 440000 ton _BAR_ Niderlandy _BAR_ 190000 ton _BAR_
Litwa _BAR_ 120500 ton _BAR_
Łotwa _BAR_ 73500 ton _BAR_
Niemcy _BAR_ 20000 ton _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 10000 ton _BAR_
Portugalia _BAR_ 6000 ton _BAR_
Francja _BAR_ 10000 ton _BAR_
Polska _BAR_ 10000 ton _BAR_
Kategoria 10: Połowy kraba _BAR_ 300 GT _BAR_ Hiszpania _BAR_ 300 GT _BAR_
Kategoria 11: Statki rybackie do połowów pelagicznych ryb świeżych _BAR_ 15000 GT miesięcznie w średniej skali rocznej _BAR_ _BAR_ _BAR_
2.
Zgodnie z postanowieniami protokołu wielkości dopuszczalne połowów niewykorzystane w kategorii 11 (statki rybackie do połowów pelagicznych ryb świeżych) mogą być wykorzystane w kategorii 9 (trawlery zamrażalnie do połowów pelagicznych) do maksymalnej wysokości 25 licencji miesięcznie.
3.
W odniesieniu do kategorii 9 (trawlery zamrażalnie do połowów pelagicznych), w przypadku gdy liczba wniosków o wydanie licencji przekracza maksymalną dopuszczalną liczbę dla danego okresu, Komisja przekazuje w pierwszej kolejności wnioski tych statków, które wykorzystały najwięcej licencji w okresie dziesięciu miesięcy poprzedzających dany wniosek o wydanie licencji.
4.
W przypadku kategorii 11 (statki rybackie do połowów pelagicznych ryb świeżych) Komisja przekazuje wnioski o wydanie licencji po otrzymaniu rocznego planu połowów szczegółowo przedstawiającego wnioski wszystkich statków (w tym określające szczegółowo wielkości GT przewidziane dla danego miesiąca działalności oraz dla wszystkich miesięcy w roku), przedstawionego Komisji najpóźniej do dnia 1 marca roku, w którym stosuje się plan połowów.
W przypadku gdy w średniej skali rocznej liczba wniosków zostanie przekroczona o 15000 GT miesięcznie, przyznanie wniosków odbywa się zgodnie z tabelą wniosków i planami połowów, o których mowa w akapicie pierwszym.
5.
Zarządzanie wielkościami dopuszczalnymi połowów jest prowadzone w pełnej zgodności z art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2].
Jeżeli wnioski o licencje z takich państw członkowskich nie wyczerpują wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w protokole, Komisja może uwzględnić wnioski o licencje innych państw członkowskich.
Artykuł 3
Państwa członkowskie, których statki dokonują połowów na podstawie umowy partnerskiej, powiadamiają Komisję o ilościach każdego z zasobów złowionych w mauretańskiej strefie połowowej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [3].
Artykuł 4
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy partnerskiej ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty [4].
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1802/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1803/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 i (WE) nr 1898/2005 w odniesieniu do przyjmowania do składowania masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oddanego do sprzedaży
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] stanowi, że masło pochodzące ze skupu interwencyjnego oddane do sprzedaży musiało zostać przyjęte do składowania przed dniem 1 maja 2006 r.
(2) Zgodnie z art. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] masło pochodzące ze skupu interwencyjnego, nabyte na mocy art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w celu sprzedaży po obniżonych cenach, musiało być przyjęte do składowania przed dniem 1 maja 2006 r.
(3) Uwzględniając sytuację na rynku masła i ilości masła w magazynach interwencyjnych, masło składowane przed dniem 1 września 2006 r. powinno być wystawione do sprzedaży.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz (WE) nr 1898/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 datę " 1 maja 2006 r." zastępuje się datą " 1 września 2006 r.".
Artykuł 2
W art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1898/2005 datę " 1 maja 2006 r." zastępuje się datą " 1 września 2006 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1804/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
ustanawiające środki przejściowe, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii w odniesieniu do rezerwy sporządzanej zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 41 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [1] stanowi, że – poza pewnymi wyłączeniami – przyznawanie refundacji wywozowych dla towarów jest uwarunkowane złożeniem świadectwa refundacji.
(2) Świadectwa refundacji są udostępniane podmiotom gospodarczym w sześciu transzach podczas okresu budżetowego, przy czym w odniesieniu do każdej transzy jest określony termin składania wniosków.
W przypadku gdy kwota we wnioskach o wydanie świadectwa refundacji w ramach pojedynczej transzy jest niższa niż kwota dostępna dla tej transzy, podmioty gospodarcze mogą składać w trybie cotygodniowym wnioski o wydanie świadectwa refundacji na pozostałą kwotę dostępną dla danej transzy, w odniesieniu do której nie składano jeszcze wniosków o wydanie świadectwa refundacji.
Świadectwa refundacji mogą być wydawane tylko wnioskodawcom mającym siedzibę we Wspólnocie.
(3) W kontekście zbliżającego się przystąpienia Bułgarii i Rumunii podmioty gospodarcze z tych państw, z uwagi na zbieg następujących okoliczności: okres świąteczny i moratorium na składanie cotygodniowych wniosków o refundację w okresie od dnia 7 do 21 stycznia (najpóźniej), będą miały ograniczone możliwości składania wniosków o świadectwa refundacji obowiązujące w okresie między przystąpieniem a początkiem lutego 2007 r.
(4) Wobec powyższych okoliczności należy przyjąć szczególne środki przejściowe wyłączające wspomniane podmioty gospodarcze z obowiązku przedstawiania świadectw refundacji w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2007 r.
(5) W związku z powyższym należy również wprowadzić odstępstwo od art. 47 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1043/2005, tak aby podmioty gospodarcze z Bułgarii i Rumunii mogły w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2007 r. kwalifikować się do wyłączenia przewidzianego w art. 46 tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem wejścia w życie Aktu przystąpienia w dniu 1 stycznia 2007 r.
(6) Z przyczyn administracyjnych środki szczególne przyjęte w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć zastosowanie wyłącznie do kwalifikujących się wniosków złożonych w roku budżetowym kończącym się w dniu 15 października 2007 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, dla roku budżetowego kończącego się w dniu 15 października 2007 r. kwota maksymalna 75000 EUR, o której mowa w ust. 2 akapit pierwszy, nie ma zastosowania do podmiotów gospodarczych mających siedzibę w Bułgarii lub Rumunii w odniesieniu do wywozu dokonywanego w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2007 r. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1805/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości produktów leczniczych weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do tiamfenikolu, fenwaleratu i meloksykamu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości produktów leczniczych weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych weterynaryjnych przeznaczonych do podawania zwierzętom, od których lub z których pozyskuje się żywność, powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Tiamfenikol jest ujęty w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka bydła, jak również w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek kurcząt, z wyjątkiem zwierząt, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Tiamfenikol jest również ujęty w załączniku III do tego rozporządzenia w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek trzody chlewnej.
Po zbadaniu informacji dostarczonych przez wnioskodawcę w celu określenia ostatecznego najwyższego poziomu pozostałości tiamfenikolu w odniesieniu do trzody chlewnej uznaje się za właściwe dokonanie zmiany wpisu dotyczącego tiamfenikolu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i mleka wszystkich zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, z wyjątkiem zwierząt, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości w odniesieniu do tłuszczu, wątroby i nerek nie powinien mieć zastosowania do ryb.
(3) Fenwalerat został ujęty w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka bydła.
Tymczasowe najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości utraciły ważność z dniem 1 lipca 2006 r.
Po zbadaniu informacji dostarczonych przez wnioskodawcę w celu określenia ostatecznego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości fenwaleratu w odniesieniu do bydła uznaje się za właściwe uwzględnienie fenwaleratu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka bydła.
(4) Meloksykam jest uwzględniony w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, wątroby i nerek bydła, trzody chlewnej i koniowatych oraz w odniesieniu do mleka pochodzącego od bydła.
Po zbadaniu informacji dostarczonych przez wnioskodawcę w celu określenia ostatecznego najwyższego poziomu pozostałości meloksykamu w odniesieniu do królików i mleka pochodzącego od kóz uznaje się za właściwe dokonanie zmiany wpisu w tym załączniku, dotyczącego meloksykamu w odniesieniu do mięśni, wątroby i nerek królików i kóz oraz w odniesieniu do mleka pochodzącego od kóz.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(6) Należy przewidzieć odpowiedni okres poprzedzający stosowanie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić państwom członkowskim dostosowanie pozwoleń na wprowadzenie do obrotu omawianych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], co może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1806/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1613/2000 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji, w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Laosu, dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzającego system ogólnych preferencji taryfowych [3] Wspólnota udzieliła Laosowi ogólnych preferencji taryfowych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawia definicję pojęcia produktów pochodzących, używaną do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych.
Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 przewiduje również odstępstwa od tej definicji dla najmniej rozwiniętych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji (GSP), po przedłożeniu przez nie Wspólnocie właściwego wniosku.
(3) Laos korzystał z przedmiotowych odstępstw w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych od 1997 r., ostatnio na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1613/2000 [4].
Okres obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1613/2000 został przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) Pismem z dnia 22 czerwca 2006 r. Laos złożył wniosek o przedłużenie odstępstwa zgodnie z art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(5) W chwili przedłużania okresu obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1613/2000 do dnia 31 grudnia 2006 r. spodziewano się wprowadzenia nowych, prostszych i bardziej sprzyjających rozwojowi reguł pochodzenia GSP przed wygaśnięciem odstępstwa.
Jednakże nie należy spodziewać się przyjęcia nowych reguł pochodzenia GSP przed dniem 31 grudnia 2006 r.
(6) Stosowanie obecnie obowiązujących reguł pochodzenia w ramach GSP mogłoby wywierać niekorzystny wpływ na inwestowanie i zatrudnienie w Laosie oraz na zdolność przemysłu Laosu do kontynuacji wywozów do Wspólnoty.
(7) Okres przedłużenia powinien uwzględniać czas konieczny do przyjęcia i wdrożenia nowych reguł pochodzenia w ramach GSP.
Ponadto interesy przedsiębiorców handlowych zawierających umowy zarówno w Laosie, jak i we Wspólnocie, a także stabilność przemysłu Laosu wymagają przedłużenia odstępstwa na okres umożliwiający kontynuację lub zakończenie umów długoterminowych.
(8) Należy zatem zezwolić na przedłużenie odstępstwa do dnia 31 grudnia 2008 r.
Jednakże w celu zapewnienia sprawiedliwego traktowania zarówno Laosu, jak i innych najmniej rozwiniętych krajów, potrzeba utrzymywania odstępstwa powinna zostać zweryfikowana w momencie przyjęcia jakichkolwiek nowych reguł pochodzenia w ramach nowego GSP.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1613/2000.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1613/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ustępie pierwszym data " 31 grudnia 2006 r." zostaje zastąpiona datą " 31 grudnia 2008 r.";
2) ustęp drugi otrzymuje brzmienie:
"Potrzeba utrzymania odstępstwa powinna zostać poddana przeglądowi po przyjęciu nowych reguł pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1807/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1614/2000 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji, w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Kambodży dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzającego system ogólnych preferencji taryfowych [3] Wspólnota udzieliła Kambodży ogólnych preferencji taryfowych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawia definicję pojęcia produktów pochodzących, używaną do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych.
Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 przewiduje również odstępstwa od tej definicji dla najmniej rozwiniętych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji (GSP), po przedłożeniu przez nie Wspólnocie właściwego wniosku.
(3) Kambodża korzystała z przedmiotowych odstępstw w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych od 1997 r., ostatnio na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1614/2000 [4].
Okres obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1614/2000 został przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) Pismem z dnia 29 czerwca 2006 r. Kambodża złożyła wniosek o przedłużenie odstępstwa zgodnie z art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(5) W chwili przedłużania okresu obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1614/2000 do dnia 31 grudnia 2006 r. spodziewano się wprowadzenia nowych, prostszych i bardziej sprzyjających rozwojowi reguł pochodzenia GSP przed wygaśnięciem odstępstwa.
Jednakże nie należy spodziewać się przyjęcia nowych reguł pochodzenia GSP przed dniem 31 grudnia 2006 r.
(6) Stosowanie obecnie obowiązujących reguł pochodzenia w ramach GSP mogłoby wywierać niekorzystny wpływ na inwestowanie i zatrudnienie w Kambodży oraz na zdolność przemysłu Kambodży do kontynuacji wywozów do Wspólnoty.
(7) Okres przedłużenia powinien uwzględniać czas konieczny do przyjęcia i wdrożenia nowych reguł pochodzenia w ramach GSP.
Ponadto interesy przedsiębiorców handlowych zawierających umowy zarówno w Kambodży, jak i we Wspólnocie, a także stabilność przemysłu Kambodży wymagają przedłużenia odstępstwa na okres umożliwiający kontynuację lub zakończenie umów długoterminowych.
(8) Należy zatem zezwolić na przedłużenie odstępstwa do dnia 31 grudnia 2008 r.
Jednakże w celu zapewnienia sprawiedliwego traktowania zarówno Kambodży, jak i innych najmniej rozwiniętych krajów, potrzeba utrzymywania odstępstwa powinna zostać zweryfikowana w momencie przyjęcia jakichkolwiek nowych reguł pochodzenia w ramach nowego GSP.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1614/2000.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1614/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ustępie pierwszym data " 31 grudnia 2006 r." zostaje zastąpiona datą " 31 grudnia 2008 r.";
2) ustęp drugi otrzymuje brzmienie:
"Potrzeba utrzymania odstępstwa powinna zostać poddana przeglądowi po przyjęciu nowych reguł pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1808/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1615/2000 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do definicji pojęcia produktów pochodzących, używanej do celów systemu ogólnych preferencji w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Nepalu, dotyczącej wywozu niektórych wyrobów włókienniczych do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], w szczególności jego art. 76,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzającego system ogólnych preferencji taryfowych [3] Wspólnota udzieliła Nepalowi ogólnych preferencji taryfowych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawia definicję pojęcia produktów pochodzących, używaną do celów systemu ogólnych preferencji taryfowych.
Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 przewiduje również odstępstwa od tej definicji dla najmniej rozwiniętych krajów korzystających z ogólnego systemu preferencji (GSP), po przedłożeniu przez nie Wspólnocie właściwego wniosku.
(3) Nepal korzystał z przedmiotowych odstępstw w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych od 1997 r., ostatnio na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1615/2000 [4].
Okres obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1615/2000 został przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r.
(4) Pismem z dnia 17 lipca 2006 r. Nepal złożył wniosek o przedłużenie odstępstwa zgodnie z art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(5) W chwili przedłużania okresu obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1615/2000 do dnia 31 grudnia 2006 r. spodziewano się wprowadzenia nowych, prostszych i bardziej sprzyjających rozwojowi reguł pochodzenia GSP przed wygaśnięciem odstępstwa.
Jednakże nie należy spodziewać się przyjęcia nowych reguł pochodzenia GSP przed dniem 31 grudnia 2006 r.
(6) Stosowanie obecnie obowiązujących reguł pochodzenia w ramach GSP mogłoby wywierać niekorzystny wpływ na inwestowanie i zatrudnienie w Nepalu oraz na zdolność przemysłu Nepalu do kontynuacji wywozów do Wspólnoty.
(7) Okres przedłużenia powinien uwzględniać czas konieczny do przyjęcia i wdrożenia nowych reguł pochodzenia w ramach GSP.
Ponadto interesy przedsiębiorców handlowych zawierających umowy zarówno w Nepalu jak i we Wspólnocie, a także stabilność przemysłu Nepalu wymagają przedłużenia odstępstwa na okres umożliwiający kontynuację lub zakończenie umów długoterminowych.
(8) Należy zatem zezwolić na przedłużenie odstępstwa do dnia 31 grudnia 2008 r.
Jednakże w celu zapewnienia sprawiedliwego traktowania zarówno Nepalu, jak i innych najmniej rozwiniętych krajów potrzeba utrzymywania odstępstwa powinna zostać zweryfikowana w momencie przyjęcia jakichkolwiek nowych reguł pochodzenia w ramach nowego GSP.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1615/2000.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1615/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ustępie pierwszym data " 31 grudnia 2006 r." zostaje zastąpiona datą " 31 grudnia 2008 r.";
2) ustęp drugi otrzymuje brzmienie:
"Potrzeba utrzymania odstępstwa powinna zostać poddana przeglądowi po przyjęciu nowych reguł pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1809/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 7 grudnia 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 7 grudnia 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 28,341 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1811/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 24 listopada 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1733/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1733/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1733/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1812/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 1 do 7 grudnia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1813/2006
z dnia 7 grudnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 1. do 7 grudnia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1814/2006
z dnia 8 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1815/2006
z dnia 8 grudnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1800/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1816/2006
z dnia 8 grudnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 grudnia 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni stycznia 2007 r. na 5686,783 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1817/2006
z dnia 11 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1818/2006
z dnia 11 grudnia 2006 r.
w sprawie wdrożenia systemu zarządzania pułapami ilościowymi dotyczącymi chlorku potasu w związku ze środkami antydumpingowymi stosowanymi względem przywozu chlorku potasu pochodzącego z Białorusi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"),
uwzględniając rozporządzenia Rady (WE) nr 1050/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego z Białorusi i z Rosji [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada wprowadziła rozporządzeniem (WE) nr 1050/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ostateczne środki antydumpingowe względem przywozu chlorku potasu pochodzącego między innymi z Białorusi.
Z uwagi na szczególne warunki panujące na rynku chlorku potasu uznano za stosowne wprowadzenie środków w formie minimalnej ceny importowej ("MCI") w odniesieniu do rodzajów produktu objętych kodami CN 31042050 i 31042090 (kody TARIC 3104205010, 3104205090 i 3104209000) do poziomu pułapów ilościowych, powyżej którego należy stosować cło ad valorem wynoszące 27,5 % ("produkt objęty postępowaniem").
(2) W rozporządzeniu (WE) nr 1050/2006 Rada uznała, że wprowadzenie pułapów ilościowych wymaga ustanowienia systemu zarządzania, który nie mógł zostać wdrożony przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Dlatego też Rada, w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1050/2006, upoważniła Komisję do ustanowienia w drodze rozporządzenia zasad wdrożenia systemu zarządzania pułapami ilościowymi najszybciej, jak to możliwe z technicznego punku widzenia.
(3) Skuteczne zarządzanie pułapami ilościowymi wymaga wprowadzenia obowiązku posiadania wspólnotowego pozwolenia na przywóz w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu objętego postępowaniem, do momentu przekroczenia pułapów ilościowych.
Aby zminimalizować zakłócenia w funkcjonowaniu rynku i zapewnić sprawiedliwy dostęp do pułapów ilościowych wszystkim podmiotom gospodarczym, uznano za stosowne wydawanie pozwolenia na przywóz według kolejności zgłoszeń od państw członkowskich.
(4) Aby zagwarantować, że pułapy ilościowe nie zostaną przekroczone, konieczne jest wprowadzenie procedury, w ramach której właściwe organy państw członkowskich wydają pozwolenia na przywóz po potwierdzeniu ze strony Komisji, że odpowiednie ilości pozostają dostępne w ramach pułapów ilościowych.
(5) W celu zwalczania spekulacyjnych i nieuczciwych praktyk związanych z wydawaniem pozwoleń na przywóz uznano za stosowne ograniczenie indywidualnych wniosków do ilości określonej we właściwej umowie zawartej między importerem i eksporterem oraz ograniczenie ważności pozwoleń na przywóz do trzech miesięcy.
W tym kontekście Komisja przypomina również, że w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [3] przewidziano, iż – oprócz przypadków wyjątkowych – przedstawiciel celny wyznaczony przez importera musi mieć siedzibę we Wspólnocie.
Ponadto, do tych samych celów (tj zwalczania spekulacyjnych i nieuczciwych praktyk), uznano za stosowne określić eksportera jako podmiot gospodarczy posiadający statutową siedzibę, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium Białorusi.
(6) W różnych dziedzinach działalności administracyjnej stosowanie skomputeryzowanych procedur stopniowo zastępuje ręczne wprowadzanie danych.
Należy również umożliwić stosowanie skomputeryzowanych i elektronicznych procedur przy składaniu wniosków o pozwolenia na przywóz oraz wydawaniu takich pozwoleń.
(7) W trosce o dobrą administrację Komisja uważa, że powinno się przewidzieć wystarczająco długi termin dla państw członkowskich na wdrożenie systemu zarządzania pułapami ilościowymi ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, a także po to, by podmioty gospodarcze przywykły do nowego systemu pozwoleń na przywóz.
Uznaje się zatem za stosowne, aby rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenia ustanawia przepisy szczegółowe dotyczące systemu zarządzania pułapami ilościowymi dotyczącymi chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, jak określono w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1050/2006.
2.
Wszystkie produkty dopuszczone do swobodnego obrotu w ramach pułapów ilościowych, o których mowa w ust. 1, wymagają przedstawienia pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z artykułami poniżej.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "umowa" oznacza umowę zawartą i podpisaną między eksporterem i importerem;
2) "eksporter" oznacza podmiot gospodarczy posiadający statutową siedzibę, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium Białorusi;
3) "pozwolenie na przywóz" oznacza pozwolenie na przywóz wydane przez organy krajowe w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu objętego postępowaniem zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
4) "importer" oznacza każdy podmiot gospodarczy dopełniający samodzielnie lub poprzez działającego w jego imieniu przedstawiciela formalności dotyczących dopuszczenia do swobodnego obrotu produktu objętego postępowaniem;
5) "organy krajowe" oznaczają organy krajowe państw członkowskich właściwe do wydawania pozwoleń zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jak wymieniono w załączniku I;
6) "produkt objęty postępowaniem" oznacza chlorek potasu pochodzący z Białorusi, objęty kodami CN 31042050 i 31042090 (kody TARIC 3104205010, 3104205090 i 3104209000).
Zasady mające zastosowanie do zarządzania pułapami ilościowymi
Artykuł 3
1.
Wnioski lub deklaracje dotyczące pozwoleń na przywóz mogą składać wyłącznie importerzy.
Wnioski lub deklaracje można składać w organach krajowych wymienionych w załączniku I, w każdym państwie członkowskim. Ilości określone w indywidualnych wnioskach nie mogą przekraczać ilości określonej w odpowiedniej umowie.
2.
Wnioski lub deklaracje złożone przez importera w celu otrzymania pozwolenia na przywóz zawierają przynajmniej informacje określone w załączniku II.
3.
Importer przedstawia oryginał umowy w momencie składania organom krajowym wniosku lub deklaracji dotyczących pozwolenia na przywóz.
4.
Organy krajowe odrzucają wnioski lub deklaracje dotyczące pozwoleń na przywóz złożone niezgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
1.
W celu zapewnienia, że ilości, na które wydano pozwolenia na przywóz, w dowolnym momencie nie przekroczyły całkowitych pułapów ilościowych dotyczących produktu objętego postępowaniem, organy państw członkowskich wydają pozwolenia na przywóz wyłącznie po potwierdzeniu przez Komisję, że w ramach pułapów ilościowych dotyczących produktu objętego postępowaniem nadal dostępne są określone ilości.
2.
Przywóz objęty pozwoleniem jest wliczany na poczet pułapów ilościowych ustanowionych na rok, w którym złożono wniosek o pozwolenia na przywóz do organów krajowych.
3.
W celu stosowania ust. 1, przed wydaniem pozwoleń na przywóz, organy krajowe informują Komisję o ilościach zawartych we wnioskach o pozwolenia na przywóz, potwierdzonych otrzymanymi przez organy umowami.
W odpowiedzi Komisja informuje o tym, czy ilości, których dotyczą wnioski, są dostępne w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu, na zasadzie kolejności powiadomień otrzymanych od organów krajowych.
4.
Wnioski objęte powiadomieniami przesłanymi do Komisji są ważne, jeżeli wyraźnie określają w każdym przypadku kraj wywozu, obowiązujący kod TARIC, ilości, które mają być przywiezione, numer umowy, wartość cif lub DAF (gdzie stosowne i jak określono w Incoterms 2000) produktu objętego postępowaniem na granicy Wspólnoty w podziale na kod TARIC oraz rok, w którym obowiązują pułapy ilościowe.
5.
Powiadomienia, o których mowa w ust. 3 do 4, są dokonywane w formie elektronicznej w ramach zintegrowanej sieci utworzonej w tym celu, z wyjątkiem sytuacji, w których z ważnych przyczyn technicznych konieczne jest czasowe użycie innych środków łączności.
Artykuł 5
1.
O ile zgodnie z art. 4 Komisja potwierdzi, że w ramach danych pułapów ilościowych dostępna jest ilość, o którą ubiega się wnioskodawca, organy krajowe wydają pozwolenie na przywóz najpóźniej w terminie dziesięciu dni roboczych od okazania przez importera oryginału odpowiedniej umowy.
Pozwolenia na przywóz są wydawane przez organy krajowe państw członkowskich niezależnie od państwa członkowskiego wskazanego w umowie jako kraj przeznaczenia, o ile Komisja potwierdzi dostępność ilości w ramach pułapów ilościowych.
2.
Pozwolenia na przywóz są sporządzane zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III.
3.
Ważność pozwoleń na przywóz wydanych przez organy krajowe wynosi trzy miesiące.
Jeżeli wniosek lub deklaracja dotyczące pozwolenia na przywóz zostaną złożone po dniu 1 października danego roku, ważność pozwolenia na przywóz wydanego na podstawie takiego wniosku lub deklaracji upływa w dniu 31 grudnia danego roku.
4.
Ilości, dla których wydano pozwolenie na przywóz, nie przekraczają ilości wskazanych w umowie, na podstawie której wydano pozwolenie na przywóz.
5.
Importerzy nie są zobowiązani do przywozu całkowitej ilości produktów objętych pozwoleniem na przywóz w ramach jednej przesyłki.
6.
Obowiązki i prawa wynikające z pozwoleń na przywóz lub wyciągów nie mogą być przenoszone.
7.
Pozwolenie na przywóz może być wydane w formie elektronicznej, pod warunkiem że dane urzędy celne mają dostęp do takiego pozwolenia za pośrednictwem sieci komputerowej.
8.
Importerzy zwracają wygasłe pozwolenia na przywóz do krajowych organów wydających w terminie 10 dni roboczych od daty ich wygaśnięcia.
Importerzy nie składają wniosków o nowe pozwolenia na przywóz do czasu, gdy 85 % ilości określonych w obowiązujący pozwoleniach na przywóz nie zostało przywiezione.
Artykuł 6
Pozwolenia na przywóz są wydawane przez organy krajowe zgodnie z art. 4 w sposób niedyskryminujący importerów we Wspólnocie, niezależnie od ich siedziby na terenie Wspólnoty.
Artykuł 7
1.
Organy krajowe informują Komisję niezwłocznie po otrzymaniu powiadomienia o wszelkich ilościach niewykorzystanych w okresie ważności pozwolenia na przywóz.
Takie ilości zostają automatycznie i niezwłocznie przeniesione do niewykorzystanych ilości w ramach pułapów ilościowych.
2.
Organy krajowe informują Komisję o unieważnieniu pozwolenia na przywóz lub innego równoważnego dokumentu, który został już wydany, w przypadku gdy odpowiednia umowa została rozwiązana przez eksportera lub importera.
Jednakże jeżeli Komisja lub organy krajowe zostały poinformowane przez importera o rozwiązaniu umowy po przywiezieniu do Wspólnoty pewnych ilości produktu objętego postępowaniem określonych w umowie, dane ilości są wliczane na poczet pułapów ilościowych na rok, w którym złożono do organów krajowych wniosek lub deklarację dotyczące pozwolenia na przywóz.
Artykuł 8
Jeżeli Komisja uzna, że ogólne ilości produktu objętego postępowaniem określone w umowie w jakimkolwiek roku osiągają poziom pułapów ilościowych, organy krajowe zostają niezwłocznie powiadomione w celu zawieszenia procedury dalszego wydawania pozwoleń na przywóz.
Wspólnotowe pozwolenia na przywóz – jednolity format
Artykuł 9
1.
Formularze, które mają być używane przez organy krajowe do wydawania pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 4–7, odpowiadają wzorcowi przedstawionemu w załączniku III.
2.
Formularze pozwoleń na przywóz i wyciągi z nich sporządzane są w dwóch kopiach; jedna kopia, oznaczona jako "Kopia posiadacza" i nosząca numer 1, wydawana jest wnioskodawcy, natomiast druga, oznaczona jako "Kopia dla organu wydającego" i nosząca numer 2, zatrzymywana jest przez organ wydający pozwolenie.
Do celów administracyjnych organy krajowe mogą dołączyć dodatkowe kopie do formularza 2.
3.
Formularze drukowane są na białym papierze niezawierającym masy ściernej, o gramaturze od 55 do 65 g/m2.
Rozmiar formularzy wynosi 210 na 297 mm; odstęp między wierszami wynosi 4,24 mm (jedna szósta cala); należy dokładnie zachować układ formularzy.
Obydwie strony kopii nr 1, która jest właściwym pozwoleniem na przywóz, są dodatkowo zadrukowane czerwonym wzorem giloszowanym w tle, umożliwiającym dostrzeżenie wszelkich fałszerstw przy użyciu środków mechanicznych bądź chemicznych.
4.
Za drukowanie formularzy odpowiedzialne są państwa członkowskie.
Formularze mogą być także drukowane w drukarniach wyznaczonych przez państwo członkowskie, w którym mają one siedzibę.
W tym ostatnim przypadku na każdym formularzu umieszcza się wzmiankę o wyznaczeniu drukarni przez państwo członkowskie.
Każdy formularz musi nosić nazwę i adres drukarni lub znak umożliwiający zidentyfikowanie drukarni.
5.
Z chwilą wydania pozwoleń na przywóz lub wyciągów umieszcza się na nich numer wydania określony przez organ krajowy.
Numer pozwolenia na przywóz zostaje przekazany Komisji drogą elektroniczną za pośrednictwem zintegrowanej sieci ustanowionej na podstawie art. 4.
6.
Pozwolenia na przywóz i wyciągi wypełniane są w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym wydawane jest pozwolenie.
7.
Oznaczenia wydających organów krajowych i urzędów celnych lub właściwych organów administracyjnych stosowane są w formie pieczęci.
Wytłoczony odcisk połączony z literami lub cyframi uzyskanymi poprzez perforację lub nadruk na pozwoleniu na przywóz może zastępować pieczęć organu wydającego.
Krajowe organy wydające stosują wszelkie metody zabezpieczeń przed fałszerstwami, aby rejestrować przydzielone ilości w sposób uniemożliwiający wstawianie cyfr lub adnotacji.
8.
Na odwrocie kopii nr 1 i kopii nr 2 umieszczona jest rubryka, w której organy celne podczas wypełniania formalności przywozowych albo właściwe organy administracyjne podczas wystawiania wyciągu mogą wpisywać ilości.
Jeżeli miejsce przeznaczone na wpisy odliczające na pozwoleniu na przywóz lub na wyciągu jest niewystarczające, wówczas właściwe organy państw członkowskich mogą dołączyć jedną lub więcej dodatkowych stron zawierających rubryki odpowiadające rubrykom na odwrocie kopii nr 1 i kopii nr 2 pozwolenia na przywóz lub wyciągu.
Właściwe organy państw członkowskich umieszczają swoją pieczęć tak, aby jedna jej połowa znalazła się na pozwoleniu na przywóz lub wyciągu z niego, a druga połowa na dodatkowej stronie.
W przypadku wykorzystania więcej niż jednej dodatkowej strony, kolejna pieczęć zostaje przyłożona w ten sam sposób, na każdej dodatkowej stronie i stronie ją poprzedzającej.
9.
Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich mogą wymagać, jeżeli jest to niezbędne, aby treść pozwoleń na przywóz lub wyciągów została przetłumaczona na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych danego państwa członkowskiego.
10.
Wydane pozwolenia na przywóz lub wyciągi z nich, wpisy i potwierdzenia dokonane przez organy państwa członkowskiego wywołują takie same skutki prawne w każdym z pozostałych państw członkowskich, jak pozwolenia na przywóz lub wyciągi z nich wydane przez właściwe organy tych państw członkowskich, jak również wpisy i potwierdzenia dokonane przez te organy.
Pozwolenia na przywóz lub wyciągi z nich wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są ważne na całym obszarze celnym Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1819/2006
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 234/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2006/31/WPZiB z dnia 23 stycznia 2006 r. przedłużające środki ograniczające skierowane przeciwko Liberii [1] oraz wspólne stanowisko 2006/518/WPZiB z dnia 24 lipca 2006 r. zmieniające i przedłużające określone środki ograniczające skierowane przeciwko Liberii [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wdrożenia środków nałożonych na Liberię na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (zwanej dalej "rezolucją RB ONZ") 1521 (2003) we wspólnym stanowisku 2004/137/WPZiB [3] z dnia 10 lutego 2004 r. dotyczącym środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Liberii przewidziano wdrożenie środków określonych w rezolucji RB ONZ 1521 (2003) dotyczącej Liberii, jak również zakaz pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi.
Zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ 1647 (2005), 1683 (2006) i 1689 (2006) we wspólnych stanowiskach 2006/31/WPZiB i 2006/518/WPZiB potwierdzono środki nałożone we wspólnym stanowisku 2004/137/WPZiB na kolejny okres i wprowadzono pewne zmiany.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 234/2004 [4] zabrania świadczenia pomocy technicznej i finansowej dla Liberii, związanej z działaniami wojskowymi, przywozu nieoszlifowanych diamentów z Liberii oraz przywozu okrąglaków i produktów z drewna pochodzących z tego kraju.
(3) W dniu 20 czerwca 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję 1689 (2006), w której postanowiła, między innymi, nie przedłużać zakazu przywozu wszelkich okrąglaków i produktów z drewna pochodzących z Liberii, który został nałożony w punkcie 10 rezolucji RB ONZ 1521 (2003), następnie kilka razy przedłużony, by wreszcie wygasnąć w dniu 20 czerwca 2006 r.
Rada Bezpieczeństwa zdecydowanie opowiedziała się za przywróceniem tego zakazu, gdyby w terminie dziewięćdziesięciu dni Liberia nie zdołała przyjąć przepisów w dziedzinie leśnictwa zaproponowanych przez Komitet ds. Monitoringu Reformy w Zakresie Leśnictwa utworzony przez rząd Liberii.
(4) Rada Bezpieczeństwa ponownie zbadała tę kwestię w dniu 20 października 2006 r. i uznała, że Liberia przyjęła konieczne przepisy w dziedzinie leśnictwa.
W związku z tym postanowiła nie przywracać zakazu.
(5) W związku z tym należy uchylić, z mocą wsteczną od dnia 19 września 2006 r., art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 234/2004, na podstawie którego zakazuje się przywozu do Wspólnoty wszelkich okrąglaków i produktów z drewna pochodzących z Liberii, a którego stosowanie pozostawało zawieszone od dnia 23 czerwca 2006 r. do dnia 18 września 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 234/2004 skreśla się ust. 2.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1820/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1821/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica między cenami produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową w przypadku wywozu tych produktów jako towary wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, w stosunku do których ustala się stawki refundacji, które stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się na okres uwzględniony przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(4) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej stanowi, że refundacje wywozowe do produktów zaliczonych do towarów nie mogą przewyższać refundacji mających zastosowanie do produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1822/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 odnośnie do wartości progowych dodatkowych należności na gruszki, cytryny, jabłka i cukinie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw [2] przewiduje stosowanie nadzoru w odniesieniu do przywozu produktów określonych w jego załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3] z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
(2) W celu zastosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, i na podstawie ostatnich danych dotyczących lat 2003, 2004 i 2005 należy zmienić wartości progowe dodatkowych należności na gruszki, cytryny, jabłka i cukinie.
(3) W konsekwencji należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem ujętym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1823/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
zmieniające po raz 73. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych wprowadzone przez niniejsze rozporządzenie.
(2) W dniach 5 i 7 grudnia 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i środków ekonomicznych.
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zmienia się załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1824/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku wieprzowiny, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
(3) Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3] oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1825/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku jaj, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [2], rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [3] oraz wymogi dotyczące oznaczeń określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1826/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1827/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1829/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1830/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2092/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na przywóz suszonego mięsa wołowego bez kości pochodzącego ze Szwajcarii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2092/2004 [2] ustanawia na zasadzie wieloletniej w okresach od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia wolnocłowy kontyngent taryfowy na przywóz 1200 ton suszonego mięsa wołowego bez kości objętego kodem CN ex02102090, pochodzącego ze Szwajcarii.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiające wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz [3] ma zastosowanie do pozwoleń na przywóz w okresach obowiązywania przywozowych kontyngentów taryfowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2007 r. Rozporządzenie (WE) nr 1301/2006 ustanawia w szczególności szczegółowe przepisy dotyczące wniosków o pozwolenie na przywóz, statusu wnioskodawców oraz wydawania pozwoleń. Rozporządzenie to stanowi, że kontyngenty taryfowe ustanawiane są na okres kolejnych 12 miesięcy oraz ogranicza okres ważności pozwoleń na przywóz do ostaniego dnia obowiązywania przywozowego kontyngentu taryfowego. Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1301/2006 powinny mieć zastosowanie w stosunku do pozwoleń wydanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2092/2004, bez uszczerbku dla dodatkowych warunków lub odstępstw określonych w tym rozporządzeniu. Z uwagi na fakt, że rozporządzenie (WE) nr 2092/2004 stanowi, że zarządzanie przedmiotowym kontyngentem odbywa się na podstawie świadectw autentyczności wydawanych przez władze Szwajcarii oraz pozwoleń na przywóz, tam gdzie to stosowne, należy dostosować przepisy rozporządzenia (WE) nr 2092/2004 do przepisów rozdziału I i III rozporządzenia (WE) nr 1301/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2092/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2092/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Niniejszym otwiera się wolnocłowy kontyngent taryfowy na przywóz suszonego mięsa wołowego bez kości objętego kodem CN ex02102090, pochodzącego ze Szwajcarii, w wysokości 1200 ton na rok, co roku na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia (zwany dalej "kontyngentem").";
2) w art. 2 ust. 2 skreśla się akapit drugi;
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Świadectwa autentyczności i pozwolenia na przywóz są ważne przez trzy miesiące od daty ich wydania.";
4) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz rozporządzenia (WE) nr 1445/95, jak również przepisy zawarte w rozdziale I i III rozporządzenia (WE) nr 1301/2006 mają zastosowanie, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.";
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1831/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do doramektyny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Doramektyna jest obecnie ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek bydła, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Substancja ta jest również ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek trzody chlewnej, owiec, jeleniowatych, w tym reniferów, z wyjątkiem owiec, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Należy zmienić i rozszerzyć wpis dotyczący doramektyny we wspomnianym załączniku na wszystkie gatunki ssaków hodowanych w celu produkcji żywności w odniesieniu do ich mięśni, tłuszczu, wątroby i nerek, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(4) Należy przewidzieć odpowiedni okres poprzedzający stosowanie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić państwom członkowskim dostosowanie zezwoleń na wprowadzenie do obrotu wymienionych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], co może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 41 i 21 w powiązaniu z jego załącznikiem V sekcja 3a, pkt 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zasady dotyczące ustaleń w zakresie produkcji i handlu na rynku cukru, wprowadzone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], na mocy Aktu Przystąpienia Bułgarii i Rumunii powinny mieć zastosowanie, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., z zastrzeżeniem wejścia w życie Aktu Przystąpienia w tym dniu.
Jednakże w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 ogół cukru buraczanego w Bułgarii i Rumunii będzie musiał zostać wyprodukowany zgodnie z ustaleniami krajowymi.
Dlatego wymagane są środki przejściowe w celu zmiany ustaleń w zakresie produkcji i handlu, obowiązujących w Bułgarii i Rumunii, na ustalenia przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006.
W związku z tym przepisy dotyczące minimalnych cen buraków, porozumień międzybranżowych i przydziału kwot przewidziane w art. 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 nie powinny mieć zastosowania do Bułgarii i Rumunii w roku gospodarczym 2006/2007.
(2) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2] ustala ostateczny termin składania wniosków o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej na dzień 31 lipca 2006 r. w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007. Przedsiębiorstwa z siedzibą w Bułgarii i Rumunii nie miały zatem możliwości złożenia wniosków o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej w odniesieniu do tego roku gospodarczego. Dlatego przedsiębiorstwa te nie powinny płacić składki restrukturyzacyjnej przewidzianej w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007.
(3) W przypadku izoglukozy produkcja jest ciągła i dostosowana do popytu.
Konieczne jest określenie właściwych krajowych kwot izoglukozy dla Bułgarii i Rumunii na okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 września 2007 r. w celu zapewnienia równowagi między produkcją i spożyciem we Wspólnocie w składzie na dzień 1 stycznia 2007 r.
Te przejściowe kwoty izoglukozy powinny być obliczane na zasadzie pro rata temporis.
(4) W celu umożliwienia przedsiębiorstwom z siedzibą w Bułgarii i Rumunii udziału w systemie restrukturyzacji, ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 320/2006 na warunkach mających zastosowanie do przedsiębiorstw z siedzibą we Wspólnocie w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r., należy dokonać pewnych dostosowań dotyczących roku gospodarczego 2007/2008, w szczególności w odniesieniu do porządku chronologicznego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [3].
(5) Zgodnie z Aktem Przystąpienia zapotrzebowanie na surowy cukier do rafinacji wynosi 198748 ton dla Bułgarii i 329636 ton dla Rumunii na rok gospodarczy.
Jednakże tradycyjne zapotrzebowanie na dostawy do Bułgarii i Rumunii należy obniżyć na zasadzie pro rata temporis, w celu uwzględnienia faktu, że Bułgaria i Rumunia uczestniczą w roku gospodarczym 2006/2007 jedynie w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 września 2007 r.
(6) Funkcjonowanie rafinerii przemysłowych w Bułgarii i Rumunii opiera się w znacznym stopniu na przywozach surowego cukru trzcinowego pochodzącego od tradycyjnych dostawców z niektórych krajów trzecich.
Dlatego Komisja wystąpiła do Rady z wnioskiem o otwarcie kontyngentów taryfowych na przywóz takiego cukru z krajów trzecich w odniesieniu do lat gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 [4].
Jednakże w celu uniknięcia zakłóceń w dostawach surowego cukru trzcinowego do rafinerii w tych państwach członkowskich w chwili przystąpienia uznaje się za konieczne przyjęcie środków przejściowych do celów otwarcia takich kontyngentów taryfowych w dniu 1 stycznia 2007 r.
(7) Tymczasowe kontyngenty taryfowe otwarte dla Bułgarii i Rumunii na mocy tego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie tylko do czasu przyjęcia przez Radę środków stałych.
(8) Pozwolenia na przywóz wydane na mocy kontyngentów taryfowych otwartych niniejszym rozporządzeniem powinny być zastrzeżone dla zatwierdzonych rafinerii przemysłowych w Bułgarii i Rumunii.
(9) Kwotę należności przywozowych mającą zastosowanie do przywozów w ramach kontyngentów taryfowych otwartych niniejszym rozporządzeniem należy ustalić na poziomie zapewniającym uczciwą konkurencję na rynku cukrowniczym Wspólnoty, ale niestwarzającym przeszkód dla przywozów do Bułgarii i Rumunii.
Biorąc pod uwagę możliwość przywozów z każdego kraju trzeciego w ramach tych kontyngentów taryfowych, należy ustalić poziom opłat przywozowych w wysokości 98 EUR za tonę, co odpowiada poziomowi ustalonemu dla cukru wymienionego na liście koncesyjnej CXL na mocy art. 24 rozporządzenia Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi [5].
(10) Istnieje poważne ryzyko zakłóceń na rynkach w sektorze cukru w konsekwencji wprowadzenia do Bułgarii i Rumunii produktów w celach spekulacyjnych przed przystąpieniem tych państw do Unii Europejskiej.
W celu uniknięcia takich działań spekulacyjnych lub innych zakłóceń na rynku należy zatem przyjąć odpowiednie przepisy ułatwiające zmianę.
Podobne przepisy zostały już przyjęte rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1683/2006 z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Bułgarii i Rumunii do UE [6].
W celu uwzględnienia specyfiki sektora cukru konieczne jest przyjęcie szczególnych zasad.
(11) Należy wprowadzić przepisy mające na celu zapobieganie przypadkom uchylania się podmiotów gospodarczych od stosowania opłat w odniesieniu do niektórych produktów cukrowniczych w swobodnym obrocie poprzez objęcie towarów już dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r. lub w Bułgarii i Rumunii przed przystąpieniem procedurą zawieszającą w formie czasowego składowania lub procedurami, o których mowa w art. 4 ust. 15 lit. b) i art. 16 lit. b)–g) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7].
(12) Co więcej, i zgodnie z Aktem Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, ilości zapasów cukru i izoglukozy przekraczające normalnie utrzymywane zapasy należy wyeliminować z rynku na koszt Bułgarii i Rumunii.
Nadwyżki zapasów określi Komisja na podstawie rozwoju wymiany handlowej, tendencji w produkcji i konsumpcji w Bułgarii i Rumunii w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
W przypadku tej procedury oprócz cukru i izoglukozy należy również wziąć pod uwagę inne produkty o równoważnej zawartości dodanego cukru, które mogą być ewentualnym celem spekulacji.
W przypadku gdy określone ilości nadwyżki cukru i izoglukozy nie zostaną wyeliminowane z rynku Wspólnoty najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2008 r., Bułgaria i Rumunia będą odpowiedzialne finansowo za odpowiednią ilość.
(13) Suma, którą należy obciążyć Bułgarię lub Rumunię, płatna do budżetu Wspólnoty w przypadku niewyeliminowania nadwyżkowych zapasów, powinna być obliczana na podstawie najwyższej dodatniej różnicy między ceną referencyjną cukru białego ustaloną na 631,9 EUR za tonę na mocy art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 a ceną cukru białego na rynku światowym w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. Do celów tego obliczenia jako cenę na rynku światowym należy przyjąć średnią miesięczną notowań rynkowych cukru białego na giełdzie w Londynie (nr 5) w najbliższym okresie tzn. w następnym miesiącu dostawy, w którym możliwy jest handel cukrem białym.
(14) W interesie zarówno Wspólnoty, jak i Bułgarii i Rumunii leży zapobieżenie nagromadzeniu nadwyżkowych zapasów, a w każdym razie umożliwienie zidentyfikowania podmiotów gospodarczych lub osób zaangażowanych w duże handlowe przedsięwzięcia spekulacyjne.
W tym celu Bułgaria i Rumunia powinny dysponować w dniu 1 stycznia 2007 r. systemem, który pozwalałby na zidentyfikowanie podmiotów odpowiedzialnych za taki rozwój wypadków.
System ten powinien umożliwić Bułgarii i Rumunii identyfikację podmiotów gospodarczych przyczyniających się do powstania nadwyżkowej ilości, o której mowa w motywie 12, w celu odzyskania tak szybko, jak to możliwe, kwot wpłaconych do budżetu Wspólnoty.
Bułgaria i Rumunia powinny zastosować ten system w celu zmuszenia podmiotów, których to dotyczy, do wyeliminowania z rynku Wspólnoty indywidualnej ilości nadwyżki.
W przypadku gdy przedmiotowe podmioty nie mogą zapewnić właściwego dowodu wyeliminowania, powinny one zostać obciążone kwotą 500 EUR za tonę (równoważnik cukru białego) niewyeliminowanej nadwyżki cukru.
Kwota ta odpowiada kwocie opłaty wyrównawczej przewidzianej w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru [8].
Chociaż nadwyżka, o której mowa w motywie 12, może zostać spowodowana zarówno przez podmioty gospodarcze, jak i gospodarstwa domowe, należy uznać, że w większym stopniu przyczyniają się do niej podmioty gospodarcze.
Ponadto nie można wymagać, by gospodarstwa domowe przyczyniały się do płacenia tej kwoty.
(15) W celu określenia nadwyżkowych zapasów oraz wyeliminowania zidentyfikowanych nadwyżkowych zapasów Bułgaria i Rumunia powinny dostarczyć Komisji najnowsze statystyki dotyczące handlu, produkcji i konsumpcji rozważanych produktów, jak również dowód wyeliminowania z rynku stwierdzonych nadwyżkowych zapasów do określonego terminu.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ŚRODKI PRZEJŚCIOWE ZWIĄZANE Z PRZYSTĄPIENIEM BUŁGARII I RUMUNII
SEKCJA 1
Stosowanie WOR w sektorze cukru i tymczasowy system restrukturyzacji
Artykuł 1
Stosowanie niektórych przepisów rozporządzeń (WE) nr 318/2006 i (WE) nr 320/2006
1.
Artykuły 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 nie mają zastosowania do Bułgarii i Rumunii w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007.
Jednakże art. 7 stosuje się do przydziału krajowych kwot w 2007 r., które będą mieć zastosowanie, począwszy od roku gospodarczego 2007/2008, oraz do kwot izoglukozy wskazanych w ust. 2.
2.
W okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 września 2007 r. krajowe kwoty izoglukozy dla Bułgarii i Rumunii do celów art. 9 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 są następujące:
_BAR_ Kwoty krajowe wyrażone w tonach suchej masy _BAR_
Bułgaria _BAR_ 50331 _BAR_
Rumunia _BAR_ 8960 _BAR_
3.
W okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 września 2007 r. tradycyjne zapotrzebowanie na dostawy dla Bułgarii i Rumunii do celów art. 29 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 jest następujące:
_BAR_ Tradycyjne zapotrzebowanie na dostawy w tonach białego cukru _BAR_
Bułgaria _BAR_ 149061 _BAR_
Rumunia _BAR_ 247227 _BAR_
Artykuł 2
Tymczasowy system restrukturyzacji
1.
Niniejszy ustęp stosuje się wyłącznie, jeżeli wnioski o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej na mocy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 968/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2007/2008 złożono przed dniem 1 stycznia 2007 r. we Wspólnocie w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r.
Datę złożenia pierwszego takiego wniosku określa się jako "datę referencyjną".
Jeżeli wnioski o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej na mocy art. 7 rozporządzenia (WE) nr 968/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2007/2008 złożono w Bułgarii lub Rumunii w dniu 1 stycznia 2007 r. lub później, okres pomiędzy datą referencyjną a dniem 1 stycznia 2007 r. nie będzie brany pod uwagę dla tych wniosków podczas określania porządku chronologicznego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 968/2006.
2. W odniesieniu do konsultacji przeprowadzonych w ramach odpowiednich porozumień branżowych, o których mowa w art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 320/2006, Bułgaria i Rumunia mogą dla roku gospodarczego 2007/2008 uwzględnić konsultacje przeprowadzone w ramach odpowiednich porozumień branżowych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, nawet jeżeli nie spełniają one wymogów rozporządzenia (WE) nr 968/2006.
SEKCJA 2
Otwarcie kontyngentów taryfowych dla rafinacji
Artykuł 3
Otwarcie kontyngentów taryfowych na przywóz surowego cukru trzcinowego do rafinacji
1.
Dla roku gospodarczego 2006/2007 otwiera się kontyngent taryfowy w łącznej wysokości 396288 ton wyrażonych w równoważniku cukru białego na przywóz z dowolnego kraju trzeciego surowego cukru trzcinowego do rafinacji objętego kodem CN 17011110, z zastosowaniem stawki celnej 98 EUR za tonę.
Przywożona ilość jest rozdzielona w sposób następujący:
- Bułgaria: 149061 ton,
- Rumunia: 247227 ton.
2.
Ilości przywiezione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są oznaczone numerem porządkowym wymienionym w załączniku I.
Artykuł 4
Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 950/2006
O ile art. 5 nie stanowi inaczej, dla przywozów cukru w ramach kontyngentu taryfowego otwartego niniejszym rozporządzeniem obowiązują zasady dotyczące pozwoleń na przywóz oraz tradycyjnego zapotrzebowania określone w rozporządzeniu (WE) nr 950/2006.
Artykuł 5
Pozwolenia na przywóz
1.
Wnioski o przyznanie pozwoleń na przywóz ilości określonych w art. 3 ust. 1 składa się właściwym organom Bułgarii i Rumunii.
2.
Wnioski o przyznanie pozwoleń na przywóz mogą składać wyłącznie rafinerie przemysłowe z siedzibą na terytorium Bułgarii i Rumunii, zatwierdzone zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
3.
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz oraz same pozwolenia zawierają następujące wpisy:
a) w polach 17 i 18: ilości cukru surowego w równoważniku cukru białego, nieprzekraczające ilości dla Bułgarii i Rumunii określonych w art. 3 ust. 1;
b) w polu 20: co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części A załącznika II;
c) w polu 24 (w przypadku pozwoleń): co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części B załącznika II.
4.
Pozwolenia na przywóz wydane na mocy niniejszego rozporządzenia są ważne wyłącznie dla przywozów do państw członkowskich, w których zostały wydane.
Są one ważne do końca roku gospodarczego 2006/2007.
Artykuł 6
Koniec stosowania
Kontyngent taryfowy otwarty na mocy niniejszego rozporządzenia stosuje się do czasu wejścia w życie rozporządzenia Rady otwierającego kontyngent taryfowy na przywóz do Bułgarii i Rumunii surowego cukru trzcinowego do rafinacji na okres następujący po dniu 1 stycznia 2007 r.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI PRZEJŚCIOWE DLA ZAPOBIEŻENIA SPEKULACJOM I ZAKŁÓCENIOM NA RYNKU
Artykuł 7
Definicje
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:
a) "cukier" oznacza:
i) cukier buraczany i trzcinowy w postaci stałej objęty kodem CN 1701;
ii) syrop cukrowy objęty kodami CN 17026095 i 17029099;
iii) syrop inulinowy objęty kodami CN 17026080 i 17029080;
b) "izoglukoza" oznacza produkt objęty kodami CN 17023010, 17024010, 17026010, 17029030 i 21069030;
c) "produkty przetworzone" oznaczają produkty zawierające dodatek cukru/równoważnika cukru w ilości przekraczającej 10 %, otrzymane w wyniku przetworzenia produktów rolnych;
d) "fruktoza" oznacza chemicznie czystą fruktozę objętą kodem CN 17025000.
SEKCJA 1
Produkty objęte szczególnymi regulacjami i procedurami celnymi w momencie przystąpienia
Artykuł 8
System zawieszający
1. W drodze odstępstwa od sekcji 4 załącznika V do Aktu Przystąpienia oraz od art. 20 i 214 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, produkty objęte kodami CN 1701, 1702, 1704, 1904, 1905, 2006, 2007, 2009 21011292, 21012092, 2105 i 2202 z wyjątkiem wymienionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1683/2006, które przed dniem 1 stycznia 2007 r. znajdowały się w swobodnym obrocie we Wspólnocie w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r. lub w Bułgarii lub Rumunii, a w dniu 1 stycznia 2007 r. są tymczasowo składowane lub podlegają jednej z czynności lub procedur celnych, o których mowa w art. 4 ust. 15 lit. b) oraz ust. 16) lit. b)–g) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 w rozszerzonej Wspólnocie lub które są transportowane po poddaniu formalnościom wywozowym wewnątrz rozszerzonej Wspólnoty, obciąża się należnością przywozową, w przypadku zaciągania długu celnego w związku z przywozem, zgodnie z częścią drugą załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [9], według stawki obowiązującej w dniu zaciągnięcia długu celnego oraz, w odpowiednich przypadkach, dodatkowymi należnościami.
Przepisów akapitu pierwszego nie stosuje się do produktów wywożonych ze Wspólnoty w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r., jeśli importer przedstawi dowody, że nie ubiegano się o żadną refundację wywozową dla tych produktów w państwie członkowskim wywozu.
Na wniosek importera eksporter zapewnia otrzymanie potwierdzenia przez właściwy organ na zgłoszeniu wywozowym, że nie ubiegano się o refundację wywozową dla tych produktów w państwie członkowskim wywozu.
2. W drodze odstępstwa od sekcji 4 załącznika V do Aktu Przystąpienia oraz od art. 20 i 214 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, produkty objęte kodami CN 1701, 1702, 1704, 1904, 1905, 2006, 2007, 2009, 21011292, 21012092, 2105 i 2202 z wyjątkiem wymienionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1683/2006, pochodzące z krajów trzecich, które podlegają czynnemu uszlachetnianiu, o którym mowa w art. 4 ust. 16 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, lub odprawie czasowej, o której mowa w art. 4 ust. 16 lit. f) tego rozporządzenia w Bułgarii lub Rumunii w dniu 1 stycznia 2007 r., obciąża się należnością przywozową, w przypadku zaciągania długu celnego w związku z przywozem, zgodnie z częścią drugą załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, według stawki obowiązującej w dniu zaciągnięcia długu celnego oraz, w odpowiednich przypadkach, dodatkowymi należnościami.
SEKCJA 2
Ilości nadwyżkowe
Artykuł 9
Określanie ilości nadwyżkowych
1.
Najpóźniej do dnia 31 lipca 2007 r.
Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, określa odpowiednio dla Bułgarii i Rumunii:
a) ilość samego cukru lub cukru w produktach przetworzonych (w równoważniku cukru białego);
b) ilość izoglukozy (sucha masa);
c) ilość fruktozy,
przekraczające ilości traktowane jako normalnie utrzymywane zapasy w dniu 1 stycznia 2007 r., które należy wyeliminować z rynku na koszt Bułgarii i Rumunii.
2.
W celu określenia ilości nadwyżkowych, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić szczególnie rozwój sytuacji między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia 2006 r. w stosunku do trzech poprzednich lat liczonych od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., w odniesieniu do:
a) przywożonych i wywożonych ilości samego cukru lub cukru w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy;
b) produkcji, spożycia i zapasów cukru i izoglukozy;
c) okoliczności, w których zgromadzono zapasy.
Artykuł 10
Identyfikacja ilości nadwyżkowych na poziomie podmiotów gospodarczych
1.
W dniu 1 stycznia 2007 r. Bułgaria i Rumunia dysponują systemem identyfikacji sprzedawanych lub wyprodukowanych nadwyżkowych ilości samego cukru lub cukru w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy na poziomie podmiotów gospodarczych.
System ten może w szczególności opierać się na śledzeniu przywozu, monitorowaniu fiskalnym, badaniach w oparciu o księgowość prowadzoną przez podmioty gospodarcze i stan zapasów fizycznych oraz korzystać ze środków takich jak zabezpieczenia ryzyka i pozwolenia na przywóz.
System identyfikacji działa w oparciu o ocenę ryzyka, uwzględniającą w szczególności następujące kryteria:
a) rodzaj działalności zainteresowanych podmiotów;
b) pojemności magazynów;
c) poziom działalności.
2.
Bułgaria i Rumunia wykorzystują system identyfikacji, o którym mowa w ust. 1, w celu zobowiązania przedmiotowych podmiotów do wyeliminowania z rynku na ich koszt ilości cukru lub izoglukozy równej indywidualnej ilości nadwyżkowej.
Artykuł 11
Eliminacja ilości nadwyżkowych
1.
Bułgaria i Rumunia zapewniają wyeliminowanie z rynku bez interwencji Wspólnoty ilości cukru lub izoglukozy równej ilości nadwyżkowej określonej w art. 9 ust. 1 najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2008 r.
2.
Wyeliminowania ilości nadwyżkowych określonych zgodnie z art. 9 dokonuje się bez wsparcia wspólnotowego, przy zastosowaniu następujących metod:
a) wywozy ze Wspólnoty dokonywane przez określone podmioty gospodarcze bez wsparcia krajowego;
b) zużycie w sektorze materiałów palnych;
c) denaturowanie, bez wsparcia, na paszę dla zwierząt, zgodnie z tytułami III i IV rozporządzenia Komisji (EWG) nr 100/72 [10].
3.
Jeżeli w przypadku Bułgarii lub Rumunii całkowite ilości określone przez Komisję zgodnie z art. 9 ust. 1 przekraczają całkowite ilości zidentyfikowane zgodnie z art. 10, Bułgaria lub Rumunia zostają obciążone kwotą równą różnicy między tymi ilościami (w równoważniku cukru białego lub suchej masy) pomnożoną przez najwyższą dodatnią różnicę miedzy 631,9 EUR za tonę a średnią miesięczną notowań rynkowych cukru białego na giełdzie w Londynie (nr 5) w najbliższym okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r.
Kwota ta zasili budżet Wspólnoty najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r.
Artykuł 12
Dowody dokonania przez podmioty gospodarcze eliminacji
1.
Najpóźniej do dnia 31 lipca 2008 r. zainteresowane podmioty gospodarcze przedstawiają, w sposób wymagany odpowiednio przez Bułgarię lub Rumunię, dowody wyeliminowania, zgodnie z art. 11 ust. 2 i na ich koszt, indywidualnych ilości nadwyżkowych cukru i izoglukozy zidentyfikowanych w drodze zastosowania art. 10.
2.
Jeżeli wyeliminowania cukru lub izoglukozy dokonuje się zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. a), dowód wyeliminowania stanowią:
a) pozwolenia na wywóz wydane zgodnie z rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1291/2000 [11] i (WE) nr 951/2006 [12];
b) odpowiednie dokumenty, o których mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, konieczne do zwolnienia zabezpieczenia.
3. Wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz, o którym mowa w poprzednim akapicie, zawiera w polu 20 następujący wpis:
"przeznaczone do wywozu zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1832/2006.".
Pozwolenie na wywóz zawiera w polu 22 następujący wpis:
"wywóz bez refundacji … (ilość, dla której wydano pozwolenie) kg".
Pozwolenie na wywóz jest ważne od dnia jego wydania do dnia 30 kwietnia 2008 r.
4.
Jeżeli dowód wyeliminowania nie zostanie przedstawiony zgodnie z ust. 1 i 2, Bułgaria lub Rumunia odpowiednio obciążają przedmiotowy podmiot gospodarczy kwotą równą jego indywidualnej ilości nadwyżkowej zidentyfikowanej za pomocą zastosowania art. 10, pomnożonej przez 500 EUR za tonę (w równoważniku białego cukru lub suchej masy).
Kwota zasila odpowiednio krajowy budżet Bułgarii lub Rumunii.
Artykuł 13
Dowód dokonania eliminacji przez nowe państwa członkowskie
1.
Najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2008 r.
Bułgaria i Rumunia przedstawiają Komisji dowód, że nadwyżkowa ilość, o której mowa w art. 9 ust. 1, została wyeliminowana z rynku wspólnotowego zgodnie z art. 11 ust. 2 i wyszczególniają wyeliminowaną ilość dla każdej z metod.
2. Jeżeli dowód wyeliminowania z rynku wspólnotowego nie zostanie przedstawiony zgodnie z ust. 1 dla całości lub części ilości nadwyżkowej, Bułgaria i/lub Rumunia odpowiednio zostają obciążone kwotą równą ilości niewyeliminowanej pomnożonej przez najwyższą dodatnią różnicę midzy 631,9 EUR za tonę a średnią miesięczną notowań rynkowych cukru białego na giełdzie w Londynie (nr 5) w najbliższym okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. w równoważniku białego cukru lub suchej masy, od której odejmuje się kwotę obciążenia na mocy art. 11 ust. 3.
Kwota ta zasili budżet Wspólnoty najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r.
Kwoty, o których mowa w poprzednim akapicie i art. 11 ust. 3, są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, najpóźniej do dnia 31 października 2008 r. na podstawie powiadomień złożonych przez Bułgarię i Rumunię zgodnie z ust. 1.
Artykuł 14
Kontrola
1.
Bułgaria i Rumunia podejmują wszelkie niezbędne środki w celu wdrożenia niniejszego rozdziału, a w szczególności ustanawiają procedury kontrolne konieczne do wyeliminowania nadwyżkowej ilości, o której mowa w art. 9 ust. 1.
2.
Bułgaria i Rumunia informują Komisję najpóźniej do dnia 31 marca 2007 r. o:
a) ustanowieniu systemu identyfikacji ilości nadwyżkowych, o którym mowa w art. 10;
b) ilościach cukru, izoglukozy, fruktozy i produktów przetworzonych wywiezionych i przywiezionych miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., przedstawionych oddzielnie dla wywozu i przywozu:
i) do Wspólnoty w składzie na dzień 31 grudnia 2006 r.;
ii) odpowiednio do Bułgarii lub Rumunii; oraz
iii) do krajów trzecich;
c) ilościach cukru i izoglukozy produkowanych rocznie, w rozbiciu na produkcję w ramach kontyngentu i poza kontyngentem, rafinowanych z przywiezionego cukru surowego i spożywanych rocznie, dla okresu od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.;
d) stanie zapasów cukru i izoglukozy na dzień 1 stycznia każdego roku dla okresu od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
ROZDZIAŁ III
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii i począwszy od dnia jego obowiązywania.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1833/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między państwami członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej państwami członkowskimi a państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 750/2005 z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między państwami członkowskimi [2] ustanawia się tę nomenklaturę w wersji obowiązującej od dnia 1 czerwca 2005 r.
(2) Alfabetyczne kodowanie krajów i terytoriów oparte jest o obowiązującą 2-literową normę ISO, o ile jest ono zgodne z wymogami prawodawstwa wspólnotowego i wymogami prowadzenia statystyki we Wspólnocie.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2286/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r.
[3] zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ustanawia okres przejściowy dotyczący dostosowania skomputeryzowanych systemów odprawy celnej.
Po upływie okresu przejściowego nie będzie konieczne stosowanie równolegle kodów numerycznych i alfabetycznych.
(3) Czarnogóra stała się niepodległym państwem.
(4) Należy zatem sporządzić nową wersję wymienionej nomenklatury, która uwzględni wspomniane nowe pozycje oraz zmiany, które miały wpływ na niektóre kody.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami z państwami trzecimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Obowiązująca od dnia 1 stycznia 2007 r. wersja nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty i statystyki handlu między państwami członkowskimi jest wymieniona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1834/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów morszczuka w strefach ICES VIII c, IX, X i CECAF 34.1.1 (wody terytorialne WE) przez statki pływające pod banderą Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1835/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów żabnicy w strefach ICES VIIIc, IX, X i CECAF 34.1.1 (wody terytorialne WE) przez statki pływające pod banderą Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1836/2006
z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów morszczuka w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE) i IV (wody terytorialne WE) przez statki pływające pod banderą Belgii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem określonym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów stada określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tym dniu zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego stada złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1837/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
znoszące zakaz połowów śledzia w strefie ICES IVc, VIId przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Dnia 28 lutego 2006 r.
Francja powiadomiła Komisję, zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, o wydaniu zakazu połowów śledzia na wodach strefy ICES IVc, VIId przez statki pływające pod banderą tego państwa, obowiązującego od dnia 1 marca 2006 r.
(3) Dnia 26 kwietnia 2006 r. zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 i art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 636/2006 ustanawiające zakaz połowów śledzia w strefach ICES IVc, VIId przez statki pływające pod banderą Francji [4] lub zarejestrowane we Francji, z mocą od tego samego dnia.
(4) Zgodnie z informacjami otrzymanymi przez Komisję od władz Francji, w ramach kwoty przysługującej Francji w strefie ICES IVc, VIId wciąż jest dostępna pewna ilość śledzia.
W związku z tym, należy zezwolić na połów śledzia w tych wodach przez statki pływające pod banderą Francji lub zarejestrowane we Francji.
(5) Zezwolenie to powinno wejść w życie w dniu 19 października 2006 r. w celu umożliwienia dokonania połowów dostępnej ilości śledzia przed końcem bieżącego roku.
(6) Należy zatem uchylić rozporządzenie Komisji nr 636/2006 z dniem 19 października 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 636/2006.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1838/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemu A1 do orzechów (migdały łuskane, orzechy laskowe w łupinach, orzechy laskowe łuskane, orzechy włoskie w łupinach)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) Na mocy art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, eksportowane przez Wspólnotę produkty mogą stanowić przedmiot refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu oraz ze względu na sezonowość wywozu owoców i warzyw należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Migdały łuskane i orzechy laskowe oraz orzechy włoskie w łupinie mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Z uwagi na fakt, że orzechy są produktami, które można stosunkowo łatwo magazynować, refundacje wywozowe mogą być ustalane dla dłuższych odstępów czasowych.
(9) W celu umożliwienia jak najbardziej efektywnego wykorzystania dostępnych zasobów, przy równoczesnym uwzględnieniu struktury wywozowej Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe do orzechów zgodnie z systemem A1.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych do orzechów, okres składania wniosków o pozwolenie oraz przewidziane ilości są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A1 zachowują ważność przez trzy miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1839/2006
z dnia 28 listopada 2006 r.
dotyczące wdrożenia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994, zmieniające i uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [1] ustanowiono nomenklaturę towarów, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną", i określono konwencyjne stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Decyzją 2006/930/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską [2] Rada zatwierdziła w imieniu Wspólnoty wspomniane porozumienie w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych na podstawie art. XXIV:6 GATT 1994.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione i uzupełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zmienia się stawki celne i uzupełnia wielkościami wskazanymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W załączniku 7 sekcji III części trzeciej (Kontyngenty taryfowe WTO, które mają zostać otwarte przez właściwe władze wspólnotowe) wprowadza się następujące zmiany w odniesieniu do kodu CN 02013000:
a) definicję dla kontyngentów taryfowych WE w wysokości 11000 ton "mięsa "wysokiej jakości" bez kości": "Kawałki specjalnej lub dobrej jakości wołowiny uzyskane ze zwierząt wypasanych wyłącznie na pastwiskach, w wieku pomiędzy 22 i 24 miesiącem, posiadających dwa stałe siekacze oraz odznaczających się żywą wagą rzeźną nie wyższą niż 460 kilogramów, nazywaną "wołowiną specjalną masowaną", kawałki które mogą być oznaczone literami "sc" (kawałki specjalne)" zastępuje się definicją: "mięso z bydła wysokiej jakości, bez kości, świeże lub schłodzone";
b) w pozycji "Inne warunki" umieszcza się wyrażenie "Państwo dostarczające – Argentyna".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1840/2006
z dnia 11 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 74/2004 nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"),
uwzględniając art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 74/2004 z dnia 13 stycznia 2004 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz bielizny pościelowej z bawełny pochodzącej z Indii [2] ("rozporządzenie pierwotne"),
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 74/2004, ostateczne cło wyrównawcze na przywóz do Wspólnoty bielizny pościelowej z bawełny sklasyfikowanej w ramach kodów CN ex63022100 (kody TARIC 6302210081, 6302210089), ex63022290 (kod TARIC 6302229019), ex63023100 (kod TARIC 6302310090) oraz ex63023290 (kod TARIC 6302329019), pochodzącej z Indii.
Mając na uwadze dużą liczbę współpracujących producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem, dobrano próbę zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego i nałożono indywidualne stawki celne w wysokości od 4,4 % do 10,4 % na przedsiębiorstwa włączone do próby, natomiast względem innych przedsiębiorstw współpracujących zastosowano stawkę celną w wysokości 7,6 %.
Stawka cła rezydualnego w wysokości 10,4 % została nałożona na wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa.
(2) Przepisy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 74/2004 przewidują, że jeżeli jakikolwiek nowy producent z Indii dostarczy Komisji przekonujące dowody, iż nie wywoził do Wspólnoty produktów opisanych w art. 1 ust. 1 w okresie dochodzenia (od 1 października 2001 r. do 30 września 2002 r.) ("pierwsze kryterium"), nie jest powiązany z żadnym z eksporterów lub producentów w Indiach podlegających środkom antysubsydyjnym nałożonym tym rozporządzeniem ("drugie kryterium") i rzeczywiście dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty po okresie objętym dochodzeniem, na którym oparte są środki, lub stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu znacznej ilości do Wspólnoty ("trzecie kryterium"), wówczas można dokonać zmiany art. 1 ust. 3 rozporządzenia poprzez objęcie nowego producenta eksportującego stawką celną wynoszącą 7,6 %, mającą zastosowanie do przedsiębiorstw niewłączonych do próby.
(3) Rozporządzenie pierwotne zostało dwukrotnie zmienione rozporządzeniami zmieniającymi, mianowicie rozporządzeniem Rady (WE) nr 2143/2004 [3] i rozporządzeniem Rady (WE) nr 122/2006 [4].
Na mocy obu tych rozporządzeń dodano do wykazu indyjskich producentów eksportujących, wymienionych w załączniku do rozporządzenia, nazwy przedsiębiorstw eksportujących produkt objęty postępowaniem pochodzący z Indii, które udowodniły służbom Komisji, że spełniły kryteria określone w rozporządzeniu pierwotnym.
B. WNIOSKI NOWYCH EKSPORTERÓW/PRODUCENTÓW
(4) Od czasu opublikowania poprzedniego rozporządzenia zmieniającego 19 indyjskich przedsiębiorstw złożyło wniosek o przyznanie im takiego samego statusu jak przedsiębiorstwom współpracującym w pierwotnym dochodzeniu, których nie objęto próbą ("status nowego eksportera/producenta").
(5) Tymi 19 wnioskodawcami byli:
Przedsiębiorstwo składające wniosek _BAR_ Miasto _BAR_
B.K.S. Textiles Private Limited _BAR_ Coimbatore _BAR_
Indian Arts & Crafts Syndicate (IACS) _BAR_ New Delhi _BAR_
Mittal International _BAR_ Panipat _BAR_
Esskay International _BAR_ Mumbai _BAR_
Opera Clothing _BAR_ Mumbai _BAR_
Govindji Trikamdas & Co. _BAR_ Mumbai _BAR_
Navnitlal Private Limited _BAR_ Mumbai _BAR_
Tulip Exim _BAR_ Mumbai _BAR_
Aarthi – A1 – Traders _BAR_ Karur _BAR_
Anjani Synthetics Limited _BAR_ Ahmedabad _BAR_
Home Concepts _BAR_ New Delhi _BAR_
Siyaram Silk Mills Limited _BAR_ Mumbai _BAR_
Ramlaks Exports Pvt. Ltd _BAR_ Mumbai _BAR_
Oracle Exports _BAR_ Mumbai _BAR_
Sellon Dynamics _BAR_ Mumbai _BAR_
Synthesis Home Textiles _BAR_ Karur _BAR_
Devtara Industries _BAR_ Muradnagar _BAR_
Summer India Textile Mills _BAR_ Salem _BAR_
Prathishta Weaving and Knitting _BAR_ Coimbatore _BAR_
(6) Cztery przedsiębiorstwa składające wniosek o przyznanie statusu nowego eksportera/producenta nie udzieliły odpowiedzi na kwestionariusz, którego celem było sprawdzenie, czy spełniły wymogi określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 74/2004, dlatego też ich wnioski musiały zostać odrzucone.
(7) Jedno z przedsiębiorstw dwukrotnie przesłało kwestionariusz, za każdym razem był on niepełny i zawierał sprzeczne informacje.
Trzeci kwestionariusz przesłany do tego przedsiębiorstwa nie został odesłany, a tym samym przedsiębiorstwo nie było w stanie udowodnić, iż spełniło kryteria dotyczące przyznania statusu nowego producenta eksportującego.
Wniosek tego przedsiębiorstwa został odrzucony.
(8) Pozostałych 14 przedsiębiorstw przedstawiło pełne odpowiedzi na kwestionariusz, a ich wnioski o status nowego eksportera/producenta zostały rozpatrzone.
(9) Uważa się, że dowody przedstawione przez sześciu spośród wymienionych wyżej indyjskich eksporterów/producentów są wystarczające do objęcia ich stawką celną mającą zastosowanie do przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą (czyli 7,6 %) i w związku z tym do dodania ich do wykazu eksporterów/producentów zawartego w załączniku ("załącznik") do rozporządzenia (WE) nr 74/2004.
(10) Wnioski o przyznanie statusu nowego eksportera/producenta pozostałych ośmiu przedsiębiorstw odrzucono z następujących względów:
(11) Siedem przedsiębiorstw nie dostarczyło dowodów na to, że wywoziły produkt objęty postępowaniem po okresie objętym dochodzeniem do WE lub stały się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu znacznej ilości produktu objętego postępowaniem do WE.
(12) Jedno z przedsiębiorstw jest powiązane z przedsiębiorstwem wymienionym w wykazie w rozporządzeniu pierwotnym, jego wniosek o przyznanie statusu nowego eksportera/producenta został zatem odrzucony, gdyż nie spełniło ono drugiego kryterium określonego w art. 2 rozporządzenia pierwotnego.
(13) Przedsiębiorstwa, którym nie przyznano statusu nowego eksportera/producenta, poinformowano o przyczynach podjęcia takiej decyzji oraz umożliwiono im przedstawienie swoich opinii na piśmie.
(14) Wszystkie argumenty i uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały przeanalizowane i należycie uwzględnione w stosownych przypadkach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do wykazu producentów z Indii wymienionych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 74/2004 dodaje się następujące przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Miasto _BAR_
Indian Arts and Crafts Syndicate _BAR_ New Delhi _BAR_
M/s.
Opera Clothing _BAR_ Mumbai _BAR_
Anjani Synthetics Limited _BAR_ Ahmedabad _BAR_
Ramlaks Exports Pvt Ltd _BAR_ Mumbai _BAR_
Oracle Exports Home Textiles Pvt Ltd _BAR_ Mumbai _BAR_
Summer India Textile Mills (P) Ltd _BAR_ Salem _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1841/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1842/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1843/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 grudnia 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 grudnia 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1844/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1845/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów śledzia w strefach ICES Vb, VIaN (wody terytorialne WE) i VIb przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem określonym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tym dniu zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1846/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów makreli w strefach ICES IIa (wody niebędące wodami terytorialnymi WE), Vb (wody terytorialne WE), VI, VII, VIII a, b, d, e, XII i XIV przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem określonym w tym załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tym dniu zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1847/2006
z dnia 13 grudnia 2006 r.
dostosowujące niektóre rozporządzenia horyzontalne dotyczące wspólnej polityki rolnej w następstwie przystąpienia Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 4 ust. 3,
uwzględniając Akt Przystąpienia Bułgarii i Rumunii, w szczególności jego art. 56,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle przystąpienia Bułgarii i Rumunii (zwanych dalej "nowymi państwami członkowskimi") do Wspólnoty należy dostosować rozporządzenia Komisji (EWG) nr 120/89 z dnia 19 stycznia 1989 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne [1], (EWG) nr 3515/92 z dnia 4 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1055/77 w sprawie magazynowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną [2], (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], (WE) nr 2298/2001 z dnia 26 listopada 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wywozu produktów dostarczanych jako pomoc żywnościowa [5], (WE) nr 2090/2002 z dnia 26 listopada 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji [6] oraz (WE) nr 639/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z ochroną żywego bydła w czasie transportu [7] oraz należy wprowadzić niektóre oznaczenia w językach nowych państw członkowskich.
(2) Dlatego należy odpowiednio zmienić wyżej wymienione rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 120/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4a ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"W dokumencie wysyłanym do urzędu celnego, w którym załatwiano formalności wywozowe, urząd celny miejsca, w którym towary opuściły obszar celny Wspólnoty, umieszcza jeden z wpisów wymienionych w załączniku I.";
2) w art. 13 ust. 2 akapit drugi słowo "załącznik" zastępuje się słowem "załącznik II";
3) w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 3515/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Zgłoszenie wywozowe oraz, w razie konieczności, dokument zewnętrznego tranzytu wspólnotowego lub równoważny dokument krajowy zawierają jeden z wpisów wymienionych w załączniku I.";
2) artykuł 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadkach objętych art. 2 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 1055/77, jeżeli produkty są wysyłane do innego państwa członkowskiego w ramach operacji przekazania, dołącza się do nich kopię formularza kontrolnego T5 określonego w art. 912a–912g rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [8]. Kopię formularza kontrolnego T5 wydaje ta agencja interwencyjna, która wysyła produkty; w rubryce 104 tej kopii umieszcza się jeden z wpisów wymienionych w załączniku II.
3) tekst załącznika II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik I i załącznik II.
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 800/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 9 ust. 1 lit. c) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W takich przypadkach właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia lub państwo członkowskie, w którym dokument krajowy ma zastosowanie jako dokument dowodowy, w egzemplarzu kontrolnym T5 pod nagłówkiem "Uwagi" w sekcji "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" lub pod odpowiednim nagłówkiem dokumentu krajowego umieszczają jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ia.";
2) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy produkt będący w obrocie w ramach zewnętrznej procedury tranzytu wspólnotowego lub wspólnej procedury tranzytu jest umieszczony w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie wywozu, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 1, w celu przywiezienia do stacji przeznaczenia lub dostarczenia do odbiorcy poza obszarem celnym Wspólnoty, urząd celny, w którym produkt został objęty wyżej wspomnianą procedurą, umieszcza na odwrocie oryginału egzemplarza kontrolnego T5 w sekcji zatytułowanej "Kontrola użycia i/lub miejsca przeznaczenia" pod nagłówkiem "Uwagi" jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ib.";
b) ustęp 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy produkt jest przejęty przez koleje w państwie członkowskim wywozu lub innym państwie członkowskim i znajduje się w obrocie zgodnie z procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego lub wspólną procedurą tranzytu, w ramach umowy przewozu kombinowanym transportem drogowo-kolejowym, w celu przewiezienia koleją do miejsca przeznaczenia znajdującego się na zewnątrz obszaru celnego Wspólnoty, urząd celny właściwy dla terminalu kolejowego lub urząd celny najbliższy terminalowi kolejowemu, w którym produkt został przejęty przez kolej, umieszcza na odwrocie oryginału egzemplarza kontrolnego T5 w polu "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" pod nagłówkiem "Uwagi" jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ic.";
3) artykuł 41 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W egzemplarzu kontrolnym T5 wypełnia się pola 33, 103 i 104 oraz, w stosownyh przypadkach, pole 105.
Pole 104 formularza kontrolnego T5 zawiera w rubryce "Inne" jeden z wpisów wymienionych w załączniku IIA.";
4) artykuł 44 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W przypadku gdy art. 8 stosuje się do dostaw na platformę, w polu 104 egzemplarza kontrolnego T5 pod nagłówkiem "Inne" umieszcza się jeden z wpisów wymienionych w załączniku IIb.";
5) tekst załącznika III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik Ia, załącznik Ib, załącznik Ic, załącznik IIa i załącznik IIb;
6) w załączniku IV skreśla się wpisy "Bułgaria" i "Rumunia".
Artykuł 4
W rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 9 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W takich przypadkach w polu 6 pozwolenia lub świadectwa organ wydający umieszcza jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ia.";
2) artykuł 16 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W polu 20 wniosków o wydanie pozwoleń i świadectw o wcześniejszym ustaleniu lub bez ustalenia refundacji, które wystawiane są do celów działań pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 porozumienia w sprawie rolnictwa, zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, umieszcza się co najmniej jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ib.";
2a) w art. 18 ust. 4 dodaje się "BG" dla Bułgarii i "RO" dla Rumunii;
3) w art. 33 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy egzemplarz kontrolny T5 ma na celu wyłącznie umożliwienie zwolnienia zabezpieczenia, w polu 106 egzemplarza kontrolnego T5 umieszcza się jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ic.";
b) ustęp 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy po przyjęciu zgłoszenia wywozowego, określonego w art. 24 ust. 1 lit. b) tiret pierwsze, produkt zostaje objęty jedną z procedur uproszczonych przewidzianych w części II, tytuł II rozdział 7 sekcja 3 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 lub w tytule X rozdział I dodatku I do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej w przewozie do miejsca przeznaczenia lub dostawie dla odbiorcy spoza obszaru celnego Wspólnoty, wówczas egzemplarz kontrolny T5, wymagany na mocy ust. 2 lit. b), odsyła się drogą urzędową organowi wydającemu. W pozycji "Uwagi" pola "J" egzemplarza kontrolnego T5 umieszcza się jeden z wpisów wymienionych w załączniku Id.";
4) artykuł 36 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W polu 22 pozwolenia, świadectwa lub wyciągu zastępczego należy umieścić, podkreślony kolorem czerwonym, jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ie.";
5) artykuł 42 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli w następstwie przypadku siły wyższej podmiot wystąpił z wnioskiem o przedłużenie okresu ważności pozwolenia o ustalonej z góry kwocie opłaty lub refundacji wywozowej, i jeżeli właściwy organ nie podjął jeszcze decyzji w sprawie tego wniosku, podmiot może zwrócić się do tego organu o wydanie drugiego pozwolenia.
Drugie pozwolenie wydawane jest na warunkach obowiązujących w chwili wystąpienia z wnioskiem, z wyjątkiem sytuacji, gdy:
a) jest ono wydane w odniesieniu do ilości nieprzekraczającej niewykorzystane ilości z pierwszego pozwolenia, o którego przedłużenie okresu ważności wystąpiono;
b) pole 20 pozwolenia zawiera jeden z wpisów wymienionych w załączniku If.";
6) artykuł 43 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) jeżeli wywóz dokonany został bez pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji lub opłat, wówczas w przypadku gdy zastosowano dokument informacyjny INF 3, jak przewidziano w art. 850 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w polu A tego dokumentu musi znajdować się jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ig;";
7) artykuł 45 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zgłoszenie wywozowe produktów równoważnych lub jego egzemplarz bądź fotokopię, odpowiednio poświadczoną przez właściwe organy i opatrzoną jednym z wpisów wymienionych w załączniku Ih; potwierdzenie musi zostać uwierzytelnione pieczęcią właściwego urzędu celnego, umieszczoną bezpośrednio na danym dokumencie;";
8) artykuł 50 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Z wyjątkiem przypadków, w których przepisy dotyczące poszczególnych sektorów przewidują szczególny wpis, w polu 24 pozwolenia lub świadectwa umieszcza się jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ii.";
9) tekst załącznika IV do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik Ia, załącznik Ib, załącznik Ic, załącznik Id, załącznik Ie, załącznik If, załącznik Ig załącznik Ih i załącznik Ii.
Artykuł 5
W rozporządzeniu (WE) nr 2298/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W dokumencie używanym do wniosku o dopłatę, określoną w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, i dodatkowo do wymagań art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w rubryce 20 wniosku o pozwolenia i w samym pozwoleniu na wywóz umieszcza się jeden z wpisów wymienionych w załączniku.";
2) tekst załącznika V do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik.
Artykuł 6
W rozporządzeniu (WE) nr 2090/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy urząd celny wyjścia lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5 pobrał próbkę, na egzemplarzu kontrolnym T5 lub w stosownym przypadku na krajowym dokumencie, który ma być zwrócony właściwym organom, umieszcza się jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ia.";
b) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Urząd celny wyjścia lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5 powiadamia na piśmie o wynikach badań właściwe organy określone w ust. 5, używając kopii oryginalnego dokumentu zawierającego:
a) jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ib;
b) lub wyniki badań, w przypadku rozbieżności między wynikami a zgłoszonym produktem.";
c) ustęp 7 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W takim przypadku urząd celny wyjścia lub urząd otrzymujący egzemplarz kontrolny T5 umieszcza na egzemplarzu T5 lub, w stosownym przypadku, na dokumencie krajowym, który ma być zwrócony właściwym organom, jeden z wpisów wymienionych w załączniku Ic.";
2) tekst załącznika VI do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik Ia, załącznik Ib i załącznik Ic.
Artykuł 7
W rozporządzeniu (WE) nr 639/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wyjazdu stwierdzi, że wymagania ust. 2 zostały spełnione, poświadcza to za pomocą jednego z wpisów wymienionych w załączniku Ia oraz pieczęci i podpisu na dokumencie stanowiącym dowód opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty, w sekcji J egzemplarza kontrolnego T5 lub w najbardziej właściwym miejscu dokumentu krajowego.";
2) tekst załącznika VII do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik Ia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej i w dniu jego wejścia w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1848/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 42,
po zasięgnięciu opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 ustanawia w celu realizacji założeń wspólnej polityki rolnej dwa fundusze: Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji, zwany dalej "EFRG", oraz Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zwany dalej "EFRROW".
(2) Artykuł 9 rozporządzenia nr 1290/2005 ustanawia zasady rządzące ochroną interesów finansowych Wspólnoty i zabezpieczeniami związanymi z zarządzaniem funduszami wspólnotowymi.
(3) W świetle doświadczeń zebranych przez Komisję i państwa członkowskie system przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczącym nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylającym rozporządzenie (EWG) 283/72 [2] powinien zostać dostosowany w celu harmonizacji jego stosowania w państwach członkowskich, intensyfikacji działań przeciwko nieprawidłowościom, zwiększenia skuteczności systemu zgłaszania nieprawidłowości, uwzględnienia, że poszczególne przypadki nieprawidłowości będą odtąd wyjaśniane zgodnie z przepisami art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, a także objęcia jego przepisami EFGR i EFRROW, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r. W związku z tym należy również ustanowić przepisy, zgodnie z którymi systemem tym objęte będą też nieprawidłowości odnoszące się do dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w art. 34 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 1290/2005.
(4) Należy uściślić, że definicja pojęcia "nieprawidłowość", używana na potrzeby niniejszego rozporządzenia, pochodzi z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [3].
(5) Należy zdefiniować pojęcie "podejrzenie popełnienia nadużycia finansowego", biorąc pod uwagę definicję nadużycia finansowego zawartą w Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej [4].
(6) Należy uściślić, że definicja pojęcia "pierwsze ustalenie administracyjne lub sądowe" pochodzi z art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(7) Konieczne jest również zdefiniowanie pojęć "upadłość" i "podmiot gospodarczy".
(8) Aby zwiększyć korzyści płynące z systemu zgłaszania nieprawidłowości, należy doprecyzować obowiązek zgłaszania podejrzeń popełnienia nadużycia finansowego do celów analizy ryzyka, i w tym celu ściślej zdefiniować jakość informacji, jakie należy przekazać.
(9) Aby ustalić charakter oszukańczych praktyk i skutki finansowe nieprawidłowości oraz w celu monitorowania procesu odzyskiwania niesłusznie wypłaconych kwot należy ustanowić przepisy przewidujące obowiązek zgłaszania Komisji nieprawidłowości przynajmniej raz na kwartał; takim zgłoszeniom powinny towarzyszyć informacje o stanie zaawansowania procedur sądowych i administracyjnych.
(10) O rezultatach otrzymanych zgłoszeń corocznie informowany jest Komitet, o którym mowa w art. 2 ust. 1 decyzji Komisji 94/140/WE z dnia 23 lutego 1994 r. ustanawiającej Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Zakresie Nadużyć Finansowych [5].
(11) Aby ułatwić państwom członkowskim wypełnianie obowiązku zgłaszania nieprawidłowości, oraz w celu zwiększenia skuteczności należy podnieść minimalny próg (rozumiany jako kwota, której dotyczy nieprawidłowość), powyżej którego państwa członkowskie mają obowiązek zgłaszania nieprawidłowości, oraz określić przypadki, w których nie powstaje obowiązek zgłaszania.
(12) Dla państw członkowskich nienależących do strefy euro należy ustalić kursy wymiany.
(13) Należy wziąć pod uwagę obowiązki wynikające z przepisów rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [6] oraz dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [7].
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) zgodnie z, odpowiednio, art. 3 ust. 1 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Stosuje się je również w przypadkach, w których płatność dochodów przeznaczonych na określony cel w rozumieniu art. 34 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 została dokonana niezgodnie z tymi przepisami.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez wpływu na obowiązki wynikające bezpośrednio ze stosowania art. 32, art. 33 i art. 36 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 [8].
Artykuł 2
Definicje
Na użytek niniejszego rozporządzenia:
1) pojęcie "nieprawidłowość" ma znaczenie przypisane mu w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2988/95, zgodnie z którym jest to jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą z zasobów własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z obciążeniem budżetu wspólnotowego nieuzasadnionym wydatkiem;
2) pojęcie "podmiot gospodarczy" ma znaczenie przypisane mu w art. 1a pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1681/94 [9], zgodnie z którym jest to jakakolwiek osoba fizyczna bądź prawna korzystająca z finansowania pochodzącego z EFRG lub EFRROW, z wyjątkiem państw członkowskich wykonujących swoje prerogatywy władzy publicznej bądź mająca obowiązek przekazania dochodów przeznaczonych na określony cel w rozumieniu art. 34 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005;
3) pojęcie "pierwsze ustalenie administracyjne lub sądowe" ma znaczenie przypisane mu w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, zgodnie z którym jest to pierwsza pisemna ocena dokonana przez właściwy organ administracyjny lub sądowy, stwierdzająca, na podstawie konkretnych faktów, istnienie nieprawidłowości, bez uszczerbku dla możliwości późniejszego zrewidowania takiego stwierdzenia lub wycofania go w toku postępowania administracyjnego lub sądowego;
4) pojęcie "podejrzenie popełnienia nadużycia finansowego" ma znaczenie przypisane mu w art. 1a pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1681/94, zgodnie z którym jest to nieprawidłowość, która prowadzi do wszczęcia postępowania administracyjnego i/lub sądowego na poziomie krajowym w celu stwierdzenia zamierzonego działania, w szczególności nadużycia finansowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej;
5) pojęcie "upadłość" oznacza postępowanie upadłościowe w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 [10].
ROZDZIAŁ II
OBOWIĄZEK ZGŁASZANIA NIEPRAWIDŁOWOŚCI
Artykuł 3
Zgłoszenia kwartalne
1.
W okresie dwóch miesięcy następujących po upływie każdego kwartału państwa członkowskie zgłaszają Komisji wszelkie nieprawidłowości będące przedmiotem pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego.
W odniesieniu do każdej nieprawidłowości państwa członkowskie podają szczegóły precyzujące:
a) wspólne organizacje rynków, sektory i produkty, które ucierpiały w związku z nieprawidłowością;
b) charakter nieprawidłowo dokonanego wydatku;
c) przepis wspólnotowy, który został naruszony;
d) datę otrzymania i źródło pierwszej pisemnej informacji prowadzącej do podejrzenia popełnienia nieprawidłowości;
e) praktyki zastosowane przy popełnianiu nieprawidłowości;
f) w stosownych przypadkach, informację, czy dana praktyka uzasadnia podejrzenie popełnienia nadużycia finansowego;
g) sposób wykrycia nieprawidłowości;
h) w stosownych przypadkach, zaangażowane państwa członkowskie i kraje trzecie;
i) okres lub moment, w którym popełniono nieprawidłowość;
j) organy lub służby krajowe, które dokonały oficjalnego zgłoszenia nieprawidłowości, oraz organy odpowiedzialne za podjęcie dalszych kroków administracyjnych i/lub sądowych;
k) datę dokonania pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego w sprawie danej nieprawidłowości;
l) tożsamość zaangażowanych osób fizycznych lub prawnych bądź innych podmiotów, które uczestniczyły w popełnieniu nieprawidłowości, z wyjątkiem przypadków, gdy takie informacje nie mają znaczenia dla zwalczania nieprawidłowości ze względu na charakter danej nieprawidłowości;
m) kwotę wydatków ogółem w przypadku odnośnej operacji oraz, w stosownych przypadkach, udział we współfinansowaniu z podziałem na wkład wspólnotowy, krajowy, prywatny i inne wkłady;
n) kwotę, której dotyczy nieprawidłowość, oraz, w stosownych przypadkach, udział w niej wkładu wspólnotowego, krajowego, prywatnego i innych wkładów; w przypadku gdy nie dokonano płatności na rzecz osób i/lub innych jednostek określonych w lit. l), kwoty, jakie zostałyby niesłusznie wypłacone, gdyby nieprawidłowość nie została wykryta;
o) w stosownych przypadkach, informacje dotyczące zawieszenia płatności oraz możliwości odzyskania danych kwot;
p) w przypadku nieprawidłowości dotyczących EFRROW numer ARINCO lub kod CCI (ang. Common Identification Code – wspólny kod identyfikacyjny) programu, którego to dotyczy.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, nie ma obowiązku zgłaszania:
- przypadków, w których nieprawidłowość polega wyłącznie na całkowitym lub częściowym zaniechaniu wykonania działania współfinansowanego z EFRROW bądź dotowanego w ramach EFRG wskutek upadłości beneficjenta końcowego i/lub odbiorcy końcowego; obowiązkowi zgłoszenia podlegają jednak nieprawidłowości poprzedzające upadłość oraz przypadki podejrzenia popełnienia nadużycia finansowego;
- przypadków zgłaszanych organom administracyjnym przez beneficjenta końcowego lub odbiorcę końcowego z własnej woli i przed wykryciem przez właściwe organy, przed lub po dokonaniu płatności środków publicznych;
- przypadków, w których organy administracyjne wykrywają błąd w związku z kwalifikacją finansowanego wydatku i przystępują do jego usunięcia przed dokonaniem płatności ze środków publicznych.
3.
Jeśli niektóre informacje określone w ust. 1 niniejszego artykułu, w szczególności te dotyczące praktyk stosowanych przy popełnianiu nieprawidłowości oraz sposobu, w jaki nieprawidłowość została wykryta, nie są dostępne, państwa członkowskie dostarczają brakujące informacje w stopniu, w jakim jest to możliwe, przy przekazywaniu Komisji kolejnych zawiadomień na temat nieprawidłowości.
4.
Jeśli przepisy krajowe zawierają klauzulę o zachowaniu poufności dochodzeń, na przekazanie tych informacji zgody udziela właściwy sąd.
Artykuł 4
Przypadki szczególne
Każde państwo członkowskie niezwłocznie zgłasza Komisji i, w razie potrzeby, innym zainteresowanym państwom członkowskim wszelkie wykryte nieprawidłowości lub nieprawidłowości, co do których istnieje przypuszczenie, że wystąpiły, jeśli zachodzi obawa, że:
a) mogą one wkrótce mieć negatywne następstwa poza jego terytorium; lub
b) wskazują na zastosowanie nowej nielegalnej praktyki.
Zawiadomienie takie zawiera w szczególności dokładne informacje o danej nielegalnej praktyce oraz innych państwach członkowskich bądź krajach trzecich, których to dotyczy.
Artykuł 5
Zgłoszenia uzupełniające
1.
Oprócz informacji określonych w art. 3 ust. 1, państwa członkowskie przekazują Komisji tak szybko, jak jest to możliwe i najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy po upływie każdego kwartału, podając odniesienie do wszelkich wcześniejszych zgłoszeń dokonanych zgodnie z art. 3, szczegóły dotyczące wszczęcia bądź zaniechania wszelkich postępowań ukierunkowanych na nałożenie sankcji administracyjnych lub karnych związanych ze zgłoszonymi nieprawidłowościami, jak również najważniejsze wyniki tych postępowań.
Informacje te wskazują na rodzaj nałożonych sankcji i/lub fakt, czy przedmiotowe sankcje wiążą się z zastosowaniem prawodawstwa wspólnotowego i/lub krajowego, oraz zawierają odniesienie do przepisów wspólnotowych i/lub krajowych, które je przewidują.
2.
Państwa członkowskie dostarczają Komisji na jej wyraźną prośbę wszelkich informacji dotyczących dokonanych postępów – w szczególności na temat wszczęcia, zaniechania i zakończenia postępowań – związanych z odzyskiwaniem wszelkich kwot niesłusznie wypłaconych w konkretnym przypadku bądź w szeregu konkretnych przypadków.
Artykuł 6
Zasada de minimis
1.
W przypadku gdy nieprawidłowości dotyczą kwot ze środków wspólnotowych niższych niż 10000 EUR, państwa członkowskie nie przekazują Komisji informacji określonych w art. 3 i art. 5, chyba że Komisja wyraźnie sobie tego zażyczy.
2.
Przy stosowaniu pułapu przewidzianego w ust. 1:
- państwa członkowskie nienależące do strefy euro stosują ten sam kurs wymiany, który zastosowały w chwili dokonywania płatności na rzecz beneficjentów lub przy pobieraniu dochodów zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2808/98 [11] i z sektorowymi przepisami rolnymi;
- w przypadkach innych niż przewidziane w akapicie pierwszym, w szczególności w odniesieniu do operacji, dla których nie jest określony termin operacyjny w sektorowych przepisach rolnych, stosowany kurs wymiany walut jest przedostatnim kursem wymiany walut ustanowionym przez Europejski Bank Centralny przed miesiącem, w odniesieniu do którego wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zostały zadeklarowane Komisji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 883/2006 [12].
Artykuł 7
Sposób przekazywania informacji
Informacje, o których mowa w art. 3, art. 4 i art. 5 ust. 1, przesyłane są w miarę możliwości drogą elektroniczną w trybie bezpiecznego połączenia przy użyciu modułu oraz formularza zapewnianych do tego celu przez Komisję.
ROZDZIAŁ III
WSPÓŁPRACA
Artykuł 8
Współpraca z państwami członkowskimi
1.
Komisja utrzymuje odpowiednie kontakty z odnośnymi państwami członkowskimi w celu uzupełniania dostarczonych informacji o nieprawidłowościach określonych w art. 3, o postępowaniach określonych w art. 5 oraz, w szczególności, o możliwości odzyskania kwot.
2. Niezależnie od takich kontaktów, w przypadku gdy charakter nieprawidłowości wskazuje na to, że identyczne bądź podobne praktyki mogłyby mieć miejsce w więcej niż jednym państwie członkowskim, sprawa przedstawiana jest komitetowi określonemu w art. 2 ust. 1 decyzji 94/140/WE (zwanemu dalej "Cocolaf") oraz jego grupom roboczym określonym w art. 3 ust. 3 wspomnianej decyzji.
3.
Ponadto Komisja organizuje na poziomie wspólnotowym spotkania o charakterze informacyjnym dla odpowiednich przedstawicieli państw członkowskich w celu wspólnego przeanalizowania informacji uzyskanych na podstawie art. 3, art. 4 i art. 5 oraz ust. 1 niniejszego artykułu, w szczególności pod względem doświadczenia, jakie można uzyskać w związku z nieprawidłowościami, środkami zapobiegawczymi oraz postępowaniami sądowymi.
Komisja informuje komitet Cocolaf o tych pracach oraz konsultuje się z nim w sprawie wszelkich propozycji, jakie zamierza przedłożyć w celu zapobiegania nieprawidłowościom.
4.
Na wniosek państwa członkowskiego lub, zgodnie z ustaleniami ust. 3, na wniosek Komisji państwa członkowskie konsultują się, w stosownych przypadkach, w ramach komitetu Cocolaf lub każdego innego właściwego organu, w celu usuwania wszelkich luk prawnych, które zostaną zauważone w trakcie stosowania obecnych przepisów w dziedzinie wspólnej polityki rolnej i które mogą narazić na szkodę interesy finansowe Wspólnoty.
Artykuł 9
Zgłoszenie podsumowujące
Komisja co roku informuje komitet Cocolaf o tym, jakiego rzędu kwoty były przedmiotem wykrytych nieprawidłowości oraz o różnych kategoriach nieprawidłowości, z podziałem na rodzaje i z podaniem ich liczby w poszczególnych kategoriach.
ROZDZIAŁ IV
WYKORZYSTYWANIE INFORMACJI I ZASADY POSTĘPOWANIA Z NIMI
Artykuł 10
Wykorzystywanie informacji
Nie naruszając przepisów art. 11, Komisja może wykorzystywać wszelkie informacje o charakterze ogólnym lub operacyjnym przekazane przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem do przeprowadzania analiz ryzyka przy użyciu technologii informatycznych, ponadto w oparciu o uzyskane informacje może też przygotowywać sprawozdania i opracowywać systemy służące skuteczniejszej identyfikacji zagrożeń.
Artykuł 11
Zasady postępowania z informacjami
1.
Informacje przekazywane i otrzymywane w jakiejkolwiek formie na podstawie niniejszego rozporządzenia są objęte tajemnicą służbową i chronione w taki sam sposób w jaki ustawodawstwo krajowe państwa członkowskiego, które je otrzymało, chroni podobne informacje, oraz podlegają odpowiednim przepisom stosującym się do instytucji wspólnotowych.
Państwa członkowskie i Komisja podejmują wszelkie niezbędne środki ochrony w celu zagwarantowania zachowania poufności tych informacji.
2.
Informacje wskazane w ust. 1 mogą być udostępniane w szczególności tylko tym osobom w państwach członkowskich lub instytucjach wspólnotowych, które z racji swoich obowiązków muszą mieć do nich dostęp, chyba że państwo członkowskie dostarczające te informacje wyraźnie zezwoliło na ich udostępnienie również innym osobom.
Ponadto informacji tych nie można wykorzystywać do żadnych innych celów niż przewidziano to w niniejszym rozporządzeniu, chyba że organy, które je dostarczyły, wyraźnie na to zezwoliły, a przepisy obowiązujące w państwie członkowskim organu, które je otrzymał, nie zakazują takiego przekazywania lub wykorzystywania informacji.
3.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają, że w trakcie przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przestrzegane są przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego dotyczące ochrony danych osobowych, w szczególności przepisy dyrektywy 95/46/WE oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Ustępy 1–2 nie naruszają praw podmiotu, którego dane te dotyczą, dostępu do tych danych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE i rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 i na warunkach przewidzianych w wymienionych aktach.
4.
Ustępy 1–3 nie stanowią przeszkody dla wykorzystania informacji uzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem do wszczęcia przez Wspólnotę lub dane państwo członkowskie jakichkolwiek działań prawnych bądź postępowań sądowych w związku z odzyskiwaniem kwot będących przedmiotem nieprawidłowości, do przeprowadzania kontroli w związku z nieprawidłowościami, których dotyczą zarzuty, czy też nałożenia środków administracyjnych, kar administracyjnych bądź sankcji karnych związanych z nieprawidłowościami.
Właściwy organ państwa członkowskiego, który dostarczył informacje, zostaje poinformowany o takim wykorzystaniu informacji.
5.
W przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję, że w toku dalszego dochodzenia okazało się, iż osoba fizyczna lub prawna, której nazwisko zostało przekazane Komisji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, nie jest zamieszana w żadną nieprawidłowość, Komisja bezzwłocznie informuje o tym wszystkich, którym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ujawniła to nazwisko.
Na tej podstawie osoba taka przestaje być traktowana jako osoba zamieszana w daną nieprawidłowość, jak to miało miejsce z uwagi na wcześniejsze zgłoszenie.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 12
Uchylenie
1.
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 595/91 z dniem 1 stycznia 2007 r.
2.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 595/91 traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji załączoną do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Przepisy przejściowe
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje określone w art. 5 niniejszego rozporządzenia, dotyczące nieprawidłowości zgłoszonych przed dniem 1 stycznia 2007 r. zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 595/91, w przypadku których ich organy nadal prowadzą działania następcze.
2.
W przypadkach, których wpływ finansowy jest mniejszy niż 10000 EUR, państwa członkowskie mogą dostarczyć jedno podsumowujące zgłoszenie ostateczne.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1849/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Aby zagwarantować lepszy dostęp do informacji, sprawozdania z oceny powinny być opracowywane w oparciu o sprawozdania przedstawione przez właściwe organy państw członkowskich i powinny podlegać tym samym zasadom dotyczącym dostępu do informacji, które zostały zastosowane przez właściwe organy przy sporządzaniu sprawozdań.
Sprawozdania z oceny powinny opierać się na początkowym sprawozdaniu właściwego organu po tym, jak dokonano w nim zmian w świetle wszelkich dokumentów, komentarzy i informacji uwzględnionych podczas przeprowadzania oceny.
(2) W celu zwiększenia pewności prawnej należy ustanowić przepisy regulujące okres wycofywania z produkcji po 1 września 2006 r. produktów biobójczych zawierających zgłoszone substancje czynne, co do których podjęto decyzję o niewłączaniu ich w skład niektórych lub wszystkich odpowiednich typów produktów zgłoszonych w załącznikach I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE, ponieważ zostały one wycofane z programu przeglądu lub z uwagi na fakt, że po przeprowadzeniu oceny zostały uznane za niemożliwe do przyjęcia.
(3) Zgodnie z art. 4b rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 [2] państwa członkowskie dokonały przeglądu dokumentacji z wnioskami o przedłużenie terminu wprowadzania do obrotu produktów biobójczych zawierających określone substancje czynne i przyjęły te z nich, które były kompletne.
Jest zatem stosowne dopuszczenie do obrotu po 1 września 2006 r. substancji, do których odnosi się przyjęta dokumentacja, aż do momentu gdy zostaną one poddane ponownej ocenie w ramach 10-letniego programu przeglądu.
(4) W przypadku wielu zgłoszonych istniejących substancji czynnych lub kombinacji typów produktów, uczestnicy wycofali swoje zgłoszenia lub nie wypełnili swoich zobowiązań, a żaden inny podmiot gospodarczy lub państwo członkowskie nie wyraziło zainteresowania uzyskaniem statusu uczestnika w wyznaczonym terminie.
Załączniki II, III i V do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 powinny zatem zostać odpowiednio zmienione.
(5) W przypadku jednej z substancji wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 pod numerem WE 404-690-8 dwa typy produktów zostały pominięte, pomimo że zostały zgłoszone w terminie określonym w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w pierwszej fazie programu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej produktów biobójczych [3] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1687/2002 z dnia 25 września 2002 r. w sprawie dodatkowego okresu na zgłoszenie do użytku biobójczego niektórych substancji czynnych obecnych w obrocie, ustanowionych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 [4]. Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 powinien zatem zostać odpowiednio zmieniony.
(6) Nazwy niektórych substancji z pozycji BKC i DDAC wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 pojawiają się również w załączniku III do tego rozporządzenia.
Odpowiednie pozycje powinny zatem zostać skreślone z załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2032/2003.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2032/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Od dnia 1 września 2006 r. państwa członkowskie dbają o to, by produkty biobójcze zawierające czynne substancje, które zostały zgłoszone do oceny w ramach programu przeglądu i w odniesieniu do których postanowiono nie włączać tych czynnych substancji do niektórych lub wszystkich zgłoszonych dla nich typów produktów z załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE, nie były już wprowadzane do obrotu w danych typach produktów na ich terytorium po upływie 12 miesięcy od daty wejścia w życie takiej decyzji, o ile taka decyzja o niewłączeniu nie stanowi inaczej.";
2) w art. 11 dodaje się ust. 4 w następującym brzmieniu:
"4.
Na podstawie dokumentów i informacji, o których mowa w art. 27 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE, państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przygotowuje uaktualnione sprawozdanie dla właściwego organu; część tego sprawozdania, zwana dokumentem I, będzie następnie określana jako sprawozdanie z oceny.
Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych dokonuje przeglądu tego sprawozdania z oceny.";
3) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Po złożeniu sprawozdania właściwym organom przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy zgodnie z art. 10 ust. 5 niniejszego rozporządzenia lub w przypadku gdy sprawozdanie z oceny zostało zatwierdzone lub uaktualnione przez Stały Komitet ds. Produktów Biobójczych, Komisja podaje sprawozdanie lub jego uaktualnione wersje do wiadomości publicznej drogą elektroniczną, za wyjątkiem tych informacji, które zgodnie z art. 19 dyrektywy 98/8/WE mają charakter poufny.";
4) w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
5) w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
6) w załączniku V wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
7) w załączniku VII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1850/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu i produktów chmielowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1952/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków chmielu i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, (EWG) nr 1037/72, (EWG) nr 879/73 i (EWG) nr 1981/82 [1], w szczególności jego art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005 stanowi, że produkty, o których mowa w art. 1 wspomnianego rozporządzenia, pochodzące ze zbiorów lub uzyskane we Wspólnocie, podlegają procedurze certyfikacji.
(2) Szczegółowe zasady certyfikacji chmielu zostały ustanowione w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1784/77 z dnia 19 lipca 1977 r. dotyczącym certyfikacji chmielu [2] oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 890/78 z dnia 28 kwietnia 1978 r. ustanawiającym szczegółowe zasady certyfikacji chmielu [3]. Jako że zachodzi potrzeba wprowadzenia kolejnych zmian, w celu zachowania jasności, rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 i (EWG) nr 890/78 należy uchylić i zastąpić jednym nowym rozporządzeniem.
(3) W celu zapewnienia w państwach członkowskich stosowania w sposób jednolity procedury certyfikacyjnej niezbędne jest określenie produktów podlegających certyfikacji, działań oraz informacji wymaganych w różnych dokumentach dołączonych do tych produktów.
(4) Ze względu na ich szczególną naturę oraz zastosowanie, niektóre produkty powinny być wyłączone z procedury certyfikacji.
(5) Do celów kontroli szyszek chmielowych, do certyfikacji należy dołączyć deklarację podpisaną przez producenta.
Dokument ten powinien zawierać informacje umożliwiające identyfikację chmielu od momentu zgłoszenia do certyfikacji do momentu wydania certyfikatu.
(6) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005 przewiduje, że certyfikat może zostać wydany wyłącznie dla produktów spełniających minimalne wymagania jakościowe. Z tego względu należy ustanowić przepisy mające na celu zagwarantowanie, że szyszki chmielowe będą spełniały minimalne wymagania wprowadzenia do obrotu, począwszy od pierwszego etapu wprowadzenia ich do obrotu.
(7) Przy określaniu cech jakościowych, jakie musi posiadać chmiel, należy uwzględnić jego wilgotność i zawartość ciał obcych.
Z uwagi na reputację jakości, jaką uzyskał chmiel wspólnotowy, należy opierać się na istniejących procedurach zwyczajowych w transakcjach handlowych.
(8) Wybór metod kontroli wilgotności chmielu pozostaje w gestii państw członkowskich, pod warunkiem że metody te dają porównywalne rezultaty.
W przypadku zaistnienia sporów należy stosować metodę wspólnotową.
(9) Należy ustanowić ścisłe przepisy dotyczące mieszanin.
Mieszaniny szyszek chmielowych są dozwolone jedynie, jeśli składają się one z produktów tej samej odmiany poddanych certyfikacji, pochodzących z tego samego zbioru i tego samego obszaru produkcji.
Należy również uściślić, że proces mieszania musi odbywać się pod nadzorem, a mieszaniny muszą podlegać tej samej procedurze certyfikacji, co ich części składowe.
(10) W świetle wymagań użytkowników, w przypadku wytwarzania proszku oraz ekstraktów chmielu dozwolone powinno być, pod pewnymi warunkami, mieszanie chmielu certyfikowanego niepochodzącego z tych samych odmian i tego samego obszaru produkcji.
(11) Chmiel wytworzony z chmielu certyfikowanego nieprzygotowanego może podlegać certyfikacji, tylko jeśli proces przygotowania odbywa się w zamkniętym obiegu działania.
(12) Aby procedura certyfikacji produktów chmielowych była przestrzegana, należy ustanowić nadzór zgodnie z odpowiednimi przepisami.
(13) Należy również uprościć procedurę kolejnej certyfikacji, jeśli przepakowywanie produktu odbywa się pod nadzorem urzędowym i bez przetwarzania.
(14) Aby produkty poddane certyfikacji mogły być identyfikowane, należy ustanowić przepisy, na mocy których na opakowaniach znajdą się dane niezbędne do celów kontroli urzędowej, a także dla informacji kupujących.
(15) W celu zapewnienia użytkownikom dokładnych informacji o pochodzeniu i właściwościach produktów wprowadzonych do obrotu należy ustanowić wspólne reguły oznaczania opakowań oraz numeracji certyfikatów.
(16) W celu uwzględnienia zwyczajów handlowych panujących w niektórych regionach Wspólnoty, należy określić definicję chmielu zaziarnionego i niezaziarnionego przeznaczonego do obrotu oraz ustanowić przepisy regulujące dokonanie właściwego zapisu w certyfikacie.
(17) Odmiany eksperymentalne chmielu, nad którymi trwają badania, mogą być identyfikowane dzięki nazwie lub numerowi.
(18) Produkty wyłączone z procedury certyfikacji powinny być objęte szczególnymi wymaganiami, tak aby zapewnić, że produkty te nie zakłócą procesu wprowadzania do obrotu produktów certyfikowanych i że są one zgodne z zadeklarowanym przeznaczeniem i wykorzystywane wyłącznie przez odbiorców.
(19) Państwa członkowskie powinny prowadzić certyfikację zgodnie z niniejszym rozporządzeniem za pośrednictwem specjalnie upoważnionych w tym celu organów.
Wykaz wspomnianych powyżej organów musi być przekazany Komisji.
(20) Państwa członkowskie muszą określić strefy lub regiony uznane za obszary produkcji chmielu oraz przekazać Komisji ich wykaz.
(21) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady certyfikacji chmielu i produktów chmielowych.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005, jeżeli zostały zebrane we Wspólnocie;
b) produktów przygotowanych z produktów określonych w art. 1 wspomnianego rozporządzenia, które były zebrane we Wspólnocie lub przywiezione z krajów trzecich, zgodnie z art. 9 wspomnianego rozporządzenia.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a) chmielu zebranego na obszarze należącym do browarnika i wykorzystywanego przez niego w stanie surowym lub po przetworzeniu;
b) produktów pochodnych chmielu przetworzonych na podstawie umowy, na zlecenie browarnika, pod warunkiem że produkty te zostaną wykorzystane przez samego browarnika;
c) chmielu i produktów pochodnych chmielu umieszczonych w małych opakowaniach, przeznaczonych na sprzedaż osobom prywatnym do ich własnego użytku;
d) produktów otrzymanych z produktów chmielowych poddanych izomeryzacji.
Jednakże art. 20 stosuje się do produktów określonych w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3 lit. a), do uzyskania produktów chmielowych można stosować wyłącznie chmiel certyfikowany i certyfikowane produkty chmielowe przygotowane z certyfikowanego chmielu oraz chmiel importowany z krajów trzecich zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1952/2005.
Artykuł 2
Definicje
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
a) "chmiel nieprzygotowany" oznacza chmiel, który poddany został jedynie wstępnemu suszeniu i pakowaniu;
b) "chmiel przygotowany" oznacza chmiel, który poddany został końcowemu suszeniu i końcowemu pakowaniu;
c) "chmiel zaziarniony" oznacza chmiel sprzedawany z zawartością nasion większą niż 2 % jego wagi;
d) "chmiel niezaziarniony" oznacza chmiel sprzedawany z zawartością nasion nieprzekraczającą 2 % jego wagi;
e) "zaplombowanie" oznacza zamknięcie opakowania pod urzędowym nadzorem w taki sposób, że zamknięcie ulega zniszczeniu podczas otwarcia opakowania;
f) "zamknięty obieg działania" oznacza proces obejmujący przygotowanie i przetworzenie chmielu, przeprowadzane pod nadzorem urzędowym, w sposób wykluczający dodanie lub usunięcie chmielu lub produktów przetworzonych w czasie trwania procesu.
Zamknięty obieg działania rozpoczyna się w momencie otwarcia zaplombowanych opakowań zawierających chmiel oraz produkty chmielowe, przeznaczonych do przygotowania i przetworzenia, a kończy się w chwili zaplombowania opakowań zawierających przetworzony chmiel lub produkty chmielowe;
g) "partia" oznacza ilość opakowań zawierających chmiel lub produkty chmielowe o tych samych właściwościach, zgłoszone do certyfikacji w tym samym czasie przez tego samego producenta lub współproducenta lub przez tego samego przetwórcę;
h) "obszar produkcji chmielu" oznacza strefy lub regiony produkcji znajdujące się w wykazie przygotowanym przez zainteresowane państwa członkowskie;
i) "skoncentrowany proszek chmielowy" oznacza produkt otrzymany w wyniku działania rozpuszczalnika na produkt otrzymany przez mielenie chmielu, zawierający wszystkie jego naturalne elementy;
j) "właściwy organ certyfikujący" oznacza organ bądź departament upoważniony przez dane państwo członkowskie do przeprowadzania certyfikacji oraz do zatwierdzania i kontroli ośrodków certyfikujących;
k) "oznaczanie" oznacza etykietowanie i identyfikację;
l) "ośrodek certyfikujący" oznacza miejsce, w którym przeprowadza się certyfikację;
m) "przedstawiciel właściwego organu certyfikującego" oznacza pracownika zatrudnionego przez właściwy organ certyfikujący lub pracownika zatrudnionego przez stronę trzecią, który jest upoważniony przez właściwy organ certyfikujący do wykonywania zadań związanych z certyfikacją;
n) "nadzór urzędowy" oznacza nadzór działań związanych z certyfikacją przez właściwy organ certyfikujący lub jego przedstawicieli;
o) "zizomeryzowany produkt chmielowy" oznacza produkt, w którym kwasy alfa uległy prawie całkowitej izomeryzacji.
ROZDZIAŁ 2
CHMIEL
Artykuł 3
Chmiel zgłaszany do certyfikacji
1.
Do każdej partii chmielu zgłaszanej do certyfikacji należy dołączyć podpisaną przez producenta deklarację zawierającą następujące dane:
a) nazwę (nazwisko) i adres producenta;
b) rok zbioru;
c) odmianę;
d) miejsce uprawy;
e) numer referencyjny działki w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli IACS ustanowionym na mocy art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [4] lub oznaczenie gruntu w księdze katastralnej bądź inne urzędowe oznaczenie;
f) liczbę opakowań wchodzących w skład jednej partii.
2.
Deklaracja, o której mowa w ust. 1, towarzyszy danej partii w czasie przetwarzania lub mieszania chmielu, a w każdym przypadku aż do chwili wydania certyfikatu.
Artykuł 4
Wymogi w zakresie wprowadzania do obrotu
1.
Aby uzyskać certyfikację, chmiel zgłoszony do certyfikacji musi spełniać warunki określone w art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1952/2005 oraz minimalne wymogi wprowadzenia do obrotu, ustalone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Zgodność z minimalnymi wymogami wprowadzenia do obrotu, dotycząca wilgotności chmielu, jest kontrolowana przez przedstawicieli właściwego organu certyfikującego przy zastosowaniu metod opisanych w załączniku II sekcja B.
Metoda opisana w załączniku II sekcja B pkt 2 jest zatwierdzana przez właściwy organ certyfikujący i musi dawać wyniki, których odchylenie standardowe nie przekracza 2,0.
W przypadku sporu kontrolę przeprowadza się przy zastosowaniu metody przedstawionej w załączniku II sekcja B pkt 1.
3.
Kontrolę spełnienia minimalnych wymogów wprowadzenia do obrotu innych niż dotyczące wilgotności przeprowadza się według obowiązujących zwyczajów handlowych.
Niemniej jednak w przypadku sporu stosuje się metodę opisaną w załączniku II sekcja C.
Artykuł 5
Pobieranie próbek
Na potrzeby metod kontrolnych, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3, pobieranie i badanie próbek odbywa się zgodnie z metoda opisaną w załączniku II sekcja A.
W odniesieniu do każdej partii próbkę pobiera się z co najmniej jednego opakowania na dziesięć i nie mniej niż z dwóch opakowań dla jednej partii.
Artykuł 6
Procedura certyfikacji
1.
Procedura certyfikacji obejmuje wydawanie certyfikatów oraz znakowanie i plombowanie opakowań.
2.
Certyfikacja jest przeprowadzana przed wprowadzeniem produktu do sprzedaży, a w każdym przypadku przed przetworzeniem.
Certyfikacja odbywa się nie później niż dnia 31 marca roku następującego po zbiorze.
Państwa członkowskie mogą wyznaczyć wcześniejszy termin.
3.
Znakowania dokonuje się zgodnie z załącznikiem III pod urzędowym nadzorem i po zaplombowaniu opakowania jednostkowego, w którym produkt będzie wprowadzony do obrotu.
4.
Certyfikacja odbywa się na plantacjach lub w ośrodkach certyfikacyjnych.
5.
Jeśli po certyfikacji opakowanie jednego z produktów chmielowych zostanie zmienione, produkt ten zostanie poddany nowej procedurze certyfikacji, bez względu na to, czy został poddany dalszemu przetworzeniu czy nie.
Artykuł 7
Mieszanie
1.
Certyfikowany, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, chmiel może być mieszany wyłącznie w ośrodkach certyfikacyjnych pod urzędowym nadzorem.
2.
Chmiel przeznaczony do mieszania musi pochodzić z tego samego obszaru produkcji i tego samego zbioru oraz być jednolitej odmiany.
3.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 2, chmiel certyfikowany pochodzący ze Wspólnoty i z tego samego zbioru, lecz z różnych odmian i z różnych obszarów produkcji może być mieszany podczas wytwarzania proszku i ekstraktów, pod warunkiem że towarzyszący temu produktowi certyfikat zawiera informacje dotyczące:
a) użytych odmian, obszarów produkcji oraz roku zbioru;
b) zawartości procentowej (wagowo) każdej odmiany użytej w mieszaninie; jeżeli do produkcji produktów chmielowych użyto produktów chmielowych w połączeniu z szyszkami chmielowymi lub jeśli użyto różnych produktów chmielowych, należy podać zawartość procentową (wagowo) każdej odmiany w oparciu o ilość szyszek chmielowych użytych do przygotowania produktów wsadowych;
c) numery referencyjne certyfikatów wydanych dla użytego chmielu oraz produktów chmielowych.
Artykuł 8
Odsprzedaż
W przypadku odsprzedaży na terytorium Wspólnoty, po podzieleniu certyfikowanej partii na części, do produktu powinna być załączona faktura lub dokument handlowy sporządzony przez sprzedającego, potwierdzający numer referencyjny certyfikatu.
Dokument handlowy lub faktura powinny zawierać następujące informacje, pochodzące z certyfikatu:
a) oznaczenie produktu;
b) wagę brutto i/lub wagę netto;
c) miejsce produkcji;
d) rok zbioru;
e) odmianę.
ROZDZIAŁ 3
PRODUKTY CHMIELOWE
Artykuł 9
Procedura certyfikacji
1.
Procedura certyfikacji zawiera elementy takie jak wydawanie certyfikatów oraz znakowanie i plombowanie opakowań.
2.
Certyfikacja jest przeprowadzana przed wprowadzeniem do sprzedaży, a w każdym przypadku przed przetworzeniem.
3.
Znakowania dokonuje się zgodnie z załącznikiem III pod urzędowym nadzorem i po oplombowaniu opakowania jednostkowego, w którym produkt będzie wprowadzony do obrotu.
4.
Certyfikacja odbywa się w ośrodkach certyfikacyjnych.
5.
Jeśli po certyfikacji opakowanie jednego z produktów chmielowych zostanie zmienione, produkt ten zostanie poddany nowej procedurze certyfikacji, bez względu na to, czy został poddany dalszemu przetworzeniu, czy nie.
Artykuł 10
Przygotowanie w zamkniętym obiegu działania
1.
Chmiel przygotowany wytworzony z chmielu, który uzyskał certyfikat w stanie nieprzygotowanym, może zostać objęty certyfikacją tylko wtedy, gdy został przygotowany w zamkniętym obiegu działania.
Akapit pierwszy ma również zastosowanie do produktów uzyskanych z chmielu, o którym mowa w art. 1 ust. 4.
2.
Jeżeli przygotowanie chmielu odbywa się w ośrodku certyfikacyjnym:
a) wydanie certyfikatu następuje dopiero po zakończeniu przygotowania;
b) do surowego nieprzygotowanego chmielu należy dołączyć deklarację określoną w art. 3 ust. 1.
3.
Przed przygotowaniem partia surowego nieprzygotowanego chmielu powinna zostać opatrzona numerem identyfikacyjnym.
Numer ten musi zostać naniesiony na certyfikat chmielu przygotowanego.
4.
Z wyjątkiem substancji określonych w załączniku IV, jedynie certyfikowany chmiel i produkty chmielowe określone w art. 1 ust. 4 niniejszego rozporządzenia można wprowadzać do zamkniętego obiegu działania.
Można je wprowadzać jedynie w stanie, w którym zostały certyfikowane.
5.
W przypadku gdy w czasie produkcji ekstraktów wytwarzanych przy użyciu dwutlenku węgla przetwarzanie w zamkniętym obiegu działania z przyczyn technicznych zostanie przerwane, przedstawiciele właściwych organów certyfikujących oplombowują opakowanie zawierające produkt przejściowy w momencie przerwania przetwarzania.
Pieczęć może zostać złamana jedynie przez wyżej wymienionych przedstawicieli w momencie wznowienia przetwarzania.
Artykuł 11
Nadzór urzędowy w czasie produkcji produktów chmielowych
1.
Podczas produkcji produktów chmielowych przedstawiciele właściwych organów certyfikujących są obecni przez cały czas trwania procesu przetwarzania.
Prowadzą oni nadzór nad każdym etapem przetwarzania, tzn. od momentu otwarcia zaplombowanego pojemnika zawierającego chmiel lub produkt chmielowy, który ma zostać poddany przetworzeniu, do zakończenia pakowania, zaplombowania i odpowiedniego oznakowania produktu chmielowego.
Czasowa nieobecność przedstawicieli właściwych organów certyfikujących jest dopuszczalna wówczas, gdy zastosowane środki techniczne, zatwierdzone przez właściwy organ certyfikujący, gwarantują przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia.
2.
Przed zmianą kolejnej partii w systemie przetwarzania przedstawiciele właściwego organu certyfikującego zapewniają, w drodze urzędowego nadzoru, aby system przetwórczego został opróżniony co najmniej w stopniu niezbędnym do uniemożliwienia mieszania składników dwóch różnych partii.
Jeżeli w trakcie przetwarzania kolejnej partii chmiel, produkty chmielowe, odpady chmielowe lub jakikolwiek inny produkt powstały na bazie chmielu pozostaje w którymś z elementów systemu przetwarzania, takim jak pojemnik do mieszania lub puszkowania, elementy te muszą zostać wyłączone z systemu przetwórczego za pomocą odpowiednich środków technicznych oraz pod nadzorem urzędowym.
Mogą one zostać ponownie wprowadzone do systemu przetwórczego wyłącznie pod nadzorem urzędowym.
Linie produkcyjne skoncentrowanego i nieskoncentrowanego proszku chmielowego nie mogą być fizycznie ze sobą połączone podczas działania którejkolwiek z nich.
Artykuł 12
Informacja i prowadzenie ewidencji
1.
Podmioty gospodarcze prowadzące zakłady przetwórstwa chmielu przekazują przedstawicielom właściwego organu certyfikującego wszelkie informacje dotyczące rozwiązań technicznych zastosowanych w zakładzie przetwórczym.
2.
Podmioty gospodarcze prowadzące zakłady przetwórstwa chmielu prowadzą szczegółową ewidencję przerobu masy przetwarzanego chmielu.
W odniesieniu do każdej partii, która ma zostać poddana przetworzeniu, odnotowuje się dokładne dane dotyczące masy wsadu oraz produktu przetworzonego.
W odniesieniu do wsadu w ewidencji podaje się ponadto numer certyfikatu dla wszystkich partii chmielu oraz odmianę chmielu.
W przypadku zastosowania w tej samej partii więcej niż jednej odmiany podaje się odpowiednio ich stosunek masy (wagowo).
W przypadku produktu przetworzonego w ewidencji podaje się również odmianę chmielu, natomiast w przypadku gdy produkt przetworzony stanowi mieszaninę – jego skład według odmian.
W każdym przypadku dopuszczalne jest zaokrąglenie masy do jednego kilograma.
3.
Ewidencja przerobu masy prowadzona jest pod urzędowym nadzorem i podpisywana przez przedstawicieli właściwego organu certyfikującego bezpośrednio po zakończeniu przetwarzania danej partii.
Podmiot gospodarczy prowadzący zakład przetwórczy zobowiązany jest przechowywać ewidencję przez okres co najmniej trzech lat.
Artykuł 13
Zmiana opakowania
1.
Tak długo jak chmiel w proszku i ekstrakt chmielu są przedmiotem obrotu, zmiana ich opakowania, bez względu na to, czy zostały poddane dalszemu przetworzeniu, czy nie, może nastąpić tylko pod urzędowym nadzorem.
2.
Jeżeli przy zmianie opakowania produkt nie zostanie w żadnym stopniu przetworzony, ponowna procedura certyfikacyjna obejmuje jedynie:
a) oznakowanie nowego opakowania;
b) umieszczenie takiego oznakowania i zmiany opakowania w oryginalnym certyfikacie.
Artykuł 14
Mieszanie
1.
Certyfikowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem produkty chmielowe mogą być mieszane wyłącznie w ośrodkach certyfikacyjnych pod urzędowym nadzorem.
2.
Certyfikowane produkty chmielowe pochodzące ze Wspólnoty i z tego samego zbioru, lecz z różnych odmian i z różnych obszarów produkcji mogą być mieszane podczas wytwarzania proszku i ekstraktów, pod warunkiem że towarzyszący produktom certyfikat zawiera informacje dotyczące:
a) użytych odmian, obszarów produkcji oraz roku zbioru;
b) zawartości procentowej (wagowo) każdej odmiany użytej w mieszaninie; jeżeli do produkcji produktów chmielowych użyto produktów chmielowych w połączeniu z szyszkami chmielowymi bądź różnych produktów chmielowych, należy podać zawartość procentową (wagowo) każdej odmiany w oparciu o ilość szyszek chmielowych użytych do przygotowania produktów wsadowych;
c) numery referencyjne certyfikatów wydanych dla użytego chmielu oraz produktów chmielowych.
Artykuł 15
Odsprzedaż
W przypadku odsprzedaży produktów chmielowych na terytorium Wspólnoty, po podzieleniu certyfikowanej partii na części, do produktu powinna być załączona faktura lub dokument handlowy sporządzony przez sprzedającego, potwierdzający numer referencyjny certyfikatu.
Dokument handlowy lub faktura powinny zawierać następujące informacje, pochodzące z certyfikatu:
a) oznaczenie produktu;
b) wagę brutto i/lub wagę netto;
c) miejsce produkcji;
d) rok zbioru;
e) odmianę;
f) miejsce i datę przetworzenia.
ROZDZIAŁ 4
CERTYFIKAT I OZNAKOWANIE
Artykuł 16
Certyfikat
1.
Wydanie certyfikatu następuje na etapie wprowadzenia do obrotu, w odniesieniu do którego stosuje się minimalne wymogi wprowadzenia do obrotu.
2.
W przypadku szyszek chmielowych certyfikat powinien zawierać co najmniej następujące dane:
a) opis produktu;
b) numer referencyjny certyfikatu;
c) wagę brutto i/lub wagę netto;
d) obszar produkcji chmielu lub miejsce jego produkcji zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1952/2005;
e) rok zbioru;
f) odmianę;
g) zapis "chmiel zaziarniony" lub "chmiel niezaziarniony", stosownie do sytuacji;
h) przynajmniej jedną z danych wymienionych w załączniku V stosowanych przez właściwy organ certyfikujący.
3.
W przypadku produktów przygotowanych na bazie chmielu certyfikat zawiera, oprócz danych wymienionych w ust. 2, także miejsce i datę przetworzenia.
4.
Numer referencyjny certyfikatu określony w ust. 2 lit. b) składa się z kodów oznaczających, zgodnie z załącznikiem VI, ośrodek certyfikacji, państwo członkowskie, rok zbioru oraz odpowiednią partię.
Numer referencyjny jest taki sam na wszystkich opakowaniach w partii.
Artykuł 17
Informacje na opakowaniu
Na każdym opakowaniu muszą znajdować się co najmniej następujące dane, zapisane w jednym z języków Wspólnoty:
a) opis produktu wraz z zapisem "chmiel zaziarniony" lub "chmiel niezaziarniony", w zależności od sytuacji, oraz "chmiel przygotowany" lub, w odpowiednim przypadku, "chmiel nieprzygotowany";
b) odmiana lub odmiany;
c) numer referencyjny certyfikatu.
Dane te muszą być czytelne, zapisane nieusuwalnymi literami o jednakowej wielkości.
Artykuł 18
Chmiel ze szczepów eksperymentalnych
W przypadku chmielu pochodzącego ze szczepów eksperymentalnych, nad którymi trwają badania i które produkowane są przez instytuty badawcze na ich własnym terenie lub przez producentów na potrzeby takich instytutów, dane dotyczące odmiany lub odmian określonych w art. 16 ust. 2 lit. f) i art. 17 lit. b) mogą być zastąpione nazwą lub numerem identyfikacyjnym danego szczepu.
Artykuł 19
Dowód certyfikacji
Dowodem certyfikacji są dane znajdujące się na każdym opakowaniu jednostkowym oraz certyfikat towarzyszący produktowi.
ROZDZIAŁ 5
WYJĄTKI
Artykuł 20
Wymogi szczególne
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 1 ust. 3 lit. a), do dnia 15 listopada każdego roku browarnik ma obowiązek w odniesieniu do każdej uprawy złożyć właściwemu organowi certyfikującemu deklarację określającą uprawiane odmiany, zebrane ilości, miejsce i obszar produkcji, z podaniem numeru w systemie IACS lub numeru katastralnego lub równoważnego urzędowego oznaczenia gruntu.
Ponadto przepisy ust. 2 lit. a)–d) oraz lit. f) stosują się z uwzględnieniem niezbędnych zmian, poza przypadkami kiedy chmiel jest przetwarzany lub wykorzystywany w stanie nieprzetworzonym w browarze.
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 1 ust. 3 lit. b), w chwili przyjęcia chmielu w miejscu przetwarzania na prośbę browarnika właściwy organ certyfikujący wystawia dokument, w którym w miarę przeprowadzania poszczególnych operacji przetwarzania, umieszcza się przynajmniej podane poniżej dane:
a) numer referencyjny umowy;
b) dane browarnika;
c) dane zakładu przetwórczego;
d) opis przetwarzanego produktu;
e) numer referencyjny certyfikatu lub świadectwo równoważności chmielu w stanie surowym;
f) wagę przetworzonego produktu.
Dokument, o którym mowa w akapicie pierwszym, zostaje opatrzony numerem referencyjnym, umieszczanym także na opakowaniu.
W przypadku mieszaniny chmielu do dokumentu i opakowania należy dołączyć następujące oznaczenia dodatkowe:
"Mieszanka chmielu do użytku własnego; nie podlega obrotowi handlowemu".
3.
W przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. c), waga opakowania nie może przekraczać:
a) 1 kg w przypadku szyszek oraz proszku;
b) 300 g w przypadku ekstraktów, proszku oraz nowych zizomeryzowanych produktów.
Opis produktu i informację o jego wadze należy umieścić również na opakowaniu.
ROZDZIAŁ 6
ORGANY CERTYFIKUJĄCE
Artykuł 21
Właściwy organ certyfikujący
1.
Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ certyfikujący oraz zapewniają wykonanie niezbędnych kontroli na miejscu i dostarczenie instrukcji postępowania, w celu zagwarantowania minimalnej jakości chmielu i produktów chmielowych, jak również ich identyfikowalności.
2.
Właściwy organ certyfikujący lub jego przedstawiciele dokonują certyfikacji.
Muszą oni dysponować odpowiednimi środkami, aby mogli wykonać swoje zadania.
3.
Właściwy organ certyfikujący jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia.
W oparciu o analizę ryzyka państwo członkowskie podejmuje decyzję, czy kontrole zgodności muszą być stale przeprowadzane, czy też mają odbywać się z określoną częstotliwością, przy czym częstotliwość minimalna to jedna kontrola na miesiąc.
Użyteczność parametrów analizy ryzyka przyjętych w poprzednich latach ocenia się corocznie.
Artykuł 22
Zatwierdzenie ośrodków certyfikujących
1.
Właściwy organ certyfikujący zatwierdza ośrodki certyfikujące, posiadające osobowość prawną lub mające, w świetle ustawodawstwa krajowego, wystarczającą zdolność prawną do wykonywania praw i obowiązków oraz mogące zagwarantować posiadanie odpowiednich pomieszczeń i urządzeń niezbędnych do pobierania próbek oraz do wykonywania niezbędnych prac analitycznych, statystycznych i rejestracyjnych.
W oparciu o analizę ryzyka i nie rzadziej niż dwa razy w roku kalendarzowym właściwy organ certyfikujący przeprowadza wyrywkowe kontrole na miejscu, których przedmiotem są ośrodki certyfikujące, w celu sprawdzenia zgodności z poprzednim akapitem.
Użyteczność parametrów analizy ryzyka przyjętych w poprzednich latach ocenia się corocznie.
2.
W przypadku stwierdzenia, że podczas przygotowania produktów chmielowych zastosowano niedozwolone składniki lub że składniki te nie są zgodne z danymi zawartymi w certyfikacie zgodnie z art. 16, oraz jeśli uchybienia te stanowią następstwo zamierzonego działania lub poważnych zaniedbań ze strony danego ośrodka certyfikującego, właściwy organ certyfikujący wycofuje zezwolenie dla takiego ośrodka certyfikującego.
Zezwolenia nie można przywrócić przez okres co najmniej 12 miesięcy od daty jego wycofania.
Na wniosek ośrodka certyfikującego zezwolenie przywraca się po upływie dwóch lat, a w poważniejszych przypadkach, po upływie trzech lat od daty jego wycofania.
ROZDZIAŁ 7
POWIADOMIENIA I PUBLIKOWANIE WYKAZÓW
Artykuł 23
Powiadomienia
1.
Państwa członkowskie przesyłają do Komisji najpóźniej do dnia 30 czerwca 2007 r. następujące dane:
a) nazwę i adres właściwego organu certyfikującego;
b) środki podjęte w celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji najpóźniej do dnia 30 czerwca każdego roku następujące dane:
a) wykaz obszarów produkcji chmielu;
b) wykaz ośrodków certyfikujących wraz z kodem każdego ośrodka;
c) zmiany, jakie zaszły w poprzednim roku, dotyczące nazwy i adresu właściwego organu certyfikującego.
Artykuł 24
Publikacja wykazów
Raz na rok Komisja publikuje na swojej stronie internetowej ogólnodostępny wykaz obszarów produkcji chmielu i ośrodków certyfikujących wraz z kodami [5].
ROZDZIAŁ 8
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 25
Uchylenie
Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1784/77 i rozporządzenie (EWG) nr 890/78.
Odesłania do uchylonych rozporządzeń traktowane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VII.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1851/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w odniesieniu do konwencjonalnych pasz w okresie sezonowego wypasu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Określone w części B załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 reguły ekologicznej produkcji w odniesieniu do zwierząt, obejmujące reguły dotyczące karmienia, należy stosować przez całe życie zwierząt.
(2) Jedną z podstawowych zasad rolnictwa ekologicznego jest powszechne wykorzystanie pastwisk.
(3) W niektórych państwach członkowskich wykorzystanie pastwisk na gruntach ekologicznych połączono z tradycyjnym systemem sezonowego wypasu.
Zwierzęta objęte systemem sezonowego wypasu poruszające się między pastwiskami przemieszczają się przez grunty tradycyjne i pasą na nich w drodze do obszarów sezonowego wypasu i z powrotem oraz podczas przemieszczania się między różnymi pastwiskami sezonowego wypasu.
(4) Istnieje potrzeba zagwarantowania, że sezonowy wypas zwierząt hodowanych ekologicznie będzie kontynuowany, niezależnie od faktu, że zwierzęta spożyją pewną ilość paszy tradycyjnej.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2092/91.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W części B załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 dodaje się punkt 4.10 w brzmieniu:
"4.10.
Niezależnie od punktu 4.13 w okresie sezonowego wypasu zwierzęta mogą paść się na gruntach tradycyjnych podczas przechodzenia z jednego pastwiska na drugie.
Ilość paszy konwencjonalnej spożytej w tym okresie w postaci traw i innego rodzaju roślinności stanowiącej pasze nie przekroczy 10 % całkowitej rocznej ilości paszy.
Wielkości te oblicza się jako udział procentowy suchej masy pasz pochodzenia rolnego.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 8 do 14 grudnia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1853/2006
z dnia 14 grudnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 8. do 14 grudnia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Decyzja
przedstawicieli rządów Państw Członkowskich w sprawie tymczasowej siedziby niektórych instytucji i niektórych służb Wspólnot
(67/30/Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH,
uwzględniając art. 37 Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
a także mając na uwadze, co następuje: bez uszczerbku dla postanowień art. 77 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 216 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, art. 189 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej i art. 1 ustęp drugi Protokołu dotyczącego Statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, należy, przy okazji ustanowienia jednej Rady i jednej Komisji Wspólnot Europejskich i w celu uregulowania niektórych szczególnych problemów w Wielkim Księstwie Luksemburga, ustalić tymczasowe miejsca pracy niektórych instytucji i niektórych służb w Luksemburgu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Luksemburg, Bruksela i Strasburg pozostają tymczasowymi miejscami pracy instytucji Wspólnot.
Artykuł 2
W miesiącach kwietniu, czerwcu i październiku Rada odbywa posiedzenia w Luksemburgu.
Artykuł 3
Komitet Walutowy zbiera się w Luksemburgu i w Brukseli.
Decyzja PRZEDSTAWICIELI RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
z dnia 5 kwietnia 1977 r.
w sprawie tymczasowej siedziby Trybunału Obrachunkowego
(77/323/EWG, Euratom, EWWiS)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając decyzję przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. w sprawie tymczasowej siedziby niektórych instytucji i służb Wspólnot [1], w szczególności jego art. 10,
uwzględniając opinię Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: nie naruszając stosowania art. 77 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 216 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz art. 189 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, niezbędne jest dokonanie uzgodnień dotyczących tymczasowego miejsca pracy Trybunału Obrachunkowego, ustanowionego przez Traktat z dnia 22 lipca 1975 r. zmieniającego niektóre postanowienia finansowe Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie oraz Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
POSTANOWILI:
Artykuł 1
Artykuł 2
Decyzja przedstawicieli rządów państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty gospodarczej, zebranych w ramach Rady
z dnia 18 grudnia 1978 r.
w sprawie zniesienia niektórych opłat pocztowych przy zgłoszeniu celnym
(79/8/EWG)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ, ZEBRANI W RAMACH RADY,
mając na uwadze, co następuje: Komisja przedłożyła wnioski, a Parlament Europejski i Komitet Ekonomiczno-Społeczny przedstawił opinie w tej sprawie;
należy dokonać postępu prac w kierunku rzeczywistego swobodnego przepływu towarów oraz umożliwienia obywatelom Wspólnoty czerpania z niego bezpośrednich korzyści,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nie będą pobierane opłaty przy zgłoszeniu celnym wysyłek towarów z Państwa Członkowskiego, korzystających przy wywozie ze zwolnienia z podatku obrotowego i akcyzowego.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji w najbliższym możliwym terminie, ale nie później, niż do dnia 1 lipca 1979 r.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w Radzie
z dnia 18 grudnia 1987 r.
w sprawie nomenklatury i umownych stawek celnych na niektóre produkty oraz ogólnych reguł interpretacji i stosowania wspomnianej nomenklatury i należności celnych
(87/597/EWWiS)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY WĘGLA I STALI, ZEBRANI W RADZIE, PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Od dnia 1 stycznia 1988 r. nomenklatura celna wspólna dla Państw Członkowskich i cła umowne stosowane na produkty objęte Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali są zgodne z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1].
Nomenklatura i cła określone powyżej, są interpretowane i stosowane zgodnie z przepisami wstępnymi Nomenklatury Scalonej (CN), przedstawionymi w załączniku I do tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Decyzja 79/35/EWWiS [2] niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne do wykonania niniejszej decyzji.
Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w radzie
z dnia 11 listopada 1991 r.
zawieszająca stosowanie umów między Wspólnotą Europejską, jej Państwami Członkowskimi a Socjalistyczną Federalną Republiką Jugosławii
(91/586/EWWiS, EWG)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, ZEBRANI W RADZIE,
mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie zawarły z Socjalistyczną Federalną Republiką Jugosławii Umowę o współpracy oraz pokrewne protokoły i instrumenty, jak również Umowę w sprawie produktów EWWiS;
w swoich deklaracjach z dnia 5 i 28 października 1991 r. Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie, zebrane w ramach europejskiej współpracy politycznej, uwzględniły kryzys w Jugosławii; Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych wyraziła, w rezolucji 713 (1991), zaniepokojenie, że przedłużenie tej sytuacji stanowi groźbę dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa;
działania wojenne i ich konsekwencje w odniesieniu do stosunków gospodarczych i handlowych, zarówno między republikami Jugosławii, jak i ze Wspólnotą, stanowią radykalną zmianę warunków, na jakich Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Federalną Republiką Jugosławii [1] i jej protokoły, jak również Umowa dotycząca Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, zostały zawarte; kwestionują one stosowanie tych umów i protokołów;
apel wystosowany przez Wspólnotę Europejską i jej Państwa Członkowskie, zebrane w ramach europejskiej współpracy politycznej dnia 6 października 1991 r. w Haarzuilens, wzywający do przestrzegania układu o zawieszeniu broni podpisanego w Hadze dnia 4 października 1991 r. pozostał bez echa;
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 14 grudnia 1993 r.
dotycząca deklaracji Ministrów i Sekretarzy Stanu
(SCH/Com-ex (93) 10)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Potwierdza się deklaracje Ministrów i Sekretarzy Stanu z dnia 19 czerwca 1992 r. [1] oraz z dnia 30 czerwca 1993 r. w sprawie wprowadzenia w życie Konwencji Wykonawczej i spełnienia warunków wstępnych.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 14 grudnia 1993 r.
w sprawie poprawy praktycznej współpracy sądowej w zakresie zwalczania handlu narkotykami
(SCH/Com-ex (93) 14)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 48–53 oraz 70–75 wspomnianej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Dla poprawy praktycznej współpracy sądowej w zakresie zwalczania handlu narkotykami Umawiające się Strony zobowiązują się, że w przypadku gdyby Strona będąca adresatem wniosku o pomoc wzajemną zamierzała rozpatrzyć wniosek negatywnie bądź zadecydować o tylko częściowym udzieleniu pomocy, powiadomi organ występujący z wnioskiem o przyczynach odmowy i poda w miarę możliwości warunki, których spełnienie pozwoliłoby na pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po notyfikacji ze strony wszystkich Stron Konwencji Wykonawczej o zakończeniu wymaganych przez ich systemy prawne procedur nadających moc obowiązującą tym decyzjom na ich terytorium.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 14 grudnia 1993 r.
w sprawie rozporządzenia finansowego dla utworzenia i eksploatacji bazy technicznej Systemu Informacyjnego Schengen (C.SIS)
(SCH/Com-ex (93) 16)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 92 i 119 wspomnianej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Niniejszym przyjmuje się rozporządzenie finansowe dla utworzenia i eksploatacji bazy technicznej Systemu Informacyjnego Schengen (C.SIS) załączony do niniejszej decyzji [1]
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po notyfikacji ze strony wszystkich Umawiających się Stron Konwencji, o zakończeniu wymaganych przez ich systemy prawne procedur nadających moc obowiązującą tym decyzjom na ich terytorium.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 14 grudnia 1993 r.
przedłużająca wizę jednolitą
(SCH/Com-ex (93)21)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 17 ust. 3 lit. e) wymienionej powyżej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Wizy jednolite są przedłużane zgodnie ze wspólnymi zasadami, ustanowionymi w dokumencie załączonym do niniejszej decyzji.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 14 grudnia 1993 r.
w sprawie wspólnych zasad anulowania, unieważniania lub skracania okresu ważności wizy jednolitej
(SCH/Com ex (93) 24)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 131 wyżej wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Procedury anulowania, unieważniania i skracania okresu ważności wizy jednolitej są zgodne z zasadami ujętymi w dokumencie załączonym do niniejszej decyzji.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 26 kwietnia 1994 r.
w sprawie środków dostosowawczych mających na celu usunięcie przeszkód i ograniczeń w ruchu drogowym na przejściach drogowych na wewnętrznych granicach
(SCH/Com-ex (94) 1 rev. 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 2 wyżej wymienionej Konwencji,przyjmuje do wiadomości i zatwierdza przywoływany w nim dokument w sprawie zniesienia kontroli osób na granicach wewnętrznych (SCH/I-Front (94) 1, rev. 3),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Środki dostosowawcze mające na celu usunięcie przeszkód i ograniczeń w ruchu drogowym na przejściach drogowych na wewnętrznych granicach, są wprowadzane zgodnie z dokumentem stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji.
Wykonanie tych środków dostosowawczych leży w krajowych kompetencjach Umawiających się Stron.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 21 listopada 1994 r.
wprowadzająca skomputeryzowaną procedurę konsultacji władz centralnych określoną w art. 17 ust. 2 Konwencji
(SCH/Com-ex (94) 15 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 17 ust. 2 wyżej wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Przy wprowadzaniu w życie postanowień odnoszących się do wydawania wiz skomputeryzowaną procedurę konsultacji władz centralnych innych Umawiających się Stron stosuje się zgodnie z zasadami określonymi w Słowniku Danych załączonym do niniejszego aktu (SCH/II–VISION (93) 20 rev. 3 [1], ze skutkiem jak przy wprowadzaniu w życie Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen.
W przypadku gdy niektóre Umawiające się Strony nie spełnią wymogów technicznych koniecznych do zastosowania komputerowej procedury po wprowadzeniu w życie Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, dane konsultacyjne dla tych Umawiających się Stron będą przekazywane metodami konwencjonalnymi, zgodnie z postanowieniami Wspólnej Instrukcji Konsularnej.
2.
Komitet Wykonawczy wzywa wszystkie Umawiające się Strony do jak najszybszego zapewnienia warunków technicznych koniecznych do stosowania procedury komputerowej.
3.
Do czasu udostępnienia sieci Sirene (Faza II) przewidzianej do przekazywania danych do konsultacji, kiedy wyżej wymienione zasady proceduralne zaczną być stosowane, zainteresowane Umawiające się Strony podejmują odpowiednie kroki dla zapewnienia transmisji danych publicznymi kanałami komunikacji.
Umawiające się Strony gwarantują odpowiedni poziom bezpieczeństwa podczas przekazywania danych.
4.
Każda z Umawiających się Stron ponosi koszty instalacji wymaganej dla komputerowej procedury konsultacji we własnym kraju.
Dwanaście miesięcy po uruchomieniu systemu Umawiające się Strony porozumieją się w kwestii wszelkich płatności wyrównawczych z tytułu transmisji danych, uwzględniając zasadę odpowiedzialności sprawcy kosztów.
W związku z tym Umawiające się Strony biorą pod uwagę, że w procedurze konsultacji państwo udzielające konsultacji strzeże również uzasadnionych interesów bezpieczeństwa państwa występującego o konsultację.
Umawiające się Strony rejestrują koszty poniesione przy stosowaniu procedury konsultacji od momentu uruchomienia systemu i przedkładają zestawienia tych kosztów nie później niż po upływie dwunastu miesięcy.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 21 listopada 1994 r.
w sprawie uzyskiwania wspólnych pieczęci wjazdu i wyjazdu
(SCH/Com-ex (94)16 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 6 wyżej wymienionej Konwencji, przyjmując do wiadomości i zatwierdzając dokument SCH/I-Front (94)43,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Uzyskanie wspólnych pieczęci wjazdu i wyjazdu przez Umawiające się Strony odbywa się zgodnie z zasadami określonymi w dokumencie SCH/Gem-handb (93)15 [1].
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 22 grudnia 1994 r.
wprowadzająca i stosująca system Schengen w portach lotniczych i lądowiskach
(SCH/Com - ex (94) 17, rev. 4.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 4 i 6 Konwencji z Schengen, uwzględniając i zatwierdzając dokument w sprawie wprowadzenia i stosowania systemu Schengen w portach lotniczych i lądowiskach (SCH/I-Front (94) 39, rev. 9),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Środki określone w niniejszym załączniku zostaną wykonane w celu wprowadzenia i stosowania systemu Schengen w portach lotniczych i lądowiskach.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie wymiany informacji statystycznych dotyczących wydawania wiz jednolitych
(SCH/Com-ex (94)25)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 12 ust. 3 tej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Umawiające się Strony dokonują między sobą wymiany informacji statystycznych dotyczących wydawanych wiz jednolitych.
Tabela załączona do niniejszego dokumentu ukazuje rodzaj rejestrowanych informacji oraz przedziały czasu, w jakich powinna mieć miejsce ich wymiana.
2.
Umawiające się Strony przekazują informacje statystyczne Sekretariatowi Generalnemu Schengen.
Sekretariat gromadzi te informacje i przygotowuje ogólne tabele, opisujące każdy okres, które są dostępne dla Umawiających się Stron.
3.
Bez względu na powyższe wymiany informacje statystyczne mogą być również wymieniane na szczeblu lokalnym w ramach współpracy konsularnej, zgodnie z procedurą uzgodnioną przez zainteresowane przedstawicielstwa.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie zaświadczenia przewidzianego w art. 75 do celów przewożenia środków odurzających i substancji psychotropowych
(SCH/Com-ex (94) 28 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 75 wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Przyjmuje się załączony do niniejszej decyzji dokument SCH/Stup (94) 21 rev. 2, określający formularz zaświadczenia uprawniającego do przewozu środków odurzających oraz substancji psychotropowych do celów leczenia medycznego.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie wprowadzenia w życie Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 19 czerwca 1990 r.
(SCH/Com-ex (94) 29, rev. 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 131 wspomnianej Konwencji,
uwzględniając art. 132 wspomnianej Konwencji,
uwzględniając art. 139 ust. 2 wraz z ust. 1 i 2 I wspólnej deklaracji w sprawie art. 139 zawartej w Akcie Końcowym wspomnianej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Konwencję Wykonawczą do Układu z Schengen (zwaną dalej "Konwencją") stosuje się nieodwołalnie:
1.
Wprowadzenie w życie przepisów i regulacji
Konwencja w całości zostaje wprowadzona w życie dnia 26 marca 1995 r. przez pierwotne Państwa — Sygnatariuszy, to jest: Belgię, Niemcy, Francję, Luksemburg, Niderlandy, oraz przez państwa przystępujące, Hiszpanię i Portugalię.
Od tej daty wszystkie postanowienia Konwencji stosuje się w stosunkach między Umawiającymi się Stronami Schengen zgodnie z decyzjami Komitetu Wykonawczego, w szczególności tymi odnoszącymi się do:
- zniesienia kontroli osób na granicach wewnętrznych, w szczególności usunięcia przeszkód i ograniczeń w ruchu na przejściach drogowych na granicach wewnętrznych
(SCH/Com-ex (94) 1, rev. 2),
- wprowadzenia i stosowania uzgodnień Schengen na lotniskach i lądowiskach
(SCH/Com-ex (94) 17, rev. 4),
- przeprowadzania kontroli na granicach zewnętrznych i środków dla dalszego umacniania bezpieczeństwa na tych granicach
2 corr. [1]; SCH/Com-ex (94) decl.
8 corr. [2]; SCH/Com-ex (94) 12 [3]; SCH/Com-ex (94) 16 rev.; SCH/Com-ex (94) 23 rev.
- wspólnej polityki wizowej
(SCH/Com-ex (93) 6 [5], SCH/Com-ex (93) 7 [6], SCH/Com-ex (93) 19 [7], SCH/Com-ex (93) 24, SCH/Com-ex (93) 21, SCH/Com-ex (94) 15 rev., SCH/Com-ex (94) 2, SCH/Com-ex (94) 5 [8], SCH/Com-ex (94) 6 [9], SCH/Com-ex (94) 7 [10], SCH/Com-ex (94) 20 rev. [11], SCH/Com-ex (94) 24 [12]),
- walki z nielegalnym handlem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi
(SCH/Com-ex (93) 9; SCH/Com-ex (94) 28 rev.),
- odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosków o azyl
(SCH/Com-ex (93) 15 corr.
[13], SCH/Com-ex (94) 3 [14], SCH/Com-ex (94) 11 [15],
- międzynarodowej wzajemnej pomocy sądowej
(SCH/Com-ex (93) 14).
Decyzja zostanie przyjęta w późniejszym terminie w odniesieniu do innych państw, które przystąpiły do Konwencji, tj.: Włoch i Grecji, gdy tylko spełnią warunki konieczne do wprowadzenia Konwencji w życie.
2.
Ogłoszenie operacyjnego Systemu Informacji Schengen (SIS)
Dnia 26 marca 1995 r. zostanie ogłoszona gotowość operacyjna systemu SIS i jego udostępnienie urzędom uprawnionym do bezpośredniego korzystania z danych w nim zawartych.
Podręcznik Sirene (SCH/Com-ex (93) 8 [16], uzupełniający SIS, stosuje się w całości ze skutkiem od tej samej daty.
Z uwagi na wnioski zawarte w sprawozdaniu Komitetu Sterującego SIS, Komitet Wykonawczy uważa, że SIS będzie sprawny oraz że istniejące dane krajowe uznane za zasadnicze w rozumieniu jego deklaracji z dnia 18 października 1993 r. (SCH/Com-ex (93) decl.
1 [17]) zostały wprowadzone do systemu zgodnie z jego deklaracją z dnia 27 czerwca 1994 r. (SCH/Com-ex (94) decl.
4 rev. 2).
Od tego momentu Wspólny Organ Nadzorczy, przewidziany na mocy art. 115 Konwencji, zaczyna wykonywać swoje funkcje.
Przepisy Konwencji w sprawie ochrony danych stosuje się w całości.
Komitet Wykonawczy nawiązuje do powiadomienia Tymczasowego Wspólnego Organu Nadzorczego ochrony danych o tym, że Umawiające się Strony, które zakończyły testy z pozytywnym wynikiem, spełniają warunki ochrony danych, umożliwiając tym samym rozpoczęcie działania SIS.
3.
Ustalenia dotyczące okresu przygotowawczego (od dnia 22 grudnia 1994 r. do dnia 26 marca 1995 r.)
Komitet Wykonawczy zwraca się do Umawiających się Stron, które zakończyły testy z wynikiem pozytywnym, aby przyjęły przed dniem 26 marca 1995 r. następujące środki polegające na:
- umocnieniu, w dziedzinie organizacyjnej i zasobów ludzkich, środków niezbędnych do pełnego stosowania przepisów i regulacji Schengen, w szczególności w dziedzinie współpracy konsularnej, sądowej i policyjnej, jak również w dziedzinie walki przeciwko środkom odurzającym; zapewnieniu szkolenia właściwego personelu w dziedzinie stosowania przepisów i regulacji Schengen oraz,
- zakończeniu przygotowań w dziedzinie technicznej, organizacyjnej i zasobów ludzkich, w celu uruchomienia N. SIS w odniesieniu do C. SIS oraz zakończeniu przygotowań do udostępnienia systemu jego użytkownikom końcowym.
Komitet Wykonawczy zaleca Komitetowi Sterującemu SIS, aby potwierdził, z odpowiednim wyprzedzeniem, przed upływem wyżej wymienionego terminu, gotowość operacyjną SIS w dziedzinie technicznej, organizacyjnej i zasobów ludzkich.
Komitet Wykonawczy zwraca się do Umawiających się Stron z prośbą o potwierdzenie, że system jest dostępny dla urzędów, które zostały już zgłoszone Komitetowi Wykonawczemu (SCH/OR. SIS (94) 18 rev.
3), a które są uprawnione do bezpośredniego korzystania z danych zawartych w systemie.
Komitet Wykonawczy zwraca się do Umawiających się Stron z prośbą o wprowadzenie z mocą wsteczną w tym okresie dalszych danych osobowych i rzeczowych, wykraczających poza dane uznane za istotne (SCH/Com-ex (94) decl.
4 rev. 2 [18].
Bazy danych SIS muszą być stale aktualizowane.
Komitet Wykonawczy wzywa Umawiające się Strony do zapewnienia, by przed zmianą rozkładu lotów w dniu 26 marca 1995 r. towarzystwa lotnicze dokonały zmian koniecznych dla swobodnego przepływu osób, podmioty zarządzające lotniskami zakończyły działania przewidziane do tych celów w decyzji dotyczącej wprowadzenia i stosowania postanowień z Schengen na lotniskach i lądowiskach (SCH/Com-ex (94) 17 rev. 4) oraz spełniły wstępne warunki organizacyjne i techniczne dla swobodnego przepływu osób.
Umawiające się Strony są proszone o możliwie jak najszybsze powiadomienie o tym podmiotów zarządzających lotniskami.
4) Organizacja stosowania Konwencji po jej wejściu w życie, w szczególności w początkowej fazie stosowania
Celem wprowadzenia w życie Konwencji jest umocnienie bezpieczeństwa obywateli w Europie podczas spełniania warunków koniecznych do osiągnięcia swobodnego przepływu osób w rozumieniu art. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Komitet Wykonawczy przykłada dlatego szczególne znaczenie do początkowej fazy stosowania Konwencji w całości, w pierwszych trzech miesiącach po dniu 26 marca 1995 r.
Każda z Umawiających się Stron odpowiada za stosowanie Konwencji, w szczególności za zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych w początkowej fazie jej stosowania.
Umawiające się Strony wzajemnie informują się, zasięgają opinii w każdym przypadku gdy zajdzie taka potrzeba oraz ściśle ze sobą współpracują.
W celu stworzenia instrumentu koniecznego dla kontroli stosowania Konwencji, Komitet Wykonawczy niniejszym postanawia utworzyć stałą strukturę kontynuacyjną złożoną z istniejącej Grupy Centralnej oraz jej grup i podgrup roboczych.
W początkowej fazie stosowania systemu Komitet Wykonawczy zaleca stałej strukturze kontynuacyjnej szczególnie ścisłe monitorowanie stosowania regulacji i przepisów Schengen, identyfikowanie, analizowanie i szybkie rozwiązywanie występujących problemów technicznych oraz, jeśli to konieczne, podejmowanie środków w celu bardziej skutecznego stosowania Konwencji.
Komitet Wykonawczy zaleca Prezydencji przygotowanie od dnia 1 stycznia 1995 r. prac stałej struktury kontynuacyjnej i zapewnienie w szczególności, że grupy robocze będą identyfikowały występujące trudności i szybko wypracowywały rozwiązania.
Podczas trzymiesięcznego początkowego okresu stosowania struktury, grupy robocze struktury kontynuacyjnej zbierają się regularnie oraz tak często, jak to konieczne.
Gdy w poszczególnych sprawach należy podjąć pilne decyzje, Grupa Centralna może zwołać oddzielne spotkanie w krótkim terminie jako komitet kontynuacyjny.
W jego skład wchodzą przewodniczący delegacji Umawiających się Stron lub wysocy rangą urzędnicy desygnowani przez Umawiające się Strony, wspierani przez przedstawicieli grup roboczych, które muszą być konsultowane w celu rozwiązania występujących trudności.
Na żądanie jednej z Umawiających się Stron, Grupa Centralna zajmuje się również ogólną analizą występujących problemów i składa propozycje rozwiązań, współpracując z grupami i podgrupami roboczymi.
Jeżeli Grupa Centralna nie osiągnie porozumienia, sprawa zostaje przekazana Komitetowi Wykonawczemu.
W tym względzie zainteresowane Umawiające się Strony muszą mieć zagwarantowaną możliwość wydania opinii w sprawie przedłożonych wniosków.
Każda z Umawiających się Stron może również żądać od Grupy Centralnej dokonania oceny przypadków, które wystąpiły tylko na jej terytorium.
W trzy miesiące po wejściu w życie Konwencji, Grupa Centralna przedłoży Komitetowi Wykonawczemu wstępne sprawozdanie dotyczące funkcjonowania systemu SIS, skuteczności kontroli na granicach zewnętrznych, efektywności walki przeciwko środkom odurzającym oraz rezultatów współpracy policyjnej i sądowej.
Grupa Centralna przedłoży Komitetowi Wykonawczemu generalne sprawozdanie do dnia 31 marca 1996 r.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich
z dnia 24 marca 1994 r.
w sprawie wglądu do oraz ujawnienia dokumentów archiwalnych dotyczących negocjacji w sprawie Traktatów Rzymskich, negocjacji w sprawie Europejskiej Wspólnoty Politycznej oraz dotyczących Tymczasowego Komitetu ds. Wspólnego Rynku i Euratomu
(94/271/WE, Euratom)
Artykuł 1
Udziela się pozwolenia na wgląd do oraz ujawnienie dokumentów archiwalnych dotyczących negocjacji w sprawie Traktatów Rzymskich, negocjacji w sprawie Europejskiej Wspólnoty Politycznej oraz dotyczących Tymczasowego Komitetu ds. Wspólnego Rynku i Euratomu, złożonych do archiwów Wspólnoty przez Państwa Członkowskie zgodnie z warunkami ustalonymi w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 354/83 z dnia 1 lutego 1983 r. [1]
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem dzisiejszym.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 5 maja 1995 r.
w sprawie wspólnej polityki wizowej.
Decyzja zawarta w protokole z posiedzenia Komitetu Wykonawczego w Brukseli, dnia 28 kwietnia 1995 r.
(SCH/Com-ex (95 PV 1 rev.)
8.
Sprawy inne
Polityka wizowa w odniesieniu do Indonezji
Komitet Wykonawczy ponownie rozpatrzył umieszczony w porządku dziennym komitetu kontynuującego podjęte sprawy, punkt dotyczący polityki wizowej w odniesieniu do Indonezji, i zgodził się na następujące rozwiązanie, które będzie miało zastosowanie tymczasowo i w drodze wyjątku.
1. W przypadku wniosków wizowych złożonych przez obywateli Indonezji, którzy mają zamiar przekroczyć granicę lub przejechać przez terytorium Portugalii
- wymagane jest uprzednie przeprowadzenie konsultacji; obywatele Indonezji mogą przekroczyć granicę Portugalii, jeśli uzyskali oficjalne zezwolenie Portugalii.
2. W przypadku wniosków wizowych złożonych przez obywateli Indonezji, którzy nie mają zamiaru przekraczania granicy ani przejazdu przez terytorium Portugalii
- nie jest wymagane przeprowadzenie uprzedniej konsultacji.
W takim przypadku żeby zapewnić, że obywatele Indonezji nie będą mogli swobodnie podróżować do Portugalii, pozostałe państwa Schengen wydadzą tym obywatelom wizę o ograniczonej ważności terytorialnej, uprawniającą ich do wjazdu na terytorium jednej lub kilku Umawiających się Stron, z wyjątkiem terytorium Portugalii.
Komitet Wykonawczy rozpatrzy niniejszą kwestię ponownie pod koniec roku.
--------------------------------------------------
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 20 grudnia 1995 r.
w sprawie procedury stosowania art. 2 ust. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen
(SCH/Com-ex (95) 20 rev. 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 2 wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Przyjmuje się dokument SCH/I (95) 40 rev.
6 w sprawie procedury stosowania art. 2 ust. 2 Konwencji Wykonawczej.
Zasady i procedury w nim ustalone są przestrzegane przez każdą Umawiającą się Stronę, która chce skorzystać z klauzuli odstępstwa przewidzianej w art. 2 ust. 2 Konwencji Wykonawczej i czasowo przywrócić kontrole na granicach wewnętrznych.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 20 grudnia 1995 r.
w sprawie szybkiej wymiany między państwami Schengen statystycznych i szczegółowych danych dotyczących możliwych wadliwych działań na granicach zewnętrznych
(SCH/Com-ex (95) 21)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 7 oraz 131 powyższej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Państwa Schengen wymieniają jak najszybciej statystyczne i szczegółowe dane informacje w sprawie ewentualnych wadliwych działań na granicach zewnętrznych.
Państwa Schengen przekazują wszelkie szczegółowe dane, jakie posiadają, Prezydencji, za pośrednictwem Sekretariatu Generalnego.
Podgrupa ds. Granic analizuje te dane na każdym spotkaniu i proponuje konkretne rozwiązania.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich spotykających się w ramach rady
z dnia 19 grudnia 1995 r.
dotycząca ochrony obywateli Unii Europejskiej przez przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne
(95/553/WE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ, SPOTYKAJĄCY SIĘ W RAMACH RADY,
zdecydowani kontynuować budowanie Unii coraz bliższej swoim obywatelom,
biorąc pod uwagę pojęcie obywatelstwa Unii, wprowadzonego Traktatem o Unii Europejskiej, różniące się od pojęcia obywatelstwa narodowego i w żaden sposób niebędące jego substytutem,
pragnąc wywiązać się ze zobowiązania ustanowionego w art. 8c Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
mając na uwadze, że takie wspólne uzgodnienia ochronne umocnią tożsamość Unii w jej postrzeganiu w państwach trzecich;
zdając sobie sprawę, że wprowadzenie wspólnych uzgodnień co do ochrony obywateli Unii w państwach trzecich wzmocni również ideę solidarności europejskiej w postrzeganiu jej przez tych obywateli,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Każdy obywatel Unii Europejskiej jest uprawniony do ochrony konsularnej ze strony przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsularnego któregokolwiek z Państw Członkowskich, jeśli w miejscu jego pobytu jego własne Państwo Członkowskie lub inne stale je reprezentujące państwo nie ma:
- dostępnego stałego przedstawicielstwa, lub
- dostępnego Konsula Honorowego, właściwego dla takich spraw.
Artykuł 2
1.
Przedstawicielstwo dyplomatyczne i konsularne reaguje na prośbę o ochronę złożoną przez zainteresowaną osobę, pod warunkiem że zostanie ustalone, poprzez okazanie paszportu lub dowodu tożsamości, że jest ona obywatelem Państwa Członkowskiego Unii.
2.
W przypadku utraty lub kradzieży tych dokumentów można przyjąć jakikolwiek inny dowód przynależności państwowej, jeśli zajdzie potrzeba – po przeprowadzeniu weryfikacji w centralnych organach Państwa Członkowskiego, na którego obywatelstwo powołuje się dana osoba, lub w najbliższym przedstawicielstwie dyplomatycznym lub konsularnym tego Państwa.
Artykuł 3
Przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne udzielające ochrony traktują osobę szukającą pomocy tak, jakby była ona obywatelem reprezentowanego przez nią Państwa Członkowskiego.
Artykuł 4
Nie naruszając postanowień art. 1, przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne mogą przyjąć praktyczne uzgodnienia dla efektywnego postępowania z wnioskami o ochronę.
Artykuł 5
1.
Ochrona wymieniona w art. 1 obejmuje:
a) pomoc w przypadku zgonu;
b) pomoc w przypadku poważnego wypadku i ciężkiej choroby;
c) pomoc w razie aresztowania lub zatrzymania;
d) pomoc ofiarom aktów przemocy;
e) udzielenie pomocy i repatriacja do kraju pozbawionych środków obywateli Unii.
2.
Dodatkowo przedstawicielstwa dyplomatyczne lub agenci konsularni Państwa Członkowskiego na terenie państwa niebędącego członkiem Unii mogą w zakresie swoich uprawnień przyjść z pomocą obywatelom Unii również w innych okolicznościach.
Artykuł 6
1.
Nie naruszając postanowień art. 3 i z wyjątkiem nagłych przypadków, żadnemu obywatelowi Unii nie jest udzielana pomoc finansowa ani nie są pokrywane koszty bez zgody właściwych władz Państwa Członkowskiego, którego jest on obywatelem, udzielonej albo przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, albo przez najbliższą misję dyplomatyczną.
2.
O ile Państwo Członkowskie, którego obywatelem jest osoba zwracająca się o pomoc, wyraźnie nie uchyli tego wymogu, osoba taka musi zobowiązać się do zwrócenia w całości udzielonej jej pożyczki lub pomocy finansowej i wydatków poniesionych na jej rzecz oraz, gdy ma to zastosowanie, wszelkich należnych opłat konsularnych wymaganych przez właściwe organy.
3.
Zobowiązanie do zwrotu kosztów ma formę dokumentu nakładającego na osobę znajdującą się w kłopotach obowiązek spłaty rządowi Państwa Członkowskiego, którego jest ona obywatelem, wszystkich poniesionych na jej rzecz wydatków i wypłaconej jej gotówki oraz wszelkich obciążających ją opłat.
4.
Rząd Państwa Członkowskiego, którego obywatelem jest osoba zwracająca się o pomoc, zobowiązany jest pokryć na żądanie wszelkie koszty rządowi Państwa Członkowskiego udzielającego pomocy.
5.
Ujednolicony wzór zobowiązań do spłaty podany jest w załącznikach I i II.
Artykuł 7
Pięć lat po wejściu w życie niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi w świetle nabytych doświadczeń oraz celów przyświecających art. 8c Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja wchodzi w życie, gdy wszystkie Państwa Członkowskie notyfikują Sekretariatowi Generalnemu Rady, że zakończone zostały obowiązujące w ich systemach prawnych procedury wymagane dla zastosowania tej decyzji.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 27 czerwca 1996 r.
w sprawie zasad wydawania wiz Schengen zgodnie z art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen
(SCH/com-ex (96)13 rev. 1)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 9, 17 i 30 wspomnianej Konwencji,
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie wszystkich Państw Schengen leży określenie praw i obowiązków państw reprezentujących i reprezentowanych, odkąd wszystkie Państwa Schengen posiadają przedstawicielstwa, w których reprezentują inne państwa, a także miejsca, w których same są reprezentowane;
najważniejszą zasadą leżącą u podstaw współpracy między Państwami Schengen jest bezwzględne zaufanie dla sposobu, w jaki stosowany jest system reprezentacji Schengen,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Wydawanie wiz Schengen w państwach trzecich, w których nie wszystkie państwa Schengen są reprezentowane, na podstawie art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji z Schengen odbywa się zgodnie z następującymi zasadami:
a) reprezentowanie w odniesieniu do wydawania wiz stosuje się do lotniskowych wiz tranzytowych, jednolitych wiz tranzytowych i wiz krótkoterminowych wydawanych w ramach Konwencji z Schengen zgodnie ze Wspólnymi Instrukcjami Konsularnymi.
Państwo reprezentujące obowiązane jest stosować przepisy Wspólnych Instrukcji Konsularnych równie szybko, jak przy wydawaniu wiz krajowych takiego samego rodzaju i o takim samym okresie ważności;
b) z wyjątkiem przypadku gdy szczególne umowy dwustronne stanowią inaczej, uzgodnienie w sprawie przedstawicielstwa nie ma zastosowania do wiz wydawanych osobom ubiegającym się o podjęcie zatrudnienia za wynagrodzeniem, bądź o podjęcie innych form działalności, uzależnionych od wcześniejszej zgody państwa, w którym ma nastąpić zatrudnienie lub podjęcie działalności.
Osoby ubiegające się o tego rodzaju wizy obowiązane są zwrócić się do akredytowanych przedstawicielstw konsularnych państwa, w którym zamierzają prowadzić taką działalność;
c) państwa Schengen nie są obowiązane do posiadania przedstawicielstw w każdym państwie trzecim do celów wydawania wiz.
Mogą one zadecydować, że wnioski wizowe w niektórych państwach trzecich, bądź wnioski dotyczące niektórych rodzajów wiz, muszą być złożone w przedstawicielstwie państwa, które jest głównym celem podróży osoby ubiegającej się o wizę;
d) ocena ryzyka nielegalnej imigracji przy składaniu wniosków wizowych pozostaje w całkowitym uznaniu rozpatrującego wniosek przedstawicielstwa konsularnego bądź dyplomatycznego;
e) Państwa reprezentowane przyjmują odpowiedzialność za wnioski o azyl wniesione przez posiadaczy wiz wydanych w ich imieniu, przy czym takie wizy wyraźnie powinny stwierdzać, że zostały wydane w ramach reprezentacji (zgodnie z załącznikiem 13 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych) [1];
f) w wyjątkowych przypadkach umowy dwustronne mogą zastrzec, że państwo reprezentujące przesyła wnioski wizowe wniesione przez niektóre kategorie cudzoziemców albo władzom reprezentowanego państwa, które jest głównym celem podróży, albo misji dyplomatycznej tego państwa.
Kategorie te wymagają ustalenia w formie pisemnej (jeśli to konieczne, dla każdego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsularnego).
Uznaje się, że wizy zostały wydane za zgodą reprezentowanego państwa, zgodnie z procedurą przewidzianą na mocy art. 30 ust. 1 lit. a) Konwencji z Schengen;
g) umowy dwustronne mogą być dostosowywane we właściwym czasie, w świetle krajowych ocen wniosków o azyl wniesionych w określonym terminie przez posiadaczy wiz wydawanych w ramach reprezentacji, oraz innych istotnych danych dotyczących wydawania wiz.
Na podstawie tych wyników może zostać ustalone wycofanie reprezentacji w odniesieniu do niektórych przedstawicielstw (i również do niektórych narodowości).
h) reprezentowanie stosuje się wyłącznie do wydawania wiz.
W przypadku gdy wiza nie może być wydana z powodu niemożności przedstawienia przez cudzoziemca wystarczającej dokumentacji potwierdzającej, że spełnia on wymagane warunki, cudzoziemiec powinien zostać poinformowany o możliwości złożenia wniosku wizowego w przedstawicielstwie dyplomatycznym państwa będącego głównym celem jego podróży;
i) uzgodnienie w sprawie reprezentacji może być dalej udoskonalane przez rozszerzanie sieci konsultacji i rozwój oprogramowania, które umożliwią przedstawicielstwom państw reprezentujących przeprowadzanie bez znacznego nakładu pracy konsultacji z władzami centralnymi państw reprezentowanych;
j) w załączeniu do niniejszego dokumentu znajduje się tabela regulująca kwestie reprezentacji przy wydawaniu wiz Schengen w państwach trzecich, w których nie wszystkie państwa Schengen są reprezentowane.
Grupa Centralna bierze pod uwagę zmiany wniesione do tabeli po konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi [2].
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady
z dnia 25 czerwca 1996 r.
w sprawie ustanowienia tymczasowego dokumentu podróży
(96/409/WPZiB)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ ZEBRANI W RAMACH RADY,
świadomi, że stworzenie wspólnego wzoru tymczasowego dokumentu podróży wydawanego przez Państwa Członkowskie obywatelom Unii w miejscach, w których Państwo Członkowskie pochodzenia tych obywateli nie posiada stałego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsularnego, albo w innych okolicznościach, jak opisano w zasadach określonych w załączniku II do niniejszej decyzji, pozostaje w zgodzie z art. 8c Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
uwzględniając, że ustanowienie wspólnego tymczasowego dokumentu podróży okaże się prawdziwie pomocne dla obywateli Unii w trudnej sytuacji,
przeświadczeni, że ustanowienie takiego dokumentu będzie wyraźnym potwierdzeniem praktycznych korzyści wynikających z obywatelstwa unijnego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się tymczasowy dokument podróży, o jednolitym wzorze przedstawionym w załączniku I, który stanowi integralną część niniejszej decyzji.
Zasady dotyczące wydawania tymczasowego dokumentu podróży oraz odnoszących się do niego środków bezpieczeństwa wymienione są w załącznikach II i III, które stanowią integralną część niniejszej decyzji.
Zasady i środki mogą ulegać zmianom za jednomyślną zgodą Państw Członkowskich; zmiany te zaczynają obowiązywać jeden miesiąc po ich przyjęciu, o ile Państwo Członkowskie nie zażąda ponownego rozpatrzenia na szczeblu ministerialnym.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zaczyna obowiązywać od chwili powiadomienia przez wszystkie Państwa Członkowskie Sekretariatu Generalnego Rady o zakończeniu procedur wymaganych przez ich systemy prawne w odniesieniu do stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 25 kwietnia 1997 r.
w sprawie udzielenia zamówienia na sporządzenie opracowania wstępnego dla SIS II
(SCH/Com-ex (97) 2, rev. 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając decyzję przyjętą na posiedzeniu w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r. o utworzeniu SIS drugiej generacji, SIS II, który nie tylko będzie pozwalał na integrację wszystkich krajów będących stronami Układu z Schengen, ale będzie również pełnił nowe funkcje,
a także mając na uwadze, co następuje: utworzenie SIS II wymaga przygotowania opracowania wstępnego, w celu określenia struktury przyszłego systemu, dlatego należy rozpocząć procedurę zgodnie z dyrektywą 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Powierza się Portugalii, w ścisłym powiązaniu z innymi Państwami Schengen, udzielenie zamówienia na sporządzenie opracowania wstępnego dla SIS II w ramach procedury uruchomionej zgodnie z dyrektywą 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi oraz zgodnie z właściwymi przepisami prawa portugalskiego.
2.
Kierownictwo i zarządzanie budżetem projektu powierza się Portugalii, o ile współpracuje ściśle z innymi Państwami Schengen.
3.
W odniesieniu do wszystkich zagadnień budżetowych dotyczących opracowania wstępnego dla SIS II sporządzony zostanie regulamin finansowy; regulamin ten zapewnia Portugalii wszelkie gwarancje prawne i finansowe.
4.
Ponadto zostanie wydany regulamin administracyjny, który w jednoznaczny sposób określi kompetencje i obowiązki wszystkich stron, tzn. zamawiającego, Państw Schengen i Sekretariatu Schengen.
5.
Sekretariat Schengen koordynuje projekt, włączając w to administrowanie i koordynację między grupami roboczymi Schengen, w ścisłej współpracy z zarządzającym projektem i zarządzającym budżetem.
6.
Komitet Wykonawczy niniejszym udziela Grupie Centralnej mandatu na nadzór nad procedurą, w szczególności w odniesieniu do:
a) specyfikacji opracowania wstępnego SIS II oraz ogłoszenia zaproszenia do składania ofert;
b) regulaminów finansowych i administracyjnych.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 7 października 1997 r.
w sprawie udziału Norwegii i Islandii w kosztach budowy i eksploatacji C.SIS
(SCH/Com-ex (97) 18)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 92 i 119 wspomnianej Konwencji,
uwzględniając art. 2 i 3 Umowy o współpracy między Stronami Układu z Schengen i Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Udział Islandii i Norwegii, zwanych dalej "państwami Umowy o współpracy", w kosztach budowy i eksploatacji C.SIS:
Udział państw Umowy o współpracy zależny jest od ich udziału w łącznym PKB Stron Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen i państw Umowy o współpracy.
Udział umawiających się Stron obliczany jest zgodnie z art. 119 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen.
2.
Metoda obliczeń:
- Składki Islandii i Nowegii obliczane są w drodze porównania PKB wszystkich Stron i państw Umowy o współpracy.
- Składki Stron będących Państwami Członkowskimi UE obliczane są po ustaleniu wysokości składki Islandii i Norwegii w oparciu o podstawę wymiaru podatku VAT, zgodnie z art. 119 ust. 1 zdanie drugie Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen.
3.
Nieprzekraczalny termin wpłaty składek przez państwa nordyckie ustala się na dzień 1 stycznia 1997 r.
Wiedeń, dnia 7 października 1997 r.
K. Schlögl
--------------------------------------------------
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 7 października 1997 r.
w sprawie rozwoju SIS
(SCH/Com-ex (97) 24)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 92 ust. 3 tej Konwencji,
Komitet Sterujący SIS przeprowadził analizy [dok.
SCH/OR.SIS (97) 146, rev. 2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Prace nad SIS II będą przebiegały równolegle z środkami mającymi na celu odnowienie obecnego C.SIS do eksploatacji przez 10 państw.
System ten zostanie jednakże przygotowany do eksploatacji przez 15 państw, by integracja państw nordyckich na nowej platformie mogła nastąpić niezwłocznie po ustabilizowaniu się SIS dla 10 państw.
Państwa nordyckie powinny zostać zintegrowane możliwie jak najszybciej w ciągu 2000 r.
W trakcie realizacji należy przestrzegać następujących wytycznych:
1.
Równoległy rozwój SIS I oraz SIS II w żaden sposób nie narusza rozwoju SIS II jako celu strategicznego.
Niektóre istotne specjalistyczne wymogi stawiane SIS mogą być zrealizowane tylko w oparciu o SIS II.
2.
Cel ten powinien zostać zrealizowany przez Francję, jako zamawiającego, w oparciu o procedurę przetargu ograniczonego.
3.
Równoległy rozwój SIS I z SIS II zakłada gotowość i wolę wszystkich państw do udostępnienia koniecznych środków finansowych i osobowych.
Wiedeń, dnia 7 października 1997 r.
Przewodniczący
--------------------------------------------------
SCH/OR.SIS (97) 146, rev. 2
Temat: Rozwój SIS
1.
Na posiedzeniu Grupy Centralnej dnia 23 czerwca 1997 r. przedłożono opracowaną przez PWP i Komitet Sterujący notatkę w sprawie dalszego rozwoju SIS (SCH/OR.SIS (97) 105, rev.).
W trakcie tego posiedzenia nie osiągnięto porozumienia co do dalszego sposobu postępowania.
2.
Na posiedzeniu dnia 8 lipca 1997 r. Komitet Sterujący udzielił PWP mandatu do ponownego przeanalizowania preferowanych scenariuszy pod względem technicznym i sporządzenia zestawienia w odniesieniu do wymogów i kosztów.
3.
Intensywne prac PWP w okresie miesięcy letnich doprowadziły do sporządzenia zamieszczonej w załączniku notatki w sprawie możliwości dalszego rozwoju technicznego istniejącego systemu, przy uwzględnieniu udziału państw nordyckich w SIS (SCH/OR.SIS-SIS (97) 425 rev.).
W trakcie prac, a w szczególności w trakcie dyskusji z konsorcjum okazało się, że decyzja w sprawie dalszego rozwoju SIS musi zapaść szybko.
Bez odnowienia systemu z wymianą sprzętu i oprogramowania komputerowego zachodzi obawa, iż system nie podoła problemowi zmiany daty na przełomie tysiącleci.
Według oficjalnych deklaracji konsorcjum, nie można udzielić gwarancji możliwości rozwiązania problemów aktualnego systemu.
Zdaniem konsorcjum zmiany wykraczałyby ponadto poza ramy istniejących umów o utrzymaniu systemu.
4.
W związku z uwarunkowaniami technicznymi nie jest możliwe dokonanie integracji państw nordyckich do SIS przed przełomem tysiącleci.
W wyniku analizy badań przeprowadzonych przez PWP Komitet Sterujący zaleca Grupie Centralnej następujący sposób postępowania:
Niezwłoczne podjęcie decyzji w sprawie opisanej poniżej procedury oraz – z uwzględnieniem obowiązujących decyzji Komitetu Wykonawczego – przedłożenie tematyki Komitetowi Wykonawczemu w celu ponownego wydania decyzji:
Prace nad SIS II będą przebiegały równolegle z środkami mającymi na celu odnowienie obecnego C.SIS do eksploatacji przez 10 państw.
System zostanie jednakże przygotowany do eksploatacji przez 15 państw, by integracja państw nordyckich na nowej platformie mogła nastąpić niezwłocznie po ustabilizowaniu się SIS dla 10 państwami.
Państwa nordyckie powinny zostać zintegrowane możliwie jak najszybciej w ciągu 2000 r.
Dlatego projekt odnowienia i rozszerzenia SIS składać się będzie z dwóch faz.
W fazie pierwszej sprzęt komputerowy i specyfikacje techniczne przygotowane zostaną do eksploatacji przez 15 państw, nastąpi także wdrożenie dla 10 państw.
Druga faza obejmuje integrację państw nordyckich.
W trakcie realizacji należy przestrzegać następujących wytycznych:
1. Równoległy rozwój SIS I oraz SIS II w żaden sposób nie narusza rozwoju SIS II jako celu strategicznego. Istniejące istotne specjalistyczne wymogi stawiane SIS mogą być zrealizowane tylko w oparciu o SIS II (zakres funkcji SIS I również i po odnowieniu pozostanie bez zmian).
2.
Gwarancję urzeczywistnienia tego scenariusza Komitet Sterujący dostrzega tylko w procedurze przetargu ograniczonego.
Procedura ta musi być podjęta przez Francję zgodnie z art. 92, ust. 3 Konwencji Wykonawczej.
3.
Rozwój równoległy SIS I z SIS II zakłada gotowość i wolę wszystkich państw do udostępnienia potrzebnych środków finansowych i osobowych.
Koszty odnowienia SIS I są szacowane na kwotę około 16 milionów FRF (nie wliczono kosztów związanych z dostosowaniem krajowych Systemów Informacyjnych Schengen).
Komitet Sterujący podkreśla, iż zwłoka w podjęciu tej decyzji stanowi zagrożenie dla dalszej eksploatacji systemu po dniu 1 stycznia 2000 r.
--------------------------------------------------
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 15 grudnia 1997 r.
w sprawie wykonania wspólnego działania dotyczącego jednolitego wzoru dokumentów pobytowych
(SCH/Com-ex (97) 34 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 ust. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, podpisanej dnia 19 czerwca 1990 r. (zwanej dalej "Konwencją Schengen"),
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 15 grudnia 1997 r.
w sprawie zasad przewodnich dla środków dowodowych i poszlak w ramach umów o readmisji między państwami Schengen
(SCH/Com-ex (97) 39 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 23 ust. 4 tej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Dokument SCH/II-Read (97)3 rev.
7. w sprawie zasad przewodnich dla środków dowodowych i poszlak w ramach umów o readmisji między państwami Schengen, załączony do niniejszej decyzji, zostaje przyjęty. Zaleca się stosowanie wytycznych od dnia przyjęcia niniejszej decyzji.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich
z dnia 2 czerwca 1997 r.
ustalająca siedzibę Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii
(97/C 194/02)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH,
uwzględniając art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii [1], a także mając na uwadze, co następuje:
konieczne jest ustalenie siedziby Europejskiego Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii ma swoją siedzibę w Wiedniu.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wchodzi w życie tego samego dnia, co rozporządzenie Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 r. ustanawiające Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii.
Umowa wewnętrzna
(98/363/WE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: czwarta Konwencja AKP-WE, podpisana w Lomé w dniu 15 grudnia 1989 roku (zwana dalej "Konwencją"), ze zmianami wprowadzonymi na mocy Umowy zmieniającej czwartą Konwencję państw AKP-WE z Lomé, podpisanego dnia 4 listopada 1995 roku, ustanawia łączną kwotę pomocy Wspólnoty dla państw AKP na okres pięcioletni, począwszy od dnia 1 marca 1995 roku, na kwotę 14625 milionów ECU, z czego 12967 milionów ECU pochodzi z Europejskiego Funduszu Rozwoju, a 1658 milionów ECU z Europejskiego Banku Inwestycyjnego (zwanego dalej "Bankiem");
przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie uzgodnili ustanowienie kwoty 165 milionów ECU pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju, z przeznaczeniem dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwarta Traktatu (zwanych dalej "KTZ"); uwzględnia się również kwotę 35 milionów ECU na operacje przeprowadzane ze środków własnych Banku w KTZ;
ecu, używane do celów stosowania niniejszej umowy, zdefiniowane jest w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3180/78, z dnia 18 grudnia 1978 roku, zmieniającym wartość jednostki rozliczeniowej stosowanej przez Europejski Fundusz Współpracy Walutowej [1], lub, tam gdzie ma to zastosowanie, we wszelkich późniejszych rozporządzeniach Rady definiujących skład ecu;
w celu wprowadzenia w życie Konwencji oraz decyzji dotyczącej stowarzyszenia z KTZ (zwanej dalej "decyzją") winien zostać ustanowiony ósmy Europejski Fundusz Rozwoju i powinna zostać ustalona procedura przyznawania funduszy oraz określania wkładu Państw Członkowskich na rzecz tych funduszy;
należy ustalić zasady zarządzania współpracą finansową, określić procedurę programowania, kontroli oraz zatwierdzania pomocy, a także ustanowić szczegółowe zasady nadzoru nad wykorzystaniem tych funduszy;
komitet przedstawicieli rządów Państw Członkowskich powinien zostać utworzony przy Komisji, podobny komitet powinien zostać utworzony przy Banku; prace wykonane przez Komisję oraz Bank w celu zastosowania Konwencji i odpowiednich przepisów decyzji winny być zharmonizowane; pożądane jest zatem, jeśli to tylko możliwe, by skład komitetów ustanowionych przy Komisji i Banku był identyczny;
uchwała Rady z dnia 2 grudnia 1993 roku oraz konkluzje Rady z dnia 6 maja 1994 roku dotyczące koordynacji polityk współpracy oraz działań w obrębie Wspólnoty; rozporządzenie Rady z dnia 1 czerwca 1995 roku dotyczy komplementarności między polityką i działaniami rozwoju Unii oraz jej Państw Członkowskich;
po konsultacji z Komisją,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ 1
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają niniejszym ósmy Europejski Fundusz Rozwoju (1995), zwany dalej "Funduszem".
2. a) Na Fundusz składa się 13132 milionów ECU, z czego:
i) 12840 milionów ECU stanowić będzie wkład ze strony Państw Członkowskich, jak następuje:
(w milionach ECU) _BAR_
Belgia _BAR_ 503 _BAR_
Dania _BAR_ 275 _BAR_
Niemcy _BAR_ 3000 _BAR_
Grecja _BAR_ 160 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 750 _BAR_
Francja _BAR_ 3120 _BAR_
Irlandia _BAR_ 80 _BAR_
Włochy _BAR_ 1610 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 37 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 670 _BAR_
Austria _BAR_ 340 _BAR_
Portugalia _BAR_ 125 _BAR_
Finlandia _BAR_ 190 _BAR_
Szwecja _BAR_ 350 _BAR_
Wielka Brytania _BAR_ 1630 _BAR_
ii) 292 miliony ECU uzyskane z przekazania środków nieprzyznanych lub niewykorzystanych z poprzednich funduszy, sfinansowane przez Państwa Członkowskie w sposób następujący:
- 111 milionów ECU z korekty łącznej sumy dotacji siódmego EFR, przydzielone przez umawiające się strony na podstawie artykułu 232 Konwencji, w podziale zgodnym ze skalą ustaloną w artykule 1 ustęp 2 umowy wewnętrznej w sprawie finansowania oraz zarządzania siódmym EFR,
- 142 miliony ECU, z korekty łącznej sumy dotacji siódmego EFR, które muszą zostać uznane za niewykorzystane do celów programowanej pomocy, w podziale zgodnym ze skalą ustaloną w artykule 1 ustęp 2 umowy wewnętrznej w sprawie finansowania oraz zarządzania siódmym EFR,
- 26 milionów ECU, z korekty łącznej sumy dotacji nieprzyznanych w ramach szóstego EFR, w podziale zgodnym ze skalą ustaloną w artykule 1 ustęp 2 umowy wewnętrznej w sprawie finansowania oraz zarządzania szóstym EFR,
- 13 milionów ECU, uzyskanych z korekty łącznej sumy dotacji nieprzyznanych w ramach czwartego EFR, w podziale zgodnym ze skalą ustaloną w artykule 1 ustęp 2 umowy wewnętrznej w sprawie finansowania oraz zarządzania czwartym EFR.
b) Rozdział składek na mocy litery a) i) może zostać zmieniony decyzją Rady, stanowiącej jednomyślnie, jeśli do Wspólnoty przystąpi nowe państwo.
Artykuł 2
1.
Kwota wymieniona w artykule 1 jest rozdzielona w sposób następujący:
a) 12967 milionów ECU dla państw AKP, w tym:
i) 11967 milionów ECU w formie dotacji, z czego:
- 1400 miliona ECU zarezerwowanych specjalnie na wsparcie dostosowania strukturalnego,
- 1800 miliona ECU w formie przeniesień zgodnych z częścią trzecią tytuł II rozdział 1 Konwencji,
- 575 milionów ECU w formie specjalnego instrumentu finansowania, zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 3 Konwencji,
- 260 milionów ECU, zarezerwowane na pomoc w sytuacjach kryzysowych oraz na pomoc dla uchodźców,
- 1300 milionów ECU zarezerwowane na współpracę regionalną,
- 370 milionów ECU na sfinansowanie subsydiów do oprocentowania, zgodnie z artykułem 235 Konwencji,
- 6262 milionów ECU na sfinansowanie krajowych programów pomocowych;
ii) 1000 milionów ECU w formie kapitału ryzyka;
b) 165 milionów ECU dla KTZ, w tym:
i) 135 milionów ECU w formie dotacji, z czego:
- 2,5 miliona ECU w formie specjalnego instrumentu finansowania, zgodnie z przepisami decyzji odnoszącej się do produktów górnictwa,
- 5,5 milionów ECU w formie przeniesień na rzecz KTZ, zgodnie z tymi przepisami decyzji, które dotyczą systemu stabilizacji przychodów z wywozu,
- 3,5 miliona ECU zarezerwowanych na pomoc w sytuacjach kryzysowych oraz na pomoc dla uchodźców,
- 10 milionów ECU zarezerwowanych na współpracę regionalną,
- 8,5 miliona ECU na sfinansowanie subsydiów do oprocentowania, zgodnie z artykułem 157 decyzji,
- 105 milionów ECU na sfinansowanie krajowych programów pomocy;
ii) 30 milionów ECU w formie kapitału ryzyka.
2. W przypadku gdy jeden z KTZ, który uzyskał niepodległość, przystąpi do Konwencji, kwoty wskazane w ustępie 1 litera b) i) tiret pierwsze, trzecie, czwarte, piąte i szóste oraz ustępie 1 litera b) ii) zostaną zredukowane, zaś te wskazane w ustępie 1 litera a), odpowiednio zwiększone na mocy decyzji Rady, stanowiącej jednomyślnie na wniosek Komisji.
W takich przypadkach dane państwo będzie nadal kwalifikować się do uzyskania funduszy przewidzianych w ustępie 1 litera b i) tiret drugie, zgodnie z przepisami administracyjnymi ustanowionymi w części trzeciej tytuł II rozdział 1 Konwencji.
Artykuł 3
Do kwoty przewidzianej w artykule 1 dodane zostaje 1693 miliona ECU w formie pożyczek przyznawanych przez Bank z jego środków własnych, na warunkach określonych przez Bank zgodnie z jego Statutem.
Pożyczki te rozdzielone są w następujący sposób:
a) kwota 1658 miliona ECU na sfinansowanie działań w państwach AKP;
b) kwota 35 milionów ECU na sfinansowanie działań w KTZ.
Artykuł 4
Ta część kwoty, określonej w artykule 2 ustęp 1 litera a) i) tiret szóste oraz w artykule 1 litera b) i) tiret piąte, przeznaczona na sfinansowanie subsydiów do oprocentowania, która pod koniec okresu, w którym przyznawane są pożyczki Banku, nie zostanie zaangażowana, zostanie ponownie udostępniona w formie dotacji, z których pierwotnie pochodziła.
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji sporządzony w porozumieniu z Bankiem, może podjąć decyzję o podniesieniu tego pułapu.
Artykuł 5
Z wyjątkiem pożyczek udzielonych przez Bank ze swoich własnych środków wszelkie operacje finansowe podjęte na rzecz państw AKP lub KTZ, zgodnie z Konwencją lub decyzją, są prowadzone na warunkach określonych w niniejszej umowie i obciążają Fundusz.
Artykuł 6
1.
Komisja corocznie, biorąc pod uwagę preliminarz Banku dotyczący operacji przezeń administrowanych, sporządzi i przekaże Radzie przed dniem 1 listopada zestawienie wpłat, które mają zostać dokonane w następnym roku budżetowym, oraz harmonogram wezwań do wnoszenia składek.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną określoną w artykule 21 ustęp 4, podejmuje decyzję w tej sprawie.
Szczegółowe zasady wpłacania składek przez Państwa Członkowskie zostaną ustalone w rozporządzeniu finansowym, określonym w artykule 32.
2.
Wraz z rocznym preliminarzem składek Komisja prześle Radzie preliminarz wydatków, włącznie z preliminarzami odnoszącymi się do poprzednich Funduszy, za każde z czterech lat następujących po roku wezwania do wnoszenia składek.
3.
Jeśli składki okażą się niewystarczające w stosunku do rzeczywistych potrzeb Funduszu w danym roku budżetowym, Komisja przedstawia wnioski dotyczące wpłat dodatkowych Radzie, która stanowiąc większością kwalifikowaną głosów określoną w artykule 21 ustęp 4, podejmuje decyzję tak szybko, jak to tylko możliwe.
Artykuł 7
1.
Wszelkie pozostałe kwoty Funduszu zostaną wykorzystane zgodnie z tymi samymi zasadami, jak ustanowione w Konwencji, decyzji oraz w niniejszej umowie.
2.
W dniu wygaśnięcia niniejszej umowy Państwa Członkowskie będą nadal zobowiązane do zapłaty, jak przewidziano w artykule 6 oraz rozporządzeniu finansowym, określonym w artykule 32, części swoich składek, do których wniesienia nie zostały jeszcze wezwane.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują się do działania jako gwarant wobec Banku, zrzekając się jakichkolwiek praw do sprzeciwu oraz proporcjonalnie do swych wkładów do kapitału Banku, w odniesieniu do wszelkich zobowiązań finansowych wynikających dla pożyczkobiorców z umów kredytowych zawartych przez Bank z jego własnych zasobów, w wykonaniu zarówno artykule 1 drugiego protokołu finansowego stanowiącego Załącznik do Konwencji, jak i odpowiednich przepisów decyzji, oraz, tam gdzie jest to stosowne, artykułów 104 i 109 Konwencji.
2.
Gwarancja określona w ustępie 1 zostanie ograniczona do 75 % całkowitej kwoty kredytów udzielonych przez Bank na mocy wszelkich umów kredytowych; wykorzystuje się ją na pokrycie wszelkich ryzyk.
3.
Bez względu na ogólną gwarancję, określoną w ustępach 1 i 2 niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do zobowiązań finansowych zgodnych z artykułem 104 i 109 Konwencji, działać jako gwarant dla Banku w przypadkach szczególnych i na wniosek Banku, w wymiarze procentowym przekraczającym 75 % aż do 100 % wartości kredytów udzielonych przez Bank na mocy odpowiednich umów kredytowych.
4.
Zobowiązania Państw Członkowskich wynikające z ustępów 1, 2 i 3 stanowią przedmiot umów zawieranych między Bankiem i każdym z Państw Członkowskich.
Artykuł 9
1.
Płatności na rzecz Banku dokonane z tytułu pożyczek specjalnych przyznanych państwom AKP, KTZ i francuskim departamentom zamorskim od dnia 1 czerwca 1964 roku, wraz z wpływami pieniężnymi i zyskiem z operacji związanych z obsługą kapitału ryzyka, prowadzonych od dnia 1 lutego 1971 roku na rzecz tych państw, krajów, terytoriów i departamentów, zostaną zapisane na dobro Państw Członkowskich proporcjonalnie do ich składek na rzecz Funduszu, z którego pochodzą te kwoty, chyba że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, podejmie decyzję o umieszczeniu ich jako rezerwy lub ulokowaniu w innych przedsięwzięciach.
Wszelkie prowizje należne Bankowi z tytułu zarządzania pożyczkami oraz operacji wymienionych w akapicie pierwszym zostaną z góry odliczone od tych kwot.
2.
Bez uszczerbku dla artykułu 192 Konwencji dochód z tytułu narosłych odsetek z funduszy zdeponowanych u europejskich upoważnionych płatników, określone w artykule 319 ustępie 4 Konwencji, zostanie zapisany na dobro jednego lub kilku rachunków otwartych w imieniu Komisji.
Po wyrażeniu opinii przez Komitet EFR, określony w artykule 21, stanowiący kwalifikowaną większością głosów, Komisja wykorzysta taki dochód w następujący sposób:
- na pokrycie kosztów administracyjnych i finansowych, wynikających z zarządzania środkami pieniężnymi funduszu,
- na krótkoterminowe opracowania lub usługi doradcze o ograniczonym budżecie, w szczególności w celu wzmocnienia własnych możliwości w dziedzinie analiz, diagnostyki oraz wypracowywania polityki dostosowania strukturalnego,
- na krótkoterminowe audyty oraz wyceny o ograniczonym budżecie,
- na krótkoterminowe opracowania o ograniczonym budżecie lub usługi doradcze podczas finalizacji wniosków o finansowanie.
Jednakże Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, określoną w artykule 21 ustęp 4 na wniosek Komisji, może podjąć decyzję, o wykorzystaniu dochodów, określonych w niniejszym artykule na cele inne, niż przewidziane w ustępie 2.
ROZDZIAŁ II
Artykuł 10
1.
Z zastrzeżeniem artykułu 22, 23 i 24, oraz bez uszczerbku dla odpowiedzialności Banku za zarządzanie niektórymi formami pomocy, Fundusz zarządzany jest przez Komisję, zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym, określonym w artykule 32.
2.
Z zastrzeżeniem artykułu 28 i 29 kapitał ryzyka oraz subsydia do oprocentowania, finansowane ze środków Funduszu, są zarządzane przez Bank w imieniu Wspólnoty, zgodnie z jego statutem oraz zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu finansowym, określonym w artykule 32.
Artykuł 11
Komisja zapewnia wykonanie polityki pomocowej określonej przez Radę oraz wytycznych rozwoju współpracy finansowej określonych przez Radę Ministrów państw AKP-WE, zgodnie z artykułem 325 Konwencji.
Artykuł 12
1.
Komisja i Bank udostępniają sobie nawzajem informacje dotyczące wpływających do nich wniosków o finansowanie i o wstępnych kontaktach, które odpowiednie instytucje państw AKP, KTZ lub innych odbiorców pomocy przewidzianych w artykule 230 Konwencji oraz w odpowiednich przepisach decyzji nawiązują z nimi przed przedłożeniem wniosków.
2.
Komisja i Bank informują się nawzajem o postępach w zakresie oceny wniosków o finansowanie i wymieniają wszelkie ogólne informacje w celu umożliwienia harmonizacji procedur administracyjnych oraz kierunków ich postępowania z perspektywy polityki rozwoju, a także oceny wniosków.
Artykuł 13
1.
Komisja ocenia projekty i programy, które, zgodnie z artykułem 233 Konwencji oraz z odpowiednimi przepisami decyzji, mogą być finansowane poprzez dotacje pochodzące ze środków Funduszu.
Komisja ocenia również wnioski o przekazanie środków zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 1 Konwencji oraz odpowiednimi przepisami decyzji, wraz z projektami i programami kwalifikującymi się do korzystania ze specjalnego instrumentu finansowania zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 3 Konwencji oraz odpowiednimi przepisami decyzji.
2.
Bank oceni projekty oraz programy, które zgodnie z jego statutem, artykułem 233 i 236 Konwencji oraz odpowiednimi przepisami decyzji mogą być finansowane z pożyczek ze środków własnych Banku wraz z subsydiami do oprocentowania, lub z kapitału ryzyka.
3.
Projekty i programy produkcyjne, które wchodzą w zakres sektorów: przemysłowego, rolniczo-przemysłowego, turystycznego, wydobywczego lub energetycznego, oraz programy transportowe i telekomunikacyjne powiązane z tymi sektorami, są przedstawiane Bankowi, który bada, czy kwalifikują się do ubiegania się o którąś z form pomocy przezeń zarządzanej.
4.
Jeśli w trakcie oceny projektu lub programu przez Komisję lub przez Bank okaże się, że projekt lub program nie może być finansowany z jednej z form pomocy zarządzanej przez przedmiotową instytucję, ta ostatnia, poinformowawszy uprzednio potencjalnego odbiorcę, przekazuje wniosek do rozpatrzenia drugiej instytucji.
Artykuł 14
Bez uszczerbku dla ogólnych instrukcji, które Bank otrzymuje od Wspólnoty w odniesieniu do odzyskania kwoty głównej oraz odsetek od specjalnych pożyczek i operacji w ramach specjalnego instrumentu finansowania na mocy uprzednich Konwencji, Komisja podejmuje, w imieniu Wspólnoty, realizację finansową operacji przeprowadzonych z wykorzystaniem środków Funduszu w formie dotacji, przeniesienia środków lub specjalnych instrumentów finansowych i dokonuje płatności zgodnie z rozporządzeniem finansowym, określonym w artykule 32.
Artykuł 15
1.
Bank podejmuje się w imieniu Wspólnoty finansowej realizacji działań prowadzonych z wykorzystaniem środków Funduszu w formie kapitału ryzyka.
W takim przypadku Bank działa w imieniu i na ryzyko Wspólnoty.
Wszelkie wynikające z tego prawa, w szczególności prawa wierzyciela lub właściciela, nabywa Wspólnota.
2.
Bank podejmuje się finansowej realizacji działań przeprowadzonych przy wykorzystaniu kredytów ze środków własnych, w połączeniu z subsydiami do oprocentowania ze środków Funduszu.
ROZDZIAŁ III
Artykuł 16
1.
W celu zapewnienia przejrzystości oraz spójności między działaniami prowadzonymi w ramach współpracy i wzmocnienia komplementarności między nimi oraz dwustronną pomocą Państw Członkowskich Komisja przekazuje Państwom Członkowskim oraz ich przedstawicielom na miejscu noty określające projekty, bezpośrednio po podjęciu decyzji o ich ocenie.
Komisja następnie aktualizuje te noty oraz powiadamia o tym Państwa Członkowskie.
2.
Mając na uwadze te same cele przejrzystości, spójności i komplementarności Państwa Członkowskie oraz Komisja przesyłają sobie nawzajem okresowo zaktualizowane sprawozdania dotyczące pomocy na rzecz rozwoju, którą przyznały lub którą zamierzają przyznać.
Ponadto, w szczególności w obszarach priorytetowych, w których Rada przyjęła szczególne rezolucje w sprawie koordynacji polityki, Państwa Członkowskie i Komisja prowadzą systematyczną wymianę informacji i poglądów na ich politykę i strategię w stosunku do każdego kraju odbiorcy, oraz, gdy jest to pożądane i możliwe, uzgadniają wspólne wytyczne dotyczące poszczególnych sektorów z rozbiciem na kraje, w drodze regularnych spotkań na miejscu z udziałem przedstawicieli Komisji i Państw Członkowskich, kontaktów dwustronnych lub spotkań ekspertów Komisji i Państw Członkowskich, a także w ramach prac Komitetu EFR, określonego w artykule 21, który musi odgrywać centralną rolę w tym procesie.
3.
Państwa Członkowskie oraz Komisja przekazują sobie także nawzajem, w drodze regularnych spotkań na miejscu z udziałem przedstawicieli Komisji i Państw Członkowskich, kontaktów dwustronnych lub spotkań ekspertów Komisji i Państw Członkowskich, oraz w ramach prac Komitetu EFR, określonego w artykule 21, wszelkie informacje, które są w ich posiadaniu, dotyczące innych dwustronnych, regionalnych lub wielostronnych pomocy, przyznanych lub przewidzianych dla państw AKP.
4.
Bank regularnie i w sposób poufny informuje wyznaczonych imiennie przedstawicieli Państw Członkowskich oraz Komisji o wszelkich projektach na rzecz państw AKP, które zamierza zaopiniować.
Artykuł 17
1.
Przygotowywanie programów, przewidziane w artykule 281 Konwencji, zostanie podjęte w każdym z państw AKP na odpowiedzialność Komisji i z udziałem Banku.
2.
W celu przygotowania programów Komisja, w ramach lepszej koordynacji z Państwami Członkowskimi, w szczególności tymi reprezentowanymi na miejscu, oraz wspólnie z Bankiem, przeprowadza ekonomiczno-społeczną analizę sytuacji ekonomiczno-społecznej każdego z państw AKP w celu określania ograniczeń oraz realistycznych perspektyw dla rozwoju, i oceny odpowiedniej polityki na tej podstawie.
3.
Analizy określone w ustępie 2 obejmują również sektory, w których Wspólnota jest szczególnie aktywna, oraz te, dla których dopuszczalny jest wniosek o wsparcie ze strony Wspólnoty, przy uwzględnieniu priorytetów wspólnotowej polityki współpracy, krajowej polityki makroekonomicznej i sektorowej oraz ich skuteczności, pomocy ze strony innych donatorów, w szczególności ze strony Państw Członkowskich, wzajemnych zależności międzysektorowych, oraz szczegółowej oceny pomocy udzielonej w przeszłości przez Wspólnotę i wynikających z niej doświadczeń.
4.
Na podstawie analiz, określonych w ustępie 2, Komisja przygotuje dokument podsumowujący na temat strategii współpracy dla każdego kraju i regionu, dla którego zostanie zaproponowana strategia pomocowa Wspólnoty.
Artykuł 18
1.
Dokument ten jest badany przez przedstawicieli Państw Członkowskich, Komisji i Banku, w ramach Komitetu EFR, określonego w artykule 21, w celu oceny ogólnych ram współpracy Wspólnoty z każdym z państw AKP i zapewnienia jak najdalej idącej spójności i komplementarności między pomocą ze strony Wspólnoty oraz pomocą Państw Członkowskich.
Bank ze swojej strony wskazuje całkowitą kwotę możliwej pomocy, jaką zamierza przyznać danemu państwu AKP.
2.
Na podstawie tej analizy oraz propozycji złożonych przez zainteresowane państwa AKP wymieniane są opinie między tymi ostatnimi a Komisją i Bankiem, w części jego dotyczącej, zgodnie z artykułem 282 Konwencji, w celu nakreślenia indykatywnego programu pomocy Wspólnoty.
3.
Indykatywny program pomocy Wspólnoty dla każdego z państw AKP przekazywany jest Państwom Członkowskim, by umożliwić wymianę poglądów między przedstawicielami Państw Członkowskich oraz Komisji.
Wymiana ta będzie mieć miejsce, jeśli zażąda tego Komisja lub jedno lub więcej Państw Członkowskich.
4.
Postanowienia artykułu 17 oraz niniejszego artykułu, odnoszące się do przygotowania programów krajowych stosuje się mutatis mutandis do przygotowania programów regionalnych, na podstawie artykułu 160 Konwencji.
Artykuł 19
1. Nie naruszając przewidzianą w artykule 282 ustęp 3 możliwość wnioskowania przez państwa AKP o korektę programu indykatywnego, program ten jest korygowany na mocy artykułu 282 ustęp 3 nie później niż trzy lata po wejściu w życie drugiego protokołu finansowego lub gdy całkowita kwota decyzji o finansowaniu, podjętych w ramach programów indykatywnych dla państw AKP, osiągnie 80 % pierwszej raty indykatywnego przydziału, pod warunkiem że ten poziom zostanie osiągnięty przed końcem wspomnianego trzyletniego okresu.
2.
Po ocenie w połowie okresu programu indykatywnego dla państw AKP i przy uwzględnieniu czynników wymienionych w artykule 282 ustęp 4 Konwencji Komisja ocenia rzeczywiste potrzeby danego państwa AKP w świetle zobowiązań finansowych do końca okresu obowiązywania drugiego protokołu finansowego Konwencji.
Komisja, analizując indywidualne przypadki, podejmuje decyzję w sprawie przydziału oraz wysokości drugiej raty programu indykatywnego, po zasięgnięciu opinii Państw Członkowskich zasiadających w Komitecie EFR, zgodnie z artykułem 23, na podstawie dokumentu podsumowującego opracowanego przez departamenty Komisji.
Artykuł 20
1.
Postanowienia Konwencji odnoszące się do wsparcia dostosowawczego wykonywane będą z zachowaniem następujących zasad:
a) przy analizowaniu sytuacji zainteresowanych państw Komisja, stosując metodę diagnostyczną w oparciu o wskaźniki wymienione w artykule 246 Konwencji, ocenia zakres i skuteczność reform podjętych lub rozważanych w dziedzinach, do których stosuje się niniejszy artykuł, w szczególności politykę pieniężną, budżetową i fiskalną;
b) wsparcie udzielone na dostosowanie strukturalne musi się bezpośrednio odnosić do działań oraz środków przyjętych przez dane państwo w związku z tym dostosowaniem;
c) procedury mające zastosowanie przy przyznawaniu zamówień muszą być wystarczająco elastyczne, by można było dostosować je do procedur administracyjnych i handlowych zainteresowanych państw AKP;
d) z zastrzeżeniem litery c) i tam, gdzie mają zastosowanie programy przywozowe, każdy z programów wsparcia dla dostosowania strukturalnego określa dla przywozu system przetargów wraz z wartością zamówień przywozowych, ustalając wybór dwóch form zaproszenia do przetargu:
- międzynarodowego zaproszenia do składania ofert,
- zamówienia z wolnej ręki.
Jednakże zwykłe procedury zamówień publicznych stosowane będą przy przywozie przez państwo lub instytucje parapubliczne;
e) na wniosek zainteresowanego państwa AKP, oraz po konsultacjach z nim, pomoc techniczna udostępniona zostanie instytucji AKP odpowiedzialnej za wykonanie programu.
Podczas negocjowania pomocy technicznej Komisja zapewni, że w ramach takiej pomocy technicznej przyjęta zostanie odpowiedzialność za:
- nadzór nad aspektami operacjonalnymi programu,
- zapewnienie, by przywożone towary były nabywane na najlepszych warunkach cenowo-jakościowych, po jak najszerszych konsultacjach z dostawcami z państw AKP i UE,
- doradzanie importerom, gdy jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione, w jaki sposób rozszerzać swoje rynki.
Personel pomocy technicznej może, jeżeli będzie to konieczne, udzielać pomocy importerom, którzy pragną połączyć zamówienia w wypadkach, gdy przywożone towary będą posiadać charakter jednorodny, i w ten sposób uzyskać lepszy stosunek jakości do ceny;
f) bezpośrednie wsparcie budżetowe musi być całkowicie zgodne z ramami makroekonomicznymi oraz budżetowymi stanowiącymi element całościowego programu reform i musi podlegać zwyczajowym wyjątkom mającym zastosowanie w ramach ogólnych i sektorowych programów przywozowych.
W szczególności pomoc nie może być wykorzystana na wspieranie wydatków na cele wojskowe.
2.
W razie potrzeby, a przynajmniej raz w roku, Komisja informuje Państwa Członkowskie o wykonaniu programów wsparcia dostosowawczego i o wszelkich problemach dotyczących utrzymania kryteriów dopuszczalności.
Dostarczone informacje, wraz z wszelkimi niezbędnymi danymi, włączając w to dane statystyczne, obejmuje będą w szczególności właściwe zastosowanie umowy zawartej z organem AKP odpowiedzialnym za wykonanie programu, włączając w to postanowienia odnoszące się do konsultacji, określonych w ustępie 1 litera e) akapit drugi titet drugie.
Na podstawie tych informacji, stanu zaawansowania programów przywozowych oraz w koordynacji z innymi donatorami Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów określoną w artykule 21 ustep 4, może na wniosek Komisji skorygować ustalenia dotyczące wykonania programów, jak określono w ustępie 1.
ROZDZIAŁ IV
Artykuł 21
1.
Przy Komisji ustanowiony zostaje Komitet (zwany dalej "Komitetem EFR") do spraw środków z Funduszu przez nią zarządzanych, składający się z przedstawicieli rządów Państw Członkowskich.
Komitetowi EFR przewodniczy przedstawiciel Komisji, obsługę sekretariatu zapewnia Komisja.
W jego pracach uczestniczy przedstawiciel Banku.
2.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, przyjmuje regulamin wewnętrzny Komitetu EFR.
3.
W Komitecie EFR głosy Państw Członkowskich ważone są w następujący sposób:
Belgia _BAR_ 9 _BAR_
Dania _BAR_ 5 _BAR_
Niemcy _BAR_ 50 _BAR_
Grecja _BAR_ 4 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 13 _BAR_
Francja _BAR_ 52 _BAR_
Irlandia _BAR_ 2 _BAR_
Włochy _BAR_ 27 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 1 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 12 _BAR_
Austria _BAR_ 6 _BAR_
Portugalia _BAR_ 3 _BAR_
Finlandia _BAR_ 4 _BAR_
Szwecja _BAR_ 6 _BAR_
Wielka Brytania _BAR_ 27. _BAR_
4.
Komitet EFR stanowi większością kwalifikowaną 145 głosów, a głosowanie ma wynik pozytywny, jeśli za przyjęciem wniosku zagłosuje przynajmniej osiem Państw Członkowskich.
5.
Wagi głosów wymienione w ustępie 3 oraz kwalifikowana większość wspomniana w ustępie 4 zmieniane są mocą decyzji Rady stanowiącej jednomyślnie w przypadku, określonym w artykule 1 ustęp 2 litera b).
Artykuł 22
1.
Komitet EFR w swych pracach koncentruje się na zasadniczych problemach współpracy między indywidualnymi państwami oraz stara się o odpowiednią koordynację działań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w interesie spójności i komplementarności.
2.
Zadania Komitetu obejmują trzy poziomy:
- opracowanie programów pomocy Wspólnoty,
- monitorowanie wykonania pomocy Wspólnoty, włączając w to aspekty sektorowe,
- podejmowanie decyzji.
Artykuł 23
W odniesieniu do opracowania programów celem badania określonego w artykule 18 ustęp 1 oraz wymiany poglądów przewidzianej w artykule 18 ustęp 3 i artykule 19 ustęp 2 będzie osiągnięcie pożądanego konsensusu między Komisją a Państwami Członkowskimi. Badanie oraz wymiana poglądów będą mieć miejsce w Komitecie EFR i dotyczą:
- ogólnych ram współpracy Wspólnoty z każdym z państw AKP, w szczególności wskazanych kluczowych sektorów i środków przewidywanych, aby osiągnąć cele ustalone dla tych sektorów, a także ogólnych wytycznych zaproponowanych w celu wykonania współpracy regionalnej,
- spójności i komplementarności między pomocą Wspólnoty i pomocą Państw Członkowskich.
Jeżeli nie jest możliwe osiągnięcie konsensu, określonego w pierwszym ustępie, na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji Komitet EFR wyraża również swoją opinię, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 21.
Artykuł 24
W odniesieniu do monitorowania wykonania współpracy Komitet EFR omawia:
- problemy związane z polityką rozwoju oraz wszelkie problemy o charakterze ogólnym i/lub sektorowym, które mogą wyniknąć z wykonania poszczególnych projektów lub programów finansowanych ze środków zarządzanych przez Komisję, z uwzględnieniem doświadczeń oraz działań Państw Członkowskich,
- postawę Wspólnoty oraz Państw Członkowskich wobec wsparcia dostosowawczego udzielonego zainteresowanym państwom, włączając w to zagadnienie wykorzystania funduszy uzupełniających,
- wszelkie zmiany, które mogą okazać się konieczne w programach indykatywnych lub we wsparciu dostosowawczym,
- ocenę w połowie okresu, gdy o jej przeprowadzenie zawnioskuje Komitet EFR podczas zatwierdzania propozycji finansowania dla poszczególnych projektów lub programów,
- ocenę pomocy Wspólnoty, gdy jest związana z zagadnieniami istotnymi dla prac Komitetu EFR.
Artykuł 25
1.
W odniesieniu do procesu decyzyjnego Komitet EFR, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, określoną w artykule 21, wyraża opinię na temat:
a) kwalifikacji państw AKP do ubiegania się o środki na wsparcie dostosowania strukturalnego, z wyjątkiem przypadków, gdy na mocy artykułu 246 ustęp 2 Konwencji taka kwalifikacja jest automatyczna;
b) propozycji finansowania projektów lub programów o wartości przekraczającej 2 miliony ECU, zgodnie z pisemną procedurą lub standardowymi procedurami, których szczegółowe ustalenia sprecyzowane są w regulaminie, określonym w artykule 21 ustęp 2;
c) propozycji finansowania odnoszących się do wsparcia dostosowawczego lub do specjalnych instrumentów finansowania (Sysmin), bez względu na kwotę;
d) propozycji finansowania sporządzonych na mocy artykułu 9 ustęp 2 (wykorzystanie odsetek).
2.
Komisja jest uprawniona do zatwierdzania operacji o wartości poniżej 2 milionów ECU bez zasięgania opinii Komitetu EFR.
3. a) Komisja jest również uprawniona, w okolicznościach przewidzianych w literze b), do zatwierdzania, bez zasięgania opinii Komitetu EFR, dodatkowych zobowiązań wymaganych do pokrycia spodziewanych lub rzeczywistych wydatków wynikających z projektów lub programów wymienionych w ustępie 1 literze b) i ustępie 2, pokrycia dodatkowych wydatków finansowych na transze środków na dostosowanie strukturalne, które są przedmiotem propozycji, określonych w ustępie 1 litera c), gdy wymagane wydatki przekraczające preliminarz lub dodatkowa kwota nie przekraczają 20 % wartości pierwotnego zobowiązania ustalonego w decyzji o finansowaniu.
b) Jeśli dodatkowe zobowiązania, określone w literze a), nie przekraczają 4 milionów ECU, Komitet EFR jest informowany o decyzji Komisji.
Jeśli dodatkowe zobowiązania, określone w literze a), mają wartość przekraczającą 4 miliony ECU, lecz stanowią poniżej 20 % wartości pierwotnego zobowiązania, należy zasięgnąć opinii Komitetu EFR w drodze uproszczonej i przyspieszonej procedury, która zostanie ustalona na podstawie wniosku Komisji, po przyjęciu regulaminu wewnętrznego Komitetu EFR.
4.
Propozycje finansowania wskazują w szczególności znaczenie projektów lub programów dla perspektyw rozwoju zainteresowanego kraju lub krajów oraz to, w jaki sposób mogą zostać one dopasowane do polityki sektorowej lub makroekonomicznej, która będzie wspomagana środkami wspólnotowymi.
Podawane są w nich informacje o wykorzystaniu przez te kraje wcześniejszej pomocy Wspólnoty w tych samym sektorze oraz wskazywane wszelkie istniejące oceny projektów dla tych sektorów.
5.
W propozycjach finansowania dotyczących dostosowania strukturalnego precyzowane są między innymi pozycje, którym przydzielone zostało wsparcie budżetowe, pośrednio lub bezpośrednio.
6.
W celu przyspieszenia procedur propozycje finansowania mogą obejmować całkowite kwoty przeznaczone na finansowanie:
a) szkoleń;
b) zdecentralizowanej współpracy;
c) mikroprojektów;
d) wspierania handlu i rozwoju;
e) pakietów działań na małą skalę w danym sektorze;
f) współpracy technicznej.
Artykuł 26
1.
Jeżeli Komitet EFR zwróci się o wprowadzenie zasadniczych zmian do jednej z propozycji wymienionych w artykule 25 ustęp 1, lub w przypadku braku pozytywnej opinii dotyczącej tej propozycji, Komisja przeprowadza konsultacje z przedstawicielami zainteresowanego państwa lub państw AKP.
Po takich konsultacjach Komisja przekazuje ich wyniki Państwom Członkowskim na najbliższym posiedzeniu Komitetu EFR.
2.
Po konsultacjach, określonych w ustępie 1, Komisja może przedstawić Komitetowi EFR zmienioną lub rozszerzoną propozycję na jednym z kolejnych posiedzeń.
3.
Jeżeli Komitet EFR nadal odmawia wyrażenia pozytywnej opinii, Komisja informuje o tym zainteresowane państwo lub państwa AKP, które mogą wówczas domagać się albo:
- przekazania sprawy do rozpatrzenia Komitetowi Ministerialnemu AKP-WE, określonemu w artykule 325 Konwencji (zwanemu dalej "Komitetem do spraw Rozwoju Współpracy Finansowej"), albo
- przesłuchania tego państwa lub państw przez organy decyzyjne Wspólnoty, na warunkach określonych w artykule 27 ustęp 2.
Artykuł 27
1.
Propozycje, określone w artykule 25 ustęp 1, wraz z opinią wyrażoną przez Komitet EFR, są przedstawione Komisji, która podejmuje decyzję.
2.
Jeżeli Komisja podejmie decyzję o odstąpieniu od opinii wyrażonej przez Komitet EFR lub gdy Komitet nie wyrazi opinii pozytywnej, Komisja albo wycofuje propozycję, albo, przy pierwszej nadarzającej się okazji przedstawia propozycję Radzie, która podejmuje w jej sprawie decyzję, zgodnie z tą samą procedurą głosowania, jak Komitet EFR, w terminie, który, w myśl ogólnej zasady, nie może przekroczyć dwóch miesięcy.
W tym ostatnim przypadku, gdy dotyczy to propozycji finansowania, zainteresowane państwo AKP może, o ile nie zdecyduje się na przekazanie sprawy do Komitetu do spraw Rozwoju Współpracy Finansowej, przedstawić Radzie, zgodnie z artykułem 289 ustęp 3 Konwencji, wszelkie dodatkowe informacje, które uzna za niezbędne przed podjęciem ostatecznej decyzji, oraz może zostać przesłuchane przez przewodniczącego i członków Rady.
Artykuł 28
1.
Przy Banku zostanie ustanowiony komitet (zwany dalej "Komitetem ustanowionym na mocy artykułu 28"), składający się z przedstawicieli rządów Państw Członkowskich.
Komitetowi ustanowionemu na mocy artykułu 28 przewodniczy przedstawiciel Państwa Członkowskiego, który aktualnie przewodniczy Radzie dyrektorów Banku; obsługę sekretariatu zapewnia Bank.
W jego pracach uczestniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Rada, stanowiąc jednomyślnie, przyjmuje regulamin wewnętrzny Komitetu ustanowionego na mocy artykułu 28.
3.
Wagi głosów Państw Członkowskich oraz kwalifikowana większość głosów, mające zastosowanie do Komitetu ustanowionego na mocy artykułu 28, wynikają z zastosowania artykułu 21 ustęp 3, 4 i 5.
Artykuł 29
1.
Komitet ustanowiony na mocy artykułu 28, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, wydaje opinię w sprawie wniosków o przydzielenie kredytów wraz z subsydiami do oprocentowania, oraz w sprawie propozycji finansowania z kapitału ryzyka, które zostaną mu przedłożone przez Bank.
Przedstawiciel Komisji może na posiedzeniach przedstawiać ocenę Komisji dotyczącą tych propozycji.
Ocena ta obejmuje zgodność projektów ze wspólnotową polityką wspierania rozwoju, z celami współpracy finansowej i technicznej ustanowionymi w Konwencji oraz z ogólnymi wytycznymi przyjętymi przez Radę Ministrów AKP-WE.
Komitet może również, na żądanie Banku, lub, za jego zgodą, na żądanie jednego lub więcej Państw Członkowskich:
- analizować kwestie polityki rozwoju, w zakresie ich bezpośredniego związku z działalnością Banku w ramach projektu,
- prowadzić wymianę poglądów na temat praktycznych koncepcji Banku i Państw Członkowskich w odniesieniu do finansowania projektów z perspektywy koordynacji,
- omawiać zagadnienia wynikające z oceny działalności Banku, jak stanowi artykuł 30 ustęp 6.
2.
Dokument przedłożony przez Bank Komitetowi ustanowionemu na mocy artykułu 28 objaśnia w szczególności znaczenie projektu dla perspektyw rozwoju zainteresowanego kraju lub krajów oraz, jeśli jest to stosowne, określa sytuację dotyczącą pomocy zwrotnej przyznanej przez Wspólnotę, aktywów przezeń nabytych oraz wykorzystanie wcześniejszej pomocy w tym samym sektorze; dołącza się również wszelkie istniejące oceny projektów dla tego sektora.
3.
Jeśli Komitet ustanowiony na mocy artykułu 28 wyrazi pozytywną opinię w kwestii wniosku o przyznanie kredytu z subsydiami do oprocentowania, wniosek taki, wraz z uzasadnioną opinią Komitetu oraz, tam gdzie jest to stosowne, z oceną przedstawiciela Komisji przedkłada się do decyzji Radzie dyrektorów Banku, która stanowi zgodnie ze statutem Banku.
W przypadku gdy Komitet nie wyrazi pozytywnej opinii, Bank albo wycofuje wniosek, albo postanawia go utrzymać.
W drugiej sytuacji wniosek, wraz z uzasadnioną opinią Komitetu oraz tam, gdzie jest to stosowne, z oceną przedstawiciela Komisji, jest przedkładany do decyzji Radzie dyrektorów, która stanowi zgodnie ze statutem Banku.
4.
Jeśli Komitet ustanowiony na mocy artykułu 28 wyrazi pozytywną opinię w odniesieniu do propozycji finansowania z kapitału ryzyka, propozycja jest przedkładana do decyzji Radzie dyrektorów Banku, która stanowi zgodnie ze statutem Banku.
W przypadku gdy Komitet nie wyrazi pozytywnej opinii, Bank, zgodnie z artykułem 289 ustęp 2 i 3 Konwencji, informuje przedstawicieli zainteresowanego państwa lub państw AKP, którzy mogą wnioskować albo o:
- przekazanie sprawy do Komitetu do spraw Rozwoju Współpracy Finansowej, albo
- o przesłuchanie przez właściwe organy Banku.
Po przesłuchaniu Bank może albo:
- zadecydować o odrzuceniu propozycji, albo
- zażądać, by Państwo Członkowskie przewodniczące Komitetowi ustanowionemu na mocy artykułu 28 przekazało jak najszybciej sprawę do Rady.
W drugim przypadku propozycja przedkładana jest Radzie wraz z opinią Komitetu ustanowionego na mocy artykułu 28 oraz tam, gdzie jest to stosowne, z oceną przedstawiciela Komisji, a także z wszelkimi dalszymi informacjami, jakie państwo AKP uzna za wymagane przez Radę.
Rada działa zgodnie z tą samą procedurą głosowania co Komitet ustanowiony na mocy artykułu 28.
Jeżeli Rada potwierdzi stanowisko Komitetu ustanowionego na mocy artykułu 28, Bank wycofuje swoją propozycję.
Jeżeli natomiast Rada zgodzi się z propozycją Banku, Bank uruchamia procedury przewidziane w jego statucie.
Artykuł 30
1.
Komisja i Bank badają, każde z nich w zakresie, w którym go to dotyczy, w jaki sposób zarządzana przez nie pomoc Wspólnoty jest wykorzystywana przez dane państwo AKP, KTZ lub przez innych odbiorców.
2.
Komisja i Bank badają również, każde z nich w zakresie, w którym go to dotyczy, oraz w bliskiej współpracy z odpowiednimi władzami zainteresowanego kraju lub krajów, w jaki sposób projekty finansowane z pomocy Wspólnoty wykorzystywane przez odbiorców.
3.
Oceniając sposób wykorzystania pomocy Wspólnoty oraz projektów, jak przewidziano w ustępie 1 i 2, Komisja i Bank badają również zakres, w którym zostały zrealizowane cele, określone w artykułach 220 i 221 Konwencji oraz w odpowiednich przepisach decyzji.
4.
Bank regularnie przekazuje Komisji wszelkie informacje dotyczące wykonania projektów finansowanych ze środków Funduszu, którymi zarządza.
5.
Komisja i Bank poinformują Radę, po wygaśnięciu protokołu finansowego załączonego do Konwencji, o rezultatach badań przeprowadzonych na mocy ustępów 1, 2 i 3.
Sprawozdanie Komisji i Banku zawiera również ocenę wpływu pomocy Wspólnoty na rozwój ekonomiczno-społeczny krajów odbiorców.
6.
Rada jest okresowo informowana o wynikach prac wykonanych przez Komisję i Bank w związku z oceną projektów w toku lub ukończonych, szczególnie w stosunku do założonych celów rozwojowych.
ROZDZIAŁ V
Artykuł 31
1.
Kwota przeniesień Stabex, wymienionych w części trzeciej tytuł II rozdział 1 Konwencji, oraz w odpowiednich przepisach decyzji, wyrażana jest w ecu.
2.
Płatności dokonywane są w ecu.
3.
Corocznie Komisja sporządza szczegółowe sprawozdanie dla Państw Członkowskich, dotyczące funkcjonowania systemu stabilizacji przychodów z wywozu i wykorzystania przez państwa AKP przekazanych funduszy.
Sprawozdanie wskazuje w szczególności skutki przekazania środków na rozwój sektorów, którym zostały przydzielone.
4.
Ustęp 3 stosuje się również w odniesieniu do KTZ.
ROZDZIAŁ VI
Artykuł 32
Postanowienia wprowadzające w życie niniejszą umowę są przedmiotem rozporządzenia finansowego, które przyjmuje, po wejściu w życie umowy zmieniającej czwartą Konwencję AKP-WE, Rada stanowiącą kwalifikowaną większością głosów określoną w artykule 21 ustęp 4, na podstawie projektu Komisji, po wyrażeniu przez Bank opinii odnośnie do dotyczących go postanowień oraz opinii Trybunału Obrachunkowego, ustanowionego na mocy artykułu 188a i następnych Traktatu.
Artykuł 33
1.
Pod koniec każdego roku budżetowego Komisja przyjmuje rachunek dochodów i wydatków oraz bilans funduszu.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień ustępu 5 również Trybunał Obrachunkowy wykonuje swe uprawnienia w odniesieniu do działalności Funduszu.
Warunki, na jakich Trybunał wykonuje swe uprawnienia, zostaną określone w rozporządzeniu finansowym, określonym w artykule 32.
3.
Absolutorium za zarządzanie finansami Funduszu udzielone jest Komisji przez Parlament Europejski, na zalecenie Rady, stanowiącej kwalifikowaną większością głosów, określoną w artykule 21 ustęp 4.
4.
Komisja udostępnia informacje określone w artykule 30 ustęp 4 Trybunałowi Obrachunkowemu, tak by mógł na podstawie dokumentów dowodowych przeprowadzić kontrolę pomocy udzielonej z wykorzystaniem środków Funduszu.
5.
Działania finansowane ze środków Funduszu zarządzanych przez Bank będą przedmiotem kontroli oraz procedury absolutorium, przewidzianych w statucie Banku dla wszystkich jego operacji.
Corocznie Bank przesyła Komisji i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonywania operacji finansowanych ze środków Funduszu, zarządzanych przez Bank.
6.
Komisja sporządza okresowo, w porozumieniu z Bankiem, wykazy informacji, które otrzymała od niego, w celu oceny, w jaki sposób Bank realizuje swoje zadania, oraz by promować bliską współpracę między Komisją a Bankiem.
Artykuł 34
1.
Bez uszczerbku dla postanowień odnoszących się do przeniesień określonych w artykule 1 ustęp 2 litera a) ii):
- pozostałe saldo Funduszu, określone na mocy umowy wewnętrznej z roku 1975 w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty, będzie nadal zarządzane zgodnie z postanowieniami tej umowy oraz zgodnie z postanowieniami obowiązującymi na dzień 28 lutego 1980 roku,
- pozostałe saldo Funduszu, określone na mocy umowy wewnętrznej z roku 1979 w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty, będzie nadal zarządzane zgodnie z postanowieniami tej umowy oraz zgodnie z postanowieniami obowiązującymi na dzień 28 lutego 1985 roku,
- pozostałe saldo Funduszu, określone na mocy umowy wewnętrznej z roku 1985, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty, będzie nadal zarządzane zgodnie z postanowieniami tej umowy oraz zgodnie z postanowieniami obowiązującymi na dzień 28 lutego 1990 roku,
- pozostałe saldo Funduszu, określone na mocy umowy wewnętrznej z roku 1990, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą Wspólnoty, będzie nadal zarządzane zgodnie z postanowieniami tej umowy oraz zgodnie z postanowieniami obowiązującymi na dzień 28 lutego 1995 roku.
2.
W przypadku gdy pomyślne ukończenie projektów finansowanych ze środków Funduszu określonego w ustępie 1 będzie zagrożone na skutek braku środków spowodowanego wykorzystaniem pozostałego salda Funduszu, Komisja może przedstawiać propozycje dodatkowego finansowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 21.
Artykuł 35
1.
Niniejsza umowa zatwierdzana jest przez każde z Państw Członkowskich zgodnie z ich wymogami konstytucyjnymi.
Rządy każdego z Państw Członkowskich powiadomią Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o zakończeniu procedur wymaganych dla wprowadzenia w życie niniejszej umowy.
2.
Niniejsza umowa jest zawarta na taki sam okres jak drugi protokół finansowy załączony do Konwencji.
Pozostanie ona jednakże w mocy tak długo, jak będzie to konieczne do całkowitego wykonania wszelkich działań finansowanych na mocy Konwencji oraz protokołu.
Artykuł 36
Niniejsza umowa została sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach: duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne, i zostaje ona złożona do depozytu w archiwum Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, który przekaże uwierzytelniony odpis każdemu z rządów pozostałych Państw Sygnatariuszy.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 21 kwietnia 1998 r.
w sprawie działań grupy roboczej
(SCH/Com-ex (98)1 rev. 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 6 wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
W związku z nasileniem napływu na obszar Schengen cudzoziemców, w szczególności obywateli Iraku i innych państw, staje się konieczne, w ramach zaleceń już sformułowanych lub jeszcze dyskutowanych w Unii Europejskiej, wzmocnienie kontroli na granicach zewnętrznych oraz podjęcie konkretnych działań w celu podniesienia skuteczności takich kontroli zgodnie ze wspólnym planem.
Zgodnie z zasadami szczególnych uprawnień, możliwe jest skoncentrowanie uwagi w granicach Schengen przede wszystkim na czynnikach sprzyjających napływowi nielegalnych imigrantów, z uwzględnieniem faktu, że inne organy mają za zadanie zajmować się przyczynami tego zjawiska w regionach ich powstawania i w regionach tranzytu.
Komitet Wykonawczy wnioskuje, aby Państwa Schengen niezwłocznie rozpoczęły wprowadzanie w życie następujących środków kontroli na granicach zewnętrznych, biorąc pod uwagę zalecenia projektowane w ramach Unii Europejskiej w innych dziedzinach, podkreślając konieczność podejmowania odpowiednich działań także w ramach wykonania postanowień Konwencji Dublińskiej:
- wzmocnienie kontroli przy wjeździe na granicach zewnętrznych przez zatrudnienie dodatkowego personelu i zastosowanie nowoczesnej technologii,
- zabezpieczenie w portach lotniczych obszarów wyłączonych z powszechnego dostępu w odniesieniu do lotów spoza obszaru Schengen i pasażerów w tranzycie; równoległe działania w portach morskich w odniesieniu do ruchu międzynarodowego,
- przepisy dotyczące wzajemnej pomocy przy kształceniu i podnoszeniu kwalifikacji służb kontroli w portach lotniczych i morskich oraz personelu linii lotniczych, na przykład w ramach bilateralnych programów wymiany; zwiększenie wykorzystania i wzajemne udostępnianie nowoczesnej technologii i wzmocnienie liczby personelu,
- kontrola promów już podczas załadunku i wyjścia w morze,
- wspieranie i przeprowadzenie harmonizacji sposobu traktowania oraz stosowania sankcji wobec przewoźników przewożących nielegalnych imigrantów na obszar Schengen,
- prowadzenie wstępnej kontroli w wymagających bliższego zdefiniowania punktach wysokiego ryzyka przy wyjeździe,
- wymiana informacji dotyczących tras i metod przerzutu, intensyfikacja praktycznej współpracy służb policji i ochrony granic, wzmocnienie współpracy między tymi organami a oficerami łącznikowymi państw Schengen działającymi na terytorium państw trzecich; uzgodnienie wzajemnego oddelegowywania funkcjonariuszy Umawiających się Stron do obserwacji skuteczności działań zmierzających do powstrzymania nielegalnej imigracji,
- pobieranie, zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym, odcisków palców każdego nielegalnie cudzoziemca wjeżdżającego na obszar Schengen, którego tożsamości nie można jednoznacznie określić na podstawie ważnych dokumentów; przechowywanie tych odcisków w celu przekazywania informacji władzom innych państw Schengen; zasady prawa o ochronie danych osobowych obowiązujące w Unii Europejskiej muszą być przestrzegane,
- zapobieganie, zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym, ucieczce obcokrajowców, którzy nielegalnie przekroczyli granicę obszaru Schengen i których tożsamość nie może być ustalona z całą pewnością, na czas wyjaśnienia ich tożsamości lub do czasu zarządzenia i wykonania właściwych środków przez policję właściwą dla spraw cudzoziemców,
- natychmiastowe wydalenie cudzoziemców nielegalnie wjeżdżających na terytorium Umawiających się Stron, o ile nie przysługuje im prawo do pozostania,
- wspieranie negocjacji w sprawie umów o readmisji między państwami Schengen a Turcją, Republiką Czeską, Słowacją, Węgrami i Słowenią,
- poprawa praktycznej współpracy państw Schengen przy stosowaniu postanowień Konwencji Dublińskiej.
Działania te realizowane są:
- z poszanowaniem suwerenności państwowej każdego z państw,
- zgodnie z prawem wewnętrznym Umawiających się Stron, tzn. gdy są dopuszczalne w myśl prawa krajowego,
- bez uszczerbku dla przepisów obowiązujących umów dwustronnych,
- zgodnie z postanowieniami Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, jej art. 134 i 142, w szczególności w odniesieniu do Konwencji Dublińskiej.
W związku z koniecznością kierowania działaniami i ich dalszym rozwojem powierza się Prezydencji zadanie powołania grupy roboczej skupiającej przedstawicieli co najmniej sześciu państw najbardziej dotkniętych problemem.
Grupa Robocza powinna zbierać się w krótkich odstępach czasowych i złożyć sprawozdanie na najbliższym posiedzeniu Komitetu Wykonawczego.
Niniejsza decyzja wprowadzana jest w życie jako uzupełnienie planu działania UE.
Niezbędne uzgodnienia w tym zakresie należy podejmowane są na szczeblu Komitetu K4 i Grupy Centralnej.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 21 kwietnia 1998 r.
w sprawie C.SIS dla 15/18 przyłączeń
(SCH/Com-ex (98) 11)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 92 ust. 3 wspomnianej Konwencji,
uwzględniając decyzję Komitetu Wykonawczego w sprawie odnowienia i rozszerzenia C.SIS (SCH/Com-ex (97) 24),
uwzględniając opinie technicznych Grup Roboczych, zatwierdzone przez Grupę Centralną na posiedzeniu dnia 30 marca 1998 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Odnowiony C.SIS będzie przewidziany dla 18 przyłączeń: 15 przyłączeń dla państw sygnatariuszy i 3 przyłączeń w ramach rezerwy technicznej.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 21 kwietnia 1998 r.
w sprawie wymiany danych statystycznych dotyczących wydanych wiz
(SCH/Com-ex (98) 12)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 9 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 16 tej Konwencji,
a także mając na uwadze, co następuje: wymiana, na szczeblu lokalnym, danych statystycznych dotyczących wydanych wiz lub odmów ich wydania umożliwi poszczególnym urzędom dyplomatycznym i konsularnym rozpoznanie ogólnych tendencji rozwojowych dotyczących wniosków wizowych z krajów w zakresie ich właściwości oraz ewentualnego przenoszenia wniosków z przedstawicielstwa jednego z państw Schengen do przedstawicielstw innych państw Schengen;
powyższy przegląd umożliwi lokalną współpracę konsularną mającą na celu zbadanie powodów występowania tych tendencji, w szczególności odnoszących się do nabywania wiz, wyciagnięcie praktycznych wniosków oraz, w odpowiednim przypadku, przedstawienie odpowiednich zaleceń właściwym władzom krajowym;
uwzględniając znaczne obciążenie administracyjne placówek dyplomatycznych i konsularnych, wynikające z konieczności comiesięcznej wymiany danych statystycznych dotyczących wiz krótkoterminowych, które wydano lub wydania których urzędowo odmówiono, wymaganej przez notę SCH/II (95) 50 rev. 2 z Grupy Roboczej II dla Grupy Centralnej;
z drugiej strony, wizy długoterminowe powinny być wydawane tylko w wyjątkowych przypadkach, wymiana danych statystycznych na szczeblu lokalnym, dotycząca tych wiz powinna być kontynuowana w odstępach comiesięcznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Wymiany danych statystycznych dotyczących wiz krótkoterminowych, wiz tranzytowych oraz lotniskowych wiz tranzytowych, które wydano lub wydania których urzędowo odmówiono dokonuje się kwartalnie.
2.
Nie naruszając zobowiązań wynikających z art. 16 Konwencji z Schengen i objaśnionych w załączniku 14 do Wspólnego Zbioru Instrukcji Konsularnych obowiązków, z których wynika, że państwa Schengen komunikują się w sprawie danych odnoszących się do udzielania wiz długoterminowych w przeciągu 72 godzin, przypomina się placówkom dyplomatycznym i konsularnym Schengen o obowiązku (SCH/Com-ex decl.
4) comiesięcznej wymiany danych statystycznych dotyczących wiz długoterminowych wydanych w miesiącu poprzedzającym oraz przekazywania tych danych do ich właściwych władz centralnych.
3.
Dokonuje się odpowiedniego uzupełnienia rozdziału VIII Wspólnego Zbioru Instrukcji Konsularnych [1].
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 23 czerwca 1998 r.
w sprawie środków, które należy podjąć wobec państw stwarzających problemy w zakresie wystawiania dokumentów wymaganych do wydalenia z terytorium Schengen
(SCH/Com-ex (98)18 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 23 wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Środki podejmowane wobec państw stwarzających problemy w zakresie wystawiania dokumentów wymaganych do wydalenia z terytorium Schengen dostosowywane są zgodnie z procedurą przewidzianą w dokumencie stanowiącym Załącznik do niniejszej decyzji.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 23 czerwca 1998 r.
w sprawie obowiązujących w Monako dokumentów pobytowych
(SCH/Com-ex (98) 19)
KOMITET WYKONAWCZY,
mając na uwadze, co następuje: swobodny przepływ osób pomiędzy Francją a Monako ustanowiony został przed wejściem w życie Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen;
Umawiające się Strony Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen nie zgłosiły zastrzeżeń do zasad dotyczących swobodnego przepływu osób;
na podstawie Układu o dobrosąsiedzkich stosunkach pomiędzy Francją a Monako, z dnia 18 maja 1963 r., zmienionego i uzupełnionego wymianą listów pomiędzy Francją a Monako z dnia 15 grudnia 1997 r., władze francuskie stosują ustanowione w Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen postanowienia i kontrole w zakresie kontroli dotyczących wjazdu, pobytu i osiedlania się cudzoziemców na terytorium Księstwa Monako, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 23 czerwca 1998 r.
w sprawie umieszczania odcisków pieczęci w paszportach osób ubiegających się o wizę
(SCH/Com-ex (98)21)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 9 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 17 wyżej wymienionej Konwencji,
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie wszystkich Państw Schengen leży, oparta na wzajemnej zgodzie, harmonizacja procedur wydawania wiz jako część ich wspólnej polityki swobodnego przepływu osób, mająca na celu zapobieganie wielokrotnemu składaniu przez tę samą osobę wielu wniosków wizowych;
pragnąc wzmocnić współpracę konsularną mającą na celu zwalczanie nielegalnej imigracji i nielegalnych kanałów przerzutowych;
na podstawie rozdziału VIII Wspólnych Instrukcji Konsularnych (WIK) [1] dotyczącego współpracy urzędów konsularnych na poziomie lokalnym;
wymiana między Państwami Schengen informacji o składaniu wniosków wizowych w jednym z tych państw jest środkiem pozwalającym na zapobieganie wielokrotnemu składaniu wniosków wizowych, równocześnie lub w odstępach czasowych;
umieszczanie pieczęci celem identyfikacji wniosków wizowych pozwala na zapobieganie wielokrotnemu składaniu przez tę samą osobę wniosków wizowych, równocześnie lub w odstępach czasowych;
standaryzacja praktyki, według której pieczęć jest umieszczana na każdym wniosku wizowym, niezależnie od kraju, w którym został on wniesiony, przyczyniłoby się do osłabienia ewentualnych zarzutów, które mogłyby wynikać ze zróżnicowania praktyk,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Odcisk pieczęci umieszczany jest w paszporcie każdej osoby ubiegającej się o wizę.
O umieszczaniu odcisków pieczęci w paszportach dyplomatycznych i służbowych decyduje właściwa misja dyplomatyczna lub placówka, która otrzymała wniosek.
2.
Odcisk pieczęci zawiera pole do wpisania kodu określającego rodzaj wizy, o którą składany jest wniosek.
3.
Odcisk pieczęci może być umieszczany również w odniesieniu do wniosków o wizy długoterminowe.
4.
Odcisk pieczęci umieszcza się w przypadku, gdy Państwo Schengen reprezentuje inne Państwo Schengen.
W takim przypadku w trzecim polu przewidzianym dla kodu określającego rodzaj wizy, o którą składany jest wniosek, umieszcza się wówczas adnotację o tym, że dane państwo reprezentuje inne.
5.
W wyjątkowych okolicznościach, kiedy nie można umieścić odcisku pieczęci w paszporcie, misja dyplomatyczna lub placówka Urzędu Przewodniczącego, po odbyciu lokalnych konsultacji konsularnych, informuje właściwą grupę Schengen i przedstawia, celem uzyskania zgody grupy, rozwiązanie alternatywne, na przykład wymianę fotokopii paszportów bądź wykaz odrzuconych wniosków o wizę, z podaniem przyczyn odmowy.
6.
W wyniku ustaleń pkt 2 rozdział VIII WIK
[2]
otrzymuje brzmienie:
"Wymiana informacji między placówkami dyplomatycznymi a konsularnymi oraz identyfikacja wniosków za pomocą odcisków pieczęci lub innych środków ma na celu zapobieganie wielokrotnemu składaniu przez tę samą osobę wniosków wizowych w różnych misjach dyplomatycznych lub placówkach, zarówno gdy wniosek jest rozpatrywany, jak i po jego odrzuceniu przez tę samą lub inną misję lub placówkę.
Bez uszczerbku dla konsultacji, które mogą odbywać się między misjami dyplomatycznymi i placówkami, oraz wzajemnej wymiany informacji, misje lub placówki, w których składany jest wniosek, umieszczają w paszportach wszystkich osób ubiegających się o wizy odcisk pieczęci z adnotacją: "Wniosek o wizę złożony dnia… w…"..
Na pole po słowie "w". dotyczące daty przewidzianych jest sześć kratek (po dwie na dzień, miesiąc i rok); w drugim polu wpisuje się nazwę odpowiedniej misji lub placówki; w trzecim polu wpisuje się kod rodzaju wizy, której dotyczy wniosek.
O umieszczaniu pieczęci w paszportach dyplomatycznych i służbowych decyduje właściwa misja lub placówka rozpatrująca wniosek.
Odcisk pieczęci może być umieszczany również w przypadku wniosków o wizy długoterminowe.
W przypadku reprezentowania Państwa Schengen przez inne Państwo Schengen na odcisku pieczęci po kodzie określającym rodzaj wizy, której dotyczy wniosek, wpisywany jest symbol "R"., po którym następuje kod reprezentowanego państwa.
W przypadku wydania wizy naklejka jest, o ile to możliwe, umieszczana w górnej części odcisku pieczęci identyfikacyjnej.
W wyjątkowych okolicznościach, kiedy nie można umieścić odcisku pieczęci, misja lub placówka Urzędu Przewodniczącego, po odbyciu lokalnych konsultacji konsularnych, informuje właściwą grupę Schengen i przedstawia, celem uzyskania zgody grupy, rozwiązanie alternatywne, na przykład wymianę fotokopii paszportów bądź wykazów odrzuconych wniosków o wizę, wraz z podaniem przyczyn odmowy.
Z inicjatywy Urzędu Przewodniczącego szefowie misji dyplomatycznych lub placówek konsularnych podejmują na szczeblu lokalnym ewentualne dodatkowe środki zapobiegawcze, jeżeli okażą się one konieczne.".
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 16 września 1998 r.
ustanawiająca Stały Komitet ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen
(SCH/Com-ex (98)26 def.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 7 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając Wspólną Deklarację dotyczącą art. 139, zawartą w Akcie Końcowym załączonym do Konwencji,
u podstaw inicjatywy utworzenia Stałego Komitetu leży dążenie do komplementarności wobec instrumentów istniejących w ramach Unii Europejskiej;
w trosce o potrzebę stosowania zasady suwerenności narodowej;
Komitet może zostać dostosowany w odpowiednim czasie w celu uwzględnienia funkcjonalnych ram Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Utworzony zostanie Stały Komitet ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen (zwany dalej "Stałym Komitetem"), który pod nadzorem Komitetu Wykonawczego będzie miał za zadanie po pierwsze sprawdzenie, czy spełnione są wszystkie warunki wstępne dla stosowania Konwencji w państwie ubiegającym się o stosowanie, po drugiej zaś dbałość o prawidłowe stosowanie dorobku Schengen przez państwa, które już stosują Konwencję, szczególnie poprzez identyfikowanie problemów i formułowanie propozycji rozwiązań.
Stały Komitet ponosi wyłączną odpowiedzialność za sporządzanie sprawozdań, w celu oceniania przygotowania państw będących kandydatami do wprowadzenia w życie Konwencji Schengen, i sprawdzenie spełnienia wszystkich wstępnych warunków w odniesieniu do praktycznego stosowania Konwencji oraz zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych.
Drugie zadanie Stałego Komitetu polega na stworzeniu podstaw dla Komitetu Wykonawczego w celu czuwania nad prawidłowością stosowania Konwencji Schengen przez państwa, w których weszła ona już w życie, w szczególności poprzez zapewnienie ciągłości w stosunku do zaleceń komitetów wizytujących granice zewnętrzne oraz zapewnieniu, że zostaną podjęte stosowne działania w odniesieniu do niedociągnięć wymienionych w rocznym sprawozdaniu na temat sytuacji na granicach zewnętrznych, poprzez skupienie większej uwagi na wspólnych wysiłkach na rzecz poprawy jakości kontroli na granicach zewnętrznych i poprzez optymalizację stosowania Konwencji w zakresie współpracy policyjnej, sądowniczej i SIS.
Stały Komitet będzie poszukiwać rozwiązań określonych problemów i przedkładać propozycje służące zadowalającemu i optymalnemu wprowadzaniu w życie Konwencji.
Odpowiedzialność za kontrolę prawidłowego stosowania Konwencji należy nadal do wyłącznej kompetencji Państw Schengen.
Stały Komitet powinien zatem ograniczyć się do wykonywania kontroli zgodnie z określonym poniżej mandatem.
Oba zadania uzasadniają przyznanie Stałemu Komitetowi dwóch różnych mandatów:
1) przygotowywanie sprawozdań, które będą stanowić podstawę stwierdzenia, że spełnione są wszystkie warunki wstępne dla stosowania Konwencji Schengen w państwie kandydującym.
W tym przypadku Komitet będzie traktowany jako "Komitet ds. Oceny", któremu zostanie powierzona ocena stanu przygotowań tych państw;
2) stwarzanie podstaw dla Komitetu Wykonawczego do czuwania nad prawidłowym stosowaniem Konwencji w państwach, które już ją stosują, w celu optymalizacji jej stosowania i współpracy między partnerami Schengen.
Działania obejmują przede wszystkim poszukiwanie rozwiązań problemów stwierdzonych po dniu wprowadzenia w życie Konwencji oraz przedkładanie propozycji optymalizacji kontroli w rozumieniu Konwencji, odpowiednio do realizowanych celów.
W tym przypadku Komitet traktowany jest jako "Komitet Wprowadzający w Życie".
I. KOMITET OCENIAJĄCY DLA PAŃSTW KANDYDUJĄCYCH DO SPRAW WPROWADZENIA W ŻYCIE KONWENCJI
1.
ZADANIA KOMITETU OCENIAJĄCEGO
Gdy państwo jest kandydatem do wprowadzenia Konwencji w życie, Stały Komitet zawsze w ramach mandatu do dokonywania oceny opracowuje sprawozdanie ustanawiające listę kryteriów, które mają zostać spełnione przez kandydatów.
Należy przy tym dokładnie określić poziom, jaki ma być osiągnięty we wszystkich obszarach objętych Konwencją.
Po przyjęciu tych kryteriów przez Komitet Wykonawczy Stały Komitet bada w innym sprawozdaniu, czy państwo, które jest kandydatem do wprowadzenia w życie Konwencji, spełnia kryteria oraz wymagane normy.
Dla każdego z obszarów właściwości Komitet może polecić grupie kompetentnych biegłych sporządzenie sprawozdania z ich szczególnego obszaru działania.
W sprawozdaniach tych omówione są zarówno aspekty jakościowe, ilościowe, operacyjne, administracyjne, jak i organizacyjne, oraz powinny one wskazywać na braki i słabe strony, a jednocześnie przedstawiać propozycje rozwiązań.
2.
OBSZARY KOMPETENCJI
Komitet sporządza szczegółowe i wyczerpujące sprawozdanie i dokonuje oceny przygotowania państw kandydujących do wprowadzenia w życie Konwencji Schengen we wszystkich zakresach określonych w decyzji SCH/Com-ex (93)10 z dnia 14 grudnia 1993 r., czuwa nad spełnieniem wszystkich warunków koniecznych do wprowadzania w życie dorobku Schengen.
Ocena dotyczy w szczególności następujących obszarów:
- kontroli dokonywanych na granicach zewnętrznych, w szczególności stosowania Wspólnego Podręcznika,
- kontroli zewnętrznych granic lądowych i morskich,
- wiz, w szczególności stosowania Wspólnych Instrukcji Konsularnych,
- zasad regulujących ruch cudzoziemców, wraz ze środkami podejmowanymi w odniesieniu do zwalczania nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu,
- zezwoleń na stały pobyt i zgłoszeń w celu odmowy wjazdu,
- współpracy policyjnej,
- pomocy wzajemnej w sprawach karnych, łącznie z ekstradycją,
- narkotyków,
- SIS, w szczególności stosowania Podręcznika SIRENE,
- ochrony danych osobowych,
- polityki wydalania i readmisji,
- ustaleń dotyczących ruchu w portach lotniczych.
Stały Komitet koncentruje się, z jednej strony, w szczególności na zadaniach odnoszących się do granic zewnętrznych, współpracy policyjnej, SIS oraz wiz, z drugiej strony opracowuje listę zadań do wykonania przez ekspertów w odniesieniu do dalszych obszarów.
a) Kontrola granic zewnętrznych i migracji, wraz ze współpracą dwustronną i wielostronną z państwami trzecimi oraz kwestia readmisji
Uwzględniając lokalne uwarunkowania geograficzne i w zależności od rodzaju granic zewnętrznych wizytowanego państwa, eksperci:
- wizytują wszystkie morskie granice zewnętrzne, by na miejscu badać skuteczność działań na morzu i na lądzie — szczególnie w nocy, a w głównych portach obserwować, jak przeprowadzane są kontrole przy odprawie ruchu osobowego i towarowego,
- obserwują działania kontrolne na granicach lądowych w celu sprawdzenia ich skuteczności w dzień i w nocy; muszą oni m.in. poprzez rozmowy z organami kontroli zdobywać informacje dotyczące zwalczania nielegalnej imigracji,
- wizytują wszystkie lotniska, by tam badać stosowanie przepisów Schengen;
- wizytują dodatkowo centralne organy właściwe do kontroli granic zewnętrznych i imigracji, badają strukturę administracyjną i koordynację między poziomem krajowym a lokalnym,
- przy wizytacjach służb granicznych i organu centralnego badają praktykę wydawania wiz na granicy,
- przy wizytacjach służb granicznych i organu centralnego badają zdolność do stosowania SIS,
- oceniają szczegółowe warunki przeprowadzenia kontroli granic zewnętrznych w dopuszczonych przejściach granicznych i odcinkach między nimi,
- oceniają środki techniczne dostępne na granicach zewnętrznych, m.in. w sferze postępowania z dokumentami sfałszowanymi i podrobionymi,
- oceniają nadzór granic lądowych i morskich,
- sprawdzają, czy liczba funkcjonariuszy odpowiada specyfice wizytowanej granicy, czy odpowiedni jest poziom wyszkolenia tych funkcjonariuszy, m.in. w zakresie wykrywania dokumentów sfałszowanych i podrobionych,
- sprawdzają ogółem prowadzone na wizytowanej granicy zewnętrznej działania z zakresu zwalczania nielegalnej imigracji i przestępczości,
- sprawdzają działania podjęte wobec osób, którym odmówiono wjazdu na granicy, lub osób bez prawa pobytu,
- sprawdzają środki stosowane dla zwalczania kanałów nielegalnego przemytu osób,
- badają współpracę z państwami sąsiadującymi.
Celem wizytacji jest zbadanie na miejscu skuteczności działań dozoru i upewnienie się o ich zgodności ze standardami norm kontroli Schengen ustanowionych w Konwencji Schengen, Wspólnym Podręczniku i odnośnych decyzjach Komitetu Wykonawczego.
b) Współpraca na granicach wspólnych z państwami, które już stosują Konwencję, głównie w odniesieniu do współpracy policyjnej i sądowej, w szczególności zawieranie umów dwustronnych i oddelegowywanie oficerów łącznikowych
W tym kontekście Stały Komitet ma za zadanie sprawdzenie:
- skuteczności bieżącej współpracy we wprowadzaniu w życie Konwencji i umów dwustronnych w regionach przygranicznych,
- zdolności i gotowości do przeprowadzania i rozwijania wspólnych operacji transgranicznych zgodnie z Konwencją i umowami dwustronnymi,
- możliwości i gotowości do prowadzenia i rozwijania współpracy z oficerami łącznikowymi,
- skuteczności współpracy z państwami graniczącymi z państwami Schengen w zwalczaniu przestępczości, w szczególności zwalczania nielegalnych kanałów przemytu osób,
- dostępu funkcjonariuszy policji do baz danych i ich ogólne wyszkolenie,
- efektywności struktur współpracy transgranicznej,
- bezpośredniej współpracy i stosunków między władzami państwa kandydującego a państwami Schengen,
- środków bezpieczeństwa i personelu w regionie przygranicznym.
c) SIS, biura SIRENE, ochrona urządzeń i danych osobowych
W związku z powyższym zleca się Komitetowi zbadanie następujących aspektów:
Aspekty techniczne
- aspekty jakościowe, ilościowe, operacyjne, organizacyjne i techniczne przyszłych N. SIS,
- środki techniczne i procedury, które zostały wybrane do przekazu informacji z krajowych systemów informacyjnych do N. SIS (wprowadzanie danych z systemów krajowych do SIS),
- wybrane środki techniczne udostępnienia danych SIS użytkownikom naziemnym i synchronizacja danych N. SIS z bazą C. SIS,
- techniczna dostępność N. SIS.
Aspekty dotyczące danych i użytkowania
- ilość danych, którą państwo gotowe jest wprowadzić do SIS,
- jakość danych do wprowadzenia (wypełnianie rubryk),
- geograficzne położenie terminali, ich ilość i możliwość użytkowania (dostępność do danych SIS dla użytkowników końcowych),
- wyszkolenie pracowników upoważnionych do wykorzystywania danych zawartych w SIS,
- wewnętrzne procedury i instrukcje, stosowane do dokonywania zgłoszeń i w przypadku trafienia,
- wykorzystanie różnych możliwości wpisów,
- zdolność operacyjna biur SIRENE (koordynacja między organami, terminy udzielania odpowiedzi itd.).
Ochrona urządzeń i danych
- aspekty organizacyjne i techniczne ochrony urządzeń i danych osobowych,
- środki w celu zapobiegnięcia dostępu do systemów i danych,
- działania na rzecz zagwarantowania różnego trybu przetwarzania danych w zależności od obowiązków użytkownika,
- zasady regulujące usuwanie wpisów po upływie ich terminu.
d) Wydawanie wiz
- ogólne zasady regulujące wydawanie wiz w porównaniu z ustanowionymi we Wspólnych Instrukcjach Konsularnych,
- przepisy dotyczące konsultacji przed wydaniem wizy,
- przepisy dotyczące konsultowania SIS przed wydaniem wizy,
- przepisy dotyczące naklejek wizowych Schengen i warunków ich przechowywania.
Stały Komitet dba o koordynację tych sprawozdań i przedłożenie sprawozdania ogólnego Komitetowi Wykonawczemu.
II.
KOMITET WPROWADZAJĄCY W ŻYCIE DLA PAŃSTW, KTÓRE STOSUJĄ KONWENCJĘ
1.
ZADANIA
Stały Komitet wskazuje zakres odnotowanych na granicach zewnętrznych problemów i rozpoznaje sytuacje, które nie odpowiadają ustalonemu standardowi, zgodnie ze znaczeniem i celami Konwencji.
Stały Komitet informuje o stwierdzonych problemach wizytowane państwo oraz Komitet Wykonawczy, łącznie z przedłożeniem propozycji rozwiązań służących do zadawalającego i najskuteczniejszego stosowania Konwencji.
W odniesieniu do problemów stwierdzonych po wprowadzeniu w życie Konwencji zadaniem Komitetu jest przedkładanie propozycji technicznych w celu poprawy kontroli, bezpieczeństwa i współpracy sądowej, włącznie z ekstradycją.
Komitet bada również, czy zalecenia i uwagi komitetów wizytujących granice zewnętrzne zostały wykonane oraz czy umożliwiły przezwyciężenie jakichkolwiek stwierdzonych braków w zakresie bezpieczeństwa.
Jednocześnie zadaniem Komitetu jest zagwarantowanie ciągłościw odniesieniu do problemów, które zostały podkreślone w sprawozdaniu rocznym z sytuacji na granicach zewnętrznych państw stosujących Konwencję.
Ostatecznie, Komitet wypełnia również swe zadanie elastycznie i obiektywnie, we współpracy z właściwymi organami i przestrzegając norm prawnych i etycznych, mające zastosowanie na szczeblu krajowym, we wspólnym celu zwiększenia poziomu bezpieczeństwa i lepszego uwzględniania interesów pozostałych państw stosujących Konwencję.
2.
OBSZARY KOMPETENCJI
W odniesieniu do państw stosujących Konwencję Komitetowi przyznaje się szerszy w porównaniu z grupami wizytującymi mandat, który jednak skupiony jest na zagadnieniach praktycznych.
Następujące obszary, powiększające całość dorobku Schengen, mogą podlegać ocenie i dlatego muszą być rozważone:
- kontrola i dozór granic zewnętrznych,
- współpraca policyjna w obszarach przygranicznych państw, które stosują Konwencję,
- System Informacyjny Schengen,
- warunki wydania wizy Schengen (w szczególności uregulowania dotyczące wcześniejszych konsultacji państw partnerów w odniesieniu do narodowości "wrażliwych"),
- środki mające na celu zakończenie pobytu cudzoziemców uznanych za nielegalnie przebywających na terytorium,
- pomoc wzajemna w sprawach karnych, włącznie z ekstradycją.
Należy nadać priorytet następującym aspektom:
a) Kontrola i dozór granic zewnętrznych
- przepisy przeprowadzania kontroli w dopuszczonych przejściach granicznych na granicach zewnętrznych i strefach przygranicznych,
- środki techniczne dostępne na granicach zewnętrznych, w szczególności do wykrywania podrobionych dokumentów,
- określenie, czy liczba personelu odpowiada specyfice wizytowanej granicy,
- dozór i kontrola na granicach zewnętrznych, w tym patrole oraz lokalne systemy i techniki dozoru stacjonarnego,
- szkolenie funkcjonariuszy, między innymi w wykrywaniu podrobionych dokumentów,
- środki podejmowane na wizytowanych granicach zewnętrznych z zakresu zwalczania nielegalnej imigracji i przestępczości w ogóle,
- środki podejmowane wobec osób, którym odmówiono wjazdu przez granicę lub osób, które przebywają nielegalnie na terytorium Schengen,
- środki stosowane dla zwalczania nielegalnych kanałów przemytu osób,
- istniejące formy współpracy z państwami sąsiadującymi,
- struktura administracyjna służb odpowiedzialnych za zwalczanie nielegalnej imigracji oraz koordynację między tymi służbami na szczeblu krajowym i lokalnym,
- stosowanie SIS na przejściach granicznych.
b) Współpraca policyjna w regionach przygranicznych państw stosujących Konwencję
- istnienie umów dwustronnych,
- wykonywanie prawa do pościgu i do obserwacji,
- struktury współpracy transgranicznej,
- bezpośrednia współpraca między służbami,
- personel i środki zgrupowane w obszarze przygranicznym w celach bezpieczeństwa,
- współpraca z udziałem oficerów łącznikowych.
c) System Informacyjny Schengen
- wprowadzanie danych z systemów krajowych do SIS,
- techniczna dostępność N. SIS i biur SIRENE,
- dostęp do danych SIS dla użytkowników końcowych,
- warunki usuwania wygasłych wpisów,
- wykorzystanie różnych możliwości w odniesieniu do wpisów,
- zdolność operacyjna biur SIRENE; czas udzielania odpowiedzi itd.
d) Warunki wydania wiz Schengen
- przepisy dotyczące uzgodnień przed wydaniem wiz zgodnie z załącznikiem 5B do Wspólnych Instrukcji Konsularnych,
- przepisy dotyczące konsultowania SIS przed wydaniem wiz Schengen,
- wydanie wiz z terytorialnie ograniczoną ważnością: liczba, grupy docelowa, podstawy,
- przepisy dotyczące naklejek wizowych Schengen i warunków ich przechowywania.
III.
ZASADY REGULUJĄCE STAŁY KOMITET
Skład Stałego Komitetu
Komitet jest organem stałym.
W jego skład wchodzi po jednym wysokim rangą przedstawicielu każdego Państwa Sygnatariusza Konwencji lub Umowy o Współpracy (przedstawiciel ten może mieć osoby towarzyszące).
Stały Komitet jest wspierany przez Sekretariat w kwestiach związanych z posiedzeniami i różnymi zadaniami.
Stały Komitet wizytuje wszystkie państwa w ustalonej kolejności i odstępach przewidzianych przez Komitet Wykonawczy.
Dla wykonywania swoich zadań stali członkowie mogą zwrócić się do Państw Schengen o przydzielenie im do wykonywania zadań o ograniczonym czasie trwania biegłych dla każdego z obszarów kompetencji, w szczególności dla dokonywania zadań w państwach zgodnie z warunkami ustalonymi przez stałych członków.
Niektóre zadania angażujące biegłych mogą być przeprowadzane wspólnie lub być ukierunkowane na pojedyncze obszary.
Każde z Państw ma prawo do wyznaczenia biegłego do wykonywania zadań w ramach Stałego Komitetu.
Stały Komitet będzie jednakże ograniczał liczebność członków delegacji do poziomu zgodnego z ograniczeniami technicznymi tych zadań.
W przypadku odbywających się w tym samym czasie wizytacji angażujących grupy biegłych specjalizujących się w każdym z poszczególnych obszarów przed końcem wizytacji organizuje się posiedzenie koordynacyjne dla wszystkich biegłych.
Biegli muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje, generalnie zalecane jest wyznaczanie każdorazowo tych samych biegłych.
Komisja Europejska bierze udział w pracach Stałego Komitetu i grup roboczych służących Stałemu Komitetowi, Grupie Centralnej i Komitetowi Wykonawczemu, w charakterze obserwatora.
Wspólny organ nadzorczy
Prace Stałego Komitetu będą wykonywane bez uszczerbku dla kompetencji wspólnego organu nadzorczego.
Stały Komitet uprawniony jest do zasięgania opinii organu w zakresie należącym do obszaru jego kompetencji.
Miejsca wizytacji
Miejsca wizytacji i informacje, które mają zostać zebrane, ustalane są odrębnie dla każdego przypadku przez Stały Komitet w powiązaniu z odnośnymi grupami roboczymi.
Ustalenia dotyczące języka
Szczegóły ustaleń dotyczących języka, którym należy posługiwać się w trakcie wizytacji, ustala się dla każdej wizyty z osobna.
Ułatwienie prac Komitetu
Władze wizytowanego państwa zadbają o to, by jego organy zapewniły konieczną współpracę i wsparcie, aby Komitet mógł prawidłowo wypełnić swoje zadanie.
Wizytowane państwo przedkłada Komitetowi do dyspozycji istotne informacje dotyczące wizytowanych miejsc, jak również wszystkie użyteczne informacje statystyczne, faktyczne, analizy lub inne informacje — na co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem wizytacji (w jednym z języków urzędowych Schengen).
Zwrot kosztów podróży i pobytu poniesionych podczas wizytacji
Koszty podróży i pobytu obciążają członków Komitetu lub jej biegłych.
Państwo przyjmujące ponosi koszty wsparcia logistycznego na miejscu.
Opracowanie sprawozdania
Sprawozdanie przygotowywane jest zgodnie z jednolitym wzorem sprawozdań opracowanym przez Stały Komitet w porozumieniu z odpowiednimi grupami roboczymi.
Wzór może być dostosowywany odpowiednio do potrzeb i okoliczności.
Projekt wstępny sprawozdania z wizytacji sporządzony jest przez Urząd Przewodniczącego i przedkładany grupie ekspertów, która stara się osiągnąć konsensus w odniesieniu do sformułowania sprawozdania.
Przedstawiciele wizytowanego państwa mają w tej grupie status obserwatorów.
Bezpośrednio po przygotowaniu sprawozdania przez biegłych zostaje ono przekazane wizytowanemu państwu, które może przygotować swoją opinię.
Sprawozdanie i opinia zostają przedłożone Stałemu Komitetowi.
Ten ostatni stara się wypracować konsensus między tymi dwoma dokumentami.
W odniesieniu do spornych punktów w sprawozdaniu Stały Komitet przedstawia stanowisko obu Stron.
Sprawozdania muszą wyraźnie wskazywać obszary, w których osiągnięto zamierzone cele, oraz obszary, w których to nie wystąpiło, w powiązaniu z konkretnymi propozycjami środków, które należy podjąć celem likwidacji problemów lub optymalizacji.
Odpowiedzialność za podjęcie ostatecznej decyzji w każdym przypadku należy do Komitetu Wykonawczego.
Poufność
Piastując swe urzędy, członkowie Komitetu oraz biegli muszą zachować poufność uzyskanych informacji.
Sprawozdania sporządzone na mocy niniejszej decyzji są uznawane za poufne.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 16 września 1998 r.
w sprawie przekazywania Wspólnego Podręcznika państwom ubiegającym się o członkostwo w UE
(SCH/Com-ex (98) 35, 2 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
a także mając na uwadze, co następuje: w zastosowaniu stosownego Protokołu do Traktatu Amsterdamskiego dorobek Schengen zostanie włączony w ramy Unii Europejskiej;
zgodnie z art. 8 wymienionego Protokołu dorobek Schengen musi zostać w pełni przejęty przez wszystkie państwa ubiegające się o członkostwo w UE i konieczne jest, aby były do tego odpowiednio przygotowane;
Wspólny Podręcznik kontroli na granicach zewnętrznych stanowi szczególnie ważną część składową dorobku Schengen i państwa, z którymi prowadzone są szczegółowe negocjacje akcesyjne, muszą być powiadomione o dorobku już teraz, aby móc odpowiednio przygotować się do jego przyjęcia;
w tym celu niezbędne jest przekazanie tym państwom Wspólnego Podręcznika kontroli na granicach zewnętrznych z wyjątkiem niektórych załączników, a także innych dokumentów, pomimo faktu, że są to dokumenty poufne;
przekazanie jawnych decyzji i deklaracji Komitetu Wykonawczego może okazać się również niezbędne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Prezydencja może przekazać Wspólny Podręcznik kontroli na granicach zewnętrznych, z pominięciem załączników 6b, 6c i 14b, tym państwom kandydującym, z którymi prowadzone są szczegółowe negocjacje w sprawie ich przystąpienia do Unii Europejskiej.
2.
Grupa Centralna zostaje upoważniona do podejmowania w konkretnych przypadkach decyzji dotyczących przekazywania tym państwom innych poufnych dokumentów.
3.
Przekazując dokumenty określone w pkt 1 i 2 należy zwrócić uwagę na fakt, iż są to dokumenty poufne.
Państwo, które otrzyma Wspólny Podręcznik kontroli na granicach zewnętrznych bądź inny dokument poufny, musi zobowiązać się do poszanowania jego poufnego charakteru.
4.
Ponadto jawne decyzje i deklaracje Komitetu Wykonawczego, a także pozostałe dokumenty, które nie są poufne, mogą być przekazywane przez daną Prezydencję państwom i innym służbom do użytku wewnętrznego w przypadku wykazania ich uzasadnionego interesu.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 27 października 1998 r.
w sprawie przyjęcia środków do walki z nielegalną imigracją
(SCH/Com-ex (98) 37 def 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen
- podkreślając konieczność poszanowania praw człowieka, akcentując zobowiązania wynikające dla Umawiających się Stron z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz jej protokołów, z Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźców oraz Protokołu Nowojorskiego; Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet oraz z Konwencji o prawach dziecka,
- uwzględniając podejmowane przez Unię Europejską i w jej ramach środki do walki z nielegalną imigracją, uznając konieczność wypracowania zintegrowanego podejścia do problemu,
- uznając, że polityka walki z nielegalną imigracją musi ustanawiać właściwe przepisy w zakresie rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu, zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego publicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Państwa Schengen są obecnie w szczególny sposób dotknięte znacznym napływem imigrantów.
Państwa Schengen uznają za konieczne przeciwdziałanie temu zjawisku poprzez podjęcie następujących środków:
1.
Nakreślenie obrazu sytuacji i stałe jego uaktualnianie, połączone z wypracowaniem propozycji dotyczących odpowiedniego dostosowania środków przez grupę zadaniową.
2.
Ścisła współpraca z właściwymi organami na terytorium państw pochodzenia i tranzytu, zgodnie z prawem krajowym państw Schengen, w szczególności z punktu widzenia doradztwa i wsparcia ze strony oficerów łącznikowych państw Schengen.
3.
Udzielenie pomocy państwom pochodzenia i tranzytu, na warunkach ustanowionych w pkt 2, przez oficerów łącznikowych państw Schengen, w formie doradztwa w zakresie zapobiegania nielegalnej migracji zgodnie z miejscowym prawem krajowym, w celu niedopuszczenia do nielegalnej imigracji do jednego z państw Schengen.
4.
Wzajemna regularna wymiana informacji pomiędzy wszystkimi państwami Schengen w sprawie wyników misji ekspertów w państwach pochodzenia i tranzytu, w szczególności w państwach kandydujących do Unii Europejskiej — czynnik do uwzględnienia w związku z działaniami wspierającymi.
5.
Przeprowadzenie na wyznaczonych przejściach granicznych na granicach zewnętrznych intensywnych kontroli zgodnie ze standardami Schengen, koncentrując się na odcinkach granicy, których dotyczy napływ imigrantów.
6.
Jak najszczelniejsze nadzorowanie granic lądowych i morskich poza wyznaczonymi przejściami granicznymi oraz w głębi kraju, ze szczególnym uwzględnieniem odcinków, których dotyczy napływ nielegalnych imigrantów, poprzez rozmieszczenie jednostek mobilnych.
7.
Kontrola nieobjętych powszechnym dostępem obszarów portów obsługujących żeglugę międzynarodową.
8.
Kontrola ruchu promowego podczas załadunku i odbijania od brzegu.
9.
Intensyfikacja działań policji wewnątrz kraju na podstawie prawa krajowego, w szczególności na głównych szlakach transportowych, w miarę możliwości w uzgodnieniu z partnerami Schengen i przy ścisłej współpracy z nimi.
10.
Pobieranie, zgodnie z prawem krajowym, odcisków palców każdego nielegalnie wjeżdżającego cudzoziemca, którego tożsamości nie można jednoznacznie określić na podstawie ważnych dokumentów, oraz przechowywanie ich w celu informowania organów innych państw Schengen; należy przy tym przestrzegać zasad prawa dotyczących ochrony danych obowiązujących w ramach Schengen i Unii Europejskiej.
11.
Zapobieganie, zgodnie z prawem krajowym, ukrywaniu się cudzoziemców nielegalnie dostających się na terytorium państw Schengen, których tożsamość nie została jednoznacznie ustalona, do momentu całkowitego wyjaśnienia kwestii tożsamości bądź zarządzenia i podjęcia niezbędnych działań zgodnych z prawem o cudzoziemcach.
12.
Natychmiastowe i konsekwentne wydalenie cudzoziemców, którzy bez zezwolenia przedostali się na terytorium państw Schengen, o ile nie przysługuje im prawo pozostania lub nie ma przeszkód wynikających z ważkich przyczyn humanitarnych lub z prawa międzynarodowego.
13.
Narzucenie sankcji na przedsiębiorstwa transportowe przewożące przez państwo Schengen pasażerów nieposiadających dokumentów wymaganych przy wjeździe i tranzycie.
14.
Prowadzona między centralnymi punktami kontaktowymi wyznaczonymi przez państwa Schengen wymiana informacji — we współpracy z Europolem, w stopniu, jaki jest dozwolony w odniesieniu do danych osobowych i zgodnie z porozumieniem organów ustanowionych w Konwencji o Europolu — na temat rozwoju sytuacji, podejmowanych działań i dokonanych zatrzymań, skupiając się szczególnie na organizacjach przemycających ludzi i trasach przerzutu oraz przyspieszonym przekazywaniu tych informacji odpowiednim służbom.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 16 grudnia 1998 r.
w sprawie transgranicznej współpracy policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania przestępczości
(SCH/Com-ex (98)51, Rev. 3)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 39 i 132 Porozumienia wykonawczego do Konwencji z Schengen,
podkreślając konieczność dalszej poprawy w zakresie zapobiegania i wykrywania przestępczości poprzez intensyfikację współpracy państw Schengen,
potwierdzając znaczenie wzajemnej pomocy służb policyjnych dla osiągnięcia tego celu, zgodnie z art. 39 Konwencji z Schengen,
w przekonaniu, iż w niektórych przypadkach, w których nie są wymagane środki przymusu, bezpośrednia współpraca służb policyjnych – pod wykonawczym nadzorem organów wymiaru sprawiedliwości – może być niezbędna, aby uniknąć fiaska dochodzenia wskutek opóźnień przy rozpatrywaniu wniosków, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewniania bezpieczeństwa działania oraz pewności prawnej konieczne jest sporządzenie wspólnego wykazu definiującego zakres takiej współpracy policji oraz określenie właściwych kanałów przekazywania wniosków policyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Państwa Schengen dołożą starań w celu osiągnięcia takiego poziomu współpracy policji w zwalczaniu przestępczości, zgodnie z celami ustanowionymi w art. 39 Konwencji z Schengen, aby możliwe było zaspokojenie potrzeby szybkiego i skutecznego działania wobec sprawców działających na skalę międzynarodową.
Szczególne znaczenie ma tu sporządzenie wspólnego wykazu czynności, które zgodnie z prawem państw Schengen mogą być wymagane i podejmowane w przypadkach, w których uprzednia zgoda organów wymiaru sprawiedliwości lub organów administracji nie jest obligatoryjna i bez uszczerbku dla kompetencji nadzorczych wykonywanych przez organy wymiaru sprawiedliwości.
Jeżeli zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie takiego wykazu, Grupa Centralna uzyskuje upoważnienie do podjęcia ostatecznej decyzji.
2.
Niezależnie od przyjęcia wspólnego wykazu zgodnie z pkt 1 państwa Schengen sporządzą wykazy działań, w rozumieniu art. 39 ust. 1 Konwencji, zgodnie z przepisami prawa krajowego i przy spełnieniu warunków określonych w pkt 1, które mogą być wymagane i podejmowane w ramach kontaktów służbowych między organami policji, w celu dołączenia tych wykazów do krajowych stron Podręcznika transgranicznej współpracy policji.
3.
Państwa Schengen, których porządek prawny na to zezwala, mogą rozszerzyć współpracę policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania czynów karalnych – poprzez zawieranie umów dwustronnych oraz określenie wykraczających poza wykaz działań określonych w pkt 1 czynności mogących wejść w zakres współpracy policji bez interwencji organów wymiaru sprawiedliwości lub administracji.
Przedmiotem tych umów dwustronnych powinien być ponadto sposób późniejszego kierowania wniosków policji do właściwych organów oraz metody uproszczonego wykorzystania otrzymanych informacji, stanowiących dowód w postępowaniu karnym.
4.
W porozumieniu z Grupą Roboczą III, na podstawie doświadczeń Umawiających się Stron, Grupa Robocza I składa Grupie Centralnej roczne sprawozdanie dotyczące postępów osiągniętych w ramach poprawy współpracy policji w zakresie zapobiegania i wykrywania przestępczości.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 16 grudnia 1998 r.
wprowadzenia zharmonizowanych formularzy zapewniających dowód zaproszenia, finansowania i zakwaterowania
(SCH/Com-ex (98) 57)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 9 wymienionej Konwencji,
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie wszystkich Państw Schengen leży ujednolicenie regulacji dotyczących wydawania wiz w ramach wspólnej polityki w zakresie ruchu osobowego dla uniknięcia ewentualnych negatywnych następstw co do wjazdu na terytorium Schengen oraz bezpieczeństwa wewnętrznego;
pragnąc pogłębić dobre doświadczenia, poczynione w związku ze Wspólnymi Instrukcjami Konsularnymi oraz dążąc do dalszej harmonizacji procesu wydawania wiz;
kierując się zasadą solidarności Partnerów Schengen,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Wspólne Instrukcje Konsularne w sprawie Wiz rozdział V pkt 1.4 ("Sprawdzanie pozostałych dokumentów wymaganych do złożenia wniosku") ustalają stosowanie zharmonizowanego formularza zapewniającego dowód zakwaterowania.
Przedstawiony w Załączniku do niniejszej decyzji formularz umożliwia zachowanie wysokiego stopnia elastyczności, pozwalając na uwzględnienie sytuacji prawnej Umawiającej się Strony, jako że Państwa Schengen używają obecnie różnych formularzy o odmiennym zakresie zobowiązań.
Różnice te zwiększają w szczególności ryzyko nadużyć, dlatego Państwa Schengen wprowadzają zharmonizowany formularz, posiadający cechy ograniczające niebezpieczeństwo sfałszowania lub podrobienia.
W konsekwencji ujednolicone zostają:
- układ i struktura,
- parametry zabezpieczenia dokumentów.
Zharmonizowany formularz wchodzi do użytku w trakcie 1999 r. w państwach stosujących Konwencję Wykonawczą Schengen, w których tego rodzaju dowody przewidziane są prawem narodowym.
1.
W rozdziale V pkt 1.4 Wspólnych Instrukcji Konsularnych dodaje się następujący akapit:"Tam, gdzie według prawa krajowego Państw Schengen wymagane są potwierdzenia zaproszeń od osób prywatnych bądź dla podróży służbowych, deklaracje o finansowaniu lub potwierdzenia o zakwaterowaniu, stosuje się zharmonizowany formularz [1]."
2.
Umawiające się Strony Schengen wypełniają zharmonizowany formularz zgodnie z ich prawem krajowym.
3.
Wprowadzony do użytku przez Umawiające się Strony Schengen zharmonizowany formularz zapewniających dowód zaproszenia, finansowania i zakwaterowania sporządza się na szczeblu centralnym – zgodnie z warunkami określonymi w załączniku A (opis techniczny parametrów zabezpieczających) oraz w załącznikach A1 i A2 (wzór).
Obowiązkowe, jednolite elementy zharmonizowanego formularza wynikają z załącznika B.
4.
Wzory dokumentów sporządzonych przez Umawiające się Strony dołączone są w formie załącznika 15 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych.
5.
Francja dostarczy Państwom Schengen matryce potrzebne do produkcji.
Koszty ponoszą łącznie Umawiające się Strony.
6.
Środki zabezpieczeń dokumentu podlegają okresowej analizie (jeśli to możliwe, co dwa lata), niezależnie od zmian zasadniczych, które stają się niezbędne, gdy fałszerze i podrabiający sfałszują formularz, względnie w wyniku ujawnienia innych środków zabezpieczeń.
7.
Dokument sporządza się co najmniej w trzech językach.
8.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie po przesłaniu przez Państwa Schengen notyfikacji o wprowadzeniu niezbędnych środków.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 16 grudnia 1998 r.
w sprawie skoordynowanego rozmieszczania doradców ds. dokumentów
(SCH/Com-ex (98) 59 rev.)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 12 i 26 wymienionej Konwencji,
uwzględniając swą deklarację z dnia 16 września 1998 r. (dokument SCH/Com-ex (98) decl 3),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Plan w sprawie skoordynowanego rozmieszczenia doradców ds. dokumentów dla ruchu lotniczego i morskiego oraz w placówkach konsularnych (dokument SCH/I-Front (98) 171 rev 4) zostaje niniejszym zatwierdzony.
2.
Wykaz lokalizacji obecnie uznawanych za zasadniczo odpowiednie do realizacji misji doradców ds. dokumentów oraz oznaczenie aktualnych kluczowych lokalizacji i regionów (dokument SCH/I-Front (98) 184 rev 3) zostają niniejszym odnotowane.
Decyzja Grupy Centralnej
z dnia 27 października 1998 r.
w sprawie przyjęcia środków do walki z nielegalną imigracją
(SCH/C (98) 117)
GRUPA CENTRALNA,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, w powiązaniu z decyzją Komitetu Wykonawczego z dnia 16 września 1998 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Załączona do niniejszej decyzji skorygowana ostateczna wersja planu działania w sprawie przyjęcia środków zwalczania nielegalnej imigracji (SCH/Com-ex (98) 37 def) wchodzi w życie zgodnie ze zleceniem Komitetu Wykonawczego z dnia 16 września 1998 r.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich
z dnia 27 maja 1998 r.
w sprawie mianowania członków Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
(98/380/WE, EWWiS, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 168a,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 32d,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140a,
uwzględniając decyzję Rady 88/591/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 24 października 1988 r. ustanawiającą Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich [1],
a także mając na uwadze, co następuje: kadencje następujących osób: Pana Josefa Azizi, Pana Corneliusa Paulusa Brieta, Pana Marca Jaegera, Pana Andreasa Kalogeropoulosa, Pana Koenraada Lenaertsa, Pana Rui Manuela Gens de Moura Ramos, Pani Virpi Tiili oraz Pana Bo Vesterdorfa, wygasają dnia 31 sierpnia 1998 r.;
częściowe odnowienie składu członków Sądu Pierwszej Instancji powinno nastąpić w okresie od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 2004 r.;
by dopełnić częściowe odnowienie składu członków Sądu Pierwszej Instancji, konieczne będzie mianowanie sędziego w późniejszym terminie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące osoby mianowane są niniejszym na stanowiska sędziów Sądu Pierwszej Instancji na okres od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 2004 r.:
Pan Josef Azizi,
Pan Marc Jaeger,
Pan Koenraad Lenaerts,
Pan Rui Manuel Gens de Moura Ramos,
Pani Virpi Tiili,
Pan Bo Vesterdorf,
Pan Michael Vilaras.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie budżetu na 1999 r. dla Help Desk
(SCH/Com-ex (99) 3)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen, zwanej dalej "Konwencją z Schengen",
uwzględniając art. 119 wspomnianej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Projekt budżetu na 1999 r. przewiduje dla Help Desk kwotę 1880000 franków belgijskich.
2.
Wkłady Umawiających się Stron zostaną wyliczone według klucza przydziału ustanowionego w art. 119 Konwencji z Schengen oraz na podstawie decyzji Komitetu Wykonawczego z dnia 7 października 1997 r. (dokument SCH/Com-ex (97) 18).
3.
Niniejsza decyzja stanowi upoważnienie dla Unii Gospodarczej Beneluksu, będącej Stroną tej umowy, do wezwania do wpłacania składek przez Umawiające się Strony.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie wydatków na budowę C. SIS
(SCH/Com-ex (99) 4)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 92 i 119 wspomnianej Konwencji,
przyjmując do wiadomości i zatwierdzając dokument SCH/OR.
SIS (99) 3 rev.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Wydatki nowo dodane do budżetu budowy C. SIS zostają niniejszym zatwierdzone i w związku z tym możliwe jest stwierdzenie wymagalności udziałów poszczególnych państw Schengen zgodnie z pisemną procedurą określoną w tytule II nr 2 rozporządzenia finansowego dla budowy i eksploatacji Systemu Informacyjnego Schengen (C. SIS) (SCH/Com-ex (93) 16, 2 rev. z dnia 15 grudnia 1997 r.).
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie uaktualnienia Podręcznika Sirene
(SCH/Com-ex (99) 5)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 108 wspomnianej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Podręcznik Sirene został uaktualniony; nowa wersja (SCH/OR.
SIS-SIRENE (99) 64) [1] jest załączona do niniejszej decyzji.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie dorobku Schengen odnoszącego się do telekomunikacji
(SCH/Com-ex (99) 6)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 44 wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Zatwierdza się taktyczne oraz operacyjne wymogi określone w ramach realizacji mandatu na podstawie art. 44 wobec przyszłych transgranicznych systemów cyfrowej łączności radiowej policji oraz służb celnych państw Schengen, zasady tworzenia oraz przetwarzania jednolitych algorytmów kodowania oraz pozostałe ustalenia z zakresu pracy podgrupy roboczej ds. telekomunikacji, opisane w następujących dziewięciu dokumentach:
1.
SCH/I-telecom (92) 21, Rev. 2 [1] z dnia 12 czerwca 1992 r.
"Określenie wymogów wobec przyszłego systemu łączności policji i służb celnych"
2.
SCH/I-telecom (95) 18 [2] z dnia 8 czerwca 1995 r.
"Cyfrowy system łączności i komunikacji radiowej dla organów bezpieczeństwa (wymogi taktyczne i operacyjne)"
3.
SCH/I-telecom (96) 44, Rev. 5 [3] z dnia 14 listopada 1997 r.
"Wymogi dla terminali oraz ich pulpitów sterujących w przyszłych cyfrowych zbiorczych systemach łączności radiowej państw Schengen"
4.
SCH/I-telecom (95) 33, Rev. 2 [4] z dnia 6 grudnia 1995 r.
"Wniosek do ETSI o zbadanie norm europejskich, spełniających wymagania funkcjonalne organów Schengen"
5.
SCH/I-telecom (95) 35 [5] z dnia 21 listopada 1995 r.
"Wymogi systemu komunikacyjnego państw Schengen oraz norma TETRA"
6.
SCH/I-telecom-crypto (95) 37, Rev. 4 [6] z dnia 8 lipca 1996 r.
"Wymogi bezpieczeństwa stawiane cyfrowej sieci łączności radiowej przez organizacje odpowiedzialne za kwestie bezpieczeństwa"
7.
SCH/I-telecom/crypto (97) 7, Rev. 5 [7] z dnia 24 lutego 1998 r.
"Porozumienie o stosowaniu i przechowywaniu algorytmów stosowanych przez państwa Schengen"
8.
SCH/I-Telecom/Crypto (97) 10, Rev. 2 [8] z dnia 24 lutego 1998 r.
"Kryteria tworzenia określonych algorytmów stosowanych przez państwa Schengen"
9.
SCH/I (98) 17, Rev. 4 [9] z dnia 26 maja 1998 r.
"Poprawka do mandatu podgrupy ds. telekomunikacji w celu zbadania interoperacyjności różnych systemów cyfrowej łączności radiowej"
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie oficerów łącznikowych
(SCH/Com-ex (99)7, Rev. 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 7 i 47 wymienionej Konwencji,
uwzględniając własną deklarację z dnia 16 września 1998 r. (dokument SCH/Com-ex (98) Decl.
2 Rev.),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Zatwierdza się projekt wzajemnego delegowania oficerów łącznikowych do celów doradztwa oraz wspierania realizacji działań zabezpieczających i kontrolnych na granicach zewnętrznych (dokument SCH/I-Front (98)170 Rev. 5).
2.
Umawiającym się Stronom zaleca się bezzwłoczne oddelegowanie oficerów łącznikowych do wybranych przez nie miejsc, określonych w wykazie w dokumencie SCH/I-Front (99)9 Rev., 3 oraz zawarcie w razie potrzeby niezbędnych do tego celu umów dwustronnych.
Wymieniony wykaz nie zawiera wiążących ustaleń i jest uaktualniany wraz z rozwojem sytuacji.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie ogólnych zasad dotyczących wynagradzania informatorów
(SCH/Com-ex (99) 8 Rev. 2)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 70–76 wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Komitet Wykonawczy zatwierdza decyzję Grupy Centralnej z dnia 22 marca 1999 r. w sprawie ogólnych zasad wynagradzania informatorów [SCH/C (99) 25 SCH/Stup (98) 72 Rev.].
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie nielegalnego handlu bronią palną
(SCH/Com-ex (99) 10)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając art. 9 wymienionej Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Poczynając od chwili obecnej, Umawiające się Strony dokonują w terminie do dnia 31 lipca każdego roku zgłoszenia krajowych danych za rok poprzedzający, dotyczących nielegalnego handlu bronią palną, na podstawie wspólnego formularza określonego w załączniku do dokumentu SCH/I-Ar (98) 32.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie ostatecznych wersji Wspólnego Podręcznika i Wspólnych Instrukcji Konsularnych
(SCH/Com-ex (99) 13)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając art. 132 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen,
uwzględniając również art. 3, 5, 6, 7, 8, 11, 12, 17, 18 i 25 wymienionej Konwencji z jednej strony oraz jej art. 9 i 17 z drugiej strony,
a także mając na uwadze, co następuje: w interesie wszystkich Państw Schengen leży ujednolicenie reguł wydawania wiz w ramach wspólnej polityki w zakresie przepływu osób, w celu uniknięcia możliwych negatywnych następstw w odniesieniu do wjazdu na terytorium Państw Schengen i bezpieczeństwa wewnętrznego,
kierując się dążeniem do poszerzenia obecnych pozytywnych doświadczeń w stosowaniu Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz w celu dalszej harmonizacji procesu wydawania wiz,
kierując się zasadą solidarności między Państwami Schengen,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
I. 1.
Poprawiona wersja Wspólnych Instrukcji Konsularnych (dodatek 1 [1] i załączniki do nich, i
2. Poprawiona wersja Wspólnego Podręcznika (dodatek 2 [2] i załączniki do niego
zostają niniejszym przyjęte.
Następujące zmiany zostały uwzględnione przy sporządzaniu tych wersji: zmiany do załączników 1, 2, 3, 5, 7, 9, 10, 12 i 15 do Wspólnych Instrukcji Konsularnych oraz odpowiadających załączników 5, 5A, 14B 10, 6B, 6C i 14A do Wspólnego Podręcznika.
II.
Dokumenty odnoszące się do poprzednich wersji Wspólnych Instrukcji Konsularnych, Wspólnego Podręcznika oraz załączników do nich, wymienione w dodatku 3, tracą moc z dniem przyjęcia poprawionej wersji.
III.
Dokument odnoszący się do reprezentacji w związku z wydawaniem wiz jest załączony do celów informacyjnych w dodatku 4 [3].
IV.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie opracowania podręcznika dokumentów, które mogą być wizowane
(SCH/Com-ex (99) 14)
Komitet Wykonawczy na spotkaniu w Berlinie podjął dnia 16 grudnia 1998 r. decyzję w sprawie opracowania podręcznika dokumentów, które mogą być wizowane (SCH/Com-ex (98) 56).
Podręcznik będzie składał się z następujących sekcji:
Część I _BAR_ Dokumenty podróży podlegające wizowaniu _BAR_
Część II _BAR_ Paszporty podlegające wizowaniu wydawane cudzoziemcom przez Państwa Schengen _BAR_
Część III _BAR_ Wykaz dokumentów podróży wydawanych przez organizacje międzynarodowe _BAR_
Część IV _BAR_ Sukcesywna rozbudowa dokumentacji obejmującej kopie tych dokumentów _BAR_
Część V _BAR_ Informacje o znanych paszportach fikcyjnych _BAR_
Komitet Wykonawczy przyjmuje do wiadomości, że obok części I (Dokumenty podróży podlegające wizowaniu), przekazanej dnia 16 grudnia 1998 r., gotowe są obecnie części II, III i V (patrz załącznik [1].
Sporządzone zostały zatem najważniejsze części podręcznika dokumentów podlegających wizowaniu.
Sukcesywna rozbudowa dokumentacji obejmującej kopie tych dokumentów prowadzona jest w ramach prac Unii Europejskiej.
Można wykorzystywać także wydany przez Interpol podręcznik dokumentów autentycznych.
Zmieniona część I podręcznika, a także części II, III i V, zostaną udostępnione placówkom dyplomatycznym i konsularnym za granicą.
Możliwe jest udostępnianie ich służbom granicznym oraz urzędom zajmującym się sprawami cudzoziemców.
Przedstawione części podręcznika dokumentów podróży podlegających wizowaniu powinny być rozszerzane w miarę potrzeb raz na kwartał, poczynając od dnia 1 lipca 1999 r.
Decyzja Komitetu Wykonawczego
z dnia 28 kwietnia 1999 r.
w sprawie poprawy współpracy policji w dziedzinie zapobiegania i wykrywania przestępstw
(SCH/Com-ex (99) 18)
KOMITET WYKONAWCZY,
uwzględniając artykuł 132 Porozumienia wykonawczego do Konwencji z Schengen,
uwzględniając artykuł 39 wymienionej Konwencji,
pragnąc kontynuować starania o poprawę warunków transgranicznej współpracy policji,
uwzględniając decyzję Komitetu Wykonawczego z dnia 16 grudnia 1998 r. (dokument SCH/Com-ex (98)51, rev. 3),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Zatwierdza się zasady regulujące współpracę policji w dziedzinie zapobiegania przestępstwom i wykrywania ich, wymienione w nocie Prezydencji (dokument SCH/I (98)75, rev. 5) z dnia 28 kwietnia 1999 r.
Decyzja Grupy Centralnej
z dnia 22 marca 1999 r.
w sprawie ogólnych zasad dotyczących wynagradzania informatorów
(SCH/C (99) 25)
Informatorzy odgrywają istotną rolę w zwalczaniu poważnej przestępczości transgranicznej, w szczególności przestępczości związanej z narkotykami, ponieważ osoby te z reguły cieszą się zaufaniem przestępców, dzięki czemu powstaje możliwość uzyskania ogólnego obrazu działalności tajnych organizacji i struktur przestępczych.
Grupa robocza ds. narkotyków zajęła się tym zagadnieniem podczas Prezydencji Niemiec, badając sytuację prawną oraz praktykę wynagradzania informatorów.
Na podstawie analizy wyników tego badania grupa robocza ds. narkotyków opracowała wspólne modelowe zasady wynagradzania oraz udzielania korzyści niematerialnych informatorom.
Wymienione ogólne zasady są niewiążącymi wytycznymi dla terytorium Schengen; ich celem jest dalsza poprawa współpracy policji i służb celnych w tej wrażliwej dziedzinie.
Powinny one zarazem stanowić pomoc dla Państw Schengen noszących się z zamiarem sformułowania bądź uzupełnienia podobnych regulacji.
Grupa centralna przyjmuje z aprobatą do wiadomości owe niewiążące "Ogólne zasady regulujące wynagradzanie informatorów" (SCH/Stup (98)72 Rev. 2), z zastrzeżeniem zatwierdzenia ich przez Komitet Wykonawczy.
--------------------------------------------------
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich wspólnot europejskich
z dnia 15 września 1999 r.
w sprawie mianowania przewodniczącego oraz członków Komisji Wspólnot Europejskich
(1999/627/WE, EWWiS, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 214 ust. 2 akapit trzeci oraz art. 215,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 10 ust. 2 akapit trzeci oraz art. 12,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 127 ust. 2 akapit trzeci oraz art. 128,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie grupowej rezygnacji z dnia 16 marca 1999 r. przewodniczącego oraz członków Komisji, mianowanych do dnia 22 stycznia 2000 r., przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, deklaracją przyjętą podczas posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 24 marca 1999 r., nominowali za wspólnym porozumieniem Pana Romano PRODIEGO na osobę, którą zamierzają mianować przewodniczącym Komisji.
(2) Parlament Europejski zatwierdził tę nominację rezolucją z dnia 5 maja 1999 r.
(3) Deklaracją z dnia 9 lipca 1999 r., Pan Romano PRODI poinformował o wynikach swoich rozmów z rządami Państw Członkowskich.
(4) Decyzją 1999/499/WE, EWWiS, Euratom [1] z dnia 19 lipca 1999 r., przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, za wspólnym porozumieniem z nowo mianowanym przewodniczącym Komisji, nominowali pozostałe osoby, które zamierzali mianować członkami Komisji mającymi zastąpić obecnych członków Komisji, którzy złożyli rezygnacje, zarówno na okres pozostały do końca ich kadencji, czyli do dnia 22 stycznia 2000 r., jak również na okres następnych pięciu lat, od dnia 23 stycznia 2000 r. do dnia 22 stycznia 2005 r.
(5) W głosowaniu z dnia 15 września 1999 r. Parlament Europejski zatwierdził przewodniczącego oraz pozostałych członków Komisji w ten sposób nominowanych, zarówno na okres od dnia 16 września 1999 r. do dnia 22 stycznia 2000 r., jak również na okres następnych pięciu lat, od dnia 23 stycznia 2000 r. do dnia 22 stycznia 2005 r.
(6) Należy pozwolić nowej Komisji na jak najszybsze objęcie urzędu oraz kontynuowanie jej pracy przez pełną kadencję, czyli od dnia 23 stycznia 2000 r. przez okres następnych pięciu lat; niniejszą decyzją należy więc dokonać mianowania równocześnie na obydwie kadencje,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Następujące osoby zostają niniejszym mianowane członkami Komisji Wspólnot Europejskich na okres od dnia 16 września 1999 r. do dnia 22 stycznia 2000 r., oraz na okres od dnia 23 stycznia 2000 r. do dnia 22 stycznia 2005 r.:
- na przewodniczącego:
- Pan Romano PRODI
- na członków:
- Pan Michel BARNIER
- Pan Frits BOLKESTEIN
- Pan Philippe BUSQUIN
- Pan David BYRNE
- Pani Loyola DE PALACIO DEL VALLE LERSUNDI
- Pani Anna DIAMANTOPOULOU
- Pan Franz FISCHLER
- Pan Neil KINNOCK
- Pan Pascal LAMY
- Pan Erkki LIIKANEN
- Pan Mario MONTI
- Pan Poul NIELSON
- Pan Christopher PATTEN
- Pani Viviane REDING
- Pani Michaele SCHREYER
- Pan Pedro SOLBES MIRA
- Pan Günter VERHEUGEN
- Pan António VITORINO
- Pani Margot WALLSTRÖM.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem 16 września 1999 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Układ
między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach
RZĄDY KRÓLESTWA BELGII, REPUBLIKI FEDERALNEJ NIEMEC, REPUBLIKI FRANCUSKIEJ, WIELKIEGO KSIĘSTWA LUKSEMBURGA I KRÓLESTWA NIDERLANDÓW,
Zwane dalej "Stronami",
ŚWIADOME, że coraz ściślejszy związek narodów Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich powinien znaleźć odzwierciedlenie w swobodzie przekraczania granic wewnętrznych dla wszystkich obywateli Państw Członkowskich oraz w swobodnym przepływie towarów i usług,
PRAGNĄC wzmocnić solidarność między swoimi narodami usuwając przeszkody w swobodnym ruchu na wspólnych granicach między Państwami Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiką Federalną Niemiec i Republiką Francuską,
UWZGLĘDNIAJĄC postęp osiągnięty w ramach Wspólnot Europejskich w związku z zapewnianiem swobodnego przepływu osób, towarów i usług,
ZACHĘCONE decyzją o zniesieniu kontroli przepływu obywateli Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich na wspólnych granicach i ułatwienia przepływu towarów i usług przez te granice,
ZWAŻYWSZY, że stosowanie niniejszego Układu może wymagać przyjęcia środków legislacyjnych, które będą musiały być przedłożone parlamentom Państw – Sygnatariuszy zgodnie z ich konstytucjami,
UWZGLĘDNIAJĄC deklarację Rady Europejskiej z Fontainebleau z dnia 25 i 26 czerwca 1984 roku w sprawie zniesienia formalności celnych i policyjnych dla osób i towarów przekraczających granice wewnątrzwspólnotowe,
UWZGLĘDNIAJĄC układ zawarty w Saarbrücken dnia 13 lipca 1984 roku między Republiką Federalną Niemiec a Republiką Francuską,
UWZGLĘDNIAJĄC wnioski przyjęte dnia 31 maja 1984 roku na spotkaniu Ministrów Transportu Państw Beneluksu i Republiki Federalnej Niemiec w Neustadt an der Aisch,
UWZGLĘDNIAJĄC memorandum Rządów Unii Gospodarczej Beneluksu z dnia 12 grudnia 1984 roku przekazane Rządom Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
ŚRODKI KRÓTKOTERMINOWE
Artykuł 1
W momencie wejścia w życie niniejszego układu i do czasu całkowitego zniesienia kontroli, formalności przewidziane dla obywateli Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich na wspólnych granicach między Państwami Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, są przeprowadzane zgodnie z warunkami ustanowionymi poniżej.
Artykuł 2
W odniesieniu do przepływu osób, od dnia 15 czerwca 1985 roku policja oraz organy celne przeprowadzają zwykłą kontrolę wzrokową prywatnych pojazdów przekraczających wspólną granicę ze zmniejszoną prędkością, bez ich zatrzymywania.
Dopuszczalne są jednakże bardziej szczegółowe kontrole dokonywane na miejscu.
Kontrole są przeprowadzane w miarę możliwości poza pasem ruchu, tak by nie utrudniać ruchu innych pojazdów przekraczających granicę.
Artykuł 3
W celu ułatwienia przeprowadzania kontroli wzrokowej obywatele Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, chcący przekroczyć wspólną granicę w pojeździe silnikowym, mogą przytwierdzić do przedniej szyby zieloną tarczę o średnicy co najmniej ośmiu centymetrów.
Wskazuje ona, że pasażerowie pojazdu przekraczają granicę zgodnie z zasadami kontroli granicznej, przewożą towary dozwolone w ramach zwolnień celnych oraz zastosowali się do przepisów o wymianie walut.
Artykuł 4
Strony starają się skrócić do minimum czas kontroli na wspólnych granicach w odniesieniu do zarobkowego przewozu drogowego pasażerów.
Strony wypracowują rozwiązania umożliwiające im zniesienie do dnia 1 stycznia 1986 roku regularnych kontroli na wspólnych granicach pasażerskich list przewozowych i licencji na zarobkowy przewóz drogowy pasażerów.
Artykuł 5
Do dnia 1 stycznia 1986 roku zamiast sąsiednich krajowych punktów kontroli granicznej ustanowione zostają wspólne kontrole, o ile takie nie zostały już ustanowione i o ile pozwalają na to warunki fizyczne.
Rozważone zostają możliwości wprowadzenia wspólnych kontroli na innych przejściach granicznych, biorąc pod uwagę warunki lokalne.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla stosowania między Stronami uzgodnień korzystniejszych, Strony podejmują środki niezbędne dla ułatwienia przepływu obywateli Państw Członkowskich zamieszkałych na przygranicznych obszarach administracyjnych, mając na względzie umożliwienie im przekraczania granicy w miejscach poza ustalonymi przejściami granicznymi oraz niezależnie od czasu pracy przejść granicznych.
Zainteresowane osoby mogą korzystać z powyższych ułatwień pod warunkiem, że przewożą towary dozwolone w ramach zwolnień celnych i zastosowały się do przepisów o wymianie walut.
Artykuł 7
Strony dążą do zbliżenia polityki wizowej, w jak najkrótszym terminie, w celu uniknięcia niekorzystnych konsekwencji w odniesieniu do kwestii imigracji i bezpieczeństwa mogących być następstwem złagodzenia kontroli na wspólnych granicach.
Strony, o ile to możliwe, podejmują do dnia 1 stycznia 1986 roku niezbędne kroki w celu stosowania własnych procedur wydawania wiz i wjazdu na swoje terytorium, uwzględniając konieczność zapewnienia ochrony całości terytorium pięciu państw przed nielegalną imigracją oraz innymi działaniami mogącymi zagrozić bezpieczeństwu.
Artykuł 8
W związku z osłabieniem kontroli na wspólnych granicach i biorąc pod uwagę występowanie zasadniczych różnic w ustawodawstwach Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej, Strony podejmują zdecydowane kroki mające na celu walkę z nielegalnym handlem narkotykami na swoich terytoriach oraz skoordynowanie wspólnych działań w tym zakresie.
Artykuł 9
Strony wzmacniają współpracę między organami celnymi i policyjnymi w zakresie zwalczania przestępczości, w szczególności nielegalnego handlu środkami odurzającymi i bronią, nielegalnego wjazdu i pobytu osób, nadużyć celnych i podatkowych oraz przemytu.
W tym celu, zgodnie z krajowymi przepisami, Strony dążą do poprawy wymiany informacji i jej wzmocnienia w przypadku, gdy może być ona przydatna dla innych Stron w zwalczaniu przestępczości.
W ramach przepisów krajowych Strony wzmocnią wzajemną pomoc w zwalczaniu niedozwolonego przepływu kapitału.
Artykuł 10
W celu zapewnienia współpracy przewidzianej w artykułach 6–9, w regularnych odstępach czasu odbywają się spotkania właściwych organów Stron.
Artykuł 11
Od dnia 1 lipca 1985 roku strony w transgranicznym przewozie drogowym rzeczy znoszą systematyczne przeprowadzanie następujących czynności kontrolnych na wspólnych granicach:
- kontrola czasu prowadzenia pojazdu oraz odpoczynku [(rozporządzenie Rady (EWG) nr 543/69 z dnia 25 marca 1969 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do przewozu drogowego oraz AETR)],
- kontrola ciężaru i rozmiarów pojazdów użytkowych; niniejszy przepis nie stanowi przeszkody dla wprowadzenia automatycznych systemów ważących na miejscu,
- kontrola stanu technicznego pojazdów.
Równocześnie podjęte zostają środki mające na celu uniknięcie powtórnych kontroli na terytorium Stron.
Artykuł 12
Od dnia 1 lipca 1985 roku kontrole dokumentów określających czynności w zakresie transportu, które nie są wykonywane w oparciu o licencję lub kontyngent na mocy przepisów wspólnotowych lub dwustronnych, zostają zastąpione na wspólnych granicach przez rutynowe kontrole na miejscu.
Pojazdy wykonujące usługi transportowe w ramach powyższych uzgodnień zostaną wyposażone przy przekraczaniu granicy w specjalny znak graficzny.
Właściwe organy Stron wspólnie ustalą powyższy znak graficzny.
Artykuł 13
Strony dążą do zharmonizowania do dnia 1 stycznia 1986 roku systemów licencjonowania komercyjnego transportu drogowego w odniesieniu do ruchu granicznego w celu uproszczenia, ułatwienia i, o ile to możliwe, zastąpienia pozwoleń na określoną trasę pozwoleniami okresowymi. Strony stosują kontrolę wzrokową pojazdów przekraczających wspólną granicę.
Procedury mające na celu zastąpienie pozwoleń na określoną trasę pozwoleniami okresowymi zostają ustalone na mocy porozumień dwustronnych, biorąc pod uwagę wymogi drogowego transportu rzeczy obowiązujące w zainteresowanych państwach.
Artykuł 14
Strony szukają rozwiązań mających na celu skrócenie czasu oczekiwania na wspólnych granicach w związku z wypełnianiem formalności granicznych w odniesieniu do transportu kolejowego.
Artykuł 15
Strony zlecają odpowiednim spółkom kolejowym w swych Państwach:
- przyjęcie procedur technicznych w celu zminimalizowania czasu postoju na wspólnych granicach,
- podjęcie energicznych działań mających na celu zastosowanie do niektórych typów przewozów kolejowych określonych przez spółki kolejowe specjalnego systemu przewozowego, według którego wspólne granice mogą być przekraczane szybko, bez znaczących przystanków (pociągi towarowe z ograniczonym czasem postoju na granicy).
Artykuł 16
Strony harmonizują daty i czas pracy punktów celnych żeglugi śródlądowej na wspólnych granicach.
TYTUŁ II
ŚRODKI DŁUGOTERMINOWE
Artykuł 17
W odniesieniu do przepływu osób Strony zmierzają do zniesienia kontroli na wspólnych granicach i przesunięcia ich na granice zewnętrzne.
W tym celu Strony dążą w pierwszej kolejności do harmonizacji, tam gdzie to konieczne, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących zakazów i ograniczeń, na mocy których przeprowadzane są kontrole, oraz podejmują dodatkowe środki w celu ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i zapobiegania nielegalnej imigracji obywateli Państw, które nie są członkami Wspólnot Europejskich.
Artykuł 18
Strony omawiają w szczególności następujące kwestie, biorąc pod uwagę wyniki, jakie przyniosło przyjęcie środków krótkoterminowych:
a) sporządzanie uzgodnień dotyczących współpracy policji w sprawie zapobiegania przestępczości i prowadzenia śledztw;
b) sprawdzanie trudności, jakie mogą wystąpić przy stosowaniu porozumień w sprawie międzynarodowej pomocy sądowej i ekstradycji, w celu ustalenia najbardziej odpowiednich rozwiązań dla poprawy współpracy między Stronami w tych dziedzinach;
c) poszukiwanie środków mających na celu wspólne zwalczanie przestępczości, między innymi przez rozważenie wprowadzenia prawa kontynuacji pościgu dla funkcjonariuszy policji, biorąc pod uwagę istniejące środki komunikacji i międzynarodowej pomocy sądowej.
Artykuł 19
Strony podejmują działania zmierzające do harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących w szczególności:
- środków odurzających,
- broni i materiałów wybuchowych,
- meldowania podróżnych w hotelach.
Artykuł 20
Strony dążą do harmonizacji polityk wizowych i warunków wjazdu na ich terytorium.
Na ile to będzie niezbędne, przygotują także działania harmonizujące postanowienia określające niektóre aspekty prawne postanowień dotyczących cudzoziemców w odniesieniu do obywateli Państw, które nie są członkami Wspólnot Europejskich.
Artykuł 21
Strony podejmują wspólne inicjatywy w ramach Wspólnot Europejskich:
a) w celu osiągnięcia wzrostu ulg celnych dla podróżnych;
b) w odniesieniu do zgody Wspólnoty na zniesienie istniejących ograniczeń na przywóz do Państw Członkowskich towarów, których posiadanie nie jest zakazane ich obywatelom.
Strony podejmują inicjatywy w ramach Wspólnot Europejskich w celu zapewnienia, że podatek VAT nałożony na turystyczne usługi transportowe we Wspólnotach Europejskich jest pobierany w kraju wyjazdu w oparciu o jednolite zasady.
Artykuł 22
Strony dążą, aby w stosunkach dwustronnych i w ramach Wspólnot Europejskich:
- zwiększyć ulgi celne na limit paliwa, tak by był on zgodny z normalną objętością zbiornika paliwa autobusu lub autokaru (600 litrów),
- ujednolicić stawki podatkowe na olej napędowy oraz zwiększyć ulgi celne przyznawane na normalnej objętości zbiornik paliwa ciężarówek.
Artykuł 23
W zakresie transportu towarów Strony dążą do skrócenia czasu oczekiwania i zmniejszenia liczby postojów na sąsiednich krajowych punktach kontroli granicznej.
Artykuł 24
W odniesieniu do przepływu towarów Strony starają się podjąć środki w celu przeniesienia punktów kontroli umiejscowionych na wspólnych granicach na granice zewnętrzne lub na ich wewnętrzne terytorium.
W tym celu podejmują, tam gdzie to konieczne, wspólne inicjatywy w stosunkach dwustronnych oraz w ramach Wspólnot Europejskich dążąc do harmonizacji przepisów stanowiących podstawę kontroli towarów na wspólnych granicach.
Strony zapewnią, że środki powyższe nie będą naruszać regulacji odnoszących się do koniecznej ochrony zdrowia ludzi, zwierząt i roślin.
Artykuł 25
Strony rozwijają współpracę zmierzającą do ułatwienia odprawy celnej towarów przekraczających wspólną granicę przez systematyczną, automatyczną wymianę niezbędnych danych zebranych w jednym dokumencie.
Artykuł 26
Strony badają możliwość harmonizacji podatków pośrednich (podatku VAT i podatku akcyzowego) w ramach Wspólnot Europejskich.
W tym celu wspierają inicjatywy podjęte przez Wspólnoty Europejskie.
Artykuł 27
Strony badają, czy na zasadach wzajemności, zgodne z prawem wspólnotowym, ulgi celne przyznane na wspólnych granicach mieszkańcom stref przygranicznych, mogą zostać zniesione.
Artykuł 28
Przed zawarciem jakiegokolwiek porozumienia dwu- lub wielostronnego o podobnej treści do niniejszego, z Państwem, które nie jest stroną niniejszej umowy, Strony odbywają wzajemne konsultacje.
Artykuł 29
Niniejszy układ stosuje się do Berlina, chyba że w terminie trzech miesięcy od jego wejścia w życie zostanie złożony sprzeciw przez Rząd Republiki Federalnej Niemiec, Rządy Państw Unii Gospodarczej Beneluksu lub Republiki Francuskiej.
Artykuł 30
Środki określone w niniejszym układzie, które nie podlegają stosowaniu z chwilą jego wejścia w życie, mają zastosowanie od dnia 1 stycznia 1986 roku w odniesieniu do środków przewidzianych w tytule I i, jeśli to możliwe, od dnia 1 stycznia 1990 roku w odniesieniu do środków przewidzianych w tytule II, chyba że układ przewiduje inne terminy.
Artykuł 31
Niniejszy układ stosuje się z zastrzeżeniem postanowień artykułów 5, 6, oraz 8–16 układu zawartego w Saarbrücken dnia 13 lipca 1984 roku między Republiką Federalną Niemiec a Republiką Francuską.
Artykuł 32
Niniejszy układ zostaje podpisany bez zastrzeżenia ratyfikacji albo zatwierdzenia, bądź z zastrzeżeniem ratyfikacji albo zatwierdzenia, po którym nastąpi ratyfikacja lub zatwierdzenie.
Niniejszy układ stosuje się tymczasowo od dnia następującego po jego podpisaniu.
Niniejszy układ wchodzi w życie trzydziestego dnia od daty przekazania ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego lub ostatniego zatwierdzenia.
Artykuł 33
Depozytariuszem niniejszego układ jest Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga, który przekaże jego uwierzytelnione kopie Rządom pozostałych Państw – Sygnatariuszy.
Konwencja
Wykonawcza do układu z Schengen
z dnia 14 czerwca 1985 roku
między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA ORAZ KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, zwane dalej "Umawiającymi się Stronami",
OPIERAJĄC się na Układzie z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach,
ZDECYDOWAWSZY wypełnić zobowiązania wyrażone w powyższym Układzie, mające na celu zniesienie kontroli przepływu osób na ich wspólnych granicach oraz ułatwienie transportu i przepływu towarów na tych granicach, a także mając na uwadze, co następuje:
Traktat ustanawiający Wspólnoty Europejskie, uzupełniony Jednolitym Aktem Europejskim, przewiduje, że rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych;
zamiarem Umawiających się Stron jest realizacja powyższego celu, bez uszczerbku dla środków podejmowanych w celu wprowadzania w życie postanowień Traktatu;
wykonanie powyższego zobowiązania wymaga podjęcia szeregu właściwych środków i ścisłej współpracy między Umawiającymi się Stronami,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Do celów niniejszej Konwencji:
"granice wewnętrzne" : oznaczają wspólne granice lądowe Umawiających się Stron, ich porty lotnicze przeznaczone do rejsów krajowych oraz ich porty morskie przeznaczone do regularnych połączeń promowych, wyłącznie z lub do innego portu na terytoriach Umawiających się Stron, bez zatrzymywania się w jakichkolwiek portach znajdujących się poza powyższymi terytoriami;
"granice zewnętrzne" : oznaczają granice lądowe i morskie Umawiających się Stron, ich porty lotnicze i morskie, jeżeli nie są one granicami wewnętrznymi;
"rejs krajowy" : oznacza każdy rejs wyłącznie do lub z terytoriów Umawiających się Stron, bez lądowania na terytorium państwa trzeciego;
"państwo trzecie" : oznacza każde państwo, inne niż Umawiające się Strony;
"cudzoziemiec" : oznacza każdą osobę, inną niż obywatel Państwa Członkowskiego Wspólnot Europejskich;
"cudzoziemiec, wobec którego dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu" : oznacza cudzoziemca, wobec którego dokonano wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen zgodnie z artykułem 96, w celu odmowy tej osobie wjazdu;
"przejście graniczne" : oznacza każde przejście graniczne uznane przez właściwe władze do przekraczania granic zewnętrznych;
"kontrola graniczna" : oznacza kontrolę przeprowadzaną na granicy wyłącznie w związku z zamiarem jej przekroczenia, niezależnie od jakichkolwiek innych okoliczności;
"przewoźnik" : oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która zajmuje się świadczeniem usług przewozu pasażerów, drogą lotniczą, morską lub lądową;
"dokument pobytowy" : oznacza upoważnienie jakiegokolwiek rodzaju wydane przez Umawiającą się Stronę, przyznające prawo pobytu na jej terytorium.
Pojęcie to nie obejmuje zezwolenia na pobyt na czas oznaczony na terytorium Umawiającej się Strony do celów postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu lub dokumentu pobytowego;
"wniosek o udzielenie azylu" : oznacza każdy pisemny, ustny lub inny wniosek wniesiony przez cudzoziemca na granicy zewnętrznej lub na terytorium Umawiającej się Strony w celu uznania za uchodźcę zgodnie z Konwencją genewską dotycząca statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku, zmienioną Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 roku, a tym samym w celu uzyskania prawa pobytu;
"osoba ubiegająca się o azyl" : oznacza każdego cudzoziemca, który wniósł wniosek o udzielenie azylu w rozumieniu powyższej Konwencji, w odniesieniu do którego nie podjęto jeszcze ostatecznej decyzji;
"postępowanie w sprawie wniosków o udzielenie azylu" : oznacza wszelkie procedury rozpatrywania wniosków i podejmowania decyzji w sprawie wniosków o udzielenie azylu, w tym środki podjęte na podstawie ostatecznej decyzji w sprawie wniosku, z wyjątkiem wskazania Umawiającej się Strony właściwej do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosków o udzielenie azylu na mocy Konwencji.
TYTUŁ II
ZNIESIENIE KONTROLI NA GRANICACH WEWNĘTRZNYCH I PRZEPŁYW OSÓB
ROZDZIAŁ 1
PRZEKRACZANIE GRANIC WEWNĘTRZNYCH
Artykuł 2
1.
Granice wewnętrzne mogą być przekraczane w każdym miejscu, bez poddawania przekraczających je osób jakiejkolwiek kontroli.
2.
Jednakże, jeśli wymagają tego porządek publiczny lub bezpieczeństwo narodowe, każda z Umawiających się Strona może, po konsultacji z pozostałymi Umawiającymi się Stronami, podjąć decyzję, że przez ograniczony okres na granicach wewnętrznych mogą być prowadzone krajowe kontrole graniczne, w zależności od sytuacji.
W przypadku gdy porządek publiczny lub bezpieczeństwo narodowe wymagają podjęcia niezwłocznych działań, zainteresowana Umawiająca się Strona podejmuje niezbędne środki oraz niezwłocznie informuje o tym pozostałe Umawiające się Strony.
3.
Zniesienie kontroli osób na granicach wewnętrznych nie ma wpływu na postanowienia artykułu 22 lub wykonywanie uprawnień policyjnych na terytorium Umawiającej się Strony przez właściwe władze, zgodnie z prawem tej Strony albo wymogami posiadania, noszenia oraz okazywania dokumentów określonych prawem tej Strony.
4.
Kontrole towarów prowadzone są zgodnie z odpowiednimi postanowieniami niniejszej Konwencji.
ROZDZIAŁ 2
PRZEKRACZANIE GRANIC ZEWNĘTRZNYCH
Artykuł 3
1.
Granice zewnętrzne mogą być co do zasady przekraczane jedynie na przejściach granicznych oraz w czasie ściśle ustalonych godzin otwarcia.
Komitet Wykonawczy przyjmie bardziej szczegółowe postanowienia, wyjątki i uregulowania dotyczące lokalnego ruchu granicznego oraz zasady dotyczące szczególnych kategorii żeglugi morskiej, takich jak żegluga rekreacyjna i połowy przybrzeżne.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się do wprowadzenia kar za niedozwolone przekraczanie granic zewnętrznych w miejscach innych niż przejścia graniczne lub w godzinach innych niż ściśle ustalone godziny otwarcia.
Artykuł 4
1.
Umawiające się Strony zapewnią, aby od 1993 roku pasażerowie rejsów z państw trzecich, którzy przesiadają się na rejsy wewnętrzne podlegali kontroli przy wjeździe, jak również kontroli bagażu podręcznego w porcie lotniczym, w którym kończy się zewnętrzny rejs.
Pasażerowie rejsów wewnętrznych, którzy przesiadają się na rejsy do państw trzecich, będą poddawani kontroli przy wyjeździe oraz kontroli bagażu podręcznego w porcie lotniczym, w którym lot zewnętrzny się rozpoczyna.
2.
Umawiające się Strony przyjmą niezbędne środki w celu zapewnienia, aby kontrole były przeprowadzane zgodnie z ustępem 1.
3.
Postanowienia ustępu 1 i 2 nie wpływają na kontrole zgłoszonego bagażu; kontrole takie przeprowadza się w porcie lotniczym końcowego przeznaczenia lub w porcie lotniczym, w którym rejs się rozpoczyna.
4.
Do daty ustanowionej w ustępie 1, porty lotnicze uważa się, w drodze odstępstwa od definicji granic wewnętrznych, za granice zewnętrzne do celów rejsów wewnętrznych.
Artykuł 5
1.
W przypadku pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy, cudzoziemcom spełniającym następujące warunki można zezwolić na wjazd na terytoria Umawiających się Stron:
a) cudzoziemcy ci posiadają ważny dokument lub dokumenty określone przez Komitet Wykonawczy, upoważniające ich do przekroczenia granicy;
b) cudzoziemcy ci posiadają ważną wizę, o ile jest ona wymagana;
c) cudzoziemcy ci przedstawią, jeśli to konieczne, dokumenty uzasadniające cel oraz warunki zamierzonego pobytu oraz posiadają wystarczające środki utrzymania, zarówno na okres zamierzonego pobytu, jak i na powrót do ich kraju pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, w którym na pewno zostaną przyjęci, lub są w stanie nabyć takie środki legalnie;
d) cudzoziemcy ci nie są osobami, w odniesieniu do których wprowadzono wpis do celów odmowy wjazdu;
e) cudzoziemcy ci nie są uważani za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa narodowego lub stosunków międzynarodowych którejkolwiek z Umawiających się Stron.
2.
Cudzoziemcowi, który nie spełnia wszystkich wyżej wymienionych warunków, powinno się odmówić wjazdu na terytoria Umawiających się Stron, chyba że Umawiająca się Strona uzna za niezbędne odstąpienie od powyższej zasady z przyczyn humanitarnych, z uwagi na interes narodowy lub zobowiązania międzynarodowe.
W takich przypadkach zezwolenie na wjazd zostanie ograniczone do terytorium zainteresowanej Umawiającej się Strony, która powinna poinformować o powyższym pozostałe Umawiające się Strony.
Powyższe zasady nie uniemożliwiają zastosowania szczególnych postanowień dotyczących prawa azylu lub postanowień artykułu 18.
3.
Cudzoziemcy, którzy posiadają dokumenty pobytowe lub wizy uprawniające do ponownego wjazdu, wydane przez jedną z Umawiających się Stron lub, tam gdzie jest to wymagane, obydwa dokumenty, zostaną upoważnieni do wjazdu do celów tranzytu, jeśli ich nazwiska nie znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu Umawiającej się Strony, której granice zewnętrzne zamierzają przekroczyć.
Artykuł 6
1.
Ruch graniczny na granicach zewnętrznych podlega kontroli właściwych władz.
Kontrole przeprowadza się w odniesieniu do terytoriów Umawiających się Stron, zgodnie z jednolitymi zasadami, w zakresie uprawnień krajowych i zgodnie z prawem krajowym danej Strony oraz biorąc pod uwagę interesy wszystkich Umawiających się Stron.
2.
Jednolite zasady, określone w ustępie 1, ustala się następująco:
a) kontrole osób obejmują nie tylko sprawdzenie dokumentów podróży oraz innych warunków dotyczących wjazdu, pobytu, pracy oraz wyjazdu, lecz także kontrole mające na celu wykrywanie i zapobieganie zagrożeniom dla bezpieczeństwa narodowego i porządku publicznego Umawiającej się Strony.
Kontrole takie powinny być również przeprowadzane w odniesieniu do pojazdów i przedmiotów znajdujących się w posiadaniu osób przekraczających granicę.
Są one przeprowadzane przez każdą Umawiającą się Stronę zgodnie z jej krajowym ustawodawstwem, w szczególności gdy chodzi o rewizję;
b) wszystkie osoby przechodzą co najmniej jedną taką kontrolę w celu ustalenia ich tożsamości na podstawie przedstawienia dokumentów podróży;
c) przy wjeździe cudzoziemcy poddawani są dokładnej kontroli określonej w literze a);
d) przy wyjeździe kontrole są przeprowadzane, jeśli tego wymaga interes wszystkich Umawiających się Stron, zgodnie z postanowieniami dotyczącymi cudzoziemców, w celu wykrywania oraz zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa narodowego i porządku publicznego Umawiających się Stron.
Kontrole takie są zawsze przeprowadzane w odniesieniu do cudzoziemców.
e) Jeśli w pewnych okolicznościach kontrole takie nie mogą być przeprowadzone, należy ustalić priorytety takich kontroli.
W tej sytuacji kontrole przy wjeździe mają generalnie pierwszeństwo przed kontrolami przy wyjeździe.
3.
Właściwe władze wykorzystują patrole mobilne w celu nadzorowania granicy zewnętrznej między poszczególnymi przejściami granicznymi; to samo odnosi się do przejść granicznych poza zwyczajnymi godzinami otwarcia.
Nadzór ten jest prowadzony w taki sposób, aby zniechęcić do obchodzenia kontroli przeprowadzanych na przejściach granicznych.
Tam gdzie to stosowne, procedury nadzoru są określane przez Komitet Wykonawczy.
4.
Umawiające się Strony zobowiązują się do rozmieszczenia wystarczającej liczby właściwie wykwalifikowanych funkcjonariuszy do przeprowadzania kontroli i nadzoru granic zewnętrznych.
5.
Identyczne kontrole przeprowadza się na granicach zewnętrznych.
Artykuł 7
Umawiające się Strony udzielają sobie pomocy oraz utrzymują stałą, ścisłą współpracę w celu efektywnego wdrożenia kontroli i nadzoru.
W szczególności, Umawiające się Strony wymieniają wszelkie stosowne ważne informacje, z wyjątkiem danych osobowych, o ile niniejsza Konwencja nie stanowi inaczej. Tak dalece jak to możliwe, ujednolicają one wskazówki udzielane organom odpowiedzialnym za kontrole oraz wspierają standardowe, podstawowe i dalsze szkolenia swoich funkcjonariuszy pracujących na przejściach granicznych.
Współpraca taka może mieć postać wymiany oficerów łącznikowych.
Artykuł 8
Komitet Wykonawczy podejmuje niezbędne decyzje dotyczące praktycznego przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru.
ROZDZIAŁ 3
WIZY
Sekcja 1
Wizy krótkoterminowe
Artykuł 9
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do przyjęcia wspólnej polityki w zakresie przepływu osób, w szczególności ustaleń dotyczących wiz.
W tym celu udzielają one sobie pomocy.
Umawiające się Strony zobowiązują się do dążenia, we wspólnym porozumieniu, do harmonizacji swoich polityk wizowych.
2.
Uregulowania dotyczące wiz w odniesieniu do państw trzecich, których obywatele podlegają uregulowaniom wizowym wspólnym dla wszystkich Umawiających się Stron, w momencie podpisania niniejszej Konwencji lub w późniejszym terminie mogą zostać zmodyfikowane jedynie za wspólną zgodą wszystkich Umawiających się Stron.
Każda z Umawiających się Stron może w wyjątkowych przypadkach odstąpić od wspólnych uregulowań dotyczących wiz w odniesieniu do państwa trzeciego, kiedy ważne powody polityki narodowej wymagają podjęcia pilnej decyzji.
Strona ta najpierw zasięga opinii pozostałych Umawiających się Stron, a podejmując decyzję, bierze pod uwagę ich interesy oraz konsekwencje podjęcia decyzji.
Artykuł 10
1.
Wprowadza się wizę jednolitą, ważną na całym terytorium Umawiających się Stron.
Wiza ta, której okres ważności ustalony jest w artykule 11, może być wydawana w przypadku pobytów nieprzekraczających trzech miesięcy.
2.
Do czasu wprowadzenia takiej wizy Umawiające się Strony uznają swoje odpowiednie wizy krajowe, pod warunkiem że są one wydawane zgodnie ze wspólnymi warunkami i kryteriami, ustanowionymi w kontekście odpowiednich postanowień niniejszego rozdziału.
3.
W drodze odstępstwa od ustępu 1 i 2, każda Umawiająca się Strona zastrzega sobie prawo do ograniczenia terytorialnej ważności wizy zgodnie ze wspólnymi uregulowaniami, określonymi w kontekście odpowiednich postanowień niniejszego rozdziału.
Artykuł 11
1.
Wiza określona w artykule 10 może być:
a) wizą uprawniającą do jednego lub więcej wjazdów, pod warunkiem że ani długość ciągłego pobytu, ani całkowita długość kolejnych pobytów nie przekraczają trzech miesięcy w ciągu każdego okresu sześciu miesięcy, liczonego od daty pierwszego wjazdu;
b) wizą tranzytową uprawniającą jej posiadacza do przejazdu przez terytoria Umawiających się Stron jednorazowo, dwukrotnie lub w wyjątkowych przypadkach wielokrotnie w drodze na terytorium państwa trzeciego, pod warunkiem że tranzyt taki nie przekracza pięciu dni.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla Umawiającej się Strony do wydania nowej wizy, której ważność jest ograniczona do jego terytorium, w ciągu danego okresu sześciu miesięcy, o ile to konieczne.
Artykuł 12
1.
Wiza jednolita, określona w artykule 10 ustęp 1, wydawana jest przez misje dyplomatyczne i urzędy konsularne Umawiających się Stron oraz, tam gdzie stosowne, przez organy Umawiających się Stron upoważnione na mocy artykułu 17.
2.
Umawiającą się Stroną odpowiedzialną za wydanie takiej wizy jest w zasadzie państwo będące docelowym miejscem podróży.
Jeśli określenie docelowego miejsca podróży nie jest możliwe, wiza jest wydawana przez placówkę dyplomatyczną lub konsularną Umawiającej się Strony pierwszego wjazdu.
3.
Komitet Wykonawczy ustanawia postanowienia wykonawcze oraz, w szczególności, kryteria określania docelowego miejsca podróży.
Artykuł 13
1.
Wiza nie może zostać umieszczona w dokumencie podróży, którego ważność wygasła.
2.
Okres ważności dokumentu podróży powinien przekraczać okres ważności wizy, wraz z okresem przewidzianym na jej wykorzystanie.
Okres ten powinien umożliwiać cudzoziemcom powrót do ich kraju pochodzenia lub wjazd do państwa trzeciego.
Artykuł 14
1.
Wiza nie może zostać umieszczona w dokumencie podróży, jeśli nie jest on ważny w którejkolwiek z Umawiających się Stron.
Jeśli dokument podróży jest ważny jedynie w jednej lub kilku Umawiających się Stronach, umieszczana w nim wiza ogranicza się do danej Umawiającej się Strony lub danych Stron.
2.
Jeśli dokument podróży nie jest uznany za ważny przez jedną lub kilka Umawiających się Stron, w miejsce wizy może zostać wydane zezwolenie o identycznej ważności.
Artykuł 15
W zasadzie, wizy określone w artykule 10 mogą być wydawane wyłącznie, jeśli cudzoziemiec spełnia warunki wjazdu ustanowione w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), d) i e).
Artykuł 16
Jeśli Umawiająca się Strona uzna za niezbędne odstąpienie, na podstawie jednego z powodów wymienionych w artykule 5 ustęp 2, od zasady ustanowionej w artykule 15 poprzez wydanie wizy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków wjazdu określonych w artykule 5 ustęp 1, ważność wizy ogranicza się do terytorium powyższej Umawiającej się Strony, która powinna poinformować o tym także inne Umawiające się Strony.
Artykuł 17
1.
Komitet Wykonawczy przyjmuje wspólne zasady rozpatrywania wniosków wizowych, zapewnia ich poprawne wdrażanie oraz dostosowuje je do nowych sytuacji i okoliczności.
2.
Komitet Wykonawczy wskazuje również przypadki, w których wydanie wizy podlega konsultacjom z władzami centralnymi Umawiającej się Strony, w której został wniesiony wniosek oraz, tam gdzie to stosowne, z władzami centralnymi innych Umawiających się Stron.
3.
Komitet Wykonawczy podejmuje również niezbędne decyzje w sprawie:
a) dokumentów podróży, w których wiza może być umieszczona;
b) organów wydających wizy;
c) zasad regulujących wydawanie wiz na granicach;
d) formularza, treści i okresu ważności wizy oraz opłat związanych z ich wydawaniem;
e) warunków przedłużenia i odmowy wydania wizy, określonej w literach c) i d), zgodnie z interesami wszystkich Umawiających się Stron;
f) procedur ograniczania terytorialnej ważności wizy;
g) zasad regulujących sporządzanie wspólnego wykazu cudzoziemców, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu, bez uszczerbku dla postanowień artykułu 96.
Sekcja 2
Wizy długoterminowe
Artykuł 18
Wizy zezwalające na pobyt przekraczający trzy miesiące są wizami krajowymi wydawanymi przez jedną z Umawiających się Stron zgodnie z jej prawem krajowym.
Wizy takie umożliwiają ich posiadaczom tranzyt przez terytoria innych Umawiających się Stron w celu przejazdu na terytorium Umawiającej się Strony, która wizę wydała, chyba że osoby te nie spełniają warunków wjazdu określonych w artykule 5 ustęp 1 litery a), d) i e) lub znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu Umawiającej się Strony, przez której terytorium zamierzają przejechać.
ROZDZIAŁ 4
ZASADY REGULUJĄCE PRZEMIESZCZANIE SIĘ CUDZOZIEMCÓW
Artykuł 19
1.
Cudzoziemcy legitymujący się wizami jednolitymi, którzy w sposób legalny wjechali na terytorium Umawiającej się Strony, mogą swobodnie przemieszczać się po terytoriach wszystkich Umawiających się Stron w okresie ważności ich wizy, pod warunkiem że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), d) i e).
2.
Do czasu wprowadzenia wizy jednolitej, cudzoziemcy legitymujący się wizami wydanymi przez jedną z Umawiających się Stron, którzy w sposób legalny wjechali na terytorium jednej z Umawiających się Stron, mogą swobodnie przemieszczać się po terytoriach wszystkich Umawiających się Stron w okresie ważności ich wizy, nie dłużej jednak niż do upływu trzech miesięcy od daty pierwszego wjazdu, pod warunkiem że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), d) i e).
3.
Ustępów 1 i 2 nie stosuje się do wiz, których ważność podlega terytorialnemu ograniczeniu zgodnie z rozdziałem 3 niniejszego tytułu.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla postanowień artykułu 22.
Artykuł 20
1.
Cudzoziemcy niepodlegający obowiązkowi wizowemu mogą swobodnie przemieszczać się po terytoriach Umawiających się Stron przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy w ciągu sześciu miesięcy od daty pierwszego wjazdu, pod warunkiem że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), d) i e).
2.
Postanowienia ustępu 1 nie mają wpływu na prawo każdej z Umawiających się Stron do przedłużenia pobytu cudzoziemca na swoim terytorium, w wyjątkowych okolicznościach lub zgodnie z umową dwustronną zawartą przed wejściem w życie niniejszej Konwencji, poza okres trzech miesięcy.
3.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla postanowień artykułu 22.
Artykuł 21
1.
Cudzoziemcy, legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym, wydanym przez jedną z Umawiających się Stron, mogą na podstawie powyższych dokumentów oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy na terytoriach innych Umawiających się Stron, pod warunkiem że spełniają oni warunki wjazdu określone w artykule 5 ustęp 1 litery a), c), i e) oraz nie znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu danej Umawiającej się Strony.
2.
Ustęp 1 stosuje się także do cudzoziemców legitymujących się dokumentami pobytowymi na czas oznaczony, wydanymi przez jedną z Umawiających się Stron oraz dokumentami podróży wydanymi przez tę Umawiającą się Stronę.
3.
Umawiające się Strony przekażą Komitetowi Wykonawczemu wykaz dokumentów, wydawanych przez nie jako ważne dokumenty podróży, dokumenty pobytowe lub dokumenty pobytowe na czas oznaczony w rozumieniu niniejszego artykułu.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla postanowień artykułu 22.
Artykuł 22
1.
Cudzoziemcy, którzy legalnie wjechali na terytorium jednej z Umawiających się Stron, winni zgłosić się, zgodnie z warunkami ustanowionymi przez każdą Umawiającą się Stronę, u właściwych władz Umawiającej się Strony, na której terytorium wjechali.
Cudzoziemcy określeni powyżej mogą się zgłosić po wjeździe albo w ciągu trzech dni roboczych od dnia wjazdu, według uznania Umawiającej się Strony, na której terytorium wjechali.
2.
Cudzoziemcy zamieszkujący na terytorium jednej z Umawiających się Stron, którzy wjeżdżają na terytorium innej Umawiającej się Strony, zgłaszają się u organów określonych w ustępie 1.
3.
Każda Umawiająca się Strona ustanawia własne zwolnienia od obowiązków wymienionych w ustępie 1 i 2 i informuje o nich Komitet Wykonawczy.
Artykuł 23
1.
Cudzoziemcy, którzy nie spełniają warunków uprawniających do krótkoterminowego pobytu, stosowanych na terytorium Umawiającej się Strony, lub przestali spełniać te warunki, powinni niezwłocznie opuścić terytorium Umawiających się Stron.
2.
Cudzoziemcy, legitymujący się ważnym dokumentem pobytowym lub dokumentem pobytowym na czas oznaczony, wydanymi przez inną Umawiającą się Stronę, powinni niezwłocznie udać się na terytorium tej Umawiającej się Strony.
3.
W przypadkach gdy tacy cudzoziemcy nie opuścili danego terytorium dobrowolnie lub można przypuszczać, że nie zrobią tego lub w przypadku gdy ich niezwłoczny wyjazd jest konieczny z uwagi na bezpieczeństwo narodowe lub porządek publiczny, muszą oni zostać, zgodnie z prawem krajowym, wydaleni z terytorium Umawiającej się Strony, na którym zostali oni zatrzymani.
Jeśli na mocy powyższych przepisów nie dopuszcza się wydalenia, dana Umawiająca się Strona może zezwolić danej osobie na pozostanie na jej terytorium.
4.
Cudzoziemcy określeni powyżej mogą zostać wydaleni z terytorium powyższej Strony do ich krajów pochodzenia lub jakiegokolwiek innego państwa, w którym mogą zostać przyjęci, w szczególności zgodnie ze stosownymi postanowieniami umów o readmisji zawartych przez Umawiające się Strony.
5.
Ustęp 4 nie uniemożliwia zastosowania postanowień krajowych dotyczących prawa azylu, Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku, zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 roku, ustęp 2 niniejszego artykułu lub artykułu 33 ustęp 1 niniejszej Konwencji.
Artykuł 24
Z uwzględnieniem definicji odpowiednich kryteriów i uzgodnień praktycznych Komitetu Wykonawczego, Umawiające się Strony wyrównują sobie nawzajem wszelkie straty finansowe, jakie mogą wyniknąć z obowiązku wydalenia określonego w artykule 23, jeśli wydalenie takie nie może zostać przeprowadzone na koszt cudzoziemca.
ROZDZIAŁ 5
DOKUMENTY POBYTOWE ORAZ WPISY DO CELÓW ODMOWY WJAZDU
Artykuł 25
1.
W sytuacji kiedy Umawiająca się Strona rozpatruje wydanie dokumentu pobytowego cudzoziemcowi, wobec którego został dokonany wpis do celów odmowy wjazdu, Strona ta zasięga najpierw opinii Umawiającej się Strony, która wprowadziła taki wpis oraz bierze pod uwagę jej interesy; dokument pobytowy wydaje się jedynie z ważnych powodów, w szczególności z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na zobowiązania międzynarodowe.
W przypadku wydania dokumentu pobytowego, Umawiająca się Strona dokonująca wpisu wycofa go, lecz może wprowadzić danego cudzoziemca na krajową listę wpisów do celów odmowy wjazdu.
2.
Jeśli okaże się, że wpis do celów odmowy wjazdu został dokonany wobec cudzoziemca legitymującego się ważnym dokumentem pobytowym wydanym przez jedną z Umawiających się Stron, Umawiająca się Strona dokonująca wpisu zasięga opinii Strony, która wydała dokument pobytowy w celu stwierdzenia, czy istnieją wystarczające powody do cofnięcia dokumentu pobytowego.
W przypadku braku cofnięcia dokumentu pobytowego, Umawiająca się Strona dokonująca wpisu wycofa go, lecz, niezależnie od tego, może wprowadzić danego cudzoziemca na krajową listę wpisów do celów odmowy wjazdu.
ROZDZIAŁ 6
ŚRODKI TOWARZYSZĄCE
Artykuł 26
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się, z zastrzeżeniem zobowiązań wynikających z faktu ich przystąpienia do Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku, zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 roku, do wprowadzenia do ich prawa krajowego następujących zasad:
a) w przypadku kiedy cudzoziemcom odmówiono wjazdu na terytorium jednej z Umawiających się Stron, przewoźnik, który przywiózł ich na granicę zewnętrzną drogą lotniczą, morską lub lądową, jest zobowiązany do niezwłocznego ponownego przejęcia za nich odpowiedzialności.
Na wniosek organów nadzoru granicy przewoźnik jest obowiązany przewieźć cudzoziemców do państwa trzeciego, z którego zostali oni przywiezieni lub do państwa trzeciego, które im wydało dokument podróży, na podstawie którego podróżują, lub do jakiegokolwiek państwa trzeciego, które ich z pewnością przyjmie;
b) przewoźnik jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, aby cudzoziemiec przewożony drogą lotniczą, morską lub lądową posiadał dokumenty podróży, wymagane przy wjeździe na terytoria Umawiających się Stron.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się, z zastrzeżeniem zobowiązań wynikających z faktu ich przystąpienia do Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku, zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 roku, oraz zgodnie ze swoim prawem konstytucyjnym, do nałożenia kar na przewoźników przewożących drogą lotniczą lub morską z państwa trzeciego na ich terytoria cudzoziemców, którzy nie posiadają niezbędnych dokumentów podróży.
3.
Ustęp 1 litera b) i ustęp 2 stosuje się również do przewoźników międzynarodowych przewożących grupy pasażerów drogą lądową autokarami, z wyjątkiem ruchu granicznego.
Artykuł 27
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do nałożenia odpowiednich kar na wszelkie osoby, które dla osiągnięcia korzyści majątkowych, pomagają lub usiłują pomóc cudzoziemcowi wjechać lub zamieszkać na terytorium jednej z Umawiających się Stron, z naruszeniem postanowień tej Umawiającej się Strony w zakresie wjazdu i pobytu cudzoziemców.
2.
W przypadku kiedy Umawiająca się Strona zostanie poinformowana o działaniach określonych w ustępie 1, stanowiących naruszenie przepisów innej Umawiającej się Strony, poinformuje ją ona o tym.
3.
Każda Umawiająca się Strona, która zwróci się do innej Umawiającej się Strony, z powodu naruszenia jej przepisów, o ściganie działań określonych w ustępie 1, powinna wskazać, w drodze oficjalnego sprawozdania lub zaświadczenia wydanego przez właściwe władze, przepisy prawne, które zostały naruszone.
ROZDZIAŁ 7
WŁAŚCIWOŚĆ DO POSTĘPOWANIA W SPRAWIE WNIOSKÓW O UDZIELENIE AZYLU
Artykuł 28
Umawiające się Strony potwierdzają swoje zobowiązania wynikające z Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku, zmienionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 roku, bez ograniczenia geograficznego zakresu powyższych dokumentów, oraz ich dążenie do rozwijania współpracy z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców we wdrażaniu powyższych dokumentów.
Artykuł 29
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się przeprowadzić postępowanie w sprawie wszelkich wniosków o udzielenie azylu wniesionych przez cudzoziemca na terytorium którejkolwiek z nich.
2.
Niniejsze zobowiązanie nie wiąże Umawiającej się Strony do zezwolenia wszystkim osobom ubiegającym się o azyl na wjazd lub pozostawanie na jej terytorium.
Każda z Umawiających się Stron zachowuje prawo do udzielenia odmowy wjazdu lub wydalenia osób ubiegających się o azyl do państwa trzeciego na podstawie postanowień krajowych oraz zgodnie ze swoimi zobowiązaniami międzynarodowymi.
3.
Niezależnie od tego, w której z Umawiających się Stron cudzoziemiec wniósł wniosek o udzielenie azylu, tylko jedna Umawiająca się Strona jest właściwa do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku.
Zostanie to określone na podstawie kryteriów ustanowionych w artykule 30.
4.
Bez względu na ustęp 3, każda Umawiająca się Strona zachowuje prawo, z uwagi na szczególne powody związane z prawem krajowym, do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu, nawet jeśli na mocy niniejszej Konwencji właściwość do takiego rozpatrzenia wniosku spoczywa na innej Umawiającej się Stronie.
Artykuł 30
1.
Umawiającą się Stronę właściwą do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosków o udzielenie azylu określa się w sposób następujący:
a) jeśli Umawiająca się Strona wydała osobie ubiegającej się o azyl wizę, niezależnie od jej rodzaju, lub dokument pobytowy, jest ona właściwa do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku.
Jeśli wiza została wydana z upoważnienia innej Umawiającej się Strony, właściwą jest Umawiająca się Strona, która wydała takie upoważnienie;
b) w przypadku gdy dwie lub więcej Umawiających się Stron wydały osobie ubiegającej się o azyl wizę, niezależnie od jej rodzaju, lub dokument pobytowy, właściwą Umawiającą się Stroną jest ta, która wydała wizę lub dokument pobytowy, które wygasną jako ostatnie;
c) dopóki osoba ubiegająca się o azyl nie opuściła terytoriów Umawiających się Stron, właściwość określona w literze a) i b) spoczywa na danej Umawiającej się Stronie, nawet jeśli okres ważności wizy, niezależnie od jej rodzaju, lub dokumentu pobytowego wygasł.
Jeśli osoba ubiegająca się o azyl opuściła terytoria Umawiających się Stron po wydaniu wizy dokumentu pobytowego, powyższe dokumenty stanowią podstawę właściwości określonej w literze a) i b), chyba że wygasły one w tym czasie na mocy przepisów krajowych;
d) w przypadku gdy Umawiające się Strony zwolnią osobę ubiegającą się o azyl z obowiązku wizowego, właściwą jest Umawiająca się Strona, przez której granice zewnętrzne osoba ubiegająca się o azyl wjechała na terytoria Umawiających się Stron.
Do czasu harmonizacji polityk wizowych oraz w przypadku zwolnienia osoby ubiegającej się o azyl z obowiązku wizowego tylko przez niektóre Umawiające się Strony, właściwą jest Umawiająca się Strona, przez której granice zewnętrzne osoba ubiegająca się o azyl, na skutek zwolnienia z obowiązku wizowego, wjechała na terytoria Umawiających się Stron, z zastrzeżeniem liter a), b) i c).
W przypadku gdy wniosek o udzielenie azylu został wniesiony na terytorium Umawiającej się Strony, która wydała osobie ubiegającej się o azyl wizę tranzytową – niezależnie od tego, czy osoba ubiegająca się o azyl przeszła kontrolę paszportową, czy nie – i jeśli wiza tranzytowa została wydana po tym, jak kraj tranzytu upewnił się w urzędzie konsularnym lub placówce dyplomatycznej Umawiającej się Strony przeznaczenia, że osoba ubiegająca się o azyl spełniła warunki do wjazdu na terytorium Umawiającej się Strony przeznaczenia, właściwą do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku jest Umawiająca się Strona przeznaczenia;
e) w przypadku kiedy osoba ubiegająca się o azyl wjechała na terytorium Umawiających się Stron, nie posiadając jednego lub więcej dokumentów, które określi Komitet Wykonawczy, upoważniających do przekroczenia granicy, właściwą jest Umawiająca się Strona, przez której granice zewnętrzne osoba ubiegająca się o azyl wjechała na terytoria Umawiających się Stron;
f) w przypadku kiedy cudzoziemiec, którego wniosek o udzielenie azylu jest już przedmiotem postępowania prowadzonego przez jedną z Umawiających się Stron, składa nowy wniosek, właściwą Umawiającą się Stroną jest Strona prowadząca postępowanie w sprawie pierwszego wniosku;
g) w przypadku gdy cudzoziemiec, w odniesieniu do którego poprzedniego wniosku o udzielenie azylu Umawiająca się Strona już podjęła ostateczną decyzję, składa nowy wniosek, właściwą Umawiającą się Stroną jest ta, która prowadziła postępowanie w sprawie poprzedniego wniosku, chyba że osoba ubiegająca się o azyl opuściła terytorium Umawiających się Stron.
2.
Jeśli Umawiająca się Strona zobowiązała się do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu zgodnie z artykułem 29 ustęp 4, właściwą, na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu, Umawiającą się Stronę zwalnia się z jej obowiązków.
3.
W przypadku niemożności określenia żadnej właściwej Umawiającej się Strony na podstawie kryteriów ustanowionych w ustępie 1 i 2, właściwą jest Umawiająca się Strona, w której został wniesiony wniosek o udzielenie azylu.
Artykuł 31
1.
Umawiające się Strony dążą do jak najszybszego określenia, która Strona jest właściwa do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu.
2.
W przypadku wniesienia wniosku o udzielenie azylu na terytorium Umawiającej się Strony, która nie jest właściwa na mocy artykułu 30, przez cudzoziemca zamieszkałego na jej terytorium, powyższa Umawiająca się Strona może poprosić właściwą Umawiającą się Stronę o przejęcie osoby ubiegającej się o azyl w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu.
3.
Właściwa Umawiająca się Strona jest zobowiązania do przejęcia osoby ubiegającej się o azyl określonej w ustępie 2, jeśli prośba zostanie skierowana w ciągu sześciu miesięcy od daty wniesienia wniosku o udzielenie azylu.
Jeśli prośba nie zostanie przedstawiona w ciągu powyższego terminu, Umawiająca się Strona, w której został wniesiony wniosek o udzielenie azylu, jest właściwą do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku.
Artykuł 32
Umawiająca się Strona właściwa do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu przeprowadza je zgodnie ze swoim prawem krajowym.
Artykuł 33
1.
Jeśli osoba ubiegająca się o azyl znajduje się nielegalnie na terytorium innej Umawiającej się Strony podczas trwania procedury udzielania azylu, właściwa Umawiająca się Strona jest odpowiedzialna za przyjęcie osoby ubiegającej się o azyl.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się, jeśli inna Umawiająca się Strona wydała osobie ubiegającej się o azyl dokument pobytowy ważny przez okres co najmniej jednego roku.
W takim przypadku właściwość do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku przechodzi na inną Umawiającą się Stronę.
Artykuł 34
1.
Właściwa Umawiająca się Strona jest zobowiązana do przejęcia cudzoziemca, którego wniosek o udzielenie azylu został definitywnie odrzucony oraz który wjechał na terytorium innych Umawiających się Stron, nie będąc upoważnionym do zamieszkania w niej.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się jednakże w przypadku, kiedy właściwa Umawiająca się Strona wydaliła cudzoziemca z terytoriów Umawiających się Stron.
Artykuł 35
1.
Umawiająca się Strona, która nadała cudzoziemcowi status uchodźcy oraz prawo pobytu, jest zobowiązana do przejęcia właściwości do przeprowadzenia postępowania w sprawie każdego wniosku o udzielenie azylu, wniesionego przez członka rodziny cudzoziemca, pod warunkiem zgody zainteresowanych osób.
2.
Do celów ustępu 1, członek rodziny oznacza małżonka uchodźcy lub dziecko stanu wolnego, które nie ukończyło 18 lat lub, jeśli uchodźca nie jest dzieckiem stanu wolnego, które nie ukończyło 18 lat, ojca lub matkę uchodźcy.
Artykuł 36
Którakolwiek z Umawiających się Stron, właściwa do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu, może, z przyczyn humanitarnych dotyczących danej rodziny lub z powodów kulturowych, poprosić inną Umawiającą się Stronę o przejęcie powyższej właściwości, pod warunkiem że osoba ubiegająca się o azyl tego sobie życzy.
Umawiająca się Strona, do której taka prośba jest skierowana, rozpatruje, czy może ona zostać spełniona.
Artykuł 37
1.
Właściwe władze Umawiających się Stron przekazują sobie niezwłocznie inne szczegóły dotyczące:
a) wszelkich nowych norm lub środków przyjętych w dziedzinie prawa azylowego lub traktowania osób ubiegających się o azyl, nie później niż do dnia ich wejścia w życie;
b) danych statystycznych dotyczących miesięcznych przyjazdów osób ubiegających się o azyl, wskazujących główne kraje pochodzenia oraz decyzje w sprawie wniosków o udzielenie azylu, o ile takie dane są dostępne;
c) pojawienia się lub znacznego zwiększenia pewnych kategorii osób ubiegających się o azyl oraz wszelkich informacji dostępnych na ten temat;
d) wszelkich podstawowych decyzji w dziedzinie prawa azylowego.
2.
Umawiające się Strony zapewnią również ścisłą współpracę w zbieraniu informacji na temat sytuacji w krajach pochodzenia osób ubiegających się o azyl, w celu dokonania wspólnej oceny.
3.
Wszelkie wskazówki udzielane przez Umawiającą się Stronę dotyczące niejawnego postępowania z przekazywanymi informacjami powinny być wykonywane przez inne Umawiające się Strony.
Artykuł 38
1.
Każda Umawiająca się Strona przesyła wszystkim pozostałym Umawiającym się Stronom, na ich wniosek, wszelkie informacje, jakie posiada na temat osoby ubiegającej się o azyl niezbędne do celów:
- określenia Umawiającej się Strony właściwej do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu,
- postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu,
- wykonania zobowiązań wynikających z niniejszego rozdziału.
2.
Powyższe informacje mogą dotyczyć jedynie:
a) tożsamości (nazwiska i imienia, wszelkich poprzednich nazwisk, pseudonimów lub przezwisk, daty i miejsca urodzenia, aktualnego obywatelstwa oraz wszelkich poprzednich obywatelstw osoby ubiegającej się o azyl oraz, tam gdzie stosowne, członków jego rodziny);
b) tożsamości i dokumentów podróży (referencji, okresów ważności, daty wydania, organu wydającego, miejsca wydania itd.);
c) wszelkich innych szczegółowych danych potrzebnych do ustalenia tożsamości osoby ubiegającej się o azyl;
d) miejsc pobytu i trasy przemieszczania się;
e) dokumentów pobytowych lub wiz wydanych przez Umawiającą się Stronę;
f) miejsca, w którym został wniesiony wniosek o udzielenie azylu;
g) tam gdzie to stosowne, daty wniesienia jakiegokolwiek wcześniejszego wniosku o udzielenie azylu, daty wniesienia aktualnego wniosku, aktualnego stanu procedury w sprawie uzyskania azylu oraz podjętej decyzji.
3.
Ponadto Umawiająca się Strona może poprosić inną Umawiającą się Stronę o podanie uzasadnienia wniosku przez osobę ubiegającą się o azyl oraz, tam gdzie to stosowne, o podanie uzasadnienia decyzji podjętej w sprawie osoby ubiegającej się o azyl.
Umawiająca się Strona, do której zwrócono się z prośbą rozważa, czy może ją spełnić.
W każdym przypadku przekazanie takich informacji zależy od zgody osoby ubiegającej się o azyl.
4.
Informacje wymieniane są na wniosek Umawiającej się Strony i mogą być wymieniane jedynie między organami wyznaczonymi przez każdą Umawiającą się Stronę, po poinformowaniu o nich Komitetu Wykonawczego.
5.
Wymieniane informacje mogą być wykorzystywane jedynie do celów ustanowionych w ustępie 1.
Informacje takie mogą być przekazywane jedynie organom i sądom oraz trybunałom właściwym do:
- określenia Umawiającej się Strony właściwej do przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu,
- postępowania w sprawie wniosku o udzielenie azylu,
- wdrażania zobowiązań wynikających z niniejszego rozdziału.
6.
Umawiająca się Strona przekazująca informacje zapewni, aby były one prawdziwe i aktualne.
Jeśli wydaje się, że Umawiająca się Strona przekazała niedokładne informacje lub informacje takie nie powinny zostać przekazane, Umawiająca się Strona będąca ich odbiorcą powinna zostać o tym niezwłocznie poinformowana.
Strony są zobowiązane do dokonania korekty lub usunięcia powyższych informacji.
7.
Osoby ubiegające się o azyl mają prawo do uzyskania na ich wniosek wymienianych informacji, które ich dotyczą, tak długo jak są one dostępne.
Jeśli osoby te stwierdzą, że takie informacje są nieścisłe lub że nie powinny zostać przekazane, mają one prawo do zażądania dokonania ich korekty lub usunięcia.
Korekty dokonuje się zgodnie z ustępem 6.
8.
Każda zainteresowana Umawiająca się Strona rejestruje przekazanie i otrzymanie wymienianych informacji.
9.
Przekazane informacje są przechowywane nie dłużej niż to jest konieczne do celów, dla których zostały dostosowane.
Zainteresowana Umawiająca się Strona ocenia we właściwym trybie czy konieczne jest dalsze przechowywanie informacji.
10.
W każdym przypadku, informacje w ten sposób przekazane korzystają co najmniej z tej samej ochrony, jaka jest przewidziana dla podobnych informacji w przepisach prawnych Umawiającej się Strony – odbiorcy.
11.
W przypadku kiedy informacje nie są przetwarzane automatycznie, lecz postępuje się z nimi w inny sposób, każda z Umawiających się Stron podejmuje właściwe środki dla zapewnienia zgodności z niniejszym artykułem poprzez przeprowadzanie efektywnych kontroli.
Jeśli Umawiająca się Strona posiada organ określony w ustępie 12, może mu przydzielić zadania kontrolne w tym zakresie.
12.
W przypadku kiedy jedna lub więcej Umawiających się Stron zamierza skomputeryzować wszystkie lub część informacji określonych w ustępie 2 i 3, proces taki jest dozwolony jedynie wtedy, gdy zainteresowane Umawiające się Strony przyjmą przepisy prawne mające zastosowanie do takiego przetwarzania, które będą zgodne z zasadami Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych z dnia 28 stycznia 1981 roku, oraz jeśli upoważnią one właściwy organ krajowy do niezależnego kontrolowania przetwarzania i wykorzystywania danych przekazanych na mocy niniejszej Konwencji.
TYTUŁ III
POLICJA I BEZPIECZEŃSTWO
ROZDZIAŁ 1
WSPÓŁPRACA POLICYJNA
Artykuł 39
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się zapewnić, aby ich organy policyjne, zgodnie z prawem krajowym oraz w zakresie swoich kompetencji, udzielały sobie pomocy w celach zapobiegania i wykrywania przestępstw, o ile prawo krajowe nie przewiduje, że wniosek powinien być sporządzony i przekazany przez organy sądowe oraz pod warunkiem, że wniosek lub jego wykonanie nie wymagają zastosowania środków ograniczających przez Umawiającą się Stronę, do której zwrócono się z prośbą.
Jeśli organy policyjne nie posiadają uprawnień do rozpatrzenia wniosku, przekazują go właściwym władzom.
2.
Informacje pisemne przekazywane przez Umawiającą się Stronę, do której zwrócono się z wnioskiem na mocy ustępu 1, nie mogą być wykorzystywane przez zwracającą się Umawiającąsię Stronę jako dowód popełnienia przestępstwa, chyba że właściwe organy sądowe drugiej Umawiającej się Strony wyrażą na to zgodę.
3.
Wnioski o pomoc, określone w ustępie 1, oraz odpowiedzi na takie wnioski mogą być wymieniane między centralnymi organami odpowiedzialnymi w każdej Umawiającej się Stronie za międzynarodową współpracę policyjną.
Jeśli wniosek nie może zostać niezwłocznie wniesiony z wykorzystaniem powyższej procedury, organy policyjne zwracającej się Umawiającej się Strony mogą go skierować bezpośrednio do właściwych władz Strony-odbiorcy, które mogą udzielić odpowiedzi bezpośrednio.
W takich przypadkach zwracający się organ policyjny niezwłocznie informuje centralny organ odpowiedzialny za międzynarodową współpracę policyjną w Umawiającej się Stronie, do której został skierowany wniosek, o swoim bezpośrednim wniosku.
4.
W obszarach przygranicznych współpraca może być realizowana w oparciu o uzgodnienia między właściwymi ministrami Umawiających się Stron.
5.
Postanowienia niniejszego artykułu nie naruszają bardziej szczegółowych, obowiązujących lub przyszłych dwustronnych umów między Umawiającymi się Stronami posiadającymi wspólne granice.
Umawiające się Strony informują się o takich umowach.
Artykuł 40
1.
Funkcjonariusze Umawiających się Stron, którzy w ramach postępowania przygotowawczego nadzorują w ich kraju osobę podejrzaną o udział w podlegającym ekstradycji przestępstwie, są upoważnieni do kontynuowania nadzoru na terytorium innej Umawiającej się Strony, która wyraziła zgodę na transgraniczny nadzór w odpowiedzi na przekazany uprzednio wniosek o udzielenie pomocy.
Warunki takiego nadzoru mogą być dołączone do upoważnienia.
Na wniosek Umawiającej się Strony, na której terytorium nadzór jest prowadzony, nadzór ten może zostać powierzony funkcjonariuszom tej Strony.
Wniosek o udzielenie pomocy wskazanej w akapicie pierwszym musi być przekazany organowi wyznaczonemu przez każdą z Umawiających się Stron oraz uprawnionemu do udzielania lub do przekazywania wnioskowanego upoważnienia.
2.
Jeśli ze szczególnie pilnych powodów nie można zażądać uprzedniego upoważnienia od innej Umawiającej się Strony, funkcjonariusze prowadzący nadzór są uprawnieni do kontynuowania nadzoru nad osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa wymienionego w ustępie 7 poza granicami, przy spełnieniu następujących warunków:
a) organ Umawiającej się Strony wyznaczony na mocy ustępu 5, na której terytorium nadzór ma być kontynuowany, zostaje niezwłocznie poinformowany podczas prowadzenia nadzoru, iż granica została przekroczona;
b) wniosek o udzielenie pomocy przedstawiony zgodnie z ustępem 1, wskazujący na przyczyny przekroczenia granicy bez uprzedniego upoważnienia, zostaje przekazany niezwłocznie.
Nadzór ustaje, gdy Umawiająca się Strona, na której terytorium ma on miejsce, tego zażąda, po przekazaniu notyfikacji określonej w literze a) lub wniosku określonego w literze b), lub w przypadku gdy upoważnienie nie zostało uzyskane, w ciągu pięciu godzin od przekroczenia granicy.
3.
Nadzór określony w ustępie 1 i 2 jest prowadzony wyłącznie zgodnie z następującymi warunkami ogólnymi:
a) funkcjonariusze prowadzący nadzór powinni przestrzegać postanowień niniejszego artykułu oraz postanowień prawnych Umawiającej się Strony, na której terytorium działają; powinni oni przestrzegać instrukcji właściwych organów lokalnych;
b) z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w ustępie 2, podczas nadzoru funkcjonariusze powinni posiadać dokument poświadczający, że upoważnienie zostało udzielone;
c) funkcjonariusze prowadzący nadzór powinni móc w każdym czasie udowodnić, że działają oni w urzędowym charakterze;
d) funkcjonariusze prowadzący nadzór mogą podczas nadzoru nosić broń służbową, z wyjątkiem wypadków szczegółowo określonych w inny sposób przez Stronę, do której zwrócono się z wnioskiem; zabrania się korzystania z broni z wyjątkiem przypadków obrony koniecznej;
e) wejście do prywatnych mieszkań i miejsc niedostępnych dla ogółu społeczeństwa jest zabronione;
f) funkcjonariusze prowadzący nadzór nie mogą zatrzymać ani aresztować osoby znajdującej się pod nadzorem;
g) o wszelkich czynnościach informuje się organy Umawiającej się Strony, na której terytorium są prowadzone; funkcjonariusze prowadzący nadzór mogą zostać wezwani do osobistego stawienia się w tych organach;
h) władze Umawiającej się Strony, z których pochodzą funkcjonariusze prowadzący nadzór, na wniosek organów Umawiającej się Strony, na której terytorium nadzór ma miejsce, udzielają pomocy w wyjaśnieniach następujących po działaniach, w których biorą udział, w tym w postępowaniu sądowym.
4.
Funkcjonariusze określeni w ustępie 1 i 2 to:
w przypadku Królestwa Belgii : członkowie "police judiciaire près les Parquets" (Policji Kryminalnej przy Urzędzie Prokuratora Generalnego), "gendarmerie" i "police communale" (policja municypalna), jak również celnicy, na warunkach określonych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 6, w odniesieniu do ich kompetencji dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów;
w przypadku Republiki Federalnej Niemiec : funkcjonariusze "Polizeien des Bundes und der Länder" (Policji Federalnej i Policji Krajów Związkowych), jak również w odniesieniu wyłącznie do nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz handlu bronią funkcjonariusze "Zollfahndungsdienst" (celnej służby dochodzeniowej) w ich charakterze jako funkcjonariuszy współpracujących Urzędu Prokuratora Publicznego;
w przypadku Republiki Francuskiej : funkcjonariusze policji kryminalnej policji państwowej oraz narodowej "gendarmerie", jak również celnicy, na warunkach określonych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 6, w odniesieniu do ich uprawnień dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów;
w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga : funkcjonariusze "gendarmerie" i policji, jak również celnicy, na warunkach ustanowionych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 6, w odniesieniu do ich uprawnień dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów;
w przypadku Królestwa Niderlandów : funkcjonariusze "Rijkspolitie" (policji państwowej) oraz "Gemeentepolitie" (policji municypalnej), jak również, na warunkach ustanowionych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 6, w odniesieniu do ich uprawnień dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów, funkcjonariusze inspekcji podatkowej i organy dochodzeniowe odpowiedzialne za podatek przywozowy i akcyzę.
5.
Organem określonym w ustępie 1 i 2 jest:
w przypadku Królestwa Belgii : "Commissariat général de la Police judiciaire" (Department do spraw Postępowania Przygotowawczego),
w przypadku Republiki Federalnej Niemiec : "Bundeskriminalamt" (Federalny Urząd do spraw Przestępczości),
w przypadku Republiki Francuskiej : "Direction centrale de la Police judiciaire" (Centrala Policji Kryminalnej),
w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga : "Procureur général d'Etat" (Generalny Prokurator Państwa),
w przypadku Królestwa Niderlandów : "Landelijk Officier van Justitie" (Krajowy Prokurator Publiczny), odpowiedzialny za nadzór transgraniczny.
6.
Umawiające się Strony mogą, na poziomie dwustronnym, poszerzyć zakres niniejszego artykułu oraz przyjąć dodatkowe środki w celu jego wykonania.
7.
Nadzór określony w ustępie 2 może być prowadzony tylko wtedy, gdy chodzi o jedno z niżej wymienionych przestępstw:
- zabójstwo,
- nieumyślne spowodowanie śmierci,
- gwałt,
- podpalenie,
- fałszowanie pieniędzy,
- kradzież z włamaniem i rozbój kwalifikowany oraz paserstwo,
- wymuszenie,
- porwanie i przetrzymywanie zakładników,
- handel ludźmi,
- nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
- naruszenie przepisów prawnych dotyczących broni i materiałów wybuchowych,
- umyślne spowodowanie szkody z użyciem materiałów wybuchowych,
- nielegalny przewóz toksycznych i niebezpiecznych odpadów.
Artykuł 41
1.
Funkcjonariusze jednej z Umawiających się Stron, którzy ścigają w swoim kraju osobę złapaną podczas popełnienia lub uczestniczącą w popełnieniu jednego z przestępstw określonych w ustępie 4, są uprawnieni do kontynuowania pościgu na terytorium innej Umawiającej się Strony bez konieczności uzyskania uprzedniej zgody tej ostatniej, jeśli, z uwagi na szczególną pilność sytuacji, nie jest możliwe poinformowanie właściwych władz innej Umawiającej się Strony przy pomocy jakichkolwiek ze sposobów określonych w artykule 44 przed wjazdem na to terytorium lub jeśli powyższe organy nie są w stanie dotrzeć na miejsce przestępstwa w celu przejęcia pościgu.
Identyczne zasady stosuje się do sytuacji, w których ścigana osoba uciekła z aresztu tymczasowego lub podczas odbywania kary pozbawienia wolności.
Najpóźniej w momencie przekroczenia granicy funkcjonariusze ścigający skontaktują się z właściwymi władzami Umawiającej się Strony, na terytorium której pościg ma mieć miejsce.
Pościg ustaje, gdy Umawiająca się Strona, na której terytorium pościg ma miejsce, tego zażąda.
Na wniosek ścigającego funkcjonariusza właściwe organy lokalne dokonują zatrzymania osoby w celu ustalenia jej tożsamości lub jej aresztowania.
2.
Pościg prowadzony jest zgodnie z jedną z poniższych procedur, określonych na mocy deklaracji przewidzianej w ustępie 9:
a) prowadzący pościg funkcjonariusze nie mają prawa zatrzymania ściganej osoby;
b) w przypadku nieprzesłania wniosku o zaprzestanie pościgu oraz jeśli właściwe władze lokalne nie są w stanie interweniować odpowiednio szybko, funkcjonariusze ścigający mogą zatrzymać ściganą osobę do czasu, kiedy funkcjonariusze ścigający Umawiającej się Strony, na której terytorium pościg ma miejsce, którzy powinni zostać niezwłocznie o nim poinformowani, są w stanie ustalić tożsamość osoby oraz aresztować ją.
3.
Pościg prowadzony jest zgodnie z postanowieniami ustępu 1 i 2 oraz w jeden z następujących sposobów, określonych na mocy deklaracji określonej w ustępie 9:
a) na obszarze lub od chwili przekroczenia granicy, które zostaną określone w deklaracji;
b) bez ograniczeń w przestrzeni lub w czasie.
4.
W deklaracji określonej w ustępie 9 Umawiające się Strony zdefiniują przestępstwa określone w ustępie 1 zgodnie z jedną z poniższych procedur:
a) Następujące przestępstwa karne:
- zabójstwo,
- nieumyślne spowodowanie śmierci,
- gwałt,
- podpalenie,
- fałszowanie pieniędzy,
- kradzież z włamaniem i rozbój kwalifikowany oraz paserstwo,
- wymuszenie,
- porwanie i przetrzymywanie zakładników,
- handel ludźmi,
- nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
- naruszenie postanowień prawnych dotyczących broni i materiałów wybuchowych,
- umyślne spowodowanie szkody z użyciem materiałów wybuchowych,
- nielegalny przewóz toksycznych i niebezpiecznych odpadów,
- niezatrzymanie się oraz niepodanie szczegółowych danych po wypadku, którego skutkiem jest śmierć lub poważne uszkodzenie ciała.
b) Przestępstwa podlegające ekstradycji.
5.
Pościg prowadzony jest wyłącznie przy spełnieniu poniższych warunków ogólnych:
a) Prowadzący pościg funkcjonariusze muszą przestrzegać postanowień niniejszego artykułu oraz przepisów prawnych Umawiającej się Strony, na której terytorium działają; muszą oni przestrzegać instrukcji wydawanych przez właściwe władze lokalne.
b) Pościg jest prowadzony wyłącznie przez granice lądowe.
c) Wejście do mieszkań prywatnych oraz miejsc niedostępnych dla ogółu społeczeństwa jest zakazany.
d) Prowadzący pościg funkcjonariusze są łatwo rozpoznawalni poprzez noszenie munduru lub opaski na ramieniu bądź przez oznakowania umieszczone na ich środkach transportu; użycie stroju cywilnego w połączeniu z wykorzystaniem nieoznakowanych środków transportu pozbawionych powyższych oznaczeń jest zabronione; prowadzący pościg funkcjonariusze muszą być w stanie w każdej chwili potwierdzić, że działają w charakterze urzędowym.
e) Prowadzący pościg funkcjonariusze mogą nosić służbową broń; jej wykorzystywanie jest zabronione, z wyjątkiem przypadków obrony koniecznej.
f) Po zatrzymaniu osoby ściganej zgodnie z ustępem 2 litera b), do celów ich doprowadzenia przed właściwe władze lokalne, osoba ta może być poddana jedynie przeszukaniu; w czasie przekazania osoby można użyć kajdanek; przedmioty posiadane przez tę osobę mogą zostać zajęte.
g) Po każdej operacji, określonej w ustępach 1, 2 i 3, prowadzący pościg funkcjonariusze stawiają się przed właściwymi władzami lokalnymi Umawiającej się Strony, na której terytorium działali oraz składają sprawozdanie ze swojej misji; na wniosek powyższych organów, powinni oni pozostać w ich dyspozycji do czasu wystarczającego dla wyjaśnienia okoliczności dotyczących ich akcji; warunek powyższy ma zastosowanie nawet jeśli pościg nie doprowadzi do aresztowania ściganej osoby.
h) Władze Umawiającej się Strony, z których pochodzą prowadzący pościg funkcjonariusze, na wniosek organów Umawiającej się Strony, na której terytorium pościg ma miejsce, udzielają pomocy w przeprowadzeniu wyjaśnień następujących po operacji, w której brali udział, w tym postępowania sądowego.
6.
Osoba, która po przeprowadzeniu działań określonych w ustępie 2 została aresztowana przez właściwe organy lokalne może, niezależnie od obywatelstwa, zostać zatrzymana w celu przesłuchania.
Odpowiednie zasady prawa krajowego stosuje się mutatis mutandis.
Jeśli osoba nie jest obywatelem Umawiającej się Strony, na której terytorium została aresztowana, zostaje ona zwolniona w ciągu sześciu godzin, nie włączając godzin między północą a godziną 9, chyba że właściwe władze lokalne nie otrzymają wcześniej wniosku w jakiejkolwiek postaci o tymczasowe aresztowanie tej osoby do celów ekstradycji.
7.
Funkcjonariusze określeni w poprzednim ustępie to:
w przypadku Królestwa Belgii : członkowie "police judiciaire près les Parquets" (Policji Kryminalnej przy Urzędzie Prokuratora Generalnego), "gendarmerie" i "police communale" (policja municypalna), jak również celnicy, na warunkach określonych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 10, w odniesieniu do ich kompetencji dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów;
w przypadku Republiki Federalnej Niemiec : funkcjonariusze "Polizeien des Bundes und der Länder" (Policji Federalnej i Policji Krajów Związkowych), jak również w odniesieniu wyłącznie do nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz handlu bronią, funkcjonariusze "Zollfahndungsdienst" (celnej służby dochodzeniowej) w ich charakterze jako funkcjonariuszy współpracujących Urzędu Prokuratora Publicznego;
w przypadku Republiki Francuskiej : funkcjonariusze policji kryminalnej policji państwowej oraz narodowej "gendarmerie", jak również celnicy, na warunkach określonych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 10, w odniesieniu do ich uprawnień dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów;
w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga : funkcjonariusze "gendarmerie" i policji, jak również celnicy, na warunkach ustanowionych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 10, w odniesieniu do ich uprawnień dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów;
w przypadku Królestwa Niderlandów : funkcjonariusze "Rijkspolitie" (policji państwowej) oraz "Gemeentepolitie" (policji municypalnej), jak również, na warunkach ustanowionych w odpowiednich umowach dwustronnych, określonych w ustępie 10, w odniesieniu do ich uprawnień dotyczących nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów, funkcjonariusze inspekcji podatkowej i organy dochodzeniowe odpowiedzialne za podatek przywozowy i akcyzę.
8.
W stosunku do zainteresowanych Umawiających się Stron niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla postanowień artykułu 27 Traktatu Beneluksu dotyczącego ekstradycji i pomocy wzajemnej w sprawach karnych z dnia 27 czerwca 1962 roku, zmienionego Protokołem z dnia 11 maja 1974 roku.
9.
W momencie podpisania niniejszej Konwencji, każda Umawiająca się Strona składa deklarację, w której określa w przypadku każdej Umawiającej się Strony, z którą posiada wspólną granicę, na podstawie ustępów 2, 3 i 4, procedury prowadzenia na jej terytorium pościgu.
Umawiająca się Strona może w każdym czasie zastąpić swoją deklarację inną deklaracją, pod warunkiem że nie ogranicza ona zakresu poprzedniej.
Każda deklaracja jest składana po konsultacji z zainteresowanymi Umawiającymi się Stronami w celu osiągnięcia identycznych uzgodnień po obu stronach granic wewnętrznych.
10.
Umawiające się Strony mogą, na zasadach dwustronnych, rozszerzyć zakres stosowania ustępu 1 i przyjąć dodatkowe postanowienia dla stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 42
Podczas czynności określonych w artykułach 40 i 41 funkcjonariusze, działający na terytorium innej Umawiającej się Strony, są uważani za funkcjonariuszy tej Strony w odniesieniu do przestępstw popełnionych przeciwko nim lub przez nich.
Artykuł 43
1.
Jeśli, zgodnie z artykułem 40 i 41 niniejszej Konwencji, funkcjonariusze Umawiającej się Strony działają na terytorium innej Umawiającej się Strony, pierwsza Umawiająca się Strona ponosi odpowiedzialność za wszelkie szkody wyrządzone przez nich w czasie wykonywania ich czynności, zgodnie z prawem Umawiającej się Strony, na której terytorium działają.
2.
Umawiająca się Strona, na której terytorium została wyrządzona szkoda określona w ustępie 1, naprawi taką szkodę zgodnie z warunkami mającymi zastosowanie do szkód wyrządzonych przez jej własnych funkcjonariuszy.
3.
Umawiająca się Strona, której funkcjonariusze spowodowali szkodę jakiejkolwiek osobie na terytorium innej Umawiającej się Strony, zwróci jej pełne koszty, jakie poniosła w związku z odszkodowaniami dla ofiar lub osób uprawnionych do tych odszkodowań w ich imieniu.
4.
Bez uszczerbku dla wykonywania prawa w odniesieniu do stron trzecich oraz z wyjątkiem ustępu 3, każda Umawiająca się Strona powstrzyma się w przypadku określonym w ustępie 1 od żądania odszkodowania za szkody, spowodowane przez inną Umawiającą się Stronę.
Artykuł 44
1.
Zgodnie ze stosownymi umowami międzynarodowymi oraz biorąc pod uwagę lokalne okoliczności i możliwości techniczne, Umawiające się Strony zainstalują, w szczególności na obszarach przygranicznych, łączność telefoniczną, radiową i teleksową oraz inną bezpośrednią łączność w celu ułatwienia współpracy policyjnej i współpracy służb celnych, szczególnie dla natychmiastowego przekazywania informacji do celów transgranicznego nadzorowania granicy oraz pościgu.
2.
Oprócz powyższych środków krótkoterminowych, Umawiające się Strony rozważą w szczególności następujące możliwości:
a) wymianę sprzętu lub wysłanie oficerów łącznikowych, wyposażonych w odpowiedni sprzęt radiowy;
b) poszerzenie pasm częstotliwości wykorzystywanych na obszarach przygranicznych;
c) ustanowienie wspólnych jednostek policji i służb celnych działających na tych samych obszarach;
d) koordynowanie programów dotyczących zamówień sprzętu łączności, w celu zainstalowania ujednoliconych i kompatybilnych systemów łączności.
Artykuł 45
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do przyjęcia niezbędnych środków dla zapewnienia, aby:
a) kierownicy instytucji zapewniających zakwaterowanie lub ich przedstawiciele dbali o to, aby cudzoziemcy w nich zakwaterowani, włączając obywateli innych Umawiających się Stron oraz innych Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich, z wyjątkiem towarzyszących im małżonków lub małoletnich oraz członków grup turystycznych, osobiście wypełniali i podpisywali formularze meldunkowe i potwierdzali swoją tożsamość poprzez przedstawienie ważnego dowodu tożsamości;
b) wypełnione formularze meldunkowe były przechowywane dla właściwych władz lub przekazywane im, jeśli władze te uznają to za konieczne do celów zapobieżenia zagrożeniom, dla postępowań przygotowawczych lub wyjaśnienia okoliczności zaginięcia osób lub ofiar wypadków, z wyjątkiem wypadków gdy przepisy krajowe stanowią inaczej.
2.
Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do osób zatrzymujących się w jakichkolwiek komercyjnie wynajmowanych ośrodkach zakwaterowania, w szczególności w namiotach, przyczepach mieszkalnych oraz łodziach.
Artykuł 46
1.
W szczególnych przypadkach każda z Umawiających się Stron może, zgodnie ze swoim prawem krajowym oraz bez wezwania, przesłać zainteresowanej Umawiającej się Stronie wszelkie informacje, które mogą mieć znaczenie dla udzielenia pomocy w zwalczaniu przyszłych przestępstw i zapobiegania przestępstwom przeciwko porządkowi publicznemu i bezpieczeństwu publicznemu lub zagrożeniom dla nich.
2.
Informacje są wymieniane, bez uszczerbku dla uzgodnień dotyczących współpracy na obszarach przygranicznych określonych w artykule 39 ustęp 4, za pośrednictwem wyznaczonego organu.
W szczególnie pilnych przypadkach wymiana informacji w rozumieniu niniejszego artykułu może mieć miejsce bezpośrednio między zainteresowanymi organami policyjnymi, z wyjątkiem wypadków, gdy postanowienia krajowe stanowią inaczej.
Organ centralny zostaje o powyższym niezwłocznie poinformowany.
Artykuł 47
1.
Umawiające się Strony mogą zawierać umowy dwustronne przewidujące oddelegowanie, na czas określony lub nieokreślony, oficerów łącznikowych z jednej Umawiającej się Strony do organów policyjnych innej Umawiającej się Strony.
2.
Oddelegowanie oficerów łącznikowych na czas określony lub nieokreślony ma na celu udoskonalenie i przyspieszenie współpracy między Umawiającymi się Stronami, szczególnie poprzez okazywanie pomocy:
a) w postaci wymiany informacji do celów zwalczania przestępstw zarówno poprzez zapobieganie im, jak i ich ściganie;
b) przy wykonywaniu wniosków o wzajemną pomoc oraz pomoc sądową w sprawach karnych;
c) w zadaniach wykonywanych przez organy odpowiedzialne za nadzorowanie granicy zewnętrznej.
3.
Do zadań oficerów łącznikowych należy doradztwo i udzielanie pomocy.
Nie są oni uprawnieni do podejmowania niezależnych działań policyjnych.
Dostarczają oni informacji oraz wykonują swoje obowiązki zgodnie z instrukcjami otrzymywanymi od delegującej ich Umawiającej się Strony oraz od Umawiającej się Strony, do której zostali oddelegowani.
Przedstawiają regularne sprawozdania szefowi jednostki policji, do której zostali oddelegowani.
4.
Umawiające się Strony mogą uzgodnić dwustronnie lub wielostronnie, że oficerowie łącznikowi z jednej Umawiającej się Strony delegowani do państwa trzeciego reprezentują również interesy jednej lub więcej innych Umawiających się Stron.
Na mocy takich porozumień oficerowie łącznikowi delegowani do państw trzecich przekazują informacje innym Umawiającym się Stronom, na ich wniosek lub z własnej inicjatywy, oraz w granicach swoich uprawnień wykonują obowiązki w imieniu takich Stron.
Umawiające się Strony informują się o swoich zamiarach w odniesieniu do delegowania oficerów łącznikowych do państw trzecich.
ROZDZIAŁ 2
WZAJEMNA POMOC W SPRAWACH KARNYCH
Artykuł 48
1.
Postanowienia niniejszego rozdziału mają na celu uzupełnienie europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku, jak również, w stosunkach między Umawiającymi się Stronami, które są członkami Unii Gospodarczej Beneluksu, rozdziału II Traktatu Beneluksu dotyczącego ekstradycji i wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 27 czerwca 1962 roku, zmienionej Protokołem z dnia 11 maja 1974 roku, oraz ułatwienie wdrażania powyższych umów.
2.
Ustęp 1 nie ma wpływu na stosowanie szerszych postanowień umów dwustronnych obowiązujących między Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 49
Wzajemna pomoc jest udzielana również:
a) w postępowaniu wszczynanym przez organy administracyjne w odniesieniu do czynów karalnych na mocy prawa krajowego jednej z dwóch Umawiających się Stron, lub obydwu, dlatego że stanowią one naruszenie norm prawnych, a decyzja może stać się powodem wszczęcia postępowania przed sądem posiadającym właściwość, szczególnie w sprawach karnych;
b) w postępowaniu dotyczącym roszczeń odszkodowawczych wynikających z bezprawnego ścigania lub skazania;
c) w postępowaniu w przypadku aktu łaski;
d) w czynnościach cywilnych powiązanych z postępowaniem karnym, dopóki sąd karny nie podejmie ostatecznej decyzji w postępowaniu karnym;
e) w dostarczaniu dokumentów sądowych dotyczących wykonywania wyroku lub środka zabezpieczającego, nałożenia grzywny lub wypłaty kosztów postępowania;
f) w odniesieniu do środków dotyczących odłożenia wydania lub zawieszenia wykonania kary lub środka zabezpieczającego uzależnionego od warunkowego zwolnienia, lub wykonania lub przerwania wykonania kary lub środka zabezpieczającego.
Artykuł 50
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się przyznać sobie nawzajem, zgodnie z Konwencją i Traktatem wymienionym w artykule 48, wzajemną pomoc w odniesieniu do naruszeń ich przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących podatku akcyzowego, podatku od wartości dodanej i należności celnych.
Postanowienia celne oznaczają normy ustanowione w artykule 2 Konwencji z dnia 7 września 1967 roku między Belgią, Republiką Federalną Niemiec, Francją, Włochami, Luksemburgiem a Niderlandami o wzajemnej pomocy między organami celnymi i w artykule 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 roku.
2.
Wnioski dotyczące unikania płacenia podatku akcyzowego nie mogą zostać odrzucone z powodu tego, że państwo, do którego został skierowany wniosek, nie pobiera podatku akcyzowego od towarów określonych we wniosku.
3.
Żądająca Umawiająca się Strona nie przekazuje i nie wykorzystuje informacji lub dowodów uzyskanych od wezwanej Umawiającej się Strony do celów dochodzenia, ścigania lub postępowania innego niż te wymienione w jej wniosku, bez uprzedniej zgody wezwanej Umawiającej się Strony.
4.
Wzajemnej pomocy, określonej w niniejszym artykule można odmówić, jeśli domniemana niedopłacona lub niezapłacona kwota należności nie przekracza 25000 ECU lub jeśli domniemana wartość towarów wywożonych lub przywożonych bez upoważnienia nie przekracza 100000 ECU, chyba że z uwagi na okoliczności lub tożsamość oskarżonego, sprawa może być uznana przez wzywającą Umawiającą się Stronę za szczególnie poważną.
5.
Postanowienia niniejszego artykułu stosuje się również wtedy, gdy żądana wzajemna pomoc dotyczy czynów zagrożonych tylko grzywną, z tego powodu, że są to naruszenia norm dotyczących postępowania wszczętego przez organy administracyjne, w przypadku gdy wniosek o pomoc został sporządzony przez organy sądowe.
Artykuł 51
Umawiające się Strony nie mogą uzależniać dopuszczalności wniosków o udzielenie pomocy sądowej dotyczącej przeprowadzenia rewizji lub zajęcia od spełnienia warunków innych niż następujące:
a) czyn uprawniający do wniosku o udzielenie pomocy sądowej jest zagrożony na mocy postanowień prawnych obydwu Umawiających się Stron karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym na maksymalny okres co najmniej sześciu miesięcy, lub jest zagrożony na mocy postanowień prawnych jednej z dwóch Umawiających się Stron równoważną karą, a na mocy postanowień prawnych drugiej Umawiającej się Strony zagrożony jest karą z tego powodu, że stanowi naruszenie norm prawnych, które jest ścigane przez organy administracyjne, a decyzja może stanowić podstawę dla wszczęcia postępowania przed sądem posiadającym właściwość szczególnie w sprawach karnych;
b) wykonanie wniosku o udzielenie pomocy sądowej jest zgodne z prawem wezwanej Umawiającej się Strony.
Artykuł 52
1.
Każda z Umawiających się Stron może pocztą przesyłać dokumenty procesowe bezpośrednio osobom, które znajdują się na terytorium innej Umawiającej się Strony.
Umawiające się Strony przekazują Komitetowi Wykonawczemu wykaz dokumentów, które mogą być przekazywane tą drogą.
2.
Jeśli istnieje powód, aby przypuszczać, że adresat nie rozumie języka, w którym dokument jest sporządzony, dokument – lub co najmniej ważne jego fragmenty – należy przetłumaczyć na język (jeden z języków) Umawiającej się Strony, na której terytorium adresat się znajduje.
Jeśli organ przekazujący dokument wie, że adresat rozumie tylko inny język, dokument – lub co najmniej ważne jego fragmenty – musi zostać przetłumaczony na ten język.
3.
Biegli lub świadkowie, którzy nie odpowiedzieli na wezwania do stawienia się wysłane pocztą, nawet jeśli wezwanie zawiera pouczenie o odpowiedzialności karnej, nie zostaną poddani jakiejkolwiek karze lub środkowi przymusu, jeśli następnie dobrowolnie wjadą na terytorium żądającej Strony i staną się tam ponownie stroną pozwaną.
Organy wysyłające wezwania pocztowe do stawienia się zapewnią, aby nie zawierały one pouczenia o odpowiedzialności karnej.
Niniejsze postanowienie nie narusza postanowień artykułu 34 Traktatu Beneluksu dotyczącego ekstradycji i wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 27 czerwca 1962 roku, zmienionego Protokołem z dnia 11 maja 1974 roku.
4.
Jeśli czyn, na którym opiera się wniosek o udzielenie pomocy, jest zagrożony na mocy postanowień prawnych obydwu Umawiających się Stron karą z tego powodu, że stanowi on naruszenie norm prawnych, ścigany przez organy administracyjne, a decyzja może stanowić powód dla wszczęcia postępowania przed sądem posiadającym właściwość szczególnie w sprawach karnych, procedura opisana w ustępie 1 powinna w zasadzie być stosowana do przekazywania dokumentów procesowych.
5.
Niezależnie od postanowień ustępu 1, dokumenty procesowe mogą być przekazywane za pośrednictwem organów sądowych wezwanej Umawiającej się Strony, jeśli adres odbiorcy jest nieznany lub jeśli żądająca Umawiająca się Strona występuje o dokument, który powinien zostać dostarczony osobiście.
Artykuł 53
1.
Wnioski o udzielenie pomocy mogą być przesyłane bezpośrednio między organami sądowymi oraz zwracane tymi samymi kanałami.
2.
Postanowienia ustępu 1 nie uchybiają możliwości przesyłania i zwracania wniosków między ministerstwami sprawiedliwości lub poprzez krajowe biura centralne Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej.
3.
Wnioski dotyczące tymczasowego przekazania lub tranzytu osób znajdujących się w areszcie tymczasowym, osób zatrzymanych lub osób, które podlegają karom pozbawienia wolności, oraz okresowa lub incydentalna wymiana informacji z akt sądowych są przekazywane przez ministerstwa sprawiedliwości.
4.
W rozumieniu Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku, tam gdzie jest mowa o Republice Federalnej Niemiec, Ministerstwo Sprawiedliwości oznacza Federalnego Ministra Sprawiedliwości i Ministrów Sprawiedliwości Krajów Związkowych (Länder).
5.
Informacje dotyczące postępowania przeciwko naruszeniom postanowień prawnych dotyczących okresu prowadzenia pojazdu oraz odpoczynku, zgodnie z artykułem 21 Europejskiej Konwencji o wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku lub artykułu 42 Traktatu Beneluksu o ekstradycji i wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 27 czerwca 1962 roku, zmienionego Protokołem z dnia 11 maja 1974 roku, mogą być przesyłane przez organy sądowe żądającej Umawiającej się Strony bezpośrednio do organów sądowych wezwanej Umawiającej się Strony.
ROZDZIAŁ 3
STOSOWANIE ZASADY NE BIS IN IDEM
Artykuł 54
Osoba, której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na obszarze jednej Umawiającej się Strony, nie może być ścigana na obszarze innej Umawiającej się Strony za ten sam czyn, pod warunkiem że została nałożona i wykonana kara lub jest ona w trakcie wykonywania, lub nie może być już wykonana na mocy przepisów prawnych skazującej Umawiającej się Strony.
Artykuł 55
1.
Umawiająca się Strona może w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji oświadczyć, że nie jest związana artykułem 54 w jednym lub więcej z poniższych przypadków:
a) jeśli czyny, którego dotyczy zagraniczny wyrok, miały miejsce w całości lub w części na jego własnym terytorium; w tym ostatnim przypadku jednakże wyjątek niniejszy nie ma zastosowania jeśli czyn miał miejsce częściowo na terytorium Umawiającej się Strony, w której wyrok został wydany;
b) jeśli czyny, których dotyczy zagraniczny wyrok, stanowią przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu narodowemu lub innym równoważnym podstawowym interesom tej Umawiającej się Strony;
c) jeśli czyny, których dotyczy zagraniczny wyrok, zostały popełnione przez funkcjonariuszy tej Umawiającej się Strony z naruszeniem obowiązków wynikających z pełnionego przez nich urzędu.
2.
Umawiająca się Strona, która złożyła deklarację dotyczącą wyjątków określonych w ustępie 1 litera b) wskazuje kategorie przestępstw, do których wyjątek ten może mieć zastosowanie.
3.
Umawiająca się Strona może w dowolnym momencie wycofać deklarację dotyczącą jednego lub więcej wyjątków określonych w ustępie 1.
4.
Wyjątków będące przedmiotem deklaracji na mocy ustępu 1 nie stosuje się, jeśli dana Umawiająca się Strona w związku z tymi samymi czynami wystąpiła z wnioskiem do innej Umawiającej się Strony o wszczęcie ścigania lub zgodziła się na ekstradycję danej osoby.
Artykuł 56
W przypadku wszczęcia w Umawiającej się Stronie ścigania osoby, której proces w odniesieniu do tych samych czynów został ostatecznie zakończony prawomocnym wyrokiem w innej Umawiającej się Stronie, każdy okres pozbawienia wolności odbyty w tej ostatniej Umawiającej się Stronie wynikający z powyższych czynów jest zaliczany na poczet nałożonej kary.
W zakresie, w jakim dopuszczają to przepisy krajowe, także bierze się pod uwagę kary niebędące karami pozbawienia wolności.
Artykuł 57
1.
W przypadku gdy Umawiająca się Strona oskarży osobę o popełnienie przestępstwa, a właściwe władze tej Umawiającej się Strony mają powody, aby przypuszczać, że oskarżenie dotyczy tych samych czynów, w odniesieniu do których proces danej osoby został ostatecznie zakończony prawomocnym wyrokiem w innej Umawiającej się Stronie, władze powyższe, jeśli uznają to za stosowne, żądają istotnych informacji od właściwych władz Umawiającej się Strony, na której terytorium wyrok został wydany.
2.
Żądane informacje przekazywane są niezwłocznie oraz są brane pod uwagę przy dalszych działaniach podejmowanych w prowadzonym postępowaniu.
3.
Każda Umawiająca się Strona w momencie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Konwencji wyznacza organy uprawnione do żądania i otrzymywania informacji, przewidzianych w niniejszym artykule.
Artykuł 58
Powyższe postanowienia nie stanowią przeszkody w stosowaniu przepisów prawa krajowego o rozszerzonym zakresie obowiązywania, dotyczących zasady ne bis in idem w odniesieniu do orzecznictwa sądowego za granicą.
ROZDZIAŁ 4
EKSTRADYCJA
Artykuł 59
1.
Postanowienia niniejszego rozdziału mają na celu uzupełnienie Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 września 1957 roku, jak również, w stosunkach między Umawiającymi się Stronami, które są członkami Unii Gospodarczej Beneluksu, rozdział I Traktatu Beneluksu dotyczącego ekstradycji i wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 27 czerwca 1962 roku, zmienionego Protokołem z dnia 11 maja 1974 roku, oraz ułatwienie wdrażania powyższych umów.
2.
Ustęp 1 nie ma wpływu na stosowanie szerszych postanowień umów dwustronnych obowiązujących między Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 60
W stosunkach między dwiema Umawiającymi się Stronami, z których jedna nie jest Stroną Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 września 1957 roku, postanowienia tej Konwencji stosuje się, z uwzględnieniem zastrzeżeń i deklaracji złożonych w momencie ratyfikacji powyższej Konwencji, w stosunku do Umawiających się Stron, które nie są Stronami Konwencji w momencie ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia niniejszej Konwencji.
Artykuł 61
Republika Francuska zobowiązuje się wydać, na wniosek jednej z Umawiających się Stron, osoby, przeciwko którym wszczęto postępowanie z powodu popełnionych czynów, zagrożonych na mocy prawa francuskiego karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym na maksymalny okres co najmniej dwóch lat, oraz na mocy prawa wzywającej Umawiającej się Strony karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym na maksymalny okres co najmniej jednego roku.
Artykuł 62
1.
W odniesieniu do przerwania okresu przedawnienia ścigania czynów, stosuje się jedynie postanowienia wzywającej Umawiającej się Strony.
2.
Amnestia ogłoszona przez wezwaną Umawiającą się Stronę nie stanowi przeszkody dla ekstradycji, o ile przestępstwo podlega jurysdykcji tej Umawiającej się Strony.
3.
Brak oskarżenia lub urzędowego nakazu upoważniającego do wszczęcia postępowania, niezbędnego jedynie na mocy prawa wezwanej Umawiającej się Strony, nie ma wpływu na obowiązek ekstradycji.
Artykuł 63
Umawiające się Strony zobowiązują się, zgodnie z Konwencją i Traktatem określonymi w artykule 59, do wydawania między nimi osób ściganych przez organy sądowe wzywającej Umawiającej się Strony za jedno z przestępstw określonych w artykule 50 ustęp 1, lub poszukiwanych przez wzywającą Umawiającą się Stronę do celów wykonania wyroku lub środka zabezpieczającego nałożonego w związku z danym przestępstwem.
Artykuł 64
Wpis wprowadzony do Systemu Informacyjnego Schengen zgodnie z artykułem 95 ma taką samą moc jak wniosek o tymczasowe aresztowanie na mocy artykułu 16 Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 września 1957 roku lub artykułu 15 Traktatu Beneluksu dotyczącego ekstradycji i wzajemnej pomocy w sprawach karnych z dnia 27 czerwca 1962 roku, zmienionego Protokołem z dnia 11 maja 1974 roku.
Artykuł 65
1.
Bez uszczerbku dla możliwości wykorzystania kanałów dyplomatycznych, wnioski o ekstradycję oraz przekazanie mogą być przesyłane przez odpowiednie ministerstwo wzywającej Umawiającej się Strony do właściwego ministerstwa wezwanej Umawiającej się Strony.
2.
Właściwymi ministerstwami są:
w przypadku Królestwa Belgii : Ministerstwo Sprawiedliwości,
w przypadku Republiki Federalnej Niemiec : Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości oraz Ministrowie Sprawiedliwości lub Senatorzy w Krajach Związkowych (Länder),
w przypadku Republiki Francuskiej : Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
w przypadku Wielkiego Księstwa Luksemburga : Ministerstwo Sprawiedliwości,
w przypadku Królestwa Niderlandów : Ministerstwo Sprawiedliwości.
Artykuł 66
1.
Jeśli ekstradycja żądanej osoby nie jest wyraźnie zabroniona na mocy przepisów prawa wezwanej Umawiającej się Strony, powyższa Umawiająca się Strona może zgodzić się na ekstradycję bez wszczynania formalnego postępowania ekstradycyjnego, pod warunkiem że dana osoba zgodzi się na to w deklaracji złożonej przed członkiem władzy sądowniczej, po przesłuchaniu przez niego oraz po poinformowaniu o prawie do zastosowania formalnej procedury ekstradycyjnej.
Powyższa osoba może skorzystać podczas przesłuchania z pomocy zastępcy prawnego.
2.
W przypadkach ekstradycji na mocy ustępu 1 żądana osoba, która wyraźnie oświadczy, że zrzeka się ochrony oferowanej na mocy zasady specjalności, nie może odwołać powyższej deklaracji.
ROZDZIAŁ 5
PRZEKAZANIE WYKONANIA WYROKÓW KARNYCH
Artykuł 67
Poniższe postanowienia stosuje się między Umawiającymi się Stronami, które są stronami Konwencji Rady Europy o przekazywaniu osób skazanych z dnia 21 marca 1983 roku, do celów uzupełnienia tej Konwencji.
Artykuł 68
1.
Umawiająca się Strona, na której terytorium kara pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający zostały nałożone na mocy wyroku, który uzyskał powagę rzeczy osądzonej w odniesieniu do obywatela innej Umawiającej się Strony, który, uciekłszy do kraju jego pochodzenia, uniknął wykonania powyższej kary lub środka zabezpieczającego, może zwrócić się do tej ostatniej Umawiającej się Strony, o ile osoba ta znajduje się na jej terytorium, o przejęcie wykonania kary lub środka zabezpieczającego.
2.
Wezwana Umawiająca się Strona może na wniosek wzywającej Umawiającej się Strony, przed nadejściem dokumentów uzasadniających wniosek w sprawie przejęcia wykonania kary lub środka zabezpieczającego lub ich części pozostałej do odbycia, oraz przed wydaniem decyzji w sprawie powyższego wniosku, umieścić skazanego w areszcie śledczym lub podjąć inne środki dla zapewnienia, aby osoba ta pozostała na terytorium wezwanej Umawiającej się Strony.
Artykuł 69
Przekazanie wykonania kary na mocy artykułu 68 nie wymaga zgody osoby, na którą kara lub środek zabezpieczający zostały nałożone.
Pozostałe postanowienia Konwencji Rady Europy o przekazywaniu osób skazanych z dnia 21 marca 1983 roku stosuje się mutatis mutandis.
ROZDZIAŁ 6
ŚRODKI ODURZAJĄCE
Artykuł 70
1.
Umawiające się Strony utworzą stałą grupę roboczą w celu rozwiązywania wspólnych problemów związanych ze zwalczaniem przestępczości związanej ze środkami odurzającymi oraz w celu przygotowywania propozycji, tam gdzie to konieczne, poprawy praktycznych i technicznych aspektów współpracy między Umawiającymi się Stronami.
Grupa robocza przekazuje swoje propozycje Komitetowi Wykonawczemu.
2.
Grupa robocza określona w ustępie 1, której członkowie są wyznaczani przez właściwe władze krajowe, obejmuje przedstawicieli policji i organów celnych.
Artykuł 71
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się w odniesieniu do bezpośredniego lub pośredniego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi jakiegokolwiek rodzaju, włączając konopie, oraz posiadania takich produktów i substancji dla sprzedaży lub wywozu, do przyjęcia zgodnie z obowiązującymi Konwencjami Narodów Zjednoczonych [1], wszelkich niezbędnych środków w celu zapobiegania i karania nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się do zapobiegania i karania środkami administracyjnymi i karnymi nielegalnego wywozu środków odurzających i substancji psychotropowych, włączając konopie, jak również sprzedaży, dostarczania i przekazywania takich produktów i substancji, bez uszczerbku dla stosownych postanowień artykułów 74–76.
3.
W celu zwalczania nielegalnego przywozu środków odurzających i substancji psychotropowych, włączając konopie, Umawiające się Strony zacieśnią kontrole przepływu osób, towarów oraz środków transportu na swoich granicach zewnętrznych.
Środki takie zostaną przygotowane przez grupę roboczą przewidzianą w artykule 70.
Powyższa grupa robocza rozważy między innymi przeniesienie niektórych pracowników policji i organów celnych zwolnionych z obowiązków na granicach wewnętrznych oraz wykorzystanie nowoczesnych metod wykrywania środków odurzających oraz psów tropiących.
4.
W celu zapewnienia zgodności z niniejszym artykułem, Umawiające się Strony prowadzą szczególnie kontrole miejsc znanych z wykorzystywania do handlu środkami odurzającymi.
5.
Umawiające się Strony dokładają wszelkich starań w celu zapobiegania i zwalczania negatywnych skutków wynikających z nielegalnego popytu na środki odurzające i substancje psychotropowe jakiegokolwiek rodzaju, włączając konopie.
Każda z Umawiających się Stron ponosi odpowiedzialność za środki przyjmowane w tym celu.
Artykuł 72
Umawiające się Strony, zgodnie z ich konstytucjami oraz krajowymi systemami prawnymi, zapewniają przyjęcie ustawodawstwa umożliwiającego zajęcie i konfiskatę dochodów pochodzących z nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.
Artykuł 73
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się, zgodnie ze swoimi konstytucjami i systemami prawnymi, przyjąć środki umożliwiające dokonywanie zakupu kontrolowanego w kontekście nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.
2.
W każdym indywidualnym przypadku, decyzja w sprawie zezwolenia na zakup kontrolowany zostanie podjęta na podstawie uprzedniego upoważnienia każdej zainteresowanej Umawiającej się Strony.
3.
Każda z Umawiających się Stron ponosi odpowiedzialność za kontrolę wszelkich operacji prowadzonych na jej własnym terytorium oraz ma prawo do interwencji.
Artykuł 74
W odniesieniu do legalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, Umawiające się Strony uzgadniają, że kontrole wynikające zobowiązań na mocy Konwencji Narodów Zjednoczonych wymienionych w artykule 71, które są przeprowadzane na granicach wewnętrznych, tam gdzie to możliwe, są przekazywane w ramach tego samego państwa.
Artykuł 75
1.
W odniesieniu do przemieszczania się podróżnych na terytoria Umawiających się Stron lub ich przemieszczania się w ramach powyższych terytoriów, osoby mogą przewozić środki odurzające i substancje psychotropowe, jakie są niezbędne dla ich leczenia medycznego, pod warunkiem że w przypadku kontroli okażą zaświadczenie wydane lub uwierzytelnione przez właściwe władze ich państwa pobytu.
2.
Komitet Wykonawczy określi formularz oraz treść zaświadczenia określonego w ustępie 1, wydawanego przez jedną z Umawiających się Stron, w szczególności w zakresie danych dotyczących charakteru oraz ilości produktów i substancji oraz okresu trwania podróży.
3.
Umawiające się Strony notyfikują się wzajemnie o organach odpowiedzialnych za wydawanie i uwierzytelnianie zaświadczenia określonego w ustępie 2.
Artykuł 76
1.
Umawiające się Strony, tam gdzie to konieczne oraz zgodnie z ich zwyczajami medycznymi, etycznymi i praktycznymi, przyjmą właściwe środki kontroli środków odurzających i substancji psychotropowych, które na terytorium jednej lub więcej Umawiających się Stron podlegają bardziej rygorystycznej kontroli niż na ich własnym terytorium, tak aby nie zagrażało to efektywności powyższych kontroli.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do substancji zazwyczaj wykorzystywanych do wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych.
3.
Umawiające się Strony notyfikują się wzajemnie o środkach podjętych w celu kontrolowania legalnego handlu substancjami określonymi w ustępie 1 i 2.
4.
Problemami napotkanymi w tej dziedzinie zajmuje się regularnie Komitet Wykonawczy.
ROZDZIAŁ 7
BROŃ PALNA I AMUNICJA
Artykuł 77
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do dostosowania ich krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do nabywania, posiadania, obrotu oraz przekazywania broni palnej i amunicji do postanowień niniejszego rozdziału.
2.
Niniejszy rozdział obejmuje nabywanie, posiadanie, obrót oraz przekazywanie broni palnej i amunicji przez osoby fizyczne i prawne; nie obejmuje on dostaw broni palnej i amunicji władzom centralnym i terytorialnym, siłom zbrojnym lub policji, nabywania lub posiadania przez nie broni palnej i amunicji, ani wytwarzania broni palnej i amunicji przez przedsiębiorstwa państwowe.
Artykuł 78
1.
Do celów niniejszego rozdziału, broń palna jest klasyfikowana następująco:
a) zakazana broń palna;
b) broń palna, w przypadku której wymagane jest pozwolenie;
c) broń palna, w przypadku której wymagane jest oświadczenie.
2.
Mechanizm zamka, magazynek oraz lufa broni palnej podlegają mutatis mutandis przepisom dotyczącym broni, której częścią są lub mają być.
3.
Do celów niniejszej Konwencji, "broń krótka" oznacza broń palną z lufą nie dłuższą niż 30 cm lub, której całkowita długość nie przekracza 60 cm; "broń długa" oznacza wszelką inną broń palną.
Artykuł 79
1.
Wykaz zakazanej broni palnej i amunicji obejmuje:
a) broń palną używaną zazwyczaj w celach wojskowych;
b) automatyczną broń palną, nawet jeśli nie jest używana w celach wojskowych;
c) broń palną imitującą innego rodzaju przedmioty;
d) amunicję z pociskami penetrującymi, wybuchającymi lub zapalającymi oraz pociski dla takiej amunicji;
e) amunicję do pistoletów i rewolwerów, wraz z pociskami typu dumdum lub z zagłębieniem wierzchołkowym oraz pociski do takiej amunicji.
2.
W szczególnych przypadkach właściwe władze mogą udzielać pozwoleń na broń palną i amunicję, określonych w ustępie 1, jeśli nie jest to niezgodne z porządkiem publicznym lub bezpieczeństwem publicznym.
Artykuł 80
1.
Wykaz broni palnej, której nabywanie i posiadanie wymaga pozwolenia obejmuje co najmniej następującą broń palną i amunicję, o ile nie są one zabronione:
a) broń krótką półautomatyczną lub powtarzalną;
b) jednostrzałową broń krótką centralnego zapłonu;
c) jednostrzałową broń krótką bocznego zapłonu, o całkowitej długości nieprzekraczającej 28 cm;
d) półautomatyczną broń długą, której magazynek i komora mogą zawierać więcej niż trzy naboje;
e) powtarzalną długą broń półautomatyczną o lufie gładkiej, nie dłuższej niż 60 cm;
f) broń półautomatyczną do użytku cywilnego, która przypomina broń używaną do celów wojskowych z mechanizmami automatycznymi.
2.
Wykaz broni palnej, w przypadku której wymagane jest pozwolenie nie obejmuje:
a) broni sygnałowej lub alarmowej lub do wystrzeliwania pocisków niepenetrujących, pod warunkiem że środki techniczne gwarantują, że taka broń nie może być przerobiona z wykorzystaniem konwencjonalnych narzędzi na broń do wystrzeliwania amunicji z pociskami oraz pod warunkiem że wystrzeliwanie substancji podrażniających nie powoduje trwałych uszkodzeń ciała;
b) półautomatycznej broni długiej, której magazynek i komora nie mogą pomieścić więcej niż trzy naboje bez konieczności ponownego załadowania, pod warunkiem że urządzenie do ładowania jest na stałe zamocowane lub że jest pewne, że broń ta nie może być przerobiona z wykorzystaniem konwencjonalnych narzędzi na broń palną, której magazynek i komora mogą razem wykonać więcej niż trzy obroty.
Artykuł 81
Wykaz broni palnej, w przypadku której wymagane jest oświadczenie, obejmuje, o ile taka broń palna nie jest zabroniona lub nie jest wymagane posiadanie pozwolenia:
a) powtarzalną broń długą;
b) długą broń z lufą lub lufami jednostrzałowymi;
c) jednostrzałową broń krótką bocznego zapłonu, której długość przekracza 28 cm;
d) broń wymienioną w artykule 80 ustęp 2 litera b).
Artykuł 82
Wykaz broni wymienionej w artykułach 79–81 nie obejmuje:
a) broni palnej, której model lub rok produkcji, nie licząc wyjątkowych przypadków, pochodzi sprzed dnia 1 stycznia 1870 roku, pod warunkiem że nie można z niej wystrzeliwać amunicji przeznaczonej do zakazanej broni palnej lub broni palnej, w przypadku której wymagane jest pozwolenie;
b) reprodukcji broni palnej wymienionej w literze a), pod warunkiem że nie może być ona wykorzystywana do wystrzeliwania pocisków metalowych;
c) broni palnej, która z uwagi na procedury techniczne gwarantowane pieczęcią urzędowego organu lub uznaną przez taki organ została uznana za niezdolną do wystrzeliwania jakiejkolwiek amunicji.
Artykuł 83
Pozwolenie na nabywanie oraz posiadanie broni palnej wymienionej w artykule 80 może zostać wydane tylko:
a) jeśli dana osoba ukończyła 18 lat, z wyjątkiem odstępstw do celów polowań lub uprawiania sportu;
b) jeśli dana osoba nie jest niezdolna, z uwagi na chorobę umysłową lub inną niepełnosprawność intelektualną lub fizyczną, do nabywania lub posiadania broni palnej;
c) jeśli dana osoba nie została skazana za przestępstwo lub nie ma innych wskazań, że osoba ta może stanowić zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego;
d) jeśli przyczyny podane przez daną osobę dla nabycia lub posiadania broni palnej mogą być uznane za zasadne.
Artykuł 84
1.
Oświadczenia dotyczące broni palnej wymienionej w artykule 81 są wpisywane do rejestru prowadzonego przez osoby określone w artykule 85.
2.
Jeśli broń palna jest przekazywana przez osobę nieokreśloną w artykule 85, oświadczenie o przekazaniu powinno być sporządzone zgodnie z procedurami, które określi każda z Umawiających się Stron.
3.
Oświadczenia określone w niniejszym artykule powinny zawierać dane niezbędne do zidentyfikowania danej osoby oraz broni.
Artykuł 85
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do nałożenia wymogu posiadania pozwolenia na producentów oraz pośredników, w przypadku której wymagane jest pozwolenie, oraz do nałożenia wymogu oświadczenia na producentów oraz pośredników, w przypadku której wymagane jest oświadczenie.
Pozwolenie na broń palną obejmuje również broń palną, w przypadku której wymagane jest oświadczenie.
Umawiające się Strony przeprowadzają kontrolę producentów i pośredników, zapewniając tym samym efektywną kontrolę.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się przyjąć środki dla zapewnienia, aby wszystkie sztuki broni palnej były przyznawane na stałe oznakowane numerem seryjnym umożliwiającym identyfikację oraz aby znajdował się na nich znak fabryczny.
3.
Umawiające się Strony zobowiążą producentów oraz pośredników do prowadzenia rejestru wszystkich sztuk broni palnej, w przypadku których wymagane jest pozwolenie lub oświadczenie; rejestr powinien umożliwiać szybką identyfikację rodzaju i pochodzenia broni palnej oraz osób ją nabywających.
4.
W odniesieniu do broni, w przypadku której wymagane jest pozwolenie na mocy artykułu 79 i 80, Umawiające się Strony zobowiązują się przyjąć środki w celu zapewnienia, aby numer seryjny oraz znak fabryczny na broni palnej zostały wprowadzone do pozwolenia wydanego jej posiadaczowi.
Artykuł 86
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się przyjąć środki zabraniające legalnym posiadaczom broni palnej, w przypadku której wymagane jest pozwolenie lub oświadczenie, przekazywania takiej broni osobom, które nie posiadają pozwolenia na nabywanie broni lub dokumentu potwierdzającego złożenie oświadczenia.
2.
Umawiające się Strony mogą zezwolić na czasowe przekazane takiej broni palnej zgodnie z ustalonymi przez siebie procedurami.
Artykuł 87
1.
Umawiające się Strony włączą do swojego prawa krajowego postanowienia umożliwiające wycofanie pozwolenia w stosunku do osób, które nie spełniają już warunków ustanowionych dla wydawania pozwoleń na mocy artykułu 83.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się do przyjęcia właściwych środków, włączając w to zajęcie broni palnej oraz wycofanie pozwoleń, oraz ustanowienia odpowiednich kar za jakiekolwiek naruszenia przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących broni palnej.
Kary powyższe mogą obejmować konfiskatę broni palnej.
Artykuł 88
1.
Od osoby posiadającej pozwolenie na nabywanie broni palnej nie wymaga się pozwolenia na nabywanie amunicji do powyższej broni.
2.
Nabywanie amunicji przez osoby nieposiadające pozwolenia na nabywanie broni podlega unormowaniom odnoszącym się do broni, dla której dana amunicja jest przeznaczona.
Można wydać pozwolenie dla pojedynczej kategorii lub wszystkich kategorii amunicji.
Artykuł 89
Wykazy broni palnej, która jest zakazana, broni, w przypadku której wymagane jest pozwolenie lub wymagane jest oświadczenie, mogą być zmieniane i uzupełniane przez Komitet Wykonawczy w celu uwzględnienia rozwoju technicznego i ekonomicznego oraz bezpieczeństwa narodowego.
Artykuł 90
Umawiające się Strony mogą przyjąć bardziej rygorystyczne przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące nabywania i posiadania broni i amunicji.
Artykuł 91
1.
Umawiające się Strony zgadzają się, na mocy Europejskiej Konwencji o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne z dnia 28 czerwca 1978 roku, na ustanowienie w ramach ich przepisów krajowych wymiany informacji na temat nabywania broni palnej przez osoby fizyczne – zarówno przez osoby prywatne, jak i osoby handlujące bronią – zwykle zamieszkałe lub posiadające siedzibę na terytorium innej Umawiającej się Strony.
Osoba handlująca bronią oznacza jakąkolwiek osobę, której działalność handlowa lub gospodarcza polega, w całości lub częściowo, na detalicznym obrocie bronią.
2.
Wymiana informacji dotyczy:
a) między dwiema Umawiającymi się Stronami, które ratyfikowały Konwencję określoną w ustępie 1: broni palnej wymienionej w dodatku 1(A) punkt 1 litery a) - h) do wyżej wymienionej Konwencji;
b) między dwiema Umawiającymi się Stronami, z których co najmniej jedna nie ratyfikowała Konwencji określonej w ustępie 1: broni palnej, w przypadku której wymagane jest pozwolenie lub oświadczenie w każdej z Umawiających się Stron.
3.
Informacje na temat nabywania broni palnej są przekazywane bezzwłocznie i zawierają następujące dane:
a) datę nabycia broni palnej oraz tożsamość nabywcy, tj.:
- w przypadku osoby fizycznej: nazwisko, imiona, datę i miejsce urodzenia, adres i numer paszportu lub dowodu tożsamości, datę wydania oraz dane dotyczące organu wydającego, niezależnie od tego, czy jest to osoba handlująca bronią, czy nie,
- w przypadku osoby prawnej: nazwę lub nazwę firmy oraz siedzibę oraz nazwisko, imiona, datę i miejsce urodzenia, adres oraz numer paszportu lub dowodu tożsamości osoby upoważnionej do reprezentowania osoby prawnej;
b) model, numer producenta, kaliber oraz inne cechy danej broni, jak również jej numer seryjny.
4.
Każda z Umawiających się Stron wyznaczy organ krajowy odpowiedzialny za przekazywanie oraz otrzymywanie informacji określonych w ustępie 2 i 3 oraz niezwłocznie poinformuje inne Umawiające się Strony o jakichkolwiek zmianach wyznaczonego organu.
5.
Organ wyznaczony przez każdą z Umawiających się Stron może przekazywać otrzymywane informacje właściwym organom policyjnym oraz organom odpowiedzialnym za nadzór granicy, w celu zapobiegania lub ścigania przestępstw oraz naruszeń norm prawnych.
TYTUŁ IV
SYSTEM INFORMACYJNY SCHENGEN
ROZDZIAŁ 1
UTWORZENIE SYSTEMU INFORMACYJNEGO SCHENGEN
Artykuł 92
1.
Umawiające się Strony tworzą i prowadzą wspólny system informacyjny, zwany dalej "Systemem Informacyjnym Schengen", składający się z krajowych modułów w każdej z Umawiających się Stron oraz jednostki centralnej.
System Informacyjny Schengen umożliwia organom wyznaczonym przez Umawiające się Strony, przy pomocy zautomatyzowanej procedury wyszukiwania, dostęp do wpisów dotyczących osób i majątku w celach kontroli granicznej oraz innych kontroli policyjnych i celnych prowadzonych w ramach danego kraju zgodnie z prawem krajowym oraz, w przypadku szczególnej kategorii wpisów określonych w artykule 96, w celach wydawania wiz, dokumentów pobytowych i wykonywania przepisów prawnych o cudzoziemcach w kontekście stosowania postanowień niniejszej Konwencji odnoszących się do przepływu osób.
2.
Każda z Umawiających się Stron tworzy i prowadzi na własny rachunek i ryzyko swój własny krajowy moduł Systemu Informacyjnego Schengen, którego pliki danych powinny być merytorycznie takie same jak pliki danych krajowych modułów każdej z pozostałych Umawiających się Stron, przy pomocy jednostki centralnej.
W celu zapewnienia szybkiego i efektywnego przekazywania danych określonych w ustępie 3 każda z Umawiających się Stron przy tworzeniu swojego krajowego modułu przestrzega protokołów i procedur, jakie Umawiające się Strony wspólnie ustanowiły dla jednostki centralnej.
Pliki danych każdego krajowego modułu powinny być dostępne do celów prowadzenia automatycznego wyszukiwania na terytorium każdej z Umawiających się Stron.
Dokonywanie przeglądu plików danych krajowych modułów Umawiających się Stron nie jest możliwe.
3.
Umawiające się Strony tworzą i prowadzą, na zasadzie wspólnego ponoszenia kosztów oraz wspólnej odpowiedzialności, jednostkę centralną Systemu Informacyjnego Schengen. Republika Francuska odpowiada za jednostkę, która znajduje się w Strasburgu.
Jednostka centralna zawiera pliki danych, które zapewniają, poprzez transmisję on-line, aby pliki danych krajowych modułów zawierały identyczne informacje.
Pliki danych jednostki centralnej zawierają wpisy dotyczące osób i majątku w zakresie, w jakim dotyczy to wszystkich Umawiających się Stron.
Pliki danych jednostki centralnej nie zawierają danych innych niż dane określone w niniejszym ustępie oraz w artykule 113 ustęp 2.
ROZDZIAŁ 2
DZIAŁANIE I KORZYSTANIE Z SYSTEMU INFORMACYJNEGO SCHENGEN
Artykuł 93
Celem Systemu Informacyjnego Schengen jest, zgodnie z niniejszą Konwencją, utrzymanie porządku publicznego oraz bezpieczeństwa publicznego, włączając bezpieczeństwo narodowe, na terytoriach Umawiających się Stron oraz stosowanie postanowień niniejszej Konwencji odnoszących się do przepływu osób na tych terytoriach, z wykorzystaniem informacji przekazywanych za pośrednictwem niniejszego systemu.
Artykuł 94
1.
System Informacyjny Schengen zawiera jedynie te kategorie danych, które są dostarczane przez każdą z Umawiających się Stron, wymagane do celów ustanowionych w artykułach 95–100.
Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis określi, czy sprawa ta jest wystarczająco ważna dla wprowadzenia powyższego wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
Kategorie danych obejmują następujące pozycje:
a) osoby, w przypadku których został wprowadzony wpis;
b) przedmioty określone w artykule 100 oraz pojazdy silnikowe określone w artykule 99.
3.
W przypadku osób, informacje powinny zawierać jedynie następujące dane:
a) nazwisko i imiona, wszelkie pseudonimy, wprowadzane, o ile to możliwe, oddzielnie;
b) wszelkie szczególne cechy fizyczne, niepodlegające zmianom;
c) pierwszą literę drugiego imienia;
d) datę i miejsce urodzenia;
e) płeć;
f) obywatelstwo;
g) informację, czy dane osoby są uzbrojone;
h) informację, czy dane osoby są agresywne;
i) przyczynę wpisu;
j) proponowane działania.
Pozostałe informacje, w szczególności dane wymienione w artykułu 6 zdanie pierwsze Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych z dnia 28 lutego 1981 roku, nie są dopuszczone.
4.
W przypadku gdy Umawiająca się Strona uzna, że wpis zgodnie z artykułami 95, 97 lub 99 jest niezgodny z jej prawem krajowym, jej zobowiązaniami międzynarodowymi lub podstawowymi interesami narodowymi, może dodać do wpisu zawartego w pliku danych krajowego modułu Systemu Informacyjnego Schengen zastrzeżenie informujące, że działanie podejmowane na podstawie wpisu nie zostanie podjęte na jej terytorium.
W tej sprawie konieczne jest przeprowadzenie konsultacji z pozostałymi Umawiającymi się Stronami.
Jeśli Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis nie wycofa zastrzeżenia, jest on nadal stosowany w odniesieniu do innych Umawiających się Stron.
Artykuł 95
1.
Dane na temat osób poszukiwanych do aresztowania ekstradycyjnego są wprowadzane na wniosek władzy sądowej wzywającej Umawiającej się Strony.
2.
Do czasu wprowadzenia wpisu, Umawiająca się Strona sprawdzi, czy aresztowanie jest dozwolone na mocy prawa krajowego wezwanej Umawiającej się Strony.
Jeśli Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis ma jakiekolwiek wątpliwości, powinna zasięgnąć opinii innych zainteresowanych Umawiających się Stron.
Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis przesyła wezwanym Umawiającym się Stronom najszybszymi sposobami zarówno wpis, jak i następujące podstawowe informacje odnoszące się do danej sprawy:
a) organ, który wydał wniosek o aresztowanie;
b) informację, czy istnieje nakaz aresztowania lub inny dokument mający identyczny skutek prawny, lub podlegający wykonaniu wyrok;
c) charakter i kwalifikację prawną przestępstwa;
d) opis okoliczności, w których przestępstwo zostało popełnione, w tym czas, miejsce oraz stopień udziału w przestępstwie osoby, w przypadku której wpis został wprowadzony;
e) tak dalece jak to możliwe, konsekwencje popełnienia przestępstwa.
3.
Wezwana Umawiająca się Strona może dodać do pliku danych w swoim krajowym module Systemu Informacyjnego Schengen zastrzeżenie zakazujące aresztowania na podstawie wpisu do czasu usunięcia zastrzeżenia.
Zastrzeżenie powinno zostać usunięte nie później niż 24 godziny po wprowadzeniu wpisu, o ile Umawiająca się Strona odmawia dokonania żądanego aresztowania z uwagi na przyczyny prawne lub ze względów praktycznych.
W szczególnych sytuacjach, kiedy jest to uzasadnione skomplikowanym charakterem faktów leżących u podstaw wpisu, wyżej wymieniony termin może być przedłużony do jednego tygodnia.
Bez uszczerbku dla wprowadzonego zastrzeżenia lub decyzji w sprawie odmowy aresztowania pozostałe Umawiające się Strony mogą dokonać aresztowania żądanego we wpisie.
4.
Jeśli ze szczególnie pilnych powodów Umawiająca się Strona zażąda przeprowadzenia natychmiastowej rewizji, wezwana Umawiająca się Strona zbada, czy jest w stanie wycofać wprowadzone zastrzeżenie.
Wezwana Umawiająca się Strona podejmie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby działania zostały przeprowadzone niezwłocznie po potwierdzeniu wpisu.
5.
Jeśli aresztowanie nie może być dokonane z uwagi na nie zakończenie dochodzenia lub dlatego że wezwana Umawiająca się Strona go odmawia, Strona ta powinna uznać wpis za wpis do celów podania miejsca pobytu danej osoby.
6.
Wezwane Umawiające się Strony przeprowadzają działania wymagane we wpisie zgodnie z obowiązującymi konwencjami o ekstradycji oraz prawem krajowym.
Nie są one zobowiązane do przeprowadzania żądanych działań, jeśli dotyczą one jednego z jej obywateli, bez uszczerbku dla możliwości aresztowania tej osoby zgodnie z prawem krajowym.
Artykuł 96
1.
Dane dotyczące cudzoziemców, w przypadku których został wprowadzony wpis do celów odmowy wjazdu, zostanie wprowadzony na podstawie krajowego wpisu wynikającego z decyzji podjętych przez właściwe organy administracyjne lub sądy zgodnie z zasadami proceduralnymi ustanowionymi przez prawo krajowe.
2.
Decyzje mogą być uzasadniane zagrożeniem dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, jakie może stwarzać obecność cudzoziemca na terytorium państwowym.
Sytuacja ta może mieć miejsce w szczególności w przypadku:
a) cudzoziemca, który został skazany za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności powyżej roku;
b) cudzoziemca, w odniesieniu do którego istnieją poważne podstawy, aby przypuszczać, że popełnił poważne przestępstwa, w tym przestępstwa określone w artykule 71, lub w odniesieniu do którego istnieje wyraźny dowód zamiaru popełnienia takich przestępstw na terytorium Umawiającej się Strony.
3.
Decyzje mogą być również oparte na fakcie, że cudzoziemiec został poddany środkom, obejmującym deportację, odmowę wjazdu lub usunięcie, które nie zostały unieważnione lub zawieszone, w tym zakaz wjazdu lub, tam gdzie to stosowne, zakaz pobytu, z uwagi na niespełnianie przepisów dotyczących wjazdu lub pobytu cudzoziemców.
Artykuł 97
Dane dotyczące osoby lub osób zaginionych, które dla ich własnej ochrony lub w celu zapobiegania zagrożeniom powinny być tymczasowo oddane pod opiekę policji na wniosek właściwego organu lub właściwej władzy sądowej Strony wprowadzającej wpis, powinny zostać wprowadzone, aby organy policyjne mogły poinformować o danych ich dotyczących Stronę wprowadzającą wpis lub przetransportować osobę do bezpiecznego miejsca w celu zapobieżenia kontynuowania jej podróży, o ile jest to dozwolone przez prawo krajowe.
Ma to zastosowanie w szczególności do małoletnich lub osób, które powinny zostać internowane w wyniku decyzji podjętej przez właściwy organ.
Przekazywanie danych na temat pełnoletnich osób zaginionych zależy od zgody zainteresowanej osoby.
Artykuł 98
1.
Dane dotyczące świadków, osób wezwanych do stawienia się przed organami sądowymi w związku z postępowaniem karnym w celu poniesienia odpowiedzialności za czyny, za które są ścigane, lub osób, które powinny odbywać wyrok w sprawie karnej lub wezwanych do stawienia się w celu odbycia kary pozbawienia wolności, wprowadza się na wniosek właściwych organów sądowych, w celach poinformowania o ich miejscu zamieszkania lub pobytu.
2.
Żądane informacje zostaną przekazane żądającej Stronie zgodnie z prawem krajowym oraz obowiązującymi konwencjami dotyczącymi wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
Artykuł 99
1.
Dane dotyczące osób lub pojazdów są wprowadzane zgodnie z prawem krajowym Umawiającej się Strony wprowadzającej wpis, do celów niejawnego nadzoru lub szczególnych kontroli zgodnie z ustępem 5.
2.
Wpis taki może zostać wprowadzony w celach ścigania przestępstw oraz zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego:
a) jeśli istnieje wyraźny dowód, że dana osoba zamierza popełnić przestępstwo lub popełnia liczne i szczególnie poważne przestępstwa; lub
b) jeśli ogólna ocena danej osoby, w szczególności na podstawie wcześniej popełnionych przestępstw, daje powód do przypuszczenia, że powyższa osoba popełni szczególnie poważne przestępstwa w przyszłości.
3.
Ponadto wpis może zostać wprowadzony zgodnie z prawem krajowym na wniosek organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo narodowe, jeśli istnieje wyraźny dowód, że informacje określone w ustępie 4 są niezbędne dla zapobiegania poważnym zagrożeniom przez daną osobę lub poważnym zagrożeniom dla wewnętrznego i zewnętrznego bezpieczeństwa narodowego.
Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis jest zobowiązana do zasięgnięcia opinii innych Umawiających się Stron.
4.
Do celów niejawnego nadzoru mogą być zbierane oraz przekazywane organom wprowadzającym wpis w przypadku kontroli granicznej lub innych kontroli policyjnych i celnych przeprowadzanych w ramach danego kraju wszystkie lub niektóre poniższe informacje:
a) fakt, że stwierdzono obecność osoby, w przypadku której lub w przypadku pojazdu której został wprowadzony wpis;
b) miejsce, czas lub przyczyny kontroli;
c) droga oraz cel podróży;
d) osoby towarzyszące danej osobie lub osoby przewożone pojazdem;
e) używany pojazd;
f) przewożone przedmioty;
g) okoliczności, w których osoba lub pojazd zostały znalezione.
Podczas zbierania tych informacji należy podjąć kroki w celu zachowania niejawnego charakteru prowadzonego nadzoru.
5.
Podczas szczególnych kontroli określonych w ustępie 1 osoby, pojazdy oraz przewożone przedmioty mogą zostać przeszukane zgodnie z prawem krajowym w celach określonych w ustępie 2 i 3.
Jeśli szczególna kontrola nie jest dozwolona na mocy przepisów prawnych Umawiającej się Strony, jest ona automatycznie zastępowana w przypadku tej Umawiającej się Strony niejawnym nadzorem.
6.
Wezwana Umawiająca się Strona może dodać do wpisu znajdującego się w pliku danych jej krajowego modułu Systemu Informacyjnego Schengen zastrzeżenie zakazujące, do czasu jego usunięcia, prowadzenia działań na podstawie wpisu do celów niejawnego nadzoru lub szczególnych kontroli.
Zastrzeżenie powinno zostać usunięte nie później niż 24 godziny po jego wprowadzeniu, jeśli Umawiająca się Strona odmawia podjęcia działania z przyczyn prawnych lub ze szczególnych powodów praktycznych.
Bez uszczerbku dla wprowadzenia zastrzeżenia lub odmowy, inne Umawiające się Strony mogą przeprowadzać działania wymagane we wpisie.
Artykuł 100
1.
Dane dotyczące przedmiotów niezbędne do celów ich zajęcia lub wykorzystania w charakterze dowodu w postępowaniu karnym powinny zostać wprowadzone do Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
Jeśli przegląd wyjawi wpis dotyczący przedmiotu, który został znaleziony, organ, który porównał dwie pozycje danych, skontaktuje się z organem, który wprowadził wpis w celu uzgodnienia środków, które należy podjąć.
W tym celu dane osobowe mogą również być przekazywane zgodnie z niniejszą Konwencją.
Środki podejmowane przez Umawiającą się Stronę, która znalazła przedmiot, powinny być zgodne z jej prawem krajowym.
3.
Wprowadza się następujące kategorie przedmiotów:
a) pojazdy silnikowe o pojemności silnika przekraczającej 50 cm3, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;
b) przyczepy i naczepy o masie własnej przekraczającej 750 kg, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;
c) broń palna, która została skradziona, wykorzystana w niewłaściwy sposób lub utracona;
d) urzędowe blankiety, które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;
e) wydane dokumenty tożsamości (paszporty, dowody tożsamości, prawa jazdy), które zostały skradzione, wykorzystane w niewłaściwy sposób lub utracone;
f) banknoty (podejrzane).
Artykuł 101
1.
Dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen oraz prawo do ich bezpośredniego przeglądania jest zastrzeżone wyłącznie dla organów odpowiedzialnych za:
a) kontrole graniczne;
b) inne kontrole policyjne i celne prowadzone w ramach danego kraju, jak również koordynację takich kontroli.
2.
Ponadto dostęp do danych wprowadzonych zgodnie z artykułem 96 oraz prawo do bezpośredniego przeglądania takich danych może być wykonywane przez organy odpowiedzialne za wydawanie wiz, centralne organy odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosków wizowych oraz organy odpowiedzialne za wydawanie dokumentów pobytowych oraz wykonywanie ustawodawstwa dotyczącego cudzoziemców w kontekście stosowania postanowień niniejszej Konwencji odnoszących się do przepływu osób.
Dostęp do danych jest regulowany prawem krajowym każdej z Umawiających się Stron.
3.
Użytkownicy mogą przeglądać tylko te dane, które są im potrzebne do wykonywania ich zadań.
4.
Każda z Umawiających się Stron przekazuje Komitetowi Wykonawczemu wykaz właściwych władz, które są upoważnione do bezpośredniego przeglądania danych zawartych w Systemie Informacyjnym Schengen.
Powyższy wykaz powinien wskazywać, w odniesieniu do każdego organu, które dane mogą przeglądać i do jakich celów.
ROZDZIAŁ 3
OCHRONA DANYCH OSOBOWYCH ORAZ BEZPIECZEŃSTWO DANYCH W SYSTEMIE INFORMACYJNYM SCHENGEN
Artykuł 102
1.
Umawiające się Strony mogą wykorzystywać dane określone w artykułach 95–100 wyłącznie do celów ustanowionych dla każdej kategorii wpisów określonych w powyższych artykułach.
2.
Dane mogą być kopiowane wyłącznie do celów technicznych, pod warunkiem że takie kopiowanie jest niezbędne w celu przeprowadzenia bezpośredniego przeglądu przez organy określone w artykule 101.
Wpisy wprowadzane przez inne Umawiające się Strony nie mogą być kopiowane z krajowych modułów Systemu Informacyjnego Schengen do innych krajowych plików danych.
3.
W odniesieniu do wpisów określonych w artykułach 95–100 niniejszej Konwencji, wszelkie odstępstwo od ustępu 1 w celu zmiany z jednej kategorii wpisu na inną powinno być uzasadnione potrzebą zapobiegania bezpośredniemu poważnemu zagrożeniu dla porządku publicznego oraz bezpieczeństwa publicznego, z poważnych przyczyn bezpieczeństwa narodowego lub do celów zapobiegania popełnieniu poważnych przestępstw.
W tym celu należy uzyskać uprzednie upoważnienie od Umawiającej się Strony wprowadzającej wpis.
4.
Dane nie mogą być wykorzystywane do celów administracyjnych.
W drodze odstępstwa dane wprowadzone na mocy artykułu 96 mogą być wykorzystywane zgodnie z prawem krajowym każdej z Umawiających się Stron wyłącznie do celów określonych w artykule 101 ustęp 2.
5.
Wszelkie wykorzystanie danych, które nie jest zgodne z ustępami 1–4, uznaje się za niewłaściwe wykorzystanie zgodnie z prawem krajowym każdej z Umawiających się Stron.
Artykuł 103
Każda z Umawiających się Stron zapewni, aby średnio jedno przekazanie danych osobowych na dziesięć zostało odnotowane w krajowym module Systemu Informacyjnego Schengen przez administratora pliku danych organu w celach sprawdzenia, czy przeglądanie danych jest dozwolone, czy nie.
Informacja ta może być wykorzystywana wyłącznie w tym celu i jest ona usuwana po upływie sześciu miesięcy.
Artykuł 104
1.
Wpisy są regulowane prawem krajowym Umawiającej się Strony wprowadzającej wpis, o ile niniejsza Konwencja nie ustanawia bardziej rygorystycznych warunków.
2.
W przypadku gdy niniejsza Konwencja nie ustanawia postanowień szczególnych, do danych wprowadzanych do krajowych modułów Systemu Informacyjnego Schengen stosuje się przepisy prawne każdej z Umawiających się Stron.
3.
W przypadku gdy niniejsza Konwencja nie ustanawia postanowień szczególnych dotyczących wykonywania działań żądanych we wpisie, stosuje się prawo krajowe wykonującej działania wezwanej Umawiającej się Strony.
W przypadku gdy niniejsza Konwencja ustanawia postanowienia szczególne dotyczące wykonywania działań żądanych we wpisie, odpowiedzialność za powyższe działania jest regulowana prawem krajowym wezwanej Umawiającej się Strony.
Jeśli żądane działania nie mogą być przeprowadzone, wezwana Umawiająca się Strona niezwłocznie informuje o powyższym Umawiającą się Stronę wprowadzającą wpis.
Artykuł 105
Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis odpowiada za zapewnienie, aby dane wprowadzane do Systemu Informacyjnego Schengen były prawdziwe, aktualne i zgodne z prawem.
Artykuł 106
1.
Jedynie Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis jest upoważniona do modyfikowania, uzupełniania, korekty lub usuwania wprowadzanych danych.
2.
Jeśli jedna z Umawiających się Stron, która nie wprowadziła wpisu, posiada dowody sugerujące, że pozycja w danych jest faktycznie nieścisła lub jest przechowywana z naruszeniem przepisów prawnych, poinformuje ona o powyższym Umawiającą się Stronę wprowadzającą wpis; ta ostatnia jest zobowiązana do sprawdzenia informacji oraz, jeśli to konieczne, do niezwłocznego skorygowania lub usunięcia powyższej pozycji.
3.
Jeśli Umawiające się Strony nie są w stanie osiągnąć porozumienia, Umawiająca się Strona, która nie wprowadziła wpisu, przekazuje sprawę do wspólnego organu nadzorczego, określonego w artykule 115 ustęp 1, w celu uzyskania jego opinii.
Artykuł 107
Jeśli dana osoba już podlega wpisowi w Systemie Informacyjnym Schengen, Umawiająca się Strona, która wprowadza kolejny wpis, powinna porozumieć się w sprawie wprowadzenia wpisu z Umawiającą się Stroną, która wprowadziła wpis jako pierwsza.
Umawiające się Strony mogą również ustanowić postanowienia ogólne w tym celu.
Artykuł 108
1.
Każda z Umawiających się Stron wyznacza organ, odpowiedzialny za jej krajowy moduł Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
Każda z Umawiających się Stron wprowadza swoje wpisy za pośrednictwem powyższego organu.
3.
Wymieniony organ odpowiada za właściwe funkcjonowanie krajowego modułu Systemu Informacyjnego Schengen oraz przyjmuje niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z postanowieniami niniejszej Konwencji.
4.
Umawiające się Strony informują się wzajemnie za pośrednictwem depozytariusza o organach określonych w ustępie 1.
Artykuł 109
1.
Prawo osób do dostępu do danych wprowadzanych do Systemu Informacyjnego Schengen ich dotyczących wykonywane jest zgodnie z prawem krajowym Umawiającej się Strony, wobec której powołują się na to prawo.
Jeśli prawo krajowe tak stanowi, krajowy organ nadzorczy, określony w artykule 114 ustęp 1, zdecyduje, czy informacje mają być przekazane oraz zgodnie z jakimiprocedurami.
Umawiająca się Strona, która nie wprowadziła wpisu, może przekazać informację dotyczącą takich danych tylko wtedy, gdy uprzednio dała możliwość Umawiającej się Stronie wprowadzającej wpis wyrażenia swojego stanowiska.
2.
Odmawia się przekazywania informacji osobie, której dotyczą dane, jeśli jest to konieczne dla wykonania zgodnego z prawem zadania w związku z wpisem lub dla ochrony praw i swobód stron trzecich.
W każdym przypadku odmowa obowiązuje przez okres ważności wpisu wprowadzonego do celów niejawnego nadzoru.
Artykuł 110
Każda osoba może spowodować wprowadzenie korekt do danych faktycznie niedokładnych lub usunięcie danych jej dotyczących przechowywanych z naruszeniem prawa.
Artykuł 111
1.
Każda osoba może, na terytorium każdej z Umawiających się Stron, wystąpić do sądów lub organów właściwych na mocy prawa krajowego z żądaniem o dokonanie korekty, usunięcie lub uzyskanie informacji lub uzyskanie odszkodowania w związku z wpisem jej dotyczącym.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się do wykonania ostatecznych decyzji podjętych przez sądy lub organy określone w ustępie 1, bez uszczerbku dla postanowień artykułu 116.
Artykuł 112
1.
Dane osobowe wprowadzane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów śledzenia osób są przechowywane jedynie przez okres konieczny dla osiągnięcia celów, dla których zostały dostarczone.
Umawiająca się Strona, która wprowadziła wpis, dokona przeglądu potrzeby ciągłego gromadzenia takich danych najpóźniej w trzy lata od ich wprowadzenia.
Okres ten wynosi rok w przypadku wpisów określonych w artykule 99.
2.
Każda z Umawiających się Stron, tam gdzie to stosowne, ustanowi krótsze okresy przeglądu zgodnie ze swoim prawem krajowym.
3.
Jednostka centralna Systemu Informacyjnego Schengen automatycznie informuje z jednomiesięcznym wyprzedzeniem Umawiające się Strony o zamierzonym usunięciu danych z systemu.
4.
Umawiająca się Strona wprowadzająca wpis może w trakcie okresu przeglądu podjąć decyzję o zachowaniu wpisu, o ile jest to konieczne do celów, dla których wpis został wprowadzony.
Przedłużenie wpisu powinno być odnotowane w jednostce centralnej.
Do przedłużonego wpisu stosuje się postanowienia ustępu 1.
Artykuł 113
1.
Dane inne niż te wymienione w artykule 112 są przechowywane przez maksymalny okres 10 lat, dane na temat wydanych dokumentów tożsamości i podejrzanych banknotów przez maksymalny okres pięć lat, a dane dotyczące pojazdów silnikowych, przyczep i przyczep mieszkalnych przez maksymalny okres trzech lat.
2.
Dane, które zostały skreślone, są przechowywane przez okres jednego roku w jednostce centralnej.
W tym okresie mogą być one tylko konsultowane dla dalszej weryfikacji ich dokładności oraz tego, czy dane te zostały wprowadzone legalnie.
Po upływie powyższego okresu dane powinny zostać zniszczone.
Artykuł 114
1.
Każda z Umawiających się Stron wyznacza organ nadzorczy odpowiedzialny, zgodnie z prawem krajowym, za przeprowadzanie niezależnego nadzoru nad danymi krajowego modułu Systemu Informacyjnego Schengen oraz za kontrolę, czy przetwarzanie i wykorzystywanie danych wprowadzanych do Systemu Informacyjnego Schengen nie narusza praw osób, których dane te dotyczą.
W tym celu organ nadzorczy ma dostęp do plików danych w krajowym module Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
Każda osoba ma prawo poprosić organy nadzorcze o sprawdzenie danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen, które jej dotyczą, oraz sposobu ich wykorzystania.
Prawo powyższe jest regulowane prawem krajowym Umawiającej się Strony, do której wniosek taki jest kierowany.
Jeśli dane zostały wprowadzone przez inną Umawiającą się Stronę, sprawdzenie jest przeprowadzane w ścisłej koordynacji z organem nadzorczym tej Umawiającej się Strony.
Artykuł 115
1.
Tworzy się wspólny organ nadzorczy, który jest odpowiedzialny za nadzór nad jednostką centralną Systemu Informacyjnego Schengen. Organ ten składa się z dwóch przedstawicieli każdego krajowego organu nadzorczego.
Każda z Umawiających się Stron ma jeden głos.
Nadzór jest prowadzony zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji, Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 roku o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (87) 15 z dnia 17 września 1987 roku regulujące wykorzystywanie danych osobowych w sektorze policji, oraz zgodnie z prawem krajowym Umawiającej się Strony odpowiedzialnej za jednostkę centralną.
2.
W odniesieniu do jednostki centralnej Systemu Informacyjnego Schengen, zadaniem wspólnego organu nadzorczego jest sprawdzanie, czy postanowienia niniejszej Konwencji są właściwie wykonywane.
W tym celu organ ten posiada dostęp do jednostki centralnej.
3.
Wspólny organ nadzorczy odpowiada również za rozpatrywanie wszelkich trudności związanych ze stosowaniem lub wykładnią, jakie mogą się pojawić w związku z funkcjonowaniem Systemu Informacyjnego Schengen, za badanie wszelkich problemów, jakie mogą się pojawić w związku z wykonywaniem niezależnego nadzoru przez krajowe organy nadzorcze Umawiających się Stron lub z wykonywaniem prawa dostępu do systemu, oraz za przygotowywanie zharmonizowanych propozycji wspólnych rozwiązań napotkanych problemów.
4.
Sprawozdania przygotowywane przez wspólny organ nadzorczy są przekazywane organom, do których krajowe organy nadzorcze przekazują swoje sprawozdania.
Artykuł 116
1.
Każda z Umawiających się Stron ponosi odpowiedzialność, zgodnie ze swoim prawem krajowym, za wszelkie szkody wyrządzone osobom poprzez wykorzystanie krajowych danych Systemu Informacyjnego Schengen.
Stosuje się to również do szkód wyrządzonych przez Umawiającą się Stronę, która wprowadziła wpis, jeśli Strona ta wprowadziła faktycznie dane niedokładne lub przechowuje dane nielegalnie.
2.
Jeśli Umawiająca się Strona, przeciwko której wniesione zostało powództwo, nie jest Umawiającą się Stroną wprowadzającą wpis, ta ostatnia jest zobowiązana do zwrotu, na wniosek tej pierwszej, sum zapłaconych w charakterze odszkodowania, jeśli dane zostały wykorzystane przez wezwaną Umawiającą się Stronę z naruszeniem niniejszej Konwencji.
Artykuł 117
1.
W odniesieniu do automatycznego przetwarzania danych osobowych przekazywanych na mocy niniejszego tytułu, każda z Umawiających się Stron, nie później niż w momencie wejścia w życie niniejszej Konwencji, przyjmie niezbędne przepisy krajowe w celu osiągnięcia poziomu ochrony danych osobowych, co najmniej równego temu wynikającemu z zasad ustanowionych w Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych z dnia 28 stycznia 1981 roku oraz zgodnie z zaleceniem Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (87) 15 z dnia 17 września 1987 roku regulującym wykorzystywanie danych osobowych w sektorze policji.
2.
Przekazywanie danych osobowych przewidzianych w niniejszym tytule nie może mieć miejsca do czasu wejścia w życie na terytoriach Umawiających się Stron uczestniczących w przekazywaniu danych postanowień dotyczących ochrony danych osobowych określonych w ustępie 1.
Artykuł 118
1.
Każda z Umawiających się Stron zobowiązuje się, w odniesieniu do swojego krajowego modułu Systemu Informacyjnego Schengen, przyjąć niezbędne środki w celu:
a) odmowy nieupoważnionym osobom dostępu do sprzętu służącego do przetwarzania danych osobowych (kontrola dostępu do sprzętu);
b) zapobiegania nieupoważnionemu czytaniu, kopiowaniu, modyfikacji lub usuwaniu nośników danych (kontrola nośników danych);
c) zapobiegania nieupoważnionemu wprowadzaniu danych oraz nieupoważnionym inspekcjom, modyfikacjom lub usuwaniu przechowywanych danych osobowych (kontrola gromadzenia danych);
d) zapobiegania wykorzystywania zautomatyzowanych systemów przetwarzania danych przez nieupoważnione osoby z wykorzystaniem sprzętu do przekazywania danych (kontrola użytkownika);
e) zapewnienia, aby osoby upoważnione do wykorzystywania zautomatyzowanych systemów przetwarzania danych miały jedynie dostęp do danych objętych ich upoważnieniem (kontrola dostępu do danych);
f) zapewnienia możliwości weryfikacji i stwierdzania, do których organów dane osobowe mogą być przekazywane z wykorzystaniem sprzętu do przekazywania danych (kontrola transmisji danych);
g) zapewnienia możliwości weryfikacji i stwierdzenia, które dane osobowe zostały wprowadzone do zautomatyzowanych systemów przetwarzania danych, oraz kiedy i przez kogo dane zostały wprowadzone (kontrola dostarczania danych);
h) zapobiegania nieupoważnionemu czytaniu, kopiowaniu, modyfikacji lub usuwaniu danych osobowych podczas przekazywania danych osobowych lub podczas przenoszenia nośników danych (kontrola dostarczania danych).
2.
Każda z Umawiających się Stron powinna przyjąć specjalne środki dla zapewnienia bezpieczeństwa danych podczas ich przekazywania służbom znajdującym się poza terytoriami Umawiających się Stron.
Środki takie powinny być notyfikowane wspólnemu organowi nadzorczemu.
3.
Do celów przetwarzania danych w swoim krajowym module Systemu Informacyjnego Schengen, każda z Umawiających się Stron może wyznaczyć tylko osoby o szczególnie wysokich kwalifikacjach, w stosunku do których przeprowadzono kontrolę bezpieczeństwa.
4.
Umawiająca się Strona odpowiedzialna za jednostkę centralną Systemu Informacyjnego Schengen przyjmie środki ustanowione w ustępach 1–3 w odniesieniu do powyższej funkcji.
ROZDZIAŁ 4
PODZIAŁ KOSZTÓW SYSTEMU INFORMACYJNEGO SCHENGEN
Artykuł 119
1.
Koszty zainstalowania i funkcjonowania jednostki centralnej, wymienionej w artykule 92 ustęp 3, w tym koszty łączności między krajowymi modułami Systemu Informacyjnego Schengen a jednostką centralną, ponoszą wspólnie Umawiające się Strony.
Udział każdej z Umawiających się Stron zostanie określony na podstawie udziału dla każdej z Umawiających się Stron stosowanego do jednolitej podstawy naliczenia podatku od wartości dodanej w rozumieniu artykułu 2 ustęp 1 litera c) decyzji Rady Wspólnot Europejskich z dnia 24 czerwca 1988 roku w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
2.
Koszty zainstalowania i funkcjonowania krajowego modułu Systemu Informacyjnego Schengen są ponoszone indywidualnie przez każdą z Umawiających się Stron.
TYTUŁ V
TRANSPORT I PRZEPŁYW TOWARÓW
Artykuł 120
1.
Umawiające się Strony wspólnie zapewnią, aby ich przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w sposób nieuzasadniony nie utrudniały przepływu towarów na granicach wewnętrznych.
2.
Umawiające się Strony ułatwią przepływ towarów przez granice wewnętrzne poprzez załatwianie formalności odnoszących się do zakazów i ograniczeń w przypadku, kiedy odprawiane są towary do użytku domowego.
Takie odprawy celne mogą, według uznania zainteresowanych stron, być prowadzone albo w kraju, albo na granicach wewnętrznych.
Umawiające się Strony dążą do zachęcenia do prowadzenia odpraw w kraju.
3.
O ile nie jest możliwe w pewnych dziedzinach osiągnięcie w całości lub w części uproszczeń określonych w ustępie 2, Umawiające się Strony dążą do stworzenia warunków dla takich uproszczeń między sobą lub w ramach Wspólnot Europejskich.
Postanowienia niniejszego ustępu stosuje się w szczególności do kontroli zgodności z przepisami dotyczącymi zezwoleń na transport komercyjny, zdolności środka transportu, kontroli weterynaryjnych zdrowia zwierząt, kontroli weterynaryjnych zdrowia i higieny, włącznie z kontrolą mięsa, inspekcji zdrowia roślin oraz kontroli przewozu niebezpiecznych towarów i odpadów.
4.
Umawiające się Strony dążą do harmonizacji formalności związanych z przepływem towarów przez granice zewnętrzne oraz kontrolą ich zgodności, zgodnie z jednolitymi zasadami.
W tym celu Umawiające się Strony ściśle współpracują w ramach Komitetu Wykonawczego, w ramach Wspólnot Europejskich oraz innych forów międzynarodowych.
Artykuł 121
1.
Zgodnie z prawem wspólnotowym Umawiające się Strony zawieszają, w przypadku niektórych rodzajów roślin i produktów roślinnych, inspekcje zdrowia roślin oraz obowiązek przedstawiania zaświadczeń o zdrowiu roślin wymaganych na mocy prawa wspólnotowego.
Komitet Wykonawczy przyjmuje wykaz roślin i produktów roślinnych, do których ma zastosowanie uproszczenie wymienione w akapicie pierwszym.
Może on uzupełniać powyższy wykaz oraz ustala daty wprowadzenia w życie takich zmian.
Umawiające się Strony informują się wzajemnie o podjętych środkach.
2.
W przypadku groźby wprowadzenia lub rozpowszechniania organizmów szkodliwych, Umawiająca się Strona może zażądać tymczasowego przywrócenia środków kontrolnych ustanowionych w prawie wspólnotowym oraz może wdrożyć powyższe środki.
Niezwłocznie informuje pisemnie inne Umawiające się Strony o powyższych środkach podając powody swojej decyzji.
3.
Zaświadczenia o zdrowiu roślin mogą być nadal wykorzystywane jako zaświadczenia wymagane na mocy przepisów dotyczących ochrony gatunków.
4.
Właściwe władze wydadzą na wniosek zainteresowanej osoby świadectwo zdrowia rośliny, jeśli przesyłka jest przeznaczona w całości lub w części do powrotnego wywozu, o ile spełnione zostaną wymagania zdrowotne w odniesieniu do danych roślin lub produktów roślinnych.
Artykuł 122
1.
Umawiające się Strony przyspieszają współpracę w celu zapewnienia bezpiecznego przewozu niebezpiecznych towarów oraz zobowiązują się do zharmonizowania swoich przepisów krajowych przyjętych zgodnie z obowiązującymi konwencjami międzynarodowymi.
Ponadto zobowiązują się one, szczególnie w celu utrzymania aktualnego poziomu bezpieczeństwa, do:
a) zharmonizowania swoich wymogów w zakresie kwalifikacji zawodowych kierowców;
b) zharmonizowania procedur kontroli prowadzonych podczas transportu i w przedsiębiorstwach, oraz zintensyfikowania tych kontroli;
c) zharmonizowania klasyfikacji przestępstw i przepisów prawa dotyczących stosownych kar;
d) zapewnienia stałej wymiany informacji i doświadczeń w zakresie wdrażanych środków i prowadzonych kontroli.
2.
Umawiające się Strony przyspieszają współpracę w celu prowadzenia kontroli przewozu niebezpiecznych i bezpiecznych odpadów przez granice wewnętrzne.
W tym celu Strony dążą do przyjęcia wspólnego stanowiska w zakresie wprowadzenia zmian do dyrektyw wspólnotowych w sprawie kontroli i postępowania w przypadku przewozu niebezpiecznych odpadów oraz wprowadzania aktów wspólnotowych dotyczących bezpiecznych odpadów, w celu ustanowienia odpowiedniej infrastruktury dla ich usuwania i wprowadzenia wysoce zharmonizowanych norm utylizacji odpadów.
Do czasu przyjęcia reguł wspólnotowych dotyczących bezpiecznych odpadów, kontrole transportu takich odpadów są prowadzone na podstawie szczególnej procedury, zgodnie z którą transport taki może podlegać kontroli w punkcie przeznaczenia podczas procedur odprawy.
Ustęp 1 zdanie drugie stosuje się także do niniejszego ustępu.
Artykuł 123
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do zasięgania swojej opinii w celach zniesienia między nimi aktualnych wymogów okazywania zezwolenia wywozowego w zakresie strategicznych produktów przemysłowych i technologii, oraz do zastąpienia takich licencji, jeśli to konieczne, elastyczną procedurą w przypadkach, kiedy krajami pierwszego i ostatecznego przeznaczenia są Umawiające się Strony.
Z uwzględnieniem takich konsultacji oraz w celu zagwarantowania efektywności takich kontroli, co może okazać się konieczne, Umawiające się Strony, współpracując ściśle poprzez mechanizm koordynacyjny, dążą do wymiany istotnych informacji, biorąc pod uwagę przepisy prawa krajowego.
2.
W przypadku produktów innych niż strategiczne produkty przemysłowe i technologie określone w ustępie 1, Umawiające się Strony dążą z jednej strony do przeprowadzania formalności wywozowych w kraju, a z drugiej do harmonizacji swoich procedur kontrolnych.
3.
Przy wykonywaniu celów określonych w ustępie 1 i 2, Umawiające się Strony zasięgają opinii zainteresowanych partnerów.
Artykuł 124
Liczba i intensywność kontroli towarów przewożonych przez podróżnych przy przekraczaniu granic wewnętrznych zostanie zredukowana do najmniejszego możliwego poziomu.
Dalsze redukcje oraz ostateczne zniesienie takich kontroli zależeć będzie od stopniowego zwiększenia handlu towarami wolnymi od cła oraz od przyszłego rozwoju norm stosowanych w granicznym ruchu podróżnych.
Artykuł 125
1.
Umawiające się Strony zawierają porozumienia w sprawie oddelegowania oficerów łącznikowych ze swoich administracji celnych.
2.
Celem ogólnym oddelegowania oficerów łącznikowych jest wspieranie i przyspieszanie współpracy między Umawiającymi się Stronami, w szczególności na mocy obowiązujących konwencji i aktów wspólnotowych dotyczących wzajemnej pomocy.
3.
Zadaniem oficerów łącznikowych jest doradztwo i świadczenie pomocy.
Nie są oni upoważnieni do podejmowania środków administracji celnej z własnej inicjatywy.
Przekazują informacje oraz wykonują swoje obowiązki zgodnie z instrukcjami otrzymywanymi od delegującej ich Umawiającej się Strony.
TYTUŁ VI
OCHRONA DANYCH OSOBOWYCH
Artykuł 126
1.
W zakresie automatycznego przetwarzania danych osobowych przekazywanych na mocy Konwencji, każda z Umawiających się Stron, nie później niż w dniu wejścia w życie niniejszej Konwencji, przyjmuje niezbędne przepisy krajowe w celu osiągnięcia poziomu ochrony danych osobowych, co najmniej równego temu wynikającemu z Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych z dnia 28 stycznia 1981 roku.
2.
Przekazywanie danych osobowych przewidzianych w niniejszej Konwencji nie może mieć miejsca do czasu wejścia w życie na terytoriach Umawiających się Stron biorących udział w takim przekazywaniu postanowień dotyczących ochrony danych osobowych wymienionych w ustępie 1.
3.
Ponadto do automatycznego przetwarzania danych osobowych przekazywanych na mocy Konwencji stosuje się następujące postanowienia:
a) dane takie mogą być wykorzystywane przez Umawiającą się Stronę–odbiorcę wyłącznie do celów, w przypadku których niniejsza Konwencja postanawia, że mogą być przekazywane; dane takie mogą być wykorzystywane do innych celów jedynie pod warunkiem uprzedniego upoważnienia Umawiającej się Strony przekazującej dane oraz zgodnie z przepisami krajowymi Umawiającej się Strony–odbiorcy; upoważnienie powyższe może zostać udzielone jeśli pozwala na to prawo krajowe Umawiającej się Strony przekazującej dane;
b) dane takie mogą być wykorzystywane jedynie przez organy sądowe oraz służby i organy wykonujące zadania lub obowiązki w związku z celami określonymi w literze a);
c) Umawiająca się Strona przekazująca takie dane jest zobowiązana do zapewnienia ich dokładności; jeśli stwierdzi, z własnej inicjatywy lub na wniosek osoby, której dotyczą dane, że przedstawione dane są niedokładne lub nie powinny były zostać przekazane, Umawiająca się Strona–odbiorca lub Strony–odbiorcy powinna(-y) zostać niezwłocznie o powyższym poinformowana(-e); ta ostatnia Strona lub Strony są zobowiązane do dokonania korekty lub zniszczenia danych lub wskazania, że dane te są niedokładne, bądź zostały przekazane z naruszeniem prawa;
d) Umawiająca się Strona może nie stwierdzać, że inna Umawiająca się Strona przekazała niedokładne dane w celu uniknięcia odpowiedzialności na mocy swojego prawa krajowego wobec poszkodowanej strony; w przypadku zasądzenia odszkodowania przeciwko Umawiającej się Stronie–odbiorcy, z uwagi na wykorzystanie przez nią niedokładnie przekazanych danych, Umawiająca się Strona, która dane przekazała, zwróci Umawiającej się Stronie–odbiorcy całą sumę zapłaconą w charakterze odszkodowania;
e) przekazanie i otrzymanie danych osobowych powinno zostać odnotowane zarówno w źródłowym pliku danych oraz w pliku danych, do którego zostały one wprowadzone;
f) wspólny organ nadzorczy określony w artykule 115 może, na wniosek jednej z Umawiających się Stron, wydać opinię dotyczącą trudności we wdrażaniu niniejszego artykułu oraz go interpretującą.
4.
Niniejszy artykuł nie stosuje się do przekazywania danych, przewidzianych na mocy tytułu II i tytułu IV rozdział 7.
Ustęp 3 nie stosuje się do przekazywania danych przewidzianych w tytule III rozdziałach 2–5.
Artykuł 127
1.
W przypadku przekazywania danych innej Umawiającej się Stronie zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji, artykuł 126 stosuje się do przekazywania danych z niezautomatyzowanego pliku danych oraz do ich włączenia do innego niezautomatyzowanego pliku danych.
2. Jeśli, w przypadkach innych niż ten regulowany artykułem 126 ustęp 1 lub ustępem 1 niniejszego artykułu, dane osobowe są przekazywane innej Umawiającej się Stronie na mocy Konwencji, stosuje się artykuł 126 ustęp 3, z wyjątkiem litery e). Zastosowanie mają również następujące postanowienia:
a) z przekazania oraz otrzymania danych osobowych przechowuje się pisemny zapis; obowiązek ten nie ma zastosowania, jeśli zapis taki nie jest konieczny z uwagi na wykorzystanie danych, w szczególności wtedy, gdy nie są one wykorzystywane lub są wykorzystywane bardzo krótko;
b) Umawiająca się Strona–odbiorca zapewni przy wykorzystywaniu przekazanych danych poziom ochrony co najmniej równy temu ustanowionemu w swoim prawie krajowym w zakresie podobnych danych;
c) decyzja w sprawie tego, czy i na jakich warunkach osoba, której dotyczą dane, na jej wniosek, może uzyskać informacje dotyczące przekazywania danych odnoszących się do niej jest regulowana prawem krajowym Umawiającej się Strony, do której wniosek został skierowany.
3.
Niniejszy artykuł nie stosuje się do przekazywania danych, przewidzianych na mocy tytułu II rozdział 7, tytułu III rozdziałów 2–5, i tytułu IV.
Artykuł 128
1.
Przekazywanie danych osobowych, przewidziane w niniejszej Konwencji, nie może mieć miejsca do czasu nakazania przez zaangażowane w to przekazywanie Umawiające się Strony krajowemu organowi nadzorczemu niezależnego kontrolowania, aby przetwarzanie danych osobowych w plikach danych było zgodne z artykułem 126 i 127 oraz postanowieniami przyjętymi dla ich stosowania.
2.
Jeśli Umawiająca się Strona, zgodnie ze swoim prawem krajowym, nakazała organowi nadzorczemu niezależne kontrolowanie, w jednej lub więcej dziedzinach, zgodności z postanowieniami dotyczącymi ochrony danych osobowych niewprowadzonych do pliku danych, powyższa Umawiająca się Strona nakazuje temu samemu organowi nadzorowanie zgodności z postanowieniami niniejszego tytułu w powyższych dziedzinach.
3.
Niniejszy artykuł nie stosuje się do przekazywania danych, przewidzianych na mocy tytułu II rozdział 7 i tytułu III rozdziałów 2–5.
Artykuł 129
W zakresie danych osobowych, zgodnie z tytułem III rozdział 1, Umawiające się Strony zobowiązują się, bez uszczerbku dla artykułu 126 i 127, do osiągnięcia poziomu ochrony danych osobowych, który jest zgodny zasadami zawartymi w zaleceniu Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (87) 15 z dnia 17 września 1987 roku regulującym wykorzystywanie danych osobowych w sektorze policji.
Ponadto, w odniesieniu do przekazywania danych zgodnie z artykułem 46, stosuje się następujące postanowienia:
a) dane mogą być wykorzystywane przez Umawiającą się Stronę–odbiorcę jedynie do celów wskazanych przez Umawiającą się Stronę, która dane przekazuje oraz zgodnie z warunkami ustanowionymi przez tę Umawiającą się Stronę;
b) dane mogą być przekazywane jedynie siłom i organom policyjnym; dane nie mogą być przekazywane innym organom bez uprzedniego upoważnienia Umawiającej się Strony która je udostępniła;
c) Umawiająca się Strona–odbiorca, na wniosek, informuje Umawiającą się Stronę, która udostępniła dane, o wykorzystaniu danych oraz uzyskanych wynikach.
Artykuł 130
Jeśli dane osobowe są przekazywane za pośrednictwem oficera łącznikowego określonego w artykule 47 lub artykule 125, postanowienia niniejszego tytułu nie stosuje się, chyba że oficer łącznikowy przekazuje takie dane Umawiającej się Stronie, która go delegowała na terytorium innej Umawiającej się Strony.
TYTUŁ VII
KOMITET WYKONAWCZY
Artykuł 131
1.
Ustanawia się Komitet Wykonawczy do celów wdrażania niniejszej Konwencji.
2.
Bez uszczerbku dla szczególnych uprawnień nałożonych przez niniejszą Konwencję, podstawowym zadaniem Komitetu Wykonawczego jest zapewnienie właściwego wdrażania niniejszej Konwencji.
Artykuł 132
1.
Każda z Umawiających się Stron ma jedno miejsce w Komitecie Wykonawczym.
Umawiające się Strony są reprezentowane w Komitecie przez ministra właściwego do spraw wdrażania niniejszej Konwencji; minister ten może, jeśli to konieczne, być wspomagany przez ekspertów, którzy mogą uczestniczyć w pracach Komitetu.
2.
Komitet Wykonawczy podejmuje decyzje jednomyślnie.
Opracowuje on swój regulamin; w związku z tym może przewidzieć pisemną procedurę podejmowania decyzji.
3.
Na wniosek przedstawiciela Umawiającej się Strony ostateczna decyzja w sprawie projektu, którym zajmuje się Komitet Wykonawczy, może zostać odłożona o najwyżej dwa miesiące od daty przedłożenia powyższego projektu.
4.
Komitet Wykonawczy może tworzyć grupy robocze składające się z przedstawicieli organów administracyjnych Umawiających się Stron w celu przygotowania decyzji lub wykonywania innych zadań.
Artykuł 133
Komitet Wykonawczy zbiera się na terytorium każdej z Umawiających się Stron po kolei.
Komitet zbiera się tak często, jak jest to niezbędne dla właściwego wykonywania jego obowiązków.
TYTUŁ VIII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 134
Postanowienia niniejszej Konwencji stosuje się w takim zakresie, w jakim są one zgodne z prawem wspólnotowym.
Artykuł 135
Postanowienia niniejszej Konwencji stosuje się z uwzględnieniem postanowień Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku, zmienionej Protokołem Nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 roku.
Artykuł 136
1.
Umawiająca się Strona, która planuje prowadzenie negocjacji w sprawie kontroli granicznych z państwem trzecim, informuje o tym niezwłocznie pozostałe Umawiające się Strony.
2.
Żadna z Umawiających się Stron nie może zawrzeć z jednym lub więcej państwami trzecimi umowy w sprawie uproszczenia lub zniesienia kontroli granicznych bez uprzedniej zgody pozostałych Umawiających się Stron, z uwzględnieniem prawa Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich do zawarcia takich porozumień wspólnie.
3.
Ustęp 2 nie stosuje się do porozumień w sprawie ruchu lokalnego lub granicznego, o ile powyższe porozumienia są zgodne z wyjątkami i regulacjami przyjętymi na mocy artykułu 3 ustęp 1.
Artykuł 137
Do niniejszej Konwencji nie można składać żadnych zastrzeżeń, z wyjątkiem tych określonych w artykule 60.
Artykuł 138
W przypadku Republiki Francuskiej postanowienia niniejszej Konwencji stosuje się tylko do jej europejskiego obszaru.
W przypadku Królestwa Niderlandów postanowienia niniejszej Konwencji stosuje się tylko do jego terytorium w Europie.
Artykuł 139
1.
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga, o czym informuje on wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Postanowienia dotyczące utworzenia, działania oraz uprawnień Komitetu Wykonawczego stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji.
Pozostałe postanowienia stosuje się od pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po wejściu w życie niniejszej Konwencji.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga powiadamia o dacie wejścia w życie wszystkie Umawiające się Strony.
Artykuł 140
1.
Każde Państwo Członkowskie Wspólnot Europejskich może stać się stroną niniejszej Konwencji.
Przystąpienie stanowi przedmiot porozumienia między tym państwem a Umawiającymi się Stronami.
2.
Porozumienie takie podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez przystępujące państwo oraz przez każdą z Umawiających się Stron.
Wchodzi ono w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Artykuł 141
1.
Każda z Umawiających się Stron może przekazać depozytariuszowi propozycję uzupełnienia niniejszej Konwencji.
Depozytariusz przekazuje powyższą propozycję innym Umawiającym się Stronom.
Na wniosek jednej z Umawiających się Stron, Umawiające się Strony dokonają przeglądu postanowień Konwencji, jeśli ich zdaniem miała miejsce podstawowa zmiana warunków w porównaniu do tych, które miały miejsce w momencie wejścia w życie Konwencji.
2.
Umawiające się Strony przyjmują zmiany do niniejszej Konwencji za wspólną zgodą.
3.
Zmiany wchodzą w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego pod dniu złożenia ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Artykuł 142
1.
W przypadku zawarcia między Państwami Członkowskimi Wspólnot Europejskich konwencji mających na celu zakończenie tworzenia obszaru bez wewnętrznych granic, Umawiające się Strony uzgadniają warunki, na jakich postanowienia niniejszej Konwencji powinny zostać zastąpione lub zmienione w świetle stosownych postanowień takich konwencji.
W tym celu Umawiające się Strony wezmą pod uwagę fakt, że postanowienia niniejszej Konwencji mogą przewidywać szerszą współpracę niż ta wynikająca z postanowień wymienionych konwencji.
Postanowienia niezgodne z tymi uzgodnionymi między Państwami Członkowskimi Wspólnot Europejskich powinny zostać w każdym przypadku dostosowane.
2.
Zmiany niniejszej Konwencji, jakie uznane zostaną za konieczne przez Umawiające się Strony, podlegają ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Postanowienie zawarte w artykule 141 ustęp 3 stosuje się zakładając, że poprawki nie wejdą w życie przed wejściem w życie wymienionych konwencji między Państwami Członkowskimi Wspólnot Europejskich.
Na dowód powyższego, niżej podpisani, należycie upoważnieni, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Konwencją.
Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Włoskiej
do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA i KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku" z jednej strony,
i REPUBLIKA WŁOSKA, z drugiej strony,
uwzględniając podpisanie dnia dwudziestego siódmego listopada tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku w Paryżu Protokołu w sprawie Przystąpienia Rządu Republiki Włoskiej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach,
na podstawie artykułu 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Włoska niniejszym przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1. Funkcjonariuszami określonymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Włoskiej: funkcjonariusze policji kryminalnej Polizia di Stato (policji państwowej), jak i Arma dei Carabinieri, jak również funkcjonariusze Guardia di Finanza (policji podatkowej), w stosunku do ich uprawnień związanych z fałszowaniem pieniędzy, nielegalnym handlem narkotykami i substancjami psychotropowymi, nielegalnym handlem bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnym handlem toksycznymi i niebezpiecznymi odpadami, a także urzędnicy celni na warunkach określonych we właściwych porozumieniach dwustronnych, zgodnie z artykułem 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku, w stosunku do ich uprawnień związanych z nielegalnym handlem narkotykami i substancjami psychotropowymi, nielegalnym handlem bronią i materiałami wybuchowymi i nielegalnym transportowaniem odpadów niebezpiecznych i toksycznych.
2.
Władzą określoną w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku w stosunku do Republiki Włoskiej jest: Direzione Centrale della Polizia Criminale (Centralna Dyrekcja Policji Kryminalnej) Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Artykuł 3
1. Funkcjonariuszami określonymi w artykule 41 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Włoskiej: funkcjonariusze policji kryminalnej Polizia di Stato (policji państwowej), jak i Arma dei Carabinieri, jak również funkcjonariusze Guardia di Finanza (policja podatkowa), w stosunku do ich uprawnień związanych z fałszowaniem pieniędzy, nielegalnym handlem narkotykami i substancjami psychotropowymi, nielegalnym handlem bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnym transportem toksycznych i niebezpiecznych odpadów, a także urzędnicy celni na warunkach ustanowionych we właściwych porozumieniach dwustronnych określonych w artykule 41 ustęp 10 Konwencji z 1990 roku w stosunku do ich uprawnień związanych z nielegalnym handlem narkotykami i substancjami psychotropowymi, nielegalnym handlem bronią i materiałami wybuchowymi i nielegalnym transportem odpadów niebezpiecznych i toksycznych.
2.
W chwili podpisywania niniejszej Umowy Rząd Republiki Francuskiej i Rząd Republiki Włoskiej składają deklaracje określające procedury prowadzenia pościgu po świeżych śladach na ich terytorium na podstawie artykule 41 ustępy 2, 3 i 4 Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 4
Właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku jest w odniesieniu do Republiki Włoskiej Ministerstwo Sprawiedliwości.
Artykuł 5
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu do depozytu ostatniego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia, nie wcześniej jednak, niż w dniu wejścia w życie Konwencji z 1990 roku.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.
Artykuł 6
1.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Republiki Włoskiej uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku w językach niderlandzkim, francuskim i niemieckim.
2.
Tekst Konwencji z 1990 roku sporządzony w języku włoskim załącza się do niniejszej Umowy i jest on autentyczny na takich samych zasadach, jak oryginalne teksty Konwencji z 1990 roku sporządzone w językach niderlandzkim, francuskim i niemieckim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego celu, podpisali niniejszą Umowę.
Umowa w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii
do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której przystąpiła Republika Włoska umową podpisaną w Paryżu dnia 27 listopada 1990 roku
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA i KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republiką Włoską, która przystąpiła do Konwencji z 1990 roku na podstawie Umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, z jednej strony,
i KRÓLESTWO HISZPANII z drugiej strony,
uwzględniając podpisanie dnia dwudziestego piątego czerwca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego roku w Bonn Protokołu w sprawie przystąpienia Rządu Królestwa Hiszpanii do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zmienionego Protokołem w sprawie przystąpienia Rządu Republiki Włoskiej podpisanym w Paryżu dnia 27 listopada 1990 roku,
w oparciu o artykuł 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Królestwo Hiszpanii przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1. Funkcjonariuszami określonymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w przypadku Królestwa Hiszpanii: funkcjonariusze Cuerpo Nacional de Policía (policja krajowa) i Cuerpo de la Guardia Civil w wykonywaniu policyjnych zadań, jak również urzędnicy administracji celnej na warunkach określonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku odnoszącym się do ich uprawnień w dziedzinie nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów.
2.
Organem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii jest: La Dirección General de la Policía (Dyrekcja Generalna Policji).
Artykuł 3
1. Funkcjonariuszami, określonymi w artykule 41 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku, są w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii: członkowie Cuerpo Nacional de Policía i Cuerpo de la Guardia Civil w wykonywaniu policyjnych zadań kryminalnych i urzędnicy administracji celnej na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 41 ustęp 10 Konwencji z 1990 roku odnoszącym się do ich uprawnień w dziedzinie nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewozu toksycznych i niebezpiecznych odpadów.
2.
Przy podpisywaniu niniejszej Umowy Rządy Republiki Francuskiej i Królestwa Hiszpanii składają deklarację, w której ustalają sposoby realizacji prawa pościgu na swoim terytorium zgodnie z artykułem 41 ustęp 2–4 Konwencji z 1990 roku.
3.
Przy podpisywaniu niniejszej Umowy, Rząd Królestwa Hiszpanii składa wobec Rządu Republiki Portugalskiej deklarację określającą, na podstawie artykułu 41 ustęp 2–4, procedurę pościgu na terytorium Hiszpanii.
Artykuł 4
Właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku, w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii jest Ministerstwo Sprawiedliwości.
Artykuł 5
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęciu lub zatwierdzeniu, przez pięć Państw – Sygnatariuszy Konwencji z 1990 roku i przez Królestwo Hiszpanii, nie wcześniej jednak niż w dniu wejścia w życie Konwencji z 1990 roku.
W odniesieniu do Republiki Włoskiej Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęciu lub zatwierdzeniu, nie wcześniej jednak niż w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy zawartej między pozostałymi Umawiającymi się Stronami.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.
Artykuł 6
1.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Królestwa Hiszpanii uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku, sporządzony w języku francuskim, niderlandzkim i niemieckim.
2.
Treść Konwencji z 1990 roku, sporządzona w języku hiszpańskim, załączona jest do niniejszej Umowy i jest w równiej mierze autentyczna jak treść Konwencji z 1990 roku sporządzona w języku francuskim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Portugalskiej
do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku, do której przystąpiła Republika Włoska na podstawie umowy podpisanej w Paryżu dnia 27 listopada 1990 roku
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA I KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony do Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen, dalej zwanej "Konwencją z 1990 roku", jak również Republika Włoska, która przystąpiła do Konwencji z 1990 roku na podstawie umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, z jednej strony,
i REPUBLIKA PORTUGALSKA, z drugiej strony,
uwzględniając podpisanie dnia dwudziestego piątego czerwca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego roku w Bonn Protokołu o przystąpieniu Rządu Republiki Portugalskiej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej o stopniowym znoszeniu kontroli na wspólnych granicach, zmienionego Protokołem o przystąpieniu Republiki Włoskiej podpisanym w Paryżu dnia 27 listopada 1990 roku,
na podstawie artykułu 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Republika Portugalska przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1. Funkcjonariuszami, o których mowa w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku, są w odniesieniu do Republiki Portugalskiej: członkowie Polícia Judiciária (policja kryminalna) oraz celnicy w ich charakterze, jako urzędnicy pomocniczy prokuratury na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku odnoszącym się do ich uprawnień w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego transportu odpadów toksycznych i niebezpiecznych.
2.
Organem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku w odniesieniu do Republiki Portugalskiej jest: Direcçâo-Geral da Polícia Judiciária.
Artykuł 3
1. Funkcjonariuszami określonymi w artykule 41 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Portugalskiej: członkowie Polícia Judiciária oraz celnicy w ich charakterze, jako urzędnicy pomocniczy prokuratury na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 41 ustęp 10 Konwencji z 1990 roku odnoszącym się do ich uprawnień w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego transportu odpadów toksycznych i niebezpiecznych.
2.
Przy podpisywaniu niniejszej umowy Rząd Republiki Portugalskiej składa wobec Rządu Królestwa Hiszpanii deklarację, w której definiuje, na podstawie artykułu 41 ustępy 2, 3 i 4 Konwencji z 1990 roku, procedurę pościgu na terytorium Portugalii.
Artykuł 4
Właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku w odniesieniu do Republiki Portugalskiej jest Ministerstwo Sprawiedliwości.
Artykuł 5
Do celów ekstradycji między Umawiającymi się Stronami Konwencji z 1990 roku literę c) deklaracji złożonej przez Republikę Portugalską dotyczącą artykułu 1 Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 roku interpretuje się w następujący sposób:
Republika Portugalska nie wyraża zgody na ekstradycję osoby poszukiwanej za popełnienie przestępstwa zagrożonego karą dożywotniego pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym i poprawy o charakterze dożywotnim.
Jednakże zezwala na taką ekstradycję, jeżeli strona wnioskująca zapewni, że będzie sprzyjała, stosownie do prawa krajowego i praktyki wykonywania kary, stosowaniu wszelkich środków mających na celu złagodzenie kary, do których osoba, o której ekstradycję wystąpiono, mogłaby być uprawniona.
Artykuł 6
Do celów wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych między Umawiającymi się Stronami Konwencji z 1990 roku Republika Portugalska nie będzie odmawiała rozpatrzenia wniosku o pomoc prawną, uzasadniając odmowę faktem, że przestępstwa, z których powodu występuje się z wnioskiem, zagrożone są według prawa państwa składającego wniosek karą dożywotniego pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym i poprawy o charakterze dożywotnim.
Artykuł 7
1.
Niniejsza umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, względnie przyjęcia lub zatwierdzenia, przez pięć państw — sygnatariuszy Konwencji z 1990 roku i przez Republikę Portugalską nie później jednak niż w dniu wejścia w życie Konwencji z 1990 roku.
W odniesieniu do Republiki Włoskiej umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, względnie przyjęcia lub zatwierdzenia, nie później jednak niż w dniu wejścia w życie niniejszej umowy między pozostałymi Umawiającymi się Stronami.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.
Artykuł 8
1.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekaże Rządowi Republiki Portugalskiej uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku, sporządzony w językach niderlandzkim francuskim, niemieckim i włoskim.
2.
Tekst Konwencji z 1990 roku sporządzony w języku portugalskim załączony jest do niniejszej umowy i jest w równiej mierze autentyczny, jak tekst Konwencji z 1990 roku sporządzony w językach niderlandzkim, francuskim, niemieckim i włoskim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą umowę.
Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej
do podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, do której Republika Włoska przystąpiła na mocy umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, a Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska na mocy umów podpisanych dnia 25 czerwca 1991 roku w Bonn
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA i KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republika Włoska, która przystąpiła do Konwencji z 1990 roku na mocy Umowy podpisanej dnia 27 listopada 1990 roku w Paryżu, a także Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na mocy umów podpisanych dnia 25 czerwca 1991 roku w Bonn, z jednej strony,
i REPUBLIKA GRECKA, z drugiej strony,
w związku z podpisaniem w dniu szóstego listopada roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego drugiego w Madrycie Protokołu o przystąpieniu Rządu Republiki Greckiej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, dotyczącego stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, w brzmieniu podpisanego w Paryżu dnia 27 listopada 1990 roku Protokołu o przystąpieniu Rządu Republiki Włoskiej oraz podpisanych w Bonn dnia 25 czerwca 1991 roku Protokołów o przystąpieniu Rządu Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej,
na podstawie artykułu 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Republika Grecka przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1. Funkcjonariuszami określonymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Greckiej: funkcjonariusze "Έλληνική Αστυνομία" (policja grecka) i "Λιμενικό Σώμα" (władza portu) w ramach ich kompetencji oraz urzędnicy przyporządkowani administracji celnej na warunkach przewidzianych w stosownych umowach dwustronnych określonych w artykule 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku odnośnie do ich uprawnień w dziedzinie niedozwolonego obrotu środkami odurzającymi, niedozwolonego handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz niedozwolonego obrotu odpadami toksycznymi i szkodliwymi.
2.
Urzędem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku jest dla Republiki Greckiej "Διεύωνση Διεύωούς Αστυνομικής Συνεργασίας του Υπουργείου Δημοσμιας Τάξεως" (Dyrekcja Międzynarodowej Współpracy Policji Ministerstwa Porządku Publicznego).
Artykuł 3
Właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku jest dla Republiki Greckiej Ministerstwo Sprawiedliwości.
Artykuł 4
W stosunkach ze Stronami Konwencji z 1990 roku Republika Grecka zobowiązuje się nie odwoływać się do swoich zastrzeżeń zgłoszonych do artykułów 7, 18 i 19 Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 roku.
Artykuł 5
W stosunkach ze Stronami Konwencji z 1990 roku Republika Grecka zobowiązuje się nie odwoływać się do swoich zastrzeżeń zgłoszonych do artykułów 4 i 11 Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych z dnia 20 kwietnia 1959 roku.
Artykuł 6
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa, w których Konwencja z 1990 roku weszła w życie, oraz przez Republikę Grecką.
W odniesieniu do pozostałych państw Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęciu lub zatwierdzeniu, o ile niniejsza Umowa weszła w życie zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.
Artykuł 7
1.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Republiki Greckiej uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.
2.
Tekst Konwencji z 1990 roku w języku greckim, załączony do niniejszej Umowy, jest autentyczny na takich samych zasadach, jak treść Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
Umowa o przystąpieniu Republiki Austrii
do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiką Federalną Niemiec i Republiką Francuską w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 roku, do której Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska oraz Republika Grecka przystąpiły na mocy umów podpisanych w dniach 27 listopada 1990 roku, 25 czerwca 1991 roku oraz 6 listopada 1992 roku
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA i KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii, Republika Portugalska i Republika Grecka, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na podstawie umów podpisanych w dniu 27 listopada 1990 roku, 25 czerwca 1991 roku i 6 listopada 1992 roku,
z jednej strony,
i REPUBLIKA AUSTRII, z drugiej strony,
w związku z podpisaniem w dniu dwudziestego ósmego kwietnia roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego piątego w Brukseli Protokołu o Przystąpieniu Rządu Republiki Austrii do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zmienionego Protokołami o Przystąpieniu Rządu Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii oraz Republiki Portugalskiej podpisanymi w dniach 27 listopada 1990 roku, 25 czerwca 1991 roku oraz 6 listopada 1992 roku,
w oparciu o artykuł 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Austrii niniejszym przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1.
Funkcjonariuszami określonymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Austrii:
a) funkcjonariusze öffentlicher Sicherheitsdienst (agencje odpowiedzialne za utrzymanie porządku publicznego), mianowicie:
- funkcjonariusze Bundesgendarmerie (Żandarmeria Federalna),
- funkcjonariusze Bundessicherheitswachekorps (federalne siły policyjne podporządkowane Komendantowi Policji Federalnej),
- funkcjonariusze Kriminalbeamtenkorps (policja kryminalna),
- funkcjonariusze rechtskundiger Dienst bei Sicherheitsbehörden (dział prawny przy organach przestrzegania prawa), uprawnieni do wydawania bezpośrednich rozkazów i do stosowania środków przymusu;
b) urzędnicy celni na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych określonych w artykule 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku odnośnie do ich uprawnień odnośnie do nielegalnego handlu narkotykami i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego transportu toksycznych i niebezpiecznych odpadów.
2.
Urzędem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku jest dla Republiki Austrii: Generaldirektion für die öffentliche Sicherheit (Dyrekcja Generalna do spraw Porządku Publicznego) w Federalnym Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.
Artykuł 3
Funkcjonariuszami wymienionymi w artykule 40 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Austrii:
1) funkcjonariusze öffentlicher Sicherheitsdienst (agencje odpowiedzialne z utrzymanie porządku publicznego), mianowicie:
- funkcjonariusze Bundesgendarmerie (Żandarmeria Federalna),
- funkcjonariusze Bundessicherheitswachekorps (federalne siły policyjne podporządkowane Komendantowi Policji Federalnej),
- funkcjonariusze Kriminalbeamtenkorps (policja kryminalna),
- funkcjonariusze rechtskundiger Dienst bei Sicherheitsbehörden (dział prawny przy organach przestrzegania prawa), uprawnieni do wydawania bezpośrednich rozkazów i do stosowania środków przymusu;
2. urzędnicy celni na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych określonych w artykule 41 ustęp 10 Konwencji z 1990 roku odnośnie do ich uprawnień odnośnie do nielegalnego handlu narkotykami i substancjami psychotropowymi, handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego transportu toksycznych i niebezpiecznych odpadów.
Artykuł 4
Właściwym ministerstwem wymienionym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku jest w odniesieniu do Republiki Austrii: Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości.
Artykuł 5
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa, w których Konwencja z 1990 roku weszła w życie, oraz przez Republikę Austrii.
W odniesieniu do pozostałych państw Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia, o ile niniejsza Umowa weszła w życie zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.
Artykuł 6
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Republiki Austrii uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku w językach niderlandzkim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą umowę.
Umowa w sprawie przystąpienia Królestwa Danii
do podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA I KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, Strony podpisanej dnia 19 czerwca 1990 roku w Schengen Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii, Republika Portugalska, Republika Grecka i Republika Austrii, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na mocy umów odpowiednio z dnia 27 listopada 1990 roku, dnia 25 czerwca 1991 roku, dnia 6 listopada 1992 roku i dnia 28 kwietnia 1995 roku,
z jednej strony,
i KRÓLESTWO DANII z drugiej strony,
w związku z podpisaniem w dniu dziewiętnastego grudnia roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego w Luksemburgu Protokołu w sprawie przystąpienia Rządu Królestwa Danii do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, ze zmianami wprowadzonymi przez Protokoły w sprawie przystąpienia Rządów Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej, Republiki Greckiej oraz Republiki Austrii podpisane odpowiednio dnia 27 listopada 1990 roku, dnia 25 czerwca 1991 roku, dnia 6 listopada 1992 roku i dnia 28 kwietnia 1995 roku,
na podstawie artykułu 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Królestwo Danii przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1.
Funkcjonariuszami wymienionymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Królestwa Danii w chwili podpisania niniejszej Umowy:
a) Polititjenestemaend hos lokale politimestre og hos Rigspolitichefen (funkcjonariusze policji podlegli lokalnym szefom policji i szefowi policji krajowej)
b) urzędnicy celni, na warunkach określonych we właściwych umowach dwustronnych określonych w artykule 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku, odnośnie do ich uprawnień w dziedzinie niedozwolonego obrotu środkami odurzającymi, niedozwolonego handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz niedozwolonego obrotu odpadami toksycznymi i szkodliwymi.
2.
Urzędem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku jest dla Królestwa Danii w chwili podpisania niniejszej Umowy Rigspolitichefen (biuro szefa policji krajowej).
Artykuł 3
Funkcjonariuszami określonymi w artykule 41 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Królestwa Danii w chwili podpisania niniejszej Umowy:
1. Politijenestemaend hos lokale politimestre og hos Rigspolitichefen (funkcjonariusze policji podlegli lokalnym szefom policji i szefowi policji krajowej);
2. urzędnicy celni na warunkach ustalonych w stosownych umowach dwustronnych zgodnie z artykułem 41 ustęp 10 Konwencji z 1990 roku odnośnie do ich uprawnień w dziedzinie niedozwolonego obrotu środkami odurzającymi, niedozwolonego handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz niedozwolonego obrotu odpadami toksycznymi i niebezpiecznymi.
Artykuł 4
Właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku jest dla Królestwa Danii w chwili podpisania niniejszej Umowy Justitministeriet (Ministerstwo Sprawiedliwości).
Artykuł 5
1.
Postanowienia niniejszej Umowy nie mają zastosowania w odniesieniu do Wysp Owczych i Grenlandii.
2.
Uwzględniając fakt, że Wyspy Owcze i Grenlandia stosują postanowienia ustanowione w ramach Nordyckiej Unii Paszportowej w odniesieniu do przepływu osób, ruch osobowy między Wyspami Owczymi lub Grenlandią z jednej strony, a Stronami Konwencji wykonawczej Schengen oraz Umowy o Współpracy z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii z drugiej strony, nie podlega kontrolom granicznym.
Artykuł 6
Postanowienia niniejszej Umowy pozostają bez uszczerbku dla współpracy w ramach Nordyckiej Unii Paszportowej, o ile współpraca ta nie jest sprzeczna ze stosowaniem postanowień niniejszej Umowy i stosowania tego nie ogranicza.
Artykuł 7
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa, w których Konwencja z 1990 roku weszła w życie oraz przez Królestwo Danii.
W odniesieniu do pozostałych państw, Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia, o ile niniejsza Umowa weszła w życie zgodnie z postanowieniami poprzedniego akapitu.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim umawiającym się Stronom.
Artykuł 8
1.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Królestwa Danii uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.
2.
Treść Konwencji z 1990 roku w języku duńskim, załączona do niniejszej Umowy, jest autentyczna na takich samych zasadach, jak treść Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
Umowa w sprawie przystąpienia Republiki Finlandii
do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA I KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 roku w Schengen, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii, Republika Portugalska, Republika Grecka i Republika Austrii, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na podstawie umów podpisanych odpowiednio dnia 27 listopada 1990 roku, dnia 25 czerwca 1991 roku, dnia 6 listopada 1992 roku i dnia 28 kwietnia 1995 roku,
z jednej strony,
i REPUBLIKA FINLANDII, z drugiej strony,
uwzględniając podpisanie w dniu dziewiętnastego grudnia roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego w Luksemburgu Protokołu w sprawie Przystąpienia Rządu Republiki Finlandii do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej, w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zmienionego protokołami z dnia 27 listopada 1990 roku, dnia 25 czerwca 1991 roku, dnia 6 listopada 1992 roku i dnia 28 kwietnia 1995 roku w sprawie przystąpienia Rządów Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej, Republiki Greckiej oraz Republiki Austrii,
na podstawie artykułu 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym Republika Finlandii przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1.
Funkcjonariuszami wymienionymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Finlandii w chwili podpisania niniejszej Umowy:
a) Poliisin virkamiehistä poliisimiehet – av polisens tjänstemän polismän (funkcjonariusze policji);
b) Rajavartiolaitoksen virkamiehistä rajavartiomiehet – av gränsbevakningsväsendets tjänstemän gränsbevakningsmän (funkcjonariusze Urzędu Ochrony Granic) w odniesieniu do handlu ludźmi zgodnie z artykułem 40 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku;
c) Tullimiehet – tulltjänstemän (urzędnicy celni) na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 40 ustęp 6 Konwencji z 1990 roku, odnośnie do ich uprawnień w dziedzinie niedozwolonego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, niedozwolonego handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewożenia odpadów toksycznych i niebezpiecznych odpadów.
2.
W chwili podpisania niniejszej Umowy urzędem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku w stosunku do Republiki Finlandii jest Keskusrikospoliisi – Centralkriminalpolisen (Biuro Policji Kryminalnej).
Artykuł 3
Funkcjonariuszami wymienionymi w artykule 41 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Republiki Finlandii w chwili podpisania niniejszej Umowy:
1) Poliisin virkamiehistä poliisimiehet – av polisens tjänstemän polismän (funkcjonariusze policji);
2) Rajavartiolaitoksen virkamiehistä rajavartiomiehet – av gränsbevakningsväsendets tjänstemän gränsbevakningsmän (funkcjonariusze Urzędu Ochrony Granic) w odniesieniu do handlu ludźmi zgodnie z artykułem 40 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku;
3) Tullimiehet – tulltjänstemän (urzędnicy celni) na warunkach ustalonych w stosownych porozumieniach dwustronnych zgodnie z artykułem 41 ustęp 10 Konwencji z 1990 roku odnośnie do ich uprawnień w dziedzinie niedozwolonego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, niedozwolonego handlu bronią i materiałami wybuchowymi oraz nielegalnego przewożenia odpadów toksycznych i niebezpiecznych odpadów.
Artykuł 4
W chwili podpisania niniejszej Umowy właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku jest w odniesieniu do Republiki Finlandii: Oikeusministeriö – Justitieministeriet (Ministerstwo Sprawiedliwości).
Artykuł 5
Postanowienia niniejszej Umowy nie naruszają współpracy w ramach Nordyckiej Unii Paszportowej, o ile współpraca ta nie jest sprzeczna ze stosowaniem postanowień niniejszej Umowy i stosowania tego nie ogranicza.
Artykuł 6
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa, w których Konwencja z 1990 roku weszła w życie, oraz przez Republikę Finlandii.
W odniesieniu do pozostałych państw Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, o ile niniejsza Umowa weszła w życie zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedniego.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuję datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.
Artykuł 7
1.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Republiki Finlandii odpis uwierzytelniony Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.
2.
Treść Konwencji z 1990 roku w języku fińskim, załączona do niniejszej Umowy, jest w równiej mierze wiążąca, jak treść Konwencji z 1990 roku w językach francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
Umowa w sprawie przystąpienia Królestwa Szwecji
do Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.
KRÓLESTWO BELGII, REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC, REPUBLIKA FRANCUSKA, WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA i KRÓLESTWO NIDERLANDÓW, strony Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 roku, zwanej dalej "Konwencją z 1990 roku", oraz Republika Włoska, Królestwo Hiszpanii, Republika Portugalska, Republika Grecka i Republika Austrii, które przystąpiły do Konwencji z 1990 roku na podstawie umów podpisanych odpowiednio dnia 27 listopada 1990 roku, dnia 25 czerwca 1991 roku, dnia 6 listopada 1992 roku i dnia 28 kwietnia 1995 roku,
z jednej strony,
i KRÓLESTWO SZWECJI, z drugiej strony,
uwzględniając podpisanie dnia dziewiętnastego grudnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku w Luksemburgu Protokołu w sprawie Przystąpieniu Rządu Królestwa Szwecji do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, zmienionego protokołami z dnia 27 listopada 1990 roku, dnia 25 czerwca 1991 roku, dnia 6 listopada 1992 roku i dnia 28 kwietnia 1995 roku w sprawie przystąpienia Rządów Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej, Republiki Greckiej oraz Republiki Austrii,
na podstawie artykułu 140 Konwencji z 1990 roku,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Królestwo Szwecji niniejszym przystępuje do Konwencji z 1990 roku.
Artykuł 2
1.
Funkcjonariuszami wymienionymi w artykule 40 ustęp 4 Konwencji z 1990 roku są w chwili podpisania niniejszej Umowy w stosunku do Królestwa Szwecji:
a) Polismän som är anställda av svensk polismyndigheter (funkcjonariusze policji szwedzkich organów policji);
b) Tulltjänstemän, som är anställda av svensk tullmyndighet i de fall de har polisiara befogenheter, dvs framst i samband med smugglingsbrott och andra brott i samband med inresa och utresa till och fran riket (urzędnicy celni szwedzkich organów celnych, jeśli wykonują czynności policyjne, w szczególności jeśli mają do czynienia z przestępstwami związanymi z przemytem i innymi przestępstwami związanymi z wjazdem i z wyjazdem z terytorium państwa);
c) Tjänstemän anställda vid den svenska Kustbevakningen i samband med övervakning till sjöss (funkcjonariusze Szwedzkiej Straży Przybrzeżnej odpowiedzialni za patrolowanie obszaru morskiego).
2.
W chwili podpisania niniejszej Umowy urzędem określonym w artykule 40 ustęp 5 Konwencji z 1990 roku w stosunku do Królestwa Szwecji jest Rikspolisstyrelsen (Szwedzki Krajowy Urząd Policji).
Artykuł 3
W chwili podpisania niniejszej Umowy funkcjonariuszami określonymi w artykule 41 ustęp 7 Konwencji z 1990 roku są w odniesieniu do Królestwa Szwecji:
1) Polismän som är anställda av svenska polismyndigheter (funkcjonariusze policji szwedzkich organów policji);
2) Tulltjänstemän, som är anställda av svensk tullmyndighet i de fall de har polisiara befogenheter, dvs framst i samband med smugglingsbrott och andra brott i samband med inresa och utresa till och fran riket (urzędnicy celni szwedzkich organów celnych, jeżeli wykonują czynności policyjne, w szczególności jeśli mają do czynienia z przestępstwami związanymi z przemytem i innymi przestępstwami związanymi z wjazdem i z wyjazdem z terytorium państwa).
Artykuł 4
W chwili podpisania niniejszej Umowy właściwym ministerstwem określonym w artykule 65 ustęp 2 Konwencji z 1990 roku jest w odniesieniu do Królestwa Szwecji: Utrikesdepartementet (Ministerstwo Spraw Zagranicznych).
Artykuł 5
Postanowienia niniejszej Umowy stosuje się bez uszczerbku dla współpracy w ramach Nordyckiej Unii Paszportowej, o ile współpraca ta nie jest sprzeczna ze stosowaniem postanowień niniejszej Umowy i stosowania ich nie utrudnia.
Artykuł 6
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Wielkiego Księstwa Luksemburga jako depozytariuszowi, który powiadamia o tym wszystkie Umawiające się Strony.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa, w których Konwencja z 1990 roku weszła w życie, oraz przez Królestwo Szwecji.
W odniesieniu do pozostałych państw Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia, o ile niniejsza Umowa weszła w życie zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego.
3.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga notyfikuje datę wejścia w życie wszystkim Umawiającym się Stronom.
Artykuł 7
1.
Rząd Wielkiego Księstwa Luksemburga przekazuje Rządowi Królestwa Szwecji uwierzytelniony odpis Konwencji z 1990 roku w językach niderlandzkim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim.
2.
Tekst Konwencji z 1990 roku sporządzony w języku szwedzkim załącza się do niniejszej Umowy i jest autentyczny na takich samych zasadach jak teksty Konwencji z 1990 roku sporządzone w językach niderlandzkim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim.
Na dowód powyższego niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego celu, podpisali niniejszą Umowę.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich
z dnia 26 lipca 2000 r.
w sprawie mianowania sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2000/491/WE, EWWiS, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 32b,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kadencje następujących osób: Pani Ninon COLNERIC i Panowie David A. O. EDWARD, Peter JANN, P. J. G. KAPTEYN, Antonio Mario LA PERGOLA, José Carlos MOITINHO DE ALMEIDA, Jean-Pierre PUISSOCHET, Hans RAGNEMALM, sędziowie, a także Panowie Georgios COSMAS, Nial FENNELLY, Philippe LEGERA i Antonio SAGGIO, rzecznicy generalni Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wygasają w dniu 6 października 2000 r.
(2) Częściowe odnowienie składu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich powinno nastąpić w okresie od dnia 7 października 2000 r. do dnia 6 października 2006 r. włącznie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Następujące osoby zostają mianowane na sędziów Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2000 r. do dnia 6 października 2006 r.:
Pani Ninon COLNERIC
Pan José Narciso DA CUNHA RODRIGUES
Pan David A. O. EDWARD
Pan Peter JANN
Pan Antonio Mario LA PERGOLA
Pan Jean-Pierre PUISSOCHET
Pan Christiaan W. A. TIMMERMANS
Pan Stig VON BAHR
2.
Następujące osoby zostają mianowane na rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2000 r. do dnia 6 października 2006 r.:
Pan L. A. GEELHOED
Pan Philippe LEGER
Pani Christine STIX-HACKL
Pan Antonio TIZZANO
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w radzie
z dnia 27 lutego 2002 r.
w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS oraz w sprawie funduszu badawczego węgla i stali
(2002/234/EWWiS)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, ZEBRANI W RADZIE,
mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) wygasa dnia 23 lipca 2002 r. a własność funduszy EWWiS powróci do Państw Członkowskich.
(2) Państwa Członkowskie wyraziły swój ostateczny cel, jakim jest przekazanie funduszy EWWiS Wspólnocie Europejskiej (WE) oraz stworzenie wspólnego funduszu na badania w sektorach związanych z przemysłem węgla i stali.
Dokonano odniesienia do rezolucji Rady Europejskiej zebranej w Amsterdamie dnia 16 czerwca 1997 r. oraz do rezolucji przyjętych przez Radę i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich dnia 20 lipca 1998 r. oraz dnia 21 czerwca 1999 r.
Państwa Członkowskie nie ustają w dążeniu do osiągnięcia tego celu.
(3) W celu zapewnienia, tymczasowo oraz do czasu przekazania, właściwego zarządzania aktywami i pasywami EWWiS od dnia 24 lipca 2002 r., zadanie zarządzania tymi funduszami powinno zostać powierzone Komisji.
Pomniejszenie funduszy podczas tego tymczasowego zarządzania nie może powodować jakichkolwiek dodatkowych zobowiązań dla Państw Członkowskich.
(4) W kontekście przekazania funduszy WE Komisja zaproponowała, że powinna zarządzać funduszami EWWiS zgodnie ze szczególnymi przepisami.
W istocie przepisy te powinny mieć zastosowanie również w odniesieniu do niniejszej decyzji, zapewniając przez to niezbędną spójność bez wpływu na międzyrządowy charakter niniejszej decyzji.
(5) Zasięgnięto opinii Parlamentu Europejskiego w sprawie tych szczególnych przepisów.
(6) Zważywszy, że skuteczne zarządzanie aktywami EWWiS wymaga zaufania ze strony podmiotów gospodarczych, wynikającego między innymi z długoterminowej przewidywalności w odniesieniu do sytuacji prawnej.
(7) Dlatego niezbędne jest zapewnienie, że tymczasowe zarządzanie funduszami EWWiS odbywa się zgodnie z przepisami zawartymi w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Od dnia 24 lipca 2002 r. wszelkimi aktywami i pasywami EWWiS, według stanu na dzień 23 lipca 2002 r., zarządza Komisja w imieniu Państw Członkowskich.
2.
Z zastrzeżeniem ewentualnego zwiększenia lub zmniejszenia w wyniku postępowania likwidacyjnego, wartość netto tych aktywów i pasywów, określoną w zestawieniu bilansowym EWWiS z dnia 23 lipca 2002 r., uznaje się za majątek przeznaczony do celów badań w sektorach związanych z przemysłem węgla i stali, określony jako ,"EWWiS w likwidacji".
Po zakończeniu likwidacji określa się go jako Majątek Funduszu Badawczego Węgla i Stali.
3.
Dochód z majątku określonego jako Fundusz Badawczy Węgla i Stali może zostać wykorzystany jedynie do celów badań w sektorach związanych z przemysłem węgla i stali, zgodnie z przepisami niniejszej decyzji oraz aktów przyjętych na jej podstawie.
Artykuł 2
Przepisy zawarte w załącznikach I, II i III stanowią integralną część niniejszej decyzji.
Artykuł 3
O ile niniejsza decyzja nie przewiduje inaczej, postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do działań przeprowadzanych zgodnie z niniejszą decyzją przez Komisję.
Artykuł 4
Niniejszą decyzja jest stosowana od dnia 24 lipca 2002 r. i przestaje być stosowana z dniem, w którym aktywa i pasywa funduszy EWWiS zostały przekazane Wspólnocie Europejskiej.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w radzie
z dnia 25 czerwca 2002 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Umowy wewnętrznej między przedstawicielami Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową udzielaną na mocy Protokołu finansowego do Umowy o Partnerstwie między Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku a Wspólnotą Europejską oraz jej Państwami Członkowskimi podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r. oraz przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE
(2002/579/WE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o Partnerstwie AKP-WE podpisaną w Cotonou (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r., zwaną dalej "Umową AKP-WE",
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa AKP-WE nie wejdzie w życie przed spełnieniem wymogów konstytucyjnych każdego Państwa Członkowskiego zgodnie z jej art. 93.
(2) Komitet Ambasadorów AKP-WE podjął z dnia 28 lutego decyzję, na mocy której zostały przyjęte środki przejściowe stosowane do dnia 1 sierpnia 2000 r.
(3) Zgodnie z art. 366 ust. 3 Czwartej konwencji AKP-WE, zmienionym Umową podpisaną na Mauritiusie dnia 4 listopada 1995 r., Rada Ministrów AKP-WE przyjęła w decyzji nr 1/2000 [1] środki przejściowe obejmujące okres od dnia 2 sierpnia 2000 r. do dnia 1 czerwca 2002 r.
(4) Decyzją nr 1/2002 Rada Ministrów AKP-WE zmieniła wyżej wymienioną decyzję nr 1/2000 przez wydłużenie jej stosowania do czasu wejścia w życie Umowy AKP-WE.
(5) Zgodnie z art. 6 decyzji nr 1/2000 od Państw Członkowskich i Wspólnoty wymaga się podjęcia czynności właściwych dla każdego z nich w odniesieniu do stosowania środków przejściowych.
(6) Przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, zebrani w Radzie, osiągnęli porozumienie dotyczące Umowy wewnętrznej w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową dla Państw AKP, która odpowiada przepisom w sprawie programowania i wykonywania Umowy.
Umowa ta nie wchodzi w życie przed jej przyjęciem przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z jego własnymi wymogami konstytucyjnymi.
(7) Decyzją z dnia 3 października 2000 r. przedstawiciele rządów Państw Członkowskich postanowili, że niektóre postanowienia Umowy wewnętrznej są stosowane na zasadzie tymczasowej do dnia 1 czerwca 2002 r.
(8) Te same postanowienia Umowy wewnętrznej są stosowane na zasadzie tymczasowej do czasu jej wejście w życie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Od dnia przyjęcia niniejszej decyzji mają w dalszym ciągu zastosowanie tymczasowo następujące postanowienia Umowy wewnętrznej odnoszące się do Dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju:
1. artykuły 14, 15, 16 i art. 19 ust. 1, 2, 3 i 4 odnoszące się do stosowania procesu programowania;
2. artykuły 21–27 do celów wprowadzania procesu programowania;
3. artykuły 29 i 30 w celach przygotowania Instrumentu Inwestycyjnego, oraz
4. artykuł 31 do celów przyjęcia rozporządzenia finansowego.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja pozostaje w mocy do wejścia w życie Umowy wewnętrznej.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w radzie
z dnia 19 lipca 2002 r.
w sprawie skutków wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) wobec umów międzynarodowych zawartych przez EWWiS
(2002/595/WE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY WĘGLA I STALI ZEBRANI W RADZIE,
mając na uwadze, co następuje:
(1) Traktat EWWiS na mocy swego art. 97 traci moc z dniem 23 lipca 2002 r.
(2) EWWiS zawarła pewną liczbę umów międzynarodowych z państwami trzecimi.
(3) Umowy te nie przewidują możliwości wygaśnięcia Traktatu EWWiS.
(4) Przedmiot objęty Traktatem EWWiS będzie po jego wygaśnięciu objęty Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
(5) W interesie EWWiS i zainteresowanych sektorów leży, aby umowy międzynarodowe pozostały w mocy po wygaśnięciu Traktatu EWWiS. Powinny one w związku z powyższym zostać przekazane Wspólnocie Europejskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z dniem 24 lipca 2002 r. prawa i obowiązki wynikające z umów międzynarodowych zawartych przez EWWiS zostają przejęte przez Wspólnotę Europejską.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Protokół
ustanowiony zgodnie z artykułem 34 Traktatu o Unii Europejskiej, zmieniający, w zakresie utworzenia identyfikującej bazy danych rejestru celnego, Konwencję o wykorzystaniu technologii informatycznej dla potrzeb celnych
WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY niniejszego Protokołu, Państwa Członkowskie Unii Europejskiej,
ODWOŁUJĄC SIĘ do Aktu Rady Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2003 roku,
ZWAŻYWSZY, ŻE współpraca celna w Unii Europejskiej jest istotnym komponentem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,
ZWAŻYWSZY, ŻE wymiana informacji pomiędzy służbami celnymi poszczególnych Państw Członkowskich jest podstawą takiej współpracy,
WDRAŻAJĄC konkluzje szczytu Rady Europejskiej z Tampere z dnia 15–16 października 1999 roku, według których:
- maksymalna korzyść powinna pochodzić ze współpracy pomiędzy właściwymi organami Państw Członkowskich podczas dochodzeń w sprawach związanych z przestępczością transgraniczną (punkt 43 konkluzji),
- zrównoważony rozwój środków zwalczania przestępczości na poziomie Unii powinien być osiągany z jednoczesnym utrzymaniem ochrony wolności i praw konstytucyjnych osób i podmiotów gospodarczych (punkt 40 konkluzji), i
- poważna przestępczość gospodarcza obejmuje w coraz większym stopniu aspekty prawa podatkowego i celnego (punkt 49 konkluzji),
UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że w rezolucji z dnia 30 maja 2001 roku w sprawie strategii dla unii celnej [1], Rada:
- uzgodniła, że głównym celem musi być poprawa współpracy na rzecz skutecznego zwalczania nadużyć finansowych i innych czynności zagrażających bezpieczeństwu osób i towarów,
- podkreśliła, że cła odgrywają istotna rolę w walce z przestępczością transgraniczną poprzez zapobieganie, wykrywanie i, w ramach kompetencji krajowych służb celnych, przez wykrywanie i karanie działalności przestępczej w obszarze fiskalnych nadużyć finansowych, prania brudnych pieniędzy, jak również handlu narkotykami i innymi towarami niedozwolonymi, oraz
- podkreśliła, że na podstawie natury powierzonych im zadań organy celne są zobowiązane do pracy zarówno w kontekście wspólnotowym, jak i w kontekście współpracy w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej,
BIORĄC POD UWAGĘ, że System Informacji Celnej stworzony na mocy Konwencji o wykorzystywaniu technologii informatycznej dla potrzeb celnych [2] zezwala na wpisywanie danych osobowych wyłącznie do celów okazania ich na żądanie i sprawozdawania, nadzoru niejawnego lub szczególnych kontroli (artykuł 5 Konwencji) i że dla jakichkolwiek dodatkowych celów musi zostać stworzona dodatkowa podstawa prawna,
W TROSCE o fakt, że w chwili obecnej nie ma możliwości elektronicznej i systematycznej wymiany informacji pomiędzy wszystkimi właściwymi organami dotyczących istnienia rejestru trwających bądź zakończonych dochodzeń, i w ten sposób odpowiedniego ich koordynowania, i że System Informacji Celnej powinien być wykorzystywany w tym celu,
W TROSCE o fakt, że zebrane informacje o bazach danych trzeciego filaru Unii Europejskiej mogą wykazać potrzebę komplementarności pomiędzy tymi systemami,
ZWAŻYWSZY, ŻE w związku z przechowywaniem, przetwarzaniem i wykorzystywaniem danych osobowych w sferze celnej należy uwzględnić zasady ustanowione w Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 roku o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz podpunktu 5.5 zalecenia R (87)15 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 17 września 1987 roku regulującego wykorzystanie danych osobowych w sektorze policyjnym,
ZDAJĄC SOBIE SPRAWĘ, że zgodnie z punktem 48 planu działań Rady i Komisji z dnia 3 grudnia 1998 roku w sprawie tego, jak najlepiej wdrożyć postanowienia Traktatu z Amsterdamu dotyczące przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [3], należy zbadać, czy i jak Europejski Urząd Policji (Europol) mógłby mieć dostęp do Systemu Informacji Celnej,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Konwencji o wykorzystywaniu technologii informatycznej dla potrzeb celnych [4] wprowadza się następujące zmiany:
1) po rozdziale V dodaje się rozdziały w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ V A
UTWORZENIE IDENTYFIKUJĄCEJ BAZY DANYCH REJESTRU CELNEGO
Artykuł 12A
1.
System Informacji Celnej zawiera dane zgodne z rozdziałem V, w uzupełnieniu do danych zgodnych z artykułem 3, w specjalnej bazie danych, zwanej dalej "identyfikacyjną bazą danych rejestru celnego", bez uszczerbku dla niniejszego rozdziału i rozdziału V B i V C, wszelkie postanowienia tej Konwencji mają zastosowanie również do identyfikującej bazy rejestru celnego.
2.
Celem identyfikującej bazy rejestru celnego jest umożliwienie, podczas otwierania rejestru lub badania osób lub podmiotów prawnych, władzom krajowym odpowiedzialnym za przeprowadzanie dochodzeń celnych, wyznaczonych zgodnie z artykułem 7, zidentyfikowania właściwych organów innych Państw Członkowskich, które badają bądź badały te osoby lub podmioty, aby poprzez informacje o istnieniu rejestru celnego osiągnąć cel określony w artykule 2 ustęp 2.
3.
Do celów identyfikującej bazy danych rejestru celnego, każde Państwo Członkowskie przesyła pozostałym Państwom Członkowskim i Komitetowi wspomnianemu w artykule 16 wykaz najpoważniejszych naruszeń swojego prawa krajowego.
Wykaz ten zawiera tylko te naruszenia, które podlegają karom:
- pozbawienia wolności lub aresztowania na co najmniej 12 miesięcy, lub
- grzywny w wysokości co najmniej 15000 EUR.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie pobierające dane z identyfikującej bazy danych rejestru celnego potrzebuje dalszych danych dotyczących osoby lub podmiotu gospodarczego, zwraca się ono o pomoc do innego Państwa Członkowskiego na podstawie dokumentów odnoszących się do pomocy wzajemnej.
ROZDZIAŁ V B
PROWADZENIE I WYKORZYSTANIE IDENTYFIKUJĄCEJ BAZY DANYCH REJESTRU CELNEGO
Artykuł 12B
1.
Właściwe organy wprowadzają dane z rejestru dochodzenia do identyfikującej bazy danych rejestru celnego do celów określonych w artykule 12A ustęp 2.
Dane obejmują jedynie następujące cztery kategorie:
i) osoba lub podmiot gospodarczy, który jest lub był ścigany przez właściwy organ Państwa Członkowskiego i który:
- zgodnie z prawem wewnętrznym danego Państwa Członkowskiego jest podejrzany o popełnienie lub udział w popełnieniu poważnego naruszenia prawa krajowego, lub
- był przedmiotem raportu ustanawiającego, że takie naruszenie miało miejsce, lub
- był przedmiotem sankcji administracyjnej lub prawnej za takie naruszenie;
ii) dziedzina określona rejestrem dochodzenia;
iii) nazwa, przynależność państwowa i informacje kontaktowe o organie Państwa Członkowskiego zajmującego się sprawą wraz z numerem w rejestrze.
Dane są wprowadzane według punktów i)–iii) oddzielnie dla każdej osoby i/lub podmiotu prawnego.
Żadne powiązania pomiędzy danymi nie są dozwolone.
2.
Dane osobowe określone w ustępie 1 punkt i) zawierają:
i) w przypadku osób: nazwisko, nazwisko panieńskie, imiona i pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, narodowość i płeć;
ii) w przypadku podmiotów gospodarczych: pełną nazwę podmiotu, skróconą nazwę podmiotu, siedzibę statutową i numer identyfikacji podatkowej.
3.
Dane są wprowadzane na określony czas zgodnie z artykułem 12E.
Artykuł 12C
Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do wprowadzania danych na podstawie artykułu 12B w każdym przypadku i na tak długo, jak zakłócałoby to porządek publiczny lub inne podstawowe interesy danego Państwa Członkowskiego, w szczególności w odniesieniu do ochrony danych.
Artykuł 12D
1.
Wprowadzanie danych do identyfikującej bazy danych rejestru celnego i wgląd do nich jest zastrzeżony dla organów określonych artykule 12A ustęp 2.
2.
Każdy wgląd do identyfikującej bazy danych rejestru celnego obejmuje następujące dane osobowe:
i) w przypadku osób: nazwisko i/lub nazwisko panieńskie i/lub pseudonimy i/lub datę urodzenia;
ii) w przypadku podmiotów prawnych: pełną nazwę podmiotu i/lub skrócona nazwę podmiotu i/lub numer identyfikacji podatkowej.
ROZDZIAŁ V C
OKRES PRZECHOWYWANIA DANYCH W IDENTYFIKACYJNEJ BAZIE DANYCH REJESTRU CELNEGO
Artykuł 12E
1.
Okresy przechowywania ustalane są zgodnie z prawem, przepisami i procedurami Państwa Członkowskiego wprowadzającego dane, jednakże następujące limity czasowe, począwszy od dnia, w którym dane zostały wprowadzone do rejestru, nie są pod żadnym pozorem przekraczane:
i) dane odnoszące się do bieżącego rejestru dochodzeń nie są przechowywane dłużej niż przez okres trzech lat, jeżeli nie zostało ustalone, że w tym czasie miało miejsce naruszenie; dane usuwa się, jeżeli minął rok od ostatniego działania śledczego;
ii) dane odnoszące się do rejestru dochodzeń, które ustaliły, że miało miejsce naruszenie, ale nie doprowadziły do skazania ani nałożenia grzywny, nie są przechowywane dłużej niż przez okres sześciu lat;
iii) dane odnoszące się do rejestru dochodzenia, które doprowadziły do skazania lub nałożenia grzywny, nie są przechowywane dłużej niż przez okres dziesięciu lat.
2.
Na wszystkich etapach dochodzenia, jak określono w ustępie 1 punkty i), ii) i iii), jeżeli dochodzenie w sprawie osoby fizycznej lub podmiotu gospodarczego w zakresie artykułu 12B jest uchylone zgodnie z prawem i regulacjami administracyjnymi danego Państwa Członkowskiego, wszelkie dane odnoszące się do tej osoby lub podmiotu prawnego niezwłocznie usuwa się.
3.
Dane skreśla się automatyczne z identyfikacyjnej bazy danych rejestru celnego od dnia, w którym przekroczone zostały maksymalne okresy przechowywania ustanowione w ustępie 1." ;
2) w artykule 20, wyrazy "artykuł 12 ustępy 1 i 2" zastępuje się wyrazami "artykuł 12 ustępy 1 i 2 i artykuł 12E".
Artykuł 2
1.
Niniejszy Protokół podlega przyjęciu przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.
2.
Państwa Członkowskie notyfikują u depozytariusza spełnienie procedur konstytucyjnych przyjęcia niniejszego Protokołu.
3.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie w ośmiu zainteresowanych Państwach Członkowskich 90 dni po notyfikacji państwa, członka Unii Europejskiej, które jako ósme dopełnia tej formalności określonej w ustępie 2.
Jednakże gdy Konwencja nie weszła w życie z tą datą, niniejszy Protokół wchodzi w życie w ośmiu zainteresowanych Państwach Członkowskich z dniem, w którym Konwencja ta wchodzi w życie.
4.
Skutkiem każdej późniejszej niż ósma notyfikacji, dokonanej przez Państwo Członkowskie na mocy ustępu 2, będzie wejście niniejszego Protokołu w życie, 90 dni po danej notyfikacji, pomiędzy danym Państwem Członkowskim a Państwami Członkowskimi, w których Protokół ten już w wszedł życie.
5.
Państwa Członkowskie wprowadzają do identyfikacyjnej bazy danych rejestru celnego tylko te dane, które są zapisane w dochodzeniu po wejściu w życie tego Protokołu.
Artykuł 3
1.
Niniejszy Protokół jest otwarty do przystąpienia każdego państwa, które staje się członkiem Unii Europejskiej oraz które przystępuje do Konwencji.
2.
Tekst niniejszego Protokołu w języku państwa przystępującego, sporządzony przez Radę Unii Europejskiej, jest autentyczny.
3.
Dokumenty przystąpienia składane są u depozytariusza.
4.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie w stosunku do każdego Państwa przystępującego w terminie dziewięćdziesięciu dni od daty złożenia dokumentów przystąpienia lub z dniem wejścia w życie niniejszego Protokołu, jeśli nie wszedł on w życie z chwilą wygaśnięcia wspomnianego terminu dziewięćdziesięciu dni, pod warunkiem że Konwencja jest zawarta na taki okres.
Artykuł 4
Uznaje się, że Każde Państwo, które staje się członkiem Unii Europejskiej i przystępuje do Konwencji zgodnie z jej artykułem 25 po wejściu w życie niniejszego Protokołu, przystąpiło do Konwencji w formie zmienionej przez niniejszy Protokół.
Artykuł 5
Funkcję depozytariusza niniejszego Protokołu pełni sekretarz generalny Rady Unii Europejskiej.
Depozytariusz publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej informacje o postępie w przyjęciach i przystąpieniach, deklaracje oraz wszelkie inne notyfikacje odnoszące się do niniejszego Protokołu.
Decyzja podjęta w drodze wspólnego porozumienia na szczeblu szefów państw lub rządów, przez rządy państw członkowskich, których walutą jest euro
z dnia 16 października 2003 r.
w sprawie mianowania Prezesa Europejskiego Banku Centralnego
(2003/767/WE)
SZEFOWIE PAŃSTW LUB RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, KTÓRYCH WALUTĄ JEST EURO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 112 ust. 2 lit. b) i art. 122 ust. 4 oraz art. 11.2 i 43.3 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
uwzględniając zalecenie Rady [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pan Wim Duisenberg, Prezes Europejskiego Banku Centralnego, ogłosił w liście z dnia 9 stycznia 2003 r. do Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej zamiar ustąpienia ze stanowiska Prezesa Banku z dniem 9 lipca 2003 r.
(2) W liście z dnia 17 kwietnia 2003 r. skierowanym do Prezesa Rady Europejskiej, Pan Wim Duisenberg zgodził się pozostać na stanowisku do dnia powołania jego następcy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pan Jean-Claude TRICHET zostaje niniejszym mianowany Prezesem Europejskiego Banku Centralnego na ośmioletnią kadencję z dniem 1 listopada 2003 r., z którym to dniem rezygnacja Pana Wima Duisenberga zostaje przyjęta i staje się skuteczna.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przyjęta za wspólnym porozumieniem między przedstawicielami państw członkowskich podczas spotkania na szczeblu szefów państw lub rządów,
z dnia 13 grudnia 2003 r.
w sprawie lokazacji siedzib niektórych urzędów i agencji Unii Europejskiej
(2004/97/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH PODCZAS SPOTKANIA NA SZCZEBLU SZEFÓW PAŃSTW LUB RZĄDÓW,
uwzględniając art. 289 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i art. 189 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej:
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2000/820/WSiSW ustanowiła Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL) [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Radyz 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [2] ustanowiło Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(3) Decyzja Rady 2002/187/WSiSW [3] powołała Eurojust.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [4] ustanowiło Europejską Agencję ds. bezpieczeństwa na morzu.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [5] ustanowiło Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego.
(6) Wniosek przedłożony przez Komisję dnia 24 stycznia 2002 r. [6] przewiduje ustanowienie Europejskiej Agencji Kolejowej.
(7) Wniosek przedłożony przez Komisję dnia 11 lutego 2003 r. przewiduje ustanowienie Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Sieci i Informacji.
(8) Wniosek przedłożony przez Komisję dnia 8 sierpnia 2003 r. przewiduje ustanowienie Europejskiego Centrum Zapobiegania i Zwalczania Chorób.
(9) Wniosek przedłożony przez Komisję dnia 29 października 2003 r. przewiduje ustanowienie Europejskiej Agencji ds. Chemikaliów.
(10) Należy ustalić lokalizację siedzib tych urzędów i agencji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
a) Europejskie Kolegium Policyjne ma swoją siedzibę w Bramshill.
b) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ma swoją siedzibę w Parmie.
c) Eurojust ma swoją siedzibę w Hadze.
d) Europejska Agencja ds. bezpieczeństwa na morzu ma swoją siedzibę w Lizbonie.
e) Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego ma swoją siedzibę w Köln.
f) Europejska Agencja Kolejowa ma swoją siedzibę w Lille-Valenciennes.
g) Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji ma swoją siedzibę w mieście w Grecji określonym przez rząd grecki.
h) Europejskie Centrum Zapobiegania i Zwalczania Chorób ma swoją siedzibę w mieście w Szwecji określonym przez rząd szwedzki.
i) Europejska Agencja ds. Chemikaliów ma swoją siedzibę w Helsinkach.
Umowa
zbiorowa zawarta między Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) a Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie biorących udział w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych
MAJĄC NA UWADZE:
- rozwój transportu kolejowego, który wymaga modernizacji systemu oraz rozwoju przewozów transeuropejskich, a zatem usług interoperacyjnych,
- konieczność rozwoju bezpiecznego ruchu transgranicznego oraz ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych,
- istotne znaczenie unikania konkurencji opartej jedynie na różnicach w warunkach pracy,
- istotne znaczenie rozwoju transportu kolejowego na obszarze Unii Europejskiej,
- przekonanie, że powyższe cele zostaną osiągnięte przez opracowanie wspólnych zasad dotyczących standardowych minimalnych warunków pracy dla pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych,
- przekonanie, że liczba pracowników, o których mowa, będzie wzrastać w ciągu najbliższych lat,
- Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 138 i art. 139 ust. 2,
- dyrektywę 93/104/WE (zmienioną dyrektywą 2000/34/WE), w szczególności jej art. 14 i 17,
- Konwencję Rzymską o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z dnia 19 czerwca 1980 r.,
- artykuł 139 ust. 2 Traktatu stanowi, iż wykonywanie umów zbiorowych zawartych na poziomie wspólnotowym odbywa się na wspólne żądanie stron-sygnatariuszy, w drodze decyzji Rady na wniosek Komisji,
- strony-sygnatariusze niniejszym składają takie żądanie,
STRONY-SYGNATARIUSZE UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Punkt 1
Zakres stosowania
Niniejsza umowa ma zastosowanie wobec pracowników kolei wykonujących pracę w trasie, skierowanych do wykonywania interoperacyjnych usług transgranicznych świadczonych przez przedsiębiorstwa kolejowe.
Stosowanie niniejszej umowy jest dobrowolne w regionalnym i lokalnym transgranicznym ruchu pasażerskim, w transgranicznym ruchu towarowym w odległości nie większej niż 15 kilometrów od granicy, jak również w ruchu między oficjalnymi granicznymi stacjami kolejowymi wymienionymi w załączniku.
Stosowanie niniejszej umowy jest także dobrowolne w odniesieniu do pociągów na trasach transgranicznych, które zaczynają i kończą bieg na terenie tego samego Państwa Członkowskiego a korzystają z infrastruktury innego Państwa Członkowskiego, nie zatrzymując się na jego terenie (i w związku z tym mogą być traktowane jako przewozy krajowe).
W odniesieniu do pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych nie stosuje się dyrektywy 93/104/WE w sprawach uregulowanych bardziej szczegółowo w niniejszej umowie.
Punkt 2
Definicje
Do celów niniejszej umowy stosuje się następujące definicje:
1) "interoperacyjne usługi transgraniczne": usługi transgraniczne, dla których od przedsiębiorstw kolejowych wymaga się przynajmniej dwóch świadectw bezpieczeństwa określonych w dyrektywie 2001/14/WE;
2) "pracownik wykonujący pracę w trasie uczestniczący w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych": każdy członek załogi pociągu skierowany do wykonywania interoperacyjnych usług transgranicznych przez dłużej niż godzinę dziennie;
3) "czas pracy": każdy okres, podczas którego, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką krajową, pracownik jest w pracy, pozostaje w dyspozycji pracodawcy i wypełnia swe czynności lub obowiązki;
4) "okres odpoczynku": każdy okres, który nie stanowi czasu pracy;
5) "pora nocna": każdy przedział czasu nie krótszy niż 7 godzin, określony w przepisach krajowych, obejmujący w każdym przypadku przedział czasu między godziną 24 a 5 rano;
6) "nocna zmiana": każda zmiana obejmująca przynajmniej 3 godziny pracy w porze nocnej;
7) "odpoczynek poza miejscem zamieszkania": odpoczynek dobowy, który nie może być wykorzystany w zwyczajowym miejscu zamieszkania pracownika wykonującego pracę w trasie;
8) "maszynista": każdy pracownik odpowiedzialny za prowadzenie jednostki trakcyjnej;
9) "czas prowadzenia pociągu": czas trwania planowego działania, podczas którego maszynista jest odpowiedzialny za prowadzenie jednostki trakcyjnej, z wyłączeniem czasu przeznaczonego na uruchomienie i wyłączenie urządzeń jednostki trakcyjnej, lecz łącznie z planowymi przerwami, kiedy maszynista pozostaje odpowiedzialny za prowadzenie jednostki trakcyjnej.
Punkt 3
Odpoczynek dobowy w miejscu zamieszkania
Odpoczynek dobowy w miejscu zamieszkania wynosi co najmniej 12 kolejnych godzin w okresie 24 godzin.
Może on jednak zostać skrócony do minimum wynoszącego 9 godzin raz na 7 dni.
W takim przypadku następny odpoczynek dobowy w miejscu zamieszkania jest przedłużany o liczbę godzin odpowiadającą różnicy pomiędzy skróconym czasem odpoczynku a 12 godzinami.
Znacząco skrócony odpoczynek dobowy nie może być planowany pomiędzy dwoma odpoczynkami dobowymi poza miejscem zamieszkania.
Punkt 4
Odpoczynek dobowy poza miejscem zamieszkania
Odpoczynek dobowy poza miejscem zamieszkania wynosi co najmniej 8 kolejnych godzin w okresie 24 godzin.
Po odpoczynku dobowym poza miejscem zamieszkania musi następować odpoczynek dobowy w miejscu zamieszkania [1].
Zaleca się zwracanie uwagi na odpowiedni komfort zakwaterowania oferowanego pracownikom poza ich miejscem zamieszkania.
Punkt 5
Przerwy
a) Maszyniści
Jeżeli czas pracy maszynisty przekracza 8 godzin, korzysta on z co najmniej 45-minutowej przerwy podczas dnia pracy.
Lub
Jeżeli czas pracy wynosi pomiędzy 6 a 8 godzin, przerwa ta trwa co najmniej 30 minut i przypada w trakcie dnia pracy.
Pora dnia oraz długość przerwy muszą być odpowiednie dla zapewnienia pracownikowi odpowiedniego odpoczynku.
W przypadku opóźnień pociągów przerwy mogą być dopasowywane w trakcie danego dnia pracy.
Część przerwy powinna być przyznana pomiędzy trzecią i szóstą godziną pracy.
Punkt 5 lit. a) nie ma zastosowania, jeżeli w pociągu jest drugi maszynista.
W takim przypadku warunki przyznawania przerw są ustalane na szczeblu krajowym.
b) Pozostały personel obsługi pociągu
Pozostali członkowie obsługi pociągu korzystają z 30-minutowej przerwy, jeżeli ich czas pracy przekracza 6 godzin.
Punkt 6
Odpoczynek tygodniowy
Pracownikowi wykonującemu pracę w trasie uczestniczącemu w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych przysługuje na każdy okres siedmiodniowy przynajmniej 24-godzinny nieprzerwany odpoczynek tygodniowy, przedłużony o 12 godzin odpoczynku dobowego, o którym mowa powyżej w pkt 3.
W każdym roku pracownikowi wykonującemu pracę w trasie przysługują 104 okresy odpoczynku po 24 godziny, obejmujące 52 okresy odpoczynku tygodniowego trwające po 24 godziny,
zawierające:
- 12 podwójnych okresów odpoczynku (trwających 48 godzin i przedłużonych o 12-godzinny odpoczynek dobowy) obejmujących soboty i niedziele
oraz
- 12 podwójnych okresów odpoczynku (trwających 48 godzin i przedłużonych o 12-godzinny odpoczynek dobowy) bez gwarancji, że będą one obejmowały sobotę lub niedzielę.
Punkt 7
Czas prowadzenia pociągu
Czas prowadzenia pociągu, w rozumieniu pkt 2, nie przekracza 9 godzin dla zmiany dziennej oraz 8 godzin dla zmiany nocnej, przypadającej pomiędzy dwoma okresami odpoczynku dobowego.
Maksymalny czas prowadzenia pociągu jest ograniczony do 80 godzin w okresie dwóch tygodni.
Punkt 8
Kontrola
W celu umożliwienia kontroli przestrzegania postanowień niniejszej umowy prowadzony jest rejestr czasu pracy zawierający zapisy codziennego czasu pracy i okresów odpoczynku pracowników wykonujących pracę w trasie.
Informacje dotyczące rzeczywistego czasu pracy muszą być dostępne do wglądu.
Rejestr czasu pracy jest przechowywany w przedsiębiorstwie przez co najmniej rok.
Punkt 9
Klauzula o zachowaniu poziomu ochrony
Wykonanie niniejszej umowy nie stanowi w żadnym przypadku uzasadnionej podstawy dla obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników kolei wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych.
Punkt 10
Dalsze działania związane z wykonywaniem umowy
Strony-sygnatariusze obserwują wykonanie i stosowanie niniejszej umowy w ramach Komitetu Dialogu Sektorowego ds. Transportu Kolejowego powołanego decyzją Komisji Europejskiej 98/500/WE.
Punkt 11
Ocena
Strony dokonują oceny postanowień umowy po dwóch latach od jej podpisania w świetle pierwszych doświadczeń związanych z rozwojem interoperacyjnego transportu transgranicznego.
Punkt 12
Przegląd
Strony dokonują przeglądu powyższych postanowień po dwóch latach od zakończeniu okresu wdrożenia określonego decyzją Rady, wprowadzającą w życie niniejszą umowę.
Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych
(Wersja skonsolidowana)
Protokół pierwszy w sprawie wykładni konwencji z 1980 r. przez Trybunał Sprawiedliwości
(Wersja skonsolidowana)
Protokół drugi przyznający Trybunałowi Sprawiedliwości uprawnienia do dokonywania wykładni konwencji z 1980 r.
(Wersja skonsolidowana)
(2005/C 334/01)
NOTA WSTĘPNA
Podpisanie dnia 14 kwietnia 2005 r. Konwencji o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Konwencji Rzymskiej o prawie właściwym dla zobowiązań umownych oraz do dwóch Protokołów w sprawie jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości spowodowało powstanie potrzeby przygotowania skonsolidowanej wersji Konwencji Rzymskiej oraz tych dwóch Protokołów.
Tekstom tym towarzyszy sześć oświadczeń: pierwsze z nich złożone w 1980 r. w odniesieniu do potrzeby zgodności między środkami, jakie zostaną przyjęte w sprawie norm kolizyjnych przez Wspólnotę a środkami wynikającymi z Konwencji; drugie, również złożone w 1980 r., w sprawie wykładni Konwencji przez Trybunał Sprawiedliwości; trzecie, złożone w 1996 r., dotyczące zgodności z procedurą przewidzianą w art. 23 Konwencji Rzymskiej w odniesieniu do przewozu towarów drogą morską; czwarte, złożone w 2005 r., dotyczące terminów ratyfikacji Konwencji o przystąpieniu; piąte, również złożone w 2005 r., dotyczące terminu przedłożenia wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych oraz szóste, również złożone w 2005 r., dotyczące wymiany informacji.
Tekst wydrukowany w niniejszym wydaniu został sporządzony przez Sekretariat Generalny Rady, w którego archiwach zostały złożone oryginały dokumentów, o których mowa.
Jednakże należy zauważyć, że niniejszy tekst nie ma mocy wiążącej.
Urzędowe teksty skonsolidowanych dokumentów zostaną zamieszczone w kolejnych numerach Dziennika Urzędowego.
Wersja językowa Dziennika Urzędowego _BAR_ Konwencja z 1980 r. _BAR_ Konwencja o przystąpieniu z 1984 r. _BAR_ Protokół I z 1988 r. _BAR_ Protokół II z 1988 r. _BAR_ Konwencja o przystąpieniu z 1992 r. _BAR_ Konwencja o przystąpieniu z 1996 r. _BAR_ Konwencja o przystąpieniu z 2005 r. _BAR_
niemiecka _BAR_ L 266 z 9.10.
1980, str. 1 _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
angielska _BAR_ L 266 z 9.10.
1980, str. 1 _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15, z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
duńska _BAR_ L 266 z 9.10.
1980, str. 1 _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
francuska _BAR_ L 266 z 9.10.
1980, str. 1 _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
grecka _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
irlandzka _BAR_ Wydanie specjalne (L 266) _BAR_ Wydanie specjalne (L 146) _BAR_ Wydanie specjalne (L 48) _BAR_ Wydanie specjalne (L 48) _BAR_ Wydanie specjalne (L 333) _BAR_ Wydanie specjalne (C 15) _BAR_ Wydanie specjalne (C 169) _BAR_
włoska _BAR_ L 266 z 9.10.
1980, str. 1 _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
niderlandzka _BAR_ L 266 z 9.10.
1980, str. 1 _BAR_ L 146 z 31.5.
1984, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
hiszpańska _BAR_ Wydanie specjalne Rozdział 1, tom 3, str. 36 (zob. także Dz.U. L 333, str. 17) _BAR_ Wydanie specjalne Rozdział 1, tom 4, str. 36 (zob. także Dz.U. L 333, str. 72) _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
portugalska _BAR_ Wydanie specjalne Rozdział 1, tom 3, str. 36 (zob. także Dz.U. L 333, str. 7) _BAR_ Wydanie specjalne Rozdział 1, tom 4, str. 72 (zob. także Dz.U. L 333, str. 7) _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 1 _BAR_ L 48 z 20.2.
1989, str. 17 _BAR_ L 333 z 18.11.
1992, str. 1 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
fińska _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 70 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 66 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 60 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 64 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 68 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 53 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
szwedzka _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 70 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 66 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 60 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 64 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 68 _BAR_ C 15 z 15.1.
1997, str. 53 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
czeska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
estońska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
łotewska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
litewska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
węgierska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
maltańska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
polska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
słowacka _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
słoweńska _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 23 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 10 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 26 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 28 _BAR_ C 169 z 8.7.
2005, str. 1 _BAR_
--------------------------------------------------
KONWENCJA [1] O PRAWIE WŁAŚCIWYM DLA ZOBOWIĄZAŃ UMOWNYCH OTWARTA DO PODPISU W RZYMIE DNIA 19 CZERWCA 1980 R.
PREAMBUŁA
WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
ZDECYDOWANE kontynuować prace w dziedzinie prawa prywatnego międzynarodowego w zakresie ujednolicenia przepisów prawnych, które zostały wprowadzone w ramach Wspólnoty, w szczególności w dziedzinie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń sądowych,
PRAGNĄC ustanowienia jednolitych reguł określania prawa właściwego dla zobowiązań umownych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
ZAKRES ZASTOSOWANIA
Artykuł 1
Zakres zastosowania
1.
Przepisy niniejszej Konwencji stosuje się do zobowiązań umownych w stanach faktycznych, które wykazują związek z prawem różnych państw.
2.
Nie mają one zastosowania do:
a) stanu cywilnego oraz zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych osób fizycznych, z zastrzeżeniem art. 11;
b) zobowiązań umownych, dotyczących:
- testamentów i dziedziczenia,
- majątkowych stosunków małżeńskich,
- praw i obowiązków wynikających ze stosunków rodzinnych, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa, włącznie ze zobowiązaniami alimentacyjnymi wobec dzieci pozamałżeńskich;
c) zobowiązań z weksli, czeków, weksli własnych oraz innych przenaszalnych papierów wartościowych w zakresie, w jakim zobowiązania z tych innych papierów wartościowych wynikają z ich przenaszalności;
d) zapisów na sąd polubowny i umów o właściwość sądu;
e) kwestii z zakresu prawa spółek, stowarzyszeń i osób prawnych, takich jak na przykład utworzenie, zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych, wewnętrzny ustrój i rozwiązanie spółek, stowarzyszeń i osób prawnych oraz ustawowa osobista odpowiedzialność wspólników i organów za długi spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej;
f) kwestii, czy przedstawiciel może wobec osób trzecich zaciągać zobowiązania w imieniu osoby przez siebie reprezentowanej lub czy organ spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej może wobec osób trzecich zaciągać zobowiązania w imieniu tej spółki, tego stowarzyszenia lub tej osoby prawnej;
g) tworzenia "trustów" oraz powstałych przez to stosunków prawnych pomiędzy założycielami, powiernikami a beneficjentami;
h) dowodów i postępowania, z zastrzeżeniem art. 14.
3.
Przepisów niniejszej Konwencji nie stosuje się do umów ubezpieczenia, pokrywających ryzyka zlokalizowane na terytoriach Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
W celu stwierdzenia, czy ryzyko jest zlokalizowane na powyższych terytoriach, sąd stosuje swoje prawo krajowe.
4.
Ust. 3 nie stosuje się do umów reasekuracji.
Artykuł 2
Stosowanie prawa państw nie będących Stronami
Prawo wskazane przez niniejszą Konwencję stosuje się także wówczas, gdy nie jest to prawo Umawiającego się Państwa.
TYTUŁ II
PRZEPISY JEDNOLITE
Artykuł 3
Swoboda wyboru prawa
1.
Umowa podlega prawu wybranemu przez strony.
Wybór prawa powinien być wyraźny lub w sposób dostatecznie pewny wynikać z postanowień umowy lub okoliczności sprawy.
Strony mogą dokonać wyboru prawa dla całej umowy lub tylko dla jej części.
2.
Strony mogą w każdym czasie umówić się, że umowa podlega prawu innemu niż to, które dla tej umowy było uprzednio właściwe na podstawie wcześniejszego wyboru prawa dokonanego zgodnie z niniejszym artykułem bądź na podstawie innych przepisów niniejszej Konwencji.
Zmiana określenia prawa właściwego dokonana przez strony po zawarciu umowy nie narusza ważności umowy ze względu na formę w rozumieniu art. 9 ani praw osób trzecich.
3.
Jeżeli wszystkie inne elementy stanu faktycznego w czasie dokonywania wyboru prawa właściwego są zlokalizowane w jednym i tym samym państwie, to wybór przez strony prawa obcego — niezależnie od tego, czy został on uzupełniony umową o właściwość obcego sądu — nie może naruszać przepisów, których zgodnie z prawem tego państwa nie można wyłączyć w drodze umowy, dalej zwanych "przepisami bezwzględnie obowiązującymi".
4.
Do oceny istnienia i ważności porozumienia stron w przedmiocie prawa właściwego stosuje się art. 8, 9 i 11.
Artykuł 4
Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa
1.
Jeżeli wybór prawa właściwego dla umowy zgodnie z art. 3 nie został dokonany, umowa podlega prawu państwa, z którym wykazuje ona najściślejszy związek.
Jeżeli jednak część umowy, która daje się oddzielić od reszty, wykazuje ściślejszy związek z innym państwem, wówczas do tej części można zastosować w drodze wyjątku prawo tego innego państwa.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 5 domniemywa się, że umowa wykazuje najściślejszy związek z tym państwem, w którym strona, na której spoczywa obowiązek spełnienia świadczenia charakterystycznego, w chwili zawarcia umowy ma miejsce zwykłego pobytu lub w przypadku spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej, siedzibę zarządu.
Jeżeli jednak umowa została zawarta w ramach działalności zawodowej lub gospodarczej tej strony, domniemywa się, że umowa wykazuje najściślejszy związek z państwem, w którym znajduje się jej główne przedsiębiorstwo lub, jeżeli zgodnie z umową świadczenie ma być spełnione przez inne przedsiębiorstwo niż główne z państwem, w którym znajduje się to inne przedsiębiorstwo.
3.
Bez względu na ust. 2, o ile przedmiotem umowy jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości, domniemywa się, że umowa wykazuje najściślejszy związek z tym państwem, w którym nieruchomość jest położona.
4.
Domniemania, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do umów przewozu towarów.
W przypadku takich umów domniemywa się, że wykazują one najściślejszy związek z tym państwem, w którym w chwili zawierania umowy przewoźnik miał swoje główne przedsiębiorstwo, o ile w państwie tym znajduje się także miejsce załadunku lub miejsce rozładunku albo główne przedsiębiorstwo nadawcy.
Na potrzeby stosowania niniejszego ustępu za umowy przewozu towarów uznaje się także umowy czarterowe na jeden rejs i inne umowy, które służą przede wszystkim przewozowi towarów.
5.
Ust. 2 nie stosuje się, jeżeli świadczenie charakterystyczne jest niemożliwe do ustalenia.
Domniemania, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, nie mają zastosowania, jeżeli z całokształtu okoliczności wynika, że umowa wykazuje ściślejszy związek z innym państwem.
Artykuł 5
Umowy konsumenckie
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do umów, których przedmiotem jest dostarczenie rzeczy ruchomych lub świadczenie usług na rzecz osoby, "konsumenta", w celu, który nie może być uznany za związany z jej działalnością zawodową lub gospodarczą, jak również umów dotyczących finansowania takiej działalności.
2.
Bez względu na art. 3, wybór prawa właściwego przez strony nie może prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony przysługującej mu na podstawie przepisów bezwzględnie obowiązujących w państwie, w którym ma on miejsce zwykłego pobytu,
- jeżeli w państwie tym zawarcie umowy zostało poprzedzone specjalnie uczynioną propozycją lub reklamą i konsument dokonał czynności, które w tym państwie są niezbędne do zawarcia umowy, albo
- jeżeli kontrahent konsumenta lub przedstawiciel kontrahenta otrzymał w tym państwie zamówienie konsumenta, albo
- jeżeli umowa dotyczy sprzedaży towarów, a konsument wyjechał z tego państwa za granicę i tam złożył zamówienie, o ile wyjazd konsumenta został zorganizowany przez kontrahenta w celu nakłonienia konsumenta do zawarcia umowy.
3.
Bez względu na art. 4 i w braku wyboru prawa właściwego zgodnie z art. 3, do umów zawartych w okolicznościach, o których mowa w ust. 2, stosuje się prawo państwa, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu.
4.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do:
a) umów przewozu;
b) umów o świadczenie usług, jeżeli usługi należne konsumentowi mają być świadczone wyłącznie w innym państwie niż państwo, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu.
5.
Bez względu na ust. 4, niniejszy artykuł ma zastosowanie do umów o podróż obejmujących kombinowane świadczenia przewozowe i zakwaterowania za wspólną cenę.
Artykuł 6
Indywidualne umowy o pracę
1.
Bez względu na art. 3, w umowach o pracę wybór prawa dokonany przez strony nie może prowadzić do pozbawienia pracownika ochrony, która przysługuje mu na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, które miałyby zastosowanie zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu w przypadku braku wyboru prawa.
2.
Bez względu na art. 4 i w przypadku braku wyboru prawa zgodnie z art. 3, do umów o pracę stosuje się:
a) prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę w wykonaniu umowy i to nawet wówczas, gdy jest tymczasowo oddelegowany do innego państwa; albo
b) prawo państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, w którym pracownik został zatrudniony, jeżeli zazwyczaj nie świadczy on pracy w jednym i tym samym państwie;
chyba że z całokształtu okoliczności wynika, że umowa o pracę wykazuje ściślejszy związek z innym państwem; w takim przypadku stosuje się prawo tego innego państwa.
Artykuł 7
Przepisy wymuszające swoje zastosowanie
1.
Przy stosowaniu prawa określonego państwa na mocy niniejszej Konwencji, można przyznać skuteczność przepisom prawa innego państwa, z którym stan faktyczny sprawy wykazuje ścisły związek, o ile przepisy te zgodnie z prawem tego innego państwa mają zastosowanie bez względu na to, jakiemu prawu podlega umowa.
Przy podejmowaniu decyzji, czy przyznać skuteczność tym bezwzględnie obowiązującym przepisom prawa, należy brać pod uwagę ich charakter i przedmiot, a także skutki, które wystąpiłyby w przypadku ich zastosowania lub niezastosowania.
2.
Niniejsza Konwencja nie narusza stosowania przepisów prawa państwa sądu orzekającego, które w odniesieniu do danego stanu faktycznego wymuszają swoje zastosowanie, bez względu na to, jakie prawo ma zastosowanie do umowy.
Artykuł 8
Istnienie i ważność materialna
1.
Istnienie i ważność umowy lub jednego z jej postanowień ocenia się według prawa, które zgodnie z niniejszą Konwencją byłoby właściwe, gdyby umowa lub jej postanowienie były ważne.
2.
Jeżeli jednak z okoliczności sprawy wynika, że nie byłoby uzasadnione dokonywanie oceny skutków zachowania się jednej ze stron według prawa określonego zgodnie z ust. 1, strona ta w celu ustalenia, że nie wyraziła zgody na zawarcie umowy, może powołać się na prawo państwa swojego miejsca zwykłego pobytu.
Artykuł 9
Forma
1.
Umowa zawarta między osobami, które znajdują się w tym samym państwie, jest ważna ze względu na formę, jeżeli spełnia wymogi dotyczące formy określone przez prawo właściwe dla umowy według niniejszej Konwencji lub przez prawo państwa, w którym umowa została zawarta.
2.
Umowa zawarta między osobami, które znajdują się w różnych państwach, jest ważna, ze względu na formę, jeżeli spełnia wymogi co do formy określone przez prawo właściwe dla umowy według niniejszej Konwencji lub przez prawo jednego z tych państw.
3.
Jeżeli umowa została zawarta przez przedstawiciela, przy stosowaniu ust. 1 i 2 bierze się pod uwagę państwo, w którym znajduje się przedstawiciel w chwili zawarcia umowy.
4.
Jednostronna czynność prawna, która odnosi się do umowy już zawartej albo umowy, która ma być zawarta, jest ważna ze względu na formę, jeżeli spełnione są wymogi co do formy określone w prawie, które zgodnie z niniejszą Konwencją jest lub byłoby właściwe dla umowy, albo wymogi co do formy określone w prawie państwa, w którym ta czynność prawna została dokonana.
5.
Ust. 1 — 4 nie stosuje się do umów, do których zastosowanie ma art. 5 i które zostały zawarte w okolicznościach, o których mowa w art. 5 ust. 2.
Do formy tych umów stosuje się prawo państwa, w którym konsument ma miejsce zwykłego pobytu.
6.
Niezależnie od ust. 1 — 4 niniejszego artykułu umowy, których przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości, należy oceniać na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących formy tego państwa, w którym nieruchomość jest położona, o ile przepisy te, zgodnie z prawem tego państwa stosuje się bez względu na miejsce zawarcia umowy i prawo dla tej umowy właściwe.
Artykuł 10
Zakres obowiązywania prawa właściwego dla umowy
1.
Prawo właściwe dla umowy na podstawie art. 3 — 6 i art. 12 niniejszej Konwencji ma zastosowanie w szczególności do:
a) jej wykładni;
b) wykonywania wynikających z niej zobowiązań;
c) skutków całkowitego lub częściowego niewykonania tych zobowiązań, łącznie z określeniem wysokości szkody, w zakresie, w jakim rozstrzygają o tym przepisy prawa oraz w granicach uprawnień przyznanych sądowi przez prawo procesowe,
d) różnych sposobów wygaśnięcia zobowiązań oraz przedawnienia i utraty praw wynikającej z upływu terminów,
e) skutków nieważności umowy.
2.
W odniesieniu do sposobu wykonania oraz środków, które może podjąć wierzyciel w przypadku nienależytego wykonania, bierze się pod uwagę prawo państwa, w którym następuje wykonanie.
Artykuł 11
Brak zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych
W przypadku umowy zawartej między osobami, które znajdują się w tym samym państwie, osoba fizyczna, która miałaby zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych na podstawie prawa tego państwa, może powołać się na brak zdolności prawnej lub zdolności do czynności prawnych wynikający z prawa innego państwa jedynie wówczas, gdy w chwili zawierania umowy druga strona umowy wiedziała o tym braku lub nie wiedziała o nim z powodu niedbalstwa.
Artykuł 12
Przelew wierzytelności
1 Dla wzajemnych zobowiązań cedenta i cesjonariusza wierzytelności właściwe jest prawo, które zgodnie z niniejszą Konwencją ma zastosowanie do zawartej pomiędzy nimi umowy.
2.
Prawo, któremu podlega przeniesiona wierzytelność, rozstrzyga o jej zbywalności, stosunku pomiędzy cesjonariuszem a dłużnikiem, przesłankach skuteczności przelewu wobec dłużnika oraz zwalniającym skutku świadczenia przez dłużnika.
Artykuł 13
Przejście wierzytelności z mocy prawa
1.
Jeżeli określonej osobie, "wierzycielowi", przysługuje wierzytelność z umowy od innej osoby, "dłużnika", a osoba trzecia jest zobowiązana do zaspokojenia wierzyciela lub zaspokaja go w wykonaniu tego zobowiązania, to prawo właściwe dla zobowiązania osoby trzeciej określa, czy osoba trzecia może dochodzić należności wierzyciela od dłużnika w całości lub w części zgodnie z prawem właściwym dla stosunków między wierzycielem a dłużnikiem.
2.
Przepis powyższy ma zastosowanie także wówczas, gdy kilka osób jest zobowiązanych do zaspokojenia tej samej wierzytelności umownej, a wierzyciel został zaspokojony przez jedną z tych osób.
Artykuł 14
Dowody
1.
Prawo właściwe dla umowy zgodnie z niniejszą Konwencją stosuje się w takim zakresie, w jakim ustanawia ono w odniesieniu do zobowiązań umownych domniemania prawne lub określa rozkład ciężaru dowodu.
2.
Dowód czynności prawnej może być przeprowadzony wszelkimi środkami dopuszczalnymi zgodnie z prawem sądu lub zgodnie z jednym z praw wskazanych w art. 9, według którego czynność prawna jest ważna co do formy, o ile dowód można przeprowadzić w ten sposób przed sądem orzekającym.
Artykuł 15
Wyłączenie odesłania
Za prawo właściwe danego państwa w rozumieniu niniejszej Konwencji uważa się normy prawne obowiązujące w tym państwie z wyłączeniem norm prawa prywatnego międzynarodowego.
Artykuł 16
Porządek publiczny
Zastosowania normy prawa wskazanego przez niniejszą Konwencję można odmówić jedynie wówczas, gdy takie zastosowanie w sposób oczywisty byłoby nie do pogodzenia z porządkiem publicznym państwa sądu orzekającego.
Artykuł 17
Wyłączenie działania wstecznego
Niniejszą Konwencję stosuje się w Umawiającym się Państwie do umów, które zostały zawarte po wejściu w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do tego Umawiającego się Państwa.
Artykuł 18
Jednolita wykładnia
Przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu powyższych jednolitych przepisów bierze się pod uwagę ich międzynarodowy charakter oraz potrzebę osiągnięcia jednolitości wykładni i stosowania tych przepisów.
Artykuł 19
Państwa nie posiadające jednolitego systemu prawnego
1.
Jeżeli państwo składa się z kilku jednostek terytorialnych, z których każda posiada własne normy prawne dotyczące zobowiązań umownych, wówczas dla określenia prawa właściwego na podstawie niniejszej Konwencji każda z tych jednostek terytorialnych uznawana jest za państwo.
2.
Państwo, w którym różne jednostki terytorialne mają własne normy prawne dotyczące zobowiązań umownych, nie jest zobowiązane do stosowania niniejszej Konwencji do kolizji praw występującej wyłącznie między porządkami prawnymi takich jednostek terytorialnych.
Artykuł 20
Pierwszeństwo prawa wspólnotowego
Niniejsza Konwencja nie uchybia stosowaniu norm kolizyjnych dla zobowiązań umownych w kwestiach szczególnych, które są lub będą zawarte w aktach prawnych Wspólnot Europejskich lub w wydanych w wykonaniu takich aktów zharmonizowanych przepisach prawa krajowego.
Artykuł 21
Stosunek do innych konwencji
Niniejsza Konwencja nie uchybia stosowaniu konwencji międzynarodowych, których stronami są lub staną się Umawiające się Państwa.
Artykuł 22
Zastrzeżenia
1.
Każde Umawiające się Państwo może, w czasie podpisywania, ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, zastrzec sobie prawo niestosowania:
a) art. 7 ust. 1;
b) art. 10 ust. 1 lit. e).
2.
[2]
3.
Każde Umawiające się Państwo może w każdym czasie wycofać zastrzeżenie, które złożyło; zastrzeżenie traci moc pierwszego dnia trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po zawiadomieniu o wycofaniu.
TYTUŁ III
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 23
1.
Jeśli po wejściu w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do określonego Umawiającego się Państwa, państwo to zamierza przyjąć nową normę kolizyjną dla określonej kategorii umów, należącej do zakresu zastosowania niniejszej Konwencji, zawiadomi ono o swoim zamiarze inne Państwa Sygnatariuszy za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich.
2.
Każde Państwo Sygnatariusz może w ciągu sześciu miesięcy od daty zawiadomienia Sekretarza Generalnego zażądać od niego zwołania konsultacji między Państwami Sygnatariuszami w celu osiągnięcia porozumienia. (…) [3].
3.
Jeżeli żadne z Państw Sygnatariuszy nie zażąda konsultacji w tym terminie lub jeśli w ciągu dwóch lat następujących po zawiadomieniu Sekretarza Generalnego nie zostanie w wyniku konsultacji osiągnięte porozumienie, zainteresowane Umawiające się Państwo może zmienić swoje prawo.
Państwo to poinformuje o podjętych przez siebie środkach inne Państwa Sygnatariuszy za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich.
Artykuł 24
1.
Jeżeli po wejściu w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Umawiającego się Państwa, państwo to będzie chciało stać się stroną konwencji wielostronnej, której głównym lub jednym z głównych celów jest ustanowienie norm prawa prywatnego międzynarodowego dotyczących jakichkolwiek spraw regulowanych niniejszą Konwencją, stosuje się w takim przypadku procedurę określoną w art. 23.
Jednakże okres dwóch lat, o którym mowa w ust. 3 powyższego artykułu, skraca się do jednego roku.
2.
Procedura, o której mowa w poprzednim ustępie, nie jest wymagana, jeżeli jedno z Umawiających się Państw lub jedna ze Wspólnot Europejskich jest już stroną konwencji wielostronnej lub jeżeli celem konwencji jest rewizja konwencji, której zainteresowane państwo jest już stroną, lub jeżeli jest to konwencja zawarta w ramach Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
Artykuł 25
Jeżeli Umawiające się Państwo uzna, że stopień ujednolicenia osiągnięty przez niniejszą Konwencję jest zagrożony zawarciem umów nie objętych art. 24 ust. 1, państwo to może zażądać od Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich zwołania konsultacji między Państwami Sygnatariuszami niniejszej Konwencji.
Artykuł 26
Każde Umawiające się Państwo może zażądać rewizji niniejszej Konwencji.
W takim przypadku Przewodniczący Rady Wspólnot Europejskich zwołuje konferencję w sprawie rewizji Konwencji.
Artykuł 27 [4]
Artykuł 28
1.
Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu dla Państw — Stron Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą od dnia 19 czerwca 1980 r.
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa Sygnatariuszy.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składa się Sekretarzowi Generalnemu Rady Wspólnot Europejskich [5].
[6]
1.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu siódmego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.
2.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie w odniesieniu do każdego Państwa Sygnatariusza, które ją ratyfikuje, przyjmie lub zatwierdzi w późniejszym terminie, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Artykuł 30
1.
Niniejsza Konwencja obowiązuje przez okres dziesięciu lat od dnia jej wejścia w życie zgodnie z art. 29 ust. 1, także w państwach, w odniesieniu do których wejdzie ona w życie z późniejszą datą.
2.
Jeżeli niniejsza Konwencja nie zostanie wypowiedziana, jej obowiązywanie ulega milczącemu przedłużeniu każdorazowo o pięć lat.
3.
Umawiające się Państwo, które zamierza wypowiedzieć Konwencję, powinno zawiadomić o powyższym, nie później niż na sześć miesięcy przed upływem odpowiednio okresu dziesięciu lat lub pięciu lat, Sekretarza Generalnego Rady Wspólnot Europejskich.
[7].
4.
Wypowiedzenie wchodzi w życie jedynie w stosunku do Państwa, które je notyfikowało.
Konwencja pozostaje w mocy między wszystkimi innymi Umawiającymi się Państwami.
[8]
Sekretarz Generalny Rady Wspólnot Europejskich powiadamia Państwa — Strony Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą o:
a) złożonych podpisach;
b) złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia;
c) dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji;
d) zawiadomieniach dokonanych zgodnie z art. 23, 24, 25, 26 i 30 [9];
e) zastrzeżeniach i wycofaniu zastrzeżeń, o których mowa w art. 22.
Artykuł 32
Protokół załączony do niniejszej Konwencji stanowi jej integralną część.
[10]
Niniejsza Konwencja, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach angielskim, duńskim, francuskim, irlandzkim, niderlandzkim, niemieckim i włoskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne, zostanie złożona w archiwach Sekretariatu Rady Wspólnot Europejskich.
Sekretarz Generalny przekazuje Rządowi każdego Państwa Sygnatariusza jej uwierzytelniony odpis.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Konwencją.
Decyzja Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich obradujących w ramach Rady
z dnia 27 stycznia 2005 r.
udzielająca absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003
(2005/113/UE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH OBRADUJĄCYCH W RAMACH RADY UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję przedstawicieli rządów Państw Członkowskich obradujących w ramach Rady nr 2002/176/UE z 21 lutego 2002 r. ustanawiającą fundusz w celu finansowania Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej oraz określającą zasady finansowe dotyczące zarządzania nim [1], w szczególności jej art. 20,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003,
uwzględniając zgodę Rady z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003,
uwzględniając zgodę Komisji z dnia 19 października 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003,
po zbadaniu rachunku przychodów i wydatków, bilansu oraz sprawozdania Trybunału Obrachunkowego za rok finansowy 2003 [2], jakie zostały im przedstawione,
- przychody wyniosły EUR 4088524
- wydatki poniesione z wyasygnowanych środków wyniosły EUR 3968149,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym udziela się absolutorium Sekretarzowi Generalnemu Konwentu w sprawie przyszłości Unii Europejskiej z tytułu wykonania budżetu funduszu ustanowionego w celu finansowania Konwentu za rok finansowy 2003.
Decyzja podjęta w drodze wspólnego porozumienia przez rządy państw członkowskich na szczeblu szefów państw lub rządów, których walutą jest euro
z dnia 20 maja 2005 r.
w sprawie mianowania członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego
(2005/391/WE)
SZEFOWIE PAŃSTW LUB RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, KTÓRYCH WALUTĄ JEST EURO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 112 ust. 2 lit. b) i art. 122 ust. 4, oraz art. 11.2 i art. 43.3 Protokołu ustanawiającego Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
uwzględniając zalecenie Rady [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego [3],
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Lorenzo BINI SMAGHI zostaje mianowany członkiem Zarządu Europejskiego Banku Centralnego na okres ośmiu lat od dnia 1 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalająca datę, po upływie której nie będą przyznawane środki z dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR)
(2005/446/WE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1], zwaną dalej "Umową o partnerstwie",
uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranych w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu finansowego do Umowy o partnerstwie [2], zwaną dalej "Umową wewnętrzną", w szczególności jej art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 5 załącznika I (Protokół finansowy) do Umowy o partnerstwie stanowi, że ogólna kwota Protokołu finansowego uzupełniona o kwoty przeniesione z poprzednich EFR obejmuje lata 2000–2007.
(2) Punkt 7 powyższego załącznika i art. 2 ust. 3 Umowy wewnętrznej przewidują dokonanie oceny stopnia realizacji zobowiązań i wydatków, służącej jako podstawa do dokonania oceny zapotrzebowania na nowe środki niezbędne po wygaśnięciu obowiązującego Protokołu finansowego.
(3) Deklaracja UE w sprawie Protokołu finansowego, załączona jako deklaracja XVIII do Umowy o partnerstwie, określa dokładnie, że do dokonania oceny potrzeby nowych środków należy wziąć w pełni pod uwagę datę, po upływie której nie będą przyznawane środki z dziewiątego EFR.
(4) W związku z powyższym, zgodnie z art. 2 ust. 4 Umowy wewnętrznej, przed wygaśnięciem dziewiątego EFR konieczne jest ustalenie daty, która w razie potrzeby mogłaby zostać zrewidowana, po której nie będą przyznawane środki z dziewiątego EFR,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ustala się, że dzień 31 grudnia 2007 r. jest datą, po której środki z dziewiątego EFR zarządzane przez Komisję, dotacje na spłatę oprocentowania zarządzane przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) oraz przychody z tytułu odsetek od tych środków nie będą przyznawane.
Data ta może w razie potrzeby zostać zrewidowana.
Artykuł 2
Niniejszej decyzji nie stosuje się do kwoty przeznaczonej na finansowanie instrumentu inwestycyjnego, który stanowi fundusz odnawialny i którym zarządza EBI.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli rządów Państw Członkowskich
z dnia 20 lipca 2005 r.
w sprawie mianowania sędziego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2005/595/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Lars BAY LARSEN zostaje mianowany sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia złożenia przysięgi do dnia 6 października 2009 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli rządów Państw Członkowskich
z dnia 14 października 2005 r.
w sprawie mianowania rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2005/741/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223, jak również art. 5, 7 i 8 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
W wyniku rezygnacji Pana Francisa JACOBSA należy mianować rzecznika generalnego na okres pozostający do końca kadencji,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pani Eleanor SHARPSTON zostaje mianowana rzecznikiem generalnym Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich od dnia złożenia przysięgi do dnia 6 października 2009 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zgromadzonych w Radzie, z dnia 24 maja 2005 r., dotycząca oceny działań prowadzonych w ramach współpracy europejskiej w sprawach młodzieży
(2005/C 141/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
Mając na uwadze, co następuje:
1. Biała księga Komisji Europejskiej zatytułowana "Nowe impulsy dla młodzieży europejskiej" [1] przedstawiona dnia 21 listopada 2001 r. określa nowe ramy dla współpracy europejskiej w sprawach młodzieży.
2. Rada, w swoich konkluzjach z dnia 14 lutego 2002 r. [2], uznała białą księgę za punkt wyjścia dla rozwoju europejskich ram dla współpracy w sprawach młodzieży.
3. W swojej rezolucji z dnia 27 czerwca 2002 r. [3] Rada
a) przyjęła otwartą metodę koordynacji jako nowe ramy dla współpracy w zakresie polityki wobec młodzieży i zatwierdziła cztery priorytety tematyczne: uczestnictwo, informowanie, wolontariat oraz lepsze zrozumienie i poznanie młodzieży;
b) wezwała Komisję do przygotowania, najpóźniej do zakończenia realizacji pierwszego zadania w zakresie czterech priorytetów tematycznych, sprawozdania oceniającego w porozumieniu z Państwami Członkowskimi w sprawie ram współpracy, obejmującego w szczególności ocenę otwartej metody koordynacji oraz, w odpowiednich przypadkach, propozycje jej zmian, a także do przedłożenia tego sprawozdania do rozważenia przez Radę.
4. W swej rezolucji z dnia 25 listopada 2003 r. [4] Rada przypomniała, że realizacja musi przebiegać elastycznie, metodą kolejnych kroków i w sposób odpowiedni dla obszaru młodzieży, z poszanowaniem kompetencji Państw Członkowskich oraz zasady pomocniczości.
5. Dnia 15 listopada 2004 r. Komisja przedłożyła Radzie komunikat dotyczący oceny działań prowadzonych w ramach współpracy europejskiej w sprawach młodzieży [5].
6. Dnia 21 lutego 2005 r. Rada przyjęła dokument stanowiący wkład w wiosenny szczyt Rady Europejskiej oparty na komunikacie Komisji ("Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia — Nowy początek strategii lizbońskiej") w sprawie śródokresowej oceny strategii lizbońskiej, który stwierdza, że "wciąż potrzebujemy wizji społeczeństwa, które jest zdolne integrować zarówno osoby starsze, jak i młodzież".
7. Wiosenny szczyt Rady Europejskiej w dniach 22– 23 marca 2005 r. przyjął Europejski Pakt na rzecz Młodzieży jako jeden z instrumentów umożliwiających osiągnięcie celów lizbońskich.
PODKREŚLA, że tendencje wśród młodzieży stale się zmieniają, z czego wynika potrzeba regularnego dostosowywania priorytetów polityki wobec młodzieży.
- prowadzenia konsultacji z młodzieżą i organizacjami młodzieżowymi oraz wzrostu zaangażowania młodzieży i organizacji młodzieżowych w debatę polityczną na wszystkich szczeblach,
- rozwoju stałego, uporządkowanego dialogu między młodzieżą, organizacjami młodzieżowymi, strukturami administracyjnymi i decydentami politycznymi,
- bezpośredniego zaangażowania młodzieży i organizacji młodzieżowych w dyskusje na temat Konstytucji europejskiej,
- nadania wyższej rangi działaniom ukierunkowanym na młodzież,
- wymiany przykładów dobrej praktyki,
- uruchomienia Europejskiego Portalu Młodzieżowego.
- priorytety dotyczące współpracy europejskiej w dziedzinie polityki wobec młodzieży,
- skuteczność otwartej metody koordynacji w kontekście jej skutków dla młodzieży,
- ponowna ocena właściwych proporcji między elastycznością i skutecznością otwartej metody koordynacji w działaniach dotyczących młodzieży,
- potrzeba stałych, uporządkowanych konsultacji z młodzieżą i organizacjami młodzieżowymi, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim,
- potrzeba lepszego zrozumienia sytuacji młodzieży w celu uwzględniania wymiaru młodzieżowego innych polityk i wywierania wpływu na takie polityki,
- potrzeba mobilizacji wszystkich podmiotów (decydentów politycznych, organizacji młodzieżowych) na wszystkich szczeblach (lokalnym, krajowym i europejskim) w celu osiągnięcia rzeczywistej skuteczności;
- rozwijać dalej procedury wprowadzania w życie otwartej metody koordynacji po uzgodnieniu wspólnych celów związanych z danym priorytetem; może to obejmować:
- ocenę sytuacji w poszczególnych krajach z perspektywy tych celów, z wykorzystaniem zestawu metod określanych przez poszczególne Państwa Członkowskie,
- określanie priorytetowych kierunków działania,
- ocenę postępu dokonanego od czasu początkowego przeglądu,
- konsultacje z młodzieżą prowadzone w odpowiedni sposób na różnych etapach omawianego procesu;
zapewnić spójność pomiędzy otwartą metodą koordynacji a Europejskim Paktem na rzecz Młodzieży.
[1] 14441/01 — COM(2001) 681 wersja ostateczna.
[2] Dz.U. C 119 z 22.5.2002, str. 6.
[3] Dz.U. C 168 z 13.7.2002, str. 2.
[4] Dz.U. C 295 z 5.12.2003, str. 6.
[5] 13856/04 — COM(2004) 694 wersja ostateczna.
--------------------------------------------------
Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zgromadzonych w Radzie, z dnia 24 maja 2005 r., w sprawie realizacji wspólnego celu dotyczącego zwiększenia uczestnictwa młodzieży w systemie demokracji przedstawicielskiej
(2005/C 141/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
Mając na uwadze, co następuje:
1. Biała księga Komisji Europejskiej zatytułowana "Zarządzanie europejskie" [1] przedstawiona dnia 31 lipca 2001 r. umieszcza otwartość i uczestnictwo na pierwszych pozycjach wykazu pięciu zasad leżących u podstaw dobrych rządów.
2. Biała księga Komisji Europejskiej zatytułowana "Nowe impulsy dla młodzieży europejskiej" [2] przedstawiona dnia 21 listopada 2001 r. określa nowe ramy dla współpracy europejskiej w sprawach młodzieży.
3. Rada, w swoich konkluzjach z dnia 14 lutego 2002 r. [3], uznała tę białą księgę za punkt wyjścia dla tworzenia ram współpracy w sprawach młodzieży.
4. W swojej rezolucji z dnia 27 czerwca 2002 r. [4] Rada
a) przyjęła otwartą metodę koordynacji jako nowe ramy dla współpracy w zakresie polityki wobec młodzieży i zatwierdziła cztery priorytety tematyczne: uczestnictwo, informowanie, wolontariat oraz lepsze zrozumienie i poznanie młodzieży;
b) wezwała Komisję do przygotowania, najpóźniej do zakończenia realizacji pierwszego zadania w zakresie czterech priorytetów tematycznych, sprawozdania oceniającego w porozumieniu z Państwami Członkowskimi w sprawie ram współpracy, obejmującego w szczególności ocenę otwartej metody koordynacji oraz, w odpowiednich przypadkach, propozycje jej zmian, a także do przedłożenia tego sprawozdania do rozważenia przez Radę.
5. W swojej rezolucji z dnia 25 listopada 2003 r. [5] Rada:
a) przyjęła wspólne cele w zakresie dwóch pierwszych priorytetów, tj. uczestnictwa i informowania młodzieży, określając zwiększone uczestnictwo młodzieży w systemie demokracji przedstawicielskiej jako jeden z głównych celów priorytetu dotyczącego uczestnictwa;
b) przypomniała, że realizacja musi przebiegać elastycznie, metodą kolejnych kroków i w sposób odpowiedni dla obszaru młodzieży, z poszanowaniem kompetencji Państw Członkowskich oraz zasady pomocniczości;
c) wezwała Komisję do zwołania, w odpowiednich przypadkach, posiedzenia przedstawicieli administracji krajowych zajmujących się obszarem młodzieży, w celu wspierania wymiany informacji dotyczących dokonanego postępu i najlepszych praktyk.
6. Unia Europejska opiera się na obu zasadach: demokracji przedstawicielskiej i demokracji uczestniczącej,
DOSTRZEGA dokonania osiągnięte w czasie prezydencji Irlandii, w szczególności podczas nieoficjalnej konferencji ministerialnej w Clare oraz debatę rozpoczętą w ramach kooperacji z Radą Europy.
a) młodzi ludzie są nadal aktywnie zaangażowani w sprawy społeczne i interesują się tymi sprawami;
b) gotowość młodzieży do przyjęcia roli aktywnych obywateli nie oznacza jej automatycznego uczestnictwa w instytucjach demokracji przedstawicielskiej;
c) w wielu Państwach Członkowskich UE występuje tendencja do spadku uczestnictwa młodzieży w instytucjach demokracji przedstawicielskiej i jej zainteresowania tymi instytucjami;
d) ten brak zainteresowania dla instytucji demokratycznych znajduje często odbicie w niechęci do angażowania się na czas dłuższy w działalność organizacji młodzieżowych, niskiej frekwencji podczas wyborów, spadku liczby członków partii politycznych i ich struktur młodzieżowych.
a) demokracja przedstawicielska stanowi jeden z filarów naszego społeczeństwa;
b) demokracjom potrzebne jest uczestnictwo wszystkich obywateli;
c) w szczególności uczestnictwo młodych ludzi w instytucjach demokracji przedstawicielskiej ma zasadnicze znaczenie dla właściwego funkcjonowania demokracji;
d) młodzież nie stanowi jednorodnej grupy, a problem braku jej uczestnictwa w instytucjach demokracji przedstawicielskiej stwarza różnorodne wyzwania, zależne od płci, poziomu wykształcenia, pochodzenia etnicznego lub innych czynników.
a) znaczenie dialogu toczącego się na szczeblu krajowym między młodymi ludźmi i przywódcami politycznymi dla tworzenia klimatu sprzyjającego uczestnictwu w instytucjach demokracji przedstawicielskiej;
b) znaczenie wytycznych Komisji dotyczących uporządkowanego dialogu między młodzieżą a przedstawicielami struktur politycznych;
c) kluczową rolę odgrywaną przez edukację pozaformalną i działania informacyjne ukierunkowane na młodzież dla zapewnienia edukacji obywatelskiej wysokiej jakości, obejmującej szerokie kręgi społeczeństwa;
d) szczególne znaczenie organizacji i stowarzyszeń młodzieżowych dla tworzenia młodym ludziom możliwości uczenia się mechanizmów demokratycznych i pełnienia roli aktywnych, krytycznych obywateli.
a) działania zmierzające do osiągania tych celów nie mogą być ukierunkowane wyłącznie na młodych ludzi, ale muszą również odnosić się do samych instytucji demokracji przedstawicielskiej;
b) należy podkreślać i promować zaangażowanie osób uczestniczących w demokracji przedstawicielskiej;
c) podczas realizacji wspólnego celu dotyczącego zwiększenia uczestnictwa młodych ludzi w systemie demokracji przedstawicielskiej, należy zwracać szczególną uwagę na tworzenie klimatu zachęcającego młodych ludzi do uczestnictwa, z uwzględnieniem istotnej roli systemu szkolnictwa, organizacji młodzieżowych, partii politycznych i rodziny;
d) należy szczególnie starannie dobierać środki pod kątem grup, do których są adresowane, i ich szczególnych cech;
e) należy angażować młodzież i organizacje młodzieżowe w tworzenie konkretnych środków realizacji.
- propagowania wśród partii politycznych świadomości znaczenia zwiększania obecności młodzieży w ich szeregach, liczby młodych ludzi w ich organach oraz na ich listach wyborczych,
- propagowania, w stosownych przypadkach, umieszczania nazwisk młodych ludzi w spisach wyborców,
- mobilizowania wsparcia władz regionalnych i lokalnych dla uczestnictwa młodzieży w demokracji przedstawicielskiej,
- uświadamiania młodym ludziom znaczenia uczestnictwa w demokracji przedstawicielskiej, w szczególności poprzez udział w wyborach.
- zinwentaryzowania, w ramach wspólnego priorytetu dotyczącego lepszego zrozumienia i poznania młodzieży, istniejącej wiedzy na temat przeszkód utrudniających aktywne uczestnictwo młodzieży w demokracji przedstawicielskiej,
- stworzenia wspólnego zasobu przyjętych dotąd środków i przykładów dobrej praktyki w celu osiągnięcia wspólnego celu dotyczącego uczestnictwa młodzieży w systemie demokracji przedstawicielskiej, zarówno na szczeblu Państw Członkowskich, jak i europejskim,
- umocnienia dialogu między młodzieżą a przywódcami politycznymi, na przykład poprzez organizowanie regularnych spotkań,
- zorganizowania spotkania w 2006 r. w celu dokonania oceny postępów w realizacji tego celu na podstawie krajowych sprawozdań na temat priorytetu dotyczącego uczestnictwa.
[1] 11574/01 — COM(2001) 428 wersja ostateczna.
[2] 14441/01 — COM(2001) 681 wersja ostateczna.
[3] Dz.U. C 119 z 22.5.2002, str. 6.
[4] Dz.U. C 168 z 13.7.2002, str. 2.
[5] Dz.U. C 295.
5.12.2003, str. 6.
--------------------------------------------------
Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zgromadzonych w Radzie, z dnia 24 maja 2005 r., w sprawie realizacji wspólnych celów w zakresie informowania młodzieży
(2005/C 141/03)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
Mając na uwadze, co następuje:
1.
Biała Księga Komisji Europejskiej zatytułowana "Nowe impulsy dla młodzieży europejskiej" [1] zaprezentowana dnia 21 listopada 2001 r. przedstawia nowe ramy dla współpracy europejskiej w zakresie spraw dotyczących młodzieży.
2.
Rada, w swoich konkluzjach z dnia 14 lutego 2002 r. [2], uznała Białą Księgę za punkt wyjścia dla rozwoju ram europejskich dla współpracy w zakresie spraw dotyczących młodzieży.
3.
W swojej rezolucji z dnia 27 czerwca 2002 r. [3] Rada
a) przyjęła otwartą metodę koordynacji jako nowe ramy dla współpracy w zakresie polityki dotyczącej młodzieży i zatwierdziła cztery priorytety tematyczne: uczestnictwo, informowanie, dobrowolne działania oraz większe zrozumienie i poznanie młodzieży;
b) wezwała Komisję, najpóźniej do końca pierwszego zadania w zakresie realizacji czterech priorytetów tematycznych, do przygotowania sprawozdania z oceny w porozumieniu z Państwami Członkowskimi w sprawie ram współpracy, obejmującego w szczególności ocenę otwartej metody koordynacji oraz, w odpowiednich przypadkach, propozycje jego zmiany, a także do przedłożenia tego sprawozdania do rozważenia przez Radę.
4.
W swojej rezolucji z dnia 25 listopada 2003 r. [4] Rada
a) przyjęła wspólne cele dla dwóch pierwszych priorytetów, a mianowicie uczestnictwa oraz informowania młodzieży;
b) uzgodniła następujące wspólne cele w obszarze informowania młodzieży:
i) poprawa dostępu młodzieży do usług związanych z informowaniem,
ii) wzrost udzielania informacji młodzieży,
iii) zwiększanie uczestnictwa młodzieży w informowaniu młodzieży;
c) przypomniała, że realizacja musi być elastyczna, mieć tendencję wzrostową oraz być odpowiednia dla obszaru dotyczącego młodzieży, a ponadto musi przestrzegać kompetencji Państw Członkowskich oraz zasady pomocniczości;
d) wezwała Komisję do zorganizowania posiedzenia, w odpowiednich przypadkach, przedstawicieli administracji krajowych zajmujących się obszarem dotyczącym młodzieży, w celu wspierania wymiany informacji dotyczących dokonanego postępu i najlepszej praktyki.
PRZYPOMINAJĄ, ŻE
- informowania młodzieży jest istotne dla każdego Państwa Członkowskiego oraz że wspólne cele nie mogą być realizowane, jeżeli zasada pomocniczości nie jest przestrzegana,
- wspieranie usług w zakresie dostarczania informacji, które uwzględniają szczególne potrzeby młodzieży jest niezwykle istotne dla zapewnienia młodzieży dostępu do informacji,
- młodzież tworzy różnorodną grupę, której potrzeby różnią się w zależności od wieku, płci, warunków socjoekonomicznych i położenia geograficznego,
- z samej swojej natury, informowanie młodzieży jest bardzo zróżnicowanym obszarem mającym wpływ na wielu młodych ludzi w różnych okolicznościach,
- uczestnictwo młodych ludzi w tworzeniu i rozpowszechnianiu informacji pozostaje kluczem do zapewnienia im informacji w celu zaspokojenia ich potrzeb,
- realizacja wspólnego celu w odniesieniu do informacji doprowadziła do powstania portalu internetowego, który Komisja uruchomiła w powiązaniu z sieciami Eurodesk, ERYICA (Europejska Agencja Informacji i Doradztwa dla Młodzieży) i EYCA (Europejskie Stowarzyszenie Kart Młodzieżowych).
UZGADNIAJĄ, ŻE W CELU REALIZACJI WSPÓLNYCH CELÓW W PRIORYTETOWYM OBSZARZE INFORMACJI, NALEŻY ZWRÓCIC SZCZEGÓLNĄ UWAGĘ NA:
- intensyfikację nawiązywania kontaktów pomiędzy strukturami informacyjnymi zorientowanymi na młodzież w różnych sektorach na szczeblu lokalnym, krajowym i europejskim,
- ciągłe kształcenie podmiotów zaangażowanych w informowanie młodzieży z uwzględnieniem treści, najodpowiedniejszych metod i wykorzystania dostępnej technologii, w taki sposób, aby młodzież mogła z łatwością rozpoznać informacje dobrej jakości.
WZYWAJĄ KOMISJĘ I PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE
- do wykorzystania istniejących środków i do pracy z utworzonymi sieciami europejskimi w celu przedstawienia wiodących zasad umożliwiających strukturom informowania młodzieży rozwinięcie oceny jakości,
- do podniesienia statusu wysokiej jakości informowania młodzieży w Europie, czyniąc go tym samym bardziej dostępnym,
- do wspierania i rozwoju współpracy, nawiązywania kontaktów i wymiany dobrej praktyki pomiędzy krajowymi punktami informowania młodzieży i portalami w całej Europie oraz do analiz wykorzystania takich punktów i portali,
- mając powyższe na uwadze, do wykorzystania programów europejskich podczas działań związanych z informowaniem młodzieży w celu rozwoju:
- większego zrozumienia potrzeb młodzieży w zakresie informacji,
- wymiany doświadczenia pomiędzy ekspertami w zakresie informowania młodzieży na różnych szczeblach na seminariach europejskich i sesjach szkoleniowych,
- regularnie aktualizowanej bazy danych innowacyjnych podejść i przykładów dobrej praktyki, ze szczególnym odniesieniem do nawiązywania kontaktów pomiędzy strukturami informowania młodzieży w różnych sektorach.
[1] 14441/01 — COM(2001) 681 wersja ostateczna.
[2] Dz.U. C 119 z 22.5.2002, str. 6.
[3] Dz.U. C 168 z 13.7.2002, str. 2.
[4] Dz.U. C 295 z 5.12.2003, str. 6.
--------------------------------------------------
Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zgromadzonych w Radzie w sprawie mobilizowania potencjału umysłowego Europy: umożliwienie szkolnictwu wyższemu pełnego udziału we wdrażaniu Strategii Lizbońskiej
(2005/C 292/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
Mając na uwadze co następuje:
W Konkluzjach Rady Europejskiej z 22 i 23 marca 2005 r. [1] dotyczących ożywienia Strategii Lizbońskiej wezwano do położenia nacisku na wiedzę, innowacje oraz optymalne wykorzystanie kapitału ludzkiego w celu realizacji kluczowych priorytetów takich jak nowe miejsca pracy i wzrost gospodarczy.
W Konkluzjach podkreślono potrzebę lepszego inwestowania w uniwersytety, unowocześnionego zarządzania uniwersytetami oraz partnerskiej współpracy między uniwersytetami a sektorem przemysłu.
Wspólne sprawozdanie tymczasowe z 2004 r. Rady i Komisji dotyczące programu "Edukacja i szkolenie 2010" [2] precyzuje, że europejski sektor szkolnictwa wyższego powinien dążyć do doskonałości i stać się światowym wzorcem jakości, tak aby mógł konkurować z najlepszymi w skali światowej.
Sprawozdanie wskazuje, że w wyniku Procesu Bolońskiego nastąpił postęp w reformowaniu niektórych aspektów szkolnictwa wyższego, włączając w to środki w celu zwiększenia mobilności, umożliwienia większej przejrzystości oraz ułatwienia porównywania stopni naukowych.
ODNOTOWUJĄ, ŻE
- Szkolnictwo wyższe pozostaje w gestii poszczególnych Państw Członkowskich, które mogą podejmować decyzje dotyczące organizacji i zasobów w tej dziedzinie zgodnie z krajowymi priorytetami, ustawodawstwem i praktyką.
- W gospodarce i społeczeństwie opartych na wiedzy szkolnictwo wyższe powinno być postrzegane w ścisłym powiązaniu z badaniami i innowacjami.
ODNOTOWUJĄ komunikat Komisji dotyczący "Mobilizowania potencjału umysłowego Europy: umożliwiania uniwersytetom wniesienia pełnego wkładu do Strategii Lizbońskiej" [3] jako ważny przyczynek do debaty na temat sposobów podniesienia jakości szkolnictwa wyższego w Europie jako środka zwiększenia jej konkurencyjności.
PODZIELAJĄ pogląd, że Państwa Członkowskie powinny:
1. umożliwić instytucjom szkolnictwa wyższego w Europie poprawę dokonań w zakresie osiąganych wyników, dostępności oraz badań naukowych w porównaniu z innymi regionami i krajami świata;
2. umożliwić instytucjom szkolnictwa wyższego dostosowanie do zmieniających się uwarunkowań w celu poprawy jakości, atrakcyjności i znaczenia dla gospodarki oraz społeczeństwa;
3. wspomóc rozwój zarządzania instytucjami szkolnictwa wyższego i zapewnić im wystarczającą autonomię;
4. poprawić stabilność finansowania instytucji szkolnictwa wyższego poprzez zwiększanie inwestycji oraz zróżnicowanie ich źródeł, tam gdzie to konieczne;
5. wzmocnić społeczny wymiar szkolnictwa wyższego, w szczególności poprzez rozszerzenie jego dostępności dla szerokiego zakresu grup społeczno-ekonomicznych, podejmując jednocześnie działania na rzecz zredukowania liczby studentów porzucających naukę;
6. zachęcać instytucje do rozwoju ściślejszej współpracy partnerskiej z otaczającą je społecznością, w tym ze społecznością lokalną oraz światem biznesu.
PODKREŚLAJĄ znaczenie:
1. dostosowania, tam gdzie jest to konieczne, uwarunkowań prawnych regulujących funkcjonowanie instytucji szkolnictwa wyższego w celu ustanowienia bardziej elastycznych stosunków między poszczególnymi instytucjami a organami Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za strategiczne kierowanie systemami szkolnictwa wyższego, co pomoże im w unowocześnianiu się i dostosowaniu do zmieniających się potrzeb społecznych, a także w rozliczaniu się z podejmowanych decyzji;
2. zwiększenia atrakcyjności szkolnictwa wyższego dla studentów dzięki wysokiej jakości infrastrukturze, lepszej informacji, większej różnorodności nauczania i uczenia się, w szczególności dzięki technologiom informacyjno-komunikacyjnym (ICT), wyższej jakości oraz lepszemu przygotowaniu osób, tak aby zapewnić im pomyślny przebieg studiów, trwałe włączenie w rynek pracy oraz aktywne uczestnictwo w społeczeństwie.
3. rozszerzenia dostępności szkolnictwa wyższego, w szczególności dla osób z nieuprzywilejowanych środowisk, umożliwiania osobom wykorzystywania własnego potencjału, zapewnienia większego zróżnicowania sposobów uzyskiwania wyższego wykształcenia, co umożliwia wdrożenie koncepcji uczenia się przez całe życie;
4. większego zróżnicowania w obrębie istniejących systemów oraz instytucji szkolnictwa wyższego, a także tworzenia centrów doskonałości mogących przyspieszyć proces reform poprzez współpracę z innymi organizacjami i organami;
5. zachęcania instytucji szkolnictwa wyższego do tworzenia trwałych partnerstw z udziałem szerszych kręgów społeczności oraz przemysłu, w odpowiedzi na zmieniające się potrzeby społeczeństwa i rynku pracy;
6. włączania wszystkich uczestników procesu w przygotowywanie i wdrażanie reform;
6a. uznania inwestycji w szkolnictwo wyższe za inwestycje w przyszłość społeczeństwa;
7. analizowania poziomu zasobów przeznaczanych na potrzeby szkolnictwa wyższego oraz przeglądu możliwości zapewnienia w zróżnicowany sposób dodatkowych funduszy z udziałem, stosownie do potrzeb, zarówno wsparcia publicznego, jak i prywatnego;
8. zapewniania bodźców do wprowadzenia reform, na przykład poprzez ukierunkowanie inwestycji na polepszenie jakości nauczania i uczenia się, badań, innowacji, zarządzania oraz usług na rzecz studentów.
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE DO:
- zajęcia się zagadnieniami poruszonymi w niniejszej rezolucji oraz do przekazania sprawozdania z postępów w realizacji ich wkładów do wspólnego sprawozdania tymczasowego z 2008 r. dotyczącego wdrażania Programu Prac "Edukacja i szkolenia 2010";
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I KOMISJĘ DO:
- wzajemnego korzystania ze swoich doświadczeń i z następnego wspólnego sprawozdania tymczasowego dotyczącego wdrażania programu prac "Edukacja i szkolenia 2010" w celu realizacji zagadnień poruszonych w niniejszej rezolucji;
- wychodzenia naprzeciw potrzebom szkolnictwa wyższego poprzez skuteczniejsze wykorzystywanie programów wspólnotowych, takich jak Sokrates, Leonardo oraz przyszłych programów edukacyjnych i szkoleniowych, europejskich instrumentów finansowych grupy Europejskiego Banku Inwestycyjnego, a także, stosownie do potrzeb, funduszy strukturalnych;
- wspierania współpracy międzynarodowej między instytucjami szkolnictwa wyższego, w szczególności poprzez ich udział w programach wspólnotowych, takich jak Tempus i Erasmus Mundus.
[1] Dok. 7619/1/05
[2] Dok. 6905/04.
[3] Dok. Rady 8437/05 + ADD 1.
--------------------------------------------------
Konkluzje Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zgromadzonych w Radzie na temat roli rozwoju umiejętności i kompetencji w realizacji celów Strategii Lizbońskiej
(2005/C 292/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
Mając na uwadze:
1.
Konkluzje Rady Europejskiej przyjęte w marcu 2005 r. [1], które dostarczyły nowego bodźca Strategii Lizbońskiej poprzez położenie akcentu na wzrost i zatrudnienie przy jednoczesnym podkreśleniu roli wiedzy, innowacji i kapitału ludzkiego oraz procesu uczenia się przez całe życie jako niezbędnych elementów osiągnięcia tych celów.
2.
Lizbońskie zintegrowane wytyczne na lata 2005–2008 "Wzrost i zatrudnienie" [2] wzywające do dostosowania systemów edukacji i szkoleń poprzez:
- podnoszenie i zapewnianie ich atrakcyjności, otwartości i jakości;
- reagowanie na nowe potrzeby zawodowe oraz wymagania dotyczące kluczowych kompetencji i przyszłych umiejętności poprzez lepsze definiowanie i przejrzystość kwalifikacji, ich rzeczywiste uznawanie oraz potwierdzanie wykształcenia pozaformalnego i nieformalnego.
PRZYPOMINAJĄ, ŻE
1.
Komunikat z Maastricht z grudnia 2004 r., będący elementem Procesu Kopenhaskiego, wzywał do położenia nacisku na "dostosowanie kształcenia zawodowego i szkoleń zawodowych (VET) do zapotrzebowania na wysoko wykwalifikowaną siłę roboczą na rynku pracy w gospodarce opartej na wiedzy" i rozwój europejskich ram kwalifikacji "opartych głównie na kompetencji i wynikach kształcenia".
2.
Stanowiące element programu prac "Edukacja i szkolenia 2010" wspólne sprawozdanie tymczasowe za rok 2004 [3] wezwało do zacieśnienia partnerskiej współpracy (na szczeblu krajowym, regionalnym, lokalnym i sektorowym) w celu rozwoju elastycznych i skutecznych systemów edukacji i szkoleń, a także do opracowania europejskich ram kwalifikacji, w sprawie których Komisja aktualnie prowadzi konsultacje.
PODKREŚLAJĄ, ŻE
1.
W rozumieniu niniejszych konkluzji "umiejętności i kompetencje" obejmują cały zakres rezultatów wszelkich form kształcenia, także rezultaty wykształcenia formalnego, pozaformalnego i nieformalnego.
Umiejętności i kompetencje przyczyniają się do samorealizacji, aktywnego obywatelstwa i spójności społecznej, oraz stanowią podstawę wzrostu gospodarczego.
Mają też pozytywny wpływ na zdolność adaptacji, innowacyjność oraz rozwój przedsiębiorczości.
2.
Podniesienie wydajności, rozwój przedsiębiorczości i zwiększenie zainteresowania wynikami badań oraz innowacjami poprawiłyby stan gospodarki UE.
KŁADĄ NACISK NA FAKT, ŻE
1.
Wzrost umiejętności i kompetencji pracowników poprawia wydajność.
Wykwalifikowana siła robocza jest w stanie lepiej dostosowywać się do zmian w dynamicznej gospodarce opartej na wiedzy, a osoby z większym zakresem umiejętności i kompetencji mają większe szanse na społeczną integrację, samorealizację i odgrywanie aktywnej roli w społeczeństwie.
2.
Oparte na wiedzy społeczeństwo oraz gospodarka wymagają od swoich obywateli właściwego poziomu podstawowych kompetencji, także z zakresu techniki cyfrowej oraz e-umiejętności, jak również zdolności do zwiększania umiejętności i kompetencji zgodnie z wymogami.
3.
Nie da się osiągnąć wzrostu gospodarczego, gdy inwestycje w umiejętności i kompetencje ogranicza się jedynie do osób dobrze wykształconych.
Znaczące sukcesy gospodarcze można również osiągnąć poprzez poprawę podstawowych kompetencji i poprzez dążenie do spełniania potrzeb grup nisko wykwalifikowanych i pokrzywdzonych, także poprzez lepsze wykorzystanie istniejących umiejętności i kompetencji, na przykład osób starszych.
ZGADZAJĄ SIĘ, ŻE
1.
Rozwój umiejętności i kompetencji jest kluczowym elementem strategii uczenia się przez całe życie.
Powinny one obejmować nabycie podstawowych kompetencji i opierać się na skutecznych systemach edukacji ogólnej i szkoleń, co da w efekcie społeczeństwo chętne do odnawiania i rozwijania umiejętności i kompetencji przez całe życie.
Należy wspierać poszanowanie kształcenia zawodowego i szkoleń zawodowych (VET) na równi z systemem edukacji ogólnej oraz wzmacniać powiązania między tymi systemami.
Stałe poradnictwo ma również decydujące znaczenie we wspieraniu osób w osiąganiu i odnawianiu swoich umiejętności i kompetencji.
2.
Ministrowie odpowiedzialni za edukację i szkolenia odgrywają kluczową rolę w zagwarantowaniu skutecznych strategii nabywania umiejętności i kompetencji.
Aby osiągnąć ten cel, konieczna jest ścisła współpraca z odpowiednimi ministerstwami.
3.
Polityki dotyczące edukacji i szkoleń powinny również uwzględniać podejście długofalowe, tak aby przewidywać jakie umiejętności, kompetencje i zawody będą potrzebne społeczeństwu i gospodarce.
4.
Właściwe ministerstwa powinny zatem zapewnić aktywne uczestnictwo partnerów gospodarczych i społecznych, oraz innych zainteresowanych stron, w tym instytutów badawczych, w rozpoznawaniu/określaniu zapotrzebowań poszczególnych sektorów na umiejętności i kompetencje.
Takie partnerstwa mogą poprawić wydajność, zmniejszyć braki w umiejętnościach i dostarczyć pracodawcom bodźców do kształcenia i szkolenia własnych pracowników.
5.
Ustanowienie europejskich ram kwalifikacji powinno zaowocować większą przejrzystością i uznaniem umiejętności i kompetencji potrzebnych na rynku pracy oraz umożliwić sektorom podjęcie na szczeblu europejskim nowych wyzwań w zakresie edukacji i szkoleń.
6.
Innowacyjne metody oferowania nauki, na przykład przy wykorzystaniu technologii ICT, pozwalają na szersze uczestnictwo w procesie uczenia się przez całe życie, umożliwiając w ten sposób redukcję wykluczenia społecznego i poprawę umiejętności godzenia życia zawodowego z prywatnym.
Poprawa współpracy z instytucjami oświatowymi oraz skuteczne wykorzystanie infrastruktury ICT mogą ułatwić zapewnienie pracownikom edukacji dostosowanej do ich potrzeb.
WZYWA WSPÓLNIE PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I KOMISJĘ DO:
1. zajęcia się problemem umiejętności sektorowych w kontekście rozwijania umiejętności i kompetencji w ramach programu pracy "Edukacja i kształcenie 2010";
2. zastosowania przyszłych instrumentów wspólnotowych w dziedzinie edukacji i szkoleń do wspierania rozwoju sektorowych metod nabywania umiejętności i kompetencji dotyczących zarówno kształcenia zawodowego i szkoleń zawodowych (VET), jak i szkolnictwa wyższego.
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE DO:
1. zapewnienia skutecznej współpracy między zainteresowanymi ministerstwami w rozwoju strategii nabywania umiejętności i kompetencji, łącznie z okresem przygotowywania ich rocznych krajowych sprawozdań na temat realizacji założeń Strategii Lizbońskiej i w ramach ich krajowych strategii procesu uczenia się przez całe życie;
2. budowania partnerstwa z kluczowymi zainteresowanymi stronami, na szczeblu krajowym, regionalnym, lokalnym i sektorowym, także z pracodawcami i związkami zawodowymi, zgodnie z ustawodawstwem krajowym i praktyką.
Partnerstwa takie powinny tworzyć system odpowiadający zapotrzebowaniu, uwzględniający umiejętności i kompetencje konieczne w dłuższej perspektywie, zachęcający do inwestowania w umiejętności i kompetencje oraz ukierunkowany na spełnianie konkretnych potrzeb grup pokrzywdzonych;
3. zainicjowania współpracy między instytucjami edukacyjnymi i szkoleniowymi w celu wykorzystania istniejącej infrastruktury ICT, aby zwiększyć udział w procesie uczenia się przez całe życie oraz poprawić poziom e-umiejętności obywateli.
ZACHĘCAJĄ KOMISJĘ DO:
1. utworzenia w 2006 r. grupy Państw Członkowskich pragnących rozwoju wzajemnych działań edukacyjnych w zakresie umiejętności sektorowych w ramach programu prac "Edukacja i Szkolenia 2010";
2. wezwania Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego (CEDEFOP) i, w stosownych przypadkach, Europejskiej Fundacji Kształcenia do przygotowania w 2006 r. przeglądu różnych sektorowych metod nabywania umiejętności i kompetencji w UE oraz w państwach przystępujących i kandydujących.
[1] Dok. 7619/1/05.
[2] Dok. 10205/05 (zostanie opublikowany w Dz.U.).
Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zgromadzonych w Radzie w sprawie wychodzenia naprzeciw obawom młodych ludzi w Europie — wprowadzanie w życie Europejskiego Paktu na rzecz Młodzieży i wspieranie aktywnego obywatelstwa
(2005/C 292/03)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
PRZYPOMINAJĄ
Białą Księgę Komisji Europejskiej z listopada 2001 r. zatytułowaną "Nowe impulsy dla młodzieży europejskiej" [1], dla której Rada wyraziła poparcie w konkluzjach z 14 lutego 2002 r. [2] oraz w rezolucji z 27 czerwca 2002 r. [3] ustanawiającej ramy europejskiej współpracy w sprawach młodzieży.
Europejski Pakt na rzecz Młodzieży przyjęty przez Radę Europejską na wiosennym posiedzeniu w dniach 22– 23 marca 2005 r. jako jeden z instrumentów służących realizacji celów lizbońskich w dziedzinie wzrostu i zatrudnienia.
Pakt skupia się na trzech dziedzinach: zatrudnienie, integracja i postęp społeczny; edukacja, kształcenie i mobilność; godzenie życia zawodowego z życiem osobistym i rodzinnym. [4]
Z ZADOWOLENIEM PRZYJMUJĄ komunikat Komisji w sprawie polityk europejskich dotyczących młodzieży "Wychodzenie naprzeciw obawom młodych ludzi w Europie — wprowadzanie w życie Europejskiego Paktu na rzecz Młodzieży i wspieranie aktywnego obywatelstwa" [5].
PODKREŚLAJĄ, ŻE
1.
Aktywne obywatelstwo młodych ludzi jest kluczem do budowy demokratycznych, sprzyjających integracji społeczeństw na każdym szczeblu.
2.
Młodzi ludzie i organizacje młodzieżowe powinny odegrać swoją rolę w rozwoju Unii Europejskiej, m.in. przyczyniając się do realizacji celów lizbońskich dotyczących zwiększenia zatrudnienia i wzrostu.
3.
Aby przyczynić się do osiągnięcia celów lizbońskich dotyczących zatrudnienia, młodzi ludzie muszą być w pełni zintegrowani ze społeczeństwem, a w związku z tym muszą:
- być wspierani w zakresie dostępu do rynku pracy i zachęcani do rozwijania kreatywności i przedsiębiorczości;
- być wyposażeni w wiedzę, umiejętności i kompetencje dzięki odpowiedniej, wysokiej jakości edukacji, szkoleniu i mobilności zarówno w ramach działań formalnych, jak i nieformalnych;
- być w stanie godzić życie rodzinne i zawodowe.
4.
Instrumenty wspólnotowe służące wsparciu partnerstwa lizbońskiego na rzecz wzrostu i zatrudnienia, takie jak program prac "Edukacja i szkolenia 2010" oraz strategie zatrudnienia i integracji społecznej, odgrywają kluczową rolę w realizacji celów Europejskiego Paktu na rzecz Młodzieży.
5.
Szczególne potrzeby młodych ludzi powinny być brane pod uwagę przez działaczy na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i europejskim, tak by zagadnienia dotyczące młodzieży we wszystkich właściwych politykach otrzymały większe znaczenie.
6.
Młodzi ludzie i organizacje młodzieżowe powinny być konsultowane i ściśle zaangażowane w opracowywanie, wdrażanie i kontynuację związanych z nimi działań podejmowanych w ramach poszczególnych polityk, przyczyniając się w ten sposób do zwiększenia wśród młodych ludzi poczucia aktywnego obywatelstwa.
7.
Osoby działające w dziedzinie zatrudnienia młodzieży i w organizacjach młodzieżowych muszą być odpowiednio przeszkolone i wykwalifikowane, tak by mogły udzielać młodym ludziom skutecznego wsparcia.
ODNOTOWUJĄ, ŻE europejskie ramy współpracy w sprawach młodzieży obejmują obecnie trzy aspekty:
- wspieranie aktywnego obywatelstwa młodych ludzi poprzez otwartą metodę koordynacji w sprawach związanych z młodzieżą,
- Europejski Pakt na rzecz Młodzieży, który uwydatnia zagadnienia dotyczące młodzieży w podstawowych dziedzinach partnerstwa lizbońskiego na rzecz wzrostu i zatrudnienia,
- uwzględnianie zagadnień dotyczących młodzieży w innych właściwych politykach europejskich.
Program Młodzież i przyszły program Młodzież w Działaniu uzupełniają te ramy działania.
ZGADZAJĄ SIĘ, ŻE:
1. Należy kontynuować prace nad wspieraniem aktywnego obywatelstwa poprzez realizację priorytetów otwartej metody koordynacji w sprawach związanych z młodzieżą: udziału, informacji, wolontariatu i pogłębiania znajomości problemów młodzieży, w tym poprzez zwiększanie wiedzy na temat zagadnień poruszanych w Europejskim Pakcie na rzecz Młodzieży.
2. Realizacja celów Europejskiego Paktu na rzecz Młodzieży będzie kontynuowana w ramach partnerstwa lizbońskiego na rzecz zatrudnienia i wzrostu.
3. W pracach nad zwiększaniem znaczenia zagadnień dotyczących młodzieży w innych właściwych politykach europejskich kwestię priorytetową stanowić będą: walka z dyskryminacją, zdrowy styl życia, w tym sport, i badania naukowe dotyczące młodzieży.
4.
Podczas realizacji ram współpracy:
- należy zapewnić, by te trzy aspekty były spójne i wzajemnie się uzupełniały;
- należy prowadzić konsultacje z młodymi ludźmi i organizacjami młodzieżowymi za pośrednictwem Europejskiego Forum Młodzieży, krajowych rad młodzieży lub innych podobnych organów oraz również rozwijać dialog z młodzieżą niezrzeszoną;
- należy stosować się do istniejących mechanizmów i harmonogramów dotyczących każdego z aspektów;
- należy zwalczać wszelką dyskryminację ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność lub orientację seksualną.
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE DO:
1. kontynuowania realizacji wspólnych celów uzgodnionych w ramach otwartej metody koordynacji w sprawach młodzieży;
2. zapewnienia skutecznej kontynuacji działań związanych z Europejskim Paktem na rzecz Młodzieży podczas realizacji Strategii Lizbońskiej, np. poprzez wyznaczanie wymiernych celów;
3. rozwinięcia na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym zorganizowanego dialogu z młodymi ludźmi i organizacjami młodzieżowymi dotyczącego związanych z nimi działań podejmowanych w ramach poszczególnych polityk, z udziałem naukowców zajmujących się problematyką młodzieży.
ZACHĘCAJĄ KOMISJĘ DO:
1. rozwijania na szczeblu europejskim zorganizowanego dialogu z młodymi ludźmi dotyczącego związanych z nimi działań podejmowanych w ramach poszczególnych polityk, np. poprzez innowacyjne wykorzystanie technologii informatycznych oraz organizowanie regularnych konferencji z udziałem młodych ludzi, organizacji młodzieżowych, naukowców zajmujących się problematyką młodzieży i działaczy;
2. rozwijania, promowania i ułatwiania dostępu do Europejskiego Portalu Młodzieżowego, inicjatyw EURES, PLOTEUS i EURODESK w celu pomocy młodzieży w możliwie największym wykorzystaniu istniejących możliwości zatrudnienia, wolontariatu oraz studiów zagranicznych;
3. zapewnienia skutecznych działań w ramach kontynuacji Europejskiego Pakietu na rzecz Młodzieży podczas realizacji Strategii Lizbońskiej.
WZYWAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I KOMISJĘ DO:
1. zachęcania do uznawania, w stosunku do młodych ludzi i osób działających w dziedzinie zatrudnienia młodzieży i w organizacjach młodzieżowych, pozaformalnego i nieformalnego kształcenia się oraz jego potwierdzenia, np. poprzez opracowanie paszportu młodzieżowego "Youthpass" i rozważenie jego włączenia do dokumentu "Europass", biorąc pod uwagę sytuację krajową i uwzględniając kompetencje Państw Członkowskich;
2. zdefiniowania przeszkód oraz wymiany, rozwoju i stosowania dobrych praktyk dotyczących mobilności młodych ludzi w celu ułatwienia im pracy, wolontariatu, dostępu do szkoleń i studiów w całej Unii Europejskiej i poza nią;
3. jak najlepszego wykorzystania możliwości stwarzanych przez polityki Wspólnoty i Państw Członkowskich, programy i inne instrumenty w celu umocnienia aktywnego obywatelstwa młodych ludzi, ich integracji ze społeczeństwem, zwiększenia ich możliwości zatrudnienia na rynku pracy oraz poziomu uzyskanego wykształcenia;
4. oceny ram współpracy europejskiej w sprawach młodzieży w 2009 r.
[1] 14441/01 — COM(2001) 681 wersja ostateczna.
[2] Dz.U. C 119 z 22.5.2002, str. 6.
[3] Dz.U. C 168 z 13.7.2002, str. 2–5.
[4] 7619/1/05.
Punkt 37 konkluzji.
[5] 9679/05 — COM(2005) 206 wersja ostateczna.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 25 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji zagłówków, wbudowanych i niewbudowanych w siedzenia pojazdów [1]
1.
ZAKRES
1.1.
Niniejszy regulamin stosuje się do zagłówków zgodnych z jednym z typów zdefiniowanych w pkt. 2.2. poniżej [2].
1.1.1.
Regulaminu nie stosuje się do zagłówków, które mogą być montowane na siedzeniach składanych lub siedzeniach skierowanych w bok lub w tył.
1.1.2.
Regulamin stosuje się do samych oparć siedzeń zaprojektowanych tak, aby służyły także jako zagłówki zgodnie z definicją w pkt. 2.2. poniżej.
2.
DEFINICJE
Do celów niniejszego regulaminu:
2.1. "typ pojazdu" oznacza kategorię pojazdów o napędzie silnikowym, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:
2.1.1. linie i wewnętrzne wymiary części nadwozia tworzącej kabinę pasażerską,
2.1.2. typy i wymiary siedzeń,
2.1.3. typ i wymiary elementu chroniącego głowę oraz odpowiednich części konstrukcji pojazdu w przypadku zagłówka zamocowanego bezpośrednio do konstrukcji pojazdu;
2.2. "zagłówek" oznacza urządzenie mające na celu ograniczenie przemieszczania się do tyłu głowy osoby dorosłej w pojeździe, względem jej tułowia, aby w razie wypadku ograniczyć ryzyko uszkodzeń szyjnego odcinka kręgosłupa tejże osoby;
2.2.1. "zintegrowany zagłówek" oznacza zagłówek, który tworzy górna część oparcia siedzenia.
Definicji tej odpowiadają zagłówki zgodne z definicjami w pkt. 2.2.2. i 2.2.3. poniżej, których nie można oddzielić od siedzeń lub konstrukcji pojazdu w sposób inny niż przy użyciu narzędzi lub po częściowym bądź całkowitym usunięciu elementów siedzenia;
2.2.2. "zdejmowany zagłówek" oznacza zagłówek, który stanowi element zdejmowany z siedzenia, zaprojektowany w sposób umożliwiający umieszczenie go i trwałe zamocowanie w konstrukcji oparcia siedzenia;
2.2.3. "oddzielny zagłówek" oznacza zagłówek, który stanowi odrębny element siedzenia, zaprojektowany w sposób umożliwiający umieszczenie go i/lub trwałe zamocowanie w konstrukcji oparcia siedzenia;
2.3. "typ siedzenia" oznacza kategorię siedzeń nieróżniących się pod względem wymiarów, szkieletu konstrukcji lub obicia, mogących się jednak różnić pod względem wykończenia i koloru;
2.4. "typ zagłówka" oznacza kategorię zagłówków nieróżniących się pod względem wymiarów, szkieletu konstrukcji lub obicia, mogących się jednak różnić pod względem wykończenia, koloru i obicia;
2.5. "punkt odniesienia" siedzenia (punkt H) (patrz załącznik 3 do niniejszego regulaminu) oznacza ślad, w pionowej płaszczyźnie wzdłużnej w stosunku do siedzenia, teoretycznej osi obrotu między nogą a tułowiem ciała ludzkiego reprezentowanego przez manekina;
2.6. "linia odniesienia" oznacza prostą, która, przy zastosowaniu do badań manekina o masie i rozmiarach dorosłego 50-centylowego mężczyzny lub też manekina o identycznych właściwościach, przechodzi przez punkt połączenia nogi z miednicą oraz punkt połączenia szyi z klatką piersiową.
W przypadku manekina przedstawionego w załączniku 3 do niniejszego regulaminu, w celu określenia punktu "H" siedzenia, linią odniesienia jest linia przedstawiona na rys. 1 w dodatku do niniejszego załącznika;
2.7. "linia głowy" oznacza prostą przechodzącą przez środek ciężkości głowy oraz punkt połączenia szyi z klatką piersiową.
Jeżeli głowa znajduje się w pozycji spoczynku, linia ta stanowi przedłużenie linii odniesienia;
2.8. "siedzenie składane" oznacza dodatkowe siedzenie przeznaczone do użytku co pewien czas i zazwyczaj złożone;
2.9. "system regulacji" oznacza urządzenie umożliwiające ustawienie siedzenia lub jego części w pozycji dostosowanej do morfologii osoby zajmującej siedzenie.
Urządzenie to może w szczególności pozwalać na:
2.9.1. przesuwanie wzdłużne,
2.9.2. przesuwanie pionowe,
2.9.3. przesuwanie kątowe;
2.10. "system przesuwu" oznacza urządzenie, za pomocą którego siedzenie lub jedna z jego części może zostać przesunięta lub obrócona, bez ustalonej pozycji pośredniej, w sposób pozwalający na łatwy dostęp do przestrzeni za danym siedzeniem.
3.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
3.1.
Wniosek o homologację składa właściciel nazwy handlowej lub znaku towarowego, lub jego prawnie ustanowiony przedstawiciel.
3.2.
Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach:
3.2.1. szczegółowy opis zagłówka, określający w szczególności materiał lub materiały użyte do obicia, oraz, jeśli dotyczy, położenie oraz specyfikację klamer i punktów mocowania typu lub typów siedzeń, których dotyczy wniosek o homologację;
3.2.2. w przypadku "zdejmowanego" zagłówka (patrz definicja w pkt. 2.2.2.):
3.2.2.1. szczegółowy opis typu lub typów siedzeń, których dotyczy wniosek o homologację,
3.2.2.2. informacje określające typ lub typy pojazdów, w których montowane mają być siedzenia, o których mowa w pkt. 3.2.2.1. powyżej;
3.2.3. w przypadku "oddzielnego" zagłówka (patrz definicja w pkt. 2.2.3.):
3.2.3.1. szczegółowy opis strefy konstrukcyjnej, w której zagłówek ma być zamontowany,
3.2.3.2. informacje określające typ pojazdu, w którym zagłówki mają być montowane,
3.2.3.3. wymiarowe rysunki charakterystycznych części konstrukcji i zagłówka; rysunki muszą pokazywać miejsce przeznaczone pod numer homologacji w odniesieniu do okręgu wokół znaku homologacji,
3.2.4. wymiarowe rysunki charakterystycznych części siedzenia i zagłówka. Rysunki muszą pokazywać miejsce przeznaczone pod numer homologacji w odniesieniu do okręgu wokół znaku homologacji.
3.3.
Służbie technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych należy przedstawić, co następuje:
3.3.1. jeżeli zagłówek jest typu "zintegrowanego" (patrz definicja w pkt. 2.2.1.), cztery kompletne siedzenia.
3.3.2. jeżeli zagłówek jest typu "zdejmowanego" (patrz definicja w pkt. 2.2.2.):
3.3.2.1. dwa siedzenia z każdego typu, do którego montowany ma być zagłówek;
3.3.2.2.
4 + 2N zagłówków, przy czym N jest liczbą typów siedzeń, do których montowany ma być zagłówek;
3.3.3. jeżeli zagłówek jest typu "oddzielnego" (patrz definicja w pkt. 2.2.3.), trzy zagłówki i odpowiednia część konstrukcji pojazdu lub cały pojazd;
3.4.
Służba techniczna odpowiedzialna za przeprowadzenie badań homologacyjnych może zażądać:
3.4.1. dostarczenia jej określonych części lub określonych próbek zastosowanych materiałów; i/lub
3.4.2. przedstawienia jej pojazdów typu lub typów, o których mowa w pkt. 3.2.2.2. powyżej.
4.
OZNACZENIA
4.1.
Urządzenia przedstawione do homologacji powinny:
4.1.1. być w sposób wyraźny i trwały opatrzone nazwą handlową lub znakiem towarowym wnioskodawcy;
4.1.2. posiadać, w miejscach pokazanych na rysunkach, o których mowa w pkt. 3.2.3.3. lub 3.2.4. powyżej, wystarczającą ilość miejsca na znak homologacji.
4.2.
Jeżeli zagłówek jest typu "zintegrowanego" lub "zdejmowanego" (patrz definicje w pkt. 2.2.1. i 2.2.2.), oznaczenia, o których mowa w pkt. 4.1.1. i 4.1.2. powyżej mogą zostać odtworzone na etykietach umieszczonych w miejscu pokazanym na rysunkach, o których mowa w pkt. 3.2.4. powyżej.
5.
HOMOLOGACJA
5.1.
Homologacji typu zagłówka udziela się, jeżeli zagłówek, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt. 6. i 7. poniżej.
5.2.
Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 03, odpowiadające serii poprawek 03, które weszły w życie dnia 20 listopada 1989 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi zagłówka.
5.3.
Powiadomienie o homologacji, rozszerzeniu lub odmowie homologacji zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, Stronom Porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin.
5.4.
Na każdym zagłówku zdefiniowanym w pkt. 2.2.1., 2.2.2. i 2.2.3. homologowanym zgodnie z niniejszym regulaminem, bez względu na to czy zagłówek taki jest wbudowany w siedzenie, czy nie, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
5.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [3];
5.4.2. numeru homologacji; oraz
5.4.3. w przypadku zagłówka wbudowanego w oparcie siedzenia, przed numerem homologacji dodaje się numer niniejszego regulaminu, literę "R" i łącznik.
5.5.
Znak homologacji umieszcza się w miejscu, o którym mowa w pkt. 4.1.2. powyżej.
5.6.
Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.
5.7.
Przykładowe układy znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.
6.
SPECYFIKACJE OGÓLNE
6.1.
Obecność zagłówków w pojeździe nie może stanowić dodatkowego źródła zagrożenia dla osób znajdujących się w pojeździe.
W szczególności w żadnej pozycji użytkowej zagłówek nie może posiadać szorstkich powierzchni ani ostrych krawędzi mogących zwiększyć ryzyko powstania lub zakres obrażeń ciała u osób znajdujących się w pojeździe.
Części zagłówka znajdujące się w zdefiniowanej poniżej strefie uderzenia powinny rozpraszać energię w sposób określony w załączniku 6 do niniejszego regulaminu.
6.1.1.
Granice strefy uderzenia wyznaczają po bokach dwie pionowe płaszczyzny wzdłużne przebiegające, w odległości 70 mm każda, po obu stronach płaszczyzny symetrii danego siedzenia.
6.1.2.
Wysokość strefy uderzenia jest ograniczona do części zagłówka umieszczonej powyżej płaszczyzny prostopadłej do linii odniesienia "R" i odległej od punktu "H" o 635 mm.
6.1.3.
W drodze odstępstwa od powyższych postanowień, wymogów dotyczących pochłaniania energii nie stosuje się do tylnych powierzchni zagłówków siedzeń, za którymi nie znajdują się inne siedzenia.
6.2.
Części powierzchni przedniej i tylnej zagłówka, z wyłączeniem części tylnej zagłówka przeznaczonej do instalacji w siedzeniach, za którymi nie znajdują się inne siedzenia, usytuowane poza określonymi powyżej pionowymi płaszczyznami wzdłużnymi muszą być wyściełane tak, by uniemożliwić stykanie się głowy z częściami składowymi konstrukcji, których promień zakrzywienia, w miejscach niestykających się z kulą o średnicy 165 mm, musi wynosić nie mniej niż 5 mm.
Ewentualnie części te mogą zostać uznane za zadowalające, jeżeli przejdą z wynikiem pozytywnym badanie pochłaniania energii opisane w załączniku 6 do niniejszego regulaminu.
Jeżeli wspomniane części zagłówka i ich wsporniki pokryte są materiałem o twardości mniejszej niż 50 w skali Shore’a A, wymogi niniejszego punktu, z wyjątkiem wymogów dotyczących pochłaniania energii zgodnie z definicją w załączniku 6 do niniejszego regulaminu, stosuje się tylko do części sztywnych.
6.3.
Zagłówek powinien zostać zamocowany na siedzeniu lub, w zależności od przypadku, do konstrukcji pojazdu w taki sposób, by pod naciskiem wywieranym przez głowę w czasie badania żadna ze sztywnych i niebezpiecznych części konstrukcji nie wystawała poza obicia zagłówka, mocowania lub oparcia.
6.4.
Wysokość zagłówka, mierzona zgodnie z wymogami pkt. 7.2. poniżej, powinna być zgodna z następującymi wymogami:
6.4.1.
Wysokość zagłówka powinna być mierzona zgodnie z opisem w pkt. 7.2. poniżej.
6.4.2.
W przypadku zagłówków o nieregulowanej wysokości, wysokość powinna być nie mniejsza niż 800 mm dla siedzeń przednich i 750 mm dla pozostałych siedzeń.
6.4.3.
W przypadku zagłówków o regulowanej wysokości:
6.4.3.1. wysokość powinna wynosić nie mniej niż 800 mm dla siedzeń przednich i 750 mm dla pozostałych siedzeń; wartość tę otrzymuje się pomiędzy najwyższą a najniższą pozycją, do której możliwa jest regulacja;
6.4.3.2. nie powinno być "pozycji użytkowej" skutkującej wysokością mniejszą niż 750 mm;
6.4.3.3. w przypadku siedzeń innych niż siedzenia przednie, zagłówki mogą być przesuwane do pozycji skutkującej wysokością mniejszą niż 750 mm, z zastrzeżeniem, że osoba znajdująca się w pojeździe może z łatwością stwierdzić, że zagłówek nie jest przeznaczony do użytkowania w tej pozycji;
6.4.3.4. w przypadku siedzeń przednich, zagłówki mogą być automatycznie przesuwane, kiedy siedzenie nie jest zajęte, do pozycji skutkującej wysokością mniejszą niż 750 mm, z zastrzeżeniem że powracają one automatycznie do poprzedniej pozycji, kiedy siedzenie jest zajęte.
6.4.4.
Wymiary, o których mowa w pkt. 6.4.2. i 6.4.3.1. powyżej mogą być mniejsze niż 800 mm, w przypadku siedzeń przednich, i 750 mm, w przypadku pozostałych siedzeń, w celu pozostawienia odpowiedniego odstępu między zagłówkiem a wewnętrzną powierzchnią dachu, oknami lub jakąkolwiek częścią konstrukcji pojazdu; odstęp ten nie powinien jednak przekraczać 25 mm.
W przypadku siedzeń wyposażonych w systemy przesuwania i/lub regulacji, powyższe stosuje się do wszystkich pozycji siedzeń.
Ponadto w drodze odstępstwa od pkt. 6.4.3.2. powyżej, nie powinno być żadnej "pozycji użytkowej" skutkującej wysokością mniejszą niż 700 mm.
6.4.5.
W drodze odstępstwa od wymogów dotyczących wysokości, o których mowa w pkt. 6.4.2. i 6.4.3.1. powyżej, wysokość żadnego zagłówka przeznaczonego do umieszczenia na środkowym tylnym siedzeniu lub miejscu siedzącym nie może być mniejsza niż 700 mm.
6.5.
W przypadku zagłówka o regulowanej wysokości, mierzona w sposób określony w pkt. 7.2. wysokość części, na której spoczywa głowa, powinna wynosić nie mniej niż 100 mm.
6.6.
W przypadku zagłówka bez regulacji wysokości, przerwa między oparciem siedzenia a zagłówkiem nie powinna być większa niż 60 mm.
6.6.1.
Jeżeli zagłówek ma regulowaną wysokość, to w najniższej pozycji powinien znajdować się nie dalej niż 25 mm od szczytu oparcia.
6.6.2.
W przypadku zagłówka bez regulacji wysokości, należy wziąć pod uwagę obszar:
6.6.2.1. powyżej płaszczyzny prostopadłej do linii odniesienia w odległości 540 mm od punktu "R" oraz
6.6.2.2. między dwiema pionowymi płaszczyznami wzdłużnymi, przebiegającymi 85 mm po obu stronach linii odniesienia.
W obszarze tym dopuszcza się obecność jednej lub większej liczby przerw, które, mierzone zgodnie z opisem w pkt. 7.5., odpowiadają, bez względu na kształt, odległości "a", wynoszącej więcej niż 60 mm, z zastrzeżeniem, że po przeprowadzeniu dodatkowych badań zgodnie z pkt. 7.4.3.4. nadal spełnione pozostają wymogi pkt. 7.4.3.6.
6.6.3.
W przypadku zagłówka o regulowanej wysokości w części, na której spoczywa głowa, dopuszcza się obecność jednej lub większej liczby przerw, które, mierzone zgodnie z opisem w pkt. 7.5., odpowiadają, bez względu na kształt, odległości "a" wynoszącej więcej niż 60 mm, z zastrzeżeniem, że po przeprowadzeniu dodatkowych badań zgodnie z pkt. 7.4.3.4. nadal spełnione pozostają wymogi pkt. 7.4.3.6.
6.7.
Szerokość zagłówka zapewnia odpowiednie oparcie głowy osobie zajmującej normalną pozycję siedzącą.
W płaszczyźnie pomiaru szerokości, zdefiniowanej w pkt. 7.3. poniżej, zagłówek zajmuje obszar 85 mm po każdej stronie pionowej płaszczyzny symetrii siedzenia, dla którego jest przeznaczony, przy czym odległość ta jest mierzona w sposób określony w pkt. 7.3.
6.8.
Zagłówek oraz jego mocowanie powinny umożliwiać maksymalne przesunięcie głowy w tył, na które pozwala zagłówek, mierzone zgodnie z procedurą statyczną określoną w pkt. 7.4. poniżej, wynoszące mniej niż 102 mm.
6.9.
Zagłówek oraz jego mocowanie powinny być wystarczająco wytrzymałe, aby utrzymać bez ich uszkodzenia ciężar określony w pkt. 7.4.3.7. poniżej.
6.10.
W przypadku zagłówka o regulowanej wysokości nie można podnieść go ponad maksymalną określoną wysokość, wyjąwszy celowe działanie użytkownika inne niż mające na celu jego regulację.
7.
BADANIA
7.1.
Określenie punktu odniesienia (punktu "H") siedzenia z wbudowanym zagłówkiem
Punkt ten określa się zgodnie z wymogami załącznika 3 do niniejszego regulaminu.
7.2.
Określenie wysokości zagłówka
7.2.1.
Wszystkie linie należy narysować w płaszczyźnie symetrii danego siedzenia, której przecięcie z siedzeniem określa kontur zagłówka i oparcia siedzenia (patrz załącznik 4, rys. 1, do niniejszego regulaminu).
7.2.2.
Manekina odpowiadającego 50-centylowemu dorosłemu mężczyźnie lub manekina przedstawionego w załączniku 3 do niniejszego regulaminu umieszcza się w normalnej pozycji na siedzeniu.
Oparcie siedzenia z regulowanym nachyleniem należy zablokować w położeniu odpowiadającym kątowi odchylenia linii odniesienia tułowia manekina zbliżonemu w miarę możliwości do kąta 25° od pionu.
7.2.3.
Rzut linii odniesienia manekina przedstawionego w załączniku 3 wyznacza się w przypadku danego siedzenia w płaszczyźnie określonej w pkt. 7.2.1.
Styczną "S" do szczytu zagłówka wyznacza się prostopadle do linii odniesienia.
7.2.4.
Odległość "h" od punktu "H" do stycznej "S" to wysokość, którą należy uwzględnić w celu spełnienia wymogu określonego w pkt. 6.4.
7.3.
Określenie szerokości zagłówka (patrz załącznik 4, rys. 2, do niniejszego regulaminu).
7.3.1.
Płaszczyzna "S1", prostopadła do linii odniesienia i znajdująca się 65 mm poniżej stycznej "S" zdefiniowanej w pkt. 7.2.3., określa przekrój zagłówka ograniczony obrysem "C". Na płaszczyznę "S1" nanosi się proste styczne do "C" stanowiące przecięcie płaszczyzn pionowych ("P" i "P"), równoległych do płaszczyzny symetrii danego miejsca siedzącego, z płaszczyzną "S1".
7.3.2.
Szerokość zagłówka brana pod uwagę w związku z realizacją wymogu określonego w pkt. 6.7. jest równa odległości "L" między liniami płaszczyzn "P" i "P'" na płaszczyźnie "S1".
7.3.3.
W razie potrzeby szerokość zagłówka należy również określić 635 mm powyżej punktu odniesienia siedzenia, przy czym odległość tę mierzy się wzdłuż linii odniesienia.
7.4.
Ocena skuteczności urządzenia
7.4.1.
Skuteczność zagłówka sprawdza się za pomocą badania statycznego opisanego poniżej.
7.4.2.
Przygotowanie do badania
7.4.2.1.
Zagłówek o regulowanej wysokości ustawia się w najwyższej pozycji.
7.4.2.2.
W przypadku kanapy, gdy część lub cała rama nośna (wraz z ramą zagłówka) jest wspólna dla więcej niż jednego miejsca siedzącego, badania przeprowadza się jednocześnie dla wszystkich tych siedzeń.
7.4.2.3.
Siedzenie lub oparcie siedzenia regulowane w stosunku do zagłówka zamocowanego do konstrukcji pojazdu, należy ustawić w pozycji najbardziej niekorzystnej zdaniem służby technicznej.
7.4.3.
Badanie
7.4.3.1.
Wszystkie linie należy wyznaczyć w płaszczyźnie symetrii danego siedzenia (patrz załącznik 5 do niniejszego regulaminu).
7.4.3.2.
Na płaszczyznę, o której mowa w pkt 7.4.3.1., nanosi się rzut linii odniesienia "R".
7.4.3.3.
Przesuniętą linię odniesienia "R1" wytycza się oddziałując na część symulującą plecy manekina, o którym mowa w załączniku 3 do niniejszego regulaminu, siłą początkową wytwarzającą wynoszący 37,3 daNm moment ku tyłowi wokół punktu "H".
7.4.3.4.
Pod kątem prostym do przesuniętej linii odniesienia "R1" i 65 mm poniżej szczytu zagłówka, oddziałuje się za pomocą kulistego modelu głowy o średnicy 165 mm siłą początkową wytwarzającą moment 37,3 daNm wokół punktu "H", przy czym linia odniesienia pozostaje w przesuniętej pozycji "R1", określonej zgodnie z wymogami pkt. 7.4.3.3. powyżej.
7.4.3.4.1.
Jeżeli obecność przerw uniemożliwia oddziaływanie siłą określoną powyżej w odległości 65 mm od szczytu zagłówka, odległość może być ograniczona tak, aby oś siły przechodziła przez linię środkową składnika ramy znajdującego się najbliżej przerwy.
7.4.3.4.2.
W przypadku opisanym w pkt. 6.6.2. i 6.6.3. powyżej, badanie należy powtórzyć oddziałując na każdą przerwę, za pomocą kuli o średnicy 165 mm, siłą:
przechodzącą przez środek ciężkości najmniejszej części przerwy, wzdłuż płaszczyzny poprzecznej równoległej do linii odniesienia oraz wytwarzającą moment 373 Nm wokół punktu "R".
7.4.3.5.
Należy określić styczną "Y" do kulistego modelu głowy, równoległą do przesuniętej linii odniesienia "R1".
7.4.3.6.
Należy dokonać pomiaru odległości "X" między styczną "Y" oraz przesuniętą linią odniesienia.
Wymóg pkt. 6.8. uważa się za spełniony, jeżeli odległość "X" jest mniejsza niż 102 mm.
7.4.3.7.
W przypadkach, kiedy siła określona w pkt. 7.4.3.4. przykładana jest w odległości 65 mm lub mniejszej poniżej szczytu zagłówka, i tylko w takich przypadkach, zwiększa się ją do 89 daNm, jeśli wcześniej nie nastąpi złamanie siedzenia lub oparcia.
7.5.
Określenie odległości "a" dla przerw zagłówka (patrz załącznik 7 do niniejszego regulaminu)
7.5.1.
Odległość "a" określa się dla każdej przerwy w odniesieniu do przedniej powierzchni zagłówka za pomocą kuli o średnicy 165 mm.
7.5.2.
Kula styka się z przerwą w punkcie obszaru przerwy pozwalającym na maksymalne wciśnięcie kuli, bez uwzględniania zastosowanego obciążenia.
7.5.3.
Odległość między dwoma punktami styczności kuli z przerwą stanowi odległość "a" uwzględnianą przy ocenie przepisów zgodnie z pkt. 6.6.2. i 6.6.3.
8.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
8.1.
Każdy zagłówek lub siedzenie noszące znak homologacji zgodny z załącznikiem 2 powinny być zgodne z homologowanym typem zagłówka i spełniać warunki określone w pkt. 6. i 7. powyżej.
8.2.
W celu weryfikacji wspomnianej zgodności przeprowadza się wystarczającą liczbę wyrywkowych kontroli seryjnie produkowanych zagłówków.
8.3.
Badaniom należy poddać zagłówki, które są lub mają być oferowane do sprzedaży.
8.4.
Zagłówki wybrane dla celów weryfikacji zgodności z homologowanym typem poddawane są badaniu zgodnie z pkt. 7. niniejszego regulaminu.
9.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
9.1.
Homologowane zagłówki
Homologacja udzielona typowi zagłówka zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta, jeżeli zagłówki oznaczone w sposób, o którym mowa w pkt. 5.4. powyżej, nie przejdą z wynikiem pozytywnym wyrywkowych kontroli lub nie są zgodne z homologowanym typem.
9.2.
Jeżeli Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
10.
ZMIANA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU ZAGŁÓWKA
10.1.
Jakakolwiek zmiana typu zagłówka wymaga powiadomienia służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu zagłówka.
Służba taka może wówczas:
10.1.1. uznać, że wprowadzone zmiany prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i zagłówek nadal spełnia wszelkie wymogi; lub
10.1.2. zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań.
10.2.
Potwierdzenie lub odmowa homologacji, określające zmiany, zostają przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt. 5.3 powyżej.
10.3.
Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny dla takiego rozszerzenia oraz informuje o nim pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
11.
INSTRUKCJE
Do każdego modelu zgodnego z homologowanym typem zagłówka producent dołącza informacje o typach i właściwościach siedzeń, w odniesieniu do których zagłówek został homologowany.
Jeżeli zagłówek jest regulowany instrukcja taka musi w sposób wyraźny opisywać sposoby regulacji i/lub zwalniania.
12.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji zagłówka homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten informuje o tym pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
13.
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
13.1.
Po oficjalnej dacie wejścia w życie serii poprawek 04, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy regulamin nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym regulaminem, zmienionym serią poprawek 04.
13.2.
Po upływie 24 miesięcy od wejścia w życie serii poprawek 04, Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin udzielają homologacji EKG tylko typom pojazdów zgodnym z wymogami niniejszego regulaminu, zmienionego serią poprawek 04.
13.3.
Po upływie 48 miesięcy od wejścia w życie serii poprawek 04 obowiązujące homologacje zgodne z niniejszym regulaminem tracą ważność. Powyższe nie ma zastosowania do typów pojazdów spełniających wymogi niniejszego regulaminu, zmienionego serią poprawek 04.
14.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PRZEPROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin przekazują Sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji.
[1] Zawierająca serię poprawek 03.
[2] W przypadku zagłówków pojazdów kategorii M1 zgodnych z postanowieniami regulaminu nr 17 nie jest wymagana zgodność z postanowieniami niniejszego regulaminu.
[3] 1 - Niemcy, 2 - Francja, 3 - Włochy, 4 - Niderlandy, 5 - Szwecja, 6 - Belgia, 7 - Węgry, 8 – Republika Czeska, 9 - Hiszpania, 10 - Jugosławia, 11 – Zjednoczone Królestwo, 12 - Austria, 13 - Luksemburg, 14 - Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 - Norwegia, 17 - Finlandia, 18 - Dania, 19 - Rumunia, 20 - Polska, 21 - Portugalia, 22 – Federacja Rosyjska, 23 - Grecja, 24 - (numer wolny), 25 - (numer wolny), 26 – Słowenia i 27 – Słowacja.
Kolejne numery przydzielane są pozostałym krajom w porządku chronologicznym, zgodnie z ratyfikacją lub ich przystąpieniem do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony Porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 26 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w odniesieniu do zewnętrznych elementów wystających
1.
ZAKRES I CEL
1.1.
Niniejszy regulamin stosuje się do zewnętrznych elementów wystających pojazdów kategorii M1 [1].
Regualminu nie stosuje się do zewnętrznych lusterek wstecznych ani do zaczepów do holowania.
1.2.
Celem niniejszego regulaminu jest ograniczenie ryzyka wystąpienia lub złagodzenie obrażeń ciała u osoby w wyniku uderzenia lub otarcia się o nadwozie w przypadku kolizji.
Obowiązuje zarówno w przypadku unieruchomionego pojazdu jak również pojazdu w ruchu.
2.
DEFINICJE
Do celów niniejszego regulaminu:
2.1. "homologacja pojazdu" oznacza homologację typu pojazdu w odniesieniu do zewnętrznych elementów wystających;
2.2. "typ pojazdu" oznacza kategorię pojazdów silnikowych, nieróżniących się od siebie pod istotnymi względami takimi jak kształt czy materiały, z jakich wykonana jest ich powierzchnia zewnętrzna;
2.3. "powierzchnia zewnętrzna" oznacza zewnętrzną stronę pojazdu włączając w to maskę silnika, pokrywę bagażnika, drzwi, błotniki, dach, światła i sygnalizację świetlną oraz widoczne elementy wzmacniające;
2.4. "linia podłogi" oznacza linię wyznaczoną w następujący sposób:
wokół obciążonego pojazdu stopniowo wyznacza się stożek o pionowej osi, której wysokość nie jest określona, i o kącie połówkowym 30°, w taki sposób, aby przystawał stale i możliwie jak najniżej do zewnętrznej powierzchni pojazdu.
Linia podłogi jest geometrycznym śladem takich punktów styczności.
Przy wyznaczaniu linii podłogi nie bierze się pod uwagę miejsc przyłożenia podnośnika, rur wydechowych i kół.
Przyjmuje się, że wnęki na koła są wypełnione przez wyimaginowaną powierzchnię, która stanowi płynne przedłużenie otaczającej ją powierzchni zewnętrznej.
Przy określaniu linii podłogi bierze się pod uwagę zderzaki umieszczone z przodu oraz z tyłu pojazdu.
W zależności od rodzaju pojazdu linia wyznaczająca podłogę może przebiegać po obwodzie odcinka zderzaka lub wzdłuż płatu poszycia nadwozia poniżej zderzaka.
W przypadku występowania jednocześnie dwóch lub większej liczby punktów styczności, przy wyznaczaniu linii podłogi bierze się pod uwagę punkt położony niżej,
2.5. "promień krzywizny" oznacza promień łuku koła, który jest najbliższy zaokrąglonemu kształtowi danej części składowej;
2.6. "pojazd obciążony" oznacza pojazd obciążony do maksymalnej, dopuszczalnej ze względów technicznych masy.
Pojazdy wyposażone w zawieszenie hydropneumatyczne, hydrauliczne lub pneumatyczne, lub też w urządzenie służące do automatycznego wyrównywania zgodnie z poziomem obciążenia poddawane są badaniom w najbardziej niekorzystnych normalnych warunkach pracy, określonych przez producenta;
2.7. "skrajna krawędź zewnętrzna" pojazdu oznacza, w odniesieniu do ścian bocznych pojazdu, płaszczyznę równoległą do środkowej płaszczyzny wzdłużnej pojazdu i zbiegającą się ze swoją boczną krawędzią zewnętrzną oraz, w odniesieniu do przodu i tyłu pojazdu, poprzeczną prostopadłą płaszczyznę pojazdu zbiegającą się swoimi przednimi i tylnymi krawędziami zewnętrznymi, bez uwzględnienia wystających elementów zewnętrznych:
2.7.1. opon położonych blisko punktu styczności z podłożem i złącz do pomiaru ciśnienia w oponie,
2.7.2. urządzeń przeciwpoślizgowych, które mogą być zamontowane na kołach,
2.7.3. lusterek wstecznych,
2.7.4. kierunkowskazów, świateł obrysowych, przednich i tylnych świateł pozycyjnych (bocznych) oraz świateł postojowych,
2.7.5. w odniesieniu do przodu i tyłu pojazdu: elementów zamontowanych na zderzakach, zaczepów do holowania oraz rur wydechowych;
2.8. "wymiar wystającego elementu" części składowej zamontowanej na płacie poszycia oznacza wymiar ustalony przy użyciu metody określonej w pkt. 2. załącznika 3 do niniejszego regulaminu;
2.9. "nominalna linia płatu poszycia" oznacza linię przechodzącą przez dwa punkty wyznaczone przez pozycję środka kuli, gdy styka się ona po raz pierwszy i po raz ostatni z częścią składową, w trakcie wykonywania czynności pomiarowych określonych w pkt. 2.2. załącznika 3 do niniejszego regulaminu.
3.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
3.1.
Wniosek o homologację typu pojazdu w odniesieniu do wystających elementów zewnętrznych.
3.1.1.
Wniosek o homologację typu pojazdu w odniesieniu do wystających elementów zewnętrznych składa producent pojazdu lub jego prawnie ustanowiony przedstawiciel.
3.1.2.
Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach:
3.1.2.1. fotografie przednich, tylnych oraz bocznych części pojazdu wykonane pod kątem 30° - 45° w stosunku do pionowej wzdłużnej płaszczyzny środkowej pojazdu;
3.1.2.2. rysunki zderzaków z wymiarami oraz, w stosownych przypadkach:
3.1.2.3. rysunki niektórych wystających elementów zewnętrznych a także, jeżeli dotyczy, niektórych odcinków powierzchni zewnętrznej, o której mowa w pkt. 6.9.1.
3.1.3.
Pojazd reprezentujący typ pojazdu będący przedmiotem homologacji należy przekazać służbie technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych.
Na żądanie wspomnianej służby technicznej należy również przekazać określone części składowe i próbki wykorzystanego materiału.
3.2.
Wniosek o homologację typu w odniesieniu do bagażników dachowych, bagażników na narty oraz anten radiowych odbiorczych lub nadawczych, uznawanych za odrębne urządzenia techniczne.
3.2.1.
Wniosek o homologację typu w odniesieniu do bagażników dachowych, bagażników na narty oraz anten radiowych odbiorczych lub nadawczych uznawanych za odrębne urządzenia techniczne składa producent pojazdu lub też producent wyżej wspomnianych odrębnych urządzeń technicznych, lub ich prawnie ustanowiony przedstawiciel.
3.2.2.
W odniesieniu do każdego z urządzeń, o których mowa w pkt. 3.2.1. powyżej, do wniosku należy dołączyć:
3.2.2.1. dokumenty, w trzech egzemplarzach, określające właściwości techniczne odrębnego urządzenia technicznego oraz instrukcje montażu dołączone do każdego sprzedawanego odrębnego urządzenia technicznego;
3.2.2.2. egzemplarz typu odrębnego urządzenia technicznego.
Właściwy organ może zażądać przekazania kolejnego egzemplarza, jeżeli uzna to za stosowne.
4.
HOMOLOGACJA
4.1.
Homologacja typu pojazdu w odniesieniu do wystających elementów zewnętrznych.
4.1.1.
Homologacji typu pojazdu udziela się, jeżeli pojazd, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt. 5. i 6. poniżej.
4.1.2.
Każdy typ pojazdu, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 02, odpowiadające serii poprawek 02, która weszła w życie dnia 13 grudnia 1996 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu.
4.1.3.
Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu, lub odmowie, lub cofnięciu homologacji, lub ostatecznym zaprzestaniu produkcji zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza komunikatu zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu Stronom Porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin.
4.1.4.
Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
4.1.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji;
4.1.4.2. numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera "R", następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu określonego w pkt. 4.1.4.1.
4.1.5.
Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego zgodnie z jednym lub kilkoma regulaminami załączonymi do Porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, nie trzeba powtarzać symbolu podanego w pkt. 4.1.4.1.; w takim wypadku dodatkowe numery i symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, który wydał homologację na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu podanego w pkt. 4.1.4.1.
4.1.6.
Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.
4.1.7.
Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu umieszczonej przez producenta lub w pobliżu tabliczki znamionowej.
4.1.8.
Przykłady znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.
4.1.9.
Właściwy organ weryfikuje istnienie zadowalających środków zapewniających efektywną kontrolę zgodności produkcji przed udzieleniem homologacji typu.
4.2.
Homologacja w odniesieniu do bagażników dachowych, bagażników na narty oraz anten radiowych odbiorczych lub nadawczych, uznawanych za odrębne urządzenia techniczne.
4.2.1.
Homologacji danego typu odrębnego urządzenia technicznego udziela się, jeżeli typ odrębnego urządzenia technicznego, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt. 6.16., 6.17. i 6.18. poniżej.
4.2.2.
Każdy typ odrębnego urządzenia technicznego, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 02, odpowiadające serii poprawek 02, która weszła w życie dnia 13 grudnia 1996 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi odrębnego urządzenia technicznego.
4.2.3.
Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu, lub odmowie, lub cofnięciu homologacji, lub ostatecznym zaprzestaniu produkcji typu odrębnego urządzenia technicznego zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza komunikatu zgodnego z wzorem przedstawionym w załączniku 4 do niniejszego regulaminu Stronom Porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin.
4.2.4.
Na każdym odrębnym urządzeniu technicznym zgodnym z typem homologowanym zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
4.2.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [2];
4.2.4.2. numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera "R", następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu określonego w pkt. 4.2.4.1.
4.2.5.
Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.
4.2.6.
Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej odrębnego urządzenia technicznego umieszczonej przez producenta lub w pobliżu tabliczki znamionowej.
4.2.7.
Przykłady znaków homologacji przedstawiono w załączniku 2 do niniejszego regulaminu.
4.2.8.
Właściwy organ weryfikuje istnienie zadowalających środków zapewniających efektywną kontrolę zgodności produkcji przed udzieleniem homologacji typu.
5.
SPECYFIKACJE OGÓLNE
5.1.
Przepisy niniejszego regulaminu nie mają zastosowania do tych części powierzchni zewnętrznej, które przy obciążeniu pojazdu ładunkiem i przy zamkniętych drzwiach, oknach, pokrywach itd. znajdują się:
5.1.1. na wysokości ponad 2 m; lub
5.1.2. poniżej linii podłogi; lub
5.1.3. są umieszczone w taki sposób, że w warunkach statycznych, a także w trakcie użytkowania, nie mogą zetknąć się z kulą o średnicy 100 mm.
5.2.
Zewnętrzna powierzchnia pojazdów nie może zawierać skierowanych na zewnątrz spiczastych lub ostrych części, ani elementów wystających, które z uwagi na swój kształt, rozmiary, ustawienie lub twardość mogłyby zwiększyć ryzyko powstania lub zakres obrażeń u osoby w wyniku uderzenia lub otarcia się o nadwozie w przypadku kolizji.
5.3.
Zewnętrzna powierzchnia pojazdów nie powinna zawierać elementów skierowanych na zewnątrz, mogących zaczepiać się o pieszych, rowerzystów lub motocyklistów.
5.4.
Promień krzywizny wystającej części powierzchni zewnętrznej nie może być mniejszy niż 2,5 mm.
Wymóg ten nie ma zastosowania do części powierzchni zewnętrznej wystających mniej niż 5 mm, przy czym skierowane na zewnątrz kąty takich części powinny być zaokrąglone, jeżeli części takie wystają więcej niż 1,5 mm.
5.5.
W przypadku wystających części powierzchni zewnętrznej wykonanych z materiału, którego twardość nie przekracza 60 w skali Shore’a A, promień krzywizny może być mniejszy niż 2,5 mm.
Pomiaru twardości dokonuje się na części składowej zainstalowanej w pojeździe.
Jeżeli niemożliwe jest dokonanie pomiaru twardości z zastosowaniem procedury Shore’a A, do celów oceny należy wykorzystać porównywalne pomiary.
5.6.
Postanowienia powyższych pkt. 5.1.-5.5. stosują się wraz ze szczegółową specyfikacją podaną w poniższym pkt. 6., z wyjątkiem przypadków, w których szczegółowa specyfikacja w sposób wyraźny stanowi inaczej.
6.
SPECYFIKACJE SZCZEGÓŁOWE
6.1.
Elementy ozdobne
6.1.1.
Dodatkowe elementy ozdobne, wystające ponad 10 mm w stosunku do swojego umocowania, powinny się składać, zdejmować lub odchylać pod wpływem siły 10 daN, oddziałującej w dowolnym kierunku na ich najbardziej wystający punkt, w płaszczyźnie w przybliżeniu równoległej do powierzchni, na której zostały zamontowane.
Niniejsze postanowienia nie mają zastosowania w odniesieniu do elementów ozdobnych umieszczonych na osłonie chłodnicy, w odniesieniu do których stosuje się wymogi ogólne określone w pkt. 5.
W celu przyłożenia siły o wartości 10 daN używany jest płasko zakończony bijak o średnicy nieprzekraczającej 50 mm.
Jeżeli nie jest to możliwe stosuje się metodę równoważną.
Po złożeniu, zdjęciu lub też odchyleniu elementów ozdobnych, pozostałe elementy wystające nie mogą wystawać więcej niż 10 mm.
Takie elementy wystające w każdym razie odpowiadają postanowieniom pkt. 5.2.
Jeżeli element dekoracyjny jest umieszczony na podstawie, to podstawa ta traktowana jest jako przynależna do elementu dekoracyjnego, a nie do powierzchni podparcia.
6.1.2.
Wymogi powyższego pkt. 6.1.1. nie obejmują listew lub osłon zabezpieczających, umieszczonych na zewnętrznej powierzchni; powinny być one jednak mocno przytwierdzone do pojazdu.
6.2.
Światła główne
6.2.1.
Dopuszcza się wystające osłony lub obramowania świateł głównych, pod warunkiem, że nie wystają więcej niż 30 mm w stosunku do zewnętrznej powierzchni przezroczystej światła, a ich promień krzywizny we wszystkich punktach wynosi co najmniej 2,5 mm.
Jeśli światło główne jest umieszczone za dodatkową powierzchnią przezroczystą, element wystający mierzony jest od najdalej wysuniętego na zewnętrz punktu powierzchni przezroczystej.
Występ określa się zgodnie z metodą opisaną w pkt. 3. załącznika 3 do niniejszego regulaminu.
6.2.2.
Światła główne wysuwane, zarówno w pozycji wysuniętej jak i wsuniętej, powinny spełniać wymogi określone w pkt. 6.2.1.
6.2.3.
Postanowienia pkt. 6.2.1. nie mają zastosowania do świateł wpuszczonych w nadwozie lub też "zawieszonych" poza nadwoziem, jeżeli to ostatnie spełnia wymogi pkt. 6.9.1.
6.3.
Okratowania i odstępy
6.3.1.
Wymogi określone w pkt. 5.4. nie mają zastosowania do odstępów między elementami stałymi lub ruchomymi, łącznie z elementami okratowań wlotu i wylotu powietrza oraz okratowań wlotu chłodnicy, pod warunkiem, że odstęp między dwoma sąsiadującymi elementami nie przekracza 40 mm oraz że okratowania i odstępy są funkcjonalnie uzasadnione.
Jeżeli odstęp zawiera się między 40 i 25 mm, promienie krzywizny powinny być równe lub większe niż 1 mm.
Niemniej jednak, jeżeli odstęp między dwoma następującymi po sobie elementami jest równy lub mniejszy niż 25 mm, promienie krzywizny zewnętrznych powierzchni tych elementów powinny wynosić co najmniej 0,5 mm.
Odległość między dwoma następującymi po sobie elementami okratowań oraz odstępów określa się zgodnie z metodą opisaną w pkt. 4. załącznika 3 do niniejszego regulaminu.
6.3.2.
Połączenia przodu z bokami każdego elementu tworzącego okratowanie lub odstęp powinny być zaokrąglone.
6.4.
Wycieraczki szyby przedniej
6.4.1.
Obudowa wycieraczki szyby przedniej powinna umożliwiać wyposażenie płozy zgarniakowej wycieraczki w osłonę ochronną o promieniu krzywizny odpowiadającym wymogom pkt. 5.4. powyżej oraz o końcówce z powierzchnią nie mniejszą niż 150 mm2.
Wystająca powierzchnia zaokrąglonych osłon, mierzona w odległości nie większej niż 6,5 mm od najdalej wystającego punktu, wynosi nie mniej niż 150 mm2.
Wymogi te stosuje się również do wycieraczek tylnych szyb oraz wycieraczek świateł głównych.
6.4.2.
Pkt. 5.4. nie ma zastosowania do piór wycieraczek ani do żadnego elementu podtrzymującego.
Jednakże części te nie powinny mieć ostrych kątów ani ostrych lub spiczastych elementów.
6.5.
Zderzaki
6.5.1.
Zakończenia zderzaków powinny być zakrzywione do wewnątrz, w stronę powierzchni zewnętrznej, w celu zmniejszenia ryzyka wyrządzenia szkody.
Wymóg ten uważa się za spełniony, jeśli zderzak jest wbudowany lub scalony z nadwoziem, lub jeżeli jest zakrzywiony do wewnątrz tak, że nie styka się z kulą o średnicy 100 mm oraz odstęp między zakończeniem zderzaka i nadwoziem nie przekracza 20 mm.
6.5.2.
Jeżeli linia zderzaka odpowiadająca obrysowi rzutu pionowego pojazdu znajduje się na sztywnej powierzchni, powierzchnia ta powinna mieć promień krzywizny wynoszący co najmniej 5 mm we wszystkich punktach leżących do 20 mm do wewnątrz od linii obrysu oraz promień krzywizny wynoszący co najmniej 2,5 mm we wszystkich pozostałych przypadkach.
Przepis ten stosuje się do części obszaru znajdującej się 20 mm do wewnątrz od linii obrysu, umiejscowionej pomiędzy punktami stycznymi dwóch płaszczyzn pionowych, z których każda tworzy ze wzdłużną płaszczyzną symetrii pojazdu kąt 15°, z linią obrysu, oraz przed takimi punktami (lub za nimi w przypadku zderzaka tylnego) (patrz rys. 1).
+++++ TIFF +++++
6.5.3.
Wymogi pkt. 6.5.2. nie mają zastosowania do elementów znajdujących się na zderzaku lub wchodzących w jego skład, ani do jego wkładek wystających mniej niż 5 mm, ze szczególnym uwzględnieniem pokryw miejsc połączenia i spryskiwaczy urządzeń do oczyszczania świateł głównych; niemniej jednak skierowane na zewnętrz kąty takich części muszą być zaokrąglone, z wyjątkiem części wystających mniej niż 1,5 mm.
6.6.
Klamki, zawiasy oraz przyciski w drzwiach, pokrywie bagażnika i masce silnika; zamknięcia wlewu paliwa oraz osłony
6.6.1.
Klamki drzwi lub bagażnika nie mogą wystawać więcej niż 40 mm, pozostałe części nie mogą wystawać więcej niż 30 mm.
6.6.2.
Jeżeli klamki drzwi bocznych obracają się, powinny one spełniać jeden z następujących wymogów:
6.6.2.1.
W przypadku, gdy klamki drzwi obracają się równolegle do płaszczyzny drzwi, otwarte końce klamek powinny być skierowane do tyłu.
Końce takich klamek powinny być zagięte do tyłu w kierunku płaszczyzny drzwi i umieszczone w ochronnej osłonie lub też wpuszczone do środka.
6.6.2.2.
Klamki, które obracają się na zewnątrz w dowolnym kierunku, który nie jest równoległy do płaszczyzny drzwi, powinny w pozycji zamkniętej być zabezpieczone ochronną osłoną lub wpuszczone do środka.
Otwarty koniec powinien być skierowany do tyłu lub opadać ku dołowi.
Jednakże klamki niespełniające ostatniego warunku mogą zostać zatwierdzone, jeżeli:
(a) posiadają niezależny mechanizm powrotny;
(b) w przypadku awarii mechanizmu powrotnego klamka nie wystaje więcej niż 15 mm;
(c) w pozycji otwartej spełniają wymogi pkt. 5.4.;
oraz
(d) powierzchnia czołowa uchwytu, mierzona nie więcej niż 6,5 mm od najdalej wystającego punktu, wynosi nie mniej niż 150 mm2.
6.7.
Koła, nakrętki kół, kołpaki i tarcze kół
6.7.1.
Wymogi pkt. 5.4. nie mają zastosowania.
6.7.2.
Koła, nakrętki kół, kołpaki i tarcze kół nie powinny posiadać żadnych spiczastych lub ostrych części wystających poza zewnętrzną płaszczyznę obręczy koła.
Nie dopuszcza się nakrętek skrzydełkowych.
6.7.3.
W czasie jazdy po linii prostej żadna część kół, z wyjątkiem opon, umieszczona powyżej płaszczyzny poziomej przechodzącej przez ich oś obrotu, nie powinna wystawać poza rzut pionowy w płaszczyźnie poziomej powierzchni zewnętrznej lub konstrukcji.
Jeżeli jednak uzasadniają to wymogi funkcjonalne, tarcze kół, zakrywające nakrętki koła i piasty, mogą wystawać poza rzut pionowy powierzchni zewnętrznej lub konstrukcji pod warunkiem, że powierzchnia wystającej części ma promień krzywizny równy co najmniej 30 mm i że część ta w żadnym wypadku nie wystaje poza rzut pionowy powierzchni zewnętrznej lub konstrukcji więcej niż 30 mm.
6.8.
Krawędzie blaszane
6.8.1.
Krawędzie blaszane, takie jak rynienki ściekowe czy prowadnice drzwi przesuwnych są niedozwolone, z wyjątkiem takich, które są zagięte do wewnątrz lub są wyposażone w element ochronny spełniający wymogi niniejszego regulaminu, mające zastosowanie do takiego elementu.
Niezabezpieczoną krawędź uważa się za zagiętą do tyłu, jeżeli kąt zagięcia do tyłu wynosi około 180° lub jeżeli krawędź zagięta jest w kierunku nadwozia w taki sposób, że nie styka się z kulą o średnicy 100 mm.
6.9.
Płaty poszycia nadwozia
6.9.1.
Promień krzywizny zagięć płatów poszycia nadwozia może być mniejszy niż 2,5 mm pod warunkiem, że nie jest mniejszy niż jedna dziesiąta wysokości "H" wystającego elementu, mierzonej zgodnie z metodą opisaną w pkt. 1. załącznika 3.
6.10.
Owiewki boczne lub odrzutniki deszczu
6.10.1.
Promień krzywizny krawędzi owiewek bocznych powinien wynosić co najmniej 1 mm na krawędziach odchylanych na zewnątrz.
6.11.
Zaczepy podnośnika oraz rury wydechowe
6.11.1.
Zaczepy podnośnika oraz rura wydechowa/rury wydechowe nie powinny wystawać więcej niż 10 mm poza pionowy rzut linii podłogi znajdującej się pionowo nad nimi.
Wyjątkowo rura wydechowa może wystawać więcej niż 10 mm poza rzut pionowy linii podłogi pod warunkiem, że zakończona jest zaokrąglonymi krawędziami, przy minimalnym kącie krzywizny wynoszącym 2,5 mm.
6.12.
Zawory klapowe wlotu i wylotu powietrza
6.12.1.
Zawory klapowe wlotu i wylotu powietrza powinny spełniać wymogi pkt. 5.2., 5.3. oraz 5.4. we wszystkich pozycjach użytkowych.
6.13.
Dach
6.13.1.
Dachy otwierane ocenia się tylko w pozycji zamkniętej.
6.13.2.
Kabriolety poddaje się badaniom z dachem zarówno w pozycji podniesionej, jak i opuszczonej.
6.13.2.1.
Kiedy dach znajduje się w pozycji opuszczonej nie przeprowadza się badań pojazdu w odniesieniu do wnętrza wyimaginowanej powierzchni tworzonej przez dach w pozycji podniesionej.
6.13.2.2.
Jeśli osłona układu przenoszącego dla dachu opuszczanego w pozycji złożonej stanowi część standardowego wyposażenia, badania przeprowadza się z osłoną znajdującą się w tej pozycji.
6.14.
Okna
6.14.1.
Okna otwierane na zewnątrz w stosunku do zewnętrznej powierzchni pojazdu powinny we wszystkich pozycjach użytkowych odpowiadać następującym wymogom:
6.14.1.1. żadna odkryta krawędź nie może być zwrócona ku przodowi;
6.14.1.2. żadna część okna nie powinna wystawać poza skrajną krawędź zewnętrzną pojazdu.
6.15.
Ramki do mocowania tablic rejestracyjnych
6.15.1.
Ramki, w które producent wyposażył pojazd w celu zamocowania tablic rejestracyjnych powinny spełniać wymogi pkt. 5.4. niniejszego regulaminu, jeżeli stykają się z kulą o średnicy 100 mm, kiedy tablica rejestracyjna zainstalowana jest zgodnie z zaleceniem producenta.
6.16.
Bagażniki dachowe oraz bagażniki na narty
6.16.1.
Bagażniki dachowe oraz bagażniki na narty powinny być zamontowane na pojeździe w taki sposób, aby możliwe było ich zablokowanie w co najmniej jednym kierunku, a także aby poziome, wzdłużne oraz poprzeczne siły, które mogą być przekazane, były co najmniej równe pionowej nośności bagażnika, zgodnie ze wskazaniami producenta.
W celu przeprowadzenia badań bagażnik dachowy lub bagażnik na narty należy przymocować do pojazdu zgodnie z instrukcją producenta; w czasie badań nie należy przykładać obciążenia tylko do jednego punktu.
6.16.2.
Powierzchnie, które po zamontowaniu bagażnika stykają się z kulą o średnicy 165 mm nie mogą mieć elementów o promieniu krzywizny mniejszym niż 2,5 mm, o ile nie mają zastosowania postanowienia pkt. 6.3.
6.16.3.
Elementy służące do mocowania, takie jak śruby zakręcane lub zwalniane bez użycia narzędzi, nie mogą wystawać więcej niż 40 mm poza powierzchnie, o których mowa w pkt. 6.16.2., przy czym odległość, na jaką wystają, określona jest zgodnie z metodą podaną w pkt. 2. załącznika 3, jednak przy użyciu kuli o średnicy 165 mm w przypadku zastosowania metody opisanej w pkt. 2.2. niniejszego załącznika.
6.17.
Anteny radiowe odbiorcze i nadawcze
6.17.1.
Anteny radiowe odbiorcze i nadawcze powinny być przymocowane do pojazdu w taki sposób, aby niezamocowany koniec anteny, w każdej pozycji użytkowej określonej przez producenta anteny, będąc na wysokości mniejszej niż 2 metry od powierzchni jezdni, znajdował się w strefie ograniczonej pionowymi płaszczyznami znajdującymi się w odległości 10 mm do wewnątrz w stosunku do skrajnej krawędzi zewnętrznej pojazdu, zdefiniowanej w pkt. 2.7.
6.17.2.
Ponadto anteny powinny być przymocowane do pojazdu w taki sposób oraz, w razie potrzeby, ich niezamocowane końce ograniczone w taki sposób, aby żadna część anteny nie wystawała poza skrajną krawędź zewnętrzną pojazdu, zdefiniowaną w pkt. 2.7.
6.17.3.
Pręty anten mogą mieć promień krzywizny mniejszy niż 2,5 mm.
Jednakże ich niezamocowane zakończenia powinny być wyposażone na stałe w nasadki o promieniu krzywizny nie mniejszym niż 2,5 mm.
6.17.4.
Podstawy anten nie powinny wystawać więcej niż 30 mm, co ustala się zgodnie z procedurą określoną w pkt. 2. załącznika 3.
Jednakże w przypadku anten ze wzmacniaczami wbudowanymi w podstawę, podstawa może wystawać do 40 mm.
6.18.
Instrukcje montażu
6.18.1.
Bagażniki dachowe, bagażniki na narty oraz anteny radiowe odbiorcze lub nadawcze, które uzyskały homologację jako odrębne urządzenia techniczne, nie mogą być oferowane do sprzedaży, sprzedawane ani kupowane, jeżeli nie są zaopatrzone w instrukcje montażu.
Instrukcje montażu powinny zawierać wystarczające informacje, umożliwiające montaż homologowanych części składowych w pojeździe w sposób zgodny z właściwymi postanowieniami pkt. 5. i 6.
W szczególności, w przypadku anten teleskopowych powinny zostać wskazane pozycje użytkowe.
7.
ZMIANA TYPU POJAZDU I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
7.1.
Jakakolwiek zmiana typu pojazdu wymaga powiadomienia służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu pojazdu.
Służba taka może wówczas:
7.1.1. uznać, że wprowadzone zmiany prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku;
7.1.2. lub zażądać kolejnego sprawozdania od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań.
7.2.
Potwierdzenie homologacji z opisem wprowadzonych zmian lub odmowa homologacji zostają przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt. 4.3. powyżej.
7.3.
Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny dla takiego rozszerzenia oraz informuje o nim pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
8.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
8.1.
Pojazd (odrębne urządzenie techniczne) homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem produkowany jest w sposób zapewniający jego zgodność z typem homologowanym i spełnia wymogi określone w pkt. 5. i 6. powyżej.
8.2.
W celu sprawdzenia czy spełnione zostały wymogi pkt. 8.1. prowadzone są odpowiednie kontrole produkcji.
8.3.
Posiadacz homologacji w szczególności:
8.3.1. zapewnia istnienie procedur efektywnej kontroli jakości produktów,
8.3.2. ma dostęp do wyposażenia kontrolnego niezbędnego do weryfikacji zgodności z każdym homologowanym typem;
8.3.3. zapewnia, aby wyniki badań zostały zarejestrowane, a załączone dokumenty pozostały dostępne przez okres ustalony w porozumieniu ze służbą administracyjną;
8.3.4. analizuje wyniki każdego typu badania w celu weryfikacji i zapewnienia stabilności właściwości produktu, z uwzględnieniem zmienności produkcji przemysłowej;
8.3.5. zapewnia przeprowadzenie, w przypadku każdego typu produktu, co najmniej badań określonych w załączniku 3 do niniejszego regulaminu;
8.3.6. zapewnia, aby każdy zbiór badanych egzemplarzy lub części wykazujących brak zgodności podczas danego typu badania, stanowił podstawę do wybrania kolejnych egzemplarzy i kolejnego badania.
Należy podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu przywrócenia zgodności odnośnej produkcji.
8.4.
Właściwy organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych.
8.4.1.
Podczas każdej kontroli inspektorowi udostępnia się ewidencję badawczą i ewidencję nadzoru produkcji.
8.4.2.
Inspektor może wyrywkowo wybierać egzemplarze, które następnie zostają poddane badaniu w laboratorium producenta.
Minimalną liczbę egzemplarzy można określić na podstawie wyników weryfikacji własnej producenta.
8.4.3.
Jeśli poziom jakości wydaje się niewystarczający lub gdy niezbędne wydaje się zweryfikowanie ważności badań przeprowadzanych zgodnie z pkt. 8.4.2., inspektor wybiera egzemplarze do wysłania służbie technicznej, która przeprowadziła badania homologacji typu.
8.4.4.
Właściwy organ może przeprowadzić dowolne badania określone w niniejszym regulaminie.
8.4.5.
Kontrole z upoważnienia właściwego organu przeprowadza się zazwyczaj raz na dwa lata.
W razie odnotowania negatywnych wyników podczas jednej z takich kontroli, właściwy organ zapewnia podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu przywrócenia zgodności produkcji w najkrótszym możliwym terminie.
9.
SANKCJE ZA BRAK ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
9.1.
Homologacja udzielona typowi pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów pkt. 8.1. powyżej.
9.2.
Jeżeli Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
10.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji typu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten informuje o tym pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
11.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH PRZEPROWADZAJĄCYCH BADANIA HOMOLOGACYJNE ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują Sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych przeprowadzających badania homologacyjne oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, odmowę lub cofnięcie homologacji.
[1] Zdefiniowanej w załączniku 7 do ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) (dokument TRANS/SC1/WP29/78/Amend.3).
[2] 1 - Niemcy, 2 - Francja, 3 - Włochy, 4 - Niderlandy, 5 - Szwecja, 6 - Belgia, 7 - Węgry, 8 - Czechy, 9 - Hiszpania, 10 - Jugosławia, 11 – Zjednoczone Królestwo, 12 - Austria, 13 - Luksemburg, 14 - Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 - Norwegia, 17 - Finlandia, 18 - Dania, 19 - Rumunia, 20 - Polska, 21 - Portugalia, 22 – Federacja Rosyjska, 23 - Grecja, 24 - Irlandia, 25 - Chorwacja, 26 - Słowenia, 27 - Słowacja, 28 - Białoruś, 29 - Estonia, 30 (numer wolny), 31 - Bośnia i Hercegowina, 32 - Łotwa, 33 (numer wolny), 34 - Bułgaria, 35-36 (numery wolne), 37 - Turcja, 38-39 (numery wolne), 40 – Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 – Wspólnota Europejska (homologacje udzielone przez jej Państwa Członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 - Japonia, 44 (numer wolny), 45 - Australia, 46 - Ukraina.
Kolejne numery przydzielane są pozostałym krajom w porządku chronologicznym, zgodnie z ratyfikacją lub ich przystąpieniem do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony Porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 28 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych oraz pojazdów silnikowych w odniesieniu do sygnałów dźwiękowych
1.
ZAKRES
Niniejszy regulamin stosuje się do:
1.1. dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych (DUO) [1], zasilanych prądem stałym lub zmiennym, lub sprężonym powietrzem, przeznaczonych do instalacji w pojazdach silnikowych kategorii od L3 do 5, M oraz N, z wyłączeniem motorowerów (kategorie L1 i L2) [2].
1.2. sygnałów dźwiękowych [3] do pojazdów silnikowych, z wyjątkiem motocykli.
I. DŹWIĘKOWE URZĄDZENIA OSTRZEGAWCZE
2.
DEFINICJE
Do celów niniejszego regulaminu przez dźwiękowe urządzenia ostrzegawcze (DUO) różnych "typów" rozumie się urządzenia zasadniczo różniące się od siebie pod takimi względami, jak:
2.1. nazwa handlowa lub znak towarowy,
2.2. zasady działania,
2.3. rodzaj zasilania elektrycznego (prąd stały lub zmienny),
2.4. zewnętrzny kształt obudowy,
2.5. kształt i wymiary membran(y),
2.6. kształt lub rodzaj ujścia/ujść dźwięku,
2.7. znamionowa częstotliwość lub częstotliwości dźwięku,
2.8. znamionowe napięcie zasilania,
2.9. w przypadku urządzeń zasilanych bezpośrednio z zewnętrznego źródła sprężonego powietrza, znamionowe ciśnienie robocze.
2.10.
DUO jest przeznaczone zasadniczo dla:
2.10.1. motocykli o mocy 7 kW lub mniejszej (klasa I).
2.10.2. pojazdów kategorii M i N oraz motocykli o mocy większej niż 7 kW (klasa II).
3.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
Wniosek o homologację typu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego składa właściciel nazwy handlowej lub znaku towarowego bądź jego prawnie ustanowiony przedstawiciel.
3.2.
Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach, zawierające następujące dane szczegółowe:
3.2.1. opis typu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów, o których mowa w pkt. 2.;
3.2.2. rysunek przedstawiający, między innymi, urządzenie ostrzegawcze w przekroju;
3.2.3. listę części składowych użytych do produkcji, należycie określonych, ze wskazaniem zastosowanych materiałów;
3.2.4. szczegółowe rysunki wszystkich części składowych użytych do produkcji.
Rysunki muszą przedstawiać miejsce przeznaczone pod numer homologacji w odniesieniu do okręgu wokół znaku homologacji.
3.3.
Ponadto, do wniosku należy dołączyć dwa egzemplarze danego typu urządzenia ostrzegawczego.
3.4.
Właściwy organ weryfikuje istnienie zadowalających środków zapewniających efektywną kontrolę zgodności produkcji przed udzieleniem homologacji typu.
4.
OZNACZENIA
4.1.
Egzemplarze dźwiękowych urządzeń ostrzegawczych przedstawione do homologacji noszą nazwę handlową lub znak towarowy producenta; znak ten musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.
4.2.
Każdy egzemplarz posiada przeznaczone pod znak homologacji miejsce o odpowiednich rozmiarach; miejsce to jest wskazane na rysunku, o którym mowa w pkt. 3.2.2.
5.
HOMOLOGACJA
5.1.
Homologacji danego typu urządzenia ostrzegawczego udziela się, jeżeli egzemplarze przedstawione do homologacji zgodne są z postanowieniami pkt. 6. i 7. poniżej.
5.2.
Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 00, oznaczające niniejszy regulamin w pierwotnej postaci) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego.
5.3.
Ten sam numer homologacji może zostać przydzielony typom urządzeń ostrzegawczych różniącym się jedynie pod względem napięcia znamionowego, częstotliwości znamionowej lub częstotliwości znamionowych, lub, w przypadku urządzeń podanych w pkt. 2.8. powyżej, znamionowego ciśnienia roboczego.
5.4.
Powiadomienie o homologacji, odmowie, rozszerzeniu lub cofnięciu homologacji, lub ostatecznym zaprzestaniu produkcji typu urządzenia ostrzegawczego zgodnie z niniejszym regulaminem, zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu oraz rysunków dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego (dostarczonych przez wnioskodawcę), w formacie nie większym niż A4 (210 × 297 mm) lub złożonych do tego formatu i w skali 1:1.
5.5.
Na każdym urządzeniu ostrzegawczym, zgodnym z homologowanym typem na mocy niniejszego regulaminu, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
5.5.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [4];
5.5.2. numeru homologacji.
5.5.3. dodatkowego symbolu w postaci liczby zapisanej cyframi rzymskimi, wskazującego klasę, do której należy DUO.
5.6.
Znak homologacji i dodatkowy symbol muszą być łatwe do odczytania i nieusuwalne.
5.7.
Przykładowy układ znaku homologacji podano w załączniku 3, sekcja 1, do niniejszego regulaminu.
6.
SPECYFIKACJE
6.1.
Specyfikacje ogólne
6.1.1.
Dźwiękowe urządzenie ostrzegawcze emituje ciągły i jednolity dźwięk; jego spektrum akustyczne nie zmienia się w sposób istotny podczas działania.
W przypadku urządzeń ostrzegawczych zasilanych prądem zmiennym, wymóg ten ma zastosowanie jedynie przy stałej prędkości prądnicy, w zakresie określonym w pkt. 6.2.3.2.
6.1.2.
Urządzenie ostrzegawcze posiada właściwości akustyczne (rozkład spektralny energii akustycznej, poziom ciśnienia dźwięku) oraz właściwości mechaniczne pozwalające na przejście poniższych badań z wynikiem pozytywnym, w podanej kolejności.
6.2.
Pomiar właściwości akustycznych
6.2.1.
Optymalnie, badanie urządzenia ostrzegawczego powinno być przeprowadzone w środowisku bezechowym.
Ewentualnie badanie można przeprowadzić w komorze półbezechowej lub na otwartej przestrzeni [5].
W takim przypadku należy podjąć środki ostrożności w celu uniknięcia odbić od podłoża na obszarze pomiaru (np. poprzez umieszczenie zestawu ekranów pochłaniających hałas).
Należy sprawdzić zgodność ze sferyczną rozbieżnością do 1 dB w obrębie półkuli o promieniu nie mniejszym niż 5 m, aż do maksymalnej częstotliwości pomiarowej, zwłaszcza w kierunku pomiaru i na wysokości aparatury i mikrofonu.
Poziom szumu otoczenia powinien być niższy od mierzonego poziomu ciśnienia akustycznego o co najmniej 10 dB.
Mikrofon oraz urządzenie poddawane badaniu należy umieścić na tej samej wysokości.
Wysokość ta wynosi między 1,14 a 1,25 m.
Oś maksymalnej wrażliwości mikrofonu pokrywa się z kierunkiem maksymalnego poziomu dźwięku urządzenia.
Mikrofon należy umieścić tak, aby jego membrana znajdowała się w odległości 2 ±0,01 m od płaszczyzny ujścia dźwięku emitowanego przez urządzenie.
W przypadku urządzeń posiadających kilka ujść, odległość określa się w stosunku do płaszczyzny ujścia znajdującego się najbliżej mikrofonu.
6.2.2.
Pomiary poziomu ciśnienia akustycznego dokonywane są przy użyciu precyzyjnego miernika poziomu dźwięku klasy 1, odpowiadającego specyfikacji podanej w publikacji nr 651 IEC, wydanie pierwsze (1979 r).
Wszystkie pomiary należy przeprowadzać z zastosowaniem stałej czasowej "F".
Przy pomiarach całkowitych poziomów ciśnienia akustycznego należy zastosować krzywą korekcyjną A. Przy pomiarze spektrum emitowanego dźwięku należy zastosować transformatę sygnału akustycznego Fouriera.
Ewentualnie można zastosować filtry 1/3-oktawowe, odpowiadające specyfikacji podanej w publikacji nr 225 IEC, wydanie pierwsze (1966 r.):
w takim przypadku poziom ciśnienia akustycznego w częstotliwości środkowej pasma 2500 Hz jest określony przez dodanie kwadratów średnich wartości ciśnienia akustycznego w 1/3 środkowych częstotliwościach pasma 2000, 2500 i 3150 Hz.
W każdym przypadku za metodę odniesienia uważa się wyłącznie transformatę Fouriera.
6.2.3.
DUO zasilane jest odpowiednio jednym z następujących napięć probierczych:
6.2.3.1. W przypadku DUO zasilanych prądem stałym, napięciem mierzonym na zacisku źródła zasilania odpowiadającym 13/12 napięcia znamionowego;
6.2.3.2.
W przypadku DUO zasilanych prądem zmiennym, prąd powinien być wytwarzany przez prądnicę typu stosowanego zazwyczaj z DUO danego typu.
Właściwości akustyczne tego typu DUO należy zarejestrować przy prędkościach prądnicy odpowiadających 50, 75 i 100 % maksymalnej prędkości określonej przez producenta prądnicy dla pracy ciągłej.
Podczas tego badania prądnica nie może być poddawana żadnemu innemu obciążeniu elektrycznemu.
Badanie trwałości opisane w pkt. 6.3. należy przeprowadzić przy prędkości wskazanej przez producenta sprzętu i wybranej z powyższego zakresu.
6.2.4.
Jeżeli do badań DUO zasilanych prądem stałym wykorzystuje się źródło prądu stałego, podczas pracy urządzeń ostrzegawczych zmienny element napięcia mierzonego na zaciskach nie przekracza 0,1 V, od punktu szczytowego do punktu szczytowego.
6.2.5.
W przypadku DUO zasilanych prądem stałym opór czynny przewodów łączących, wyrażony w omach, w tym zacisków i styków, jest możliwie najbardziej zbliżony do (0,10/12) x napięcia znamionowego wyrażonego w woltach.
6.2.6.
Urządzenie ostrzegawcze należy sztywno zamontować, przy użyciu wyposażenia wskazanego przez producenta, na wsporniku, którego masa jest przynajmniej dziesięć razy większa niż masa urządzenia ostrzegawczego poddawanego badaniu i nie mniejsza niż 30 kg.
Ponadto, należy poczynić starania, aby odbicia od boków wspornika oraz jego wibracje nie wpływały znacząco na wyniki pomiarów.
6.2.7.
W określonych powyżej warunkach poziom ciśnienia akustycznego, skorygowany zgodnie z krzywą A, nie przekracza następujących wartości:
(a) 115 dB(A) w przypadku DUO przeznaczonych zasadniczo dla motocykli o mocy 7 kW lub mniejszej;
(b) 118 dB(A) w przypadku DUO przeznaczonych zasadniczo dla pojazdów kategorii M i N oraz motocykli o mocy większej niż 7 kW.
6.2.7.1.
Ponadto, poziom ciśnienia akustycznego w częstotliwości pasma od 1800 do 3550 Hz jest większy niż poziom dowolnego elementu częstotliwości wyższej niż 3550 Hz i w każdym przypadku równy lub większy niż:
(a) 95 dB(A) w przypadku DUO przeznaczonych zasadniczo dla motocykli o mocy 7 kW lub mniejszej;
(b) (b) 105 dB(A) w przypadku DUO przeznaczonych zasadniczo dla pojazdów kategorii M i N oraz motocykli o mocy większej niż 7 kW.
6.2.7.2.
DUO posiadające właściwości akustyczne wspomniane w (b) mogą być stosowane w pojazdach wymienionych w punkcie (a).
6.2.8.
Powyższej specyfikacji powinno odpowiadać również urządzenie poddawane badaniu trwałości, o którym mowa w pkt. 6.3. poniżej, przy napięciu zasilania wahającym się pomiędzy 115 % a 95 % jego napięcia znamionowego w przypadku DUO zasilanego prądem stałym, lub pomiędzy 50 % a 100 % maksymalnej prędkości prądnicy określonej przez producenta dla pracy ciągłej w przypadku DUO zasilanego prądem zmiennym.
6.2.9.
Upływ czasu pomiędzy momentem uruchomienia urządzenia a momentem, w którym dźwięk osiąga minimalny poziom określony w pkt. 6.2.7., nie przekracza 0,2 sekundy, mierzony w temperaturze otoczenia wynoszącej 20 +5 °C. Przepis ten stosuje się, między innymi, do urządzeń ostrzegawczych pneumatycznych lub elektropneumatycznych.
6.2 10.
Urządzenia pneumatyczne lub elektropneumatyczne, działające w warunkach zasilania określonych dla nich przez producenta, spełniają takie same wymogi akustyczne, jak te określone dla DUO sterowanych elektrycznie.
6.3.
Badanie trwałości
6.3.1.
DUO jest zasilane prądem, którego napięcie znamionowe i opór czynny przewodów łączących określono w pkt. 6.2.3. i 6.2.5. oraz jest uruchamiane odpowiednio:
10000 razy w przypadku DUO przeznaczonych zasadniczo dla motocykli o mocy 7 kW lub mniejszej;
50000 razy dla DUO przeznaczonych zasadniczo dla pojazdów kategorii M i N oraz motocykli o mocy większej niż 7 kW, za każdym razem na jedną sekundę, po której następuje czterosekundowa przerwa.
Podczas badania DUO jest wentylowane strumieniem powietrza o prędkości ok. 10 m/s.
6.3.2.
Jeżeli badanie przeprowadza się w komorze bezechowej, komora ta powinna być wystarczająco duża, aby umożliwić naturalne rozchodzenie się ciepła uwalnianego przez urządzenie ostrzegawcze podczas badania.
6.3.3.
Temperatura otoczenia w pomieszczeniu badawczym wynosi pomiędzy +15 a +30 °C.
6.3.4.
Jeżeli po uruchomieniu DUO połowę określonej ilości razy, właściwości poziomu dźwięku nie są takie same jak przed badaniem, dopuszcza się regulację DUO.
Po uruchomieniu DUO określoną ilość razy i po dokonaniu dalszej regulacji, jeżeli zajdzie taka potrzeba, DUO musi przejść z wynikiem pozytywnym badanie opisane w pkt. 6.2. powyżej.
6.3.5.
W przypadku urządzeń ostrzegawczych typu elektropneumatycznego, urządzenie można nasmarować olejem zaleconym przez producenta po każdych 10000 uruchomień.
7.
ZMIANA TYPU DŹWIĘKOWEGO URZĄDZENIA OSTRZEGAWCZEGO ORAZ ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
7.1.
Jakakolwiek zmiana typu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego wymaga powiadomienia służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego.
Służba taka może wówczas:
7.1.1. uznać, że wprowadzone zmiany prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku;
7.l.2. zażądać kolejnego sprawozdania od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań.
7.2.
Potwierdzenie homologacji, określające zmiany, lub odmowa homologacji zostają przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt. 5.4. powyżej.
7.3.
Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji, przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu przygotowanemu w związku z takim rozszerzeniem.
8.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
Procedury kontroli zgodności produkcji muszą odpowiadać procedurom zawartym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), łącznie z następującymi wymogami:
8.1.
Każde DUO homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem produkowane jest w sposób zapewniający jego zgodność z typem homologowanym i spełnia wymogi określone w pkt. 6. powyżej.
8.2.
Organ, który udzielił homologacji typu może w dowolnym momencie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych.
Weryfikacji takiej dokonuje się zazwyczaj co dwa lata.
8.3.
Posiadacz homologacji w szczególności:
8.3.1. zapewnia istnienie procedur efektywnej kontroli jakości produktów;
8.3.2. ma dostęp do wyposażenia kontrolnego niezbędnego do weryfikacji zgodności z każdym homologowanym typem;
8.3.3. zapewnia, aby wyniki badań zostały zarejestrowane, a załączone dokumenty pozostały dostępne przez okres ustalony w porozumieniu ze służbą administracyjną;
8.3.4. analizuje wyniki każdego typu badania w celu weryfikacji i zapewnienia stabilności właściwości produktu, z uwzględnieniem zmienności produkcji przemysłowej;
8.3.5. zapewnia, aby dla każdego typu DUO przeprowadzono wystarczające badania zapewniające zgodność wszystkich produkowanych DUO ze specyfikacją podaną dla DUO przedstawionego do homologacji typu;
8.3.6. zapewnia, aby każdy zbiór badanych egzemplarzy lub części wykazujących brak zgodności podczas danego typu badania, stanowił podstawę do wybrania kolejnych egzemplarzy i kolejnego badania.
Należy podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu przywrócenia zgodności odnośnej produkcji.
8.4.
Właściwy organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych.
8.4.1.
Podczas każdej kontroli inspektorowi udostępnia się ewidencję badawczą i ewidencję nadzoru produkcji.
8.4.2.
Inspektor może wyrywkowo wybierać egzemplarze, które następnie zostają poddane badaniu w laboratorium producenta.
Minimalną liczbę egzemplarzy można określić na podstawie wyników weryfikacji własnej producenta.
8.4.3.
Jeśli poziom jakości wydaje się niewystarczający lub gdy niezbędne wydaje się zweryfikowanie ważności badań przeprowadzanych zgodnie z pkt. 8.4.2., inspektor wybiera egzemplarze do wysłania służbie technicznej, która przeprowadziła badania homologacji typu.
8.4.4.
Właściwy organ może przeprowadzić dowolne badania określone w niniejszym regulaminie.
8.4.5.
Kontrole z upoważnienia właściwego organu przeprowadza się zazwyczaj raz na rok.
W razie odnotowania negatywnych wyników podczas jednej z kontroli, właściwy organ zapewnia podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu przywrócenia zgodności produkcji w najkrótszym możliwym terminie.
9.
SANKCJE ZA BRAK ZGODNOŚCI PRODUKCJI
9.1.
Homologacja udzielona typowi dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów pkt. 8.1. lub jeżeli dźwiękowe urządzenie ostrzegawcze nie przejdzie z wynikiem pozytywnym badań, o których mowa w pkt. 8.2. powyżej.
9.2.
Jeżeli Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin, za pomocą kopii formularza homologacji, opatrzonej na końcu następującą adnotacją, napisaną dużymi literami, podpisaną i opatrzoną datą: "HOMOLOGACJA COFNIĘTA"
10.
ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji zaprzestanie produkcji typu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego, homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu, organ ten informuje o tym pozostałe Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin, za pomocą kopii formularza homologacji, opatrzonej na końcu następującą adnotacją, napisaną dużymi literami, podpisaną i opatrzoną datą: "ZAPRZESTANO PRODUKCJI".
II.
SYGNAŁY DŹWIĘKOWE DLA POJAZDÓW SILNIKOWYCH
11.
DEFINICJE
Dla celów niniejszego regulaminu:
11.1. "homologacja pojazdu silnikowego" oznacza homologację typu pojazdu w odniesieniu do sygnału dźwiękowego;
11.2. "typ pojazdu" oznacza pojazdy nieróżniące się zasadniczo pod takimi względami jak:
11.2.1. liczba i typ(y) urządzeń ostrzegawczych zamontowanych w pojeździe,
11.2.2. sposób montażu urządzeń ostrzegawczych w pojeździe,
11.2.3. umiejscowienie urządzeń ostrzegawczych w pojeździe,
11.2.4. sztywność elementów konstrukcji, na których urządzenie/urządzenia ostrzegawcze jest/są zamontowane,
11.2.5. kształt i materiał, z którego wykonano nadwozie z przodu pojazdu, mogące wpływać na poziom dźwięku emitowanego przez urządzenie/urządzenia ostrzegawcze i mające efekt maskujący.
12.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
12.1.
Wniosek o homologację typu pojazdu w odniesieniu do sygnałów dźwiękowych składa producent pojazdu lub jego prawnie ustanowiony przedstawiciel.
12.2.
Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach, zawierające następujące dane szczegółowe:
12.2.1. opis typu pojazdu z uwzględnieniem aspektów, o których mowa w pkt. 11.2. powyżej;
12.2.2. wykaz elementów wymaganych do identyfikacji urządzenia/urządzeń, które może/mogą być zamontowane w pojeździe;
12.2.3. rysunki wskazujące umiejscowienie urządzenia ostrzegawczego/urządzeń ostrzegawczych oraz sposób jego/ich zamontowania.
12.3.
Pojazd reprezentujący typ pojazdu będący przedmiotem homologacji należy przekazać służbie technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych.
13.
HOMOLOGACJA
13.1.
Homologacji typu udziela się, jeżeli typ pojazdu, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt. 14. i 15. poniżej.
13.2.
Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 00, oznaczające niniejszy regulamin w pierwotnej postaci) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu.
13.3.
Powiadomienie o homologacji, odmowie, rozszerzeniu lub cofnięciu homologacji, lub o ostatecznym zaprzestaniu produkcji typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem, zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 2 do niniejszego regulaminu oraz rysunków (dostarczonych przez wnioskodawcę), w formacie nie większym niż A4 (210 × 297 mm) lub złożonych do tego formatu i we właściwej skali.
13.4.
Na każdym pojeździe zgodnym z homologowanym typem na mocy niniejszego regulaminu, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
13.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [6];
13.4.2. numeru niniejszego regulaminu umieszczonego z prawej strony okręgu, o którym mowa w pkt. 13.4.1.
13.5.
Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego na mocy jednego lub kilku regulaminów załączonych do Porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, nie trzeba powtarzać symbolu podanego w pkt. 13.4.; w takim wypadku dodatkowe numery i symbole wszystkich regulaminów, na mocy których udzielono homologacji w kraju, który wydał homologację na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu podanego w pkt. 13.4.
13.6.
Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.
13.7.
Znak homologacji umieszcza się w pobliżu lub na tabliczce znamionowej pojazdu.
13.8.
Przykładowy układ znaku homologacji podano w załączniku 3, sekcja II, do niniejszego regulaminu.
13.9.
Właściwy organ weryfikuje istnienie zadowalających środków zapewniających efektywną kontrolę zgodności produkcji przed udzieleniem homologacji typu.
14.
SPECYFIKACJE
Pojazd powinien spełniać następujące wymogi:
14.1.
Dźwiękowe urządzenie/urządzenia ostrzegawcze (lub system) zamontowane w pojeździe powinny być typu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem.
Dźwiękowe urządzenia klasy II homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem w jego pierwotnej postaci, i dlatego nieposiadające symbolu II w znaku homologacji, mogą nadal być montowane w pojazdach, których dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem.
14.2.
Napięcie probiercze powinno odpowiadać wielkości podanej w pkt. 6.2.3. niniejszego regulaminu.
14.3.
Pomiarów ciśnienia akustycznego należy dokonywać w warunkach określonych w pkt. 6.2.2. niniejszego regulaminu
14.4.
Ważony poziom dźwięku A emitowanego przez urządzenie zamontowane w pojeździe mierzony jest 7 m przed pojazdem umieszczonym na otwartej przestrzeni [7], na możliwie jak najbardziej gładkim podłożu, oraz, w przypadku urządzeń zasilanych prądem stałym, przy wyłączonym silniku.
14.5.
Mikrofon przyrządu pomiarowego umieszcza się w przybliżeniu we wzdłużnej płaszczyźnie środkowej pojazdu.
14.6.
Poziom ciśnienia akustycznego szumu tła oraz szumów wywoływanych przez wiatr musi być co najmniej 10 dB (A) poniżej poziomu mierzonego dźwięku.
14.7.
Maksymalny poziom ciśnienia akustycznego ustalany jest na wysokości między 0,5-1,5 m ponad poziomem podłoża.
14.8.
Maksymalny poziom ciśnienia akustycznego (14.7) badanego sygnału dźwiękowego, mierzony w warunkach określonych w pkt. od 14.2. do 14.7, wynosi co najmniej:
(a) 83 dB(A) i nie więcej niż 112 dB(A) w przypadku sygnałów motocykli o mocy 7 kW lub mniejszej;
(b) 93 dB i nie więcej niż 112 dB(A) w przypadku sygnałów pojazdów kategorii M i N [6] oraz motocykli o mocy większej niż 7 kW.
15.
ZMIANY TYPU POJAZDU I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
15.1.
Jakakolwiek zmiana typu pojazdu wymaga powiadomienia służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu pojazdu.
Służba taka może wówczas:
15.1.1. uznać, że wprowadzone zmiany prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i pojazd nadal spełnia wszelkie wymogi; lub
15.1.2. zażądać kolejnego sprawozdania od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań.
15.2.
Potwierdzenie homologacji, określające zmiany, lub odmowa homologacji zostają przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt. 13.3. powyżej.
15.3.
Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji, przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu przygotowanemu w związku z takim rozszerzeniem.
16.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
Procedury kontroli zgodności produkcji muszą odpowiadać procedurom zawartym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), łącznie z następującymi wymogami:
16.1.
Pojazd homologowany zgodnie z niniejszym regulaminem produkowany jest w sposób zapewniający jego zgodność z typem homologowanym i spełnia wymogi określone w pkt. 14. powyżej.
16.2.
Organ, który udzielił homologacji typu może w dowolnym momencie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych.
Weryfikacji takiej dokonuje się zazwyczaj co dwa lata.
16.3.
Posiadacz homologacji w szczególności:
16.3.1. zapewnia istnienie procedur efektywnej kontroli jakości pojazdów w odniesieniu do wszelkich aspektów istotnych dla zgodności z wymogami określonymi w pkt. 14. powyżej,
16.3.2. zapewnia, aby dla każdego typu pojazdu przeprowadzono wystarczające badania w odniesieniu do liczby i typu DUO, w celu zapewnienia zgodności wszystkich produkowanych pojazdów ze specyfikacją podaną dla pojazdu, którego dotyczy wniosek o homologację,
16.3.3. zapewnia, w przypadku, gdy badania przeprowadzone zgodnie z pkt. 16.3.2. powyżej wykażą brak zgodności jednego lub większej liczby pojazdów z wymogami określonymi w pkt. 14. powyżej, aby podjęto wszystkie niezbędne kroki w celu przywrócenia zgodności odpowiedniej produkcji.
16.4.
Właściwy organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym momencie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych.
Organ może również przeprowadzić dowolne badania wyrywkowe produkowanych seryjnie pojazdów w odniesieniu do wymogów określonych w pkt. 14. powyżej.
16.5.
W razie niezadowalających wyników weryfikacji i badań przeprowadzonych zgodnie z pkt 16.4. powyżej, właściwy organ zapewnia podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu przywrócenia zgodności produkcji w najkrótszym możliwym terminie.
17.
SANKCJE ZA BRAK ZGODNOŚCI PRODUKCJI
17.1.
Homologacja udzielona typowi pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów pkt. 16.1. lub jeżeli pojazd nie przejdzie z wynikiem pozytywnym badań, o których mowa w pkt. 16.2. powyżej.
17.2.
Jeżeli Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest ona bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin, za pomocą kopii formularza homologacji, opatrzonej na końcu następującą adnotacją, napisaną dużymi literami, podpisaną i opatrzoną datą: "HOMOLOGACJA COFNIĘTA"
18.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH PRZEPROWADZAJĄCYCH BADANIA HOMOLOGACYJNE ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują Sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, odmowę lub cofnięcie homologacji.
[1] Urządzenie posiadające kilka ujść dźwięku uruchamianych przez jedną jednostkę zasilającą uważa się za DUO.
[2] Zgodnie z definicją podaną w ujednoliconej rezolucji (R.E.3).
[3] DUO składające się z kilku jednostek, z których każda emituje sygnał dźwiękowy i które uruchamiane są jednocześnie przez jedno urządzenie sterujące, uważa się za dźwiękowy system ostrzegawczy.
[4] 1 - Niemcy, 2 - Francja, 3 - Włochy, 4 - Niderlandy, 5 - Szwecja, 6 - Belgia, 7 - Węgry, 8 – Republika Czeska, 9 - Hiszpania, 10 - Jugosławia, 11 – Zjednoczone Królestwo, 12 - Austria, 13 - Luksemburg, 14 - Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 - Norwegia, 17 - Finlandia, 18 - Dania, 19 - Rumunia, 20 - Polska, 21 - Portugalia, 22 – Federacja Rosyjska, 23 - Grecja, 24 - Irlandia, 25 - Chorwacja, 26 - Słowenia, 27 - Słowacja, 28 - Białoruś, 29 - Estonia, 30 (numer wolny), 31 - Bośnia i Hercegowina, 32 - Łotwa, 33 (numer wolny), 34 - Bułgaria, 35-36 (numery wolne), 37 - Turcja, 38-39 (numery wolne), 40 – Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 – Wspólnota Europejska (homologacje udzielane są przez jej Państwa Członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 - Japonia, 44 (numer wolny), 45 - Australia, 46 - Ukraina, 47 – Republika Południowej Afryki.
Kolejne numery przydzielane są pozostałym krajom w porządku chronologicznym, zgodnie z ratyfikacją lub ich przystąpieniem do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony Porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
[5] Miejsce to może mieć przykładowo postać otwartej przestrzeni o promieniu 50 m, której część środkowa powinna być praktycznie pozioma w promieniu co najmniej 20 m, przy czym nawierzchnia powinna być wykonana z betonu, asfaltu lub podobnego materiału i wolna od sypkiego śniegu, wysokiej trawy, sypkiej gleby lub żużlu.
Pomiarów dokonuje się przy dobrej pogodzie.
W sąsiedztwie dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego lub mikrofonu nie może przebywać nikt poza obserwatorem odczytującym wskazania przyrządu, ponieważ obecność widzów może wywrzeć znaczny wpływ na odczyty rejestrowane przez przyrząd, jeśli widzowie ci znajdą się w pobliżu dźwiękowego urządzenia ostrzegawczego lub mikrofonu.
Podczas odczytu należy zignorować wszelkie wartości szczytowe sprawiające wrażenie niezwiązanych z ogólnym poziomem dźwięku.
[6] Patrz pkt 5.5.1., przypis 1.
[7] Patrz pkt 6.2.1., przypis 2.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 44 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym ("urządzenia przytrzymujące dla dzieci").
1.
ZAKRES
1.1.
Niniejszy regulamin stosuje się do urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które nadają się do instalacji w pojazdach o napędzie silnikowym, posiadających trzy lub więcej kół, i nieprzeznaczonych do eksploatacji ze składanymi lub bocznymi siedzeniami.
2.
DEFINICJE
Dla celów niniejszego regulaminu:
2.1. Urządzenie przytrzymujące dla dzieci ("urządzenie przytrzymujące") oznacza układ części, który może obejmować zespół taśm lub części elastycznych z klamrą zabezpieczającą, elementami regulującymi, elementami mocującymi, a w niektórych przypadkach dodatkowe urządzenie, takie jak przenośne łóżeczko, nosidełko dla niemowląt, dodatkowy fotel i/lub osłonę przed uderzeniem, które mogą być umieszczone w pojeździe o napędzie silnikowym.
Urządzenie jest tak zaprojektowane, aby zmniejszyć ryzyko zranienia użytkownika w przypadku zderzenia lub nagłego spowolnienia pojazdu poprzez ograniczenie ruchów jego ciała.
2.1.1.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci klasyfikuje się według pięciu "grup wagowych":
2.1.1.1. grupa 0 dla dzieci o wadze mniejszej niż 10 kg;
2.1.1.2. grupa 0+ dla dzieci o wadze mniejszej niż 13 kg;
2.1.1.3. grupa I dla dzieci o wadze od 9 do 18 kg;
2.1.1.4. grupa II dla dzieci o wadze od 15 do 25 kg;
2.1.1.5. grupa III dla dzieci o wadze od 22 do 36 kg.
2.1.2.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci dzieli się na cztery "kategorie":
2.1.2.1. "uniwersalne" do zastosowań określonych w ppkt. 6.1.1. i 6.1.3.1. na większości miejsc siedzących w pojeździe, a w szczególności na miejscach, które oceniono zgodnie z załącznikiem 13 – dodatek 2 ujednoliconej rezolucji w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) jako zgodne z taką kategorią urządzeń przytrzymujących dla dzieci;
2.1.2.2. "zastrzeżone" do zastosowań określonych w ppkt. 6.1.1. i 6.1.3.1. na wyznaczonych miejscach siedzących dla określonych typów pojazdów zgodnie ze wskazaniem producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub producenta pojazdu;
2.1.2.3. "półuniwersalne" do zastosowań określonych w ppkt. 6.1.1. i 6.1.3.2;
2.1.2.4. "tylko dla niektórych pojazdów" do zastosowania:
2.1.2.4.1. w konkretnych typach pojazdów, zgodnie z ppkt. 6.1.2. i 6.1.3.3 lub
2.1.2.4.2. jako wbudowane urządzenie przytrzymujące dla dzieci.
2.1.3.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci można podzielić na dwie klasy:
klasa zintegrowana obejmująca zespół taśm lub części elastycznych z klamrą zabezpieczającą, elementem regulującym, elementami mocującymi, a w niektórych przypadkach dodatkowy fotel i/lub osłonę przed uderzeniem, które mogą być przymocowane w pojeździe za pomocą własnej zintegrowanej taśmy lub taśm;
klasa niezintegrowana, która może obejmować częściowe urządzenie przytrzymujące, które w połączeniu z pasem dla dorosłych otaczającym ciało dziecka lub przytrzymującym urządzenie, w którym umieszczone jest dziecko, tworzy kompletne urządzenie przytrzymujące dla dzieci;
2.1.3.1. "częściowe urządzenie przytrzymujące" oznacza na przykład takie urządzenie jak poduszka podwyższająca, które w połączeniu z pasem dla dorosłych otaczającym ciało dziecka lub przytrzymującym urządzenie, w którym umieszczone jest dziecko, tworzy kompletne urządzenie przytrzymujące dla dzieci;
2.1.3.2. "poduszka podwyższająca" oznacza twardą poduszkę, której można używać wraz z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych;
2.1.3.3. "prowadnica taśmy" oznacza taśmę, która mocuje taśmę barkową pasa bezpieczeństwa dla dorosłych w pozycji odpowiedniej dla dzieci, oraz gdy skuteczna pozycja, w której taśma barkowa zmienia kierunek, może być regulowana za pomocą elementu, który da się przesuwać w górę i w dół taśmy w celu zlokalizowania barku użytkownika, a następnie zablokowania w tej pozycji.
Prowadnica taśmy nie służy do przenoszenia znaczącej części obciążenia dynamicznego.
2.2.
"Fotelik bezpieczeństwa dla dzieci" oznacza urządzenie przytrzymujące dla dzieci obejmujące fotelik, w którym umieszczone jest dziecko.
2.3. "Pas" oznacza urządzenie przytrzymujące dla dzieci obejmujące zespół taśm z klamrą bezpieczeństwa, elementami regulującymi i mocującymi;
2.4. "Fotelik" oznacza konstrukcję będącą częścią składową urządzenia przytrzymującego dla dzieci, przeznaczoną do umieszczania dzieci w pozycji siedzącej;
2.4.1. "przenośne łóżeczko" oznacza urządzenie do przytrzymywania przeznaczone do umieszczania i przytrzymywania dzieci w pozycji leżącej na wznak lub na brzuchu, przy czym kręgosłup dziecka jest w pozycji prostopadłej do środkowej płaszczyzny wzdłużnej pojazdu.
Urządzenie jest tak zaprojektowane, aby w przypadku zderzenia rozłożyć siły dośrodkowe na głowę i ciało dziecka za wyjątkiem jego kończyn;
2.4.2. "urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko" oznacza urządzenie służące do przytwierdzenia łóżeczka do struktury pojazdu;
2.4.3. "nosidełko dla niemowląt" oznacza urządzenie przytrzymujące przeznaczone do umieszczenia dziecka w pozycji półleżącej, tyłem do kierunku jazdy.
Urządzenie jest tak zaprojektowane, aby w przypadku zderzenia czołowego rozłożyć siły dośrodkowe na głowę i ciało dziecka za wyjątkiem jego kończyn.
2.5.
"Podpórka fotelika" oznacza tę część urządzenia przytrzymującego dla dzieci, za pomocą której można podnieść fotel.
2.6.
"Podparcie dla dzieci" oznacza tę część urządzenia przytrzymującego dla dzieci, za pomocą której można podnieść dziecko w urządzeniu przytrzymującym.
2.7.
"Osłona przed uderzeniem" oznacza urządzenie zamocowane przed dzieckiem i zaprojektowane w celu rozkładania sił dośrodkowych na większą część wysokości ciała dziecka w przypadku zderzenia czołowego.
2.8.
"Taśma" oznacza część elastyczną przeznaczoną do przenoszenia sił;
2.8.1. "taśma biodrowa" oznacza taśmę, która w postaci całego pasa lub jako jego element przechodzi przez obszar miednicy dziecka i przytrzymuje go;
2.8.2. "pas barkowy" oznacza tę część pasa, która przytrzymuje górną część tułowia dziecka;
2.8.3. "taśma krokowa" oznacza taśmę (lub rozdzielające się taśmy, w przypadku gdy tworzą ją dwie lub więcej taśm) zamocowaną do urządzenia przytrzymującego dla dzieci oraz taśmy biodrowej, umieszczoną w taki sposób, że przechodzi między udami dziecka; taśma ta jest zaprojektowana tak, aby zapobiec wysunięciu się dziecka z taśmy biodrowej w normalnych warunkach użytkowania oraz przesunięciu się taśmy biodrowej w górę względem miednicy w trakcie zderzenia.
2.8.4. "taśma przytrzymująca dla dzieci" oznacza taśmę stanowiącą element składowy pasa i przytrzymującą jedynie ciało dziecka;
2.8.5. "taśma mocująca urządzenia przytrzymującego dla dzieci" oznacza taśmę, która mocuje urządzenie przytrzymujące dla dzieci do konstrukcji pojazdu i może stanowić część urządzenia zabezpieczającego siedzenia pojazdu;
2.8.6. "szelki bezpieczeństwa" oznaczają zespół pasów obejmujący pas biodrowy, pasy barkowe oraz, o ile została zamontowana, taśmę krokową;
2.8.7. "pas w kształcie litery Y" oznacza pas, w przypadku którego taśma przeprowadzona między nogami dziecka oraz dwie taśmy barkowe tworzą zespół taśm.
2.9.
"Klamra" oznacza mechanizm szybkiego zwolnienia, który umożliwia trzymanie dziecka za pomocą urządzenia przytrzymującego lub zamocowanie urządzenia przytrzymującego do struktury samochodu, oraz które można szybko otworzyć.
Klamra może obejmować element regulujący;
2.9.1. "przycisk odblokowujący klamrę z obudową", klamry nie można zwolnić przy użyciu kuli o średnicy 40 mm;
2.9.2. "przycisk odblokowujący klamrę bez obudowy"; zwolnienie klamry musi być możliwe przy użyciu kuli o średnicy 40 mm;
2.10.
"Element regulujący" oznacza element umożliwiający dostosowanie urządzenia przytrzymującego lub jego mocowań do budowy ciała użytkownika i/lub konfiguracji pojazdu.
Element regulujący może być częścią klamry lub zwijaczem, bądź każdą inną częścią pasa bezpieczeństwa;
2.10.1. "szybki regulator" oznacza element regulujący, który można uruchomić płynnym ruchem jednej ręki.
2.10.2. "regulator zamontowany bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci" oznacza regulator zintegrowanych szelek bezpieczeństwa, który zamontowany jest bezpośrednio w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci, nie jest natomiast bezpośrednio osadzony na taśmach, do których regulacji został zaprojektowany.
2.11.
"Mocowania" oznaczają elementy urządzenia przytrzymującego dla dzieci, obejmujące elementy mocujące, które umożliwiają zamocowanie urządzenia przytrzymującego dla dzieci do konstrukcji pojazdu bezpośrednio lub poprzez siedzenie pojazdu.
2.12.
"Pochłaniacz energii" oznacza urządzenie zaprojektowane do rozpraszania energii niezależnie od taśmy lub w połączeniu z nią oraz stanowiące część urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
2.13.
"Zwijacz" oznacza urządzenie zaprojektowane do przechowywania części lub całości taśmy urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
Określenie to obejmuje następujące urządzenia:
2.13.1. "zwijacz samoblokujący" to zwijacz umożliwiający rozwinięcie żądanej długości taśmy, zaś po zapięciu klamry automatycznie dostosowujący taśmę do budowy ciała użytkownika, przy czym nie jest możliwe dalsze wysunięcie taśmy bez świadomego działania użytkownika;
2.13.2. "zwijacz blokowany awaryjnie" to zwijacz, który nie ogranicza swobody ruchów użytkownika pasa w normalnych warunkach jazdy.
Takie urządzenie wyposażone jest w elementy regulujące długość, które automatycznie dostosowują taśmę do budowy ciała użytkownika, oraz mechanizm blokujący uruchamiany awaryjnie przez:
2.13.2.1. spowolnienie pojazdu, wyciągnięcie taśmy ze zwijacza lub dowolny inny automatyczny środek (reakcja jednoczynnikowa); lub
2.13.2.2. połączenie jakichkolwiek z wymienionych środków (reakcja wieloczynnikowa).
2.14.
"Mocowanie urządzenia przytrzymującego" oznacza części konstrukcji pojazdu lub siedzenia, do których przytwierdzone są mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci;
2.14.1. "dodatkowe mocowanie" oznacza część konstrukcji pojazdu lub siedzenia, bądź dowolnej innej części pojazdu, do której zamierza się przymocować urządzenie przytrzymujące dla dzieci, występującej oprócz mocowań, które uzyskały homologację zgodnie z regulaminem nr 14.
2.15.
"Zwrócone przodem do kierunku jazdy" oznacza zwrócone przodem do normalnego kierunku jazdy pojazdu.
2.16.
"Zwrócone tyłem do kierunku jazdy" oznacza zwrócone tyłem do normalnego kierunku jazdy pojazdu;
2.17.
"Pozycja odchylona" oznacza specjalną pozycję fotela, która umożliwia dziecku przyjęcie pozycji półleżącej.
2.18.
"Pozycja leżąca/na wznak/na brzuchu" oznacza pozycję, w której przynajmniej głowa i ciało dziecka, za wyjątkiem jego kończyn, spoczywają na poziomej powierzchni w urządzeniu przytrzymującym.
2.19.
"Typ urządzeń przytrzymujących dla dzieci" oznacza urządzenia przytrzymujące dla dzieci, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:
2.19.1. kategoria oraz grupa wagowa (grupy wagowe), a także pozycja i kierunek (określone w pkt. 2.15. i 2.16.), przy których zamierza się używać urządzenia przytrzymujące;
2.19.2. geometria urządzenia przytrzymującego dla dzieci;
2.19.3. wymiary, masa, materiał i kolor:
siedzenia;
wypełniacza;
oraz
osłony przed uderzeniem;
2.19.4. materiał, splot, wymiary i kolor taśm;
2.19.5. elementy twarde (klamra, mocowania itp.).
2.20.
"Siedzenie pojazdu" oznacza strukturę, która może, lecz nie musi stanowić integralnej części konstrukcji pojazdu, z wykończeniem, przeznaczoną do użytkowania przez jedną dorosłą osobę.
W tym kontekście:
2.20.1. "zestaw siedzeń pojazdu" oznacza kanapę lub kilka osobnych siedzeń przylegających do siebie (tzn. zamocowanych w ten sposób, że przednie mocowania jednego z tych siedzeń leżą na jednej linii z przednimi lub tylnymi mocowaniami innego siedzenia, lub pomiędzy tymi mocowaniami), przy czym każde siedzenie mieści jedną lub więcej osób dorosłych;
2.20.2. "kanapa pojazdu" oznacza strukturę z wykończeniem przeznaczoną do użytkowania przez więcej niż jedną osobę dorosłą;
2.20.3. "przednie siedzenia pojazdu" oznacza zespół siedzeń najbardziej wysuniętych do przodu w kabinie pasażerskiej, tj. przed którymi nie znajduje się bezpośrednio żadne inne siedzenie;
2.20.4. "tylne siedzenia pojazdu" to zamocowane, zwrócone przodem do kierunku jazdy siedzenia umieszczone za innym zespołem siedzeń pojazdu.
2.21.
"System regulacji" oznacza kompletne urządzenie, za pomocą którego można regulować siedzenie pojazdu lub jego części, tak aby dopasować je do budowy ciała dorosłego użytkownika; w szczególności urządzenie to pozwala na:
2.21.1. przemieszczanie wzdłużne oraz/lub
2.21.2. przemieszczanie pionowe, oraz/lub
2.21.3. przemieszczanie kątowe.
2.22.
"Mocowanie siedzenia" oznacza system, dzięki któremu siedzenie dla dorosłego przymocowane jest do konstrukcji pojazdu, wraz z przynależnymi częściami konstrukcji pojazdu.
2.23.
"Typ siedzenia" oznacza kategorię siedzeń dla dorosłych, które nie różnią się pod następującymi istotnymi względami:
2.23.1. kształt, wymiary oraz materiał użyty do ich wykonania,
2.23.2. typy i wymiary systemu regulacji oparcia siedzenia oraz systemu blokady, a także
2.23.3. typ i wymiary mocowania pasa bezpieczeństwa dla dorosłych do siedzenia, mocowania siedzenia oraz przynależnych fragmentów konstrukcji pojazdu.
2.24.
"System przemieszczania" oznacza urządzenie pozwalające na kątowe lub wzdłużne przemieszczenie siedzenia dla dorosłego użytkownika lub pewnej jego części (bez ustalonego położenia pośredniego) w celu ułatwienia pasażerom zajęcia miejsca w pojeździe oraz włożenia lub wyjęcia przedmiotów.
2.25.
"System blokady" oznacza urządzenie służące do unieruchamiania i utrzymywania siedzenia i jego części składowych w pozycji, w której jest używane.
2.26.
"Mechanizm blokujący" jest mechanizmem blokującym i zapobiegającym przemieszczaniu się jednego odcinka taśmy pasa bezpieczeństwa dla dorosłych względem innego odcinka taśmy tego samego pasa.
Określenie to obejmuje następujące klasy:
2.26.1. "Mechanizm klasy A" to mechanizm zapobiegający wyciągnięciu przez dziecko taśmy ze zwijacza do części biodrowej pasa, gdy stosowany jest pas dla dorosłych do bezpośredniego przytrzymania dziecka.
Mechanizm dostarczony z urządzeniami przytrzymującymi grupy I umożliwia zachowanie zgodności z ppkt. 6.2.9.
2.26.2. "Mechanizm klasy B" to mechanizm umożliwiający zachowanie zastosowanego naciągu w części biodrowej pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, gdy pas ten stosowany jest do mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
Mechanizm ten ma na celu zapobieżenie wysunięciu się taśmy ze zwijacza, co spowodowałoby zwolnienie naciągu, a urządzenie przytrzymujące znalazłoby się w pozycji nieoptymalnej.
2.27.
"Urządzenie przytrzymujące dla osób specjalnej troski" jest urządzeniem przytrzymującym przeznaczonym dla dzieci specjalnej troski, które wynikają z upośledzenia fizycznego bądź umysłowego; urządzenie to może w szczególności umożliwić użycie dodatkowych urządzeń przytrzymujących dla dowolnej części ciała dziecka, jednak musi zawierać jako minimum podstawowe środki przytrzymywania, które zgodne są z wymogami niniejszego regulaminu.
3.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
3.1.
Wniosek o homologację typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci składa posiadacz znaku towarowego lub jego należycie ustanowiony przedstawiciel.
3.2.
Do wniosku o homologację dotyczącego każdego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy dołączyć:
3.2.1. opis techniczny urządzenia przytrzymującego dla dzieci, określający taśmy i inne użyte materiały, wraz z dołączonymi rysunkami części tworzących urządzenie przytrzymujące dla dzieci, zaś w przypadku zwijaczy instrukcje montażu zwijaczy oraz ich czujników, deklarację poziomu toksyczności (ppkt. 6.1.5.) i łatwopalności (ppkt.
Rysunki muszą przedstawiać pozycję przewidzianą dla numeru homologacji oraz dodatkowy symbol (symbole) w odniesieniu do okręgu znaku homologacji. Opis musi określać kolor modelu zgłoszonego do procedury homologacji;
3.2.2. cztery próbki urządzenia przytrzymującego dla dzieci;
3.2.3.
10-metrowy odcinek każdej kategorii taśm użytych w urządzeniu przytrzymującym dla dzieci; oraz
3.2.4. dodatkowe próbki zostaną dostarczone na żądanie służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań;
3.2.5. instrukcje i szczegóły dotyczące opakowania zgodnie z ust. 14 poniżej;
3.2.6. w przypadku przenośnego łóżeczka, jeśli urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko można używać w połączeniu z różnymi typami przenośnych łóżeczek, producent urządzenia przytrzymującego musi dostarczyć listę takich łóżeczek.
3.3.
Jeśli pas bezpieczeństwa dla dorosłych posiadający homologację stosowany jest do mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci, wniosek musi określać kategorię używanego pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, np. statyczny pas biodrowy.
3.4.
Przed udzieleniem homologacji, właściwy organ sprawdzi obecność zadowalających rozwiązań dla zapewnienia skutecznej kontroli zgodności produkcji.
4.
OZNACZENIA
4.1.
Próbki urządzeń przytrzymujących dla dzieci zgłoszone do procedury homologacji zgodnie z przepisami ppkt. 3.2.2. i 3.2.3. powyżej muszą być wyraźnie i trwale oznakowane z podaniem nazwy, inicjałów lub znaku towarowego producenta.
4.2.
Na jednej z części urządzenia przytrzymującego dla dzieci wykonanej z tworzywa sztucznego (szkielet urządzenia, osłona przed uderzeniem, poduszka podwyższająca, itp.), za wyjątkiem pasa (pasów) lub szelek bezpieczeństwa jest uwidoczniony w sposób wyraźny (i trwały) rok produkcji.
4.3.
Jeśli urządzenie przytrzymujące będzie używane w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, należy wyraźnie oznakować prawidłowe ułożenie taśmy za pomocą rysunku umieszczonego na stałe na urządzeniu przytrzymującym.
Jeśli urządzenie przytrzymujące jest unieruchomione pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, ułożenie taśmy musi być wyraźnie oznakowane na produkcie za pomocą kodów kolorystycznych.
W przypadku zainstalowania urządzenia przodem do kierunku jazdy ułożenie pasa bezpieczeństwa należy oznakować kolorem czerwonym, jeśli zaś urządzenie zwrócone jest tyłem do kierunku jazdy, kolorem niebieskim.
Takie same kolory należy także zastosować na tabliczkach przymocowanych do urządzenia przedstawiających sposób użycia.
Prawidłowe ułożenie, osobno dla odcinka biodrowego i barkowego pasa bezpieczeństwa, należy zaznaczyć na produkcie za pomocą kodów kolorystycznych i/lub słownie.
Oznakowanie określone w niniejszym ustępie musi być widoczne po zainstalowaniu urządzenia w pojeździe.
W przypadku urządzeń przytrzymujących z grupy 0 oznakowanie to musi być także widoczne, gdy w urządzeniu znajduje się dziecko.
4.4.
Na urządzeniach przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy należy umieścić na stałe tabliczkę widoczną w pozycji po zainstalowaniu z ostrzeżeniem: "ZAGROŻENIE ŻYCIA – Nie używać na miejscach wyposażonych w poduszki powietrzne"; napis na tabliczce powinien być umieszczony w języku kraju, w którym sprzedawane jest urządzenie.
4.5.
Ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru, na którym spoczywa głowa dziecka w urządzeniu przytrzymującym oraz na widocznej powierzchni urządzenia przytrzymującego dla dzieci, na urządzeniach zwróconych tyłem do kierunku jazdy należy umieścić na stałe następującą tabliczkę (poniższy tekst stanowi minimalny wymóg).
Napis na tabliczce musi być napisany w języku (językach) kraju, w którym sprzedawane jest urządzenie.
Minimalny rozmiar etykiety: 60 × 120 mm
+++++ TIFF +++++
4.6.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, które można zainstalować przodem lub tyłem do kierunku jazdy, należy umieścić następujący tekst:
"Uwaga – nie używać urządzeń zwróconych przodem do kierunku jazdy, jeŚli waga dziecka nie przekracza … (Należy odnieść się do instrukcji)"
4.7.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, w których możliwe jest alternatywne ułożenie pasa, alternatywne nośne punkty styczności między urządzeniem a pasem bezpieczeństwa dla dorosłych należy oznakować w sposób trwały.
Oznakowanie powinno wskazywać, że jest to alternatywne ułożenie pasa i powinno być zgodne ze wspomnianymi powyżej wymogami w zakresie używania kodów kolorystycznych dla siedzeń zwróconych przodem i tyłem do kierunku jazdy.
4.8.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci umożliwia użycie alternatywnych nośnych punktów styczności, oznakowanie wymagane w pkt. 4.3 musi zawierać wskazanie, że alternatywne ułożenie pasa opisane jest w instrukcji.
5.
HOMOLOGACJA
5.1.
Każda próbka zgłoszona zgodnie z ppkt. 3.2.2. i 3.2.3. powyżej musi pod każdym względem spełniać wymogi specyfikacji określone w ustępach 6-8 niniejszego regulaminu przed udzieleniem homologacji.
5.2.
Każdy typ, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 03, odpowiadające serii poprawek 03, które weszły w życie dnia 12 września 1995 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi urządzenia przytrzymującego dla dzieci objętemu niniejszym regulaminem.
5.3.
Powiadomienie o homologacji lub jej rozszerzeniu, bądź odmowie homologacji urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin.
5.4.
Oprócz oznaczeń określonych w ust. 4 powyżej, na każdym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci zgodnym z typem urządzenia homologowanego na mocy niniejszego regulaminu należy umieścić w odpowiednim miejscu następujące dane szczegółowe:
5.4.1. międzynarodowy znak homologacji składający się z:
5.4.1.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji; [1]
5.4.1.2. numeru homologacji;
5.4.2. następujące dodatkowe symbole:
5.4.2.1. słowo (słowa): "uniwersalne", "zastrzeżone", "półuniwersalne" lub "tylko dla niektórych pojazdów" w zależności od kategorii urządzenia przytrzymującego;
5.4.2.2. zakres wagowy, dla którego zaprojektowano urządzenie przytrzymujące dla dzieci, tj. 0-10 kg; 0-13 kg; 9-18 kg; 15-25 kg; 22-36 kg; 0-18 kg; 9-25 kg; 15-36 kg; 0-25 kg; 9-36 kg; 0-36 kg;
5.4.2.3. symbol "Y" w przypadku urządzenia obejmującego taśmę krokową zgodnie z wymogami suplementu 3 do serii poprawek 02 do niniejszego regulaminu;
5.4.2.4. symbol "S" w przypadku "urządzenia przytrzymującego dla osób specjalnej troski";
5.5.
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu podano przykładowy układ znaku homologacji.
5.6.
Dane szczegółowe określone w pkt. 5.4 powyżej muszą być czytelne i trwałe oraz mogą być umieszczone na urządzeniu w postaci tabliczki lub bezpośredniego oznakowania.
Tabliczka lub oznakowanie muszą być odporne na zużycie.
5.7.
Tabliczki, o których mowa w pkt. 5.6. powyżej, mogą zostać wydane przez organ, który udzielił homologacji lub, za upoważnieniem tego organu, przez producenta.
6.
SPECYFIKACJA OGÓLNA
6.1.
Umieszczanie i mocowanie w pojeździe
6.1.1.
Używanie urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii "uniwersalne", "półuniwersalne" i "zastrzeżone" dozwolone jest na miejscach siedzących zwróconych przodem i tyłem do kierunku jazdy, jeśli urządzenia przytrzymujące zamontowane są zgodnie z instrukcjami producenta.
6.1.2.
Używanie urządzeń przytrzymujących kategorii "tylko dla niektórych pojazdów" dozwolone jest na wszystkich miejscach siedzących, a także w bagażniku, jeśli urządzenia przytrzymujące zamontowane są zgodnie z instrukcjami producenta.
W przypadku urządzenia przytrzymującego zwróconego tyłem do kierunku jazdy jego konstrukcja musi zapewniać podpórkę pod głowę dziecka, gdy urządzenie jest gotowe do użytku.
Powyższe określamy jako linię prostopadłą do oparcia siedzenia przebiegającą wzdłuż linii wzroku; punkt przecięcia powinien znajdować się co najmniej 40 mm poniżej początku promienia takiej podpórki pod głowę.
6.1.3.
Zgodnie z kategorią, do której należy, urządzenie przytrzymujące dla dzieci musi być przymocowane do struktury pojazdu lub struktury siedzenia;
6.1.3.1. w przypadku kategorii "uniwersalne" i "zastrzeżone": jedynie za pomocą pasa bezpieczeństwa dla dorosłych (ze zwijaczem lub bez) spełniającego wymogi regulaminu nr 16 (lub równoważnego) przytwierdzonego do mocowań spełniających wymogi regulaminu nr 14 (lub równoważnego).
6.1.3.2. w przypadku kategorii "półuniwersalne": za pomocą dolnych mocowań zgodnych z regulaminem 14 oraz dodatkowych mocowań spełniających zalecenia załącznika 11 do niniejszego regulaminu;
6.1.3.3. w przypadku kategorii "tylko dla niektórych pojazdów": za pomocą mocowań zaprojektowanych przez producenta pojazdu lub producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci;
6.1.3.4. w przypadku pasów przytrzymujących dla dzieci lub pasa mocującego urządzenie przytrzymujące dla dzieci wykorzystujące mocowanie pasa, do którego został już przymocowany pas lub pasy dla dorosłych, służba techniczna sprawdzi, czy:
skuteczne miejsce mocowania dla dorosłych jest miejscem, które uzyskało homologację zgodnie z regulaminem 14 lub równoważnym;
skuteczne działanie obu urządzeń nie jest utrudnione przez jedno z nich;
klamry systemu dla dorosłych i systemu dodatkowego nie mogą być wymienne.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci wykorzystujących pręty lub dodatkowe elementy mocujące przytwierdzone do mocowań posiadających homologację zgodnie z regulaminem 14, które zmieniają właściwe miejsce mocowań w stosunku do miejsca określonego regulaminem 14, mają zastosowanie następujące wymogi:
takie urządzenia uzyskają homologację jedynie jako urządzenia półuniwersalne lub przeznaczone tylko dla niektórych pojazdów;
służba techniczna zastosuje wymogi załącznika 11 do niniejszego regulaminu w odniesieniu do pręta i mocowań;
pręt zostanie objęty badaniem dynamicznym, przy czym obciążeniu zostanie poddana środkowa część pręta przy jego największym wydłużeniu, jeśli jest regulowany;
nie będzie negatywnego wpływu na właściwą pozycję i działanie wszelkich mocowań dla dorosłych, za pomocą których pręt jest przymocowany.
6.1.4.
Poduszka podwyższająca musi być przytrzymywana przez pas bezpieczeństwa dla dorosłych, przy zastosowaniu badania określonego w ppkt. 8.1.4., lub przez odrębne środki.
6.1.5.
Producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci musi oświadczyć na piśmie, że poziom toksyczności materiałów stosowanych przy wytwarzaniu urządzeń przytrzymujących i dostępnych dla dziecka pozostającego w urządzeniu przytrzymującym odpowiada stosownym wymogom normy CEN – Bezpieczeństwo zabawek, część 3 (czerwiec 1982 r.).
Badania potwierdzające ważność oświadczenia mogą być przeprowadzane według uznania służby odpowiedzialnej za badania.
Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do urządzeń przytrzymujących z grupy II i III.
6.1.6.
Producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci musi oświadczyć na piśmie, że poziom palności materiałów stosowanych przy wytwarzaniu urządzeń przytrzymujących odpowiada właściwym postanowieniom ujednoliconej rezolucji EKG w sprawie budowy pojazdów (R.E.3) (dokument TRANS/WP.29/78/Rev.1, ust. 1.42).
Badania potwierdzające ważność oświadczenia mogą być przeprowadzane według uznania służby odpowiedzialnej za badania.
6.1.7.
W celu homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem przyjmuje się, że deska rozdzielcza musi być odpowiednio sztywna w przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy i wspartych o deskę rozdzielczą pojazdu.
6.1.8.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii "uniwersalne", główny nośny punkt styczności między urządzeniem przytrzymującym dla dzieci a pasem bezpieczeństwa dla dorosłych nie może być oddalony o mniej niż 150 mm od osi Cr podczas pomiaru z urządzeniem przytrzymującym dla dzieci umieszczonym na stanowisku do badań dynamicznych.
Powyższe dotyczy wszystkich konfiguracji dopasowania.
Zezwala się na dodatkowe alternatywne ułożenie pasów.
Jeśli możliwe jest alternatywne ułożenie pasa, producent musi zawrzeć szczególne odniesienie do ułożenia alternatywnego w instrukcji użytkownika, zgodnie z wymogami ust. 14.
Podczas badań przy zastosowaniu alternatywnego ułożenia pasa, urządzenie przytrzymujące musi spełniać wszystkie wymogi niniejszego regulaminu za wyjątkiem postanowień niniejszego ustępu.
6.1.9.
Maksymalna długość pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, jaka może być stosowana do mocowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci kategorii "uniwersalne" na stanowisku do badań dynamicznych, określona została w załączniku 13 do niniejszego regulaminu.
W celu stwierdzenia zgodności z powyższymi wymogami urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostanie zamocowane na stanowisku badawczym za pomocą odpowiedniego standardowego pasa bezpieczeństwa opisanego w załączniku 13.
Manekin nie zostanie zainstalowany, o ile konstrukcja urządzenia przytrzymującego nie spowoduje zwiększenia długości używanego pasa wskutek instalacji manekina.
Po zainstalowaniu urządzenia przytrzymującego dla dzieci, naciąg pasa jest powodowany wyłącznie przez standardowy zwijacz, jeśli takowy zainstalowano.
W przypadku zastosowania pasa ze zwijaczem, warunek ten musi zostać spełniony, przy czym na szpuli musi pozostać fragment pasa o długości co najmniej 150 mm.
6.1.10.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grupy 0 i 0+ nie mogą być zwrócone przodem do kierunku jazdy.
6.2.
Konfiguracja
6.2.1.
Konfiguracja urządzenia przytrzymującego musi być taka, by
6.2.1.1. urządzenie przytrzymujące zapewniało wymagany poziom ochrony w każdej pozycji; w przypadku "urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski" podstawowe środki przytrzymywania powinny zapewniać wymagany poziom ochrony w każdej pozycji bez konieczności stosowania dodatkowych urządzeń przytrzymujących, które mogą być także zainstalowane.
6.2.1.2. można w sposób łatwy i szybki umieścić i wyjąć z niego dziecko; w przypadku urządzenia przytrzymującego dla dzieci, w którym dziecko przytrzymywane jest za pomocą szelek lub pasa w kształcie litery Y bez zwijacza, każdy pas barkowy oraz taśma biodrowa muszą mieć swobodę przemieszczania się względem siebie podczas procedury określonej w ppkt. 7.2.1.4.
W takich przypadkach zespół pasa urządzenia przytrzymującego dla dzieci może być wyposażony w dwie lub więcej części łączących.
W przypadku "urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski" uznaje się, że dodatkowe urządzenia przytrzymujące ograniczą szybkość, z jaką dziecko może zostać umieszczone w urządzeniu i z niego wyjęte.
Jednak dodatkowe urządzenia muszą być zaprojektowane w taki sposób, by możliwie szybko można je było odblokować.
6.2.1.3.
Jeśli istnieje możliwość zmiany pochylenia urządzenia przytrzymującego, taka zmiana nie powinna wymagać ręcznego dostosowania pasów.
Zmiany pochylenia urządzenia przytrzymującego można dokonać jedynie ręcznie, przy świadomym udziale użytkownika.
6.2.1.4. urządzenia przytrzymujące z grup 0, 0+ i I powinny utrzymywać dziecko w takiej pozycji, by zapewnić wymagany poziom ochrony nawet podczas jego snu;
6.2.1.5. w celu zapobieżenia wysunięciu się spod zapiętego pasa wskutek zderzenia lub niespokojnych ruchów dziecka, we wszystkich urządzeniach przytrzymujących z grupy I zwróconych przodem do kierunku jazdy i obejmujących zintegrowany system szelek bezpieczeństwa wymaga się zamontowania taśmy krokowej.
Po przymocowaniu taśmy krokowej, w pozycji najbardziej wyciągniętej, o ile jest regulowana, nie może być możliwe dostosowanie taśmy biodrowej tak, by znajdowała się ponad miednicą manekina o wadze 9 lub 15 kg.
6.2.2.
W przypadku grup I, II i III wszystkie urządzenia przytrzymujące wykorzystujące "taśmę biodrową" muszą odpowiednio prowadzić "taśmę biodrową", aby zapewnić, że siły przenoszone są przez "taśmę biodrową" przez obszar miednicy.
6.2.3.
Wszystkie taśmy urządzenia przytrzymującego muszą być umieszczone w taki sposób, by nie powodowały niewygody u użytkownika w normalnych warunkach eksploatacji lub nie układały się w niebezpiecznej konfiguracji.
Odległość między taśmami barkowymi w pobliżu szyi powinna wynosić co najmniej tyle, ile szerokość szyi odpowiedniego manekina.
6.2.4.
Zespół nie powinien narażać delikatnych części ciała dziecka (brzuch, okolice kroku itp.) na nadmierne obciążenia.
Konstrukcja powinna zapewniać, by siły ściskające nie działały na ciemię głowy dziecka w przypadku zderzenia.
6.2.4.1.
Pasy w kształcie litery Y mogą być stosowane jedynie w urządzeniach przytrzymujących dla dzieci zwróconych tyłem do kierunku jazdy.
6.2.5.
Urządzenie przytrzymujące musi być skonstruowane i zainstalowane w taki sposób, by:
6.2.5.1. zminimalizować ryzyko uszkodzenia ciała dziecka lub innych osób przebywających w pojeździe spowodowane przez ostre krawędzie lub występy (określone na przykład w regulaminie nr 21);
6.2.5.2. nie wystawały ostre krawędzie lub występy, które mogą zniszczyć tapicerkę siedzeń pojazdu lub odzież osób przebywających w pojeździe;
6.2.5.3. nie narażać delikatnych części ciała dziecka (brzuch, okolice kroku itp.) na dodatkowe siły bezwładności, które wywołuje;
6.2.5.4. zapewnić, że jego twarde części, w punktach styczności z taśmami, nie posiadają ostrych krawędzi, które mogą ścierać pasy.
6.2.6.
Każda część wytworzona oddzielnie tak, by umożliwić zamocowanie i demontaż elementów, musi być zaprojektowana w taki sposób, by w miarę możliwości zapobiec ryzyku nieprawidłowego montażu i użytkowania.
"Urządzenia przytrzymujące dla osób specjalnej troski" mogą być wyposażone w dodatkowe urządzenia przytrzymujące; muszą być one zaprojektowane w taki sposób, by zapobiec ryzyku nieprawidłowego montażu, zaś metody ich odłączania i działania powinny być oczywiste dla ratownika w razie niebezpieczeństwa.
6.2.7.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone dla grup I, II oraz łącznie grupy I i II obejmuje oparcie fotela, wewnętrzna wysokość oparcia, określona zgodnie ze schematem w załączniku 12, nie może być mniejsza niż 500 mm.
6.2.8.
Można stosować jedynie zwijacze samoblokujące lub blokowane awaryjnie.
6.2.9.
W przypadku urządzeń przeznaczonych do użycia w grupie I dziecko nie może mieć możliwości łatwego poluzowania tej części urządzenia, która przytrzymuje miednicę po umieszczeniu dziecka w urządzeniu; wszelkie urządzenia zaprojektowane w takim celu muszą być przymocowane na stałe do urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
6.2.10.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci może być zaprojektowane do użycia w więcej niż jednej grupie wagowej i/lub przez więcej niż jedno dziecko pod warunkiem, że jest w stanie spełnić wymogi określone dla każdej z grup.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci kategorii "uniwersalne" musi spełniać wymogi tej kategorii dla wszystkich grup wagowych, dla których uzyskało homologację.
6.2.11.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci ze zwijaczem
W przypadku urządzenia przytrzymującego dla dzieci wyposażonego w zwijacz, musi on spełniać wymogi ppkt. 7.2.3. poniżej.
6.2.12.
W przypadku poduszek podwyższających należy zbadać swobodę przechodzenia pasów i wypustów pasa dla dorosłych przez punkty mocowania.
Dotyczy to w szczególności poduszek podwyższających, które przeznaczone są dla przednich siedzeń w samochodach i które mogą mieć długi półsztywny szkielet.
Zamocowana klamra nie może przechodzić przez punkty mocowania podwyższonych siedzeń ani umożliwiać ułożenia pasa całkowicie odmiennie od ułożenia w wózku doświadczalnym.
6.2.13.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci zaprojektowane jest dla więcej niż jednego dziecka, każde urządzenie przytrzymujące musi być w pełni niezależne w kontekście przenoszenia sił i regulacji.
6.2.14.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci obejmujące elementy nadmuchiwane muszą być zaprojektowane w taki sposób, by warunki użytkowania (ciśnienie, temperatura, wilgotność) nie miały wpływu na zachowanie przez nie zgodności z wymogi niniejszego regulaminu.
7.
SPECYFIKACJA SZCZEGÓŁOWA
7.1.
Przepisy mające zastosowanie do zamontowanego urządzenia przytrzymującego
7.1.1.
Odporność na korozję
7.1.1.1.
Kompletne urządzenie przytrzymujące dla dzieci lub jego części podatne na korozję podlegają badaniom korozyjnym określonym w ppkt. 8.1.1. poniżej.
7.1.1.2.
Po przeprowadzeniu badania korozyjnego określonego w ppkt. 8.1.1.1. i 8.1.1.2. żadne oznaki zużycia mogące zakłócić prawidłowe funkcjonowanie urządzenia ani też żadne znaczne oznaki korozji nie mogą być widoczne dla nieuzbrojonego oka wykwalifikowanego obserwatora.
7.1.2.
Pochłanianie energii
7.1.2.1.
Wszystkie urządzenia z oparciem muszą posiadać wewnętrzne powierzchnie, określone w załączniku 18 do niniejszego regulaminu, obejmujące materiał o szczytowym przyspieszeniu poniżej 60 g, mierzonym zgodnie z załącznikiem 17 do niniejszego regulaminu.
Wymóg ten stosuje się także do fragmentów osłon przed uderzeniem, które znajdują się w strefie uderzenia głowy.
7.1.3.
Wywrócenie
7.1.3.1.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy poddać badaniom określonym w ppkt. 8.1.2.; manekin nie może wypaść z urządzenia, zaś gdy siedzenie do badań znajduje się w pozycji do góry nogami, głowa manekina nie może się przesunąć o więcej niż 300 mm w stosunku do swego pierwotnego położenia w kierunku pionowym względem siedzenia.
7.1.4.
Badanie dynamiczne
7.1.4.1.
Dane ogólne.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy poddać badaniu dynamicznemu zgodnie z ppkt. 8.1.3. poniżej.
7.1.4.1.1.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci kategorii "uniwersalne", "zastrzeżone" i "półuniwersalne" należy poddać badaniu na wózku doświadczalnym przy użyciu siedzenia do badań określonego w ust. 6 oraz zgodnie z ppkt. 8.1.3.1.
7.1.4.1.2.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci kategorii "tylko dla niektórych pojazdów" należy poddać badaniu z każdym modelem pojazdu, dla jakiego są przeznaczone.
Służba techniczna odpowiedzialna za przeprowadzanie badań może zmniejszyć liczbę badanych modeli pojazdów, jeśli nie różnią się w sposób znaczący pod względem aspektów wymienionych w ppkt. 7.1.4.1.2.3.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci można poddać badaniom w jeden z następujących sposobów:
7.1.4.1.2.1. w kompletnym pojeździe zgodnie z ppkt. 8.1.3.3.;
7.1.4.1.2.2. w kadłubie nadwozia pojazdu na wózku doświadczalnym zgodnie z 8.1.3.2.; lub
7.1.4.1.2.3. w częściach kadłuba nadwozia pojazdu reprezentatywnych dla struktury pojazdu i powierzchni zderzenia.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji na tylnym siedzeniu, części te powinny obejmować oparcie przedniego siedzenia, siedzenie tylne, podłogę, słupki "B" i "C" oraz dach.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji na przednim siedzeniu, części pojazdu powinny obejmować deskę rozdzielczą, słupki "A", przednią szybę oraz dźwignie lub gałki zainstalowane w podłodze bądź na konsoli, przednie siedzenie, podłogę oraz dach.
Ponadto, jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest do eksploatacji w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, części pojazdu powinny obejmować odpowiedni pas bądź pasy dla dorosłych.
Służba techniczna odpowiedzialna za przeprowadzanie badań może zezwolić na wyłączenie z badania elementów, jeśli uzna je za zbędne.
Badania należy przeprowadzać zgodnie z ppkt. 8.1.3.2.
7.1.4.1.3.
Badanie dynamiczne należy przeprowadzić na urządzeniach do przytrzymywania dla dzieci, które wcześniej nie były poddawane obciążeniu.
7.1.4.1.4.
Podczas badań dynamicznych żadna część urządzenia przytrzymującego dla dzieci umożliwiająca utrzymanie dziecka na miejscu nie może się złamać, zaś klamry, system blokujący lub system przemieszczania nie może się odblokować.
7.1.4.1.5.
W przypadku urządzeń niezintegrowanych stosowany pas bezpieczeństwa musi być pasem standardowym, zaś jego klamry mocujące muszą być zgodne z załącznikiem 13 do niniejszego regulaminu.
Powyższe nie ma zastosowania do homologacji urządzeń kategorii "tylko dla niektórych pojazdów". W takim przypadku należy użyć właściwy pas pojazdu.
7.1.4.1.6.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci kategorii "tylko dla niektórych pojazdów" zainstalowane jest za najdalej wysuniętymi do tyłu siedzeniami dla użytkowników dorosłych zwróconymi przodem do kierunku jazdy (na przykład bagażnik), należy przeprowadzić jedno badanie przy użyciu największego manekina bądź manekinów w kompletnym pojeździe, o czym mowa w ppkt. 8.1.3.3.3.
Pozostałe badania, w tym badanie zgodności produkcji, można przeprowadzić zgodnie z ppkt. 8.1.3.2. na życzenie producenta.
7.1.4.1.7.
W przypadku "urządzenia przytrzymującego dla osób specjalnej troski" należy przeprowadzić dwukrotnie każde badanie dynamiczne określone w niniejszym regulaminie dla każdej grupy wagowej: za pierwszym razem przy użyciu podstawowych środków przytrzymywania, za drugim zaś przy użyciu wszystkich urządzeń przytrzymujących.
W przypadku tych badań należy zwrócić szczególną uwagę na wymogi określone w ppkt. 6.2.3. i 6.2.4.
7.1.4.1.8.
Podczas badań dynamicznych standardowy pas bezpieczeństwa używany do instalacji urządzenia przytrzymującego dla dzieci nie może się odłączyć od żadnej prowadnicy lub mechanizmu blokady wykorzystywanego w prowadzonym badaniu.
7.1.4.2.
Przyspieszenie klatki piersiowej [2]
7.1.4.2.1.
Wynik przyspieszenia klatki piersiowej nie może przekraczać 55 g, za wyjątkiem okresów, których suma nie przekracza 3 ms.
7.1.4.2.2.
Element pionowy przyspieszenia od brzucha w kierunku głowy nie może przekraczać 30 g, za wyjątkiem okresów, których suma nie przekracza 3 ms.
7.1.4.3.
Nacisk na brzuch [3]
7.1.4.3.1.
Podczas weryfikacji opisanej w załączniku 8 – dodatek 1, ustęp 5.3. nie mogą być widoczne żadne ślady wgnieceń modeliny w okolicy brzucha spowodowanych przez jakąkolwiek część urządzenia przytrzymującego.
7.1.4.4.
Przemieszczenie manekina
7.1.4.4.1.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci kategorii "uniwersalne", "zastrzeżone" i "półuniwersalne":
7.1.4.4.1.1.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone przodem do kierunku jazdy: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny BA i DA przedstawione na rysunku 1 poniżej.
+++++ TIFF +++++
7.1.4.4.1.2.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci zwrócone tyłem do kierunku jazdy:
7.1.4.4.1.2.1.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci wsparte o deskę rozdzielczą: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny AD i DCr przedstawione na rysunku 2 poniżej.
+++++ TIFF +++++
7.1.4.4.1.2.2.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grupy 0 niewsparte o deskę rozdzielczą oraz przenośne łóżeczka: głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny AB, AD i DE pokazane na rysunku 3 poniżej.
+++++ TIFF +++++
7.1.4.4.1.2.3.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci nie należące do grupy 0 oraz niewsparte o deskę rozdzielczą:
Głowa manekina nie może wyjść poza płaszczyzny FD, FG i DE pokazane na rysunku 4 poniżej.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci ma styczność z prętem o średnicy 100 mm oraz spełnione są wszystkie kryteria działania, należy przeprowadzić dodatkowe badanie dynamiczne (zderzenie czołowe) przy użyciu najcięższego manekina przeznaczonego dla tego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci, bez pręta o średnicy 100 mm; przy tym badaniu wymaga się spełnienia wszystkich kryteriów, za wyjątkiem przemieszczenia w przód.
+++++ TIFF +++++
7.1.4.4.2.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do kategorii "tylko dla niektórych pojazdów": podczas badań w kompletnym pojeździe lub kadłubie nadwozia pojazdu, głowa nie może stykać się z żadną częścią pojazdu.
Jednak w przypadku styczności prędkość uderzenia głowy nie może przekraczać 24 km/h, zaś stykająca się część musi spełniać wymogi badania na pochłanianie energii określone w regulaminie nr 21, załącznik 4.
W przypadku badań przy użyciu kompletnych pojazdów musi istnieć możliwość usunięcia manekinów z urządzenia przytrzymującego dla dzieci bez użycia narzędzi po przeprowadzeniu badania.
7.1.5.
Odporność na temperaturę
7.1.5.1.
Zespoły klamer, zwijacze, regulatory oraz mechanizmy blokujące, na które może mieć wpływ temperatura, należy poddać badaniu termicznemu określonemu w ppkt. 8.2.8. poniżej.
7.1.5.2.
Po przeprowadzeniu badania termicznego określonego w ppkt. 8.2.8.1. żadne oznaki zużycia mogące zakłócić prawidłowe funkcjonowanie urządzenia nie mogą być widoczne dla nieuzbrojonego oka wykwalifikowanego obserwatora.
7.2.
Przepisy mające zastosowanie do poszczególnych elementów urządzenia przytrzymującego
7.2.1.
Klamra
7.2.1.1.
Klamra musi być zaprojektowana w sposób wykluczający możliwość nieprawidłowego użycia.
Oznacza to, między innymi, że klamra nie może przyjąć pozycji na wpół zatrzaśniętej; nie może istnieć możliwość niezamierzonej zamiany części klamry, gdy jest ona zamknięta; klamra musi zamykać się jedynie wówczas, gdy wszystkie części są zaczepione.
Jeśli klamra ma styczność z dzieckiem, nie może być węższa od minimalnej szerokości taśmy określonej w ppkt.
7.2.4.1.1 poniżej. Niniejszy ustęp nie stosuje się do zespołów pasa, które posiadają homologację zgodnie z regulaminem EKG nr 16 lub inną obowiązującą równoważną normą.
W przypadku "urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski" jedynie klamra znajdująca się na głównych środkach przytrzymywania musi spełniać wymogi ppkt. 7.2.1.1. do 7.2.1.9. włącznie.
7.2.1.2.
Klamra powinna pozostawać zamknięta bez względu na swoją pozycję, również nieobciążona.
Musi być skonstruowana w sposób ułatwiający chwytanie i jej użytkowanie.
Musi istnieć możliwość jej otwarcia przez zastosowanie nacisku na przycisk lub podobny mechanizm.
Powierzchnia, do której należy przyłożyć taki nacisk, powinna posiadać następujące wymiary w pozycji odpiętej: dla urządzeń z obudową: obszar nie większy niż 4,5 cm2 o szerokości co najmniej 15 mm; dla urządzeń bez obudowy: obszar nie większy niż 2,5 cm2 o szerokości co najmniej 10 mm.
Szerokość powinna być mniejszą wartością dwóch wymiarów określających zalecany obszar i należy ją mierzyć prostokątnie do kierunku ruchu przycisku zwalniającego.
7.2.1.3.
Obszar odblokowania klamry należy oznaczyć kolorem czerwonym. Koloru tego nie może posiadać żadna inna część klamry.
7.2.1.4.
Musi istnieć możliwość uwolnienia dziecka z urządzenia przytrzymującego wykonując jedno działanie na pojedynczej klamrze.
W przypadku grup 0 i 0+ zezwala się na wyjęcie dziecka wraz z takimi urządzeniami jak nosidełko dla niemowląt/przenośne łóżeczko/urządzenie przytrzymujące przenośne łóżeczko, jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci można uwolnić za pomocą działania na maksymalnie dwóch klamrach.
7.2.1.4.1.
Połączenie zaciskowe między taśmami barkowymi szelek bezpieczeństwa uznaje się za niezgodne z wymogiem odblokowania za pomocą jednego działania określonym w ppkt. 7.2.1.4. powyżej.
7.2.1.5.
W przypadku grup II i III klamra musi być umieszczona w taki sposób, by znajdowała się w zasięgu dziecka przebywającego w pojeździe.
Ponadto, w przypadku wszystkich grup musi być umieszczona w taki sposób, by jej przeznaczenie i sposób działania były oczywiste dla ratownika w razie niebezpieczeństwa.
7.2.1.6.
Otwarcie klamry powinno umożliwić swobodne wyjęcie dziecka z "fotelika" "podpórki fotelika" lub "osłony przed uderzeniem", jeśli są zamontowane; jeśli zaś urządzenie obejmuje taśmę krokową, powinna być ona uwalniana tą samą klamrą.
Klamra powinna spełniać wymogi eksploatacyjne badania termicznego określone w ppkt. 8.2.8.1. oraz powtarzalne działanie.
Przed badaniem dynamicznym określonym w ppkt. 8.1.3. powinna być poddana badaniu obejmującemu 5000 ±5 cykli otwarcia i zamknięcia w normalnych warunkach pracy.
7.2.1.8.
Klamrę należy poddać następującym badaniom w zakresie otwierania:
7.2.1.8.1.
Próba obciążeniowa
7.2.1.8.1.1.
Do tej próby należy wykorzystać urządzenie przytrzymujące dla dzieci, które poddano uprzednio badaniu dynamicznemu określonemu w ppkt. 8.1.3. poniżej.
7.2.1.8.1.2.
Siła wystarczająca do otwarcia klamry w badaniu opisanym w ppkt. 8.2.1.1. poniżej nie powinna przekraczać 80 N.
7.2.1.8.2.
Próba bez obciążenia
7.2.1.8.2.1.
W próbie tej należy użyć klamry, która nie była wcześniej poddana obciążeniu.
Siła wystarczająca do otwarcia klamry niepoddanej obciążeniu musi mieścić się w zakresie 40-80 N w badaniach opisanych w ppkt. 8.2.1.2. poniżej.
7.2.1.9.
Wytrzymałość.
7.2.1.9.1.
Podczas badania zgodnie z ppkt.
8.2.1.3.2. żadna część klamry lub przylegających taśm bądź regulatorów nie może się złamać ani odpaść.
7.2.1.9.2.
Klamra szelek stosowana w grupach wagowych 0 i 0+ powinna wytrzymać działanie siły 4000 N.
7.2.1.9.3.
Klamra szelek stosowana w grupie I i wyższych powinna wytrzymać działanie siły 10000 N.
7.2.1.9.4.
Właściwy organ może zrezygnować z przeprowadzenia badania wytrzymałości klamry, jeśli dostępne informacje czynią je zbytecznym.
7.2.2.
Element regulujący
7.2.2.1.
Zakres regulacji powinien być wystarczający, by umożliwić prawidłową regulację urządzenia przytrzymującego dla dzieci w całej grupie wagowej, dla której urządzenie jest przeznaczone, oraz odpowiednią instalację we wszystkich określonych modelach pojazdów.
7.2.2.2.
Wszystkie elementy regulujące powinny być typu "szybki regulator" za wyjątkiem elementów regulujących stosowanych jedynie w trakcie wstępnej instalacji urządzenia przytrzymującego w pojeździe.
7.2.2.3.
Urządzenia typu "szybki regulator" powinny być łatwo dostępne, gdy urządzenie przytrzymujące dla dzieci jest prawidłowo zainstalowane, a dziecko lub manekin jest w nim umieszczony.
7.2.2.4.
Urządzenie typu "szybki regulator" powinno łatwo dopasowywać się do budowy ciała dziecka.
W szczególności, w badaniu przeprowadzonym zgodnie z ppkt. 8.2.2.1., siła wymagana do obsługi ręcznego urządzenia do regulacji nie powinna przekraczać 50 N.
7.2.2.5.
Badaniu należy poddać dwie próbki elementów regulujących urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnie z wymogami eksploatacyjnymi badania termicznego określonymi w ppkt. 8.2.8.1. i 8.2.3. poniżej.
7.2.2.5.1.
Obsunięcie taśmy nie może przekroczyć 25 mm dla jednego lub 40 mm dla wszystkich elementów regulujących.
7.2.2.6.
Element regulujący nie może się złamać ani odpaść podczas badania określonego w ppkt. 8.2.2.1. poniżej.
7.2.2.7.
Regulator zamontowany bezpośrednio na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci musi być zdolny wytrzymać powtarzalne działanie. Przed badaniem dynamicznym określonym w ppkt.
7.2.3.
Zwijacze
7.2.3.1.
Zwijacze samoblokujące
7.2.3.1.1.
Różnica pomiędzy pozycjami blokowania zwijacza taśmy pasa bezpieczeństwa wyposażonego w zwijacz samoblokujący nie powinna przekraczać 30 mm.
Po wykonaniu ruchu wstecz przez użytkownika pas pozostaje w pozycji wyjściowej lub powraca do tej pozycji automatycznie wskutek następującego ruchu do przodu użytkownika.
7.2.3.1.2.
Jeżeli zwijacz stanowi część pasa biodrowego, wówczas siła wciągania taśmy wynosi co najmniej 7 N, mierzona na dystansie pomiędzy manekinem a zwijaczem zgodnie z ppkt.
8.2.4.1. poniżej. Jeżeli zwijacz stanowi część pasa barkowego, w ten sam sposób mierzona siła wciągania taśmy wynosi co najmniej 2 N i nie więcej niż 7 N. Jeżeli taśma przechodzi przez prowadnicę lub koło pasowe, siłę wciągania należy mierzyć na dystansie pomiędzy manekinem a prowadnicą lub kołem pasowym.
Jeżeli zestaw zawiera zabezpieczenie (ręczne lub automatyczne) przed całkowitym zwinięciem pasa, nie powinno ono być uruchomione podczas mierzenia siły zwijania.
7.2.3.1.3.
Taśmę należy wysunąć ze zwijacza i pozwolić jej swobodnie zwinąć się, zgodnie z warunkami określonymi w ppkt. 8.2.4.2 poniżej.
Czynność należy powtórzyć 5000 razy. Następnie zwijacz należy poddać badaniu termicznemu zgodnie z wymogami eksploatacyjnymi określonymi w ppkt.
8.2.8.1. oraz badaniu na korozję opisanemu w ppkt. 8.1.1, a także badaniu odporności na pył opisanemu w ppkt.
Następnie urządzenie powinno pomyślnie przejść kolejną próbę 5000 cykli wysunięcia i zwinięcia. Po zakończeniu powyższych prób zwijacz nadal powinien funkcjonować poprawnie i spełniać wymogi określone w ppkt.
7.2.3.2.
Zwijacze blokowane awaryjnie
7.2.3.2.1.
Zwijacz blokowany awaryjnie powinien spełniać następujące warunki w czasie badania przeprowadzonego zgodnie z ppkt. 8.2.4.3.:
7.2.3.2.1.1. Zwijacz powinien się zablokować, gdy opóźnienie pojazdu osiągnie wartość 0,45 g.
7.2.3.2.1.2. Taśma nie powinna zostać zablokowana przy przyspieszeniach (mierzonych zgodnie z kierunkiem rozwijania) poniżej 0,8 g.
7.2.3.2.1.3. Zwijacz nie powinien blokować się, jeżeli czujnik znajduje się w położeniu wychylonym o maksymalnie 12° w dowolnym kierunku od pozycji fabrycznie ustalonej przez producenta.
7.2.3.2.1.4. Zwijacz powinien zablokować się, gdy czujnik jest wychylony o kąt ponad 27° w dowolnym kierunku w stosunku do pozycji fabrycznie ustalonej przez producenta.
7.2.3.2.2.
Jeżeli działanie zwijacza zależy od sygnału lub źródła energii z zewnątrz, urządzenie powinno zapewnić automatyczne zablokowanie zwijacza w razie awarii i przerwania sygnału lub dopływu źródła energii.
7.2.3.2.3.
Powyższe wymogi muszą spełniać zwijacze blokowane awaryjnie, reagujące wieloczynnikowo.
Ponadto, jeśli jeden z czynników czułości związany jest z rozwijaniem pasa, taśma musi zostać zablokowana przy przyspieszeniu 1,5 g mierzonym zgodnie z kierunkiem rozwijania.
7.2.3.2.4.
W badaniach określonych w ppkt. 7.2.3.2.1.1. i 7.2.3.2.3. powyżej dopuszczalny przesuw taśmy występujący przed zablokowaniem zwijacza nie może przekraczać 50 mm, licząc na dystansie opisanym w ppkt.
W badaniu określonym w 7.2.3.2.1.2. powyżej, zwijacz nie powinien się blokować, zanim nie rozwinęło się co najmniej 50 mm taśmy, licząc na dystansie podanym w ppkt. 8.2.4.3.1. poniżej.
7.2.3.2.5.
Jeżeli zwijacz stanowi część pasa biodrowego, wówczas siła wciągania taśmy powinna wynosić co najmniej 7 N, mierzona na dystansie pomiędzy manekinem a zwijaczem zgodnie z ppkt.
8.2.4.1. Jeżeli zwijacz stanowi część pasa barkowego, w ten sam sposób mierzona siła wciągania taśmy wynosi co najmniej 2 N i nie więcej niż 7 N. Jeżeli taśma przechodzi przez prowadnicę lub koło pasowe, siłę wciągania należy mierzyć na dystansie między manekinem a prowadnicą lub kołem pasowym.
Jeżeli zestaw zawiera zabezpieczenie (obsługiwane ręcznie lub automatycznie) przed całkowitym zwinięciem pasa, nie powinno ono być uruchomione podczas mierzenia siły zwijania.
7.2.3.2.6.
Taśmę należy wysuwać ze zwijacza i pozwalać jej swobodnie zwinąć się, zgodnie z warunkami określonymi w ppkt. 8.2.4.2.
Następnie zwijacz należy poddać badaniu termicznemu zgodnie z wymogami określonymi w ppkt. 8.2.8.1. oraz badaniu na korozję opisanemu w 8.1.1, a także badaniu na odporność na pył opisanemu w ppkt.
8.2.4.5. Następnie urządzenie powinno pomyślnie przejść kolejną próbę 5000 cykli wysunięcia i zwinięcia (w sumie 45000).
Po przeprowadzeniu powyższych prób zwijacz nadal powinien funkcjonować poprawnie i spełniać wymogi określone w ppkt. 7.2.3.2.1. do 7.2.3.2.5. powyżej.
7.2.4.
Taśmy
7.2.4.1.
Szerokość
7.2.4.1.1.
Minimalna szerokość taśm urządzenia przytrzymującego dla dzieci mających styczność z manekinem powinna wynosić 25 mm dla grup 0, 0+ i I oraz 38 mm dla grup II i III.
Szerokość taśm należy zmierzyć podczas badania wytrzymałości pasa na złamania określonego w ppkt. 8.2.5.1., bez zatrzymywania maszyny, pod naciskiem równym 75 % siły zrywającej taśmę.
7.2.4.2.
Wytrzymałość w warunkach pokojowych
7.2.4.2.1.
W przypadku dwóch egzemplarzy próbnych taśm poddanych warunkom z ppkt. 8.2.5.2.1. siła zrywająca powinna być określona zgodnie z ppkt.
7.2.4.2.2.
Różnica między siłami zrywającymi dwóch egzemplarzy próbnych nie powinna być większa niż 10 % w stosunku do większej z dwóch zmierzonych sił.
7.2.4.3.
Wytrzymałość w warunkach specjalnych
7.2.4.3.1.
W przypadku dwóch egzemplarzy próbnych pasów poddanych warunkom z ppkt. 8.2.5.2. (oprócz 8.2.5.2.1.) siła zrywająca powinna być nie mniejsza niż 75 % średniej wartości sił ustalonej w badaniu, o którym mowa w 8.2.5.1. poniżej.
7.2.4.3.2.
Ponadto, siła zrywająca powinna być nie mniejsza niż 3,6 kN dla urządzeń przytrzymujących z grupy 0, 0+ i I, 5 kN dla urządzeń z grupy II oraz 7,2 kN dla urządzeń z grupy III.
7.2.4.3.3.
Właściwy organ może zrezygnować z jednego lub więcej badań, jeżeli struktura materiału użytego do badań lub dotychczas zgromadzone informacje czynią badanie zbytecznym.
7.2.4.3.4. Procedurę ścierania typu 1 określoną w ppkt.
8.2.5.2.6. można przeprowadzić jedynie wówczas, gdy badanie mikroprzesuwu określone w ppkt. 8.2.3. poniżej daje wynik stanowiący ponad 50 % wartości granicznej określonej w ppkt.
7.2.4.4.
Nie powinna istnieć możliwość przeciągnięcia całej taśmy przez jakiekolwiek regulatory, klamry lub punkty mocowania.
7.2.5.
Mechanizm blokujący
7.2.5.1.
Mechanizm blokujący musi być na stałe zamocowany do urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
7.2.5.2.
Mechanizm ten nie może niekorzystnie wpływać na trwałość pasa dla dorosłych oraz musi zostać poddany badaniu termicznemu w warunkach określonych w ppkt. 8.2.8.1.
7.2.5.3.
Mechanizm blokujący nie może utrudniać szybkiego uwolnienia dziecka.
7.2.5.4.
Mechanizmy klasy A.
Po przeprowadzeniu badania określonego w ppkt. 8.2.6.1. poniżej, obsunięcie taśmy nie może przekroczyć 25 mm.
7.2.5.5.
Mechanizmy klasy B.
Po przeprowadzeniu badania określonego w ppkt. 8.2.6.2. poniżej, obsunięcie taśmy nie może przekroczyć 25 mm.
8.
OPIS BADAŃ [4]
8.1.
Badania zamontowanego urządzenia przytrzymującego
8.1.1.
Badanie korozyjne
8.1.1.1.
Metalowe części urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy umieścić w komorze badawczej według instrukcji z załącznika 4.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci, wyposażonych w zwijacz, taśma powinna rozwijać się do pełnej długości minus 100 ±3 mm.
Z wyjątkiem krótkich przerw, koniecznych np. dla sprawdzenia lub uzupełnienia roztworu soli, badanie ekspozycyjne powinno przebiegać bez przerwy przez 50 ±0,5 h.
8.1.1.2.
Po zakończeniu ekspozycji na warunki sprzyjające korozji i przed przeprowadzeniem kontroli zgodnie z ppkt. 7.1.1.2. powyżej, metalowe części urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy delikatnie umyć lub zamoczyć w czystej bieżącej wodzie, w temperaturze nieprzekraczającej 38 °C w celu usunięcia ewentualnych złogów solnych, a następnie pozostawić do wysuszenia w temperaturze pokojowej wynoszącej od 18 do 25 °C przez 24 ±1 h.
8.1.2.
Wywrócenie
8.1.2.1.
Manekina należy umieścić w zainstalowanym urządzeniu zgodnie z niniejszym regulaminem oraz uwzględniając instrukcje producenta oraz przy zachowaniu standardowego luzu określonego w ppkt. 8.1.3.6. poniżej.
8.1.2.2.
Urządzenie przytrzymujące należy przymocować do siedzenia doświadczalnego lub siedzenia pojazdu.
Całe siedzenie należy obracać wokół osi poziomej zawartej w środkowej płaszczyźnie wzdłużnej siedzenia o kąt 360° z prędkością 2-5 stopni/sekundę.
Dla celów tego badania urządzenia przeznaczone do użycia w określonych pojazdach mogą zostać zamocowane do siedzenia doświadczalnego opisanego w załączniku 6.
8.1.2.3.
Badanie należy przeprowadzić ponownie obracając siedzenie w odwrotnym kierunku po umieszczeniu manekina w początkowym położeniu, jeśli jest to konieczne.
Procedurę należy powtórzyć stosując dwa kierunki obrotu przy osi obrotu znajdującej się w płaszczyźnie poziomej oraz pod kątem 90° w stosunku do dwóch poprzednich badań.
8.1.2.4.
Badania te należy przeprowadzać przy użyciu zarówno najmniejszego, jak i największego odpowiedniego manekina z grupy lub grup, dla których przeznaczone jest urządzenie przytrzymujące.
8.1.3.
Badania dynamiczne
8.1.3.1.
Badania na wózku i siedzeniu doświadczalnym
8.1.3.1.1.
Zwrócone przodem do kierunku jazdy
8.1.3.1.1.1.
Wózek i siedzenie doświadczalne stosowane podczas badania dynamicznego muszą spełnić wymogi załącznika 6 do niniejszego regulaminu, zaś procedura instalacyjna dla dynamicznego badania zderzenia musi być zgodna z załącznikiem 21.
8.1.3.1.1.2.
Wózek powinien pozostać w pozycji poziomej w czasie ruchu opóźnionego.
8.1.3.1.1.3.
Opóźnienie wózka należy uzyskać przez zastosowanie urządzenia przedstawionego w załączniku 6 do niniejszego regulaminu lub dowolnego innego urządzenia dającego taki sam rezultat.
Urządzenie powinno posiadać właściwości jezdne zgodne z wymogami podanymi w ppkt. 8.1.3.4. oraz załączniku 7 do niniejszego regulaminu.
8.1.3.1.1.4.
Należy dokonać pomiaru:
8.1.3.1.1.4.1. prędkości wózka bezpośrednio przed zderzeniem,
8.1.3.1.1.4.2. drogi zatrzymania;
8.1.3.1.1.4.3. przemieszczenia głowy manekina w płaszczyźnie pionowej i poziomej dla grup I, II i III, zaś dla grup 0 i 0+ przemieszczenia manekina bez uwzględnienia jego kończyn;
8.1.3.1.1.4.4. przyspieszenia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach, za wyjątkiem manekinów noworodków.
8.1.3.1.1.4.5. wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (patrz ppkt. 7.1.4.3.1.), za wyjątkiem manekinów noworodków.
8.1.3.1.1.5.
Po zderzeniu należy bez otwierania klamry dokonać oględzin urządzenia przytrzymującego dla dzieci w celu stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń lub zniszczeń.
8.1.3.1.2.
Zwrócone tyłem do kierunku jazdy
8.1.3.1.2.1.
Podczas badań zgodnie z wymogami badania zderzenia tylnego siedzenie doświadczalne należy obracać o 180°.
8.1.3.1.2.2.
Podczas badania urządzenia przytrzymującego dla dzieci zwróconego tyłem do kierunku jazdy, przeznaczonego do użycia na przednim siedzeniu, przód pojazdu powinien reprezentować sztywny pręt zamocowany do wózka w taki sposób, by urządzenie przytrzymujące dla dzieci pochłaniało energię.
8.1.3.1.2.3.
Warunki opóźnienia powinny spełniać wymogi określone w ppkt. 8.1.3.4. poniżej.
8.1.3.1.2.4.
Dokonywane pomiary powinny być podobne do pomiarów wymienionych w ppkt. 8.1.3.1.1.4. do 8.1.3.1.1.4.5. powyżej.
8.1.3.1.2.5.
Po zderzeniu należy bez otwierania klamry dokonać oględzin urządzenia przytrzymującego dla dzieci w celu stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń lub zniszczeń.
8.1.3.2.
Badania na wózku i w kadłubie nadwozia pojazdu
8.1.3.2.1.
Zwrócone przodem do kierunku jazdy
8.1.3.2.1.1.
Metoda stosowana do przymocowania pojazdu podczas badania nie powinna wzmacniać mocowań siedzeń pojazdu, pasów bezpieczeństwa dla dorosłych i wszelkich dodatkowych mocowań wymaganych dla zainstalowania urządzenia przytrzymującego dla dzieci lub zmniejszenia normalnego odkształcenia konstrukcji.
Nie dopuszcza się użycia jakichkolwiek części pojazdu, które poprzez ograniczenie swobody ruchu manekina mogłyby zmniejszyć obciążenie na urządzenie przytrzymujące dla dzieci podczas badania.
Odrzucone części konstrukcji można zastąpić częściami o takiej samej wytrzymałości, pod warunkiem że nie ograniczają one ruchu manekina.
8.1.3.2.1.2.
Blokadę uznaje się za zadowalającą, jeżeli nie wywiera ona żadnych skutków na obszar rozciągający się na całej szerokości konstrukcji oraz jeżeli pojazd lub konstrukcja ulegnie zablokowaniu lub unieruchomieniu na przodzie w odległości co najmniej 500 mm od mocowania badanego urządzenia przytrzymującego.
Z tyłu konstrukcję należy przymocować za mocowaniami w odległości wystarczającej dla zapewnienia zgodności z wymogami ppkt. 8.1.3.2.1.1. powyżej.
8.1.3.2.1.3.
Siedzenie pojazdu oraz urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy zamontować oraz ustawić w pozycji wybranej przez służbę techniczną przeprowadzającą badania homologacyjne, tak aby stworzyć najmniej korzystne warunki pod względem wytrzymałości, zgodne z instalacją manekina w pojeździe.
Ustawienie oparcia siedzenia pojazdu oraz urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy ująć w sprawozdaniu.
Jeżeli oparcie siedzenia jest regulowane, to należy je zablokować według instrukcji producenta lub w przypadku braku instrukcji zablokować je tak, aby tworzyło kąt rzeczywisty maksymalnie zbliżony do 25°.
8.1.3.2.1.4.
O ile instrukcja montażu i użytkowania nie stanowi inaczej, przednie siedzenie należy przesunąć maksymalnie do przodu, do pozycji normalnie używanej w przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci przeznaczonych do stosowania na przednim siedzeniu oraz maksymalnie do tyłu, do pozycji normalnie używanej w przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci przeznaczonych do stosowania na tylnym siedzeniu.
8.1.3.2.1.5.
Warunki opóźnienia powinny spełniać wymogi określone w ppkt. 8.1.3.4. poniżej.
Siedzenie do badań będzie siedzeniem rzeczywistego pojazdu.
8.1.3.2.1.6.
Należy dokonać pomiaru:
8.1.3.2.1.6.1. prędkości wózka bezpośrednio przed zderzeniem,
8.1.3.2.1.6.2. drogi zatrzymania,
8.1.3.2.1.6.3. kontaktu głowy manekina z wnętrzem kadłuba nadwozia pojazdu,
8.1.3.2.1.6.4. przyspieszenia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach, za wyjątkiem manekinów noworodków,
8.1.3.2.1.6.5. wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (patrz ppkt. 7.1.4.3.1.), za wyjątkiem manekinów noworodków.
8.1.3.2.1.7.
Po zderzeniu należy bez otwierania klamry dokonać oględzin urządzenia przytrzymującego dla dzieci w celu stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń.
8.1.3.2.2.
Zwrócone tyłem do kierunku jazdy
8.1.3.2.2.1.
Podczas badań zderzenia tylnego kadłub nadwozia pojazdu należy obrócić o 180° na wózku doświadczalnym.
8.1.3.2.2.2.
Takie same wymogi jak w przypadku zderzenia czołowego.
8.1.3.3.
Badanie z kompletnym pojazdem
8.1.3.3.1.
Warunki opóźnienia powinny spełniać wymogi określone w ppkt. 8.1.3.4. poniżej.
8.1.3.3.2.
Procedura badania zderzenia czołowego powinna być procedurą określoną w załączniku 9 do niniejszego regulaminu.
8.1.3.3.3.
Procedura badania zderzenia tylnego powinna być procedurą określoną w załączniku 10 do niniejszego regulaminu.
8.1.3.3.4.
Należy dokonać pomiaru:
8.1.3.3.4.1. prędkości pojazdu/urządzenia uderzającego bezpośrednio przed zderzeniem,
8.1.3.3.4.2. kontaktu głowy manekina (w przypadku grupy 0 – manekina bez uwzględnienia jego kończyn) z wnętrzem pojazdu,
8.1.3.3.4.3. przyspieszenia klatki piersiowej w trzech prostopadłych do siebie kierunkach, za wyjątkiem manekinów noworodków,
8.1.3.3.4.4. wszelkich widocznych śladów wgnieceń modeliny w okolicy brzucha (patrz ppkt. 7.1.4.3.1.), za wyjątkiem manekinów noworodków.
8.1.3.3.5.
Jeżeli oparcie przednich siedzeń jest regulowane, to należy je zablokować według instrukcji producenta lub w przypadku braku instrukcji zablokować je tak, aby tworzyło kąt rzeczywisty maksymalnie zbliżony do 25°.
8.1.3.3.6.
Po zderzeniu należy bez otwierania klamry dokonać oględzin urządzenia przytrzymującego dla dzieci w celu stwierdzenia ewentualnych uszkodzeń lub zniszczeń.
8.1.3.4.
Warunki badania dynamicznego przedstawia poniższa tabela
UWAGA: Wszystkie urządzenia przytrzymujące dla dzieci należące do grup 0 i 0+ należy poddać badaniu zgodnie z wymogami dla urządzeń "zwróconych tyłem do kierunku jazdy" podczas zderzenia czołowego i tylnego.
Legenda:
Impuls testowy nr 1: Zgodnie z wymogami załącznika 7 – zderzenie czołowe.
Impuls testowy nr 2: Zgodnie z wymogami załącznika 7 – zderzenie tylne.
Impuls testowy nr 3: Impuls opóźnienia pojazdu poddanego zderzeniu czołowemu.
Impuls testowy nr 4: Impuls opóźnienia pojazdu poddanego zderzeniu tylnemu.
_BAR_ _BAR_ ZDERZENIE CZOŁOWE _BAR_ ZDERZENIE TYLNE _BAR_
Badanie _BAR_ Urządzenie przytrzymujące _BAR_ Prędkość (km/h) _BAR_ Impuls testowy _BAR_ Droga zatrz. podczas badania (mm) _BAR_ Prędkość (km/h) _BAR_ Impuls testowy _BAR_ Droga zatrz. podczas badania (mm) _BAR_
Wózek z siedzeniem doświadczalnym _BAR_ Przednie i tylne siedzenia zwrócone przodem do kierunku jazdy kategorii uniwersalne, półuniwersalne lub zastrzeżone [5] _BAR_ 50+0 –2 _BAR_ 1 _BAR_ 650±50 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Przednie i tylne siedzenia zwrócone tyłem do kierunku jazdy kategorii uniwersalne, półuniwersalne lub zastrzeżone [6] _BAR_ 50+0 –2 _BAR_ 1 _BAR_ 650±50 _BAR_ 30+2 –0 _BAR_ 2 _BAR_ 275±25 _BAR_
Kadłub nadwozia pojazdu na wózku _BAR_ Zwrócony przodem do kierunku jazdy [5] _BAR_ 50+0 –2 _BAR_ 1 lub 3 _BAR_ 650±50 _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Zwrócony tyłem do kierunku jazdy [6] _BAR_ 50+2 –2 _BAR_ 1 lub 3 _BAR_ 650±50 _BAR_ 30+2 –0 _BAR_ 2 lub 4 _BAR_ 275±25 _BAR_
Badanie całego pojazdu z użyciem przeszkody _BAR_ Zwrócony przodem do kierunku jazdy _BAR_ 50+0 –2 _BAR_ 3 _BAR_ Nie określono _BAR_ — _BAR_ — _BAR_ — _BAR_
Zwrócony tyłem do kierunku jazdy _BAR_ 50+0 –2 _BAR_ 3 _BAR_ Nie określono _BAR_ 30+2 –0 _BAR_ 4 _BAR_ Nie określono _BAR_
8.1.3.5.
Urządzenia przytrzymujące dla dzieci umożliwiające użycie dodatkowych mocowań
8.1.3.5.1.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci przeznaczonych do użycia zgodnie z ppkt. 2.1.2.3. i umożliwiających użycie dodatkowych mocowań wymóg dotyczący badania zderzenia czołowego zgodnie z ppkt.
8.1.3.5.2. W przypadku urządzeń wyposażonych w krótkie górne taśmy mocujące, tj. przeznaczonych do zamocowania do tylnej półki bagażowej, konfiguracja górnych mocowań na wózku doświadczalnym powinna być zgodna z wymogami załącznika 6, dodatek 3.
8.1.3.5.3. W przypadku urządzeń wyposażonych w długie górne taśmy mocujące, tj. przeznaczonych do użycia, jeśli nie istnieje sztywna tylna półka bagażowa, a taśmy górnych mocowań przytwierdzone są do podłogi, mocowania na wózku doświadczalnym powinny być zgodne z wymogami załącznika 6, dodatek 3.
8.1.3.5.4. W przypadku urządzeń przeznaczonych do użytku w obu konfiguracjach należy przeprowadzić badania określone w ppkt. 8.1.3.5.2. i 8.1.3.5.3. z zastrzeżeniem, że w przypadku badań przeprowadzanych zgodnie z wymogami powyższego ppkt. 8.1.3.5.3.należy stosować jedynie cięższe manekiny.
8.1.3.5.5. W przypadku urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy dolne mocowania konfiguracji na wózku doświadczalnym powinny spełniać wymogi załącznika 6, dodatek 3.
8.1.3.6.
Manekiny
8.1.3.6.1.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci oraz manekiny należy zainstalować w taki sposób, by spełnione zostały wymogi określone w ppkt. 8.1.3.6.3.
8.1.3.6.2.
Badania urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy przeprowadzić przy użyciu manekinów określonych w załączniku 8 do niniejszego regulaminu.
8.1.3.6.3.
Instalacja manekina.
8.1.3.6.3.1.
Manekin należy umieścić w taki sposób, by zachować odstęp między tyłem manekina a urządzeniem przytrzymującym.
W przypadku przenośnych łóżeczek, manekin należy umieścić poziomo w pozycji wyprostowanej, możliwie najbliżej linii środkowej przenośnego łóżeczka.
8.1.3.6.3.2.
Umieścić fotelik dla dziecka na siedzeniu doświadczalnym.
Umieścić manekina w foteliku dla dziecka.
Między manekinem i oparciem fotelika umieścić deskę z zawiasami lub podobny giętki przyrząd o grubości 2,5 cm, szerokości 6 cm i długości równej wysokości barku (w pozycji siedzącej, załącznik 8) pomniejszonej o wysokość środkowej części biodra (w pozycji siedzącej, w załączniku 8 wysokość mięśnia podkolanowego plus połowa wysokości uda, w pozycji siedzącej) właściwą dla rozmiaru badanego manekina.
Deska powinna możliwie idealnie dopasować się do krzywizny fotelika, zaś jej dolna krawędź powinna znajdować się na wysokości stawu biodrowego manekina.
Wyregulować pas zgodnie z instrukcjami producenta, jednak przykładając siłę naciągu większą o 250 ±25 N od siły regulatora, pod kątem ugięcia taśmy w regulatorze wynoszącym 45 ± 5° lub pod kątem zaleconym przez producenta.
Zakończyć montaż fotelika dla dziecka na siedzeniu doświadczalnym zgodnie z załącznikiem 21 do niniejszego regulaminu.
Usunąć giętki przyrząd.
Powyższe ma zastosowanie jedynie do szelek bezpieczeństwa oraz do urządzeń przytrzymujących, jeśli dziecko przytrzymywane jest za pomocą trzypunktowego pasa dla dorosłych oraz jeśli stosowany jest mechanizm blokujący; nie stosuje się natomiast do taśm przytrzymujących dla dzieci połączonych bezpośrednio ze zwijaczem.
8.1.3.6.3.3.
Płaszczyznę wzdłużną przechodzącą przez linię środkową manekina należy ustalić w punkcie znajdującym się w równej odległości od dwóch dolnych mocowań pasa; należy jednak również uwzględnić wymogi określone w ppkt. 8.1.3.2.1.3.
W przypadku poduszek podwyższających, które mają zostać poddane badaniom z użyciem manekina przedstawiającego 10-letnie dziecko, płaszczyznę wzdłużną przechodzącą przez linię środkową manekina należy umieścić w odległości 75 ±5 mm na prawo lub lewo względem punktu znajdującego się w równej odległości od dwóch dolnych mocowań pasa.
8.1.3.6.3.4.
W przypadku urządzeń wymagających użycia standardowego pasa taśmę barkową można umieścić na manekinie przed rozpoczęciem badania dynamicznego za pomocą lekkiej taśmy maskującej o odpowiedniej szerokości i długości. W przypadku urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy głowę można przymocować do oparcia urządzenia przytrzymującego za pomocą lekkiej taśmy maskującej o odpowiedniej szerokości i długości.
W przypadku urządzeń przytrzymujących zwróconych tyłem do kierunku jazdy zezwala się na użycie lekkiej taśmy maskującej w celu połączenia głowy manekina z prętem o długości 100 mm lub oparciem urządzenia przytrzymującego podczas przyspieszenia sań.
8.1.3.7.
Kategorie używanych manekinów
8.1.3.7.1.
Urządzenie z grupy 0: badanie przy użyciu manekina noworodka oraz manekina o wadze 9 kg;
8.1.3.7.2.
Urządzenie z grupy 0+: badanie przy użyciu manekina noworodka oraz manekina o wadze 11 kg;
8.1.3.7.3.
Urządzenie z grupy I: badania przy użyciu manekina o wadze odpowiednio 9 i 15 kg;
8.1.3.7.4.
Urządzenie z grupy II: badania przy użyciu manekina o wadze odpowiednio 15 i 22 kg;
8.1.3.7.5.
Urządzenie z grupy III: badania przy użyciu manekina o wadze odpowiednio 22 i 32 kg;
8.1.3.7.6.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci jest odpowiednie dla dwóch lub więcej grup wagowych, badania należy przeprowadzić przy użyciu najlżejszego i najcięższego manekina, jak określono powyżej, dla wszystkich grup, których to dotyczy.
Jednak jeśli konfiguracja urządzenia znacznie różni się między grupami, na przykład jeśli zmienia się konfigurację szelek lub długość szelek, laboratorium przeprowadzające badania może dodać badanie przy użyciu manekina o wadze średniej, jeśli uzna to za stosowne.
8.1.3.7.7.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci przeznaczone jest dla dwóch lub więcej dzieci, należy przeprowadzić jedno badanie przy użyciu najcięższego manekina na wszystkich miejscach siedzących.
Należy przeprowadzić drugie badanie przy użyciu najlżejszego i najcięższego manekina, jak określono powyżej.
Badania należy przeprowadzać przy użyciu siedzenia doświadczalnego, jak pokazano na rysunku 3 w załączniku 6, dodatek 3.
Laboratorium dokonujące badań może, jeśli uzna to za stosowne, dodać trzecie badanie przy użyciu dowolnych kombinacji manekinów lub przy pustych miejscach siedzących.
8.1.4.
Mocowanie poduszek podwyższających
Umieścić bawełnianą tkaninę na powierzchni siedziska stanowiska badawczego.
Umieścić poduszkę podwyższającą na stanowisku badawczym, ustawić dolną część bloku tułowia zgodnie z załącznikiem 22, rysunek 1 na powierzchni siedziska, zamocować i zastosować trzypunktowy pas bezpieczeństwa dla dorosłych, ustalając naciąg określony w załączniku 21.
Za pomocą taśmy o szerokości 25 mm lub podobnego urządzenia opasującego poduszkę podwyższającą, zastosować siłę 250 ±5 N w kierunku strzałki A, patrz załącznik 22, rysunek 2, wzdłuż linii powierzchni siedziska doświadczalnego.
8.2.
Badania poszczególnych elementów
8.2.1.
Klamra
8.2.1.1.
Badanie otwarcia klamry pod obciążeniem
8.2.1.1.1.
Do badania tego wykorzystuje się urządzenie przytrzymujące dla dzieci poddane uprzednio badaniu dynamicznemu zgodnie z ppkt. 8.1.3.
8.2.1.1.2.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy odłączyć od wózka doświadczalnego lub pojazdu bez otwierania klamry.
Klamrę należy obciążyć, ciągnąc bezpośrednio za przymocowane do niej taśmy, tak aby poddać je sile 80/n daN, gdzie "n" oznacza liczbę taśm połączonych z klamrą w położeniu zamkniętym, a za jej minimalną wartość przyjmuje się 2, jeżeli klamra jest połączona z częścią twardą.
Podczas przykładania siły należy zwrócić uwagę na kąt utworzony w teście dynamicznym przez klamrę i część twardą.
8.2.1.1.3.
Do geometrycznego środka przycisku zwalniającego klamrę należy przyłożyć siłę z prędkością 400 ±20 mm/min., wzdłuż stałej osi przebiegającej równolegle do początkowego kierunku ruchu przycisku; geometryczny środek stosuje się do tej części powierzchni klamry, do której ma zostać przyłożony nacisk zwalniający.
Klamrę należy przytrzymać twardą podporą w momencie przykładania siły koniecznej do otwarcia.
8.2.1.1.4.
Siłę konieczną do otwarcia klamry należy przyłożyć za pomocą dynamometru lub podobnego przyrządu w sposób i w kierunku charakterystycznym dla warunków normalnego użytkowania.
Przedmiot stykający się z badanym zestawem musi mieć kształt kuli o promieniu 2,5 ±0,1 mm, o gładkiej, metalowej powierzchni.
8.2.1.1.5.
Należy zmierzyć siłę konieczną do otwarcia klamry oraz zaprotokołować jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu klamry.
8.2.1.2.
Badanie otwarcia klamry bez obciążenia
8.2.1.2.1.
Zespół klamer niepoddany uprzednio obciążeniu należy zamontować i umieścić w warunkach "bez obciążenia".
8.2.1.2.2.
Należy zastosować metodę pomiaru siły koniecznej do otwarcia klamry określoną w ppkt. 8.2.1.1.3. i 8.2.1.1.4.
8.2.1.2.3.
Należy dokonać pomiaru siły koniecznej do otwarcia klamry.
8.2.1.3.
Badanie wytrzymałości.
8.2.1.3.1.
Do badań wytrzymałości należy zastosować dwie próbki.
Badaniem objęte są wszystkie regulatory, za wyjątkiem regulatorów bezpośrednio zamontowanych na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci.
8.2.1.3.2.
Załącznik 20 przedstawia typowe urządzenie stosowane do badań wytrzymałości klamer.
Klamrę umieszcza się na okrągłej górnej płycie (A) w obrębie nacisku zwalniającego.
Wszystkie przyległe taśmy mają długość co najmniej 250 mm i zwisają z górnej płyty odpowiednio do swojego ułożenia w klamrze.
Swobodne końce taśm następnie okręca się wokół okrągłej dolnej płyty (B) do momentu, gdy przejdą przez wewnętrzny otwór płyty.
Wszystkie taśmy muszą znajdować się w pozycji pionowej między A i B. Następnie lekko mocuje się okrągłą płytę dociskową (C) do dolnej powierzchni (B), pozostawiając nadal pewną swobodę ruchów taśmy pomiędzy nimi.
Przy użyciu niewielkiej siły urządzenia rozciągającego, taśmy są napinane i rozciągane między (B) i (C) do momentu, gdy wszystkie taśmy obciążone są odpowiednio do swojego ułożenia.
Podczas tej czynności oraz samego badania klamra nie może stykać się z płytą (A) ani żadnym z jej elementów.
Następnie dociska się (B) i (C) i zwiększa siłę rozciągającą z prędkością poprzeczną 100 ±20 mm/min do momentu osiągnięcia zadanych wartości.
8.2.2.
Element regulujący
8.2.2.1.
Łatwość regulacji
8.2.2.1.1.
Podczas badania ręcznego elementu regulującego taśmę należy przeciągnąć powoli przez element regulujący, uwzględniając normalne warunki eksploatacyjne, z prędkością 100 ±20 mm/min i przykładając maksymalną siłę mierzoną do najbliższej wartości liczby całkowitej w N po wysunięciu pierwszego odcinka taśmy o długości 25 ±5 mm.
8.2.2.1.2.
Badanie należy przeprowadzić w obu kierunkach ruchu taśmy przeciąganej przez element regulujący. Przed pomiarem taśma powinna 10 razy przejść pełny cykl przesuwu.
8.2.3.
Badanie mikroprzesuwu (patrz załącznik 5, rysunek 3)
8.2.3.1.
Części lub przyrządy przeznaczone do badania mikroprzesuwu powinny najpierw na co najmniej 24 h zostać umieszczone w warunkach o temperaturze 20 ±5 °C i względnej wilgotności 65 ±5 %.
Badanie należy przeprowadzić w temperaturze między 15 a 30 °C.
8.2.3.2.
Swobodna część taśmy powinna znajdować się w takiej samej konfiguracji jak podczas użytkowania w pojeździe i nie może być zamocowana do żadnej innej części.
8.2.3.3.
Element regulujący należy umieścić na pionowym fragmencie taśmy, do której jednego końca przyłożono obciążenie 50 ±0,5 N (prowadzonej w sposób zapobiegający kołysaniu się obciążenia oraz skręcaniu taśmy).
Swobodny koniec taśmy wystający z elementu regulującego powinien być skierowany w górę albo w dół, podobnie jak w pojeździe.
Drugi koniec powinien przechodzić przez rolkę deflektora, którego oś pozioma jest równoległa do płaszczyzny fragmentu taśmy, do którego przyłożono obciążenie. Fragment przechodzący przez rolkę jest poziomy.
8.2.3.4.
Badane urządzenie należy umieścić w taki sposób, by jego środek, w swoim najwyższym położeniu, znajdował się w odległości 300 ±5 mm od stołu doświadczalnego, zaś odległość obciążenia od tego stołu powinna wynosić 100 ±5 mm.
8.2.3.5.
Przed rozpoczęciem badania należy wykonać 20 ±2 cykli, a następnie 1000 ±5 cykli z częstotliwością 30 ±10 cykli na sekundę, o amplitudzie całkowitej 300 ±20 mm lub określonej w ppkt. 8.2.5.2.6.2.
Obciążenie 50 N powinno zostać przyłożone tylko w czasie odpowiadającym przesunięciu o 100 ±20 mm dla każdego półokresu.
Pomiaru mikroprzesuwu należy dokonać względem pozycji po przeprowadzeniu wstępnych 20 cykli.
8.2.4.
Zwijacz
8.2.4.1.
Siła wciągania
8.2.4.1.1.
Siły wciągania należy mierzyć przy użyciu zespołu pasa bezpieczeństwa zamontowanego do manekina w taki sposób, jak w przypadku badania dynamicznego określonego w ppkt.
8.1.3. Naciąg pasa należy zmierzyć w punkcie styczności (ale w pewnej odległości) z manekinem podczas wciągania pasa z prędkością w przybliżeniu 0,6 m/min.
8.2.4.2.
Wytrzymałość mechanizmu zwijacza
8.2.4.2.1.
Należy wysunąć taśmę, a następnie pozwolić jej się zwinąć przepisową ilość cykli, z częstotliwością nieprzekraczającą 30 cykli na minutę.
Przy pasach blokowanych awaryjnie, przy co piątym cyklu należy wykonać szarpnięcie w celu zablokowania zwijacza.
Szarpnięcia należy wykonać w jednakowej ilości, przy każdym z pięciu różnych położeń, tzn. w 90, 80, 75, 70 i 65 % całkowitej długości taśmy na zwijaczu.
Jeżeli jednak dostarczono ponad 900 mm taśmy, wówczas powyższe części procentowe należy odnieść do ostatnich 900 mm taśmy, które pozostały nawinięte na zwijaczu.
8.2.4.3.
Blokowanie zwijaczy blokowanych awaryjnie
8.2.4.3.1.
Badanie prawidłowego blokowania zwijacza powinno się odbyć, kiedy w szpuli zwijacza pozostało 300 ±3 mm nawiniętej taśmy.
8.2.4.3.2.
W przypadku zwijacza blokowanego przesuwem taśmy wysuwanie taśmy powinno odbywać się w kierunku zgodnym z normalnym trybem pracy, gdy pas jest prawidłowo zainstalowany w pojeździe.
8.2.4.3.3.
Podczas badania czułości zwijaczy na opóźnienie pojazdu zwijacze należy badać przy wysunięciu taśmy podanym powyżej, w obu kierunkach, wzdłuż dwóch osi wzajemnie prostopadłych, które przy instalacji w pojeździe według zaleceń producenta urządzenia przytrzymującego dla dzieci przebiegają horyzontalnie.
Jeśli pozycja taka nie jest określona, organ przeprowadzający badania konsultuje się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
Służba techniczna przeprowadzająca badania homologacyjne wybiera jeden z tych kierunków w celu stworzenia możliwie najmniej sprzyjających warunków dla aktywacji mechanizmu blokady.
8.2.4.3.4.
Konstrukcja używanych urządzeń powinna gwarantować odpowiednie przyspieszenie ze średnim przyrostem przyspieszenia co najmniej 25 g/s [7].
8.2.4.3.5.
Na potrzeby badania zgodności z wymogami z ppkt. 7.2.3.2.1.3. i 7.2.3.2.1.4. zwijacz należy zainstalować na poziomym pulpicie, po czym pulpit należy przechylać z prędkością poniżej 2E na sekundę aż do zablokowania.
Badanie należy powtórzyć w różnych kierunkach, tak aby mieć pewność, że wymogi zostały spełnione.
8.2.4.4.
Badanie korozyjne
8.2.4.4.1.
Badanie korozyjne zostało opisane w ppkt. 8.1.1. powyżej.
8.2.4.5.
Badanie odporności na pył
8.2.4.5.1.
Zwijacz należy umieścić w komorze doświadczalnej według opisu podanego w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.
Jego pozycja względna powinna być taka sama jak po zainstalowaniu w pojeździe.
Komora doświadczalna powinna zawierać ilość pyłu określoną w ppkt. 8.2.4.5.2. poniżej.
Należy wysunąć 500 mm taśmy i pozostawić ją wysuniętą, chyba że zwijacz ma zostać poddany dziesięciu kompletnym cyklom zwinięcia i rozwinięcia w ciągu minuty lub dwóch od każdorazowego rozproszenia pyłu.
Pył należy rozpraszać w ciągu 5 h, co 20 minut, przez 5 sekund za pomocą sprężonego powietrza, suchego i pozbawionego oleju smarowego. Powietrze powinno przechodzić przez otwór o średnicy 1,5 ±0,1 mm, pod ciśnieniem manometrycznym 5,5 ±0,5 Pa.
8.2.4.5.2.
Pył wykorzystywany do badania z ppkt. 8.2.4.5.1. powinien składać się z ok.
1 kg suchego kwarcu. Rozkład rozmiarów ziarenek powinien być następujący:
(a) ziarenka przedostające się przez szczelinę szerokości 150 μm, przy średnicy włókna 104 μm: od 99 do 100 %;
(b) ziarenka przedostające się przez szczelinę szerokości 105 μm, przy średnicy włókna 64 μm: od 76 do 86 %;
(c) ziarenka przedostające się przez szczelinę szerokości 75 μm, przy średnicy włókna 52 μm: od 60 do 70 %.
8.2.5.
Badanie statyczne taśm
8.2.5.1.
Badanie wytrzymałości taśmy na zerwanie
8.2.5.1.1.
Badanie należy przeprowadzić za każdym razem na dwóch nowych egzemplarzach próbnych taśmy, poddanych warunkom określonym w ppkt. 7.2.4.
8.2.5.1.2.
Każdą taśmę należy chwycić w imadła maszyny do badania naprężeń.
Imadła powinny być skonstruowane w sposób wykluczający uszkodzenie taśmy w lub w pobliżu uchwytu.
Prędkość belki poprzecznej powinna wynosić 100 ±20 mm na minutę.
Swobodny odcinek egzemplarza próbnego między imadłami maszyny na początku badania powinien mieć długość 200 mm ±40 mm.
8.2.5.1.3.
Należy zwiększyć obciążenie aż do zerwania taśmy, przy czym obciążenie powodujące zerwanie powinno zostać zapisane.
8.2.5.1.4.
Jeżeli taśma obsunie się lub zerwie w miejscu, w którym styka się z którymś z imadeł lub w obrębie 10 mm od któregoś z nich, badanie należy unieważnić i przeprowadzić jeszcze jedno, na nowym egzemplarzu próbnym.
8.2.5.2.
Próbki taśm, o których mowa w ppkt. 3.2.3., należy poddać następującym warunkom:
8.2.5.2.1.
Warunki pokojowe
8.2.5.2.1.1.
Taśmę należy przez 24 ±1 h trzymać w otoczeniu o temperaturze 23 ±5° i względnej wilgotności 50 ±10 %.
Jeżeli badania nie wykonuje się natychmiast po kondycjonowaniu, egzemplarz próbny należy umieścić w hermetycznie zamkniętym pojemniku do czasu rozpoczęcia badania.
Siłę zrywającą należy określić w ciągu pięciu minut od wyjęcia taśmy z komory atmosferycznej lub pojemnika.
8.2.5.2.2.
Warunki oświetleniowe
8.2.5.2.2.1.
Zastosowanie mają postanowienia zalecenia ISO/R 105-B 02(1978).
Taśmę należy poddać działaniu światła do czasu, kiedy standardowy barwnik błękitny typu 7 wyblaknie tak, że osiągnie kontrast odpowiadający stopniu czwartemu na skali szarości.
8.2.5.2.2.2.
Następnie taśmę należy przez co najmniej 24 h trzymać w otoczeniu o temperaturze 23 ±5° i względnej wilgotności 50 ±10 %.
Siłę zrywającą należy określić w ciągu pięciu minut od wyjęcia taśmy z zadanego otoczenia.
8.2.5.2.3.
Niskie temperatury
8.2.5.2.3.1.
Taśmę należy przez co najmniej 24 h trzymać w otoczeniu o temperaturze 23 ±5° i względnej wilgotności 50 ±10 %.
8.2.5.2.3.2.
Następnie taśmę należy trzymać przez 90 ±5 minut na płaskiej powierzchni w komorze niskich temperatur, gdzie temperatura powietrza wynosi –30 ±5 °C. Następnie taśmę należy zwinąć, a powstały zwój obciążyć odważnikiem o masie 2 ±0,2 kg, uprzednio schłodzonym do temperatury –30 ±5 °C. Taśmę należy trzymać pod obciążeniem przez 30 ±5 minut w tej samej komorze niskich temperatur. Następnie należy wyciągnąć taśmę z komory, usunąć odważniki i w ciągu pięciu minut zmierzyć obciążenie powodujące zerwanie.
8.2.5.2.4.
Wysokie temperatury
8.2.5.2.4.1.
Taśmę należy przez co najmniej 180 ±10 minut trzymać w komorze cieplnej zapewniającej temperaturę 60 ±5° i względną wilgotność 65 ±5 %.
8.2.5.2.4.2.
Pomiaru obciążenia powodującego zerwanie taśmy należy dokonać w ciągu pięciu minut od wyjęcia taśmy z komory cieplnej.
8.2.5.2.5.
Ekspozycja na wodę
8.2.5.2.5.1.
Taśmę należy trzymać całkowicie zanurzoną w wodzie destylowanej przez 180 ±10 minut o temperaturze 20 ±5 °C, z niewielkim dodatkiem środka nawilżającego.
Dopuszcza się stosowanie dowolnych środków nawilżających odpowiednich dla badanych włókien.
8.2.5.2.5.2.
Obciążenie powodujące zerwanie należy zmierzyć w ciągu dziesięciu minut od wyjęcia taśmy z wody.
8.2.5.2.6.
Ścieranie
8.2.5.2.6.1.
Elementy lub przyrządy przed poddaniem badaniu na ścieranie należy trzymać przez co najmniej 24 h w otoczeniu o temperaturze 23 ±5 °C i względnej wilgotności 50 ±10 %.
Temperatura pomieszczenia w czasie badania powinna wynosić między 15 a 30 °C.
8.2.5.2.6.2.
Poniższa tabela podaje ogólne warunki dla każdej procedury ścierania:
_BAR_ Obciążenie (N) _BAR_ Cykle na minutę _BAR_ Ilość cykli _BAR_
Procedura typu 1 _BAR_ 10 ±0,1 _BAR_ 30 ±10 _BAR_ 1000 ±5 _BAR_
Procedura typu 2 _BAR_ 5 ±0,05 _BAR_ 30 ±10 _BAR_ 5000 ±5 _BAR_
Jeśli długość taśmy jest niewystarczająca do zbadania przesunięcia o ponad 300 mm, wówczas badanie można zastosować do krótszej długości z minimalnym przesunięciem o 100 mm.
8.2.5.2.6.3.
Warunki badań specjalnych
8.2.5.2.6.3.1.
Procedura typu 1: w przypadkach gdy taśma prześlizguje się przez mechanizm szybkiej regulacji.
Należy przyłożyć stałe, pionowe obciążenie 10 N do jednej z taśm. Inną taśmę rozłożoną poziomo należy przymocować do urządzenia, poddając ją ruchowi posuwisto-zwrotnemu.
Element regulujący należy ustawić w ten sposób, aby taśma ułożona poziomo pozostała obciążona (patrz załącznik 5, rysunek 1).
8.2.5.2.6.3.2.
Procedura typu 2: w przypadkach gdy taśma zmienia kierunek, przechodząc przez część twardą.
Podczas tego badania kąty tworzone przez obie taśmy muszą odpowiadać rysunkowi 2 z załącznika 5.
Należy przyłożyć stałe obciążenie 5 N. Jeżeli taśma zmieni kierunek więcej niż raz przy przechodzeniu przez część twardą, dotychczasowe obciążenie 5 N może zostać zwiększone tak, aby została osiągnięta przepisowa wartość 300 mm przesuwu taśmy przez część twardą.
8.2.6.
Mechanizmy blokujące
8.2.6.1.
Mechanizmy klasy A
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci oraz największy manekin, dla jakiego przeznaczone jest to urządzenie, należy umieścić w sposób pokazany na rysunku 5 poniżej.
Należy zastosować taśmy określone w załączniku 13 do niniejszego regulaminu.
Należy w pełni zastosować mechanizm blokujący oraz zaznaczyć na pasie punkt jego wejścia do mechanizmu.
Mierniki siły należy zamocować do pasa za pomocą pierścienia D oraz należy przyłożyć siłę równą dwukrotnej (±5 %) wadze najcięższego manekina z grupy I przez co najmniej jedną sekundę. W przypadku mechanizmów blokujących w pozycji A należy zastosować niższą pozycję, zaś w pozycji B – pozycję wyższą.
Siłę należy przyłożyć kolejne 9 razy. Na pasie należy oznaczyć kolejny punkt jego wejścia do mechanizmu blokującego, a następnie dokonać pomiaru odległości między tymi dwoma punktami.
Podczas tego badania zwijacz musi znajdować się w pozycji odblokowanej.
+++++ TIFF +++++
8.2.6.2.
Mechanizmy klasy B.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci musi być mocno przytwierdzone, zaś taśmy, zgodnie z załącznikiem 13 do niniejszego regulaminu, muszą przechodzić przez mechanizm blokujący oraz ramę, a ich ułożenie powinno być zgodne z instrukcją producenta.
Pas powinien przechodzić przez sprzęt testowy zgodnie z rysunkiem 6 poniżej oraz zostać obciążony masą 5,25 ±0,05 kg.
Pomiędzy obciążnikiem oraz punktem, w którym taśma wykracza poza ramę, długość swobodnego odcinka taśmy powinna wynosić 650 ±40 mm.
Należy w pełni zastosować mechanizm blokujący oraz zaznaczyć na pasie punkt jego wejścia do mechanizmu.
Obciążniki należy podnieść, a następnie puścić, tak aby mogły swobodnie opaść na odległość 25 ±1 mm.
Czynność tę należy powtórzyć 100 ±2 razy z częstotliwością 60 ±2 cykli na minutę w celu symulacji szarpnięcia urządzenia przytrzymującego dla dzieci w samochodzie.
Na pasie należy oznaczyć kolejny punkt jego wejścia do mechanizmu blokującego, a następnie dokonać pomiaru odległości między tymi dwoma punktami.
Po zamontowaniu mechanizm blokujący musi obejmować całą szerokość taśmy przy zainstalowanym manekinie o wadze 15 kg.
Badanie to należy przeprowadzić przy użyciu tych samych kątów taśm, jakie tworzą się w trakcie normalnego używania.
Należy przymocować swobodny koniec fragmentu pasa biodrowego.
Badanie należy przeprowadzić z urządzeniem przytrzymującym dla dzieci mocno przymocowanym do stanowiska badawczego używanego podczas badania wywrócenia lub badania dynamicznego.
Taśmę obciążającą można zamocować do symulowanej klamry.
+++++ TIFF +++++
8.2.7.
Badanie kondycjonujące dla regulatorów bezpośrednio zamontowanych w urządzeniach przytrzymujących dla dzieci
Zainstalować największy manekin, dla którego przeznaczone jest urządzenie przytrzymujące, jak w przypadku badania dynamicznego, zachowując standardowy luz określony w ppkt.
8.1.3.6. W punkcie taśmy, w którym jej swobodny koniec wchodzi do regulatora, zaznaczyć linię referencyjną.
Usuń manekin, a następnie umieść urządzenie przytrzymujące w urządzeniu kondycjonującym pokazanym na rysunku 1 w załączniku 19.
Odcinek taśmy o długości co najmniej 150 mm należy przewinąć przez regulator.
Należy to wykonać w taki sposób, by co najmniej 100 mm taśmy po stronie linii referencyjnej w kierunku swobodnego końca taśmy oraz pozostała długość (ok. 50 mm) po stronie zintegrowanych szelek linii referencyjnej przeszło przez regulator.
Jeśli długość taśmy od linii referencyjnej do jej swobodnego końca nie jest wystarczająca, by wykonać działanie opisane powyżej, wówczas ruch taśmy o długości 150 mm przez regulator należy rozpocząć od pozycji, w której szelki są w pełni rozwinięte.
Częstotliwość przewijania powinna wynosić 10 ±1 cykli na minutę z prędkością w "B" równą 150 ±10 mm/sek.
8.2.8.
Badanie termiczne
8.2.8.1.
Elementy określone w ppkt. 7.1.5.1. należy poddać warunkom środowiska nad powierzchnią wody w zamkniętej przestrzeni, o temperaturze nie mniejszej niż 80 °C, bez przerwy przez co najmniej 24 h, a następnie ochłodzić w otoczeniu o temperaturze nieprzekraczającej 23 °C. Po okresie chłodzenia elementy należy natychmiast poddać trzem następującym po sobie 24-godzinnym cyklom, przy czym każdy cykl powinien przebiegać w następującej kolejności:
(i) warunki otoczenia o temperaturze nie mniejszej niż 100 °C należy utrzymać bez przerwy przez 6 godzin. Takie warunki należy uzyskać w ciągu 80 minut od rozpoczęcia cyklu; następnie
(ii) warunki otoczenia o temperaturze nie większej niż 0 °C należy utrzymać bez przerwy przez 6 godzin. Takie warunki należy uzyskać w ciągu 90 minut; następnie
(iii) warunki otoczenia o temperaturze nie większej niż 23 °C należy utrzymać przez pozostały okres 24-godzinnego cyklu.
8.3.
Certyfikacja poduszki kanapy do badań
8.3.1.
Nową poduszkę siedzeniową do badań należy poddać certyfikacji w celu określenia wstępnych wartości nacisku wskutek zderzenia oraz szczytowego opóźnienia, a następnie co 50 badań dynamicznych lub przynajmniej raz w miesiącu, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej, lub przed każdym badaniem, jeśli urządzenie testowe jest często używane.
8.3.2.
Procedury certyfikacyjne oraz pomiarowe powinny odpowiadać procedurom określonym w ostatniej wersji normy ISO 6487; urządzenia pomiarowe powinny odpowiadać specyfikacji kanału informacyjnego o klasie filtra kanałowego (CFC) 60.
Przy użyciu urządzenia testowego określonego w załączniku 17 do niniejszego regulaminu należy przeprowadzić 3 badania, w odległości 150 ±5 mm od przedniej krawędzi poduszki na linii środkowej oraz 150 ±5 mm w każdym kierunku od linii środkowej.
Umieścić urządzenie pionowo na płaskiej, sztywnej powierzchni.
Obniżyć masę zderzeniową aż dotknie powierzchni, a następnie wyzerować znacznik nacisku.
Umieścić urządzenie pionowo nad punktem testowym, podnieść masę o 500 ±5 mm i pozwolić jej swobodnie opaść, tak aby zderzyła się z powierzchnią siedzenia.
Zapisać wartość nacisku oraz krzywą opóźnienia.
8.3.3.
Zarejestrowane szczytowe wartości nie powinny wykazywać odchyleń większych niż 15 % od wartości początkowych.
8.4.
Rejestracja na wysokoczułej taśmie filmowej i wideo
8.4.1.
W celu określenia zachowania manekina oraz jego przemieszczenia wszystkie badania dynamiczne należy zarejestrować na taśmie filmowej lub wideo o częstotliwości co najmniej 400 klatek na sekundę.
8.4.2.
Na wózku lub strukturze pojazdu należy mocno przytwierdzić odpowiednie oznaczenia wzorcowe, tak aby można było określić przemieszczenie manekina.
8.5.
Pomiary elektryczne.
Procedury pomiarowe powinny odpowiadać procedurom określonym w najnowszej wersji normy ISO 6487.
Klasy częstotliwości kanału:
Rodzaj pomiaru _BAR_ CFC – Klasa częstotliwości kanału (Hz) _BAR_
Obciążenia pasa _BAR_ 60 _BAR_
Przyspieszenie (modelu) głowy _BAR_ 1000 _BAR_
Przyspieszenie klatki piersiowej _BAR_ 180 _BAR_
Przyspieszenie wózka _BAR_ 60 _BAR_
Częstotliwość próbkowania powinna być co najmniej osiem razy większa od FH. (tj. w instalacjach z filtrami próbki przedprodukcyjnej klasy 1000; odpowiada to minimalnej częstotliwości próbkowania około 8000 próbek na sekundę na kanał).
9.
SPRAWOZDANIE Z BADANIA
9.1.
Sprawozdanie z badania powinno obejmować wyniki wszystkich badań i pomiarów oraz prędkość wózka, pozycję klamry podczas badania, jeśli jest regulowana, oraz wszelkie uszkodzenia i zniszczenia.
9.2.
Jeżeli nie zostały zachowane wymogi dotyczące mocowań z załącznika 6, dodatek 3 do niniejszego regulaminu, wówczas sprawozdanie powinno opisywać, w jaki sposób urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zainstalowane, oraz zawierać informację o ważniejszych kątach i wymiarach.
9.3.
W odniesieniu do urządzenia przytrzymującego dla dzieci badanego w pojeździe lub strukturze pojazdu, sprawozdanie powinno określać sposób przymocowania konstrukcji pojazdu do wózka, położenie urządzenia przytrzymującego dla dzieci i siedzeń oraz odchylenie oparć.
10.
ZMIANA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU URZĄDZENIA PRZYTRZYMUJĄCEGO DLA DZIECI
10.1.
Każdą modyfikację urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy zgłosić do służby administracyjnej, która udzieliła homologacji.
Służba taka może wówczas:
10.1.1. uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku, i że w każdym razie urządzenie przytrzymujące dla dzieci nadal spełnia wymogi; lub
10.1.2. zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badań.
10.2.
Potwierdzenie lub odmowa homologacji, określająca zmiany, zostaje przekazana Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt. 5.3. powyżej.
10.3.
Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny dla takiego rozszerzenia oraz informuje o nim pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego z wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
11.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
Procedury kontroli zgodności produkcji muszą odpowiadać procedurom zawartym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), łącznie z następującymi wymogami:
11.1.
Wszystkie urządzenia przytrzymujące dla dzieci homologowane według procedur zawartych w niniejszym regulaminie powinny być produkowane w sposób zgodny z modelem, na który wydano homologację, spełniając wymogi określone przez ustęp 6 do 8 powyżej.
11.2.
Należy spełnić minimalne wymogi w zakresie procedur kontroli zgodności produkcji określone w załączniku 16 do niniejszego regulaminu.
11.3.
Organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych.
Weryfikacji dokonuje się zazwyczaj dwa razy w roku.
12.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
12.1.
Homologacja udzielona urządzeniu przytrzymującemu dla dzieci zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta, jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci opatrzone szczegółowymi informacjami, o których mowa w pkt. 5.4., nie przeszło badań wyrywkowych określonych w ust. 11 lub nie jest zgodne z homologowanym typem.
12.2.
Jeżeli Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, zobowiązana jest ona bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
13.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
13.1.
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji określonego typu urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, informuje o tym pozostałe Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin.
14.
INSTRUKCJE
14.1.
Do każdego urządzenia przytrzymującego dla dzieci powinna być dołączona instrukcja sporządzona w języku kraju, w którym sprzedawane jest urządzenie, zawierająca następujące informacje:
14.2.
Instrukcja dotycząca instalacji powinna zawierać następujące informacje:
14.2.1.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii "uniwersalne" następująca tabliczka musi być wyraźnie widoczna w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:
Uwaga
1.
Urządzenie przytrzymujące dla dzieci należy do kategorii "uniwersalne".
Uzyskało homologację zgodnie z regulaminem nr 44, seria poprawek 03, do ogólnego zastosowania w pojazdach i nadaje się do zainstalowania na większości miejsc siedzących (jednak nie wszystkich), w samochodzie.
2.
Prawidłowa instalacja jest możliwa, jeśli producent pojazdu w instrukcji obsługi pojazdu deklaruje, że pojazd ten nadaje się do instalacji urządzenia przytrzymującego dla dzieci kategorii "uniwersalne" dla tej grupy wiekowej.
3.
Niniejsze urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zaliczone do kategorii "uniwersalne" na podstawie bardziej restrykcyjnych wymogów niż zastosowane w odniesieniu do wcześniejszych projektów, nie opatrzonych tą informacją.
4.
W razie jakichkolwiek wątpliwości należy skontaktować się z producentem lub sprzedawcą urządzenia.
14.2.2.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii "zastrzeżone" i "półuniwersalne" następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:
Niniejsze urządzenie przytrzymujące dla dzieci zostało zaliczone do kategorii "zastrzeżone/półuniwersalne" i nadaje się do zainstalowania na miejscach siedzących w następujących samochodachSAMOCHÓDModelPRZÓDTakTYŁZewnętrzneTak ŚrodkoweNieUrządzenie to może nadawać się do zainstalowania także na miejscach siedzących w innych modelach samochodów.
W razie jakichkolwiek wątpliwości należy skontaktować się z producentem lub sprzedawcą urządzenia.
14.2.3.
W przypadku urządzeń przytrzymujących dla dzieci kategorii "tylko dla niektórych pojazdów" informacje na temat pojazdów, w których można je instalować, muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania.
14.2.4.
Jeśli urządzenie wymaga zastosowania pasa bezpieczeństwa dla dorosłych, także poniższy zapis musi być wyraźnie uwidoczniony w punkcie sprzedaży, bez konieczności zdejmowania opakowania:
"Nadaje się do instalacji jedynie wówczas, gdy homologowane pojazdy wyposażone są w biodrowe/trzypunktowe/statyczne/ze zwijaczem pasy bezpieczeństwa, które uzyskały homologację zgodnie z regulaminem ONZ/EKG nr 16 lub innymi równoważnymi normami."
(Niepotrzebne skreślić.)
W przypadku urządzeń przytrzymujących przenośne łóżeczka należy dołączyć także wykaz przenośnych łóżeczek, dla których są przeznaczone.
14.2.5.
Na opakowaniu producent urządzenia przytrzymującego dla dzieci podaje także adres, pod który klient może pisemnie zwrócić się o udzielenie dalszych informacji na temat instalacji urządzenia w określonych samochodach.
14.2.6. sposób instalacji przedstawiony za pomocą zdjęć i/lub bardzo wyraźnych rysunków;
14.2.7. użytkownika należy poinformować o tym, że twarde elementy oraz plastikowe części urządzenia przytrzymującego dla dzieci należy umieścić i zainstalować w taki sposób, by w normalnych warunkach eksploatacji pojazdu nie mogły zostać uwięzione przez przesuwane siedzenie lub drzwi pojazdu;
14.2.8. użytkownika należy poinformować o tym, by instalował przenośne łóżeczka prostopadle do osi wzdłużnej pojazdu;
14.2.9. w przypadku urządzeń zwróconych tyłem do kierunku jazdy należy poinformować użytkownika, by nie instalował ich na siedzeniach wyposażonych w poduszki powietrzne.
Taka informacja musi być wyraźnie widoczna w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania;
14.2.10. w przypadku "urządzeń przytrzymujących dla osób specjalnej troski" następujące informacje muszą być wyraźnie widoczne w punkcie sprzedaży bez konieczności zdejmowania opakowania:
Niniejsze "urządzenie przytrzymujące dla osób specjalnej troski" ma na celu zapewnienie dodatkowego podparcia dla dzieci odczuwających trudności z prawidłowym siedzeniem na konwencjonalnych siedzeniach.
W każdym przypadku należy skontaktować się z lekarzem, aby upewnić się, czy to urządzenie jest odpowiednie dla dziecka.
14.3.
Instrukcje użytkowania powinny zawierać następujące informacje:
14.3.1. grupy wagowe, dla których urządzenie jest przeznaczone:
14.3.2. jeśli urządzenie stosowane jest w połączeniu z pasem bezpieczeństwa dla dorosłych, należy umieścić następującą informację: Nadaje się do instalacji jedynie w wymienionych pojazdach wyposażonych biodrowe/trzypunktowe/statyczne/ze zwijaczem pasy bezpieczeństwa, które uzyskały homologację zgodnie z regulaminem ONZ/EKG nr 16 lub innymi równoważnymi normami.
(Niepotrzebne skreślić.)
14.3.3. sposób instalacji należy przedstawić za pomocą zdjęć i/lub bardzo wyraźnych rysunków.
W przypadku siedzeń, które mogą być zwrócone zarówno przodem, jak i tyłem do kierunku jazdy, należy dołączyć wyraźne ostrzeżenie, by instalować urządzenie przytrzymujące tyłem do kierunku jazdy, jeśli waga dziecka jest niższa od podanej wartości granicznej lub jeśli inne kryterium dotyczące wymiarów nie jest przekroczone.
14.3.4. należy wyraźnie wyjaśnić sposób obsługi klamry i elementów regulujących;
14.3.5. należy umieścić zalecenie, by wszelkie taśmy mocujące urządzenie przytrzymujące do pojazdu były napięte, a taśmy przytrzymujące dziecko dopasowane do budowy jego ciała oraz by taśmy nie były poskręcane;
14.3.6. należy podkreślić, jak ważne jest upewnienie się, by wszystkie taśmy biodrowe przebiegały nisko, tak aby miednica była mocno przytrzymywana;
14.3.7. należy umieścić zalecenie wymiany urządzenia, jeśli zostało poddane gwałtownym obciążeniom podczas wypadku;
14.3.8. należy podać instrukcje czyszczenia urządzenia;
14.3.9. należy umieścić ogólne ostrzeżenie dla użytkownika dotyczące niebezpieczeństwa związanego z wszelkimi przeróbkami lub instalacją dodatkowych elementów do urządzenia bez zgody właściwych organów oraz niebezpieczeństwa związanego z nieprzestrzeganiem instrukcji instalacji dostarczonych przez producenta urządzenia przytrzymującego;
14.3.10. jeśli fotelik nie posiada pokrycia z tkaniny, należy umieścić zalecenie, by chronić go przed działaniem promieni słonecznych; w przeciwnym wypadku może on być zbyt gorący dla skóry dziecka;
14.3.11. należy umieścić zalecenie, by nie pozostawiać dzieci bez opieki w urządzeniu przytrzymującym;
14.3.12. należy umieścić zalecenie, by bagaż lub inne przedmioty mogące spowodować obrażenia ciała w przypadku zderzenia były odpowiednio zabezpieczone.
14.3.13.
Należy umieścić zalecenie, by:
(a) nie używać urządzenia przytrzymującego dla dzieci bez pokrycia,
(b) nie zastępować pokrycia siedzenia innym niż zalecane przez producenta, gdyż stanowi ono integralną część urządzenia mającą wpływ na jego funkcjonowanie.
14.3.14.
Należy umieścić napis lub schemat wskazujący sposób, w jaki użytkownik może zidentyfikować nieodpowiednią pozycję klamry pasa bezpieczeństwa dla dorosłych względem głównych nośnych punktów styczności na urządzeniu przytrzymującym.
Należy poinformować użytkownika, by w razie wątpliwości odnośnie do tego punktu skontaktował się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
14.3.15.
Jeśli urządzenie przytrzymujące dla dzieci posiada alternatywne nośne punkty styczności, sposób ich wykorzystania musi być wyraźnie opisany.
Użytkownika należy poinformować o tym, w jaki sposób może stwierdzić, czy takie alternatywne ułożenie pasów jest odpowiednie.
Należy poinformować użytkownika, by w razie wątpliwości odnośnie do tego punktu skontaktował się z producentem urządzenia przytrzymującego dla dzieci.
Użytkownika należy wyraźnie poinformować, by rozpoczął instalację urządzenia przytrzymującego dla dzieci na miejscach siedzących zaliczonych do kategorii "uniwersalne" w instrukcji obsługi właściciela pojazdu stosując podstawowe ułożenie pasów.
14.3.16.
Należy zawrzeć postanowienia stanowiące, iż instrukcje można umieścić na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci w okresie jego użytkowania lub umieścić je w instrukcji obsługi pojazdu w przypadku wbudowanych urządzeń przytrzymujących.
14.3.17.
Należy umieścić wyraźne ostrzeżenie, by nie używać innych nośnych punktów styczności niż punkty opisane w instrukcji i oznaczone na urządzeniu przytrzymującym dla dzieci.
15.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
15.1.
Strony Porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za prowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji.
[1] 1 - Niemcy, 2 - Francja, 3 - Włochy, 4 - Niderlandy, 5 - Szwecja, 6 - Belgia, 7 - Węgry, 8 - Republika Czeska, 9 - Hiszpania, 10 - Jugosławia, 11 - Zjednoczone Królestwo, 12 - Austria, 13 - Luksemburg, 14 - Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 - Norwegia, 17 - Finlandia, 18 - Dania, 19 - Rumunia, 20 - Polska, 21 - Portugalia, 22 - Federacja Rosyjska, 23 - Grecja, 24 - Irlandia, 25 - Chorwacja, 26 - Słowenia, 27 - Słowacja, 28 - Białoruś, 29 - Estonia, 30 (numer wolny), 31 - Bośnia i Hercegowina, 32 - Łotwa, 33 (numer wolny), 34 - Bułgaria, 35 (numer wolny), 36 - Litwa, 37 - Turcja, 38 (numer wolny), 39 - Azerbejdżan, 40 - Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 - Wspólnota Europejska (homologacje udzielone przez jej Państwa Członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 - Japonia, 44 (numer wolny), 45 - Australia, 46 - Ukraina, 47 - Republika Południowej Afryki i 48 - Nowa Zelandia.
Kolejne numery przydzielane są pozostałym krajom w porządku chronologicznym, zgodnie z ratyfikacją lub ich przystaąpieniem do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony Porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
[2] Granice przyspieszenia klatki piersiowej nie stosują się w przypadku użycia manekina noworodka, gdyż nie jest on wyposażony w przyrządy.
[3] Manekin noworodka nie jest wyposażony w żadną wkładkę brzuszną.
Z tego względu jako wskazówkę nacisku na brzuch można stosować jedynie analizę subiektywną.
[4] Tolerancja wymiarów, o ile nie podano inaczej, nie obowiązuje dla wartości granicznychTolerancje dotyczące kątów, o ile nie określono inaczej: ±1.
[5] Podczas kalibracji droga zatrzymania powinna wynosić 650 ±30 mm.
[6] Podczas kalibracji droga zatrzymania powinna wynosić 275 ±20 mm.
[7] g = 9,81 m/s2
--------------------------------------------------
Regulamin nr 105 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych w odniesieniu do ich szczególnych cech konstrukcyjnych [1]
1.
ZAKRES
Przepisy niniejszego Regulaminu mają zastosowanie do podstawowej konstrukcji pojazdów silnikowych kategorii N oraz do ich przyczep kategorii O2, O3 i O4 [2] /przeznaczonych do przewozu towarów niebezpiecznych, o których mowa w sekcji 9.1.2 załącznika B Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR).
2.
DEFINICJE
W rozumieniu niniejszego Regulaminu:
2.1. "pojazd podstawowy" (zwany dalej "pojazdem"), podwozie - kabina, ciągnik siodłowy, podwozie przyczepy lub przyczepa z konstrukcją samonośną przeznaczone do przewozu towarów niebezpiecznych;
2.2. "typ pojazdu", jeśli chodzi o cechy konstrukcyjne wymienione w niniejszym Regulaminie, nie ma między pojazdami znaczących różnic.
3.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
3.1.
Wniosek o homologację danego typu pojazdu dotyczący jego cech konstrukcyjnych składa konstruktor pojazdu lub jego odpowiednio upoważniony przedstawiciel.
3.2.
Do wniosku o homologację należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz następujące informacje:
3.2.1. szczegółowy opis typu pojazdu pod względem jego budowy, silnika (zapłon sprężeniowy, zapłon przymusowy), wymiarów, linii oraz zastosowanych materiałów;
3.2.2. oznaczenie pojazdu, zgodnie z ust. 9.1.1.2. ADR (EX/II, EX/III, AT, FL, OX);
3.2.3. rysunki dotyczące pojazdu;
3.2.4. maksymalną masę całkowitą (kg) pojazdu.
3.3.
Pojazd reprezentatywny dla typu pojazdu, który ma być homologowany należy przekazać służbie technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzenie badań homologacyjnych.
4.
HOMOLOGACJA
4.1.
Homologacji udziela się, jeżeli pojazd, którego dotyczy wniosek o homologację, zgodnie z niniejszym Regulaminem, spełnia wymogi wymienione poniżej w sekcji 5.
4.2.
Każda homologacja wiąże się z przyznaniem numeru homologacji, którego dwie pierwsze cyfry (obecnie 02 odpowiadające serii 02 poprawek do Regulaminu) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do przepisów w momencie udzielenia homologacji.
W myśl ust. 2.2. niniejszego Regulaminu, ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu.
4.3.
Powiadomienie o homologacji lub o rozszerzeniu homologacji danego typu pojazdu, zgodnie z niniejszym Regulaminem, przekazane zostaje Umawiającym się Stronom w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego Regulaminu.
4.4.
Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanego, zgodnie z niniejszym Regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
4.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [3];
4.4.2. numeru niniejszego Regulaminu, po którym następuje litera "R", a za nią łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu opisanego w ustępie 4.4.1. oraz
4.4.3. dodatkowego symbolu oddzielonego od numeru homologacji i składającego się z symbolu odpowiadającego oznaczeniu pojazdu zgodnie z ust. 9.1.1.2. ADR.
4.5.
Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego w myśl jednego lub wielu Regulaminów załączonych do niniejszego Porozumienia, w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym Regulaminem, nie trzeba powtarzać symbolu opisanego w ust. 4.4.1.; w takim wypadku Regulamin i numery homologacji oraz dodatkowe symbole wszystkich pozostałych Regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, który udzielił homologacji na podstawie niniejszego Regulaminu, umieszczone zostaną w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w pkt 4.4.1.
4.6.
Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.
4.7.
Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamieniowej pojazdu zamieszczonej przez producenta lub obok niej.
4.8.
W załączniku 2 do niniejszego Regulaminu znajdują się przykłady znaków homologacji.
5.
WYMAGANIA TECHNICZNE
5.1.
Pojazdy, według oznaczenia, powinny spełniać poniższe wymagania techniczne zgodnie ze wskazaniami zawartymi w tabeli na odwrocie [4].
5.1.1.
WYPOSAŻENIE ELEKTRYCZNE
5.1.1.1.
Przepisy ogólne
Instalacja elektryczna w całości powinna spełniać wymienione dalej przepisy zgodnie z tabelą, o której mowa w ust. 5.1.
5.1.1.2.
Przewody
5.1.1.2.1.
Przekroje przewodów powinny być na tyle duże, aby nie dochodziło do ich przegrzewania.
Przewody powinny być odpowiednio izolowane.
Wszystkie obwody powinny być wyposażone w bezpieczniki lub automatyczne wyłączniki, z wyjątkiem następujących obwodów:
- od akumulatora do układu zimnego startu i wyłącznika pracy silnika
- od akumulatora do alternatora
- od alternatora do skrzynki z bezpiecznikami topikowymi lub wyłącznikami automatycznymi
- od akumulatora do rozrusznika
- od akumulatora do zespołu sterowania układem zwalniacza, niezależnie od tego, czy jest on urządzeniem elektrycznym czy elektromagnetycznym
- od akumulatora do elektrycznego mechanizmu podnoszenia osi składowej.
Niezabezpieczone obwody wymienione powyżej powinny być możliwie jak najkrótsze.
_BAR_ Oznaczenie pojazdu (zgodnie z pkt 9.1 ADR) _BAR_
Przepisy techniczne _BAR_ EX/II _BAR_ EX/III _BAR_ AT _BAR_ FL _BAR_ OX _BAR_
_BAR_ Wyposażenie elektryczne _BAR_
5.1.1.2. _BAR_ Przewody _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_
5.1.1.3. _BAR_ Główny wyłącznika akumulatora _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.3.1 _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.3.2 _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.3.3 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.3.4 _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.4. _BAR_ Akumulatory _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.5. _BAR_ Obwody stale zasilane _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.5.1 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.1.5.2 _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5.1.1.6 _BAR_ Instalacja elektryczna za tylną ścianą kabiny _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.2. _BAR_ Zabezpieczenia przeciwpożarowe _BAR_
5.1.2.2. _BAR_ Kabina pojazdu _BAR_
5.1.2.2.1. _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5.1.2.2.2. _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_
5.1.2.3. _BAR_ Zbiorniki na paliwo _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_
5.1.2.4. _BAR_ Silnik _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_
5.1.2.5. _BAR_ Układ wydechowy _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.2.6. _BAR_ Zwalniacz _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_
5.1.2.7. _BAR_ Ogrzewacze spalinowe _BAR_
5.1.2.7.1 2 et 5 _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_
5.1.2.7.3 et 4 _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ X _BAR_ _BAR_
5.1.2.7.6 _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5.1.3. _BAR_ Układ hamulcowy _BAR_
5.1.3.1. _BAR_ Układ hamulcowy _BAR_ _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_
5.1.3.2. _BAR_ Układ hamulcowy _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5.1.4. _BAR_ Ogranicznik prędkości _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ X _BAR_
5.1.5. _BAR_ Urządzenie sprzęgające dla przyczep _BAR_ X _BAR_ X _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
5.1.1.2.2.
Wiązki przewodów elektrycznych powinny być solidnie zamocowane i usytuowane w sposób zapewniający kierowcom ochronę w razie mechanicznych lub termicznych uszkodzeń.
5.1.1.3.
Główny wyłącznik akumulatora
5.1.1.3.1.
Wyłącznik służący do przerwania pracy obwodów elektrycznych powinien być zainstalowany tak blisko akumulatora jak tylko jest to praktycznie możliwe.
5.1.1.3.2.
Urządzenie sterujące umożliwiające rozłączanie/załączanie wyłącznika powinno być zainstalowane w kabinie kierowcy.
Powinno znajdować się ono w miejscu łatwo dostępnym dla kierowcy i być wyraźnie oznakowane.
Urządzenie to powinno być wyposażone w pokrywę ochronną lub w wielostopniowy mechanizm przełączania lub też inne zabezpieczenie uniemożliwiające jego przypadkowe użycie.
Dopuszcza się zainstalowanie dodatkowych urządzeń sterujących pod warunkiem, że są one wyraźnie oznakowane i zabezpieczone przed przypadkowym użyciem.
5.1.1.3.3.
"Wyłącznik powinien być umieszczony w obudowie o stopniu ochrony IP65 zgodnie z normą IEC 529."
5.1.1.3.4.
Złącza elektryczne przy głównym wyłączniku powinny posiadać stopień ochrony IP54.
Niemniej jednak nie dotyczy to złączy znajdujących się wewnątrz obudowy, w tym obudowy, w której umieszczono akumulator; w tym przypadku wystarczające jest zabezpieczenie złączy przed zwarciem, na przykład za pomocą gumowej osłony.
5.1.1.4.
Akumulatory
Zaciski akumulatorów powinny być izolowane elektrycznie lub zabezpieczone pokrywą izolującą obudowy akumulatora.
Jeżeli akumulatory nie znajdują się pod pokrywą przedziału silnikowego, powinny być one umieszczone w wentylowanej obudowie na akumulator.
5.1.1.5.
Obwody stale zasilane
5.1.1.5.1.
Części instalacji elektrycznej, w tym również przewody, które pozostają pod napięciem po uruchomieniu wyłącznika głównego akumulatora, powinny być przystosowane do pracy w strefach niebezpiecznych.
Wyposażenie takie powinno spełniać odpowiednie wymagania normy IEC 60079 [5], części 0 i 14 oraz odpowiednie wymagania dodatkowe normy IEC, części 1, 2, 5, 6, 7, 11, 15 lub 18 [6].
W przypadku zastosowania normy IEC 60079, części 14 [6], należy zastosować następującą klasyfikację:
Wyposażenie elektryczne będące stale pod napięciem wraz z przewodami, które nie jest objęte przepisami ust. 5.1.1.3 i 5.1.1.4, powinno spełniać wymagania stosowane dla strefy 1 w zakresie ogólnego wyposażenia elektrycznego lub wymagania przepisów mających zastosowanie do strefy 2 w zakresie wyposażenia elektrycznego znajdującego się w kabinie kierowcy.
Powinno ono również spełniać wymagania przepisów mających zastosowanie do grupy wybuchowości IIC i klasy temperaturowej T6.
Niemniej jednak, odnośnie do wyposażenia elektrycznego będącego stale pod napięciem, znajdującego się w środowisku, w którym temperatura wytwarzana przez wyposażenie nieelektryczne, znajdujące się w tym samym środowisku, przekracza wartość graniczną klasy temperaturowej T6, klasyfikacja temperaturowa wyposażenia elektrycznego będącego stale pod napięciem powinna odpowiadać co najmniej klasie T4.
5.1.1.5.2.
Połączenia wyposażenia elektrycznego wychodzące od wyłącznika głównego akumulatora, które pozostają pod napięciem po uruchomieniu wyłącznika głównego akumulatora, powinny być zabezpieczone przed przegrzaniem za pomocą odpowiednich środków takich jak bezpieczniki, wyłączniki lub inne urządzenie zabezpieczające (ograniczniki prądu).
5.1.1.6.
Przepisy mające zastosowanie do części instalacji elektrycznej znajdującej się za tylną ścianą kabiny kierowcy
Cała instalacja powinna być zaprojektowana, wykonana i zabezpieczona w taki sposób, aby w normalnych warunkach użytkowania pojazdu nie spowodowała ona pożaru ani zwarcia oraz minimalizowała tego typu ryzyka w przypadku uderzenia lub zniekształcenia. W szczególności powinny być spełnione następujące wymagania:
5.1.1.6.1.
Przewody
Przewody usytuowane za tylną ścianą kabiny kierowcy powinny być zabezpieczone przed zgnieceniami, zerwaniem lub przetarciem podczas normalnego użytkowania pojazdu.
Przykłady odpowiednich zabezpieczeń znajdują się na przedstawionych dalej rysunkach 1, 2, 3 i 4.
Niemniej jednak, przewody urządzeń przeciwblokujących układów hamulcowych nie wymagają dodatkowych zabezpieczeń.
5.1.1.6.2.
Oświetlenie
Nie dopuszcza się stosowania żarówek z gwintem.
5.1.1.6.3.
Elektryczny mechanizm podnoszenia osi składowej
Elektryczny mechanizm podnoszenia osi składowej powinien znajdować się na zewnątrz podłużnicy ramy w szczelnej obudowie.
5.1.2.
ZABEZPIECZENIE PRZECIWPOŻAROWE
5.1.2.1.
Przepisy ogólne
Wymagania techniczne znajdujące się poniżej powinny być stosowane zgodnie z tabelą w ust. 5.1.
RYSUNEK
Rysunek Nr 1
+++++ TIFF +++++
Rysunek Nr 2
+++++ TIFF +++++
Rysunek Nr 3
+++++ TIFF +++++
Rysunek Nr 4
+++++ TIFF +++++
5.1.2.2.
Kabina
5.1.2.2.1.
Do budowy kabiny powinny być użyte wyłącznie materiały trudnopalne.
Wymaganie to uważa się za spełnione, jeżeli zgodnie z procedurą określoną w normie ISO 3795:1989, prędkość spalania próbek następujących części kabiny: poduszki foteli, oparcia foteli, pasy bezpieczeństwa, wewnętrzne pokrycie dachu, dachy uchylne, podłokietniki, wszystkie elementy tapicerki drzwiowej oraz paneli bocznych, przednich i tylnych, przegrody, zagłówki, dywaniki, osłony przeciwsłoneczne, zasłony, przesłonki, osłona koła zapasowego, pokrywa przedziału silnikowego, pokrowce oraz wszystkie pozostałe materiały użyte wewnątrz kabiny, w tym materiały wypełniające oraz elementy rozkładające się w razie wypadku, służące do pochłaniania energii w kontakcie z ciałami osób znajdujących się w kabinie, nie może przekraczać 100 mm/min.
5.1.2.2.2.
Jeżeli kabina nie jest wykonana z materiałów trudnopalnych, tylna ściana kabiny powinna być zabezpieczona osłoną o szerokości równej szerokości cysterny, wykonaną z metalu lub innego odpowiedniego materiału.
Wszystkie okna znajdujące się w tylnej ścianie kabiny lub w jej osłonie powinny być wykonane z bezodpryskowego i ognioodpornego szkła w ognioochronnych ramach i pozostawać hermetycznie zamknięte.
Pomiędzy kabiną lub osłoną należy zapewnić wolną przestrzeń o szerokości nie mniejszej niż 15 cm.
5.1.2.3.
Zbiorniki paliwa
Zbiorniki paliwa przeznaczonego do zasilania silnika pojazdu powinny spełniać następujące wymagania:
5.1.2.3.1. w przypadku wycieku, paliwo powinno spływać na podłoże, bez możliwości kontaktu z nagrzanymi częściami pojazdu lub z ładunkiem;
5.1.2.3.2. zbiorniki zawierające benzynę powinny być wyposażone w skuteczny przerywacz płomienia dopasowany do otworu wlewowego lub w urządzenie pozwalające na hermetyczne zamknięcie tego otworu.
5.1.2.4.
Silnik
Silnik napędzający pojazd powinien być wyposażony i umieszczony w sposób pozwalający uniknąć wszelkiego niebezpieczeństwa związanego z ładunkiem w wypadku nagrzania lub zapalenia.
W przypadku pojazdów EX/II oraz EX/III, powinny być stosowane silniki wysokoprężne.
5.1.2.5.
Układ wydechowy
Układ wydechowy łącznie z rurami wydechowymi powinien być skierowany i zabezpieczony w sposób pozwalający uniknąć wszelkiego niebezpieczeństwa związanego z nagrzaniem lub zapaleniem ładunku.
Części układu wydechowego znajdujące się bezpośrednio pod zbiornikiem paliwa (olej napędowy) powinny być umieszczone w odległości nie mniejszej niż 100 mm lub zabezpieczone osłoną termiczną.
5.1.2.6.
Zwalniacz
Pojazdy wyposażone w zwalniacz znajdujący się za tylną ścianą kabiny kierowcy, wydzielający znaczne ilości ciepła, powinny być wyposażone w izolacyjną osłonę termiczną, stabilnie zamocowaną między zespołem zwalniacza a zbiornikiem lub ładunkiem; osłona ta powinna być umieszczona w sposób zapewniający uniemożliwienie jakiegokolwiek, nawet miejscowego, nagrzania ścian zbiornika lub samego ładunku.
Ponadto wyposażenie izolacyjne powinno chronić zespół zwalniacza przed jakimkolwiek, nawet sporadycznym, kontaktem z wypływającym lub wyciekającym ładunkiem.
Za wystarczające zabezpieczenie uważa się na przykład zastosowanie pokrywy dwuwarstwowej.
5.1.2.7.
Ogrzewacze spalinowe
5.1.2.7.1.
(Zarezerwowane)
5.1.2.7.2.
Ogrzewacze spalinowe oraz należące do nich przewody odprowadzające gazy spalinowe, powinny być zaprojektowane, usytuowane i zabezpieczone lub przykryte w sposób zabezpieczający ładunek przed niebezpieczeństwem nagrzania lub zapalenia.
Wymaganie to uznaje się za spełnione, jeżeli zbiornik oraz układ wydechowy ogrzewacza odpowiadają wymaganiom przepisów przewidzianych dla zbiorników paliwa i układów wydechowych pojazdów, wymienionym w ust. 5.1.2.3 i 5.1.2.5.
5.1.2.7.3.
Odcięcie ogrzewaczy spalinowych powinno być możliwe co najmniej przy użyciu następujących sposobów:
a) ręcznie, w sposób zamierzony, z kabiny kierowcy;
b) automatycznie, po zatrzymaniu pracy silnika; w tym wypadku ogrzewacz może zostać uruchomiony ponownie ręcznie, z kabiny kierowcy;
c) automatycznie, po uruchomieniu pompy pojazdu silnikowego przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych.
5.1.2.7.4.
Dopuszcza się występowanie wybiegu po wyłączeniu dodatkowych ogrzewaczy.
Odnośnie do sposobów wymienionych powyżej w ust. 5.1.2.7.3 lit. b) i c), dopływ nagrzanego powietrza powinien być odcinany przy pomocy odpowiednich środków po jednym cyklu wybiegu nie dłuższym niż 40 sekund.
Powinno się używać wyłącznie ogrzewaczy spalinowych, w odniesieniu do których wykazano, że ich wymiennik ciepła, w normalnych warunkach użytkowania, jest odporny na czterdziestosekundowe ograniczenie cyklu wybiegu.
5.1.2.7.5.
Ogrzewacz spalinowy powinno się uruchamiać ręcznie.
Zakazane jest stosowanie urządzeń programujących.
5.1.2.7.6.
Niedozwolone jest stosowanie ogrzewaczy, w których stosowane jest paliwo gazowe.
5.1.3.
UKŁAD HAMULCOWY
Pojazdy, które podlegają wymaganiom przepisu dodatkowego 10221 ADR, muszą spełniać wszystkie stosowne wymagania Regulaminu Nr 13, w tym również wymagania zawarte w załączniku 5, wraz z późniejszymi zmianami, zgodnie z podanymi tam datami stosowania tych wymagań.
5.1.3.1.
Pojazdy oznaczone kodami EX/III, AT, FL i OX muszą spełniać wszystkie stosowne wymagania Regulaminu Nr 13, w tym wymagania zawarte w załączniku 5.
5.1.3.2.
Pojazdy oznaczone kodami EX/II muszą spełniać wszystkie stosowne wymagania Regulaminu Nr 13.
Nie mają jednak zastosowania wymagania zawarte w załączniku 5.
5.1.4.
OGRANICZNIK PRĘDKOŚCI
Pojazdy silnikowe (samochody ciężarowe i ciągniki siodłowe) o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton powinny być wyposażone w ogranicznik prędkości zgodnie z wymaganiami technicznymi Regulaminu Nr 89.
Ogranicznik powinien być ustawiony w taki sposób, aby po uwzględnieniu tolerancji technicznej urządzenia, prędkość pojazdu nie przekroczyła 90 km/h.
5.1.5.
URZĄDZENIA SPRZĘGAJĄCE DLA PRZYCZEP
Urządzenia sprzęgające dla przyczep powinny spełniać wymagania techniczne Regulaminu Nr 55 wraz z późniejszymi zmianami, zgodnie z podanymi tam datami obowiązywania tych wymagań.
6.
ZMIANA TYPU POJAZDU I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
6.1.
Każda modyfikacja typu pojazdu powinna być zgłoszona służbie administracyjnej udzielającej homologacji typu pojazdu; służba ta może wówczas:
6.1.1. uznać, że wprowadzone modyfikacje nie mają znaczącego negatywnego skutku oraz, że w każdym razie pojazd nadal spełnia wymogi; bądź
6.1.2. zażądać nowego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badań.
6.2.
Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wyszczególniająca zmiany, zostaje notyfikowana Umawiającym się Stronom, zgodnie z procedurą określoną w ust. 4.3.
6.3.
Właściwa władza udzielająca rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu, przygotowanemu dla rozszerzenia, o którym mowa oraz za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem zawartym w dalszej części, w załączniku 1, informuje o tym pozostałe Strony.
7.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
Procedury zgodności produkcji powinny odpowiadać procedurom zawartym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Now.2) oraz zawierać następujące przepisy:
7.1. Każdy pojazd homologowany zgodnie z niniejszym Regulaminem powinien być zgodny z homologowanym typem pojazdu i spełniać wymagania wymienione powyżej w ust. 5.
7.2.
Władza, która udzieliła homologacji typu, może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym z obiektów produkcyjnych.
Weryfikacje takie dokonywane są zazwyczaj co dwa lata.
8.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
8.1.
Homologacja udzielona w odniesieniu do typu pojazdu zgodnie z niniejszym Regulaminem, może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów wymienionych powyżej, w ust. 7.
8.2.
Jeśli jedna z Umawiających się Stron Porozumienia z 1958 r. stosująca niniejszy Regulamin cofa uprzednio udzieloną homologację, jest ona zobowiązana bezzwłocznie powiadomić o tym pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy Regulamin, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem zawartym w załączniku 1 do niniejszego Regulaminu.
9.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji typu pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym Regulaminem, zobowiązany jest poinformować o tym władzę, która udzieliła homologacji; władza ta ze swojej strony, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem zawartym w załączniku 1 do niniejszego Regulaminu, poinformuje o tym pozostałe Umawiające się Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy Regulamin.
10.
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
10.1.
Po oficjalnej dacie wejścia w życie serii poprawek 02, żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy Regulamin, nie może odmówić udzielenia homologacji EKG zgodnie z niniejszym Regulaminem zmienionym serią 02 poprawek.
10.2.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy Regulamin powinny nadal udzielać homologacji EKG oraz rozszerzać homologacje, o których mowa na typy pojazdów spełniające wymagania niniejszego Regulaminu zmienionego poprzedzającymi seriami poprawek.
10.3.
Od dnia 1 stycznia 2003 r. Umawiające się Strony stosujące niniejszy Regulamin mogą udzielać homologacji EKG oraz rozszerzać homologacje, o których mowa wyłącznie, jeżeli typ pojazdu ubiegającego się o homologację odpowiada wymaganiom niniejszego Regulaminu zmienionego serią 02 poprawek.
10.4.
Żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy Regulamin nie może odmówić udzielenia krajowej homologacji dla typu pojazdu homologowanego zgodnie z serią 02 poprawek do niniejszego Regulaminu.
10.5.
Do dnia 31 grudnia 2002 r., żadna z Umawiających się Stron stosujących niniejszy Regulamin nie może odmówić krajowej homologacji dla typu pojazdu homologowanego zgodnie z poprzednimi seriami poprawek do niniejszego Regulaminu.
10.6.
Od dnia 1 stycznia 2003 r., Umawiające się Strony stosujące niniejszy Regulamin mogą odmówić pierwszej krajowej rejestracji (pierwsze wprowadzenie do użytkowania) pojazdu, który nie spełnia wymagań serii 02 poprawek do niniejszego Regulaminu.
11.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy Regulamin zobowiązane są przekazać sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za prowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, do których powinny zostać wysłane wydane w innych krajach formularze o udzieleniu, rozszerzeniu, odmowie lub cofnięciu homologacji.
[1] Poprzedni tytuł Porozumienia:Seria 01 poprawek — Data wejścia w życie: 13 stycznia 2000 r.Seria 02 poprawek — Data wejścia w życie: 5 grudnia 2001 r.Sprostowanie 1 do serii 02 poprawek — Data wejścia w życie: 13 marca 2002 r.Sprostowanie 2 do serii 02 poprawek — Data wejścia w życie: 13 listopada 2002 r.Sprostowanie 3 do serii 02 poprawek - Data wejścia w życie: 12 marca 2003 r.
[2] Zgodnie z postanowieniami załącznika 7 do Rezolucji zbiorowej w sprawie konstrukcji pojazdów (R.E.3) (dokument TANS/WP.29/78/Now.1/Popr.2).
[3] 1 dla Niemiec, 2 dla Francji, 3 dla Włoch, 4 dla Niderlandów, 5 dla Szwecji, 6 dla Belgii, 7 dla Węgier, 8 dla Republiki Czeskiej, 9 dla Hiszpanii, 10 dla Jugosławii, 11 dla Zjednoczonego Królestwa, 12 dla Austrii, 13 dla Luksemburga, 14 dla Szwajcarii, 15 (numer wolny), 16 dla Norwegii, 17 dla Finlandii, 18 dla Danii, 19 dla Rumunii, 20 dla Polski, 21 dla Portugalii, 22 dla Federacji Rosyjskiej, 23 dla Grecji, 24 dla Irlandii, 25 dla Chorwacji, 26 dla Słowenii, 27 dla Słowacji, 28 dla Białorusi, 29 dla Estonii, 30 (numer wolny), 31 dla Bośni i Hercegowiny, 32 dla Łotwy, 33 (numer wolny), 34 dla Bułgarii, 35 (numer wolny), 36 dla Litwy, 37 dla Turcji, 38 (numer wolny), 39 dla Azerbejdżanu, 40 dla byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, 41 (numer wolny), 42 dla Wspólnoty Europejskiej (homologacje udzielone przez jej Państwa Członkowskie przy użyciu właściwych im symboli EKG), 43 dla Japonii, 44 (numer wolny), 45 dla Australii oraz 46 dla Ukrainy.
Kolejne kraje uzyskują numery w porządku chronologicznym, w jakim ratyfikują lub przystępują do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji przydzielonej zgodnie z wymaganiami, a sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony o przydzielonych w ten sposób numerach.
[4] W Regulaminie tym, uznaje się, że odniesienia do innych Regulaminów EKG odwoływać się będą do każdego przepisu międzynarodowego, którego wymagania techniczne są takie same, jak wymagania techniczne odpowiedniego Regulaminu EKG.
Podobnie, interpretowane będą odniesienia do poszczególnych sekcji Regulaminów EKG.
[5] Wymagania normy IEC 60079, część 14, nie mają pierwszeństwa przed wymaganiami niniejszego Regulaminu.
[6] Dopuszcza się w razie potrzeby stosowanie wymagań ogólnych normy EN 50014 oraz wymagań dodatkowych norm EN 50015, 50016, 50017, 50018, 50019, 50020, 50021 lub 50028.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 112 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł głównych pojazdów silnikowych wyposażonych w żarówki i emitujących asymetryczne światło mijania i/lub światło drogowe [1]
A. PRZEPISY ADMINISTRACYJNE
0.
ZAKRES [2]
Niniejszy regulamin stosuje się do świateł głównych pojazdów silnikowych emitujących asymetryczne światło mijania i/lub światło drogowe, które mogą posiadać soczewki ze szkła lub tworzywa sztucznego, i które są wyposażone w wymienne żarówki.
1.
DEFINICJE
Do celów niniejszego regulaminu:
1.1. "soczewka" oznacza zewnętrzną część światła głównego (zespołu), która przepuszcza światło poprzez powierzchnię świetlną;
1.2. "powłoka" oznacza dowolny produkt lub produkty nałożone w jednej lub więcej warstwach na zewnętrzną powierzchnię soczewki;
1.3. "światła główne różnych typów" oznaczają światła główne, które różnią się pod takimi zasadniczymi względami jak:
1.3.1. nazwa handlowa lub znak towarowy;
1.3.2. charakterystyka układu optycznego;
1.3.3. włączenie lub eliminacja części, które mogą zmienić efekty optyczne poprzez odbicie, załamanie, pochłanianie i/lub deformację podczas działania;
1.3.4. nadawanie się do ruchu prawostronnego lub lewostronnego bądź do obydwóch rodzajów ruchu;
1.3.5. rodzaj wytwarzanego światła (światło mijania, światło drogowe albo obydwa);
1.3.6. materiały, z których wykonane są soczewki i ewentualna powłoka;
1.3.7. kategoria zastosowanych żarówek.
1.4.
"Światła główne różnych klas" (A lub B) oznaczają światła główne określone przez szczególne właściwości fotometryczne.
1.5.
Do niniejszego regulaminu stosują się definicje podane w regulaminie nr 48 i w seriach zmian do niego obowiązujących w czasie składania wniosku o homologację typu.
2.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ ŚWIATŁA GŁÓWNEGO
2.1.
Wniosek o homologację składa właściciel nazwy handlowej lub znaku towarowego albo jego należycie upoważniony przedstawiciel.
Wniosek ten określa:
2.1.1. czy światło główne jest przeznaczone do dostarczania zarówno światła mijania, jak i światła drogowego, czy tylko jednego z tych świateł;
2.1.2. czy, jeżeli światło główne jest przeznaczone do dostarczania światła mijania, jest ono przystosowane do ruchu zarówno lewostronnego, jak i prawostronnego, czy tylko do ruchu lewostronnego lub tylko do ruchu prawostronnego;
2.1.3. jeżeli światło główne jest wyposażone w regulowany reflektor, położenie(-a) zamontowania światła głównego względem podłoża i wzdłużnej środkowej płaszczyzny pojazdu;
2.1.4. czy dotyczy on światła głównego klasy A lub B;
2.1.5. kategorię zastosowanej(-ych) żarówki(-ek), wymienioną w regulaminie nr 37.
2.2.
Do każdego wniosku o homologację dołącza się:
2.2.1. rysunki w trzech egzemplarzach o dostatecznej szczegółowości umożliwiające identyfikację typu i przedstawiające przedni widok światła głównego, ze szczegółami ewentualnego użebrowania soczewki, oraz przekrój poprzeczny; rysunki wskazują miejsce zarezerwowane dla znaku homologacji;
2.2.1.1. jeżeli światło główne jest wyposażone w regulowany reflektor, wskazanie położenia (położeń) zamontowania światła głównego względem podłoża i wzdłużnej środkowej płaszczyzny pojazdu, jeśli światło główne jest przeznaczone do używania wyłącznie w tym położeniu (położeniach);
2.2.2. krótki opis techniczny zawierający, w przypadku gdy światła główne mają być używane do doświetlania zakrętów, krańcowe położenia zgodnie z ppkt. 6.2.9. poniżej;
2.2.3. dwie próbki typu światła głównego.
2.2.4.
Do badania tworzywa sztucznego, z którego wykonane są soczewki:
2.2.4.1. trzynaście soczewek;
2.2.4.1.1. sześć z tych soczewek można zastąpić sześcioma próbkami materiału o rozmiarze co najmniej 60 × 80 mm, posiadającymi płaską lub wypukłą powierzchnię zewnętrzną oraz zasadniczo płaską powierzchnię w środku (promień krzywizny nie mniejszy niż 300 mm), o wymiarach co najmniej 15 × 15 mm;
2.2.4.1.2. każda taka soczewka lub próbka materiału jest wykonana metodą, która ma być stosowana w produkcji seryjnej;
2.2.4.2. reflektor, na którym soczewki mogą być zamontowane zgodnie z instrukcjami producenta.
2.3.
Materiałom, z których składają się soczewki i ewentualnie zastosowane powłoki, towarzyszy sprawozdanie z badań charakterystyk tych materiałów i powłok, jeśli zostały już zbadane.
3.
OZNAKOWANIA [3]
3.1.
Światła główne przedstawione do homologacji noszą nazwę handlową lub znak towarowy wnioskującego.
3.2.
Na soczewce i na głównym korpusie [4] muszą znajdować się wystarczająco duże powierzchnie dla znaku homologacji i dodatkowych symboli określonych w pkt. 4.; powierzchnie te są wskazane na rysunkach wymienionych w ppkt. 2.2.1. powyżej.
3.3.
Światła główne przystosowane do spełniania wymagań zarówno ruchu prawostronnego, jak i ruchu lewostronnego noszą oznakowania wskazujące dwa ustawienia zespołu optycznego w pojeździe lub żarówki w reflektorze; oznakowania te składają się z liter "R/D" określających położenie dla ruchu prawostronnego oraz liter "L/G" określających położenie dla ruchu lewostronnego.
4.
HOMOLOGACJA
4.1.
Przepisy ogólne
4.1.1.
Homologacji udziela się, jeżeli wszystkie próbki typu światła głównego przedstawione zgodnie z pkt. 2. powyżej spełniają przepisy niniejszego regulaminu.
4.1.2.
Jeśli światła zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone spełniają wymagania więcej niż jednego regulaminu, wystarczy zamieszczenie pojedynczego międzynarodowego znaku homologacji, pod warunkiem, że każde ze zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł spełnia przepisy, które stosują się do niego.
4.1.3.
Każdemu homologowanemu typowi przydzielany jest numer homologacji.
Jego pierwsze dwie cyfry (obecnie 00) oznaczają serię zmian obejmującą najnowsze główne zmiany techniczne wprowadzone do regulaminu w momencie wydawania homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru innemu typowi światła głównego objętego niniejszym regulaminem.
4.1.4.
Powiadomienie o homologacji, albo o rozszerzeniu lub odmowie lub cofnięciu homologacji, albo o ostatecznym zaprzestaniu produkcji typu światła głównego zgodnie z niniejszym regulaminem, przekazuje się Stronom Porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin za pomocą formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, ze wskazaniami zgodnie z ppkt. 2.2.1.1.
4.1.4.1.
Jeżeli światło główne jest wyposażone w regulowany reflektor, i jeżeli to światło główne ma być używane wyłącznie w położeniach zamontowania zgodnie ze wskazaniami ppkt. 2.2.1.1., to wnioskujący jest zobowiązany na podstawie homologacji do poinformowania użytkownika we właściwy sposób o prawidłowym położeniu (położeniach) zamontowania.
4.1.5.
Oprócz znaku określonego w pkt. 3.1., znak homologacji opisany w pkt. 4.2. i 4.3. poniżej zostaje zamieszczony w miejscach określonych w pkt. 3.2. powyżej na każdym świetle głównym odpowiadającym typowi homologowanemu na podstawie niniejszego regulaminu.
4.2.
Układ znaku homologacji
Znak homologacji składa się z:
4.2.1. międzynarodowego znaku homologacji zawierającego:
4.2.1.1. okręg otaczający literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [5];
4.2.1.2. numer homologacji określony w ppkt. 4.1.3. powyżej;
4.2.2. następującego dodatkowego symbolu (lub symboli):
4.2.2.1. na światłach głównych spełniających wyłącznie wymagania ruchu lewostronnego, poziomej strzałki skierowanej na prawo od obserwatora zwróconego w stronę światła głównego, tj. w kierunku strony drogi, po której odbywa się ruch;
4.2.2.2. na światłach głównych przystosowanych do spełniania wymagań obydwóch systemów ruchu poprzez odpowiednią regulację ustawienia zespołu optycznego lub żarówki, poziomej strzałki z grotem na każdym końcu, przy czym groty zwrócone są, odpowiednio, w lewo i w prawo;
4.2.2.3. na światłach głównych spełniających wymagania niniejszego regulaminu tylko pod względem światła mijania, liter "C" dla światła głównego klasy A lub "HC" dla światła głównego klasy B;
4.2.2.4. na światłach głównych spełniających wymagania niniejszego regulaminu tylko pod względem światła drogowego, liter "R" dla światła głównego klasy A lub "HR" dla światła głównego klasy B;
4.2.2.5. na światłach głównych spełniających wymagania niniejszego regulaminu pod względem zarówno światła mijania, jak i światła drogowego, liter "CR" dla światła głównego klasy A lub "HCR" dla światła głównego klasy B;
4.2.2.6. na światłach głównych posiadających soczewkę z tworzywa sztucznego, grupy liter "PL" umieszczonej w pobliżu symboli określonych w ppkt. od 4.2.2.3. do 4.2.2.5. powyżej;
4.2.2.7. na światłach głównych spełniających wymagania niniejszego regulaminu pod względem światła drogowego, wskazania maksymalnego natężenia światła wyrażonego za pomocą znaku referencyjnego określonego w ppkt. 6.3.2.1.2. poniżej, umieszczonego w pobliżu okręgu otaczającego literę "E";
W przypadku świateł głównych zgrupowanych lub wzajemnie sprzężonych ze światłami drogowymi, wskazanie maksymalnego natężenia światła świateł drogowych jako całości wyraża się, jak powyżej.
4.2.3. W każdym przypadku właściwy tryb pracy zastosowany podczas procedury badania zgodnie z ppkt.
1.1.1.1. załącznika 4 oraz dopuszczalne napięcie(-a) zgodnie z ppkt. 1.1.1.2. załącznika 4 określa się na formularzach homologacji i na formularzach komunikatu przesyłanych krajom, które są Umawiającymi się Stronami Porozumienia, i które stosują niniejszy regulamin.
W odpowiednich przypadkach urządzenie znakuje się następująco:
4.2.3.1. na światłach głównych, które spełniają wymagania niniejszego regulaminu, i które są tak zaprojektowane, że włókno żarowe światła mijania nie jest zapalane jednocześnie z włóknem żarowym jakiejkolwiek innej funkcji oświetlającej, z którą światło to może być wzajemnie sprzężone: umieszcza się ukośnik (/) za symbolem lampy mijania w znaku homologacji.
4.2.3.2. na światłach głównych, które spełniają wymagania załącznika 4 do niniejszego regulaminu wyłącznie przy zasilaniu napięciem 6 V lub 12 V, symbol składający się z liczby 24 przekreślonej ukośnym krzyżykiem (×) umieszcza się w pobliżu oprawki żarówki.
4.2.4.
W pobliżu powyższych dodatkowych symboli mogą być umieszczone dwie cyfry numeru homologacji (obecnie 00), które wskazują serię zmian obejmujących najnowsze główne zmiany techniczne wprowadzone do regulaminu w momencie wydawania homologacji oraz, jeśli to niezbędne, wymagana strzałka.
4.2.5.
Znaki i symbole określone w ppkt. od 4.2.1. do 4.2.3. powyżej winny być łatwo czytelne i nieusuwalne.
Można je umieścić na wewnętrznej lub zewnętrznej części (przezroczystej lub nie) światła głównego, której nie można oddzielić od przezroczystej części światła głównego emitującego światło.
W każdym przypadku powinny one być widoczne, gdy światło główne jest zamontowane na pojeździe lub gdy ruchoma część, taka jak maska silnika, jest otwarta.
4.3.
Rozmieszczenie znaku homologacji
4.3.1.
Światła niezależne
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu, rysunki od 1 do 10, podano przykłady rozmieszczeń znaku homologacji z wyżej wymienionymi dodatkowymi symbolami.
4.3.2.
Światła zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone
4.3.2.1.
Jeżeli stwierdzono, że zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone światła spełniają wymagania kilku regulaminów, wystarczy umieścić pojedynczy międzynarodowy znak homologacji składający się z okręgu otaczającego literę "E" z następującym po niej numerem wskazującym kraj, który udzielił homologacji oraz numerem homologacji.
Ten znak homologacji może być umieszczony w dowolnym miejscu na zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych światłach, pod warunkiem że:
4.3.2.1.1. jest widoczny zgodnie z ppkt. 4.2.5.;
4.3.2.1.2. żadna część zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł, która przepuszcza światło, nie może być usunięta bez jednoczesnego usunięcia znaku homologacji.
4.3.2.2.
Symbol identyfikacji dla każdego światła, odpowiedni do każdego regulaminu, na podstawie którego udzielono homologacji, wraz z odpowiednią serią zmian obejmujących najnowsze główne zmiany techniczne wprowadzone do regulaminu w momencie wydawania homologacji oraz, jeżeli to niezbędne, wymagana strzałka, zostają naniesione:
4.3.2.2.1. na odpowiednią powierzchnię emitującą światło,
4.3.2.2.2. lub, w grupie, w taki sposób, aby każde ze zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł mogło być jednoznacznie zidentyfikowane (patrz: cztery możliwe przykłady w załączniku 2).
4.3.2.3.
Rozmiar składników takiego pojedynczego znaku homologacji nie może być mniejszy niż minimalny rozmiar najmniejszego z indywidualnych znaków wymagany przez regulamin, na podstawie którego udzielono homologacji.
4.3.2.4.
Numer homologacji zostaje przydzielony każdemu homologowanemu typowi.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru innemu typowi zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł objętych niniejszym regulaminem.
4.3.2.5.
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu, rysunek 11, podano przykłady rozmieszczeń znaków homologacji dla zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł z wszystkimi wyżej wymienionymi dodatkowymi symbolami.
4.3.3.
Światła, których soczewka używana jest do różnych typów świateł głównych i które mogą być wzajemnie sprzężone lub zgrupowane z innymi światłami
Zastosowanie mają przepisy określone w ppkt. 4.3.2. powyżej.
4.3.3.1.
Ponadto, gdy zastosowana jest ta sama soczewka, to może ona nosić różne znaki homologacji odnoszące się do różnych typów świateł głównych lub zespołów świateł, pod warunkiem, że główny korpus światła głównego, nawet jeśli nie może zostać oddzielony od soczewki, również zawiera powierzchnię opisaną w pkt. 3.2. powyżej i nosi znaki homologacji faktycznych funkcji.
Jeżeli różne typy świateł głównych posiadają ten sam główny korpus, to może on nosić różne znaki homologacji.
4.3.3.2.
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu, rysunek 12, podano przykłady rozmieszczeń znaków homologacji odnoszących się do powyższego przypadku.
B. WYMAGANIA TECHNICZNE DLA ŚWIATEŁ GŁÓWNYCH [6]
5.
SPECYFIKACJE OGÓLNE
5.1.
Każda próbka odpowiada specyfikacjom przedstawionym w pkt. 6-8 poniżej.
5.2.
Światła główne są wykonane tak, aby zachowały swoją określoną charakterystykę fotometryczną i funkcjonowały właściwie podczas normalnego użytkowania pomimo drgań, którym mogą być poddawane.
5.2.1.
Światła główne są wyposażone w urządzenie umożliwiające ich regulację w pojazdach, tak aby spełniały odnoszące się do nich przepisy.
Urządzenie takie nie musi być montowane na zespołach, w których nie można rozdzielić reflektora i soczewki rozpraszającej, pod warunkiem że stosowanie takich zespołów jest ograniczone do pojazdów, w których ustawienie świateł głównych może być regulowane za pomocą innych sposobów.
Gdy światło główne dostarczające światła mijania i światło główne dostarczające światła drogowego, przy czym każde z nich jest wyposażone we własną żarówkę, są zmontowane tworząc złożony zespół, to urządzenie regulacyjne winno umożliwiać należytą regulację każdego układu optycznego z osobna.
5.2.2.
Jednakże przepisy te nie stosują się do zespołów świateł głównych, których reflektory są niepodzielne.
Do tego typu zespołu stosują się wymagania określone w pkt. 6.3. niniejszego regulaminu.
5.3.
Światło główne wyposażone jest w żarówki homologowane zgodnie z regulaminem nr 37.
Można zastosować dowolną żarówkę zgodną z regulaminem nr 37, pod warunkiem, że spis treści regulaminu nr 37 nie zawiera żadnego ograniczenia odnośnie do zastosowania [7].
5.4.
Części, za pomocą których żarówka jest mocowana do reflektora są tak wykonane, aby nawet w ciemności żarówki nie można było umieścić w żadnym innym położeniu niż położenie poprawne [8].
5.5.
Oprawka żarówki odpowiada charakterystyce podanej w publikacji IEC 61-2, wydanie trzecie, 1969.
Obowiązuje karta danych oprawki właściwa dla kategorii zastosowanej żarówki.
5.6.
Światła główne przystosowane do spełniania wymagań ruchu zarówno prawostronnego, jak i lewostronnego można dostosować do ruchu daną stroną drogi poprzez odpowiednie początkowe ustawienie podczas montowania w pojeździe lub poprzez wybiórcze ustawienie przez użytkownika.
Takie początkowe lub wybiórcze ustawienie może polegać, na przykład, na ustawieniu zespołu optycznego pod danym kątem w pojeździe lub ustawieniu żarówki pod danym kątem w stosunku do zespołu optycznego.
We wszystkich przypadkach możliwe są tylko dwa wyraźnie różne ustawienia, jedno dla prawostronnego, a drugie dla lewostronnego ruchu, a konstrukcja wyklucza nieumyślne przesunięcie z jednego ustawienia na drugie lub ustawienie w pośrednim położeniu.
Gdy dla żarówki przewidziane są dwa różne ustawienia, to części służące do podłączania żarówki do reflektora muszą być tak zaprojektowane i wykonane, aby w każdym z tych dwóch ustawień żarówka była utrzymywana w położeniu z dokładnością wymaganą dla świateł głównych przystosowanych do ruchu tylko po jednej stronie drogi.
Zgodność z wymaganiami niniejszego punktu sprawdza się poprzez kontrolę wzrokową i, gdy jest to niezbędne, poprzez próbny montaż.
5.7.
Wykonuje się uzupełniające badania zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku 4 w celu zapewnienia, że podczas używania nie ma nadmiernej zmiany charakterystyki fotometrycznej.
5.8.
Jeżeli soczewka światła głównego jest wykonana z tworzywa sztucznego, to wykonuje się badania zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku 6.
5.9.
W światłach głównych przeznaczonych do dostarczania naprzemian światła drogowego i światła mijania, albo światła mijania i/lub światła drogowego doświetlającego zakręty, każde mechaniczne, elektromechaniczne lub inne urządzenie wbudowane w tym celu w światło główne jest tak skonstruowane, aby:
5.9.1. było dostatecznie odporne by wytrzymać 50000 działań bez doznania uszkodzenia pomimo drgań, jakim może być poddawane podczas normalnego użytkowania;
5.9.2. w razie awarii oświetlenie powyżej linii H-H nie przekraczało wartości światła mijania zgodnie z ppkt. 6.2.5.; ponadto, w światłach głównych przeznaczonych do dostarczania światła mijania i/lub światła drogowego doświetlającego zakręty, w punkcie kontrolnym 25 V (linia VV, D 75 cm) osiągane było minimalne oświetlenie wynoszące co najmniej 5 luksów;
5.9.3. uzyskiwane było zawsze albo światło mijania albo światło drogowe, bez jakiejkolwiek możliwości zatrzymania się mechanizmu pomiędzy dwoma położeniami;
5.9.4. użytkownik nie mógł za pomocą zwykłych narzędzi zmienić kształtu lub położenia ruchomych części.
6.
OŚWIETLENIE
6.1.
Przepisy ogólne
6.1.1.
Światła główne są tak wykonane, aby dawały należyte oświetlenie bez oślepiania podczas emitowania światła mijania oraz dobre oświetlenie podczas emitowania światła drogowego.
Doświetlenie zakrętu może być wytwarzane przez włączenie jednego dodatkowego źródła światła będącego częścią światła mijania światła głównego.
6.1.2.
Oświetlenie wytwarzane przez światło główne określa się za pomocą pionowego ekranu ustawionego 25 m przed światłem głównym i pod kątami prostymi do jego osi, jak pokazano w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.
6.1.3.
Światła główne sprawdza się za pomocą niebarwnej żarówki wzorcowej (etalonu) przystosowanej do napięcia znamionowego 12 V. Podczas sprawdzania światła głównego napięcie na końcówkach żarówki reguluje się tak, aby uzyskać odniesieniowy strumień światła podany w odpowiedniej karcie danych regulaminu nr 37.
6.1.4. Światło główne uważa się za zadowalające, jeżeli spełnia wymagania określone w niniejszym pkt. 6 z przynajmniej jedną żarówką wzorcową (etalonem), która może być przedstawiona ze światłem głównym.
6.2.
Przepisy dotyczące świateł mijania
6.2.1.
Światło mijania musi wytwarzać dostatecznie ostrą "linię odcięcia", umożliwiającą zadowalającą regulację.
"Linia odcięcia" musi być poziomą linią prostą po stronie przeciwnej do kierunku ruchu, dla którego światło główne jest przeznaczone; po drugiej stronie nie może ona wykraczać poza przerywaną linię HV H1 H4 utworzoną przez linię prostą HV H1 tworzącą kąt 45° z poziomą i linię prostą H1 H4 25 cm powyżej linii prostej hh, lub poza linię prostą HV H3 nachyloną pod kątem 15° powyżej poziomej (patrz: załącznik 3).
Linia odcięcia wykraczająca zarówno poza linię HV H2, jak i linię H2 H4 i wynikająca z kombinacji dwu powyższych możliwości nie jest w żadnym wypadku dopuszczalna.
6.2.2.
Światło główne jest tak ustawione, że:
6.2.2.1. w przypadku świateł głównych przystosowanych do spełniania wymagań ruchu prawostronnego "linia odcięcia" z lewej strony ekranu [9] jest pozioma, a w przypadku świateł głównych przystosowanych do spełniania wymagań ruchu lewostronnego "linia odcięcia" z prawej strony ekranu jest pozioma;
6.2.2.2. ta pozioma część "linii odcięcia" znajduje się na ekranie 25 cm poniżej poziomu hh (patrz: załącznik 3);
6.2.2.3. "kolanko" "linii odcięcia" znajduje się na linii vv [10].
6.2.3.
Tak ustawione światło główne, jeżeli wniosek o jego homologację dotyczy wyłącznie dostarczania światła mijania [11], musi spełniać tylko wymagania określone w ppkt. od 6.2.5. do 6.2.7. i pkt. 6.2.9. poniżej; jeżeli jest przeznaczone do dostarczania zarówno światła mijania, jak i światła drogowego, to winno spełniać wymagania określone w pkt. od 6.2.5. do 6.2.7. i w pkt. 6.3.
6.2.4.
Gdy tak ustawione światło główne nie spełnia wymagań określonych w ppkt. od 6.2.5. do 6.2.7. i w pkt. 6.3., to jego ustawienie osiowe można zmienić, pod warunkiem że oś światła nie zostanie przemieszczona poprzecznie o więcej niż 1° (= 44 cm) w prawo lub w lewo [12]
Aby ułatwić ustawienie osiowe za pomocą "linii odcięcia", światło główne można częściowo przesłonić w celu wyostrzenia "linii odcięcia".
6.2.5.
Oświetlenie wytwarzane na ekranie przez światło mijania spełnia następujące wymagania:
Punkt na ekranie pomiarowym _BAR_ Wymagane oświetlenie w luksach _BAR_
Światła główne dla ruchu prawostronnego _BAR_ Światła główne dla ruchu lewostronnego _BAR_ Światło główne klasy A _BAR_ Światło główne klasy B _BAR_
Punkt B 50 L _BAR_ Punkt B 50 R _BAR_ ≤ 0,4 _BAR_ ≤ 0,4 _BAR_
Punkt 75 R _BAR_ Punkt 75 L _BAR_ ≥ 6 _BAR_ ≥ 12 _BAR_
Punkt 75 L _BAR_ Punkt 75 R _BAR_ ≤ 12 _BAR_ ≤ 12 _BAR_
Punkt 50 L _BAR_ Punkt 50 R _BAR_ ≤ 15 _BAR_ ≤ 15 _BAR_
Punkt 50 R _BAR_ Punkt 50 L _BAR_ ≥ 6 _BAR_ ≥ 12 _BAR_
Punkt 50 V _BAR_ Punkt 50 V _BAR_ - _BAR_ ≥ 6 _BAR_
Punkt 25 L _BAR_ Punkt 25 R _BAR_ ≥ 1,5 _BAR_ ≥ 2 _BAR_
Punkt 25 R _BAR_ Punkt 25 L _BAR_ ≥ 1,5 _BAR_ ≥ 2 _BAR_
Dowolny punkt w strefie III _BAR_ ≤ 0,7 _BAR_ ≤ 0,7 _BAR_
Dowolny punkt w strefie IV _BAR_ ≥ 2 _BAR_ ≥ 3 _BAR_
Dowolny punkt w strefie I _BAR_ ≤ 20 _BAR_ ≤ 2E [13] _BAR_
6.2.6.
Nie ma poprzecznych różnic szkodliwych dla dobrej widoczności w żadnej ze stref I, II, III i IV.
6.2.7.
Wartości oświetlenia w strefach "A" i "B" przedstawione na rysunku C w załączniku 3 sprawdza się poprzez pomiar wartości fotometrycznych w punktach od 1 do 8 na tym rysunku; wartości te powinny zawierać się w następujących granicach [14]:
1 + 2 + 3 ≥ 0,3 luksa i
4 + 5 + 6 ≥ 0,6 luksa i
0,7 luksa ≥ 7 ≥ 0,1 luksa i
0,7 luksa ≥ 8 ≥ 0,2 luksa.
6.2.8.
Światła główne przystosowane do spełniania wymagań ruchu zarówno prawostronnego, jak i lewostronnego, spełniają w każdym z dwóch położeń ustawienia zespołu optycznego lub żarówki określone powyżej wymagania dla odpowiedniego kierunku ruchu.
6.2.9.
Wymagania przedstawione w ppkt. 6.2.5. powyżej stosują się również do świateł głównych przeznaczonych do doświetlania zakrętów.
Jeżeli doświetlenie zakrętów jest uzyskiwane przez:
6.2.9.1. obrócenie światła mijania lub poziome przemieszczenie zagięcia kolanka linii odcięcia, pomiary przeprowadza się po ponownym ustawieniu kompletnego zespołu światła głównego poziomo, np. przy pomocy goniometru;
6.2.9.2. przemieszczenie jednej lub więcej optycznych części światła głównego bez poziomego przemieszczenia zagięcia kolanka linii odcięcia, pomiary przeprowadza się przy ustawieniu tych części w ich skrajnym położeniu roboczym;
6.2.9.3. przy pomocy dodatkowego źródła światła bez poziomego przemieszczenia zagięcia kolanka linii odcięcia, pomiary przeprowadza się przy włączonym dodatkowym źródle światła.
6.3.
Przepisy dotyczące świateł drogowych
6.3.1.
W przypadku światła głównego przeznaczonego do dostarczania światła drogowego i światła mijania, pomiary oświetlenia wytwarzanego na ekranie przez światło drogowe są dokonywane przy tym samym ustawieniu osiowym światła głównego, jak dla pomiarów zgodnie z ppkt. od 6.2.5. do 6.2.7. powyżej; w przypadku światła głównego dostarczającego jedynie światło drogowe, powinno ono być tak wyregulowane, aby powierzchnia maksymalnego oświetlenia była wyśrodkowana w punkcie przecięcia linii hh i vv; takie światło główne musi spełniać tylko wymagania określone w pkt. 6.3.
Gdy do dostarczania światła drogowego służy więcej niż jedno źródło światła, to do określenia maksymalnej wartości oświetlenia (EM) należy włączyć wszystkie źródła światła drogowego.
6.3.2.
Oświetlenie wytwarzane na ekranie przez światło drogowe spełnia następujące wymagania.
6.3.2.1.
Punkt przecięcia (HV) linii hh i vv znajduje się wewnątrz izoluksy 80 % maksymalnego oświetlenia.
Ta maksymalna wartość (EM) jest nie mniejsza niż 32 luksy dla świateł głównych klasy A i 48 luksów dla świateł głównych klasy B. Maksymalna wartość w żadnym wypadku nie przekracza 240 luksów; ponadto w przypadku światła głównego z kombinowanym światłem mijania i światłem drogowym, ta maksymalna wartość nie jest większa od 16-krotnego oświetlenia zmierzonego dla światła mijania w punkcie 75 R (lub 75 L).
6.3.2.1.1.
Maksymalne natężenie (IM) światła drogowego wyrażone w tysiącach kandeli oblicza się za pomocą następującego wzoru:
IM = 0,625 EM
6.3.2.1.2.
Znak referencyjny (I'M) tego maksymalnego natężenia, wymieniony w ppkt. 4.2.2.7. powyżej, uzyskuje się ze stosunku:
Wartość tę zaokrągla się do wartości 7,5 – 10 – 12,5 – 17,5 – 20 – 25 – 27,5 – 30 – 37,5 – 40 – 45 – 50.
6.3.2.2.
Poczynając od punktu HV poziomo w prawo i w lewo, oświetlenie nie jest mniejsze niż 16 luksów dla światła głównego klasy A oraz 24 luksy dla światła głównego klasy B do odległości 1,125 m i nie jest mniejsze niż 4 luksy dla światła głównego klasy A oraz 6 luksów dla światła głównego klasy B do odległości 2,25 m.
6.4.
W przypadku świateł głównych z regulowanym reflektorem wymagania pkt. 6.2. i 6.3. stosują się do każdego położenia zamontowania wskazanego zgodnie z ppkt. 2.1.3.
W celu sprawdzenia używa się następującej procedury:
6.4.1. każde zastosowane położenie realizuje się na goniometrze względem linii łączącej środek źródła światła i punkt HV na ekranie.
Regulowany reflektor przemieszcza się następnie w takie położenie, aby rozkład światła na ekranie odpowiadał przepisom ustawienia przedstawionym w ppkt. od 6.2.1. do 6.2.2.3. i/lub 6.3.1.;
6.4.2. przy reflektorze ustawionym początkowo zgodnie z ppkt. 6.4.1. światło główne musi spełniać stosowne wymagania fotometryczne przedstawione w pkt. 6.2. i 6.3.;
6.4.3. wykonuje się dodatkowe badania po przemieszczeniu reflektora pionowo o ±2° lub co najmniej w położenie maksymalne, jeżeli jest ono mniejsze od 2°, z jego początkowego położenia przy pomocy urządzenia do regulacji świateł głównych.
Po ponownym ustawieniu światła głównego jako całości (na przykład za pomocą goniometru) w odpowiednim przeciwnym kierunku, strumień świetlny sprawdza się w następujących kierunkach, przy czym musi się on zawierać w wymaganych granicach:
światło mijania: punkty HV i 75 R (lub, odpowiednio, 75 L);
światło drogowe: EM i punkt HV (procent EM).
6.4.4. jeżeli wnioskujący wskazał więcej niż jedno położenie zamontowania, to procedurę określoną w ppkt. od 6.4.1. do 6.4.3. powtarza się dla wszystkich pozostałych położeń;
6.4.5. jeżeli wnioskujący nie podał żadnych specjalnych położeń zamontowania, to światło główne ustawia się do pomiarów określonych w pkt. 6.2. i 6.3. z urządzeniem do regulacji świateł głównych w jego średnim położeniu.
Wykonuje się dodatkowe badanie zgodnie z ppkt. 6.4.3. z reflektorem przemieszczonym w jego krańcowe położenia (zamiast ±2°) za pomocą urządzenia do regulacji świateł głównych.
6.5.
Wartości oświetlenia ekranu wymienione w ppkt. od 6.2.5. do 6.2.7. i w pkt. 6.3. powyżej mierzy się za pomocą fotoreceptora, którego efektywne pole zawiera się wewnątrz kwadratu o boku 65 mm.
7.
KOLOR
7.1. Światło emitowane ma kolor biały.
Wyrażone we współrzędnych trójchromatycznych CIE, światło powyższych świateł zawiera się w następujących granicach:
granica w stronę niebieskiego x ≥ 0,310
granica w stronę żółtego x ≤ 0,500
granica w stronę zielonego y ≤ 0,150 + 0,640 x
granica w stronę zielonego y ≤ 0,440
granica w stronę purpurowego y ≥ 0,050 + 0,750 x
granica w stronę czerwonego y ≥ 0,382
8.
POMIAR DYSKOMFORTU
Mierzy się dyskomfort powodowany przez światło mijania świateł głównych [15].
C. POZOSTAŁE PRZEPISY ADMINISTRACYJNE
9.
MODYFIKACJA TYPU ŚWIATŁA GŁÓWNEGO I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
9.1.
Każdą modyfikację typu światła głównego zgłasza się do służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu światła głównego.
Wspomniana służba może następnie:
9.1.1. uznać, że dokonane modyfikacje prawdopodobnie nie mają znaczących negatywnych skutków, i że w każdym wypadku światło główne nadal spełnia wymagania; lub
9.1.2. zażądać sprawozdania z dalszych badań od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzanie badań.
9.2.
Potwierdzenie lub odmowa homologacji, z określeniem zmian, zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w ppkt. 4.1.4. powyżej.
9.3.
Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu sporządzonemu na okoliczność takiego rozszerzenia, oraz informuje o nim pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
10.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
Procedury zgodności produkcji odpowiadają procedurom określonym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), łącznie z następującymi wymaganiami:
10.1.
Światła główne homologowane na podstawie niniejszego regulaminu są wytwarzane tak, aby były zgodne z homologowanym typem, spełniając warunki określone w pkt. 6. i 7.
10.2.
Minimalne wymagania dla zgodności procedur kontroli produkcji, określone w załączniku 5 do niniejszego regulaminu, są spełnione.
10.3.
Minimalne wymagania dla pobierania próbek przez kontrolera, określone w załączniku 7 do niniejszego regulaminu, są spełnione.
10.4.
Organ, który udzielił homologacji typu może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym zakładzie produkcyjnym.
Weryfikacje takie dokonywane są zazwyczaj co dwa lata.
10.5.
Światła główne z widocznymi wadami nie są brane pod uwagę.
10.6.
Znak referencyjny nie jest brany pod uwagę.
11.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
11.1.
Homologacja udzielona w odniesieniu do typu światła głównego zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta, jeżeli wymagania nie są spełnione lub jeżeli światło główne noszące znak homologacji nie odpowiada homologowanemu typowi.
11.2.
Jeżeli Umawiająca się Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, to niezwłocznie powiadamia o tym inne Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
12.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestaje wytwarzania typu światła głównego homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, informuje o tym pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin.
13.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PRZEPROWADZANIE BADAŃ HOMOLOGACYJNCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin przekazują Sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesyłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację albo rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji albo ostateczne zaprzestanie produkcji.
[1] ObejmującySuplement 1 do pierwotnej wersji regulaminu — data wejścia w życie: 11 sierpnia 2002 r.Suplement 2 do pierwotnej wersji regulaminu — data wejścia w życie: 10 grudnia 2002 r.Suplement 3 do pierwotnej wersji regulaminu — data wejścia w życie: 30 października 2003 r.
[2] Przepisy niniejszego regulaminu nie stanowią dla Strony Porozumienia stosującej niniejszy regulamin przeszkody dla zakazania połączenia światła głównego o soczewce z tworzywa sztucznego, homologowanego na podstawie niniejszego regulaminu, z mechanicznym urządzeniem do czyszczenia światła głównego (z wycieraczkami).
[3] W przypadku świateł głównych przystosowanych do spełniania wymagań ruchu tylko po jednej stronie drogi (prawej lub lewej) zaleca się ponadto, aby powierzchnia, która może zostać zasłonięta, aby zapobiec dyskomfortowi użytkowników w kraju, gdzie ruch odbywa się po stronie drogi przeciwnej do strony w kraju, dla którego światło główne było zaprojektowane, była zaznaczona w sposób trwały na przednich soczewkach.
Oznaczenie to nie jest jednak niezbędne, gdy powierzchnia ta wynika wyraźnie z projektu.
[4] Jeżeli soczewki nie da się odłączyć od głównego korpusu światła głównego, to wystarcza jedno oznakowanie zgodnie z ppkt. 4.2.5.
[5] 1 dla Niemiec, 2 dla Francji, 3 dla Włoch, 4 dla Niderlandów, 5 dla Szwecji, 6 dla Belgii, 7 dla Węgier, 8 dla Republiki Czeskiej, 9 dla Hiszpanii, 10 dla Jugosławii, 11 dla Zjednoczonego Królestwa, 12 dla Austrii, 13 dla Luksemburga, 14 dla Szwajcarii, 15 (wolny), 16 dla Norwegii, 17 dla Finlandii, 18 dla Danii, 19 dla Rumunii, 20 dla Polski, 21 dla Portugalii, 22 dla Federacji Rosyjskiej, 23 dla Grecji, 24 dla Irlandii, 25 dla Chorwacji, 26 dla Słowenii, 27 dla Słowacji, 28 dla Białorusi, 29 dla Estonii, 30 (wolny), 31 dla Bośni i Hercegowiny, 32 dla Łotwy, 33 (wolny), 34 dla Bułgarii, 35 (wolny), 36 dla Litwy, 37 dla Turcji, 38 (wolny), 39 dla Azerbejdżanu, 40 dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, 41 (wolny), 42 dla Wspólnoty Europejskiej (homologacje przyznawane są przez jej Państwa Członkowskie przy użyciu właściwych im symboli EKG), 43 dla Japonii, 44 (wolny), 45 dla Australii, 46 dla Ukrainy, 47 dla Republiki Południowej Afryki oraz 48 dla Nowej Zelandii.
Kolejne numery będą przydzielane innym krajom w kolejności chronologicznej, w jakiej ratyfikują lub przystępują do "Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane i/lub stosowane w pojazdach kołowych, oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań", a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony Porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
[6] Wymagania techniczne dla żarówek: patrz regulamin nr 37.
[7] Żarówki HIR1 i/lub H9 są dopuszczone do wytwarzania światła mijania tylko w połączeniu z instalacją urządzenia do czyszczenia świateł głównych zgodnego z regulaminem nr 45.
Ponadto, jeśli zainstalowane są te żarówki, stosuje się odnośnie do pionowego nachylenia przepis ppkt.
6.2.6.2.2. regulaminu nr 48, seria zmian 01.
[8] Światło główne uważa się za spełniające wymagania określone w niniejszym punkcie, jeżeli żarówkę da się łatwo założyć w świetle głównym, a występy ustalające można nawet w ciemności prawidłowo umieścić w przeznaczonych dla nich szczelinach.
[9] Ekran musi być dostatecznie szeroki, aby umożliwiał zbadanie "linii odcięcia" w przedziale co najmniej 5° z każdej strony linii vv.
[10] Jeżeli światło nie ma linii odcięcia z wyraźnym "kolankiem", to regulację poprzeczną wykonuje się w sposób, który najlepiej spełnia wymagania dla oświetlenia w punktach 75 R i 50 R dla ruchu prawostronnego oraz w punktach 75 L i 50 L dla ruchu lewostronnego.
[11] Takie światło główne specjalnie przeznaczone dla światła mijania może zawierać światło drogowe nie podlegające wymaganiom.
[12] Graniczna wartość zmiany ustawienia osiowego 1° w prawo lub w lewo nie jest niezgodna z pionową zmianą ustawienia osiowego w górę lub w dół. Ta ostatnia jest ograniczona tylko wymaganiami określonymi w pkt. 6.3.
Jednakże pozioma część "linii odcięcia" nie powinna wykraczać poza linię hh (warunki pkt. 6.3. nie stosują się do świateł głównych, które mają spełniać wymagania niniejszego regulaminu jedynie w zakresie dostarczania światła mijania).
[13] E jest faktycznie zmierzoną wartością w punktach, odpowiednio, 50R i 50L
[14] Wartości oświetlenia w dowolnym punkcie stref A i B, który leży również wewnątrz strefy III, nie przekraczają 0,7 luksa.
[15] Wymaganie to będzie przedmiotem zalecenia do administracji.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 113 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji świateł głównych pojazdów silnikowych wyposażonych w żarówki i emitujących symetryczne światło mijania i/lub światło drogowe [1]
A. PRZEPISY ADMINISTRACYJNE
0.
ZAKRES
Niniejszy regulamin stosuje się do świateł głównych pojazdów silnikowych emitujących symetryczne światło mijania i/lub światło drogowe, które mogą posiadać soczewki ze szkła lub tworzywa sztucznego, i które są wyposażone w wymienne żarówki [2] [3].
1.
DEFINICJE
Do celów niniejszego regulaminu,
1.1. "soczewka" oznacza zewnętrzną część światła głównego (zespołu), która przepuszcza światło poprzez powierzchnię świetlną;
1.2. "powłoka" oznacza dowolny produkt lub produkty nałożone w jednej lub więcej warstwach na zewnętrzną powierzchnię soczewki;
1.3. "światła główne różnych typów" oznaczają światła główne, które różnią się pod takimi zasadniczymi względami jak:
1.3.1. nazwa handlowa lub znak towarowy;
1.3.2. charakterystyka układu optycznego;
1.3.3. włączenie lub eliminacja części, które mogą zmienić efekty optyczne poprzez odbicie, załamanie, pochłanianie i/lub deformację podczas działania;
1.3.4. rodzaj wytwarzanego światła (światło mijania, światło drogowe albo obydwa);
1.3.5. materiały, z których wykonane są soczewki i ewentualna powłoka;
1.3.6. kategoria zastosowanych żarówek;
1.4. "światła główne różnych "klas" (A lub B lub C lub D)" oznaczają światła główne określone przez szczególne właściwości fotometryczne.
2.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ ŚWIATŁA GŁÓWNEGO
2.1.
Wniosek o homologację składa właściciel nazwy handlowej lub znaku towarowego albo jego należycie upoważniony przedstawiciel.
Wniosek ten określa:
2.1.1. czy światło główne jest przeznaczone do dostarczania zarówno światła mijania, jak i światła drogowego, czy tylko jednego z tych świateł;
2.1.2. czy dotyczy on światła głównego klasy A lub B lub C lub D;
2.1.3. kategorię zastosowanej(-ych) żarówki(-ek), wymienioną w regulaminie nr 37.
2.2.
Do każdego wniosku o homologację dołącza się:
2.2.1. rysunki w trzech egzemplarzach o dostatecznej szczegółowości umożliwiające identyfikację typu i przedstawiające przedni widok światła głównego, ze szczegółami ewentualnego użebrowania soczewki, oraz przekrój poprzeczny; rysunki wskazują miejsce zarezerwowane dla znaku homologacji;
2.2.2. krótki opis techniczny;
2.2.3. dwie próbki typu światła głównego;
2.2.4. do badania tworzywa sztucznego, z którego wykonane są soczewki (wyłącznie w przypadku świateł głównych klasy B lub C lub D):
2.2.4.1. trzynaście soczewek;
2.2.4.1.1. sześć z tych soczewek można zastąpić sześcioma próbkami materiału o rozmiarze co najmniej 60 × 80 mm posiadającego płaską lub wypukłą powierzchnię zewnętrzną i zasadniczo płaską powierzchnię w środku (promień krzywizny nie mniejszy niż 300 mm), o wymiarach co najmniej 15 × 15 mm;
2.2.4.1.2. każda taka soczewka lub próbka materiału jest wykonana metodą, która ma być stosowana w produkcji seryjnej;
2.2.4.2. reflektor, na którym soczewki mogą być zamontowane zgodnie z instrukcjami producenta.
2.3.
Materiałom, z których składają się soczewki i ewentualnie zastosowane powłoki, towarzyszy sprawozdanie z badań charakterystyk tych materiałów i powłok, jeśli zostały już zbadane.
3.
OZNAKOWANIA
3.1.
Światła główne przedstawione do homologacji noszą nazwę handlową lub znak towarowy wnioskującego.
3.2.
Na soczewce i na głównym korpusie [4] [5], muszą znajdować się wystarczająco duże powierzchnie dla znaku homologacji i dodatkowych symboli określonych w pkt. 4.; powierzchnie te są wskazane na rysunkach wymienionych w ppkt. 2.2.1. powyżej.
3.3.
Na tylnej części światła głównego podana jest kategoria zastosowanej żarówki.
4.
HOMOLOGACJA
4.1.
Przepisy ogólne
4.1.1.
Homologacji udziela się, jeżeli wszystkie próbki typu światła głównego przedstawione zgodnie z pkt. 2. powyżej spełniają przepisy niniejszego regulaminu.
4.1.2.
Jeżeli światła zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone spełniają wymagania więcej niż jednego regulaminu, wystarczy zamieszczenie pojedynczego międzynarodowego znaku homologacji, pod warunkiem, że każde ze zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł spełnia przepisy, które stosują się do niego.
4.1.3.
Każdemu homologowanemu typowi przydzielany jest numer homologacji. Jego pierwsze dwie cyfry (obecnie 00) oznaczają serię zmian obejmującą najnowsze główne zmiany techniczne wprowadzone do regulaminu w momencie wydawania homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru innemu typowi światła głównego objętego niniejszym regulaminem.
4.1.4.
Powiadomienie o homologacji, albo o rozszerzeniu lub odmowie lub cofnięciu homologacji, albo o ostatecznym zaprzestaniu produkcji typu światła głównego zgodnie z niniejszym regulaminem, jest przekazywane Stronom Porozumienia z 1958 r. stosującym niniejszy regulamin za pomocą formularza zgodnego ze wzorem zamieszczonym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
4.1.5.
Oprócz znaku określonego w pkt. 3.1., znak homologacji opisany w pkt. 4.2. i 4.3. poniżej zostaje zamieszczony w miejscach określonych w pkt. 3.2. powyżej na każdym świetle głównym odpowiadającym typowi homologowanemu na podstawie niniejszego regulaminu.
4.2.
Układ znaku homologacji
Znak homologacji składa się z:
4.2.1. międzynarodowego znaku homologacji zawierającego:
4.2.1.1. okręg otaczający literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [6];
4.2.1.2. numer homologacji określony w ppkt. 4.1.3. powyżej;
4.2.2. następującego dodatkowego symbolu:
4.2.2.1. poziomej strzałki z grotem na każdym końcu, zwróconej w lewo i w prawo;
4.2.2.2. na światłach głównych spełniających wymagania niniejszego regulaminu tylko pod względem światła mijania, liter "C-AS" dla świateł głównych klasy A lub "C-BS" dla świateł głównych klasy B lub "WC-CS" dla światła głównego klasy C lub "WC-DS" dla światła głównego klasy D;
4.2.2.3. na światłach głównych spełniających wymagania niniejszego regulaminu tylko pod względem światła drogowego, liter "R-BS" dla świateł głównych klasy B lub "WR-CS" dla światła głównego klasy C lub "WR-DS" dla światła głównego klasy D;
4.2.2.4. na światłach głównych spełniających wymagania niniejszego regulaminu pod względem zarówno światła mijania, jak i światła drogowego, liter "CR-BS" dla świateł głównych klasy B lub "WCR-CS" dla światła głównego klasy C lub "WCR-DS" dla światła głównego klasy D;
4.2.2.5. na światłach głównych posiadających soczewkę z tworzywa sztucznego, grupy liter "PL" umieszczonej w pobliżu symboli określonych w ppkt. 4.2.1. i 4.2.2. powyżej;
4.2.2.6. na światłach głównych klasy D spełniających wymagania niniejszego regulaminu pod względem światła drogowego, wskazania maksymalnego natężenia światła wyrażonego za pomocą znaku referencyjnego określonego w ppkt. 6.3.2.1.2. poniżej, umieszczonego w okręgu otaczającego literę "E";
4.2.3. W każdym przypadku właściwy tryb pracy zastosowany podczas procedury badania zgodnie z ppkt.
1.1.1.1. załącznika 4 oraz dopuszczalne napięcie(-a) zgodnie z ppkt. 1.1.1.2. załącznika 4 określa się na formularzach homologacji i na formularzach komunikatu przesyłanych krajom, które są Umawiającymi się Stronami Porozumienia i które stosują niniejszy regulamin.
W odpowiednich przypadkach urządzenie znakuje się następująco:
4.2.3.1. na światłach głównych, które spełniają wymagania niniejszego regulaminu i które są tak zaprojektowane, że włókno żarowe światła mijania nie jest zapalane jednocześnie z włóknem żarowym jakiejkolwiek innej funkcji oświetlającej, z którą to światło może być wzajemnie sprzężone: umieszcza się ukośnik (/) za symbolem lampy mijania w znaku homologacji.
4.2.4.
W pobliżu powyższych dodatkowych symboli mogą być umieszczone dwie cyfry numeru homologacji (obecnie 00), które wskazują serię zmian ujmujących najnowsze główne zmiany techniczne wprowadzone do regulaminu w momencie wydawania homologacji oraz strzałka określona w ppkt. 4.2.2.1.
4.2.5.
Znaki i symbole określone w ppkt. od 4.2.1. do 4.2.3. powyżej winny być łatwo czytelne i nieusuwalne.
Można je umieścić na wewnętrznej lub zewnętrznej części (przezroczystej lub nie) światła głównego, której nie można oddzielić od przezroczystej części światła głównego emitującego światło.
W każdym przypadku powinny one być widoczne, gdy światło główne jest zamontowane na pojeździe lub gdy ruchoma część, taka jak maska silnika, jest otwarta.
4.3.
Rozmieszczenie znaku homologacji
4.3.1.
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu, rysunki 1-10, podano przykłady rozmieszczeń znaku homologacji z wyżej wymienionymi dodatkowymi symbolami.
4.3.2.
Światła zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone:
4.3.2.1. jeżeli stwierdzono, że zgrupowane, kombinowane lub wzajemnie sprzężone światła spełniają wymagania kilku regulaminów, wystarczy umieścić pojedynczy międzynarodowy znak homologacji składający się okręgu otaczającego literę "E" z następującym po niej numerem wskazującym kraj, który udzielił homologacji oraz numerem homologacji.
Ten znak homologacji może być umieszczony w dowolnym miejscu na zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych światłach, pod warunkiem że:
4.3.2.1.1. jest widoczny po ich instalacji;
4.3.2.1.2. żadna część zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł, która przepuszcza światło nie może być usunięta bez jednoczesnego usunięcia znaku homologacji.
4.3.2.2.
Symbol identyfikacji dla każdego światła, odpowiedni do każdego regulaminu, na podstawie którego udzielono homologacji, wraz z odpowiednią serią zmian obejmujących najnowsze główne zmiany techniczne wprowadzone do regulaminu w momencie wydawania homologacji oraz, jeżeli to niezbędne, wymagana strzałka, zostają naniesione:
4.3.2.2.1. na odpowiednią powierzchnię emitującą światło,
4.3.2.2.2. lub, w grupie, w taki sposób, aby każde ze zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł mogło być jednoznacznie zidentyfikowane.
4.3.2.3.
Rozmiar składników takiego pojedynczego znaku homologacji nie może być mniejszy niż minimalny rozmiar najmniejszego z indywidualnych znaków wymagany przez regulamin, na podstawie którego udzielono homologacji.
4.3.2.4.
Numer homologacji zostaje przydzielony każdemu homologowanemu typowi.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru innemu typowi zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł objętych niniejszym regulaminem.
4.3.2.5.
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu, rysunek 11, podano przykłady rozmieszczeń znaków homologacji dla zgrupowanych, kombinowanych lub wzajemnie sprzężonych świateł ze wszystkimi wyżej wymienionymi dodatkowymi symbolami.
4.3.3.
Do świateł, których soczewki są używane do różnych typów świateł głównych, i które mogą być wzajemnie sprzężone lub zgrupowane z innymi światłami:
zastosowanie mają przepisy określone w ppkt. 4.3.2. powyżej.
4.3.3.1.
Ponadto, gdy zastosowana jest ta sama soczewka, to może ona nosić różne znaki homologacji odnoszące się do różnych typów świateł głównych lub zespołów świateł, pod warunkiem, że główny korpus światła głównego, nawet jeśli nie może zostać oddzielony od soczewki, również zawiera powierzchnię opisaną w pkt. 3.2. powyżej i nosi znaki homologacji faktycznych funkcji.
Jeżeli różne typy świateł głównych zawierają ten sam główny korpus, to może on nosić różne znaki homologacji.
4.3.3.2.
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu, rysunek 12, podano przykłady rozmieszczeń znaków homologacji odnoszących się do powyższego przypadku.
B. WYMAGANIA TECHNICZNE DLA ŚWIATEŁ GŁÓWNYCH 6 [7]
5.
SPECYFIKACJE OGÓLNE
5.1.
Każda próbka odpowiada specyfikacjom przedstawionym w pkt. 6-8 poniżej.
5.2.
Światła główne są wykonane tak, aby zachowały swoją określoną charakterystykę fotometryczną i funkcjonowały właściwie podczas normalnego użytkowania pomimo drgań, którym mogą być poddawane.
5.2.1.
Światła główne są wyposażone w urządzenie umożliwiające ich regulację w pojazdach, tak aby spełniały odnoszące się do nich przepisy.
Urządzenie takie może zapewniać poziomą regulację, pod warunkiem, że światła główne są tak zaprojektowane, aby mogły zachować poprawne ustawienie poziome nawet po regulacji ustawienia pionowego.
Takie urządzenie nie musi być montowane na zespołach, w których nie można rozdzielić reflektora i soczewki rozpraszającej, pod warunkiem że stosowanie takich zespołów jest ograniczone do pojazdów, w których ustawienie świateł głównych może być regulowane za pomocą innych sposobów.
Gdy światło główne dostarczające światła mijania i światło główne dostarczające światła drogowego, przy czym każde z nich jest wyposażone we własną żarówkę, są zmontowane tworząc złożony zespół, to urządzenie regulacyjne winno umożliwiać należytą regulację każdego układu optycznego z osobna.
5.2.2.
Jednakże przepisy te nie stosują się do zespołów świateł głównych, których reflektory są niepodzielne.
Do tego typu zespołu stosują się wymagania określone w pkt. 6.3. niniejszego regulaminu.
5.3.
Światło główne wyposażone jest w żarówki homologowane zgodnie z regulaminem nr 37.
Można zastosować dowolną żarówkę zgodną z regulaminem nr 37, pod warunkiem że:
(a) w treści regulaminu nie dokonano ograniczenia odnośnie do zastosowania;
(b) dla klasy A i B, jej odniesieniowy strumień świetlny dla światła mijania nie przekracza 600 lm;
(c) dla klasy C i D, jej obiektywny strumień świetlny dla światła mijania nie przekracza 2000 lm.
5.4.
Części, za pomocą których żarówka jest mocowana do reflektora są tak wykonane, aby nawet w ciemności żarówki nie można było umieścić w żadnym innym położeniu niż położenie poprawne [8].
5.5.
Oprawka żarówki odpowiada charakterystyce podanej w publikacji IEC 61-2, wydanie trzecie, 1969.
Obowiązuje karta danych oprawki właściwa dla kategorii zastosowanej żarówki.
5.6.
Ponadto w przypadku świateł głównych klasy B lub C lub D wykonuje się uzupełniające badania zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku 4 w celu zapewnienia, że podczas używania nie ma nadmiernej zmiany charakterystyki fotometrycznej.
5.7.
Jeżeli soczewka światła głównego klasy B lub C lub D jest wykonana z tworzywa sztucznego, to wykonuje się badania zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku 6.
5.8.
W światłach głównych przeznaczonych do dostarczania naprzemian światła drogowego i światła mijania, wbudowane w światło główne elektromechaniczne lub inne urządzenie służące do przełączania z jednego światła na drugie jest tak skonstruowane, aby:
5.8.1. było dostatecznie odporne by wytrzymać 50000 działań bez doznania uszkodzenia pomimo drgań, jakim może być poddawane podczas normalnego użytkowania;
5.8.2. w razie awarii automatycznie przyjmowało położenie światła mijania;
5.8.3. uzyskiwane było zawsze albo światło mijania albo światło drogowe, bez jakiejkolwiek możliwości zatrzymania się mechanizmu pomiędzy dwoma położeniami;
5.8.4. użytkownik nie mógł za pomocą zwykłych narzędzi zmienić kształtu lub położenia ruchomych części.
6.
OŚWIETLENIE
6.1.
Przepisy ogólne
6.1.1.
Światła główne są tak wykonane, aby dawały należyte oświetlenie bez oślepiania podczas emitowania światła mijania oraz dobre oświetlenie podczas emitowania światła drogowego.
6.1.2.
Oświetlenie wytwarzane przez światło główne określa się za pomocą pionowego ekranu ustawionego 25 m przed światłem głównym i pod kątami prostymi do jego osi, jak pokazano w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.
6.1.3.
Światła główne sprawdza się za pomocą niebarwnej żarówki wzorcowej (etalonu) przystosowanej do napięcia znamionowego podanego w odpowiedniej karcie danych regulaminu nr 37.
Podczas sprawdzania światła głównego napięcie na końcówkach żarówki reguluje się tak, aby uzyskać odniesieniowy strumień światła podany w odpowiedniej karcie danych regulaminu nr 37.
6.1.4.
Światło główne uważa się za zadowalające, jeżeli spełnia wymagania określone w niniejszym pkt. 6 z przynajmniej jedną żarówką wzorcową (etalonem), która może być przedstawiona ze światłem głównym.
6.2.
Przepisy dotyczące świateł mijania
6.2.1.
Światło mijania musi wytwarzać dostatecznie ostrą "linię odcięcia" umożliwiającą zadowalającą regulację.
"Linia odcięcia" musi być zasadniczo pozioma i możliwie jak najbardziej prosta na poziomej długości wynoszącej co najmniej ± 3° dla świateł głównych klasy A, C i D oraz co najmniej ± 5° dla świateł głównych klasy B.
6.2.2.
Światło główne jest:
6.2.2.1. tak ustawione poziomo, że rozkład światła jest możliwie jak najbardziej symetryczny względem linii V-V, za wyjątkiem świateł głównych klasy A lub B, które nie mają mechanizmu regulacji ustawienia poziomego.
Takie światła główne ustawia się tak, aby znajdowały się w tym samym położeniu, co w pojeździe;
6.2.2.1. tak ustawione pionowo, aby "linia odcięcia" znajdowała się 250 mm poniżej linii H-H. Powinna ona być możliwie jak najbardziej pozioma.
6.2.3.
Tak ustawione światło główne, jeżeli wniosek o jego homologację dotyczy wyłącznie dostarczania światła mijania [9], musi spełniać tylko wymagania określone w ppkt. 6.2.5. i 6.2.6. poniżej; jeżeli jest przeznaczone do dostarczania zarówno światła mijania, jak i światła drogowego, to winno spełniać wymagania określone w pkt. 6.2.5., 6.2.6. i 6.3.
6.2.4.
Gdy tak ustawione światło główne nie spełnia wymagań określonych w ppkt. 6.2.5., 6.2.6. i 6.3., to jego ustawienie osiowe można zmienić, z wyjątkiem świateł głównych, które nie mają mechanizmu ustawienia poziomego, pod warunkiem, że oś światła nie zostanie przemieszczona poprzecznie o więcej niż 1 stopień (= 44 cm) w prawo lub w lewo [10].
Aby ułatwić ustawienie osiowe za pomocą "linii odcięcia", światło główne można częściowo przesłonić w celu wyostrzenia "linii odcięcia".
Jednak "linia odcięcia" nie powinna wykraczać poza linię H-H.
6.2.5.
Oświetlenie wytwarzane przez światło mijania na ekranach przedstawionych w załączniku 3 spełnia następujące wymagania dotyczące oświetlenia:
6.2.5.1. Dla świateł głównych klasy A:
Dowolny punkt na i powyżej linii H-H: _BAR_ ≤ 0,32 luksa _BAR_
Dowolny punkt na linii 25L-25R _BAR_ ≥ 1,28 luksa _BAR_
Dowolny punkt na linii 12,5L-12,5R _BAR_ ≥ 0,64 luksa _BAR_
6.2.5.2. Dla świateł głównych klasy B:
Dowolny punkt na i powyżej linii H-H: _BAR_ ≤ 0,7 luksa _BAR_
Dowolny punkt na linii 50L-50R, poza 50V [11] _BAR_ ≥ 1,5 luksa _BAR_
Punkt 50V _BAR_ ≥ 3 luksy _BAR_
Dowolny punkt na linii 25L-25R _BAR_ ≥ 3 luksy _BAR_
Dowolny punkt w strefie IV _BAR_ ≥ 1,5 luksa _BAR_
6.2.5.3. Dla światła głównego klasy C lub D:
Punkt próbny/Linia/strefa _BAR_ Położenie na siatce B-β w stopniach kątowych Pionowe β** Poziome B** _BAR_ Wymagane oświetlenie w luksach w odl. 25 m _BAR_
Minimum _BAR_ Maksimum _BAR_
Klasa D _BAR_ Klasa C _BAR_ Klasa D _BAR_ Klasa C _BAR_
> 125cc _BAR_ ≤ 125cc _BAR_ > 125cc _BAR_ ≤ 125cc _BAR_
1 _BAR_ 0,86 D _BAR_ 3,5 R _BAR_ 2,3 _BAR_ 15,4 _BAR_
2 _BAR_ 0,86 D _BAR_ 0 _BAR_ 5,8 _BAR_ 2,9 _BAR_ — _BAR_
3 _BAR_ 0,86 D _BAR_ 3,5 L _BAR_ 2,3 _BAR_ 15,4 _BAR_
4 _BAR_ 0,50 U _BAR_ 1,50 L i 1,50 R _BAR_ — _BAR_ 1,08 _BAR_
6 _BAR_ 2,00 D _BAR_ 15 L i 15 R _BAR_ 1,28 _BAR_ 0,64 _BAR_ — _BAR_
7 _BAR_ 4,00 D _BAR_ 20 L i 20 R _BAR_ 0,38 _BAR_ 0,19 _BAR_ — _BAR_
8 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ — _BAR_ 1,92 _BAR_
Linia 11 _BAR_ 2,00 D _BAR_ 9 L do 9 R _BAR_ 1,6 _BAR_ — _BAR_
Linia 12 _BAR_ 7,00 U _BAR_ 10 L do 10 R _BAR_ — _BAR_ 0,3; lecz 0,96 jeśli wewnątrz stożka 2° _BAR_
Linia 13 _BAR_ 10,00 U _BAR_ 10 L do 10 R _BAR_ — _BAR_ 0,15; lecz 0,64 jeśli wewnątrz stożka 2° _BAR_
Linia 14 _BAR_ 10 U do 90 U _BAR_ 0 _BAR_ — _BAR_ 0,15; lecz 0,64 jeśli wewnątrz stożka 2° _BAR_
15* _BAR_ 4,00 U _BAR_ 8,0 L _BAR_ 0,1* _BAR_ 1,08 _BAR_
16* _BAR_ 4,00 U _BAR_ 0 _BAR_ 0,1* _BAR_ 1,08 _BAR_
17* _BAR_ 4,00 U _BAR_ 8,0 R _BAR_ 0,1* _BAR_ 1,08 _BAR_
18* _BAR_ 2,00 U _BAR_ 4,0 L _BAR_ 0,2* _BAR_ 1,08 _BAR_
19* _BAR_ 2,00 U _BAR_ 0 _BAR_ 0,2* _BAR_ 1,08 _BAR_
20* _BAR_ 2,00 U _BAR_ 4,0 R _BAR_ 0,2* _BAR_ 1,08 _BAR_
21* _BAR_ 0 _BAR_ 8,0 L i 8,0 R _BAR_ 0,1* _BAR_ — _BAR_
22* _BAR_ 0 _BAR_ 4,0 L i 4,0 R _BAR_ 0,2* _BAR_ 1,08 _BAR_
Strefa 1 _BAR_ 1U/8L-4U/8L-4U/8R-1U/8R-0/4R-0/1R-0,6U/0-0/1L-0/4L-1U/8L _BAR_ — _BAR_ 1,08 _BAR_
Strefa 2 _BAR_ >4U do <10 U _BAR_ 10 L do 10 R _BAR_ — _BAR_ 0,3; lecz 0,96 jeśli wewnątrz stożka 2° _BAR_
Strefa 3 _BAR_ 10 U do 90 U _BAR_ 10 L do 10 R _BAR_ — _BAR_ 0,15; lecz 0,64 jeśli wewnątrz stożka 2° _BAR_
Uwagi:
"D" _BAR_ oznacza: poniżej linii H-H. _BAR_ "U" _BAR_ oznacza: powyżej linii H-H. _BAR_
"R" _BAR_ oznacza: na prawo od linii V-V. _BAR_ "L" _BAR_ oznacza: na lewo od linii V-V. _BAR_
* Podczas pomiaru tych punktów, przednie światło pozycyjne homologowane zgodnie z regulaminem EKG nr 50, jeżeli jest kombinowane, zgrupowane lub wzajemnie sprzężone – winno być włączone.
** Tolerancja 0,25° dopuszczona niezależnie w każdym punkcie próbnym dla fotometrii, o ile nie zaznaczono inaczej.
Pozostałe ogólne uwagi:
Homologacja typu ECE przy odniesieniowym strumieniu światła zgodnie z regulaminem nr 37 lub przy obiektywnym strumieniu światła dla wyładowczych źródeł światła zgodnie z regulaminem nr 99.
Nominalne ustawienie dla fotometrii:
Pionowe: _BAR_ 1 % D (0,57 °D) _BAR_ Poziome: _BAR_ 0° _BAR_
Dopuszczone tolerancje dla fotometrii:
Pionowa: _BAR_ 0,3 °D - 0,8 °D _BAR_ Pozioma: _BAR_ ±0,5 °D L-R _BAR_
6.2.6.
Światło jest rozłożone tak równomiernie jak to to możliwe w obrębie stref 1, 2 i 3 dla świateł głównych klasy C lub D.
6.3.
Przepisy dotyczące świateł drogowych
6.3.1.
W przypadku światła głównego przeznaczonego do dostarczania światła drogowego i światła mijania, pomiary oświetlenia wytwarzanego na ekranie przez światło drogowe są dokonywane przy tym samym ustawieniu osiowym światła głównego, jak dla pomiarów określonych w pkt. 6.2. powyżej; w przypadku światła głównego dostarczającego jedynie światło drogowe, powinno ono być tak wyregulowane, aby powierzchnia maksymalnego oświetlenia była wyśrodkowana w punkcie przecięcia linii H-H i V-V; takie światło główne musi spełniać tylko wymagania określone w pkt. 6.3.
6.3.2.
Z wyjątkiem światła głównego klasy A, oświetlenie wytwarzane na ekranie przez światło drogowe spełnia następujące wymagania:
6.3.2.1.
Punkt przecięcia (HV) linii H-H i V-V znajduje się wewnątrz izoluksy 80 % maksymalnego oświetlenia.
Ta maksymalna wartość (EM) jest nie mniejsza niż 32 luksy dla świateł głównych klasy B lub C i 51,2 luksa dla świateł głównych klasy D. Maksymalna wartość w żadnym wypadku nie przekracza 240 luksów w przypadku świateł głównych klasy B i 180 luksów w przypadku świateł głównych klasy C i D.
6.3.2.1.1.
Maksymalne natężenie (IM) światła drogowego wyrażone w tysiącach kandeli oblicza się za pomocą następującego wzoru:
6.3.2.1.2.
Znak referencyjny (I'M) tego maksymalnego natężenia, wymieniony w ppkt. 4.2.2.6. powyżej, uzyskuje się ze stosunku:
Wartość tę zaokrągla się do wartości 7,5 – 10 – 12,5 – 17,5 – 20 – 25 – 27,5 – 30 – 37,5 – 40 – 45 – 50.
6.3.2.2.
Poczynając od punktu HV poziomo w prawo i w lewo, oświetlenie nie jest mniejsze niż 12 luksów dla światła głównego klasy B i C oraz 24 luksy dla światła głównego klasy D do odległości 1125 mm i nie jest mniejsze niż 3 luksy dla światła głównego klasy B i C oraz 6 luksów dla światła głównego klasy D do odległości 2250 mm.
W przypadku światła głównego klasy C i D, natężenia odpowiadają tabeli A lub B w załączniku 3.
Tabela A ma zastosowanie w przypadku, gdy podstawowe światło drogowe jest wytwarzane przy pomocy pojedynczego źródła światła. Tabela B ma zastosowanie w przypadku, gdy światło drogowe jest wytwarzane przez dodatkowe źródło światła drogowego pracujące ze światłem głównym zharmonizowanego światła mijania lub ze światłem głównym podstawowego światła drogowego.
6.4.
W przypadku świateł głównych z regulowanym reflektorem, wykonuje się dodatkowe badania po przesunięciu reflektora pionowo o ±2 stopnie lub co najmniej w położenie maksymalne, jeśli jest mniejsze niż 2 stopnie, z jego początkowego położenia przy pomocy urządzenia do regulacji światła głównego.
Całe światło główne następnie przestawia się (na przykład przy pomocy goniometru), przesuwając je o ten sam kąt w kierunku przeciwnym do ruchu reflektora.
Wykonuje się następujące pomiary, przy czym muszą być dotrzymane wymagane wartości graniczne:
światło mijania : punkty HV i 0,86D-V
światło drogowe : IM i punkt HV (procent IM).
6.5.
Wartości oświetlenia ekranu wymienione w pkt. 6.2. i 6.3. powyżej mierzy się za pomocą fotoreceptora, którego efektywne pole zawiera się wewnątrz kwadratu o boku 65 mm.
7.
KOLOR
7.1.
Światło emitowane ma kolor biały.
Wyrażone we współrzędnych trójchromatycznych CIE, światło powyższych świateł zawiera się w następujących granicach:
granica w stronę niebieskiego x ≥ 0,310
granica w stronę żółtego x ≤ 0,500
granica w stronę zielonego y ≤ 0,150 + 0,640 x
granica w stronę zielonego y ≤ 0,440
granica w stronę purpurowego y ≥ 0,050 + 0,750 x
granica w stronę czerwonego y ≥ 0,382
C. POZOSTAŁE PRZEPISY ADMINISTRACYJNE
8.
MODYFIKACJA TYPU ŚWIATŁA GŁÓWNEGO I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
8.1.
Każdą modyfikację typu światła głównego zgłasza się do służby administracyjnej, która udzieliła homologacji typu światła głównego.
Wspomniana służba może następnie:
8.1.1. uznać, że dokonane modyfikacje prawdopodobnie nie mają znaczących negatywnych skutków i że w każdym wypadku światło główne nadal spełnia wymagania; lub
8.1.2. zażądać sprawozdania z dalszych badań od służby technicznej odpowiedzialnej za przeprowadzanie badań.
8.2.
Potwierdzenie lub odmowa homologacji, z określeniem zmian, zostaje przekazane Stronom Porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określonej w ppkt. 4.1.4 powyżej.
8.3.
Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu sporządzonemu na okoliczność takiego rozszerzenia, oraz informuje o nim pozostałe Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
9.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
Procedury zgodności produkcji odpowiadają procedurom określonym w Porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.2), łącznie z następującymi wymaganiami:
9.1. Światła główne homologowane na podstawie niniejszego regulaminu są wytwarzane tak, aby były zgodne z homologowanym typem, spełniając warunki określone w pkt. 6. i 7.
9.2. Minimalne wymagania dla zgodności procedur kontroli produkcji, określone w załączniku 5 do niniejszego regulaminu, są spełnione.
9.3. Minimalne wymagania dla pobierania próbek przez kontrolera, określone w załączniku 7 do niniejszego regulaminu, są spełnione.
9.4. Organ, który udzielił homologacji typu może w dowolnym czasie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w każdym zakładzie produkcyjnym.
Weryfikacje takie dokonywane są zazwyczaj co dwa lata.
9.5. Światła główne z widocznymi wadami nie są brane pod uwagę.
10.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
10.1.
Homologacja udzielona w odniesieniu do typu światła głównego zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta, jeżeli wymagania nie są spełnione lub jeżeli światło główne noszące znak homologacji nie odpowiada homologowanemu typowi.
10.2.
Jeżeli Umawiająca się Strona Porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, to niezwłocznie powiadamia o tym inne Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
11.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestaje wytwarzania typu światła głównego homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, to informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten, za pomocą formularza komunikatu zgodnego ze wzorem w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, informuje o tym inne Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin.
12.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PRZEPROWADZANIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony Porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin przekazują Sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesyłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację albo rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji albo ostateczne zaprzestanie produkcji.
[1] ObejmującySuplement 1 do pierwotnej wersji regulaminu — data wejścia w życie: 11 sierpnia 2002 r.Sprostowanie 1 do pierwotnej wersji regulaminu — data wejścia w życie: 13 listopada 2002 r.Suplement 2 do pierwotnej wersji regulaminu — data wejścia w życie: 27 lutego 2004 r.Sprostowanie 1 do suplementu 2 do pierwotnej wersji regulaminu — data wejścia w życie: 10 marca 2004 r.
[2] Zastosowanie świateł głównych jest podane we właściwych regulaminach dotyczących instalacji urządzeń do oświetlania i sygnalizacji świetlnej.
[3] Przepisy niniejszego regulaminu nie stanowią dla Strony Porozumienia stosującej niniejszy regulamin przeszkody dla zakazania połączenia światła głównego o soczewce z tworzywa sztucznego, homologowanego na podstawie niniejszego regulaminu, z mechanicznym urządzeniem do czyszczenia światła głównego (z wycieraczkami).
[4] Za główny korpus uważa się reflektor.
[5] Jeżeli soczewki nie da się odłączyć od głównego korpusu światła głównego, to wystarcza jedno oznakowanie zgodnie z ppkt. 4.2.5.
[6] 1 dla Niemiec, 2 dla Francji, 3 dla Włoch, 4 dla Niderlandów, 5 dla Szwecji, 6 dla Belgii, 7 dla Węgier, 8 dla Republiki Czeskiej, 9 dla Hiszpanii, 10 dla Jugosławii, 11 dla Zjednoczonego Królestwa, 12 dla Austrii, 13 dla Luksemburga, 14 dla Szwajcarii, 15 (wolny), 16 dla Norwegii, 17 dla Finlandii, 18 dla Danii, 19 dla Rumunii, 20 dla Polski, 21 dla Portugalii, 22 dla Federacji Rosyjskiej, 23 dla Grecji, 24 dla Irlandii, 25 dla Chorwacji, 26 dla Słowenii, 27 dla Słowacji, 28 dla Białorusi, 29 dla Estonii, 30 (wolny), 31 dla Bośni i Hercegowiny, 32 dla Łotwy, 33 (wolny), 34 dla Bułgarii, 35 (wolny), 36 dla Litwy, 37 dla Turcji, 38 (wolny), 39 dla Azerbejdżanu, 40 dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, 41 (wolny), 42 dla Wspólnoty Europejskiej (homologacje przyznawane są przez jej Państwa Członkowskie przy użyciu właściwych im symboli EKG), 43 dla Japonii, 44 (wolny), 45 dla Australii, 46 dla Ukrainy, 47 dla Republiki Południowej Afryki oraz 48 dla Nowej Zelandii.
Kolejne numery będą przydzielane innym krajom w kolejności chronologicznej, w jakiej ratyfikują lub przystępują do "Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane i/lub stosowane w pojazdach kołowych, oraz warunków wzajemnego uznawania homologacji przyznawanych na podstawie tych wymagań", a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony niniejszego Porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
[7] Wymagania techniczne dla żarówek: patrz regulamin nr 37.
[8] Światło główne uważa się za spełniające wymagania określone w niniejszym punkcie, jeżeli żarówkę da się łatwo założyć w świetle głównym, a występy ustalające można nawet w ciemności prawidłowo umieścić w przeznaczonych dla nich szczelinach.
[9] Takie specjalne światło główne, które podlega homologacji tylko pod względem światła mijania, może zawierać światło drogowe nie podlegające wymaganiom.
[10] Graniczna wartość zmiany ustawienia osiowego o 1° w prawo lub w lewo nie jest niezgodna z pionową zmianą ustawienia osiowego w górę lub w dół. Ta ostatnia jest ograniczona tylko przez wymagania określone w pkt. 6.3. (przepisy określone w pkt. 6.3. nie stosują się do świateł głównych ograniczonych do świateł mijania).
[11] stosunek natężeń 50R50L≥0,25
--------------------------------------------------
Umowa wewnętrzna
między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu WE
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
po konsultacji z Komisją,
po konsultacji z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym,
A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
(1) Ustęp 3 załącznika Ia do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1] (zwanej dalej "umową o partnerstwie AKP–WE"), stanowi, że "o wszelkich niezbędnych zmianach w wieloletnich ramach finansowych lub odpowiednich częściach niniejszej Umowy decyduje Rada Ministrów w drodze odstępstwa od artykułu 95 niniejszej Umowy".
(2) Rada Ministrów AKP–WE zebrana w Port Moresby (Papua Nowa Gwinea) w dniach 1 i 2 czerwca 2006 r. przyjęła załącznik Ib do umowy o partnerstwie AKP–WE i uzgodniła tym samym ustanowienie pomocy wspólnotowej dla państw AKP na lata 2008–2013 na podstawie wieloletnich ram finansowych, w ramach umowy o partnerstwie AKP–WE, w wysokości 21966 mln EUR ze środków 10.
Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej "10.
EFR") wnoszonych przez państwa członkowskie.
(3) Decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską [2] (dalej zwaną "decyzją o stowarzyszeniu") stosuje się do dnia 31 grudnia 2011 r.
Przed upływem tego terminu powinna zostać przyjęta nowa decyzja na podstawie art. 187 Traktatu.
Przed dniem 31 grudnia 2007 r. Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, powinna ustalić, że w okresie 2008–2013 kwota ze środków 10.
EFR przeznaczona na pomoc finansową dla krajów i terytoriów zamorskich (zwanych dalej "KTZ"), do których stosuje się część czwartą Traktatu, wyniesie 286 mln EUR.
(4) Zgodnie z decyzją 2005/446/WE przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w Radzie, z dnia 30 maja 2005 r. ustalającą datę, po upływie której nie będą przyznawane środki z dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) [3], tdzień 31 grudnia 2007 r. jest ostatecznym terminem przyznania środków z 9.
EFR zarządzanych przez Komisję, dotacji na spłatę odsetek zarządzanych przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) oraz środków stanowiących odsetki od tych kwot.
W razie potrzeby data ta może zostać zmieniona.
(5) W celu wprowadzenia w życie umowy o partnerstwie AKP–WE i decyzji o stowarzyszeniu powinien zostać ustanowiony 10.
EFR oraz powinna zostać określona procedura przydzielania środków oraz wnoszenia przez państwa członkowskie i wkładów na rzecz tych środków.
(6) Na podstawie sprawozdania Komisji w okresie 2008–2009 powinien zostać przeprowadzony przegląd obejmujący wszystkie aspekty wydatków i zasobów Unii Europejskiej.
(7) Przedstawiciele rządów państw członkowskich zebrani w Radzie uzgodnili zarezerwowanie dodatkowych 430 mln EUR z 10.
EFR na wydatki pomocnicze ponoszone przez Komisję przy programowaniu i wprowadzaniu w życie EFR.
(8) Należy określić zasady zarządzania współpracą finansową.
(9) W dniu 12 września 2000 r. przedstawiciele rządów państw członkowskich, zebrani w Radzie, przyjęli umowę wewnętrzną w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej i zarządzania nią na mocy Protokołu finansowego do umowy o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [4] (zwaną dalej "umową wewnętrzną dotyczącą 9.
EFR").
(10) Przy Komisji należy ustanowić komitet przedstawicieli rządów państw członkowskich (zwany dalej "Komitetem EFR"); podobny komitet powinien powstać przy EBI.
Należy zharmonizować prace Komisji i EBI prowadzone w celu stosowania umowy o partnerstwie AKP–WE i odpowiednich postanowień decyzji o stowarzyszeniu.
(11) Przewiduje się, że Bułgaria i Rumunia przystąpią do UE w terminie do 1 stycznia 2008 r. i że przystąpią do umowy o partnerstwie AKP–WE oraz do niniejszej umowy wewnętrznej zgodnie z zobowiązaniami przyjętymi przez siebie na mocy Traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii i protokołu do niego.
(12) W swoich konkluzjach z dnia 24 maja 2005 r. Rada oraz przedstawiciele rządów państw członkowskich, zebrani w Radzie w sprawie przyspieszenia postępów w osiąganiu Milenijnych Celów Rozwoju, zobowiązali się do terminowego wprowadzania w życie i monitorowania paryskiej deklaracji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) dotyczącej skuteczności pomocy przyjętej w czasie forum wysokiego szczebla w Paryżu w dniu 2 marca 2005 r.
(13) Należy przypomnieć cele oficjalnej pomocy rozwojowej (ang. Official Development Assistance – ODA), o których mowa w powyższych konkluzjach.
W sprawozdaniach, składanych państwom członkowskim i komitetowi Pomocy Rozwojowej OECD, dotyczących wydatków w ramach EFR, Komisja powinna wprowadzić rozróżnienie między działaniami w ramach ODA i innymi.
(14) W dniu 22 grudnia 2005 r. Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich, zebrani w Radzie, Parlament Europejski oraz Komisja przyjęli wspólne oświadczenie w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: Konsensus Europejski [5].
(15) EFR powinien w dalszym ciągu przyznawać najwyższą wagę wsparciu dla krajów najsłabiej rozwiniętych i innych krajów o niskich dochodach.
(16) W dniu 11 kwietnia 2006 r. Rada zatwierdziła zasadę finansowania instrumentu na rzecz pokoju w Afryce ze środków wewnętrznych AKP na kwotę nieprzekraczającą 300 mln EUR, na okres początkowy 2008–2010.
W trzecim roku przeprowadzona zostanie wszechstronna ocena, obejmująca przegląd warunków oraz możliwości wykorzystania alternatywnych źródeł przyszłego finansowania, w tym środków finansowych przeznaczonych na WPZiB,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
ZASOBY FINANSOWE
Artykuł 1
Zasoby 10.
EFR
1.
Państwa członkowskie ustanawiają niniejszym dziesiąty Europejski Fundusz Rozwoju, zwany dalej "10.
EFR".
2.
10.
EFR składa się z:
a) kwoty nieprzekraczającej 22682 mln EUR wniesionej przez państwa członkowskie, jak następuje:
Państwo członkowskie _BAR_ Klucz do ustalenia wkładu _BAR_ Wkład w EUR _BAR_
Belgia _BAR_ 3,53 _BAR_ 800674600 _BAR_
Bułgaria [6] _BAR_ 0,14 _BAR_ 31754800 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 0,51 _BAR_ 115678200 _BAR_
Dania _BAR_ 2,00 _BAR_ 453640000 _BAR_
Niemcy _BAR_ 20,50 _BAR_ 4649810000 _BAR_
Estonia _BAR_ 0,05 _BAR_ 11341000 _BAR_
Grecja _BAR_ 1,47 _BAR_ 333425400 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 7,85 _BAR_ 1780537000 _BAR_
Francja _BAR_ 19,55 _BAR_ 4434331000 _BAR_
Irlandia _BAR_ 0,91 _BAR_ 206406200 _BAR_
Włochy _BAR_ 12,86 _BAR_ 2916905200 _BAR_
Cypr _BAR_ 0,09 _BAR_ 20413800 _BAR_
Łotwa _BAR_ 0,07 _BAR_ 15877400 _BAR_
Litwa _BAR_ 0,12 _BAR_ 27218400 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,27 _BAR_ 61241400 _BAR_
Węgry _BAR_ 0,55 _BAR_ 124751000 _BAR_
Malta _BAR_ 0,03 _BAR_ 6804600 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 4,85 _BAR_ 1100077000 _BAR_
Austria _BAR_ 2,41 _BAR_ 546636200 _BAR_
Polska _BAR_ 1,30 _BAR_ 294866000 _BAR_
Portugalia _BAR_ 1,15 _BAR_ 260843000 _BAR_
Rumunia [6] _BAR_ 0,37 _BAR_ 83923400 _BAR_
Słowenia _BAR_ 0,18 _BAR_ 40827600 _BAR_
Słowacja _BAR_ 0,21 _BAR_ 47632200 _BAR_
Finlandia _BAR_ 1,47 _BAR_ 333425400 _BAR_
Szwecja _BAR_ 2,74 _BAR_ 621486800 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 14,82 _BAR_ 3361472400 _BAR_
_BAR_ _BAR_ 22682000000 _BAR_
Kwota 22682 mln EUR jest dostępna od momentu wejścia w życie wieloletnich ram finansowych, z czego:
i) 21966 mln EUR jest przeznaczone dla grupy państw AKP;
ii) 286 mln EUR jest przeznaczone dla KTZ;
iii) 430 mln EUR jest przeznaczone dla Komisji na działania wspierające, o których mowa w art. 6, związane z programowaniem i wprowadzaniem w życie EFR przez Komisję;
b) decyzja 2005/446/WE określająca datę, po której nie będą przyznawane środki z 9.
EFR, nie ma wpływu na środki określone w załączniku I do umowy o partnerstwie AKP–WE i w załączniku II A do decyzji o stowarzyszeniu oraz przeznaczone w ramach 9. EFR na finansowanie zasobów instrumentu inwestycyjnego, określonego w załączniku II C decyzji o stowarzyszeniu (zwanego dalej "instrumentem inwestycyjnym").
Środki te są przenoszone do 10.
EFR i są zarządzane zgodnie z ustaleniami dotyczącymi wykonania 10.
EFR od daty wejścia w życie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 na mocy umowy o partnerstwie AKP–WE oraz daty wejścia w życie decyzji Rady dotyczących pomocy finansowej dla KTZ na lata 2008–2013.
3.
Po dniu 31 grudnia 2007 r. lub po dacie wejścia w życie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013, jeśli nastąpi to później, nie można dysponować saldami pozostałymi z 9.
EFR lub poprzednich EFR, z wyjątkiem sald umorzonych po tej dacie wejścia w życie, pochodzących z systemu mającego na celu zapewnienie stabilizacji zysków z eksportu surowców produktów rolnych (STABEX) z tytułu EFR poprzedzających 9.
EFR i środków określonych w ust. 2 lit. b).
Środki, które zostaną ewentualnie przydzielone po 31 grudnia 2007 r. do dnia wejścia w życie niniejszej umowy, jak określono powyżej, będą wykorzystywane wyłącznie w celu zapewnienia zdolności operacyjnej administracji UE i pokrycia bieżących kosztów związanych z realizacją rozpoczętych projektów do chwili wejścia w życie 10.
EFR.
4.
Nie można dysponować środkami umorzonymi z 9.
EFR lub poprzednich EFR po dniu 31 grudnia 2007 r., chyba że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, zadecyduje inaczej, z wyjątkiem środków umorzonych po wyżej wymienionej dacie wejścia w życie, a pochodzących z systemów mających na celu zapewnienie stabilizacji zysków z eksportu surowców rolnych (STABEX) z tytułu EFR poprzedzających 9.
EFR, które są automatycznie przenoszone do odpowiednich krajowych programów indykatywnych wymienionych w art. 2 lit. a) pkt i) i art. 3 ust. 1, oraz z wyjątkiem środków określonych w ust. 2 lit. b).
5.
Całkowita kwota zasobów 10.
EFR obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Po dniu 31 grudnia 2013 r. środki z 10.
EFR nie są już przyznawane, chyba że Rada zadecyduje inaczej, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji.
6.
Dochód z tytułu odsetek pochodzących z działań finansowanych na mocy zobowiązań podjętych w ramach poprzednich EFR i od środków 10.
EFR zarządzanych przez Komisję i zdeponowanych u europejskich płatników, określonych w art. 37 ust. 1 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP–WE, zapisuje się na dobro jednego lub większej liczby rachunków bankowych otwartych w imieniu Komisji i wykorzystuje zgodnie z warunkami art. 6.
Wykorzystanie dochodu z odsetek pochodzących od środków 10.
EFR zarządzanych przez EIB zostanie określone w ramach rozporządzenia finansowego, o którym mowa w art. 10 ust. 2.
7.
W przypadku przystąpienia do UE nowego państwa rozdział wkładów określonych w ust. 2 lit. a) jest zmieniany decyzją Rady stanowiącej jednomyślnie na podstawie wniosku Komisji.
8.
Zasoby finansowe mogą być korygowane decyzją Rady stanowiącej jednomyślnie, zgodnie z art. 62 ust. 2 umowy o partnerstwie AKP–WE.
9.
Każde państwo członkowskie może, bez uszczerbku dla zasad i procedur podejmowania decyzji określonych w art. 8, dobrowolnie wnieść do Komisji lub do EBI dodatkowe środki dla wspierania celów umowy o partnerstwie AKP–WE.
Państwa członkowskie mogą również współfinansować projekty lub programy, na przykład w ramach konkretnych inicjatyw zarządzanych przez Komisję lub EBI.
Należy zagwarantować, że kraje AKP będą głównymi stronami takich inicjatyw na szczeblu krajowym.
Rozporządzenia wykonawcze i finansowe, o których mowa w art. 10, zawierają niezbędne przepisy określające współfinansowanie z EFR, a także współfinansowanie przez państwa członkowskie.
Państwa członkowskie informują Radę z wyprzedzeniem o swoich dobrowolnych wkładach.
10.
Zgodnie z ust. 7 protokołu finansowego do umowy o partnerstwie AKP–WE, Rada, wspólnie z państwami AKP, przeprowadza przegląd wyników, oceniający stopień wykonania zobowiązań i wypłat oraz rezultaty i oddziaływanie dostarczonej pomocy.
Przegląd jest dokonywany na podstawie wniosku, który zostanie przygotowany przez Komisję w 2010 r.
Ten przegląd wyników ma wpływ na decyzję o rozmiarach współpracy finansowej po roku 2013.
Artykuł 2
Zasoby przeznaczone dla państw AKP
Kwota 21966 mln EUR, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) pkt i), zostaje rozdzielona pomiędzy instrumenty współpracy w następujący sposób:
a) 17766 mln EUR na finansowanie krajowych i regionalnych programów indykatywnych.
Ta kwota zostanie wykorzystana na finansowanie:
i) krajowych programów indykatywnych w państwach AKP zgodnie z art. 1–5 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP–WE;
ii) regionalnych programów indykatywnych wspierających współpracę oraz integrację regionalną i międzyregionalną państw AKP zgodnie z art. 6–11, art. 13 ust. 1 oraz art. 14 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP–WE;
b) 2700 mln EUR na finansowanie współpracy wewnątrz AKP i międzyregionalnej z udziałem wielu lub wszystkich państw AKP, w tym zgodnie z art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP–WE w zakresie dotyczącym procedur wykonawczych i zarządczych.
Pula ta obejmuje wsparcie strukturalne dla wspólnych instytucji: Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (CDE) i Centrum Rozwoju Rolnictwa (CTA), o których mowa w załączniku III do umowy o partnerstwie AKP–WE i które nadzorowane są zgodnie z określonymi w nim zasadami i procedurami, a także wspólnego zgromadzenia parlamentarnego, o którym mowa w jej art. 17.
Pula ta obejmuje również finansowanie wydatków operacyjnych Sekretariatu AKP, o którym mowa w pkt 1 i 2 protokołu 1 załączonego do umowy o partnerstwie AKP–WE;
c) część zasobów, o których mowa w lit. a) i b), może być przeznaczona na reagowanie na wstrząsy zewnętrzne i nieprzewidziane potrzeby, włączając w to, w miarę potrzeb, dodatkową krótkoterminową pomoc humanitarną i nadzwyczajną, gdy wsparcie takie nie może być finansowane z budżetu Wspólnoty, na złagodzenie niekorzystnych skutków krótkoterminowych wahań przychodów z eksportu;
d) 1500 mln EUR jako kwota przydzielona EBI na finansowanie instrumentu inwestycyjnego zgodnie z warunkami finansowania określonymi w załączniku II do umowy o partnerstwie AKP–WE, w tym dodatkowy wkład w wysokości 1100 mln EUR do zasobów instrumentu inwestycyjnego, zarządzany jako fundusz odnawialny oraz 400 mln EUR w formie dotacji na finansowanie dotacji na spłatę odsetek określonych w art. 2 i 4 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP–WE w okresie realizacji 10.
EFR.
Artykuł 3
Zasoby przeznaczone dla KTZ
1.
Kwota 286 milionów EUR, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) pkt ii), jest przydzielana zgodnie z decyzją Rady, która zostanie podjęta przed dniem 31 grudnia 2007 r., zmieniającą decyzję o stowarzyszeniu zgodnie z art. 187 Traktatu, z czego 256 mln EUR przeznaczone jest na finansowanie krajowych i regionalnych programów indykatywnych, a 30 mln EUR w formie kwoty przyznanej EBI na finansowanie instrumentu inwestycyjnego zgodnie z decyzją o stowarzyszeniu.
2.
W przypadku gdy jeden z KTZ uzyska niepodległość i przystąpi do umowy o partnerstwie AKP–WE, kwoty wskazane w ust. 1 pomniejsza się, a kwoty wskazane w art. 2 lit. a) pkt i) odpowiednio powiększa się na mocy decyzji Rady stanowiącej jednomyślnie na wniosek Komisji.
Artykuł 4
Pożyczki z zasobów własnych EBI
1.
Do kwoty przeznaczonej na instrument inwestycyjny w ramach 9.
EFR, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), oraz kwoty określonej w art. 2 lit. d) dodaje się indykatywną kwotę nie większą niż 2030 mln EUR w formie pożyczek przyznawanych przez EBI z jego środków własnych.
Zasoby te są przyznawane w kwocie nieprzekraczającej 2000 mln EUR na cele określone w załączniku II do umowy o partnerstwie AKP–WE oraz w kwocie nie przekraczającej 30 mln EUR na cele określone w decyzji o stowarzyszeniu zgodnie z warunkami określonymi w jego statucie oraz zgodnie z odnośnymi postanowieniami dotyczącymi warunków finansowania inwestycji, określonymi w załączniku II do umowy o partnerstwie AKP–WE i w decyzji o stowarzyszeniu.
2.
Państwa członkowskie zobowiązują się do działania w charakterze gwarantów wobec EBI, zrzekając się jakichkolwiek praw do sprzeciwu, proporcjonalnie do swych wkładów do kapitału banku, w odniesieniu do wszelkich zobowiązań finansowych wynikających dla pożyczkobiorców z umów zawartych przez bank dotyczących pożyczek z jego własnych zasobów, zgodnie z art. 1 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP–WE i odpowiednich przepisów decyzji o stowarzyszeniu.
3.
Gwarancja określona w ust. 2 jest ograniczona do 75 % całkowitej kwoty pożyczek udzielonych przez EBI na mocy wszelkich umów pożyczek, ale pokrywa wszelkie ryzyko.
4.
Zobowiązania wynikające z ust. 2 są przedmiotem umów gwarancyjnych między każdym państwem członkowskim a EBI.
Artykuł 5
Operacje zarządzane przez EBI
1.
Płatności na rzecz EBI z tytułu pożyczek specjalnych przyznanych państwom AKP, KTZ i francuskim departamentom zamorskim, wraz z wpływami i dochodami z operacji związanych z kapitałem ryzyka, w ramach EFR poprzedzających 9.
EFR, zapisuje się na dobro państw członkowskich proporcjonalnie do ich wkładów wniesionych do EFR, do których odnoszą się te kwoty, chyba że Rada zadecyduje jednomyślnie, na wniosek Komisji, o przekazaniu ich do rezerwy lub przeznaczeniu na inne cele.
2.
Od sum zapisywanych na dobro państw członkowskich z góry odlicza się wszelkie prowizje należne EBI za zarządzanie pożyczkami i wykonywanie operacji określonych w ust. 1.
3.
Dochody i wpływy, które EBI uzyskuje z operacji dokonywanych w ramach instrumentu inwestycyjnego z tytułu 9. i 10.
EFR, wykorzystywane są do dalszych operacji w ramach tego instrumentu, zgodnie z art. 3 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP–WE, po potrąceniu wyjątkowych wydatków i zobowiązań powstałych w związku z instrumentem inwestycyjnym.
4.
EBI otrzymuje wynagrodzenie na zasadzie gwarancji pełnej rekompensaty za zarządzanie operacjami instrumentu finansowego, o których mowa w ust. 3 zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) załącznika II do umowy o partnerstwie AKP–WE.
Artykuł 6
Zasoby zarezerwowane na wydatki pomocnicze powiązane z EFR
1. Zasoby EFR pokrywają koszty działań wspierających. Zasoby, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) pkt iii) i art. 1 ust. 5, pokrywają koszty związane z programowaniem i wdrażaniem EFR, które mogą nie zostać uwzględnione w dokumentach dotyczących wsparcia strategicznego i wieloletnich programach indykatywnych określonych w rozporządzeniu wykonawczym, o którym mowa w art. 10 ust. 1.
2.
Z zasobów na działania wspierające mogą być pokrywane wydatki na działania związane z:
a) przygotowaniem, kontynuowaniem, monitorowaniem, rachunkowością, audytem i oceną, które są niezbędne do programowania i wdrażaniem zasobów EFR zarządzanych przez Komisję;
b) osiąganiem tych celów poprzez badania w zakresie polityki rozwoju, opracowania, spotkania, działania informacyjne i związane ze zwiększaniem świadomości społecznej, szkolenia i publikacje; oraz
c) sieciami komputerowymi służącymi do wymiany informacji oraz wszelkie inne wydatki na wsparcie administracyjne i techniczne, które Komisja może ponosić przy zarządzaniu EFR.
Zasoby te pokrywają również wydatki zarówno służb centralnych Komisji, jak i jej przedstawicielstw, ponoszone na wsparcie administracyjne konieczne do zarządzania działaniami finansowanymi w ramach umowy o partnerstwie AKP–WE i decyzji o stowarzyszeniu.
Nie są one przeznaczane na zadania podstawowe europejskiej służby publicznej, tzn. stałego personelu Komisji.
ROZDZIAŁ II
POSTANOWIENIA WYKONAWCZE I KOŃCOWE
Artykuł 7
Wkłady do 10.
EFR
1.
Co roku Komisja, biorąc pod uwagę przewidywania EBI dotyczące zarządzania instrumentem inwestycyjnym i jego funkcjonowania, sporządza i przedstawia Radzie w terminie do 15 października zestawienie zobowiązań, płatności i rocznej kwoty wezwań do wniesienia wkładu w bieżącym i dwu następnych latach budżetowych.
Wysokość tych kwot opiera się na zdolności do skutecznego zapewnienia proponowanego poziomu zasobów.
2.
Na wniosek Komisji, określając część przypadającą Komisji i EBI, Rada decyduje kwalifikowaną większością głosów, jak określono w art. 8, o pułapie rocznej kwoty wkładów w drugim roku po wniosku Komisji (n+2) oraz, w ramach pułapu ustalonego w poprzednim roku, rocznej kwoty wezwania do wniesienia wkładów w pierwszym roku po wniosku Komisji (n+1).
3.
Jeżeli wysokość wkładów, o których zadecydowano zgodnie z ust. 2, odbiega od rzeczywistych potrzeb EFR w danym roku budżetowym, Komisja przedstawia Radzie wnioski dotyczące zmiany wysokości wkładów w ramach pułapu określonego w ust. 2; Rada podejmuje decyzję, stanowiąc większością kwalifikowaną głosów, jak określono w art. 8.
4.
Wezwania do wniesienia wkładów nie mogą przekroczyć pułapu, o którym mowa w ust. 2; pułapu nie można też podwyższyć, chyba że Rada tak postanowi kwalifikowaną większością głosów, jak określono w art. 8 w przypadkach specjalnych potrzeb wynikających z wyjątkowych lub nieprzewidzianych sytuacji, jak np. sytuacje pokryzysowe.
W takim przypadku Komisja i Rada zapewniają, aby wysokość wkładów odpowiadała oczekiwanym płatnościom.
5.
Co roku Komisja, biorąc pod uwagę przewidywania EBI, przedstawia Radzie w terminie do 15 października zestawienie zobowiązań, płatności i wkładów w każdym z trzech lat następujących po latach, o których mowa w ust. 1.
6. W odniesieniu do środków przenoszonych z poprzednich EFR do 10. EFR zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) i art. 1 ust. 3, wkłady każdego państwa członkowskiego są obliczane proporcjonalnie do wkładu każdego państwa członkowskiego wnoszonego do danego EFR.
W odniesieniu do pozostałych z 9.
EFR i poprzednich EFR środków, które nie są przenoszone do 10.
EFR, ich wpływ na wkład każdego państwa członkowskiego jest obliczany proporcjonalnie do wkładu każdego państwa członkowskiego wnoszonego do 9.
EFR.
7.
Szczegółowe zasady wnoszenia wkładów przez państwa członkowskie są określane w rozporządzeniu finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2.
Artykuł 8
Komitet Europejskiego Funduszu Rozwoju
1.
Przy Komisji ustanawia się komitet, składający się z przedstawicieli rządów państw członkowskich (zwany dalej "komitetem EFR"), do spraw tych zasobów 10. EFR, którymi zarządza Komisja.
Komitetowi EFR przewodniczy przedstawiciel Komisji, a obsługę sekretariatu zapewnia Komisja.
W pracach komitetu uczestniczy przedstawiciel EBI.
2.
W komitecie EFR głosy państw członkowskich ważone są w następujący sposób:
Państwo członkowskie _BAR_ Głosy UE-27 _BAR_
Belgia _BAR_ 35 _BAR_
Bułgaria [7] _BAR_ [1] _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 5 _BAR_
Dania _BAR_ 20 _BAR_
Niemcy _BAR_ 205 _BAR_
Estonia _BAR_ 1 _BAR_
Grecja _BAR_ 15 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 79 _BAR_
Francja _BAR_ 196 _BAR_
Irlandia _BAR_ 9 _BAR_
Włochy _BAR_ 129 _BAR_
Cypr _BAR_ 1 _BAR_
Łotwa _BAR_ 1 _BAR_
Litwa _BAR_ 1 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 3 _BAR_
Węgry _BAR_ 6 _BAR_
Malta _BAR_ 1 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 49 _BAR_
Austria _BAR_ 24 _BAR_
Polska _BAR_ 13 _BAR_
Portugalia _BAR_ 12 _BAR_
Rumunia [7] _BAR_ [4] _BAR_
Słowenia _BAR_ 2 _BAR_
Słowacja _BAR_ 2 _BAR_
Finlandia _BAR_ 15 _BAR_
Szwecja _BAR_ 27 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 148 _BAR_
Razem UE-25 _BAR_ 999 _BAR_
Razem UE-27 [7] _BAR_ [1004] _BAR_
3.
Komitet EFR stanowi większością kwalifikowaną 720 głosów z 999, a głosowanie ma wynik pozytywny, jeśli za przyjęciem wniosku zagłosuje przynajmniej 13 państw członkowskich.
Mniejszość blokująca składa się z 280 głosów.
4.
W przypadku przystąpienia do UE nowego państwa wagi głosów określone w ust. 2 oraz większość kwalifikowana, o której mowa w ust. 3, są zmieniane na mocy decyzji Rady stanowiącej jednomyślnie.
5.
Rada przyjmuje regulamin komitetu EFR, stanowiąc jednomyślnie.
Artykuł 9
Komitet Instrumentu Inwestycyjnego
1.
Pod auspicjami EBI zostaje utworzony komitet (dalej zwany "Komitetem Instrumentu Inwestycyjnego") składający się z przedstawicieli rządów państw członkowskich i przedstawiciela Komisji.
EBI zapewnia sekretariat i obsługę komitetu.
Przewodniczący Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego jest wybierany przez i spośród członków tego komitetu.
2.
Rada przyjmuje regulamin komitetu instrumentu inwestycyjnego, stanowiąc jednomyślnie.
3.
Komitet Instrumentu Inwestycyjnego stanowi większością kwalifikowaną zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3.
Artykuł 10
Przepisy wykonawcze
1.
Bez uszczerbku dla art. 8 niniejszej umowy i określonych w niej praw głosu państw członkowskich, wszelkie odnośne postanowienia art. 14–30 umowy wewnętrznej dotyczącej 9.
EFR pozostają w mocy do czasu przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie rozporządzenia wykonawczego dotyczącego 10.
EFR.
Rozporządzenie wykonawcze jest przyjmowane jednomyślnie na podstawie wniosku Komisji, po konsultacji z EBI.
Rozporządzenie wykonawcze zawiera odpowiednie zmiany i ulepszenia w odniesieniu do procedur programowania i podejmowania decyzji, a także w największym możliwym stopniu harmonizuje procedury budżetowe Wspólnoty i EFR, w tym aspekty dotyczące współfinansowania.
Ponadto ustanawia szczegółowe procedury zarządzania instrumentem na rzecz pokoju.
Pamiętając, że pomoc finansowa i techniczna na wykonywanie art. 11 ust. 6, art. 11a i 11b umowy o partnerstwie AKP–WE będzie finansowana przez szczegółowe instrumenty, inne niż te, które są przeznaczone na finansowanie współpracy AKP–WE, działania opracowywane na mocy tych przepisów wymagają zatwierdzenia drogą uprzednio określonych procedur zarządzania budżetowego.
2.
Przed wejściem w życie umowy o partnerstwie AKP–WE Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zgodnie z art. 8, przyjmuje rozporządzenie finansowe na podstawie wniosku Komisji i po przedstawieniu przez EBI opinii o przepisach, które go dotyczą, oraz po przedstawieniu opinii przez Trybunał Obrachunkowy.
3.
Komisja przedstawi wnioski w sprawie rozporządzeń określonych w ust. 1 i 2, przewidujące możliwość przekazania stronom trzecim zadań związanych z wdrożeniem.
Artykuł 11
Realizacja finansowa, rachunkowość, audyt i absolutorium
1. Komisja podejmuje się finansowej realizacji pul, którymi zarządza na mocy art. 1 ust. 8, art. 2 lit. a), b) i c), art. 3 ust. 1 i art. 6, oraz podejmuje się finansowej realizacji projektów i programów zgodnie z rozporządzeniem finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2. W odniesieniu do odzyskiwania kwot nieprawidłowo wypłaconych, decyzje Komisji stanowią tytuł wykonawczy zgodnie z art. 256 Traktatu WE.
2.
EBI zarządza instrumentem finansowym i przeprowadza operacje w jego ramach w imieniu Wspólnoty, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2.
W takim przypadku EBI działa w imieniu i na ryzyko Wspólnoty.
Wszelkie prawa wynikające z takich operacji, w szczególności prawa wierzyciela i właściciela, przysługują państwom członkowskim.
3.
EBI podejmuje się, zgodnie ze swoim statutem i najlepszymi praktykami bankowymi, finansowej realizacji działań przeprowadzanych przy wykorzystaniu pożyczek z jego środków własnych, o których mowa w art. 4, w odpowiednich przypadkach połączonych z dotacjami na spłatę odsetek pozyskiwanymi ze środków EFR przeznaczonych na dotacje.
4.
Dla każdego roku budżetowego Komisja sporządza i zatwierdza sprawozdania finansowe EFR i przesyła je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.
5.
Komisja udostępnia informacje określone w art. 10 Trybunałowi Obrachunkowemu, tak by mógł on na podstawie dokumentów przeprowadzać kontrole pomocy udzielonej z zasobów EFR.
6.
Corocznie EBI przesyła Komisji i Radzie swoje sprawozdanie roczne o realizacji operacji finansowanych z zasobów EFR, którymi zarządza.
7.
Z zastrzeżeniem ust. 9 niniejszego artykułu, Trybunał Obrachunkowy wykonuje uprawnienia przyznane mu na mocy art. 248 Traktatu WE w odniesieniu do działań EFR.
Warunki, na jakich Trybunał wykonuje swe uprawnienia, są określone w rozporządzeniu finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2.
8.
Absolutorium z zarządzania finansami EFR, z wyłączeniem operacji, którymi zarządza EBI, jest udzielane Komisji przez Parlament Europejski zgodnie z zaleceniem Rady, stanowiącej kwalifikowaną większością głosów, jak określono w art. 8.
9.
Działania finansowane z zasobów EFR zarządzanych przez EBI podlegają procedurom kontroli i absolutorium, przewidzianym w statucie banku dla wszystkich jego operacji.
Artykuł 12
Klauzula przeglądowa
Artykuł 1 ust. 3 i artykuły zawarte w rozdziale II, z wyjątkiem zmian art. 8, mogą być zmienione przez Radę stanowiącą jednomyślnie na podstawie wniosku Komisji.
EBI przyłącza się do wniosku Komisji w sprawach odnoszących się do jego działań i działań w ramach instrumentu inwestycyjnego.
Artykuł 13
Ratyfikacja, wejście w życie i okres obowiązywania
1.
Każde państwo członkowskie zatwierdza niniejszą umowę zgodnie z własnymi wymogami konstytucyjnymi.
Rządy poszczególnych państw członkowskich notyfikują Sekretariatowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej zakończenie procedur wymaganych dla wejścia w życie niniejszej umowy.
2.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po notyfikacji zatwierdzenia niniejszej umowy przez ostatnie państwo członkowskie.
3.
Niniejsza umowa jest zawarta na taki sam okres, jak okres obowiązywania wieloletnich ram finansowych określonych w załączniku Ib do umowy o partnerstwie AKP–WE.
Jednakże, nie naruszając postanowień art. 1 ust. 4, niniejsza umowa pozostanie w mocy tak długo, jak będzie to konieczne do całkowitego wykonania wszelkich działań finansowanych na mocy umowy o partnerstwie AKP–WE, decyzji o stowarzyszeniu i wspomnianych wieloletnich ram finansowych.
Artykuł 14
Autentyczne wersje językowe
Niniejsza Umowa, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne, zostaje złożona do depozytu w archiwum Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, który przekaże uwierzytelniony odpis każdemu z rządów Państw Sygnatariuszy.
Umowa wewnętrzna
z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami Rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, zmieniająca Umowę wewnętrzną w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE,
UWZGLĘDNIAJĄC Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
UWZGLĘDNIAJĄC Umowę o partnerstwie AKP–WE podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r., zwaną dalej "Umową AKP–WE",
UWZGLĘDNIAJĄC projekt Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji z dnia 27 kwietnia 2004 r. Rada upoważniła Komisję do otwarcia negocjacji z państwami AKP w celu wprowadzenia zmian w Umowie AKP–WE.
Negocjacje te zostały zakończone w Brukseli w dniu 23 lutego 2005 r.
Umowa zmieniająca Umowę AKP–WE została podpisana w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r.
(2) W konsekwencji należy zmienić Umowę wewnętrzną z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami Rządów państw członkowskich zebranymi w Radzie w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE [1], zwaną dalej "Umową wewnętrzną".
(3) Procedura ustanowiona na mocy Umowy wewnętrznej powinna również zostać zmieniona w celu uwzględnienia zmian w art. 96 i 97, określonych w Umowie zmieniającej Umowę AKP–WE.
Procedura ta powinna również zostać zmieniona w taki sposób, aby uwzględniała nowy art. 11b, którego ust. 1 stanowi zasadniczy element Umowy zmieniającej Umowę AKP–WE,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Umowie wewnętrznej z dnia 18 września 2000 r. między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 3
Stanowisko państw członkowskich w sprawie wykonania art. 11b, 96 i 97 Umowy AKP–WE, gdy takie stanowisko dotyczy spraw w zakresie ich kompetencji, jest przyjmowane przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w Załączniku.
Jeżeli planowane środki dotyczą spraw wchodzących w zakres kompetencji państw członkowskich, Rada może podjąć działanie również z inicjatywy Państwa Członkowskiego.";
2) artykuł 9 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 9
Niniejsza umowa, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych dwudziestu języków są na równi autentyczne, zostaje złożona do depozytu w archiwum Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, który przekaże uwierzytelniony odpis każdemu z rządów pozostałych Państw Sygnatariuszy.";
3) Załącznik otrzymuje następujące brzmienie:
"
"ZAŁĄCZNIK
1) Wspólnota i jej państwa członkowskie wyczerpują, z wyjątkiem nagłych przypadków, wszystkie możliwości dialogu politycznego z państwem AKP zgodnie z art. 8 Umowy AKP–WE przed rozpoczęciem procesu konsultacji określonego w art. 96 Umowy AKP–WE.
Dialog prowadzony zgodnie z art. 8 jest systematyczny i sformalizowany zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 załącznika VII do Umowy AKP–WE.
W przypadku dialogu prowadzonego na poziomie krajowym, regionalnym i subregionalnym, jeżeli bierze w nim udział Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne, jest ono reprezentowane przez urzędujących współprzewodniczących lub osobę do tego celu wyznaczoną.
2) W przypadku gdy po wyczerpaniu wszelkich możliwości prowadzenia dialogu politycznego zgodnie z art. 8 Umowy AKP–WE i z inicjatywy Komisji lub państwa członkowskiego Rada uznaje, że Państwo AKP nie wypełniło zobowiązania dotyczącego jednego z zasadniczych elementów określonych w art. 9 lub 11b Umowy AKP–WE lub w poważnym przypadku korupcji, zainteresowane Państwo AKP zostaje zaproszone, z wyjątkiem nagłych przypadków, do podjęcia konsultacji zgodnie z art. 11b, 96 lub 97 Umowy AKP-WE.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Podczas konsultacji Wspólnota jest reprezentowana przez Prezydencję Rady i Komisję i dąży do tego, aby Strony były reprezentowane na takim samym szczeblu.
Konsultacje koncentrują się na środkach zaradczych, które ma przyjąć zainteresowana Strona, i odbywają się zgodnie z zasadami określonymi w załączniku VII do Umowy AKP-WE.
3) Jeżeli po upływie terminów podjęcia konsultacji określonych w art. 11b, 96 lub 97 Umowy AKP-WE oraz mimo wszelkich wysiłków nie znaleziono rozwiązania, lub niezwłocznie w nadzwyczajnych przypadkach lub w przypadku odmowy odbycia konsultacji, Rada, na podstawie tych artykułów, na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć decyzję o podjęciu właściwych środków, włącznie z częściowym zawieszeniem.
W przypadku całkowitego zawieszenia stosowania Umowy AKP-WE w odniesieniu do zainteresowanego Państwa AKP Rada stanowi jednomyślnie.
Środki te pozostają w mocy do czasu zastosowania przez Radę odpowiedniej procedury wymienionej w akapicie pierwszym w celu podjęcia decyzji zmieniającej lub odwołującej przyjęte wcześniej środki lub, w określonych przypadkach, w okresie wskazanym w decyzji.
W tym celu Rada poddaje wspomniane środki regularnym przeglądom, odbywającym się co najmniej co sześć miesięcy.
Przewodniczący Rady notyfikuje zainteresowanemu Państwu AKP i Radzie Ministrów AKP-WE przyjęte środki, przed ich wejściem w życie.
Decyzja Rady jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W przypadku natychmiastowego przyjęcia środków notyfikacja jest kierowana do zainteresowanego Państwa AKP i Rady Ministrów AKP-WE w tym samym czasie, co wezwanie do podjęcia konsultacji.
4) Parlament Europejski jest niezwłocznie i w pełni informowany o każdej decyzji podjętej na mocy pkt. 2 i 3.".
"
Artykuł 2
Niniejsza Umowa jest zatwierdzana przez każde państwo członkowskie zgodnie z jego własnymi wymogami konstytucyjnymi.
Rząd każdego państwa członkowskiego notyfikuje Sekretariatowi Generalnemu Rady zakończenie procedur wymaganych dla wejścia w życie niniejszej Umowy.
Pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w akapicie pierwszym, niniejsza Umowa wchodzi w życie w tym samym momencie, co Umowa zmieniająca Umowę AKP–WE [2].
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy w czasie trwania tej umowy.
Umowa dotycząca ochrony zdrowia pracowników poprzez prawidłowe obchodzenie się i użytkowanie krzemionki krystalicznej i produktów, które ją zawierają
(2006/C 279/02)
Aneksy są dostępne na stronie www.nepsi.eu
(1) Krzemionka krystaliczna występuje w dużych ilościach w środowisku naturalnym i stanowi około 12 % skorupy ziemskiej.
To naturalny składnik wielu innych minerałów i produktów mineralnych.
(2) Przemysł intensywnie wykorzystuje dwie krystaliczne postacie krzemionki, tj. kwarc i krystobalit.
Sprzedaje się je jako piasek, czyli granulat, lub jako mączki złożone z cząstek o średnicy poniżej 0,1 mm.
(3) Krzemionka krystaliczna i zawierające ją materiały/produkty/surowce wykorzystuje się w różnorodnych gałęziach przemysłu, w tym m.in. w chemii, ceramice, budownictwie, kosmetykach, środkach czystości, elektronice, odlewnictwie, hutnictwie szkła, ogrodnictwie, branży rozrywkowej, metalurgii i inżynierii, powłokach, w tym w farbach, w przemyśle farmaceutycznym, a także jako czynnik filtrujący w wielu branżach.
(4) Komitet Naukowy ds. Wartości Dopuszczalnych Narażenia Zawodowego (SCOEL) [1] ustalił, między innymi "że głównym efektem wdychania respirabilnej krzemionki krystalicznej przez ludzi jest krzemica.
Na podstawie zgromadzonych informacji można stwierdzić, że u osób cierpiących na krzemicę występuje większe prawdopodobieństwo zachorowania na raka płuc (i najwyraźniej nie u pracowników nie mających krzemicy, narażonych na pył krzemionki w kamieniołomach i przemyśle ceramicznym).
Dlatego zapobieganie krzemicy zmniejszy także ryzyko zachorowania na raka.
Ponieważ nie można określić wyraźnego progu rozwoju krzemicy, każde zmniejszenie narażenia ograniczy ryzyko wystąpienia krzemicy."
(5) Zgromadzone dowody wykazują, że wpływ respirabilnej krzemionki krystalicznej w poszczególnych branżach jest różny.
(6) Istnieje szereg mylących czynników w epidemiologii raka płuc, takich jak palenie tytoniu, wpływ radonu czy policyklicznych węglowodorów aromatycznych.
(7) Nie ma obecnie dopuszczalnej wartości narażenia zawodowego dla respirabilnej krzemionki krystaliczne na szczeblu UE, a wartości krajowe są różne.
(8) Respirabilna krzemionka krystaliczna różni się pod wieloma względami — m.in. z powodu jej obfitości w środowisku naturalnym — od sytuacji spotykanych na codzień w przepisach bezpieczeństwa pracowników.
Dlatego niniejsza Umowa, pod wieloma względami wyjątkowa, stanowi odpowiednie narzędzie do rozwiązania problemów dotyczących tej substancji.
(9) Strony działające w firmie są przekonane, że niniejsza Umowa przyczyni się do ochrony stanowisk pracy i zabezpieczenia gospodarczej przyszłości sektorów i firm.
(10) Strony dołożą wszelkich starań, aby objąć niniejszą Umową wszystkie firmy we wszystkich reprezentowanych sektorach.
(11) Strony niniejszej Umowy działają zgodnie z Artykułem 139 (1) i (2) Traktatu WE.
Mając na uwadze powyższe, Strony zawierają niniejszą Umowę dotycząca ochrony zdrowia pracowników poprzez prawidłowe obchodzenie się i użytkowanie krzemionki krystalicznej i produktów, które ją zawierają.
Artykuł 1
Cele
Celem niniejszej Umowy jest
- ochrona zdrowia Pracowników i innych osób narażonych zawodowo w miejscu pracy na respirabilną krzemionkę krystaliczną z zawierających ją materiałów/produktów/surowców;
- zmniejszenie narażenia na respirabilną krzemionkę krystaliczną w miejscu pracy przez stosowanie określonych tu Dobrych praktyk, w celu uniknięcia, wyeliminowania lub obniżenia zawodowego zagrożenia zdrowia, związanego z respirabilną krzemionką krystaliczną;
- zwiększenie wiedzy o potencjalnym wpływie respirabilnej krzemionki krystalicznej na zdrowie oraz znajomości Dobrych praktyk.
Artykuł 2
Zakres
(1) Niniejsza Umowa dotyczy produkcji i użytkowania krzemionki krystalicznej, a także zawierających ją materiałów/produktów/surowców, które mogą potencjalnie prowadzić do narażenia na respirabilną krzemionkę krystaliczną.
Opis branż, których to dotyczy, został podany w Załączniku 5.
(2) Zakres Umowy obejmuje działania pomocnicze, takie jak posługiwanie się, składowanie i transport.
Dotyczy również ruchomych miejsc pracy.
Ruchome miejsca pracy mogą podlegać określonym poniżej przepisom.
(3) Niniejsza Umowa obowiązuje określone i wymienione poniżej Strony, Pracodawców i Pracowników.
Artykuł 3
Definicje
(1) "Pracodawcy" to indywidualne firmy bezpośrednio lub pośrednio reprezentowane przez Strony tej Umowy, reprezentujące branże.
(2) "Zatrudnieni" to pracownicy bezpośrednio lub pośrednio reprezentowani przez Strony tej Umowy, reprezentujące pracowników, którzy mogą być regularnie lub sporadycznie narażeni na respirabilną krzemionkę krystaliczną.
Zatrudnieni są rozumiani jako zatrudnieni niepełnotetatowi, pełnoetatowi, a także zatrudnieni na czas określony i inni zatrudnieni, którzy pracują pod bezpośrednim nadzorem Pracodawcy (np. zatrudnieni oddelegowani).
(3) "Przedstawiciele pracowników" to przedstawiciele pracowników o określonej odpowiedzialności za ich bezpieczeństwo i zdrowie: dowolna osoba wybrana lub wyznaczona zgodnie z krajowym prawem i/lub praktyką do reprezentowania pracowników, w razie problemów dotyczących ochrony ich bezpieczeństwa i zdrowia w pracy.
(4) "Strony" to sygnatariusze niniejszej Umowy.
(5) "Respirabilna krzemionka krystaliczna" to ułamek masowy wdychanych cząstek krzemionki krystalicznej, przenikających do nieurzęsionych dróg oddechowych.
Konwencja dot. frakcji respirabilnej, która jest docelową specyfikacją przyrządów do pobierania próbek jest zdefiniowana zgodnie z § 5.3 normy europejskiej EN 481 Powietrze na stanowiskach pracy. Określenie składu ziarnowego dla pomiaru cząstek zawieszonych w powietrzu.
(6) "Dobre praktyki" to ogólne zasady Dyrektywy 89/391 i Rozdziału II Dyrektywy 98/24, zgodnie z dalszym rozwinięciem i przedstawieniem w Załączniku 1, który może podlegać okresowej aktualizacji.
(7) "Miejsce pracy" to jednostka operacyjna, w której występuje respirabilna krzemionka krystaliczna.
Składowanie i transport są traktowane jako oddzielne miejsca pracy, chyba że są połączone z miejscem produkcji lub użytkowania.
Ruchome miejsca pracy również są zaliczane do miejsc pracy.
(8) "Nie-stosowanie" to nieprzestrzeganie Umowy, w tym Dobrych praktyk, określonych w punkcie (6) powyżej, powodujące zwiększone narażenie Pracowników na respirabilną krzemionkę krystaliczną oraz stwarzające zagrożenie zdrowia, którego można było uniknąć, przestrzegając Dobrych praktyk.
(9) "Praktyki krajowe" to wydane przez kompetentne władze lub uzgodnione w branży wytyczne lub normy, które nie są prawem ani przepisami.
Artykuł 4
Zasady
(1) Strony będą współpracować nad poszerzeniem wiedzy o wpływie respirabilnej krzemionki krystalicznej na zdrowie, szczególnie poprzez badania, monitoring i rozpowszechnianie Dobrych praktyk.
(2) Strony uważają, że istnieje potrzeba stworzenia europejskiej strategii zapobiegania respirabilnej krzemionce krystalicznej.
Jednak nie oznacza to, że podpisanie tej Umowy należy traktować jako potwierdzenie niekontrolowanego narażenia w danej branży czy rzeczywistego narażenia w całym sektorze.
(3) Strony potwierdzają ciągłe obowiązywanie zasad ogólnych Dyrektywy 89/391 i Dyrektywy 98/24, dotyczących ochrony zdrowia i zapewnienia bezpieczeństwa pracowników w związku z zagrożeniami związanymi z czynnikami chemicznymi w pracy (w tym zwłaszcza Artykuł 4: określenie i ocena ryzyka; Artykuł 5: zapobieganie ryzyku; Artykuł 6: określone środki zapobiegawcze i ochronne; Artykuł 7: procedury postępowania w razie wypadków, zdarzeń i sytuacji awaryjnych; Artykuł 8: informowanie i szkolenie pracowników).
(4) Strony zgadzają się, że krzemionka krystaliczna i zawierające ją materiały/produkty/surowce, jak dalej opisano w Załączniku 5, to podstawowe, przydatne i często niezastąpione komponenty/składniki w wielu rodzajach zawodowej działalności przemysłowej i innej, przyczyniające się do ochrony miejsc pracy i zabezpieczające gospodarczą przyszłość sektorów i firm, oraz że nie należy przerywać ich produkcji i wszechstronnego wykorzystania.
(5) Strony zgadzają się, że wdrożenie Dobrych praktyk, przedstawionych w Załączniku 1 do niniejszej Umowy, skutecznie przyczyni się do zarządzania ryzykiem poprzez zapobieganie lub, tam, gdzie to obecnie niemożliwe, ograniczenie narażenia na respirabilną krzemionkę krystaliczną, przez stosowanie odpowiednich środków zapobiegawczych i ochronnych w stosowaniu zaleceń Rozdziału II Dyrektywy 98/24.
(6) Niniejsza Umowa w żadnym stopniu nie narusza obowiązku przestrzegania przez Pracodawców i Pracowników przepisów krajowych i unijnych w zakresie BHP pracowników.
(7) Jeśli obowiązujące Praktyki krajowe są surowsze, niż wymagania stawiane przez tę Umowę, Pracodawcy i Zatrudnieni powinni stosować się do tych Praktyk krajowych.
Artykuł 5
Dobre Praktyki
(1) Strony wspólnie przyjmują Dobre Praktyki, przedstawione w Załączniku 1.
(2) Pracodawcy i Zatrudnieni, a także Przedstawiciele pracowników, wspólnie dołożą wszelkich starań, aby wprowadzić Dobre Praktyki na poziomie miejsca pracy w maksymalnym zakresie, w tym w stosunku do nie-Pracowników narażonych zawodowo w danym miejscu, na przykład podwykonawców (np. wprowadzając w miarę możliwości część Dobrych Praktyk w specyfikacjach kontraktu).
(3) Załącznik 1 można dostosować zgodnie z procedurą podaną w Załączniku 7.
(4) Pracodawcy podejmują się organizować okresowe szkolenia, a wszyscy zatrudnieni, których to dotyczy, zobowiązują się w nich uczestniczyć w zakresie wdrażania Dobrych Praktyk [2].
Artykuł 6
Monitoring
(1) W każdym miejscu pracy zainstaluje się system monitoringu stosowania Dobrych Praktyk.
W tym celu, Pracodawca w każdym miejscu wyznaczy Pracownika (np. kierownika zespołu w danym miejscu) do monitorowania stosowania Dobrych Praktyk.
Na żądanie będzie on przedstawiał raporty osobie wyznaczonej zgodnie z (2).
(2) Osoba ta zostanie wyznaczona przez Pracodawcę zgodnie z postanowieniami Artykułu 7 Dyrektywy 89/391, w celu monitorowania regularnego stosowania lub nie-stosowania Dobrych Praktyk.
W razie potrzeby, będzie ona wymieniać informacje z osobami wyznaczonymi zgodnie z (1) powyżej, stosownie do harmonogramu/procedury określonej w jej obowiązkach, po konsultacjach z Radą Pracowniczą firmy i Przedstawicielami załogi.
(3) W przypadku monitoringu pyłu, Pracodawcy będą przestrzegać odpowiednich Protokołów monitoringu pyłu, zgodnie z Załącznikiem 2.
Protokoły te można dostosować do określonych potrzeb mniejszych miejsc, a także mogą one dopuszczać losowy wybór miejsci w przypadku dużej liczby mniejszych miejsc w określonych sektorach.
Artykuł 7
Raportowanie, doskonalenie
(1) Pracodawcy i Zatrudnieni przy wsparciu Przedstawicieli pracowników będą wspólnie i stale starać się przestrzegać Dobrych Praktyk, a także doskonalić ich stosowanie.
(2) Pracodawcy będą raportować stosowanie/nie-stosowanie oraz doskonalenie za pośrednictwem osoby wyznaczonej zgodnie z Artykułem 6 (2) co dwa lata, a po raz pierwszy w 2008 roku (sprawozdanie za rok 2007).
Format raportowania został wspólnie uzgodniony przez Strony w Załączniku 3 do tej Umowy.
(3) Strony zgadzają się, że liczba sytuacji nie-stosowania będzie stopniowo maleć u Pracodawcy w okresie obowiązywania tej Umowy, chyba że liczba sytuacji nie-stosowania nie pozwala na dalsze doskonalenie. W takim przypadku Pracodawca powinien dołożyć wszelkich starań, aby zachować status quo.
(4) Raportowanie przed Radą będzie realizowane przez odpowiednią Stronę w ustalony sposób, zgodnie z (2) powyżej.
Jednakże, do raportu zbiorczego należy dołączyć listę miejsc, w których regularnie występują sytuacje nie-stosowania.
Artykuł 8
Rada
(1) Zasada
Głównym celem Rady jest rozpoznawanie występujących problemów i proponowanie możliwych rozwiązań.
Rada będzie jedynym i wyłącznym organem nadzorującym wdrażanie i interpretację Umowy.
(2) Zadania
Rada będzie przeglądać raporty Artykułu 7 i wystawiać Raport skrócony najpóźniej do 30 czerwca w roku następującym po podsumowaniu stosowania, nie-stosowania i doskonalenia, podając poziom stosowania/nie-stosowania w danym sektorze przemysłu, przyczyny danego stanu rzeczy oraz wydając odpowiednie zalecenia.
Raport skrócony zostanie przesłany do Stron i ich członków, do Komisji Europejskiej i władz krajowych, odpowiedzialnych za bezpieczeństwo pracowników. Ponadto, zostanie oznaczony jako "poufne/ważne dane biznesowe".
W razie potrzeby, Podsumowanie może zostać udostępnione opinii publicznej.
W czerwcu 2007 roku, Raport skrócony będzie miał inny format, zawierający jedynie podsumowanie w oparciu o informacje udostępnione przez Strony, stan wdrażania i przygotowań do pierwszego raportowania, które odbędzie się w roku 2008.
W przypadku powtarzającego się nie-stosowania, gdzie wynika ono z powtarzającego się i nieuzasadnionego braku czynności naprawczych, Rada zdecyduje o podjęciu środków w celu naprawy tych sytuacji.
Oprócz wymienionych powyżej zadań, Rada będzie także realizować następujące zadania: (a) omawianie i rozwiązywanie wszelkich problemów ważnych dla funkcjonowania tej Umowy; (b) rozwiązywanie jakichkolwiek konfliktów i problemów z interpretacją w ramach tej Umowy, w tym zgłaszanych przez poszczególne Strony, Pracodawców i Pracowników; (c) wystawianie zaleceń dotyczących potencjalnych aktualizacji tej Umowy; (d) komunikacja ze stronami trzecimi; i (e) dostosowywanie Dobrych Praktyk zgodnie z Załącznikiem 7.
(3) Skład
Rada będzie się składać z przedstawicieli Stron, wyznaczonych przez nie po raz pierwszy w dniu podpisania Umowy na okres czterech lat. Liczba przedstawicieli Pracodawców i Pracowników będzie taka sama.
W tym samym czasie lub w razie potrzeby później, Strony mogą również wyznaczyć Członka zastępczego dla każdego członka Rady. Członkowie zastępczy mogą uczestniczyć jako cisi obserwatorzy lub, jeśli to konieczne, zastępować członków Rady, zawsze mając na uwadze zapewnienie ciągłości i odpowiedniej wiedzy.
Wielkość Rady będzie taka, aby była funkcjonalna w praktyce i zostaje ustalona na maksymalnie 30 osób (tj. 15/15) łącznie z Przewodniczącymi, zgodnie z Artykułem 3 Załącznika 6.
Jeśli dowolna ze Stron wycofa się, odstąpi od Umowy lub przestanie istnieć, lub w razie dołączenia do Umowy nowej Strony w trakcie kadencji Rady, Strony odpowiednio dostosują członkostwo Rady, zachowując jednak podaną powyżej maksymalną liczbę członków.
Strony nie reprezentowane w Radzie jako Członkowie lub Członkowie zastępczy, mają prawo zostać wysłuchanymi przez Radę oraz uczestniczyć w debacie dotyczącej ich problemu.
Zasady Rady zostały określone w Załączniku 6.
(4) Podejmowanie decyzji
Rada zamierza podejmować decyzje jednomyślnie.
W razie braku jednomyślności, decyzje Rady będą podejmowane przy podwójnej kwalifikowanej większości 75 % głosów, podzielonych odpowiednio między przedstawicieli Pracodawców i Pracowników.
Na przykład, jeśli Rada liczy 30 członków (15 po stronie Pracodawców i 15 po stronie Pracowników), będzie wymagana większość 12 głosów po każdej ze stron.
(5) Sekretariat
Rada będzie wspomagana logistycznie przez sekretariat, który zostanie utworzony przez Strony w czasie podpisywania Umowy.
Artykuł 9
Poufność
(1) Cała ustna i pisemna komunikacja wśród i między Stronami i ich członkami, dotycząca stosowania tej Umowy, pozostanie poufna i nie będzie udostępniana stronom trzecim, chyba że wystąpi prawny obowiązek jej ujawnienia.
(2) Warunek poufności przedstawiony w (1) nie dotyczy następujących przypadków:
- Raport skrócony, który zostanie przekazany tylko osobom i organizacjom wymienionym w Artykule 8(2),
- Podsumowanie, które można podać do publicznej wiadomości stronom trzecim,
- wspólne konieczne kontakty Przewodniczących Rady ze stronami trzecimi,
- niezbędny obieg informacji między Stronami i ich członkami, jeśli dotyczą ich ujawnione informacje.
(3) Tożsamość firm wymienionych w raportach może zostać ujawniona członkom Stron, których to dotyczy, chyba że Rada zdecyduje inaczej, zgodnie z Artykułem 8 (2).
Osoby otrzymujące powinny być zobowiązane do tego samego poziomu poufności, jaki określa ta Umowa.
(4) Naruszenie (1) i (3) upoważni Stronę poszkodowaną i/lub jej członków do podjęcia czynności prawnych, zgodnie z krajowym prawem cywilnym.
Artykuł 10
Badania lekarskie
Lekarz medycyny pracy/higienista pracy lub podobny organ wewnętrzny lub zewnętrzny wyznaczony dla danego miejsca określi zgodnie z krajowymi przepisami, Artykuł 10 Dyrektywy 98/24 i Protokół badań lekarskich, jak opisano w Załączniku 8, zakres wymaganych badań lekarskich.
Artykuł 11
Badania — Gromadzenie danych
Strony będą omawiać luki w badaniach i danych, a także przedstawiać zalecenia dotyczące badań, w tym bezpieczniejszych produktów lub procesów, które muszą zostać poddane ocenie ryzyka przed zastosowaniem.
Zostaną także przedstawione zalecenia dotyczące projektów gromadzenia danych, które należy przeprowadzić w przyszłości.
Lista poprzednich projektów badań została zawarta w Załączniku 4.
Artykuł 12
Czas trwania — Aktualizacja
(1) Niniejsza Umowa zostaje zawarta na minimalny okres czterech lat i podlega automatycznemu wznawianiu na okres dwóch lat.
Strony mają prawo wycofać się z Umowy z zachowaniem rocznego okresu wypowiedzenia.
(2) Niniejsza Umowa utraci ważność w chwili, gdy wszystkie Strony przestaną reprezentować swoje sektory przemysłowe, lub w danym sektorze przemysłowym pozostaną mniej niż dwie Strony, jedna reprezentująca Pracodawców i jedna reprezentująca Pracowników.
(3) Strony mają prawo wycofać się z niniejszej Umowy w dowolnym czasie bez uprzedzenia, jeśli ich odpowiednik sektora przemysłowego przestanie być Stroną tej Umowy lub nie będzie przedstawicielem ("Wzajemność").
(4) Jeśli w przyszłości zostaną przedstawione nowe przepisy UE dotyczące krzemionki krystalicznej, Strony spotkają się, aby ocenić wpływ przedstawionych przepisów na niniejszą Umowę.
Artykuł 13
Zmiana Stron
(1) Do niniejszej Umowy mogą przystąpić kolejne Strony.
(2) Niniejsza Umowa jest wiążąca dla prawnych następców Stron.
Artykuł 14
Inne postanowienia
(1) Niniejsza Umowa nie tworzy żadnych praw ani obowiązków innych, niż w niej określone.
(2) Wszelkie roszczenia i spory dotyczące interpretacji i stosowania tej Umowy będą rozstrzygane wyłącznie przez Radę i z powodu wyjątkowej natury tej Umowy nie będą podlegać jurysdykcji krajowych organów sądowych.
Wszystkie inne roszczenia i spory dotyczące tej Umowy będą podlegać prawu i jurysdykcji kraju zamieszkania pozwanych, przy kompetentnym krajowym sądzie miejsca zamieszkania pozwanych.
(3) Niniejsza Umowa zostanie przetłumaczona na wszystkie oficjalne języki UE.
Podstawę do interpretacji stanowi wersja angielska.
(4) O ile zachodzi rozbieżność między Dobrymi praktykami i surowszymi Praktykami krajowymi w określonej jurysdykcji, przestrzeganie takich Praktyk krajowych, wymagane zgodnie z Artykułem 4 (7) nie stwarza sytuacji nie-stosowania, zgodnie z Artykułem 3 (8).
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w okresie sześciu miesięcy od jej podpisania przez pierwsze dwie Strony, jedną reprezentującą Pracodawców i jedną reprezentującą Pracowników w tym samym sektorze przemysłowym, o ile zostanie przetłumaczona na wszystkie oficjalne języki UE.
Załącznik 1 [Dobre praktyki (Podręcznik dobrych praktyk)]
Załącznik 2 [Protokół monitoringu pyłu]
Załącznik 3 [Format raportowania]
Załącznik 4 [Lista projektów badań]
Załącznik 5 [Opis branż]
Załącznik 6 [Rada — Sekretariat]
Załącznik 7 [Procedura dostosowywania Dobrych praktyk]
Załącznik 8 [Protokół badań lekarskich na krzemicę]
Decyzja przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2006/278/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
Na mocy art. 5, 7 i 8 protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w wyniku rezygnacji pana Antonia TIZZANA (Antonio TIZZANO), należy mianować rzecznika generalnego na okres pozostający do końca kadencji, tzn. do dnia 6 października 2006 r.,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Paolo MENGOZZI zostaje mianowany rzecznikiem generalnym Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich od dnia złożenia przysięgi do dnia 6 października 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania sędziego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2006/279/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
Na mocy art. 5 i 7 protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w wyniku rezygnacji pana Antonia LA PERGOLI (Antonio LA PERGOLA) należy mianować sędziego na okres pozostający do końca kadencji, tzn. do dnia 6 października 2006 r.,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Antonio TIZZANO zostaje mianowany sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia złożenia przysięgi do dnia 6 października 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
dotycząca mianowania sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
(2006/280/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 224,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140,
a także mając na uwadze, co następuje:
Na mocy art. 5 i 7 w związku z art. 47 protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w wyniku rezygnacji pana Paola MENGOZZIEGO (Paolo MENGOZZI), należy mianować sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres pozostający do końca kadencji, tzn. do dnia 31 sierpnia 2007 r.,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Enzo MOAVERO MILANESI zostaje mianowany sędzią Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich od dnia złożenia przysięgi do dnia 31 sierpnia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli Rządów Państw Członkowskich
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
w sprawie mianowania sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2006/281/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mandaty panów Petera JANNA, Christiaana TIMMERMANSA, Konrada SCHIEMANNA, Jiříego MALENOVSKÝ’EGO, Jeana-Pierre’a PUISSOCHETA, pani Ninon COLNERIC oraz panów Stiga VON BAHRA, Antonia TIZZANA, José Narcisa DA CUNHI RODRIGUESA, Pranasa KŪRISA, George’a ARESTISA, Anthony’ego BORGA BARTHETA, Egilsa LEVITSA, sędziów, jak również mandaty pani Christine STIX-HACKL i panów Philippe’a LÉGERA, Leenderta GEELHOEDA i Paola MENGOZZIEGO, rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wygasają z dniem 6 października 2006 r.
(2) Należy częściowo odnowić skład Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2006 r. do dnia 6 października 2012 r.
Jednak, ze względu na brak propozycji, mianowanie jednego z sędziów będzie możliwe dopiero w późniejszym terminie,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Następujące osoby mianuje się sędziami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2006 r. do dnia 6 października 2012 r.:
pan George ARESTIS
pan Jean-Claude BONICHOT
pan Anthony BORG BARTHET
pan José Narciso DA CUNHA RODRIGUES
pan Peter JANN
pan Pranas KŪRIS
pan Egils LEVITS
pani Pernilla LINDH
pan Jiří MALENOVSKÝ
pan Christiaan TIMMERMANS
pan Antonio TIZZANO
pan Konrad SCHIEMANN.
2.
Następujące osoby mianuje się rzecznikami generalnymi Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2006 r. do dnia 6 października 2012 r.:
pan Yves BOT
pan Ján MAZÁK
pan Paolo MENGOZZI
pani Verica TRSTENJAK.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja podjęta w drodze wspólnego porozumienia na szczeblu szefów państw lub rządów przez rządy państw członkowskich, których walutą jest euro
z dnia 19 maja 2006 r.
w sprawie mianowania członka Zarządu Europejskiego Banku Centralnego
(2006/371/WE)
SZEFOWIE PAŃSTW LUB RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, KTÓRYCH WALUTĄ JEST EURO,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 112 ust. 2 lit. b), art. 122 ust. 4 oraz art. 11.2 i 43.3 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,
uwzględniając zalecenie Rady [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego [3],
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Jürgen STARK zostaje mianowany członkiem Zarządu Europejskiego Banku Centralnego na okres ośmiu lat od dnia 1 czerwca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich
z dnia 22 czerwca 2006 r.
dotycząca mianowania sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
(2006/481/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 224,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140,
a także mając na uwadze, co następuje:
Na mocy art. 5 i 7 w związku z art. 47 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w wyniku rezygnacji pani Pernilli LINDH (Pernilla LINDH) należy mianować sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres pozostający do końca jej kadencji, tzn. do dnia 31 sierpnia 2007 r.,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Nils WAHL zostaje mianowany sędzią Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich od dnia złożenia przez niego przysięgi do dnia 31 sierpnia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich
z dnia 6 lipca 2006 r.
w sprawie mianowania sędziego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
(2006/546/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 223,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
Zgodnie z postanowieniami traktatów co trzy lata następuje częściowe odnowienie składu członków Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na sześcioletnią kadencję.
Na okres od dnia 7 października 2006 r. do dnia 6 października 2012 r. rządy państw członkowskich muszą jeszcze mianować jednego sędziego w celu uzupełnienia nominacji dwunastu sędziów i czterech rzeczników generalnych, która nastąpiła w dniu 6 kwietnia 2006 r.,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Thomas VON DANWITZ zostaje mianowany sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2006 r. do dnia 6 października 2012 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w Radzie
z dnia 17 lipca 2006 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Umowy wewnętrznej między przedstawicielami rządów państw członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z Umową o partnerstwie AKP–WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
(2006/610/WE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. [1] (zwaną dalej "umową o partnerstwie AKP–WE") i zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r. (zwaną dalej "umową zmieniającą umowę o partnerstwie AKP–WE") [2],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE [3] w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich (zwanych dalej "KTZ") ze Wspólnotą Europejską,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa zmieniająca umowę o partnerstwie AKP–WE wejdzie w życie dopiero po spełnieniu wszystkich konstytucyjnych wymogów w każdym państwie członkowskim, zgodnie z art. 93 umowy o partnerstwie AKP–WE.
(2) Rada Ministrów AKP–WE przyjęła na podstawie decyzji nr 5/2005 [4] środki przejściowe, obowiązujące od dnia podpisania umowy zmieniającej umowę o partnerstwie AKP–WE do dnia jej wejścia w życie.
(3) Zgodnie z art. 2 decyzji nr 5/2005 wzywa się państwa członkowskie i Wspólnotę do podjęcia stosownych kroków w celu zastosowania środków przejściowych.
(4) Dnia 2 czerwca 2006 r. Rada Ministrów AKP–WE przyjęła wieloletnie ramy finansowe na lata 2008–2013, określone w załączniku Ib do umowy o partnerstwie AKP–WE.
(5) Państwa członkowskie zebrane w Radzie osiągnęły konsensus dotyczący wewnętrznej umowy w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej dla państw AKP oraz KTZ na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013.
Umowa ta wejdzie w życie dopiero po jej przyjęciu przez każde państwo członkowskie zgodnie z jego własnymi wymogami konstytucyjnymi.
(6) W oczekiwaniu na wejście w życie umowy wewnętrznej, niektóre jej postanowienia powinny być stosowane na zasadzie przejściowej,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Następujące postanowienia umowy wewnętrznej odnoszące się do 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej "EFR") stosuje się przejściowo od dnia przyjęcia niniejszej decyzji:
1) artykuł 1 ust. 7 w związku z art. 8 i 9, o ile Rada przyjmie ostateczny harmonogram wkładów, które mają zostać wniesione przez Rumunię i Bułgarię, jak również ich ostateczną wagę głosów oraz nowe zasady dotyczące większości kwalifikowanej i mniejszości blokującej, po ich przystąpieniu do UE i zgodnie z umową wewnętrzną;
2) artykuł 10 do celów przyjęcia rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia finansowego oraz, między innymi, do celów ustanowienia Komitetu EFR i Komitetu ds. Instrumentu Inwestycyjnego w związku z art. 8 i 9.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich, zebranych w Radzie
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Umowy wewnętrznej zmieniającej Umowę wewnętrzną z dnia 18 września 2000 r. w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE
(2006/611/WE)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP–WE podpisaną w Kotonu (Benin) dnia 23 czerwca 2000 r., zwaną dalej "Umową AKP–WE", zmienioną umową podpisaną w Luksemburgu dnia 25 czerwca 2005 r., zwaną dalej "Umową zmieniającą Umowę AKP–WE",
uwzględniając projekt Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 95 ust. 3 Umowy AKP–WE Rada Ministrów AKP–WE przyjęła dnia 25 czerwca 2005 r. decyzję nr 5/2005 dotyczącą środków przejściowych obejmujących okres od dnia podpisania do daty wejścia w życie zmienionej Umowy o partnerstwie AKP–WE [1].
(2) Przyjęcie tych środków przejściowych pociąga za sobą wcześniejsze stosowanie większości postanowień Umowy zmieniającej Umowę AKP–WE, z wyjątkiem niezbędnych zmian do kilkuletnich ram finansowych oraz przepisów w sprawie zwalczania terroryzmu oraz współpracy w przeciwdziałaniu rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, które są uzależnione od decyzji Rady w sprawie udostępnienia środków finansowych.
(3) Zebrani w Radzie przedstawiciele Państw Członkowskich uzgodnili Umowę wewnętrzną zmieniającą Umowę wewnętrzną z dnia 18 września 2000 r. w sprawie przyjęcia środków i ustanowienia procedur w celu wykonania Umowy o partnerstwie AKP–WE, zwaną dalej "Umową zmieniającą Umowę wewnętrzną".
Umowa zmieniająca Umowę wewnętrzną nie może wejść w życie, zanim nie zostanie zatwierdzona przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z jego własnymi wymogami konstytucyjnymi.
(4) Zgodnie z art. 2 decyzji nr 5/2005 Rady Ministrów AKP–WE Państwa Członkowskie i Wspólnota będą zobowiązane do podjęcia, każde we własnym zakresie, kroków niezbędnych w celu wdrożenia tej decyzji.
(5) W związku z tym, w celu ustanowienia procedur, zgodnie z którymi postępować mają Państwa Członkowskie w okresie wcześniejszego stosowania Umowy zmieniającej Umowę AKP–WE, należy określić przepisy dotyczące tymczasowego stosowania zmienionej Umowy wewnętrznej,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w tym samym momencie, co środki przejściowe mające na celu wcześniejsze stosowanie Umowy zmieniającej umowę AKP–WE.
Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich
z dnia 20 września 2006 r.
dotycząca mianowania sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
(2006/667/WE, Euratom)
PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 224,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 140,
a także mając na uwadze, co następuje:
Na mocy art. 5 i 7 w związku z art. 47 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz w wyniku rezygnacji pani Vericy TRSTENJAK (Verica TRSTENJAK), należy mianować sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres pozostający do końca jej kadencji, to znaczy do dnia 31 sierpnia 2007 r.,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Pan Miro PREK zostaje mianowany sędzią Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich od dnia złożenia przez niego przysięgi do dnia 31 sierpnia 2007 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Rady oraz przedstawicieli państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie
z dnia 9 czerwca 2006 r.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Wielostronnej umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Republiką Bułgarii, Republiką Chorwacji, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Rumunią, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL)
(2006/682/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ ORAZ PRZEDSTAWICIELE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji z niektórymi europejskimi państwami trzecimi w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL).
(2) Komisja w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich wynegocjowała wielostronną umowę z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Bułgarią, Chorwacją, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Islandią, Czarnogórą, Norwegią, Rumunią, Serbią i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do podjęcia negocjacji.
(3) Wynegocjowana przez Komisję umowa powinna zostać podpisana i tymczasowo stosowana, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem decyzji Rady w sprawie zawarcia tej umowy, podpisanie Wielostronnej umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, Republiką Albanii, Bośnią i Hercegowiną, Republiką Bułgarii, Republiką Chorwacji, Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, Republiką Islandii, Republiką Czarnogóry, Królestwem Norwegii, Rumunią, Republiką Serbii i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego (WEOL), zwanej dalej "umową".
2.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty, z zastrzeżeniem jej zawarcia.
3.
Do czasu jej wejścia w życie umowa ma zastosowanie zgodnie z jej art. 29 ust. 3.
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do dokonania w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich notyfikacji, o której mowa w powyższym przepisie.
4.
Tekst umowy zostaje dołączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Wspólnota i państwa członkowskie są reprezentowane we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 18 umowy.
2.
Komisja przyjmuje stanowisko, które zostanie zajęte przez Wspólnotę i jej państwa członkowskie w odniesieniu do decyzji wspólnego komitetu na mocy art. 17 umowy, które rozszerzają zakres stosowania prawodawstwa wspólnotowego poprzez włączenie ich do załącznika I do umowy, z zastrzeżeniem niezbędnych dostosowań technicznych.
3.
W odniesieniu do innych decyzji wspólnego komitetu dotyczących zagadnień leżących w kompetencjach Wspólnoty, Rada przyjmuje stanowisko Wspólnoty i jej państw członkowskich kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji.
4.
W odniesieniu do innych decyzji wspólnego komitetu dotyczących zagadnień leżących w kompetencjach państw członkowskich, Rada przyjmuje stanowisko, które ma zostać przedstawione, stanowiąc jednomyślnie, na wniosek Komisji lub państw członkowskich.
5.
Komisja przedstawia stanowisko Wspólnoty i państw członkowskich we wspólnym komitecie z wyjątkiem obszarów wchodzących w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich, w którym to przypadku stanowisko takie jest przedstawiane przez Prezydencję Rady lub przez Komisję, o ile Rada tak zadecyduje.
Porozumienie administracyjne pomiędzy Królestwem Hiszpanii a Radą Unii Europejskiej
(2006/C 40/02)
Królestwo Hiszpanii z jednej strony i Rada Unii Europejskiej z drugiej strony,
uwzględniając konkluzje przyjęte przez Radę w dniu 13 czerwca 2005 r. dotyczące oficjalnego używania dodatkowych języków w Radzie i ewentualnie w innych instytucjach i organach Unii Europejskiej,
uwzględniając istnienie w Unii języków innych niż języki określone w rozporządzeniu nr 1/1958 Rady, którym konstytucja Państwa Członkowskiego przyznaje status języka urzędowego na całości lub części terytorium tego państwa i które zgodnie z prawem mogą być używane jako język narodowy,
uwzględniając fakt, że w ramach wysiłków podejmowanych na rzecz zbliżenia Unii do wszystkich jej obywateli w większym stopniu powinno się brać pod uwagę bogactwo płynące z jej zróżnicowania językowego oraz że umożliwienie jej obywatelom używania tych innych języków w kontaktach z instytucjami jest istotnym czynnikiem wzmacniającym ich identyfikację z politycznym projektem Unii Europejskiej,
postanowiły podpisać niniejsze POROZUMIENIE ADMINISTRACYJNE, aby umożliwić oficjalne używanie w Radzie języków innych niż hiszpański/kastylijski, którym konstytucja hiszpańska przyznaje status języka urzędowego.
Pisma adresowane do Rady Unii Europejskiej
1.
W momencie gdy zgodnie z prawem hiszpańskim obywatel hiszpański pragnie skierować do Rady pismo w języku, któremu konstytucja hiszpańska przyznaje status języka urzędowego, innym niż hiszpański/kastylijski:
a) przekazuje to pismo właściwemu organowi wyznaczonemu w tym celu przez rząd hiszpański, a organ ten przekazuje je Sekretariatowi Generalnemu Rady wraz z tłumaczeniem pisma na język hiszpański/kastylijski; data otrzymania pisma, w szczególności w przypadku gdy Rada ma określony termin na wysłanie odpowiedzi obywatelowi, to data otrzymania przez Radę od tego organu tłumaczenia pisma.
b) Rada kieruje swoją odpowiedź w języku hiszpańskim/kastylijskim do organu, któremu rząd hiszpański powierzył obowiązek dostarczenia obywatelowi tłumaczenia odpowiedzi na język, w którym zredagowane było pismo.
c) W żadnym wypadku Rada nie ponosi odpowiedzialności za tłumaczenia; w tekstach tłumaczeń znajdzie się wyraźna wzmianka na ten temat.
2.
Jeżeli obywatelowi- autorowi pisma przysługuje określony termin ustosunkowania się do odpowiedzi Rady, na mocy odstępstwa od pkt 1a) Rada skieruje swoją odpowiedź w języku hiszpańskim/kastylijskim bezpośrednio do obywatela, w tym samym czasie co do właściwego organu.
W swojej odpowiedzi Rada poinformuje obywatela, że termin ustosunkowania się do jej odpowiedzi zaczyna biec od daty jej otrzymania w języku hiszpańskim/kastylijskim.
Rada prześle kopię swojej odpowiedzi właściwemu organowi, któremu rząd hiszpański powierzył obowiązek dostarczenia obywatelowi tłumaczenia odpowiedzi na język, w którym zredagowane było pismo.
Rada poinformuje obywatela również o tym fakcie.
W żadnym wypadku Rada nie ponosi odpowiedzialności za tłumaczenia; w tekstach tłumaczeń znajdzie się wyraźna wzmianka na ten temat.
3.
Jeżeli obywatel hiszpański przekazuje pismo bezpośrednio do Rady w jednym z języków wymienionych w pkt 1, Rada zwraca pismo do nadawcy, informując go o przysługującej mu możliwości zwrócenia się do Rady w tym języku za pośrednictwem właściwego organu wyznaczonego w tym celu przez rząd hiszpański.
4.
Strony niniejszego porozumienia administracyjnego zobowiązują się do przyjęcia środków koniecznych do zachowania przez cały czas norm dotyczących poufności pism, których dotyczy niniejsze porozumienie, w szczególności w odniesieniu do tłumaczenia dokonywanego przez właściwy organ wyznaczony przez rząd hiszpański.
Wystąpienia ustne podczas posiedzenia Rady
5.
Użycie, w razie potrzeby, podczas posiedzenia Rady przez przedstawiciela Hiszpanii jednego z języków, którym konstytucja hiszpańska przyznaje status języka urzędowego, poza hiszpańskim/kastylijskim, możliwe jest w następujących warunkach:
a) Stałe Przedstawicielstwo Hiszpanii przekazuje do Sekretariatu Generalnego Rady, na początku każdego półrocza, orientacyjną listę posiedzeń Rady, w przypadku których istnieje prawdopodobieństwo, że zostanie przedstawiony wniosek o użycie w ich trakcie jednego z wymienionych języków.
b) Stałe Przedstawicielstwo Hiszpanii składa w Sekretariacie Generalnym Rady, co najmniej siedem tygodni przed danym posiedzeniem Rady, wniosek przedstawiciela Hiszpanii zamierzającego używać jednego z wymienionych języków podczas swoich wystąpień ustnych (poprzez tłumaczenie ustne z tego języka); ostateczne potwierdzenie wniosku nastąpi najpóźniej 14 dni kalendarzowych przed posiedzeniem Rady.
c) Zasadniczo wnioskowi będzie nadany bieg, z wyjątkiem sytuacji gdy Sekretariat Generalny Rady, po konsultacji z DG SCIC, poinformuje Stałe Przedstawicielstwo Hiszpanii, że niedostępne są niezbędny personel i sprzęt.
6.
Koszty bezpośrednie i pośrednie tłumaczenia ustnego z danego języka, w tym w przypadku anulowania, przedstawione w fakturze wystawionej Radzie przez DG SCIC, będą ponoszone przez Stałe Przedstawicielstwo Hiszpanii, zgodnie z pkt 11 i 12 poniżej.
Publikacja aktów przyjętych w procedurze współdecyzji
7.
Rząd hiszpański lub wyznaczony w tym celu organ może dokonywać na wymienione języki uwierzytelnionych tłumaczeń aktów Unii Europejskiej przyjętych w procedurze współdecyzji i opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, i przekazywać je drogą elektroniczną do Sekretariatu Generalnego Rady.
8.
Rada umieszcza uwierzytelnione tłumaczenia w swoich archiwach i wydaje ich kopie na wniosek każdego obywatela Unii, o ile to możliwe w formie elektronicznej.
9.
Na swojej stronie internetowej Rada zamieści link do strony internetowej rządu hiszpańskiego, gdzie możliwe będzie odszukanie wspomnianych tłumaczeń.
Na stronie internetowej Rady znajduje się wzmianka, sporządzona w językach urzędowych i roboczych, że instytucje Unii nie ponoszą odpowiedzialności za te tłumaczenia i że tłumaczenia te nie mają mocy prawnej.
10.
W przypadku każdego uwierzytelnionego tłumaczenia podkreślony zostanie fakt, że instytucje Unii nie ponoszą odpowiedzialności za to tłumaczenie i że nie ma ono mocy prawnej.
W tym celu na pierwszej stronie każdego uwierzytelnionego tłumaczenia i w nagłówku każdej kolejnej strony, a także na internetowej stronie głównej rządu hiszpańskiego znajdzie się odpowiednia wzmianka.
Koszty
11.
Rząd hiszpański ponosi koszty bezpośrednie i pośrednie wynikające z wprowadzenia w życie niniejszego porozumienia administracyjnego w zakresie dotyczącym Rady.
12.
W tym celu Sekretariat Generalny Rady raz na pół roku przedstawia Stałemu Przedstawicielstwu Hiszpanii notę z wyszczególnieniem wspomnianych kosztów.
Stałe Przedstawicielstwo Hiszpanii powinno zwrócić odpowiednie kwoty w terminie jednego miesiąca od otrzymania noty.
Postanowienia końcowe
13.
Niniejsze porozumienie stosuje się od dnia, w którym rząd hiszpański powiadomi Sekretariat Generalny Rady, jaki organ wyznaczył w celu wykonywania tłumaczeń, o których mowa w pkt 1, 2 i 7, z zastrzeżeniem, że Sekretariat Generalny Rady powiadomił rząd hiszpański o zapewnieniu środków koniecznych do wprowadzenia w życie niniejszego porozumienia.
14.
Strony mogą uzgodnić, w drodze porozumienia stron, zmianę lub rozwiązanie niniejszego porozumienia administracyjnego.
Strony przystąpią do przeglądu realizacji porozumienia rok po jego wejściu w życie.
--------------------------------------------------
Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: "Konsensus Europejski"
(2006/C 46/01)
KONSENSUS EUROPEJSKI W SPRAWIE ROZWOJU
Wyzwanie związane z rozwojem
1.
Nigdy wcześniej likwidacja ubóstwa i zrównoważony rozwój nie były tak istotne.
Likwidacja ubóstwa dokonuje się w świecie coraz bardziej zglobalizowanym, w którym występują coraz liczniejsze zależności; sytuacja ta tworzy nowe możliwości, ale również nowe wyzwania.
Zwalczanie światowego ubóstwa jest nie tylko obowiązkiem moralnym; przyczyni się również do zbudowania bardziej stabilnego, pokojowego, zamożnego i sprawiedliwego świata, odzwierciedlającego jest współzależność bogatszych i uboższych krajów.
W takim świecie nie pozwolilibyśmy co godzinę umierać z ubóstwa 1200 dzieciom; nie stalibyśmy z boku podczas gdy miliard ludzi walczy o przetrwanie za mniej niż dolara dziennie, a z powodu HIV/AIDS, gruźlicy i malarii umiera ponad 6 milionów ludzi rocznie.
Polityka rozwojowa stanowi trzon stosunków UE [1] z wszystkimi krajami rozwijającymi się [2].
2.
Współpraca na rzecz rozwoju leży w zakresie wspólnych kompetencji Wspólnoty Europejskiej [3] i Państw Członkowskich.
Polityka wspólnotowa w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju jest komplementarna w stosunku do polityk realizowanych przez Państwa Członkowskie.
Kraje rozwijające się ponoszą główną odpowiedzialność za swój własny rozwój.
Lecz na krajach rozwiniętych również spoczywa pewna odpowiedzialność.
UE, zarówno na szczeblu Państw Członkowskich, jak i Wspólnoty, pragnie z całą mocą realizować swoje zobowiązania.
Dzięki wspólnej pracy UE stanowi istotny czynnik zmiany na lepsze.
UE dostarcza ponad połowę światowej pomocy i jest zdecydowana, by zwiększać tę pomoc oraz jej jakość i skuteczność.
UE jest również najważniejszym partnerem gospodarczym i handlowym krajów rozwijających się, oferując im, a zwłaszcza krajom najmniej rozwiniętym, szczególne korzyści handlowe.
3.
Państwa Członkowskie i Wspólnota w równym stopniu kierują się podstawowymi zasadami, fundamentalnymi wartościami i celami rozwoju ustalonymi na szczeblu wielostronnym.
Nasze starania na rzecz koordynacji i harmonizacji muszą przyczyniać się do zwiększania skuteczności pomocy.
W tym celu, korzystając z postępu osiągniętego w ostatnich latach, "Konsensus europejski na rzecz rozwoju" po raz pierwszy przedstawia wspólną wizję, która ukierunkowuje działania UE w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju, zarówno na szczeblu Państw Członkowskich, jak i Wspólnoty.
Wspomniana wspólna wizja stanowi temat pierwszej części oświadczenia; część druga dokładniej określa priorytety dotyczące konkretnych działań na szczeblu Wspólnoty oraz przedstawia politykę Wspólnoty Europejskiej kierującą urzeczywistnianiem wizji na szczeblu Wspólnoty.
4.
Konsensus Europejski w sprawie rozwoju jest uzgodniony wspólnie przez Radę i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w ramach Rady, Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego.
CZĘŚĆ I: WIZJA UE DOTYCZĄCA ROZWOJU
Pierwsza część konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju przedstawia wspólne cele i zasady współpracy na rzecz rozwoju.
Potwierdza determinację UE w sprawie likwidacji ubóstwa, odpowiedzialności, partnerstwa, zapewniania pomocy lepszej jakości i na większą skalę oraz wspierania spójności polityki na rzecz rozwoju.
W duchu komplementarności będzie kierowała działaniami Wspólnoty i Państw Członkowskich w ramach współpracy na rzecz rozwoju we wszystkich krajach rozwijających się [4].
1.
Wspólne cele
5.
Podstawowym i nadrzędnym celem współpracy UE na rzecz rozwoju jest likwidacja ubóstwa w kontekście trwałego rozwoju, w tym realizacja milenijnych celów rozwoju.
6.
Osiem milenijnych celów rozwoju to: likwidacja skrajnego ubóstwa i głodu; zapewnianie powszechnego nauczania na poziomie podstawowym; propagowanie równości płci i awansu społecznego kobiet; zmniejszanie wskaźnika umieralności dzieci; polepszenie stanu zdrowia matek; zwalczanie HIV/AIDS, malarii i innych chorób; zapewnianie równowagi środowiska i opracowanie globalnego partnerstwa na rzecz rozwoju.
7.
Potwierdzamy, że rozwój jest zasadniczym celem sam w sobie; oraz że trwały rozwój łączy się m.in. z dobrymi rządami, prawami człowieka oraz aspektami politycznymi, gospodarczymi, społecznymi i związanymi ze środowiskiem naturalnym.
8.
UE pragnie z całą mocą prowadzić działania aby dopomóc w osiągnięciu tych celów oraz celów rozwoju uzgodnionych na najważniejszych konferencjach i szczytach ONZ [5].
9.
Ponownie potwierdzamy nasze zdeterminowanie w propagowaniu spójności polityki na rzecz rozwoju, opartej na zapewnieniu, że Unia Europejska będzie uwzględniała cele współpracy na rzecz rozwoju we wszystkich realizowanych politykach, które mogą mieć wpływ na kraje rozwijające się oraz że polityki te wspierają cele rozwoju.
10.
Pomoc rozwojowa będzie nadal kierowana do ubogich ludzi we wszystkich krajach rozwijających się, w tym w państwach o niskich lub średnich dochodach.
UE nadal będzie wyznaczała priorytetowo traktowała pomoc dla krajów najmniej rozwiniętych i innych krajów o niskich dochodach, tak by osiągnąć bardziej zrównoważony rozwój globalny, uznając jednocześnie wartość koncentracji działań pomocowych każdego Państwa Członkowskiego w obszarach i regionach, gdzie dysponują one przewagą względną i najbardziej mogą przyczynić się do zwalczania ubóstwa.
2.
Wielowymiarowe aspekty likwidacji ubóstwa
11.
Ubóstwo dotyczy wszystkich obszarów, w których ludzie obu płci żyją w niedostatku i w rozmaitych środowiskach i kontekstach lokalnych są postrzegani jako pozbawieni pewnych możliwości.
Ubóstwo przejawia się przede wszystkim w następujących aspektach: gospodarczym, ludzkim, politycznym, społeczno-kulturowym i możliwości zapewnienia ochrony.
Ubóstwo wpływa na takie sfery działań człowieka jak: konsumpcja i bezpieczeństwo żywności, zdrowie, edukacja, prawa, możliwość bycia wysłuchanym, poczucie bezpieczeństwa — zwłaszcza dla ludzi ubogich, godność i praca w godziwych warunkach.
Stąd zwalczanie ubóstwa zakończy się sukcesem tylko wówczas, gdy nada się równe znaczenie inwestowaniu w ludzi (przede wszystkim w zdrowie i edukację na temat HIV/AIDS), ochronę naturalnych zasobów (m.in. lasów, wody, zasobów morskich i gleby), tak by możliwe było życie na terenach wiejskich, oraz inwestowanie w tworzenie bogactwa (ze szczególnym naciskiem na takie zagadnienia jak przedsiębiorczość, tworzenie miejsc pracy, dostęp do kredytów, prawa własności i infrastruktura).
Awans społeczny kobiet jest kluczowym czynnikiem wszelkiego rozwoju, a równość płci powinna stanowić zasadniczy trzon wszelkich strategii dotyczących polityk.
12.
Agenda milenijnych celów rozwoju oraz gospodarczy, społeczny i środowiskowy aspekt likwidacji ubóstwa w kontekście trwałego rozwoju zakłada liczne działania na rzecz rozwoju, od rządów demokratycznych po reformy polityczne, gospodarcze i społeczne, zapobieganie konfliktom, sprawiedliwość społeczną, propagowanie praw człowieka i równego dostępu do służb publicznych, edukację, zdrowie, w tym zdrowie seksualne i reprodukcyjne oraz związane z nim prawa — zgodnie z raportem z konferencji ICPD w Kairze — od środowiska naturalnego oraz zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi po wzrost gospodarczy służący rozwojowi krajów ubogich, handel i rozwój, migrację i rozwój, bezpieczeństwo żywności, prawa dzieci, równość płci i propagowanie spójności społecznej i pracy w godziwych warunkach.
3.
Wspólne wartości
13.
Partnerstwo UE i dialog z państwami trzecimi będzie propagować wspólne wartości dotyczące: poszanowania praw człowieka, podstawowych wolności, pokoju, demokracji, dobrych rządów, równości płci, państwa prawa, solidarności i sprawiedliwości.
UE zdecydowanie popiera ideę skutecznej wielostronności, w myśl której wszystkie narody świata dzielą odpowiedzialność za rozwój.
4.
Wspólne zasady
4.1 Odpowiedzialność, partnerstwo
14.
UE popiera zasadę odpowiedzialności krajów partnerskich za strategie i programy rozwoju.
Kraje rozwijające się ponoszą główną odpowiedzialność za tworzenie wewnętrznego środowiska sprzyjającego mobilizowaniu środków własnych, w tym realizacji spójnych i skutecznych polityk.
Zasady te umożliwią dostarczanie pomocy dostosowanej do specyficznych potrzeb państwa-odbiorcy.
15.
Zarówno UE, jak i kraje rozwijające się razem ponoszą odpowiedzialność za wspólne wysiłki w ramach partnerstwa.
UE będzie wspierała zmniejszanie ubóstwa w krajach partnerskich, strategie rozwoju i reform koncentrujące się na milenijnych celach rozwoju oraz dostosuje się do systemów i procedur w krajach partnerskich.
Wskaźniki postępu oraz regularna ocena pomocy mają kluczowe znaczenie dla lepszego ukierunkowania pomocy UE.
16.
UE uznaje zasadniczą nadzorczą rolę demokratycznie wybranych przedstawicieli obywateli.
W związku z tym UE zachęca do zwiększonego zaangażowania zgromadzeń narodowych, parlamentów i władz lokalnych.
4.2 Pogłębiony dialog polityczny
17.
Dialog polityczny stanowi istotny sposób propagowania celów rozwoju.
W ramach dialogu politycznego prowadzonego przez Państwa Członkowskie i instytucje Unii Europejskiej — Radę, Komisję i Parlament, w zakresie ich stosownych kompetencji, poszanowanie dobrych rządów, praw człowieka, zasad demokratycznych i państwa prawa będą podlegać regularnej ocenie w celu zbudowania wzajemnego zrozumienia i określenia środków wspierających.
Dialog taki pełni istotną rolę zapobiegawczą i ma na celu zapewnienie przestrzegania tych zasad.
W dialogu tym zostanie również poruszony problem walki z korupcją, walki z nielegalną imigracją i handlu ludźmi.
4.3 Udział społeczeństwa obywatelskiego
18.
UE popiera szeroki udział wszystkich zainteresowanych rozwojem państw i zachęca wszystkie grupy społeczne do uczestnictwa.
Społeczeństwo obywatelskie, w tym partnerzy gospodarczy i społeczni, np. związki zawodowe, organizacje pracodawców i sektor prywatny, organizacje pozarządowe i inne niepaństwowe podmioty w krajach partnerskich odgrywają szczególnie znaczącą rolę w propagowaniu demokracji, sprawiedliwości społecznej i praw człowieka.
UE będzie zwiększała swoje poparcie dla budowania zdolności podmiotów niepaństwowych w celu wzmacniania ich głosu w procesie rozwoju oraz wspierania dialogu politycznego, społecznego i gospodarczego.
Dostrzeżona zostanie również istotna rola europejskiego społeczeństwa obywatelskiego; w tym celu UE zwróci szczególną uwagę na edukację i zwiększanie świadomości w zakresie problematyki rozwoju wśród obywateli UE.
4.4 Równość płci
19.
Propagowanie równości płci i praw kobiet ma nie tylko kluczowe znaczenie samo w sobie, lecz stanowi również podstawowe prawo człowieka i jest elementem sprawiedliwości społecznej oraz służy osiągnięciu wszystkich milenijnych celów rozwoju oraz wdrożeniu Platformy Pekińskiej, Programu Działania z Kairu oraz Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet.
W związku z tym równość płci będzie stanowiła istotny składnik wszystkich polityk i praktyk stosowanych przez UE w stosunkach z krajami rozwijającymi się.
4.5 Zaradzanie niestabilności państw
20.
UE zajmie się w większym stopniu trudnymi partnerstwami i niestabilnymi państwami, gdzie żyje jedna trzecia ubogiej ludności świata.
UE wzmocni swoje starania na rzecz zapobiegania konfliktom [6] oraz będzie wspierać zapobieganie niestabilności państw poprzez reformy rządów, państwo prawa, środki przeciw korupcji oraz tworzenie samodzielnych instytucji państwowych, tak by pomóc im w pełnieniu wielu podstawowych funkcji i spełnianiu potrzeb obywateli.
W miarę możliwości UE będzie działać poprzez państwowe systemy i strategie w celu zwiększenia zdolności państw niestabilnych.
UE opowiada się za dalszym zaangażowaniem, nawet w najtrudniejsze sytuacje, tak by zapobiegać pogrążaniu się państw w destrukcji.
21.
W sytuacjach przejściowych UE będzie wspierać powiązania pomiędzy pomocą w sytuacjach nagłych, odbudową i rozwojem długofalowym.
W sytuacjach pokryzysowych rozwój będzie ukierunkowany przez zintegrowane strategie przejściowe, mające na celu reorganizację zdolności instytucjonalnych, podstawowej infrastruktury i służb społecznych, zwiększenie bezpieczeństwa żywności oraz zapewnienie trwałych rozwiązań dla uchodźców, osób przesiedlonych i ogólnego bezpieczeństwa obywateli.
Działania UE obejmą wielostronne starania, w tym Komisji Budowania Pokoju przy ONZ oraz będą miały na celu ponowne ustanowienie zasad odpowiedzialności i partnerstwa.
22.
Niektóre kraje rozwijające się są szczególnie narażone na klęski żywiołowe, zmiany klimatu, zniszczenie środowiska naturalnego i zewnętrzne wstrząsy gospodarcze.
Państwa Członkowskie i Wspólnota będą wspierać systemy zapobiegania klęskom i stan gotowości w tych krajach z myślą o zwiększeniu ich odporności w konfrontacji z tymi wyzwaniami.
5.
Zapewnianie lepszej pomocy i na szerszą skalę
5.1 Zwiększenie zasobów finansowych
23.
Rozwój jest zobowiązaniem długoterminowym.
UE przyjęła harmonogram dla Państw Członkowskich, wg którego do 2015 r. należy osiągnąć 0,7 % DNB, z pośrednią wartością docelową do 2010 r. określoną na 0,56 % [7] i wzywa swoich partnerów do pójścia w jej ślady.
Dzięki tym zobowiązaniom roczny pomocowy budżet UE w 2010 r. powinien podwoić się i osiągnąć wysokość ponad 66 miliardów EUR.
Rozważona zostanie będzie dalsza redukcja długów, podobnie jak innowacyjne źródła finansowania, tak by w trwały i przewidywalny sposób zwiększyć dostępne zasoby.
Co najmniej połowa zwiększonej w ten sposób pomocy przeznaczona będzie dla Afryki, przy pełnym poszanowaniu priorytetów poszczególnych Państw Członkowskich dotyczących pomocy rozwojowej.
Środki będą przyznawane w obiektywny i przejrzysty sposób w oparciu o potrzeby i wyniki państw-odbiorców, uwzględniając specyficzne sytuacje.
24.
Aby osiągnąć milenijne cele rozwoju, nadal traktowane priorytetowo będą kraje najmniej rozwinięte i inne państwa o niskich dochodach, o czym świadczy wysoki udział tych państw w pomocy płynącej z UE [8].
UE jest nadal zdecydowana, by wspierać rozwój państw o średnich dochodach, zwłaszcza o średnio-niskich dochodach i nasza pomoc rozwojowa dla wszystkich krajów rozwijających się skupi się na zmniejszaniu ubóstwa w jego wielowymiarowych aspektach w kontekście trwałego rozwoju.
Szczególna uwaga zostanie poświęcona państwom niestabilnym i partnerom otrzymującym mniejsze wsparcie.
5.2 Skuteczniejsza pomoc
25.
Poza pomocą na większą skalę, UE będzie również zapewniała pomoc lepszej jakości.
Koszty transakcji dotyczących pomocy będą zmniejszone, a jej wpływ globalny wzrośnie.
UE jest zdeterminowana, by wraz z wszystkimi partnerami na rzecz rozwoju działać w celu poprawy jakości i skuteczności swojej pomocy, usprawnienia praktyk donorów oraz pomocy krajom partnerskim w skuteczniejszym wykorzystaniu zwiększonych przepływów pomocy.
UE będzie wdrażać i monitorować swoje zobowiązania dotyczące skuteczności pomocy [9] we wszystkich krajach rozwijających się, m.in. poprzez wyznaczenie sobie konkretnych celów na rok 2010.
Odpowiedzialność poszczególnych krajów, koordynacja i harmonizacja działań donorów już na szczeblu terenowym, dostosowanie do systemów państwa-odbiorcy oraz ukierunkowanie na rezultaty stanowią podstawowe zasady w tym względzie.
26.
Pomoc rozwojowa może być dostarczana za pomocą różnych narzędzi, które mogą się uzupełniać (pomoc w ramach projektów, wsparcie programów sektorowych, wsparcie sektorowe i ogólne budżetowe, pomoc humanitarna i pomoc w zapobieganiu kryzysom, wsparcie dla społeczeństwa obywatelskiego i za jego pośrednictwem, ujednolicanie norm, standardów oraz przepisów prawnych itd.) w zależności od tego, co najlepiej sprawdza się w danym kraju.
O ile warunki na to pozwalają, wykorzystanie ogólnego lub sektorowego wsparcia budżetowego lub sektorowego powinno wzrosnąć, co powinno służyć wzmocnieniu odpowiedzialności, poparciu krajowych odpowiedzialności i procedur partnerów, finansowaniu krajowych strategii zmniejszania ubóstwa (w tym operacyjnych kosztów budżetów na zdrowie i edukację) oraz propagowaniu rzetelnego i przejrzystego zarządzania finansami publicznymi.
27.
Kraje partnerskie wymagają stałej pomocy do celów skutecznego planowania.
UE popiera więc bardziej przewidywalne i stabilniejsze mechanizmy pomocy.
28.
Redukcja długów także przyczynia się do przewidywalnego finansowania.
UE zobowiązała się do wypracowania rozwiązań dla nadmiernego zadłużenia, w szczególności pozostałych wielostronnych długów poważnie zadłużonych państw ubogich (HIPC) oraz, gdzie to konieczne i właściwe, państw dotkniętych wstrząsami zewnętrznymi oraz krajów wychodzących z konfliktu.
29.
UE będzie propagowała dalsze odchodzenie od wiązania pomocy wykraczające poza obecne zalecenia OECD, w szczególności dla pomocy żywnościowej.
5.3 Współpraca i komplementarność
30.
W duchu Traktatu Wspólnota i Państwa Członkowskie poprawią koordynację i komplementarność.
Najlepszym sposobem na zapewnienie komplementarności jest uwzględnienie priorytetów kraju partnerskiego, na szczeblu krajowym i regionalnym.
UE będzie propagować koordynację, harmonizację i dostosowanie [10].
UE zachęca kraje partnerskie do prowadzenia swoich własnych procesów rozwoju i popierania szerokiego zaangażowania się donorów w krajowe agendy harmonizacji.
W miarę potrzeb UE sporządzi elastyczne mapy drogowe wskazujące jak jej Państwa Członkowskie mogą przyczynić się do planów i działań związanych z harmonizacją.
31.
UE jest zdecydowana wspierać lepszą koordynację i komplementarność działań donorów poprzez prace na rzecz wieloletniego planowania, opartego na zmniejszaniu ubóstwa w krajach partnerskich lub ekwiwalentnych strategiach oraz własnych procesach budżetowych kraju oraz popierać mechanizmy wspólnego wdrażania, w tym wspólną analizę, wspólne misje donorów oraz stosowanie mechanizmów współfinansowania.
32.
UE odgrywać będzie wiodącą rolę we wdrażaniu zobowiązań z Deklaracji z Paryża dotyczących poprawy dostarczania pomocy i w tym kontekście podjęła cztery dodatkowe zobowiązania: zapewnienie pomocy w zakresie budowania zdolności poprzez skoordynowane programy, przy coraz szerszym wykorzystaniu uzgodnień między grupami donorów; dostarczanie 50 % pomocy rząd-dla-rządu (government-to-government) przez systemy krajowe, w tym poprzez zwiększenie udziału procentowego pomocy dostarczanej poprzez wsparcie budżetu lub podejście sektorowe; unikanie tworzenia nowych jednostek wdrażania projektów; zredukowanie liczby nieskoordynowanych misji o 50 %.
33.
UE będzie korzystała z doświadczeń nowych Państw Członkowskich (takich jak zarządzanie w okresie przejściowym) i będzie pomagała we wzmocnieniu roli tych krajów jako nowych donorów.
34.
UE będzie realizowała ten plan w bliskiej współpracy z krajami partnerskimi, innymi partnerami dwustronnymi na rzecz rozwoju oraz podmiotami wielostronnymi, takimi jak Organizacja Narodów Zjednoczonych i międzynarodowe instytucje finansowe, tak by uniknąć dublowania się działań i zmaksymalizować efekt i skuteczność światowej pomocy.
UE będzie również wspierać wzmacnianie głosu krajów rozwijających się w instytucjach międzynarodowych.
6.
Spójność polityki na rzecz rozwoju
35.
UE jest zdeterminowana, by podejmować działania służące poprawie spójności polityki na rzecz rozwoju w kilku obszarach [11].
Ważne jest, by polityki nie dotyczące wspierania rozwoju towarzyszyły staraniom krajów rozwijających się w osiąganiu milenijnych celów rozwoju.
Przy realizacji polityk, które mogłyby mieć wpływ na kraje rozwijające się, Unia bierze pod uwagę cele współpracy na rzecz rozwoju.
Aby wypełnić to zobowiązanie UE wzmocni spójność polityki procedur rozwojowych, instrumentów i mechanizmów na wszystkich szczeblach, zapewni odpowiednie środki oraz podzieli się najlepszymi praktykami służącymi realizacji tych celów.
Stanowi to istotny dodatkowy wkład UE na rzecz realizacji milenijnych celów rozwoju.
36.
UE zdecydowanie popiera szybkie, ambitne i służące rozwojowi krajów ubogich zakończenie Rundy z Ad-Dauha (Doha) oraz umów o partnerstwie gospodarczym UE-AKP.
Kraje rozwijające się powinny postanowić o reformie polityki handlowej zgodnie z ich szerszymi krajowymi planami rozwoju.
Zapewniamy dodatkową pomoc, by wesprzeć kraje ubogie w budowaniu zdolności handlowych.
Szczególna uwaga zostanie poświęcona krajom najmniej rozwiniętym oraz krajom najbardziej podatnym na zagrożenia.
UE będzie dalej działała na rzecz uporządkowanego otwierania rynków, w szczególności dla produktów atrakcyjnych eksportowo dla krajów rozwijających się, wspieranego przez otwarty, sprawiedliwy, uczciwy, oparty na zasadach wielostronny system handlowy uwzględniający interesy i problemy słabszych krajów.
UE zajmie się kwestią specjalnego i zróżnicowanego traktowania oraz ograniczania preferencji z myślą o popieraniu handlu pomiędzy krajami rozwiniętymi i rozwijającymi się oraz wśród krajów rozwijających się.
UE będzie nadal przekonywała, by wszystkie kraje rozwinięte zezwoliły na nie ograniczany kwotami i taryfami dostęp do rynku dla krajów najmniej rozwiniętych przed zakończeniem rundy z Ad-Dauha (Doha) lub w ogólniejszym sensie.
W ramach zreformowanej wspólnej polityki rolnej UE w znaczący sposób zredukuje poziom zakłóceń w handlu związanych ze swoimi środkami wsparcia dla sektora rolniczego oraz ułatwi rozwój rolnictwa w krajach rozwijających się.
Zgodnie z potrzebami dotyczącymi rozwoju UE popiera cele asymetrii i elastyczności we wdrażaniu umów o partnerstwie gospodarczym.
UE będzie w dalszym ciągu zwracać szczególną uwagę na cele rozwojowe państw, z którymi Wspólnota zawarła lub zawrze umowy dotyczące rybołówstwa.
37.
Brak bezpieczeństwa i konflikty z użyciem siły stanowią największe przeszkody w osiągnięciu milenijnych celów rozwoju.
Bezpieczeństwo i rozwój stanowią istotne i komplementarne aspekty stosunków UE z krajami trzecimi.
W ramach swoich działań kraje te przyczyniają się do tworzenia bezpiecznego środowiska i przerwania błędnego koła ubóstwa, biedy, wojny, zniszczenia środowiska naturalnego i upadających struktur gospodarczych, społecznych i politycznych.
UE, w zakresie odpowiednich kompetencji Wspólnoty i Państw Członkowskich, wzmocni kontrolę prowadzonego przez siebie wywozu broni, tak by uniknąć sytuacji, w których broń wyprodukowana w UE będzie wykorzystywana przeciwko ludności cywilnej albo w celu zaostrzenia napięć lub konfliktów w krajach rozwijających się oraz podejmie konkretne kroki w celu ograniczenia niekontrolowanego rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej zgodnie z europejską strategią przeciw nielegalnemu handlowi ręczną bronią strzelecką i bronią lekką oraz amunicją do niej.
UE zdecydowanie wspiera również ideę odpowiedzialności za ochronę.
Nie możemy stać z boku podczas gdy dokonuje się ludobójstwo, zbrodnie wojenne, czystki etniczne lub inne rażące naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka.
UE będzie wspierać zwiększoną rolę regionalnych i subregionalnych organizacji w procesie wzmacniania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, w tym ich zdolności do koordynacji wsparcia ze strony donorów w dziedzinie zapobiegania konfliktom.
38.
UE będzie przyczyniać się do wzmacniania społecznego wymiaru globalizacji, propagowania zatrudnienia i pracy w godziwych warunkach dla wszystkich.
Będziemy dążyć do tego, by migracja stała się pozytywnym czynnikiem rozwoju, poprzez wspieranie konkretnych środków służących zmniejszaniu ubóstwa, w tym ułatwianie przesyłania pieniędzy oraz ograniczanie "drenażu mózgów".
UE będzie kierować globalne wysiłki w stronę ograniczania wzorców niezrównoważonej konsumpcji i produkcji.
Będziemy wspierać kraje rozwijające się we wdrażaniu wielostronnych umów dotyczących środowiska naturalnego oraz propagować inicjatywy w dziedzinie środowiska służące rozwojowi krajów ubogich.
UE potwierdza swoje zdecydowanie w przeciwdziałaniu zmianom klimatu.
7.
Rozwój — wkład w odpowiedź na globalne wyzwania
39.
Działania UE na rzecz rozwoju koncentrujące się na likwidacji ubóstwa w kontekście trwałego rozwoju stanowią istotny wkład w optymalizację korzyści i sprawiedliwsze dzielenie się kosztami procesu globalizacji z krajami rozwijającymi się, co leży w interesie pokoju i stabilności na szerszą skalę, oraz przyczyniają się do zmniejszenia nierówności leżących u podstaw wielu głównych wyzwań, przed którymi staje nasz świat.
Zasadniczym wyzwaniem, przed jakim stoi obecnie społeczność międzynarodowa, jest uczynienie, globalizacji pozytywną siłą dla całej ludzkości.
40.
Zmniejszanie ubóstwa i propagowanie trwałego rozwoju stanowią cele same w sobie.
Osiągnięcie celów milenijnego rozwoju leży również w interesie długotrwałego pokoju i bezpieczeństwa dla wszystkich i dla poszczególnych jednostek.
Bez pokoju i bezpieczeństwa niemożliwe są rozwój i likwidacja ubóstwa, a bez rozwoju i likwidacji ubóstwa nie będzie trwałego pokoju.
Rozwój jest również najskuteczniejszym długofalowym rozwiązaniem wymuszonej i nielegalnej migracji oraz handlu ludźmi.
Rozwój odgrywa kluczową rolę we wspieraniu wzorców zrównoważonej produkcji i konsumpcji, które ograniczają szkodliwe skutki wzrostu gospodarczego dla środowiska.
CZĘŚĆ II: POLITYKA ROZWOJOWA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
Druga część Konsensusu Europejskiego w sprawie rozwoju przedstawia odnowioną politykę rozwojową Wspólnoty Europejskiej, która zgodnie z Traktatem za pomocą zasobów powierzonych Wspólnocie realizuje europejską wizję rozwoju zawartą w pierwszej części.
Część ta objaśnia rolę i wartość dodaną Wspólnoty oraz sposób realizacji na szczeblu wspólnotowym celów, zasad, wartości, spójności polityki na rzecz rozwoju oraz zobowiązań zawartych w tej wspólnej wizji.
Część ta określa priorytety, które będą odzwierciedlone w skutecznych i spójnych programach współpracy na rzecz rozwoju na szczeblu krajowym i regionalnym.
Będzie stanowić przewodnik w planowaniu i wdrażaniu komponentu pomocy rozwojowej wszystkich wspólnotowych instrumentów i strategii współpracy z państwami trzecimi [12].
Będzie uwzględniania w innych politykach Wspólnoty, które mają wpływ na państwa rozwijające się, tak by zapewnić spójność polityki na rzecz rozwoju.
41.
Polityka wspólnotowa w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju stanowi uzupełnienie w stosunku do polityk realizowanych przez Państwa Członkowskie [13].
42.
Podstawowym celem wspólnotowej polityki na rzecz rozwoju będzie likwidacja ubóstwa w kontekście zrównoważonego rozwoju, w tym realizacja milenijnych celów rozwoju oraz promowanie demokracji, dobrych rządów i poszanowania praw człowieka, jak określono w części I. Na szczeblu wspólnotowym cele te będą realizowane we wszystkich państwach rozwijających się i będą stosować się do komponentu pomocy rozwojowej wszystkich wspólnotowych strategii współpracy z państwami trzecimi.
43.
Wspólnota będzie stosowała wszystkie zasady określone w części I, w tym zasady dotyczące skuteczności pomocy: odpowiedzialność kraju, partnerstwo, koordynacja, harmonizacja, dostosowanie do systemów państwa-odbiorcy i ukierunkowanie na rezultaty.
44.
Wspólnota będzie również promować spójność polityki na rzecz rozwoju, opartą na zapewnieniu, że Wspólnota uwzględnia cele współpracy na rzecz rozwoju we wszystkich realizowanych politykach, które mogą mieć wpływ na państwa rozwijające się.
45.
We wszystkich działaniach Wspólnota będzie stosowała wzmocnione podejście do włączania w główny nurt przekrojowych zagadnień zgodnie z tym, co przedstawiono w części 3.3 "Wzmocnione podejście do włączania w główny nurt".
1.
Szczególna rola i przewaga względna Wspólnoty
46.
W zakresie swoich kompetencji nadanych na mocy Traktatu Komisja odgrywa dużą rolę w rozwoju.
Szczególne znaczenie mają jej obecność na świecie, promowanie spójności polityki na rzecz rozwoju, szczególne kompetencje i wiedza ekspercka, prawo inicjatywy na szczeblu wspólnotowym, upraszczanie koordynacji i harmonizacji oraz ponadnarodowy charakter.
Wspólnotę wyróżnia przewaga względna i wartość dodana, dzięki którym możliwa jest komplementarność z dwustronnymi politykami Państw Członkowskich i innych donorów międzynarodowych.
47.
W imieniu Wspólnoty Komisja będzie dążyła do tego, by dostarczyć wartość dodaną poprzez pełnienie następujących ról:
48.
Po pierwsze, obecność na świecie.
Komisja jest obecna jako partner na rzecz rozwoju w większej liczbie krajów niż największe nawet Państwa Członkowskie, a w niektórych przypadkach jest jedynym znacząco obecnym partnerem ze strony UE.
Komisja realizuje wspólną politykę handlową, programy współpracy obejmujące praktycznie wszystkie państwa i regiony rozwijające się oraz dialog polityczny prowadzony wraz z Państwami Członkowskimi.
Otrzymuje wsparcie ze strony rozległej sieci delegatur.
Dzięki temu potrafi reagować na bardzo różnorodne sytuacje, w tym sytuacje w państwach niestabilnych, z których wycofały się Państwa Członkowskie.
49.
Po drugie, z poparciem Państw Członkowskich, zapewnianie spójności polityki na rzecz rozwoju w działaniach Wspólnoty [14], w szczególności w przypadkach gdy polityki Wspólnoty mają znaczny wpływ na kraje rozwijające się, np. w polityce dotyczącej handlu, rolnictwa, rybołówstwa i migracji oraz powszechne promowanie tej zasady. Korzystając ze swoich doświadczeń oraz wyłącznej kompetencji w zakresie handlu, Wspólnota ma przewagę względną w udzielaniu wsparcia krajom partnerskim we włączaniu handlu w krajowe strategie rozwoju oraz we wspieraniu współpracy regionalnej kiedykolwiek jest to możliwe.
50.
Po trzecie, promowanie najlepszych praktyk dotyczących rozwoju.
Komisja, wraz z Państwami Członkowskimi, będzie stymulowała europejską debatę na temat rozwoju i promowała najlepsze praktyki dotyczące rozwoju, np., we właściwych przypadkach, bezpośrednie wsparcie budżetu i pomoc sektorową, odejście od pomocy wiązanej, podejście oparte na rezultatach i dekoncentrację wdrażania pomocy.
Poprzez zwiększanie swoich zdolności analitycznych Komisja ma potencjał, by pełnić rolę centrum intelektualnego w pewnych zagadnieniach związanych z rozwojem.
51.
Po czwarte, ułatwianie koordynacji i harmonizacji.
Komisja będzie odgrywała aktywną rolę we wdrażaniu Deklaracji z Paryża w sprawie skuteczności pomocy i będzie jedną z sił napędowych w promowaniu wypełniania zobowiązań podjętych przez UE w Paryżu w zakresie odpowiedzialności, dostosowania, rezultatów harmonizacji i wzajemnej odpowiedzialności.
Komisja będzie nadal promować 3C — coordination, complementarity, coherence (koordynację, komplementarność, spójność) jako wkład UE w szerszy międzynarodowy program skuteczności pomocy.
Wspólnota będzie również wspierać wzmocnioną koordynację pomocy w sytuacji klęski żywiołowej i stan gotowości w kontekście funkcjonujących systemów i mechanizmów międzynarodowych oraz wiodącej roli ONZ w zapewnianiu międzynarodowej koordynacji.
52.
Po piąte, rola w dostarczaniu pomocy w obszarach, gdzie rozmiar i masa krytyczna mają szczególne znaczenie.
53.
Po szóste, Komisja będzie promowała demokrację, prawa człowieka, dobre rządy i poszanowanie prawa międzynarodowego, ze szczególnym podkreśleniem przejrzystości i działań antykorupcyjnych.
Komisja ma pozytywne doświadczenia w promowaniu demokracji, praw człowieka oraz budowaniu narodu i będzie kontynuować te działania.
54.
Po siódme, w urzeczywistnianiu zasady uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego, Komisja będzie wspierana przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny, który przyczynia się do ułatwiania dialogu z lokalnymi partnerami gospodarczymi i społecznymi.
55.
Ponadto Komisja dokłada starań, by propagować rozumienie wzajemnych zależności i wspierać solidarność Północ-Południe.
W tym celu Komisja zwróci szczególną uwagę na zwiększanie świadomości i edukację w zakresie problematyki rozwoju wśród obywateli UE.
2.
Podejście zróżnicowane według kontekstu i potrzeb
2.1 Zróżnicowanie przy realizacji polityki współpracy na rzecz rozwoju
56.
Cele rozwoju, zasady i wypełnianie zobowiązań dotyczących skuteczności pomocy [15] muszą być stosowane we wszystkich komponentach współpracy na rzecz rozwoju.
We wszystkich państwach rozwijających się Wspólnota będzie stosowała najbardziej skuteczne instrumenty i podejścia w zmniejszaniu ubóstwa i zapewnianiu trwałego rozwoju.
57.
Wdrażanie wspólnotowej współpracy na rzecz rozwoju jest z konieczności specyficzne, dostosowane do każdego kraju partnerskiego lub regionu, oparte na potrzebach, strategiach, priorytetach i atutach danego kraju.
Zróżnicowanie jest koniecznością z uwagi na różnorodność partnerów i wyzwań.
58.
Cele rozwoju stanowią cele same w sobie.
Współpraca na rzecz rozwoju jest głównym elementem szerszego zestawu działań zewnętrznych; wszystkie te działania są istotne i powinny być spójne, powinny wspierać się wzajemnie i żadne nie powinno być podrzędne w stosunku do innego.
Strategiczne dokumenty dla poszczególnych krajów i regionów oraz strategiczne dokumenty tematyczne są komisyjnymi instrumentami programowania, które zarówno definiują ten zakres polityk, jak i zapewniają ich spójność.
59.
Pomoc rozwojowa może być dostarczana za pomocą różnych trybów, które mogą się uzupełniać (pomoc w ramach projektów, wsparcie programów sektorowych, wsparcie sektorowe i budżetu, pomoc humanitarna i pomoc w zapobieganiu kryzysom, wsparcie dla społeczeństwa obywatelskiego i za jego pośrednictwem, zbliżanie norm, standardów i przepisów prawnych itd.), w zależności od tego, co najlepiej sprawdza się w danym kraju.
60.
Likwidacja ubóstwa jest ważna zarówno w państwach o średnich, jak i niskich dochodach.
Ogromne wyzwania stają przed państwami o niskich dochodach i krajami najmniej rozwiniętymi na ich drodze do realizacji milenijnych celów rozwoju.
Pomoc dla państw o niskich dochodach będzie oparta na strategiach zmniejszania ubóstwa z należytym uwzględnieniem dostępności podstawowych usług i dostępu do nich, zróżnicowania gospodarczego, bezpieczeństwa żywności, poprawy demokratycznego sprawowania władzy i działania instytucji.
61.
Równie ważne dla realizacji milenijnych celów rozwoju jest wsparcie dla państw o średnich dochodach.
Wiele państw o nisko-średnich dochodach staje przed takimi samymi trudnościami jak państwa o niskich dochodach.
Znaczna część ubogiej ludności na świecie żyje w tych krajach, gdzie często występują uderzające nierówności społeczne, a rządy są słabe, co z kolei zagraża trwałości ich własnego procesu rozwoju.
Wspólnota kontynuuje zatem dostarczanie pomocy rozwojowej opartej na zmniejszaniu ubóstwa lub ekwiwalentnych strategiach.
Liczne państwa o średnich dochodach odgrywają znaczną rolę w kwestiach politycznych, handlowych i związanych z bezpieczeństwem oraz w produkcji i ochronie globalnych dóbr publicznych oraz pełnią rolę ostoi w danym regionie.
Państwa te są jednak również podatne na wewnętrzne i zewnętrzne wstrząsy lub są w sytuacji konfliktu, lub tuż po jego zakończeniu.
62.
Polityka przedakcesyjna, w stopniu w jakim dotyczy krajów rozwijających się, ma na celu wspieranie perspektywy członkostwa krajów kandydujących i do tego aspirujących, a Europejska Polityka Sąsiedztwa ma na celu zbudowanie uprzywilejowanego partnerstwa z krajami sąsiadującymi, przybliżając je do Unii i oferując im udział w wewnętrznym rynku Wspólnoty oraz wsparcie dialogu, reform oraz społecznego i gospodarczego rozwoju.
Polityki te wyraźnie koncentrują się na integracji, ale zawierają również znaczące aspekty rozwojowe.
Zmniejszenie ubóstwa i cele rozwoju społecznego pomogą w zbudowaniu zamożniejszych, sprawiedliwszych, a dzięki temu stabilnych społeczeństw w krajach w przeważającej części rozwijających się.
Wśród instrumentów, które mogą dostarczyć technicznej i finansowej pomocy wspierającej te polityki znajdą się, we właściwych przypadkach, najlepsze praktyki w dziedzinie rozwoju służące promowaniu skutecznego zarządzania i realizacji.
Polityki kierujące tymi instrumentami będą wykonywane w szerszych ramach, przedstawionych w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa i Europejskiej Polityce Przedakcesyjnej oraz będą stanowić integralną część działań zewnętrznych Wspólnoty.
63.
Proponowana nowa struktura opartych na polityce i horyzontalnych instrumentów pomocy Wspólnoty [16] może dostarczać właściwych ram umożliwiających reagowanie na różne sytuacje i warunki.
W tym kontekście programy tematyczne odgrywają rolę wspierającą i komplementarną, a przy ich ustalaniu brana jest pod uwagę ich szczególna wartość dodana w porównaniu z programami geograficznymi.
2.2 Obiektywne i przejrzyste kryteria alokacji zasobów
64.
Globalne alokacje geograficzne i tematyczne środków oraz przegląd ich dalszego wykorzystania będą dokonywane przy zastosowaniu standardowych, obiektywnych i przejrzystych kryteriów opartych na potrzebach i wynikach.
Należy pamiętać o specyfice różnych programów oraz różnorakich trudnościach, przed którymi stają kraje znajdujące się w kryzysie lub konflikcie lub kraje podatne na klęski.
65.
Kryteria potrzeb obejmują ludność, dochód na głowę, skalę ubóstwa, dystrybucję dochodów oraz poziom rozwoju społecznego, podczas gdy kryteria wyników obejmują postępy na płaszczyźnie politycznej, gospodarczej i społecznej, postępy w dziedzinie dobrych rządów oraz efektywność wykorzystania pomocy, zwłaszcza sposób wykorzystania przez dany kraj ograniczonych środków na rzecz rozwoju, począwszy od wykorzystania zasobów własnych.
66.
Polityka rozwojowa musi odzwierciedlać dystrybucję zasobów, w której uwzględnia się wpływ tych zasobów na zmniejszanie ubóstwa.
W konsekwencji szczególną uwagę należy zwrócić na sytuację krajów najmniej rozwiniętych i państw o niskich dochodach, co stanowi część podejścia, obejmującego również starania rządów krajów partnerskich na rzecz zmniejszania ubóstwa oraz ich wyniki i zdolności absorpcyjne.
Kraje najmniej rozwinięte i państwa o niskich dochodach będą traktowane priorytetowo w zakresie całkowitych alokacji zasobów.
Wspólnota powinna znaleźć sposoby na skoncentrowanie starań na krajach najuboższych, a zwłaszcza na Afryce.
Należytą uwagę otrzymają państwa o średnich dochodach, zwłaszcza państwa o nisko-średnich dochodach, z których wiele staje przed podobnymi problemami, jak te o niskich dochodach.
3.
Spełnianie potrzeb krajów partnerskich
3.1 Zasada skoncentrowania działań przy zachowaniu elastyczności
67.
W programowaniu krajowym i regionalnym Wspólnota będzie się kierowała zasadą koncentracji działań.
Jest to element kluczowy w zapewnianiu skuteczności pomocy.
Wspólnota będzie stosowała tę zasadę we wszystkich swoich programach krajowych i regionalnych.
Oznacza to selekcję ściśle ograniczonej liczby obszarów działania, których dotyczy programowanie pomocy Wspólnoty, zamiast rozkładania starań na zbyt wiele sektorów.
Ten proces selekcji będzie się dokonywał na szczeblu krajów i regionów, by przestrzegać zobowiązań podjętych w zakresie partnerstwa i dostosowania.
68.
Priorytety te zostaną ustalone w drodze przejrzystego i pogłębionego dialogu z krajami partnerskimi, na podstawie wspólnej analizy i w taki sposób, by zapewnić komplementarność z innymi donorami, w szczególności z Państwami Członkowskimi.
Programowanie powinno być wystarczająco elastyczne, tak by możliwe było szybkie reagowanie w przypadku nieprzewidzianych potrzeb.
69.
Agenda harmonizacji wymaga, by donatorzy współpracowali w celu wspierania ogólnych i sektorowych polityk krajów partnerskich.
Wspólnota będzie wspierała kraje partnerskie jako siły wiodące w przygotowaniu i koordynacji wieloletniego programowania całokowitego wsparcia donorów dla kraju.
Strategie zmniejszania ubóstwa skierowane na milenijne cele rozwoju lub ekwiwalentne strategie krajowe będą punktem wyjściowym tego rodzaju działań.
3.2 Obszary działania Wspólnoty
70.
Z uwagi na szczególną rolę i przewagę względną Wspólnoty jej wkład powinien dotyczyć szczególnie tych obszarów, gdzie właśnie występuje ta przewaga względna.
Dlatego Komisja będzie nadal pogłębiała swoją wiedzę ekspercką i zdolności w tych obszarach.
Szczególna uwaga będzie poświęcona budowaniu koniecznych zdolności i wiedzy eksperckiej na szczeblu krajowym, w myśl procesu dekoncentracji i odpowiedzialności krajów partnerskich.
71.
W odpowiedzi na potrzeby wyrażane przez kraje partnerskie aktywność Wspólnoty będzie się koncentrować na obszarach omówionych poniżej, z których kilka będzie uważanych za przewagę względną Wspólnoty.
Handel i integracja regionalna
72.
Wspólnota będzie pomagać krajom rozwijającym się w handlu i integracji regionalnej poprzez wspieranie sprawiedliwego i zrównoważonego — w kontekście środowiska naturalnego — wzrostu, bezproblemową i stopniową integrację ze światową gospodarką oraz łączenie handlu ze zmniejszaniem ubóstwa lub ekwiwalentnymi strategiami.
W tym obszarze priorytetowe znaczenie mają: budowanie zdolności instytucjonalnych w celu planowania i skutecznej realizacji solidnych polityk handlu i integracji oraz wspieranie sektora prywatnego w celu wykorzystania nowych możliwości handlowych.
73.
Poszczególne działania będą w dużej mierze zależały od cech charakterystycznych krajów partnerskich.
W krajach najuboższych, zwłaszcza najmniej rozwiniętych, oraz małych krajach śródlądowych i wyspiarskich należy zwrócić szczególną uwagę na podaż i wzrost konkurencyjności sektora prywatnego.
74.
Największe bariery występują często pomiędzy samymi krajami rozwijającymi się.
Integracja regionalna może te bariery zmniejszyć.
W przypadku AKP pomaga to również w przygotowaniu umów o partnerstwie gospodarczym.
Dla wielu krajów, a w szczególności tych, dla których UE jest głównym partnerem handlowym i inwestycyjnym, korzystne jest ujednolicanie przepisów jednolitego rynku UE.
Środowisko i zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi
75.
Wspólnota będzie wspierać starania czynione przez jej kraje partnerskie na rzecz włączenia do problematyki rozwojowej zagadnień związanych ze środowiskiem naturalnym oraz pomoże w zwiększaniu ich zdolności do wdrażania wielostronnych umów o środowisku naturalnym.
Wspólnota zwróci szczególną uwagę na inicjatywy zapewniające zrównoważone zarządzanie i ochronę zasobów naturalnych, w tym traktowanych jak źródło dochodów, jako sposób zapewnienia i zwiększenia liczby miejsc pracy, środków utrzymania na terenach wiejskich oraz towarów i usług związanych ze środowiskiem.
W tym celu będzie popierała i wspierała strategie krajowe i regionalne; będzie też uczestniczyła i miała swój wkład w europejskie lub światowe inicjatywy i organizacje.
Silniejsze poparcie dla wdrażania Konwencji ONZ o różnorodności biologicznej przyczyni się do zatrzymania utraty bioróżnorodności i promowania biobezpieczeństwa oraz zrównoważonego zarządzania bioróżnorodnością.
Jeśli chodzi o kontrolę procesu pustynnienia i zrównoważonego zarządzania gruntami, Wspólnota skupi się na wdrażaniu Konwencji ONZ o zwalczaniu pustynnienia poprzez skuteczne włączenie zagadnień zrównoważonego zarządzania gruntami do strategii krajów rozwijających się.
W zakresie zrównoważonego zarządzania lasami Wspólnota będzie wspierała starania na rzecz zwalczania nielegalnego wyrębu i zwróci szczególną uwagę na realizację FLEGT (przestrzeganie prawa leśnego, zarządzanie i handel).
76.
W odniesieniu do zmian klimatu Wspólnota skoncentruje swoje wysiłki na realizacji planu działania UE w zakresie zmian klimatu w kontekście współpracy na rzecz rozwoju, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi.
Dostosowanie się do negatywnych skutków zmian klimatu będzie stanowić centralny aspekt pomocy krajom najmniej rozwiniętym i małym rozwijającym się państwom wyspiarskim.
Wspólnota będzie też dążyła do promowania zrównoważonego zarządzania substancjami chemicznymi i odpadami, w szczególności uwzględniając ich powiązanie z kwestiami zdrowotnymi.
Infrastruktura, komunikacja i transport
77.
Wspólnota będzie promowała zrównoważone podejście do sektora transportu.
Podejście to będzie się opierało na zasadach odpowiedzialności kraju partnerskiego i ustalania priorytetów poprzez strategie zmniejszanie ubóstwa lub strategie ekwiwalentne, jednocześnie realizując potrzeby krajów partnerskich, zapewniając bezpieczeństwo transportu, umiarkowany koszt, wydajność i minimalizację negatywnego wpływu na środowisko.
Stosowana tu strategia w zakresie transportu jest zrównoważona pod względem gospodarczym, finansowym, środowiskowym i instytucjonalnym.
78.
Wspólnota, w ramach dostępnych środków budżetowych, odpowie na rosnące zapotrzebowanie, zwłaszcza ze strony krajów afrykańskich, na zwiększenie finansowania infrastruktury przez donorów, w tym infrastruktury gospodarczej, w ramach wspierania starań na rzecz zmniejszania ubóstwa.
Wspólnota będzie dostarczała wsparcia na różnych szczeblach.
Punktem wyjściowym będzie szczebel krajowy, przy czym największa część pomocy będzie dostarczana za pośrednictwem strategii krajów partnerskich, zapewniając optymalną równowagę pomiędzy inwestycjami a utrzymaniem infrastruktury.
Na szczeblu regionalnym i kontynentalnym Wspólnota zapoczątkuje partnerstwo na rzecz infrastruktury, w ramach którego będzie współpracowała z regionalnymi społecznościami gospodarczymi i innymi znaczącymi partnerami, w tym z sektorem prywatnym.
Wsparcie otrzyma partnerstwo z sektorem prywatnym.
79.
Wspólnota będzie też wspierała zwiększone stosowanie technologii informacyjnych i komunikacyjnych, tak by zmniejszyć różnice w zakresie informatyzacji.
Zwiększy też swoje wsparcie dla badań związanych z rozwojem.
Woda i energia
80.
Wspólnotowe ramy polityki "zintegrowanego zarządzania zasobami wodnymi" mają na celu zapewnienie wystarczającej ilości dobrej jakości wody pitnej oraz odpowiednich warunków sanitarnych i higieny dla wszystkich ludzi, zgodnie z milenijnymi celami rozwoju i celami ustanowionymi w Johannesburgu.
Ponadto mają na celu ustanowienie ram długoterminowej ochrony wszystkich zasobów wodnych, zapobieganie dalszemu pogorszeniu i promowanie zrównoważonego wykorzystania wody.
81.
Europejska inicjatywa na rzecz wody wspiera cele tej polityki.
Jej kluczowe elementy to: wzmocnienie politycznego zobowiązania do działania; nadanie większego znaczenia zagadnieniom związanym z wodą i warunkami sanitarnymi w kontekście starań na rzecz zmniejszania ubóstwa oraz zrównoważonego rozwoju; promowanie lepszych sposobów zarządzania wodą; zachęcanie do współpracy regionalnej i subregionalnej w zakresie zarządzania wodą; katalizowanie dodatkowego finansowania.
82.
Znaczna część ludności z krajów rozwijających się nie ma dostępu do nowoczesnych usług energetycznych i jest zależna od niewydajnych i drogich systemów zaopatrzenia gospodarstw domowych w energię.
Dlatego polityka Wspólnoty skupia się na wspieraniu solidnego środowiska instytucjonalnego i finansowego, zwiększaniu świadomości, budowaniu zdolności oraz gromadzeniu funduszy, tak by poprawić dostęp do nowoczesnych, o umiarkowanych cenach, niedrogich, wydajnych i czystych (w tym odnawialnych) usług energetycznych poprzez inicjatywę energetyczną UE i inne inicjatywy międzynarodowe i krajowe.
Podejmowane będą również starania na rzecz wspierania przyspieszonego rozwoju technologii w takich obszarach jak energia i transport.
Rozwój obszarów wiejskich, zagospodarowanie przestrzenne, rolnictwo i bezpieczeństwo żywności
83.
Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich są kluczowymi czynnikami wzrostu i zmniejszania ubóstwa.
W celu ponownego rozpoczęcia inwestowania w tych obszarach, Wspólnota będzie wspierała prowadzony przez kraj, oparty na uczestnictwie, zdecentralizowany i zrównoważony w kontekście środowiska naturalnego rozwój przestrzenny, mający na celu włączenie odbiorców w określanie celów inwestycyjnych oraz zarządzanie zasobami, tak by wspierać powstawanie miejscowych ośrodków rozwoju przy poszanowaniu możliwości ekosystemów.
W celu osiągnięcia trwałych rezultatów konieczne jest promowanie spójnego i sprzyjającego klimatu politycznego na wszystkich szczeblach.
84.
Wspólnota będzie nadal działała na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa żywności na szczeblu międzynarodowym, regionalnym i krajowym.
Będzie popierać strategiczne podejścia w krajach, które są chronicznie podatne na problemy w tym zakresie. Uwaga będzie się skupiać na zapobieganiu, tworzeniu sieci bezpieczeństwa, poprawie dostępu do zasobów, jakości żywienia i rozwoju zdolności.
Ze szczególną uwagą będą traktowane sytuacje przejściowe i skuteczność pomocy w sytuacjach wyjątkowych.
85.
W zakresie rolnictwa Wspólnota będzie się skupiać na dostępie do zasobów (grunty, woda, finanse), zrównoważonej intensyfikacji produkcji (we właściwych przypadkach, a szczególnie w krajach najmniej rozwiniętych), konkurencyjności na rynkach regionalnych i międzynarodowych oraz zarządzaniu ryzykiem (w krajach zależnych od towarów).
Aby zapewnić, że kraje rozwijające się korzystają z rozwoju technologicznego, Wspólnota będzie wspierała globalne badania w dziedzinie rolnictwa.
Rządy, demokracja, prawa człowieka i wspieranie reform gospodarczych i instytucjonalnych
86.
Postęp w dziedzinie praw człowieka, dobre rządy i demokratyzacja stanowią fundamenty zmniejszania ubóstwa i zrównoważonego rozwoju [17].
Zgodnie z międzynarodowymi porozumieniami wszystkie prawa człowieka powinny przysługiwać wszystkim ludziom.
Na tej podstawie Wspólnota będzie promowała poszanowanie praw człowieka w odniesieniu do wszystkich ludzi we współpracy zarówno z podmiotami państwowymi, jak i niepaństwowymi w krajach partnerskich.
Wspólnota będzie aktywnie dążyła do tego, by promowanie praw człowieka było integralną częścią opartego na uczestnictwie dialogu na temat rządów prowadzonego wewnątrz danego kraju.
Wspieranie dobrych rządów wymaga pragmatycznego podejścia opartego na specyficznym kontekście każdego kraju.
Wspólnota będzie aktywnie promowała oparty na uczestnictwie dialog na temat rządów prowadzony wewnątrz danego kraju, dotyczącytakich obszarów jak działania antykorupcyjne, reforma sektora publicznego, dostęp do sprawiedliwości i reforma systemu sądowniczego.
Jest to podstawowy element tworzenia prowadzonych przez dany kraj programów reform w kontekście odpowiedzialności i w otoczeniu instytucjonalnym, które popiera prawa człowieka, demokratyczne zasady i państwo prawa.
87.
Z myślą o lepszym uzasadnieniu prawnym reform prowadzonych przez dany kraj Wspólnota będzie propagowała wysoki poziom politycznego zobowiązania do ich realizacji.
W tym samym duchu będzie również popierała decentralizację i władze lokalne, wzmocnienie roli parlamentów, propagowała poczucie bezpieczeństwa osób ubogich oraz wzmocnienie krajowych procesów mających zapewnić wolne, uczciwe i przejrzyste wybory.
Wspólnota będzie propagowała zasady demokratycznych rządów w kwestiach finansowych, podatkowych i sądowych.
88.
W kwestii wspierania reform gospodarczych i instytucjonalnych, w tym strategii zmniejszania ubóstwa, Wspólnota nadal będzie ważnym graczem u boku instytucji wywodzących się z Bretton Woods, uczestnicząc w dialogu i wspierając finansowo rządy zaangażowane w te programy.
Wspólnota nadal będzie z uwagą śledziła wpływ reform na wzrost gospodarczy, lepszy klimat dla przedsiębiorczości, stabilność makroekonomiczną i zmniejszanie ubóstwa.
Będzie wspierała przejęcie odpowiedzialności poszczególnych krajów za reformy, umieszczając w centrum dialogu ocenę wyników.
Szczególny nacisk położy na kwestię poprawy zarządzania finansami publicznymi, która jest podstawowym czynnikiem zwalczania korupcji i propagowania skutecznego wydawania publicznych pieniędzy.
Zapobieganie konfliktom i państwa niestabilne
89.
Wspólnota, w ramach właściwych kompetencji swoich instytucji, opracuje całościowe podejście zapobiegawcze do problemu niestabilności państw, konfliktów, klęsk żywiołowych i innych rodzajów sytuacji kryzysowych.
W tym względzie Wspólnota będzie wspierała starania krajów partnerskich i organizacji regionalnych służące wzmocnieniu systemów wczesnego ostrzegania i rządów demokratycznych oraz budowaniu zdolności instytucyjnych.
Wspólnota, w bliskiej współpracy i koordynacji z obecnymi strukturami Rady, poprawi własną zdolność do rozpoznawania wczesnych symptomów niestabilności państwa poprzez ulepszoną wspólną — wraz z innymi donorami — analizę oraz wspólne monitorowanie i ocenę państw trudnych, niestabilnych lub będących w stanie upadku.
Przy wszelkim programowaniu Wspólnota będzie aktywnie wdrażała zasady OECD dotyczące pozytywnego międzynarodowego zaangażowania w problemy państw niestabilnych.
90.
W trudnych partnerstwach, państwach niestabilnych lub będących w stanie upadku Wspólnota przyzna pierwszeństwo zapewnieniu usług podstawowych i zaspokojeniu potrzeb, we współpracy ze społeczeństwem obywatelskim i organizacjami ONZ.
Długoterminowa wizja wspólnotowego zaangażowania, w ramach partnerstwa z danym krajem, przewiduje zwiększenie odpowiedzialności krajów oraz kontynuację budowy prawowitych, skutecznych i stabilnych instytucji państwowych oraz promowaniu aktywnego i zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego.
91.
Dla krajów, gdzie występuje znaczące niebezpieczeństwo konfliktu Wspólnota będzie nadal opracowywać wyczerpujące plany, które powinny obejmować polityki mogące zwiększyć lub zmniejszyć ryzyko konfliktu.
92.
Wspólnota nadal będzie pomagać w zapobieganiu konfliktom i ich rozwiązywaniu oraz przywracaniu pokoju, koncentrując się na głównych przyczynach konfliktów z użyciem siły, do których należą ubóstwo, zniszczenie, wyzysk i nierówny podział i dostęp do ziemi i zasobów naturalnych, słabe rządy, naruszenia praw człowieka i nierówność płci.
Będzie też wspierała dialog, uczestnictwo i pojednanie, by umacniać pokój i by zapobiegać nawrotom przemocy.
Rozwój człowieka
93.
Ramy polityki wspólnotowej dotyczącej rozwoju człowieka w zakresie zdrowia, edukacji, kultury i równości płci mają na celu poprawę życia ludności zgodnie z milenijnymi celami rozwoju poprzez działanie na szczeblu globalnym i krajowym.
Polityką tą będzie kierować zasada inwestowania w ludzi i cenienia ludzi, promowania równości płci i zasady słuszności.
94.
Nie można osiągnąć milenijnych celów rozwoju, nie osiągając najpierw postępu w zakresie powszechnego zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego i praw z nim związanych, zgodnie z agendą ICPD z Kairu.
W celu zaradzenia straszliwym skutkom HIV/AIDS, gruźlicy i malarii w krajach rozwijających się przygotowana zostanie mapa drogowa dla wspólnych działań UE w sprawie Europejskiego Programu Działania.
Wspólnota będzie popierać pełne wdrożenie strategii promujących zdrowie i prawa seksualne i reprodukcyjne i połączy walkę z HIV/AIDS ze wspieraniem zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego i praw z nim związanych.
Wspólnota zajmie się też kwestią poważnego kryzysu dotyczącego braków w zasobach ludzkich wśród pracowników służby zdrowia, uczciwego finansowania zdrowia i wzmocnienia systemów opieki zdrowotnej, tak by polepszyć działanie systemów, zmniejszając ceny leków dla ubogiej ludności.
95.
Wskaźniki wyników w odniesieniu do milenijnych celów rozwoju będą wzmocnione, tak by lepiej połączyć sektorowe i budżetowe wsparcie postępów w realizacji milenijnych celów rozwoju i zapewnić odpowiednie finansowanie zdrowia i edukacji.
96.
Wspólnota ma na celu przyczynić się do programu "Edukacja dla wszystkich".
Priorytetami są wysokiej jakości edukacja na poziomie podstawowym i kształcenie zawodowe oraz zajęcie się nierównościami.
W centrum uwagi znajdzie się promowanie edukacji dziewcząt i ich bezpieczeństwo w środowisku szkolnym.
Wspierany będzie rozwój i wdrażanie krajowych planów sektorowych oraz uczestnictwo w regionalnych i globalnych inicjatywach tematycznych w zakresie edukacji.
Spójność społeczna i zatrudnienie
97.
W kontekście likwidacji ubóstwa Wspólnota dąży do zapobiegania wykluczeniu społecznemu i zwalcza wszelką dyskryminację.
Będzie promować społeczny dialog i ochronę, w szczególności w kontekście nierówności płci, praw ludności tubylczej i ochrony dzieci przed zjawiskiem handlu ludźmi, konfliktów zbrojnych, najgorszych form pracy dzieci i dyskryminacji oraz sytuacji osób niepełnosprawnych.
98.
Wspierane będą polityki społeczna i podatkowa służące promowaniu sprawiedliwości.
Działania priorytetowe będą polegać m.in. na popieraniu reform systemu ubezpieczeń społecznych i systemu podatkowego, społecznej odpowiedzialności w biznesie, wzrostu służącego ubogim oraz zatrudnienia.
99.
Zatrudnienie jest podstawowym czynnikiem służącym osiąganiu wyższego poziomu spójności społecznej.
Wspólnota będzie promować inwestycje, które generują miejsca pracy i wspierają rozwój zasobów ludzkich.
W tym zakresie Wspólnota będzie się opowiadać za godziwymi warunkami pracy dla wszystkich zgodnie z agendą Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP).
3.3.
Wzmocnione podejście do włączania w główny nurt
100.
Pewne zagadnienia wymagają czegoś więcej niż specyficzne środki i polityki; wymagają również włączania w główny nurt, ponieważ dotyczą ogólnych zasad stosowanych we wszystkich inicjatywach i w ich przypadku konieczne jest działanie wielosektorowe.
101.
We wszystkich działaniach Wspólnota będzie stosowała wzmocnione podejście do włączania w główny nurt następujących zagadnień przekrojowych: propagowanie praw człowieka, równość płci, demokracja, dobre rządy, prawa dzieci i ludność tubylcza, równowaga w środowisku naturalnym i zwalczanie HIV/AIDS.
Wymienione zagadnienia przekrojowe są zarówno celami samymi w sobie, jak i znaczącymi czynnikami wzmacniania skutków i trwałości współpracy.
102.
Komisja zapoczątkuje to podejście, wykorzystując w sposób systematyczny i strategiczny wszystkie dostępne sobie zasoby [18].
Przede wszystkim zapewni, że jej służby zbudują zdolność do realizacji tej polityki.
Zintensyfikuje dialog ze swoimi krajami partnerskimi, tak by promować włączanie tych zagadnień w główny nurt krajowych polityk i strategii zmniejszania ubóstwa.
Uprości też tworzenie sieci wiedzy eksperckiej i wsparcia technicznego.
Demokracja, dobre rządy, prawa człowieka, prawa dzieci i ludności tubylczej
103.
Demokracja, dobre rządy, prawa człowieka i prawa dzieci będą promowane na zasadach partnerstwa ze wszystkimi krajami otrzymującymi wspólnotową pomoc rozwojową.
Zagadnienia te powinny być systematycznie włączane w instrumenty rozwojowe Wspólnoty przy użyciu wszystkich krajowych i regionalnych strategii.
Kluczową zasadą zabezpieczania praw ludności tubylczej we współpracy na rzecz rozwoju jest zapewnienie ich pełnego uczestnictwa oraz dobrowolnie i uprzednio wyrażona świadoma zgoda zainteresowanych społeczności.
Równość płci
104.
Równość mężczyzn i kobiet i aktywne zaangażowanie obu płci we wszystkie aspekty postępu społecznego są kluczowymi warunkami zmniejszania ubóstwa.
Kwestia równości płci musi być poruszona w bliskim powiązaniu ze zmniejszaniem ubóstwa, rozwojem społecznym i politycznym oraz wzrostem gospodarczym; musi też być włączana w główny nurt wszystkich aspektów współpracy na rzecz rozwoju.
Równość płci będzie propagowana poprzez wspieranie równych praw, dostępu i kontroli zasobów oraz głosów politycznych i gospodarczych.
Równowaga w środowisku naturalnym
105.
Wspólnota będzie wspierać starania krajów partnerskich (rządy i społeczeństwo obywatelskie) na rzecz włączenia wymiaru środowiskowego do procesu rozwoju, również poprzez wdrażanie wielostronnych umów dotyczących środowiska [19].
Będzie też pomagała w zwiększaniu ich zdolności w tym zakresie.
Ochrona środowiska musi być obecna w definicji i wdrażaniu wszystkich polityk Wspólnoty, w szczególności w celu promowania zrównoważonego rozwoju.
HIV/AIDS
106.
We wszystkich krajach zwalczanie HIV/AIDS jest traktowane jako działanie obejmujące wiele sektorów i instytucji.
Zachodzi potrzeba włączenia problematyki HIV/AIDS w liczne działania, które nie są bezpośrednio związane z tym zagadnieniem oraz w programy prac dotyczące konkretnego wsparcia sektora.
3.4.
Wspieranie globalnych inicjatyw i funduszy
107.
Komisja nadal będzie przyczyniała się do inicjatyw globalnych, które są wyraźnie powiązane z milenijnymi celami rozwoju i globalnymi dobrami publicznymi.
Globalne inicjatywy i fundusze są potężnymi instrumentami inicjowania nowych środków politycznych lub wzmacniania już istniejących, tam gdzie zakres ich działania jest niewystarczający.
Dzięki nim można generować świadomość i wsparcie publiczne w sposób bardziej skuteczny niż robią to tradycyjne instytucje pomocowe.
Ten rodzaj pomocy powinien być dostosowany do strategii krajowych, przyczyniać się do dialogu z krajami i służyć zintegrowaniu funduszy z ich cyklami budżetowymi.
108.
Wartość dodana globalnych inicjatyw i funduszy będzie musiała być oceniona na podstawie poszczególnych przypadków, po skonsultowaniu się Komisji z Państwami Członkowskimi oraz, we właściwych przypadkach, z Parlamentem Europejskim w kwestii budżetu.
Komisja ustali kryteria uczestnictwa i wpłat Wspólnoty do funduszy globalnych.
Pierwszeństwo przyzna inicjatywom przyczyniającym się do realizacji milenijnych celów rozwoju i zwiększającym dostęp do globalnych dóbr publicznych.
3.5 Spójność polityki na rzecz rozwoju
109.
Komisja i Państwa Członkowskie przygotują tymczasowy program prac dotyczący wdrażania konkluzji Rady z maja 2005 r. w sprawie spójności polityki na rzecz rozwoju.
Program ten będzie zawierał priorytety działania; określi rolę i zakres odpowiedzialności Rady, Państw Członkowskich i Komisji oraz przedstawi kolejne etapy i harmonogram, z myślą o zapewnieniu, że polityki nie związane z pomocą mogą wspomagać kraje rozwijające się w osiąganiu milenijnych celów rozwoju.
Komisja wzmocni działające już instrumenty, w szczególności instrument oceny oddziaływania i konsultacje z krajami rozwijającymi się w czasie formułowania i realizacji polityki oraz, w koniecznych przypadkach, rozważając nowe instrumenty wspierające wzmocnioną spójność polityki na rzecz rozwoju.
110.
Pomimo osiąganych postępów w innych zobowiązaniach dotyczących spójności polityki na rzecz rozwoju, pilnie należy zająć się zobowiązaniami i działaniami w dziedzinie migracji.
W tym zakresie Komisja będzie dążyła do włączenia migracji i zagadnień dotyczących uchodźców w krajowe i regionalne strategie i partnerstwa z zainteresowanymi krajami oraz promować synergię między migracją i rozwojem, tak by migracja stała się pozytywną siłą rozwoju.
Wspólnota będzie popierała kraje rozwijające się w ich politykach zarządzania falami migracyjnymi oraz ich starania na rzecz zwalczania handlu ludźmi celem zapewnienia, że w stosunku do migrantów będą przestrzegane prawa człowieka.
4.
Różnorodność trybów pomocy w zależności od potrzeb i osiągnięć
111.
Wspólnota dysponuje szerokim wachlarzem trybów wdrażania pomocy na rzecz rozwoju, umożliwiających zaspokojenie różnych potrzeb w różnych kontekstach.
Tryby te są dostępne dla wszystkich programów geograficznych i tematycznych i odzwierciedlają prawdziwą wartość dodaną Wspólnoty.
112.
Pomoc Wspólnoty, czy to w formie projektu, programu sektorowego, wsparcie sektorowe lub budżetowe, powinna wspierać strategie zmniejszania ubóstwa lub strategie ekwiwalentne stosowane w kraju partnerskim.
Wybór najbardziej odpowiednich trybów pomocy wspólnotowej dla każdego kraju zostanie dokonany w ramach cyklu programowania, który musi być coraz bardziej dostosowany do procesu opracowywania polityk sektorowych i realizacji budżetów krajowych.
113.
Tam gdzie pozwalają na to warunki, preferowanym trybem pomocy dla reform gospodarczych i podatkowych oraz wdrażania strategii zmniejszania ubóstwa będzie wsparcie budżetu w konkretnych sektorach lub w ogólnym programie wydatków publicznych.
Umożliwi to krajom-odbiorcom poradzić sobie z rosnącymi budżetami operacyjnymi, promować harmonizację i dostosowanie polityk krajowych, przyczynić się do zmniejszenia kosztów transakcji i zachęcać do podejścia opartego na wynikach.
Programy takie będą zwyczajowo wymagały wparcia międzynarodowych instytucji finansowych, z którymi skoordynowane będzie wsparcie ze strony Wspólnoty.
Powinno się jasno określić wartość dodaną komplementarnego wkładu Wspólnoty oraz wszelkie dodatkowe warunki.
Zdolności zarządzania finansowego krajów-odbiorców będą wzmocnione i ściśle monitorowane.
114.
Przy dostarczaniu bezpośredniego wsparcia budżetu będą przestrzegane zalecenia zawarte w wytycznych OECD/DAC dotyczących dobrych praktyk odnośnie do wsparcia budżetu, w szczególności pod względem dostosowania, koordynacji i warunków.
Wytyczne dla dostarczania wsparcia budżetu będą się stosowały do wszystkich krajów partnerskich i będą wzmacniane poprzez ustanowienie wartości odniesienia i monitorowanie wskaźników sprawdzających skuteczność tego trybu pomocy.
115.
Wspólnota będzie konsekwentnie stosowała podejście oparte na wynikach i wskaźnikach postępu.
Uwarunkowania będą coraz bardziej ewoluowały w kierunku koncepcji "kontraktu" opartego na wynegocjowanych wzajemnych zobowiązaniach sformułowanych jako oczekiwane rezultaty.
116.
W kilku ostatnich latach największą innowację stanowiło podejście mikrofinansowe.
Będzie ono nadal rozwijane, ze szczególnym naciskiem na budowanie zdolności i organizacje dysponujące odpowiednią wiedzą ekspercką.
117.
Redukcja zadłużenia, która jest porównywalna z bezpośrednią pomocą budżetową, charakteryzuje się niskimi kosztami transakcji i wspiera koordynację i harmonizację pomiędzy donorami, w związku z czym mogłaby pomóc, w koniecznych i właściwych przypadkach, w ograniczeniu podatności państw na kryzysy zewnętrzne.
118.
Wspólnota będzie udzielała pomocy nadal głównie w postaci darowizn. Jest to najbardziej odpowiednia forma pomocy dla krajów najuboższych i krajów o najmniejszej zdolności spłacania długu.
119.
Celem zagwarantowania maksymalnych skutków dla krajów-odbiorców nastąpić powinno wzmocnienie synergii pomiędzy programami wspieranymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EIB) i inne instytucje finansowe a programami finansowanymi przez Wspólnotę.
EIB odgrywa coraz większą rolę we wdrażaniu pomocy wspólnotowej poprzez inwestycje w prywatne i państwowe przedsiębiorstwa w krajach rozwijających się.
120.
Celem zwiększenia skuteczności pomocy wielostronnej Wspólnota wzmocni też swoją współpracę z systemem ONZ, międzynarodowymi instytucjami finansowymi i innymi odpowiednimi organizacjami i instytucjami w przypadkach gdy taka współpraca przyniesie wartość dodaną.
121.
Wspólnota poczyni postępy w zdefiniowaniu zestawu wytycznych w sprawie interwencji w krajach będących w sytuacji kryzysowej lub wychodzących z kryzysu, zapewniając, że dostosuje zarówno swoje procedury alokacji zasobów, jak i warunki interwencji oraz dokładając starań, by być w stanie zareagować szybko i elastycznie, dysponując szeregiem sposobów interwencji.
5.
Postęp w reformach zarządzania
122.
W 2000 r. Komisja zapoczątkowała program reform, który miał na celu przyspieszyć wdrażanie zewnętrznej pomocy wspólnoty i poprawę jakości dostarczania pomocy.
Program przyniósł następujące rezultaty: i) ulepszone programowanie ze spójnym cyklem projektów, służące zmniejszaniu ubóstwa; ii) stworzenie pojedynczego podmiotu — EuropeAid — odpowiedzialnego za wdrażanie pomocy; iii) zakończony proces dewolucji, w wyniku którego jest teraz 80 delegatur odpowiedzialnych za zarządzanie pomocą; iv) wzmocnienie zasobów ludzkich w celu przyspieszenia wdrażania; v) ulepszone metody pracy dzięki zharmonizowanym i uproszczonym procedurom, lepszym systemom informacyjnym i lepiej wyszkolonym kadrom; vi) podwyższoną jakość dzięki procesowi wspierania jakości i monitorowanie różnych etapów zarządzania projektami; oraz (vii) szybsze wdrażanie pomocy.
123.
Nadal konieczne są ulepszenia i są one dokonywane.
Zewnętrznie agenda koordynacji i harmonizacji z innymi donorami będzie miała ogromny pozytywny wpływ na dostarczanie pomocy.
Wewnętrznie Komisja będzie nadal usprawniać procedury, czynić starania na rzecz większej dewolucji delegatur, wyjaśniać zasady współdziałania delegatur z siedzibami głównymi oraz ulepszać systemy informacyjne.
W tych ramach większa uwaga będzie zwracana na jakość projektów i programów już na początkowym etapie poprzez wzmocnione procesy wspierania jakości.
Będzie to również wymagało większego skupienia się na ograniczonej liczbie obszarów (i ograniczonej liczbie działań w zdefiniowanych obszarach) w każdym kraju partnerskim.
Podczas wdrażania powinno się lepiej wykorzystywać narzędzia monitorowania, a ocena programów w momencie ich zamykania powinna się przyczynić do poprawy procesu programowania i określania problemów.
6.
Monitorowanie i ocena
Lekcje płynące z oceny deklaracji w sprawie polityki rozwojowej 2000 r.
124.
Ocena polityki rozwojowej Wspólnoty Europejskiej z 2000 r. oraz jej skutki dla pomocy wspólnotowej stanowią ważną lekcję.
Lekcja ta dotyczy m.in. konieczności uwzględnienia ostatnich wydarzeń w dziedzinie zobowiązań międzynarodowych, np. podjętych na konferencjach ONZ, oraz postępu jaki dokonał się w zakresie najlepszych praktyk w dziedzinie rozwoju, np. wsparcie budżetu i deklaracja z Paryża.
Deklaracja powinna była odzwierciedlać większe zaangażowanie ze strony wszystkich części Komisji; musi też być powszechnie zaakceptowana przez Parlament Europejski.
Powinna być konsekwentnie stosowana we wszystkich wspólnotowych programach na rzecz rozwoju we wszystkich krajach rozwijających się.
Spostrzeżenia te zostały sformułowane podczas przyjmowania nowej deklaracji i będą wzięte pod uwagę przy przyszłym wdrażaniu pomocy WE we wszystkich krajach rozwijających się.
Monitorowanie przyszłego wdrażania
125.
Komisja powinna opracować zestaw mierzalnych celów dotyczących wdrażania tej polityki i na tej podstawie regularnie oceniać dokonywany postęp w rocznym sprawozdaniu z wykonania polityki rozwojowej WE.
126.
Komisja zapewni, że wszystkie jej służby i delegacje/komórki zajmujące się programowaniem i wdrażaniem wspólnotowej pomocy rozwojowej stosują politykę rozwojową Wspólnoty Europejskiej jako podstawowy punkt odniesienia do wspólnotowych celów i zasad wdrażania wszelkiej współpracy na rzecz rozwoju.
[1] UE oznacza zarówno Państwa Członkowskie, jak i Wspólnotę Europejską.
[2] Kraje rozwijające się są wymienione w wykazie odbiorców Oficjalnej Pomocy Rozwojowej (ODA), który ma być ustanowiony przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju/Komitet Pomocy Rozwojowej (OECD/DAC) w kwietniu 2006 r.
[3] Współpraca wspólnotowa w dziedzinie rozwoju opiera się na art. 177-181 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
[4] Zgodnie z ustaleniami OECD/DAC działania Państw Członkowskich w ramach współpracy na rzecz rozwoju są definiowane jako Oficjalna Pomoc Rozwojowa.
[5] Programy działania przyjęte na konferencjach ONZ w latach 90. XX w. w dziedzinie problematyki społecznej, gospodarczej, środowiska naturalnego, praw człowieka, populacji, zdrowia reprodukcyjnego i równości płci oraz potwierdzone w latach 2002-2005: w Deklaracji Milenijnej i Milenijnych Celach Rozwoju (2000 r.), w Monterrey (2002 r.), na Światowym Szczycie Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu (2002 r.), na Milenijnym Szczycie Przeglądowym (2005 r.).
[6] Przedstawione w Europejskim Programie Zapobiegania Konfliktom, Rada Europejska w Göteborgu, czerwiec 2001.
[7] W konkluzjach Rady z maja 2005 r. stwierdza się, że: Państwa Członkowskie, które nie osiągnęły jeszcze poziomu Oficjalnej Pomocy Rozwojowej równego 0,51 % DNB, podejmują się w ramach procesów rozdziału swoich środków budżetowych, osiągnięcia tego poziomu do roku 2010, podczas gdy te, które przekroczyły już ten poziom, zobowiązują się do niezaprzestawania wysiłków.
Państwa Członkowskie, które przystąpiły do UE po 2002 r. i które nie osiągnęły poziomu Oficjalnej Pomocy Rozwojowej równego 0,17 % DNB, czynią starania, w ramach procesów rozdziału swoich środków budżetowych, zmierzające do osiągnięcia go do 2010 r., podczas gdy te, które już go przekroczyły, zobowiązują się do niezaprzestawania starań.
Państwa Członkowskie zobowiązują się do osiągnięcia poziomu Oficjalnej Pomocy Rozwojowej równego 0,7 % DNB do 2015 r., podczas gdy te, które już go osiągnęły, zobowiązują się do zachowania poziomu przewyższającego cel; Państwa Członkowskie, które przystąpiły do UE po 2002 r., będą dokładały starań, by zwiększyć Oficjalną Pomoc Rozwojową do 2015 r. do poziomu 0,33 % DNB.
[8] W 2003 r. UE przyznała średnio 67 % pomocy państwom o niskich dochodach, poza Państwami Członkowskimi, które przystąpiły w 2004 r. (dane OECD DAC).
[9] Deklaracja z Rzymu z lutego 2003 r. oraz Deklaracja z Paryża z marca 2005 r.
[10] W tym Konkluzje Rady z listopada 2004 r.: "Poprawa koordynacji, harmonizacji i dostosowania: wkład UE".
[11] W konkluzjach Rady z maja 2005 r. potwierdza się zdecydowanie UE we wdrażaniu celów zawartych w komunikacie Komisji na temat spójności polityki na rzecz rozwoju dotyczących obszaru handlu, środowiska naturalnego, zmian klimatu, bezpieczeństwa, rolnictwa, rybołówstwa, społecznego wymiaru globalizacji, zatrudnienia i pracy w godziwych warunkach, migracji, badań naukowych i innowacji, społeczeństwa informacyjnego, transportu i energii.
[12] Komponent pomocy rozwojowej jest definiowany jako każda forma oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) zgodnie z ustaleniami Komitetu Pomocy Rozwojowej przy OECD.
[13] Współpraca wspólnotowa na rzecz rozwoju opiera się na art. 177-181 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
[14] We wszystkich 12 obszarach określonych w konkluzjach Rady z maja 2005 r. i dołączonym komunikacie Komisji w sprawie spójności polityki na rzecz rozwoju.
[15] Podjętych w ramach Deklaracji z Paryża z marca 2005 r.
[16] Wniosek Komisji do Rady i Parlamentu opiera się na trzech rozporządzeniach opartych na polityce: Europejskie Sąsiedztwo i Partnerstwo, współpraca na rzecz rozwoju i współpraca gospodarcza, pomoc przedakcesyjna oraz trzy instrumenty horyzontalne: pomocy humanitarnej, stabilności i pomocy makrofinansowej.
[17] Komunikat z 2003 r. w sprawie sprawowania władzy i rozwoju zawiera definicję i podejście do sprawowania rządów przyjęte przez WE.
[18] Systematycznie przeprowadzane będą strategiczne oceny środowiskowe i analizy wpływu w zakresie równości kobiet i mężczyzn, również w odniesieniu do wsparcia budżetowego i sektorowego.
[19] Klimat, Bioróżnorodność, Pustynnienie, Odpady i Substancje Chemiczne.
--------------------------------------------------
Oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie
Konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie na temat wprowadzenia w życie europejskiego paktu na rzecz młodzieży
(2006/C 70/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
MAJĄC NA UWADZE:
1. Cel wyznaczony na posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23- 24 marca 2000 r. i potwierdzony na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sztokholmie w dniach 23- 24 marca 2001 r., polegający na tym, aby Unia Europejska stała się "najbardziej konkurencyjną i dynamiczną na świecie gospodarką opartą na wiedzy, zdolną do trwałego wzrostu gospodarczego, zapewniającą większą liczbę lepszych miejsc pracy oraz większą spójność społeczną".
2.
Białą księgę zatytułowaną "Nowy impuls dla europejskiej młodzieży", przyjętą przez Komisję dnia 21 listopada 2001 r. [1], w której uznano, że "strategia ta wyznacza nowe cele dla różnych dziedzin polityki blisko związanych z młodzieżą, takich jak edukacja, zatrudnienie, uczestnictwo społeczne, informacja i społeczeństwo obywatelskie".
3.
W zielonej księdze z dnia 21 marca 2005 r. zatytułowanej "Wobec zmian demograficznych: nowa solidarność między pokoleniami" podkreślono, że konieczne jest podjęcie większego wysiłku, aby umożliwić młodym ludziom wejście na rynek pracy i aby wspierać ich w "nielinearnym" przebiegu kariery, w trakcie której okresy zatrudnienia przeplatają się z okresami studiów, bezrobocia, przekwalifikowywania się lub doszkalania.
4. Konkluzje Rady Europejskiej z 22 i 23 marca 2005 r. przyjmujące europejski pakt na rzecz młodzieży jako jedną z inicjatyw przyczyniających się do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej w odniesieniu do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, mającą na celu poprawę edukacji, szkolenia, mobilności, integracji zawodowej i społecznej młodych Europejczyków, przy jednoczesnym ułatwianiu godzenia życia zawodowego z rodzinnym.
5. Komunikat Komisji z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie polityk europejskich dotyczących młodzieży: "Wychodzenie naprzeciw obawom młodych ludzi w Europie — wprowadzanie w życie europejskiego paktu na rzecz młodzieży i wspieranie aktywnego obywatelstwa" [2].
6. Zaproponowane przez Komisję i zatwierdzone przez Radę zintegrowane wytyczne na lata 2005-2008 dotyczące wzrostu gospodarczego i zatrudnienia [3], które powinny zostać uwzględnione przez państwa członkowskie oraz stanowić przedmiot sprawozdania zawartego w swoich krajowych programach reform.
7. Komunikat Komisji z dnia 10 listopada 2005 r. zatytułowany "Modernizacja systemów edukacji i szkoleń: ważny wkład na rzecz dobrobytu i spójności społecznej w Europie" [4].
8. Rezolucję Rady z dnia 15 listopada 2005 r. dotyczącą wychodzenia naprzeciw obawom młodych ludzi w Europie — wprowadzania w życie europejskiego paktu na rzecz młodzieży i wspierania aktywnego obywatelstwa [5].
9. Komunikat Komisji z dnia 22 grudnia 2005 r. zatytułowany "Pracować razem, razem więcej zyskać: nowe ramy otwartej koordynacji polityk ochrony socjalnej i integracji społecznej w Unii Europejskiej" [6].
10. Sporządzone przez Komisję coroczne sprawozdanie z postępów z dnia 25 stycznia 2006 r. na temat wdrażania strategii lizbońskiej, wraz z załącznikami, oparte na krajowych programach reform państw członkowskich przekazanych Komisji jesienią 2005 r.
PODKREŚLAJĄ:
11. Że młodzi ludzie są cenną wartością dziś i w przyszłości i wnoszą kreatywność, innowacyjność oraz przedsiębiorczość, których Europa potrzebuje, aby osiągnąć cele strategii lizbońskiej;
12. Że młodzi ludzie stają przed wieloma wyzwaniami, szczególnie wchodząc na rynek pracy, przy średniej stopie bezrobocia wśród młodzieży przekraczającej dwukrotnie łączny wskaźnik dla UE;
13. Znaczenie punktu widzenia młodzieży w strategii lizbońskiej oraz kluczowy wkład w osiąganie celów paktu na rzecz młodzieży, który mogą stanowić: realizacja programu "Edukacja i szkolenia 2010", otwarta koordynacja w dziedzinie ochrony socjalnej i integracji społecznej, fundusze strukturalne, europejskie programy ramowe w zakresie badań oraz inne odpowiednie programy, np. uczenia się przez całe życie, na rzecz młodzieży i w przyszłości program "Młodzież w działaniu";
14. Konieczność wspierania społecznej integracji młodych ludzi, zwłaszcza dysponujących mniejszymi możliwościami, tak aby zwiększać spójność społeczną;
15. Znaczenie, jakie dla młodych ludzi mają działania dążące do godzenia pracy z życiem rodzinnym, szczególnie wobec wyzwań stawianych przez zmiany demograficzne;
16. Znaczenie, jakie mają kształcenie nieformalne i incydentalne oraz mobilność młodych ludzi, wspierane przez takie inicjatywy, jak program na rzecz młodzieży oraz zaplanowany na lata 2007-2013 program "Młodzież w działaniu", dla udzielania młodym ludziom pomocy w rozwijaniu szerokiego zakresu umiejętności i kompetencji;
17. Znaczenie upowszechniania zorganizowanego dialogu z młodymi ludźmi, organizacjami młodzieżowymi oraz organizacjami prowadzącymi działalność związaną z młodzieżą na wszystkich szczeblach.
UWAŻAJĄ, że:
18. Jak podkreślono w corocznym sprawozdaniu Komisji z postępów z roku 2006, w większości państw członkowskich reakcja na pakt na rzecz młodzieży była zachęcająca, lecz nadal konieczne jest podjęcie natychmiastowych działań w celu ułatwienia młodym ludziom wejścia na rynek pracy zgodnie z założeniami paktu;
19. Przyjęcie europejskiego paktu na rzecz młodzieży wzmocniło zaangażowanie ministerstw odpowiadających za młodzież w procesie lizbońskim, prowadząc do lepszego skoordynowania wewnętrznego i wzmocnionego uwzględniania aspektu młodzieży przy opracowywaniu polityki w zakresie zatrudnienia, integracji społecznej, edukacji, szkolenia i mobilności, zgodnie z mandatem udzielonym przez Radę Europejską;
20. Mimo że wiele państw członkowskich wyraźnie odwołuje się do paktu w swoich krajowych programach reform, a inne włączają środki, które są zgodne z paktem, sprawniejsza realizacja celów paktu oraz jego zwiększony wpływ na krajowe programy reform oraz na coroczne sprawozdanie Komisji z postępów prowadziłyby do większej spójności, skuteczności i jaśniejszego monitorowania środków dotyczących młodych ludzi oraz pomogłyby w pogłębianiu znajomości i wiedzy fachowej w zakresie różnych dziedzin objętych paktem oraz zależności między nimi;
21. Choć poczyniono już postępy, Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą poprawić środki służące wprowadzeniu w życie paktu poprzez:
- poprawę poziomu zatrudnienia młodych ludzi poprzez zwiększenie wskaźnika zatrudnienia i przedsiębiorczości oraz poprzez udzielenie wsparcia w okresie przejścia z etapu edukacji i szkolenia do pracy;
- zapewnienie, że młodzi ludzie dysponujący mniejszymi możliwościami będą priorytetem w zakresie krajowej polityki na rzecz zatrudnienia i krajowej integracji społecznej;
- ograniczenie liczby osób przedwcześnie kończących edukację oraz rozwinięcie bliskiej współpracy w zakresie przejrzystości i uznawania wartości kształcenia nieformalnego i incydentalnego;
22. Państwa członkowskie i Komisja powinny także opracowywać i wspierać środki w innych uwzględnionych w pakcie dziedzinach poprzez:
- stosowanie środków sprzyjających mobilności młodych ludzi, w szczególności poprzez zlikwidowanie istniejących przeszkód, uwzględniając ważną rolę, jaką mobilność odgrywa w rozwijaniu potencjału młodzieży i w zbliżaniu Unii Europejskiej do młodych ludzi;
- pozwalanie młodym rodzicom na pogodzenie pracy i życia rodzinnego, w szczególności przez rozszerzanie sieci opieki nad dziećmi oraz rozwijanie innowacyjnych form organizacji pracy.
WZYWAJĄ RADĘ EUROPEJSKĄ do:
23. Zachęcenia do osiągania dalszych postępów w odniesieniu do środków służących młodym ludziom, przez włączenie europejskiego paktu na rzecz młodzieży do strategii lizbońskiej;
24. Zachęcenia państw członkowskich do wzmocnienia związków między politykami w zakresie edukacji, szkolenia, zatrudnienia, integracji społecznej i mobilności, tak aby opracować skuteczniejsze, łączące różne dziedziny strategie służące młodym ludziom;
25. Zachęcenia państw członkowskich, by, celem ułatwienia monitorowania postępów, przygotowując krajowe programy reform sporządzałyby bardziej systematyczne i przejrzyste sprawozdania z realizacji paktu w ramach strategii lizbońskiej oraz zachęcenia Komisji do takiego samego działania przy sporządzaniu rocznego sprawozdania z postępów;
26. Ponownego przekazania Komisji i państwom członkowskim swojego postulatu o zaangażowanie młodych ludzi i organizacji młodzieżowych na wszystkich szczeblach we wprowadzanie w życie europejskiego paktu na rzecz młodzieży.
[1] Dok. 14441/01 — COM(2001) 681 wersja ostateczna.
[2] Dok. 9679/05 — COM(2005) 206 wersja ostateczna
[3] Dok. 8008/05 — COM(2005) 141 wersja ostateczna
[4] Dok. 13415/1/05 REV 1 — COM (2005) 549 wersja ostateczna.
[5] Dz.U. C 292 z 24.11.2005, str. 5.
[6] Dok. 5070/06 — COM(2005) 706 wersja ostateczna
--------------------------------------------------
Umowa administracyjna
między Komisją Europejską a Królestwem Hiszpanii
(2006/C 73/06)
Komisja Europejska z jednej strony i Królestwo Hiszpanii z drugiej strony,
uwzględniając konkluzje przyjęte na posiedzeniu w dniu 13 czerwca 2005 r. przez Radę Unii Europejskiej ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych dotyczące oficjalnego używania dodatkowych języków w Radzie oraz ewentualnie w innych instytucjach i organach Unii Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zważywszy na wysiłki podejmowane w celu przybliżenia Unii jej obywatelom, należy w miarę możliwości ułatwić zarówno tym ostatnim jak i ich przedstawicielom kontaktowanie się z instytucjami w ich języku ojczystym, gdyż jest to istotny czynnik sprzyjający silniejszemu utożsamianiu się ich z projektem politycznym Unii.
(2) W Unii, poza językami uwzględnionymi w rozporządzeniu Rady nr 1/1958, istnieją też inne języki; w niektórych przypadkach ich status został uznany w konstytucjach poszczególnych państw członkowskich w odniesieniu do całości lub części terytorium danego państwa lub też prawo zezwala na używanie tych języków jako języków narodowych,
POSTANAWIAJĄ zawrzeć niniejszą UMOWĘ ADMINISTRACYJNĄ, aby umożliwić oficjalne używanie w Unii Europejskiej, obok języka hiszpańskiego (kastylijskiego), także innych języków, których status został uznany w konstytucji hiszpańskiej z 1978 r.
Artykuł 1
Obywatele hiszpańscy, lub wszelkie inne osoby fizyczne lub prawne zamieszkujące lub mające siedzibę w Hiszpanii, są uprawnieni, na mocy przepisów prawa hiszpańskiego i zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 13 czerwca 2005 r., do sporządzania swojej korespondencji skierowanej do Komisji Europejskiej w dowolnym z języków, które zgodnie z konstytucją hiszpańską posiadają status języków urzędowych na terytorium Hiszpanii.
1.1. W przypadku gdy używanym językiem nie jest hiszpański/kastylijski, aby skorzystać z tego prawa, należy postąpić zgodnie z następująca procedurą:
- Obywatel kieruje swoje pismo do właściwego organu wyznaczonego na mocy przepisów prawa hiszpańskiego, który następnie przesyła pismo do Komisji Europejskiej wraz z załączonym uwierzytelnionym tłumaczeniem na język hiszpański/kastylijski, sporządzonym przez ten organ.
- Za datę otrzymania pisma, w szczególności w przypadku gdy Komisji przysługuje określony termin na wysłanie obywatelowi odpowiedzi, uznaje się dzień, w którym Komisja otrzyma uwierzytelnione tłumaczenie ze strony wyżej określonego organu.
- Komisja Europejska sporządza swoją odpowiedź w języku hiszpańskim/kastylijskim i przesyła ją do wyżej określonego właściwego organu.
- Wspomniany właściwy organ możliwie najszybciej przesyła zainteresowanej osobie odpowiedź Komisji wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język, w którym zredagowane było pierwsze pismo.
- Jeśli właściwe służby Komisji postanowią odpowiedzieć w języku, w którym zredagowane było pierwsze pismo, mogą tak uczynić i wysłać swoją odpowiedź bezpośrednio zainteresowanej osobie.
- Komisja nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne błędy w tłumaczeniu na język inny niż hiszpański/kastylijski ani za możliwą błędną interpretację odpowiedzi wynikłą z tych błędów; zastrzeżenie to zostanie jasno wyrażone w tekście tłumaczeń.
1.2. Za wyjątkiem przypadku gdy służby Komisji mają odpowiednie możliwości i wyrażą chęć dokonania tłumaczenia przy pomocy własnych zasobów, Komisja odsyła nadawcy wszelką korespondencję, którą otrzymała w językach innych niż hiszpański/kastylijski, posiadających w Hiszpanii status uznany oficjalnie w konstytucji hiszpańskiej z 1978 r., i do których nie załączono uwierzytelnionego tłumaczenia na język hiszpański/kastylijski.
W takim przypadku Komisja powiadamia zainteresowaną osobę, że aby skorzystać z przysługującego jej prawa do zwrócenia się do tej instytucji i do otrzymania odpowiedzi w wybranym przez nią języku, musi ona przesłać swoje pismo w tym języku do organu wyznaczonego w tym celu na mocy przepisów prawa hiszpańskiego.
Jeżeli obywatelowi będącemu autorem pisma przysługuje określony termin ustosunkowania się do odpowiedzi Komisji, nie naruszając przepisów pkt 1.1. Komisja przesyła swoją odpowiedź w języku hiszpańskim/kastylijskim bezpośrednio do obywatela, jednocześnie przesyłając ją do właściwego organu.
W swojej odpowiedzi Komisja przypomina obywatelowi, że termin ustosunkowania się do jej odpowiedzi zaczyna biec od daty jej otrzymania w języku hiszpańskim/kastylijskim.
Komisja przesyła kopię swojej odpowiedzi właściwemu organowi, aby ten ostatni mógł dostarczyć obywatelowi tłumaczenie odpowiedzi na język, w którym zredagowane było pismo; w swojej odpowiedzi Komisja informuje obywatela również o tym fakcie.
W żadnym wypadku Komisja nie ponosi odpowiedzialności za wyżej wymienione tłumaczenia. Zastrzeżenie to zostanie jasno wyrażone w tekście tłumaczeń.
1.4. W przypadku gdy Komisję obowiązuje określony termin odpowiedzi, termin ten zaczyna biec od daty otrzymania pierwszego pisma wraz z jego uwierzytelnionym tłumaczeniem na język hiszpański/kastylijski.
Termin ten dobiega końca w chwili, gdy Komisja prześle swoją odpowiedź na piśmie w języku hiszpańskim/kastylijskim właściwemu organowi wyznaczonemu na mocy przepisów prawa hiszpańskiego lub gdy Komisja wyśle bezpośrednio zainteresowanej osobie swoją odpowiedź w języku, w którym zredagowane było pierwsze pismo.
1.5. Strony niniejszej umowy administracyjnej zobowiązują się przyjąć konieczne środki w celu stałego utrzymywania poufności korespondencji określonej w niniejszej umowie, w szczególności w odniesieniu do tłumaczeń dokonywanych przez właściwy organ wyznaczony na mocy przepisów prawa hiszpańskiego.
Artykuł 2
W zakresie dotyczącym Komisji Europejskiej, rząd hiszpański ponosi koszty bezpośrednie i pośrednie wynikające z wprowadzenia w życie niniejszej umowy administracyjnej.
Raz w roku właściwe służby Komisji zwracają się do władz hiszpańskich o zwrot poniesionych wydatków, obliczonych jako kwota ryczałtowa w oparciu o liczbę stron przetłumaczonych przez nie zgodnie z procedurą określoną w niniejszej umowie.
Przepisy końcowe
Niniejsza umowa wchodzi w życie z chwilą zgłoszenia przez rząd hiszpański Sekretariatowi Generalnemu Komisji organów wyznaczonych na mocy przepisów prawa hiszpańskiego jako organów właściwych do celu dokonywania tłumaczeń, o których mowa w art. 1.
Rezolucja Rady i zgromadzonych w Radzie przedstawicieli rządów państw członkowskich dotycząca uznawania wartości kształcenia nieformalnego i incydentalnego wśród młodzieży europejskiej
(2006/C 168/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
mając na uwadze, co następuje:
(1) W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. określone są nowe cele strategiczne takie jak: zwiększenie zatrudnienia, przyspieszenie reformy gospodarczej oraz wzmocnienie spójności społecznej, co stanowi integralną część gospodarki opartej na wiedzy.
Rada Europejska zwróciła się do państw członkowskich o przyjęcie koniecznych środków w swoich przepisach konstytucyjnych oraz do Rady i Komisji o to, aby, każda w ramach swych kompetencji, opracowały m.in. wspólny europejski wzorzec curriculum vitae, z którego korzystanie byłoby dobrowolne i który ułatwiłby placówkom edukacyjnym i szkoleniowym oraz pracodawcom ocenianie nabytych umiejętności i zwiększanie mobilności zawodowej.
(2) W białej księdze zatytułowanej Nowy impuls dla europejskiej młodzieży z dnia 21 listopada 2001 r. [1], odnosząc się do uznawania kształcenia nieformalnego i incydentalnego, podkreślono potrzebę jaśniejszego określenia tych pojęć, nabywanych umiejętności oraz norm jakości oraz zwrócono uwagę na konieczność większego poważania osób kształcących się w ten sposób, zapewnienia szerszego uznania dla tych działań oraz dążenia do tego, by kształcenie nieformalne w większym stopniu uzupełniało kształcenie i szkolenia formalne.
(3) Na posiedzeniu w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. Rada Europejska przyjęła konkretny program prac, mający na celu spowodowanie, aby do roku 2010 systemy edukacji i szkoleń stały się światowym wzorem jakości.
Rada uzgodniła, że następujące trzy podstawowe zasady powinny leżeć u podstaw tego programu: lepsza jakość, ułatwienie powszechnego dostępu oraz otwarcie na szersze grupy adresatów.
(4) W rezolucji Rady w sprawie uczenia się przez całe życie z dnia 27 czerwca 2002 r. [2] zachęca się państwa członkowskie do wzmocnienia współpracy i podjęcia skutecznych kroków w celu zatwierdzania rezultatów kształcenia, co jest kluczowe dla łączenia kształcenia formalnego, nieformalnego i incydentalnego, a zatem stanowi warunek wstępny utworzenia europejskiego obszaru uczenia się przez całe życie.
(5) Na podstawie wspólnego dokumentu roboczego Komisji i Rady Europy zatytułowanego Drogi ku zatwierdzaniu i uznawaniu edukacji, szkoleń i kształcenia młodzieży w styczniu 2005 r. w Leuven podczas konferencji "Łączenie i uznawanie różnych rodzajów kształcenia" wypracowano sposoby podejścia do oceniania i uznawania edukacji, szkoleń oraz kształcenia młodzieży i podkreślono potrzebę usprawnienia procesu zatwierdzania kształcenia nieformalnego.
(6) W swych szeroko zakrojonych pracach w dziedzinie kształcenia nieformalnego i incydentalnego, prowadzonych m.in. w ramach europejskiego portfolio dla przywódców młodzieżowych i młodych pracowników, Rada Europy kładzie nacisk na wartość doświadczeń edukacyjnych tego rodzaju i podkreśla konieczność ich uznawania, mając szczególnie na uwadze znaczenie uczenia się przez całe życie.
(7) W konkluzjach Rady i zgromadzonych w ramach Rady przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 28 maja 2004 r. zgodnie z Deklaracją kopenhaską z 30 listopada 2002 r. [3] opowiedziano się za:
- przyjęciem zbioru wspólnych europejskich zasad dotyczących identyfikacji i zatwierdzania kształcenia nieformalnego i incydentalnego;
- opracowaniem i rozpowszechnieniem instrumentów europejskich umożliwiających uznawanie kształcenia nieformalnego i incydentalnego.
(8) W konkluzjach z dnia 21 lutego 2005 r. [4] Rada wezwała Radę Europejską do włączenia inicjatywy Europejskiego paktu na rzecz młodzieży do śródokresowej oceny strategii lizbońskiej oraz do określenia kierunków konkretnych działań.
(9) W konkluzjach prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 23 marca 2005 r., na którym został uzgodniony Europejski pakt na rzecz młodzieży, stwierdzono, że zbiór strategii i środków przeznaczonych dla młodzieży powinien zostać w pełni zintegrowany ze strategią lizbońską.
Jednym z celów jest rozwijanie bliższej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie przejrzystości i porównywalności kwalifikacji zawodowych, a także uznawanie kształcenia nieformalnego i incydentalnego.
(10) Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie z dnia 15 listopada 2005 r. [5] zajmuje się wprowadzaniem w życie Europejskiego paktu na rzecz młodzieży oraz wspieraniem aktywnych postaw obywatelskich i określa kierunki działania.
(11) W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 16 i 17 czerwca 2005 r. prezydencja zaproponowała zintegrowane wytyczne dla wzrostu i zatrudnienia na lata 2005-2008, które obejmują wprowadzenie w życie Europejskiego paktu na rzecz młodzieży.
(12) Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program "MŁODZIEŻ W DZIAŁANIU" [6] nadaje współpracy europejskiej kluczowe znaczenie we wspieraniu kształcenia nieformalnego i incydentalnego.
(13) Wspólne sprawozdanie Rady i Komisji Modernizacja systemów edukacji i szkoleń: ważny wkład na rzecz dobrobytu i spójności społecznej w Europie na temat postępu w realizacji programu pracy "Edukacja i Szkolenia 2010" [7] podkreśla znaczenie osiągnięcia równowagi pomiędzy społecznymi i gospodarczymi celami polityk edukacji i szkoleń oraz rozwijania różnych rodzajów współpracy w dziedzinie nauczania, które obejmują osoby pracujące w sektorach formalnych i nieformalnych;
ŚWIADOMI, że
(1) praca i osiągnięcia młodych ludzi oraz osób biorących czynny udział w organizacjach i działaniach związanych z młodzieżą zasługują na większe uznanie, co przyczyni się do podniesienia ich wartości i widoczności oraz na co pracodawcy, przedstawiciele placówek kształcenia formalnego i całe społeczeństwa obywatelskie powinni zwrócić należytą uwagę;
(2) nieformalne i incydentalne działania w dziedzinie kształcenia młodzieży są uzupełnieniem kształcenia formalnego i systemu szkoleń, charakteryzują się podejściem stawiającym na uczestnictwo i skupiającym się na uczniu, prowadzone są na zasadzie dobrowolności, a zatem mają bliski związek z potrzebami, aspiracjami i zainteresowaniami młodych ludzi; poprzez zapewnienie dodatkowego źródła uczenia się oraz możliwej drogi kształcenia i szkoleń formalnych działania te są szczególnie istotne dla młodzieży dysponującej mniejszymi możliwościami;
(3) nieformalne i incydentalne kształcenie młodzieży odbywa się na wielu płaszczyznach i w bardzo zróżnicowanym otoczeniu oraz, że w zakresie samokształcenia i rozwoju młodych ludzi oraz ich integracji społecznej, kulturowej i zawodowej konieczne są specyficzne i odpowiednie metody oraz narzędzia;
(4) publiczne i prywatne inwestycje w dziedzinach związanych z młodzieżą na szczeblach lokalnym, regionalnym, krajowym i europejskim mają znaczące oddziaływanie gospodarcze i społeczne;
(5) społeczne i gospodarcze znaczenie dziedzin związanych z młodzieżą jest oczywiste jeżeli chodzi o potencjalny wpływ na rozwijanie kluczowych kompetencji mających praktyczne znaczenie dla rynku pracy, a także zachęca do uczestnictwa, aktywnych postaw obywatelskich i podejmowania odpowiedzialności społecznej.
UZNAJĄ, że
(1) kształcenie nieformalne i incydentalne jest ważnym elementem procesu uczenia się i skutecznym narzędziem zachęcającym do podejmowania nauki, przygotowującym do uczenia się przez całe życie i propagującym integrację społeczną młodych ludzi;
(2) kształcenie nieformalne i incydentalne może umożliwić młodym ludziom zdobycie dodatkowej wiedzy, umiejętności i kompetencji oraz przyczynić się do ich rozwoju osobistego, integracji społecznej oraz aktywnych postaw obywatelskich, polepszając w ten sposób ich możliwości zatrudnienia;
(3) działania w zakresie kształcenia nieformalnego i incydentalnego wśród młodzieży mogą stanowić istotną wartość dodaną dla społeczeństwa, gospodarki i samej młodzieży; dlatego też znaczenie takich działań powinno być ukazane w sposób bardziej widoczny, a także powinno być lepiej rozumiane, uznawane i wspierane;
(4) program "MŁODZIEŻ" i przyszły program "MŁODZIEŻ W DZIAŁANIU" wnoszą ważny wkład w nabywanie kompetencji i dlatego są kluczowymi instrumentami dla zapewnienia młodym ludziom możliwości kształcenia nieformalnego i incydentalnego w wymiarze europejskim.
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I KOMISJĘ do:
(1) zdopingowania do opracowania, z uwzględnieniem specyficznych uwarunkowań w każdym z państw członkowskich, przejrzystego i umożliwiającego dokonywanie porównań komponentu w ramach portfolio "Europass", przeznaczonego specjalnie dla potrzeb młodzieży, służącego rozpoznawaniu i uznawaniu umiejętności oraz kompetencji nabytych przez młodych ludzi w trakcie kształcenia nieformalnego i incydentalnego, który mógłby być załączany do świadectw lub stanowić integralną część świadectw lub innych zaświadczeń potwierdzających uzyskanie wykształcenia w celu ułatwienia osobom trzecim, szczególnie osobom w innym państwie członkowskim, zrozumienia co oznacza oryginalne świadectwo pod względem wiedzy, umiejętności i kompetencji zdobytych przez jego posiadacza;
(2) umożliwienia tym samym identyfikacji tych kompetencji nabytych i faktycznie wykorzystywanych w celu uznania ich na rynku pracy;
(3) zachęcenia organów publicznych i organizacji pozarządowych do wykorzystania oraz, tam gdzie jest to właściwe, dostosowywania przejrzystych i umożliwiających dokonywanie porównań instrumentów uznawania kompetencji nabytych przez osoby biorące czynny udział w działaniach związanych z młodzieżą i w organizacjach młodzieżowych, zgodnie z europejskim portfolio dla przywódców młodzieżowych i młodych pracowników, które jest obecnie opracowywane przez Radę Europy;
(4) uznawania i wspierania, odpowiednio w ramach swoich kompetencji, szczególnego wkładu wnoszonego przez organizacje młodzieżowe i inne organizacje pozarządowe w zapewnianie kształcenia nieformalnego i incydentalnego;
(5) działania na rzecz stosowania wspólnych europejskich zasad określania i zatwierdzania kształcenia nieformalnego do szczególnych potrzeb dotyczących młodzieży;
(6) wpierania dalszych badań nad oddziaływaniem kształcenia nieformalnego i incydentalnego prowadzonego przez osoby pracujące wśród młodzieży oraz organizacje młodzieżowe, w szczególności nad ich znaczeniem dla społeczeństwa i gospodarki, między innymi poprzez kompleksowe wykorzystywanie informacji podanych przez Europejskie Centrum Strategii dla Młodzieży;
(7) nakłaniania partnerów społecznych do uznania jakości i różnorodności kształcenia nieformalnego i incydentalnego młodych ludzi oraz społecznej i gospodarczej wartości dodanej takiego kształcenia;
(8) nakłaniania do tworzenia innowacyjnych partnerstw między placówkami kształcenia formalnego i placówkami kształcenia nieformalnego w celu opracowywania orientacji pedagogicznych, które mogłyby okazać się atrakcyjne dla różnych grup uczniów;
(9) ułatwiania dostępu do portfolio "Europass" i podobnych instrumentów, które istnieją na szczeblu krajowym i europejskim oraz zachęcania młodych ludzi do dobrowolnego z nich korzystania.
[1] Dok. 14441/01 — COM(2001) 681 wersja ostateczna.
[2] Dz.U. C 163 z 9.7.2002, str. 1.
[3] Dok. 9600/04.
[4] Dz.U. C 85 z 7.4.2005, str. 5.
[5] Dz.U. C 292 z 24.11.2005, str. 5.
[6] Dok. 11586/04 — COM(2004) 471 wersja ostateczna.
[7] Dz.U. C 79 z 1.4.2006, str. 1.
--------------------------------------------------
Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów Państw Członkowskich zebranych w Radzie z dnia 27 czerwca 2006 r. dotycząca kodeksu postępowania w sprawie dokumentacji cen transferowych dla przedsiębiorstw stowarzyszonych w Unii Europejskiej (DCT UE)
(2006/C 176/01)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZEBRANI W RADZIE,
uwzględniając opracowanie Komisji pt. "Opodatkowanie przedsiębiorstw na rynku wewnętrznym" [1],
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję w komunikacie z dnia 23 października 2001 r. pt. "W kierunku wewnętrznego rynku bez przeszkód — Strategia mająca na celu wprowadzenie dla przedsiębiorstw ujednoliconej podstawy wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do ich działalności obejmującej całą UE [2]" dotyczący ustanowienia Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych,
uwzględniając konkluzje Rady z dnia 11 marca 2002 r. wyrażające uznanie dla tej inicjatywy oraz dla ustanowienia Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych w czerwcu 2002 r.,
mając na uwadze, że rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału,
mając na uwadze, że na rynku wewnętrznym posiadającym cechy charakterystyczne dla rynku krajowego transakcje pomiędzy przedsiębiorstwami stowarzyszonymi z różnych państw członkowskich nie powinny podlegać mniej korzystnym warunkom, niż tym które mają zastosowanie do takich samych transakcji przeprowadzanych pomiędzy przedsiębiorstwami stowarzyszonymi z tego samego państwa członkowskiego,
mając na uwadze, że w interesie prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, rzeczą szczególnie ważną jest zmniejszenie kosztów zapewnienia zgodności w zakresie dokumentacji cen transferowych dla przedsiębiorstw stowarzyszonych,
mając na uwadze, że kodeks postępowania zawarty w niniejszej rezolucji stanowi dla państw członkowskich i podatników pożyteczny instrument w zakresie wdrożenia znormalizowanej i częściowo scentralizowanej dokumentacji cen transferowych w Unii Europejskiej, mający na celu uproszczenie wymogów związanych z dokumentacją cen transferowych dotyczących działalności transgranicznej,
mając na uwadze, że akceptowanie przez państwa członkowskie znormalizowanej i częściowo scentralizowanej dokumentacji cen transferowych wymaganej do określenia, czy ceny transferowe są zgodne z zasadą ceny rynkowej, mogłoby pomóc przedsiębiorstwom w osiąganiu większych korzyści z rynku wewnętrznego,
mając na uwadze, że dokumentacja cen transferowych w Unii Europejskiej musi być postrzegana w ramach Wytycznych OECD dotyczących Cen Transferowych,
mając na uwadze, że znormalizowana i częściowo scentralizowana dokumentacja powinna zostać wdrożona w sposób elastyczny oraz powinna uwzględniać szczególne okoliczności występujące w zainteresowanych przedsiębiorstwach,
mając na uwadze, że państwo członkowskie może podjąć decyzję o niestosowaniu zasad dotyczących dokumentacji cen transferowych lub zastosowaniu mniej rygorystycznych zasad dotyczących dokumentacji cen transferowych, niż jest to przewidziane w kodeksie postępowania zawartym w niniejszej rezolucji,
uznając, że przyjęcie w Unii Europejskiej wspólnego podejścia w zakresie wymogów związanych z dokumentacją jest korzystne zarówno dla podatników, w szczególności w zakresie zmniejszenia kosztów zapewnienia zgodności i narażenia na sankcje odnoszące się do dokumentacji, a także dla administracji podatkowych ze względu na zwiększoną przejrzystość i spójność,
przyjmując z zadowoleniem komunikat Komisji z dnia 7 listopada 2005 r. [3] w sprawie prac Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw oraz kodeksu postępowania w sprawie dokumentacji cen transferowych dla stowarzyszonych przedsiębiorstw w Unii Europejskiej,
podkreślając, że kodeks postępowania stanowi zobowiązanie polityczne i nie wpływa na prawa i obowiązki państw członkowskich ani na odpowiednie kompetencje państw członkowskich i Wspólnoty wynikające z Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
uznając, że wdrożenie kodeksu postępowania zawartego w niniejszej rezolucji nie powinno stanowić przeszkody dla poszukiwania rozwiązań na poziomie bardziej globalnym,
UZGODNIŁY NASTĘPUJĄCY KODEKS POSTĘPOWANIA:
Kodeks postępowania w sprawie dokumentacji cen transferowych dla przedsiębiorstw stowarzyszonych w Unii Europejskiej (DCT UE)
Bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji państw członkowskich i Wspólnoty niniejszy kodeks postępowania dotyczy wdrożenia znormalizowanej i częściowo scentralizowanej dokumentacji cen transferowych dla przedsiębiorstw stowarzyszonych w Unii Europejskiej.
Jest on skierowany do państw członkowskich, lecz ma on także na celu zachęcanie przedsiębiorstw wielonarodowych do stosowania podejścia DCT UE.
1.
Państwa członkowskie przyjmą znormalizowaną i częściowo scentralizowaną dokumentację cen transferowych dla przedsiębiorstw stowarzyszonych w Unii Europejskiej określoną w załączniku, oraz będą uważać ją za podstawowy zestaw informacji służących ocenie cen transferowych grupy w ramach przedsiębiorstwa wielonarodowego.
2.
Wykorzystanie DCT UE będzie fakultatywne dla grupy przedsiębiorstw wielonarodowych.
3.
Państwa członkowskie będą stosować podobne elementy oceny w odniesieniu do wymogów związanych z dokumentacją dotyczącą przypisania zysków stałemu zakładowi, jak w przypadku dokumentacji cen transferowych.
4.
Państwa członkowskie, gdy tylko zajdzie taka potrzeba, będą należycie uwzględniać i kierować się ogólnymi zasadami i wymogami określonymi w załączniku.
5.
Państwa członkowskie nie będą wymagać od mniejszych przedsiębiorstw i posiadających mniej złożoną strukturę (włącznie z małymi i średnimi przedsiębiorstwami) opracowania równie obszernej dokumentacji, jak w przypadku przedsiębiorstw większych i o bardziej złożonej strukturze.
6.
Państwa członkowskie powinny:
a) nie nakładać nieuzasadnionych kosztów zachowania zgodności lub obciążeń administracyjnych na przedsiębiorstwa, wymagając sporządzania lub dostarczania dokumentacji;
b) nie wymagać dokumentacji, która nie ma wpływu na transakcje będące przedmiotem oceny;
c) zapewnić, aby nie doszło do ujawnienia informacji poufnych zawartych w dokumentacji.
7.
Państwa członkowskie nie powinny stosować sankcji odnoszących się do dokumentacji, w przypadku gdy podatnicy przestrzegają w dobrej wierze, w rozsądny sposób i w odpowiednim terminie wymogów znormalizowanej i spójnej dokumentacji, jak określono w załączniku, lub krajowych wymogów dotyczących dokumentacji w państwie członkowskim oraz prawidłowo stosują tę dokumentację, w celu określenia swoich cen transferowych zgodnie z zasadą ceny rynkowej.
8.
Aby zapewnić jednolite i skuteczne stosowanie niniejszego kodeksu, państwa członkowskie powinny składać Komisji roczne sprawozdania dotyczące wszelkich środków podjętych w celu wdrożenia kodeksu postępowania oraz jego funkcjonowania w praktyce.
[1] SEC(2001) 1681 z 23.10.2001 r.
[2] COM(2001) 582 wersja ostateczna z 23.10.2001 r.
[3] COM(2005) 543 wersja ostateczna z 7.11.2005 r.
--------------------------------------------------
Kodeks postępowania wspierającego skuteczne wykonanie Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysków przedsiębiorstw powiązanych
(2006/C 176/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZEBRANI W RADZIE,
UWZGLĘDNIAJĄC Konwencję z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysków przedsiębiorstw powiązanych (zwaną dalej "konwencją arbitrażową"),
UZNAJĄC zarówno potrzebę, państw członkowskich jak i podatników, posiadania bardziej szczegółowych zasad skutecznego wprowadzenia w życie wspomnianej wyżej konwencji,
PRZYJMUJĄC DO WIADOMOŚCI komunikat Komisji z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie sprawozdania z działalności Wspólnego forum UE nt. stosowania cen transferowych w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw łącznie z wnioskiem dotyczącym kodeksu postępowania,
PODKREŚLAJĄC, że kodeks postępowania stanowi zobowiązanie polityczne i nie narusza praw i zobowiązań państw członkowskich lub odpowiednich kompetencji państw członkowskich i Wspólnoty wynikających z traktatu,
UZNAJĄC, że wprowadzenie w życie niniejszego kodeksu postępowania nie powinno ograniczać rozwiązań na bardziej ogólnym poziomie,
NINIEJSZYM PRZYJMUJĄ NASTĘPUJĄCY KODEKS POSTĘPOWANIA:
Bez uszczerbku dla odpowiednich sfer kompetencji państw członkowskich i Wspólnoty, niniejszy kodeks postępowania dotyczy wprowadzenia w życie konwencji arbitrażowej oraz niektórych zagadnień dotyczących procedury wzajemnego porozumienia w ramach konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy państwami członkowskimi.
1.
Punkt wyjściowy okresu trzyletniego (termin zgłaszania wniosków zgodnie z art. 6 ust. 1 konwencji arbitrażowej)
Termin "pierwszego zawiadomienia o naliczaniu podatku lub dokumentu jemu równoważnego, których skutkiem lub prawdopodobnym skutkiem jest podwójne opodatkowanie w rozumieniu art. 1, np. z powodu korekty cen transferowych" [1] uznaje się za punkt wyjścia dla okresu trzyletniego.
Jeśli chodzi o przypadki stosowania cen transferowych, zaleca się państwom członkowskim stosowanie tej definicji również dla określania okresów trzyletnich jak określono w art. 25 ust. 1 Modelowej konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, wprowadzonej w życie w konwencjach w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy państwami członkowskimi UE.
2.
Punkt wyjścia dla okresu dwuletniego (art. 7 ust. 1 konwencji arbitrażowej)
i) Do celów art. 7 ust. 1 konwencji, sprawa będzie uważana za zgłoszoną zgodnie z art. 6 ust. 1 jeżeli podatnik przedłoży:
a) identyfikację (taką jak nazwa, adres, numer identyfikacji podatkowej) przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, które zgłasza swój wniosek oraz innych stron, których te transakcje dotyczą;
b) szczegóły istotnych faktów i okoliczności sprawy (wraz ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi powiązań pomiędzy tym przedsiębiorstwem a innymi stronami, których te transakcje dotyczą);
c) określenie odpowiednich okresów obrachunkowych;
d) kopie zawiadomień o naliczeniu podatku, sprawozdań z audytu podatkowego lub równoważnego dokumentu wskazującego na domniemane podwójne opodatkowanie;
e) szczegóły dotyczące odwołań i procedur dotyczących sporów zainicjowanych przez przedsiębiorstwo lub przez inne strony w odniesieniu do odpowiednich transakcji oraz jakiekolwiek decyzje sądu w tej sprawie;
f) wyjaśnienie przedsiębiorstwa, dlaczego uważa ono, że zasady określone w art. 4 konwencji arbitrażowej nie zostały zastosowane;
g) zobowiązanie, że przedsiębiorstwo odpowie w możliwie najpełniejszym zakresie i możliwie najszybciej na wszelkie rozsądne i stosowne żądania właściwych organów oraz udostępni odpowiednią dokumentację właściwym organom; i
h) wszelkie szczególne informacje dodatkowe wymagane przez właściwe organy w ciągu dwóch miesięcy od utrzymania wniosku podatnika.
ii) Okres dwuletni rozpoczyna się najpóźniej od:
a) daty zawiadomienia o naliczeniu podatku, tzn. ostatecznej decyzji administracji podatkowej w sprawie dodatkowego dochodu lub dokumentu równoważnego;
b) terminu, w którym właściwe organy otrzymały wniosek i podstawowe informacje, o których mowa w pkt 2 i).
3.
Procedury wzajemnego porozumienia zgodnie z konwencją arbitrażową
3.1 Przepisy ogólne
a) Będzie stosowana zasada pełnej konkurencji (arm's length principle), zalecana przez OECD, bez uwzględniania bezpośrednich konsekwencji podatkowych dla któregokolwiek Umawiającego się Państwa.
b) Sprawy będą załatwiane możliwie szybko z uwzględnieniem złożoności poszczególnych przypadków.
c) Będzie się brać pod uwagę wszelkie odpowiednie środki osiągnięcia wzajemnego porozumienia włącznie ze spotkaniami indywidualnymi w możliwie najkrótszym czasie; tam gdzie to stosowne, przedsiębiorstwo zostanie wezwane do przedstawienia sprawy swoim właściwym organom.
d) Biorąc pod uwagę przepisy niniejszego kodeksu, wzajemne porozumienie powinno zostać osiągnięte w ciągu dwóch lat od daty, gdy sprawa została po raz pierwszy złożona jednemu z właściwych organów zgodnie z pkt 2 ii) niniejszego kodeksu.
e) Procedura wzajemnego porozumienia nie powinna wiązać się z żadnymi nieodpowiednimi lub nadmiernymi kosztami dla osoby, która o nią występuje lub dla żadnej innej osoby zaangażowanej w tę sprawę.
3.2 Praktyczne działanie i przejrzystość
a) W celu zminimalizowania kosztów i opóźnień spowodowanych tłumaczeniem, procedura wzajemnego porozumienia, w szczególności wymiana stanowisk, powinna być prowadzona we wspólnym języku roboczym lub w inny sposób mający ten sam skutek, jeżeli właściwe organy mogą osiągnąć porozumienie w trybie dwustronnym.
b) Przedsiębiorstwo występujące o zastosowanie procedury wzajemnego porozumienia będzie informowane przez właściwe organy, do których zwróciło się z takim wnioskiem o wszelkich istotnych zmianach, które mogą mieć na niego wpływ w czasie trwania tej procedury.
c) Zapewnia się poufność informacji dotyczącej każdej osoby, która jest chroniona na mocy dwustronnych konwencji podatkowych lub na mocy prawa Umawiającego się Państwa.
d) Właściwe organy potwierdzą otrzymanie wniosku podatnika o rozpoczęcie procedury wzajemnego porozumienia w ciągu jednego miesiąca od otrzymania tego wniosku i jednocześnie informują właściwe organy innych Umawiających się Państw, których ten wniosek dotyczy poprzez załączenie kopii wniosku podatnika.
e) Jeżeli właściwe organy uważają, że przedsiębiorstwo nie przedstawiło podstawowych informacji niezbędnych do rozpoczęcia procedury wzajemnego porozumienia jak określono w pkt 2 i), zwracają się do przedsiębiorstwa w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku, o przedstawienie szczegółowych informacji dodatkowych jakie są niezbędne.
f) Umawiające się Państwa podejmują zobowiązanie, że właściwe organy udzielą odpowiedzi przedsiębiorstwu składającemu wniosek w jednej z następujących form:
i) jeżeli właściwe organy nie dają wiary temu, że zyski przedsiębiorstwa zostały włączone lub jest prawdopodobne, że zostaną włączone do zysków przedsiębiorstwa w innym Umawiającym się Państwie, informują one to przedsiębiorstwo o swoich wątpliwościach i wzywają je do złożenia dalszych wyjaśnień;
ii) jeżeli właściwe organy uznają wniosek za uzasadniony i same mogą zaproponować satysfakcjonujące rozwiązanie, informują o tym fakcie przedsiębiorstwo i dokonują możliwie szybko niezbędnych korekt oraz zezwalają na odpowiednie ulgi;
iii) jeżeli właściwe organy uznają wniosek za uzasadniony, ale nie są w stanie samodzielnie znaleźć satysfakcjonującego rozwiązania, informują przedsiębiorstwo, że będą poszukiwały rozwiązania sprawy w drodze wzajemnego porozumienia z właściwymi organami któregokolwiek z pozostałych zainteresowanych Umawiających się Państw.
g) Jeżeli właściwe organy są zdania, że wniosek jest uzasadniony, powinny rozpocząć procedurę wzajemnego porozumienia informując właściwe organy drugiego Umawiającego się Państwa o swojej decyzji załączając kopię informacji jak określono w pkt 2 i) niniejszego kodeksu. Jednocześnie informują one osobę, która powołała się na konwencję arbitrażową, że wszczęły procedurę wzajemnego porozumienia. Właściwe organy wszczynające procedurę wzajemnego porozumienia informują również — na podstawie dostępnych im informacji — właściwe organy drugiego Umawiającego się Państwa oraz osobę, która złożyła wniosek, o tym czy sprawa została wniesiona w terminie określonym w art. 6 ust. 1 konwencji arbitrażowej oraz o punkcie wyjścia dla okresu dwuletniego określonym w art. 7 ust. 1 konwencji arbitrażowej.
3.3 Wymiana stanowisk
a) Umawiające się Państwa zobowiązują się, że jeżeli procedura wzajemnego porozumienia została wszczęta, właściwe organy kraju, w którym dokonano naliczenia podatku, tzn. administracja podatkowa podjęła ostateczną decyzję w sprawie dochodu lub jej równoważną lub zamierza podjąć taką decyzję, która zawiera korektę, w wyniku której lub która najprawdopodobniej prowadzi do podwójnego opodatkowania w rozumieniu art. 1 konwencji arbitrażowej, wysyła swoje stanowisko na piśmie to właściwych organów Umawiających się Państw zainteresowanych daną sprawą określając:
i) sprawę wniesioną przez osobę, która złożyła wniosek;
ii) swoją opinię na temat argumentów przytoczonych we wniosku, np. uzasadnienie dlaczego uważa, że miało miejsce lub jest prawdopodobne, że będzie miało miejsce podwójne opodatkowanie,
iii) w jaki sposób sprawa może zostać rozwiązana w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania włącznie z pełnym wyjaśnieniem zaproponowanego rozwiązania.
b) Stanowisko będzie zawierało pełne uzasadnienie naliczenia lub korekty i będzie uzupełnione podstawową dokumentacją wspierającą stanowisko właściwych organów oraz wykazem wszystkich innych dokumentów wykorzystanych do celów korekty.
c) Stanowisko zostanie przesłane właściwym organom w pozostałych zainteresowanych Umawiających się Państwach możliwie szybko biorąc pod uwagę złożoność danej sprawy i nie później niż cztery miesiące od ostatniego z następujących terminów:
i) daty zawiadomienia o naliczeniu podatku, tzn. ostatecznej decyzji administracji podatkowej w sprawie dodatkowego dochodu lub decyzji jej równoważnej;
ii) terminu, w jakim właściwe organy otrzymały wniosek i podstawowe informacje, o których mowa w pkt 2 i).
d) Umawiające się Państwo zobowiązuje się, że jeżeli właściwe organy kraju, w którym nie dokonano naliczenia podatku lub nie podjęto równoważnej decyzji lub nie zamierza się tego uczynić, co powoduje lub może powodować podwójne opodatkowanie w rozumieniu art. 1 konwencji arbitrażowej, np. z powodu korekty cen transferowych, otrzymają stanowisko od innych właściwych organów, udzielą one odpowiedzi możliwie szybko, biorąc pod uwagę złożoność sprawy i nie później niż sześć miesięcy po otrzymaniu tego stanowiska.
e) Odpowiedź będzie sporządzona w jednej z dwóch form:
i) jeżeli właściwe organy uważają, że miało lub może mieć miejsce podwójne opodatkowanie i jeżeli zgadzają się z rozwiązaniem zaproponowanym w stanowisku, informują odpowiednio o tym fakcie zainteresowane właściwe organy drugiej strony oraz dokonują odpowiednich korekt lub udzielają odpowiednich ulg możliwie szybko;
ii) jeżeli właściwe organy nie uważają, że miało lub może mieć miejsce podwójne opodatkowanie lub nie zgadzają się z rozwiązaniem zaproponowanym w stanowisku, przekazują swoje stanowisko właściwym organom drugiej strony wyjaśniając powody i proponując termin rozpatrzenia sprawy biorąc pod uwagę stopień złożoności sprawy.
Propozycja taka będzie zawierała, tam gdzie to odpowiednie, datę indywidualnego spotkania, które powinno się odbyć nie później niż 18 miesięcy od ostatniego z następujących terminów:
aa) daty zawiadomienia o naliczeniu podatku, tzn. ostatecznej decyzji administracji podatkowej w sprawie dodatkowego dochodu lub decyzji jej równoważnej;
bb) terminu, w którym właściwe organy otrzymały wniosek i podstawowe informacje, o których mowa w pkt 2 i).
f) Umawiające się Państwa zobowiążą się do podjęcia dalszych stosownych działań w celu przyspieszenia wszelkich procedur na ile to możliwe.
W tym celu Umawiające się Państwa powinny przewidzieć organizowanie regularnych spotkań indywidualnych, co najmniej raz w roku, pomiędzy swoimi właściwymi organami w celu przedyskutowania toczących się procedur wzajemnego porozumienia (przy założeniu, że liczba takich spraw uzasadnia takie regularne spotkania).
3.4 Konwencje w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy państwami członkowskimi
Jeśli chodzi o przypadki stosowania cen transferowych, zaleca się, aby państwa członkowskie stosowały przepisy pkt 1-3 również do procedur wzajemnego porozumiewania wszczętych zgodnie z art. 25 ust. 1 Modelowej konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, wprowadzanej w życie w konwencjach w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy państwami członkowskimi.
4.
Postępowanie w trakcie drugiej fazy konwencji arbitrażowej
4.1 Wykaz niezależnych ekspertów
a) Umawiające się Państwa zobowiązują się do bezzwłocznego przekazania Sekretarzowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej nazwisk pięciu niezależnych ekspertów, którzy mogą zostać członkami komisji doradczej jak określono w art. 7 ust. 1 konwencji arbitrażowej oraz do informowania, na tych samych warunkach, o wszelkich zmianach w tym wykazie.
b) Przekazując nazwiska niezależnych ekspertów Sekretarzowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej, Umawiające się Państwa załączają życiorysy zawodowe tych osób, które między innymi powinny zawierać opis ich doświadczenia w dziedzinie prawa i podatków, a w szczególności dotyczące spraw związanych ze stosowaniem cen transferowych.
c) Umawiające się Państwa mogą również wskazać w swoim wykazie tych niezależnych ekspertów, którzy spełniają wymagania do wybrania ich na stanowisko przewodniczącego.
d) Sekretarz Generalny Rady będzie zwracał się co roku do Umawiających się Państw o potwierdzenie nazwisk swoich niezależnych ekspertów i/lub podanie nazwisk osób, które mają ich zastąpić.
e) Zbiorczy wykaz wszystkich niezależnych ekspertów zostanie opublikowany na stronie internetowej Rady.
4.2 Powołanie komisji doradczej
a) O ile nie uzgodniono inaczej pomiędzy zainteresowanymi Umawiającymi się Państwami, Umawiające się Państwo, które pierwsze wystosowało zawiadomienie o naliczeniu podatku, tzn. ostatecznej decyzji podjętej przez administrację podatkową w sprawie dodatkowego dochodu lub decyzji jej równoważnej, co skutkowało lub mogło skutkować podwójnym opodatkowaniem w rozumieniu art. 1 konwencji arbitrażowej, podejmuje inicjatywę ustanowienia komisji doradczej i przygotowuje jej posiedzenia, w porozumieniu z drugim Umawiającym się Państwem.
b) Poza przewodniczącym i przedstawicielami właściwych organów, w skład komisji doradczej wchodzi zwykle dwóch niezależnych ekspertów.
c) Komisję doradczą wspomaga sekretariat, działanie którego zapewnia Umawiające się Państwo, które zainicjowało ustanowienie komisji doradczej, o ile Umawiające się Państwa nie uzgodniły inaczej.
W celu zachowanie niezależności sekretariat będzie działał pod nadzorem przewodniczącego komisji doradczej.
Członkowie sekretariatu zobowiązani będą do zachowania tajemnicy jak określono w art. 9 ust. 6 konwencji arbitrażowej.
d) Miejsce, w którym spotyka się komisja doradcza oraz miejsce, do którego przesyła ona swoją opinię może zostać z góry określone przez właściwe organy zainteresowanych Umawiających się Państw.
e) Umawiające się Państwa przekazują komisji doradczej przed jej pierwszym posiedzeniem wszystkie odpowiednie dokumenty i informacje, a w szczególności wszystkie dokumenty, sprawozdania, korespondencję i wnioski wykorzystane w procedurze wzajemnego porozumienia.
4.3 Działanie komisji doradczej
a) Sprawa zostaje uznana za rozpatrywaną przez komisję doradczą w dniu, w którym przewodniczący potwierdzi, że jej członkowie otrzymali wszelką odpowiednią dokumentację i informacje określone w pkt 4.2 lit. e).
b) Obrady komisji doradczej będą odbywały się w języku lub językach urzędowych zainteresowanych Umawiających się Państw, o ile właściwe organy nie zdecydują inaczej w drodze wzajemnego porozumienia, uwzględniając propozycje komisji doradczej.
c) Komisja doradcza może domagać się zorganizowania tłumaczenia na język lub języki, w których prowadzone są obrady od strony, która wystosowała oświadczenie lub dokument.
d) Przestrzegając postanowień art. 10 konwencji arbitrażowej, komisja doradcza może zwrócić się z wnioskiem do Umawiających się Państw, a zwłaszcza do Umawiającego się Państwa, które pierwsze sporządziło zawiadomienie o naliczeniu podatku tzn. podjęło ostateczną decyzję administracji podatkowej o dodatkowym dochodzie lub decyzję jej równoważną, która skutkowała lub mogła skutkować podwójnym opodatkowaniem w rozumieniu art. 1, do stawienia się przed komisją doradczą.
e) Koszty związane z procedurą komisji doradczej, które zostaną równo podzielone pomiędzy zainteresowane Umawiające się Państwa, będą obejmowały koszty administracyjne komisji doradczej oraz honoraria i opłaty niezależnych ekspertów.
f) O ile właściwe organy Umawiających się Państw nie uzgodnią inaczej:
i) zwrot kosztów niezależnych ekspertów ograniczy się do zwrotu kosztów jaki zwyczajowo utrzymują wyżsi rangą urzędnicy państwowi Umawiającego się Państwa, które zainicjowało utworzenie komisji doradczej;
ii) honoraria niezależnych ekspertów ustala się w wysokości 1000 EUR na osobę za dzień posiedzenia komisji doradczej, przy czym przewodniczący otrzymuje honorarium o 10 % wyższe niż pozostali niezależni eksperci.
g) Zwrot kosztów związanych z procedurą komisji doradczej zostanie dokonany przez Umawiające się Państwo, z inicjatywy którego powołano komisję doradczą, o ile Umawiające się Państwa nie postanowią inaczej.
4.4 Opinia komisji doradczej
Umawiające się Państwa mogą oczekiwać, że opinia będzie zawierała:
a) nazwiska członków komisji doradczej;
b) wniosek; wniosek zawiera:
- nazwy i adresy zainteresowanych przedsiębiorstw;
- zainteresowane właściwe organy;
- opis faktów i okoliczności sporu;
- wyraźne oświadczenie dotyczące roszczeń;
c) krótkie streszczenie postępowania;
d) argumenty i metody, na których opiera się decyzja zawarta w opinii;
e) opinię;
f) miejsce, gdzie przekazano opinię;
g) datę przekazania opinii;
h) podpisy członków komisji doradczej;
Decyzję właściwych organów i opinię komisji doradczej ogłasza się w następujący sposób:
i) Po podjęciu decyzji, właściwe organy, którym sprawa została przedstawiona wyślą kopię decyzji właściwych organom i opinię komisji doradczej do każdego z zainteresowanych przedsiębiorstw.
ii) Właściwe organy Umawiających się Państw mogą wyrazić zgodę, aby decyzja i opinia zostały opublikowane w całości, jak również mogą wyrazić zgodę na opublikowanie decyzji i opinii bez wymieniania nazwy zainteresowanych przedsiębiorstw oraz na usunięcie wszelkich innych szczegółów, które mogą ujawnić tożsamość zainteresowanych przedsiębiorstw.
W obydwu przypadkach wymagana jest zgoda przedsiębiorstw, a przed opublikowaniem zainteresowane przedsiębiorstwa muszą poinformować na piśmie właściwe organy, którym sprawa została przedłożona, że nie zgłaszają sprzeciwu wobec opublikowania decyzji i opinii.
iii) Opinia komisji doradczej zostanie sporządzona w trzech oryginalnych egzemplarzach, z których dwa przesyła się właściwym organom Umawiających się Państw, a jeden przekazuje Komisji do akt.
Jeżeli zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie opublikowania opinii, zostanie ona podana do publicznej wiadomości na stronie internetowej Komisji w oryginalnym języku lub językach.
5.
Zawieszenie pobierania podatku w trakcie trwania procedur rozwiązywania sporów transgranicznych
Zaleca się państwom członkowskim podjęcie niezbędnych środków w celu zapewnienia, że zawieszenie pobierania podatków w trakcie trwania procedur rozwiązywania sporów transgranicznych zgodnie z konwencją arbitrażową może zostać przyznane przedsiębiorstwom zaangażowanym w takie procedury, na tych samych warunkach jak w przypadku ich zaangażowania w krajową procedurę odwoławczą lub rozwiązywanie sporów, mimo że takie środki mogą wymagać zmian w prawie niektórych państw członkowskich.
Byłoby wskazane, aby państwa członkowskie rozszerzyły te środki na procedury rozwiązywania sporów transgranicznych w ramach konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy państwami członkowskimi.
6.
Przystąpienie nowych państw członkowskich UE do konwencji arbitrażowej
Państwa członkowskie podejmą starania o podpisanie i ratyfikowanie, zaakceptowanie i zatwierdzenie konwencji o przystąpieniu nowych państw członkowskich UE do konwencji arbitrażowej w możliwie najkrótszym terminie, nie później jednak niż w ciągu dwóch lat od ich przystąpienia do UE.
7.
Przepisy końcowe
W celu zapewnienia jednakowego i skutecznego stosowania niniejszego kodeksu wzywa się państwa członkowskie do składania Komisji co dwa lata sprawozdań w sprawie jego praktycznego stosowania.
Na podstawie tych sprawozdań Komisja zamierza składać sprawozdania Radzie i może zaproponować przegląd przepisów niniejszego kodeksu.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 24 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące:
I. Homologacji silników wysokoprężnych w odniesieniu do emisji widocznych zanieczyszczeń
II.
Homologacji pojazdów silnikowych w odniesieniu do instalacji silników wysokoprężnych homologowanego typu
III.
Homologacji pojazdów silnikowych wyposażonych w silniki wysokoprężne w odniesieniu do emisji widocznych zanieczyszczeń z silnika
IV.
Pomiaru mocy silników wysokoprężnych
1.
ZAKRES
1.1. Niniejszy regulamin stosuje się do:
1.1.1. CZĘŚĆ I : Emisji widocznych zanieczyszczeń spalinowych z silników wysokoprężnych przeznaczonych do montażu w pojazdach drogowych.
1.1.2. CZĘŚĆ II : Instalacji w pojazdach drogowych silników wysokoprężnych, które uzyskały homologację typu zgodnie z częścią I niniejszego regulaminu.
1.1.3. CZĘŚĆ III : Emisji widocznych zanieczyszczeń spalinowych przez pojazdy silnikowe wyposażone w silnik nieposiadający odrębnej homologacji typu zgodnie z częścią I niniejszego regulaminu.
1.2. W zakres niniejszego rozporządzenia wchodzi w sposób drugorzędny procedura EKG, którą należy stosować przy pomiarze samej mocy wyjściowej silników wysokoprężnych.
2.
WSPÓLNE DEFINICJE POJĘĆ UŻYWANYCH W CZĘŚCIACH I, II i III
2.1. Do celów niniejszego regulaminu w częściach I, II i III stosowane są następujące wspólne definicje:
2.2. "moc netto" oznacza moc silnika wysokoprężnego określoną w załączniku 10 do niniejszego regulaminu;
2.3. "silnik wysokoprężny (C.I.)" oznacza silnik, który pracuje na zasadzie zapłonu samoczynnego (np. silnik Diesla);
2.4. "urządzenie do rozruchu zimnego" oznacza urządzenie, które tymczasowo zwiększa ilość paliwa podawanego do silnika i ma na celu ułatwienie rozruchu silnika;
2.5. "dymomierz absorpcyjny" oznacza przyrząd do ciągłego pomiaru współczynnika pochłaniania światła przez gazy spalinowe emitowane przez pojazdy zgodnie z załącznikiem 8 do niniejszego regulaminu;
2.6. "maksymalna prędkość znamionowa" oznacza maksymalną prędkość dozwoloną przez regulator obrotów przy pełnym obciążeniu;
2.7. "minimalna prędkość znamionowa" oznacza
2.7.1. najwyższą prędkość spośród poniższych trzech prędkości silnika:
45 % prędkości obrotowej maksymalnej mocy netto
1000 obrotów na minutę
minimalną prędkość dozwoloną przez regulator biegu jałowego
2.7.2. lub niższe prędkości na żądanie producenta;
2.8. pojazdy z napędem hybrydowym (HV)
2.8.1. "pojazd z napędem hybrydowym (HV)" oznacza pojazd wyposażony w co najmniej dwa różne przetworniki energii i dwa różne systemy magazynowania energii (w pojeździe) stosowanej do napędu pojazdu;
2.8.2. "pojazd z napędem hybrydowym i elektrycznym (HEV)" oznacza pojazd, który dla celów mechanicznego napędu pobiera energię z obu źródeł zmagazynowanej energii/mocy umieszczonych w pojeździe:
- paliwa eksploatacyjnego, oraz
- elektrycznego urządzenia do magazynowania energii/mocy (np. akumulatora, kondensatora, koła zamachowego/prądnicy itp.).
CZĘŚĆ I — EMISJA WIDOCZNYCH ZANIECZYSZCZEŃ SPALINOWYCH Z SILNIKÓW WYSOKOPRĘŻNYCH
3.
DEFINICJE
Dla celów części I niniejszego regulaminu:
3.1. "homologacja silnika wysokoprężnego" oznacza homologację w odniesieniu do ograniczenia emisji widocznych zanieczyszczeń spalinowych z silnika;
3.2. "typ silnika" oznacza kategorię silników wysokoprężnych instalowanych w pojeździe silnikowym, które nie różnią się pod względem takich istotnych właściwości, jak określone w załączniku I do niniejszego regulaminu, z wyjątkiem modyfikacji dozwolonych na mocy pkt 7.2 i 7.3 niniejszego regulaminu;
3.3. "silnik reprezentujący typ silnika będącego przedmiotem homologacji" oznacza silnik, który rozwija największą moc netto spośród silników danego typu;
3.4 inne definicje mające zastosowanie w części I podano w pkt 2 niniejszego regulaminu.
4.
WNIOSEK O UDZIELENIE HOMOLOGACJI
4.1. Emisja widocznych zanieczyszczeń
4.1.1. Wniosek o homologację typu silnika w odniesieniu do ograniczenia emisji widocznych zanieczyszczeń z silnika składa producent silnika lub jego należycie upoważniony przedstawiciel bądź producent pojazdu.
4.1.2. Do wniosku należy dołączyć następujące dokumenty w trzech egzemplarzach: opis silnika zawierający wszystkie istotne szczegóły, o których mowa w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
4.1.3. Silnik reprezentujący typ silnika będącego przedmiotem homologacji należy wraz z urządzeniami określonymi w załączniku 1 do niniejszego regulaminu przedłożyć służbom technicznym prowadzącym badania homologacyjne opisane w pkt 6 niniejszego regulaminu.
4.1.4. Przy określaniu poziomu emisji widocznych zanieczyszczeń należy dokonywać pomiarów za pomocą dwóch metod opisanych w załącznikach 4 i 5 do niniejszego regulaminu, dotyczących odpowiednio badań przy stałych prędkościach obrotowych oraz badań przy swobodnym przyspieszeniu.
4.1.5. Podczas określania poziomu emisji widocznych zanieczyszczeń należy dokonać pomiaru zużycia mocy i paliwa tego samego silnika, który został przedłożony do celów homologacji, zgodnie z załącznikiem 10 do niniejszego regulaminu.
4.2. Moc silnika
4.2.1. Na prośbę producenta lub jego należycie upoważnionego przedstawiciela można dokonać wyłącznie pomiaru mocy silnika.
W takim przypadku:
4.2.1.1. producent wypełnia załącznik 1 do niniejszego regulaminu, podając informacje odnoszące się w szczególności do pomiaru mocy, tj. wszystkie punkty, przed którymi nie pojawia się literka E;
4.2.1.2. silnik odpowiadający pod każdym względem sprawozdaniu opisowemu podanemu we wspomnianym załączniku 1 przedkłada się służbom technicznym celem przeprowadzenia badań określonych w załączniku 10 do niniejszego regulaminu.
Badań takich można dokonywać wyłącznie w hamowni silnikowej.
4.2.2. Jeśli na prośbę producenta lub jego należycie upoważnionych przedstawicieli przeprowadza się wyłącznie badania mocy silnika zgodnie z załącznikiem 10, nie zostaną one uznane za badania homologacyjne. Wydane zostanie wówczas urzędowe oświadczenie zawierające wyniki badań zgodnie z dodatkiem do załącznika 10 do niniejszego regulaminu.
5.
HOMOLOGACJA
5.1. Homologacji typu silnika udziela się w przypadku spełnienia przez silnik przedłożony do homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, wymogów zawartych w pkt 6 poniżej.
5.2. Każdemu homologowanemu typowi silnika nadaje się numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry tego numeru (obecnie 03, odpowiadające serii poprawek 03, która weszła w życie w dniu 20 kwietnia 1986 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi silnika.
5.3. Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu bądź odmowie homologacji typu silnika zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 2 do niniejszego regulaminu Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin.
5.4. Na każdym silniku zgodnym z typem silnika homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
5.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [1];
5.4.2. numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera "R", następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu opisanego w pkt 5.4.1;
5.4.3. następującego dodatkowego symbolu prostokąta otaczającego liczbę wyrażającą w m-1 współczynnik pochłaniania uzyskany w czasie procedury homologacyjnej podczas badań przy swobodnym przyspieszeniu oraz określony na podstawie procedury opisanej w załączniku 5 do niniejszego regulaminu.
5.4.4. Opcjonalnie, producent może zrezygnować z umieszczenia wspomnianych znaków i symboli homologacji na silniku i zdecydować, by do każdego typu silnika homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem dołączono dokument zawierający takie informacje, przez co możliwe jest umieszczenie znaków i symboli homologacji na pojeździe zgodnie z pkt 14.4 niniejszego regulaminu.
5.5. Jeśli silnik jest zgodny z typem homologowanym na podstawie jednego lub kilku regulaminów dołączonych do porozumienia w kraju, w którym uzyskał homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, nie istnieje konieczność powtarzania symbolu określonego w pkt 5.4.1. W takim przypadku w pionowych kolumnach po prawej stronie symbolu określonego w pkt 5.4.1 należy umieścić numer regulaminu oraz numery homologacji wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi uzyskano homologację w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem.
5.6. Znak homologacji musi być łatwy do odczytania i nieusuwalny.
5.7. Znak homologacji należy umieścić w pobliżu numeru identyfikacyjnego pojazdu dostarczonego przez producenta.
5.8. W załączniku 3 do niniejszego regulaminu podano przykładowy układ znaku homologacji.
6.
SPECYFIKACJE I BADANIA
6.1. Informacje ogólne
Elementy, które mogą mieć wpływ na poziom emisji widocznych zanieczyszczeń, należy zaprojektować, skonstruować i zmontować w taki sposób, by w trakcie normalnego użytkowania, pomimo wibracji, na jakie może być narażony, silnik pracował zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu.
6.2. Specyfikacje dotyczące urządzeń do rozruchu zimnego
6.2.1. Urządzenie do rozruchu zimnego powinno być zaprojektowane i skonstruowane w taki sposób, by podczas normalnej eksploatacji silnika nie mogło się uruchomić ani pracować.
6.2.2. Przepisy pkt 6.2.1 powyżej nie mają zastosowania w przypadku, gdy został spełniony co najmniej jeden z następujących warunków:
6.2.2.1. współczynnik pochłaniania światła przez gazy emitowane przez silnik przy stałych prędkościach obrotowych, mierzony za pomocą procedury opisanej w załączniku 4 do niniejszego regulaminu, podczas pracy urządzenia do rozruchu zimnego mieści się w zakresie określonym w załączniku 7 do niniejszego regulaminu;
6.2.2.2. praca urządzenia do rozruchu zimnego powoduje zatrzymanie silnika po upływie odpowiedniego okresu.
6.2.3. W razie konieczności, dla celów badań homologacyjnych, można dokonać symulacji dowolnej części układu związanej z pojazdem.
6.3. Specyfikacje dotyczące emisji widocznych zanieczyszczeń
6.3.1. Pomiaru poziomu emisji widocznych zanieczyszczeń z silników przedłożonych do homologacji należy dokonać za pomocą metod opisanych w załącznikach 4 i 5 do niniejszego regulaminu.
6.3.2. Moc silnika przedłożonego do homologacji musi mieścić się w zakresie tolerancji określonym w pkt 3.1.5 załącznika 4 do niniejszego regulaminu.
6.3.3. Poziom emisji widocznych zanieczyszczeń, mierzony metodą opisaną w załączniku 4 do niniejszego regulaminu, nie może przekraczać wartości granicznych określonych w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.
6.3.4. Na prośbę producenta przeprowadza się dodatkowe badania opisane w załącznikach 4 i 5, dozwolone na mocy pkt 7.2 i 7.3 niniejszego regulaminu, w celu uzyskania wartości swobodnego przyspieszenia dla pochodnych homologowanego silnika.
6.3.4.1. Jeśli producent silnika wyraża życzenie, by pomiar widocznych zanieczyszczeń obejmował mniejszy zakres momentu obrotowego i/lub prędkości obrotowej niż zezwalają na to przepisy pkt 7.3 niniejszego regulaminu, wówczas silnik uzyska homologację w ograniczonym zakresie momentu obrotowego i prędkości.
6.3.4.2. Jeśli na późniejszym etapie producent decyduje się na rozszerzenie homologacji silnika, tak aby obejmowała cały zakres momentu obrotowego/prędkości obrotowej dozwolony na mocy pkt 7.3 niniejszego regulaminu, wówczas do badań należy przedstawić inny silnik celem określenia poziomu emisji widocznych zanieczyszczeń dla tego zakresu obciążenia/prędkości obrotowej, który poprzednio pominięto.
6.3.5. W celu przeprowadzenia badań w niektórych przedziałach momentu obrotowego i prędkości obrotowej konieczne jest przedstawienie dodatkowych specyfikacji w postaci określonej w załączniku 1 i dołączenie ich do przedłożonej dokumentacji.
6.3.6. Wartość współczynnika pochłaniania w warunkach swobodnego przyspieszenia przypisaną silnikowi wybiera się odpowiednio zgodnie z jego znamionową prędkością i momentem obrotowym z matrycy wartości określonych za pomocą metody opisanej w załączniku 5 do niniejszego regulaminu.
6.3.7. W przypadku silników z turbosprężarką na gazy spalinowe współczynnik pochłaniania, mierzony przy swobodnym przyspieszeniu, nie może przekraczać wartości granicznych określonych w załączniku 7 dla wartości nominalnego przepływu odpowiadających maksymalnej wartości współczynnika pochłaniania, mierzonej podczas badań przy stałej prędkości plus 0,5 m-1.
6.4. Dopuszcza się użycie porównywalnych przyrządów pomiarowych.
Jeśli zostanie użyty przyrząd inny niż opisany w załączniku 8 do niniejszego regulaminu, wówczas należy udowodnić, że jest on porównywalnym przyrządem w odniesieniu do badań danego silnika.
7.
MODYFIKACJA TYPU SILNIKA ORAZ ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
7.1. O wszelkich modyfikacjach silnika w obrębie danego typu w odniesieniu do właściwości podanych w załączniku 1 należy powiadomić służbę administracyjną, która udzieliła homologacji typu silnika.
Szczegóły dotyczące takich zmian należy przedstawić w postaci określonej w załączniku 1.
Służba, w granicach określonych przez pkt 7.2 i 7.3, może wówczas:
7.1.1. uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że w każdym razie silnik nadal spełnia wymogi; lub
7.1.2. zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badania.
7.2. Do celów niniejszego regulaminu, w odniesieniu do emisji widocznych zanieczyszczeń, modyfikacje można podzielić na następujące kategorie:
1) modyfikacje wymagające uzyskania nowej homologacji i przeprowadzenia badań;
2) modyfikacje wymagające uzyskania nowej homologacji bez konieczności przeprowadzenia badań;
3) modyfikacje wymagające przeprowadzenia nowych badań, lecz bez konieczności uzyskania nowej homologacji;
4) modyfikacje niewymagające przeprowadzenia badań uzupełniających ani uzyskania nowej homologacji.
Powyższe kategorie, tj. 1), 2), 3) i 4), podane są w każdej linijce odpowiednich właściwości w załączniku 1.
7.3. Niezależnie od podziału na kategorie podanego w pkt 7.2, automatycznie wymagane będzie uzyskanie nowej homologacji oraz przeprowadzenie badań (kategoria 1 modyfikacji), o ile silnik nie spełnia także poniższych warunków:
maksymalna prędkość znamionowa jest nie większa niż 100 % i nie mniejsza niż 75 % prędkości obrotowej silnika w badaniu homologacyjnym,
minimalna prędkość znamionowa jest nie mniejsza niż prędkość obrotowa silnika w badaniu homologacyjnym,
wartość znamionowa momentu obrotowego jest nie większa niż 100 % i nie mniejsza niż 70 % takiej wartości silnika przy prędkości obrotowej w badaniu homologacyjnym,
wartości pochłaniania w stanie ustalonym nie przewyższają o 1,1 raza wartości uzyskanych w badaniu homologacyjnym oraz nie są większe od wartości granicznych określonych w załączniku 7,
ciśnienie wsteczne wydechu jest nie większe niż ciśnienie silnika w badaniu homologacji typu,
pojemność układu wydechowego nie różni się o więcej niż 40 %,
obniżenie ciśnienia u wlotu jest nie większe niż w przypadku silnika w badaniu homologacji typu,
moment bezwładności nowego zespołu koła zamachowego i przekładni mieści się w zakresie 15 % homologowanego układu koła zamachowego i przekładni silnika.
Uwaga: We wszystkich przypadkach silnik poddawany badaniom homologacyjnym oznacza "silnik reprezentujący typ silnika będącego przedmiotem homologacji" zgodnie z definicją w pkt 3.3.
7.4. Jeśli producent życzy sobie objąć badaniami zakres silników o obniżonej wartości znamionowej i prędkości obrotowej, co jest dopuszczalne na mocy pkt 7.3 części I niniejszego regulaminu, badania obejmą także zakres prędkości obrotowych określony w pkt 2.2 załącznika 5 po ponownym nastawieniu silnika, tak aby uzyskać 90, 80 i 70 % pełnej mocy.
Jeśli prędkość silnika została obniżona, wówczas minimalną prędkość określoną w pkt 2.2 załącznika 5 do niniejszego regulaminu oblicza się na podstawie pochodnej przy najniższej prędkości obrotowej mocy maksymalnej.
Jeśli producent silnika życzy sobie, by pomiar widocznych zanieczyszczeń obejmował mniejszy zakres momentu obrotowego i/lub prędkości obrotowej, niż zezwalają na to przepisy pkt 7.3 części I niniejszego regulaminu, wówczas silnik uzyska homologację typu w ograniczonym zakresie momentu obrotowego i/lub prędkości.
7.5. W przypadku takich modyfikacji należy przeprowadzić dodatkowe badania w celu określenia wartości dymienia przy swobodnym przyspieszeniu zgodnie z pkt 6.3.1 niniejszego regulaminu, chyba że można je określić na podstawie wcześniej przeprowadzonych badań zgodnie z pkt 6.3.4.
7.6. Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wyszczególniająca zmiany, zostaje notyfikowana Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt 5.3 powyżej.
7.7. Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu przygotowanemu w związku z takim rozszerzeniem.
8.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
8.1. Każdy silnik identyfikowany za pomocą znaku homologacji i/lub dokumentu określonego w pkt 5.4 niniejszego regulaminu musi być zgodny z homologowanym typem silnika w odniesieniu do elementów wpływających na emisję widocznych zanieczyszczeń.
8.2. W celu potwierdzenia zgodności zgodnie z pkt 8.1 powyżej należy pobrać silnik z produkcji seryjnej.
8.3. Zgodność silnika z homologowanym typem sprawdza się na podstawie opisu podanego w formularzu homologacji zgodnie z załącznikiem 2 do niniejszego regulaminu.
Ponadto należy przeprowadzić badania weryfikacyjne w następujących warunkach:
8.3.1. Silnik, który nie został dotarty, należy poddać badaniu przy swobodnym przyspieszeniu określonym w załączniku 5 do niniejszego regulaminu.
Silnik uznaje się za zgodny z homologowanym typem, jeśli uzyskany współczynnik pochłaniania nie przewyższa liczby podanej na znaku homologacji lub w dokumencie homologacji dla takiego silnika o więcej niż 0,5 m-1 (patrz: pkt 8.1 powyżej).
Na prośbę producenta zamiast paliwa wzorcowego można użyć paliwa dostępnego na rynku.
8.3.2. Jeśli wartość uzyskana w badaniu, o którym mowa w pkt 8.3.1 powyżej, przewyższa o 0,5 m-1 wartość podaną na znaku homologacji lub w dokumencie homologacji dla takiego silnika, wówczas silnik poddaje się badaniu przy stałej prędkości na krzywej mocy przy pełnym obciążeniu zgodnie z załącznikiem 4 do niniejszego regulaminu.
Poziom emisji nie może przekraczać wartości granicznych określonych w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.
9.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
9.1. Homologacja udzielona w odniesieniu do typu silnika zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów pkt 8.1 powyżej, lub gdy silnik nie przeszedł z wynikiem pozytywnym badań określonych w pkt 8.3 powyżej.
9.2. Jeżeli Strona porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, musi o tym bezzwłocznie powiadomić pozostałe Umawiające się Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin za pomocą kopii formularza homologacji, na którego końcu umieszczona jest podpisana i opatrzona datą adnotacja pisana wielkimi literami: "COFNIĘTO HOMOLOGACJĘ".
10.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji silnika homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten, za pomocą kopii formularza homologacji, na którego końcu umieszczona jest podpisana i opatrzona datą adnotacja pisana wielkimi literami: "PRODUKCJI ZAPRZESTANO", informuje o tym pozostałe Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin.
11.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za prowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji.
CZĘŚĆ II — INSTALACJA SILNIKÓW WYSOKOPRĘŻNYCH POSIADAJĄCYCH HOMOLOGACJĘ TYPU W POJAZDACH DROGOWYCH
12.
DEFINICJE
Dla celów części II niniejszego regulaminu:
12.1. "homologacja pojazdu" oznacza homologację typu pojazdu w odniesieniu do instalacji silników posiadających homologację typu w zakresie ograniczenia emisji widocznych zanieczyszczeń z silnika;
12.2. "typ pojazdu" oznacza kategorię pojazdów z napędem silnikowym, które nie różnią się między sobą pod względem takich istotnych aspektów, jak właściwości pojazdu i silnika określone w załączniku 1 do niniejszego regulaminu;
12.3. inne definicje mające zastosowanie w części II podano w pkt 2 niniejszego regulaminu.
13.
WNIOSEK O UDZIELENIE HOMOLOGACJI
13.1. Emisja widocznych zanieczyszczeń
13.1.1. Wniosek o homologację typu pojazdu w odniesieniu do instalacji silnika wysokoprężnego celem ograniczenia emisji widocznych zanieczyszczeń z silnika składa producent pojazdu lub jego należycie upoważniony przedstawiciel.
13.1.2. Do wniosku należy dołączyć następujące dokumenty w trzech egzemplarzach: opis pojazdu zawierający wszystkie istotne szczegóły dotyczące pojazdu i silnika, o których mowa w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, a także komunikat dotyczący homologacji typu silnika zawarty w załączniku 2 wraz z dokumentami wymienionymi w pozycji 19 w załączniku 2.
Przy wypełnianiu formularza w załączniku 1 należy podać jedynie te pozycje, które różnią się od pozycji w homologacji typu silnika.
13.1.3. Pojazd reprezentujący typ pojazdu będącego przedmiotem homologacji należy przedłożyć służbom technicznym prowadzącym badania homologacyjne określone w pkt 15 niniejszego regulaminu.
14.
HOMOLOGACJA
14.1. Homologacji typu pojazdu udziela się w przypadku spełnienia przez pojazd przedłożony do homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, wymogów zawartych w pkt 15 poniżej.
14.2. Każdy typ pojazdu, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 03, odpowiadające serii poprawek 03, która weszła w życie 20 kwietnia 1986 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu.
14.3. Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu bądź odmowie homologacji typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 2 do niniejszego regulaminu Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin.
14.4. Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
14.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [2];
14.4.2. numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera "R", następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu opisanego w pkt 14.4.11;
14.4.3. następującego dodatkowego symbolu prostokąta otaczającego liczbę wyrażającą w m-1 współczynnik pochłaniania uzyskany podczas badania przy swobodnym przyspieszeniu opisany w załączniku 5 do niniejszego regulaminu.
14.5. Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego na podstawie jednego lub kilku regulaminów załączonych do porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, nie trzeba powtarzać symbolu opisanego w pkt 14.4.1; w takim wypadku numery regulaminu i homologacji oraz dodatkowe symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, w którym udzielono homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w pkt 14.4.1.
14.6. Znak homologacji oraz dodatkowy symbol muszą być łatwe do odczytania i nieusuwalne.
14.7. Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu umieszczonej przez producenta lub blisko niej.
14.8. W załączniku 3 do niniejszego regulaminu podano przykładowy układ znaku homologacji oraz dodatkowego symbolu.
15.
SPECYFIKACJE I BADANIA
15.1. Informacje ogólne
Silnik Diesla zamontowany w pojeździe powinien posiadać homologację typu zgodnie z częścią I niniejszego regulaminu.
Elementy, które mogą mieć wpływ na poziom emisji widocznych zanieczyszczeń, należy zaprojektować, skonstruować i zamontować w taki sposób, by w trakcie normalnego użytkowania, pomimo wibracji, na jakie może być narażony, pojazd pracował zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu.
Powinna istnieć możliwość kontroli pojazdu pod kątem jego przydatności do warunków drogowych poprzez określenie jego wydajności w odniesieniu do danych zebranych dla celów homologacji typu, o czym mowa w pkt 11.1.2.2. załącznika 2 do niniejszego regulaminu.
Jeśli kontrola taka wymaga specjalnej procedury, jej szczegóły powinna zawierać instrukcja napraw (lub równoważna).
Do przeprowadzenia takiej procedury nie powinno być konieczne użycie specjalnych urządzeń innych niż dostarczone wraz z pojazdem.
15.2. Specyfikacje dotyczące urządzeń do rozruchu zimnego
15.2.1. Urządzenie do rozruchu zimnego powinno być zaprojektowane i skonstruowane w taki sposób, by podczas normalnej eksploatacji silnika nie mogło się uruchomić ani pracować.
15.2.2. Przepisy pkt 15.2.1 powyżej nie mają zastosowania w przypadku, gdy został spełniony co najmniej jeden z następujących warunków:
15.2.2.1. współczynnik pochłaniania światła przez gazy emitowane przez silnik przy stałych prędkościach obrotowych, mierzony za pomocą procedury opisanej w załączniku 4 do niniejszego regulaminu, podczas pracy urządzenia do rozruchu zimnego, mieści się w zakresie określonym w załączniku 7 do niniejszego regulaminu;
15.2.2.2. praca urządzenia do rozruchu zimnego powoduje zatrzymanie silnika po upływie odpowiedniego okresu.
15.3. Instalacja
15.3.1. Instalacja silnika powinna uwzględnić w szczególności następujące ograniczenia w odniesieniu do homologacji typu silnika:
- obniżenie ciśnienia u wlotu nie może być większe niż w przypadku silnika posiadającego homologację typu,
- ciśnienie wsteczne wydechu nie może być większe niż ciśnienie silnika posiadającego homologację typu,
- pojemność układu wydechowego powinna mieścić się w zakresie + 40 % pojemności silnika posiadającego homologację typu,
- moment bezwładności zespołu koła zamachowego i przekładni mieści się w zakresie + 15 % momentu silnika posiadającego homologację typu.
16.
MODYFIKACJA TYPU POJAZDU ORAZ ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
16.1. O wszelkich modyfikacjach typu pojazdu w zakresie właściwości podanych w załączniku 1 należy powiadomić służbę administracyjną, która udzieliła homologacji typu pojazdu.
Służba taka może wówczas:
16.1.1. uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że pojazd nadal spełnia wymogi; lub
16.1.2. zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badań.
16.2. Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wyszczególniająca zmiany, zostaje notyfikowana Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt 14.3 powyżej.
16.3. Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu przygotowanemu w związku z takim rozszerzeniem.
17.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
17.1. Każdy pojazd identyfikowany za pomocą znaku i/lub dokumentu homologacji w przypadku typu silnika zainstalowanego zgodnie z pkt 5.4 i 14.4 niniejszego regulaminu musi być zgodny z homologowanym typem pojazdu w odniesieniu do elementów wpływających na emisję widocznych zanieczyszczeń.
17.2. W celu potwierdzenia zgodności, jak określono w pkt 17.1 powyżej, należy pobrać pojazd z produkcji seryjnej.
17.3. Zgodność pojazdu z homologowanym typem sprawdza się na podstawie opisu podanego w formularzu homologacji zgodnie z załącznikiem 2 do niniejszego regulaminu.
Ponadto należy przeprowadzić badania weryfikacyjne w następujących warunkach:
17.3.1. Pojazd z silnikiem, który nie został dotarty, należy poddać badaniu przy swobodnym przyspieszeniu określonym w załączniku 5 do niniejszego regulaminu.
Pojazd uznaje się za zgodny z homologowanym typem, jeśli uzyskany współczynnik pochłaniania nie przewyższa wartości pokazanej na znaku homologacji lub podanej w dokumentach homologacji o więcej niż 0,5 m-1 (patrz: pkt 17.1 powyżej).
Na prośbę producenta zamiast paliwa wzorcowego można użyć paliwa dostępnego na rynku.
W wątpliwych przypadkach należy użyć paliwa wzorcowego.
17.3.2. Jeśli wartość uzyskana w badaniu, o którym mowa w pkt 17.3.1 powyżej, jest wyższa niż 0,5 m-1 od liczby podanej w znaku homologacji lub dokumencie homologacji (patrz: pkt 17.1 powyżej), wówczas silnik poddaje się badaniu przy stałej prędkości na krzywej mocy przy pełnym obciążeniu zgodnie z załącznikiem 4 do niniejszego regulaminu.
Poziom emisji nie może przekraczać wartości granicznych określonych w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.
18.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
18.1. Homologacja udzielona w odniesieniu do typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów pkt 17.1 powyżej, lub gdy pojazd nie przeszedł z wynikiem pozytywnym badań określonych w pkt 17.3 powyżej.
18.2. Jeżeli Strona porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, musi o tym bezzwłocznie powiadomić pozostałe Umawiające się Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin za pomocą kopii formularza homologacji, na którego końcu umieszczona jest podpisana i opatrzona datą adnotacja pisana wielkimi literami: "COFNIĘTO HOMOLOGACJĘ".
19.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten, za pomocą kopii formularza homologacji, na którego końcu umieszczona jest podpisana i opatrzona datą adnotacja pisana wielkimi literami: "PRODUKCJI ZAPRZESTANO", informuje o tym pozostałe Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin.
20.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za prowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji.
CZĘŚĆ III — EMISJA WIDOCZNYCH ZANIECZYSZCZEŃ SPALINOWYCH PRZEZ POJAZD SILNIKOWY, KTÓREGO SILNIK NIE UZYSKAŁ ODRĘBNEJ HOMOLOGACJI
21.
DEFINICJE
Dla celów części III niniejszego regulaminu:
21.1. "homologacja pojazdu" oznacza homologację typu pojazdu w odniesieniu do ograniczenia emisji widocznych zanieczyszczeń z silnika;
21.2. "typ pojazdu" oznacza kategorię pojazdów z napędem silnikowym, które nie różnią się między sobą pod względem takich istotnych aspektów, jak właściwości pojazdu i silnika określone w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
21.3. Inne definicje mające zastosowanie w części III podano w pkt 2 niniejszego regulaminu.
22.
WNIOSEK O UDZIELENIE HOMOLOGACJI
22.1. Wniosek o homologację typu pojazdu w odniesieniu do ograniczenia emisji widocznych zanieczyszczeń z silnika składa producent pojazdu lub jego należycie upoważniony przedstawiciel.
22.2. Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach oraz dane szczegółowe:
22.2.1. opis typu pojazdu i silnika zawierający wszystkie istotne szczegóły, o których mowa w załączniku 1.
22.3. Silnik i wyposażenie określone w załączniku 1 do niniejszego regulaminu, przeznaczone do zamontowania w pojeździe przeznaczonym do homologacji, należy przedłożyć służbie technicznej prowadzącej badania homologacyjne określone w pkt 24 niniejszego regulaminu.
Jednak na prośbę producenta i za zgodą służby technicznej przeprowadzającej badania homologacyjne badaniom takim można poddać pojazd reprezentujący typ pojazdu będącego przedmiotem homologacji.
23.
HOMOLOGACJA
23.1. Homologacji typu udziela się, jeżeli typ pojazdu, którego dotyczy wniosek o homologację zgodnie z niniejszym regulaminem, spełnia wymogi pkt 24 poniżej.
23.2. Każdy typ pojazdu, któremu udzielono homologacji, otrzymuje numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry takiego numeru (obecnie 03, odpowiadające serii poprawek 03, która weszła w życie 20 kwietnia 1986 r.) wskazują serię poprawek obejmujących ostatnie poważniejsze zmiany techniczne wprowadzone do niniejszego regulaminu przed terminem udzielenia homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi pojazdu.
23.3. Powiadomienie o homologacji lub rozszerzeniu bądź odmowie homologacji typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane w postaci formularza zgodnego ze wzorem przedstawionym w załączniku 2 do niniejszego regulaminu Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin.
23.4. Na każdym pojeździe zgodnym z typem pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w formularzu homologacji, umieszcza się międzynarodowy znak homologacji składający się z:
23.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której następuje numer wskazujący kraj, który udzielił homologacji [3];
23.4.2. numeru niniejszego regulaminu, po którym następuje litera "R", następnie łącznik i numer homologacji, na prawo od okręgu opisanego w pkt 5.4.1;
23.4.3. następującego dodatkowego symbolu prostokąta otaczającego liczbę wyrażającą w m-1 współczynnik pochłaniania uzyskany w czasie procedury homologacyjnej podczas badań przy swobodnym przyspieszeniu oraz określony w czasie homologacji na podstawie procedury opisanej w pkt 3.2 załącznika 5 do niniejszego regulaminu.
23.5. Jeżeli pojazd jest zgodny z typem pojazdu homologowanego zgodnie z jednym lub większą liczbą regulaminów załączonych do porozumienia w kraju, który udzielił homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, nie trzeba powtarzać symbolu opisanego w pkt 23.4.1; w takim wypadku numery regulaminu i homologacji oraz dodatkowe symbole wszystkich regulaminów, zgodnie z którymi udzielono homologacji w kraju, który udzielił homologacji na podstawie niniejszego regulaminu, umieszcza się w kolumnach pionowych z prawej strony symbolu opisanego w pkt 23.4.1.
23.6. Znak homologacji oraz dodatkowy symbol muszą być łatwe do odczytania i nieusuwalne.
23.7. Znak homologacji umieszcza się na tabliczce znamionowej pojazdu umieszczonej przez producenta lub blisko niej.
23.8. W załączniku 3 do niniejszego regulaminu podano przykładowy układ znaku homologacji oraz dodatkowego symbolu.
24.
SPECYFIKACJE I BADANIA
24.1. Informacje ogólne
Elementy, które mogą mieć wpływ na poziom emisji widocznych zanieczyszczeń, należy zaprojektować, skonstruować i zmontować w taki sposób, by w trakcie normalnego użytkowania, pomimo wibracji, na jakie może być narażony, pojazd pracował zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu.
Powinna istnieć możliwość kontroli pojazdu pod kątem jego przydatności do warunków drogowych poprzez określenie jego wydajności w odniesieniu do danych zebranych dla celów homologacji typu, o czym mowa w pkt 11.1.2.2. załącznika 2 do niniejszego regulaminu.
Jeśli kontrola taka wymaga specjalnej procedury, jej szczegóły powinna zawierać instrukcja naprawy (lub równoważna).
Do przeprowadzenia takiej procedury nie powinno być konieczne użycie specjalnych urządzeń innych niż dostarczone wraz z pojazdem.
24.2. Specyfikacje dotyczące urządzeń do rozruchu zimnego
24.2.1. Urządzenie do rozruchu zimnego powinno być zaprojektowane i skonstruowane w taki sposób, by podczas normalnej eksploatacji silnika nie mogło się uruchomić ani pracować.
24.2.2. Przepisy pkt 24.2.1 powyżej nie mają zastosowania w przypadku, gdy został spełniony co najmniej jeden z następujących warunków:
24.2.2.1. współczynnik pochłaniania światła gazów emitowanych przez silnik przy stałych prędkościach obrotowych, mierzony za pomocą procedury opisanej w załączniku 4 do niniejszego regulaminu, podczas pracy urządzenia do rozruchu zimnego, mieści się w zakresie określonym w załączniku 7 do niniejszego regulaminu;
24.2.2.2. praca urządzenia rozruchowego powoduje zatrzymanie silnika po upływie odpowiedniego okresu.
24.3. Specyfikacje dotyczące emisji widocznych zanieczyszczeń
24.3.1. Pomiaru poziomu emisji widocznych zanieczyszczeń przez typ pojazdu przedłożony do homologacji należy dokonywać za pomocą dwóch metod opisanych w załącznikach 4 i 5 do niniejszego regulaminu, odnoszących się odpowiednio do badań przy stałych prędkościach obrotowych oraz do badań przy swobodnym przyspieszeniu.
Jeśli w badaniach tych na pojazdach z napędem hybrydowym i elektrycznym wymagana jest specjalna procedura, informacje takie powinny znajdować się w instrukcji naprawy (lub równoważnej).
Do przeprowadzenia takiej procedury nie powinno być konieczne użycie specjalnych urządzeń innych niż dostarczone wraz z pojazdem.
24.3.2. Poziom emisji widocznych zanieczyszczeń, mierzony metodą opisaną w załączniku 4 do niniejszego regulaminu, nie może przekraczać wartości granicznych określonych w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.
24.3.3. W przypadku silników z turbosprężarką na gazy spalinowe współczynnik pochłaniania, mierzony przy swobodnym przyspieszeniu, nie może przekraczać wartości granicznych określonych w załączniku 7 dla wartości nominalnego przepływu odpowiadającej maksymalnej wartości współczynnika pochłaniania, mierzonej podczas badań przy stałej prędkości plus 0,5 m-1.
24.3.4. Dopuszcza się użycie porównywalnych przyrządów pomiarowych.
Jeśli zostanie użyty przyrząd inny niż opisany w załączniku 8 do niniejszego regulaminu, wówczas należy udowodnić, że jest on porównywalnym przyrządem w odniesieniu do badań danego silnika.
25.
MODYFIKACJA TYPU POJAZDU ORAZ ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
25.1. O wszelkich modyfikacjach typu pojazdów lub elementów w odniesieniu do właściwości podanych w załączniku 1 do niniejszego regulaminu należy powiadomić służbę administracyjną, która udzieliła homologacji typu pojazdu.
Służba taka może wówczas:
25.1.1. uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie będą miały istotnego negatywnego skutku i że w każdym razie pojazd nadal spełnia wymogi; lub
25.1.2. zażądać kolejnego sprawozdania z badań od służby technicznej odpowiedzialnej za prowadzenie badania.
25.2. Potwierdzenie lub odmowa homologacji, wyszczególniająca zmiany, zostaje notyfikowana Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą określoną w pkt 23.3 powyżej.
25.3. Właściwy organ udzielający rozszerzenia homologacji przydziela numer seryjny każdemu formularzowi komunikatu przygotowanemu w związku z takim rozszerzeniem.
26.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
26.1. Każdy pojazd opatrzony znakiem homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem powinien być zgodny z homologowanym typem pojazdu pod względem elementów mających wpływ na poziom emisji widocznych zanieczyszczeń przez silnik.
26.2. W celu potwierdzenia zgodności, jak określono w pkt 26.1 powyżej, należy pobrać z produkcji seryjnej pojazd opatrzony znakiem homologacji, co stanowi wymóg niniejszego regulaminu.
26.3. Zgodność pojazdu z homologowanym typem sprawdza się na podstawie opisu podanego w formularzu homologacji.
Ponadto należy przeprowadzić badania weryfikacyjne w następujących warunkach:
26.3.1. Pojazd, który nie został dotarty, należy poddać badaniu przy swobodnym przyspieszeniu określonym w załączniku 5 do niniejszego regulaminu.
Pojazd uznaje się za zgodny z homologowanym typem, jeśli uzyskany współczynnik pochłaniania nie przewyższa liczby podanej na znaku homologacji (patrz: pkt 26.1 powyżej) o więcej niż 0,5 m-1.
Na prośbę producenta zamiast paliwa wzorcowego można użyć paliwa dostępnego na rynku.
W wątpliwych przypadkach należy użyć paliwa wzorcowego.
26.3.2. Jeśli wartość uzyskana w badaniu, o którym mowa w pkt 26.3.1 powyżej, jest wyższa niż 0,5 m-1 od liczby podanej na znaku homologacji, wówczas silnik pojazdu poddaje się badaniu przy stałej prędkości na krzywej mocy przy pełnym obciążeniu zgodnie z załącznikiem 4 do niniejszego regulaminu.
Poziom emisji nie może przekraczać wartości granicznych określonych w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.
27.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
27.1. Homologacja udzielona w odniesieniu do typu pojazdu zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w razie niespełnienia wymogów pkt 26.1 powyżej, lub gdy pojazd (pojazdy) nie przeszedł (przeszły) z wynikiem pozytywnym badań określonych w pkt 26.3 powyżej.
27.2. Jeżeli Strona porozumienia stosująca niniejszy regulamin cofnie uprzednio udzieloną homologację, musi o tym bezzwłocznie powiadomić pozostałe Umawiające się Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin za pomocą kopii formularza homologacji, na którego końcu umieszczona jest podpisana i opatrzona datą adnotacja pisana wielkimi literami: "COFNIĘTO HOMOLOGACJĘ".
28.
OSTATECZNE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeżeli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestanie produkcji pojazdu homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu właściwego komunikatu organ ten, za pomocą kopii formularza homologacji, na którego końcu umieszczona jest podpisana i opatrzona datą adnotacja pisana wielkimi literami: "PRODUKCJI ZAPRZESTANO", informuje o tym pozostałe Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin.
29.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PROWADZENIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin przekazują sekretariatowi Organizacji Narodów Zjednoczonych nazwy i adresy służb technicznych odpowiedzialnych za prowadzenie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesłać wydane w innych krajach formularze poświadczające homologację, rozszerzenie, odmowę lub cofnięcie homologacji.
[1] 1 — Niemcy, 2 — Francja, 3 — Włochy, 4 — Niderlandy, 5 — Szwecja, 6 — Belgia, 7 — Węgry, 8 — Republika Czeska, 9 — Hiszpania, 10 — Jugosławia, 11 — Zjednoczone Królestwo, 12 — Austria, 13 — Luksemburg, 14 — Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 — Norwegia, 17 — Finlandia, 18 — Dania, 19 — Rumunia, 20 — Polska, 21 — Portugalia, 22 — Federacja Rosyjska, 23 — Grecja, 24 — Irlandia, 25 — Chorwacja, 26 — Słowenia, 27 — Słowacja, 28 — Białoruś, 29 — Estonia, 30 (numer wolny), 31 — Bośnia i Hercegowina, 32 — Łotwa, 33 (numer wolny), 34 — Bułgaria, 35–36 (numery wolne), 37 — Turcja, 38–39 (numery wolne), 40 — Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 — Wspólnota Europejska (homologacje udzielone przez jej państwa członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 — Japonia, 44 (numer wolny), 45 — Australia, 46 — Ukraina i 47 — Afryka Południowa.
Kolejni członkowie uzyskują numery w porządku chronologicznym, zgodnie z ratyfikacją lub ich przystąpieniem do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być zamontowane i/lub stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
[2] Patrz: przypis na stronie 1.
[3] Patrz: przypis na stronie 1.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 59 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji zamiennych układów tłumiących
1.
ZAKRES
Niniejszy regulamin obejmuje przepisy dotyczące homologacji układów tłumiących lub ich elementów jakie mogą być montowane w jednym lub większej liczbie typów pojazdów silnikowych kategorii M1 i N1 [1] jako części zamienne.
2.
DEFINICJE
Dla celów niniejszego regulaminu:
2.1. "układ tłumiący" oznacza pełny zestaw elementów niezbędnych do ograniczenia hałasu wytwarzanego przez silnik pojazdu silnikowego i jego układ wydechowy;
2.2. "element układu tłumiącego" oznacza jeden z odrębnych elementów, które razem tworzą układ wydechowy (np. sam tłumik, komora rozprężeniowa, rezonator);
2.3. "układ tłumiący różnych typów" oznacza układ tłumiący, który różni się znacząco pod takimi względami, jak:
2.3.1. ich elementy noszą różne nazwy lub znaki handlowe;
2.3.2. charakterystyka materiałów składających się na element jest różna lub elementy różnią się pod względem kształtu lub rozmiaru, modyfikacja dotycząca powłoki (ocynkowana, pokryta aluminium itp.) nie jest uważana za zmieniającą typ;
2.3.3. zasady działania co najmniej jednego elementu są różne;
2.3.4. ich elementy są łączone w różny sposób;
2.4. "zamienny układ tłumiący lub jego elementy" oznacza dowolną część układu wydechowego zgodnie z definicją w ppkt 2.1.powyżej, przeznaczoną do użytku w pojeździe, inną niż część typu zamontowanego w tym pojeździe przy składaniu wniosku o homologację typu zgodnie z niniejszym regulaminem;
2.5. "homologacja zamiennego układu tłumiącego lub jego elementów" oznacza homologację całości lub części układu tłumiącego, który można przystosować do jednego lub większej liczby typów pojazdów silnikowych, jeśli chodzi o ograniczenie poziomu hałasu;
2.6. "typ pojazdu" oznacza kategorię pojazdów silnikowych, które nie różnią się znacząco pod takimi względami, jak:
2.6.1. linie i materiały składowe karoserii (w szczególności komory silnika i jej wygłuszenia);
2.6.2. długość i szerokość pojazdu;
2.6.3. typ silnika (zapłon iskrowy, wysokoprężny, dwusuw lub czterosuw, silnik tłokowy lub obrotowy), liczba i pojemność cylindrów, liczba gaźników, ustawienie zaworów, maksymalna moc i odpowiadająca jej prędkość silnika (obr./min) itp.;
2.6.4. liczba i przełożenie biegów, całkowite przełożenie przekładni;
2.6.5. liczba, typ i rozmieszczenie układów wydechowych; oraz
2.6.6. liczba, typ i rozmieszczenie wlotów powietrza.
3.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
3.1. Wniosek o homologację zamiennego układu tłumiącego lub jego elementów składa jego producenta lub jego właściwie umocowany przedstawiciel.
3.2. Do wniosku należy dołączyć wymienione poniżej dokumenty w trzech egzemplarzach wraz z następującymi danymi:
3.2.1. opis typu(-ów) pojazdu, w którym układ lub elementy mają być montowane, w odniesieniu do pozycji wymienionych w ppkt 2.6. powyżej.
W razie konieczności należy podać liczby i symbole identyfikujące typ silnika i typ pojazdu oraz numer homologacji typu pojazdu;
3.2.2. opis złożonego układu tłumiącego ukazujący pozycję względną wszystkich elementów oraz instrukcje montażu;
3.2.3. szczegółowe rysunki techniczne każdego elementu umożliwiające jego proste zlokalizowanie i identyfikację oraz specyfikacja zastosowanych materiałów.
3.3. Na żądanie służb technicznych przeprowadzających badania homologacyjne producent układu tłumiącego przedłoży:
3.3.1. dwa egzemplarze układu lub elementów, o homologację których się ubiega;
3.3.2. egzemplarz oryginalnego układu tłumiącego, w który pojazd był wyposażony w chwili składania wniosku o homologację typu;
3.3.3. pojazd reprezentatywny dla typu, w którym montowany ma być układ; pojazd ten, podczas pomiaru hałasu zgodnie z metodami opisanymi w ppkt 3.1. i 3.2. załącznika 3 do regulaminu nr 51, musi spełniać następujące warunki:
3.3.3.1. poziom hałasu w przypadku pojazdu w ruchu nie może przekroczyć limitu obowiązującego w kategorii przedmiotowego pojazdu w chwili, gdy typ, do którego należy pojazd, otrzymał homologację; ponadto nie może on przekroczyć o więcej niż 3 dB(A) poziomu hałasu wskazanego w homologacji typu, do którego należy pojazd;
3.3.3.2. poziom hałasu w zaparkowanym pojeździe nie może przekroczyć o więcej niż 3 dB (A) wartości referencyjnej wskazanej w homologacji typu, do którego należy pojazd;
3.3.4. odrębny silnik, o co najmniej takiej samej pojemności silnika i mocy jak w wymienionym wyżej pojeździe.
4.
OZNACZENIA
4.1. Na każdym elemencie zamiennego układu tłumiącego, z wyjątkiem rur i akcesoriów do montażu, powinny znajdować się:
4.1.1. nazwa handlowa lub znak handlowy producenta układu lub jego elementów;
4.1.2. opis handlowy podany przez producenta.
4.2. Oznaczenia takie muszą być widoczne, czytelne i nieusuwalne.
5.
HOMOLOGACJA
5.1. Jeśli typ zamiennego układu tłumiącego przedłożony do homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem spełnia wymagania pkt 6 poniżej, homologacja dla tego typu zostaje udzielona.
5.2. Do każdego homologowanego typu zostanie przypisany numer homologacji.
Pierwsze dwie cyfry (obecnie 00 dla regulaminu w jego pierwotnej formie) będą wskazywały serię zmian uwzględniających najnowsze znaczące ulepszenia techniczne wprowadzone do regulaminu w chwili wydania homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przypisać tego samego numeru homologacji do innego typu zamiennego układu tłumiącego lub elementu zaprojektowanego dla tego samego typu (tych samych typów) pojazdu.
5.3. Zawiadomienie o udzieleniu lub odmowie homologacji typu zamiennego układu tłumiącego lub jego elementów zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin, w postaci formularza zgodnego ze wzorem podanym w załączniku 1 do niniejszego regulaminu oraz rysunku dostarczonego przez wnioskującego o homologację, w formacie nieprzekraczającym A4 (210 x 297 mm) lub złożonym do tego formatu i w odpowiedniej skali.
5.4. Na każdym elemencie układu tłumiącego zgodnego z typem homologowanym zgodnie z niniejszym regulaminem zostanie umieszczony międzynarodowy znak homologacji składający się z:
5.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której znajduje się numer wyróżniający kraju, który wydał homologację [2];
5.4.2. numeru niniejszego regulaminu, po nim litery "R", myślnika i numeru homologacji po prawej stronie okręgu opisanego w ppkt 5.4.1;
5.4.3. w formularzu homologacji podaje się numer homologacji, a także metodę zastosowaną w badaniach homologacyjnych.
5.5. Znak homologacji jest widoczny, czytelny i nieusuwalny po zamontowaniu układu tłumiącego w pojeździe.
5.6. Element może być oznaczony więcej niż jednym numerem homologacji, jeśli uzyskał homologację jako część więcej niż jednego zamiennego układu tłumiącego; w takim przypadku okręg nie musi być powtarzany.
W załączniku 2 do niniejszego regulaminu podano przykładowy znak homologacji.
6.
SPECYFIKACJE
6.1. Specyfikacje ogólne
6.1.1. Zamienny układ tłumiący lub jego elementy muszą zatem być zaprojektowane, skonstruowane i przystosowane do ich montażu w sposób zapewniający zgodność pojazdu z przepisami niniejszego regulaminu w normalnych warunkach użytkowania, bez względu na wibracje, jakim może podlegać.
6.1.2. Zamienny układ tłumiący lub jego elementy muszą zatem być zaprojektowane, skonstruowane i przystosowane do ich montażu w sposób zapewniający odpowiednią wytrzymałość na zjawisko korozji, na które będą one narażone, w związku z warunkami użytkowania pojazdu.
6.2. Specyfikacje dotyczące poziomu hałasu
6.2.1. Wydajność akustyczna zamiennych układów tłumiący lub ich elementów sprawdzana jest zgodnie z metodami opisanymi w ppkt 3.1 i 3.2 załącznika 3 do regulaminu nr 51.
Jeśli zamienny układ tłumiący lub jego elementy są montowane w pojeździe opisanym w ppkt 3.3.3 powyżej, poziomy hałasu uzyskane z wykorzystaniem dwóch metod (pojazd zaparkowany i pojazd w ruchu) powinny spełniać jeden z poniższych warunków:
6.2.1.1. nie przekraczają wartości uzyskanych w przypadku typu przedmiotowego pojazdu przy ubieganiu się o jego homologację typu;
6.2.1.2. nie przekraczają wartości hałasu, którego pomiaru dokonano w pojeździe wymienionym w ppkt 6.2.1 powyżej, wyposażonym w układ wydechowy odpowiadający typowi zamontowanemu w pojeździe przedstawionym do homologacji.
6.3. Pomiar osiągów pojazdu
6.3.1. Zamienny układ tłumiący lub jego elementy muszą zapewniać osiągi pojazdu porównywalne z osiągami uzyskanymi z oryginalnym układem wydechowym lub jego elementami.
6.3.2. Zamienny układ tłumiący lub, w zależności od wyboru producenta, elementy takiego układu porównuje się z oryginalnym układem tłumiącym lub jego elementami, które, jako nowe, są kolejno montowane w pojeździe wymienionym w ppkt 3.3.3 powyżej.
6.3.3. Sprawdzenia dokonuje się poprzez pomiar przeciwciśnienia zgodnie z ppkt 6.3.4 poniżej.
Wartość zmierzona w przypadku zamiennego układu tłumiącego nie może przekraczać wartości zmierzonej w przypadku oryginalnego standardowego układu tłumiącego o więcej niż 25 procent w warunkach wspomnianych poniżej.
6.3.4. Metoda badania
6.3.4.1. Metoda badania z silnikiem
Pomiary przeprowadza się na silniku wymienionym w ppkt 3.3.4 powyżej podłączonym do dynamometru.
Przy całkowicie otwartej przepustnicy stanowisko badawcze ustawia się tak, aby uzyskać prędkość(-ci) silnika odpowiadające maksymalnej mocy znamionowej silnika.
Dla pomiaru przeciwciśnienia odległość między otworem piezometrycznym a kolektorem wydechowym została określona w załączniku 4 do niniejszego regulaminu.
6.3.4.2. Metoda badania z pojazdem
Pomiary przeprowadza się na pojeździe wymienionym w ppkt 3.3.3 powyżej.
Badanie przeprowadza się:
na drodze,
lub na dynamometrze rolkowym.
Przy całkowicie otwartej przepustnicy silnik musi być obciążony tak, by uzyskać prędkość silnika odpowiadającą maksymalnej mocy znamionowej silnika (prędkość S silnika).
Dla pomiaru przeciwciśnienia odległość między otworem piezometrycznym a kolektorem wydechowym została określona w załączniku 4 do niniejszego regulaminu.
6.4. Dodatkowe specyfikacje dla układów tłumiących lub elementów wypełnionych materiałami włóknistymi
W układach tłumiących lub w jego elementach może zostać zastosowany pochłaniający materiał włóknisty tylko wtedy, gdy odpowiednimi metodami podczas projektowania i produkcji ustalone zostanie, że wydajność układu w warunkach drogowych będzie wystarczająca, by zapewnić zgodność z obowiązującymi przepisami.
Taki układ tłumiący uznaje się za skuteczny w warunkach drogowych, jeśli spaliny nie mają kontaktu z materiałem włóknistym lub jeśli przy układzie tłumiącym opróżnionym z materiału włóknistego i badanym w pojeździe pod kątem zgodności z procedurami opisanymi w regulaminie nr 51, załącznik 3, ppkt 3.1 i 3.2, poziomy ciśnienia akustycznego są zgodne z przepisami ppkt 6.2 powyżej.
Jeśli warunek ten nie jest spełniony, kompletny układ tłumiący poddaje się konwencjonalnemu kondycjonowaniu z wykorzystaniem jednej z trzech instalacji i procedur opisanych poniżej.
Jeśli zastosowana zostanie procedura opisana w ppkt 6.2.1.2 powyżej, ubiegający się o homologację może zwrócić się z wnioskiem o opróżnienie lub kondycjonowanie oryginalnego układu tłumiącego.
6.4.1. Nieprzerwana praca na drodze przez 10000 km
6.4.1.1. Około połowa badania powinna obejmować jazdę po mieście, a druga połowa jazdę na dalsze odległości z dużą prędkością: nieprzerwaną pracę na drodze można zastąpić odpowiednim programem na torze badawczym.
6.4.1.2. Kilkukrotnie należy dokonywać zmian między dwoma prędkościami silnika.
6.4.1.3. Pełne badanie musi obejmować co najmniej 10 przerw o czasie trwania co najmniej trzy godziny, co umożliwi odtworzenie skutków ewentualnego chłodzenia i kondensacji.
6.4.2. Kondycjonowanie na stanowisku badawczym
6.4.2.1. Tłumik należy przyłączyć do silnika, połączonego z dynamometrem, z wykorzystaniem standardowych części i zgodnie z instrukcjami producenta.
6.4.2.2. Badanie należy przeprowadzić sześć razy, a każde badanie musi trwać sześć godzin z przerwą co najmniej 12 godzin między każdym badaniem, co umożliwi odtworzenie skutków ewentualnego chłodzenia i kondensacji.
6.4.2.3. W czasie każdego z sześciogodzinnych badań silnik pracuje kolejno w następujących warunkach:
1) pięć minut na jałowym biegu;
2) sekwencja godzinna z 1/4 obciążenia przy 3/4 maksymalnej prędkości nominalnej (S);
3) sekwencja godzinna z 1/2 obciążenia przy 3/4 maksymalnej prędkości nominalnej (S);
4) sekwencja dziesięciominutowa z pełnym obciążeniem przy 3/4 maksymalnej prędkości nominalnej (S);
5) sekwencja piętnastominutowa z 1/2 obciążenia przy maksymalnej prędkości nominalnej (S);
6) sekwencja trzydziestominutowa z 1/4 obciążenia przy maksymalnej prędkości nominalnej (S).
Łączny czas trwania sześciu sekwencji: trzy godziny.
Każde badanie musi obejmować dwa zestawy sześciu wymienionych powyżej sekwencji.
6.4.2.4. Podczas badania tłumik nie może być chłodzony wymuszonym nawiewem symulującym normalny przepływ powietrza wokół pojazdu.
Mimo to na żądanie producenta tłumik może być chłodzony, aby nie przekroczyć temperatury odnotowanej na wlocie, kiedy pojazd porusza się z maksymalną prędkością.
6.4.3. Kondycjonowanie pulsacyjne
Układ wydechowy lub jego elementy są montowane w pojeździe wymienionym w ppkt 3.3.3 powyżej lub łączone z silnikiem wymienionym w ppkt 3.3.4.
W pierwszym przypadku pojazd musi zostać zamontowany na dynamometrze rolkowym, a w drugim przypadku silnik musi zostać zamontowany na dynamometrze.
Opisana poniżej aparatura badawcza jest montowana u wylotu układu tłumiącego.
6.4.3.1. Aparatura badawcza
Aparatura badawcza, której szczegółowy schemat zamieszczono w załączniku 3 do niniejszego regulaminu, musi zostać zamontowana u wylotu układu wydechowego.
Dopuszczalna jest dowolna aparatura zapewniająca równorzędne wyniki.
6.4.3.2. Procedura badawcza
6.4.3.2.1. Aparatura badawcza ustawiona jest w taki sposób, by przepływ spalin był na zmianę odcinany i otwierany przez zawór szybkiego działania przez 2500 cykli.
6.4.3.2.2. Zawór jest otwierany, kiedy ciśnienie spalin, mierzone w odległości co najmniej l00 mm od kołnierza wlotowego, osiągnie wartość między 0,35 a 0,40 bara.
Zawór zostaje zamknięty, kiedy ciśnienie to nie różni się o więcej niż 10 procent od ustabilizowanej wartości mierzonej przy otwartym zaworze.
6.4.3.2.3. Przełącznik opóźnienia czasowego ustawiony jest na czas wypływu spalin wynikający z przepisów ppkt 6.4.2.2 powyżej.
6.4.3.2.4. Prędkość silnika wynosi 75 % prędkości S, przy której, według producenta, silnik osiąga maksymalną moc.
6.4.3.2.5. Moc wykazana przez dynamometr wynosi 50 % mocy przy całkowicie otwartej przepustnicy zmierzonej przy 75 % prędkości silnika (S).
6.4.3.2.6. Wszelkie otwory spustowe są podczas badania zamknięte.
6.4.3.2.7. Całe badanie musi zostać zakończone w ciągu 48 godzin.
Jeśli to konieczne, należy stosować jeden okres chłodzenia po każdej godzinie.
6.4.3.2.8. Po kondycjonowaniu sprawdza się poziom hałasu zgodnie z pkt 6.2 powyżej.
7.
ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI
Producent układu tłumiącego lub jego właściwie umocowany przedstawiciel może zwrócić się do służby administracyjnej, która udzieliła homologacji układu tłumiącego do jednego lub kilku typów pojazdów, o rozszerzenie homologacji na inne typy pojazdów.
Procedurę tę opisano w pkt 3 powyżej.
Komunikat dotyczący rozszerzenia (lub odmowy rozszerzenia) przekazany zostaje Stronom porozumienia stosującym niniejszy regulamin zgodnie z procedurą opisaną w ppkt 5.3 powyżej.
8.
MODYFIKACJA TYPU UKŁADU TŁUMIĄCEGO
8.1. Każda modyfikacja typu zamiennego układu tłumiącego zgłaszana jest służbie administracyjnej, która udzieliła homologacji typu układu tłumiącego.
Służba administracyjna może wówczas:
8.1.1. uznać, że wprowadzone modyfikacje prawdopodobnie nie mają istotnego negatywnego wpływu; lub
8.1.2. zażądać sprawozdania z dalszych badań od służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań.
8.2. Zgodnie z procedurą określoną powyżej w ppkt 5.3 o potwierdzeniu lub odmowie homologacji, z podaniem zmian, informowane są strony porozumienia, które stosują niniejszy regulamin.
9.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
9.1. Każdy zamienny układ tłumiący lub jego element oznaczony znakiem homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem jest zgodny z homologowanym typem układu tłumiącego i spełniać wymagania pkt 6 powyżej.
9.2. Dla sprawdzenia zgodności stosownie do ppkt 9.1 powyżej, stosuje się odpowiednie monitorowanie produkcji.
9.3. Właściciel homologacji w szczególności:
9.3.1. zapewnia istnienie procedur skutecznej kontroli jakości produktów;
9.3.2. ma dostęp do wyposażenia niezbędnego do sprawdzenia zgodności dla każdego homologowanego typu;
9.3.3. zapewnia rejestrację wyników badań oraz dostępność dokumentów podanych w załączniku przez okres, jaki zostanie określony wspólnie ze służbą administracyjną;
9.3.4. analizuje wyniki każdego typu produktu w celu weryfikacji i zapewnienia stabilności charakterystyki produktu, z dopuszczeniem odstępstw w produkcji przemysłowej;
9.3.5. dla każdego typu produktu zapewnia przeprowadzenie przynajmniej badań zalecanych w załączniku 5, pkt 2;
9.3.6. gwarantuje, że próbki lub badane elementy stanowiące dowody niezgodności z typem przedmiotowego badania staną się podstawą do ponownego pobrania próbek i kolejnych badań.
Podjęte zostają wszelkie niezbędne działania mające na celu przywrócenie zgodności produkcji.
9.4. Właściwy organ, który udzielił homologacji typu, może w dowolnym momencie zweryfikować metody kontroli zgodności stosowane w danym zakładzie produkcyjnym.
9.4.1. Przy każdej kontroli księgi badań i zapisy badania produkcji zostają przedstawione osobie przeprowadzającej inspekcję.
9.4.2. Osoba przeprowadzająca inspekcję może pobierać losowo próbki, które zostaną zbadane w laboratorium producenta.
Minimalna liczba próbek może zostać określona zgodnie z wynikami własnej weryfikacji producenta.
9.4.3. Jeśli poziom jakości okaże się niezadowalający lub konieczna będzie weryfikacja ważności badań przeprowadzonych w związku ze stosowaniem ppkt 9.4.2 powyżej, osoba przeprowadzająca inspekcję pobiera próbki i przesyła je służbom technicznym, które przeprowadziły badania homologacji typu.
9.4.4. Właściwy organ może przeprowadzić wszelkie badania przewidziane niniejszym regulaminem.
9.4.5. Normalna częstotliwość badań przeprowadzanych przez właściwy organ raz na dwa lata.
Jeśli podczas jednego z tych badań zostaną uzyskane niezadowalające wyniki, właściwy organ zapewnia podjęcie wszelkie niezbędnych działań mających na celu możliwie szybkie przywrócenie zgodności produkcji.
10.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
10.1. Homologacja udzielona dla typu układu tłumiącego zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta w przypadku braku zgodności z wymaganiami przewidzianymi w pkt 9 powyżej lub jeśli układ tłumiący nie przejdzie pozytywnie badań przewidzianych w ppkt 9.2 powyżej.
10.2. Jeśli Strona porozumienia stosująca niniejszy regulamin wycofa uprzednio udzieloną homologację, powiadamia ona pozostałe Umawiające się Strony stosujące niniejszy regulamin, przesyłając kopię formularza homologacji z zamieszczoną na jego końcu, dużymi literami, podpisaną i datowaną adnotacją "HOMOLOGACJA COFNIĘTA".
11.
CAŁKOWITE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeśli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestaje produkcji typu układu tłumiącego lub jego elementów zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu odpowiedniego komunikatu, organ ten powiadamia o zaprzestaniu produkcji pozostałe Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin, przesyłając im kopię formularza homologacji z zamieszczoną na jego końcu, dużymi literami, podpisaną i datowaną adnotacją: "ZAPRZESTANIE PRODUKCJI".
12.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PRZEPROWADZANIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin informują sekretariat Organizacji Narodów Zjednoczonych o nazwach i adresach służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań homologacyjnych oraz służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesyłać formularze wydane w innych państwach poświadczające homologację, odmowę lub cofnięcie homologacji.
[1] Kategoria M: Pojazdy o napędzie silnikowym wyposażone w co najmniej cztery koła lub trzy koła, w przypadku gdy ich maksymalna masa przekracza jedną tonę metryczną, służące do przewozu pasażerów.
(Pojazdy naczepowe składające się z dwóch na stałe połączonych elementów naczepowych traktowane są jako pojedyncze pojazdy).Kategoria M1: Pojazdy używane do przewozu pasażerów, wyposażone w nie więcej niż osiem siedzeń poza fotelem kierowcy.Kategoria N: Pojazdy o napędzie silnikowym mające co najmniej cztery koła lub trzy koła, w przypadku gdy ich maksymalna masa przekracza jedną tonę metryczną, służące do przewozu towarów.Kategoria N1: Pojazdy używane do przewozu towarów, o maksymalnej masie nieprzekraczającej 3,5 tony metrycznej.Zgodne z "Klasyfikacją pojazdów" w regulaminie nr 13 (E/ECE/324 — E/ECE/TRANS/505/Rev.1/Add.12/Rev.2, ppkt 5.2).
[2] 1 — Niemcy, 2 — Francja, 3 — Włochy, 4 — Niderlandy, 5 — Szwecja, 6 — Belgia, 7 — Węgry, 8 — Republika Czeska, 9 — Hiszpania, 10 — Jugosławia, 11 — Zjednoczone Królestwo, 12 — Austria, 13 — Luksemburg, 14 — Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 — Norwegia, 17 — Finlandia, 18 — Dania, 19 — Rumunia, 20 — Polska, 21 — Portugalia, 22 — Federacja Rosyjska, 23 — Grecja, 24 — Irlandia, 25 — Chorwacja, 26 — Słowenia, 27 — Słowacja, 28 — Białoruś, 29 — Estonia, 30 (numer wolny), 31 — Bośnia i Hercegowina, 32 — Łotwa, 33 (numer wolny), 34 — Bułgaria, 35–36 (numery wolne), 37 — Turcja, 38–39 (numery wolne), 40 — Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 — Wspólnota Europejska (homologacje udzielone przez jej państwa członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 — Japonia, 44 (numer wolny), 45 — Australia, 46 — Ukraina i 47 — Afryka Południowa.
Kolejni członkowie uzyskują numery w porządku chronologicznym, zgodnie z ratyfikacją lub ich przystąpieniem do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być zamontowane i/lub stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
--------------------------------------------------
Regulamin nr 85 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) — Jednolite przepisy dotyczące homologacji silników spalinowych lub elektrycznych układów napędowych przeznaczonych do napędzania pojazdów silnikowych kategorii M i N w zakresie pomiaru mocy netto oraz maksymalnej mocy po 30 minutach elektrycznych układów napędowych
1.
ZAKRES
1.1. Niniejszy regulamin dotyczy przedstawienia krzywej jako funkcji prędkości silnika spalinowego lub elektrycznych układów napędowych przy pełnym obciążeniu podanym przez producenta dla silników spalinowych lub elektrycznych układów napędowych oraz maksymalnej mocy po 30 minutach elektrycznych układów napędowych przeznaczonych do napędzania pojazdów silnikowych kategorii M i N.
1.2. Silniki spalinowe należą do jednej z poniższych kategorii:
silniki tłokowe suwowe (z wymuszonym zapłonem lub wysokoprężne), z wyłączeniem silników bezkorbowych;
silniki tłokowe obrotowe (z wymuszonym zapłonem lub wysokoprężne).
1.3. Elektryczny układ napędowy składa się ze urządzenia sterującego i silników i służy do napędzania pojazdu jako jedyny typ napędu.
2.
DEFINICJE
2.1. "Homologacja układu napędowego" oznacza homologację typu układu napędowego w zakresie jego mocy netto zmierzonej zgodnie z procedurą określoną w załączniku 5 lub 6 do niniejszego regulaminu.
2.2. "Typ układu napędowego" oznacza kategorię silnika spalinowego lub elektryczny układ napędowy, przeznaczone do montażu w pojeździe silnikowym, który posiada podstawowe właściwości zgodne z właściwościami podanymi w załączniku 1 lub 2 do niniejszego regulaminu.
2.3. "Moc netto" oznacza moc uzyskaną na stanowisku badawczym na końcu wału korbowego lub jego odpowiednika przy odpowiedniej prędkości silnika spalinowego lub mechanicznego z urządzeniami pomocniczymi wymienionymi w tabeli 1 załącznika 5 lub w załączniku 6 do niniejszego regulaminu i ustaloną w warunkach atmosferycznych odniesienia.
2.4. "Maksymalna moc po 30 minutach" oznacza maksymalną moc netto elektrycznego układu napędowego przy napięciu prądu stałego określonym w pkt 5.3.1, jaką zespół napędowy może wytworzyć średnio w okresie 30 minut.
2.5. "Pojazdy hybrydowe (PH)":
2.5.1. "pojazd hybrydowy (PH)" oznacza pojazd wyposażony w co najmniej dwa różne przemienniki energii i dwa różne układy gromadzenia energii (w pojeździe) przeznaczone do jego napędzania;
2.5.2. "hybrydowy pojazd elektryczny (HPE)" oznacza pojazd, którego napęd mechaniczny pobiera energię z obu wymienionych niżej źródeł zgromadzonej energii/mocy, zainstalowanych w pojeździe:
- paliwo spalinowe,
- urządzenie do gromadzenia energii/mocy elektrycznej (np. akumulator, kondensator, koło zamachowe/prądnica…).
2.5.3. W hybrydowym pojeździe elektrycznym "mechanizm napędowy" składa się z dwóch różnych typów układu napędowego:
- silnika spalinowego, oraz
- jednego (lub kilku) elektrycznych układów napędowych.
3.
WNIOSEK O HOMOLOGACJĘ
3.1. Wniosek o homologację typu układu napędowego w zakresie pomiaru mocy netto oraz maksymalnej mocy po 30 minutach elektrycznych układów napędowych składa producent układu napędowego, producent pojazdu lub jego prawowicie umocowany przedstawiciel.
3.2. Do wniosku należy dołączyć opis układu napędowego w trzech egzemplarzach, zawierający wszystkie stosowne informacje wymienione w:
- załączniku 1 dla pojazdów napędzanych wyłącznie silnikiem spalinowym, lub
- załączniku 2 dla pojazdów napędzanych wyłącznie silnikiem elektrycznym, lub
- w załącznikach 1 i 2 dla pojazdów hybrydowych.
3.3. W przypadku elektrycznych pojazdów hybrydowych (EPH) badania wykonuje się oddzielnie dla silnika spalinowego (zgodnie z załącznikiem 5) i dla napędu (napędów) elektrycznego (zgodnie z załącznikiem 6).
3.4. Służbom technicznym wykonującym badania homologacyjne należy dostarczyć układ napędowy (lub zestaw układów napędowych) reprezentatywny dla typu (typów) układu napędowego (zespołu układów napędowych), który ma otrzymać homologację, wraz z wyposażeniem opisanym w załącznikach 5 i 6 do niniejszego regulaminu.
4.
HOMOLOGACJA
4.1. Homologacji typu układu napędowego udziela się, jeśli moc układu napędowego przedstawionego do homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem została zmierzona zgodnie ze specyfikacją opisaną w pkt 5 poniżej.
4.2. Każdy typ homologowanego układu napędowego otrzymuje numer homologacji.
Jego dwie pierwsze cyfry [(obecnie 00 w zakresie regulaminu w jego pierwotnej formie)] oznaczają serię zmian uwzględniających najnowsze znaczące ulepszenia techniczne wprowadzone do regulaminu w chwili wydania homologacji.
Ta sama Umawiająca się Strona nie może przydzielić tego samego numeru homologacji innemu typowi układu napędowego.
4.3. Zawiadomienie o homologacji, rozszerzeniu homologacji lub odmowie homologacji typu układu napędowego zgodnie z niniejszym regulaminem zostaje przekazane Stronom porozumienia z 1958 r. z zastosowaniem postanowień regulaminu w postaci formularza zgodnego ze wzorem podanym w załączniku 3.
4.4. Każdy układ napędowy zgodny z typem homologowanym na mocy niniejszego regulaminu oznaczony jest umieszczonym w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, określonym w świadectwie homologacji, międzynarodowym znakiem homologacji, składającym się z:
4.4.1. okręgu otaczającego literę "E", po której znajduje się unikalny numer wyróżniający państwa, które udzieliło homologacji [1] ;
4.4.2. numeru niniejszego regulaminu, po nim litery "R", myślnika i numeru homologacji po prawej stronie okręgu opisanego w pkt 4.4.1.
4.4.3. Zamiast umieszczania na układzie napędowym znaków i symboli homologacji, producent może załączyć do każdego typu układu napędowego homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem dokument, zawierający niezbędne informacje umożliwiające umieszczenie na pojeździe znaków i symbolu homologacji.
4.5. Jeśli układ napędowy jest zgodny z typem homologowanym na mocy jednego lub kilku innych regulaminów stanowiących załączniki do porozumienia w państwie, które na mocy niniejszego regulaminu udzieliło homologacji, nie ma potrzeby wielokrotnego powielania symbolu opisanego w pkt 4.4.1. W takim wypadku numery regulaminów i homologacji wszystkich regulaminów, na mocy których udzielono homologacji w państwie, które udzieliło homologacji zgodnie z niniejszym regulaminem, umieszcza się w pionowych kolumnach, po prawej stronie symbolu opisanego w pkt 4.4.1.
4.6. Znak homologacji jest widoczny, czytelny i nieusuwalny.
4.7. Znak homologacji umieszcza się w pobliżu numerów identyfikacyjnych układu napędowego naniesionych przez producenta.
4.8. Przykładowy układ znaku homologacji pokazano w załączniku 4 do niniejszego regulaminu.
5.
SPECYFIKACJE I BADANIA
5.1. Informacje ogólne
Elementy, które mogą wpływać na moc układu napędowego są zaprojektowane, skonstruowane i złożone w taki sposób, aby układ napędowy w trakcie normalnego użytkowania, bez względu na drgania jakim może podlegać, był zgodny z postanowieniami niniejszego regulaminu.
5.2. Opis badań silnika spalinowego
5.2.1. Badanie mocy netto polega na sprawdzeniu silnika z zapłonem iskrowym przy całkowicie otwartej przepustnicy oraz silnika wysokoprężnego przy ustawieniu pompy paliwowej wtryskowej na pełną moc, przy czym silnik wyposażony jest zgodnie z wytycznymi zamieszczonymi w tabeli 1 załącznika 5 do niniejszego regulaminu.
5.2.2 Pomiar wykonuje się dla odpowiedniej liczby prędkości silnika w celu ustalenia właściwej krzywej mocy od najniższej do najwyższej prędkości silnika zalecanej przez producenta.
Zakres prędkości musi obejmować prędkości obrotowe, w których silnik wytwarza największą moc i maksymalny moment obrotowy.
5.2.3. Stosuje się następujące rodzaje paliwa:
5.2.3.1. Dla silników z zapłonem iskrowym zasilanych benzyną:
Paliwo dostępne na rynku.
W przypadku wątpliwości stosuje się jedno z paliw wzorcowych określonych przez CEC dla silników zasilanych benzyną w dokumentach CEC [2] RF-01-A-84 oraz RF-01-A-85.
5.2.3.2. Dla silników z zapłonem iskrowym zasilanych LPG:
5.2.3.2.1. W przypadku silnika z samodostosowującym się układem paliwowym:
Paliwo dostępne na rynku.
W przypadku wątpliwości stosuje się jedno z paliw wzorcowych wymienionych w załączniku 8.
5.2.3.2.2. W przypadku silnika bez samodostosowującego się układu paliwowego:
Stosuje się paliwo wzorcowe wymienione w załączniku 8 z najniższą zawartością C3; lub
5.2.3.2.3. W przypadku silnika oznaczonego dla jednego określonego składu paliwa:
Paliwo, dla którego oznaczono silnik.
5.2.3.2.4. Rodzaj stosowanego paliwa należy określić w sprawozdaniu z badania.
5.2.3.3. Dla silników z zapłonem iskrowym napędzanych gazem ziemnym:
5.2.3.3.1. W przypadku silnika z samodostosowującym się układem paliwowym:
paliwo dostępne na rynku.
W przypadku wątpliwości stosuje się jedno z paliw wzorcowych wymienionych w załączniku 8.
5.2.3.3.2. W przypadku silnika bez samodostosowującego się układu paliwowego:
Jedno z paliw dostępnych na rynku z liczbą Wobbe' ego wynoszącą co najmniej 52,6 MJm-3 (20 °C, 101,3 kPa).
W przypadku wątpliwości stosuje się paliwo wzorcowe G20 wymienione w załączniku 8, tj. paliwo z najwyższą liczbą Wobbe'ego; lub
5.2.3.3.3. W przypadku silnika oznaczonego dla określonego zakresu paliw:
Stosuje się jedno z paliw dostępnych na rynku z liczbą Wobbe'ego wynoszącą co najmniej 52,6 MJm-3 (20 °C, 101,3 kPa), jeśli silnik oznaczono dla gazów węglowodorowych (H) lub co najmniej 47,2 MJm-3 (20 °C, 101,3 kPa), jeśli silnik oznaczono dla gazów płynnych (L). W przypadku wątpliwości stosuje się paliwo wzorcowe G20 określone w załączniku 8, jeżeli silnik jest przeznaczony do pracy z gazami rodzaju H, lub paliwo wzorcowe G23, jeżeli silnik jest oznaczony dla gazów węglowodorowych (H), lub paliwo wzorcowe G23, jeżeli silnik jest oznaczony dla gazów płynnych (L), tj. paliwo z najwyższą liczbą Wobbe'ego dla właściwych rodzajów gazu; lub
5.2.3.3.4. W przypadku silnika oznaczonego dla jednego określonego składu paliwa:
Paliwo, dla którego oznaczono silnik.
5.2.3.3.5. Rodzaj stosowanego paliwa należy określić w sprawozdaniu z badania.
5.2.3.4. Dla silników wysokoprężnych
Paliwo dostępne na rynku.
W przypadku wątpliwości stosuje się jedno z paliw wzorcowych określonych przez CEC dla silników wysokoprężnych w dokumencie CEC RF-03-A-84.
5.2.4. Pomiar wykonuje się zgodnie z wytycznymi podanymi w załączniku 5 do niniejszego regulaminu.
5.2.5. Sprawozdanie z badań zawiera wyniki oraz wszystkie obliczenia potrzebne do ustalenia mocy netto, wymienione w dodatku do załącznika 5 do niniejszego regulaminu, oraz właściwości silnika wymienione w załączniku 1 do niniejszego regulaminu.
5.3. Opis badań pomiarowych mocy netto i maksymalnej mocy po 30 minutach elektrycznego układu napędowego
Elektryczny układ napędowy wyposażony jest zgodnie z informacjami podanymi w załączniku 6 do niniejszego regulaminu.
Elektryczny układ napędowy zasilany jest ze źródła prądu stałego o maksymalnym spadku napięcia równym 5 procent, zależnie od czasu i prądu (z wyłączeniem okresów krótszych niż 10 sekund).
Napięcie zasilania na potrzeby badań określa producent pojazdu.
Uwaga: Jeśli akumulator ogranicza maksymalną 30-minutową moc silnika, w badaniu maksymalna 30-minutowa moc pojazdu elektrycznego może być niższa od maksymalnej 30-minutowej mocy układu napędowego tego pojazdu.
5.3.1. Ustalenie mocy netto
5.3.1.1. Silnik i jego kompletny zespół urządzeń muszą być przechowywane w temperaturze 25 °C ± 5 °C przez co najmniej 2 godziny.
5.3.1.2. Badanie mocy netto polega na badaniu pracy silnika przy maksymalnym ustawieniu regulatora mocy.
5.3.1.3. Tuż przed rozpoczęciem badania silnik pracuje na stanowisku badawczym przez trzy minuty, wytwarzając moc równą 80 procentom mocy maksymalnej i z prędkością zalecaną przez producenta.
5.3.1.4. Pomiar wykonuje się dla odpowiedniej liczby prędkości silnika w celu ustalenia właściwej krzywej mocy od najniższej do najwyższej prędkości silnika zalecanej przez producenta.
Badanie nie trwa dłużej niż 5 minut.
5.3.2. Ustalenie maksymalnej mocy po 30 minutach
5.3.2.1. Silnik i jego kompletny zespół urządzeń muszą być przechowywane w temperaturze 25 °C ± 5 °C przez co najmniej 4 godziny.
5.3.2.2. Elektryczny układ napędowy pracuje na stanowisku badawczym z mocą zalecaną przez producenta dla uzyskania maksymalnej mocy po 30 minutach.
Prędkość musi mieścić się w zakresie, w którym moc netto przekracza 90 procent mocy maksymalnej zmierzonej tak, jak opisano w pkt 5.3.1.
Prędkość tę określa producent.
5.3.2.3. Prędkość i moc są rejestrowane.
Moc musi mieścić się w zakresie ± 5 procent mocy w momencie rozpoczęcia badania.
Maksymalna moc po 30 minutach to średnia mocy uzyskiwanej w okresie 30 minut.
5.4. Interpretacja wyników
Moc netto i maksymalna moc po 30 minutach elektrycznych układów napędowych podane przez producenta dla typu układu napędowego są dopuszczalne, jeśli dla mocy maksymalnej różnią się o nie więcej niż ± 2 procent oraz dla innych punktów pomiarowych na krzywej o nie więcej niż ± 4 procent, z tolerancją ± 2 procent dla prędkości silnika spalinowego lub elektrycznego, lub w zakresie prędkości silnika (X1 min-1 + 2 procent) do (X2 min-1 – 2 procent) (X1 < X2) od wartości zmierzonych przez służby techniczne w układzie napędowym przedstawionym do badania.
6.
ZGODNOŚĆ PRODUKCJI
Procedury produkcyjne powinny są zgodne z procedurami określonymi w porozumieniu, dodatek 2 (E/ECE/324 – E/ECE/TRANS/505/Wr.2), jeśli chodzi o następujące wymagania:
6.1. Silniki homologowane zgodnie z niniejszym regulaminem są produkowane w sposób zapewniający ich zgodność z homologowanym typem.
6.2. Należy przestrzegać minimalnych wymagań dotyczących zgodności produkcyjnych procedur kontrolnych, określonych w załączniku 7 do niniejszego regulaminu.
7.
SANKCJE ZA NIEZGODNOŚĆ PRODUKCJI
7.1. Homologacja typu układu napędowego wydana zgodnie z niniejszym regulaminem może zostać cofnięta, jeśli określone powyżej wymagania nie są spełnione lub jeśli układ napędowy opatrzony znakiem homologacji jest niezgodny z homologowanym typem.
7.2. Umawiająca się Strona porozumienia 1958, która cofnie uprzednio udzieloną homologację, powiadamia pozostałe umawiające się Strony porozumienia zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.
8.
ZMIANA I ROZSZERZENIE HOMOLOGACJI TYPU UKŁADU NAPĘDOWEGO
8.1. O każdej zmianie układu napędowego w ramach typu układu napędowego w zakresie właściwości opisanych w załącznikach 1 lub 2 powiadamia się służbę administracyjną, która wydała homologację układu napędowego.
Służba administracyjna może wówczas:
8.1.1. uznać, że wprowadzone zmiany prawdopodobnie nie mają negatywnego wpływu i pojazd nadal spełnia wymagania; lub
8.1.2. zażądać sprawozdania z dalszych badań od służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań.
8.2. Zgodnie z procedurą określoną powyżej w pkt 4.3 o potwierdzeniu lub odmowie homologacji, z podaniem zmian, informowane są Strony porozumienia, które stosują niniejszy regulamin.
8.3. Właściwy organ odpowiedzialny za rozszerzenie homologacji przyznaje numer seryjny rozszerzeniu i informuje o nim pozostałe Strony porozumienia 1958 wprowadzające regulamin w formie zgodnej ze wzorem zamieszczonym w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.
9.
CAŁKOWITE ZAPRZESTANIE PRODUKCJI
Jeśli posiadacz homologacji całkowicie zaprzestaje produkcji układu napędowego homologowanego zgodnie z niniejszym regulaminem, informuje o tym organ, który udzielił homologacji.
Po otrzymaniu odpowiedniego komunikatu organ ten powiadamia o zaprzestaniu produkcji pozostałe Strony porozumienia z 1958 r. stosujące niniejszy regulamin, przesyłając im kopię formularza zgodną ze wzorem zamieszczonym w załączniku 3 do niniejszego regulaminu.
10.
NAZWY I ADRESY SŁUŻB TECHNICZNYCH ODPOWIEDZIALNYCH ZA PRZEPROWADZANIE BADAŃ HOMOLOGACYJNYCH ORAZ SŁUŻB ADMINISTRACYJNYCH
Strony porozumienia stosujące niniejszy regulamin informują sekretariat Organizacji Narodów Zjednoczonych o nazwach i adresach służb technicznych odpowiedzialnych za przeprowadzanie badań homologacyjnych i/lub służb administracyjnych udzielających homologacji, którym należy przesyłać formularze wydane w innych państwach poświadczające homologację lub jej rozszerzenie lub odmowę homologacji.
[1] 1 – Niemcy, 2 – Francja, 3 – Włochy, 4 – Niderlandy, 5 – Szwecja, 6 – Belgia, 7 – Węgry, 8 – Republika Czeska, 9 – Hiszpania, 10 – Jugosławia, 11 – Zjednoczone Królestwo, 12 – Austria, 13 – Luksemburg, 14 – Szwajcaria, 15 (numer wolny), 16 – Norwegia, 17 – Finlandia, 18 – Dania, 19 – Rumunia, 20 – Polska, 21 – Portugalia, 22 – Federacja Rosyjska, 23 – Grecja, 24 – Irlandia, 25 – Chorwacja, 26 – Słowenia, 27 – Słowacja, 28 – Białoruś, 29 – Estonia, 30 (numer wolny), 31 – Bośnia i Hercegowina, 32 – Łotwa, 33 (numer wolny), 34 – Bułgaria, 35–36 (numery wolne), 37 – Turcja, 38–39 (numery wolne), 40 – Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, 41 (numer wolny), 42 – Wspólnota Europejska (homologacje udzielone przez jej państwa członkowskie z użyciem właściwych im symboli EKG), 43 – Japonia, 44 (numer wolny), 45 – Australia, 46 – Ukraina i 47 – Afryka Południowa.
Kolejni członkowie uzyskują numery w porządku chronologicznym, zgodnie z ratyfikacją lub ich przystąpieniem do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymogów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być zamontowane i/lub stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymogów, a Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadamia Umawiające się Strony porozumienia o przydzielonych w ten sposób numerach.
[2] Europejska Rada Koordynacyjna.
--------------------------------------------------
Rezolucja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie w sprawie realizacji wspólnych celów w zakresie uczestnictwa i informowania młodzieży w celu promowania wśród młodych ludzi aktywnego obywatelstwa europejskiego
(2006/C 297/02)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
mając na uwadze, co następuje:
(1) W rezolucji z dnia 27 czerwca 2002 r. [1] Rada przyjęła otwartą metodę koordynacji jako nowe ramy współpracy europejskiej w sprawach młodzieży i zatwierdziła cztery priorytety tematyczne w odniesieniu do młodzieży określone w białej księdze Komisji z listopada 2001 r. zatytułowanej "Nowe impulsy dla młodzieży"; są nimi: uczestnictwo, informowanie, wolontariat oraz lepsze zrozumienie i poznanie młodzieży;
(2) W rezolucji z dnia 25 listopada 2003 r. [2] Rada przyjęła wspólne cele w zakresie uczestnictwa i informowania młodzieży w ramach otwartej metody koordynacji i uzgodniła, że przedstawi sprawozdanie na temat realizacji tych celów przed końcem 2005 r.;
(3) Na posiedzeniu w marcu 2005 r. [3] Rada Europejska przyjęła Europejski pakt na rzecz młodzieży będący jednym z narzędzi mających się przyczynić do osiągnięcia celów lizbońskich;
(4) W rezolucji z dnia 24 maja 2005 r. [4] w sprawie realizacji wspólnych celów w zakresie informowania młodzieży Rada postanowiła skupić się na intensyfikacji nawiązywania kontaktów między strukturami informacyjnymi skierowanymi do młodzieży, a także na ciągłym kształceniu podmiotów zaangażowanych w informowanie młodzieży;
(5) W rezolucji z dnia 24 maja 2005 r. [5] w sprawie zwiększenia uczestnictwa młodzieży w systemie demokracji przedstawicielskiej Rada postanowiła zorganizować w 2006 r. spotkanie poświęcone ocenie postępów w realizacji tego celu na podstawie krajowych sprawozdań na temat priorytetu dotyczącego uczestnictwa;
(6) W rezolucji z dnia 24 maja 2005 r. dotyczącej oceny działań prowadzonych w ramach współpracy europejskiej w sprawach młodzieży [6] Rada uzgodniła środki, które należy podjąć, by dalej rozwijać procedury wprowadzania w życie otwartej metody koordynacji;
(7) W rezolucji z dnia 15 listopada 2005 r. [7] w sprawie wychodzenia naprzeciw obawom młodych ludzi Rada zachęciła Komisję do rozwijania zorganizowanego dialogu i wezwała Komisję oraz państwa członkowskie do oceny w 2009 r. ram współpracy europejskiej w sprawach młodzieży;
(8) W komunikacie z dnia 20 lipca 2006 r. [8] Komisja zaproponowała potwierdzenie znaczenia i zasadności istnienia wspólnych celów w zakresie uczestnictwa i informowania młodzieży oraz dostosowanie i intensyfikację realizacji przyjętych kierunków działania.
Komisja zaproponowała także konkretne działania w celu zorganizowania dialogu z młodzieżą oraz ulepszenia zarządzania otwartą metodą koordynacji;
odnotowując, że
1.
W Europejskiej Karcie Informacji Młodzieżowej Europejska Agencja Informacji i Doradztwa dla Młodzieży określa pewne wytyczne dotyczące minimalnych norm, a także środków jakości, które mogą posłużyć jako elementy całościowego, spójnego i skoordynowanego podejścia do działań w dziedzinie informowania młodzieży, która to dziedzina stanowi część polityki młodzieżowej;
2.
W "Znowelizowanej europejskiej karcie uczestnictwa młodych ludzi w życiu lokalnym i regionalnym" Rada Europy podkreśliła, jak duże znaczenie ma stworzenie warunków do rzeczywistego dialogu i partnerskiej współpracy między młodymi ludźmi a władzami lokalnymi i regionalnymi oraz umożliwienie młodzieży i jej przedstawicielom pełnoprawnego czynnego uczestnictwa w kształtowaniu kierunków polityki, które ich dotyczą;
PODKREŚLAJĄ, ŻE
1. wyzwania społeczno-gospodarcze oraz kulturowe wynikające ze spadku liczby młodych ludzi w stosunku do wielkości całej populacji Europy powinny znaleźć odzwierciedlenie w kierunkach polityki wspólnotowej dotyczącej młodzieży i pokoleń;
2. dla skutecznej realizacji celów strategii lizbońskiej w zakresie wzrostu, zatrudnienia i obywatelstwa wielkie znaczenie mają międzysektorowe strategie dotyczące młodzieży;
3. wspólne priorytety dotyczące uczestnictwa i informowania młodzieży dostarczyły inspiracji krajowym strategiom dotyczącym młodzieży i nadal są niezbędne do promowania aktywnego obywatelstwa wśród młodzieży, zwłaszcza wśród młodych ludzi o ograniczonych możliwościach;
4. organizacje młodzieżowe odgrywają kluczową rolę w ułatwianiu i promowaniu uczestnictwa młodzieży oraz we wspieraniu młodzieży, tak aby mogła w pełni wykorzystywać swoje możliwości;
5. przy opracowywaniu strategii dotyczących młodzieży niezbędne jest zaangażowanie młodych ludzi, podmiotów zajmujących się pracą z młodzieżą i organizacji młodzieżowych, a także badaczy zagadnień związanych z młodzieżą — uznając odpowiednie obszary ich kompetencji — w dyskusje służące kształtowaniu polityki i dotyczące spraw mających wpływ na młodzież;
6. pojęcie aktywnego obywatelstwa należy poszerzyć tak, by oprócz wymiaru społecznego i politycznego obejmowało ono także aspekty kulturowe, gospodarcze i ewoluujące aspekty technologiczne;
7. istniejące różnorakie formy aktywnego obywatelstwa powinny być postrzegane jako szansa wzmocnienia demokracji i źródło nowych tematów dla programu politycznego;
8. należy wzmocnić otwartą metodę koordynacji w zakresie problematyki młodzieżowej, co przy okazji opracowywania krajowych programów polityki młodzieżowej przyczyni się do sprawniejszej realizacji wspólnych celów.
ZGADZAJĄ SIĘ, ŻE
1. potwierdzone zostają znaczenie i zasadność wspólnych celów w zakresie uczestnictwa i informowania młodzieży przyjętych w 2003 r.;
2. kierunki działania przyjęte na rzecz wspólnych celów w zakresie uczestnictwa i informowania młodzieży, opisane w załączniku do niniejszego dokumentu, zostaną dostosowane i poprawione;
3. należy lepiej zorganizować i dalej rozwijać — poczynając od szczebla lokalnego, a na europejskim kończąc — fora debaty i dialogu z młodymi ludźmi, podmiotami zajmującymi się pracą z młodzieżą i organizacjami młodzieżowymi oraz badaczami zagadnień związanych z młodzieżą;
4. podczas dialogu na tematy zaproponowane zarówno przez samą młodzież, jak i odgórnie należy uwzględnić opinie i obawy wyrażane przez młodzież w celu uwzględnienia tych aspektów życia młodzieży, które ona sama uważa za istotne;
5. należy we właściwy sposób uwzględnić ten zorganizowany dialog i jego rezultaty w procesie opracowywania kierunków polityki na istotnych szczeblach;
6. należy ustanowić nieformalne forum z udziałem przedstawicieli młodzieży, państw sprawujących obecnie oraz w przyszłości prezydencje w Radzie, Parlamentu Europejskiego oraz Komisji, które powinno odbywać regularne spotkania, aby zapewnić spójność i ciągłość programów dotyczących problematyki młodzieżowej;
7. w celu zwiększenia wśród młodych ludzi świadomości bycia obywatelem Europy należy wykorzystywać inne inicjatywy, np. opracowany przez Komisję Plan D dla demokracji, dialogu i debaty [9];
8. tematami priorytetowymi, które należy omówić do 2009 r. w ramach zorganizowanego dialogu, są: w roku 2007 — integracja i zróżnicowanie społeczne, w roku 2008 — dialog międzykulturowy, zaś w roku 2009 — perspektywy trwałej współpracy w dziedzinie problematyki młodzieżowej.
Zagadnienia te powinny być omawiane równolegle z priorytetowymi tematami otwartej metody koordynacji w zakresie młodzieży i Europejskiego paktu na rzecz młodzieży, jak i uzgodnionymi priorytetami horyzontalnymi w zakresie problematyki młodzieżowej, takimi jak przeciwdziałanie dyskryminacji i zdrowie.
Tematy te zostałyby doprecyzowane przez poszczególne prezydencje, zgodnie z ich własnymi programami.
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE DO:
1. określenia do końca marca 2007 r. tych kierunków działania w zakresie uczestnictwa i informowania, na których zamierzają się skupić, i do opracowania konkretnych środków lub planów działania służących ich realizacji;
2. ustanowienia mechanizmów przygotowawczych i mechanizmów dalszego wdrażania, aby zapewnić sprawną realizację wspólnych celów — we współpracy z właściwymi podmiotami, między innymi młodzieżą, organizacjami młodzieżowymi, badaczami zagadnień związanych z młodzieżą oraz władzami lokalnymi i regionalnymi;
3. propagowania wspólnych celów w zakresie uczestnictwa i informowania wśród władz regionalnych i lokalnych, organizacji młodzieżowych i młodzieży oraz do ścisłej współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi w celu zapewnienia możliwie najpełniejszej realizacji tych celów;
4. wskazania na koniec 2008 r. w sprawozdaniu na temat wspólnych celów dotyczących lepszego poznania i zrozumienia młodzieży, w jaki sposób można realizować określone kierunki działania na rzecz wspólnych celów w zakresie uczestnictwa i informowania młodzieży.
ODNOTOWUJĄ, ŻE KOMISJA ZAMIERZA:
1. przeprowadzić badanie opinii publicznej (Eurobarometr) dotyczące młodzieży;
2. zmobilizować europejskie struktury informacyjne skierowane do młodzieży [10] do wspierania zorganizowanego dialogu;
3. dalej rozwijać europejski portal młodzieżowy;
4. wraz z innymi właściwymi partnerami z krajów uczestniczących systematycznie organizować europejski tydzień młodzieży z udziałem komisarzy i przedstawicieli innych instytucji europejskich, w miarę możliwości poprzedzony konsultacjami za pośrednictwem europejskich portali młodzieżowych;
5. organizować spotkania z młodymi ludźmi, którzy nie mają zazwyczaj styczności z instytucjami europejskimi.
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I KOMISJĘ DO:
1. zadbania o to, by proces otwartej metody koordynacji pozostał otwarty i przejrzysty, a informacje pozyskane w tym procesie wykorzystywane były w możliwie najlepszy sposób;
2. rozwijania i wspierania ciągłego i zorganizowanego dialogu, który zapewniłby skuteczny i dostosowany czasowo wkład ze strony młodzieży i innych właściwych podmiotów aktywnych w dziedzinie problematyki młodzieżowej w proces formułowania strategii mających znaczenie dla życia młodych ludzi;
3. współpracy z właściwymi podmiotami, między innymi władzami lokalnymi i regionalnymi, a także z instytucjami oświatowymi i organizacjami pozarządowymi, w nawiązaniu tego zorganizowanego dialogu;
4. starań o zapewnienie uczestnictwa w zorganizowanym dialogu podmiotów zaangażowanych bezpośrednio lub pośrednio w problematykę młodzieżową, tak aby wypracować spójniejsze i międzysektorowe podejście do tych zagadnień;
5. wspierania integracyjnego podejścia do tego dialogu, obejmującego młodych ludzi zaangażowanych w różnorodne i innowacyjne formy aktywnego obywatelstwa, młodzież niezrzeszoną oraz młodzież o ograniczonych możliwościach, a także do stworzenia warunków umożliwiających wszystkim młodym ludziom uczestnictwo na równych zasadach;
6. wspierania działań mających na celu uczenie się od siebie nawzajem w zakresie informowania i uczestnictwa młodych ludzi, w stosownych przypadkach z udziałem państw europejskich, które nie są członkami UE;
7. ustanowienia na szczeblu europejskim, na zasadzie dobrowolności, grupy roboczej, która rozważy praktyczne sposoby przeprowadzania oceny wpływu realizacji wspólnych celów w zakresie uczestnictwa i informowania młodzieży.
Komisja proszona jest o przekazywanie Radzie sprawozdań z rezultatów prac tej grupy roboczej;
8. jak najefektywniejszego wykorzystania możliwości wsparcia zorganizowanego dialogu, jakie oferuje program "Młodzież w działaniu" na okres 2007–2013;
9. omówienia prowadzenia tego zorganizowanego dialogu na szczeblu europejskim, jak i poszczególnych państw przy okazji oceny ram współpracy europejskiej w dziedzinie problematyki młodzieżowej w 2009 r.
[1] Dz.U. C 168 z 13.7.2002, str. 2.
[2] Dz.U. C 295 z 5.12.2003, str. 6.
[3] 7619/1/05.
Punkt 37.
[4] Dz.U. C 141 z 10.6.2005, str. 5.
[5] Dz.U. C 141 z 10.6.2005, str. 3.
[6] Dz.U. C 141 z 10.6.2005, str. 1.
[7] Dz.U. C 292 z 24.11.2005, str. 5.
[8] 11957/06.
[9] 14775/05 i 9393/06.
[10] Takie jak ERYICA, EURODESK oraz EYCA.
--------------------------------------------------
Konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie w sprawie skuteczności edukacji i szkoleń i równego dostępu do nich
(2006/C 298/03)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
UWZGLĘDNIAJĄC:
1. że na posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23- 24 marca 2000 r. przed Unią Europejską postawiono strategiczny cel, "by gospodarka unijna stała się najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką świata opartą na wiedzy, zdolną do utrzymania trwałego wzrostu gospodarczego z większą liczbą miejsc pracy i lepszymi miejscami pracy oraz większą spójnością społeczną", a także zwrócono się do Rady ds. Edukacji o podjęcie"ogólnych rozważań na temat konkretnych przyszłych celów systemów edukacji, skupiając się na wspólnych problemach i priorytetach z jednoczesnym uwzględnieniem narodowej różnorodności" [1];
2. sprawozdanie Rady ds. Edukacji z dnia 12 lutego 2001 r. dotyczące "Konkretnych przyszłych celów systemów edukacji i szkoleń" przedłożone Radzie Europejskiej w Sztokholmie w dniach 23 i 24 marca 2001 r. określające trzy cele strategiczne i trzynaście celów powiązanych [2];
3. pierwszy i drugi cel strategiczny programu prac "Edukacja i szkolenia 2010" — "Poprawa jakości i skuteczności systemów edukacji i szkoleń w UE" oraz jego cel powiązany "Jak najlepsze wykorzystywanie zasobów" [3] — jak również "Ułatwianie wszystkim dostępu do systemów edukacji i szkoleń" oraz jego cele powiązane: "Otwarte środowisko nauki" i "Wspieranie aktywnego obywatelstwa, równości szans i spójności społecznej";
4. komunikat Komisji z dnia 10 stycznia 2003 r. w sprawie "Sprawnego inwestowania w edukację i szkolenia: imperatyw dla Europy", który wzywa do "znacznego zwiększenia inwestowania w zasoby ludzkie" oraz do "sprawniejszego wydatkowania istniejących zasobów" [4];
5. konkluzje Rady z dnia 5 maja 2003 r. w sprawie poziomów referencyjnych średnich europejskich wyników w dziedzinie edukacji i szkoleń (poziomy odniesienia), w których podkreślono, że "Rada uzgodniła ustanowienie serii poziomów odniesienia średnich europejskich wyników… które zostaną wykorzystane jako jedno z narzędzi monitorowania realizacji" programu prac "Edukacja i szkolenia 2010"; [5].
6. wspólne sprawozdanie okresowe Rady i Komisji z dnia 26 lutego 2004 r. dotyczące realizacji programu prac "Edukacja i szkolenia 2010", które podkreśla "pilną potrzebę większych oraz sprawniejszych i skuteczniejszych inwestycji w zasoby ludzkie" i wzywa do "wyższego poziomu inwestowania przez sektor publiczny … oraz, w stosownych przypadkach, wyższego poziomu inwestowania przez sektor prywatny, w szczególności w szkolnictwo wyższe, kształcenie dorosłych oraz ustawiczne kształcenie zawodowe" [6];
7. wspólne sprawozdanie okresowe Rady i Komisji z dnia 23 lutego 2006 r. na temat realizacji programu prac "Edukacja i szkolenia 2010", które podkreśla, że równe traktowanie kwestii skuteczności, jakości i równego dostępu będących celami systemów edukacji i szkoleń jest "warunkiem sine qua non osiągnięcia celów strategii lizbońskiej przy równoczesnym wzmocnieniu europejskiego modelu społecznego" oraz że "nie można dążyć do poprawy skuteczności naruszając zasadę sprawiedliwości", a także "w szczególności kapitalne znaczenie mają inwestycje w obszarze edukacji przedszkolnej, ponieważ zapobiega ona niepowodzeniom w szkole i wykluczeniu społecznemu" [7];
8. konkluzje z wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej z 23- 24 marca 2006 r., które podkreślają, że "kształcenie i szkolenia są nieodzowne, aby zwiększać długoterminowy potencjał UE w zakresie konkurencyjności oraz spójności społecznej", że "należy … przyspieszyć reformy gwarantujące wysoką jakość systemów edukacyjnych, ich sprawność i bezstronność" oraz że "inwestycje w kształcenie i szkolenia przynoszą wysokie zyski, które zdecydowanie przewyższają poniesione koszty i będą odczuwane jeszcze długo po roku 2010" [8].
9. komunikat Komisji "Skuteczność i równy dostęp do europejskich systemów kształcenia i szkolenia" [9], w którym zachęca się państwa członkowskie do opracowania kultury oceniania i który, przygotowany we współpracy z sieciami badawczymi, stanowi znaczący krok w kierunku dalszego rozwoju polityki edukacji i szkoleń opartej na dowodach naukowych,
ODNOTOWUJĄ, że
edukacja i szkolenia pozostają w gestii odpowiednich organów poszczególnych państw członkowskich, które mogą podejmować decyzje dotyczące organizacji i zasobów w tej dziedzinie zgodnie z krajowym ustawodawstwem, priorytetami i praktyką.
Jednocześnie istnieje jednak potrzeba współpracy na szczeblu europejskim w celu wyciągania wniosków z wzajemnych doświadczeń i wzorców oraz opracowania wskaźników i poziomów odniesienia umożliwiających śledzenie postępów.
Udana polityka edukacji i szkoleń w kontekście uczenia się przez całe życie wymaga podejścia wielosektorowego powiązanego z innymi odpowiednimi politykami, w szczególności w dziedzinach badań naukowych i innowacji, zatrudnienia, spraw gospodarczych, opieki zdrowotnej i socjalnej, młodzieży i kultury;
OŚWIADCZAJĄ, że
1. edukacja i szkolenia, jako podstawowe czynniki demokracji, spójności społecznej i trwałego wzrostu gospodarczego, powinny być postrzegane jako priorytetowe inwestycje na przyszłość.
Wyzwanie zawarte w strategiach uczenia się przez całe życie, przed którym stoją państwa członkowskie, polega na rozpoznaniu tych priorytetów dla inwestycji edukacyjnych, które będą miały najkorzystniejszy wpływ na jakość i sprawiedliwość wyników kształcenia;
2. poprawa skuteczności edukacji i szkoleń oraz równego dostępu do nich jest niezwykle ważna w obliczu wyzwań stawianych przez globalizację, zmiany demograficzne, gwałtowny rozwój technologiczny i rosnące obciążenie budżetów publicznych.
Pomimo ostrych ograniczeń wydatków publicznych istnieje szerokie uznanie potrzeby zapewnienia — a w razie potrzeby zwiększenia — odpowiedniego finansowania zasobów ludzkich, a co za tym idzie rozważenia, w jaki sposób zwiększyć lub najlepiej wykorzystać wkłady z sektora prywatnego;
3. brak równego dostępu do systemów edukacji i szkoleń, czego wynikiem jest m.in. niski poziom wyników w nauce, porzucanie szkoły i wczesne kończenie edukacji powodują wysokie ukryte koszty społeczne na przyszłość, mogące znacznie przewyższyć dokonane inwestycje.
Opracowanie dobrych jakościowo, skutecznych i dostępnych dla wszystkich systemów edukacji i szkoleń w istotny sposób przyczynia się do zmniejszania ryzyka bezrobocia, wykluczenia społecznego i marnotrawienia potencjału ludzkiego w nowoczesnej gospodarce opartej na wiedzy;
4. jakość jest wspólnym celem wszystkich rodzajów edukacji i szkoleń w Unii Europejskiej i powinna być ona regularnie monitorowana oraz oceniana.
Jakość to nie tylko kwestia wyników nauki czy metod nauczania, lecz także tego, w jakim stopniu systemy edukacji i szkoleń zaspokajają potrzeby indywidualne, społeczne i gospodarcze, jest to również kwestia wyrównania dostępu i polepszenia dobrobytu;
5. motywacja, umiejętności i kompetencje nauczycieli, szkoleniowców, pozostałego personelu nauczającego oraz poradnictwo i pomoc społeczna, a także jakość zarządzania szkołami, są kluczowymi czynnikami przyczyniającymi się do osiągania wysokiej jakości wyników w nauce.
Starania personelu nauczającego powinny być wspierane przez ciągłe doskonalenie umiejętności zawodowych oraz przez dobrą współpracę z rodzicami, służbami wspomagającymi uczniów i z szerszą społecznością.
Wysokiej jakości środowisko nauczania i nauki zapewnia ponadto dobre warunki dla uczenia się i przyczynia się do pozytywnych wyników w nauce;
6. badania naukowe wykazały, że w perspektywie długoterminowej edukacja przedszkolna i ukierunkowane programy wczesnej interwencji mogą przynieść największe zyski w całym procesie uczenia się przez całe życie, w szczególności dla osób znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji.
Wytwarzają one pozytywne rezultaty — zarówno w sferze ludzkiej jak i społeczno-gospodarczej — które przenoszone są na dalszą edukację i w życie dorosłe.
Nie umniejszając odpowiedzialności państw członkowskich za organizację swojego systemu edukacji i szkoleń, należy wspomnieć, iż istnieją poparte badaniami dowody sugerujące, że w pewnych przypadkach kierowanie uczniów w zbyt młodym wieku do odrębnych typów szkół według ich zdolności może mieć negatywny wpływ na osiągnięcia uczniów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji;
7. jako społeczności nauki instytucje edukacyjne powinny skupić się na szerzej pojętym środowisku nauki w celu propagowania i podtrzymywania skuteczności, równego dostępu i ogólnego dobrostanu.
Specjalne środki są potrzebne do rozpoznania i wspierania uczniów mających specjalne potrzeby edukacyjne.
Środki te obejmują odpowiednią liczbę specjalnie wyszkolonego personelu nauczającego i doradzającego wraz z wysokim standardem pomocy uczniom i odpowiednimi zasobami.
Chociaż współpraca wielosektorowa potrzebna do wczesnej interwencji oraz inne środki specjalne mające na celu zapewnianie bezstronności w edukacji i szkoleniach pociągają za sobą nieuniknione dodatkowe koszty, w dłuższej perspektywie są one opłacalne, ponieważ pomagają uniknąć przyszłych kosztów wynikających z wykluczenia;
8. poprawa dostępu do wykształcenia średniego i obniżanie liczby osób przedwcześnie opuszczających szkołę są niezbędne do zwiększenia możliwości zatrudnienia poszczególnych osób w nowoczesnym społeczeństwie opartym na wiedzy i do promowania integracji społecznej i aktywnego obywatelstwa, a także do wzmocnienia europejskiego modelu społecznego.
W miarę jak zwiększa się zapotrzebowanie rynku pracy na wykwalifikowanych pracowników, coraz ważniejsze staje się zapewnienie młodszemu pokoleniu dostępu do kwalifikacji i umiejętności, tym samym zwiększając perspektywy jego zatrudnienia i integracji społecznej;
9. potrzeba modernizacji uniwersytetów w Europie, biorąc pod uwagę ich powiązane role w dziedzinie edukacji, badań naukowych i innowacji, została uznana nie tylko jako warunek wstępny powodzenia szeroko pojętej strategii lizbońskiej, ale także jako część ogólnego przechodzenia do coraz bardziej zglobalizowanej, opartej na wiedzy gospodarki.
Wzrost liczby studentów i coraz większe koszty dobrej jakościowo edukacji i badań naukowych będą wymagać zwiększenia lub skuteczniejszego wykorzystania zarówno środków publicznych, jak i prywatnych.
Dobre jakościowo szkolnictwo wyższe ma także do odegrania kluczową rolę w edukacji i szkoleniach jako całości, poprzez kształcenie przyszłych nauczycieli oraz aktualizację i odnawianie całej wiedzy leżącej u podstaw edukacji;
10. kształcenie i szkolenie zawodowe ma znaczący wpływ na zatrudnienie i integrację społeczną.
Zapewnianie młodym ludziom odpowiednich kwalifikacji o wysokiej jakości oraz podwyższanie umiejętności i kompetencji grup nisko wykwalifikowanych i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji przynosi znaczące korzyści gospodarcze, nawet w krótkiej perspektywie.
Ramy kwalifikacji oparte na kompetencjach i inne mechanizmy uznawania nabytych doświadczeń propagują skuteczność i równy dostęp poprzez uwzględnianie, oprócz formalnych kwalifikacji, wyników kształcenia nieformalnego i kształcenia incydentalnego.
Zachęcanie do tworzenia partnerstw pomiędzy uczestnikami — włączając w to partnerów społecznych i organizacje sektorowe — może również wzmóc skuteczność oraz atrakcyjność programów kształcenia i szkolenia zawodowego;
11. szybki rozwój technologiczny wraz ze zmianami struktury demograficznej Europy stwarzają potrzebę większych inwestycji w aktualizację i podwyższanie umiejętności, kwalifikacji i kluczowych kompetencji dorosłych, zwłaszcza osób nisko wykwalifikowanych.
Ukierunkowanie inwestycji na aktualizację i podwyższanie obecnych umiejętności i kwalifikacji pracowników jest, w krótkim terminie, szybkim sposobem przyczyniania się do wzrostu gospodarczego i konkurencyjności oraz zniechęcania starzejących się pracowników do przechodzenia na wcześniejszą emeryturę.
Kształcenie dorosłych odgrywa także kluczową rolę w przekazywaniu nowych, ważnych umiejętności takich jak znajomość technologii cyfrowych, tym samym przyczyniając się do większej integracji społecznej i czynnego uczestnictwa w społeczności i społeczeństwie, również po przejściu na emeryturę;
ZACHĘCAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE do:
1. dalszego rozważenia, czy obecne ustalenia dotyczące finansowania systemów edukacji i szkoleń oraz ich regulowania i zarządzania nimi należycie odzwierciedlają potrzebę zapewnienia skuteczności i równego dostępu oraz czy zasoby są optymalnie wykorzystywane.
W związku z tym zachęca się je do przeanalizowania ewentualnych sposobów ulepszenia obecnych ustaleń w celu uniknięcia ukrytych, ale wysokich kosztów braku równego dostępu do edukacji;
2. zapewnienia sprawnego ukierunkowania reform i inwestycji w dziedzinie edukacji i szkoleń, zarówno w dłuższym jak i w krótszym okresie w celu zaspokojenia potrzeb społeczeństwa opartego na wiedzy poprzez lepszą jakość i równy dostęp, w szczególności poprzez skupienie się na edukacji przedszkolnej, ukierunkowanych programach wczesnej interwencji i równym dostępie do systemów edukacji i szkoleń mających na celu zapewnienie możliwości, dostępu, traktowania i wyników niezależnych od statusu społeczno-ekonomicznego i innych czynników, które mogą prowadzić do nierówności w wykształceniu.
Ponadto należy szczególnie promować zapewnianie nauczania o wysokiej jakości na obszarach mniej uprzywilejowanych;
3. zapewnienia odpowiedniego finansowania zasobów ludzkich i — w stosownych przypadkach — zwiększenia finansowania publicznego oraz zachęcania do uzupełniających wkładów z sektora prywatnego w celu zapewnienia sprawiedliwszego dostępu do wyższego wykształcenia.
Także modernizacja sektora kształcenia wyższego i badań naukowych jest istotna dla zwiększenia ich skuteczności.
Należy również wziąć pod uwagę wzmacnianie wspólnych powiązań z podmiotami gospodarczymi w dziedzinie badań naukowych i rozwoju;
4. zapewnienia odpowiedniego finansowania kształcenia dorosłych oraz ustawicznego kształcenia i szkolenia zawodowego oraz zachęcania do aktywnej współpracy z pracodawcami w celu skupienia się na zapotrzebowaniu gospodarki na konkretne umiejętności, w tym na szczeblu regionalnym i lokalnym;
5. popierania badań naukowych nad wynikami reform i inwestycji w dziedzinie edukacji oraz nad korzyściami społecznymi z nich wynikającymi.
Spójne, odpowiednie, rzetelne i oparte na dowodach informacje stanowią podstawę odpowiedzialności oraz podejmowania działań potrzebnych do osiągnięcia jakości, równego dostępu i skuteczności w całym systemie edukacji i szkoleń.
Jednocześnie bieżący nadzór, ocena i kontrola jakości powinny zapewniać obiektywne i przejrzyste informacje zwrotne oraz wsparcie dla rozwoju metod i praktyk nauczania i nauki;
WZYWAJĄ KOMISJĘ I PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE do:
1. współpracy z odpowiednimi sieciami badawczymi w celu dostarczania bardziej wszechstronnych i zintegrowanych analiz wspierających reformy edukacji i szkoleń oraz, w stosownych przypadkach, opracowania porównywalnych w skali międzynarodowej wskaźników skuteczności systemów edukacji i szkoleń oraz równego dostępu do nich;
2. zachęcania do prowadzenia i popierania badań nad społecznym i ekonomicznym wpływem reform edukacji i szkoleń oraz inwestycji w tym zakresie na poziomie krajowym i międzynarodowym.
Istnieje potrzeba większej ilości badań, w szczególności w sektorach, w których obecnie nie prowadzi się ich w wystarczającej ilości, takich jak edukacja przedszkolna, szkolenie zawodowe, uczenie się przez całe życie oraz ekonomika edukacji, w szczególności wpływ wkładu prywatnego;
3. korzystania z odpowiednich wyników badań naukowych oraz istniejących danych w celu połączenia jakości, równego dostępu i skuteczności zarówno przy opracowywaniu krajowych sprawozdań w ramach programu "Edukacja i szkolenia 2010" oraz wspólnego sprawozdania okresowego 2008, jak i w związku z ewentualnym wnioskiem dotyczącym wspólnych celów dla europejskich systemów edukacji i szkoleń oraz propagowania ich po roku 2010;
4. opracowania i realizacji działań w zakresie kształcenia partnerskiego dotyczących skuteczności i równego dostępu w ramach programu prac "Edukacja i szkolenia 2010";
5. odpowiedniego korzystania z programu uczenia się przez całe życie, funduszy strukturalnych oraz siódmego programu ramowego badań w celu wspierania skuteczności systemów edukacji i szkoleń i równego dostępu do nich.
[1] Konkluzje prezydencji na posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23- 24 marca 2000 r. (dok. SN 100/1/00 REV 1).
[2] "Konkretne przyszłe cele systemów edukacji i szkoleń" — sprawozdanie Rady ds. Edukacji dla Rady Europejskiej (dok. 5980/01).
[3] Szczegółowy program prac dotyczący dalszych działań związanych z celami systemów edukacji i szkolenia w Europie, (Dz.U. C 142 z 14.6.2002).
[4] Komunikat Komisji "Skuteczne inwestowanie w edukację i szkolenia: imperatyw dla Europy" (dok. 5269/03).
[5] Dz.U. C 134 z 7.6.2003, str. 3.
[6] "Edukacja i szkolenia 2010:" powodzenie strategii lizbońskiej zależy od pilnych reform — wspólne sprawozdanie okresowe Rady i Komisji na temat realizacji szczegółowego programu prac dotyczącego dalszych działań związanych z celami systemów edukacji i szkoleń w Europie (doc. 6905/04).
Konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie w sprawie przyszłych priorytetów ściślejszej europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego (VET)
(Przegląd konkluzji Rady z 15 listopada 2004 r.)
(2006/C 298/05)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ I PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH ZGROMADZENI W RADZIE,
ŚWIADOMI, że
12 listopada 2002 r. Rada przyjęła rezolucję [1] w sprawie promowania ściślejszej europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego.
Rezolucja ta stała się podstawą deklaracji przyjętej przez ministrów odpowiedzialnych za kształcenie zawodowe i szkolenia w państwach członkowskich UE, krajach EFTA/EOG i krajach kandydujących, przez Komisję i przez europejskich partnerów społecznych na spotkaniu w Kopenhadze 29- 30 listopada 2002 r. jako strategia poprawy wyników, jakości i atrakcyjności kształcenia zawodowego i szkoleń (proces kopenhaski).
Podczas pierwszego przeglądu, któremu poddano proces 14 grudnia 2004 r. [2] w Maastricht, na podstawie konkluzji Rady z 15 listopada 2004 r., uznano, że kwestie VET są na szczeblu europejskim bardziej widoczne i odgrywają istotniejszą rolę oraz że poczyniono znaczne postępy.
Objęły one wiele wspólnych narzędzi i zasad [3].
Komunikat z Maastricht określa priorytety na szczeblach krajowym i europejskim oraz ściślej wiąże proces kopenhaski z programem prac "Edukacja i szkolenia 2010".
3. Od czasu przyjęcia komunikatu z Maastricht przyjęto także ujednolicone ramy EUROPASS, pozwalające na porównywanie kwalifikacji i kompetencji oraz konkluzje Rady w sprawie roli rozwoju umiejętności i kompetencji [4].
Sukcesem zakończyły się konsultacje w sprawie europejskich ram kwalifikacji; trwają też dalsze prace nad rozwojem systemu punktów w dziedzinie VET (ECVET), który jest obecnie poddawany konsultacjom społecznym.
4. Poprawiona strategia lizbońska i zintegrowane wytyczne dotyczące wzrostu i zatrudnienia na lata 2005-2008 [5] podkreślają centralną rolę edukacji i szkoleń w agendzie Unii Europejskiej.
Strategia wzywa państwa członkowskie do rozszerzenia zakresu inwestycji w kapitał ludzki oraz ich udoskonalania, a także do przystosowania systemów kształcenia i szkolenia zawodowego w odpowiedzi na wyzwania stawiane przez globalizację, zmiany demograficzne oraz innowacje techniczne.
Zgodnie ze wspólnym sprawozdaniem okresowym z 2006 r. z postępów w realizacji programu prac "Edukacja i szkolenia 2010". [6] "Do największych wyzwań w przyszłości należeć będzie poprawa jakości i zwiększenie atrakcyjności kształcenia i szkolenia zawodowego".
Podaje ono również, że: "dążenie do doskonałości … powinno iść w parze z dążeniem do większej dostępności i integracji społecznej."
PODKREŚLAJĄ, że
1. Kształcenie i szkolenie zawodowe powinny zwiększać solidne podstawy w zakresie wiedzy i umiejętności koniecznych w życiu zawodowym, podkreślając jednocześnie wybitne osiągnięcia na wszystkich poziomach.
W strategiach i wzorcach działania należy uwzględniać skutki inwestowania w różne poziomy umiejętności i kompetencji.
Nauczanie umiejętności na poziomie średnim oraz umiejętności technicznych, a także umiejętności wysoce specjalistycznych powinno odbywać się na większą skalę, tak by zaradzić brakom i wspierać innowacje i rozwój społeczeństwa opartego na wiedzy.
2. VET odgrywa podwójną rolę: wspiera konkurencyjność i zwiększa spójność społeczną.
[7] Strategie związane z VET powinny dotyczyć wszystkich grup społecznych i oferować osobom zdolniejszym atrakcyjne i wymagające ścieżki kariery, ale nie zapominać jednocześnie o tych, którzy mają gorsze warunki zdobywania wykształcenia i są zagrożeni wykluczeniem z rynku pracy — w szczególności o tych, którzy przedwcześnie opuszczają szkoły, o tych, którzy mają niskie kwalifikacje lub nie mają ich wcale, osobach o specjalnych potrzebach edukacyjnych, osobach ze środowisk imigrantów oraz o starszych pracownikach;
3. Edukacja podstawowa powinna zapewnić młodym ludziom wiedzę, umiejętności, wartości i postawy konieczne do dalszego uczenia się, zatrudnienia oraz przedsiębiorczości, a także przygotować uczniów do realizacji ścieżki kształcenia ogólnego, ścieżki kształcenia i szkolenia zawodowego lub połączenia obu ścieżek;
4. W trakcie kształcenia i szkolenia zawodowego młodzi ludzie powinni nabywać umiejętności i kompetencje istotne dla wymogów rynku pracy i uczenia się przez całe życie.
Wymaga to strategii służących zmniejszaniu liczby osób opuszczających szkoły i kursy zawodowe przed ich ukończeniem, oraz ułatwiających przechodzenie ze szkół na rynek pracy, na przykład przez łączenie edukacji i szkoleń z pracą dzięki stażom i nauczaniu związanym z pracą.
5. Umiejętności i kompetencje dorosłych pracowników powinny być promowane przez zachęcanie do uznawania umiejętności nabytych uprzednio dzięki szkoleniom i doświadczeniu zawodowemu.
Osobom pracującym należy zapewnić możliwość szkolenia i ocenić jednocześnie możliwości i korzyści wynikające ze zrównoważonego podziału obciążeń finansowych.
Możliwości szkolenia powinny również być dostępne osobom i grupom mniej uprzywilejowanym, w szczególności tym mniej wykształconym;
6. Różnorodność europejskich systemów VET jest wartością, która stanowi podstawę wzajemnego uczenia się i która inspiruje do reform.
Równocześnie różnorodność sprawia, że konieczna jest większa przejrzystość i wspólne podejście do kwestii jakości, czyli wzajemna wiarygodność systemów i wzorców dotyczących VET.
Celem powinno być promowanie europejskiego obszaru VET, w którym kwalifikacje i umiejętności nabyte w jednym kraju są uznawane w całej Europie, co wspiera mobilność młodzieży i osób dorosłych.
UZNAJĄ, że
proces kopenhaski odegrał zasadniczą rolę w uświadamianiu osobom odpowiedzialnym za decyzje polityczne znaczenia VET.
Przyczynił się do zwiększenia znaczenia VET jako części strategii lizbońskiej.
Proces ułatwia uzgadnianie wspólnych europejskich celów, omawianie modeli i inicjatyw krajowych oraz wymianę dobrych wzorów na szczeblu europejskim.
Na szczeblu krajowym proces przyczynił się do zwiększenia zainteresowania VET i zainspirował do reform krajowych.
PODKREŚLAJĄ, że
1. W przyszłości należy poszerzyć specjalne działania dotyczące VET.
Proces kopenhaski powinien być kontynuowany w ramach programu prac "Edukacja i szkolenia 2010".
Należy zapewnić ukierunkowane i całościowe podejście, w ramach którego różne inicjatywy i narzędzia łączą się i wzmacniają i w ramach którego VET jest rozwijane na wszystkich poziomach jako istotna część uczenia się przez całe życie i jest ściśle powiązane z wykształceniem ogólnym.
Należy położyć nacisk na włączenie partnerów społecznych i organizacji sektorowych we wszystkie etapy prac i na przekazywanie krajowych doświadczeń, tak by zostały wykorzystane w pracy na rzecz rozwoju na szczeblu europejskim.
2. Środki są dobrowolne i powinny być przyjmowane w ramach współpracy opierającej się na inicjatywie oddolnej.
ZGADZAJĄ SIĘ, że
Priorytety z Kopenhagi i Maastricht pozostają w mocy i powinny w czasie następnej fazy zostać udoskonalone w następujący sposób:
1.
Polityka skoncentrowana na poprawie atrakcyjności i jakości VET
Państwa członkowskie powinny przywiązywać większą wagę do wizerunku, statusu i atrakcyjności VET.
Wymaga to:
- ulepszonego poradnictwa przez całe życie służącego lepszemu uwzględnieniu możliwości i wymogów VET oraz możliwości i wymogów życia zawodowego, w tym zwiększonego poradnictwa zawodowego, informacji i doradztwa w szkołach;
- otwartych systemów VET, oferujących dostęp do elastycznych, zindywidualizowanych ścieżek i tworzących lepsze warunki do podjęcia pracy, przejścia do dalszych etapów edukacji i szkoleń, w tym kształcenia wyższego, i wspierających nabywanie umiejętności przez dorosłych na rynku pracy;
- ścisłych związków z życiem zawodowym, zarówno w przypadku wstępnego, jak i ustawicznego kształcenia i szkolenia zawodowego, a także zwiększenia możliwości uczenia się w miejscu pracy;
- promowania uznania kształcenia nieformalnego i kształcenia incydentalnego w celu wspierania rozwoju kariery i uczenia się przez całe życie;
- środków w celu zwiększenia zainteresowania i uczestnictwa mężczyzn lub kobiet w tych obszarach VET, w których są oni/one niedostatecznie reprezentowani/reprezentowane, na przykład kobiety w dziedzinie techniki;
- rozwijania i podkreślania doskonałości w nabywaniu umiejętności, na przykład przez stosowanie norm na poziomie światowym lub organizowanie konkursów umiejętności. [8]
Poprawiając atrakcyjność i jakość VET, należy położyć większy nacisk na lepsze zarządzanie systemami VET i dostarczycielami programów VET [9].
Oznacza to:
- reagowanie na potrzeby poszczególnych osób i na potrzeby rynku pracy, łącznie z przewidywaniem potrzeb w zakresie kwalifikacji.
Należy zwracać szczególną uwagę na potrzeby małych i średnich przedsiębiorstw;
- zapewnianie jakości na poziomie kraju i poprawę jakości zgodnie z konkluzjami Rady w sprawie zapewniania jakości w VET […]; [10]
- zwiększanie publicznych i prywatnych inwestycji w VET poprzez rozwój zrównoważonych i wspólnych mechanizmów finansowania oraz zrównoważonych i wspólnych mechanizmów inwestycyjnych;
- zwiększoną przejrzystość systemów VET;
- większą rolę przywódczą odgrywaną w strategiach krajowych przez instytucje lub dostarczycieli szkoleń;
- wysoko wykwalifikowanych nauczycieli i szkoleniowców, którzy ustawicznie doskonalą swoje umiejętności zawodowe;
- aktywne partnerstwo różnych osób odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji i uczestników, w szczególności partnerów społecznych i organizacji sektorowych na szczeblach krajowym, regionalnym i lokalnym.
2.
Rozwój i wdrożenie wspólnych narzędzi VET
Należy dalej rozwijać wspólne europejskie narzędzia, tak aby zmierzać do utworzenia europejskiego obszaru VET i wspierać konkurencyjność europejskiego rynku pracy.
Celem powinno być udostępnienie uzgodnionych narzędzi do 2010 r.
Dalsze rozwijanie:
a) wspólnych europejskich narzędzi specjalnie przygotowanych dla VET, poprzez:
- rozwijanie i testowanie europejskiego systemu punktów w dziedzinie VET (ECVET) jako narzędzia kumulowania i transferu punktów, z uwzględnieniem specyfiki VET i doświadczeń zdobytych w czasie stosowania europejskiego systemu transferu i kumulowania punktów (ECTS) w szkolnictwie wyższym;
- zwiększenie współpracy w dziedzinie poprawy jakości przez stosowanie europejskiej sieci zapewniania jakości VET (ENQA-VET) w celu wypracowania wspólnego podejścia do zapewniania jakości oraz budowania wzajemnego zaufania.
Należy kontynuować współpracę ze szkołami wyższymi;
b) wspólnych europejskich narzędzi, w których VET odgrywa znaczącą rolę, poprzez:
- rozwijanie i testowanie europejskich ram kwalifikacji (EQF) opartych na wynikach nauczania, zapewniając równe traktowanie i lepsze powiązania pomiędzy sektorem VET a sektorem szkolnictwa wyższego oraz uwzględniając międzynarodowe kwalifikacje sektorowe;
- dalsze rozwijanie EUROPASS jako jednolitych europejskich ram przejrzystości i narzędzia uznawania kształcenia nieformalnego i kształcenia incydentalnego, tak aby wesprzeć i uzupełnić wprowadzanie europejskich ram kwalifikacji i ECVET.
Wdrożenie:
a) wspólnych europejskich narzędzi specjalnie przygotowanych dla VET, poprzez:
- uczestnictwo w testowaniu ECVET i ułatwianie jego wdrożenia;
- korzystanie z zasad leżących u podstaw wspólnych ram zapewniania jakości, o których mowa w konkluzjach Rady w sprawie zapewniania jakości w VET z maja 2004 r., w celu propagowania poprawy jakości i szerszego uczestnictwa w sieci ENQA–VET;
b) wspólnych europejskich narzędzi, w których VET odgrywa znaczącą rolę, poprzez:
- powiązanie krajowych systemów lub ram kwalifikacji z systemem EQF;
- wspieranie krajowych systemów kwalifikacji przy wprowadzaniu międzynarodowych kwalifikacji sektorowych, wykorzystując EQF jako punkt referencyjny;
- propagowanie szerokiego stosowania EUROPASS.
3.
Doskonalenie wzajemnego uczenia się
Konieczne jest bardziej systematyczne podejście do wzajemnego uczenia się, współpracy i dzielenia się doświadczeniami i know-how.
Należy to ułatwiać przez:
- wspólne pojęcia i definicje uzgodnione na szczeblu europejskim, tak aby uczynić krajowe rozwiązania, modele i normy bardziej zrozumiałymi;
- fundusze Komisji na badania i przeglądy dotyczące konkretnych tematów, tak aby pogłębić zrozumienie europejskich systemów i wzorów działań związanych z VET oraz ich powiązania z rynkiem pracy i innymi sektorami edukacji;
- monitorowanie przez Komisję sieci, wymiany przykładowych wzorców i rozwój mechanizmów, które można wykorzystać do propagowania wiedzy i kompetencji;
- systematyczne i elastyczne ramy wspierania działań w zakresie kształcenia partnerskiego w dziedzinie VET.
Ramy powinny również wspierać zdecentralizowane kształcenie partnerskie.
Odpowiednie i spójne dane i wskaźniki mają kluczowe znaczenie dla zrozumienia, co dzieje się w ramach VET, dla wzmocnienia wzajemnego uczenia się i dla stworzenia podstaw polityki szkoleń opartej na dowodach naukowych.
Do czasu następnej ministerialnej konferencji poświęconej tej kwestii, która odbędzie się w 2008 r., Komisja powinna:
- zwracać szczególną uwagę na poprawę zakresu, precyzji i wiarygodności statystyk dotyczących VET, tak aby możliwe było szacowanie postępów w rozwoju VET;
- zwracać uwagę na rozwój elementu VET w spójnych ramach wskaźników i wzorców; [11]
- zwracać szczególną uwagę na rozwój informacji statystycznych dotyczących inwestowania w VET i jego finansowania.
Najlepszym sposobem osiągnięcia tego celu byłoby wykorzystanie i łączenie w najkorzystniejszy sposób istniejących danych przy zagwarantowaniu odpowiednich danych krajowych/regionalnych na temat VET oraz spójności i porównywalności z innymi danymi dotyczącymi edukacji i szkolenia.
4.
Włączenie wszystkich zainteresowanych stron
Sukces procesu kopenhaskiego zależy od aktywnego zaangażowania wszystkich stron zainteresowanych VET, w tym w szczególności partnerów społecznych na szczeblu europejskim i krajowym, organizacji sektorowych i dostawców VET.
Wymaga to:
- spójnych i zrozumiałych informacji o procesie, jego podstawach, priorytetach i działaniach oraz skutecznego transferu wyników;
- aktywnego uczestnictwa zainteresowanych stron we wszystkich etapach procesu, na szczeblu europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym;
- nacisku na zaangażowanie dostawców VET, nauczycieli i szkoleniowców w testowanie i wdrażanie wyników procesu;
- zaangażowania, w odpowiednich przypadkach, uczących się i ich organizacji na szczeblu krajowym i europejskim.
WZYWAJĄ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE I KOMISJĘ W RAMACH ICH KOMPETENCJI
do wdrożenia procesu kopenhaskiego przez:
- efektywne wykorzystanie funduszy strukturalnych w celu wspierania reform VET na szczeblu krajowym;
- planowe wykorzystanie nowego programu uczenia się przez całe życie, tak aby wspierać ten proces, w szczególności przez innowacje, testowanie, eksperymenty i wdrażanie;
- aktywne uczestnictwo właściwych agencji, organów i komitetów wspólnotowych;
- ścisłą współpracę z Eurostatem, OECD, CEDEFOP i ETF w dziedzinie statystyki, wskaźników i wzorców;
- wymianę informacji, wiedzy i wyników z państwami trzecimi, szczególnie z państwami objętymi rozszerzoną europejską polityka sąsiedztwa.
Należy pogłębić współpracę z dobrze radzącymi sobie krajami i z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak OECD.
Należy zapewnić wszystkim państwom członkowskim prawo uczestnictwa w tych pracach.
Przygotowując roczne sprawozdanie z wykonania krajowych programów reform w ramach strategii lizbońskiej, należy zwrócić szczególną uwagę na postępy w dziedzinie VET.
Zintegrowane sprawozdanie z dwóch lat na temat wykonania programu prac "Edukacja i szkolenia 2010" powinno zawierać oddzielną część dotyczącą VET, pozwalającą na monitorowanie postępów i określanie najważniejszych wyników, które należy przedstawić Radzie Europejskiej.
[1] Dz.U. L 13 z 18.1.2003, str. 2.
[2] Dok. 13832/04.
[3] Rezolucja w sprawie poradnictwa przez całe życie (dok. 9286/04);Konkluzje w sprawie identyfikacji i zatwierdzania kształcenia nieformalnego oraz incydentalnego (Dok. 9600/04);Konkluzje w sprawie zapewniania jakości w VET (dok. 9599/04).
[4] Europass (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 6);Konkluzje w sprawie umiejętności i kompetencji (Dz.U. C 292 z 24.11.2005, str. 3).
[5] Dok. 9341/2/05.
[11] Konkluzje Rady z dnia 24 maja 2005 r. dotyczące nowych wskaźników w dziedzinie kształcenia i szkoleń (Dz.U. C 141 z 10.6.2005, str. 7).
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego rozpoczynającego debatę nad stanowiskiem Wspólnoty w sprawie programu oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa
COM(2005) 275 końcowy
(2006/C 88/08)
Dnia 29 czerwca 2005 r., Komisja, działając na podstawie art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Rolnictwa, Rozwoju Wsi i Środowiska Naturalnego, której powierzono przygotowanie prac Komitetu na ten temat, wydała opinię w dniu 25 stycznia 2006 r.
(Sprawozdawca: Gabriel SARRÓ IPARRAGUIRRE).
Na 424. sesji plenarnej w dniach 14 — 15 lutego 2006 r. (posiedzenie z dnia 14 lutego 2006 r.) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 100 do 1, przy 3 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:
1.
Wnioski i zalecenia
Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
1.1 z zadowoleniem przyjmuje rozpoczęcie debaty nad stanowiskiem Wspólnoty w sprawie programu oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa;
1.2 podkreśla chęć aktywnego uczestnictwa w wynikających z niej pracach;
1.3 zaleca Komisji, aby oprócz koniecznej koordynacji między swoimi wydziałami mającymi kompetencje w dziedzinie oznakowania ekologicznego prowadziła także ścisłą współpracę z organizacjami międzynarodowymi o kompetencjach w tej dziedzinie, jak FAO (Światowa Organizacja Żywności), WTO (Światowa Organizacja Handlu), OECD (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju), UNCTAD (Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju), ISEAL (International Social and Environmental Accreditation Labelling — międzynarodowy system akredytacji oznakowania produktów ekologicznych i społecznie odpowiedzialnych) oraz ISO (Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna);
1.4 proponuje Komisji, aby jednocześnie utrzymywała stały dialog z zainteresowanymi stronami z organizacji ekologicznych, społecznych, a szczególnie z branż przedmiotowych (rybołówstwa, przetwórstwa i handlu) oraz z konsumentami;
1.5 uważa, że w obecnej chwili oraz ze względu na skomplikowanie sytuacji w tej sprawie, lepiej jest wybrać trzecią z opcji przedstawionych w komunikacie Komisji, tj. ustalenie minimalnych wymogów dla dobrowolnych programów oznakowania ekologicznego;
1.6 stwierdza jednak, że te minimalne wymogi muszą być dosyć rygorystyczne i poparte przepisami, które będą zapobiegać ich łamaniu i przewidywać za to sankcje;
1.7 zwraca uwagę na fakt, że oznaczenia ekologiczne przyjęte już przez regionalne organizacje rybołówstwa, zgodne z uregulowaniami przyjętymi przez samą Unię Europejską (np. oznaczenie "Bezpieczne dla Delfinów" Międzynarodowego Programu Ochrony Delfinów [1] (AIDCP)), powinny w każdym przypadku być poszanowane, a także należy wymagać poszanowania ich od podmiotów działających na rynku, poprzez wdrożenie jasnych przepisów wykonawczych;
1.8 wzywa Komisję, aby poświęciła szczególną uwagę problemom wynikającym z kosztów, jakie niesie ze sobą wprowadzenie oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa oraz odpowiedniego ich rozłożenia w łańcuchu wartości pomiędzy producentami, przetwórcami, dystrybutorami oraz konsumentami.
2.
Uzasadnienie
2.1 W lutym 2004 r. Rada Unii Europejskiej uznała za konieczne włączenie do swojego programu politycznego otwarcia debaty w sprawie oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa.
W dotyczącym tej kwestii komunikacie Rada podkreśliła, że zaproponuje warunki identyfikacji sposobów połowów, a także możliwości bieżącego odtwarzania historii produktu, od kutra rybackiego aż do konsumenta, z zapewnieniem przestrzegania zasad odpowiedzialnego rybołówstwa i handlu.
2.1.1 Rada uważała wówczas, że Wspólnota powinna odgrywać główną rolę w tej debacie, która odbywa się na różnych forach międzynarodowych.
2.1.2 Za pośrednictwem omawianego komunikatu Komisja rozpoczęła debatę nad stanowiskiem Wspólnoty w sprawie oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa i zaprosiła pozostałe instytucje Unii Europejskiej do wyrażenia swojego punktu widzenia, czego ostatecznym celem jest stworzenie inicjatyw legislacyjnych i innych zaleceń.
2.1.3 W związku z tym do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego należy teraz wypowiedzenie się na temat tego wniosku i wyrażenie swojego stanowiska.
2.1.4 Gdy w niniejszej opinii jest mowa o "produktach rybołówstwa", należy rozumieć, że określenie to dotyczy również produktów akwakultury, bez wchodzenia w detale szczególnych cech środowiskowych każdej z tych działalności.
2.2 Sytuacja dotychczasowa
2.2.1 Omawiany komunikat Komisji jest efektem znacznych wysiłków w celu stworzenia syntezy skomplikowanej sytuacji prawnej i praktycznej; dlatego też Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pragnie w pierwszej kolejności pogratulować odpowiedniemu wydziałowi Komisji dobrego wykonania tego zadania.
Wypada przypomnieć, że Komitet odniósł się już w sposób ogólny do niektórych kwestii sformułowanych teraz konkretnie przy oznakowaniu ekologicznym dla produktów rybołówstwa w swojej opinii w sprawie etycznego handlu i systemów gwarancji konsumenckiej [2].
2.2.2 Aby móc usytuować tę debatę w aktualnym kontekście, należy wziąć pod uwagę, że odpowiedni Komitet FAO, agencji ONZ o kompetencjach w dziedzinie rybołówstwa, przyjął niedawno (11 i 13 marca br.) własne Wytyczne na temat oznakowania ekologicznego dla ryb i produktów rybołówstwa z łowisk morskich, konsultowane z ekspertami i zredagowane w październiku 2004 r.
[3] Początek debaty w FAO miał miejsce już w 1998 r.
2.2.3 Niniejsza opinia nie może dokładnie odtwarzać treści wytycznych wspomnianych w punkcie powyżej, ale trzeba tu podkreślić, że zawierają one istotne wymogi minimalne oraz kryteria służące do określenia, czy danemu łowisku można nadać oznaczenie ekologiczne, zakładając, że jednostką certyfikacji ma być łowisko.
Krotko mówiąc, konieczny jest zestaw zasad, ramy kontroli administracyjnej oraz solidne dane naukowe na temat istniejących zasobów i wpływu rybołówstwa na dany ekosystem.
Z drugiej strony, FAO opracowała wytyczne dotyczące tworzenia zasad zrównoważonego rybołówstwa oraz, przede wszystkim, obowiązujących mechanizmów akredytacji i certyfikacji.
W szczególności należy podkreślić, że wytyczne FAO wymieniają jako podstawowe wymogi funkcjonowania systemu oznakowania ekologicznego: przejrzystość, udział wszystkich zainteresowanych stron, przepisy dotyczące zgłaszania, tworzenie rejestru, przegląd i korektę procedur i norm, dysponowanie wystarczającymi zasobami ludzkimi i finansowymi, odpowiedzialność finansową, dostępność informacji i systemów utrzymywania, zawieszania lub odbierania akredytacji, oraz odpowiednie prawa do zgłaszania skarg.
2.2.4 Jednocześnie należy wziąć pod uwagę, że oznakowanie ekologiczne jest działaniem stosunkowo nowym i stosowanym głównie w państwach należących do OECD (Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju) [4] oraz że w WTO (Światowej Organizacji Handlu) trwają prace na ten temat.
Ponadto Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) opracowała własne kryteria metodologiczne i koncepcyjne dotyczące zarządzania jakością ekologiczną poprzez szereg norm ISO 14000.
Komisja musi podjąć znaczny wysiłek, aby przyjęte normy były spójne i zharmonizowane z istniejącymi wytycznymi i normami międzynarodowymi.
2.2.5 Poszczególne Państwa Członkowskie oraz, w zależności od ich modeli ustrojowych, niektóre ich jednostki regionalne posiadają kompetencje w tej dziedzinie; w jednych przypadkach rozwinięto odpowiednie działania, a w innych jeszcze nie.
W Unii Europejskiej istnieje zatem wiele różnych oznaczeń ekologicznych, publicznych i prywatnych, ponadnarodowych, narodowych i regionalnych, co może powodować zagubienie konsumentów i podmiotów działających na różnych rynkach [5].
2.2.6 Dlatego też, ze względu na znaczne rozbieżności prawne oraz różnorodność oznaczeń ekologicznych istniejących obecnie na różnych rynkach, konieczne jest podejście multidyscyplinarne, mające na celu harmonizację.
2.2.7 Poprzez przyjęcie w dniu 23 marca 1992 r. Rozporządzenia Rady 880/92 [6] Unia Europejska uzyskała pierwsze zharmonizowane oznaczenie ekologiczne.
Rewizja tego rozporządzenia, która miała miejsce pięć lat temu, w postaci obowiązującego obecnie rozporządzenia [7], ustanowiła system oznakowania ekologicznego różnych kategorii produktów, do których jednak nie zaliczają się produkty rybołówstwa.
Dlatego też Komisja powinna dokładnie zbadać możliwości rozszerzenia obecnie obowiązującego oznakowania tak, aby objęło też produkty rybołówstwa i akwakultury.
2.2.8 Należy pamiętać, że debata na temat systemów oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa odbywa się w kontekście bieżących polityk Unii Europejskiej.
Chodzi tu konkretnie o Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego, przyjęty we wspólnej decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 1600/2002/WE, z dnia 22 lipca 2002 r.
[8] oraz Plan Działań Wspólnotowych włączający wymogi ochrony środowiska do Wspólnej Polityki Rybołówstwa [9], w którym rozważa się analizę oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa jako środek uzupełniający.
2.2.9 Komitet pragnie zwrócić uwagę Komisji, pozostałych instytucji i zainteresowanych podmiotów UE na istnienie systemu zharmonizowanego i ujednoliconego zastosowania oznakowania, które bez wątpienia można uznać za ekologiczne, gdyż gwarantuje ono przestrzeganie dyrektyw dotyczących recyklingu opakowań [10], chociaż omawiana sytuacja nie jest taka sama.
Mowa tu o tzw. "zielonym punkcie", który jest umieszczany w krajach Unii Europejskiej na większości opakowań nadających się do przetworzenia.
Oznaczenie to było zarejestrowanym znakiem pewnego niemieckiego przedsiębiorstwa, które w 1996 r. przeniosło swą siedzibę do Brukseli i zezwoliło na stosowanie znaku, jako formę współpracy z większością Państw Członkowskich i krajów trzecich, a także z podmiotami gospodarczymi zajmującymi się prawidłowym zarządzaniem przetwarzaniem opakowań.
Aktualnie podstawę prawną stanowią dyrektywy wspólnotowe i rozwijające je przepisy krajowe, co w praktyce może doprowadzić do zastosowania jednego tylko znaku o jasnym przesłaniu, poprzez działanie prywatnej organizacji (Packaging Recovery Organisation Europe s.p.r.l.) monitorującej harmonizację kryteriów, oraz do ich rozwijania przez różne organizacje krajowe w większości Państw Członkowskich [11].
2.2.10 Biorąc pod uwagę sytuację dotychczasową, Komitet jest zdania, że debata dotycząca oznakowania ekologicznego produktów rybołówstwa i akwakultury odbywa się w Unii Europejskiej w odpowiednim momencie; dlatego też nie powinny mieć miejsca opóźnienia ani zbytnie przedłużanie terminów niezbędnych do rozwiązania tej skomplikowanej kwestii.
Debata ta powinna być oparta na wytycznych FAO, ale bez rezygnacji z własnych kryteriów UE oraz ulepszania ich w miarę możliwości, z zastosowaniem podejścia multidyscyplinarnego i kryterium harmonizacji, mając za główne cele ochronę środowiska naturalnego, zasobów i służbę konsumentom.
3.
Uwagi ogólne
3.1 Różne podejścia
3.1.1 FAO, organizacja o kompetencjach w dziedzinie rybołówstwa i w związku z tym stanowiąca punkt odniesienia dla różnych regionalnych organizacji rybołówstwa, powiązanych z obecnym systemem prawa morza, obowiązującym od przyjęcia Konwencji ONZ o prawie morza, skoncentrowała się w swoich pracach nad oznakowaniem produktów rybołówstwa na ochronie zasobów i tylko pośrednio odnosi się do pozostałych faz wprowadzania produktów na rynek.
3.1.2 Z drugiej strony, prace innych organizacji międzynarodowych, a w szczególności WTO [12] i UNCTAD, skupione są na tym, aby w ramach Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu systemy oznakowania ekologicznego nie stanowiły niedozwolonych barier dla handlu międzynarodowego, oraz żeby nie stawiały w gorszej sytuacji krajów rozwijających się [13].
Prace tych organizacji mają na celu uzgodnienie środków uzupełniających w dziedzinie odpowiedzialnego rybołówstwa — jak np. oznakowanie ekologiczne — z normami międzynarodowymi, które zabraniają ustanawiania barier technicznych lub środków o zbliżonym efekcie na handel międzynarodowy, mając przy tym na uwadze konieczność współpracy na rzecz tego, aby państwa posiadające mniej zasobów technicznych i finansowych potrzebnych do wdrożenia oznakowania ekologicznego mogły otrzymać konieczne wsparcie w tym celu.
W tym kontekście Komitet uważa, że oznakowanie ekologiczne produktów rybołówstwa nie stanowi samo w sobie bariery dla handlu międzynarodowego, pod warunkiem, że w przepisach go dotyczących zostaną przewidziane konieczne mechanizmy przejrzystości i równości dostępu.
3.1.3 Ponadto, prace ISO i innych organizacji normalizacyjnych koncentrują się raczej na metodologii i dobrych praktykach w zarządzaniu środowiskowym i powiązanym z tym oznakowaniem ekologicznym; nie powstały żadne dokumenty uwzględniające specyfikę produktów rybołówstwa.
3.1.4 Jedynie prace FAO odnoszą się wyraźnie do oznakowania ekologicznego produktów rybołówstwa, ale podzielamy zdanie Komisji, że każda podjęta decyzja musi być oparta nie tylko na przestrzeganiu ustaleń organizacji międzynarodowych, lecz także na zharmonizowaniu różnych stanowisk, zależnych od charakteru i zadań tych organizacji.
3.1.5 Biorąc pod uwagę powyższe fakty, EKES uważa, że wniosek legislacyjny, który ma być przyjęty przez Komisję, powinien uwzględniać poza pracami międzynarodowymi znaczny dorobek wspólnotowy i doświadczenia Unii Europejskiej wynikające z obecnie stosowanego systemu oznakowania ekologicznego (oraz równoległe doświadczenia z "zielonym punktem"); wydziały posiadające kompetencje w dziedzinie rybołówstwa powinny koordynować swoje działania z wydziałami kompetentnymi w dziedzinie środowiska naturalnego i harmonizacji rynków, tak aby nie pojawiały się niepotrzebne zaburzenia czy nie powstawało jeszcze więcej nowych oznakowań, co nie dość, że nie spełnia swej roli wobec podmiotów działających na rynku i konsumentów, to powoduje jeszcze większy zamęt.
Pomimo związanych z tym trudności, Komisja powinna ustalić harmonogram zapewniający, że jej wniosek legislacyjny nie zostanie przyjęty później niż na koniec pierwszej połowy 2006 r.
3.2 Różne sytuacje w dziedzinie oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa
3.2.1 Wobec braku podstawowego uregulowania prawnego — co trafnie wskazano w dokumencie Komisji — które nadawałoby dość rygorystyczne warunki dla harmonizacji kryteriów, pojawiają się różne sytuacje faktyczne, z których jedne można traktować jako przykłady do naśladowania, a inne jako przykłady praktyk, które należy zlikwidować.
3.2.2 Z analizy dostępnej dokumentacji [14], np. obowiązującego prawodawstwa międzynarodowego, wynika, że mamy do czynienia z różnorodnością sytuacji, które nie zawsze spełniają wymogi przejrzystości i sprawiedliwości, stanowiących niezbędny element wszelkich systemów oznakowania ekologicznego.
3.2.3 W pewnych przypadkach mamy do czynienia z dobrowolnymi mechanizmami, powstałymi we współpracy między podmiotami działającymi na rynku a organizacjami społeczeństwa obywatelskiego.
Organizacje te dysponują zasadami przyznawania, certyfikacji i stosowania ich oznaczenia ekologicznego, które są jasne, sprawiedliwe i dostępne dla wszystkich i które stosuje się na różnych łowiskach w różnych krajach świata.
Organizacje tego typu mają komitety konsultacyjne i dysponują odpowiednimi mechanizmami kontrolnymi.
3.2.4 Jednak w innych przypadkach (które wymienia Komisja w omawianym komunikacie) mamy do czynienia zaledwie z prywatnymi "logo" ekologicznymi, których zasady nie istnieją lub nie są udostępnione publicznie, a ich zastosowanie praktyczne odbiega od kodeksów dobrych praktyk w dziedzinie oznakowania ekologicznego.
Jeden z tych przypadków może służyć za przykład ilustrujący szkodliwe skutki zastosowania oznaczenia ekologicznego do produktów rybołówstwa, które narusza prawodawstwo międzynarodowe, tworzy niepożądane bariery dla handlu międzynarodowego i opiera się na metodologii zupełnie niezgodnej z jakimikolwiek zaleceniami w dziedzinie oznakowania ekologicznego, tworząc, według pewnego wysokiego urzędnika europejskiego, "faktyczny monopol".
3.2.5 Tego typu przykłady wykazują, że obecny stan rzeczy, gdzie możliwe jest tworzenie oznakowań ekologicznych bez solidnej podstawy prawnej, a nawet niezgodnie z istniejącym prawodawstwem międzynarodowym i wspólnotowym, nie może już dłużej trwać, ponieważ przynosi to szkodę producentom, konsumentom i innym zainteresowanym stronom.
3.2.6 W przypadku tuńczyka poławianego we wschodniej części Oceanu Spokojnego, właściwa regionalna organizacja rybołówstwa, Inter-American Tropical Tuna Commission (Ogólnoamerykańska komisja ds. tuńczyka tropikalnego) poparła przyjęcie Porozumienia w sprawie Międzynarodowego Programu Ochrony Delfinów (AIDCP) [15], do którego dobrowolnie przyłączyła się Unia Europejska poprzez decyzję Rady nr 1993/37/WE z 26 kwietnia 1999 r.
[16] Porozumienie to nadaje zasady dla własnego oznaczenia ekologicznego, popieranego także przez Wspólnotę Europejską, co jest obecnie przedmiotem debaty legislacyjnej w Parlamencie Europejskim [17].
3.2.7 Ta szczególna sytuacja powinna zostać uwzględniona jako przyczynek do analizy i stworzenia wniosku dotyczącego rozporządzenia w tej dziedzinie, jako że w przypadkach, gdy regionalna organizacja rybołówstwa kompetentna dla danego łowiska promuje własne oznakowanie ekologiczne zgodne z zasadami FAO, Unia Europejska powinna, po pierwsze, uczestniczyć w pracach dążących do zapewnienia, że metodologia certyfikacji i wydawania oznaczeń spełnia stawiane wymogi, a po drugie powinna przewidzieć we własnych przepisach zastosowanie takich oznaczeń oraz zakazanie takich, które naruszają jej przepisy.
3.2.8 Komitet jest zdania, że każde prywatne oznakowanie ekologiczne produktów rybołówstwa i akwakultury musi być poddane rygorystycznym kryteriom akredytacji i niezależnej certyfikacji, oraz uważa, że wniosek legislacyjny opracowywany przez Komisję powinien ustanowić stworzenie rejestru publicznego dostępnego dla wszystkich zainteresowanych oraz dla podmiotów działających na rynku produktów rybołówstwa i akwakultury, umożliwiającego sprawdzenie, które oznakowania będące w użytku spełniają prawnie ustanowione wymogi.
4.
Uwagi szczegółowe
4.1 Wdrażanie, certyfikacja, przyznawanie, nadzór i sankcje
4.1.1 Oznakowanie ekologiczne musi wyraźnie odróżniać się od ogólnych przepisów o oznakowaniu produktów spożywczych.
Zastosowanie oznaczenia ekologicznego nie stanowi samo w sobie dowodu przestrzegania przepisów, których przestrzeganie jest oczywiście i tak wymagane, (również wobec produktów nieoznakowanych ekologicznie), lecz jest dowodem spełniania pewnych wysokich standardów ochrony środowiska, które w interesującym nas przypadku obejmują praktyki odpowiedzialnego rybołówstwa, zachowanie zasobów produktu objętego oznakowaniem oraz minimalizację szkód dla różnorodności biologicznej i szeroko pojętego środowiska morskiego.
4.1.2 Oznakowanie ekologiczne produktów rybołówstwa, podobnie jak jakiegokolwiek innego produktu eksploatowanego z zasobów naturalnych czy pochodzącego z akwakultury, mogłoby być przyznawane zarówno produktom nieprzetworzonym (całe ryby, świeże lub mrożone), jak i przetworzonym, czy to mrożonym, czy solonym, konserwowanym, gotowym do podgrzania czy przygotowanym na bazie mięsa rybnego.
W pierwszym przypadku, oznaczenie ekologiczne powinno stanowić gwarancję, że metody połowów przeprowadzonych przez rybaków są zgodne nie tylko z zasadami kontroli danego łowiska, lecz także z Kodeksem Odpowiedzialnego Rybołówstwa FAO.
W drugim przypadku, oznaczenie ekologiczne musi gwarantować to, że poprawne zastosowanie zasad odtwarzania historii produktów spożywczych oznacza, że przetworzony i wprowadzony na rynek produkt, który trafia do klientów, naprawdę pochodzi z połowów, które zasługują na oznaczenie ekologiczne.
4.1.3 Dla prawidłowego wdrożenia oznakowania ekologicznego dla produktów rybołówstwa nie wystarczą ogólne ramy prawne; konieczne jest także ustanowienie jasnego mechanizmu akredytacji dla organizacji zajmujących się certyfikacją, a także wydawania oznakowań, rozwiązywania konfliktów, nadzoru i sankcji wobec niestosowania się do reguł i nadużyć. Mechanizm ten może służyć za kryterium odróżniania oznakowanych produktów rybołówstwa od innych produktów rybołówstwa.
4.1.4 EKES jest zdania, że takim jasnym mechanizmem byłby rejestr, o którym mowa w punkcie 3.2.8.
Zarówno odpowiednie przepisy jak i rejestr powinny zagwarantować, że głównym elementem tego systemu będzie przejrzystość, co w połączeniu z informacją dla konsumentów powinno pobudzić zaufanie konieczne do zmniejszenia istniejącej obecnie różnicy między liczbą konsumentów zainteresowanych aspektami ekologicznymi produktów, które nabywają (obecnie ok. 44 %), a tymi, którzy faktycznie uwzględniają to zainteresowanie przy dokonywaniu zakupu (obecnie ok.
4.1.5 Zarówno dane zawarte we wspomnianym powyżej raporcie EVER, jak i stanowisko wyrażone przez EUROPECHE/COGECA [18] w nocie na temat kwestii poruszanej w niniejszej opinii, pobudzają do pewnego pesymizmu co do tego, czy oznakowanie ekologiczne w ogóle, a zastosowane dla produktów rybołówstwa w szczególności, wniesie wartość dodaną dla producentów i poprawę przejrzystości i uczciwości informacji dla konsumentów.
Ochrona środowiska, w najszerszym tego słowa znaczeniu, staje się jednak obecnie, obok walki z głodem, jednym z najważniejszych wyzwań ludzkości.
Dlatego też konieczne jest, aby Unia Europejska starała się przewodniczyć procesom umożliwiającym odpowiedzialnym konsumentom odróżnienie i wybór produktów, przy których połowie, przetwórstwie i wprowadzaniu na rynek przestrzegano kryteriów ochrony środowiska.
4.1.6 Komitet został poinformowany o stanowisku oficjalnie wyrażonym przez WWF i cieszy się, że pomimo pewnych różnic w podejściu do konkretnych szczegółów, jest ono w dużym stopniu zbieżne ze stanowiskiem wyrażonym w niniejszej opinii, szczególnie jeśli chodzi o oczekiwaną rygorystyczność przepisów dotyczących oznakowania ekologicznego produktów rybołówstwa.
4.1.7 Komitet jest zdania, że reguły, które Komisja przedstawi w odpowiednim momencie, powinny szczególnie uwzględniać ewentualną możliwość wykorzystania oznakowania ekologicznego produktów rybołówstwa jako środka umożliwiającego wsparcie branży rybołówstwa, którego koszty można rozłożyć w łańcuchu handlowym, bez uszczerbku dla konsumentów.
Oznacza to, że oznakowanie ekologiczne mogłoby się stać metodą uświadamiania rybaków i przedsiębiorstw rybackich co do konieczności uprawiania zrównoważonego rybołówstwa i akwakultury, w celu zachowania zasobów, które stanowią podstawę działalności połowowej, jak i całego następującego łańcucha handlowego.
4.1.8 Komitet pragnie wskazać Komisji, że oznakowanie ekologiczne produktów rybołówstwa niesie ze sobą koszty finansowe, które muszą być przejęte przez łańcuch produkcyjny przed dotarciem produktu do konsumenta.
Małe i średnie przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa z rozwijających się krajów trzecich mogą mieć w pewnych okolicznościach trudności z dostępem do oznakowania ekologicznego, dlatego też przyjęte przepisy powinny zawierać mechanizmy interwencyjne za pośrednictwem organizacji producentów, zrzeszeń rybaków lub umów o partnerstwie.
W każdym razie, pełna skuteczność oznakowania ekologicznego wymaga znacznego wysiłku edukacyjnego i informacyjnego.
Dlatego też EKES uważa, że instytucje publiczne powinny sfinansować kampanie informacyjne skierowane do podmiotów działających na tym rynku i do konsumentów.
4.1.9 W związku z tym każde działanie, jakie Unia Europejska podejmie w tym kierunku, trzeba traktować jako pierwszy krok na długiej drodze.
Krok taki powinien jednak być na tyle ambitny, aby ustalić:
i. jasne i wiążące zasady akredytacji, certyfikacji i zastosowania oznakowań dla produktów rybołówstwa;
ii. systemy kontroli skuteczności, przejrzystości i sprawiedliwości takich zasad dla wszystkich podmiotów działających na rynku;
iii. systemy sankcji (oparte na zasadzie pomocniczości) wobec naruszania obowiązujących zasad;
iv. programy informacyjne dla konsumentów i podmiotów działających na rynku dotyczące dokładnego znaczenia oznakowania ekologicznego produktów rybołówstwa;
v. odpowiadający temu program inwestycji uwzględniający zwłaszcza następstwa gospodarcze oznakowania ekologicznego produktów rybołówstwa;
vi. konieczne mechanizmy stałego dialogu z zainteresowanymi stronami, w celu stałego ulepszania tego systemu.
Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie wzmocnienia zdolności Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony ludności
(2005/C 43/10)
KOMITET REGIONÓW
Uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie wzmocnienia zdolności Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony ludności (COM(2004) 200 final);
Uwzględniając decyzję Komisji Europejskiej z dnia 25 marca 2004 r. o zasięgnięciu jego opinii w tej sprawie zgodnie z pierwszym ustępem artykułu 265 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
Uwzględniając decyzję Przewodniczącego Komitetu z dnia 10 lutego 2004 r. roku, powierzającą sporządzenie tej opinii Komisji ds. Zrównoważonego Rozwoju;
Uwzględniając swoją opinię z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie Zarządzanie katastrofami naturalnymi i ich skutki: jakie zadania dla europejskiej polityki strukturalnej ? (CdR 104/2003 final) [1],
Uwzględniając decyzję Rady 1999/847/WE z 9 grudnia 1999 r., ustanawiającą program działania wspólnotowego na rzecz ochrony ludności (2000-2004) [2];,
Uwzględniając decyzję Rady 2001/79/CE, Euratom, z dnia 23 października 2001 r., ustanawiającą mechanizm wspólnotowy mający na celu wspieranie zwiększonej współpracy w ramach działań ratowniczych w dziedzinie ochrony ludności [3],
Uwzględniając inicjatywy podjęte przez Komisję pod koniec 2003 r. w celu przyjęcia instrumentów wykonawczych decyzji Rady 2001/792;
Uwzględniając uchwałę Parlamentu Europejskiego z dnia 4 września 2003 r. (PE T5-0373/2003) w sprawie skutków letniej fali gorąca (2003) i raport Parlamentu Europejskiego (PE A5-0278/2003) w sprawie wzmocnienia bezpieczeństwa morskiego w związku z zatonięciem tankowca Prestige,
Uwzględniając artykuły III-184 i I-42 projektu Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, które sankcjonują podstawowe zasady współpracy i solidarności pomiędzy Państwami Członkowskimi w dziedzinie ochrony ludności,
Uwzględniając projekt swojej opinii (CdR 241/2003 rev.1), która została przyjęta jednomyślnie dnia 8 lipca 2004 r. przez Komisję ds. Zrównoważonego Rozwoju (sprawozdawca: Isidoro Gottardo, radny regionu Friuli Venezia Giulia (IT-EPP);
A także mając na uwadze, co następuje:
1) Solidarność i wzajemna pomoc pomiędzy Państwami Członkowskimi w przypadku katastrof naturalnych lub spowodowanych przez człowieka mogących mieć miejsce na terytorium Unii Europejskiej są moralnym obowiązkiem i podstawową zasadą wspólnoty międzynarodowej;
2) Unia Europejska powinna dać dowód jak największej solidarności również w stosunku do krajów trzecich dotkniętych wyżej wymienionymi zdarzeniami w ramach współpracy międzynarodowej;
3) W ostatnich latach ryzyko narażenia na klęski znacznie wzrosło, zarówno wewnątrz Unii Europejskiej jak i poza nią.
Z tego względu zasadnicze znaczenie ma wzmocnienie zdolności koordynacji i szybkiego działania służb Komisji;
4) Nowoczesny i skuteczny system ochrony ludności opiera się na dwóch podstawowych filarach, mianowicie na wyższym poziomie koordynacji i obejmującej całe terytorium Wspólnoty sieci zasobów operacyjnych i wysoko wyspecjalizowanych ekip szybkiego reagowania.
5) Ogólnoeuropejska sieć zasobów ludzkich i sprzętu, stojąca do dyspozycji Państw Członkowskich i regionów, jest podstawowym elementem zagwarantowania szybkich operacji pierwszej pomocy dla ludności dotkniętej katastrofami oraz mobilizacji i koordynacji na miejscu zasobów operacyjnych i pomocy przybywającej z zewnątrz do strefy dotkniętej klęską;
6) Po wzmocnieniu zdolności Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony ludności trzeba będzie zająć się z zaangażowaniem i determinacją zagadnieniem prewencji w celu ograniczenia, na ile to możliwe, liczby katastrof i ich negatywnych skutków, gdy nie można ich uniknąć przez działania prewencyjne;
na 56 sesji plenarnej w dniach 29- 30 września 2004 r. (posiedzenia z dnia 30 września) w Brukseli jednomyślnie przyjął następującą opinię:
1.
Stanowisko Komitetu Regionów
KOMITET REGIONÓW
1.1 wyraża zadowolenie z planu działania przedstawionego w komunikacie Komisji mającego na celu wzmocnienie zdolności operacyjnej Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony ludności, w duchu solidarności i współpracy określonym przez Parlament Europejski jako kluczowa zasada wspólnoty międzynarodowej;
1.2 uważa, że konieczne jest podejście całościowe, obejmujące wszystkie aspekty ochrony w wypadku katastrof, takie jak środki zapobiegawcze, ekipy ratunkowe i środki łagodzenia skutków katastrof.
1.3 uważa, że władze lokalne i regionalne stanowią istotne modelowe ramy strukturalne i organizacyjne nowoczesnej i skutecznej ochrony ludności w Europie, ze względu na ich uprawnienia ustawodawcze i administracyjne oraz bezpośredni kontakt z obywatelami i odpowiedzialność za ich bezpieczeństwo i za dobra znajdujące się na terenie regionu;
1.4 uważa, że władze lokalne i regionalne mogą dostarczyć ważnego modelu odniesienia strukturalnego i organizacyjnego dla wdrażania w Unii Europejskiej nowoczesnego i skutecznego systemu ochrony ludności, zdolnego do działania w sytuacji kryzysowej zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Unii Europejskiej.
1.5 jest przekonany, że Państwa Członkowskie, regiony i gminy dowodzą aktywnej kultury i polityki w dziedzinie ochrony ludności, opierającej się na sieci obejmującej całe terytorium Unii Europejskiej.
Kultura ta ma swój punkt wyjścia na szczeblu lokalnym i jest wspierana przez organy instytucjonalne najwyższego szczebla.
Organy te, w szczególności regiony, powinny mieć wysoką zdolność szybkiego ostrzegania i alarmowania oraz koordynacji w sytuacjach zagrożenia, tj. natychmiastowy dostęp do specjalnych środków awaryjnych na całym terytorium, natychmiastowego mobilizowania w miejscu katastrofy innych środków ludzkich i sprzętu znajdujących się w ich kompetencji terytorialnej i koordynacji środków ludzkich i sprzętu pochodzących z zewnątrz.
1.6 podkreśla, że mechanizmy szybkiej informacji i komunikacji wysokiej jakości umożliwiające monitorowanie i zarządzanie sytuacjami klęski lub katastrofy są kluczowym punktem nowego europejskiego systemu ochrony ludności, gdyż skuteczność działań koordynacji i działań ratowniczych na rzecz ludności dotkniętej klęskami lub katastrofami nie może być bez nich zagwarantowana.
1.7 uważa, że obowiązkowo należy wprowadzić stałe połączenie pomiędzy europejskim centrum monitorowania oraz krajowymi i regionalnymi centrami operacyjnymi służb ochrony ludności, aby uczynić z nich jedną sieć komunikacji w nagłych sytuacjach;
1.8 ma nadzieję, że realizacji w praktyce wytycznych w zakresie zdolności komunikowania będzie towarzyszyć certyfikacja europejska dotycząca wymogów i zdolności komunikowania się, dowodzenia i kontroli krajowych i regionalnych centrów operacyjnych ochrony ludności, w taki sposób, aby zagwarantować skuteczność i niezawodność ekip ratowniczych, które mają kluczowe znaczenie;
1.9 jest zdania, że krajowe i regionalne centra operacyjne ochrony ludności powinny być głównymi źródłami informacji o środkach ludzkich i materialnych oraz doświadczeniu operacyjnym nabytym w sytuacjach klęski i katastrof, w celu opracowania i uaktualnienia europejskiej bazy danych w dziedzinie ochrony ludności i zagwarantowania szybkiej i skutecznej reakcji sił interwencyjnych; Istniejące bazy danych tworzone przez władze krajowe powinny zostać połączone z europejską bazą danych;
1.10 uważa, że uwzględniając doświadczenia nabyte przez Państwa Członkowskie i regiony w dziedzinie zarządzania najczęściej występującymi i najczęściej powtarzającymi się sytuacjami klęsk i katastrof, strategicznym celem w skali europejskiej powinno być głównie zebranie istniejących na terenie Wspólnoty zasobów ludzkich i materialnych oraz ich koordynacja.
1.11 uważa, że w przypadku sytuacji klęski czy katastrofy rzadko występującej lub mało znanej należy powołać, na szczeblu europejskim, ekipę ekspertów odpowiedzialnych za opracowanie realistycznych scenariuszy katastrofy lub klęski żywiołowej i wskazanie odpowiednich zasobów ludzkich i materialnych w celu zagwarantowania pomocy i szybkiej interwencji;
1.12 uważa, że wspólne operacje w dziedzinie ochrony ludności stanowią istotny wskaźnik różnej zdolności operacyjnej poszczególnych Państw Członkowskich.
Wspólne operacje pokazują, czy uczestniczące w nich Państwa są w stanie skutecznie skoordynować swoje działania i współpracować z urzędnikami na miejscu, którzy są odpowiedzialni za komunikację i sieć zarządzania kryzysami.
1.13 podkreśla, że w procesie tworzenia i wdrażania europejskich sił szybkiego reagowania należy poświęcić jak najwięcej miejsca współpracy transgranicznej i w szczególności wspólnym ćwiczeniom w dziedzinie ochrony ludności pomiędzy regionami sąsiadującymi ze sobą i regionami przygranicznymi.
2.
Zalecenia Komitetu Regionów
Baza danych
KOMITET REGIONÓW
2.1 zaleca, aby została utworzona baza danych zasobów ludzkich i materialnych szybkiego reagowania związanych z różnymi scenariuszami działania w sytuacjach klęsk i katastrof, która by była zasilana poprzez łączenie dostępnych informacji z krajowych baz danych i uaktualniana przez zbieranie informacji podstawowych bezpośrednio u osób będących w ich posiadaniu do ich własnych celów instytucjonalnych, zarządzających, na terytoriach podlegających ich kompetencji, całodobowymi centrami ratownictwa w dziedzinie ochrony ludności;
2.2 zaleca, aby źródła informacji potrzebnych do bazy danych obejmowały krajowe centra operacyjne ds. ochrony ludności, które będą udostępniać dane o głównych zasobach materialnych i ludzkich i o wysoko wykwalifikowanych specjalistach.
Ta baza danych powinna również zawierać dane z regionalnych centrów operacyjnych ds. ochrony ludności na zasadzie wzajemnego udostępniania informacji dotyczących wszystkich środków i wyspecjalizowanych ekip szybkiego reagowania podlegających władzom lokalnym;
2.3 zaleca, aby oprócz informacji o zasobach finansowych i operacyjnych przeznaczonych do interwencji w wypadku klęsk i katastrof każdy podmiot na wszystkich szczeblach omówionej sieci informacji dołączał do bazy danych listę specyficznych sytuacji klęsk i katastrof, jakimi zajmuje się dane centrum operacyjne na terytorium podlegającym jego kompetencjom lub poza nim;
2.4 zaleca, aby baza danych zawierała listę operacji w dziedzinie ochrony ludności o charakterze międzynarodowym, które podlegałyby koordynacji centrum operacyjnego znajdującego się na jego terytorium.
2.5 zaleca, aby bazy danych były uaktualniane co sześć miesięcy w ustalonym uprzednio terminie.
Wspólne ćwiczenia
KOMITET REGIONÓW
2.6 zaleca, aby podczas organizowania wspólnych ćwiczeń w dziedzinie ochrony ludności zachowano odpowiednią równowagę pomiędzy większymi zasobami wyspecjalizowanych sił krajowych i siłami szybkiego reagowania regionów, które są specjalnie szkolone pod kątem udzielania bezpośredniej pomocy ludności w ścisłej współpracy z władzami miejskimi i innymi siłami regionalnymi i krajowymi;
2.7 zaleca, aby Komisja zajęła się planowaniem i rozwijaniem działań transgranicznych, które obejmują aktywne uczestnictwo regionów przygranicznych.
Regiony mogłyby w ten sposób skonsolidować swoje doświadczenia w dziedzinie ochrony ludności i doprowadziłoby to też do utworzenia solidnej bazy operacyjnej, na której można będzie utworzyć europejskie siły szybkiego reagowania w sytuacjach klęski lub katastrofy;
2.8 zaleca utworzenie najlepszych praktyk reagowania w sytuacjach awaryjnych w odniesieniu do powtarzających się katastrof, a w szczególności do katastrof gwałtownie się rozprzestrzeniających, takich jak pożary lasów.
Można to uczynić porównując techniki monitorowania we wczesnym stadium i techniki szybkiego reagowania stosowane przez różne regiony;
2.9 zaleca przeprowadzanie ćwiczeń nastawionych na współdziałanie sił cywilnych i wojskowych, umożliwiających szybkie użycie specjalnych środków, którymi dysponują tylko siły zbrojne i dodatkowych środków specjalnych, takich jak helikoptery, które mogą uzupełniać zasoby służące ochronie ludności w sytuacjach złożonych katastrof lub katastrof o dużym zasięgu;
Komunikacja i doskonalenie współpracy
KOMITET REGIONÓW
2.10 zaleca, aby w celu rozwiązania problemów przekazywania informacji w odpowiednim czasie i uzyskania dzięki temu zdolności natychmiastowej oceny sytuacji zagrożenia oraz zagwarantowania skutecznej pomocy regionalne operacyjne centra ratownictwa czynne całą dobę były w stanie informować bezpośrednio w czasie rzeczywistym krajowe centra ratownictwa lub centra kryzysowe Unii Europejskiej, unikając wszelkich niepotrzebnych przeszkód mogących spowolnić lub zniekształcić strumień informacji;
2.11 zaleca utworzenie specjalnej europejskiej sieci komunikowania się w dziedzinie ochrony ludności, łączącej krajowe i regionalne centra kryzysowe z europejskim centrum monitorowania;
2.12 proponuje, aby europejskie centrum monitorowania było obowiązkowo zawiadamiane o sytuacji zagrożenia, kiedykolwiek regionalne centrum ochrony ludności w wypadku zagrożenia korzysta z zasobów ludzkich i materialnych pochodzących z zewnątrz.
Centrum regionalne powinno również zawiadomić centrum europejskie o zakończeniu sytuacji kryzysowej.
Środki finansowe
KOMITET REGIONÓW
2.13 opowiada się za zwiększeniem pomocy finansowej przewidzianej na interwencje w sytuacjach klęski lub katastrofy i utworzeniem europejskiego systemu ochrony ludności.
Finansowanie to ma nie tylko zasadnicze znaczenie dla solidarności pomiędzy Państwami Członkowskimi wspólnoty międzynarodowej, takiej jak Unia Europejska, ale również jest bardzo potrzebne w celu uzupełniania i koordynacji wysoko wyspecjalizowanych sił i jednostek operacyjnych Państw Członkowskich i regionów Unii Europejskiej, które koordynują swoje działania.
Opinion Komitetu Regionów w sprawie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy
(2005/C 71/01)
KOMITET REGIONÓW,
Uwzględniając projekt raportu Komitetu ds. Konstytucji Parlamentu Europejskiego w sprawie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy (PE 347.119);
Uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2004 r. o zasięgnięciu opinii Komitetu w tej sprawie zgodnie z art. 265 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
Uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy podpisany przez szefów państw lub rządów 29 października 2004 r.
(CIG 87/2/04 rev 2, CIG 87/04 add.1 rev 1 i add.2 rev 2),
Uwzględniając wnioski z prezydencji z Rady Europejskiej w Laeken w dniach 14- 15 grudnia 2001 r., a w szczególności deklarację z Laeken w sprawie przyszłości Unii Europejskiej,
Uwzględniając wnioski z prezydencji z Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 17- 18 czerwca 2004 r.,
Uwzględniając własną opinię w sprawie propozycji na konferencję międzyrządową (CdR 169/2003 final) [1], rezolucję w sprawie zaleceń Konwentu Europejskiego (CdR 198/2003 final) [2], rezolucję w sprawie rezultatów Konferencji Międzyrządowej (CdR 22/2004 final) [3] oraz deklarację w sprawie procesu konstytucyjnego Unii (CdR 77/2004),
Uwzględniając własną opinię w sprawie Udziału przedstawicieli rządów regionalnych w pracach Rady Unii Europejskiej oraz udziału Komitetu w nieformalnych posiedzeniach Rady (CdR 431/2000 final) [4],
Uwzględniając projekt opinii (CdR 354/2003 rev. 1) przyjęty w dniu 21 września przez Komisję ds. Konstytucyjnych i Sprawowania Rządów w Europie (sprawozdawcy: Franz Schausberger, przedstawiciel landu Salzburg w Komitecie Regionów (AT-EPP) i Lord Tope, Greater London Authority (UK/ELDR),
A także mając na uwadze, co następuje: istotą Deklaracji z Laeken i zobowiązań przyjętych przez szefów państw i rządów było nadanie Unii podstaw konstytucyjnych, zapewniających większą demokrację, legitymację, przejrzystość i efektywność w celu sprostania demokratycznemu wyzwaniu poszerzonej Europy;
2) Biała Księga w sprawie sprawowania rządów europejskich potwierdza, że UE przekształciła się w system, w którym rządy sprawowane są na wielu szczeblach ("multi-level governance"), czego konsekwencją musi być zwiększenie roli regionalnych i lokalnych sfer rządzenia oraz większe poszanowanie ich kompetencji;
3) Traktat Konstytucyjny zapewnia konstytucyjne podstawy dla stosowania i zagwarantowania poszanowania zasady pomocniczości, chroniąc zarazem prerogatywy Państw Członkowskich, władz regionalnych i lokalnych oraz uwzględniając administracyjny i finansowy wpływ ustawodawstwa unijnego na władze regionalne i lokalne;
4) kluczowymi innowacjami wprowadzonymi przez Protokół w sprawie zasad pomocniczości i proporcjonalności jest stworzenie nowego mechanizmu kontroli politycznej ex ante, w którym, po raz pierwszy w historii integracji europejskiej, uwzględniono w europejskim procesie ustawodawczym udział parlamentów krajowych, a w odpowiednich przypadkach także parlamentów regionalnych mających kompetencje legislacyjne, oraz zaangażowanie Komitetu Regionów w proces kontroli ex post;
5) istotne jest zapewnienie właściwej równowagi pomiędzy realizacją zasady pomocniczości i proporcjonalności a potrzebą podejmowania skutecznych działań przez Unię;
6) W opinii obligatoryjnej Parlamentu Europejskiego uznaje się wkład KR do procesu konstytucyjnego, w szczególności biorąc pod uwagę rolę KR jako przedstawiciela władz lokalnych i regionalnych w Konwencie Europejskim.
na 57 sesji plenarnej w dniach 17- 18 listopada 2004 r. (posiedzenie z dnia 17 listopada) przyjął następującą opinię:
1.
Stanowisko Komitetu Regionów
KOMITET REGIONÓW
a) Proces konstytucyjny
1.1 gratuluje prezydencji irlandzkiej zakończonego sukcesem przewodnictwa i sfinalizowania Konferencji Międzyrządowej (KM) w okresie jej kadencji;
1.2 przywołuje wnioski w sprawie procesu konstytucyjnego przedstawione przez delegację obserwatorów KR do Konwentu Europejskiego oraz wspólne działania i inicjatywy podejmowane z europejskimi zrzeszeniami regionów i władz lokalnych, koncentrujące się głównie na mechanizmie subsydiarności oraz regionalnym i lokalnym wymiarze Konstytucji; przyjmuje z zadowoleniem akceptację przez Konferencję Międzyrządową odpowiednich propozycji przedstawionych przez Konwent Europejski;
1.3 ponownie podkreśla swoje poparcie dla procesu konstytucyjnego, w szczególności na etapie Konwentu, zapewniającym otwartość, uczestnictwo i włączenie; uważa, że Konwencja uznała, jednakże nie doceniła w pełni roli i miejsca władz lokalnych i regionalnych w procesie integracji europejskiej, czego dowodzi w szczególności fakt, że kwestii tej poświęcono zaledwie jedną, trwającą pół dnia sesję; wyraża ubolewanie, że Konwentowi nie pozostawiono więcej czasu na dogłębne omówienie postanowień dotyczących polityk zawartych w części III Konstytucji, przez co część ta nie zawsze zgodna jest z systemem kompetencji ustanowionym w części I.
1.4 przyjmuje z zadowoleniem poparcie Parlamentu Europejskiego, udzielone w trakcie sporządzania Traktatu Konstytucyjnego, dla szerszego uznania roli instytucjonalnej i politycznej organów lokalnych i regionalnych we wspólnotowym procesie decyzyjnym (por. raport Giorgio Napolitano "Rola organów regionalnych i lokalnych w budowaniu Europy" i raport Alaina Lamassoure'a "Podział kompetencji pomiędzy UE i Państwa Członkowskie");
b) Traktat
1.5 uważa, że Traktat stanowi pozytywny krok w kierunku Unii Europejskiej, wprowadzający wiele regulacji niezbędnych dla efektywnego sprawowania rządów w Unii;
1.6 uważa, że zarówno ustanowienie wyraźnego powiązania pomiędzy koordynacją polityki gospodarczej i polityki zatrudnienia (art. I-14 oraz I-15), jak i wprowadzenie międzysektorowej klauzuli socjalnej, według której Unia przy definiowaniu i wdrażaniu swoich polityk musi wziąć pod uwagę wymogi związane ze wspieraniem wysokiego poziomu zatrudnienia, gwarancją odpowiedniej ochrony socjalnej, walką przeciw wykluczeniu społecznemu oraz wysokim poziomem edukacji, szkoleń i ochrony zdrowia (art. III-117) zapewnią odpowiednie podstawy prawne dla realizacji europejskiego modelu społecznego i zrównoważonego rozwoju zgodnie z preambułą Karty Praw Podstawowych Unii oraz celami Unii Europejskiej [art. I-3 ust.3];
1.7 przyjmuje z zadowoleniem włączenie do Traktatu tekstu Karty Praw Podstawowych, która zapewni obywatelom większą jasność i pewność co do praw związanych z obywatelstwem Unii oraz zapewni bardziej sprawiedliwą i społeczną Europę;
1.8 przyjmuje z ubolewaniem utrzymanie w wielu dziedzinach weta narodowego i uważa, że stanowić to będzie niepotrzebną przeszkodę dla efektywnego podejmowania decyzji;
1.9 tym niemniej przyjmuje z zadowoleniem postanowienie przewidujące jednomyślne działanie Rady w przypadku zawierania umów międzynarodowych w obszarze handlu usługami w dziedzinie kultury, w dziedzinie audiowizualnej, społecznej, edukacji i zdrowia [art. III-315];
1.10 przyjmuje z zadowoleniem postanowienia przewidujące możliwość korzystania ze zwykłych procedur ustawodawczych przy stosowaniu części III Konstytucji [art. IV-445];.
1.11 uważa, że Traktat zapewnia bardziej czytelną definicję kompetencji i ich podziału w Unii, uproszczenie instrumentów jej działania oraz wzmocnienie legitymacji demokratycznej, przejrzystości procesu decyzyjnego i efektywności instytucji Unii, a także nadaje jej elastyczność niezbędną dla rozwoju w nowych kierunkach;
c) Pomocniczość i rola władz niższego szczebla w Państwach Członkowskich
1.12 przyjmuje z zadowoleniem nową definicję zasady pomocniczości oraz włączenie Komitetu Regionów do procedury kontroli ex post stosowania zasady pomocniczości; [Subsyd - art. 8]; przyjmuje z zadowoleniem także fakt, że otrzymywał będzie, obok innych instytucji i parlamentów krajowych Państw Członkowskich, sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania art. I-11 Konstytucji (pomocniczość i proporcjonalność) [Subsyd - art. 9]; tym niemniej przyjmuje z żalem, że postanowienia dotyczące zasady proporcjonalności są mniej wyczerpujące w porównaniu z tymi dotyczącymi pomocniczości;
1.13 przyjmuje z zadowoleniem odwołanie do lokalnego i regionalnego samorządu [art. I-5 i część II -preambuła], uznanie znaczenia podejmowania decyzji w Unii w sposób najbardziej zbliżony do obywatela [art. I-46 ust.3], oraz roli stowarzyszeń przedstawicielskich w demokratycznym życiu Unii [art. I-47 ust.2]; jednakże z żalem przyjmuje brak wymienienia KR w Tytule VI ("demokratyczne życie unii") [art. I-46] dotyczącym zasady demokracji przedstawicielskiej, uwzględniwszy fakt, że członkowie KR reprezentują demokratyczną zasadę bliskości w łonie Unii;
1.14 uważa, że pełniejsze uznanie znaczenia wymiaru lokalnego i regionalnego w nowej architekturze Unii poprawi zarówno jej efektywność, jak i więzy z obywatelami: integracja europejska powinna pociągać za sobą przyjęcie takiego procesu decyzyjnego, w którym uwzględniane są stanowiska władz lokalnych i regionalnych, jako że wymienione sfery rządzenia odpowiedzialne są za transpozycję i wdrożenie znacznej części ustawodawstwa i polityk UE oraz znajdują się najbliżej obywatela i dlatego w istotny sposób przyczyniają się do jakości ustawodawstwa unijnego; [Art. I-5], jednakże zaznacza, że konsultacje nie mogą zastępować kompetencji regionów i władz lokalnych w dziedzinach należących do ich kompetencji, które należy szanować; Należy stworzyć im możliwość wykazania, że mogą, zgodnie z przepisami wewnętrznymi każdego Państwa Członkowskiego, w zadowalający sposób osiągać cele planowanego działania.
1.15 przyjmuje z zadowoleniem zapis mówiący o tym, że Unia szanuje tożsamość narodową i podstawowe struktury Państw Członkowskich, w tym prawo do regionalnego i lokalnego samorządu oraz podstawowe funkcje Państw Członkowskich [art. I-5], szczególnie te, których celem jest zagwarantowanie integralności terytorialnej, utrzymanie porządku publicznego i zagwarantowanie bezpieczeństwa, jako że może mieć to kluczowe znaczenie dla utrzymania kompetencji demokratycznie legitymizowanych władz lokalnych i regionalnych;
1.16 przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Traktat zabezpiecza uprawnienie ministrów regionalnych do udziału w posiedzeniach Rady w imieniu ich Państw Członkowskich, potwierdzając w art. I-23 ust.2 Traktatu tekst art. 203 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; wzywa Państwa Członkowskie do wprowadzenia struktur i mechanizmów wewnętrznych umożliwiających udział władz regionalnych i lokalnych w kształtowaniu polityk europejskich Państw Członkowskich oraz zabezpieczenia udziału regionów także w nowym systemie składu Rady w dziedzinach leżących w ich obszarze kompetencji;
1.17 przyjmuje z zadowoleniem wymóg pełniejszej konsultacji w fazie opracowywania projektów ustawodawczych - aby władze lokalne i regionalne mogły w pełni uczestniczyć w europejskim procesie decyzyjnym, za którego transpozycję i/lub wdrożenie są odpowiedzialne, muszą być dobrze poinformowane o aktualnych wydarzeniach, a kluczową rolę odgrywa tutaj odpowiednia, wcześniejsza konsultacja. Jest to proces dwukierunkowy, w którym konsultacje mogą pomóc samej Komisji w uzyskaniu lepszej wiedzy na temat lokalnego i regionalnego wymiaru, tym sam umożliwiając jej tworzenie lepszego prawa.
[Subsyd - art. 2];
1.18 wzywa do ustanowienia prawdziwego dialogu i objęcia nim kluczowych dziedzin tematycznych już we wczesnej fazie urzędowania nowej Komisji;
1.19 domaga się ulepszonych, bezpośrednich konsultacji na szczeblu krajowym pomiędzy parlamentami narodowymi a organami lokalnymi i regionalnymi, odpowiedzialnymi za transpozycję i implementację ustawodawstwa unijnego;
1.20 przyjmuje z zadowoleniem nałożony w Traktacie na Komisję Europejską obowiązek wstępnej oceny finansowych i administracyjnych konsekwencji składanych przez nią projektów legislacyjnych oraz uważa, że musi ona obejmować ocenę konsekwencji projektu dla władz lokalnych i regionalnych, jako że stanowią one często poziom władzy ostatecznie odpowiedzialny za wprowadzenie i wdrożenie nowych inicjatyw UE; zachęca Parlament Europejski do oceny w podobny sposób konsekwencji wprowadzanych poprawek legislacyjnych [Subsyd - art. 4]
1.21 odnotowuje szeroką i cenną debatę, która miała miejsce podczas konferencji KR na temat pomocniczości w Berlinie w dniu 27 maja 2004 r.; zakłada, że pełna analiza stosowania i oceny zasady pomocniczości i proporcjonalności zostanie przedstawiona w przyszłej opinii KR;
d) Kierunki polityki
1.22 przyjmuje z zadowoleniem uwzględnienie spójności terytorialnej wśród celów Unii oraz włączenie regionów dotkniętych różnymi rodzajami problemów do grupy regionów, którym poświęcać się będzie największą uwagę; jednakże przyjmuje z ubolewaniem brak odniesienia w Traktacie do współpracy transgranicznej i międzyregionalnej, Traktat nie przewiduje także jasnego instrumentu prawnego ani ram umożliwiających finansowe wspieranie twinningu miast lub podobnych rodzajów współpracy [art. III-220-224] - w Europie istnieje długa tradycja współpracy transgranicznej, międzynarodowej i międzyregionalnej, która stanowi jeden ze społeczno-kulturalnych fundamentów integracji europejskiej, a jej znaczenie nawet wzrasta jeszcze w kontekście nowej polityki sąsiedztwa Unii.
Dlatego niezbędna jest podstawa prawna, by Unia zyskała środki dla umożliwiania takiej współpracy.
1.23 przyjmuje z zadowoleniem, że Traktat umożliwia Państwom Członkowskim - jak również tworzącym je ośrodkom władzy, dostarczanie, zlecanie i finansowanie usług w ogólnym interesie gospodarczym;
1.24 przyjmuje z zadowoleniem potwierdzenie wagi, jaką ma różnorodność kulturalna i językowa, ponieważ pomoże ona w promowaniu lokalnego i regionalnego dziedzictwa i tożsamości, a także w walce z homogenizacją kultury europejskiej; [art.I-3 i III-280];
1.25 odnotowuje, że do dziedzin, w których Unia może prowadzić działania wspierające, koordynujące i uzupełniające, zaliczono takie dziedziny jak: sport [art. III-282], turystyka [art. III-281] i obrona cywilna [art. III-284], w których istotną rolę odgrywają władze lokalne i regionalne i wzywa Komisję do wykorzystywania w tych dziedzinach przede wszystkim ustaw ramowych;
1.26 uważa, że przyznanie Unii Europejskiej kompetencji w obrocie usługami w dziedzinie kultury, edukacji, zdrowia i usługami socjalnymi musi podlegać ścisłej kontroli pod kątem zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności oraz zaleca Komisji wykorzystywanie w tych dziedzinach przede wszystkim ustaw ramowych i pozostawienie władzom krajowym, regionalnym i lokalnym wyboru formy i metod osiągnięcia zamierzonych rezultatów,
e) Komitet Regionów
1.27 przyjmuje z żalem, że KM nie umocniła instytucjonalnego statusu Komitetu Regionów w celu jasnego określenia dziedzin, w których podlega on obowiązkowej konsultacji w konstytucyjnej architekturze oraz wzmocnienia jego roli konsultacyjnej, na przykład: w dziedzinach dzielonej kompetencji, w przypadku środków koordynujących politykę gospodarczą i zatrudnienia oraz w dziedzinie działań wspierających, koordynujących i uzupełniających;
1.28 przyjmuje z zadowoleniem przyznanie Komitetowi Regionów prawa do wszczęcia postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości dla ochrony swoich prerogatyw i w wypadku naruszenia zasady pomocniczości; [art. III-365], Komitet wyraża jednak ubolewanie, że konferencja międzyrządowa nie zapewniła regionom obdarzonym uprawnieniami legislacyjnymi możliwości wszczynania postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości w celu ochrony swoich uprawnień legislacyjnych.
1.29 przyjmuje z zadowoleniem zatwierdzenie przedłużenia kadencji do lat 5, dzięki czemu może ona w normalnym trybie kończyć się wraz z zakończeniem kadencji Parlamentu i Komisji [art. III-386].
2.
Zalecenia Komitetu Regionów
KOMITET REGIONÓW
a) Ratyfikacja Traktatu
2.1 wzywa Parlament Europejski do zatwierdzenia Traktatu Konstytucyjnego oraz z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komitetu PE ds. konstytucyjnych, aby zasięgnąć opinii KR w sprawie projektu Traktatu konstytucyjnego;
2.2 podziela ocenę Parlamentu Europejskiego dotyczącą niepodważalnych demokratycznych postępów poczynionych w Traktacie Konstytucyjnym;
2.3 wzywa parlamenty Państw Członkowskich, a w odpowiednich przypadkach także parlamenty regionalne, do ratyfikowania Traktatu Konstytucyjnego;
2.4 wspiera wysiłki Parlamentu Europejskiego w celu skonsolidowania procesu konstytucyjnego poprzez podkreślenie zalet Konstytucji, a w szczególności zaleceń Komitetu ds. Rozwoju Regionalnego;
2.5 żąda zawarcia nowej umowy międzyinstytucjonalnej w celu opracowania wspólnej strategii komunikacyjnej, aby przedstawić Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy w jasny sposób opinii publicznej, szczególnie biorąc pod uwagę zbliżającą się ratyfikację Traktatu;
2.6 podejmuje się uczestniczenia w tej strategii i promowania wiedzy o Traktacie i nakłaniania do jego akceptacji przez przeciętnych obywateli oraz do wezwania do takich samych działań swoich członków oraz władz i organizacji, które reprezentują;
2.7 z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę "1000 debat dla Europy" i potwierdza swoją gotowość do wzięcia udziału w kampanii uwrażliwienia obywateli europejskich poprzez sieć władz lokalnych i regionalnych oraz wzywa członków Parlamentu Europejskiego i wybranych przedstawicieli lokalnych i regionalnych do połączenia wysiłków w celu promowania przyszłej Konstytucji Europejskiej i do przyłączenia się do politycznej i demokratycznej debaty, która będzie towarzyszyła procesowi ratyfikacyjnemu.
b) Wdrożenie Traktatu
2.8 oczekuje, że z wcielenia w życie Traktatu Konstytucyjnego wynikać będzie rzeczywista wartość dodana w życiu demokratycznym i pracy Unii.
2.9 zobowiązuje się do dokonania oceny praw i obowiązków przypadających samemu Komitetowi oraz poczynienia odpowiednich przygotowań i wewnętrznej reorganizacji w celu efektywnego i sprawnego realizowania zwiększonych obowiązków;
2.10 zwraca uwagę Parlamentu Europejskiego na kilka konsekwencji wynikających z Traktatu Konstytucyjnego i wzywa Parlament do wsparcia KR w szczególności w odniesieniu do następujących zagadnień:
- jakościowe zaangażowanie KR w życiu politycznym Unii i we wspólnotowym procesie decyzyjnym;
- skuteczne i udane wdrożenie postanowień Protokołu w sprawie zasad pomocniczości i proporcjonalności odnośnie zarówno procesu konsultacji politycznej ex ante, jak i prawnego monitorowania ex post.
- poszanowanie kompetencji władz lokalnych i regionalnych zgodnie z nową definicją zasad pomocniczości i nowym podziałem kompetencji w Unii Europejskiej;
- uznanie spójności terytorialnej za nowy cel Unii i poszanowanie zobowiązań wymienionych w nowym protokole w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej;
- promowanie współpracy przygranicznej i międzyregionalnej jako czynnika integrującego w Unii Europejskiej pomimo braku podstawy prawnej, w szczególności w odniesieniu do ambicji Unii związanych z polityką sąsiedztwa;
- poszanowanie różnorodności kulturowej i językowej zapisanej jako nowy cel Wspólnoty.
2.11 zachęca Parlament Europejski do wykorzystywania w szerszym zakresie możliwości konsultacji z KR, tak jak przewiduje to Traktat Konstytucyjny [art. III-388] w celu lepszego rozumienia wymiaru lokalnego i regionalnego;
2.12 wzywa, by w przypadkach, w których Traktat Konstytucyjny przewiduje obowiązkową konsultację z Komitetem, instytucja, która przeprowadziła konsultację, musiała podać uzasadnienie, jeżeli nie realizuje zaleceń Komitetu;
2.13 wnosi o przyznanie mu prawa do obrony zasady pomocniczości wraz z parlamentami krajowymi w sześciotygodniowym okresie "wczesnego ostrzegania" oraz do wydawania uzasadnionej opinii, która zostanie wzięta pod uwagę w przypadku, gdy propozycja jest z tą zasadą niezgodna, [Subsyd - art. 6];
2.14 zwraca się do parlamentów krajowych o podjęcie regularnego i skutecznego dialogu z przedstawicielami szczebla lokalnego i regionalnego, którzy są zaznajomieni z różnymi problemami i odpowiadają za konsekwencje w kwestii monitorowania stosowania zasady pomocniczości;
2.15 wzywa rządy i parlamenty krajowe do zaszczepienia ducha i filozofii "systematycznego dialogu" z UE w krajowych regulacjach dotyczących sprawowania władzy, tam, gdzie nie miało to jeszcze miejsca, poprzez zaangażowanie przedstawicieli władz regionalnych i lokalnych w badanie projektów legislacyjnych;
2.16 wzywa Komisję Europejską do informowania Komitetu Regionów o stosowaniu art. I-10 (Obywatelstwo), w szczególności w zakresie regulującym bierne i czynne prawo wyborcze w wyborach lokalnych [art. III-129];
2.17 Z uwagi na odrzucenie propozycji wzmocnienia obecnej konsultacyjnej funkcji KR poprzez międzysektorową klauzulę stanowiącą, że należy się konsultować z KR w dziedzinach wspólnych kompetencji w sprawie środków koordynacji polityki gospodarczej i zatrudnienia oraz w zakresie działań wspierających, koordynujących i uzupełniających, KR wzywa Komisję Europejską do konsultowania wszelkich inicjatyw w dziedzinach o oczywistym wymiarze lub kompetencjach lokalnych lub regionalnych, w których Traktat nie przewiduje konsultacji obowiązkowej; Dziedziny te obejmują m.in. ustawodawstwo w sprawie definicji zasad i warunków, zwłaszcza ekonomicznych i finansowych, które umożliwiają usługom w ogólnym interesie gospodarczym spełnić swoje zadania (art. III-122), mianowicie są to: liberalizacja usług (art. III-147); harmonizacja ustawodawstw w zakresie podatków pośrednich (art. III-171); zbliżanie ustawodawstw w dziedzinie rynku wewnętrznego (art. III-172, III-173); pomoc publiczna (art. III-167, III-168, III-169); rolnictwo, rozwój terenów wiejskich i polityki w dziedzinie rybołówstwa (art. III-231); Badania i rozwój technologiczny (art. III-251, III-252 I III-253), turystyka (art. III-281) i ochrona ludności (art. III-284)
2.18 wzywa Komisję Europejską do konsultowania z Komitetem Regionów wszelkich przyszłych zmian w składzie Komisji podczas przygotowywania propozycji decyzji Rady [art. I-32 i art. III-386]
c) Przegląd Traktatu i jego postanowień
2.19 uważa, że dla dalszego rozwoju UE niezbędne jest podtrzymanie procedury przeglądu w celu zdecydowania, jakie działania mogą być wspólnie realizowane w znacznie powiększonej Unii;
2.20 potwierdza, że będzie aktywnie i w sposób pełny brał udział w przyszłych analizach Konstytucji oraz proponuje, by Państwa Członkowskie uwzględniały przedstawicieli władz regionalnych i lokalnych w składzie delegacji na konferencje międzyrządowe [CdR 198/2003;3.7]; rozpatrujące rewizje traktatu mające wpływ na niższy poziom władzy Państw Członkowskich, jak również w delegacjach na przyszłe konwenty;
d) Uwaga końcowa
2.21 powierza Przewodniczącemu przekazanie niniejszej opinii Radzie Unii Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji Europejskiej.
Opinia Komitetu Regionów w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego "Zapobieganie przestępczości w Unii Europejskiej"
(2005/C 43/04)
KOMITET REGIONÓW,
UWZGLĘDNIAJĄC Komunikat Komisji Europejskiej z dnia 12 marca 2004 r., dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie Zapobiegania przestępczości w Unii Europejskiej (COM(2004) 165 final),
UWZGLĘDNIAJĄC decyzję Komisji Europejskiej z dnia 22 września 2003 r., o zasięgnięciu jego opinii w tej sprawie, na podstawie art. 265 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
UWZGLĘDNIAJĄC decyzję swojego Prezydium z dnia 1 lipca 2003 r., o powierzeniu Komisji ds. Konstytucyjnych i Sprawowania Rządów w Europie (CONST) przygotowania opinii na ten temat,
UWZGLĘDNIAJĄC uchwałę Parlamentu Europejskiego z dnia 24 stycznia 1994 r. w sprawie przestępczości pospolitej w obszarach miejskich i jej powiązań z przestępczością zorganizowaną [1] oraz uchwałę Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 1998 r. w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną [2],
UWZGLĘDNIAJĄC Program działań dotyczący przestępczości zorganizowanej z 1997 r. [3],
UWZGLĘDNIAJĄC Plan działania z Wiednia ustanowiony 3 grudnia 1998 r., dotyczący optymalnych sposobów wdrożenia przepisów Traktatu Amsterdamskiego w zakresie ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [4],
UWZGLĘDNIAJĄC Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie: Zapobieganie przestępczości w Unii Europejskiej – refleksje nad wspólnymi wytycznymi i propozycjami na rzecz wspólnotowego wsparcia finansowego [5],
UWZGLĘDNIAJĄC swoją opinię z dnia 20 listopada 2003 r., w sprawie Wymiaru lokalnego i regionalnego przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (CdR 61/2003 fin),
UWZGLĘDNIAJĄC swój projekt opinii (CdR 355/2003 rev.
2) przyjęty 2 lipca 2004 r. przez swoją Komisję ds. Konstytucyjnych i Sprawowania Rządów w Europie (sprawozdawcami byli Mercedes Bresso, Prezydent prowincji Turyn, IT-PSE, oraz Michel Delebresse, były minister, mer Dunkierki, FR-PSE),
A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
1) W dniu 24 stycznia 1994 r. Parlament Europejski przyjął uchwałę w sprawie przestępczości pospolitej w obszarach miejskich i jej powiązań z przestępczością zorganizowaną, a 17 listopada 1998 r., uchwałę w sprawie wytycznych i środków zapobiegania przestępczości zorganizowanej w związku z opracowaniem globalnej strategii zwalczania takiej przestępczości.
2) Ramy odniesienia dla środków zapobiegania przestępczości określone są przepisami Traktatu ustanawiającego przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, tworzącymi fundamenty prawdziwego europejskiego porządku publicznego, w którym te trzy cele są ściśle powiązane i należy je odnieść do Karty Praw Podstawowych.
3) Art. 29 Traktatu stanowi, że cel Unii w tej dziedzinie będzie osiągnięty poprzez zapobieganie oraz zwalczanie przestępczości zorganizowanej, bądź też innego rodzaju.
4) W Planie działania z Wiednia (1997 r.) wnioskowano o ustanowienie środków zapobiegania przestępczości w terminie pięciu lat od daty wejścia w życie Traktatu Amsterdamskiego.
5) Rada Europejska, podczas szczytu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r., stwierdziła, że istnieje potrzeba dalszego rozwijania środków zapobiegania przestępczości, wymiany najlepszych praktyk oraz wzmacniania sieci krajowych organów władzy właściwych dla spraw zapobiegania przestępczości, jak również współpracy pomiędzy krajowymi instytucjami wyspecjalizowanymi w tej dziedzinie; sprecyzowała, że współpraca taka, jako główny priorytet, powinna obejmować przestępczość młodocianych, przestępczość w obszarach miejskich oraz przestępczość związaną z narkotykami.
W tym celu należy zbadać możliwość utworzenia programu finansowanego przez Wspólnotę.
6) Podczas kilku ważnych seminariów i konferencji poświęconych zapobieganiu przestępczości, w szczególności tych, mających miejsce w Sztokholmie, w Saragossie i Brukseli w 1996 r., w Noordwijk w 1997 r., w Londynie w 1998 r. oraz w Algarve w 2000 r., wezwano do rozbudowy, w ramach Unii Europejskiej, sieci współpracy w dziedzinie przeciwdziałania przestępczości.
7) Ważnym wydarzeniem w historii tych różnych konferencji zorganizowanych pod egidą Unii Europejskiej, była Konferencja na wysokim szczeblu w Algarve w dniach 4 i 5 maja 2000 r., która dała zielone światło na wdrożenie programu HIPOKRATES i która, przede wszystkim, stworzyła przesłanki dla Komunikatu Komisji z dnia 29 listopada 2000 r.
8) Komunikat ten określa cele europejskiej strategii zapobiegania przestępczości, są nimi: ograniczenie czynników, które ułatwiają wejście w świat przestępczy oraz recydywę, unikanie represjonowania, zmniejszenie poczucia braku bezpieczeństwa, promowanie i szerzenie kultury praworządności i kultury zarządzania celem zapobiegania konfliktom, zapobieganie korupcji poprzez promowanie dobrych standardów rządzenia [good governance].
9) Polityki powinny opierać się na podejściu wielodyscyplinarnym, łączącym instrumenty zapobiegania przestępczości, środki bezpieczeństwa i polityki społeczno-edukacyjne oraz umożliwiać rozwój partnerstwa w terenie, nadając kluczową rolę samorządom lokalnym.
10) Ponadto, dzięki tym zasadom i celom możemy mówić o "europejskim modelu" zapobiegania przestępczości, w którym działania Unii Europejskiej, bez zastępowania działań podejmowanych na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym, będą mogły uzupełnić "piramidę odpowiedzialności".
11) Poczucie braku bezpieczeństwa w Europie wzrastało powoli, lecz systematycznie w latach 1996–2002.
12) Konieczne jest włączenie całego społeczeństwa w rozwój partnerstwa pomiędzy władzami na szczeblu krajowym, lokalnym i regionalnym, organizacjami pozarządowymi, sektorem prywatnym i obywatelami, biorąc pod uwagę fakt, iż przestępczość ma wiele przyczyn, które należy eliminować za pomocą środków dostępnych na różnych szczeblach, angażując w takie działania różne grupy społeczne, w tym społeczeństwo obywatelskie, we współpracy z właściwymi podmiotami w terenie, posiadającymi zróżnicowane doświadczenia i kompetencje.
13) Ze względu na fakt, iż większość przestępstw przeciwko obywatelom Unii Europejskiej popełniana jest na obszarach miejskich, priorytetem należy objąć właściwie zintegrowane polityki dla miast.
przyjął większością głosów, podczas swojej sesji plenarnej w dniach 29 i 30 września 2004 r. (posiedzenie z dnia 29 września), niniejszą opinię:
1.
Stanowisko Komitetu Regionów
KOMITET REGIONÓW,
1.1 z zadowoleniem przyjmuje uruchomienie procesu monitorowania działań w ramach sieci celem ożywienia i wzmocnienia polityk zapobiegania przestępczości na poziomie europejskim, skierowanych na walkę z przestępczością niezorganizowaną – to znaczy przestępczością na dużą skalę – w których priorytetowe znaczenie przypisuje się zjawisku przestępczości młodocianych, przestępczości w obszarach miejskich, przestępczości związanej z zażywaniem narkotyków oraz przestępczości wobec kobiet i innych szczególnie narażonych grup osób, takich jak dzieci, młodzież, osoby starsze i imigranci;
1.2 przypomina, że polityki zapobiegania przestępczości stanowią dziedzinę, w której Unia Europejska może skutecznie przyczynić się do wniesienia prawdziwej "europejskiej wartości dodanej" w działania podejmowane na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym;
1.3 podkreśla konieczność traktowania środków zapobiegania przestępczości jako inicjatyw, nie skierowanych wyłącznie na zwalczanie przestępczości sensu stricto, ale mających również na celu zapobieganie wszelkim zachowaniom dewiacyjnym – zachowaniom aspołecznym – usunięcie ich przyczyn i zmniejszenie poczucia niepewności i braku bezpieczeństwa obywateli;
1.4 stwierdza ponadto z zaniepokojeniem, że Komunikat zajmuje się jedynie aspektami technicznymi, takimi jak precyzyjniejsze zdefiniowanie rodzajów przestępstw, które należy zwalczać, bez formułowania zaleceń, czy też propozycji w odniesieniu do wymiaru społecznego zapobiegania przestępczości;
1.5 zauważa, że zapobieganie przestępczości – rozumiane jako ogół inicjatyw mających na celu zapobieganie zachowaniom dewiacyjnym, usunięcie ich przyczyn i zmniejszenie poczucia niepokoju i braku bezpieczeństwa wśród obywateli – jest kwestią o charakterze horyzontalnym, obejmującą wiele sfer polityki publicznej, takich jak sprawy społeczne, oświata, problematyka aglomeracji, integracja, imigracja, rozwój i udział obywateli;
1.6 uważa, że Komisja powinna uznać istnienie ścisłego związku między przestępczością i zachowaniem dewiacyjnym a procesem wykluczenia społecznego spowodowanego przemianami gospodarczymi i technologicznymi zachodzącymi w dzisiejszym społeczeństwie; jednakże jest zdania, że takiemu oświadczeniu powinno towarzyszyć podjęcie spójnych działań w zakresie koordynacji polityk;
1.7 pragnie, aby zaakcentowano kluczową rolę samorządów terytorialnych we wspieraniu polityk na rzecz zapobiegania przestępczości poszczególnych państw członkowskich, jak również fakt, iż Komisja rozważa możliwość zaangażowania różnych podmiotów społecznych; jednakże takie oświadczenia muszą się przekładać na praktyczne funkcjonowanie europejskiej sieci współpracy na rzecz zapobiegania przestępczości EUCPN (European Union Crime Prevention Network), do której włączone zostałyby podmioty aktualnie znajdującym się poza siecią, odgrywając w niej konkretną rolę;
1.8 stwierdza z zaniepokojeniem, że EUCPN jest tylko nieformalnym miejscem wymiany poglądów i doświadczeń, które nie posiada kryteriów ani celów pracy, przede wszystkim ze względu na swoje słabości strukturalne.
2.
Zalecenia Komitetu Regionów
KOMITET REGIONÓW,
2.1 zwraca uwagę na specyfikę problemu postrzegania braku bezpieczeństwa, który zależy od zmiennych związanych oczywiście z przestępczością (realne ryzyko stania się ofiarą przestępstwa), ale również z innymi czynnikami społecznymi, psychologicznymi i kulturowymi, takimi, jak wiek, płeć, brak zaufania wobec działań instytucji, niepewność sytuacji społecznej lub marginalizacja, postrzegane kryzysy w społeczeństwie i jego wartości, rola mediów, lub niska jakość życia w aglomeracjach;
2.2 zwraca się do Komisji z wnioskiem, by w istniejących programach, a w razie konieczności także i w nowych, przewidziała działania na rzecz wspierania rozwoju polityk bezpieczeństwa, łączących inicjatywy w dziedzinie spraw społecznych, planowania urbanistycznego i edukacji, jak również zwiększenia udziału obywateli i ich poczucia wspólnoty, pamiętając, że wzmocnienie świadomości bezpieczeństwa wśród obywateli wymaga poniesienia nakładów na działania zapobiegające przestępczości, a także udzielenia gwarancji społeczeństwu oraz reagowania na ich nastroje i obawy;
2.3 podkreśla znaczenie roli Unii Europejskiej w monitorowaniu działalności przestępczej na poziomie europejskim, w ocenie polityk i doświadczeń na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym, jak również w promowaniu wymiany, między państwami członkowskimi, wiedzy i dobrych praktyk w zakresie zapobiegania przestępczości oraz bezpieczeństwa w obszarach miejskich;
2.4 zwraca do Komisji z wnioskiem o praktyczne wykorzystanie instrumentów, którymi dysponuje, uwzględniając horyzontalny i wielodyscyplinarny wymiar działań, celem skutecznego zapobiegania przestępczości w obszarach miejskich; polityki powinny skupiać się na takich kwestiach, jak zarządzanie przestrzenią publiczną, transport lub problemowe obszary miejskie;
2.5 zwraca się do Komisji o nadanie priorytetowego znaczenia, w ramach budżetu na 2005 r., realizacji polityk regionalnych i lokalnych oraz wzmocnienie obecności gmin i regionów na poziomie instytucjonalnym;
2.6 podkreśla, w tym względzie znaczenie europejskiego forum na rzecz bezpieczeństwa na obszarach miejskich EFUS (European Forum for Urban Safety) w promowaniu, na poziomie europejskim, wiedzy na temat zapobiegania przestępczości i bezpieczeństwa w obszarach miejskich, zwłaszcza w odniesieniu do oceny polityk publicznych i rozpowszechniania dobrych praktyk;
2.7 uważałby za słuszne ustanowienie Europejskiego Obserwatorium ds. mającego bezpieczeństwa w obszarach miejskich, o lekkiej strukturze, w celu zapewnienia Unii Europejskiej i państwom członkowskim wspólnego instrumentu służącego do gromadzenia, systematyzacji i przetwarzania danych dotyczących ofiar przestępstw i nastrojów wyrażających poczucie zagrożenia; promowanie i koordynację badań; opracowanie polityk bezpieczeństwa w innych dziedzinach kompetencji UE, bądź celem tworzenia partnerstw regionalnych i lokalnych;
2.8 wreszcie wzywa Komisję, by w trakcie opracowywania polityk na rzecz zapobiegania przestępczości zawsze miała na względzie fakt, iż takie polityki, w dążeniu do zagwarantowania bezpieczeństwa społecznego, nie prowadziły w praktyce do naruszenia podstawowych praw człowieka. Bruksela, dn. 29 września 2004 r. Przewodniczący Komitetu Regionów Peter Straub [1] Dz.U. C 20 z 24.1.1994 [2] Dz.U. C 379 z 7.12.1998 [3] Dz.U. C 251 z 15.8.1997 [4] Dz.U. C 19 z 23.1.1999 [5] COM (2000) 786 fnal z 29.11.2000 --------------------------------------------------
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie "Komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – LeaderSHIP 2015 – Przyszłość europejskiego przemysłu budowy i remontu statków – Konkurencyjność w pełnym tego słowa znaczeniu"
(COM(2003) 717 final)
(2004/C 302/01)
W dniu 21 listopada 2003 r., Komisja Europejska, zgodnie z artykułem 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, która była odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, przyjęła swą opinię w dniu 9 czerwca 2004r.
Sprawozdawcą był Joost Van Iersel.
Na swojej 410. sesji plenarnej w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie w dniu 30 czerwca), Europejski Komitet Ekonomiczno – Społeczny 109 głosami za przy 3 głosach przeciw i 1 wstrzymującym się przyjął następującą opinię:
1.
Podsumowanie
Komisja opracowała nową politykę ramową w ścisłej współpracy z sektorem europejskiego przemysłu budowy i remontów statków.
Zaskakuje fakt, iż strony tak szybko uporały się z przygotowaniem szerokiego wachlarza środków, mających na celu zapewnienie produkcji i konkurencyjności w tym sektorze.
EKES akceptuje zastosowaną metodę i treść projektu LeaderSHIP 2015.
Wszystkie zainteresowane strony uznają, że sposób narodowego ujęcia tej problematyki nie ma już przyszłości i że jedynie podejście europejskie proponuje trwałe rozwiązania.
Twórcy tego podejścia dokonali uzasadnionego wyboru spójnych metod działania zgodnych z zasadami rynku.
EKES pragnie podkreślić, że wiarygodność propozycji zależy całkowicie od wprowadzenia ich w życie.
Dlatego decydujące znaczenie mają działania kontrolne podejmowane po ich wdrożeniu.
Należy zapewnić udział, jawność i skrupulatną kontrolę różnorodnych procesów.
EKES w pełni popiera planowane działania stworzenia konkurencyjnych reguł gry na szczeblu europejskim, co pozwoliłoby na stworzenie sprawiedliwych reguł na poziomie światowym.
2.
Kontekst
2.1 Rynek przemysłu budowy statków
2.1.1 Już od ponad dwudziestu lat sektor stoczniowy odnotowuje ciągły wysoki wzrost.
Szybki rozwój technologii umożliwił znaczne zmniejszenie kosztów transportu morskiego, co skutecznie pobudza handel światowy i sprawia, że międzynarodowa marynarka handlowa jest głównym motorem globalizacji.
2.1.2 Z ekonomicznego punktu widzenia statki to inwestycyjne dobra ruchome, których się nie importuje, ale rejestruje pod banderą wybraną przez właściciela jednostki.
Jako taki, produkt ten nie wymaga podejmowania specjalnych działań marketingowych, ani utrzymywania dużych sieci sprzedażowo-serwisowych.
Koszty transportowe statków są oczywiście bardzo niskie.
Wziąwszy pod uwagę fakt, iż koszty transakcji są zazwyczaj niskie oraz że nie mamy do czynienia z zasadami antydumpingowymi, rynek stoczniowy zależy w dużym stopniu od cen sprzedaży.
2.1.3 Ze względu na swą istotną rolę w dostarczaniu zasadniczego środka transportu dla handlu światowego, w konstruowaniu nowoczesnego wyposażenia dla potrzeb bezpieczeństwa i obronności oraz w rozwijaniu zaawansowanych technologii, mającymi często zastosowanie w innych sektorach, przemysł stoczniowy jest uważany za przemysł strategiczny w większości państw uprzemysłowionych i w krajach będących na drodze do uprzemysłowienia.
2.1.4 W Europie rozwinęła się zróżnicowana sieć firm zajmujących się budownictwem okrętowym, która obejmuje stocznie, producentów sprzętu morskiego i licznych dostawców usług specjalistycznych; przedsiębiorstwa te zapewniają ponad 350.000 miejsc pracy dla wykwalifikowanej siły roboczej.
W Unii Europejskiej obroty w tym sektorze wynoszą ok. 34 milliardy euro [1].
2.1.5 Sektor budowy floty handlowej w UE utracił jednak znaczący udział w rynku z powodu szkodliwych praktyk handlowych stosowanych głównie przez Koreę Południową i obecnie przeżywa poważne problemy.
Od początku 2000 roku udział w rynku nowych zamówień (w tonach brutto wyważonych – tbc) zmniejszył się o 2/3, z 19 % w 2000 r. do 6,5 % w 2003 r.
[2]. Sytuacja uległa pogorszeniu w połowie roku 2003, kiedy ceny osiągnęły najniższy poziom od 13 lat i ponownie wzrósł kurs euro w stosunku do waluty referencyjnej w tym sektorze - do dolara amerykańskiego, a także w stosunku do walut głównych konkurentów azjatyckich.
Handel międzynarodowy odnotował olbrzymi wzrost szczególnie w roku ubiegłym, z powodu wyjątkowego wzrostu chińskiego popytu na energię i surowce a także ze względu na zwiększenie importu i eksportu wyrobów gotowych.
Skutkiem tego popytu była rekordowa liczba nowych zamówień na tankowce, masowce i kontenerowce.
Europejscy producenci statków wykorzystali ten wzrost popytu i mogli odnotować w 2003 r. prawie dwukrotnie więcej zamówień niż w roku 2002.
Mimo to, ich udział w światowym rynku stoczniowym wciąż spada.
2.1.6 Ta dramatyczna tendencja, utrzymująca się do połowy 2003 roku, w miarę się ustabilizowała w kilku Państwach Członkowskich.
Może się jednak zdarzyć, że obecna sytuacja nie potrwa długo i Europa będzie zmuszona szybko znaleźć bardziej trwałe rozwiązania dla przemysłu stoczniowego.
Jeśli tego nie uczyni, Europie grozi utrata tego żywotnego sektora zaawansowanych technologii.
Doświadczenie pokazuje, że raz utracone możliwości budowy statków trudno jest odzyskać.
2.2 Rozwój polityki w zakresie przemysłu budowy statków
2.2.1 Jako sektor przemysłu ważny ze strategicznego punktu widzenia, budownictwo okrętowe stanowi tradycyjnie na całym świecie obszar znaczącej interwencji państwa.
We Wspólnocie Europejskiej, począwszy od lat 70, polityka w odniesieniu do przemysłu stoczniowego również kładła nacisk na określenie warunków dla systemów pomocy finansowej państwa.
Dozwolony pułap pomocy operacyjnej (operating aid - służącej obniżeniu bieżących kosztów działalności) był stopniowo obniżany z 28 % wartości kontraktu w roku 1987 do 9 % w 1992 roku, aż w końcu pomoc ta została całkowicie zniesiona począwszy od 2000 roku.
2.2.2 W roku 1989, z inicjatywy Stanów Zjednoczonych rozpoczęto negocjacje w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), mające na celu ustanowienie nowego międzynarodowego porządku w odniesieniu wszelkiego rodzaju wsparcia finansowego państwa dla przemysłu stoczniowego.
Negocjacje te zakończyły się sukcesem w 1994 r. a akt końcowy "Porozumienia o przestrzeganiu normalnych warunków konkurencji w komercyjnym przemyśle budowy i remontu statków" (Agreement respecting Normal Competitive Conditions in the Shipbuilding and Repair Industry) został podpisany przez Wspólnoty Europejskie, Finlandię, Japonię, Republikę Korei, Norwegię, Szwecję i Stany Zjednoczone.
Jednak porozumienie to nigdy nie weszło w życie, ponieważ Stany Zjednoczone nie zakończyły krajowych procedur ratyfikacyjnych.
2.2.3 Wobec braku porozumienia międzynarodowego, w 1998 r. Rada przyjęła nowe rozporządzenie dotyczące przemysłu stoczniowego (WE 1540/98), określające szereg nowych zasad udzielania pomocy przez państwo, w tym jednostronne pełne zniesienie pomocy operacyjnej do końca 2000 r.
Rozporządzenie zobowiązywało równocześnie Komisję do monitorowania rozwoju sytuacji na światowym rynku stoczniowym i stwierdzenia, czy w europejskich stoczniach stosowane są praktyki antykonkurencyjne.
2.2.4 W swoim pierwszym raporcie monitoringowym przesłanym do Rady, opublikowanym w 1999 r., Komisja dostarczyła bezspornych dowodów na stosowanie szkodliwych praktyk handlowych, głównie w stoczniach południowokoreańskich, które proponowały ceny poniżej kosztów.
Wszystkie kolejne raporty monitoringowe (łącznie siedem do 2003 r.) potwierdziły wcześniejsze spostrzeżenia i dostarczyły więcej bardziej szczegółowych dowodów.
2.2.5 W oparciu o takie niezaprzeczalne fakty, Rada wyraziła wielokrotnie głębokie zaniepokojenie i rozpoczęła dwustronne konsultacje z Koreą Południową.
Po kilku rundach rozmów strony podpisały w czerwcu 2000 r. porozumienie w formie "Uzgodnionych protokołów dotyczących sytuacji na światowym rynku budowy statków" ("Agreed Minutes relating to the World Shipbuilding Market").
Niemniej jednak, od czasu ostatnich negocjacji, rząd koreański okazał się niezdolny do wdrożenia zasad zapisanych w porozumieniu.
2.2.6 Z uwagi na niepowodzenie dwustronnych negocjacji przeprowadzonych z Koreą, przemysł stoczniowy wniósł skargę na mocy Rozporządzenia w sprawie barier handlowych (RBH – WE 3286/94) w październiku 2000 r.
2.2.7 Komisja stanowczo podtrzymywała swój sprzeciw wobec przedłużenia udzielania pomocy operacyjnej pod koniec 2000 r.
Jednak zgodziła się skierować sprawę do Światowej Organizacji Handlu (WTO) w celu znalezienia rozwiązania, aby położyć kres koreańskim nieuczciwym praktykom handlowym, jeśli nie zostałoby wynegocjonowane z Koreą stanowisko satysfakcjonujące dla UE do końca maja 2001 r.
Ponadto, Komisja zaproponowała równocześnie mechanizm obronny tymczasowego wsparcia, stworzony specjalnie w celu przeciwstawienia się koreańskim nieuczciwym praktykom handlowym w okresie niezbędnym do zakończenia postępowania przed Światową Organizacją Handlu.
2.2.8 Wspólnota wprowadziła w życie tą podwójna politykę latem 2002r., składając wniosek o utworzenie grupy specjalnej przy Światowej Organizacji Handlu i przyjmując decyzję w sprawie tymczasowego mechanizmu obronnego (TMO – WE 1177/02).
2.2.9 Kolejne próby ustanowienia jednolitych warunków w sektorze stoczniowym na szczeblu światowym miały miejsce w roku 2002, w ramach OECD.
Tym razem jednak bez udziału Stanów Zjednoczonych. Rada OECD powołała specjalną grupę negocjacyjną, która miała za zadanie znaleźć nowe rozwiązanie istniejącego problemu.
Na dzień dzisiejszy postęp w tej sprawie ocenia się jako dość powolny i pozostaje obserwować do jakiego stopnia podejście to będzie realne.
3.
Nowe podejście
3.1 Poniżej przedstawiono kolejne etapy, które doprowadziły do powstania projektu LeaderSHIP 2015.
Luty 2002: _BAR_ Przemysł budowy i naprawy statków przedstawia komisarzowi Liikanenowi projekt inicjatywy pod nazwą LeaderSHIP 2015. _BAR_
Maj 2002: _BAR_ Przewodniczący Komisji Europejskiej, Romano Prodi, zatwierdza tę inicjatywę i zobowiązuje komisarza Liikanena do koordynowania prac nad tym projektem; _BAR_
Październik 2002: _BAR_ Przemysł dostarcza komisarzowi Liikanenowi mapę drogową; _BAR_
Styczeń 2003: _BAR_ Komisarz Erkki Liikanen przewodniczy spotkaniu inauguracyjnemu Grupy Doradczej Wysokiego Szczebla projektu LeaderSHIP 2015. _BAR_
Październik 2003: _BAR_ Grupa Doradcza Wysokiego Szczebla składa raport Komisji Europejskiej; _BAR_
Listopad 2003: _BAR_ Komisja Europejska publikuje komunikat w sprawie LeaderSHIP 2015; _BAR_
Listopad 2003: _BAR_ Rada ds. Konkurencyjności analizuje projekt LeaderSHIP 2015 w kontekście polityki przemysłowej; _BAR_
Styczeń 2004: _BAR_ Nowe ramy dotyczące pomocy Państwa udzielanej przemysłowi stoczniowemu wchodzą w życie; uwzględniają one niektóre najważniejsze punkty projektu LeaderSHIP 2015, realizując w ten sposób początkowe zalecenia Grupy Doradczej Wysokiego Szczebla. _BAR_
3.2 Mapa drogowa przemysłu budowy statków
3.2.1 Podczas gdy podejście wspólnotowe w zakresie przemysłu stoczniowego kładło nacisk głównie na politykę konkurencji i politykę handlową, przemysł uważał, że brakuje trzeciego kamienia węgielnego – polityki konkurencyjności, a w szczególności odpowiedniej koordynacji tych trzech polityk.
Uznał on również, że nie jest w stanie znaleźć wspólnej odpowiedzi na wyzwania jakie się przed nim pojawiły w zakresie konkurencyjności.
3.2.2 W chwili, gdy zniesiono pomoc operacyjną, przemysł przyznał, że subsydia nie były rozwiązaniem przyszłościowym, tak samo jak nie był nim protekcjonizm takiego rodzaju, który doprowadził do utraty konkurencyjności w krajach będących potęgą w dziedzinie przemysłu stoczniowego poza Wspólnotą Europejską.
Jednak agresywna polityka przemysłowa Korei Południowej wymagała podjęcia natychmiastowych działań.
Potrzebne było zatem nowe podejście.
3.2.3 Kiedy wiosną 2002 r. Komitet związkowy stoczniowców Unii Europejskiej (CESA) przedstawił Komisji Europejskiej zarys swojej propozycji w ramach inicjatywy LeaderSHIP 2015, od razu doceniono wartość tego projektu jako konkretną odpowiedź sektora na długoterminową strategię UE, określoną przez Radę Europejską w Lizbonie.
Projekt LeaderSHIP 2015 zawierał w rzeczywistości główne elementy Strategii Lizbońskiej.
3.2.4 Należało wypracować strategię globalną, opartą na elementach istniejącego podejścia, jednak uwzględniającą nowy aspekt: fakt, że Komisja poprosiła przemysł o opracowanie planu zintegrowanego.
W październiku 2002 r., CESA zaprezentował projekt LeaderSHIP 2015, mapę drogową dla przyszłości przemysłu budowy i naprawy statków.
3.2.5 Celem europejskiego budownictwa okrętowego jest wzmocnienie wiodącej pozycji tego sektora w wybranych segmentach rynku poprzez wzrost konkurencyjności dzięki innowacjom i selektywnym pracom badawczo-rozwojowym (R&D), a także większe skoncentrowanie się na kliencie, optymalizację produkcji i usprawnienie struktury przemysłu.
Zdaniem przemysłu stoczniowego Unia Europejska powinna być bezpośrednio zaangażowana w realizację pewnych celów, takich jak promocja zaawansowanych systemów finansowania i gwarancji, określenie wyższych norm środowiskowych i norm bezpieczeństwa dla zamówień statków wysokiej jakości, a także utrzymanie i poprawa ochrony europejskiego prawa ochrony własności intelektualnej.
3.2.6 Europejskie podejście dotyczące obronności morskiej implikuje wspólną politykę nabywania materiałów obronnych.
3.2.7 Główne tendencje w tym sektorze do roku 2015 implikują w szczególności rozwój transportu multimodalnego, żeglugi śródlądowej i transportu morskiego na krótkich odległościach, wzmocnienie innowacji i prac badawczo-rozwojowych, rozszerzenie UE, regulacje w zakresie środowiska i zdrowia, a także dążenie do stworzenia Wspólnej Polityki Obronnej.
W związku z wpływem polityk narodowych i europejskich w tych wszystkich dziedzinach, przemysł uważa, że Komisja powinna aktywnie uczestniczyć w kształtowaniu tych kierunków w celu wypracowania przyszłych polityk.
3.2.8 Sektor stoczniowy przyjmuje na siebie odpowiedzialność za uporządkowanie swoich własnych spraw.
Mapa drogowa opowiada się za rozwijaniem nowych typów statków i sprzętu nowej generacji, łącząc skuteczność, bezpieczeństwo, komfort, poszanowanie środowiska i specjalizację.
3.2.9 Jeśli chodzi o strukturę przemysłu, przewiduje się dwa uzupełniające się podejścia dotyczące połączenia przedsiębiorstw:
- restrukturyzacja przemysłu mająca na celu zmniejszenie liczby dużych przedsiębiorstw;
- połączenie w sieć małych, bardzo elastycznych przedsiębiorstw, które zaspokoją potrzeby mniejszych, niszowych rynków.
3.3 Grupa Doradcza Wysokiego Szczebla
3.3.1 Na początku roku 2003, Grupa Doradcza Wysokiego Szczebla, pod przewodnictwem komisarza Erkki Liikanena, rozpoczęła dyskusje nad programem LeaderSHIP 2015, w oparciu o mapę drogową CESA.
Grupa ta składała się z siedmiu członków Komisji Europejskiej, dwóch znakomitych członków Parlamentu Europejskiego, dyrektorów generalnych dziesięciu największych stoczni, Prezesa Związku przemysłu produkującego sprzęt morski i sekretarza generalnego Europejskiego Zrzeszenia Metalurgów (European Metalworks Federation).
3.3.2 Grupa Doradcza opublikowała swój raport "LeaderSHIP 2015" w październiku 2003 r.
[3] Zawiera on osiem rozdziałów omawiających wszystkie kwestie zawarte w mapie drogowej przemysłu, oraz rozdział końcowy dotyczący konieczności konsolidacji europejskiego przemysłu stoczniowego.
Wniosek ogólny Grupy brzmi następująco: "LeaderSHIP stanowi dobry przykład dla europejskiej polityki przemysłowej skutecznej na poziomie sektora".
3.3.3 W tych ośmiu rozdziałach, Grupa wyznacza cele dla przemysłu stoczniowego i dla samej UE.
Po pierwsze, proponuje ustanowienie jednolitych warunków w światowym przemyśle stoczniowym poprzez politykę handlową UE, egzekwowanie zasad Światowej Organizacji Handlu i dyscypliny OECD.
3.3.4 Odnośnie tak istotnej kwestii jak R&D i innowacyjność, konieczna jest ścisła współpraca UE i sektora przemysłu stoczniowego.
Właściwe rozporządzenie Wspólnoty w tej sprawie nie uwzględniło w pełni specyficznych potrzeb przemysłu stoczniowego i jego technologii.
3.3.5 To samo odnosi się do rozwoju zaawansowanych systemów finansowych i gwarancyjnych.
Narzędzia stosowane obecnie nie są konkurencyjne na rynku światowym.
Należy rozważyć możliwość utworzenia funduszu gwarancyjnego na poziomie UE przeznaczonego na finansowanie przed i po realizacji dostawy, jak również rozwinięcie współpracy z towarzystwami ubezpieczającymi kredyty eksportowe, zabezpieczonymi przez odpowiednią reasekurację.
3.3.6 W przedmiocie działań Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu (European Maritime Safety Agency) leży racjonalizacja ochrony środowiska morskiego.
Powinien zostać utworzony wspólny komitet ekspertów, składający się z właściwych przedstawicieli sektora morskiego, posiadających niezbędną wiedzę techniczną, w celu świadczenia doradztwa technicznego dla Agencji i Komisji.
Dobrze byłoby poprawić ocenę jakości, bezpieczeństwo i nadzór w sektorze stoczniowym i remontowym, aby zapewnić stosowanie właściwych norm jakościowych na całym świecie.
3.3.7 Zdaniem Grupy Doradczej wezwanie przemysłu do ściślejszej współpracy w zakresie obronności może zostać wsparte na poziomie UE poprzez promocję współpracy przemysłowej między stoczniami, jak również między stoczniami i ich dostawcami, poprzez ułatwienie dostępu do rynków eksportowych, i poprzez konsolidację przemysłu.
Za pośrednictwem przyszłej Europejskiej Agencji Obrony (European Defence Agency), należy określić wspólne wymagania operacyjne dla marynarek narodowych, a także wspólne zasady dotyczące wyposażenia obronnego.
3.3.8 Z uwagi na to, że konstruktorzy statków zależą ściśle od ich przewagi technologicznej, należy w pełni wykorzystać istniejące instrumenty ochrony praw własności intelektualnej.
Bazy danych są niezbędne, a międzynarodowe zasady ochrony patentów powinny zostać ulepszone.
3.3.9 Sektor budownictwa okrętowego oficjalnie powołał komitet do prowadzenia dialogu społecznego na szczeblu sektorowym (pierwszy tego typu w sektorze przemysłu metalurgicznego), który będzie zajmował się tworzeniem i analizą programów dla nowych wymagań w zakresie kwalifikacji pracowników.
3.3.10 W celu uzyskania pożądanych wyników należy stworzyć optymalną strukturę przemysłową.
Proces dynamicznego rozwoju umożliwia nawiązywanie nowych kontaktów i partnerstw w ramach projektów realizowanych przez stocznie i ich dostawców, zważywszy, że obecnie dostawcy stanowią od 70 do 80 % produkcji stoczni.
Należałoby ułatwić proces konsolidacyjny przy pomocy specjalnych środków zachęcających, opierając się na zasadzie "pomoc na rzecz konsolidacji".
3.4 Komunikat Komisji
3.4.1 Ogłaszając projekt LeaderSHIP 2015 [4] Komisja przekształca prace Grupy Doradczej Wyższego Szczebla w formalną politykę wspólnotową.
Ponownie podkreśla ona fakt, iż polityka horyzontalna musi być uzupełniona przez specyficzne podejście sektorowe.
Komisja ocenia wszystkie rozdziały i akceptuje zalecenia raportu LeaderSHIP 2015.
3.4.2 W swym komunikacie Komisja uznaje wymiar strategiczny sektora budowy i naprawy statków, i na wzór raportu LeaderSHIP 2015, potwierdza swoją odpowiedzialność i współodpowiedzialność w zakresie, o którym mowa w ośmiu rozdziałach raportu Grupy Doradczej, a mianowicie:
- jeśli chodzi o OECD - ustalenia sektorowe w zakresie kredytów eksportowych oraz umowy OECD, a także promocja wyrównanych zasad na szczeblu światowym za pośrednictwem WTO;
- Komisja przyjęła zasady dotyczące udzielania pomocy przeznaczonej na innowacje i będzie nadzorować efekty działalności badawczej finansowanej przez Wspólnotę;
- Wraz z przemysłem stoczniowym, Komisja będzie odkrywać możliwości finansowania przed i po realizacji dostawy we współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym;
- Komisja akceptuje w całości zalecenia raportu LeaderSHIP, dotyczącego promocji statków bardziej bezpiecznych i przyjaznych środowisku, a także polityki mające na celu wykorzystanie możliwości transportu morskiego bliskiego zasięgu w całej Europie;
- Jeśli chodzi o budowę statków dla marynarki wojennej Komisja wspiera zalecenia, które są zgodne z podejściem przedstawionym w swoim Komunikacie z marca 2003 r., dotyczącym obronności w sprawie przygotowań do utworzenia w 2004 r.
Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa (European Defece Agency), której zadaniem będzie wzmocnienie bazy przemysłowej i technologicznej obronności europejskiej, a także zapewnienie konkurencyjności przemysłu obronnego; W związku z konsolidacją stoczni obsługujących marynarkę wojenną, warto odnotować, że prywatne stocznie podkreślają strukturalne różnice pomiędzy stoczniami europejskimi, twierdząc, że "prywatna własność jest zasadniczym warunkiem do osiągnięcia sukcesu we wszelkich wysiłkach zmierzających do konsolidacji [5]";
- Komisja będzie współpracować z przemysłem stoczniowym w zakresie wykorzystania istniejących instrumentów ochrony praw własności intelektualnej i wdrożenia odpowiednich baz danych;
- Komisja będzie współpracować z przemysłem stoczniowym prowadząc w sposób aktywny dialog społeczny na temat nowych wymagań w zakresie kwalifikacji, wymiany personelu na wszystkich szczeblach, specjalistycznych szkoleń i pomocy dla stworzenia żywotnego i trwałego przemysłu stoczniowego;
- Mając na uwadze fakt, iż proces konsolidacji, wchodzący przede wszystkim w zakres kompetencji przemysłu stoczniowego i Państw Członkowskich, jest niezbędny w sektorze marynarki handlowej i wojennej i naprawy statków, Komisja jest gotowa ułatwić ten proces, przestrzegając zasady konkurencji.
3.5 Wnioski Rady z listopada 2003 r.
3.5.1 W dniu 27 listopada 2003 r. Rada ds. Konkurencyjności zapoznała się z komunikatem Komisji dotyczącym projektu LeaderSHIP 2015 w szerszym kontekście polityki przemysłowej [6].
Rada stwierdziła, że analiza sektorowa jest bardzo istotna i może posłużyć opracowaniu polityk horyzontalnych i zachęciła Państwa Członkowskie i Komisję do wzmocnienia konkurencyjności przemysłowej, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb i specyfiki każdego sektora.
3.5.2 Rada poświęciła najwięcej uwagi sektorowi stoczniowemu, lotniczemu i przemysłowi włókienniczemu i odzieżowemu.
3.5.3 Zdaniem Rady konieczne jest zastosowanie podejścia całkowicie zintegrowanego mającego na celu podniesienie konkurencyjności.
To odnosi się również do projektu LeaderSHIP 2015.
3.5.4 Zrealizowanie celów Strategii Lizbońskiej wymaga przeprowadzenia analizy sektorowej, ulepszenia warunków ramowych, otwartej i jasnej konsultacji prowadzonej przez zainteresowane strony, a także dialogu społecznego.
Rada podkreśla konieczność kontynuowania podejmowania inicjatyw w tym względzie.
3.5.5 Jeśli chodzi o projekt LeaderSHIP 2015, Rada zaleca przemysłowi stoczniowemu i władzom publicznym dołożenie szczególnych starań w następujących sprawach:
- europejskie zasady udzielania pomocy państwa na inwestycje w innowacje;
- popieranie badań naukowych, rozwoju i innowacji;
- ochrona praw własności intelektualnej prowadzona przez Państwa Członkowskie i przemysł;
- ułatwienie procesu konsolidacji producentów europejskich;
- promowanie podejścia pozwalającego na rozwinięcie szerokiej współpracy między zasobami marynarki wojennej a stoczniowymi w Europie;
- uwzględnianie nowych potrzeb w zakresie kwalifikacji zawodowych w ramach prowadzonego dialogu społecznego w sektorze.
3.5.6 Rada chce być regularnie informowana o wynikach realizacji projektu LeaderSHIP i realizacji jej zaleceń.
4.
Uwagi ogólne
4.1 EKES uważa, że Europa potrzebuje przemysłu stoczniowego zdolnego do odpowiedniego funkcjonowania i należy zaplanować stworzenie specyficznych polityk sektorowych.
4.2 Należy podkreślić, że przemysł stoczniowy potrafił stworzyć spójny program sięgający aż do roku 2015.
Ten rodzaj podejścia sektorowego opiera się w sposób należyty na europejskich zasadach zgodności z regułami rynku i konkurencji.
4.3 Fakt, że sam przemysł stoczniowy i siedmiu członków Komisji opublikowało program wspólny dla przyszłości – LeaderSHIP 2015 – jest również godny odnotowania.
Zaangażowanie tych obydwu stron przyczyniło się do tego, że Komisja zaakceptowała ten projekt.
4.4 EKES przyjmuje z zadowoleniem nowe podejście reprezentowane przez Radę ds. Konkurencyjności dotyczące przemysłowej polityki horyzontalnej i sektorowej.
Przypadek projektu LeaderSHIP pokazuje w jaki sposób polityka sektorowa może dostosować wymogi sektorowe do wymogów podejścia horyzontalnego.
4.5 EKES z zadowoleniem przyjmuje specyficzne zalecenia Rady dotyczące sektora budowy i naprawy statków.
W pełni odpowiadają one zaleceniom Komisji, a także zaleceniom określonym przez sam sektor w projekcie LeaderSHIP 2015.
4.6 EKES akceptuje tę zmianę perspektywy w polityce przemysłu stoczniowego i uważa, że jest to owocem zastosowania nowej metody pracy i nowego podejścia do polityki przemysłowej na szczeblu sektora.
Może to posłużyć za wzorzec dla innych podobnych projektów w pozostałych sektorach gospodarki.
4.7 EKES jest zdania, że wspólne stanowiska i zasady, a także praktyka powszechnie stosowana w samej Unii Europejskiej są bardziej pożądane niż realizowanie polityk narodowych, aby stworzyć solidne podstawy dla trwałego przemysłu budowy i naprawy statków w Europie.
4.8 Rozszerzenie Unii Europejskiej o nowe państwa stwarza nowe możliwości, jako że dostarcza cennych atutów, które pozwolą na zaistnienie w segmentach rynku, których stocznie europejskie nie obsługiwały wcześniej [7].
Obowiązujące zasady wspólnotowe muszą być w pełni respektowane.
4.9 Projekt LeaderSHIP 2015 odniesie sukces pod warunkiem, że działania w ramach wszystkich jego rozdziałów będą realizowane jednocześnie przez wszystkich partnerów (przemysł stoczniowy, Komisję i, w niektórych przypadkach, przez Państwa Członkowskie), przy czym każdy uczestniczący w realizacji programu musi działać w dziedzinach, za które jest odpowiedzialny.
5.
Wnioski i zalecenia
5.1 Wiarygodność proponowanej polityki będzie uzależniona od sposobu wprowadzenia jej w życie.
Najważniejszy jest nadzór nad jej realizacją i musi być on prowadzony w sposób jawny i z należytą starannością.
Należy zagwarantować uczestnictwo właściwych przedstawicieli, jawność i odpowiednie metody takiego nadzoru.
Tak jak i Rada, EKES jest za tym, aby Komisja przedstawiała Radzie ds. Konkurencyjności roczny raport z postępów w realizacji projektu.
5.2 Projekt LeaderSHIP 2015 rozpoczyna się od ustalenia celu, jakim wyrównanie zasad w skali całego świata.
EKES podkreśla znaczenie tego obszaru polityki jako podstawy dla całej strategii.
W pełni popiera obecne podejście Unii Europejskiej w zakresie polityki przemysłowej, której celem jest doprowadzić do zawarcia porozumienia międzynarodowego — skutecznego i gwarantującego dyscyplinę na całym świecie.
5.3 EKES zwraca uwagę na fakt, iż konsekwencje nieuczciwej konkurencji praktykowanej przez niektóre stocznie azjatyckie stanowią nie tylko poważne zagrożenie dla stoczni europejskich, ale powinny też zaniepokoić europejski sektor produkcji sprzętu morskiego.
Fakt, że niektóre państwa azjatyckie oznajmiły, że będą korzystać w tej dziedzinie przede wszystkim z usług dostawców krajowych powinien zostać potraktowany bardzo poważnie.
5.4 W kwestii wyrównania zasad, dyscyplina sektora wewnątrz Unii Europejskiej nie została określona w sposób konkretny, mimo że istnieje jeszcze wiele różnych poziomów i metod pomocy Państw Członkowskich przemysłowi stoczniowemu.
Ustanowienie sprawiedliwych warunków wewnątrz Unii, ich przejrzystość i nadzór nad nimi wciąż są powodem szczególnej troski.
Aby wspomóc wiarygodność całego procesu i zaufanie zgodnie z zasadami i wyznaczonymi celami, EKES podkreśla jak bardzo jest ważne, aby Komisja nadzorowała stosowanie zasad udzielania pomocy państwa i ewentualne monitorowała przypadki nieuczciwych praktyk.
5.5 Badania naukowe i rozwój oraz innowacja mają największe znaczenie, ponieważ Europa jest nadal źródłem wiedzy dla reszty świata w dziedzinie przemysłu stoczniowego.
Jest to więc jeszcze jeden istotny czynnik sprzyjający osiągnięciu sukcesu.
Jest zatem bardzo istotne, aby różne instrumenty stanowiły skuteczne wsparcie i były wprowadzane w praktyce.
Przemysł stoczniowy może służyć w tym względzie radą decydentom politycznym.
W każdym jednak przypadku wprowadzanie instrumentów innowacyjnych musi być jasno określone.
5.6 Aby zracjonalizować instrumenty finansowania budowy statków, zarówno na szczeblu krajowym jak i europejskim, zdaniem EKESu Europejski Fundusz Gwarancyjny zaproponowany w programie LeaderSHIP powinien zacząć działać jak szybko to będzie możliwe.
Komisja powinna potraktować utworzenie tego Funduszu w sposób priorytetowy.
Fundusz ten może przyczynić się do stworzenia sprawiedliwych i wyrównanych zasad i warunków wewnątrz samej Unii Europejskiej.
5.7 EKES przyjmuje z zadowoleniem porozumienie zawarte między przemysłem stoczniowym i Komisją obejmujące rodzaj zasad i polityk ochrony środowiska wymaganych w tym sektorze.
Unia Europejska powinna służyć przykładem chroniąc środowisko morskie i działając na rzecz stosowania reguł międzynarodowych w tym zakresie.
Europejskie podejście do tych problemów koordynowane w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) mogłoby zagwarantować satysfakcjonujący poziom skuteczności broniąc jej pozycji i uprawnień, jakie posiada tylko IMO do ustalania zasad na poziomie światowym.
5.8 Na przestrzeni ostatnich lat ustawodawstwo dotyczące bezpieczeństwa transportu morskiego uległo znaczącej poprawie w ramach Unii Europejskiej.
Jednakże, należy zwrócić większą uwagę na wprowadzanie norm właściwych dla naprawy statków - tak jak sugeruje to projekt LeaderSHIP.
5.9 Słabą stroną Unii Europejskiej pozostaje nadal egzekwowanie obowiązujących norm bezpieczeństwa w zakresie transportu morskiego.
EKES opowiada się stanowczo za skuteczną współpracą pomiędzy europejskimi oddziałami straży przybrzeżnej.
5.10 Rozwój żeglugi bliskiego zasięgu i przeniesienie transportu naziemnego na morze - to również ważne cele ochrony środowiska morskiego.
Aby je zrealizować należy jeszcze poprawić nowoczesną infrastrukturę, w tym również porty i statki.
Jeśli chodzi o sfinansowanie tej infrastruktury ze środków publicznych, władze musiałyby czuwać nad tym, aby środki przeznaczone na inwestycje zostały przyznane na rzecz producentów z Unii Europejskiej.
5.11 Czynnik ludzki jest elementem najważniejszym i EKES popiera planowane ożywienie dialogu społecznego w sektorze. W tym dialogu zarówno Komisja jak i pracownicy i związkowcy mają swą rolę do odegrania.
Należy tu wspomnieć, że to właśnie w przemyśle stoczniowym utworzono pierwszy formalny komitet dialogu społecznego na szczeblu sektora metalurgicznego – to również świadczy o innowacyjności tego sektora.
5.12 Dialog społeczny dostarczył już wielu cennych tematów takich jak szkolenie zawodowe, rekrutacja, kształcenie ustawiczne i dostosowanie do cykli ekonomicznych.
Do dnia dzisiejszego utworzono dwie grupy robocze: jedna dla poprawy wizerunku przemysłu stoczniowego, druga ma za zadanie ustalić, jakie są nowe umiejętności wymagane w tym sektorze.
5.13 Dialog społeczny będzie dotyczył również znaczących różnic w wydajności siły roboczej na szczeblu światowym.
5.14 EKES jest zadowolony, że coraz częściej w Europie uwzględnia się specyficzne segmenty gospodarki takie jak przemysł stoczniowy i lotniczy w ramach celów obronnościowych i współdziałania między przemysłem cywilnym i wojskowym.
5.15 W tym właśnie kontekście należy zaakceptować nacisk, jaki kładzie projekt LeaderSHIP na europejskie projekty morskie i na współpracę między stoczniami.
Do dnia dzisiejszego stocznie musiały stawić czoła rozbieżnym wymogom bezpieczeństwa i różnym tradycjom.
Jednak, jeśli Europejczycy nie zdecydują się na ściślejszą współpracę, koszty nie przestaną wzrastać, co zagrozi wiodącej pozycji Europy w zakresie innowacji i technologii.
5.16 Istnieją już projekty współpracy, które odniosły sukces, na przykład między Niemcami i Holandią na budowę fregat i między Francją a Wielką Brytanią na budowę transportowców.
Można zaplanować nowe projekty przy współpracy przyszłej Europejskiej Agencji ds. Przetargów na Uzbrojenie (European Armaments Procurement Agency).
Konieczna jest optymalna synergia pomiędzy stoczniami w zakresie utrzymania i rozwoju wiedzy i know-how.
Jest pożądane, aby Agencja była zobowiązana sporządzić inwentaryzację zdolności produkcyjnych/wydajności, technologii i innowacji dostępnych w stoczniach, aby zapewnić najlepszą relację jakości do ceny w trakcie nowych przetargów.
Wziąwszy pod uwagę fakt, iż klientami stoczni marynarki wojennej są rządy, należy zapobiegać sytuacjom, kiedy subwencje przekraczające produkcję statków wojennych są kierowane na budowę statków handlowych.
5.17 Konsolidacja przemysłu to podstawa przyszłego funkcjonowania tego sektora. Jednak należy obserwować, w jaki sposób ten proces będzie realizowany, wziąwszy pod uwagę złożone relacje między przedsiębiorstwami podstawowymi a wysoką liczbą dostawców.
Opinia Europejskiej Komitetu Ekonomiczno - Społecznego w sprawie propozycji decyzji Parlamentu Europejskiego oraz Rady zmieniającej decyzję 2000/819/WE w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) (2001—2005)
(COM(2003) 758 final — 2003/0292 (COD))
(2004/C 302/02)
Dnia 23 grudnia 2003 r. Rada postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w trybie art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, odpowiedzialna za przygotowanie pracy Komitetu w tej sprawie, przyjęła swą opinię 9 czerwca 2004 r. (sprawozdawca: Dimitris Dimitriadis).
Na 410. sesji plenarnej w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dnia 30. czerwca) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny 140 głosami za przy 1 głosie przeciw i 4 wstrzymujących się przyjął następującą opinię:
1.
Przedmowa
1.1 Zarówno przed, jak i po ustaleniu Strategii Lizbońskiej Unia Europejska stała i nadal stoi w obliczu następujących trudności: (1) poważnych problemów w zakresie konkurencyjności i modernizacji przedsiębiorstw europejskich, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MSP), (2) niesprawności i nadmiernej biurokracji w organach publicznych zajmujących się promowaniem przedsiębiorczości; (3) braku koordynacji pomiędzy podmiotami reprezentującymi MSP a organami publicznymi oraz Komisją w zakresie promowania przedsiębiorczości; (4) braku koordynacji między krajowymi politykami wspierania MSP w poszczególnych Państwach Członkowskich; (5) braku podstawowej strategii długoterminowej dla MSP w Państwach Członkowskich; (6) poważnych trudności z finansowaniem firm (zwłaszcza MSP) przez sektor bankowy oraz branżę venture capital; (7) wysokich kosztów kredytu w związku z niewielkimi rozmiarami MSP oraz podwyższonym ryzykiem oraz (8) braku stabilnej polityki w stosunku do MSP.
1.2 UE przyznaje, że chociaż w dziedzinie Jednolitego Rynku ustawodawstwo i przepisy wykonawcze tworzą kompletny system, MSP nie do końca odnajdują się w obowiązującym ustroju prawnym wraz z potencjalnymi korzyściami z niego płynącymi i nie w pełni ten potencjał wykorzystują.
1.3 UE prowadzi ciężką walkę z konkurencją międzynarodową – z silnymi gospodarczymi i politycznymi wpływami USA [1], które osiągnęły bardzo wysoki poziom konkurencyjności i wydajności, oraz z Japonią, krajami Azji Południowo-Wschodniej [2] i gospodarkami rozwijającym się, jak Chiny, Indie i Brazylia.
1.4 Najpoważniejszym problemem społecznym i gospodarczym, przed którym stoi UE, jest bezrobocie.
Unia musi za pierwszoplanowy cel uznać tworzenie nowych miejsc pracy, szczególnie w MSP, które stanowią przeważającą większość europejskich firm.
1.5 UE podejmuje ogromne wysiłki na rzecz rozwoju badań i technologii, ponieważ zdaje sobie sprawę, że jest to jedyny sposób zagwarantowania rozwoju i postępu, ale proponowana strategia nie zawsze przynosi spodziewane wyniki w związku z brakiem odpowiednio elastycznych mechanizmów oraz z przepisami, które sprzyjają biurokracji, osłabiają efektywność i powodują niepożądane opóźnienia.
1.6 Dążąc do pokonania tych trudności, Rada w Amsterdamie (czerwiec 1997 r.) oraz specjalny Szczyt ds. Zatrudnienia (Luksemburg, listopad 1997 r.) położyły fundamenty pod Inicjatywę na rzecz Wzrostu i Zatrudnienia, a Rada Ministrów decyzjami 98/347/WE [3] i 2000/819/WE [4] stworzyła podstawy zorganizowanego i trwałego wsparcia przedsiębiorczości europejskiej, wraz z konkretnymi programami na rzecz zwiększania liczby miejsc pracy.
2.
Wstęp
2.1 Cele
Celem programu jest wspieranie tworzenia miejsc pracy oraz zakładania i rozwijania innowacyjnych MSP w rozumieniu zalecenia Komisji 96/280/WE poprzez zwiększanie dostępnych zasobów finansowych, a co za tym idzie – wzrost inwestycji w MSP.
2.1.1 Małe i średnie przedsiębiorstwa zasługują na wsparcie, ponieważ dowiedziono, że łatwiej tworzą one nowe miejsca pracy, gdyż dobrze dostosowują się do zmieniających się warunków rynkowych, łatwo podejmują decyzje i szybciej realizują nowe wymagania w obrębie firmy.
Ponadto często właśnie MSP napotykają najwięcej problemów w chwili powstawania (biurokracja i brak zasobów finansowych), przy promowaniu projektów innowacyjnych (brak dostępu do finansowania przez banki oraz - w nowych Państwach Członkowskich - brak systemu bankowego zdolnego zapewnić takie finansowanie) oraz przy rozszerzaniu współpracy międzynarodowej.
2.2 Opis – zakres programu
Program obejmuje trzy linie finansowania: (a) system venture capital (ETF Start-up Facility [5]), realizowany przez Europejski Fundusz Inwestycyjny (EIF); (b) system wsparcia finansowego dla tworzenia międzynarodowych spółek joint venture między MSP w UE (Joint European Venture – JEV), realizowany przez Komisję; (c) system gwarancji (SME Guarantee Facility), również realizowany przez EIF.
2.2.1 Budżet programu wyniósł 423,56 mln €, z czego 168 mln € przeznaczono na ETF Start-up Facility, 57 mln € na JEV oraz 198,56 mln € na SME Guarantee Facility.
W związku z wysokim wskaźnikiem wykorzystania środków z SME Guarantee Facility przekazano na ten program dodatkowe 30,56 mln € z programu JEV.
Do 29 maja 2002 r. – czyli do końca programu - EIF wykorzystała całość budżetu przeznaczonego pierwotnie na ETF Start-up Facility oraz SME Guarantee Facility.
Jeśli idzie o JEV, na realizację różnych projektów dostępne było łącznie 14,5 mln €.
2.2.2 Program venture capital (ETF Start-up Facility) wspiera inwestycje kapitału wysokiego ryzyka w MSP, zwłaszcza na etapie rozpoczynania działalności oraz we wczesnych stadiach rozwoju przedsiębiorstwa, jak również w innowacyjne MSP, poprzez inwestowanie w wyspecjalizowane fundusze kapitału wysokiego ryzyka.
2.2.2.1 W ramach projektu Joint European Venture (JEV) Wspólnota dofinansowuje tworzenie przez MSP nowych międzynarodowych spółek joint venture w UE.
2.2.2.2 W ramach linii SME Guarantee Facility UE zapewnia finansowanie kosztów gwarancji EIF oraz kontrgwarancji, aby promować zwiększanie pożyczek dla innowacyjnych MSP.
Osiąga się to poprzez zwiększanie mozliwości systemów gwarancyjnych działających w Państwach Członkowskich i odnosi się zarówno do programów nowych, jak i do już istniejących.
Linia ta pokrywa część strat z tytułu gwarancji (do wysokości z góry określonej kwoty), ze szczególnym uwzględnieniem finansowania wartości niematerialnych i prawnych MSP.
3.
Efekty programu
3.1 Według raportu Komisji do czerwca 2002 r. z programu ETF Start-up Facility skorzystało 206 MSP z branży high-tech (biotechnologia / nauki przyrodnicze oraz technologia informacyjna) [6]; przedsiębiorstwa te uzyskały też bardzo pozytywne efekty w zakresie tworzenia miejsc pracy.
SME Guarantee Facility wsparł 112000 mniejszych firm, które zwiększyły zatrudnienie o ponad 30 %. W ramach JEV zrealizowano najmniej projektów (zaledwie 137 zaakceptowanych propozycji).
4.
Uwagi
4.1 Raport Komisji [7] na temat trzech systemów oparty jest na bardzo małej próbie przedsiębiorstw, co oznacza, że wyciągnięte wnioski obarczone są dużym prawdopodobieństwem błędu statystycznego i merytorycznego.
4.2 Przez czteroletni okres od roku 1998 (rok rozpoczęcia) do 2002 (rok oceny) z ETF Start-up Facility skorzystało 206 MSP.
EKES uważa tę liczbę za niską w porównaniu z wynikami osiągniętymi w Stanach Zjednoczonych, gdzie dzięki podobnym inicjatywom wspartym przez venture capital doszło do ogromnego wzrostu liczby zakładanych MSP i rozkwitu przedsiębiorczości w ogóle.
Dzięki JEV powstało zaledwie 31 międzynarodowych spółek joint venture i 252 nowych miejsc pracy, co nie spełniło wiązanych z tym projektem oczekiwań.
Wyniki SME Guarantee Facility uważa się za dobre.
4.3 Przedstawione w raporcie prognozy liczby nowych miejsc pracy w dofinansowywanych firmach zostały oparte na wcześniejszych danych (od 2001 r. do połowy 2002 r.), nie sposób więc uznać ich za miarodajne dla tych trzech systemów.
4.4 EKES nie dysponuje ostatecznymi, konkretnymi i pełnymi danych o nowych miejscach pracy (za cały okres 1998-2003), co sprawia, że niezwykle trudno jest ocenić sytuację i przedstawić stanowiska i wnioski.
EKES pragnie jednak ponownie podkreślić swoje szczególne zainteresowanie wysiłkami na rzecz tworzenia miejsc pracy i wzywa Komisję do obrania tej kwestii za główny priorytet po zrewidowaniu programu wieloletniego.
4.5 Inwestycje wysokiego ryzyka to niezbędny element wsparcia innowacyjnych pomysłów, umożliwiający przekształcanie ich w przedsięwzięcia biznesowe i doprowadzenie do udanych projektów inwestycyjnych.
Fenomenalny sukces niektórych przedsięwzięć tego typu rekompensuje niepowodzenia innych innowacyjnych projektów, które nie zdobywają powodzenia na rynku.
4.6 Program całkowicie ignoruje tradycyjną gospodarkę.
Stale kładąc nacisk na innowacyjność działań, wyklucza się możliwość dostępu do finansowania tradycyjnym MSP.
Innowacja jest bardzo ważnym narzędziem modernizacji gospodarki i zwiększania konkurencyjności.
Należy jednak podkreślić, że (a) europejskie przedsiębiorstwa ryzykują trwałą utratę rynku na rzecz importu produktów sektora tradycyjnego z krajów trzecich o niskich kosztach produkcji; (b) jeśli nie udzieli się wsparcia tradycyjnym MSP, istnieje ryzyko, że w sektorach handlowym i dystrybucyjnym powstaną oligopole, co przyniesie określone konsekwencje dla całego procesu produkcyjnego i w efekcie spadek zatrudnienia.
4.7 Ograniczenie biurokracji poprzez tworzenie jednostek odpowiadających za realizację na zasadzie "jednego okienka" oraz pozbycie się niepotrzebnych dokumentów dzięki wykorzystaniu nowoczesnej technologii to podstawowe warunki zwiększonego udziału MSP w tych programach.
5.
Wnioski
5.1 EKES popiera proponowane przez Komisję zmiany w decyzji 2000/819/WE.
5.2 Komitet zgadza się z opinią Komisji, że rzeczywiste efekty wszystkich trzech instrumentów finansowania da się ocenić dopiero po dłuższym czasie; uważa jednak, że upłynęło już wystarczająco dużo czasu od ich wprowadzenia, aby wyciągnąć wnioski z myślą o dokonaniu pewnych poprawek, i że w obecnej ostro konkurencyjnej gospodarce globalnej czynnik czasu bardzo się liczy, gdyż trendy i perspektywy biznesowe stale się zmieniają.
5.3 EKES zdaje sobie sprawę, że w latach 2001 i 2002 międzynarodowa koniunktura gospodarcza była niesprzyjająca, podaż kapitału wysokiego ryzyka w UE była ograniczona, a większe banki niechętnie pożyczały pieniądze małym i średnim przedsiębiorstwom.
W 2002 r. zapotrzebowanie na gwarancje w Europie znacznie wzrosło, gdyż duże banki zaczęły występować o dodatkowe zabezpieczenia ze względu na wysokie ryzyko i wysokie koszty związane z zarządzaniem kredytem.
W tej sytuacji EKES uważa, że instrumenty, o których mowa – a zwłaszcza Guarantee Facility i Start-up Facility - są nadal bardzo pożyteczne.
Sugeruje także wzmocnienie współpracy z małymi, wyspecjalizowanymi bankami, które współpracują głównie z MSP i mają elastyczne systemy komunikacji.
5.4 EKES popiera projekty realizowane w ramach trzech systemów, uznając je za potrzebne.
Uważa jednakże, iż proces uzyskiwania do nich dostępu przez MSP jest uciążliwy, biurokratyczny i nieelastyczny, gdyż często bardzo trudno jest przedsiębiorstwom zdobyć informacje i opanować wewnętrzne procedury.
5.5 EKES za szczególnie pożyteczny instrument uważa SME Guarantee Facility i wzywa do znacznego zwiększenia finansowania w jego ramach oraz do podjęcia wszelkich wysiłków, aby bezpośrednio włączyć te kraje, które jak dotąd z niego nie korzystały (Grecja, Irlandia i Luksemburg).
5.6 EKES wspiera wysiłki mające na celu przedłużenie programu gwarancji z myślą o nowych Państwach Członkowskich, w których działają tysiące MSP pozbawionych dostępu do kredytów bankowych i nie mogących przez to skutecznie inwestować i tworzyć nowych miejsc pracy.
5.7 EKES uważa, że budżet programu powinien zostać zrewidowany z myślą o uwzględnieniu potrzeb nowych Państw Członkowskich.
Obecnie dostępny budżet został zaplanowany jedynie dla 15 a nie 25 Państw Członkowskich, a nowi członkowie z pewnością będą mieli większe potrzeby.
5.8 EKES wzywa Komisję do podjęcia koniecznych kroków w celu dalszej rozbudowy ETF Start-up Facility, gdyż jest to kluczowe narzędzie wspierające tworzenie innowacyjnych MSP oraz przedsięwzięcia wysokiego ryzyka, które są niezbędne dla rozwoju badań i technologii, oraz innych programów inwestycyjnych MSP, które nie mieszczą się w kategorii high-tech, ale mają istotne znaczenie gospodarcze i muszą mieć dostęp do wszystkich rodzajów środków i instrumentów finansowania.
Komitet proponuje zatem:
a) zapewnienie gwarancji dla firm niezależnie od formy prawnej i rodzaju działalności,
b) udostępnienie finansowanie z ETF Start-up wszystkim rodzajom firm,
c) zwiększenie pomocy dla inicjatyw innowacyjnych i wysokiego ryzyka,
d) we wszystkich wypadkach – stopniowe zwiększanie kapitału początkowego (ETF) w oparciu o miejsca pracy lub wzrost zatrudnienia i innowacji,
e) zaangażowanie systemu bankowego w rozprowadzanie informacji i wspieranie programów finansowania i gwarancji,
f) rozważenie możliwości wynegocjowania stopy procentowej dla firm-beneficjentów w drodze centralnego porozumienia między funduszem gwarancyjnym a bankami,
g) rozważenie możliwości wspierania z funduszu gwarancyjnego inicjatyw krajowych.
5.9 EKES uważa, że kapitał prywatny i publiczny dostępny w UE na finansowanie badań i postępu technicznego nie jest w stanie pokryć zwiększonych potrzeb MSP w branży informacyjnej, nowych technologii i biotechnologii.
Komitet zwraca się o wygospodarowanie znacznie większych środków na pokrycie tych potrzeb.
5.10 W miarę potrzeb należy zbadać, ocenić i wykorzystać szybkie i elastyczne systemy powstałe i z powodzeniem działające w USA.
Powinno być także więcej możliwości współpracy z wyspecjalizowanymi funduszami venture capital, gdzie i kiedy tylko ujawni się zainteresowanie takich inwestorów [8].
EKES wzywa Komisję do podjęcia inicjatywy w tej kwestii.
5.11 EKES uważa, że należy podjąć więcej wysiłków w celu informowania MSP o istnieniu i funkcjonowaniu funduszu gwarancyjnego i znaleźć lepsze sposoby dostępu i komunikacji z EIF i EBI. Przeprowadzone badanie wykazało, że większość MSP nie wie o tym, że UE stworzyła dla nich instytucjonalny system wsparcia.
Dlatego też niezbędne jest bezpośrednie zaangażowanie organizacji gospodarczych (izb handlowych, stowarzyszeń branżowych, organizacji MSP itp.) w celu poprawy przekazu informowania i nawiązywania bardziej bezpośredniego i skutecznego kontaktu z MSP, oraz szybsze rozwiązywanie problemów praktycznych pojawiających się podczas wdrażania programu.
5.12 EKES uważa, że wkrótce po akcesji nowych Państw Członkowskich trzeba będzie przeprowadzić specjalną ocenę wykorzystania programów; chociaż bowiem bierze się pod uwagę obecne problemy występujące w krajach przystępujących, pewne jest, że: a) rzeczywista sytuacja okaże się mniej korzystna niż donoszono; b) potrzebne będą znaczne fundusze, których rozmiarów nie da się teraz ocenić; c) nieunikniony na początku okres przystosowawczy niesie ze sobą poważne zagrożenia dla MSP.
5.13 EKES zgadza się z zaproponowanym przez Komisję wczesnym wycofywaniem JEV, biorąc pod uwagę krytykę, jakiej podlega w obecnym kształcie.
Jednakże EKES pragnie podkreślić, że nadal popiera tworzenie międzynarodowych spółek joint venture; uważa bowiem, że UE jest bardzo opóźniona w międzynarodowych przedsięwzięciach gospodarczych i należy usuwać przeszkody dla biznesu w Europie.
5.14 Konieczne będzie także rozważenie ponownego wprowadzenia programu JEV lub innego programu opartego na podobnej zasadzie w momencie, gdy po rozszerzeniu pojawią się możliwości tworzenia międzynarodowych spółek w ramach UE i EOG.
Dla osiągnięcia tego ważnego celu potrzebna jest zatem polityka wspierania międzynarodowych spółek MSP – jednak bez nadmiernej biurokracji, która utrudniała realizację programu JEV i stała się przyczyną jego niepowodzenia.
5.15 EKES jest przekonany, że korzystając z doświadczeń zdobytych z Szóstym Ramowym Programem Badań i Rozwoju Technologicznego należy ponownie wprowadzić programy na małą skalę dla MSP, które obecnie nie mieszczą się w koncepcji programu wieloletniego.
5.16 EKES zgadza się, że z wdrażaniem programów finansowania na małą skalę wiążą się znaczne koszty administracyjne i że istnieje zatem tendencja do ich znacznego ograniczania.
Pragnie jednakże zauważyć, że ograniczanie takich programów utrudnia sytuację SMP, które nie mogą korzystać z programów finansowania na dużą skalę.
Dlatego też EKES zgadza się z Parlamentem Europejskim i zaleca Komisji szczególną ostrożność w kwestii ograniczania lub likwidacji tych programów, zwłaszcza że wyraźnie odpowiadają one faktycznym potrzebom MSP.
Komitet uznaje za konieczne, aby Komisja współpracowała w tym przedmiocie z organizacjami biznesowymi.
5.17 EKES uważa Europejską Kartę Małych Przedsiębiorstw uchwaloną przez Radzie Europy w Feirii ( 19 czerwca 2002 r.) za szczególnie ważną inicjatywę; sprawie tej poświęcił wiele opinii.
Komitet ponownie zwraca uwagę na konieczność wprowadzania w życie postanowień Karty za pośrednictwem jasnych przepisów prawa.
5.18 EKES popiera przedmiotowy zakres finansowania przedstawiony w załączniku I (opis obszarów działania) dla SME Guarantee Facility (załącznik I, punkt 4(a)(i)); sądzi jednak, że można go rozszerzyć na drodze poważnego i nieprzerwanego dialogu z reprezentatywnymi organizacjami MSP (np. o systemy jakości, badania nad środowiskiem, badania nad jakością, pomoc techniczną i technologiczną, transfer technologii).
5.19 EKES uważa, że Komisja musi podjąć bardziej zdecydowane i skuteczne działania wspierające innowacyjne MSP oraz ograniczyć biurokrację w swoich programach (np. rezygnując ze zbędnych dokumentów, przyspieszając procedury itd.), która powoduje negatywne skutki, jak choćby niepotrzebne opóźnienia.
5.20 EKES akceptuje ogólny kierunek rozwoju programów i ufa, że będą one nadal wspierane i doskonalone.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie nowych ram prawnych dotyczących płatności na rynku wewnętrznym
(COM(2003) 718 final)
(2004/C 302/03)
W dniu 2 grudnia 2003 r. Komisja podjęła decyzję o przeprowadzeniu konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, zgodnie z artykułem 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, która była odpowiedzialna za przygotowanie prac komitetu w tej sprawie, przyjęła swą opinię w dniu 9 czerwca 2004 r.
Sprawozdawcą był Guido Ravoet.
Na 410 sesji plenarnej w dn. 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dnia 30 czerwca) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny 140 głosami za, przy 0 głosach przeciw i 5 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:
1.
Treść i zakres propozycji
1.1 Komisja Europejska wydała w dniu 2 grudnia 2003 r. dokument konsultacyjny, zatytułowany "Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie nowych ram prawnych dotyczących płatności na Rynku Wewnętrznym".
1.1.1 Komisja Europejska dostrzega niewydolności natury prawnej i technicznej w obszarze transgranicznych płatności detalicznych w euro.
Według Komisji Europejskiej, powody tego leżą w nieodpowiednich ramach prawnych na szczeblu europejskim.
Przyjęto pewne akty prawne dotyczące płatności – w tym rozporządzenie 2560/2001/WE [1], które wprowadza zasadę równych opłat za płatności krajowe i transgraniczne w euro, dyrektywę 97/5/WE [2], dotyczącą ochrony użytkowników elektronicznych środków płatności – nie są jednak stosowane żadne spójne ramy.
Warunkiem koniecznym dla prawidłowego funkcjonowania Rynku Wewnętrznego towarów i usług jest możliwość korzystania z tanich, skutecznych i bezpiecznych usług płatniczych.
Komisja wskazuje pewne zasady wytyczne, które uważa się za szczególnie odpowiednie w kontekście ustawodawstwa UE dotyczącego płatności.
Są one następujące: 1) Skuteczność jako cel stały; 2) Bezpieczeństwo jako "conditione sine qua non" "warunek nieodzowny"; 3) Konkurencja: dostęp do rynków i równe traktowanie; 4) Ochrona klienta [3] na wysokim poziomie; 5) Postanowienia prawne muszą być technicznie neutralne; 6) Nowelizacja ustawodawstwa dotyczącego płatności musi przynosić dodatkowe korzyści; 7) Charakter przyszłych instrumentów prawnych/instrumentu prawnego.
1.2 Dokument konsultacyjny Komisji jest wynikiem wstępnych prac przeprowadzonych w stosunkowo długim okresie czasu i ma na celu doprowadzić w 2004 r. do inicjatywy ustawodawczej.
1.3 Komisja dąży, poprzez zlikwidowanie przeszkód technicznych i prawnych, do osiągnięcia skuteczności usług płatniczych, konkurencji na równych zasadach, odpowiedniej ochrony konsumenta, zabezpieczenia płatności, jak również prawnego zabezpieczenia wszystkich stron zaangażowanych w proces realizacji płatności.
1.4 Komisja docenia wysiłki podjęte przez banki europejskie [4] W czerwcu 2002 r. powstała Europejska Rada ds. Płatności.
Podejmowała ona decyzje w sprawie szeroko zakrojonego programu na rzecz Jednolitego Obszaru Płatniczego w Euro (SEPA), sugerując zasadnicze zmiany sposobu organizowania usług płatniczych w Unii Europejskiej.
Plany te obejmują w szczególności decyzję o stworzeniu, jako priorytet, nowej infrastruktury [5] dla przelewów w euro przy niskich kosztach transakcyjnych oraz z szybkim czasem realizacji, maksymalnie trzy dni.
1.5 Zdaniem Komisji, liberalizacja przepływów kapitałowych ułatwiła realizację przelewów transgranicznych na obszarze UE.
Jednocześnie rynek wewnętrzny, szczególnie w przypadku płatności detalicznych, nadal nie jest tak skuteczny jak na szczeblu krajowym.
Różnice istnieją również między ustawodawstwem i umowami krajowymi odnośnie usług płatniczych na Rynku Wewnętrznym.
Nowe ramy prawne powinny usunąć, tam gdzie jest to konieczne, te bariery prawne dla jednolitego obszaru płatniczego, w szczególności jeśli stanowią one przeszkodę dla prawidłowego funkcjonowania europejskiej infrastruktury i systemów płatniczych, jak na przykład zasady dotyczące odwołania polecenia zapłaty różnią się w zależności od tego, gdzie złożono dyspozycje na Rynku Wewnętrznym.
Współdziałanie, wykorzystanie wspólnych standardów technicznych i harmonizacja najważniejszych przepisów prawa mają pierwszorzędne znaczenie.
1.6 Niepewność prawna powoduje, że dostawcy usług płatniczych i klienci niechętnie dokonują transakcji transgranicznych lub też w ogóle nie wykonują takich operacji.
Przykładem są polecenia zapłaty (direct debit), które nie istnieją jeszcze na szczeblu UE (patrz załącznik 16).
Dotyczy to również stałych, regularnych płatności (np. zlecenie stałe na prenumeratę zagranicznej gazety lub opłaty za usługi komunalne odnośnie domku letniskowego w innym Państwie Członkowskim), w przypadku których "domicylowanie" nie jest możliwe.
Jeżeli użytkownicy, tzn. konsumenci i MSP mają w pełni korzystać z Rynku Wewnętrznego, transgraniczne usługi płatnicze muszą być tak samo skuteczne, jak na obszarze własnego kraju.
Nowe ramy prawne powinny zatem zlikwidować luki i zwiększyć zaufanie i komfort konsumentów na jednolitym obszarze płatniczym na Rynku Wewnętrznym.
1.7 Na Rynku Wewnętrznym zaufanie konsumenta do transakcji płatniczych jest szczególnie istotne, gdyż często mają one wymiar transgraniczny, zaś zaufanie jest niezbędne przy korzystaniu z potencjału handlu elektronicznego na rynku UE.
Art. 153 Traktatu wymaga więc wysokiego stopnia ochrony konsumenta, co stanowi przewodnią zasadę nowych ram prawnych.
Tym niemniej należy oszacować koszty takiej ochrony, gdyż tak czy inaczej ostatecznie poniesie je konsument.
1.8 Mając na względzie ochronę konsumenta konieczne jest posiadanie spójnych i przystępnie sformułowanych wymogów w zakresie informacji uzyskiwanych przed i po realizacji transakcji płatniczej.
W tej kwestii istniejące ustawodawstwo UE dotyczące płatności zawiera już takie postanowienia, które jednak należy zrewidować.
Jednym z najtrudniejszych zadań jest osiągnięcie odpowiedniej równowagi pomiędzy treścią a ilością informacji, aby użytkownik usług płatniczych mógł je zrozumieć i być świadomy swoich praw i obowiązków.
1.9 Komisja uważa również za bardzo ważne prawne zabezpieczenie ochrony konsumenta w wypadku transakcji niezrealizowanych, błędnych lub nieautoryzowanych.
1.10 Zasadnicza część Komunikatu to 21 załączników, z których każdy podnosi konkretne zagadnienie prawne i/lub techniczne, dotyczące skutecznego funkcjonowania Rynku Wewnętrznego dla płatności.
2.
Uwagi ogólne
2.1 Komitet podziela cel inicjatywy Komisji stworzenia spójnych i pełnych ram prawnych dla Jednolitego Obszaru Płatniczego.
Z pewnością istnieją przeszkody dla Rynku Wewnętrznego dla płatności, stanowią one jednak wynik różnic w krajowych systemach ustawodawczych.
Płatności na rynku Wewnętrznym w dniu dzisiejszym są nadal w dużym stopniu regulowane przez krajowe przepisy i/lub umowy.
Biorąc pod uwagę, że 98 % wszystkich europejskich płatności detalicznych to płatności krajowe [6], popyt konsumenta na płatności transgraniczne w UE jest oczywiście ograniczony.
2.2 Wiele krajowych rynków płatności w Europie wykazuje bardzo dużą skuteczność.
Dlatego przepisy ograniczałyby się jedynie do zlikwidowania przeszkód dla płatności transgranicznych, aby osiągnąć jednolity poziom efektywności.
Usprawnienie systemów płatności transgranicznych nie powinno więc przynieść żadnych negatywnych konsekwencji dla istniejących, skutecznych krajowych systemów płatności.
2.3 Komisja powinna znieść bariery prawne, które uniemożliwiają realizację umów i porozumień rynkowych szczeblu unijnym, lecz nie powinna narzucać przepisów dotyczących aspektów, które mogą być regulowane przez takie umowy i porozumienia.
Należy znaleźć odpowiednią równowagę między samoregulacją /współregulacją a ustawodawstwem UE.
2.4 Według EKES [7], należy wspierać zarówno samoregulacje jak i współregulacje.
W zakresie ochrony konsumenta jednak konieczne jest przyjęcie rozporządzenia we wszystkich tych dziedzinach, w których okaże się, że środki z zakresu samoregulacji i współregulacji są niewłaściwe, nie zapewniają odpowiedniego poziomu ochrony lub są nieprawidłowo stosowane.
2.5 Komitet istotnie popiera zasadę wysokiego, jednolitego poziomu ochrony konsumenta, ponieważ stanowi to nadrzędny cel Traktatu.
2.6 Rynek Wewnętrzny dla płatności musi być konkurencyjny na całym świecie.
Jeśli nowe ramy prawne UE doprowadzą do wzrostu kosztów związanych z płatnościami, istnieje realne ryzyko, iż usługi płatnicze będą coraz częściej świadczone przez podmioty spoza UE, spoza Europy, i że przepisy nie osiągną zamierzonych celów.
2.7 Komitet uważa, że nie należałoby wyłączać czeków i weksli spośród środków płatniczych objętych nowymi przepisami, gdyż w pewnych Państwach Członkowskich ta forma płatności jest nadal często stosowana.
2.8 Niezbędne jest również, by nowe rozwiązania prawne zapewniły – czy to w drodze obowiązujących przepisów, czy samoregulacji - akceptowanie przez bankomaty we wszystkich Państwach Członkowskich kart debetowych i kredytowych wydanych lub autoryzowanych przez dowolną instytucję finansową uznaną w dowolnym Państwie Członkowskim.
3.
Uwagi szczegółowe
3.1 Prawo świadczenia usług płatniczych społeczeństwu (załącznik 01)
Ujęcie tego zagadnienia w nowych ramach prawnych dla płatności ma zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa systemu finansowego.
Ponieważ system płatniczy jest podstawą całej gospodarki, usługi płatnicze muszą zostać uregulowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Zasada wzajemnego uznawania nie powinna być stosowana bez uprzedniego ustanowienia zharmonizowanych minimalnych wymagań odnośnie udzielania pozwoleń na świadczenie usług płatniczych.
Zasada ta nie zapewniłaby ani odpowiedniego zabezpieczenia konsumentom, ani równych warunków.
Wiążący i bezpośrednio stosowany instrument prawny (rozporządzenie) mający wdrożyć opcję 2 Komisji (specjalne pozwolenie na usługi płatnicze) zapewniłby bezpieczne ramy prawne dla tej działalności.
Musi być jasne, że jeśli dostawca usług płatniczych może przyjmować lokaty, musi on podlegać licencji bankowej (wymagania dotyczące wypłacalności itd.).
Zasadniczo jasne jest, że jakiekolwiek rozporządzenie stworzone w tej dziedzinie będzie również stosować się do nie-europejskich dostawców usług płatniczych działających na obszarze Unii.
3.2 Wymagania dotyczące informacji o kliencie (załącznik 02)
Instytucje kredytowe zobowiązane są do stosowania się do dyrektywy 97/5/WE w sprawie transgranicznych przelewów bankowych, rozporządzenia 2560/2001/WE w sprawie płatności transgranicznych w euro i zalecenia 97/489/WE w sprawie elektronicznych instrumentów płatniczych.
Niektóre Państwa Członkowskie mogą mieć własne przepisy krajowe; istnieją także przepisy unijne, zajmujące się konkretnie zagadnieniami związanymi z informacją dla konsumenta, tzn. dyrektywa 2002/65/WE w sprawie sprzedaży konsumenckich usług finansowych na odległość i dyrektywa 2000/31/WE (dyrektywa w spawie handlu elektronicznego).
Wymagania te, wystarczające w swoich przedmiocie i treści, przestrzegane są przez banki.
Komitet w pełni popiera inicjatywę Komisji, aby skonsolidować istniejące przepisy prawa w celu stworzenia jednego jasnego tekstu prawnego, obejmującego szereg wymagań dotyczących informacji.
Wymagania dotyczące informacji muszą być na tyle ogólne, aby mogły być stosowane w odniesieniu do instrumentów płatniczych, które jeszcze nie istnieją.
3.3 Rachunki nierezydentów (załącznik 03)
Zagadnienie to wykracza poza obszar płatności i dlatego powinno zostać rozważone w innym miejscu.
3.4 Daty waluty (załącznik 04)
3.4.1 Daty waluty nie są tylko zagadnieniem dotyczącym płatności; w rzeczywistości daty waluty są często niezwiązane z transakcją płatniczą – mogą wynikać z każdej operacji na rachunku.
3.4.2 Jak przyznaje Komisja, daty waluty są zasadniczo kwestią ceny (tj. zarządzania produktem lub relacji z klientem).
Jako element zarządzania produktem, daty waluty są niezależne od księgowań, które służą do obliczania operacji na rachunku.
3.4.3 Daty waluty mogą się różnić w zależności od banku, klientów tego samego banku, a nawet różnych operacji tego samego klienta w tym samym banku.
3.4.4 Komitet przyjmuje z zadowoleniem koncepcję wprowadzenia dla dostawców usług płatniczych wymogów zachowania przejrzystości w zakresie stosowania daty waluty.
Finansowy wpływ daty waluty na klienta powinien być umiarkowany.
Konwergencja systemu księgowania w całej Europie również powinna być rozważona. Nawet jeżeli występują w tym zakresie znaczne różnice pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi taką konwergencję postrzegać należy w kategoriach celu średnioterminowego.
3.4.5 We wspomnianych procesie konwergencji głównym założeniem powinno być doprowadzenie do sytuacji, gdzie data waluty transakcji płatniczej byłaby tożsama z dniem, w którym dochodzi do przepływu pieniężnego z tytułu polecenia przelewu u usługodawcy usługi płatniczej.
3.5 Możliwość przenoszenia numerów rachunków bankowych (załącznik 05)
3.5.1 Istniejące rozporządzenie 2560 dotyczy numerów IBAN [8] i BIC [9], do stosowania których usilnie dążyły instytucje europejskie, w tym ESBC (Europejski System Banków Centralnych - European System of Central Banks).
Standard IBAN jest akceptowany i dobrze funkcjonuje w całej UE, co dowodzi jego sukcesu.
Ten system kodowania nie daje możliwości przenoszenia.
Banki powinny przynajmniej gwarantować klientowi możliwość zachowania numeru rachunku przy przenoszeniu rachunku do innego oddziału tego samego banku.
3.6 Mobilność klienta (załącznik 06)
Zgodnie z zasadą, konkurencyjny rynek zapewni naturalne dążenie do większej mobilności klienta.
Banki muszą w jak największym stopniu ułatwić przenoszenie rachunków, przekazując klientom wszystkie potrzebne informacje.
Komitet w pełni zachęca do samoregulacji mającej na celu wzrost mobilności klienta.
Komitet popiera ponadto jawność opłat za zamknięcie rachunku. Powinny być one umiarkowane i ustalane na podstawie faktycznych kosztów administracyjnych związanych z zamknięciem i przeniesieniem rachunku.
Ponadto powinno się o nich informować zanim klient otworzy w banku rachunek.
3.7 Ocena zabezpieczenia instrumentów płatniczych i jego składników (załącznik 07)
Ponieważ inicjatywy ustawodawcze mogłyby przynieść ryzyko uwzględnienia starych rozwiązań technologicznych (składniki zabezpieczenia są zasadniczo stale dostosowywane), standaryzacją powinny się zająć pomioty, działające na rynku w ramach samoregulacji, jak proponuje to pierwsza opcja Komisji.
Komitet wierzy, iż prowadzona przez przemysł certyfikacja zabezpieczeń powinna być zgodna ze wspólnymi zasadami UE, które mają zostać stworzone, aby uniknąć zamieszania.
3.8 Informacja o zleceniodawcy płatności (SRVII FATF) (załącznik 08)
Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (Financial Action Task Force on Money Laundering – FATF) jest międzyrządowym organem normotwórczym i kształtującym kierunki polityki, mającej na celu walkę z praniem brudnych pieniędzy i finansowaniem terroryzmu na poziomie międzynarodowym.
Specjalne Zalecenie VII w zakresie finansowania terroryzmu dotyczy przelewów elektronicznych i stwierdza, iż "państwa powinny zastosować środki wymagające od instytucji finansowych, w tym dokonujących przelewów środków pieniężnych, aby umieścić dokładne i istotne dane o zleceniodawcy płatności (imię i nazwisko, adres, numer rachunku) na przelewach i związanych z tym informacjach, które są przesyłane, a dane te powinny pozostać na przelewie lub związanej z tym informacji w ciągu całego procesu realizacji płatności.
Państwa powinny przyjąć środki zapewniające, iż instytucje finansowe, w tym dokonujący przelewów środków pieniężnych, przeprowadzać będą dokładne badanie i monitoring podejrzanych przelewów pieniężnych, które nie zawierają dokładnych i istotnych informacji o zleceniodawcy płatności (imię i nazwisko, adres, numer rachunku)".
Komitet sugeruje, aby Specjalne Zalecenie nr VII wdrożono w sposób w pełni zharmonizowany w formie rozporządzenia na całym obszarze Rynku Wewnętrznego, aby zapewnić jego konsekwentne i jednolite zastosowanie.
Poszanowanie prywatności ma zasadnicze znaczenie w tym kontekście.
Państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego również powinny zostać nim objęte.
W szczególności, informacje dotyczące płatnika powinny obejmować imię i nazwisko posiadacza rachunku zamiast imienia i nazwiska płatnika, gdyż mogą się one różnić, tak aby informacja o posiadaczu rachunku została zarejestrowana i była łatwo dostępna dla dostawcy usług płatniczych.
3.9 Alternatywne metody rozstrzygania sporów (ADR) (załącznik 09)
Komitet w swej opinii na temat Zielonej Księgi Komisji w sprawie "Alternatywnych metod rozstrzygania sporów w prawie cywilnym i handlowym" [10] wspiera projekt FIN-NET od samego jego wdrożenia przez Komisję.
FIN-NET pokazuje, że schematy ponadnarodowego postępowania pojednawczego mogą działać skutecznie i bez biurokracji przy wykorzystaniu istniejących mechanizmów.
Skuteczność FIN-NET zawdzięcza swój sukces faktowi, iż został on wdrożony w nowej wtedy dziedzinie rozstrzygania sporów związanych z płatnościami transgranicznymi, przy wykorzystaniu istniejących schematów nie-transgranicznych.
W obszarze płatności, szybkość procedury ma szczególne znaczenie dla klienta.
3.10 Odwołalny charakter zlecenia płatniczego (załącznik 10)
3.10.1 Aby zapewnić prawne zabezpieczenie klienta, bardziej odpowiednim byłoby, aby załącznik ten poddał dyskusji definicję i zawiadomienie o "punkcie nieodwołalności", zgodnie z wykorzystanym instrumentem płatniczym.
Komitet jest za tym, aby klienta informowano o warunkach nieodwołalności dotyczących różnych systemów płatniczych oraz związanych z tym instrumentów płatniczych.
3.10.2 Należy również mieć na uwadze, iż klienci nie tylko przesyłają, ale i odbierają płatności.
Nadmiernie długie okresy odwołalności miałyby wtedy efekt odwrotny, krzywdząc klientów oczekujących na te płatności.
3.10.3 Co więcej ważne jest, aby dokonać rozróżnienia między odwołalnością klienta a odwołalnością systemu.
Dla jasności i powodów zabezpieczenia prawnego, rozliczanie zleceń płatniczych powinno, jako zasada ogólna, nie być odwołane po ich wprowadzeniu do systemu, zgodnie z definicją sprecyzowaną przez dyrektywę o ostateczności rozliczeń.
3.10.4 Komitet jest zdania, iż zagadnienie odwołalności jest skomplikowane i że wymaga dalszej dyskusji.
Tym niemniej, dostawca usług płatniczych powinien poinformować klienta o wymogu dotyczącym punktu nieodwołalności danej płatności.
3.11 Rola dostawcy usług płatniczych w wypadku sporu klient/sprzedający w handlu na odległość (załącznik 11)
Komitet uważa, iż należy rozróżnić transakcję podstawową od dokonania płatności: transakcja płatnicza jako taka jest całkowicie neutralna.
Ani bank zleceniodawcy, ani beneficjanta, nie ma żadnego wpływu na właściwą (leżącą u jej podstaw) transakcję pomiędzy zleceniodawcą (klientem sprzedającego) a beneficjentem (sprzedającym).
Komitet przyznaje, iż zagadnienie przedstawione w niniejszym załączniku jest bardzo skomplikowane i wymaga dalszej dyskusji.
3.12 Niedokonanie lub błędne dokonanie płatności (załącznik 12)
3.12.1 Komitet zgadza się, iż dostawca usług płatniczych powinien być odpowiedzialny za prawidłową realizację zlecenia płatniczego i udowodnienie, iż transakcja została prawidłowo zarejestrowana, wykonana i uznana na rachunek beneficjenta.
Jest on odpowiedzialny za tę część systemu płatniczego (w sensie technicznym), która znajduje się pod jego kontrolą.
Jednocześnie jasne jest, że dostawca usług płatniczych nie może być pociągany do odpowiedzialności ponad odpowiedzialność cywilną, a z pewnością nie, jeśli nie dopuścił się zaniedbania ani też w wypadku siły wyższej.
Do dostawcy usługi płatniczej należy zatem udowodnienie, że transakcja została prawidłowo zarejestrowana, zrealizowana i zaksięgowana zgodnie z otrzymaną dyspozycją; nie należy dopuszczać ograniczania ani omijania tego obowiązku na drodze umownej.
3.12.2 Komitet wierzy, iż dostawcy usług płatniczych mogą zgłaszać możliwość odpowiadania za roszczenia związane z problemami leżącymi poza ich kontrolą w formie usługi o wartości dodanej.
Byłoby to korzystne dla klienta i prowadziło do zwiększonej konkurencji.
3.13 Obowiązki i odpowiedzialność stron umowy odnośnie transakcji nieautoryzowanych (załącznik 13)
3.13.1 Odnośnie kart płatniczych, instytucje kredytowe muszą już stosować się do postanowień zalecenia 97/489/WE, szczególnie odnośnie:
- ograniczenia odpowiedzialności finansowej posiadacza karty (chyba że popełni on poważny błąd) do 150 euro dla transakcji przeprowadzonych przy użyciu zagubionych lub skradzionych kart przed zgłoszeniem do zastrzeżenia; oraz
- zwrot obciążeń kwestionowanych w dobrej wierze (i wszelkich związanych kosztów bankowych dotyczących tych długów) wynikających z transakcji oszukańczych dokonanych na odległość, bez fizycznego użycia karty, lub z transakcji sfałszowaną kartą.
3.13.2 Zorganizowany świat przestępczy także stoi za transakcjami oszukańczymi.
Próg 150 euro może potencjalnie zachęcać do oszustwa.
Dlatego Komitet uznaje, że wprowadzony powinien być próg, którego wielkość byłaby oszacowana w oparciu o ryzyko.
Odpowiedzialność posiadacza karty w takim przypadku powinna stanowić procent całkowitego limitu kredytowego udzielonego do jego karty, który uzgodnił w umowie.
Takie uczciwe podejście odzwierciedlałoby prawdziwe ryzyko i koszt, jednocześnie bardziej skutecznie odstraszając od oszustwa, w ten sposób redukując wspólny koszt.
3.13.3 Częściowa aktualizacja zalecenia 97/489/WE zgodnie z nowymi ramami prawnymi jest krokiem w dobrym kierunku.
Komitet jest zdania, iż załącznik ten powinien być rozpatrywany w ramach możliwości wykorzystania podpisu elektronicznego odnośnie dyrektywy o podpisie elektronicznym.
3.13.4 Można by kwestionować, czy dostawca usług płatniczych może udowodnić rozstrzygająco – jeśli w ogóle – czy klient był inicjatorem transakcji przeprowadzonej z użyciem technicznie bezpiecznego elektronicznego instrumentu płatniczego, czy też nie.
Szczególnie w wypadku internetowych transakcji bankowych wydaje się, iż dostawcy usług płatniczych mają problemy z dostarczeniem takiego dowodu, gdyż transakcje takie można przeprowadzić na prywatnych komputerach, które są poza zasięgiem kontroli dostawcy usług płatniczych.
3.14 Użycie "OUR", "BEN" i "SHARE" [11] (załącznik 14)
3.14.1 Zasada przelania pełnej kwoty beneficjantowi jest głównym elementem niniejszego załącznika.
Zasada ta jest obecnie dobrze stosowana, zgodnie z rozporządzeniem 2560/2001 dla płatności, które mogą być w pełni dokonywane w sposób STP (Straight-Through-Processing – przetwarzanie bezpośrednie), o ile odpowiadające im płatności krajowe dokonywane są w całości, bez potrącenia ze środków beneficjenta.
3.14.2 Ponadto, istnieje samoregulacja w formie ICP (Interbank Convention on Payments – Międzybankowa umowa o płatnościach) [12], która obecnie ogranicza zakres przelewów w euro.
ICP promuje odrzucenie możliwości potrącenia opłat z przelewanej kwoty przez banki pośredniczące, jeżeli z takowych się korzysta.
3.14.3 Wszelkie ramy prawne powinny odejść od terminologii technicznej używanej przy danych formatach i systemach wiadomości (takich jak SHARE, BEN, OUR), która w wielu wypadkach jest nieodpowiednia w kontekście krajowym.
Komitet jest zdania, iż nie należy tworzyć dodatkowych postanowień, aby zastąpić dyrektywę 97/5/WE.
Obecne opcje obciążania opłatami istnieją po to, aby dać klientom wybór, co jest częścią postanowień i warunków negocjowanych przez klienta i bank.
Należy unikać zbytniego uproszczenia oraz ograniczenie wyboru, gdyż te opcje opłat są odpowiedzią na potrzeby rynku, które wykraczają poza podstawowy(e) wewnątrzunijny(e) instrument(y) przelewu i są niezbędne do wsparcia różnych rodzajów płatności, jak również handlu na odległość.
Komitet życzyłby sobie większej jawności po stronie sektora bankowego co do zastosowanej opcji opłat.
3.14.4 Komitet zachęca Komisję do usunięcia rozbieżności między błędną opcją "OUR" dyrektywy, mechanizmu podziału opłat, który nie istnieje w większości Państw Członkowskich, a opcją "SHARE", której rozporządzenie daje pierwszeństwo.
3.15 Czas dokonania przelewu (załącznik 15)
3.15.1 Komitet przypomina sobie, iż banki europejskie zrzeszone w Europejskiej Radzie ds. Płatności (ECP) wyraziły zgodę, aby standardowy czas dokonania przelewu wynosił trzy bankowe dni robocze (po dacie akceptacji) w formie samoregulacji na mocy konwencji CREDEURO.
Trzy dni robocze to standardowy termin, który poszczególne banki mogą skrócić.
Ponieważ czas realizacji płatności jest zasadniczym elementem usługi, należy go pozostawić działaniom konkurencyjnym w celu ulepszenia jakości usług.
3.15.2 Dalszą potrzebę aktów prawnych należy rozważyć jedynie wtedy, gdy inicjatywa sektora zawiedzie.
3.16 Polecenie zapłaty (Direct Debit) (załącznik 16)
3.16.1 Akty prawne do przyjęcia i/lub przeszkody prawne do zlikwidowania będą szczegółowo określone przez Europejską Rada ds. Płatności (EPC) i przekazane Komisji po oficjalnym zatwierdzeniu przez EPC paneuropejskiego systemu polecenia zapłaty (Pan-European Direct Debit Scheme).
Ramy prawne potrzebne dla wsparcia tego systemu będą w dużym stopniu zależeć od wybranego modelu.
Dlatego Komitet przekonany jest, iż bliska współpraca sektora bankowego i ustawodawcy (WE) winna być rozważona.
3.17 Likwidowanie przeszkód w zakresie transportu gotówki (załącznik 17) [13]
3.17.1 Niniejszy załącznik nie jest związany z kwestią płatności i dlatego znajduje się poza obszarem nowych ram prawnych dla płatności.
3.17.2 Nie powinna istnieć dyskryminacja między rozporządzeniami o płatnościach gotówkowych a bezgotówkowych.
Szereg przeszkód natury prawnej i technicznej powstrzymuje rozwój ponadgranicznego transportu gotówki w strefie euro, w szczególności między oddziałami krajowych banków centralnych w jednym kraju a oddziałami instytucji finansowych w drugim kraju.
3.17.3 Dostęp do usług transgranicznych krajowych banków centralnych stanowi część naturalnego rozwoju stosowania jednej waluty w strefie euro.
3.17.4 Należy sprzyjać konkurencji w sektorze transportu gotówki w strefie euro w celu zmaksymalizowania skuteczności, lecz Komitet podkreśla konieczność stworzenia licencji, pozwalającej na transgraniczny transport gotówki oraz wystarczających środków kontroli jej stosowania.
3.18 Zagadnienia ochrony danych (załącznik 18)
Rozwiązanie Komisji, aby w rozporządzeniu znalazło się postanowienie odpowiadające art. 13, lit.
D istniejącej dyrektywy o ochronie danych 95/46/WE [14] jest najlepszą okazją do zharmonizowania w krótkim czasie możliwości wymiany informacji w celu zapobiegania oszustwom w systemach płatniczych (miedzy operatorami a władzami, a także samymi operatorami, jako wyjątek od dyrektywy o ochronie danych, np. baza danych o sprzedawcach – oszustach w odniesieniu do transakcji kartowych).
3.19 Podpisy cyfrowe (załącznik 19)
Komitet sugeruje, aby Komisja najpierw złożyła swój raport o wdrożeniu dyrektywy1999/93/WE [15] o podpisie elektronicznym.
Propozycje Komisji w sprawie nowych środków przyjmowane są z zadowoleniem.
Zasadniczo Komitet pragnie podkreślić, iż certyfikacja cyfrowa stanowi obszar zarządzania produktem, na którym zastosowanie mają zasady technicznej neutralności i konkurencji.
3.20 Bezpieczeństwo sieci (załącznik 20)
Komitet przyjmuje z zadowoleniem działania i inicjatywy, które uznają przestępstwa dokonane w przestrzeni elektronicznej za poważne, i obserwuje harmonizację w tym względzie w całej UE we współpracy z innymi wymiarami sprawiedliwości (np. Stanów Zjednoczonych).
Zastosowanie sankcji odstraszających celem ukarania nieautoryzowanego dostępu do automatycznych systemów przetwarzania danych dla celów popełnienia oszustwa, zniszczenia lub zmiany danych, czy też zmiany funkcjonowania systemu jest krokiem pozytywnym.
Konieczne jest również stosowanie sankcji wobec osób, które udostępniają dane, programy, sprzęt lub informacje stworzone lub zaadaptowane konkretnie w celu umożliwienia nieautoryzowanego dostępu do automatycznych systemów przetwarzania danych dla popełnienia oszustwa.
Dlatego należy dokonać rozróżnienia między kryminalizacją działań oszukańczych w systemach płatniczych, dla których dalsza harmonizacja UE na drodze aktów prawnych byłaby przyjęta z zadowoleniem, a środkami zapobiegawczymi, służącymi do zabezpieczenia systemów płatniczych, które powinny zostać wdrożone przez przedsiębiorstwa w sektorze, tak by można było uwzględnić postępy technologiczne.
3.21 Awaria sieci płatniczej (załącznik 21)
3.21.1 Komitet jest zdania, iż kwestia, o której mowa w załączniku 21 jest pod-zagadnieniem załącznika 12 (niedokonanie lub błędne dokonanie płatności).
Istotnie należy przyznać, że:
- awarie systemów płatniczych nie są zjawiskiem powszednim;
- awarie systemów płatniczych mogą mieć wpływ na systemy i urządzenia, które nie są pod bezpośrednią kontrolą instytucji kredytowej (zewnętrzne elementy systemów);
- instytucje kredytowe muszą stosować się do zobowiązań elastyczności i ciągłości działania, nakładanych na nie przez odpowiednie organy regulacyjne.
3.21.2 Nie powinno się nakładać na dostawców usług płatniczych odpowiedzialności za płatności nie zaksięgowane w systemie w chwili awarii.
Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych jest ograniczona do jego odpowiedzialności cywilnej i powinien on udowodnić, iż podjął wszelkie niezbędne kroki, aby zapobiec awarii.
3.21.3 W niedawnym przypadku ataków przez pocztę elektroniczną typu "phishing" na banki angielskie, pewien dostawca usług internetowych uznał zawieszenie usług on-line za najlepszą formę reakcji na atak.
Ataki takie są poza bezpośrednią kontrolą dostawcy ze względu na bezpośredni kontakt pocztą elektroniczną między atakującym a klientem.
Dostawcy usług płatniczych powinni informować swoich klientów, jeśli to możliwe, zanim zamkną system z powodów bezpieczeństwa.
Komitet uważa za nieodpowiednie karanie dostawcy za podjęcie środków mających na celu ochronę klientów w ten sposób.
Co więcej, Komitet zachęca dostawców usług płatniczych do zachowań pro-aktywnych w zapobieganiu takim rodzajom oszustw.
4.
Wnioski
4.1 Nowe ramy prawne powinny być zgodne z europejską strategią na rzecz ochrony konsumenta, która ustanawia osiągnięcie wysokiego, wspólnego poziomu ochrony konsumenta jako cel kluczowy.
4.1.1 Komitet popiera próbę podjętą przez Komisję Europejską celem zwiększenia zaufania konsumenta, zabezpieczenia prawnego oraz rynkowej skuteczności płatności na Rynku Wewnętrznym.
Uznaje za pozytywne podejście do rozważenia samoregulacji i współregulacji jako możliwego rozwiązania w kilku obszarach wspomnianych w 21 załącznikach.
4.2 Pierwszeństwo należy dać środkom prawnym obejmującym załączniki 1, 2, 8, 18, 12, 13, 18 i 19.
W szczególności załączniki nt. wymogów dotyczących informacji o kliencie (2), informacji o zleceniodawcy płatności (8) oraz problematyki ochrony danych (18) wymagają pilnego rozpatrzenia.
4.3 Należy rozważyć zacieśnienie współpracy między Komisją a sektorem bankowym, dotyczącej stworzenia paneuropejskiego systemu polecenia zapłaty (załącznik 16), określenia tego, kto ma prawo dostarczać usługi płatnicze (załącznik 01), jak również obszaru certyfikacji zabezpieczeń instrumentów płatności i ich składników (załącznik 07).
4.4 Odnośnie pozostałych załączników, Komitet jest zdania, iż samoregulacja lub współregulacja powinny być bardziej odpowiednim sposobem osiągnięcia celu Komisji, czyli efektywnego Rynku Wewnętrznego dla płatności.
Oczywiście, że jeżeli środki samoregulujące nie okażą się skuteczne, należałoby rozważyć rozporządzenie europejskie.
4.5 W tym samym duchu, Komitet sugeruje, aby ogólne ramy koncentrowały się na zapewnieniu jawności klientom i próbie jak największego wykorzystania istniejących praktyk i zasad samoregulacji.
Dla przykładu, nie jest konieczna dalsza regulacja tam, gdzie rynek już osiągnął cele ustawodawcy (np. nie ma natychmiastowej potrzeby aktualizacji dyrektywy w sprawie przelewów, aby skrócić czas realizacji transakcji).
Tym niemniej, na pewnych obszarach wspólne podejście jest dobrym rozwiązaniem.
4.6 Zakres Komunikatu jest często wykracza poza problematykę płatności, a Komisja powinna wskazać w sposób bardziej wyraźny na różnicę pomiędzy usługami komercyjnymi a systemami płatniczymi.
Wszelkie kroki prawne związane z płatnościami nie powinny obejmować zagadnień związanych z prowadzeniem działalności innej niż same płatności.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie propozycji decyzji Rady w sprawie procedury konsultacji i notyfikacji w dziedzinie ubezpieczenia kredytów, poręczeń i kredytów finansowych
(COM(2004) 159 final - 2004/0056 (CNS))
(2004/C 302/04)
W dniu 13 maja 2004 r. Rada postanowiła, zgodnie z artykułem 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na temat propozycji wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Rynku Wewnętrznego, Produkcji i Konsumpcji, odpowiedzialna za przygotowywanie prac Komitetu w tej dziedzinie, przyjęła swoją opinię dnia 9 czerwca 2004 r.
Sprawozdawcą był Frank von Fürstenwerth.
Na 410 sesji plenarnej w dn. 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dnia 30 czerwca) Komitet stosunkiem głosów 133 do 1, przy 4 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:
1.
Treść
1.1 Przy pomocy przedstawionej propozycji ma zostać skodyfikowana decyzja 73/391/EWG Rady z dn. 3 grudnia 1973 r. w sprawie procedury konsultacji i notyfikacji w dziedzinie ubezpieczenia kredytów, poręczeń i kredytów finansowych.
Decyzja ta została zmieniona inną decyzją 76/641/EWG Rady oraz Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii i Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji.
1.2 Decyzje te dotyczą wyłącznie dziedziny państwowych gwarancji kredytowych i regulują w szczególności kwestię, w jakich warunkach Państwa Członkowskie muszą przeprowadzić konsultacje z innymi Państwami Członkowskimi w sprawie rozważanego udzielenia kredytów zagranicznych lub poręczeń kredytów zagranicznych.
Decyzja nie obowiązuje gospodarki prywatnej w dziedzinie ubezpieczeń kredytów eksportowych.
1.3 Propozycja zastępuje różne akty prawne, które są przedmiotem kodyfikacji.
1.4 Propozycja nie zmienia treści merytorycznej kodyfikowanych aktów prawnych.
Ogranicza się ona do połączenia ich w jeden akt prawny, przy czym zmiany formalne podejmowane są tylko w zakresie wymaganym w związku z kodyfikacją.
2.
Ocena
2.1 Propozycja jest związana z życzeniem Komisji, aby często zmieniane akty prawne były kodyfikowane w celach uzyskania ich lepszej przejrzystości i jasności.
2.2 Stosowne przepisy były do tej pory rozproszone po różnych aktach prawnych i w celu ustalenia obowiązujących przepisów konieczne jest przeprowadzenie pracochłonnych poszukiwań i porównywania wielu aktów prawnych.
2.3 Propozycja ogranicza się do zebrania w jednym akcie prawnym różnych aktów prawnych z całkowitym zachowaniem ich treści materialnej.
Nie ma potrzeby dokonywania zmian materialnych.
a) W artykule 4, lit. e) ii) i iv) "początek kredytu" winien być tłumaczony raczej jako "ponto de partida do crédito" niż "início do crédito". Te dwa terminy niekoniecznie oznaczają to samo;
2.5 W ramach kodyfikacji Komisja winna jednak uwzględnić jeszcze następujące punkty:
- Powód wzięcia pod rozwagę (2) decyzji Rady z 03.12.73 r. ("Uchwałą Rady z 26 stycznia 1965 r. Rada ustaliła procedurę konsultacji w dziedzinie ubezpieczenia kredytów, poręczeń i kredytów finansowych") nie jest już ujęty w propozycji i należałoby go do niej włączyć gwoli kompletności.
- Artykuł 20 propozycji uchyla decyzję Rady 73/391/EWG.
Załącznik III do propozycji wymienia natomiast pod nagłówkiem "Uchylone decyzje wraz z ich zmianą" także decyzję 76/641/EWG Rady.
Dlatego też gwoli kompletności artykułem 20 propozycji winna zostać uchylona także zmiana dokonana decyzją 76/641/EWG.
2.6 Szczególną uwagę należy zwrócić na dokładność tłumaczeń, ponieważ niedokładności mogą prowadzić do niepewności prawnej i nieprawidłowego zastosowania.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie propozycji rozporządzenia Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wdrożenia Międzynarodowego Kodeksu Zarządzania Bezpieczeństwem we Wspólnocie
(COM(2003) 767 final – 2003/0291 (COD))
(2004/C 302/05)
Dnia 13 stycznia 2004 r. Rada Unii Europejskiej postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w trybie art. 80 (2) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tym zakresie, przyjęła swą opinię dnia 10 maja 2004 roku.
Sprawozdawcą była dr Bredima Savopoulou.
Na 410 sesji plenarnej w dn. 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dnia 30 czerwca) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 155 do 2, przy 4 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:
1.
Wstęp
1.1 Międzynarodowy Kodeks Zarządzania Bezpieczną Eksploatacją Statków i Zapobieganiem Zanieczyszczeniom (Kodeks ISM) został przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) w 1979 roku jako narzędzie promujące tworzenie kultury bezpieczeństwa i świadomości ekologicznej w żegludze. W 1994 r.
IMO postanowiła wprowadzić obowiązek przestrzegania Kodeksu, przyjmując nowy IX Rozdział "Zarządzanie Bezpieczną Eksploatacją Statków" do Międzynarodowej Konwencji na temat Bezpieczeństwa Życia na Morzu (SOLAS) z 1974 r.
1.2 Obowiązkowe wdrożenie Kodeksu nastąpiło w dwóch fazach. Od 1 lipca 1998 roku Kodeks obowiązuje kompanie eksploatujące statki pasażerskie, tankowce ropy naftowej, chemikaliowce, gazowce i masowce o nośności co najmniej 500 ton brutto, pływające na szlakach międzynarodowych.
Od 1 lipca 2002 r. Kodeks obowiązuje kompanie eksploatujące pozostałe statki towarowe o nośności co najmniej 500 ton brutto, pływające na szlakach międzynarodowych.
1.3 Po katastrofie "Estonii" Unia Europejska postanowiła podjąć działania na rzecz wdrożenia do 1 lipca 1996 roku Kodeksu ISM dla promów pasażerskich typu ro-ro eksploatowanych na szlakach międzynarodowych i krajowych w ramach Wspólnoty na podstawie rozporządzenia (WE) nr 3051/95 (8/12/95) [1].
EKES w swej opinii dotyczącej ww. kwestii z zadowoleniem przyjął proponowane działania i poparł inicjatywę Komisji [2].
1.4 Rozporządzenie było zmieniane dwukrotnie: a) rozporządzeniem nr 179/1998 [3] dotyczącym jednolitego wprowadzenia dokumentów / certyfikatów Kodeksu ISM dla promów eksploatowanych w Europie oraz b) rozporządzeniem nr 1970/2002 [4], uwzględniającym kolejne zmiany w Kodeksie ISM przyjęte przez IMO.
Rozporządzenie weszło w życie dnia 26 listopada 2002 roku.
2.
Propozycja Komisji
2.1 W chwili uchwalania rozporządzenia (WE) nr 3051/95 Państwa Członkowskie i Parlament Europejski twierdziły, że przyjęcie Kodeksu ISM dla promów ro-ro jest priorytetem, ale również że będzie to pierwsza z całej serii inicjatyw mających na celu poprawę bezpieczeństwa na morzu.
2.2 Projektowane rozporządzenie jest bardziej ogólnej natury.
Zastąpi ono rozporządzenie (WE) nr 3051/95, a jego głównym celem będzie ułatwienie prawidłowego, ścisłego i harmonijnego wdrożenia Kodeksu we wszystkich Państwach Członkowskich i krajach przystępujących.
Rozporządzenie utrzyma istniejące równolegle w Unii Europejskiej przepisy ISM dotyczące promów ro-ro eksploatowanych na liniach regularnych do i z portów europejskich, bez względu na banderę, pod jaką pływają.
2.3 Rozporządzenie będzie dotyczyć każdej kompanii, która eksploatuje co najmniej jeden z następujących rodzajów statków:
- statki towarowe pływające pod banderą Państwa Członkowskiego na szlakach międzynarodowych i krajowych;
- statki pasażerskie pływające pod banderą Państwa Członkowskiego na szlakach międzynarodowych;
- statki pasażerskie pływające na szlakach krajowych, na obszarach morskich klasy A i B, zgodnie z definicją artykułu 4 dyrektywy 98/18/WE, bez względu na banderę;
- promy pasażerskie typu ro-ro pływające do i z portów Państw Członkowskich Wspólnoty na regularnych pasażerskich liniach promowych ro-ro, bez względu na banderę;
- statki towarowe pływające do i z portów Państw Członkowskich Wspólnoty w żegludze kabotażowej, bez względu na banderę.
2.4 Zakres propozycji rozporządzenia jest oparty na postanowieniach Rozdziału IX Konwencji SOLAS i obejmuje wszystkie statki objęte Konwencją SOLAS oraz i pływające pod banderą Państwa Członkowskiego, również na szlakach krajowych.
Co się jednak tyczy statków pasażerskich pływających na szlakach krajowych, przepisy rozporządzenia będą miały zastosowanie tylko do statków pasażerskich pływających w odległości powyżej 5 mil od linii brzegowej, bez względu jednak na banderę.
2.5 Każda kompania eksploatująca co najmniej jeden z wyżej wymienionych statków będzie musiała przestrzegać Międzynarodowego Kodeksu Zarządzania Bezpieczną Eksploatacją Statków i Zapobieganiem Zanieczyszczeniom (Kodeksu ISM), zamieszczonego w tytule I załącznika.
Państwa Członkowskie będą musiały dostosować się do wytycznych procesu certyfikacji (Postanowienia dla administracji dotyczące wdrożenia Kodeksu ISM), zamieszczonego w tytule II załącznika.
3.
Uwagi ogólne
3.1 Kodeks ISM jest jedną z najbardziej znaczących inicjatyw IMO w zakresie bezpieczeństwa żeglugi, ponieważ stwarza warunki efektywnego wdrażania Konwencji IMO.
W swych poprzednich opiniach EKES wyrażał pogląd, że skutki rozporządzenia nr 3051/95 w postaci przyspieszenia o 2 lata wdrożenia Kodeksu ISM dla pasażerskich statków typu ro-ro i rozszerzenia jego zastosowania na statki eksploatowane na liniach krajowych ocenić należy bardzo pozytywnie.
3.2 EKES stwierdza, że w odniesieniu do kompanii eksploatujących statki pasażerskie i handlowe na liniach międzynarodowych cele proponowanego rozporządzenia zostały już osiągnięte, ponieważ obowiązek przestrzegania Kodeksu ISM wynika z Konwencji SOLAS.
Podobnie dla kompanii eksploatujących pasażerskie statki typu ro-ro pływające na liniach krajowych cel został osiągnięty poprzez wdrożenie rozporządzenia nr 3051/95.
3.3 Podstawowe uzasadnienie propozycji Komisji jest takie, że transpozycja całości Kodeksu ISM wraz z odpowiednimi wytycznymi IMO do systemu prawnego Unii Europejskiej będzie sprzyjać efektywnemu wdrożeniu Kodeksu ISM we Wspólnocie.
EKES zgadza się z tym uzasadnieniem i w pełni popiera ten cel w zakresie, w jakim odnosi się to do statków, do których Kodeks ISM ma już zastosowanie.
Natomiast w kwestii dodatkowych korzyści z proponowanego rozszerzenia zastosowania Kodeksu ISM na inne typy statków, EKES przekazać pragnie następujące uwagi:
3.3.1 Kodeks ISM wynikał z inicjatywy branżowej, jako dobrowolne narzędzie promujące wysokie standardy jakości w żegludze.
Doświadczenia z procesu obowiązkowego, powszechnego wdrożenia Kodeksu ISM od momentu pierwszej fazy w 1998 roku ujawniły – zgodnie z oczekiwaniami – zarówno zalety, jak i słabości Kodeksu.
Powszechna jest zgoda co do potrzeby lepszego zrozumienia celów Kodeksu w branży żeglugowej (kraje bandery, instytucje klasyfikujące i kompanie żeglugowe), lepszych kontaktów między podmiotami wystawiającymi certyfikaty ISM oraz jednolitych standardami szkoleń dla inspektorów Kodeksu ISM.
Istotą dobrego zarządzania bezpieczeństwem jest zaangażowanie odgórne.
W dziedzinie bezpieczeństwa żeglugi i zapobiegania zanieczyszczeniom efekt końcowy stanowi jednak owoc zaangażowania i motywacji osób na wszystkich szczeblach.
Bez zrozumienia ze strony branży żeglugowej Kodeks ISM może pozostać martwym przepisem, co sugerują sceptycy.
3.3.2 W obecnych czasach ocena ryzyka stosowana jest jako obiektywne i godne zaufania narzędzie przy ocenie usprawnień w zakresie bezpieczeństwa.
W takiej optyce, biorąc przy tym pod uwagę istniejące potrzeby, należy uznać obowiązkowe stosowanie Kodeksu ISM w Unii Europejskiej dla promów działających na liniach regularnych do i z portów europejskich za w pełni uzasadnione i popierać tę ideę.
Z tych samych względów zastosowanie wytycznych do wszystkich innych statków eksploatowanych na liniach krajowych pozostawiono, zupełnie słusznie, w gestii administracji krajowych zgodnie z zasadą pomocniczości.
Komitetowi nic nie wiadomo o jakichkolwiek przepisach krajowych rozszerzających obowiązek wdrożenia Kodeksu ISM na pozostałe statki eksploatowane w rejsach krajowych.
3.3.3 Kodeks ISM, opracowany z myślą o statkach eksploatowanych na szlakach międzynarodowych, a tym samym pozostających poza bezpośrednim zasięgiem administracji i kompanii, nakłada istotne zobowiązania na kompanie i ich statki, wymaga przestrzegania konwencji międzynarodowych oraz zachęca do stosowania się do standardów branżowych.
Ponadto normy bezpieczeństwa statków eksploatowanych wyłącznie na liniach krajowych regulują przepisy krajowe, co oznacza, że takie statki być może będą musiały się dostosować do zasad obowiązujących statki towarowe eksploatowane na szlakach międzynarodowych.
3.3.4 EKES, jako strażnik m.in. interesów małych i średnich przedsiębiorstw w Europie, jest zaniepokojony obowiązkowym wdrażaniem Kodeksu ISM w stosunku do małych i średnich kompanii żeglugowych obsługujących wyłącznie linie krajowe.
Z uwag zamieszczonych powyżej wynika, że projektowane rozporządzenie winno wziąć pod uwagę utrudnienia biurokratyczne i koszty, jakie dostosowanie się do jego wymogów pociągnie dla małych firm, a zatem i przewidzieć możliwość elastycznego stosowania wymogów lub wyłączeń.
4.
Uwagi szczegółowe
4.1 Artykuł 3 — Zastosowanie
4.1.1 EKES jest zdania, że ze względów praktycznych konieczne może być dopuszczenie wyłączeń dla małych statków towarowych i pasażerskich pływających na szlakach krajowych, zwłaszcza gdy statki takie są eksploatowane przez właściciela lub pod jego bezpośrednim nadzorem.
4.2 Artykuł 4 — Wymogi zarządzania zabezpieczeniami
4.2.1 Z propozycji zdaje się wynikać, że wyżej wymienione statki mogą być zmuszone do dostosowania się do wymogów obowiązujących dla statków eksploatowanych na szlakach międzynarodowych.
EKES uważa, że rozporządzenie winno jasno określić podstawowe wymogi Kodeksu ISM dotyczące takich statków.
4.3 Artykuł 5 — Certyfikacja
4.3.1 EKES popiera obowiązkowe stosowanie procesu certyfikacji, które jest podstawowym, rzeczywistym uzasadnieniem projektowanego rozporządzenia.
4.3.2 W odniesieniu do paragrafów 2 i 6 należy zauważyć, że — odpowiednio — Dokumenty Zgodności i Certyfikaty Zarządzania Bezpieczeństwem może wydawać także administracja na żądanie administracji kraju bandery.
4.3.3 EKES jest zdania, że konieczne jest jaśniejsze sformułowanie przepisów art. 5 ust. 4 i 9 oraz dostosowanie ich do Kodeksu ISM, gdyż wprowadzają one zbędne ograniczenia i powodują niejasności.
4.4 Artykuł 7 — Procedura ochronna
4.4.1 Procedura ochronnej nie uwzględnia, choć powinna, udziału Państwa Członkowskiego ani państwa bandery, które wystawiło dokument zgodności i które może być zmuszone zawiesić jego ważność lub je anulować.
4.5 Artykuł 9 — Sprawozdawczość
4.5.1 Artykuł wspomina o formularzu sprawozdawczym, który ma zostać ustanowiony przez Komisję, chociaż nie określa, co ma stanowić przedmiot sprawozdawczości.
Należy wyjaśnić, czy przewiduje się informowanie o wdrożeniu przez Państwa Członkowskie rozporządzenia, a w szczególności procedur certyfikacji, czy informowanie o zgodności kompanii i ich statków, co można ustalić w drodze kontroli przez służby państwa bandery i portu.
4.6 Artykuł 13 — Wejście w życie
4.6.1 Zgodnie uwagami do art. 3 i 4 EKES uważa, że dla osiągnięcia zgodności statków handlowych i pasażerskich eksploatowanych na liniach krajowych wystarczający jest jednoroczny okres przejściowy.
5.
Wnioski
5.1 EKES zasadniczo popiera transpozycję całości Kodeksu ISM i odpowiednich wytycznych IMO do systemu prawnego Unii Europejskiej przez propozycję nowego rozporządzenia, zastępującego rozporządzenie nr 3051/95.
W rzeczywistości jednak korzyści z rozszerzenia zakresu proponowanego rozporządzenia będą ograniczone, ponieważ statki eksploatowane na szlakach międzynarodowych i pasażerskie statki typu ro-ro eksploatowane na szlakach krajowych są już zgodne z Kodeksem ISM.
5.2 EKES zwraca uwagę, że doświadczenia z wdrażania ISM, od czasu fazy pierwszej w 1998 roku, ujawniły zalety i słabości Kodeksu.
Wszystkie strony branży żeglugowej zaangażowane we wdrażanie Kodeksu ISM muszą w pełni zrozumieć jego cele, w przeciwnym razie pozostanie on martwą literą.
Ta konieczność jest bardziej oczywista w odniesieniu do kompanii i statków dotychczas nie podlegających Kodeksowi ISM.
5.3 Inicjatywa rozszerzenia zastosowania Kodeksu ISM na wszystkie statki eksploatowane na szlakach krajowych wymaga ponownego rozpatrzenia pod kątem nadania jej większej elastyczności.
Powoduje ona bowiem — niejako mimochodem, pociągając za sobą nieproporcjonalnie poważne konsekwencje — konieczność dostosowania się przez kolejne kategorie statków do wymogów obowiązujących w odniesieniu do statków eksploatowanych na szlakach międzynarodowych. Związane z tym koszty będą dla nich prawdopodobnie zaporowe, w szczególności dla statków obsługiwanych przez właścicieli lub pod ich bezpośrednim nadzorem.
Konieczna jest zatem korekta procedury certyfikacji w projekcie rozporządzenia, by nie nakładała niepotrzebnych obostrzeń na małe i średnie przedsiębiorstwa obsługujące szlaki krajowe.
W związku z tym w odniesieniu do tych statków mogą być konieczne wyłączenia lub — alternatywnie — wyszczególnienie najważniejszych wymogów Kodeksu ISM obowiązujących dla tych statków.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy bezpieczeństwa portów
(COM(2004) 76 final – 2004/0031 (COD))
(2004/C 302/06)
Dnia 24 lutego 2004 r. Rada Unii Europejskiej, zgodnie z artykułem 80 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, która była odpowiedzialna za przygotowanie prac Komisji na ten temat, przyjęła opinię dnia 10 maja 2004 roku.
Sprawozdawcą była dr Bredima Savopoulou.
Na 410 sesji plenarnej w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dnia 30 czerwca 2004 r. ), Europejski Komitet Ekonomiczno – Społeczny przyjął większością 154 głosów przy 4 wstrzymujących się od głosu następującą opinię:
1.
Wprowadzenie
1.1 Komisja w swoim komunikacie [1] w sprawie poprawy bezpieczeństwa transportu morskiego oraz w propozycji [2] Rozporządzenia w sprawie poprawy bezpieczeństwa statków i obiektów portowych podjęła zagadnienie bezpieczeństwa statków i połączenia statku z portem i zaproponowała konkretne działania, które podlegają obecnie procesowi ustawodawczemu.
Jednakże, zaproponowane Rozporządzenie poprzestało na uregulowaniach dotyczących części portu, która stanowi połączenie statku z portem, czyli terminalu.
1.2 EKES wydając opinię [3] przyjął z zadowoleniem zaproponowane działanie i poparł zamiar Komisji jako drugi etap kontynuacji wdrażania dodatkowych działań Wspólnoty, które mogłyby zabezpieczyć porty i ich połączenie z zapleczem.
1.3 Drugi, trudniejszy etap inicjatywy Komisji potwierdza potrzebę całościowej polityki bezpieczeństwa portów w obliczu dużego stopnia zagrożenia szerszych terenów portowych, które stanowią istotne połączenie z całkowitą strukturą transportową i przepływem pasażerów.
2.
Propozycja Komisji
2.1 Propozycja stanowi uzupełnienie dla środków bezpieczeństwa wprowadzonych Rozporządzeniem w sprawie poprawy bezpieczeństwa statków i obiektów portowych, poprzez zapewnienie, że w rezultacie ich wdrożenia cały port będzie objęty systemem bezpieczeństwa.
Dyrektywa zagwarantuje właściwy poziom bezpieczeństwa portów Wspólnoty i zapewni zharmonizowane wdrażanie środków bezpieczeństwa obejmujących całe tereny portów.
2.2 Komisja twierdzi, że przewidywane wspólne działania Międzynarodowej Organizacji Morskiej i Międzynarodowej Organizacji Pracy w formie dobrowolnego Kodeksu Dobrej Praktyki Bezpieczeństwa Portowego, aktualnie w trakcie opracowywania, nie zagwarantują wczesnego ustanowienia wymaganego systemu bezpieczeństwa.
Stąd konieczne jest podjęcie aktywnych działań na szczeblu UE w formie dyrektywy wprowadzającej wymaganą elastyczność.
2.3 Zaproponowana dyrektywa pozwoli na utrzymanie istniejących systemów bezpieczeństwa portów, które są zgodne z zasadami i wymogami ramowymi.
Dyrektywa stawia szczególny wymóg obowiązku dokonywania oceny bezpieczeństwa, określenia poziomów bezpieczeństwa, rozwoju i przyjmowania planów bezpieczeństwa, wyznaczania właściwych władz odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, ustanawiania komitetów bezpieczeństwa oraz wspierania procesu wdrażania tych działań.
3.
Uwagi ogólne
3.1 Wydarzenia i działania po atakach terrorystycznych z 11 września potwierdziły przypuszczenia, że wojna z terroryzmem może trwać bardzo długo.
Tragiczne wydarzenia z Madrytu z marca 2004r. uświadomiły, jak bardzo system transportu jest bezbronny wobec ataków terrorystycznych, a całkowitego bezpieczeństwa nie da się nigdy osiągnąć.
W swojej opinii rozpoznawczej w sprawie bezpieczeństwa transportu [4] oraz kolejnej opinii [5] w sprawie bezpieczeństwa transportu morskiego, EKES utrzymywał, że UE powinna być międzynarodowym liderem w zakresie rozwoju szerszych ram bezpieczeństwa, które będą zajmowały się przyczynami terroryzmu, a nie tylko zapobieganiem i eliminacją jego następstw.
3.2 Bezpieczeństwu morskiemu, które jest problemem na skalę światową, poświęcono należytą uwagę zarówno w UE, jak i na całym świecie.
Jednakże, bezpieczeństwo kolejowe wydaje się być głównie skoncentrowane na inicjatywach na poziomie krajowym, podczas gdy terroryzmowi w transporcie na drogach krajowych i wodach śródlądowych poświęcono znacznie mniej uwagi.
EKES podkreśla, że jeżeli inne środki transportu nie zaczną również ponosić odpowiedzialności, to najsłabsze ogniwo będzie celem terrorystów chcących wejść w głąb systemu.
Mało realistyczne jest oczekiwanie od portów, że wypełnią luki w bezpieczeństwie innych środków transportu, niesprawiedliwe jest również obciążanie ich dodatkowymi kosztami.
3.3 EKES powtarza, że działania podejmowane w celu zwalczania terroryzmu powinny występować razem z tymi, których celem jest zwalczanie tradycyjnych problemów bezpieczeństwa (np. przestępczości zorganizowanej, piractwa, oszustw, przemytu, czy nielegalnej imigracji).
Problemy bezpieczeństwa tego rodzaju istnieją również na większych terenach portowych i powinny być potraktowane jako sprawa pilna, tak, jak prosi o to EKES.
W związku z tym EKES ubolewa, że wiele Państw Członkowskich nie jest jeszcze sygnatariuszami Konwencji o Przeciwdziałaniu Czynom Bezprawnym (SUA) oraz jej Protokołu oraz podkreśla konieczność i pilność szybkich ratyfikacji, które wzmocniłyby prawne środki zwalczania terroryzmu.
3.4 EKES [6] poparł działanie UE zapewniające powstanie układu ze Stanami Zjednoczonymi na zasadach wzajemności i współpracy, dzięki któremu wszystkie ładunki pochodzące z UE będą traktowane na tych samych zasadach oraz zmianę porozumień dwustronnych na porozumienia wielostronne pod auspicjami Światowej Organizacji Celnej (WCO).
Podobne porozumienia wzajemne mogłyby powstać w innych regionach / krajach, a pomóc w tym mogłaby wymiana informacji.
Tam, gdzie jest to konieczne, porozumienia powinny umożliwić współpracę techniczną i pomoc finansową krajom rozwijającym się aby ulepszyć infrastrukturę bezpieczeństwa ich portów.
3.5 Ramy zaproponowanych działań są zbliżone do tych, które zostały ustanowione dla obiektów portowych (terminali).
Nowym istotnym elementem ich działań jest rozszerzenie ram terytorialnych tak by obejmowały całe tereny portów, ramy te będą zdefiniowane przez Państwa Członkowskie analogicznie do podobnych działań podjętych przez Stany Zjednoczone.
EKES uważa, że cel zostałby najlepiej osiągnięty poprzez rozszerzenie zastosowania rozporządzenia (WE) 725/2004 [7].
Niemniej jednak, EKES uznaje ograniczenia wczesnego rozszerzenia pełnego systemu bezpieczeństwa regulowanego wyżej wymienionym rozporządzeniem i obejmującego szersze tereny portowe oraz potrzebę pozwolenia Państwom Członkowskim, na mocy Dyrektywy i w świetle różnorodności portów Wspólnoty i ich działań, na pewien stopień elastyczności niezbędnej do wdrażania działań. Nie powinna ona doprowadzić do znacznych rozbieżności i podziału portów zagranicznych na bezpieczne i niebezpieczne pod względem wykrywalności terrorystów i nielegalnych imigrantów, ponieważ może to doprowadzić do zakłócenia funkcjonowania rynku i zagrożenia swobodnego przepływu w handlu międzynarodowym.
3.6 EKES ponownie przedstawia swoją opinię [8], że wraz z rozszerzeniem UE Morze Śródziemne zyskuje dużo większą rolę.
Bliskość terenów, na których mogą powstać potencjalne problemy związane z bezpieczeństwem, dowodzi, jak wielka jest potrzeba bezpieczeństwa transportu morskiego na Morzu Śródziemnym.
EKES przyjął z zadowoleniem [9] rozwój Euro–Śródziemnomorskiej Sieci Transportowej oraz przyjęcie bezpieczeństwa morskiego jako jednego ze swoich celów.
Uzgodniono, że niezmiernie istotne jest, by partnerzy śródziemnomorscy wzmocnili działania dotyczące bezpieczeństwa, a powstanie Euro–Śródziemnomorskiego Instytutu Bezpieczeństwa zostało uznane za pierwszy krok do osiągnięcia tego celu.
3.7 Dyrektywa w formie obecnej koncentruje się na aspektach administracyjnych.
Nie określa ona zharmonizowanych procedur stosowania szczegółów, o których mowa w załącznikach.
Daje za to możliwość dokonywania późniejszych zmian.
EKES zdaje sobie sprawę z tego, jak pilna jest poprawa bezpieczeństwa połączenia statku z portem, podkreśla jednak, że rozsądniej byłoby wykorzystać postęp osiągnięty w tej dziedzinie do tej pory na poziomie międzynarodowym, a zwłaszcza poprzez Międzynarodową Organizację Morską, Międzynarodową Organizację Pracy i Światową Organizację Celną i opracować zwięzłe i jasne wskazówki do osiągnięcia tego celu.
3.8 EKES zauważa, że Dyrektywa nie stwarza nowych obowiązków w zakresie do tej pory objętym rozporządzeniem (WE) 725/2004 [10], ani w zakresie poszerzonych terenów portowych.
Jednakże wykorzystuje szansę ponownego przedstawienia podstawowej zasady, że środki bezpieczeństwa powinny być wybrane w odniesieniu do celów, które muszą osiągnąć, kosztów i wpływu na przepływ ludzi i handlu.
Dlatego konieczne jest ostrożne rozważenie, czy są one potrzebne oraz ocena, czy są one realne i możliwe do osiągnięcia.
Środki te powinny respektować podstawowe prawa człowieka i przestrzegać zasad uznanych zwłaszcza przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej tak, by nie stanowiły ograniczenia dla osobistych praw obywateli ani porządku konstytucjonalnego, tak jak działania terrorystów.
Powinno się zatem stosować wyjątkową dbałość, by uniknąć:
- przekierowania ruchu na korzyść niektórych portów (ze względu na wzmożone środki bezpieczeństwa) i na szkodę pozostałych.
Małe porty mogą zostać szczególnie dotknięte takimi podziałami.
Środki bezpieczeństwa nie powinny doprowadzić do konkurowania portów między sobą;
- narzucenia niewspółmiernej biurokracji lub kosztów;
- jakiegokolwiek braku równowagi pomiędzy bezpieczeństwem statków a bezpieczeństwem portu, którego konsekwencją może być narzucenie statkom i ich armatorom obowiązku zapewnienia dodatkowego bezpieczeństwa na nadbrzeżu w celu wyrównania tej dysproporcji.
Porty nie powinny być zbytnio obciążane kosztami dostosowania się do wymogów bezpieczeństwa na korzyść innych środków transportu;
- niewspółmiernej infrastruktury technicznej, która rzekomo promuje niektóre interesy handlowe.
3.9 Koszt zastosowania się do dodatkowych środków zabezpieczających teren znacznej części portu, czyli do ograniczenia dostępu, kontroli bagażu oraz identyfikacji osób, pomnoży się w przypadku większości portów, ponieważ poszerzenie zastosowania środków bezpieczeństwa będzie obejmowało dodatkowe ustalenia w zakresie infrastruktury, sprzętu, siły roboczej i szkoleń.
EKES, przywołując swoje wcześniejsze opinie w sprawie finansowania środków bezpieczeństwa, ponownie zachęca Komisję do opracowania planu finansowania wdrażania tych środków przez UE.
EKES zapewni w szczególności, że chociaż część kosztów stosowania się do wymogów bezpieczeństwa będzie przerzucona na klientów, to uczciwie byłoby, gdyby rządy UE również poniosły część kosztów, skoro terroryzm jest reakcją na polityki rządu.
Ponadto, EKES powtarza swoje wezwanie do przeprowadzenia całościowego badania implikacji finansowych zwiększonych środków bezpieczeństwa morskiego przez Komisję oraz przyłącza się do PE, który wystosował podobną prośbę.
3.9.1 Porty morskie to istotny atut dla państwa.
Logiczne jest zatem, że środki zmierzające do zabezpieczenia całych terenów portu leżą w interesie publicznym.
Dlatego publiczne finansowanie takich środków nie podlega zasadom pomocy państwa określonym w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Jednak zważywszy, że Państwa Członkowskie mają wybór, czy wspomagać takie działania, czy nie, to w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji powinno się opracować zharmonizowane działanie na poziomie UE.
Działanie to, które uwzględnia również finansowanie środków bezpieczeństwa obiektów portowych powinno być oparte na następujących zasadach:
- koszty środków bezpieczeństwa portów wynikających z Dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa portów leżą w interesie publicznym i powinny być pokryte w ramach publicznego finansowania na szczeblu krajowym lub UE;
- koszty środków bezpieczeństwa obiektów portowych będące konsekwencją rozporządzenia dotyczącego statków i obiektów portowych powinny być finansowane w następujący sposób:
a) wszelkie koszty poniesione przez wyznaczone władze (dokonanie oceny, przyjęcie ocen, przyjęcia planu, audytu i deklaracji stosowania się do wymogów bezpieczeństwa) powinny być pokryte w ramach publicznego finansowania na szczeblu krajowym lub UE;
b) okresowe koszty ogólne kontroli i audytu planów bezpieczeństwa obiektów portowych powinny być pokryte w ramach publicznego finansowania na szczeblu krajowym lub UE;
c) pozostałe koszty bezpieczeństwa związane z obiektami portowymi powinny być zwracane przez użytkowników tych obiektów na jasnych zasadach;
3.9.2 Trudno określić szacunkowo koszty bezpieczeństwa portów.
Jednak po porównaniu, można się spodziewać, że koszty portów w UE będą wyższe niż w Stanach Zjednoczonych ze względu na większą liczbę portów.
Przewiduje się, że, w porównaniu, koszt zastosowania się do wymogów bezpieczeństwa w przypadku i dużych [11] i małych portów będzie ogromny.
3.10 Brak szybkiej reakcji na nową rzeczywistość terrorystyczną może doprowadzić do niezmiernie kosztownego zamknięcia portów.
Stąd, zagrożenie bezpieczeństwa może stać się barierą dla handlu nie podlegającą żadnej taryfikacji.
4.
Uwagi szczegółowe
4.1 Porty są zasadniczo dobrze zdefiniowane pod kątem terytorialnym i administracyjnym, a w ich ramach mają miejsce różnorodne działania.
Zasadniczo, granice portu pokrywają się z obiektami portowymi, a nie odwrotnie, jak wynika z art. 2, ust. 4, lub z definicji "portu" lub "portu morskiego" w art. 3.
Z definicji tej można wnioskować, że teren portu jest mniejszy niż teren obiektów portowych, który obejmuje dodatkowe kotwicowiska, miejsca do postoju statku oraz miejsca podejścia z morza.
Dlatego w art. 2, ust. 4 wymagane jest wyjaśnienie pojęcia "nadrzędności".
4.2 Pierwszy element, plan bezpieczeństwa portu musi być kompatybilny z podjętymi wcześniej decyzjami podczas wdrażania przepisów Międzynarodowego Kodeksu Ochrony Statków i Obiektów Portowych (ISPS Code) oraz rozporządzenia (WE) 725/2004 [12], odnoszącego się do kryteriów obiektów portowych.
Powinien on obejmować zintegrowane plany bezpieczeństwa dla obiektów portowych w granicach portu.
W końcu, podrzędne obiekty portowe powinny funkcjonować jako sekcje portu, dostosowane, gdzie tylko to konieczne do harmonizacji i koordynacji z całościowymi celami, a następnie władze ds. bezpieczeństwa portu powinny podejmować ostateczną decyzję i być za nie odpowiedzialne.
4.3 Rola doradcza przewidzianych komitetów ds. bezpieczeństwa portów ulepszy skuteczne wdrażanie planu bezpieczeństwa portów.
EKES zakłada, że komitety zostaną utworzone przez władze portowe, również w celu identyfikacji elementów planu bezpieczeństwa portów.
EKES popiera udział marynarzy i przedstawicieli pracowników portowych w komitetach ds. bezpieczeństwa portów w celu znalezienia praktycznych rozwiązań.
4.4 Ładunek i pasażerowie nie powinni być poddawani kontroli podczas wpływania do portu i podczas wchodzenia na teren obiektów portowych.
Również kontrola mobilności załogi, gości i osób odpowiedzialnych za zaopatrzenie powinna być traktowana według zasad zdrowego rozsądku.
4.5 Inspekcje kontrolujące stosowanie się do środków bezpieczeństwa portów w jednym Państwie Członkowskim powinny być przeprowadzane przez organy inspekcyjne innego Państwa Członkowskiego pod kontrolą Komisji Europejskiej (art. 17.2 i 14.3).
5.
Wnioski
5.1 Tragiczne wydarzenia z Madrytu z marca 2004r. uświadomiły, jak bardzo system transportu jest bezbronny wobec ataków terrorystycznych, a całkowitego bezpieczeństwa nie da się nigdy osiągnąć.
5.2 EKES podkreśla, że jeżeli inne środki transportu nie zaczną również ponosić odpowiedzialności, to najsłabsze ogniwo będzie celem terrorystów chcących wejść w głąb systemu.
Mało realistyczne jest oczekiwanie od portów, że wypełnią luki w bezpieczeństwie innych środków transportu, niesprawiedliwe jest również obciążanie ich dodatkowymi kosztami.
5.3 EKES uważa, że strategia policyjna nie jest bezpieczną strategią w niebezpiecznym świecie.
Stąd, UE powinna być międzynarodowym liderem w zakresie rozwoju szerszych ram bezpieczeństwa, które będą zajmowały się przyczynami terroryzmu a nie tylko zapobieganiem i eliminacją jego następstw.
5.4 EKES w pełni popiera zaproponowaną Dyrektywę wdrażającą środki bezpieczeństwa obejmujące szersze tereny portowe.
Elastyczność, na którą pozwala się Państwom Członkowskim nie powinna doprowadzić do podziału portów zagranicznych na bezpieczne i niebezpieczne ponieważ może to doprowadzić do zakłócenia funkcjonowania rynku i zagrożenia swobodnego przepływu w handlu międzynarodowym.
5.5 EKES powtarza, że działania podejmowane w celu zwalczania terroryzmu powinny występować razem z tymi, których celem jest zwalczanie tradycyjnych problemów bezpieczeństwa (np. przestępczości zorganizowanej, piractwa, oszustw, przemytu, czy nielegalnej imigracji).
5.6 Porty morskie to istotny atut dla Państwa.
Logiczne jest zatem, że środki zmierzające do zabezpieczenia całych terenów portu leżą w interesie publicznym.
Dlatego, publiczne finansowanie takich środków nie podlega zasadom pomocy państwa określonej w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Zharmonizowane podejście Państw Członkowskich w udzielaniu pomocy publicznej powinno być opracowane na poziomie UE, aby uniknąć zakłócenia konkurencji.
EKES ponownie zachęca Komisję do opracowania planu UE w zakresie finansowania, tam, gdzie to konieczne, wdrażania tych środków.
Stąd, EKES uważa, że ekonomiczne aspekty bezpieczeństwa w porcie są głównymi problemami handlu międzynarodowego i powinny być potraktowane jako sprawa pilna.
5.7 Środki te powinny respektować podstawowe prawa człowieka i przestrzegać zasad uznanych zwłaszcza przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej tak, by nie stanowiły ograniczenia dla osobistych praw obywateli ani porządku konstytucjonalnego.
5.8 EKES podkreśla potrzebę nadania polityce bezpieczeństwa portów UE wymiaru śródziemnomorskiego, co będzie niezmiernie istotne wraz z rozszerzeniem UE.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady – Sprawozdanie w sprawie postępu programu badawczego GALILEO na początku 2004 r.
(COM(2004) 112 final)
(2004/C 302/08)
5 maja 2004 r. Komisja Europejska postanowiła, zgodnie z artykułem 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwo Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowywanie prac Komitetu na ten temat, wydała swoją opinię w dniu 10 czerwca 2004 r.
Sprawozdawcą był Stephane Buffetaut.
Na 410 sesji plenarnej w dniach 30 czerwca- 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dn. 30 czerwca 2004 r.), Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął 161 głosami, przy 3 głosach wstrzymujących się, następującą opinię:
1.
Preambuła
1.1 Program GALILEO jest wyzwaniem o niebagatelnym znaczeniu dla Unii Europejskiej, jej niezależności, możliwości technologicznych i naukowych, gospodarki oraz, przede wszystkim, dla jej przemysłu kosmicznego i telekomunikacyjnego.
Rozwój przemysłu kosmicznego w ostatnich latach opierał się głównie na działalności komercyjnej związanej z telekomunikacją satelitarną.
Trudności, które dotkliwie odczuł przemysł telekomunikacyjny miały poważne konsekwencje w przemyśle kosmicznym, niewystarczająco wspieranym na płaszczyźnie instytucjonalnej i politycznej, zwłaszcza w porównaniu z naszymi głównymi konkurentami.
1.2 Opóźniony z powodu dyskusji związanych z alokacją "sprawiedliwych zysków inwestycyjnych" z programu pomiędzy państwa członkowskie Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), jak również z powodu nacisków zewnętrznych wywieranych na Europę, program GALILEO został wreszcie rozpoczęty w wyniku porozumienia z 26 maja 2003 r., zawartego w ramach Rady Europejskiej Agencji Kosmicznej (Council of the European Space Agency), odnośnie wkładu finansowego jej poszczególnych członków.
1.3 W porównaniu z systemem GPS, GALILEO wyróżnia się istotną cechą, jest mianowicie programem cywilnym.
Ten ważny projekt infrastrukturalny ma decydujące strategiczne znaczenie dla Europy i jej niezależności, jak to już zostało podkreślone przez EKES, Parlament Europejski i Radę.
Wpisuje się on idealnie w ramy strategii lizbońskiej.
Znaczenie programu o tak dużym zasięgu w budowie integracji europejskiej zasługuje na szczególne podkreślenie.
1.4 System GALILEO dostarczać będzie pięć usług:
- usługa otwarta (open service) (porównywalna z podstawową usługą GPS);
- usługa bezpieczeństwa życia (safety of life service), przeznaczona głównie dla transportu lotniczego, kolejowego i morskiego;
- usługa komercyjna (commercial service), o wyższym stopniu dokładności niż usługa otwarta, przeznaczona dla zastosowań komercyjnych;
- usługa poszukiwania i ratownictwa (search and rescue service);
- usługa rządowa (public regulated service), zarezerwowana dla władz publicznych, działalności policji, służb celnych i ochrony cywilnej.
Do tego typu działalności będą używane kodowane sygnały o wysokiej precyzji; będą one także mogły być wykorzystywane do celów wojskowych; ażeby zapobiec ich rozmyślnemu wykorzystaniu w złych zamiarach przyjęte zostaną niezbędne przepisy.
1.5 Jako że GALILEO jest jednak w założeniu systemem cywilnym, będzie miał on zastosowanie przede wszystkim w życiu codziennym, w szczególności w transporcie.
Będzie on zatem musiał zapewnić ciągłą i bezpieczną obsługę. W razie wystąpienia awarii lub poważnego uszkodzenia, w odróżnieniu od systemu GPS, w przypadku GALILEO można będzie zgłaszać roszczenia z tytułu odpowiedzialności cywilnej.
1.6 Wreszcie GALILEO będzie nieco bardziej precyzyjny niż GPS, a przede wszystkim obejmie on swoim zasięgiem całą planetę.
Ponadto posiada on zdolność weryfikacji integralności sygnału w czasie rzeczywistym, co jest podstawowym wymogiem w przypadku niektórych zastosowań, zwłaszcza w lotnictwie cywilnym.
1.7 Podstawowym celem komunikatu jest przedstawienie stanu realizacji programu GALILEO, scharakteryzowanie w zarysie perspektyw na przyszłość oraz wskazanie kilku niejasności dotyczących projektu, który ma kosztować 3,2 miliarda euro i którego realizacja przewidziana jest w trzech etapach, a mianowicie:
- faza rozwojowa i faza zatwierdzenia, od 2002 r. do 2005 r.;
- faza rozmieszczenia od 2006 r. do 2007 r.;
- faza operacyjna dla celów komercyjnych, która rozpocznie się w 2008 r.
2.
Struktura komunikatu i treść dokumentu
Komunikat obejmuje trzy tematy:
- stan realizacji fazy rozwojowej;
- rozwój współpracy międzynarodowej;
- przejście do fazy rozmieszczenia i fazy operacyjnej.
2.1 Faza rozwojowa
2.1.1 Wspólne Przedsiębiorstwo (Joint Undertaking)
Porozumienie z maja 2003 r. zawarte w ramach Rady ESA pozwoliło na znalezienie rozwiązań odnośnie zaległych, nierozstrzygniętych kwestii, w wyniku czego od lata ubiegłego roku Wspólne Przedsiębiorstwo GALILEO (GALILEO Joint Undertaking) zaczęło w pełni funkcjonować.
Powołano jego dyrektora i zatwierdzono jego strukturę organizacyjną oraz budżet na lata 2003/2004.
Europejski Geostacjonarny System Pokrycia Nawigacyjnego (European Geostationary Navigation Overlay Service - EGNOS) powinien zostać objęty nadzorem Wspólnego Przedsiębiorstwa.
Pozostaje problem jego statusu pod względem zobowiązań podatkowych i tych wynikających z ubezpieczeń społecznych.
Sprawa ta jest aktualnie przedmiotem negocjacji z rządem belgijskim.
Szacowane kwoty należności są znaczne (5 mln euro rocznie).
Celem jest uzyskanie dla 32 osób pracujących dla Wspólnego Przedsiębiorstwa takich samych warunków, jak te stosowane w przypadku członków ESA i Komisji Europejskiej.
Władze belgijskie nie są przeciwne temu wnioskowi, ale chcą uzyskać zapewnienia, że pracownicy Wspólnego Przedsiębiorstwa będą objęci ubezpieczeniem społecznym.
Problem jest więc raczej natury administracyjnej niż merytorycznej.
2.1.2 Badania techniczne i prace badawcze
Dotyczą one:
- ostatnich prac nad fazą tworzenia definicji;
- podstawowej infrastruktury;
- EGNOS-a, który już wkrótce będzie funkcjonował;
- europejskiego planu radionawigacji
2.1.3 Światowa konferencja na temat radiokomunikacji zorganizowana w czerwcu 2003 r.
2.1.3.1 Podnoszone kwestie były niezwykle ważne dla Wspólnoty Europejskiej, która miała dwa cele:
- otrzymanie potwierdzenia widma częstotliwości przyznanych w 2000 r.;
- zagwarantowanie, żeby w ramach tego widma częstotliwości podział pomiędzy różne systemy nie był niekorzystny dla systemu europejskiego i aby dostęp do tego widma był sprawiedliwy i opierał się na zasadzie współdziałania (interoperability).
2.1.3.2 Mimo że dyskusje prowadzono w kontekście naznaczonym historycznym monopolem amerykańskiego systemu GPS, Wspólnota Europejska osiągnęła cele, jakie przed sobą postawiła, zarówno odnośnie warunków wykorzystania widma częstotliwości, jak i swojego wniosku ustanowienia multilateralnej bezstronnej koordynacji.
2.1.4 Włączenie w program nowych Państw Członkowskich i krajów kandydujących
Opracowano inicjatywy na szczeblu sektorowym, aby ww. państwa mogły w pełni uczestniczyć w programie GALILEO, zgodnie z życzeniem Komisji.
2.2 Rozwój współpracy międzynarodowej
2.2.1 Współpraca międzynarodowa jest podstawowym czynnikiem umożliwiającym osiągnięcie maksymalnych korzyści z programu GALILEO, co Rada wielokrotnie podkreślała.
Ponadto coraz liczniej napływają wnioski ze strony państw trzecich o uczestnictwo w projekcie.
W tym kontekście Komisja pragnie stosować równocześnie podejście bilateralne i regionalne.
2.2.2 Podpisano wstępne porozumienie z Chinami 30 października 2003 r. oraz podjęto negocjacje z Indiami i Izraelem.
Podobne działania dotyczą Korei Południowej, Brazylii, Japonii, Kanady, Australii, Meksyku i Chile.
2.2.3 Odnośnie współpracy regionalnej, podjęto dialog z regionem śródziemnomorskim, Ameryką Łacińską i Afryką.
2.2.4 Rozpoczęto również negocjacje z państwami, które już dysponują systemem nawigacji satelitarnej, a mianowicie z Rosją i Stanami Zjednoczonymi.
Rozmowy te są szczególnie ważne, ponieważ mają na celu zapewnienie kompatybilności technicznej i współdziałania (interoperability) systemów wykorzystywanych przez te państwa z GALILEO.
Należy wspomnieć, że początkowo Stany Zjednoczone zakwestionowały zasadność realizacji programu GALILEO.
Mechanizm konsultacyjny, będący obecnie przedmiotem dyskusji, musi się opierać na systemie, gdzie każdy z partnerów posiada symetryczne prawa i obowiązki względem drugiego, w szczególności odnośnie możliwości wykonania prawa weta.
2.3 Przejście do fazy rozmieszczenia i fazy operacyjnej
Jest to niezwykle istotna kwestia.
Faza rozmieszczenia i faza operacyjna systemu rozpoczną się odpowiednio w 2006 r. i w 2008 r.
2.3.1 Procedura udzielania koncesji
2.3.1.1 Procedurę udzielania koncesji przeprowadza Wspólne Przedsiębiorstwo.
Procedura ta została otwarta w październiku 2003 r.
W przetargu zgłoszono i dopuszczono cztery oferty.
Zostały one złożone przez konsorcja, obejmujące głównych partnerów (tzn. podmioty tworzące te konsorcja), wspierane przez grupę spółek stowarzyszonych.
Wszyscy oferenci uznali, że przyszły europejski system mógłby generować znaczące przychody i każdy z nich wykazał gotowość sfinansowania znacznej części swojego udziału z funduszy własnych.
2.3.1.2 Ten czynnik jest tym bardziej ważny, że Rada chce, aby finansowanie Wspólnoty nie przekraczało jednej trzeciej kwoty przeznaczonej na fazę rozmieszczania.
Do drugiego etapu procedury selekcji koncesjonariusza, zwanej "negocjacjami konkurencyjnymi", zakwalifikowano trzy konsorcja (Alcatel/Alenia/Vinci, EADS/Thalès/Inmarsat, Eutelsat).
2.3.1.3 Określono sześć rodzajów finansowania:
- sprzedaż usług generowanych przez GALILEO;
- licencje i prawa własności intelektualnej;
- finansowanie wspólnotowe;
- kredyty z Europejskiego Banku Inwestycyjnego;
- udziały niektórych państw trzecich;
- ewentualnie opłata od odbiorników sygnałów radionawigacyjnych z satelity.
2.3.2 Ramy strukturalne systemu
2.3.2.1 Komisja przekazała do Rady i Parlamentu Europejskiego propozycję rozporządzenia w sprawie stworzenia struktur zarządzania europejskim programem radionawigacji satelitarnej.
Zaproponowano ustanowienie organu nadzorczego (Supervisory Authority) oraz centrum ds. bezpieczeństwa i zabezpieczeń (Centre for Security and Safety), przy czym centrum podlegałoby bezpośrednio Sekretarzowi Generalnemu/Wysokiemu Przedstawicielowi ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.
Organ nadzorczy powinien zostać wkrótce utworzony i otrzymać uprawnienia w dziedzinie bezpieczeństwa.
Centrum ds. bezpieczeństwa i zabezpieczeń nie zostałoby utworzone; sama Rada podejmowałaby decyzje na bieżąco w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych.
2.3.2.2 Inna ważna kwestia w zakresie ram strukturalnych systemu dotyczy ewentualnego naruszenia prywatności.
Należy przypomnieć, że system GALILEO sam w sobie nie stanowi żadnego zagrożenia dla zachowania prywatności, ponieważ nie otrzymuje on żadnej informacji ze strony użytkowników (nie ma połączenia zwrotnego z ziemi).
Z drugiej jednak strony, informacja uzyskana przez użytkownika może być retransmitowana przez inny system – na przykład telefony komórkowe GSM – i umożliwić jego zlokalizowanie.
Odpowiedzialność za uregulowania tego rodzaju wykorzystania informacji dostarczonej przez GALILEO w żadnym wypadku nie leży w gestii unijnych struktur zarządzania programem, ale raczej jest w kompetencji władz poszczególnych krajów.
Uwaga tych ostatnich powinna być zwrócona na działania, jakie powinny one podjąć celem uregulowania wykorzystania systemu GALILEO i, już teraz, systemu GPS.
3.
Uwagi ogólne
3.1 Komitet docenia zdecydowane podejście Komisji wyrażone w jej komunikacie, biorąc pod uwagę fakt, że wspomniany projekt jest sprawą pierwszorzędnej wagi i że wiążą się z nim poważne trudności.
W tym duchu, naznaczonym wolą osiągnięcia celu, należałoby stale zwracać uwagę na następujące kwestie:
- uwzględnienie wymogów bezpieczeństwa na etapie projektowania odnośnie systemu i jego zarządzania;
- zakończenie negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi celem osiągnięcia porozumienia w oparciu o symetryczne zobowiązania i założenie współdziałania (interoperability);
- znalezienie wystarczającego finansowania ze strony inwestorów prywatnych oraz uzyskanie gwarancji udzielenia kredytów długoterminowych ze strony Europejskiego Banku Inwestycyjnego;
- utrzymanie kosztu realizacji programu w ramach przewidzianego budżetu.
3.2 Powodzenie tego wielkiego projektu opiera się na politycznej i finansowej woli, jasno wyrażonej i stanowczo potwierdzonej przez Radę.
Poprzez zaangażowanie w projekt GALILEO, Rada przedstawiła swoje ambicje w stosunku do Unii Europejskiej i jej polityki w dziedzinie przestrzeni kosmicznej.
4.
Podsumowanie
4.1 W swoim podsumowaniu Komisja zdaje się wyrażać pewien niepokój i brak pewności w kwestii finansowania.
Jest to sprawa o podstawowym znaczeniu; zakwestionowanie finansowania oznaczałoby podważenie całego programu.
EKES może wyłącznie jeszcze raz potwierdzić olbrzymią strategiczną wagę projektu GALILEO dla Unii Europejskiej i dla przyszłości jej przemysłu kosmicznego oraz promowania integracji europejskiej. EKES przedstawiał tę kwestię w sposób dobitny i szczegółowy w jego opiniach odnośnie Zielonej i Białej Księgi Komisji na temat europejskiej polityki kosmicznej [1].
Podziela on zadowolenie Komisji z konkretnego postępu osiągniętego w realizacji projektu i wyraża nadzieję, że optymizm Komisji nie ulegnie osłabieniu z powodu trudności pojawiających się w ostatniej chwili.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno - Społecznego w sprawie propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie licencji dla przedsiębiorstw kolejowych (wersja skodyfikowana)
(COM(2004) 232 final – 2004/0074 (COD))
(2004/C 302/09)
Dnia 27 kwietnia 2004 r. Rada, zgodnie z artykułem 71 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tej kwestii, przyjęła swoją opinię dnia 10 czerwca 2004 r.
Sprawozdawcą był Eduardo Manuel CHAGAS.
Na 410 sesji plenarnej w dn. 30 czerwca i 1 lipca (posiedzenie z dnia 30 czerwca) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął niniejszą opinię 160 głosami za, przy 10 głosach wstrzymujących się.
1.
Przedmiotem propozycji jest przystąpienie do kodyfikacji dyrektywy Rady nr 95/18/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym [1].
2.
W kontekście Europy obywateli uproszczenie i jasność prawa wspólnotowego nabierają dużej wagi.
Dlatego też Parlament Europejski, Rada i Komisja podkreśliły konieczność kodyfikacji często zmienianych aktów legislacyjnych oraz uzgodniły w drodze umowy międzyinstytucjonalnej z dnia 20 grudnia 1994 r. możliwość zastosowania procedury przyśpieszonej.
Do aktów stanowiących przedmiot kodyfikacji nie może zostać wprowadzona żadna zmiana merytoryczna.
3.
Niniejsza propozycja Komisji dokładnie odpowiada temu zamierzeniu i dlatego EKES nie zgłasza do niej żadnych zastrzeżeń.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 w zakresie daty wejścia w życie niektórych jego postanowień w odniesieniu do Słowenii
(COM(2004) 309 final – 2004/0109 COD)
(2004/C 302/10)
Dnia 11 maja 2004 r. Rada, zgodnie z art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie propozycji wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tym przedmiocie, przyjęła swoją opinię dnia 10 czerwca 2004 r.
Sprawozdawcą był Jan Simons.
Na 410 sesji plenarnej w dn. 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dnia 30 czerwca) Komitet stosunkiem głosów 158 do 2, przy 7 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:
1.
Wstęp
1.1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1228/2003 w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznego handlu energią elektryczną ma na celu stworzenie rzeczywistego rynku wewnętrznego energii elektrycznej dzięki zwiększeniu handlu transgranicznego w tym obszarze.
W odniesieniu do rozliczeń transferów transgranicznych oraz przydzielania dostępnych mocy międzysystemowych powinny zostać ustanowione zasady równe dla wszystkich, odzwierciedlające koszty, charakteryzujące się przejrzystością i znajdujące bezpośrednie zastosowanie, oparte na porównaniach efektywnych operatorów sieci, którzy prowadzą działalność w strefach podobnych ze strukturalnego punktu widzenia oraz stanowiące uzupełnienie dla postanowień dyrektywy 96/92/WE; pozwoli to na zapewnienie skutecznego dostępu do sieci przesyłowych w celu dokonywania transakcji transgranicznych.
2.
Treść propozycji Komisji
2.1 Republika Słowenii przedłożyła Komisji wniosek o wprowadzenie zmian do omawianego rozporządzenia, co umożliwiłoby Słowenii dalsze wykorzystywanie jej obecnego systemu zarządzania niedoborami mocy w wymianie międzysystemowej z Austrią i Włochami do 1 lipca 2007 r.
W chwili obecnej połowa dostępnej całkowitej zdolności przesyłowej tych dwóch węzłów międzysystemowych jest przydzielana przez Słowenię na mocy tego systemu.
Zgodnie z umową pomiędzy odnośnymi operatorami sieci przesyłowych druga połowa całkowitej zdolności jest przydzielana odpowiednio przez operatora włoskiego i operatora austriackiego.
Na mocy obecnego systemu obowiązującego w Słowenii, dostępne - w przypadku, gdy ogólny popyt przekracza dostępną moce (niedobór mocy), brakujące moce są przydzielane zamawiającym na zasadzie proporcjonalności.
Zdolność jest przydzielana bezpłatnie.
System ten nie może zostać uznany za rozwiązanie niedyskryminacyjne i oparte na zasadach rynkowych w rozumieniu rozporządzenia o energii elektrycznej.
Odstępstwo takie jest jednak uzasadniane faktem, że proces restrukturyzacji przemysłu w Słowenii nie został jeszcze zakończony i że nadal trwa dostosowywanie słoweńskiej produkcji energii elektrycznej do nowych warunków rynkowych (wysokie koszty inwestycji na ochronę środowiska).
3.
Uwagi ogólne
3.1 Komisja Europejska opiera swoją propozycję na podstawie artykułu 95 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej zawartego w rozdziale na temat dostosowywania przepisów prawnych.
Z uwagi na zaistniały stan faktyczny – rozporządzenie nr 1228/2003 zostało przyjęte po zakończeniu negocjacji akcesyjnych oraz po podpisaniu traktatu o przystąpieniu Słowenii do Unii Europejskiej, przez co Słowenia nie miała możliwości uczestniczenia w ustalaniu uregulowań w przedmiotowych zakresie – jest jak najbardziej uzasadnionym, by za podstawę w tej kwestii służył Traktat Akcesyjny wzgl. Akt Przystąpienia.
3.2 Akt Przystąpienia zawiera uregulowania na temat zastosowania postanowień instytucji, w szczególności w przypadkach, w których jedno z nowych Państw Członkowskich nie mogło uczestniczyć w negocjacjach w sprawie tekstu postanowienia, które zostało podjęte między podpisaniem Traktatu czy też Aktu a faktycznym przystąpieniem w dniu 1 maja 2004 r.
Sytuacja taka ma właśnie miejsce w przypadku Słowenii.
3.3 Dlatego też właśnie w takim aspekcie należy rozpatrzyć wniosek Słowenii o udzielenie do dnia 1 lipca 2007 r. zgody na odstępstwo od stosowania artykułu 6 ust. 1 oraz ze związanymi z nim przepisami zawartymi w załączniku do rozporządzenia; w podobnym kontekście należy rozpatrzyć przedłożoną propozycję Komisji.
3.4 Przy rozpatrywaniu wniosku Słowenii kwestia jego odrzucenia może wchodzić w rachubę w myśl zasady "pacta sunt servanda" tylko wtedy, gdyby przez zaaprobowanie propozycji Komisji Unia jako całość poniosła nieodwracalne straty.
3.5 W swojej propozycji Komisja wyjaśnia jednak, że praktyczne konsekwencje udzielenia zgody na okres przejściowy byłyby dla wewnętrznego rynku energii elektrycznej bardzo niewielkie.
Komitet przychyla się do tej oceny.
Jest bowiem mało prawdopodobne, że Słowenia podczas wnioskowanego okresu przejściowego osiągnie potencjał liczącego się ośrodka regionalnego na rynku wewnętrznym.
3.6 Podobnie ma się rzecz z uzasadnionym argumentem, ze rozporządzenie nr 1228/2003 zostało uchwalone właśnie po to, by stworzyć wreszcie podstawy prawdziwego międzynarodowego handlu energią elektryczną [1] i że uwzględnienie wniosku Słowenii stanowiłoby w tym zakresie ponowny wyłom; jednakże z uwagi na czas trwania, geograficzne ograniczenie oraz zakres obowiązywania uregulowania przejściowego argument ten nie jest na tyle ważki, by uzasadniał on odrzucenie wniosku Słowenii.
3.7 Również generalnie słuszne stwierdzenie, iż uczciwa konkurencja m.in. między europejskimi producentami aluminium i stali oraz między producentami energii elektrycznej jest istotnym składnikiem rynku wewnętrznego, nie może być tu decydujące.
3.8 W związku z tym w celu zagwarantowania bezpiecznego oraz niezawodnego systemu energii elektrycznej w Słowenii oraz umożliwienia dokonania inwestycji w dziedzinie ochrony środowiska podczas okresu przejściowego należy przychylić się do propozycji Komisji.
3.9 Przyjęcie propozycji narzuca się Komitetowi tym bardziej z tego względu, że w swojej opinii [2] z dnia 17 października 2001 r. odnośnie rozporządzenia nr 1228/2003 Komitet zajął następujące stanowisko właśnie w sprawie oddziaływań na ówczesne kraje kandydujące: "Sektor energii elektrycznej i gazu ziemnego w krajach kandydujących (...) cechuje się słabą konkurencyjnością infrastruktury oraz metod zarządzania.
Bezpośrednią konsekwencją tego stanu rzeczy mogą być duże redukcje zatrudnienia w przedsiębiorstwach tego sektora, co mogłoby doprowadzić do znaczących napięć społecznych, szczególnie w krajach kandydujących, w których brak jest systemów zabezpieczenia socjalnego porównywalnych do systemów obowiązujących w dotychczasowych krajach członkowskich.
Unia Europejska ma zatem obowiązek udostępnienia tym krajom swoich doświadczeń w zakresie liberalizacji rynku oraz udzielenia im finansowego wsparcia w celu modernizacji przedsiębiorstw.
Otwieranie rynków w krajach kandydujących musi iść w parze z restrukturyzacją ich sektorów energetycznych, aby przedmiotowe przedsiębiorstwa w tych krajach mogły stawić czoło konkurencji na zasadach równości".
4.
Podsumowanie i wnioski
4.1 Argumenty przedstawione w propozycji Komisji w celu przesunięcia do 1 lipca 2007 r. wejścia w życie w odniesieniu do Słowenii artykułu 6 ust. 1 i związanych z nim uregulowań odnośnie wytycznych zawartych w rozporządzeniu nr 1228/2003 dotyczących regulowania kwestii sieciowych niedoborów mocy nie uzasadniają same w sobie z punktu widzenia znaczenia uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym wprowadzenia zmian do tego rozporządzenia.
4.2 Stanowisko Komitetu jednak jak najbardziej uzasadnia tę zmianę ze względu na zarysowany wyżej fakt odstępu czasowego między uchwaleniem rozporządzenia a podpisaniem Traktatu Akcesyjnego.
Ponieważ wydanie zgody na przyznanie wnioskowanego krótkiego okresu przejściowego nie spowoduje nieodwracalnych strat dla Unii, a raczej zapewni bezpieczeństwo oraz niezawodność systemu w Słowenii oraz możliwość dokonania inwestycji w zakresie ochrony środowiska i ponieważ Komitet zalecił Unii Europejskiej w swojej opinii do rozporządzenia nr 1228/2003 [3], by udzielić wsparcia ówczesnym krajom kandydującym w zakresie wzmocnienia konkurencyjności, Komitet jest zdania, że przy ocenie wniosku Słowenii decydującą rolę powinien odgrywać argument, iż kraj ten nie miał możliwości uczestniczenia w pracach nad tekstem rozporządzenia nr 1228/2003.
4.3 Abstrahując od uzasadnienia i podstaw propozycji Komisji, które powinny być uzupełnione wzgl. dostosowane z uwzględnieniem wyżej zarysowanego punktu widzenia, Komisja zaleca, by przychylić się do propozycji zmiany (regulacja dopuszczająca wyjątek od stosowania rozporządzenia nr 1228/03 do dnia 1 lipca 2007 r.).
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego: Opodatkowanie dywidend osób fizycznych na rynku wewnętrznym
(COM(2003) 810 final)
(2004/C 302/15)
19 grudnia 2003 r., Komisja Europejska postanowiła, zgodnie z artykułem 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na temat komunikatu wspomnianego powyżej.
Sekcja ds. Unii Gospodarczej i Walutowej oraz spójności gospodarczej i społecznej, odpowiedzialna za przygotowywanie prac Komitetu w tej dziedzinie, przyjęła swoją opinię dnia 8 czerwca 2004 r. (sprawozdawca: Daniel RETUREAU).
Na 410 sesji plenarnej w dniach 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie w dniu 30 czerwca), Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 151 do 1, przy 12 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:
1.
Wstęp
1.1 Komunikat przedłożony w celu wydania opinii dotyczy głównie opodatkowania dywidend pobieranych przez osoby fizyczne w związku z ich inwestycjami portfelowymi.
1.2 Został on wydany po Komunikacie dotyczącym opracowania na temat systemu podatkowego przedsiębiorstw [1], w którym proponowano już określenie wytycznych dotyczących stosowania głównych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w tej dziedzinie, a w przypadku dywidend pobieranych przez osoby fizyczne, odwołuje się do orzeczenia Verkooijen [2].
Zrównanie płatności dywidend z zagranicy i za granicę z obrotem kapitałowym jest konstrukcją sędziowską; dywidendy nie są wymienione expressis verbis ani w traktacie ani w dyrektywie.
1.3 Różnice pomiędzy systemami podatkowymi krajów członkowskich odnośnie "podwójnego opodatkowania zysków spółek rozdzielanych między akcjonariuszy w formie dywidend [3]" stanowiłyby źródło dużej dyskryminacji, oraz przeszkodę w swobodnym przepływie kapitałów w obrębie Jednolitego Rynku.
1.4 Proponowane wytyczne orientacyjne dotyczą wpływu prawa wspólnotowego na różne sposoby opodatkowania dywidend przez Państwa Członkowskie i mają na celu, w świetle orzecznictwa wyżej wymienionego Trybunału, wyeliminowanie ograniczeń na jakie napotykają osoby prywatne z powodu systemu podatkowego dotyczącego dochodów z posiadanych akcji portfelowych.
Poza tym propozycja zawiera projekt redukcji zbyt wysokiego podatku u źródła dochodu w krajach, z których wypłaca się dywidendy.
1.5 Celem jest "pomóc tym (Państwom Członkowskim) w czuwaniu nad zgodnością ich systemów podatkowych ze zobowiązaniami rynku wewnętrznego zgodnie z zasadami Traktatu w dziedzinie swobodnego przepływu kapitałów".
1.6 Gdyby Państwa Członkowskie nie zaakceptowały zaproponowanej metody eliminacji przeszkód podatkowych w swobodnym przepływie w przypadku inwestycji portfelowych w akcje, Komisja mogłaby wówczas odwołać się do artykułu 226 Traktatu WE jako strażnik traktatów.
1.7 Należy przypomnieć, że Trybunał może wyłączyć z treści kwestii wstępnych sformułowanych przez sędziego krajowego - uwzględniając dane przez niego przedstawione - elementy podlegające wykładni prawa wspólnotowego, w celu umożliwienia temu sędziemu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, jakie zostało do niego wniesione [4].
2.
Opodatkowanie dywidend na rynku wewnętrznym
2.1 Opodatkowanie wyników spółek obejmuje podatek od dochodów, którego stawka zmienia się w zależności od kraju od 12,5 do 40 % (średnio około 30 %).
Opodatkowanie dywidend wypłaconych od zysków po opodatkowaniu podatkiem od spółek (IS) może mieć miejsce u źródła i być odliczone od wypłaconej dywidendy, ale również może być objęte podatkiem dochodowym od osób fizycznych przy stawce dodatkowej lub według oddzielnej stawki.
2.2 Opodatkowanie wyniku spółek i dywidend stanowi według Komisji "podwójne opodatkowanie ekonomiczne", a osobom prywatnym grozi ponadto podwójne opodatkowanie prawne międzynarodowe (opodatkowanie przez dwa różne państwa w przypadku dywidend otrzymanych za granicą).
2.2.1 Model konwencji OECD, proponowany w celu unikania międzynarodowego podwójnego opodatkowania prawnego nie zajmuje się podwójnym opodatkowaniem ekonomicznym.
2.2.2 Na podstawie przykładowej konwencji OECD, podatek już pobrany u źródła od dywidend w państwie pochodzenia powinien być odliczony od podatku należnego w państwie siedziby podatkowej akcjonariusza, w formie zwykłego ograniczonego zaliczenia na podatek, który może być należny od dywidend w państwie siedziby podatkowej.
2.2.3 Model OECD stosuje się, zdaniem Komisji, do wszystkich systemów opodatkowania dywidend, w formie czystej lub mieszanej (system klasyczny, cedularny, zaliczenie, zwolnienie).
3.
Orzeczenie Verkooijen i kilka innych stosownych orzeczeń
3.1 W wyroku Trybunału dotyczącym sprawy Verkooijen, chodziło o odmowę przyznania temu ostatniemu prawa do zwolnienia od podatku dochodowego w przypadku dywidend od akcji otrzymanych od spółki osiedlonej w Państwie Członkowskim innym niż Holandia.
3.2 Zwolnienie to stosowało się do dochodu z akcji lub udziałów, od których holenderski podatek od dywidend został potrącony u źródła w Holandii, co wykluczało z niego dochody z akcji otrzymane w innych krajach.
3.2.1 Po pierwsze, zwolnienie było pomyślane jako środek mający na celu poprawę poziomu funduszy własnych przedsiębiorstw i stymulację zainteresowania osób prywatnych akcjami holenderskimi; po drugie, w szczególności w przypadku drobnych inwestorów, zwolnienie miało na celu zrekompensowanie w pewnym sensie podwójnego opodatkowania ekonomicznego przez zwolnienie w wysokości tysiąca guldenów.
3.2.1.1 W ramach opodatkowania dochodów Verkooijena, inspektor podatkowy nie zastosował zwolnienia dywidend, uważając, że Verkooijen nie miał do tego prawa, ponieważ dywidendy, jakie otrzymał, "nie podlegały holenderskiemu podatkowi od dywidend".
3.2.2 Po wystąpieniu do niego przez właściwy sąd krajowy z kwestią wstępną, Trybunał uznał, że pobieranie dywidend zagranicznych jest nierozłącznie związane z ruchem kapitałów; inne i mniej korzystne potraktowanie dywidend przybywających do kraju w stosunku do dywidend krajowych stanowiło więc ograniczenie zakazane w przypadku swobodnego przepływu kapitałów.
3.2.2.1 Trybunał uściślił, że takie postanowienie ustawodawcze jak w danym przypadku "…skutkuje odstraszaniem obywateli jakiegoś Państwa Członkowskiego mieszkających w Holandii od inwestowania ich kapitałów w spółki mające swoją siedzibę w innym Państwie Członkowskim".
3.2.2.2 "Przepis taki daje również skutek ograniczający w stosunku do spółek osiedlonych w innych Państwach członkowskich, ponieważ stanowi przeszkodę w pozyskiwaniu kapitałów w Holandii".
3.3 W sprawie Schmid [5], rzecznik generalny zgłosił uwagę, że dywidendy pochodzące z akcji pochodzenia zagranicznego, nie podlegające w Austrii potrąceniu u źródła o charakterze uwalniającym z tytułu podatku od dochodów z kapitału, podlegają w związku z tym całkowicie podatkowi dochodowemu i nie mogą podlegać zastosowaniu stawki podatkowej zmniejszonej o połowę.
Rzecznik generalny orzekł więc, że zachodzi tu sytuacja pogwałcenia swobody obrotu kapitału.
4.
Uwagi ogólne Komitetu
4.1 W dziedzinie podatków, Państwa Członkowskie mają zastrzeżone kompetencje.
Artykuły 56 i 58 aktualnie obowiązującego Traktatu o Wspólnocie Europejskiej wyznaczają jednak granice tych uprawnień krajowych, które nie powinny naruszać podstawowej wolności ani obchodzić prawa wspólnotowego: artykuł 56 zabrania tworzenia przeszkód dla swobodnego przepływu kapitałów, podczas gdy artykuł 58 mówi, że o ile krajowe przepisy podatkowe mogą "ustanawiać różnice pomiędzy podatnikami nie będącymi w takiej samej sytuacji odnośnie ich miejsca zamieszkania lub miejsca, w którym ich kapitały zostały zainwestowane" i o ile państwa mogą podejmować "wszelkie działania niezbędne do uniemożliwienia łamania ich ustaw i przepisów, w szczególności w dziedzinie podatkowej lub w dziedzinie kontroli ostrożnościowej instytucji finansowych (…) lub (…) podejmować uzasadnione działania z powodów związanych z porządkiem publicznym lub bezpieczeństwem publicznym", to jednak działania podejmowane w tym celu nie mogą "stanowić ani środka arbitralnej dyskryminacj,i ani ukrytego ograniczania swobodnego przepływu kapitałów i płatności".
4.2 Orzecznictwo Trybunału wymaga w gruncie rzeczy równego traktowania osób podlegających opodatkowaniu i zakazuje podwójnego opodatkowania międzynarodowego.
4.3 Wraz z rozszerzeniem Unii Europejskiej i jeszcze bardziej widocznymi różnicami stawek podatkowych w przypadku podatku od spółek i podatku dochodowego od osób fizycznych, Komitet przyznaje, że jest sprawą pilną zachęcenie wszystkich Państw Członkowskich, które jeszcze tego nie zrobiły, do zawarcia umów międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania, na podstawie elementarnego modelu proponowanego przez OECD, w celu osiągnięcia równego traktowania na poziomie krajowym dywidend otrzymywanych przez inwestorów portfelowych, bez względu na ich pochodzenie we Wspólnocie.
4.4 Komitet zauważa, że Traktat przewiduje również swobodny przepływ kapitałów w kierunku do lub z krajów trzecich, oraz że pewna liczba umów międzynarodowych została już zawarta pomiędzy Państwami Członkowskimi i krajami trzecimi.
4.5 Pełna neutralność mogłaby być idealnie osiągnięta – przy połączeniu wszystkich warunków przedstawionych w komunikacie i przy ograniczeniu się do obszaru Wspólnoty – tylko przy jednej wspólnotowej stawce podatkowej podatku od spółek w systemie zwolnienia, i pod warunkiem, że warunki opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych byłyby również równe we wszystkich danych krajach, i gdyby uznano, że dochody z akcji stanowią jedyny dochód podatnika inwestującego w portfel.
Komisja przyznaje zresztą sama, że całkowita neutralność podatkowa mogłaby zostać osiągnięta tylko przez całkowitą harmonizację systemu podatkowego Państw Członkowskich.
4.6 Niezależność podatkowa parlamentów i państw, decydujących o opodatkowaniu osób fizycznych i prawnych oraz o budżecie krajowym, stanowi historyczną podstawę demokracji europejskich.
Równość obywateli wobec obciążeń publicznych stanowi podstawową zasadę o wartości konstytucyjnej.
Państwa członkowskie mają jeszcze, na aktualnym poziomie integracji europejskiej, poważne powody, aby chcieć zachować, jak to jest przewidziane traktatami, swoje uprawnienia krajowe w dziedzinie podatkowej.
Sytuacja ta mogłaby oczywiście ulec zmianie w przyszłości.
Komitet pragnie jednak, aby swoboda, jaką mają Państwa Członkowskie, nie prowadziła do sytuacji dumpingu podatkowego.
4.7 Komitet uważa, że proponowane wytyczne orientacyjne - o ile są one rzeczywiście ograniczone do spraw, którymi zajmuje się Trybunał - wpisują się w ten warunek w ramach odpowiednich kompetencji Komisji i Państw Członkowskich.
Jeśli tak postanowiono, Parlament Europejski i wspólnotowe organy doradcze powinny zostać w pełni włączone w monitorowanie takiej procedury.
4.8 Komitet zastanawia się wreszcie, czy groźba wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości jest rzeczywiście w stanie ułatwić niezbędne poszukiwanie rozwiązań; mimo to Komitet jest zdania, że Państwa Członkowskie, których ten problem dotyczy, muszą szybko wydać przepisy eliminujące dyskryminujące traktowanie płatności dywidend za granicę i z zagranicy.
Mogłoby to ponadto sprowadzać się do próby uczynienia z Trybunału zastępcy wspólnotowego ustawodawcy podatkowego, ponad kompetencjami posiadanymi przez Państwa Członkowskie, co mogłoby prowadzić do pomieszania władz.
5.
Uwagi szczegółowe
5.1 Komitet zauważa, że względnie prosty model analizy Komisji obejmuje tylko jeden przypadek lokowania w akcje, czyli indywidualny portfel złożony z akcji spółek działających w dwóch lub kilku Państwach Członkowskich.
Portfel może się składać z akcji spółek mających siedzibę w kilku Państwach Członkowskich lub poza terytorium Unii.
5.2 Komitet zauważa też, że dochody z papierów wartościowych mogą również pochodzić ze spółek lokaty zbiorowej lub funduszu emerytalnego, w formie nie pozwalającej na poznanie pochodzenia krajowego różnych składowych wypłacanych dywidend i wartości dodatkowych.
Ponadto, różne zasady podatkowe stosują się czasami do wartości dodatkowych z tych form lokowania i do rozdzielanych dochodów, w porównaniu z zasadami związanymi z bezpośrednim inkasowaniem dywidend przez osobę fizyczną dysponującą swoim własnym portfelem akcji.
Komisja nie zajmuje się tymi zagadnieniami.
5.3 Komitet stwierdza, że zagadnienie opodatkowania wartości dodatkowych wynikających ze spieniężania papierów wartościowych na giełdzie również nie jest poruszane w komunikacie.
Pobieranie dywidend nie jest jedynym celem inwestowania w portfel akcji dla osoby prywatnej.
Waloryzacja papieru wartościowego na giełdzie w celu osiągnięcia ewentualnego zysku stanowi jeszcze bardziej podstawowy powód inwestycji, i jest związana z zarządzaniem portfelem i przychodami z niego.
Problem ten powinien również zostać niewątpliwie zbadany.
5.4 Odnośnie debaty nad podwójnym opodatkowaniem ekonomicznym, Komitet uważa, że nie jest nieuzasadnione rozróżnianie osób fizycznych i osób prawnych, niezależnie od metod i stawek opodatkowania praktykowanych w tym względzie.
Część wypłacona akcjonariuszom stanowi dla tych ostatnich dochód do dyspozycji, ale nie wszystkie zyski muszą koniecznie być przedmiotem podziału.
Część z nich służy do samofinansowania spółki, co waloryzuje papiery wartościowe i bogactwo akcjonariuszy; ta część zysku podlega tylko podatkowi od spółek, a nie podatkowi dochodowemu od osób fizycznych w przypadkach rozpatrywanych przez Komisję.
Dobrze byłoby więc również wiedzieć, czy te wartości dodatkowe są lub nie są opodatkowane podczas ich spieniężania i na jakich warunkach; komunikat nie zajmuje się tym zagadnieniem, które jest jednak ważne w oczach Komitetu.
6.
Podsumowanie
6.1 Komitet uważa, że już samo zajęcie się podwójnym opodatkowaniem i opodatkowaniem ewentualnych dochodów u źródła odnośnie dywidend krajowych i dywidend pochodzących z zagranicy lub wychodzących za granicę w celu zapewnienia ich niedyskryminacyjnego traktowania, stanowi ważny cel, który nie powinien jednak zmierzać do kwestionowania podstawowej zasady równości osób fizycznych wobec obciążeń publicznych na poziomie krajowym.
Państwa Członkowskie mogłyby również rozważyć współpracę pomiędzy krajami mającymi podobne praktyki podatkowe w celu oceny, który ze stosowanych systemów jest najbardziej optymalny.
6.2 Zagadnienia wymienione przez Komitet w jego uwagach szczegółowych mogłyby zostać rozpatrzone w terminie późniejszym w aspekcie dalszej harmonizacji podatkowej - szczególnie w dziedzinie podatków od osób prawnych, opodatkowania dochodów i wartości dodatkowych z papierów wartościowych – w celu ulepszenia funkcjonowania rynku krajowego.
6.3 Komitet wreszcie uważa, że komunikat Komisji otwiera perspektywę dla rozwiązania problemów będących przedmiotem licznych wystąpień do Trybunału Sprawiedliwości, jakich należałoby w przyszłości unikać, aby nie przeciążać go niepotrzebnie wnioskami w tej dziedzinie.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów oraz partnerów społecznych na szczeblu Wspólnoty w sprawie ponownego rozpatrzenia dyrektywy 93/104/WE, dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy
(COM(2003) 843 final)
(2004/C 302/16)
Dnia 5 stycznia 2004 r. Komisja postanowiła, zgodnie z art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego, w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Obywatelstwa, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu na ten temat, przyjęła swoją opinię w dniu 14 czerwca 2004 r.
Sprawozdawcą był Erik Hahr.
Na 410 sesji plenarnej w dniach 30 czerwca - 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dn. 30 czerwca 2004 r.), Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 154 do 71, przy 13 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą decyzję:
1.
Istota dokumentu Komisji
1.1 Przedmiotem niniejszego komunikatu jest dyrektywa 93/104/WE z 23 listopada 1993 r., zmieniona dyrektywą 2000/34/WE, ustanawiająca minimalne wymagania w odniesieniu do organizacji czasu pracy w celu zapewnienia lepszego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.
1.2 Komunikat ma trzy cele:
1.2.1 Po pierwsze, ma on na celu ocenę zastosowania dwóch postanowień dyrektywy podlegających ponownemu rozpatrzeniu (rewizji) przed upływem okresu siedmiu lat, liczonego od ostatecznego terminu transpozycji przez Państwa Członkowskie, tzn. przed dniem 23 listopada 2003 r. Są to odstępstwa w art. 17 ust. 4 od okresów odniesienia w zastosowaniu art. 6, dotyczącego maksymalnego tygodnia pracy oraz określoną w art. 18 ust. 1 lit. b) tiret i) możliwość dla Państw Członkowskich niestosowania art. 6 pod warunkiem, że podejmowane są działania zapewniające, że poszczególni pracownicy zgadzają się na pracę przekraczającą 48 godzin tygodniowo (ogólnie znana jako prawo wyboru, lub klauzula "opt-out").
1.2.2 Po drugie, komunikat ma dokonać analizy wpływu orzecznictwa Trybunału, dotyczącego definicji czasu pracy i kwalifikacji czasu pracy w stałej gotowości, jak również nowych zmian mających na celu polepszenie możliwości pogodzenia życia zawodowego i rodzinnego.
1.2.3 W końcu, celem komunikatu jest skonsultowanie się z Parlamentem Europejskim i Radą, a także Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Komitetem Regionów i partnerami społecznymi w sprawie ewentualnej zmiany tekstu.
1.2.4 Należy zauważyć, że 11 lutego 2004 r. Parlament Europejski przyjął raport, który wzywał do zupełnego usunięcia postanowień dotyczących prawa wyboru.
Dnia 19 maja Komisja opublikowała drugie opracowanie do konsultacji.
Zdaniem Komicji, celem tego opracowania jest wezwanie partnerów społecznych do negocjacji, a w razie niedojścia do rozmów – do przekazania ogólnych wskazówek co do kierunku, jaki Komisja powinna nadać ewentualnym przyszłym propozycjom uregulowań prawnych.
2.
Uwagi ogólne
2.1 EKES uważa, że metoda konsultacji wykorzystana przez Komisję była niewłaściwa, biorąc pod uwagę, że kwestia ta podlega układom zbiorowym na poziomie krajowym.
Komisja powinna była skonsultować się z partnerami społecznymi przed wszczęciem procedury konsultacyjnej z instytucjami europejskimi, Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym i Komitetem Regionów.
2.2 Komisja nie przygotowuje żadnych konkretnych propozycji zmiany tej dyrektywy.
Dla celów konsultacyjnych konieczne jest sformułowanie odpowiedzi na pięć głównych zagadnień niezbędnych do przyszłej rewizji niniejszej dyrektywy:
- Czas trwania okresów referencyjnych – obecnie cztery miesiące, z niektórymi postanowieniami pozwalającymi na sześć miesięcy lub rok.
- Definicja czasu pracy po wydaniu ostatnio przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzeczeń w sprawie czasu pracy w stałej gotowości.
- Warunki stosowania prawa wyboru.
- Działania mające na celu polepszenie równowagi pomiędzy życiem zawodowym a rodzinnym.
- Jak osiągnąć optymalną równowagę pomiędzy tymi działaniami?
2.2.1 W celu udzielenia szczegółowych odpowiedzi na tych pięć pytań Komisji, udzielający odpowiedzi nie tylko muszą dysponować dogłębną wiedzą na temat dyrektywy w sprawie czasu pracy 93/104/WE, ale także sposobu w jaki została ona wdrożona w Państwach Członkowskich oraz wpływu jaki wywarła w porównaniu do obowiązującego poprzednio ustawodawstwa krajowego i krajowych postanowień dotyczących układów zbiorowych.
Komitet przyjmuje do wiadomości, że raport [1] opublikowany przez Komisję oraz treść komunikatu, o którym mowa stanowią tylko ograniczoną analizę tego wpływu.
Dlatego uwagi Komitetu będą obszerniejsze.
2.2.2 W celu zapewnienia lepszej ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w kwestiach socjalnych (art. 136 i kolejne) i dyrektywy 89/391/WE, dyrektywa w sprawie czasu pracy 93/104/WE określa w szczególności:
- maksymalną liczbę godzin pracy – przeciętnie 48 godzin włącznie z nadgodzinami;
- minimalny okres 11 kolejnych godzin odpoczynku po każdym 24-godzinnym okresie;
- przerwę, jeżeli dzień pracy trwa dłużej niż 6 godzin;
- minimalny okres odpoczynku – jeden dzień w tygodniu;
- cztery tygodnie płatnego urlopu rocznie;
- średnio nie więcej niż osiem godzin pracy w nocy w każdym okresie 24 godzinnym.
2.2.3 Ustanawia ona również warunki, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie, w drodze ustawodawczej, i krajowi partnerzy społeczni, w drodze układów zbiorowych, mogą odstąpić od postanowień zawartych w tej dyrektywie.
Odstępstwa te mogą mieć miejsce tylko tam, gdzie przestrzega się ogólnych zasad ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
2.2.4 Niestety jak do tej pory nie dokonano żadnej szczegółowej oceny tego, czy wdrożenie dyrektywy w Państwach Członkowskich przyniosło zamierzoną poprawę warunków życia i pracy dla pracowników w UE, ale Komitet przyjmuje, że tak będzie, przynajmniej w dalszej perspektywie.
Wszelkie poprawki do niniejszej dyrektywy muszą być zatem ostrożnie rozważone oraz właściwie umotywowane, zwłaszcza z punktu widzenia partnerów społecznych.
2.2.5 Jednocześnie należy pamiętać, że dyrektywa ta wykorzystuje dyskusje i uwagi poczynione ponad 14 lat temu.
Interpretacje Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pojęć takich jak "czas pracy" czy "odpowiedni odpoczynek" stworzyły poważne problemy dla wielu Państw Członkowskich.
W konsekwencji Komitet odnotowuje zainteresowaniem, jednocześnie podkreślając wyszczególnione już ograniczenia, fakt wszczęcia przez Komisję procedury konsultacyjnej, która umożliwia zebranie i porównanie użytecznych opinii z różnych źródeł odnośnie tego, jak dyrektywa i następujące po niej ustawodawstwo funkcjonowało w Państwach Członkowskich, wypełniając w ten sposób lukę informacyjną, o której była mowa powyżej.
Oczywiście, na mocy postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, partnerzy społeczni mają bardzo ważną rolę do odegrania.
2.2.6 Czas pracy i organizacja czasu pracy są bardzo istotne dla relacji pomiędzy organizacjami pracodawców a związkami zawodowymi, jak również dla codziennych relacji pomiędzy pracodawcą a pracownikiem.
Dlatego też ustalenie zasad regulujących czas pracy w układach zbiorowych jest bardzo istotne dla partnerów społecznych, którzy w tych sprawach mają ogromną wiedzę fachową i doświadczenie.
2.2.7 Ustawodawstwo krajowe dotyczące czasu pracy jest zasadniczo oparte na wspólnej odpowiedzialności, zarówno pracodawców i pracowników, za zapewnienie, że czas pracy będzie należycie organizowany.
W gestii partnerów społecznych na różnych poziomach w Państwach Członkowskich leży rozwiązywanie wszelkich problemów w zakresie czasu pracy, które pojawią się w miejscu pracy; decyzje ich oparte są na przepisach regulujących czas pracy oraz stanowią część układów zbiorowych.
2.2.8 Czysto prawnicza analiza przepisów dyrektywy w sprawie czasu pracy, dotyczących dziennych okresów odpoczynku, przerw, tygodniowych okresów odpoczynku oraz tygodniowego czasu pracy pokazuje, że jeżeli porówna się ją do postanowień art. 17 dotyczących dopuszczalnych odstępstw i nie weźmie się pod uwagę wpływu orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dotyczących czasu pracy w stałej gotowości, to powinno uznać się, że dyrektywa ta wprowadza w jakimś stopniu elastyczność pod względem negocjacyjnym.
Należy jednak zauważyć, że dyrektywa w sprawie czasu pracy jest dosyć skomplikowanym obszarem prawa wspólnotowego.
Komitet zatem sugeruje, że wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie dyrektywy, Komisja powinna również przyjąć warunki, w jakich mogłaby zostać uproszczona.
Uproszczenie to jednakże nie może spowodować, że wymogi dotyczące higieny i bezpieczeństwa pracy zostaną odsunięte na bok.
3.
Uwagi szczegółowe
3.1 Okresy odniesienia
3.1.1 Zagadnienia rocznego czasu pracy były już omawiane w Europie, kiedy dyrektywa weszła w życie.
Najlepszą definicją "rocznego czasu pracy" jest system, w którym okresem odniesienia dla średniego tygodnia pracy jest rok, lub 365 dni.
1.
Z czterech na sześć miesięcy na podstawie układu zbiorowego lub układów zawartych pomiędzy obiema stronami (nawiązanie do art. 17 ust. 3 w pierwszym zdaniu art. 17 ust. 4).
2.
Oprócz tego, Państwa Członkowskie mogą dopuścić wydłużanie okresu odniesienia w układach zbiorowych lub układach zawartych między partnerami społecznymi do maksymalnie 12 miesięcy "pod warunkiem, że będą przestrzegać ogólnych zasad dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników" bądź "z przyczyn obiektywnych lub technicznych albo powodów dotyczących organizacji pracy".
[2].
W ten sposób, dyrektywa daje pewną swobodę w rozkładaniu godzin pracy na przestrzeni okresu odniesienia.
Oczywiście, organizacja czasu pracy musi być zgodna z przepisami regulującymi dzienny czas odpoczynku, tygodniowy czas odpoczynku, pracę w porze nocnej itd., oraz w poszanowaniu ogólnych zasad higieny pracy i bezpieczeństwa.
3.1.3 Komunikat Komisji zauważa, że "nie zawsze jest łatwo analizować ustawodawstwo krajowe w odniesieniu do transpozycji art. 6 i 16" [3] (które, odpowiednio, mówią o maksymalnym tygodniowym czasie pracy i o okresie odniesienia, oraz, że "ogólnie, pojawia się tendencja wyrażania czasu w odniesieniu do roku." [4]
3.1.4 Pytanie brzmi, do jakiego stopnia okres odniesienia ma wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo pracownika.
Komisja tego problemu nie rozpatruje.
Wykonanie dość dużej ilości pracy w stosunkowo krótkim czasie może być oczywiście niewygodne, ale zważywszy na to, że roczne okresy odniesienia są stosowane przez wiele układów zbiorowych, można przypuszczać, że jakikolwiek negatywny wpływ dłuższego okresu odniesienia na zdrowie i bezpieczeństwo jest kompensowany przez strony układów zbiorowych, jeżeli zapewnione zostały równoważne okresy odpoczynku.
3.1.5 Jednym z argumentów za wydłużeniem okresu odniesienia jest to, że daje to firmom większą elastyczność w zarządzaniu czasem pracy.
Istnieje ona już w wielu państwach, dzięki układom zbiorowym, a problem źle funkcjonującej elastyczności pojawia się raczej w państwach, w których układy zbiorowe zawsze odgrywały mniej znaczącą rolę.
Przydatne mogłoby być wzmocnienie układów zbiorowych w kwestii czasu pracy, szczególnie w tych państwach, gdzie takie układy nie mają większego znaczenia.
3.1.6 EKES zauważa, że art. 37 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, na którym oparta jest dyrektywa w sprawie czasu pracy, stanowi, że dyrektywy przyjęte na jego podstawie "muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw."
3.1.7 Ponieważ 12 miesięczny okres odniesienia stosowany jest w wielu Państwach Członkowskich na mocy układów zbiorowych, EKES uważa, biorąc pod uwagę aktualne przepisy zawierające możliwość wydłużenia okresu odniesienia w układach zbiorowych, że partnerzy społeczni wykazują tę niezbędną elastyczność do dostosowania czasu pracy do różnych sytuacji w Państwach Członkowskich, sektorach i zakładach pracy.
Zatem postanowienia takie należałoby zachować.
3.1.8 Biorąc pod uwagę szczególne ustalenia dotyczące czasu pracy dla kadry zarządzającej, Komitet opowiada się za zaangażowaniem organizacji reprezentujących daną grupę zawodową bezpośrednio w procedury i negocjacje, ustalające warunki dotyczące czasu pracy.
Wymagałoby to odrębnych postanowień.
3.2 Definicja czasu pracy
3.2.1 Art. 2 dyrektywy w sprawie czasu pracy definiuje "czas pracy" jako "każdy okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy i wypełnia swe czynności lub obowiązki, zgodnie z przepisami krajowymi i/lub praktyką krajową".
Natomiast art. 2 ust. 2 określa "każdy okres, który nie jest czasem pracy" jako okres odpoczynku.
3.2.2 Europejski Trybunał Sprawiedliwości dwukrotnie interpretował pojęcie czasu pracy.
W pierwszym orzeczeniu [5] w sprawie czasu pracy w stałej gotowości przez lekarzy służb opieki zdrowotnej, Trybunał orzekł, że czas pracy lekarza w stałej gotowości powinien być traktowany jak czas pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 niniejszej dyrektywy, jeżeli lekarz musi być fizycznie obecny w placówce opieki zdrowotnej.
Ale czas pracy w stałej gotowości obejmuje obowiązek bycia fizycznie obecnym w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę i bycia dostępnym do wykonania obowiązków na wezwanie pracodawcy.
Orzekając w sprawie Jaeger [6], Trybunał potwierdził swoją wcześniejszą interpretację i uznał, że okresy faktycznego braku aktywności lekarza podczas pracy w stałej gotowości muszą być uznane za pracę w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Orzekł również, że w takiej sytuacji przysługuje natychmiastowy odpowiedni odpoczynek.
3.2.3 EKES zauważa, że niniejsze orzeczenia – zwłaszcza, ale nie wyłącznie, w odniesieniu do personelu służby zdrowia - mogą mieć daleko idące konsekwencje dla organizacji pracy.
Kilka Państw Członkowskich ma przepisy dotyczące czasu pracy w stałej gotowości.
Przepisy te są sformułowane w różny sposób, ale tym, co je łączy jest to, że czas pracy w stałej gotowości liczy się tylko częściowo jako czas pracy, lub nie liczy się jako czas pracy w ogóle.
Jednakże nie jest on liczony jako czas wykorzystany na odpoczynek.
3.2.4 Ciekawym wydaje się fakt, że zakres stosowania definicji czasu pracy w art. 2 ust. 1 dyrektywy nie został przeanalizowany ani omówiony dostatecznie przed przyjęciem dyrektywy.
Zapewne dlatego orzeczenia te wywołały takie zaskoczenie zarówno w instytucjach UE, jak i Państwach Członkowskich, zwłaszcza, że Państwa Członkowskie maja już przepisy dotyczące czasu pracy w stałej gotowości w ramach swojego obowiązującego ustawodawstwa.
3.2.5 Komitet podziela opinię Komisji, że istnieje kilka możliwych rozwiązań.
W obecnych okolicznościach, Komitet nie chciałby zalecać żadnego z zaproponowanych rozwiązań.
Wybrane rozwiązanie powinno mieć na celu przede wszystkim:
- zapewnienie większej ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w odniesieniu do czasu pracy;
- pozwolenie firmom i Państwom Członkowskim na większą elastyczność w organizowaniu czasu pracy;
- ułatwienie łączenia życia zawodowego i rodzinnego;
- uniknięcia powstawania przeszkód, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw.
3.3 Wprowadzenie w życie prawa wyboru zgodnie z art. 18 ust. 1 lit b) tiret i)
3.3.1 Art. 18 dyrektywy daje Państwom Członkowskim prawo do ustanowienia odstępstw od art. 6 tej dyrektywy, który ogranicza średni czas pracy tygodniowy do 48 godzin.
Wprowadzenie tego prawa podlega następującym warunkom:
a) pracownicy muszą sami się zgodzić na pracę w większym wymiarze godzin;
b) pracownicy, którzy się nie zgadzają się na pracę w takim wymiarze nie mogą być narażeni na żadną szkodę ze strony pracodawcy;
c) pracodawca prowadzi aktualne listy wszystkich pracowników, którzy wykonują taką pracę;
d) listy pracowników zostały udostępnione właściwym organom.
Należy zaznaczyć, że nawet pracownicy, którzy pracują zgodnie z prawem wyboru na mocy art. 18 są uprawnieni do dobowego okresu odpoczynku w ilości 11 godzin bez przerwy oraz przerwy na odpoczynek po sześciu godzinach pracy.
3.3.2 Dyrektywa w sprawie czasu pracy powołuje się na niejasne i nie do końca sformułowane założenia "zdrowej kultury czasu pracy".
Zgodnie z art. 137 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, "Wspólnota wspiera i uzupełnia działania Państw Członkowskich" w celu poprawy warunków pracy i "ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników".
Samo istnienie dyrektywy w sprawie czasu pracy i fakt, że została wdrożona w większości Państw Członkowskich świadczy o ogólnej chęci zmniejszenia jakiegokolwiek pola do rozwoju niezdrowej kultury czasu pracy.
Dlatego, prawo wyboru określone w art. 18 ust. 1 lit. b) tiret i) może być stosowane tylko wówczas, jeżeli Państwo Członkowskie postępuje w poszanowaniu "ogólnych zasad ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników".
3.3.3 Ocena prawnego uzasadnienia prawa wyboru zależy od tego, czy można wykazać zależność pomiędzy 48 godzinnym tygodniem pracy a zdrowiem i bezpieczeństwem pracowników.
W swoim komunikacie, Komisja stwierdza, że analiza wpływu prawa wyboru na zdrowie i bezpieczeństwo pracowników "wydaje się, że nie jest możliwa z braku wiarygodnych danych" [7].
Niemniej jednak Komisja nadmienia przeprowadzoną niedawno analizę, z której wynika, że może istnieć zależność pomiędzy długim czasem pracy a zdrowiem, zwłaszcza kiedy czas pracy przekracza 48 do 50 godzin tygodniowo.
W swojej opinii w sprawie projektu dyrektywy z 1990 r., EKES stwierdził, że liczne badania wykazały, że praca przez zbyt długi czas bez przerwy na odpoczynek może zagrażać zdrowiu pracowników, prowadzić do chorób zawodowych i ogólnie wyczerpać pracownika [8].
3.3.4 Bardzo ważne jest, by prawo wyboru było podejmowane dobrowolnie.
Zgodnie z przepisami dyrektywy, pracownik musi mieć zawsze możliwość niewykonywania pracy w wymiarze większym niż 48 godzin tygodniowo.
Przepisy te były krytykowane, ponieważ taka swoboda nie jest zawsze możliwa: trudno bowiem jest pracownikowi odmówić podpisania umowy w sytuacji, kiedy jest przyjmowany do pracy.
3.3.5 Zgodnie z komunikatem Komisji, ankieta przeprowadzona wśród pracodawców w Wielkiej Brytanii pokazuje, że 48 % pracowników w przemyśle budowlanym pracuje więcej niż 48 godzin tygodniowo [9].
Jest to zaskakująco wysoki wskaźnik, zwłaszcza dlatego, że wielu z nich pracuje na stanowiskach wymagających zarówno sprawności fizycznej i precyzji.
Dla pracodawcy, korzyść tych dodatkowych godzin pracy (podczas których – ze względu na wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych – pracownik stanowi drogą siłę roboczą) jest stosunkowo niska.
Można by zatem zastanowić się, czy ogólna kultura dłuższych godzin pracy w Wielkiej Brytanii nie ma związku z innymi problemami strukturalnymi.
3.3.6 Ważną kwestią jest wpływ długiego czasu pracy na rodzinę.
Jak mają sobie poradzić rodzice, którzy oboje pracują więcej niż 48 godzin tygodniowo?
Czy kultura długiego czasu pracy jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do tego, że jedna osoba w rodzinie – przeważnie kobieta – częściowo lub całkowicie zostaje poza rynkiem pracy?
Jeżeli tak, to prawo wyboru może wydawać się wbrew celom Strategii Lizbońskiej, która zakłada, że do roku 2010 r. 60 % żeńskiej części populacji UE będzie pracować.
Zaskakującym jest, że różnica w udziale kobiet i mężczyzn w rynku pracy w Wielkiej Brytanii jest tak naprawdę lekko poniżej średniej Unii Europejskiej, ale z drugiej strony, Wielka Brytania jest, po Holandii, państwem EU, w którym około połowa kobiet pracuje w niepełnym wymiarze godzin [10].
Zgodnie z komunikatem Komisji, 26,2 % brytyjskich mężczyzn pracuje więcej niż 48 godzin tygodniowo, podczas gdy proporcja ta u kobiet wynosi 11,5 % [11].
Analiza opublikowana w "British Medical Journal" wykazała, że brak kontroli pracy w godzinach nadliczbowych stanowi ryzyko dla zdrowia pracujących kobiet, zwłaszcza kobiet wykonujących prace manualne i mających rodziny [12].
Prawo wyboru wydaje się zatem mieć negatywny wpływ na równość szans kobiet i mężczyzn.
Czynnik ten musi zostać poddany dogłębnej analizie.
3.3.7 EKES nie zamierza zajmować stanowiska na temat prawa wyboru na tym etapie.
Należy dokonać bardziej dogłębnej analizy sytuacji angażującej parterów społecznych zanim stanowisko zostanie zajęte.
3.4 Działania zapewniające lepszą równowagę pomiędzy życiem zawodowym i rodzinnym
3.4.1 Co oznacza lepsza równowaga pomiędzy życiem zawodowym i rodzinnym dla pracowników?
Co oznacza życie rodzinne?
Jeżeli zadalibyśmy to pytanie rodzicom małych dzieci, otrzymalibyśmy jedną odpowiedź.
Jeżeli zadalibyśmy to samo pytanie parze bezdzietnej, z pewnością otrzymalibyśmy inną.
Ojciec samotnie wychowujący dzieci udzieliłby jeszcze innej.
Dlatego nie jest łatwo udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jak mogłaby się poprawić równowaga pomiędzy życiem zawodowym i rodzinnym.
3.4.2 Jednakże można powiedzieć ogólnie, że dla większości ludzi możliwość wpłynięcia na swoją sytuację zawodową lub pokierowania nią jest pozytywnym czynnikiem, który prowadzi do dobrego środowiska pracy.
Jest to szczególnie ważne dla rodziców z małymi dziećmi.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie organizacji czasu pracy kładzie szczególny nacisk na fakt, że:
- kobiety są najbardziej narażone na ryzyko zagrażające ich zdrowiu jeżeli muszą wziąć na siebie podwójny ciężar życia zawodowego i obowiązków rodzinnych;
- należy zwrócić uwagę na niepokojącą tendencję kobiet do pracy w dwóch miejscach w niepełnym wymiarze godzin, często w taki sposób, że łącznie przekraczają dopuszczalny prawnie limit, aby zarobić na utrzymanie;
- kultura długiego czasu pracy na stanowiskach wyższego szczebla i zarządzających jest przeszkodą w awansowaniu kobiet i podtrzymuje segregację ze względu na płeć w miejscu pracy [13].
EKES zdecydowanie popiera tą opinię, ale dodaje, że problemy, o których mowa nie odnoszą się wyłącznie do kobiet, ale do rodziców w ogóle, którym trudno połączyć życie zawodowe i obowiązki rodzinne, co również zagraża ich zdrowiu.
3.4.3 EKES wskazuje na fakt, że ważnym elementem każdej polityki organizacji czasu pracy powinna być możliwość znalezienia czasu nie tylko na pracę i rodzinę, ale również na udział w życiu społecznym i obywatelskim.
3.4.4 Zarówno prawo wspólnotowe, jak i krajowe zawiera obecnie wiele przepisów, które uwzględniają potrzebę pogodzenia życia rodzinnego i opieki nad dziećmi z wykonywaniem pracy zarobkowej. Istnieją na przykład przepisy dotyczące urlopów rodzicielskich, pracy w niepełnym wymiarze godzin, telepracy, elastycznego czasu pracy itd.
EKES zachęca do przeprowadzenia badań statystycznych z udziałem parterów społecznych na temat istniejących przepisów w tej dziedzinie, zanim zaproponowane i omawiane będą nowe działania w tym zakresie. EKES sugeruje, że Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy powinna zostać poproszona o wykonanie takich badań.
[12] Ala-Mursula & al.: "Effect of employee working control on health: a perspective cohort study", Occupational and Environment Medicine; 61: 254-261, Nr 3, marzec 2004 r. [13] Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie organizacji czasu pracy (Zmiana Dyrektywy 93/104/WE) P5_TA-PROV(2004)0089, pkt 20-22.
"W swoim komunikacie z dnia 19 maja, Komisja sugeruje, iż okres odniesienia powinien zostać wydłużony, nie przedstawiając konkretnej propozycji. Zatem EKES nie zamierza zajmować stanowiska w tej sprawie na tym etapie.
W dwóch pozostałych kwestiach (definicji czasu pracy, pkt 3.2.5, oraz prawa wyboru "opt-out", pkt 3.3.7), EKES nie zajmuje stanowiska w oczekiwaniu na bardziej konkretne propozycje. Zatem uzasadnione jest przyjęcie podobnego podejścia w przypadku okresu odniesienia.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego oraz Komitetu Regionów: Usprawnienie ochrony socjalnej w celu uzyskania większej ilości i lepszych miejsc pracy – podejście wszechstronne z myślą o opłacalności pracy
(COM(2003) 842 final)
(2004/C 302/18)
5 stycznia 2004 r. Komisja postanowiła, zgodnie z art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno–Społecznego, w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Obywatelstwa, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu na ten temat, przyjęła swoją opinię w dniu 14 czerwca 2004 r.
Sprawozdawcą była Donna St Hill.
Na 410 sesji plenarnej (posiedzenie z dn. 1 lipca 2004 r.), Europejski Komitet Ekonomiczno–Społeczny stosunkiem głosów 130 do 13, przy 24 głosach wstrzymujących się, przyjął następującą opinię:
1.
Wstęp
1.1 Tej wiosny Rada Europejska zwróciła się z prośbą o bieżący komunikat i zebrała, aby przedyskutować postępy związane z poprawą i modernizacją systemów ochrony socjalnej, tak by uczynić je bardziej "przyjaznymi dla zatrudnienia".
Cel zakłada, że powinno być to osiągnięte poprzez większy nacisk na efektywność bodźców (to jest, sposób funkcjonowania systemów świadczeń społecznych w Państwach Członkowskich, problem pogodzenia rodziny i pracy zawodowej, emerytury oraz subsydia, mające na celu ograniczenie ubóstwa i wyłączenia społecznego).
Spotkanie to nastąpiło po ostatecznym raporcie Zespołu Zadaniowego ds. Zatrudnienia [1] przy Komisji Europejskiej w listopadzie 2003 r.
Komunikaty z obu tych przełomowych wydarzeń zwracają uwagę na najważniejsze wyzwania dotyczące zatrudnienia stojące przed Europą i wskazują na reformy, które należy przeprowadzić, jeśli UE ma osiągnąć cele, które postawiła przed sobą w strategii lizbońskiej.
Istnieje zgoda co do tego, że Unia Europejska ma opóźnienia w osiąganiu swych ambitnych celów ustalonych na szczycie w Lizbonie w 2000 r., aby stać się najbardziej konkurencyjną i dynamiczną, opartą na wiedzy gospodarką na świecie, zdolną do trwałego wzrostu gospodarczego przy większej ilości lepszych miejsc pracy i większej spójności społecznej do 2010 r.
W obu komunikatach przyznaje się, że chociaż cele z Lizbony są ambitne, Europa nie może pozwolić sobie na to, aby je zarzucić, i że kluczowym warunkiem wstępnym, urzeczywistniającym cele lizbońskie, jest zgodność Państw Członkowskich, aby zwiększać wysiłki w celu ich realizacji.
Przy tym stanie rzeczy, wszystkie oficjalne wskaźniki pozwalają na wniosek, że sukces w tworzeniu większego i lepszej jakości zatrudnienia zależeć będzie od czterech kluczowych warunków:
1. Zwiększenie zdolności przystosowania się pracowników i przedsiębiorstw,
2. Wdrożenie większej ilości osób w rynek pracy,
3. Większe i bardziej efektywne inwestowanie w kapitał ludzki,
4. Zapewnienie skutecznego wdrożenia reform poprzez lepsze zarządzanie (good governance).
Chociaż te warunki wstępne, w dużym stopniu związane z podażą siły roboczej, wyraźnie należą do kompetencji rządów krajowych, niniejsza Opinia wprowadza dodatkowe wymagania dla prawdziwie państwowo-prywatnego partnerstwa na rzecz opłacalności pracy poprzez ujęcie w tych ważnych staraniach obowiązków pracodawcy.
1.2 U podstaw przeprowadzanych ostatnio ocen leży dodatkowa motywacja, aby bodźce zwiększające podaż pracy były skutecznie równoważone środkami mającymi na celu zapewnienie odpowiedniej ochrony socjalnej dla wszystkich, przy zachowaniu efektywności wydatków publicznych w tym obszarze.
Ta równowaga ma zasadnicze znaczenie, jeśli państwa mają uniknąć długotrwałego potencjalnego niebezpieczeństwa wynikającego ze starzenia się społeczeństw w Europie, perspektywy, która nie tylko ma poważne implikacje dla utrzymania optymalnej liczebności siły roboczej, ale i zagraża żywotności samych europejskich systemów społecznych.
Coraz większe przywiązanie do rynku pracy wśród grup znajdujących się w niekorzystnym położeniu, takich jak matki, mniejszości rasowe, osoby upośledzone i młodzież w zatrudnieniu dorywczym, stanowi ważny cel dla efektywnego połączenia ochrony socjalnej i zwiększenia zatrudnienia.
Opinia ta wyróżnia te grupy, gdyż wymienianie pełnej listy każdego możliwego powodu niekorzystnego położenia ma mniejsze znaczenie dla konkretnej polityki, jak również z tego powodu, że wspomniane powyżej grupy mają trudności ze zmianą swojego położenia właśnie dlatego, że tradycje polityczne nadal zrównują wszelkie niekorzystne położenia na rynku pracy.
1.3 Na szczeblu UE, staraniom Państw Członkowskich, aby ponownie zweryfikować systemy ochrony socjalnej w celu zharmonizowania ich z zatrudnieniem, impuls nadaje wzmożona koordynacja polityki gospodarczej, polityki zatrudnienia i polityki społecznej.
Na rok 2010 na szczeblu UE postawione zostały ambitne cele: zwiększenie ogólnego zatrudnienia do 70 %, zatrudnienia kobiet do 60 % i zatrudnienia osób w przedziale wiekowym 55 – 64 do 50 %.
Cele te wspierają różne wytyczne i zalecenia, zawarte w Ogólnych Wytycznych Polityki Gospodarczej i Wytycznych w sprawie zatrudnienia, jak również we wspólnych celach otwartej metody koordynacji w dziedzinie emerytur i integracji społecznej.
2.
Uwagi ogólne
2.1 Ważne jest, aby do tej oceny podchodzić ze średnio- i długoterminowej perspektywy, gdyż wprowadzenie większej liczby osób na rynek pracy wiąże się również z kosztami, zarówno dla osób bezrobotnych lub gospodarczo nieaktywnych, jak i dla rządów, tak, że reformy mogą pociągać za sobą zwiększone koszty, zanim ciężar bezrobocia lub niedostatecznego zatrudnienia nie zostanie w końcu zredukowany.
Inwestycje państwowe i prywatne w przygotowanie społeczeństwa do uczestnictwa w gospodarce opartej na wiedzy i stały rozwój kapitału ludzkiego w wieku produkcyjnym, choć są procesami długotrwałymi, które dla swej efektywności potrzebują 20 i więcej lat, dają jednak najwyższy zwrot z inwestycji, której celem jest przemiana krajowego rynku pracy.
Szczególnie właśnie dla osób o niskich kwalifikacjach konieczna jest możliwość korzystania z publicznych i prywatnych inwestycji w podnoszenie kwalifikacji, w szczególności, konieczne są oferty kształcenia zawodowego zarówno ze strony instytucji publicznych jak również ze strony pracodawców, tak by osoby te mogły sprostać zmieniającym się wymaganiom gospodarki opartej na wiedzy.
Działanie długoterminowych środków podażowych zwiększenia produkcyjności jest takie, że ograniczają one podaż pracowników o niskich kwalifikacjach, zmniejszają bezrobocie (szczególnie bezrobocie długotrwałe), zwiększają udział siły roboczej (szczególnie kobiet), a także ogólną produktywność.
Są to skutki trwałe.
Ale nie wystarczy tylko strategia zorientowana wyłącznie na stronę podaży.
Do tego musi dojść jeszcze zwiększenie popytu na siłę roboczą, tzn. zwiększenie oferty miejsc pracy poprzez aktywną politykę sprzyjającą zatrudnieniu i finansową wspierającą zatrudnienie.
Tym niemniej, niektóre Państwa Członkowskie, które skupiły się na szybkich wynikach w zatrudnieniu osób nisko wykwalifikowanych kosztem uzyskania kapitału ludzkiego, raczej nie znajdą trwałych rozwiązań dla problemu niskiej pensji / braku pensji dla tego rodzaju pracowników w różnych momentach ich życia zawodowego.
Tak więc efekty te mogą wystąpić szybko, ale i równie szybko zniknąć, gdyż dochody osób nisko wykwalifikowanych nie są trwałe w dzisiejszej globalnej gospodarce.
Dlatego też tak ważnym hasłem jest zarówno efektywność kosztowa jak i redukcja kosztów.
2.2 Podczas gdy tradycyjne bodźce finansowe związane z systemem ochrony socjalnej oraz podatkowym pozostają istotą polityki, której celem jest opłacalność, inne bodźce, takie jak zapewnienie opieki nad dzieckiem, ułatwienia dostępu i specjalne udogodnienia dla osób niepełnosprawnych, kształcenie oraz opieka zdrowotna, coraz częściej postrzega się jako odgrywające rolę uzupełniającą.
Dlatego też wskazane jest podejście wszechstronne, obejmujące szeroki zakres bodźców finansowych i innych, które mają na celu ułatwienie zdobycia i utrzymania pracy, a nie podejście, które jedynie podkreśla jedną wybraną metodę.
I znowu, przyjmując długoterminową perspektywę trwałości, te zagadnienia dotyczące inwestycji w opiekę i kapitał ludzki należy rozważać z punktu widzenia odbiorcy (np. dzieci pracujących rodziców, a nie samych pracujących rodziców), gdyż uprawnienia te i zapisy stanowią niezmienną podstawę do przyspieszonego rozwoju kapitału ludzkiego na rynku pracy w następnych latach.
Należy wykorzystywać fundusze strukturalne UE w celu lepszego wspomagania osób o niskich kwalifikacjach poszukujące pracy oraz w celu niezbędnych, długoterminowych inwestycji w kapitał ludzki oraz infrastrukturę społeczną.
2.3 Podczas gdy wiele Państw Członkowskich, wraz z partnerami społecznymi, zwiększyło inwestycje w aktywne środki pomocy dla osób powracających na rynek pracy lub podnoszących na nim swoją pozycję poprzez podniesienie ich kwalifikacji i zwiększenie możliwości zatrudnienia, większą uwagę należy zwrócić na czynniki determinujące popyt na pracę, w tym wykorzystanie bodźców finansowych oraz promowanie najlepszych praktyk pracodawców, aby w ten sposób wspomagać grupy słabsze, takie jak pracownicy starsi lub niepełnosprawni.
EKES wzywa, aby odpowiednie władze UE promowały i ulepszały politykę stymulującą popyt, która w pozytywny sposób wpłynie na poziom i jakość zatrudnienia i nawołuje do zastosowania przykładów i ocen dotyczących roli społecznej odpowiedzialności biznesu w osiągnięciu celów lizbońskich w sferze zatrudnienia.
Zarówno pracodawcy, jak i pracownicy muszą mieć interes w "czynieniu pracy opłacalną".
Polityka stymulująca popyt wymaga więc zrównoważonego podejścia typu "nie ma przegranych", które pracodawcom umożliwiłoby skupienie się na ich zasadniczej działalności i na tworzeniu miejsc pracy, a osobom poszukującym pracy znalezienie pracy lepiej płatnej niż zasiłek dla bezrobotnych lub zasiłek socjalny i dającej zabezpieczenie egzystencji.
Jak Komitet już wskazał, "System podatkowy i ochrony socjalnej w Państwach Członkowskich należy zorganizować tak, aby pracownikom, którzy wchodzą na rynek pracy, opłacało się tam zostać i rozwijać karierę... przy wsparciu środków zwiększających liczbę dostępnych miejsc pracy" [2].
2.4 Wsparcie publiczne dla pogodzenia pracy z życiem zawodowym ma na celu pomoc rodzinom w wypełnianiu zadań fundamentalnych dla samej organizacji i trwałości społeczeństwa.
W szczególności dotyczy to wspierania rodzin w czasie narodzin dzieci, ich wychowywania i kształcenia, a także w wypadku opieki nad osobami będącymi na utrzymaniu innych członków rodziny, w szczególności nad chorymi, niepełnosprawnymi lub starszymi.
W kontekście demograficznego starzenia się, te kierunki polityki stają się coraz ważniejsze jako sposób na odwrócenie tendencji zmniejszających się wskaźników płodności.
2.5 Tym niemniej, ważne jest, aby mechanizmy używane do wypłacania świadczeń rodzinnych nie wpływały negatywnie na bodźce do pracy.
W niektórych krajach oddzielenie zasiłków rodzinnych dla osób pozostających na utrzymaniu innych członków rodziny od zasiłków dla bezrobotnych pomaga zwiększyć bodźce finansowe do podjęcia pracy, szczególnie wśród matek i kobiet opiekujących się starszymi krewnymi.
Brak dostępu do przystępnych finansowo form opieki nad dzieckiem, czy to ze względu na koszty, czy fizyczny brak możliwości, postrzega się jako kluczową barierę na drodze do udziału rodziców, w szczególności kobiet, w rynku pracy.
Z tego powodu subsydiowana, odpowiednia i przystępna finansowo opieka nad dzieckiem odgrywa kluczową rolę w promowaniu udziału w zatrudnieniu, szczególnie kobiet, i zjawisko to należy przyjąć z zadowoleniem i wspierać.
W niektórych Państwach Członkowskich kobiety w wieku rozrodczym nie decydują się na urodzenie dziecka, gdyż osobiste koszty finansowe kobiet związane z rodzicielstwem są po prostu zbyt wysokie, a to wiedzie do czegoś, co sprowadza się do podatku od pracujących matek.
Taki stosunek jest krótkowzroczny z perspektywy państwa, a tym bardziej jest to pozorna oszczędność ze strony polityków, którzy mogliby zrobić więcej, aby powstrzymać nieustanny spadek liczby narodzin w Europie poprzez zagwarantowanie, że stopień zatrudnienia kobiet będzie wzrastał dzięki zachętom finansowym i niefinansowym.
2.6 Mobilność zawodowa i geograficzna jest kluczowa dla wysokiego poziomu wydajności gospodarczej, i dlatego należy podjąć kroki mające na celu zapewnienie, że roszczenia z ustawowych i zakładowych systemów zabezpieczenia emerytalnego pozostaną utrzymane w wypadku zmiany pracodawcy lub miejsca zamieszkania wewnątrz UE.
Ważne jest również zwrócenie uwagi na osoby wchodzące na rynek pracy lub zmieniające swój status z pracownika na przedsiębiorcę, aby zagwarantować, że mają one odpowiednie osłony socjalne.
Należy również poświęcić uwagę zagadnieniu ograniczenia występowania sytuacji, gdy pracownicy zmieniają miejsce zatrudnienia i zamieszkania, gdyż nie mają innego wyjścia. Pomóc w tym może stymulowanie będącej w zastoju gospodarki lokalnej poprzez partnerstwa inwestycji publicznych i prywatnych, które zmaksymalizują lokalne rynki zatrudnienia.
Podczas gdy jednym aspektem zwiększonej mobilności zawodowej może być strata pracowników z pewnymi umiejętnościami na jednym obszarze na korzyść innego, druga strona medalu mobilności to, że każdemu wolno się przemieszczać tam, gdzie istnieje prawdziwe zapotrzebowanie na jego umiejętności, jak również szanse na zwiększenie wartości ich bieżących umiejętności.
Dlatego też mobilność nie może być wąsko rozumiana jako strata, lecz jako efektywniejsze rozmieszczenie pracowników o odpowiednich umiejętnościach i zdolnościach tam, gdzie są oni najbardziej potrzebni.
2.7 Niesprawność fizyczna i umysłowa znacznie ogranicza podaż zatrudnienia, szczególnie wśród pracowników powyżej 50 i 60 roku życia, którzy są podstawowym celem europejskiej strategii uczynienia płacy opłacalną.
W niektórych Państwach Członkowskich do 20 %, a nawet 25 % osób w grupie wiekowej 55 – 59 i 60 – 64 lat przebywa na rentach inwalidzkich.
Jest to oznaką, że w dzisiejszym świecie pracy mamy do czynienia ze znacznym poziomem stresu i napięć, co może ujemnie wypływać na zdrowie fizyczne i umysłowe.
Fakt ten wskazuje na zjawisko pogarszania się zdrowia w związku z wykonywaniem pracy zawodowej. Należy temu przeciwdziałać przy pomocy właściwych prewencyjnych strategii bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia oraz poprawy warunków pracy.
Jeżeli w przypadku jakiejś osoby nie występuje całkowita niezdolność do pracy, a jedynie ograniczenie zdolności do pracy zarobkowej, to jej możliwości znalezienia miejsca pracy odpowiadającego jej ograniczeniom są niewielkie.
Dlatego też należy zwiększyć ofertę miejsc pracy w tym obszarze, aby dać szansę również ludziom o ograniczonej zdolności do pracy.
Tym niemniej, wiele osób znajdujących się w takiej sytuacji maskowanego bezrobocia wolałoby zająć się jakąś dochodową działalnością, jeśli nadal mają znaczną zdolność do pracy.
Państwa Członkowskie muszą zastosować niezbędne środki celem zagwarantowania, by za przyczyną świadczeń pracowniczych i rentowych pracownicy niepełnosprawni nie wpadli w pułapkę bezrobocia, i co więcej, aby świadczenia takie zwiększyły komplementarność różnych aspektów polityki społecznej w interesie pracowników niepełnosprawnych.
Należy jednak zauważyć, iż upośledzenie znajduje się w spektrum zdolności do pracy, a według nowych zasad myślenia twierdzi się, że stan niepełnosprawności to odpowiedź społeczeństwa na daną osobę, a nie fizyczne lub inne ograniczenia, które by same w sobie stanowiły o tym, czy dana osoba jest niepełnosprawna, czy nie.
W tym kontekście, Komitet przestrzegałby przed stosowaniem polityk, które w sposób niezamierzony prowadzą do ukrycia rzeczywistego poziomu bezrobocia.
Niezbędna jest bliższa współpraca mająca na celu analizowanie i usprawnianie wymiany najlepszych praktyk w zakresie polityk dotyczących osób niepełnosprawnych w Państwach Członkowskich, przy jednoczesnej ochronie i zaspokajaniu potrzeb osób niepełnosprawnych.
Konieczne jest również istnienie otwartych ram koordynacji dobrej praktyki i pozytywnego działania, przynoszących korzyści związane z promowaniem zatrudnienia i samozatrudnienia wśród osób fizycznie i psychicznie zdolnych do pracy.
2.8 Jeśli chodzi o dojrzałych pracowników, Rada Europejska ze Sztokholmu postawiła ambitny cel podniesienia stopy zatrudnienia dla osób w wieku 55-64 do 50 % (przy 40,1 % w 2002 r. i 25 % dla osób w wieku 60-64 lata). Rada Europejska z Barcelony wyznaczyła Państwom Członkowskim uzupełniający ambitny cel podjęcia działań prowadzących do podwyższenia o pięć lat średniego efektywnego wieku odejścia z rynku pracy do roku 2010.
Osiągnięcie tych celów będzie miało zasadnicze znaczenie dla zapewnienia finansowej trwałości ochrony socjalnej, a szczególnie dla zagwarantowania odpowiedniego poziomu dochodów przyszłym emerytom.
Komitet w zasadzie uważa to zadanie za uzasadnione, o ile rynek pracy również dopuszcza zatrudnienie starszych pracowników i w wypadku starszych pracowników podejmowane są specjalne środki, które w sposób trwały zwiększają ich szanse na rynku pracy.
Bez wystarczającej liczby dostępnych miejsc pracy dla starszych pracowników takie żądanie prowadziłoby do wzrostu bezrobocia i obniżenia wypłacanych emerytur.
3.
Uwagi szczegółowe
3.1 Obok konkretnej, docelowej polityki gospodarczej, czynienie pracy opłacalną jest również procesem.
Jednym z obszarów, gdzie praca może stać się opłacalna, wymagającym reform jest sytuacja pracowników, którzy zaprzestają pracy zarobkowej przed osiągnięciem wieku emerytalnego Dla przykładu, w wielu Państwach Członkowskich osobom o długich okresach składkowych może przysługiwać emerytura przed osiągnięciem standardowego wieku emerytalnego, mimo że częstokroć ponoszą oni z tego tytułu poważne konsekwencje finansowe.
Pracownicy ci mogą jeszcze wnieść wkład do gospodarki, zatem powinno im się ułatwiać dokonywanie takich wyborów, zwłaszcza poprzez stworzenie warunków na rynku pracy uwzględniających potrzeby osób starszych.
W przypadku kobiet wcześniejsze zakończenie życia zawodowego często nie jest dobrowolną decyzją, ale wynikającą z dyskryminowania kobiet w miejscu pracy.
Fakt ten ma wpływ również na wysokość świadczeń emerytalnych kobiet, z których większość doświadczyła przerwania kariery zawodowej z powodu macierzyństwa i opieki nad dzieckiem/osobą starszą, ograniczenia zatrudnienia do niepewnych i nisko płatnych zawodów "sfeminizowanych" oraz różnic w wynagrodzeniu między mężczyznami a kobietami, które to czynniki zmniejszają okres płacenia i wysokość składek na ubezpieczenie emerytalne i jedynie pogarszają ekonomiczne perspektywy kobiet na emeryturze poprzez przedwczesne skrócenie ich płatnego zatrudnienia.
Problem feminizacji zubożenia od dłuższego czasu był przedmiotem zaniepokojenia, podczas gdy wzrost populacji osób starszych w Europie wymaga podjęcia natychmiastowych działań w ramach polityki celem mobilizowania i zwiększenia zaangażowania kobiet (empowerment) w sferze gospodarczej w ciągu ich życia.
I tak na przykład istotnym posunięciem mogącym złagodzić wpływ dyskryminacji kobiet w okresie aktywności zawodowej na fazę emerytalną byłoby wprowadzenie korzystniejszych uregulowań dotyczących okresów bezskładkowych za wychowywanie dzieci zaliczanych do emerytury.
3.2 Innym przykładem obszaru, w którym odpowiednie reformy administracyjne muszą mieć pierwszeństwo przed bezczynnością państwa, jest zagwarantowanie, aby wysiłki zmierzające do uczynienia pracy opłacalną zapewniały kobietom i mężczyznom sprawiedliwe traktowanie.
Podczas gdy niektóre nowe Państwa Członkowskie cechuje polityka społeczna i polityka zatrudnienia, które ograniczają dostęp kobiet do zatrudnienia, inne państwa posiadają dodatkową politykę podatkową i społeczną, która zachęca do dużego udziału kobiet w sile roboczej.
Te uprzednio wysokie stopy zatrudnienia zmniejszały się w czasie przejścia do gospodarki rynkowej.
Ważne jest, aby kroki, jakie poczyniły kobiety w kierunku pełnego zatrudnienia nie zostały zaprzepaszczone w wyniku wysiłków, by dokonać restrukturyzacji gospodarek państw przystępujących do Unii, wysiłków podejmowanych bez uwzględniania różnic między płciami.
Politycy krajowi muszą być wspierani w takiej strategii działania, która priorytetem czyni pracowników, dla których czynienie pracy opłacalną jest najtrudniejsze, nie zaś w takich działaniach, jak gdyby wszyscy bezrobotni i niepełnozatrudnieni znajdowali się w identycznie niekorzystnym położeniu.
4.
Uwagi szczegółowe odnośnie siedmiu konkluzji Komisji dotyczących polityki socjalnej
4.1 Pierwsza konkluzja: Komitet uważa, że nie powinno się odrzucać koncepcji stworzenia "nowych instrumentów opieki społecznej", przy równoczesnym usprawnieniu funkcjonowania tych obecnie istniejących; należałoby ją raczej rozbudować a te dwa podejścia powinno się traktować w sposób komplementarny.
Na przykład bardzo rozdrobnione i niejednolite formy pomocy i świadczenia adresowane do ludzi młodych przestały być już właściwe, mając na uwadze fakt, że ten okres życia jest obecnie dłuższy niż miało to miejsce wcześniej.
Brak instrumentów opieki społecznej odnośnie tej grupy wiekowej powoduje, że niektórzy młodzi ludzie pochopnie decydują się na formy szkolenia dające niskie kwalifikacje lub pracę nie wymagającą wysokich kwalifikacji, co rodzi poważne konsekwencje na całe życie dla nich samych oraz ma odpowiednio pozytywny wpływ na wydatki publiczne przeznaczone na cele społeczne.
Podobnie, brak nowych instrumentów, zapewniających ochronę socjalną dla pracowników przez całe życie - pozwalających na naprzemienne okresy kształcenia, pracy i wykonywania obowiązków opiekuńczych – nie narażając ich na ubóstwo lub wykluczenie społeczne, w poważny sposób ogranicza mobilność i elastyczność na rynku pracy (konkluzja szósta).
4.2 EKES uważa za niezwykle ważne obserwowanie skutków wielu inicjatyw w średnim horyzoncie czasowym podejmowanych przez Państwa Członkowskie celem "aktywizacji" świadczeń socjalnych.
4.3 EKES jest zdania, że nadszedł odpowiedni czas na wprowadzenie mocnych zachęt na szczeblu europejskim (w szczególności środków zachęcających skierowanych do i wdrażanych wspólnie z partnerami społecznymi) celem wspierania koordynacji systemów dodatkowej ochrony socjalnej, które, jak to podkreśla Komisja, stają się istotnym elementem opieki społecznej (konkluzja siódma).
5.
Wnioski i zalecenia
5.1 Komitet zaleca uzyskanie zbieżności wysiłków Państw Członkowskich, mających na celu uczynienie pracy opłacalną poprzez uczynienie zatrudnienia rzeczywiście atrakcyjnym wyborem dla osób bezrobotnych lub pozostających na zasiłku, poprzez zajęcie się wszystkimi barierami stojącymi na drodze do płatnej pracy.
Krajowe kierunki polityki muszą umożliwiać zatrudnienie pracowników o niskich dochodach i kwalifikacjach oraz zapobiegać zjawiskom powstawania strukturalnych obszarów biedy i bezrobocia.
Stąd też kluczowym zagadnieniem na drodze do uczynienia pracy opłacalną, przed którym stoją Państwa Członkowskie, jest stworzenie wspólnego i rozsądnego poziomu wsparcia dla osób zatrudnionych i bezrobotnych, który zachęcać będzie do pozostania na rynku pracy.
Komitet wyróżnia politykę szybkich korzyści mającą zapewnić krótkie, lecz skończone świadczenia dla osób nisko wykwalifikowanych i politykę dłuższych inwestycji w kapitał ludzki, które są kluczem do długoterminowej opłacalności pracy, szczególnie w wypadku osób najsłabszych.
5.2 Komitet podkreśla znaczącą rolę, jaką mogą odegrać firmy i pracodawcy prywatni przy osiągnięciu europejskich celów dotyczących zatrudnienia.
Należy wskazać możliwe kierunki polityki popytu, które mają zmienić zachowanie pracodawcy w taki sposób, aby zostały osiągnięte cele lizbońskie zatrudnienia wyższej jakości i trwalszego zatrudnienia w całej Europie.
Komisja winna dostarczyć i rozpropagować dowody i doświadczenia związane z pozytywnym wpływem zachowania przedsiębiorstw na jakość i liczbę dostępnych miejsc pracy i powinna poszukiwać sposobów na powtórzenie tych sukcesów.
5.3 Obok wspierania dobrej praktyki, należy wprowadzić w życie sankcje za nieodpowiednie zachowanie pracodawcy, w tym dyskryminację ze względu na płeć, rasę, orientację seksualną, religię lub wiek, co doprowadzi do wsparcia innowacji, większej podaży pracy i możliwości wydłużenia okresu aktywności zawodowej w gospodarkach europejskich.
Dyskryminacja w zatrudnieniu kieruje zdolne osoby do szarej strefy, gdzie wydajność jest niska, bodźce do szkolenia i inwestowania słabe, a ochrona socjalna nie istnieje.
Takie nieracjonalne zachowanie ekonomiczne nie tylko pozbawia Europę konkurencyjności gospodarczej, ale i okrada krajowe gospodarki z tak potrzebnych wpływów podatkowych.
5.4 Dlatego też, przy silnym wsparciu koordynacji na szczeblu krajowym, w Państwach Członkowskich zastosować należy szeroki wachlarz instrumentów i systemów świadczeń, które zrównoważą instrumenty oddziałujące na podaż i popyt pracy.
Na poziomie gospodarstwa domowego należy starannie zrównoważyć i przewidzieć ogólny wpływ świadczeń lub obciążeń podatkowych na dochód, szczególną uwagę zwracając na struktury zachęt, jakie stwarzają takie świadczenia lub stawki podatkowe dla biednych gospodarstw domowych.
Inne środki, takie jak zapewnienie opieki nad dzieckiem, elastyczne godziny pracy, bezpieczeństwo zatrudnienia, mobilność pracy i szanse na szkolenie, podkreślono jako niezbędne dla ogólnych ram polityki opłacalności pracy.
Bruksela, 1 lipca 2004 r.
Przewodniczący
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego
Roger Briesch
[1] "Praca, Praca, Praca, Tworzenie większej ilości miejsc pracy w Europie".
Raport Zespołu Zadaniowego ds. Zatrudnienia, której przewodniczył Wim Kok (listopad 2003 r.).
Patrz również Opinia EKES "Środki wspierania zatrudnienia" Dz.U. Nr 110 z 30.04.2004 r.
[2] Patrz Opinia EKES w sprawie "Środków wsparcia zatrudnienia" CESE 325/2004 punkt 4.1.
--------------------------------------------------
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Przyszłość sektora tekstylnego i odzieżowego w rozszerzonej Unii Europejskiej
(COM(2003) 649 final)
(2004/C 302/19)
28 października 2003 r. Komisja Europejska zgodnie z art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską postanowiła skonsultować się z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, której powierzono przygotowanie prac, przyjęła swoje stanowisko 4 maja 2004 r. Sprawozdawcą był Antonello PEZZINI, współsprawozdawcą zaś Michel NOLLET.
Na 410. sesji plenarnej w dn. 30 czerwca i 1 lipca 2004 r. (posiedzenie z dn. 1 lipca) Komitet stosunkiem głosów 81 do 1 przyjął następujące stanowisko:
1.
Wprowadzenie
1.1 Zahamowaną dynamikę oraz duży potencjał rozwoju europejskiego przemysłu tekstylnego potwierdza fakt, że w sektorze tym wciąż pracuje 2,1 mln pracowników, do których doszło jeszcze ponad pół miliona pracowników w nowych Państwach Członkowskich.
Dzięki znacznym wysiłkom innowacyjnym w zakresie procesów i produktów branża ta, osiągając bezpośredni roczny obrót ponad 200 mld euro, wciąż wnosi wkład w bogactwo Europy i wykazuje wysoką stopę wzrostu, szczególnie w obszarze tak zwanych nowych tekstyliów, czyli tekstyliów technicznych [1], wytwarzanych przy zastosowaniu najnowocześniejszych technologii.
Na tę branżę przypada już ponad 30 % ogólnej produkcji, zaś wydatki na badania i rozwój sięgają 8-10 % obrotu.
1.2 Unia Europejska jest wiodącym w świecie partnerem w handlu wyrobami branży tekstylnej i odzieżowej: twierdzenie, jakoby globalny podział pracy miał niechybnie doprowadzić do wyparcia krajów uprzemysłowionych ze światowej produkcji tekstylnej, okazało się – przynajmniej w przypadku Europy – nieprawdziwe.
Europa nadal jest największym w świecie eksporterem wyrobów tekstylnych i drugim w świecie eksporterem w sektorze odzieżowym na rynku światowym, który w roku 2002 osiągnął wielkość importu/eksportu ponad 350 mld euro (6 % całego handlu światowego).
1.2.1 Nie należy zapominać, że największym eksporterem odzieży w świecie są Chiny.
1.3 Europa była do tej pory w stanie wykorzystywać swoje zalety jakościowe i organizacyjne, takie jak małe serie, system mody, wysoko kreatywne produkty haute couture, szybka zdolność dostosowania się do popytu jak również szybka produkcja i szybka dystrybucja.
Oprócz tego wprowadzono innowacje w zakresie procesów produkcji i inteligentnych materiałów dzięki zastosowaniu nanotechnologii i nowych rodzajów nici/przędzy. Doprowadziły one do wytworzenia nowych tekstyliów technicznych, które są wysoko konkurencyjne i w których występuje wysoka nadwyżka w handlu.
Również najnowsze zastosowania procesów chemicznych wobec tekstyliów doprowadziły do powstania nowych produktów.
Jednakże warunki dostępu do rynków globalnych nie są w sektorze tekstylno-odzieżowym jednolite.
Podczas gdy w UE obowiązują cła wynoszące średnio poniżej 9 %, to w wielu państwach trzecich te produkty są obłożone stawkami celnymi wynoszącymi do 30 %, przy czym handel utrudniają dodatkowo jeszcze inne pozataryfowe bariery.
1.4 Europejski sektor tekstylno-odzieżowy zdołał przejść szereg głębokich przeobrażeń i potrafił szybko wykorzystać obecne zmiany technologiczne, znaleźć właściwą odpowiedź na dynamikę różnych kosztów produkcji i zareagować bezpośrednio na pojawienie się nowych globalnych konkurentów.
Reakcja przemysłu europejskiego polegała z jednej strony na znacznych wysiłkach modernizacyjnych poprzez restrukturyzację zorientowaną na zwiększenie konkurencyjności oraz poprzez integrację procesów technologicznych. Z drugiej strony polegała ona na znalezieniu nowego miejsca na rynku światowym dzięki wykorzystaniu możliwości funkcjonujących sieci współpracy w dziedzinie produkcji, zbytu, innowacji i marketingu technologicznego.
1.5 Inwestycje brutto stanowiły w roku 2002 ok. 9 % wartości dodanej sektora i wyniosły ok.
5 mld euro. Z tego na sektor tekstylny przypada oczywiście prawie 70 %, zaś na przemysł odzieżowy około 30 %.
W sektorze tekstyliów bilans handlowy jest pozytywny, natomiast w sektorze odzieżowym przeważają importy.
Poza tym sektor tekstylno-odzieżowy, do którego należy też przemysł obuwniczy, jest niezwykle różnorodnym i złożonym sektorem przemysłu z szeroką paletą różnych produktów, takich jak syntetyczne włókna high-tech i wyroby z wełny, bawełna i filtry przemysłowe, ścierki do zmywania i haute couture, pantofle domowe i buty nowoczesnej technologii do ochrony przed żrącymi chemikaliami.
1.6 Przemysł tekstylny, odzieżowy i obuwniczy jest skoncentrowany głównie w pięciu największych pod względem ludności krajach Unii, z których to przedsiębiorstwa wytwarzają ponad trzy czwarte europejskiej produkcji.
Także i tworzenie wartości dodanej jest skoncentrowane w tych właśnie krajach, z których na pierwszym miejscu stoją zdecydowanie Wlochy, na kolejnych miejscach są Wielka Brytania, Francja, Niemcy i trochę bardziej z tyłu Hiszpania.
Z grupy mniejszych krajów pod względem tworzenia wartości dodanej wyróżniają się Portugalia, Belgia i Grecja.
Belgia odgrywa ważną rolę w dziedzinie tekstyliów technicznych i inteligentnych.
Co się tyczy nowych Państw Członkowskich, to branża ta odgrywa szczególnie istotną rolę w Polsce, Estonii i na Litwie, natomiast w krajach kandydujących w szczególności w Turcji, Rumunii i Bułgarii.
1.7 Jeśli chodzi o liczbę zatrudnionych, to spadała ona w ostatnich pięciu latach przeciętnie o 2,6 % rocznie.
Wyjątkiem w tej tendencji są jedynie Hiszpania i Szwecja, które zanotowały wzrost liczby zatrudnionych w tym sektorze w latach 1995-2002 (+ 2 %).
Przedsiębiorstwa przemysłu europejskiego, który włączony jest w pełni w proces globalizacji rynków, przeprowadziły szeroko zakrojone przedsięwzięcia restrukturyzacyjne i racjonalizacyjne, polegające głownie na wydzielaniu z przedsiębiorstw (outsourcing) pracochłonnych procesów produkcyjnych szczególnie w zakresie takich etapów przetwórczych, które między innymi z uwagi na zastosowanie technologii informacyjno-komunikacyjnych, nowych technologii i bardziej wydajnych procesów wytwórczych wymagają wyższych kwalifikacji.
1.8 Jeśli chodzi natomiast o sferę handlu, to planowane na rok 2005 zniesienie kontyngentów importowych związane z zakończeniem Międzynarodowej Umowy Włókienniczej (MFA) będzie wymagało od wszystkich stron zastanowienia się nad stworzeniem nowych warunków handlowych dla wyrobów tekstylnych, tak by przemysł europejski pozostał konkurencyjny na rynkach światowych, a jednocześnie by krajom najbiedniejszym i szczególnie narażonym zagwarantować uczciwe warunki.
Jest oczywiste, że priorytetem musi być wcielanie w życie procesu barcelońskiego, który ma doprowadzić do stworzenia obszaru wolnego handlu obejmującego Europę i wszystkie państwa śródziemnomorskie i tym samym nadać urzeczywistnić Obszar Eurośródziemnomorski.
2.
Propozycja Komisji
2.1 W komunikacie Komisji omówiona jest cała złożona problematyka sektora tekstylno-odzieżowego i przedstawione dążenie do wzmocnienia jego konkurencyjności oraz jego dynamiki rozwoju. Podstawą tego jest szczegółowe zastosowanie Strategii Lizbońskiej w tym sektorze.
2.2 W komunikacie Komisja proponuje podjęcie działań w zakresie polityki przemysłowej i handlowej, ze szczególną naciskiem na następujące zagadnienia: zatrudnienie, badania i rozwój technologiczny, innowacje, kształcenie zawodowe, rozwój regionalny, rozwój zrównoważony, socjalna odpowiedzialność przedsiębiorstw, opieka zdrowotna, ochrona konsumentów, zwalczanie podrabiania produktów znanych marek, ochrona praw wynikających ze znaku towarowego, jak również ochrona własności handlowej i intelektualnej, polityka konkurencji i przepisy w zakresie subwencji państwowych.
2.3 Komisja zaleca poprawę skuteczności i efektywności działań polityki przemysłowej w następujących obszarach:
- badania, rozwój i innowacje, nowe i inteligentne materiały, nanotechnologia, nowe procesy produkcyjne i technologie przyjazne dla środowiska naturalnego, skoncentrowanie się na sektorze mody i promowaniu kreatywności;
- socjalna odpowiedzialność przedsiębiorstw: przestrzeganie międzynarodowych norm prawa pracy i ochrony środowiska, odpowiedzialne zarządzanie zmianami zachodzącymi w przemyśle oraz współdecydowanie pracowników;
- kształcenie i szkolenia: lepsze możliwości finansowania dla małych i średnich przedsiębiorstw poprzez uproszczone procedury, rozpowszechnianie informacji oraz skoordynowane działania;
- rozwój potencjału i zdolności tworzenia sieci;
- Program z Doha mający na celu obniżanie i harmonizację stawek celnych i znoszenie pozataryfowych barier w handlu;
- finalizacja Obszaru Eurośródziemnomorskiego do roku 2005 w celu zagwarantowania swobodnego przepływu produktów tekstylnych w krajach o takich samych przepisach dotyczących pochodzenia towarów i o uzgodnionych systemach współpracy administracji;
- obowiązek oznaczania towarów w imporcie do UE, kontrola stosowania oznaczeń dla towarów i produktów pod kątem przestrzegania międzynarodowych przepisów prawa pracy i ochrony środowiska;
- preferencje handlowe UE, skoncentrowanie się na 49 najbiedniejszych krajach (kraje najsłabiej rozwinięte – kraje LDC) [2]; powinno się im zapewnić możliwość preferencyjnego traktowania również w przypadku produktów pośrednich w sektorze tekstylnym;
- zwalczanie oszustw i podrabiania znaków towarowych, wzmożenie istniejących i wprowadzanie nowych działań mających na celu ochronę własności handlowej i intelektualnej, kontrole w celu ukrócenia nielegalnych praktyk handlowych; rozbudowa wspólnotowego systemu celnego;
- znak towarowy MADE IN EUROPE w celu promocji europejskich produktów wysokiej jakości i ochrony konsumentów;
- fundusze strukturalne, ich wykorzystanie i nowe ukierunkowanie, w szczególności w ramach Prognozy Finansowej na lata 2007 do 2013.
2.4 Komunikat Komisji zawiera oprócz tego sugestie do podjęcia działań na szczeblu:
- zainteresowanych podmiotów (aktorów),
- Państwa Członkowskich,
- Unii Europejskiej.
2.4.1 W celu sprawdzenia działań na różnych szczeblach i ich realizacji Komisja proponuje utworzenie Grupy wysokiego szczebla.
Miałaby się ona składać z przedstawicieli Komisji, Państw Członkowskich oraz partnerów społecznych i przygotowywać cykliczne raporty w okresie wiosna 2005 – koniec 2006.
3.
Punkt widzenia przedstawicieli przemysłu tekstylnego
Komitet zorganizował w dn. 21 stycznia 2004 r. w swojej siedzibie w Brukseli przesłuchanie dla przedstawicieli przemysłu tekstylnego.
Wyrażone w niniejszym rozdziale punkty widzenia uwzględniają wnioski, które wpłynęły na piśmie, jak i stwierdzenia wypowiedziane podczas przesłuchań [3].
3.1 Przedstawiciele sił społecznych – przedsiębiorcy, związki zawodowe, władze lokalne – domagali się jednogłośnie, by niezwłocznie podjąć działania w celu zahamowania pojawiających się z bardzo niewielkim opóźnieniem skutków importu z niektórych krajów – w szczególności z Chin, Indii i Pakistanu – dla europejskich przedsiębiorstw w tym sektorze.
3.2 Jako że zbliża się rok 2005, w którym zniesione zostaną ograniczenia ilościowe, postulowane jest pilne podjęcie następujących działań:
- możliwość wykorzystania nowych środków finansowych;
- specjalne interwencje w ramach funduszy strukturalnych;
- inwestowanie w edukację, a co za tym idzie – w zasoby ludzkie;
- obowiązek oznaczania pochodzenia produktów dla wszystkich krajów;
- zapewnienie możliwości śledzenia wszystkich odcinków procesu produkcji;
- ochrona zdrowia konsumentów poprzez odpowiednie świadectwa bezpieczeństwa;
- bazujące na zasadach wzajemności taryfy celne w handlu z krajami szybko rozwijającymi się w sektorze tekstylno-odzieżowym;
- rewizja umów z krajami trzecimi i zniesienie ulgowych taryf celnych dla krajów, które nie respektują reguł handlu, sprawiedliwości społecznej i zrównoważonego rozwoju bądź produkują broń atomową;
- rewizja systemu organizacji europejskich służb celnych w celu ułatwienia kontroli i przeprowadzania ich w sposób bardziej docelowy, tak by móc skutecznie zwalczać przypadki oszustw, które w międzyczasie nasiliły się do nieznośnych rozmiarów;
- zapewnienie wystarczająco dużych środków na badania i innowacje oraz wspieranie przedsiębiorstw, w szczególności małych i średnich, przy dywersyfikacji ich produkcji w zakresie tekstyliów technicznych i inteligentnych.
3.3 Włoski sektor tekstylno-odzieżowy, który ze wszystkich krajów europejskich jest najbardziej narażony na to ryzyko, przedstawił wspólny dokument uzgodniony ze wszystkimi producentami – zarówno dużymi przedsiębiorstwami jak i małymi zakładami – oraz z przedstawicielami związków zawodowych w kraju. Wyszczególnionych jest w nim kilka priorytetów wraz z zaleceniem, by sprawnie wprowadzić je w życie przy pomocy konkretnych i skutecznych działań.
Zgodnie z jednomyślnym stanowiskiem tego dokumentu "zaniechanie działania w chwili obecnej mogłoby pociągnąć za sobą wysokie koszty społeczne i gospodarcze dla Europy".
3.3.1 Najważniejsze punkty tego dokumentu są następujące:
3.3.2 Produkty wspólnotowe mają po stawce zerowej dostęp tylko do 22 krajów, na innych rynkach z kolei są one obłożone stawkami celnymi wynoszącymi od 15 % do 60 % oraz licznymi pozataryfowymi barierami handlowymi.
Szczególnie od roku 2005 sektor tekstylno-odzieżowy nie będzie już w stanie sam poradzić sobie ze skutkami udogodnień, których udziela się dziś głównym konkurentom UE (Chiny, Indie, Pakistan, Indonezja).
Te ulgi powinny być w każdym razie ograniczone do państw najsłabiej rozwiniętych i małych krajów-producentów, które ze swojej strony znajdą się po roku 2005 w szczególnie niekorzystnej sytuacji.
3.3.3 Postuluje się, by zrezygnować z oznaczania przy pomocy ogólnego znaku "Made in EU" i zamiast tego wprowadzić bardziej szczegółowy znak "Made in Italy – EU", "Made in France – EU" itd.
Już dzisiaj 60 % wszystkich znajdujących się w obrocie produktów jest dobrowolnie oznaczane nazwą kraju pochodzenia.
Obowiązek oznaczania pociągnąłby za sobą również kontrole i sankcje; obecny bardzo szeroki zakres uznania daje natomiast duże pole do podrabiania i oszustw na wielką skalę, podwójnie szkodzących europejskiemu przemysłowi.
Poza tym europejski nabywca znajduje się w bardziej niekorzystnej sytuacji w porównaniu z konsumentami w USA, Japonii, Chinach i Australii.
Niezrozumiałe jest, dlaczego za sprawą obowiązku oznaczania pochodzenia towaru nie miałby on dysponować tymi samymi informacjami co inni.
Gdyby europejski konsument znał pochodzenie produktów, mógłby lepiej ocenić nie tylko adekwatność ceny, lecz także stosunek ceny do świadczenia, mając na uwadze własne potrzeby.
3.3.4 Ponownie zwrócono uwagę na związki pomiędzy tekstyliami a problemami zdrowotnymi.
Powodem wielu chorób skóry jest stosowanie produktów tekstylnych wątpliwej jakości.
Również z tego powodu wydaje się być wskazane, by to konsumentowi pozostawić wybór pochodzenia produktu.
3.3.5 Nielegalny import artykułów odzieżowych przybrał niepokojące rozmiary, zaś nieprawdziwe znaki pochodzenia towaru "Made in..." rozpowszechniają się na rynkach międzynarodowych.
Postuluje się zaostrzenie kontroli i sankcji.
3.3.6 Rozwój nowych materiałów, nowych procesów produkcyjnych i czystych technologii jako wkład w kształtowanie zrównoważonego rozwoju mają dla sektora tekstylno-odzieżowego szczególne znaczenie.
3.3.7 Zrzeszenia przedsiębiorców i związki zawodowe podkreślają, że zawsze kierowały się zasadami, na których opiera się "Kodeks postępowania europejskiego sektora tekstylno-odzieżowego", gdyż został on wcielony bezpośrednio do ogólnokrajowych układów zbiorowych pracy w Państwach Członkowskich UE.
Dlatego też wzywa się Komisję, by uwzględniła aspekty społeczne przy zawieraniu umów międzynarodowych.
3.3.8 Dumping socjalny (wytwarzanie produktów w warunkach niskich kosztów płac, przy braku przestrzegania praw pracowniczych oraz wykorzystywaniu do pracy dzieci bądź też pracy przymusowej) jest moralnie odrażający, nie upoważnia jednak bezpośrednio do stosowania ceł antydumpingowych.
Dlatego też kraje uprzemysłowione, a przede wszystkim Europa, powinny bardziej zdecydowanie zwalczać dumping socjalny przy pomocy ostrzejszych środków, w szczególności poprzez Uogólniony System Preferencji (ang. GSP) [4].
W wymiarze środowiska naturalnego dumping ekologiczny oznacza, że koszty wytwarzania obniża się kosztem środowiska.
3.3.9 Organizacje międzynarodowe powinny z pomocą krajów uprzemysłowionych inicjować specjalne programy propagujące wiedzę na temat zasad zrównoważonego rozwoju i zwracać się z nimi do krajów rozwijających się – tak jak to czyni Wspólnota wraz z państwami, które do niej niedawno przystąpiły.
3.3.10 Stosowanie oznaczeń wskazujących na przestrzeganie postanowień międzynarodowych umów w zakresie ochrony środowiska jako warunek dopuszczenia towarów do importu na teren UE, mogłoby być w ramach tego celu odpowiednią zachętą.
3.3.11 Celem, do którego należy dążyć, jest ochrona środowiska oraz zagwarantowanie europejskim przedsiębiorcom realnych warunków produkcji i konkurencji przy pomocy szeroko zakrojonego merytorycznego przepracowania istniejących umów.
4.
Uwagi Komitetu
4.1 Komitet z dużą uwagą śledził inicjatywy przeprowadzane przede wszystkim w ostatnich latach przez Komisję, zmierzające do tego, by sektor tekstylno-odzieżowy ponownie znalazł się w centrum zainteresowania Wspólnoty.
Komitet stwierdza w szczególności, że na konferencjach organizowanych niedawno przez rozmaite dyrekcje generalne w Brukseli [5] prezentacje wzorowych praktyk w różnych dziedzinach takich jak innowacje, handel i marketing zachęciły licznych uczestników tych konferencji do dyskusji.
4.2 Niestety oddźwięk tych stymulujących inicjatyw na szczeblu lokalnym okazał się znacznie słabszy niż oczekiwano.
To unaoczniło zaś znowu, że musimy zastanawiać się nad sposobem, w jaki możemy wykorzystywać wiedzę i informacje, tak by udało się udostępnić tę wiedzę w szerokim zakresie wszystkim uczestnikom i zainteresowanym.
4.2.1 Należy w dalszym ciągu kierować się zasadą szeroko zakrojonego ścisłego angażowania branżowych związków pracodawców i pracowników na wszelkich szczeblach w cały proces innowacyjny i uczynić z niej ramę dla tego procesu.
4.2.2 Tylko sprawdzona polityka kooperacji pomiędzy partnerami społecznymi, także i na podstawie doświadczeń zebranych w "bilateralnych gremiach" [6], jak również wspólne działania mające na celu wspieranie rozwoju sektora mogą pozwolić na stawienie czoła wyzwaniom globalizacji, które szczególnie w tym sektorze prowadzą do "obaw, które należy brać poważnie", jak słusznie wyraził się Komisarz UE Pascal LAMY.
4.3 "Konkurencyjność przemysłu jest jednym z centralnych obszarów, w których zarówno Unia Europejska, jak i Państwa Członkowskie muszą odgrywać aktywną rolę, aby można było osiągnąć cele sformułowane w ramach Strategii Lizbońskiej", tak brzmią wnioski Rady (ds. Przemysłu) z dnia 27 listopada 2003 r. (Dz. U. C 317 z dn. 30.12.2003, s. 2).
Ze wszystkich sektorów przemysłu niewątpliwie to sektor tekstylny jest obecnie najbardziej dotknięty zjawiskiem dezindustrializacji, które towarzyszy nowym formom handlu światowego.
4.3.1 Przede wszystkim z tych względów sektor tekstylno-odzieżowy stoi w obliczu długotrwałego procesu restrukturyzacji i modernizacji połączonego z jednoczesnym wyraźnym spadkiem aktywności gospodarczej, produkcji i zatrudnienia.
Chodzi wszakże o sektor strategiczny, który wciąż dostarcza miejsc pracy, szczególnie dla kobiet.
Z uwagi na znaczenie tego sektora Rada w swoich wspomnianych wyżej wnioskach wezwała Komisję do przygotowania do lipca 2004 r. raportu na temat potencjalnych inicjatyw w ramach Planu Działania mającego na celu wsparcie sektora tekstylno-odzieżowego.
4.4 Zdaniem Komitetu Komisja powinna – również na podstawie sugestii zawartych w przygotowanym przez nią dokumencie – jak najszybciej poświęcić szczególną uwagę następującym punktom:
4.4.1 ponownemu podjęciu negocjacji w sprawie Agendy Rozwoju z Doha. W tym celu Komisja powinna uzupełnić swój dokument (COM(2003) 734 z dn. 26 listopada 2003 r.) o kilka klarownych wskazówek, które wysunęli przedstawiciele świata pracy, przedsiębiorców i konsumentów [7];
4.4.2 roli służb celnych w zintegrowanym zarządzaniu granic zewnętrznych [8] oraz uwagom Komitetu zawartym w jego opinii [9] - wraz z innymi zaleceniami będącymi częścią tejże opinii;
4.4.3 regułom pochodzenia w handlu preferencyjnym Wspólnoty (COM(2003) 787 final) – w celu ustalenia stawek celnych, które będą wynikały z nowej wielostronnej rundy negocjacji, z umów o wolnym handlu i z promowania zrównoważonego rozwoju.
Komitet wielokrotnie postulował w tej opinii, że "proceduruy zarządzania i mechanizmy kontrolno-ochronne należy tak zdefiniować, by zapewnić lojalne stosowanie reguł preferencyjnych i chronić zarówno uczestników życia gospodarczego, jak i związane z tym interesy finansowe, przed nadużyciami" [10];
4.4.4 warunkom partnerstwa z Chinami [11]. Różne zasoby wspólnotowe są przeznaczane na to, by wzmacniać konkurencję między tym krajem a UE (program szkolenia młodych menadżerów, program kształcenia zawodowego, rozdz. B7-3);
4.4.5 przygotowaniu wyposażonego w odpowiednie środki programu wspólnotowego do wspierania badań, innowacji – także i w dziedzinach nietechnologicznych – oraz kształcenia zawodowego w sektorze tekstylno-odzieżowym (mając na uwadze zdolność dostosowania się przede wszystkim małych przedsiębiorstw i pracowników do nowych warunków ramowych na rynkach międzynarodowych i do oczekiwań konsumentów).
Zresztą również tę zasadę jasno wyraził Parlament Europejski w swojej przyjętej w lutym 2004 r. rezolucji w sprawie przyszłości przemysłu tekstylnego i odzieżowego;
4.4.6 działaniom mającym na celu ochronę konsumentów, którzy coraz bardziej zwracają uwagę na ewentualne uboczne skutki zdrowotne niektórych produktów, z których wiele nakłada się bezpośrednio na skórę. Wiąże się to z coraz większym rozpowszechnianiem się alergii kontaktowych i innych problemów skórnych [12].
Według wzoru europejskich przepisów w zakresie przejrzystości w sektorze spożywczym należy wprowadzić analogiczne regulacje, które dzięki obowiązkowemu oznaczaniu towarów pozwolą konsumentowi na określenie pochodzenia przędzy i tkaniny, jak również miejsca konfekcjonowania produktu finalnego.
4.5 Co prawda wprowadzenie obowiązkowego oznakowania "Made in..." mogłoby pomóc konsumentowi przekonać się, że przy kupnie jakiejś części ubioru płaci cenę, która odpowiada standardom produkcji i mody miejsca pochodzenia (przy czym jako kraj pochodzenia powinno się podawać kraj konfekcjonowania, a nie kraj wytwarzania). Jednakże propozycja Komisji "Made in Europe" nie przekonuje.
Jednolite europejskie oznakowanie nie będzie oddawało sprawiedliwości specyfice i wysokiej jakości produktów poszczególnych krajów, które przy całej swej jedności są różnorodne.
4.5.1 Odnośnie do zawartych w propozycji Komisji rozwiązań alternatywnych w zakresie oznaczania pochodzenia należy – zdaniem Komitetu – kierować się założeniem, które przewiduje obligatoryjne oznaczanie zarówno wyrobów importowanych jak i wyrobów wyprodukowanych na rynku wewnętrznym, o ile produkty te są wprowadzane na rynek Unii Europejskiej.
W ten sposób konsument będzie mógł między innymi być bardziej skłonny do kupna produktów, które są "etyczne" nie tylko z punktu widzenia swoich właściwości, lecz także ze względu na przestrzeganie praw pracowniczych w procesie ich produkcji.
4.6 Chociaż kultura "socjalnej odpowiedzialności przedsiębiorstw" musi się jeszcze skonsolidować jako model europejski, to konieczne jest, by rozszerzać ją także na kraje rozwijające się przy pomocy konkretnych instrumentów, które można by sprawdzać na poziomie konsumentów i które tym samym stałyby się istotnymi aspektami związanymi z handlem [13].
4.7 Przepisy regulujące ochronę środowiska i przepisy w zakresie bezpieczeństwa pracy powinny być w większym stopniu rozpoznawalne dla konsumenta, tak by można je było zastosować jako czynnik konkurencyjności.
4.7.1 Jednoznaczna postawa Unii w kwestii zrównoważonego rozwoju, a tym samym i przestrzeganie Protokołu z Kioto w ramach uzgodnionych terminów, może stać się pełnym sukcesem i zostać pozytywnie odebrana przez przemysł europejski wówczas, gdy uznawane i respektowane będą wysiłki związane z tym zaangażowaniem.
Jeżeli się tego nie uwzględni i nie podejmie kroków w celu uniknięcia nieuczciwej konkurencji, utrudni się nie tylko rozpowszechnianie kultury postępu, której hołdują europejscy przedsiębiorcy i pracownicy, lecz także być może przyspieszy dezindustrializację Europy. Skorzystałoby na tym kilka multinarodowych gigantów handlowych [14], które mogą skorzystać z produkcji tych krajów, które są mniej przywiązane do tych zasad – zasad, które przypominają nam, że jesteśmy częścią "socjalnej gospodarki rynkowej".
4.7.2 Podejmowane przez Komisję wysiłki w celu zmniejszenia zużycia energii – także przy pomocy promowania "ekologicznego projektowania produktów napędzanych energetycznie [15]" – mogą z czasem odnieść skutek, jeżeli różne gałęzie przemysłu europejskiego, a w szczególności przemysł tekstylno-odzieżowy, będą jeszcze miały rynek zbytu, a co za tym idzie, maszyny wytwórcze [16].
W przeciwnym wypadku propozycję trzeba by było rozszerzyć również na kraje sklasyfikowane jako rozwijające się, aby mogły one obniżyć zużycie energetyczne maszyn, które służą im do wytwarzania ich towarów.
4.8 Komitet postuluje, by także na poziomie europejskim stale zwracać uwagę na licznie występujące zwłaszcza w tym sektorze małe przedsiębiorstwa i mikroprzedsiębiorstwa, w szczególności zaś na obecny system finansowania, który ma tendencję do preferowania dużych przedsiębiorstw.
Komitet przyjmuje ponadto z zadowoleniem starania Komisji mające na celu silniejsze zaakcentowanie problemów małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw oraz rozwój przedsiębiorczości w kulturze europejskiej [17].
4.9 Komitet jest zdania, że liczba krajów, które będą czerpać korzyści z Uogólnionego Systemu Preferencji (GSP), musi – jak już to zostało wspomniane – zostać zmniejszona.
Poza tym Komitet uważa, że stosowanych obecnie przez UE stawek celnych, należących do najniższych na świecie, nie wolno już dalej obniżać. A w każdym razie nie obniżać ich dopóty, dopóki niektóre kraje o bardzo konkurencyjnym eksporcie w sektorze tekstylno-odzieżowym również nie zastosują podobnych taryf.
Stosowanie zasady wzajemności czy też "porównywalności dostępu do rynków światowych z warunkami importu, które Unia Europejska będzie stosować po roku 2005" zaleca również Parlament Europejski w swojej rezolucji w sprawie sektora tekstylno-odzieżowego Unii Europejskiej z dn. 29 stycznia 2004 r.
Komitet opowiada się za liberalizacją handlu, jednakże jest przeciwny liberalizacji jednostronnej.
Inne kraje powinny również być gotowe na otwarcie swoich rynków na wyroby sektora tekstylno-odzieżowego UE.
4.9.1 Należy nasilić kontrole celne na granicach zewnętrznych i dążyć do ich ujednolicenia w ramach wspólnych europejskich służb celnych, by móc zwalczać poważne problemy w zakresie podrabiania produktów i znaków towarowych, przy czym dla nowych Państw Członkowskich należy opracować specjalne działania wspierające.
4.9.2 Komitet podziela duże obawy grup zawodowych dotkniętych przypadkami oszustw i jest zdania, że należy podjąć wszelkie możliwe kroki, by je zredukować.
Służby celne wielokrotnie zwracały uwagę na to, że nie dysponują wystarczającym personelem do kontroli towarów, w szczególności w portach.
Do portu w Neapolu trafia przykładowo dziennie średnio 1000 kontenerów, zaś kontrolę przeprowadzają tylko trzy osoby.
Przeciętnie otwieranych jest mniej niż 1 % kontenerów (przy czym są one tylko otwierane, bez inspekcji zawartości)!
4.9.3 Wobec takiej sytuacji, która zaostrza się ze względu na oszustwa zorganizowanych środowisk przestępczych mających wpływy w wielu portach europejskich, rozwiązanie mogłoby być następujące: import niektórych produktów powinien przechodzić przez konkretne i specjalnie do tego wyposażone porty. Oprócz bardziej intensywnych kontroli przeprowadzanych przez służby celne powinni być tam również obecni przedstawiciele danego sektora.
4.9.4 W takim samym sensie wypowiada się zasadniczo również Parlament Europejski w punkcie 11 swojej rezolucji, gdzie wzywa Komisję, by zachęcała producentów do tworzenia sieci informacyjno-nadzorującej i ich w tym wspierała. Sieć ta miałaby służyć do identyfikacji pochodzenia sfałszowanych bądź podrobionych wyrobów, tak by móc wyrugować je z rynku.
4.9.5 Inne rozwiązanie polegałoby na rozdzielaniu zapieczętowanych kontenerów pomiędzy ich miejsca przeznaczenia, aby znacznie zmniejszyć ilość kontenerów, które podlegałyby kontroli w porcie i tym samym umożliwić bardziej wydajne kontrole.
4.10 Na konieczność bardziej intensywnej kontroli towaru powinno się również uczulić kraje pochodzenia.
Kraje uprzywilejowane, które tolerują oszustwa i nie wprowadzają żadnych skutecznych procedur kontrolnych, powinny zostać przejściowo wykluczone z tych preferencji.
UE z tytułu utraconych przychodów z ceł musi każdego roku wydatkować ponad 2,2 mld euro na finansowanie GSP. Z drugiej strony wszystkie kraje uprzywilejowane korzystają rocznie z ulg łącznie w tej wysokości.
Ze względu na ulgi o takim zasięgu, które często skutkują także kryzysem na rynku pracy w licznych regionach Europy, należy dać UE prawo do ustalania zasad i warunków, na jakich te ulgi będą udzielane [18].
4.10.1 Komitet jest w pełni świadom tego, że granice zewnętrzne UE przebiegają de facto nie tylko wzdłuż fizycznych granic Państw Członkowskich, lecz coraz częściej leżą na suwerennym terytorium tych krajów, z których pochodzi ten import.
EKES opracował już jedną opinię w tej kwestii [19].
4.11 Reguły pochodzenia są zbyt złożone, zbyt trudne w zastosowaniu [20], łatwo mogą zostać opacznie zrozumiane, wymagają dokładnej znajomości wielu tekstów prawnych.
Dlatego też utrudniają handel i mogą zachęcać do oszustw.
Zbyt często kraje uprzywilejowane funkcjonują po prostu jako stacje przeładunkowe dla wyrobów pochodzących z krajów nieuprzywilejowanych.
4.12 Komitet wzywa Komisję – w szczególności Dyrekcję Generalną ds. Handlu – do ustanowienia jednoznacznych norm dla ulg udzielanych krajom rozwijającym się, szczególnie odnośnie do ochrony praw pracowniczych, ochrony środowiska, zwalczania handlu narkotykami, poszanowania praw człowieka, zrównoważonego rozwoju, jak również kwestii związanych z ochroną konsumentów i ochroną zwierząt.
4.13 Odnośnie do Wspólnej Taryfy Celnej (CCT) Komitet jest świadom tego, że najnowsze rozporządzenie nr 1789/2003 w sprawie zmiany rozporządzenia nr 2658/87, które weszło w życie 1 stycznia 2004 r., jest rezultatem szeregu kompromisów, które utrudniają i komplikują stosowanie CCT i mogą zachęcać do oszustw i omijania przepisów.
Pozycja "Odzież i akcesoria odzieżowe", która odpowiada rozdziałom 61, 62 i 63, dotyczy 466 artykułów.
Dla 398 z nich obowiązuje stawka celna 12 %, dla pozostałych 68 natomiast obowiązują stawki celne, które począwszy od całkowitego zwolnienia z cła rozkładają się na następujące wysokości stawek: 2 %, 4 %, 5,3 %, 6,2 %, 6,3 %, 6,5 %, 6,9 %, 7,2 %, 7,5 %, 7,6 %, 7,7 %, 8 %, 8,9 %, 10 %, 10,5 %.
Również i pozostałe rozdziały (64: obuwie; 65: nakrycia głowy i ich części; 66: parasole; 67: pióra i sztuczne kwiaty) wykazują taryfy celne, które rozciągają się od 1,7 % przez 2,2 %, 2,7 %, 4,7 %, 5 %, 5,2 % i 7 % aż do 8 %.
4.13.1 Dla łącznie 1516 pozycji w rozdziałach 50 do 67 Scalonej Nomenklatury (CN), obejmujących wyroby od tekstyliów poprzez odzież do obuwia, obowiązuje 20 różnych stawek celnych.
Wszystkie te różniące się tylko nieznacznie od siebie stawki powodują jedynie problemy i świadczą o słabości systemu. System ten mógłby być natomiast o wiele bardziej racjonalny i odporny na naciski ze strony centrów gospodarczych, które w imię maksymalizacji swoich zysków wpędzają wiele przedsiębiorstw w kłopoty.
Komitet jest zdania, że ustalenie ograniczonej liczby stawek celnych, np. maksymalnie trzech bądź czterech, zmniejszyłoby odczuwalnie ilość oszustw i znacznie uprościłoby cały system.
4.14 Komitet przypisuje szczególne znaczenie promocji podstawowych norm pracy i uczciwego handlu, ochronie środowiska jak również zwalczaniu handlu narkotykami.
Obecna regulacja (GSP – Uogólniony System Preferencji) zmniejsza CCT o 40 % i umożliwia tym samym – przy taryfach poniżej 5 % – wszystkim krajom rozwijającym się eksport swoich wyrobów przemysłu tekstylnego, odzieżowego i obuwniczego do krajów europejskich, jeżeli zobowiążą się one do przestrzegania przepisów obowiązujących w sferze socjalnej i sferze środowiska naturalnego. Z drugiej strony jednak system ten okazał się nieskuteczny z punktu widzenia przestrzegania zasad etycznych.
Stworzona jako zachęta, specjalna regulacja mająca na celu zwalczanie handlu narkotykami, z której skorzystało ponad 12 państw, nie przyniosła żadnych efektów w handlu narkotykowym.
Poza tym wiele europejskich małych przedsiębiorstw musiało zamknąć swoją działalność z powodu zbyt dużej presji konkurencyjności, która jest rezultatem kosztów produkcji, w ogóle niewspółmiernych do kosztów powodowanych przez aktualną regulację w duchu zrównoważonego rozwoju [21].
4.15 Komitet jest zdania, że zaangażowanie Rady, Komisji i Parlamentu Europejskiego musi być większe, tak by z GSP można było wykluczyć wszystkie te kraje, które mimo że są zdane na eksport swoich wyrobów przemysłu tekstylnego, odzieżowego i obuwniczego do UE, naruszają podstawowe zasady przyjęte przez Międzynarodową Organizację Pracy [22] (ILO) [23].
4.16 EKES jest przekonany, że PKB na głowę mieszkańca nie może być jedynym kryterium, którym należy się kierować w przypadku kwalifikowania danego państwa do korzystania z preferencji. Komitet podziela wyrażane z wielu stron obawy, że korzyści z GSP stają się w zbyt dużym stopniu udziałem krajów, które akurat najmniej ich potrzebują.
Aby zagwarantować, że ze wsparcia pochodzącego z systemu GSP korzystają rzeczywiście tylko kraje najbardziej go potrzebujące, EKES zaleca, by w nowych wytycznych wykluczyć z tych przywilejów następujące kategorie państw:
- państwa członkowskie OPEC [24];
- państwa, które nie są zaliczone przez ONZ do "krajów rozwijających się";
- państwa, które prowadzą programy broni jądrowej;
- państwa funkcjonujące jako "oazy podatkowe";
- państwa, które zawarły z UE dwustronne bądź regionalne umowy handlowe [25]
- państwa, które naruszają podstawowe zasady pracy przyjęte przez MOP/MBP (Międzynarodowe Biuro Pracy) [26].
4.17 Także ośrodki technologiczne i centra innowacyjne w całej muszą wnosić swój wkład w lepsze usieciowienie oraz w wymianę doświadczeń pomiędzy przedsiębiorstwami omawianej branży, uniwersytetami i organizacjami pozarządowymi.
4.18 Tekstylia i obuwie high-tech oraz materiały techniczne uzyskują w Europie i w świecie coraz większe udziały w rynku.
Dzięki ugruntowanym podstawowym doświadczeniom europejskie MSP mogą już dzisiaj,a także w przyszłości, odgrywać istotną rolę w wytwarzaniu produktów najwyższej jakości, opierających się na nowych procesach chemicznych i na rozwoju nowych technologii.
4.19 Zdaniem Komitetu, zarówno Komisja, jak i Państwa Członkowskie powinny wypróbować i przeprowadzić uzgodnione działania w celu finansowania i wspierania całego szeregu nowoczesnych usług poprawiających wyniki przedsiębiorstw i tym samym wnieść wkład w wyrównanie popytu i podaży w dziedzinie produktów innowacyjnych.
4.19.1 Byłoby wskazane, aby przy pomocy działań w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego (ESF) i szóstego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju wspierać i przyspieszać powstawanie nowych rodzajów zawodów. Poprzez specjalistów w tych nowych obszarach zawodowych, dysponujących szczególnymi umiejętnościami technicznymi i operacyjnymi i funkcjonujących jako katalizatory innowacji można by dodatkowo wspierać MSP w odpowiednich projektach. Należy zwrócić szczególną uwagę na te kraje Unii, w których sektory tekstylny i odzieżowy mają znaczenie strategiczne.
4.19.2 Kwalifikacje niezbędne do wspierania przedsiębiorstw w celu zoptymalizowania i rozszerzenia ich produkcji w dziedzinie tekstyliów technicznych i obuwia high-tech obejmują m.in.: umiejętność analizy kontroli technologicznej, umiejętność tworzenia planów restrukturyzacji i rozpoznawania nowych możliwości.
4.19.3 Komitet jest przekonany o tym, że przy wykorzystaniu dostępnego na miejscu potencjału tkwiącego w centrach technologicznych, uniwersytetach, zorganizowanym dialogu pomiędzy pracodawcami a pracownikami oraz we władzach lokalnych, można przy pomocy takich wykwalifikowanych osób wspierać w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, aby dzięki temu mogły one osiągnąć wyższy pułap technologii i konkurencyjności [27].
4.20 Komitetowi, podobnie jak i Komisji i Parlamentowi, jest rzeczą wiadomą, że sektor tekstylno-odzieżowy oraz obuwniczy w Unii Europejskiej składa się w 70 % z małych przedsiębiorstw (poniżej 50 zatrudnionych). Ok.
20 % przedsiębiorstw zatrudnia od 50 do 249 osób, pozostałe 10 % ma 250 lub więcej zatrudnionych.
Udział kobiet w zatrudnieniu jest wyższy niż w innych branżach. Fakt, że przedsiębiorstwa są rozrzucone po całym terytorium Europy, utrudnia oczywiście działania mające na celu wspieranie innowacyjności i doskonalenie technologii.
4.21 Komitet, który poprzez swoich członków ma bezpośredni kontakt z organizacjami pozarządowymi, wielokrotnie zwracał uwagę na ciągle popełniane oszustwa, dotyczące szerokiego spektrum towarów przekraczających granice Wspólnoty.
Do oszustw, które najbardziej rzucają się w oczy, należą:
- zgłoszenia celne, które nie zgadzają się z odprawianymi towarami [28];
- towary bez świadectwa zgodności, które często kryją w sobie niebezpieczeństwa dla konsumenta;
- towary, które zostały wyprodukowane za naruszeniem praw własności intelektualnej;
- towary podległe transakcjom w trójkącie, w którym uczestniczy więcej krajów [29];
- towary nieodpowiadające regułom pochodzenia [30];
- towary podrobione bądź bezprawnie powielone.
4.21.1 Problem ten był niedawno w odpowiedniej formie badany statystycznie.
EKES z radością wita fakt, że Unia Europejska przyjęła rozporządzenie, które umożliwia niszczenie sfałszowanych towarów przez administrację celną [31].
4.21.2 Zdaniem Komitetu rozporządzenie to jednak będzie miało ograniczony skutek!
4.21.3 Kierownicy administracji celnych skarżą się, że przepisy wspólnotowe (które mają zastępować fragmentację UE na obszary prawne poszczególnych krajów) są niewystarczające i że brak jest personelu i środków niezbędnych do kontroli tak rozległego i elastycznego rynku.
4.21.4 W pierwszej połowie roku 2003 europejskie służby celne skonfiskowały ponad 50 milionów produktów podrobionych bądź bezprawnie powielonych [32].
W latach 2000-2002 liczba przypadków oszustw w sektorze odzieżowym podwoiła się, zaś w dziedzinie perfum i kosmetyków wzrosła nawet trzykrotnie [33].
Jako że ilość nielegalnego towaru, który przenika przez granice, jest olbrzymia, zarekwirowane ilości stanowią tylko wierzchołek góry lodowej.
4.21.5 Jeśli chodzi o pochodzenie tych produktów, to w 66 % przypadków pochodzą one z Azji, głównie z Chin i Tajlandii.
Według wypowiedzi Komisarza Fritsa BOLKESTEINA, "(…) tymczasem podrabia się już nie tylko towary luksusowe, ale wszystkie przedmioty użytku codziennego. Dlatego też te praktyki w coraz większym stopniu dotykają bezpośrednio MSP" [34].
4.21.6 Rozmiar tego rodzaju oszustw przysparza europejskim przedsiębiorcom coraz więcej problemów i często zmusza małe przedsiębiorstwa do zaprzestania działalności, gdyż są one wypierane z rynku.
5.
Uwagi szczegółowe
5.1 Wspólnota Europejska przyznaje krajom rozwijającym się znaczne zniżki względem Wspólnych Taryf Celnych (CCT) już od roku 1971: najpierw w ramach GATT, a następnie WTO (Światowa Organizacja Handlu).
5.1.1 Produkty importowane do UE z krajów rozwijających się, nieuznawane jako "wrażliwe", są prawie całkowicie zwolnione z ceł.
5.1.2 Produkty wrażliwe, w tym tekstylia, odzież i obuwie, korzystają z ulgi w wysokości 20 % (stawki podstawowej), która w ramach regulacji specjalnych wzrasta do 40 % [35].
5.1.3 W 2003 r. 116 krajów było uznawanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych za kraje rozwijające się.
Jednak faktycznie z ulg celnych UE korzystało 174 krajów [36].
5.1.4 Azja jest zdecydowanie największym beneficjentem ulg celnych udzielanych przez Wspólnotę.
W roku 2002 jej udział wyniósł 70 %, przy czym na same Chiny przypada 25 % wszystkich ulg.
5.1.5 Stawki celne, którymi są obłożone produkty sektora tekstylno-odzieżowego pochodzące z tych krajów, wynoszą w UE średnio 4,8 %, natomiast w USA 8,9 %, w Japonii 6,6 %, a w Kanadzie 12 %.
Odpowiednie stawki celne obowiązujące w Chinach kształtują się na poziomie 20 %, w Tajlandii 29 %, w Indiach 35 %, a w Indonezji aż 40 % [37].
5.2 Producenci sektora tekstylno-odzieżowego Obszaru Eurośródziemnomorskiego napotykają ciągle na znaczne przeszkody w dostępie do rynków azjatyckich.
Kraje tychże rynków hamują wymianę handlową przy pomocy pozataryfowych barier handlowych, które stanowią poważny problem dla całego przemysłu europejskiego [38].
5.3 Przeciętny udział przemysłu tekstylnego [39] w tworzeniu wartości dodanej przemysłu przetwórczego w całej UE wynosi około 2,5 %.
Niektóre kraje wykazują jednak stosunkowo wysoki wskaźnik, jak np. Luksemburg 8,7 %, Portugalia 6,3 %, Grecja 5,1 %, Włochy 4,6 % i Belgia 4,3 % [40].
W nowych Państwach Członkowskich UE przemysł tekstylny i odzieżowy odgrywa jeszcze większą rolę: 16,1 % na Litwie [41], 10,5 % w Estonii [42] itd.
6.
Wnioski
6.1 Liczne w tym sektorze europejskie przedsiębiorstwa odczuwają obecny stan rzeczy jako niesprawiedliwy i karzący. Są one bowiem stawiane w niekorzystnej sytuacji we współzawodnictwie, które nie zawsze odbywa się w sposób charakteryzujący się uczciwością, zdolnością przedsiębiorczości i przestrzeganiem praw człowieka w miejscu pracy.
Tym bardziej konieczne jest stworzenie średnio- lub długofalowej przyszłościowej perspektywy dla konkurencyjnego i postępowego europejskiego sektora tekstylno-odzieżowego, polegającej na współuczestnictwie i konsensusie pracodawców i pracowników jak i politycznych gremiów decyzyjnych na różnych szczeblach Unii.
6.1.1 Przestrzeganie podstawowych praw pracowniczych, wyrażonych przez fundamentalne normy MOP (Międzynarodowej Organizacji Pracy), musi być wzmocnione zarazem przez konkretne mechanizmy kontroli MOP i przez ścisłą współpracę między MOP a WTO.
UE powinna silniej zaangażować się w to, by zasady ochrony pracowników uzgodnione w ramach MOP stały się punktem odniesienia dla WTO.
6.2 Ulgi celne mogłyby zostać udzielone tylko 49 najsłabiej rozwiniętym krajom.
Negocjacje prowadzone w ramach Rundy Doha powinny prowadzić do tego, by stosunki pomiędzy Obszarem Eurośródziemnomorskim a krajami azjatyckimi polegały w większym stopniu na zasadzie wzajemności.
W ramach Rundy Doha powinno zostać osiągnięte ogólnoświatowe porozumienie co do tego, że wszelkie cła w sektorze tekstylno-odzieżowym należy obniżyć w ciągu określonego czasu, np. 5 lat, do jednolitego poziomu maksymalnie 15 %.
6.3 Należy wzmocnić kontrole celne Unii, tak aby jak najszybciej utworzyć wspólny system celny zgodny z aktami prawnymi dotyczącymi jednolitego rynku.
6.4 Dla zwalczania podrabiania i oszustw, jak również dla lepszego informowania konsumentów można by opracować system oznaczania pochodzenia towarów [43] (z danymi geograficznymi, społecznymi i dotyczącymi ekologii).
6.4.1 Komitet proponuje, żeby zbadać, czy możliwe jest uruchomienie systemu śledzenia wszystkich odcinków procesu produkcji tekstyliów. Dzięki temu łamanie przepisów o pochodzeniu i oszustwa przy pomocy podrabianych produktów byłyby utrudnione.
6.5 Komitet popiera Komisję w jej staraniach w celu opracowania bardziej skutecznych środków ochrony handlu i działań przeciwko dumpingowi i subwencjonowaniu, ponadto wzywa Komisję do podjęcia kroków ochronnych, w szczególności w przypadku zidentyfikowanych i udowodnionych przypadków oszustwa.
UE powinna starać się uzyskać w negocjacjach z Doha znacznie surowszą dyscyplinę w kwestii stosowania klauzul ochronnych, postępowań antydumpingowych i innych środków ochrony rynku, jak zmiany w przepisach dotyczących oznaczania pochodzenia produktów itp.
6.6 Komisja musi się również silniej zaangażować się w to, by prawa handlowe własności intelektualnej (TRIPS) były zagwarantowane w ramach WTO i respektowane przez państwa.
6.7 Trzeba wzmacniać zdolność innowacyjną, w szczególności MSP, poprzez projekty realizowane na szczeblu lokalnym przy zaangażowaniu wszystkich sił społecznych, jak również ośrodków badawczych.
Europa posiada szkoły wyższe o bogatych tradycjach zajmujące się sektorem tekstylnym.
Byłoby niezwykle ważne, aby stworzyć sieć współpracy liderów w dziedzinie badawczej, która poprzez ścisłe kontakty ze światem gospodarki mogłaby korzystać z możliwości, jakie daje Szósty Program Ramowy, i wskazywać na przyszłościowe perspektywy rozwoju technologicznego tej branży.
6.7.1 Zdolność do innowacji, m.in. w zakresie nowych włókien i tkanin kompozytowych, które są uszlachetniane przy pomocy nanocząstek wytworzonych dzięki badaniom w zakresie nanotechnologii i dzięki temu charakteryzują się większą funkcjonalnością, bezpieczeństwem, ochroną termiczną, musi stać się jedną z silnych stron europejskiego przemysłu tekstylnego obok takich zalet konfekcjonowanych towarów jak moda i wartości estetyczne.
6.7.2 Materiały nietkane (nonwovens), tzn. specjalnie wytwarzane materiały poddawane obróbce środkami chemicznymi działającymi jako środki klejące, znajdują zastosowanie w coraz większej liczbie dziedzin, jak np. w sporcie, budownictwie, aeronautyce, transporcie itd.
Jak już powiedziano, chodzi tu o podlegający stałej ewolucji rynek, który należy zbadać pod kątem możliwości przyszłościowej dywersyfikacji produktów [44].
6.8 Doradcza Komisja ds. Zmian w Przemyśle (CCIC – Consultative Commission on Industrial Change) dysponuje bogatymi doświadczeniami zbieranymi podczas długoletniego zajmowania się problemami w zakresie rozwoju rynku węgla i stali. Mogłaby ona odgrywać niepoślednią rolę pośrednika między Komisją a branżą tekstylną w promowaniu dywersyfikacji produktu.
6.8.1 Można przewidzieć, że niezbędne staną się dalsze działania w zakresie dokształcania zawodowego dla pracowników, którzy pozostaną bez pracy w postępującym procesie restrukturyzacji.
Byłoby wskazane, by wywołać i zwiększyć zainteresowanie przedsiębiorców tymi nowymi tkaninami kompozytowymi.
Zrównoważony rozwój w przyszłości możliwy jest do osiągnięcia tylko wtedy, gdy będziemy wspierać młodzież w zapoznawaniu się z nowymi produktami i docenianiu ich ekologicznych walorów.
Cel ten można będzie osiągnąć o wiele łatwiej przy pomocy takich europejskich instytucji jak CCIC, które dysponują doświadczeniami w sferze socjalnej i technicznej.
6.9 Branża tekstylna, odzieżowa i skórzana jest pierwszym sektorem, który jest objęty nową polityką wertykalną, która została niedawno zapoczątkowana przez Komisję w uzupełnieniu do tradycyjnych działań horyzontalnych dla przemysłu.
Wydaje się, że wszystkim obserwatorom, w szczególności przedsiębiorcom działającym w tej dziedzinie oraz ich pracownikom, bardzo leży na sercu, by Komisja – przy współpracy z rządami krajowymi i partnerami społecznymi – pomogła temu sektorowi w dalszym rozwoju technicznym i pokonywaniu wyzwań globalizacji.
6.9.1 Obok istniejących już w ramach polityk wspólnotowych "platform technologicznych" można byłoby sformułować czwartą platformę, która zajmowałaby się różnorodnymi i innowacyjnymi aspektami przyszłości sektora tekstylnego.
6.10 We wszystkich krajach rozwiniętych ma miejsce proces dezindustrializacji. Wartość dodana wytwarzana przez trzeci sektor stanowi w UE już 70 % całkowitego PKB (przemysł wytwarza 22 %, budownictwo 5 %, zaś rolnictwo 3 %).
Nie powinno się jednak tego zjawiska dalej wspierać, gdyż duża część wartości dodanej w sektorze usług służy przedsiębiorstwom bądź też jest przez nie generowana: w handlu i transporcie 21,6 %, w sektorze usług finansowych i biznesowych 27,2 %, w administracji publicznej 21,6 %.
6.11 EKES jest zdania, że należy teraz wszystkimi siłami, jakie kryją się pod zakorzenionym w Europie hasłem "socjalna gospodarka rynkowa", starać się jak najskuteczniej zmienić reguły przyjęte w WTO.
Wprawdzie importu można obecnie zakazać tylko wówczas, gdy stanowi niebezpieczeństwo, konieczne jest jednak niezwłoczne przeforsowanie pewnych priorytetów ekologicznych i gospodarczych, gdyż UE jako uczestnik gospodarki światowej ma możliwość bardziej efektywnego zorganizowania globalnego ładu gospodarczego dzięki temu, "że wspiera ona zrównoważony rozwój na całej planecie poprzez kombinację współpracy międzynarodowej i dobrej polityki wewnętrznej".
6.11.1 Koszty, które przy podejmowaniu takich działań powstaną dla krajów rozwijających się, mogłyby częściowo zostać skompensowane przez specjalne programy w dziedzinie współpracy z krajami rozwijającymi się (development co-operation) skierowane na poprawę zachowania w handlu, które podlegałyby regularnej kontroli.
6.12 Być może osiągnęliśmy fazę globalizacji, w której należy bardziej zwrócić uwagę na sygnalizowane przez obywateli "kolektywne typy wrażliwości i preferencje", jeżeli stawiamy sobie za zadanie zmniejszenie napięć międzynarodowych i zapobieżenie ideologczinie umotywowanym konfliktom handlowym, które w ostatnim czasie ciągle się nasilają i najwidoczniej nie dają się rozwiązać przy pomocy obecnych procedur i uregulowań.
Bruksela, 1 lipca 2004 r.
Przewodniczący
Europejskiego Komitetu Ekonomicznego-Społeczno
Roger Briesch
[1] Tak zwane tekstylia techniczne są stosowane coraz częściej w następujących dziedzinach: przemysł odzieżowy, agrotechnika, budownictwo, geotechnika, technika wykańczania i wyposażania budynków, technika przemysłowa, technika medyczna, technika transportu, technika ochrony środowiska, technika opakowaniowa, technika bezpieczeństwa i technika sportowa, patrz załącznik 2.
[2] Do 49 najsłabiej rozwiniętych krajów należy 40 krajów z Afryki, regionu Karaibów i Pacyfiku oraz 9 krajów spoza tej grupy (Afganistan, Bangladesz, Bhutan, Kambodża, Laos, Myanmar, Malediwy, Nepal i Jemen).
[3] Obecni byli: Concepció Ferrer i Casals, członek Parlamentu Europejskiego i przewodnicząca Forum Parlamentu Europejskiego ds. Przemysłu Tekstylnego, Odzieżowego i Skórzanego oraz, ze strony Komisji, Luís Filipe Girao, kierownik referatu w Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw, jak również Ghazi Ben Ahmed z Dyrekcji Generalnej ds. Handlu.
Uczestnicy w liczbie ok.
60 pochodzili m.in. z Włoch, Niemiec, Francji, Turcji, Litwy i Belgii.
[4] Opinia CESE 313/2004.
[5] Konferencja 15 października 2002 r. "Wysokie technologie w europejskim przemyśle odzieżowym", Centrum Konferencyjne Borschette – Bruksela; konferencja 20 marca 2003 r."Przyszłość przemysłu tekstylnego i odzieżowego w rozszerzonej Europie"; sympozjum w dn. 5- 6 maja 2003 r."Przyszłość handlu towarami tekstylnymi i odzieżą po roku 2005", Charlemagne – Bruksela.
[6] Bilateralne gremia składają się z przedstawicieli małych przedsiębiorstw i pracowników, którzy zgodnie z zasadą wzajemności przeprowadzają działania w celu finansowania akcji wspierających, dokształcających i innowacyjnych dla właścicieli i pracowników małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw.
[7] Por. przesłuchanie w dn. 21 stycznia 2004 r. i wnioski w punkcie 13.
[8] COM(2003) 452 z dn. 24 lipca 2003 r.
[9] Por. COM(2003) 787 final z dn. 18 grudnia 2003 r.
[10] COM(2003) 533 final z dn. 10 września 2003 r.
[11] W sektorze tekstylnym znajduje zastosowanie głównie 1000 spośród łącznie 5000 stosowanych substancji chemicznych.
Do tego doliczyć należy nieokreśloną liczbę heterogennych mieszanek, z których niektóre są szkodliwe dla zdrowia i są stosowane przede wszystkim w farbowaniu i innych procesach obróbki.
Substancje szkodliwe dla zdrowia są w UE selekcjonowane, usuwane i przetwarzane zgodnie z obowiązującymi przepisami ochrony środowiska i zdrowia.
Koszty obciążają europejskie przedsiębiorstwa.
[12] Por. COM(2004) 101 z dn. 10 lutego 2004 r. – komunikat Komisji: Tworzenie naszej wspólnej przyszłości.
UE jako partner globalny, s. 24.
[13] Por. Eurostat: Światowy PKB.
Ponad 55 % światowego PKB, który w roku 2002 wyniósł 34000 mld euro, pochodziło z ok.
45000 multinarodowych przedsiębiorstw.
[14] Propozycja dyrektywy COM(2003) 453 final z dn. 1 sierpnia 2003 r.
[15] Por. m.in. następujące dokumenty: COM(2001) 98 z 1 marca 2001 r.; COM(2001) 366 z 18 lipca 2001 r.; COM(2003) 21 21 stycznia 2003 r.; COM(2002) 345 z 1 lipca 2002 r.; COM(2001) 122 z 7 marca 2001 r.; COM(2002) 68 z 6 lutego 2002; COM(2003) 27 z 21 stycznia 2003 r.
[16] Por. opinia w sprawie GSP, REX/141, punkty 6.6.2, 6.6.2.1., 6.6.2.2.oraz 6.6.2.3.
[17] Konwencje: C29 – w sprawie pracy przymusowej; C87 – w sprawie swobody zrzeszania się i ochrony prawa do zrzeszania się; C 98 – w sprawie prawa do zrzeszania się i prawa do negocjacji kolektywnych; C100 – w sprawie równości wynagrodzenia; C 105 – w sprawie zniesienia pracy przymusowej; C111 – w sprawie dyskryminacji (zatrudnienie i zawód); C138 – w sprawie wieku minimalnego; C182 – w sprawie najgorszych form pracy dzieci.
[18] Por. REX/141 punkt 6.6.2.3.
[19] Wenezuela, Algieria, Nigeria, Libia, Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Kuwejt, Irak, Iran, Indonezja.
[20] (Uogólniony System Preferencji), punkt 6.6.1.2.
[21] Tamże.
[22] Małe przedsiębiorstwa często chcą przestawić się z produkcji bądź konfekcjonowania zwykłych wyrobów na wytwarzanie produktów wyrabianych z tekstyliów technicznych bądź inteligentnych, do czego jednak nie mają niezbędnej wiedzyi informacji o procesach technicznych i handlowych.
[23] Stawka celna jest uzależniona od rodzaju importowanego towaru.
Często deklarowane są inne towary, na które obowiązują niższe stawki celne niż na faktycznie importowane towary.
[24] Zielona Księga "Przyszłość reguł pochodzenia w handlu preferencyjnym Wspólnoty", COM (2003) 787 final, punkt 1.2.2.
[25] Tamże.
[26] Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 z dn. 22 lipca 2003 r.
Wchodzi w życie 1 lipca 2004 r..
[27] IP 03/1589 z dn. 24 listopada 2003 r.
[28] Tamże.
[29] Tamże.
[30] Regulacja specjalna dotycząca ochrony praw pracowników; regulacja specjalna dotycząca ochrony środowiska; regulacja specjalna dotycząca zwalczania produkcji i handlu narkotykami.
[31] Załącznik I do rozporządzenia 2501/2001.
[32] Źródło: Komisja Europejska.
[33] Najbardziej rozpowszechnione pozataryfowe bariery handlowe to: dodatkowe podatki bądź opłaty, narzuty na niewielkie ilości importowane; koszty ustalania wartości celnej towarów niewliczane w opłaty za wwożone towary; kosztowne i dyskryminujące uregulowania specjalne w zakresie oznaczania towarów i praw do znaku towarowego; przepisy odnośnie do zezwolenia na import; uciążliwe procedury płatności zaliczkowych.
[34] Pozycje 17.1 do 17.6.
[35] Źródło: Eurostat, Przemysł przetwórczy UE w latach 1992-2002.
[36] Urząd Statystyczny Republiki Litewskiej, 2003.
[37] Urząd Statystyczny Republiki Estonii, 2003.
[38] Zielona Księga "Przyszłość reguł pochodzenia w handlu preferencyjnym Wspólnoty", COM(2004) 787 z dn. 18 grudnia 2003 r.
[39] Tkaniny z włókien węglowych i z włókna kevlar są odporniejsze, lżejsze i bardziej plastyczne niż metale.
[40] Por.: przejęte przez CCIC czynności Rady EWWiS.
[41] Aeronautyka i kosmonautyka, telekomunikacja i stal.
[42] Źródło: Eurostat, Struktura wartości dodanej brutto, 2002.
[43] Źródło: Eurostat, tamże.
[44] COM(2004) 101 final z dn. 10 lutego 2004 r., Tworzenie naszej wspólnej przyszłości, s. 26.
--------------------------------------------------
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów "Plan działania: europejski program na rzecz przedsiębiorczości"
COM(2004) 70 final
(2005/C 74/01)
Dnia 11 lutego 2004 r. Komisja zgodnie z art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej.
Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, której powierzono przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, uchwaliła swą opinię dnia 14 lipca 2004 r. Sprawozdawcą był Ben Butters.
Na 411 sesji plenarnej w dniach 15- 16 września 2004 r. (posiedzenie z dnia 15 września 2004 r.) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 150 do 1 przy 6 głosach wstrzymujących się przyjął następującą opinię:
1.
Kontekst
1.1 W konkluzjach prezydencji portugalskiej z Lizbony z 2000 r. oraz w Europejskiej Karcie Małych Przedsiębiorstw podkreślono znaczenie przedsiębiorczości dla rozwoju zrównoważonego w Europie oraz potrzebę stworzenia warunków politycznych sprzyjających przedsiębiorczości.
1.2 Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Barcelonie wiosną 2002 r. przewodniczący Komisji Europejskiej Romano Prodi zapowiedział, że przed wiosennym zebraniem Rady Europejskiej w 2003 r. Komisja przedłoży Zieloną Księgę w sprawie przedsiębiorczości.
Komisja wywiązała się z tego zadania w styczniu 2003 r.; przez następne miesiące trwały ożywione i otwarte konsultacje z interesariuszami.
Na wiosennym posiedzeniu w 2003 r. Rada wezwała Komisję do przygotowania planu działania na rzecz przedsiębiorczości na wiosenne posiedzenie Rady w 2004 r.
1.3 Zgromadzenie Plenarne Komitetu zatwierdziło opinię w sprawie Zielonej Księgi [1] we wrześniu 2003 r.
1.4 Następnie Komisja przyjęła plan działania "Europejski program na rzecz przedsiębiorczości" [2] w lutym 2004 r.
2.
Cele niniejszej opinii
2.1 Podobnie jak w przypadku poprzedniej opinii Komitetu w sprawie zielonej księgi "Przedsiębiorczość w Europie", celem niniejszej opinii jest przyczynienie się do postępu procesu zrozumienia i stymulowania przedsiębiorczości.
Służyć temu mają przedstawione tu uwagi ogólne oraz bardziej szczegółowa analiza planu działania.
W następnej kolejności Komitet przedstawia szereg konstruktywnych zaleceń służących przełożeniu tej inicjatywy na realne i namacalne działania ku pożytkowi obecnych i przyszłych pokoleń przedsiębiorców europejskich.
3.
Uwagi ogólne na temat planu działania: czy spełnia on zadanie stworzenia strategicznych ram rozwoju przedsiębiorczości?
3.1 Zielona Księga "Przedsiębiorczość w Europie" stanowiła jednoznaczny wyraz zrozumienia problemów oraz skali wyzwania, jakie stanowi podniesienie poziomu przedsiębiorczości w UE.
Komitet uwzględnił to w swej opinii, gratulując Komisji zielonej księgi oraz otwartych i merytorycznych konsultacji, które nastąpiły po jej ogłoszeniu.
3.2 Biorąc za punkt wyjścia zieloną księgę, plan działania przedstawia pogłębioną analizę charakteru zadania, jakie stanowi pobudzenie przedsiębiorczości w Europie.
Zamierzenia wyrażone w planie działania są ambitne, najzupełniej zresztą słusznie, jednak cele, jakie im towarzyszą, nie sposób ściśle zdefiniować.
Czytając ten dokument odnosi się wrażenie, że jest on niejasny i zachowawczy.
Niewiele jest w nim kreatywności, którą dostrzec można było w zielonej księdze i w procesie publicznych konsultacji; zamiast tego częste są w nim odwołania do realizowanych już inicjatyw.
Niewiele również oferuje on mechanizmów realizacyjnych i zawodzi zarówno w kwestii przydziału obowiązków w zakresie realizacji, jak i ustanowienia procedur monitorowania i oceny.
3.3 Jedno z kluczowych spostrzeżeń wynikłych z dyskusji toczonej w trakcie opracowywania zielonej księgi oraz z późniejszych konsultacji dotyczyło wielości dziedzin polityki oddziałujących na przedsiębiorczość i wynikającej stąd potrzeby horyzontalnego, przekrojowego podejścia do rozpoznanych wyzwań.
Znamienne, że brak w planie działania dowodów zdolnych przekonać interesariuszy, że inicjatywa ta poza DG ds. Przedsiębiorczości zyskała więcej niż tylko symboliczne poparcie służb Komisji czy administracji Państw Członkowskich.
Brak takiego wsparcia przesądzi o bezskuteczności planu działania.
3.4 Na wezwanie do konsultacji Komisja otrzymała 250 odpowiedzi.
Wszystkie odpowiedzi opublikowane zostały na stronie internetowej Komisji. Komitet docenia tę dbałość o przejrzystość, stwierdza jednak, że w planie działania znalazło się bardzo niewiele konkretnych odniesień do zgłoszonych uwag, a z jego lektury nie wynika, w jaki sposób analizowano te odpowiedzi i jakie wyciągnięto z nich wnioski.
Zważywszy na skalę tej akcji i zainteresowanie, jakie wzbudziła w całej UE, niefortunne byłoby poniechanie starannego rozważenia nadesłanych opinii; jeśli zaś je rozważono, powinno to być uwidocznione w planie działania.
3.5 W planie działania należało zwrócić uwagę na różnorodność małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) i stwierdzić, że wynika z niej konieczność wdrażania dokładnie adresowanych, a nie ogólnych rozwiązań politycznych.
Na przykład w niedawnym komunikacie w sprawie promocji przedsiębiorstw spółdzielczych w Europie [3] Komisja podkreśla znaczenie popierania spółdzielczości w Europie; nawiązująca do tego wzmianka o szczególnej roli przedsiębiorczości społecznej powinna znaleźć się w planie działania [4].
Podobnie i potrzeby osób prowadzących samodzielnie działalność gospodarczą znacznie się różnią od potrzeb spółek [5].
Oprócz zwrócenia uwagi na szczególną formę własności przedsiębiorstw, jaką stanowią spółdzielnie, w planie działania należałoby podkreślić zapotrzebowanie na ściśle adresowane rozwiązania polityczne dla przedsiębiorstw o szczególnych potrzebach i cechach charakterystycznych, takich jak nowo zakładane przedsiębiorstwa innowacyjne czy firmy o ustalonej pozycji, prowadzące bardziej typową działalność.
3.6 Komitet jest przekonany, że także w sektorze publicznym warto pobudzać ducha przedsiębiorczości.
Świadom jest, że przedmiotem planu działania jest przedsiębiorczość rozumiana jako tworzenie, prowadzenie i rozwijanie przedsiębiorstw; pragnie jednak przy tej okazji ponownie podkreślić potrzebę stymulowania przedsiębiorczych postaw w administracji publicznej.
3.7 Struktura planu działania
3.7.1 W swej opinii w sprawie zielonej księgi Komitet zalecał "podzielenie treści planu działania na dwa odrębne obszary:
- popieranie ducha przedsiębiorczości: działania w tej dziedzinie powinny mieć na celu budowanie kultury przedsiębiorczości, odbudowę i poprawę wizerunku przedsiębiorcy wśród potencjalnych przedsiębiorców w szkołach, na uczelniach oraz w rodzinach, a także w instytucjach publicznych i prywatnych, w tym szczególnie w instytucjach finansowych i w organach wspólnotowych oraz administracji krajowej Państw Członkowskich.
- tworzenie środowiska sprzyjającego przedsiębiorczości: chodzi tu o stworzenie programu praktycznych działań zachęcających do podejmowania działalności gospodarczej w odpowiedzi na dziesięć pytań sformułowanych w zielonej księdze" [6].
3.7.2 Komitet generalnie zgadza się co do zakresu pięciu obszarów polityki strategicznej, niepokoi go jednak brak zarysu konkretnych działań w poszczególnych obszarach.
Komitet jest ponadto nadal przekonany, że wspomniane powyżej dwutorowe podejście byłoby bardziej spójne niż nieco arbitralny podział na pięć dziedzin polityki strategicznej.
Podział ten wydaje się niekonsekwentny; powoduje nakładanie się na siebie poszczególnych dziedzin, z których zresztą cztery mają charakter ogólny, a jedna – bardzo szczegółowy (poprawa dostępu do finansowania).
3.7.3 Niemniej jednak dla zachowania jasności szczegółowe uwagi Komitetu na temat planu działania zawarte w kolejnym rozdziale niniejszej opinii rozdzielone zostaną na pięć obszarów wyróżnionych przez Komisję.
3.7.4 Komitet uważa, że dokument Komisji przedstawia szeroki i ogólny zarys programu.
Powinno po nim nastąpić wypracowanie konkretnych działań i zasad polityki, mechanizmów monitorowania i rewizji, a także wskaźników przedsiębiorczości i zgromadzenie danych, które umożliwią postęp w tej dziedzinie.
4.
Szczegółowe uwagi do pięciu obszarów polityki strategicznej
4.1 W ramach każdego z pięciu obszarów strategicznych Komitet dostrzega szereg priorytetów szczegółowych.
4.1.1 Pobudzanie kultury przedsiębiorczości
4.1.1.1 Cel ten musi mieć charakter perspektywiczny; angażuje on wiele organów na wielu różnych szczeblach.
DG ds. Przedsiębiorczości potrzebuje w tym zakresie wsparcia DG ds. Edukacji i Kultury, a także właściwych organów uczestniczących w kształtowaniu i wdrażaniu polityki edukacyjnej na szczeblu krajowym i niższym.
4.1.1.2 Jak podkreślono w zielonej księdze, przedsiębiorcy działają z wielu bardzo różnych pobudek, takich jak zyski materialne, niezależność czy satysfakcja zawodowa.
Cokolwiek stanowi o ich motywacji, sprawą kluczowej wagi jest, by potencjalni i aktualni przedsiębiorcy zdawali sobie sprawę z odpowiedzialności społecznej integralnie związanej z prowadzeniem przedsiębiorstwa.
4.1.1.3 Komitet z zadowoleniem odnotowuje zawarte w planie działania zalecenia dotyczące młodzieży; pragnie jednak również zwrócić uwagę na zmiany demograficzne polegające na starzeniu się społeczeństw w Europie.
Zaniedbaniem byłoby poniechanie tworzenia środowiska przyjaznego dla podejmowania samodzielnej działalności gospodarczej przez osoby starsze mające odpowiednie możliwości (umiejętności, potencjał menedżerski, kapitał itp.).
4.1.1.4 Komitet wyraża zadowolenie z nacisku położonego w planie działania na specyfikę potrzeb przedsiębiorców-kobiet.
Kobiety pragnące założyć i rozwijać własne firmy stają w obliczu szczególnych trudności natury praktycznej, gospodarczej i kulturowej; trudności te bywają różne w poszczególnych Państwach Członkowskich.
Uwzględnienie w procesie decyzyjnym udziału przedsiębiorców-kobiet – zarówno odnoszących sukcesy, jak i takich, którym się nie powiodło – ułatwiłoby decydentom ocenę tych przeszkód i podjęcie odpowiednich środków zaradczych.
4.1.1.5 W szeregu Państw Członkowskich od dawna realizuje się programy edukacji dla przedsiębiorczości w szkołach.
Nie trzeba tu odkrywać Ameryki: plan działania powinien się opierać na analizie, upowszechnianiu i popieraniu stosowania dobrych praktyk.
W latach dziewięćdziesiątych Komisja koordynowała w tej dziedzinie kilka wartościowych projektów BEST; wyniesione z nich wnioski i zalecenia z pewnością okażą się bezcenne przy wypracowywaniu zasad polityki w ramach planu działania.
4.1.1.6 Nowy wieloletni program Komisji na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw na lata 2006 – 2010 powinien uwzględnić mechanizm sprzyjający dalszemu udziałowi organizacji przedsiębiorców w przedsięwzięciach realizowanych w szkołach.
4.1.1.7 Tworzenie przedsiębiorczego społeczeństwa w Europie nie polega jednak wyłącznie na wspieraniu przyszłych przedsiębiorców.
Polityka taka chybi celu, jeśli Europa nie stworzy także warunków umożliwiających im sukces.
Wymaga to uwrażliwienia znacznie szerszego grona podmiotów z branży gospodarczej, sektora publicznego i prywatnego, a wręcz i całego społeczeństwa, by przedsiębiorczość była powszechnie rozumiana doceniana.
Przedsiębiorczą postawę powinny więc przyjmować nie tylko osoby prowadzące własne firmy, ale również urzędnicy publiczni, którzy winni dbać o jak najefektywniejsze wykonywanie swych obowiązków.
4.1.1.8 Komitet jest zdania, iż należy dążyć do oddramatyzowania przedsiębiorczości poprzez znoszenie domniemanych i rzeczywistych barier między przedsiębiorstwami a resztą społeczeństwa.
Zwyczaje panujące obecnie na rynku pracy umożliwiają jednostkom wypróbowanie różnych sposobów funkcjonowania w gospodarce i stosunkowo łatwe przechodzenie od statusu pracownika najemnego do samodzielnego przedsiębiorcy czy wręcz pracodawcy i odwrotnie.
Znacznie więcej ludzi powinno zatem postrzegać przedsiębiorczość jako rozwiązanie do przyjęcia na dłuższą lub krótszą metę.
Korzyść z tego będzie podwójna: z jednej strony więcej osób zachęcać się będzie do uznania prowadzenia własnej firmy za korzystne rozwiązanie, a z drugiej – poprawi się nastawienie całego szeregu zainteresowanych osób i podmiotów do przedsiębiorców.
Kształtując środowisko w tym kierunku, należy zwrócić uwagę na maksymalne uproszczenie procedur związanych z rejestrowaniem i wyrejestrowywaniem przedsiębiorstw.
Jest to szczególnie paląca kwestia w nowych Państwach Członkowskich, w których czynności administracyjne związane z przejściem ze stanu samozatrudnienia do zatrudnienia są jakoby nadmiernie uciążliwe, a biurokratyczne przeszkody dla wejścia na rynek bardzo wysokie.
4.1.1.9 Z drugiej strony ani władze, ani pozostali interesariusze nie powinni dopuszczać do nadużywania ułatwień w zmianie statusu prawnego pracowników i przedsiębiorców.
Chodzi o to, by zachować rozsądną równowagę i by pracownicy ani bezrobotni nie byli namawiani ani zmuszani do samozatrudnienia wbrew przekonaniu oraz by obowiązujące warunki nie umożliwiały nieuczciwym przedsiębiorcom przerzucania swych obowiązków na barki pracowników [7].
4.1.2 Zachęcanie większej liczby osób do zakładania przedsiębiorstw
4.1.2.1 Plan działania dobrze ujmuje kluczowe zagadnienie, jakim jest zapewnienie słusznego wynagrodzenia za podejmowane ryzyko.
4.1.2.2 Komitet oczekuje na zapowiadany komunikat Komisji w sprawie przenoszenia własności przedsiębiorstw.
Przewiduje się, że wykorzystany w nim zostanie cenny dorobek raportu BEST z maja 2002 r. i że będzie on stanowić kontynuację starań na rzecz zwiększenia zainteresowania urzędników Państw Członkowskich i branży finansowej tą ważną dziedziną polityki.
Dla ułatwienia przekazywania przedsiębiorstw i zapewnienia maksimum szans ciągłości podmiotów gospodarczych niezbędne jest rozwiązanie kilku szczegółowych problemów.
Rewizji wymagają w szczególności ustroje podatkowe, podatek spadkowy, przepisy spadkowe i prawo spółek, które obecnie zniechęcają potencjalnych następców do przejmowania przedsiębiorstw.
4.1.2.3 W planie działania słusznie wymienia się obawę przed porażką jako znaczącą przeszkodę w rozwoju przedsiębiorczości.
Problem ten po części można rozwiązać, uwrażliwiając społeczeństwo na sprawy przedsiębiorczości.
Bliżej natomiast należy się zająć nastawieniem instytucji finansowych: powinny one bardziej elastycznie traktować osoby, które w przeszłości zamykały swoje przedsiębiorstwa.
Komitet zaleca, by Komisja zwróciła się do instytucji finansowych, przedstawiając im przekonujące dowody na to, iż przedsiębiorca z praktyką (choćby nawet nieudaną) ma większe szanse powodzenia w nowym przedsięwzięciu.
4.1.2.4 W procesie tym ważne jest zadbanie o równowagę między ułatwieniem ponownego startu przedsiębiorcom "uczciwym", którym się nie udało, a wykluczeniem praktyk nielegalnych.
Trzeba zatem zmienić prawo upadłościowe pod kątem ograniczenia jego ocennego charakteru oraz zwiększenia przejrzystości.
4.1.2.5 Oczekując bardziej szczegółowych informacji o konkretnych planowanych działaniach, Komitet z zadowoleniem wita zamieszczoną w planie działania zapowiedź dalszych prac Komisji i Państw Członkowskich nad systemami ubezpieczeń społecznych dla przedsiębiorców.
4.1.3 Przysposobienie przedsiębiorców do rozwoju i konkurencji
4.1.3.1 Badania pokazują, że właścicielom kierującym własnymi przedsiębiorstwami trzeba zapewnić szkolenia i wsparcie, zwłaszcza w dziedzinie marketingu.
Rozwój praktyk zawodowych oraz zacieśnienie kontaktów między instytutami badawczymi a małymi i średnimi przedsiębiorstwami doprowadziły do znaczących zmian w dziedzinie transferu wiedzy fachowej do MSP.
Należy dalej rozwijać i wspierać tzw. programy mentorskie, w ramach których nowo powstałe przedsiębiorstwa i początkujący przedsiębiorcy mogą uczyć się od doświadczonych opiekunów.
4.1.4 Usprawnienie przepływu środków finansowych
4.1.4.1 Komitet z zadowoleniem przyjmuje propozycję zachęcania Państw Członkowskich do wymiany dobrych praktyk i sporządzenia kolejnego planu działania na rzecz udzielania zamówień publicznych drogą elektroniczną.
4.1.4.2 Komitet zaleca przyjęcie bardziej kompleksowego podejścia do kwestii dostępu do finansowania; należałoby w nim uwzględnić następujące elementy:
- rozwijanie zmysłu biznesowego właścicieli i szefów przedsiębiorstw, by rozumieli, czego potrzeba do pozyskania środków na rozwój przedsiębiorstwa.
Można to osiągnąć dzięki akredytowanym sieciom wsparcia dla przedsiębiorstw;
- uwrażliwianie instytucji finansowych na potrzeby przedsiębiorstw poszukujących finansowania i wsparcia dla rozwoju; tu znowu chodzi o doprowadzenie do lepszego rozumienia przedsiębiorczości w branży finansowej;
- otwarcie rynku zamówień publicznych dla mniejszych przedsiębiorstw.
Jest to najbardziej bezpośrednia forma oddziaływania na stronę popytowa, na jaką pozwolić sobie może sektor publiczny.
Jak wykazał Komitet w swej opinii w sprawie zielonej księgi [8], dostęp do zamówień publicznych dla małych firm utrudnia cały szereg przeszkód; utrudnienia administracyjne nie omijają także urzędników publicznych.
Jednak potencjalne korzyści dla obu stron i dla całej gospodarki skłaniają do dalszej refleksji i działania w tej dziedzinie.
Dobry wzór stanowią Stany Zjednoczone, w których resorty i agencje federalne zamierzają udzielać 23 % zamówień publicznych małym firmom.
- upraszczanie i ograniczanie procedur dostosowania do przepisów podatkowych.
W planie działania znaleźć można kilka interesujących pomysłów w tej kwestii; nie została ona jednak jeszcze dostatecznie dobrze przemyślana.
Komitet zdaje sobie sprawę, że wdrażanie konkretnych działań należy do władz krajowych, a niektórych przypadkach również regionalnych czy wręcz lokalnych.
Komitet ponownie apeluje o wprowadzenie bodźców fiskalnych zachęcających do reinwestowania zysków [9], o czym brak wzmianki w planie działania.
4.1.5 Tworzenie bardziej przyjaznych warunków regulacyjnych i administracyjnych dla małych i średnich przedsiębiorstw
4.1.5.1 W swej opinii w sprawie zielonej księgi Komitet zwrócił uwagę, że rozwiązania polityczne wspierające małe firmy powinny być uwzględnione w układzie horyzontalnym we wszystkich istotnych dziedzinach polityki (zatrudnienie, podatki, środowisko naturalne, edukacja itp.), a w układzie wertykalnym – na wszystkich szczeblach procesu kształtowania polityki [10].
Choć pakiet "Lepsze tworzenie prawa" (Better Lawmaking) z czerwca 2002 r. jako całość nastraja optymistycznie, wiele jednostek organizacyjnych Komisji nadal nie dokonuje prawidłowej oceny oddziaływania proponowanych przez nie posunięć na MSP czy nawet innych interesariuszy.
W tej sytuacji Komitet skłonny jest poprzeć pojawiające się ostatnio apele o powołanie wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej, który odpowiadałby bezpośrednio za nadzór nad reformą prawa wspólnotowego.
4.1.5.2 Mówiąc ogólniej, nadal wiele do życzenia pozostawiają procedury oceny oddziaływania aktów prawnych nie tylko wewnątrz Komisji, ale także Parlamentu i Rady.
4.1.5.3 Komitet ubolewa, że nie wspomina się już o zasadzie "najpierw pomyśl o mniejszych".
Zgodnie z tą zasadą wszelkie akty prawne należy tworzyć uwzględniając specyfikę małych przedsiębiorstw oraz wyzwania, przed jakimi one stoją.
Zasadnicze znaczenie ma tu odrębna ocena oddziaływania wszelkich nowych i obowiązujących już przepisów na działalność gospodarczą małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw.
Wdrożenie tej zasady w praktyce na wszystkich etapach wspólnotowego procesu decyzyjnego stanowiłoby największy wkład, jaki instytucje mogą wnieść w aktywizację przedsiębiorczości.
4.1.5.4 Niedawne przystąpienie do UE 10 nowych Państw Członkowskich znacznie zwiększyło liczebność MSP, z których wiele z trudem radzi sobie z przyswojeniem już obowiązującego dorobku prawnego UE i trudno od nich oczekiwać, by były w stanie monitorować ewentualne propozycje jego zmian.
Komisja musi zatem aktywnie pozyskiwać opinie społeczności MSP, korzystając z szeregu odrębnych, indywidualnych inicjatyw.
Co ważniejsze, chcąc uniknąć niechęci i niezrozumienia między instytucjami i zasadami polityki UE a małymi firmami, Komisja musi także udowadniać, że bierze pod uwagę uzyskane w taki sposób opinie.
4.1.5.5 Komitet podkreśla znaczenie rzeczywistego dialogu między Komisją a przedstawicielami MSP.
Konsultacje z MSP za pośrednictwem reprezentujących je organizacji powinny stanowić kluczowy składnik wszelkich procedur konsultacyjnych Komisji.
W celu usprawnienia realizacji tych postulatów oraz utwierdzenia znajomości poglądów MSP we wszystkich jednostkach Komisji Komitet proponuje wykorzystanie dorobku pełnomocnika Komisji ds. kontaktów z MSP (SME Envoy) poprzez powołanie komisarza ds. MSP w składzie nowej Komisji.
Głównym zadaniem nowego komisarza winno być czuwanie nad wdrażaniem zasady "najpierw pomyśl o mniejszych" w całej Komisji.
4.1.5.6 Te same zasady obowiązywać winny w dialogu z partnerami społecznymi, który dotyczy wielu spraw wielkiej wagi dla przyszłych i obecnych przedsiębiorców.
Komitet zaleca przeprowadzenie – przede wszystkim na szczeblu wspólnotowym, ale w niektórych przypadkach również i krajowym – przeglądu dialogu społecznego w celu zastanowienia się nad tym, jak od strony formalnej zapewnić bardziej proporcjonalny poziom uczestnictwa coraz bardziej istotnej i zróżnicowanej społeczności MSP.
4.1.5.7 Jeśli chodzi o zasady udzielania pomocy publicznej, Komitet z satysfakcją odnotowuje opracowanie instrumentu służącego rozpoznawaniu form pomocy nie wpływającej w sposób istotny na konkurencję.
Należy przykładowo dbać o to, by procesy przydziału pomocy publicznej nie utrudniały poszukiwania i wdrażania nowatorskich sposobów rozwiązywania niedostatków finansowania małych przedsiębiorstw.
5.
Zalecenia w sprawie maksymalizacji korzystnych efektów planu działania
5.1 Komitet apeluje o uściślenie lub udoskonalenie procedur w następujących dziedzinach:
5.1.1 Spójna koncepcja polityki przedsiębiorczości: Dyrekcja Generalna ds. Przedsiębiorczości ma niewątpliwie do odegrania kluczowa rolę w pilotowaniu zmian wewnątrz Komisji.
Plan działania obejmuje wszystkie dziedziny realizowanej przez Komisję polityki przedsiębiorczości; jak zalecał już Komitet w swej opinii w sprawie zielonej księgi [11], zasada ta powinna być odzwierciedlona we wszystkich poszczególnych inicjatywach politycznych Dyrekcji Generalnej.
W szczególności wyraźny związek z planem działania na rzecz przedsiębiorczości wykazać musi wieloletni program na rzecz MSP na lata 2006-2010; powinien on też uwzględniać mechanizm wdrażania wielu jego priorytetów.
5.1.2 Ocena: pomimo osiągniętych w ostatnim czasie postępów środowisko przedsiębiorców wciąż nie jest zadowolone z zasad obowiązujących w toku oceny Europejskiej Karty Małych Przedsiębiorstw.
W chwili obecnej urzędnicy publiczni zarówno na szczeblu unijnym, jak i krajowym mogą być sędziami we własnej sprawie.
Niezwykle ważne jest tymczasem, aby w ocenie przedmiotowego planu działania bardziej aktywnie uczestniczyć mogli przedstawiciele biznesu.
5.1.3 Należy określić zasady przyszłej oceny ex post, by umożliwić systematyczne doskonalenie rozwiązań politycznych.
W ocenie uczestniczyć winni zarówno urzędnicy Komisji i Państw Członkowskich, jak i przedstawiciele uznanych organizacji gospodarczych szczebla unijnego i krajowego.
5.1.4 Zasadnicze narzędzie wyznaczania i celów rozwoju przedsiębiorczości oraz kontroli ich realizacji stanowią odpowiednie mierniki efektów.
Komitet wspominał o tym w zaleceniach zawartych w poprzedniej opinii [12]; podkreślono to również w konkluzjach Rady ds. Przedsiębiorczości z 20 lutego br. Mierniki takie umożliwią także porównania zasad polityki oraz sytuacji przedsiębiorczości między Państwami Członkowskimi.
5.1.5 Konkretne harmonogramy: w konkluzjach z 20 lutego br. Rada ds. Przedsiębiorczości wezwała Komisję do wyznaczenia bardziej ambitnego harmonogramu.
Jeśli harmonogram ten ma być rzeczywiście zrealizowany, musi także być precyzyjny i konkretnie formułować cele.
Komitet przyjmuje do wiadomości, że po ogłoszeniu planu działania Komisja uszczegółowiła już w szeregu arkuszy roboczych cele i harmonogramy dla poszczególnych działań.
Komitet zachęca Komisję do informowania o istnieniu tych arkuszy oraz do bezpośredniego udostępniania ich zainteresowanym stronom w tym samym duchu, który przyświecał konsultacjom.
5.1.6 Monitorowanie procesu i delegowanie obowiązków: Komisja nie może i nie powinna samodzielnie wdrażać wielu spośród potrzebnych działań; musi jednak uważnie nadzorować i monitorować postępy w realizacji planu działania.
Jednocześnie równie ważne jest przekazywanie odpowiedzialności za wykonanie poszczególnych działań odpowiedniemu szczeblowi decyzyjnemu oraz informowanie wszystkich zainteresowanych o obowiązujących harmonogramach i uzgadnianie ich zawartości.
Wymaga to zgodnego udziału różnych podmiotów; dla zapewnienia ich stałego zaangażowania w toku dalszych prac Komitet zaleca podjęcie następujących środków:
5.1.7 Dla rozszerzenia zaangażowania Komisji w ten proces należy w ramach przekształceń struktury Komisji po listopadzie 2004 r ustanowić w takiej czy innej postaci komitet monitorujący plan działania.
Komitet ten powinien składać się z przedstawicieli wszystkich Dyrekcji Generalnych, w których powstają propozycje legislacyjne wpływające na sytuację przedsiębiorstw, a także Dyrekcji Generalnych odpowiedzialnych za nadzór nad realizacją programów wspólnotowych powstałych na podstawie planu działania.
5.1.8 Powołanie zespołu roboczego złożonego z zajmujących się tymi kwestiami urzędników Państw Członkowskich pozwoli zwiększyć ich osobiste zaangażowanie.
Zespół taki powinien zbierać się regularnie, by omawiać poszczególne aspekty zaleceń zawartych w planie działania, śledzić postępy w realizacji i rozpoznawać ewentualne niedociągnięcia.
5.1.9 Bardzo ważne jest aktywne zaangażowanie kół gospodarczych we wdrażanie, monitorowanie oraz ocenę planu działania.
Komitet ma tu nas myśli koła gospodarcze w najszerszym znaczeniu, obejmującym przedsiębiorstwa wszelkich form i rozmiarów – od pojedynczych osób prowadzących działalność gospodarczą po korporacje transnarodowe, od przedsiębiorstw gospodarki społecznej po spółki giełdowe.
Wszelkie niepowodzenia w zapewnieniu szerokiego zaangażowania grożą wykluczeniem kół gospodarczych z tego procesu, co z kolei zminimalizuje jego efekty.
Komitet zaleca zatem systematyczne prowadzenie konsultacji z kołami gospodarczymi w trakcie całego tego procesu za pośrednictwem ich oficjalnych przedstawicieli na szczeblu UE i Państw Członkowskich.
5.1.10 Jak wynika z reakcji na Zieloną Księgę, sprawami przedsiębiorczości interesuje się coraz więcej czynników; nie są to bynajmniej tylko kręgi MSP.
Na przykład związki zawodowe na ogół uznają znaczenie polityki przedsiębiorczości.
Wszystkim zainteresowanym stronom należy umożliwić udział w realizacji planu działania.
5.1.11 Generalnie Komitet pragnie zalecić Komisji, aby działając w porozumieniu z innymi zainteresowanymi starała się podtrzymywać zainteresowanie planem działania zarówno wśród decydentów politycznych, jak i szerzej w całej wspólnocie.
Utrzymanie tempa działań oraz zaangażowania wielu i różnorodnych podmiotów, których udział stanowi warunek powodzenia tej żywotnie ważnej inicjatywy, zależy również od systematycznych działań promocyjnych oraz kampanii informacyjnych nawiązujących do konkretnych celów wyznaczonych w ramach planu.
6.
Wnioski
6.1 Komitet z zadowoleniem przyjmuje przedstawiony przez Komisję plan działania i po raz kolejny wyraża uznanie dla Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorczości za wysiłek włożony w ten proces od czasu jego uruchomienia na początku 2002 r.
Komitet przyznaje, że wiele spośród potrzebnych działań, które prowadzić należy w sposób ciągły, podjąć muszą decydenci polityczni spoza Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorczości.
6.2 Plan działania jest zaledwie punktem wyjścia dla nieprzerwanego, długofalowego procesu.
Proces ten nie powiedzie się, jeśli nie obejmie szerokiego zakresu dziedzin polityki w ujęciu horyzontalnym oraz czynników politycznych na wielu szczeblach w ujęciu wertykalnym.
Niezbędna jest pozytywna reakcja tych czynników politycznych zarówno na sam plan działania, jak i na inne związane z nim przyszłe inicjatywy Komisji.
Komitet wzywa w szczególności pozostałe Dyrekcje Generalne Komisji oraz władze Państw Członkowskich do odgrywania aktywnej roli w tej dziedzinie.
Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do ich ponownego wykorzystania, recyklingu i odzysku, zmieniającego dyrektywę Rady 70/156/EWG
COM(2004) 162 final -2004/0053 (COD)
(2005/C 74/03)
W dniu 30 marca 2004 r. na mocy art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Rada postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej
Sekcja ds. Jednolitego Rynku, Produkcji i Konsumpcji, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tej sprawie, przyjęła swoją opinię dnia 14 lipca 2004 r.
Sprawozdawcą był Virgilio Ranocchiari.
Na 411 sesji plenarnej w dniu 15 września 2004 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny stosunkiem głosów 125 do 4 przy 7 głosach wstrzymujących się przyjął następującą opinię
1.
Wprowadzenie
1.1 Każdego roku na rynku europejskim pojawia się ponad 16 milionów samochodów osobowych i lekkich samochodów ciężarowych, a ponad dziewięć milionów osiąga etap końca użytkowania, co powoduje powstanie ponad ośmiu milionów ton odpadów.
1.2 W przeszłości poszczególne państwa UE stosowały różne metody zagospodarowania tak znacznych ilości odpadów i nie zawsze zwracały odpowiednią uwagę na zagadnienie odzysku i recyklingu materiałów.
1.3 Pomimo tego, od wczesnych lat dziewięćdziesiątych, dzięki wysiłkom gremiów ekologicznych, wszystkie Państwa Członkowskie ustanowiły zasady zagospodarowania pojazdów wycofanych z eksploatacji w formie dobrowolnych umów lub legislacji narodowych.
Ten krok bez wątpienia przyniósł korzyści dla środowiska.
1.4 Ostatnio, 18 września 2000 r., Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2000/53/WE [1].. Dyrektywa ta ma na celu zharmonizowanie różnych przepisów narodowych i w ten sposób pozwoli uniknąć nieprawidłowości związanych z konkurencją oraz, co ważniejsze, zmniejszy negatywny wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko.
Poza przyczynieniem się do ustalenia zasad gromadzenia i przetwarzania tych pojazdówdyrektywa ustala zadania dla Państw Członkowskich związane z ponownym wykorzystaniem i odzyskiem odpadów. W szczególności:
a) do 1 stycznia 2006 r., wskaźnik ponownego wykorzystania i odzysku musi odpowiadać co najmniej 85 % przeciętnej masy przypadającej na każdy pojazd i dany rok; do tego samego terminu, wskaźnik ponownego wykorzystania i recyklingu musi odpowiadać co najmniej 80 % przeciętnej masy przypadającej na każdy pojazd i dany rok;
b) do 1 stycznia 2015 r., wskaźnik ponownego wykorzystania i odzysku musi wzrosnąć do co najmniej 95 %, a dla ponownego wykorzystania i recyklingu - co najmniej 85 %.
1.5 Należy zauważyć, że dyrektywa 2000/53/WE (znana jako dyrektywa w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, w skrócie dyrektywa PWE) została przyjęta po długiej debacie i była tematem nie do końca nieusprawiedliwionej krytyki, której część została zawarta w opinii wydanej przez EKES [2].
Należy jednak zauważyć, że dyrektywa przyczyniła się (choć nie bez trudności) do istotnego ożywienia procesu, który, jak to zostało zaznaczone powyżej, został już rozpoczęty w Państwach Członkowskich, często w porozumieniu z producentami pojazdów oraz sektorem złomowania pojazdów.
2.
Propozycja Komisji
2.1 Obecna propozycja (która już została nieformalnie nazwana "dyrektywą potrójnego R" od ang. "re-usability, recyclability and recoverability" czyli ponowne wykorzystanie, recykling i odzysk) jest konieczna ze względu na artykuł 7 ust. 4 dyrektywy PWE, który wzywa do ustanowienia warunków homologacji typu w sprawie ponownego wykorzystania, recyklingu i odzysku pojazdów wycofanych z eksploatacji.
2.2 Wniosek przewiduje, że aby otrzymać homologację, pojazdy typu M1 oraz N1 będą musiały być zaprojektowane w taki sposób, aby były zgodne z procentowymi wskaźnikami ponownego wykorzystania, recyklingu i odzysku zarządzonymi w dyrektywie PWE.
2.3 Po zatwierdzeniu wnioskowanej dyrektywy, jej postanowienia zostaną objęte wspólnotowym systemem homologacji typu, tym samym zmieniając dyrektywę 70/156/EWG [3], stanowiącą podstawę tego systemu.
2.4 Wspólnotowa homologacja typu jest przyznawana po ustaleniu przez władze homologacyjne, czy dany pojazd spełnia wymogi wszystkich dyrektyw umieszczonych na liście w dodatku do dyrektywy 70/156/EWG.
Po zatwierdzeniu wniosku nowej dyrektywy zostanie ona umieszczona na tej liście i żaden pojazd nie uzyska homologacji typu, jeśli nie spełni postanowień dyrektywy.
2.5 Wniosek ustanawia procedurę, którą producent musi wypełnić, aby uzyskać homologację typu od uprawnionych władz.
Procedura jest stworzona tak, aby zademonstrować, że pojazd został zaprojektowany i wyprodukowany zgodnie z wyszczególnionymi wskaźnikami recyklingu i odzysku.
2.6 Aby uzyskać homologację typu, producent musi najpierw przeprowadzić ocenę wstępną poprzez wyliczenie wskaźników recyklingu na specjalnych formularzach, która jest następnie zatwierdzana przez władze homologacyjne.
Jednocześnie producent musi poinformować odpowiednie władze o proponowanej strategii ponownego wykorzystania i recyklingu typu pojazdu, dla którego występuje o homologację typu, poprzez sporządzenie instrukcji złożenia, co wymagane jest już dyrektywą PWE.
2.7 Samochody są wyjątkowo skomplikowanymi produktami i mogą składać się z ponad 10000 części składowych. Dlatego też szczegółowe sprawdzanie wszystkich obliczeń dla każdego pojazdu jest niewykonalne.
W związku z tym i wyłącznie dla potrzeb homologacji typu, proponuje się przeprowadzanie szczegółowych kontroli na jednym lub kilku "pojazdach odniesienia", wybranych z różnych wersji jednego typu, które sprawiają największe problemy w zakresie ich ponownego wykorzystania, recyklingu i odzysku.
2.8 Dyrektywa zakazuje ponownego wykorzystania części składowych, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i/lub środowiska.
Te części składowe, które są zawarte na osobnej liście, nie mogą być ponownie wykorzystywane do budowy nowych pojazdów.
2.9 Wybrane kategorie pojazdów nie są objęte wnioskiem: pojazdy przeznaczenia specjalnego (ambulanse, przyczepy kempingowe); pojazdy produkowane w ograniczonych seriach (gdy nie więcej niż 500 pojazdów zostaje dopuszczonych do obrotu w każdym Państwie Członkowskim); oraz lekkie samochody ciężarowe, które wytwarzane są w kilku etapach (np. na etapie projektowania producent nie wie, jaka obudowa zostanie dodana do ramy).
3.
Uwagi ogólne
3.1 Komitet po raz kolejny zwraca uwagę na zaangażowanie Komisji w stałe ulepszanie zarządzania odpadami tej kategorii.
Podejście Komisji zasługuje na wsparcie, gdyż dąży do redukcji ostatecznie wyrzucanych odpadów do minimum, stosując ponowne wykorzystanie, recykling i odzysk celem przekształcenia problemu w korzyść - środowiskową i – potencjalnie - ekonomiczną.
3.2 Komitet zwraca również uwagę na kluczową rolę odgrywaną przez przemysł motoryzacyjny w umożliwianiu osiągania pożądanych celów; od lat przemysł inwestuje w badania służące zaprojektowaniu pojazdów ułatwiających utylizację przy jednoczesnym zachowaniu innych priorytetów, na które zagadnienie utylizacji mogłoby mieć niekorzystny wpływ.
3.3 Dzięki połączeniu działań Komisji, zaangażowania producentów oraz legislacji rządowych jesteśmy na dobrej drodze do spełnienia wymogów dyrektywy PWE.
Potwierdza to ostatni raport EZPSszczegółowo zajmujący się stanem wdrożenia dyrektywy w 15 Państwach Członkowskich oraz Norwegii.
4.
Uwagi szczegółowe
4.1 Decyzja Komisji o wdrożeniu wymogów artykułu 7 ust. 4 dyrektywy PWE za pomocą doraźnej dyrektywy, a nie innych możliwych trybów postępowania jest poprawna z technicznego punktu widzenia i nie jest kwestionowana ze strony Komitetu.
4.2 Proponowane ustalenia stanowią jednak pewne problemy, tak dla producentów ze względu na wyższe koszty, jak i dla gremiów technicznych oraz władz homologacyjnych, które mogą nie być w stanie poradzić sobie z ogromnymi ilościami danych do sprawdzenia, których lista została podana w załączniku II do wniosku; niektóre z tych danych nie są istotne (np. ilość i układ cylindrów oraz pojemność silnika).
4.3 Aby ograniczyć te problemy, Komitet stoi na stanowisku, że można wprowadzić zmiany mające na celu zwiększenie wydajności i skuteczności procesu, lecz bez wypaczania i osłabiania ducha oraz celów wniosku.
W szczególności, Komitet proponuje wprowadzenie zmian do następujących artykułów.
Artykuł 4 ust. 5: pojazd odniesienia, na którym mają być przeprowadzone testy homologacji typu, jest definiowany jako wersja pojazdu określona przez władze autoryzacji typu jako sprawiająca największe problemy w zakresie ponownego wykorzystania, utylizacji i odzysku.
Jeśli pod rozwagę weźmie się wszystkie instalacje zwykle znajdujące się w tym samym typie pojazdu, określenie pojazdu odniesienia nie zawsze będzie łatwe.
Aby uniknąć nieporozumień pomiędzy różnymi stronami i oszczędzić cenny czas, najlepiej byłoby wyraźnie oświadczyć, że pojazd odniesienia zostanie określony na podstawie wspólnej zgody między producentem a władzami homologacyjnymi jako sprawiający największe problemy w zakresie ponownego wykorzystania, recyklingu i odzysku.
Artykuł 5 ust. 3: punkt 6.2.2 memorandum wyjaśniającego przewiduje przeprowadzenie kontroli prototypów pojazdów w celu zweryfikowania informacji dostarczonych przez producenta oraz dostawców dotyczących oznakowania, cech materiałów, masy części składowych, itp.
Artykuł 5 ust. 3 wyszczególnia kontrolę oznaczeń części składowych wykonanych z polimerów oraz elastomerów.
Pomimo tego, w praktyce kontrole homologacji typu są przeprowadzane na prototypach wykonanych z "nieseryjnych" materiałów, które nie są oznaczone.
Dosłowne stosowanie postanowień zmusiłoby producentów do wykonywania specjalnych prototypów wyłącznie dla potrzeb inspekcji, podnosząc w ten sposób i tak już wysokie koszty spełnienia wszystkich pozostałych wymogów dyrektywy.
Mniej kosztownym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie zmian do artykułu 5 ust. 3 tak, aby wymagać od władz homologacyjnych sprawdzenia, czy producent podjął kroki (oraz przyjął na siebie odpowiedzialność) celem zapewnienia, że seryjnie produkowane części składowe wykonane z polimerów i elastomerów są oznaczone zgodnie z wymogami.
Kontrole mogłyby być przeprowadzane przed wprowadzeniem pojazdów na rynek, wykorzystując pojazdy wyprodukowane podczas procesu homologacji typu do różnych testów (hamulców, poziomu hałasu, bezpieczeństwa, itp.), lub - jeszcze lepiej - mogłyby zostać przeprowadzone na pojazdach użytych do kontroli przystosowania do produkcji.
Artykuł 10 ust. 3: przewiduje, że wymogi dyrektywy będą stosowane do pojazdów, którym została przyznana nowa homologacja typu (tj. nowe typy) oraz nowo zarejestrowanym pojazdom (tj. całym liniom produkcyjnym) w okresie 36 miesięcy po wejściu dyrektywy w życie.
Taki termin wydaje się być o wiele krótszy od zwykle wymaganego w podobnych sytuacjach; terminy stosowania wymogów dla nowo zarejestrowanych pojazdów są zwykle wyznaczane na dwa lub trzy lata po terminach dla pojazdów, którym została przyznana nowa homologacja typu, gdyż daje to producentom czas na przystosowanie pojazdów będących w produkcji do nowych wymogów.
Jeden termin stworzyłby znaczne problemy dla producentów w zakresie przystosowywania ich produktów oraz w zakresie czasu trwania i dostępności uzyskania homologacji typu dla wszystkich modelów produkowanych przez nich pojazdów.
Należy również pamiętać, że w procesie homologacji typu biorą udział nie tylko producenci, ale również gremia techniczne oraz władze homologacyjne, dla których trudnością może okazać się przyznanie homologacji typu dla tak dużej ilości różnych typów pojazdów w krótkim okresie czasu.
W związku z tym, pomimo że Komitet nie przyłącza się do głosów proponujących zwolnienie pojazdów znajdujących się w produkcji z postanowień dyrektywy, uważa, że artykuł 10 ust. 3 powinien być zmieniony tak, aby nowe przepisy zaczęły obowiązywać nowo zarejestrowane pojazdy później po wejściu dyrektywy w życie (48 lub 60 miesięcy zamiast 36 miesięcy).
Załącznik I ust. 9: przewiduje, że na potrzeby kontroli materiałów i masy części składowych, producent musi udostępnić reprezentatywne pojazdy dla każdego typu nadwozia oraz części składowe przeznaczone dla tych pojazdów.
Ten wymóg ponownie nakłada znaczne obciążenie tak na producentów, jak i na władze homologacyjne i nie wydaje się być niezbędny dla właściwego procesu homologacji typu.